Bugün sizlere kesin ve geriye dönüşü olmayan kararımı açıklıyorum: Alman Sanat hayatındaki bozukluklar aynen politik kargaşada olduğu gibi temizlenecektir. Son dönemlerde gündeme gelen Yeni Sanat çağdaş Almanya tarafından kesinlikle anlaşılamamaktadır. Yeni bir çığır açanlar edebiyatçılar değil, savaşanlardır, halkı yönlendiren ve tarihi yazanlardır. Söz konusu zavallı çılgınları bunlara dahil etmek mümkün değildir. Sizler Prehistorik sanat kekemeleri... Peki sizler ne üretiyorsunuz? Spastik, özürlü bedenler, idiotlar, zihinsel özürlüler, itici kadınlar, insandan çok hayvanı çağrıştıran adamlar, adeta Tanrı'nın gazabına uğramış çocuklar İşte zamanımızın en zalim sanatçıları bunları sizlere çağdaş sanat ürünleri olarak sunma cesaretini gösteriyorlar. Aslında çağdaş sanata yalnızca zamanımızın yapılandırdığı gerçek, güçlü insan tipinin damgasını vurması gerekirdi. Bu tür sanatçıların gerçek objeleri resmettikleri tarzda algılayabildikleri söylenemez. Gönderilen resimler üzerinde yaptığım incelemelerde belirli kişilerin göz algılamalarının özürlü olduğunu, objelerin deforme edilerek algılandığını ve resmedildiğini gözlemledim. Halkımızın güçlü figürlerinin zihinsel özürlüler gibi yansıtıldığını izledim. Bunlar belki de kendi söyledikleri gibi çayırları mavi, gökyüzünü yeşil, bulutları kükürt sarısı olarak algılıyor veya hissediyorlar. burada yalnızca iki olasılık var... Eğer söz konusu sanatçılar objeleri gerçekten böyle görüyor ve bundan dolayı yaptıkları figürlerin gerçek olduğuna inanıyorlarsa, göz bozukluklarının kalıtımsal olup olmadığının muayene edilmesi gerekir. Söz konusu sanatçılardaki göz bozuklukları fizyolojik olarak sonradan oluşmuşsa bu bahtsızlara ancak acımak gerekir, eğer doğuştan ise durum Alman İçişleri Bakanlığı'nı doğrudan ilgilendirir ki bu şartlar altında kalıtımsal göz bozukluğunun gelecek nesillere sıçramasını önlemek için kesin önlemlerin alınması zorunludur. Veya bu kişiler objelerin gerçek görünümünü reddederek başka nedenlerden dolayı realiteyi çarpıtıyorlarsa, o zaman bu durum ceza hukukunu ilgilendirir. sanatçı sanat için yaratmaz, diğer kişiler gibi halk için yaratır. ... Konu seçiminde egemen olan bariz aptallık ve izleyicinin etik değerlerini zedeleyici imajlar kayda değer. Sanat, zorunlu askerlik hizmetine karşı çıkan Marksist propagandanın emrine girmiş bulunuyor. Amaç açıkça belirtilmiş: Asker, izleyiciye adeta bir katil veya anlamsız bir savaş kurbanı olarak sunulmaktadır. Her şeyden önce halkın, askeri gurur, cesaret, kahramanlık ve fedakarlığa karşı köklü saygısının tüm olarak yitirilmesi amaçlanmaktadır. Böylece bu bölümdeki resimlerde iticilik uyandıran savaş malullerini, kurnazca resmedilmiş toplu mezarları, Alman askerlerinin ise budala, basit, erotik hovardalar veya ayyaşlar olarak bilinçli bir şekilde tanımlandığını görüyoruz. Sadece Museviler değil, savaş vahşetinin alçakça propagandasını yapan, bu kötü, cılız eserleri üreten ve foyaları daha önceden ortaya çıkmış Alman sanatçılar da Alman Kültür Tarihi'nde bir kara leke olarak kalacaklardır. Deliliğin bu aşamasında sergi izleyicilerine sadece baş sallayıp gülmek düşüyor. İronik bir biçimde bir iktidarı bu kadar öfkelendirebilmesi, modern sanatın doğru yolda olduğunun aslında en önemli ispatıydı. Hitler ve taraftarları Deliliğin bu aşamasında sergi izleyicilerine sadece baş sallayıp gülmek düşüyor derken ya da sanatçıların muhtemel görme bozukluklarını irdelerken iktidarın insanda yarattığı güç sarhoşluğunun etkisiyle olsa gerek, asıl kendilerinin zaptedilemez bir deliliğin pençesinde son derece gülünç olduklarının farkında değillerdi elbette. Ancak öncü sanatçılara karşı şiddetle savaşmayı savunurken artık gülünç olmanın ötesinde mantık dışı bir zavallılık sergiliyorlardı. Küçümseyici naralarının arasında, faşizm yolunda kendilerine çelme takma ihtimali bulunan sanatın etki alanından duydukları ciddi endişeyi gelecek tüm nesillere ilan etmiş olduklarının da ayırdında değillerdi. Eğer korkmasalardı böyle kapsamlı ve acımasız bir yok etme projesine girişmezlerdi. Mesele sadece Musevi sanatçıların varlığı değildi; Dejenere Sanat sergisinde sadece 6 Musevi sanatçı yer alıyordu. Ya da sorun, gençliğinde ressam olmayı hayal etmiş ama bu hayalini gerçekleştirememiş kalbi kırık Hitler'in sanatçılara karşı bilinçaltındaki öfke ile de açıklanamazdı. Metinlerdeki koyu cehalet ve kolayca anlaşılmayana ; farklı olana duyulan öfke açıktı. Sorun bu sanatçıların pek çoğunun sınırları zorlayıp, halka servis edilen doğruları sorgulayan, dolayısıyla tehlike arz edecek işler üretmesiydi. Örneğin I. Dünya Savaşı'na gönüllü olarak katılan Otto Dix savaşın gerçekten nasıl bir vahşet olduğunu tüm gerçekliğiyle yansıtma gafletinde bulununca, sergi rehberindeki ifadeyle halkın, askeri gurur, cesaret, kahramanlık ve fedakarlığa karşı köklü saygısının tüm olarak yitirilmesini amaçlayan, savaş vahşetinin alçakça propagandasını yapan sanatçılardan biri kabul edilerek Dejenere Sanat sergisinin önemli aktörlerinden biri olmuştu. Sanatın pek çok kesim tarafından gerçek yaşamın tamamen dışında etkisiz, yapay bir oyalanma aracı, tüketim toplumunun piyasa ürünü olarak algılandığı çağımızda nasıl olup da bir iktidarı bu derece rahatsız edebildiği düşünülmelidir. Aslında cevap basittir. Dönemin sanatı, gelenekle, geçmişle olan bağını koparmaya var gücüyle gayret etmektedir ve doğası gereği muhaliftir.(2) Modern sanatta seyirci hazıra konamaz, epey gayret etmesi, tabularını ve algılarını gözden geçirmesi gerekir. Böylece herhangi bir konuda soru sormayı öğrenen, alışılagelmiş olmayana doğrudan öfkelenmek yerine üzerinde düşünmeye, araştırmaya gayret eden bir insan, hayatın diğer alanlarında da sorgulamaya, şüphe duymaya başlayacaktır ki -tecrübeyle sabittir- bütün sistemler kendileri için tehdit oluşturan bu haddinden fazla düşünen insandan rahatsız olurlar. Geçmişte olduğu gibi günümüzde de iktidarlar ne zaman ki bir sanat dalını, kendilerini öfkelendiren sanatçıları, sanatın işlevini dillerine dolayıp aleyhlerinde coşkuyla cehalet ve nefret kokan yorumlar yaparlarsa o sanatı ve sanatçıyı daha dikkatli izlemek gerekir; rahatsız edici olması en azından farklı bir bakış açısı sunması- sanatın doğasındadır çünkü. Aksi takdirde varlığının bugün pek bir anlamı yoktur. Ayrıca sakız olmuş şu toplum için sanat ezberinin de iktidarlar tarafından içeriği bilinmeden, çekiştirilerek kullanıldığına dikkat çekmek gerekir. İktidarlar aslında savundukları üzere toplum için sanat istemezler, onların arzu ettiği uyuşturucu bir propagandadır, -sanki bu durumda ortada sanata dair bir kırıntı kalması mümkünmüş gibi- istedikleri bir resmi sanattır, bir memur sanatçıdır. Yukarıda dejenere sanat kapsamında adı geçen pek çok sanatçı ise aslında toplumun bunalımını yansıtmıştır ki sorun da tam olarak budur. Baskıcı rejimlerde, gösterilmesi emredilen topluma zerk edilir, geri kalanı yok edilir. Ne demiştir Hitler: Aslında çağdaş sanata yalnızca zamanımızın yapılandırdığı gerçek, güçlü insan tipinin damgasını vurması gerekirdi. Nitekim dönemin resmi Alman sanatı güçlü, en az üç çocuklu Alman ailesini; halinden memnun, sağlıklı işçiyi, kahramanlaştırdığı askeri yüceltir ancak propaganda kokan bu yapıtların bugün en ufak bir sanatsal değeri olmamasının yanı sıra izleyicide uyandırdığı duygu, ağırlıklı olarak utançtır. Almanya'da Dejenere Sanat sergisinden sonraki dört ayda yaklaşık 17.000 resim ve heykel müzelerden toplanır; 1939 yılında yüzlerce yapıt yakılır. Böyle organize ve karşı durulmaz bir yok etme çabasına karşın bugün geride dev bir modern sanat kültürü mevcut. Nazilerin topluma hizmet için görevlendirdikleri uslu sanatçıların ise esamesi okunmamakta. Hitler kendi doğrularına olan hastalıklı güveniyle ve hakkında gerçek anlamda bilgi sahibi olmadığı sanata ve sanatçıya böylesine fütursuzca ve cahilce hükmetme arzusuyla kendisini nasıl bir kara mizah öğesine dönüştürdüğünü görebilseydi eğer, mutlaka bir kere daha düşünürdü. Bu yazı, PSİKEART Dergisi Temmuz-Ağustos 2012, Sayı; 22, sayfa 80-86'da yayımlanmıştır. 1- Bu yazıda yararlandığım Yahşi Baraz'ın kapsamlı Entartete Kunst-Dejenere Olmuş Sanat (Lebriz. com Sanal Dergi, 27 Ocak 2009) yazısında ve Genç Sanat dergisinin Aralık 1998 sayısında, konuşma metinleriyle ilgili daha ayrıntılı bilgiye ulaşılabilir. 2- Postmodern Sanat söz konusu olduğunda muhaliflikten bu kesinlikte bahsedilemez, farklı unsurlar devreye girmiştir.


ART SUITES GALLERY konuk sanatçı programı ile Galeri'nin Bodrum Yalıkavak'ta ki mekan ve imkanlarını Sanatçı Atölyeleri olarak kullanıma açtı. 2011, 2012, 2013 ve 2014 yıllarında pek çok sanatçıyı ağırlayan ART SUITES GALLERY BODRUM, Mayıs ayında yeniden sanatçılarla buluştu. 18 26 Mayıs 2014 tarihleri arasında düzenlenen 9. Uluslararası Workshop çalışması, sonunda ortaya çıkan eserler sergi açılışı ile sanatseverlerin beğenisine sunuluyor.


Nil Yalter'in kadın bedenini sosyo-politik bir mesele haline getiren uluslararası sekiz kadın sanatçının eserlerini bir araya getirdiği 'Carte Blanche to Nil Yalter' isimli sergi 22 Mayıs- 21 Haziran 2014 tarihleri arasında Galerist'te gerçekleşiyor. 1970'lerden günümüze kadın bedeni ve temsillerini farklı yaklaşımlarla inceleyen fotoğraf, video, dijital baskı ve yerleştirmelerden oluşan seçkide Mary Beth Edelson, Didem Erk, Parastou Forouhar, Helene Hourmat, Birgit Jürgenssen, Sigalit Landau, Yasemin Özcan ve Dilek Winchester'in eserleri yer alıyor. Sergide yer alan sanatçılar, kadın bedeni üzerinden oluşturdukları diller ve semboller aracılığı ile yeni bir etkileşim alanı yaratıyorlar. Feminist akımın öncü temsilcilerinden Amerikalı sanatçı Mary Beth Edelson'ın 'Body Series' başlıklı fotoğraf serisinde kullandığı tanrıça figürleri güçlü kadını simgelerken, Fas asıllı Fransız sanatçı Helene Hourmat 'The Stamp Boy' isimli, günlük yaşam döngüsünün dışına çıkan fotoğraflarında, kadının imajı ve bedenin temsilini sanat tarihi ve moda fotoğrafları üzerinden irdeliyor. İranlı sanatçı Parastou Forouhar'ın 'Swanrider' başlıklı eserinde kadın bedeni tasviri ise, masallardaki çirkin ördek yavrusu metaforu üzerinden yapılıyor. Avusturyalı Birgit Jürgenssen vücudunun farklı bölümleri üzerine erkek egemenliğine referans veren görsellerin yansıtılmasından oluşan fotoğraf serisinde, beden kültürel ve psişik bir yazım alanı olarak kullanıyor. İsrailli Sigalit Landau, dikenli tellerden yapılmış çemberi çıplak bedenin etrafında döndürdüğü videosu 'Barbed Hula'yı derinin altındaki görünmez limitleri açığa çıkaran kişisel ve senso-politik bir eylem olarak görüyor. Dairesellik, soyutlama ve tekrarlama kavramlarını kendi bedeni üzerinden materyalize eden Didem Erk ise 'Walking around the Perimeter of a Circle A Line by Walking' performans videosu aracılığı ile kendi varlığını hükümsüzce takip eden bir varlığa dönüşüyor. Yasemin Özcan 'Koş' başlıklı videosunda kendi özgürlüğünü kazanmak için çıktığı yolculuğu bedensel bir deneyime dönüştürüyor. Beden ve dil arasında bağlantı kuran Dilek Winchester'ın 'The Unnamable: Metaphors for Vulva and Vagina' isimli videosu ise, kadının en mahrem organını referans alan fakat kadın bedeninin görülmediği sergideki tek yapıt. Yüzyıllar boyunca eril bakışla bir fantezi objesi ve seyirlik bir nesne olarak sunulan kadın bedeninin temsili feminist sanatçıların çalışmalarının odak noktası olmuştur. 'Carte Blanche To Nil Yalter' sergisi cinsiyet, mahremiyet, aidiyet, sosyo- politik kodlar ve roller kavramlarını üzerinden kadın bedenine alternatif bir temsiliyet arayışı önerir.


Plastik Sanatlar alanındaki etkinliklerini üç galeride sürdüren FMV Işık Üniversitesi Galeri Işık Nişantaşı Basri Erdem sergisine ev sahipliği yapmaktadır. Lüleburgaz Akçaköy doğumlu sanatçı Basri Erdem, Devlet okullarında yatılı olarak geçirdiği öğrencilik yıllarında Ziya Mayadağ, Ünsal Kınıklı, Selahattin Taran, İlhami Demirci, Malik Aksel ve S. Saim Tekcan gibi çok değerli sanat eğitimcilerin ve sanatçıların öğrencisi olmuştur. Sanat serüveninde üslubunu belirleyen böylesine önemli bir başlangıç B. Erdem'i hem sanatçı hem de eğitimci olarak öne çıkartırken, ortaya koyduğu yapıtları ve yetiştirdiği öğrencileri Türk resim sanatının geleceğine büyük bir ivme kazandırmıştır. Öğrencilik yıllarından itibaren doğanın diyalektiğini sorgulayıp eserlerine yansıtan Erdem'in son dönem çalışmalarında da aynı duyarlılık açıkça görülmektedir. Uçsuz bucaksız buğday ve ayçiçeği tarlalarının kapladığı ovalarda çocukluğunu geçirmiş olması eserlerinin ana temasını oluşturmaktadır. Ovaların dinginliği, yeşilin ve sarının izleri belleğinde öylesine yer etmiş ki, sanat tutkusu o yıllardan itibaren tuvallerinde doğayla özdeş biçimler olarak yansımaktadır. Basri Erdem akademik hayatında, Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi'nden 2007 yılında emekli olur olmaz Işık Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nin kuruculuğunda görev almıştır. Halen bu kurumda çalışmasını sürdürmektedir. Doğadan esinlenerek üretimlerini sürdüren sanatçı Basri Erdem'in sergisini izleyenler yaşama dair duyguları, heyecanları ve en önemlisi doğanın en yalın hallerini görme fırsatı bulacaklardır.


Heinrich Böll Stiftung Derneği 24-25 Mayıs 2014 tarihlerinde İstanbul'da Gezi ve Türkiye Protestolarının Yıldönümünde Yerel ve Uluslararası Hareketler konulu uluslararası bir konferans gerçekleştiriyor. Konferansla ilgili detaylı bilgiyi ekli dosyalarda bulabilirsiniz. Konferansa katılımınız bizi mutlu edecektir. Not : Konferansa katılım ücretsizdir. Konferans sırasında Türkçe / İngilizce simultane tercüme olacaktır. Local and International Movements in the First Anniversary of Gezi and Turkey Protests a conference, organized by The Heinrich Böll Stiftung Turkey Representation is going to be held on 24-25 May 2014 in Istanbul. Attached you can find the program and concept presentation of the conference. We would be pleased if you could participate. PS: Participation is free of charge. Simultaneous interpretation will be provided in English and Turkish throughout the conference.


-hey, ben buradayım! Sanata farklı açılardan yaklaşan, farklı disiplin ve amaçlarla uğraşan sanatçılardan oluşan bir koloniyiz biz. Haliç Tersanesi'nde 6 Haziran 2014 günü açılacak sergimizin adı '-hey, ben buradayım!'. Bu bir anlamda galerilerin belirli sanatçılarla çalışıyor olmasına, sürekli belirli kişilere fırsat verilmesine ve bu durumun bir kısır döngüye dönüşmesine tepkidir. Alışılmış simalarla dönen çarkın yönünü değiştirmek için; 'Hey, biz buradayız!' diyoruz. Yerli ya da yersiz, her türlü mekanı sergi alanı olarak değerlendirmek ve bu anlamda farkındalık yaratmak düşüncesindeyiz. Bir arada bulunduğumuz her yer bir buluşma alanı, sergi mekanı olabilir fikriyatındayız. Sergi ismi : -hey, ben buradayım! Sanatçı Konuşması: Beral Marda ve Marcus Graf saat: 13:00 15:00 arasıdır. Bu özel sergide sizleri de aramızda görmek istiyoruz.


1959'da Ankara'da doğdu. Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Resim Bölümünü 1981'de bitirdi. 1982-84 Günaydın gazetesinde grafiker olarak çalıştı. 1985-2006 yılları arasında Maltepe Anadolu Meslek ve Meslek Lisesinde Resim öğretmenliği yaptı. 1990 yılında kendi atölyesinde resim çalışmalarına ağırlık verdi. 2004-2006 yıllarında Yeditepe Üniversitesi Meslek Yüksek Okulu'nda Grafik Bölümü'nde Öğretim görevlisi olarak çalıştı. 2004-2006 yılları arasında Ressam Kasım Koçak atölyesine devam etti. İstanbul Maltepe'deki atölyesinde çalışmaktadır.


UPSD Galeri ve Piramid Sanat'ta izlenebilecek. Gezi sürecinin gergin ama bir o kadar da heyecan ve kararlılık dolu günlerini tekrar yaşatmak isteyen serginin içinde acı, dayanışma, keyif, şaşkınlık, hayal kırıklığı ve bir o kadar da şahlanış yer alıyor. proje koordinatörlüğünü de Öykü Eras yapıyor. Kataloğunda Baykam ve Özer dışında Küçük İskender, Ataol Behramoğlu, Emin Çetin Girgin, Orhan Aydın, Eyüp Muhçu, Nasuh Mahruki, Osman Erden ve Ali Şimşek de yazılarıyla yer alacaklar. SIKIYORSA GEL! #direnkalbim SENİ PAYLAŞIYORUM, 15 Temmuz'a kadar UPSD Galeri ve Piramid Sanat'ta izlenebilir. At the first anniversary of the Gezi protests, which started in Istanbul then spread all over the country in May-June 2013, UPSD and Piramid Sanat are hosting an exhibition about the unforgettable traces of that long month. The collective show entitled COME IF YOU DARE! #resistmyheart I AM SHARING YOU will take place simultaneously in two galleries, UPSD Gallery in Maçka Demokrasi Parkı and Piramid Sanat in Taksim, including 52 artists. The youngest one among those artists is 13 year old Deniz Yünem while the most experienced resistant is the 90 year old artist from Ankara Kayıhan Keskinok. Their common point is sharing the title of çapulcu used as an insult by the prime minister against all resistants. The aim of the exhibition is to bring to life the same excitement, common solidarity and belief of the Gezi period with feelings such as pain, relief, astonishment and disillusion, while also making people re-live all those hot days again. the project is coordinated by Öykü Eras. Besides Baykam and Özer, the 190 page catalog will also comprise articles by Ataol Behramoğlu, Emin Çetin Girgin, Orhan Aydın, Eyüp Muhçu, Nasuh Mahruki, Osman Erden and Ali Şimşek. COME IF YOU DARE! #resistmyheart I AM SHARING YOU will be on until the 15th of July at the UPSD Gallery and Piramid Sanat.


Lagos, Tahran, Berlin, Detroit, Beyrut ve Mönchengladbach'taki terk edilmiş devlet tiyatroları üzerine altı deneysel belgesel film, 31 Mayıs-6 Haziran tarihlerinde SALT Beyoğlu'nda. Sanatçılar Daniel Kötter ve Constanze Fischbeck'in state-theatre projesi, farklı dünya kentlerindeki terk edilmiş devlet tiyatrolarına dair altı deneysel belgeselden oluşuyor. state-theatre, toplumsal işlevlerini yitirmiş olan mekanlardan; terk edilmiş alanlar, inşaat sahaları, kullanılmayan veya yeniden tanımlanmış binalara dönüşmüş, zamanının alegorik toplaşma yerleri olan tiyatrolardan yola çıkıyor. Lagos, Tahran, Berlin, Detroit, Beyrut ve Mönchengladbach'taki vakalar üzerinden mevcut kentsel koşulları performans sanatları açısından örnekliyor. Program kapsamında Kötter ve Fischbeck, 4 Haziran'daki gösterimi takiben saat 19.00'da SALT Beyoğlu'nda bir konuşma yapacaklar. Filmler, 12.00 ve 16.00'da başlamak üzere günde iki kez gösterilecektir. 1 Haziran Pazar günü 14.00 ile 4 Haziran Çarşamba 15.00'te başlayan gösterimler ise tek seri olarak gerçekleştirilecektir. Daniel Kötter yapısalcı film tekniklerini belgesel ögeler ve deneysel müzik tiyatrosu ile birleştirerek çeşitli mecralarla, farklı kurumsal bağlamlar içerisinde çalışan bir yönetmen ve video sanatçısıdır. Kötter'in, performansın kentsel ve sosyo-politik koşullarına odaklanan enstalasyon, film ve söylemsel çalışmaları, 2009'un ortalarından bu yana, Constanze Fischbeck ile yürüttüğü state-theatre projesi kapsamında biçimlenmektedir. İşleri Avrupa genelinde ve aralarında New York, Meksika, Tahran ve Lagos'un da bulunduğu çeşitli kentlerdeki galeriler, video festivalleri, konser salonları ve tiyatrolarda gösterilmiştir. Constanze Fischbeck bir sahne tasarımcısı ve video sanatçısıdır. Çeşitli festivaller, sanat kurumları ve tiyatrolarda gösterilmiş olan işleri, mekana ve kendine özgü yerlerin şimdiki haline dayanır. Fischbeck, filmlerinde belgesel ile kurgulanmış anların kentsel bağlamda birbiri içine geçmesi durumunu araştırır. state-theatre gösterimleri Goethe-Institut İstanbul tarafından desteklenmektedir.


EKAV/ Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, Yeditepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Plastik Sanatlar Yüksek Lisans ve Sanatta Yeterlik/Doktora, Sanat Yönetimi Bölümü Yüksek Lisans Programı öğrencilerinin eserlerinden oluşanYeditepe'de Zaman IV Çok Sesli Yaklaşımlar sergisine 17 Haziran 12 Temmuz tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Bu sergi özgün olmayı amaçlayan katılımcılar için bir sıçrama tahtası niteliğindedir. Sergi, bireysel gelişmelere özgür bir alan yaratmayı hedef alarak, bireysel eğilimlerini çağdaş plastik değerlerle uyum içinde çözümlemeyi bilen katılımcıların yaratıcı eserlerini izleyici ile buluşturmaktadır. Bireysel yaklaşımların tek sesliliğine karşın farklı yaklaşımların çok sesli bütünlüğünü gösteren bu sergi aynı zamanda görsel bir bilgi paylaşımıdır. Yüksek Lisans ve Sanatta Yeterlik/Doktora Programlarında Ergin İNAN başta olmak üzere M. Zahit BÜYÜKİŞLİYEN, Mustafa ATA, Aydın AYAN, Turan AKSOY, Ferhat ÖZGÜR, Fevzi KARAKOÇ, Gülveli KAYA, Hakan ÖZER, Betsy SULLAM HALFON, Sinan DEMİRTAŞ, Muammer BOZKURT, Mustafa KARYAĞDI, Gürbüz Doğan EKŞİOĞLU ve Araştırma Görevlileri; Bahar ARTAN OSKAY, Seyit Mehmet BUÇUKOĞLU, Şevket Cem ONAT ve Oya ÖZKAN görev yapmaktadırlar. Sergide resim, heykel, enstalasyon, video art ve özgünbaskı gibi farklı disiplinler yer almaktadır. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. ekavart. tv'de izleyebilirsiniz. Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


28 Haziran'a kadar siteden indireceğin kit üzerinde tasarlayacağın etiketi siteye yükleyebilir ya da posta ile gönderebilirsin. Hukuki onay sürecinden geçen tasarımlar haftalık olarak siteye yüklenecek ve yarışma sonunda kazanan 6 tasarım Art Label Project jürisi tarafından belirlenecek. Detaylar için Sıkça Sorulan Sorular bölümünü ziyaret edebilirsin. 18 yaşını tamamlamış herkes yarışmaya katılabilir. Katılım süreci 28 Haziran 2014 saat 23.59'da sona erer. Katılımcılar, katılım süreci içerisinde yükledikleri etiket tasarımlarını 28 Haziran 2014 saat 23:59'a kadar değiştirme hakkına sahiptir. Alkollü içkiye teşvik ve özendirici özelilikte olmamalı. Yürürlükte olan ilgili tüm yasal düzenlemelere uygun olmalı. Sitemizdeki şablonu indirip tasarımını üzerine yapabilirsin. Final tasarımını PK302-34431 Beyoğlu/İstanbul adresine, posta masraflarını karşılayarak ad, soyad, email ve telefon bilgilerini ekleyerek gönderebilirsin. Posta ile katılan katılımcıların üyelik hesapları Matris Bilgisayar Reklamcılık Tasarım Hizmetleri Tic. Ltd. Şti tarafından oluşturulup, kişilere e-posta yoluyla www. artlabelproject. com giriş ve şifre bilgileri gönderilecektir. info@artlabelproject. com. tr adresine e-posta atarak sorununuzu paylaşabilirsiniz. Jüri oylaması sonucunda en çok puanı alan 6 tasarım, yarışmanın kazananları olarak belirlenir. Art Label Project 2014 kazananları Eylül ayında yapılacak olan basın toplantısı ile açıklanacaktır. Yarışma sonucunda seçilen ilk 6 tasarım, etiketlere basılarak Ekim ayında raflarda yerlerini alacak. Jüri tarafından yapılacak oylama sonucunda en fazla puanı alan 6 etiket tasarım Apple MacBook Pro ile ödüllendirilecekler. Ödüller yarışmacıların katılmaya taahhüt ettikleri basın toplantısında verilecektir.


Ruth Biller'in 29 Mayıs Perşembe günü saat 19.00'da gerçekleşecek sergi açılışına davetlisiniz. You are cordially invited to the opening of the solo show by Ruth Biller on May 29th Thursday at 7 p. m. Berlinli Sanatçı Ruth Biller Her yerde isimli sergisinde resimlerindeki hareketlerini mekan içerisinde konu etmiştir. Burada beden ve figürlerin değişimini sınırlı ve sınırsız mekanlarda göstermektedir. Ruth Biller resimlerindeki detayları renk ve şekillendirme ile ele alarak, aynı zamanda hayali prensiplerin değişimini, yansımasını ve tekrarlanmasını harekete geçirmektedir. Hareketlilik teması Ruth Biller'in eserlerinin merkezindedir. Burada resim dünyasındaki geçişleri kültürel anılar ile birleştirmiştir. Bu sergide Ruth Biller Butoh Dans biçimini arkaik bedenselliğini parçalanmalar olarak ele almış ve resimsel melankolik bir Happening'e doğru biçimlendirmiştir. Sanatçı 2013 yılında İstanbul-Kadıköy'de eserlerini icra ettiği süre içerisinde yaşadığı duygularını Her yerde ile yansıtmaktadır. Geri çekilme için fırsat vermeyen bir çevrede maruz bırakılmak, insanların yolda ve kaçışta paylaştıkları bir tecrübedir. Überall sınırsız, süzülen, her yerde birden bulunmayı ifade etmektedir. Dans, özellikle Butoh dansı, bedensellikte temel duyguları anlatmaktadır. Hava, su, toprak ve ateş burada dansın bir parçasıdır.. Everywhere is an exhibition by a Berlin-based artist Ruth Biller, which discusses visual processes of picturesque movements in space. This involves transformation of figures/bodies in limited, as in limitless spaces. Ruth Biller takes color as well as aspect formation of image processes and uses imaginary principles of metamorphosis, mirroring and repetition in motion. The topic of movement is the main idea in Ruth Biller works. This involves progresses which combine the cultural memory. Ruth Biller used the archaic physicality of the Butoh dance form of media fragmentation and stylized it into a picturesque melancholy Happening in this exhibition. Everywhere expresses Ruth Biller's feelings during the time she stayed in Istanbul/ Kadıköy and produced her works in 2013. Exposedness in an environment that has no place for retreat is an experience that people on the go, on the run or in the transit area share. Everywhere stands for boundless, floating and omnipresent. The dance, specially the Butoh dance expresses elementary feelings in physicality. The elements air, water, earth and fire are part of the dance.


Bachmann, Malina adlı romanı üzerine konuşurken tek bir cümleyle bizim muhteşem uygarlık tarihimizi özetleyiverir. Bahadır Baruter, Galeri x-ist'teki Evim Güzel Evim başlıklı sergisinde evleri lanetli tapınaklar, mülkiyet zehrinin kutsal mekanları olarak tanımlıyor. İşte tam burada mülkiyetin görünür kısmı duvarları kaldırıp derindeki mülkiyet gerçekliğini ifşa ediyor. Bedenlerimizin içine işlemiş ve hatta bedenlerimizi çoktan ele geçirmiş, kimliği... mış gibi yaşatan gerçekliği. Her daim güzellenen o kutsal alanlar birden salt rollerin yaşandığı sahte sahnelere dönüşüyor. Üstelik bu roller için izleyici de gerekmiyor. Sanatçının, figürlerde gözlere ve bedenin sakilliğine yaptığı vurgu kerameti kendinden menkul inançsız bir izleyicinin varlığını zaten fazlasıyla gösteriyor. Genel çerçevenin daha çok kadın temsili üzerinden işlenmesi, evin kadına ait olduğu düşüncesini hatırlatırken aynı zamanda kadın üzerinden kurgulanan sahte kimliklere de gönderme yapıyor. Kadının saf varoluşundan kaynaklanan kimliği dışlayarak üstüne giydirilen gelin, eş, anne rollerinin bir tür kimliğe dönüşmesi, gerçeğin temelindeki sahteliğe işaret ediyor. Başka bir deyişle toplumun belirlediği yazgı, mahrem alanlarda da devam ediyor. Kendi oluş halinden çoktan vazgeçen birey, rolün dayatması ile doğasıyla örtüşmeyen gururu yaşıyor. Ve evler korunaklı alanların dışına çıkıp gönüllü tutsaklıkların mekanına dönüşüyor. Ve elbette ki tam bu noktada insanoğlunun neden böylesi bir oyunda yer aldığı sorusu akla geliyor. Foucault'nın altını çizdiği güçlük halini yine Bachmann'ın yazının başındaki alıntıdan farklı bir önermesi destekler nitelikte. Bachmann, Her erkek ve her kadın aşık olabilir mi? sorusuna, hayır, çünkü aşk, bir sanat eseridir diye karşılık veriyor. Sanırım bu yanıt, bizim neden kopya yaşamlar yarattığımıza dair de bir açıklama içeriyor. Çünkü bir sanat eseri yaratmak güçtür. Ama bazen yarattığımız kurgu kopyalarla sanat eserlerinde karşılaşmak da kaçınılmazdır!


1985'te İstanbul'da kurulan Mine Sanat Galerisi son 5 yıldır Bodrum, Yalıkavak ve Turgut Reis'te çeşitli etkinliklere imzasını atmış, 2012'de Yalıkavak Palmarina Yağhane mekanında bütün yaz çeşitli sanat faaliyetlerine hizmet vermiştir. Galeri 30. yılında Yalıkavak Palmarina D105 numaralı kendi mekanında yaz ve kış sürekli olarak 11 Haziran 2014 tarihinden itibaren sanatı sanatseverlerle buluşturacaktır. Galeri, içerisinde ilkleri barındırması açısından önem taşıyan bir sergiyle sezona, Çağdaş Türk Sanatının başarılı isimlerinden oluşan 1940-1975 Kuşağından Seçki isimli sergiyle başlıyor. Çağdaş Türk Sanatçılarından oluşan bu seçki; Halil Akdeniz, Koray Ariş, Özgül Arslan, Mustafa Ata, Tomur Atagök, Serkan Bayer, Bedri Baykam, Bülent Çınar, Devrim Erbil, Berna Erkün, Meriç Hızal, Balkan Naci İslimyeli, Asım İşler, Serhat Kiraz, Nur Koçak, Zekai Ormancı, H. Avni Öztopçu, Yusuf Taktak, Güngör Taner, ve Pınar Yeşilada'nın yapıtlarından oluşmaktadır. Resimden fotoğrafa, heykelden enstalasyona farklı disiplinleri ve kuşakları bir araya getiren bu sergi büyük ustalar ve genç sanatçılarla kuşaklar arası bağlar kurup, izleyiciyi bu sürecin görgü tanıkları olmaya davet ediyor. Mine Sanat Galerisi Yalıkavak Palmarina'da bulunan yeni mekanında bu sergiyi 11-30 Haziran 2014 tarihleri arasında Mine Sanat Galerisi Bodrum Şubesinde izlenebilir. Established in 1985, Mine Art Galleryhas carried out various events in Bodrum, Yalıkavak and Turgut Reis in the last five years. It realized many art activites in Yalıkavak Palmarina Rendering Plant during the whole summer in 2012. In its 30th anniversary, Mine Art Gallery is bringing together art with art-lovers again in its own place in Yalıkavak Palmarina during summer and winter continuously from 11 June 2014. The Gallery is starting the season with the exhibition called Anthology from the 1940-1975 Generation, being important with regards to comprising many firsts, thatis comprised of successful representatives of Contemporary Turkish Art. This anthology involves the works of Halil Akdeniz, Koray Ariş, Özgül Arslan, Mustafa Ata, Tomur Atagök, Serkan Bayer, Bedri Baykam, Bülent Çınar, Devrim Erbil, Berna Erkün, Meriç Hızal, Balkan Naci İslimyeli, Asım İşler, Serhat Kiraz, Nur Koçak, Zekai Ormancı, H. Avni Öztopçu, Yusuf Taktak, Güngör Taner and Pınar Yeşilada. The exhibition, bringing together different disciplines, from painting and photography to sculpture and installation, and generations and realizing intergenerational connections between great artists and young artists, invites the audience to witness this process. The exhibition can be seen in Mine Art Gallery's new place in Yalıkavak Palmarina from 11th June to 30th June 2014.


ALKEV Özel Okulları'nın ilkokul ve ortaokul öğrencilerinin 2013-2014 eğitim-öğretim yılının sonunda gerçekleştirdikleri çalışmaları Galeri Bu'da sanatseverlerin beğenisine sunuldu. ALKEV Özel Okulları'nın Görsel Sanatlar Öğretmenleri Yeliz İŞANÇ ARAPOĞLU ve Melek YAVAŞ ÖZBAYRAK'ın Galeri Bu ile ortaklaşa geliştirdikleri proje, resim atölyelerinde çalışmalarını yürüten öğrencilerin tuval üzerine akrilik resimler ve karışık teknik uygulamalarının galeri mekanın da yerleştirilmesiyle sonuçlandırıldı. Açılışında yine okul öğrencilerinin müzik dinletisi sundukları etkinlikte, çocuk kitapları yazarı Işın Emeç de öğrencilerle bir okuma etkinliği gerçekleştirdi. Tematik olarak Görmek ve Fark Etmek üstbaşlığı altında toplanan eserlerde İstanbul'a dair çizimler, Op-Art uygulamaları, porteler ve doğal yaşam gibi konular ele alındı. Sergi 31 Mayıs tarihine kadar izlenebilir.


1987 İzmir doğumlu Erdem Yalçın ilk ve orta öğretimini sürdürürken Sevgi Tekçe Akdur Sanat Atölyesi'nde aldığı sanat eğitiminin ardından Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Grafik Anasanat Dalı'ndan mezun olmuştur. Çalışmalarında portreler, anılar, insanın insanla ve doğayla olan ilişkileri, çocukluk ve oyunlar gibi temalar etrafında yoğunlaşan Yalçın'ın yeni sergisi 3-22 Haziran tarihleri arasında Kırmızı Ardıç Kuşu Sanat Galerisi 'nde görülebilir. Benliğin benlik olmaktan çıktığı nokta, insanın insan olmaktan çıktığı, arzularını gemsiz bıraktığı; hayvanal bir zeminde kendini şaşkınlıkla bulduğu noktadır. O, artık kendini tamamen açık etmiştir ve şok boyutunda değerlendirilmeyi bekleyen bir 'şeydir' artık. Ama değerlendirme noktası sanırım imkansızlığa karşılık geliyor; çünkü değerlendirmeci, kaçınılmaz olarak insanal zeminde eğleşen biri olmak durumundadır. Sosyal ilişkiler ağından çıkamamış, gizlediği arzuları ve öz benliğiyle, nasılda değerlendirmeyi istiyor-bekliyordur-. Medeniyet, engellenen arzuların posası mıdır ki, zerafet bile, ancak yağma, tecavüz, gözyaşı, kan ve kemik birikimi üzerine kurulmuş saraylarda peydahlanmıştır. Modernizm, kendimizden uzaklaşmamız, birbirimizi katletmeyi kolay hale getirişimiz ve birbirimizle farklı alanlarda yarışmamız şartıyla bize hitap eder. Global fırtına ise, yüzeyselliğimizi görmek açısından sıkıcı bir dönemi çoktan başlatmıştır. Sahnedeki yarı öğrenilmiş tepkisizliğimiz, karşımızdakinin canlı olmadığını bildiğimizdendir.


Güç, her daim bir otorite kavramı ya da otorite figürü etrafında şekillenir ve en önemlisi de algılanır. Algı burada 'bilme'nin yerine geçerek, anlamın tüm boşlukları bir noktada toplanır ve anlaşılır hale gelir. Anlaşılır olmak, toplumun her kesimiyle iletişime geçmenin temel anahtarıdır aynı zamanda. İletişim her nasıl sağlanıyor olursa olsun otoritenin gücünün mutlak olduğu algısının bireyde, bilme ile örtüştüğü ve kanıksandığı bir süreçtir. Gücün mutlaklığı, bizleri modern öncesi zamanlara götürür. Osmanlı'da mutlak iktidarın toplandığı, saray erbabının temsil etiği güç, yegane sahibi hükümdarda cisim bulmaktaydı. Gücün mutlaklığı modern zamanlarda demokrasi kavramıyla değişirken gücün muhafaza edilmesinin farklı reçeteleri gerekmekteydi. Devlet ve otorite kavramı artık birlikte girdikleri yolda gücün temsilcisi rolünü üstlenerek reçetelerine yeni ilaçlar eklemekte ve eklemeye devam etmektedir. Ne de olsa öncelik devletin bekasıdır!.. Demokrasi ise indirgendiği durumda sadece bir araçtır. Evet mimari gelişmiştir, teknoloji ilerlemiştir. Böylece, toplumun modernlikle olan sınavı, teknolojinin gelişmişliği ile geçilmiştir. Bireyde bir 'bilme' daha başarıyla gerçekleşmiştir. Sıra otoritenin iz bırakma telaşına gelmiştir. Nitekim iz bırakmak bir tuğradan bir mühre nasıl bir değişim gösterdiyse, otoritenin izini vurmasının gerektiği modern zamanlarda yeni ve devasa binalara ve ibadet mekanlarına bir o kadar ihtiyaç vardır. Gökdelenler imdada elbette yetişmişti ancak sıra ibadet mekanlarına geldiğinde özgünlük kapı dışarı edilerek, Mimar Sinan'ın üslubunun taklit edilmesine karar verilmişti. Hedef belliydi Çamlıca'ya en büyük camiyi yapmak. İnsanlığın nicelikle olan imtihanı, tarihi çağlardan beri değişmeden gelen yegane hedef olarak, gelişmişlikle ne denli örtüşür? Bu sorunun yalnızca teorisine kafa yormanın, nicelik batağına saplanmaktan başka bir şey olmadığı ancak pratiğin sosyal organizasyona aktarılmasıyla gelişmişliğin kazanmış olduğu ivmeye sahip olmanın o ciddi ayrıma -doğu ile batı ayrımına- neden olduğu tarihsel, deneysel ve yaşantısal bir gerçekliktir. Zehirleniyorsunuz!!!, bu bir gerçek, bu gerçeği sadece metne dökerek vurgulamak maalesef artık yeterli görünmemektedir. Metnin de politik olduğu, politik kutuplardan birinde mevzi aldığı, bu nedenle değersiz kılındığı ya siyah ya beyaz; ya sev ya terket gibi keskin uçların müdahili olduğunun kanıksatıldığı bir bilme yerleştirildi zihinlere. Bu nedenle şimdi daha çok sanatçının ve sanat yapıtının estetiğin zarafeti ile grileri temsil etme zamanının yaşandığı modern zamanlardayız. Otoritenin gücüne denk bir misillemenin yapılmasının zorunluluğu ile karşı karşıyayız. The Empire Project'te sanatçı Burhan Kum'un odağına aldığı misilleme olgusu, sanat yapıtları üzerinden dayatılan 'bilme'nin aslında algıdan farklı olduğunun ve toplumun varlığının reelde denk ve de üstü bir gücü bünyesinde barındırdığının üzerinden gider. Misillemeye doğrudan, direkt olarak maruz kalınmaz aksine tarihsel perspektif richter gibi sarsıntının ölçeğini verir. Sarsıntının şiddeti, tarihsel perspektifte yeni Osmanlıcılık fikrinin geçmiş ile şimdi arasındaki kopukluğun mizahi bir boyutta yeniden yorumlanmasının etki düzeyidir kanımca. Sanatçı Kum'un tuval üzerine çini mürekkebi ile resmettiği 'İstanbul'un Yeni Osmanlılar Tarafından İşgali, 2013' isimli yapıtında, modern ile geleneksel yapıların iç içe girmiş karmaşıklığının mimari bir okuması görülürken, kıyıya vurmuş bir balinanın etrafında konumlanmış döneme özgü kıyafetleriyle bireyler yer almaktadır. İşgale karşı başarının bir sembolü olan balinanın fethi, gücün orantısızlığı ile ezbere alınmıştır. Tarihsel perspektiften devam edelim, sanatçının 'Saltanat Kayığı, 2013' ismini verdiği diğer bir yapıt, yeni Osmanlı'da sultan ve hizmetkarları arasındaki uğurlama öyküsünün bir yansımasından oluşur. İktidarın bu resminin modern zamanlara referans bağlantısını sanatçı yine mimariye başvurarak gösterir. Güç yine aynı şekilde kendi kurgulamıştır evet, ancak modernin temsil ettiği yüksek gökdelenler eşliğinde zihni bulanıklaştırarak. Gelişmişliğin hazımsızlığı, sanatçı tarafından yeniden gündeme alınır. Tuval üzerine çini mürekkebi ile çalıştığı 'Yeni Osmanlı Barok'u, 2014' isimli yapıt dönemin kadın bedeni üzerinden harem algısının modern olgularla benzer şekilde nasıl inşa edilmeye çalışıldığının bir göstergesini oluşturur. Otoritenin kadın cinsiyeti ile olan sınavı, gelişmişliğin önemli belirleyicilerindendir. Halen kadının cinsel obje algısı, örtü ile olan durumu, sanatçı tarafından başka bir açıdan ele alınır. Yeni Osmanlı'nın kadın algısı, sanatçı tarafından bu yapıtta misillemenin merkezine oturur. Mahrem olan kime ve neye göre belirlenir, toplumsal açıdan kadın sadece bedeninin taşıyıcısı ancak hak sahibi değil midir?, modern zamanların otoritesinin, Osmanlı'dan aldığı miras bu yapıtta yeniden güncellenir, sanatçı Kum tarafından çıplak kadın figürleri, geleneksel bir mekanda iki koyun figürü ile birlikte resmedilir. Sanatçı Burhan Kum'un Yeni Osmanlıcılık ile modern zamanların tarihsel bir perspektifte irdelendiği sanat yapıtları, dayatılan değil de reelde olanın üzerine düşündüren şiddeti yüksek bir misilleme olarak karşımıza çıkmaktadır. Maruz kalan elbette güçsüz olan değildir, bu koskoca bir yanılgıdır.


Günlük hayatımızda bilincimiz ve savunma mekanizmalarıyla bastırdığımız öfke, şiddet, kaygı, fantezi, korku, cinsel arzu gibi karmaşık duygular ve düşünceler bize ağır geldiğinde bilinçdışına iter, öteleriz. Gerçeklerden kaçamadığımız an yalnızca uykuya daldığımız zamandır. Bir dış etken aracılığıyla veya ansızın tedirginlikle uyandığımız rüyadan bir film karesi ya da yalnızca bir anlam ifade eden bir sekans canlanır, bazen yalnızca bir imge belirir gözümüzde. Sevdiğimiz insanı bile garip bir karanlıkta, deforme olmuş haliyle, bazen korkutucu bir atmosferde, belki izlediğimiz korku filmindeki yaratık silüetinde, kimi zaman hayvan figürü kedi, yılan, at, baykuş, timsah... olarak, kimi zaman anlamsız bir kalabalık yığını içinde görürüz. Belki sesinden, belki bir an gördüğümüz silüetinden, kim olduğunu rüyadan uyandıktan sonra güçlükle anlamlandırırız. Bir anı, bir öykü, bir yaşanmışlık değil, yalnızca hatırladığımız bir an vardır ve zihnimizdeki o resmin imgesiyle uykudan uyanırız. Gördüğümüz kişiyiyle karşılaştığımız ilk anda ya da, rüyayı hatırladığımız ilk anda sabırsızlıkla telefona sarılıp rüyamda gördüm seni... diye anlatmaya başlarız. İşte tam da bu anı kayıt altına alma gayreti içinde olan sergiye, imge ve düş yolculuğuna davetlisiniz! Sergi küratörü Şeref Akşit, sanatçılar; Alpay Aksayar, Berrin İlhan, Deniz Gökduman, Ercan olgun, Ezgi Bilgin, Mahpeyker Yönsel, Merve Gürlek, Levent Duran, Nar Daş, Nesren Jake, Nezihe Bilen Ateş, Sibel Erkan, Şenay Kazalova, Yeşim Us, Yoldaş Ataseven, Zafer Erkan, Zeynep Sakız. 20 Temmuz pazar gününe kadar Galata Galeri Bu'da gezilebilir.


Deniz Gökduman'ın... Zaten Yoktular adlı altıncı kişisel sergisini 03 21 Haziran 2014 arası Renart Gallery'de izleyebilirsiniz. Deniz Gökduman, tuval üzerine akrilik çalıştığı resimlerinin figür konturlarında yarattığı zengin etkiyle yer yer dijitale, yer yer illüstrasyona selam gönderirken çoklu renk armonisiyle de kadınların çok renkliliğini, değişkenliğini yansıtır. Ayrıca şehvetli, şuh, bir var olup bir yok olan afet kadınlara bakarken izleyiciyi metinlerarası heyecanlı bir aşk bilmecesini çözmeye yönlendirir. Ressamın güncel işleri, arzu nesnesi olan, kiminin bakışına, kiminin duruşuna aşık olduğumuz narsist tanrıçalar bizi hipnotize ettiğinde ve o ana kilitlendiğimiz bilinç uyuşmasını ölümsüzleştirmek için enstantane fotoğraf duyarlığıyla resmedilmiş gibi görünürler. Dadaistlerin seçtikleri rastlantısal kelimelerle şiir yazmaları gibi bilinçakışı anlam derinliğiyle Deniz Gökduman izleyiciyi, önce Attila İlhan'ın dizelerini, daha sonra belki izlerken kendi yazacakları şiirle görsel ve zihinsel bir yolculuğa davet etmektedir. Üstadın da dediği gibi Gerçek değildiler birer umuttular, eski bir şarkı belki bir şiir, ne kadınlar sevdim zaten yoktular. Hayatın merkezinden merkez dışılığa evrilen kadınlar, nirvanaya, katharsise ulaşıldığında aşırı duyarlığın, üstbilincin, duyusal zenginliğin sonrası hiçliğe ulaşılması gibi ait oldukları yere, yokluğa karışırlar. Geride yalnızca etkiler, hafızaya kazınmış imgeler, silüetler yani resimler kalır. Ya da ters okumalar da mümkün; aslolan resimdir, gerisi hikaye! You can see Deniz Gökduman's sixth personal exhibition called... They were already not exist between May 29th and June a?, 2014 t RenArt Gallery. Deniz Gökduman, with his multi colored harmony, reflects the colorfulness, the changefulness of women while he salutes sometimes digital sometimes illustration with the rich influence that he creates in his acrylic on canvas paintings' figure contours. Likewise he leads the spectator to solve an inter textual exciting love riddle, looking at lustful, seductive, drop-dead gorgeous women that exist and then not in a split second. The painter's current works look like they are painted with the precision of snapshots to immortalize our conscience numbness caused by the mesmerism created by objects of desire, narcissistic goddesses which we fell in love with their regard or their attitude. Deniz Gökduman invites the spectator to a visual and mental journey in verses of Attila İlhan and then maybe in their own verses with the stream-of-consciousness like the poem writing of dadaists with random words. As the master said They weren't real they were hope, an old song maybe a poem, loved such women they already don't exist. Women who evolve from the center of life to off-center disappear in nothingness which they belong in, like in the reaching to nothingness after hyper sensitiveness and sensual richness while reaching to Nirvana or catharsis. Only influences, images jogged in memory, silhouettes i. e. pictures remain. Or reverse reading is also possible; what matters is the painting, forget the rest!


Volkan Aslan, The same view, with different people, 2013, foud porcelain statuettes, 42 x12 x 9 cm. 'Laced with nostalgia from his teenage days, the artist would always collect objects that served as reminders to him of the figurines that were prominent in the homes of the village where he grew up. The artist has given new meaning to these found works by breaking and reconstructing the pieces with human and animal parts to create hybrids and new stories with fresh characters. A Day Not Yet Lived, 6 June 5 July 2014, is Istanbul based Turkish artist Volkan Aslan's inaugural solo exhibition at Pi Artworks, London and first major show in the UK. For the exhibition, the artist will transform the gallery with an ambitious, site-specific installation that will act as an unconventional platform for his well-known broken figurine series. Time is a trajectory segmented into regular, repeatable, and measurable units seconds, minutes, hours, and days, yet our perception of its passage is far less simple and linear due to the act of remembering and forgetting. Aslan's recent practice is influenced by the artist's memories and the malleability of our perception of the passing of time. These memories, half remembered half forgotten, draw him to certain items he comes across on his day-to-day business that remind him of past experiences. These found objects are then playfully manipulated to form surreal constructions that fuse his personal associations with new and unexpected interpretations. The Fragile series of work from this exhibition is inspired by nostalgia for the artist's childhood. A key memory of this period was visiting the houses of friends and relatives and seeing decorative ceramic statuettes in prominent glass display cabinets, but not being allowed to play with them. As a young adult he began collecting ornaments reminiscent of those from his childhood, but it was not long before these delicate, mass produced items got cracked and broken as he moved from one house to another, leading to the urge to glue one broken part onto that of another. Gradually this process of breaking and mending transformed from a weekend activity with little aspiration of being a serious creative process into an obsessive creative template. Aslan uses this procedural template of repeatedly shattering these ornaments, compiling the broken pieces, and then amalgamating them as the mechanism for the creation of a series of nameless, hybrid configurations with jarring characteristics. Within this approach, the traditional planning and blueprints that characterizes most approaches to art making don't exist and the act of conception and production take place simultaneously in single, destructive acts. There is also something very endearing in his deliberate rejection of the constraints that stopped him from playing with the figurines as a child. For A Day Not Yet Lived, the artist has produced creatures that appear to be straight out of folk legends or mythology, yet backstories or scripted journey for these figures don't actually exist and Aslan deliberately leaves the viewer to shape the character's stories. About Volkan Aslan: Solo exhibitions in Istanbul include Don't Forget to Remember at Arter Space for Art (2013); Volkan at Macka Art Gallery (2011); Unstable Repetition at Pi Artworks (2011); and Volkan Aslan in Istanbul at Under Construction (2007). Group exhibitions have taken place as far and wide as Turkey, Morocco, Lebanon, the UAE, USA, Italy, Germany, France and Brazil and his work was included in the 2013 Istanbul Biennial. Aslan's work is included in a number of Turkish collections, including the Özyeğin University collection and Arter Space for Art, an initiative of The Vehbi Koç Foundation. Aslan is also co-founder of 5533, a non-profit independent art space in Unkapanı, Istanbul.


A GROUP EXHIBITION CURATED BY MARINA T. SCHINDLER 5 June 18 July 2014 Reception: Thursday, 5 June, 6 8pm New York, NY Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present a group exhibition entitled Birds featuring over a dozen leading contemporary artists curated by Marina T. Schindler. The various symbolic associations of a bird are ingrained in our society; a dove for peace, a phoenix for rebirth, a vulture for death, an owl for wisdom. In this exhibition each work of art has a unique signifier, always a bird, which evokes a unique symbolic association. Untitled (2014), the next in the series of wallpaper drawings done by Alex McQuilkin, examines the role that decorative ornamentation plays in the development of identity. Meticulously labored renderings of Laura Ashley wallpaper invite viewers to interact with these insidious decorative patterns as more than just background elements, and consider what they symbolize, and the effect they have on us. A photograph of a small deceased bird floats upon a pattern of hand-drawn Amethyst Peonies. The photographic element thus becomes trapped within a field of floral repetitions. Both subjects, the bird and the flowers, are things that should be full of life and movement, and here they are held still. In contrast, David Eichenberg's Birdie with Duck (2014), is portrait of the artist's daughter whom he affectionately calls Birdie. She is portrayed in a traditional three quarter stance, above the elbows, similar to Bronzino's Portrait of a Young Girl with a Prayer Book (ca. 1545). Eichenberg's daughter holds a small, fluffy, yellow duck. She is dressed in an elaborately embroidered beaded black and white dress, with a black beaded necklace. Seated before a background of a light blue velvet damask curtain, the young girl's nail polish is peeling and some of her hairs are out of place, adding girlish charm to her austere gaze. Here the young duck is paralleled with the young girl alluding to her gracefully growing into a beautiful swan. Eichenberg is the 2010 BP Portrait Award Winner and the 2012 Winner of the Realism Biennial. Carsten Höller's series of 10 photogravures entitled Birds (2006) depicts hybrid songbirds that were crossbred by the artist himself. Höller holds a doctorate from the University of Kiel in agricultural science and is also a keen ornithologist. The birds in these series, bred and raised by the artist, are the first and last of their kind. Höller is capturing their transient existence in their rather conceptual yet scientific series. In 2011, the New Museum hosted a retrospective for the artist. Also on view will be paintings by Ernesto Caviano, Kristen Deirup, Sarah Kurz and Anthony Lister. Mixed media works by Jeanette Hayes, Cassandra MacLeod, Alyson Shotz, and Yelena Yemchuck. Photographs by Simen Johan and Caitlin Teal Price, as well as an installation by Tracey Goodman. For more information contact Marina Press at marina@meiselgallery. com.


Buse Kanlıkılıç, Fatih Dülger, Nilay Sayrav ve Tayfun Gülnar temel olarak kendi sanatsal bakış açılarının ürünlerini Monolog da görücüye çıkarıyor. Aynı kuşağın bireyleri olmanın getirdikleriyle bir takım benzerlikler gösterirken, her birinin kendi üretim süreci, kişisel yönelim ve sezgileriyle farklı bir tavır içerisinde var olur.


Usta Sanatçı Adnan Varınca' yı kaybettik. Türk Sanatının usta ismi, değerli sanatçı Adnan Varınca' nın vefatını derin bir üzüntüyle öğrendik. Adnan Varınca 1948 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisinde Leopold Levy ve Bedri Rahmi Atölyelerinde çalışarak mezun oldu.1949-1956 yıllarında çeşitli enstitü ve ortaokullarda resim öğretmenliği yaptı 1957-73 yıllarında Paris'te resim araştırma ve çalışmalarını sürdürdü. Adnan Varınca' nın kaybından dolayı KolajART olarak duyduğumuz büyük üzüntüyü Türk Sanat ortamıyla paylaşır, kederli ailesine ve yakınlarına taziyelerimizi bildirir, merhum büyük sanatçıya Tanrı'dan rahmet dileriz.


Cevahir Hotel İstanbul Asia, Şeli Art Project işbirliğiyle, Fatih ALKAN'ın 'FEELING' adını taşıyan heykel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatı günlük hayatımıza dahil ederek yoğun kent hayatına estetik çözümler öneren Şeli Art Project tarafından düzenlenmekte olan plastik sanat sergileri 'Her Yerde Sanat' sloganıyla hayatımızı zenginleştirmeye devam ediyor. Diğer adem oğulları gibi ben de bazen iyi, bazen kötü ruh halleri içinde yaşarken, bunlara neyin sebep olduğu düşünüp durdum. Belki yaşam da bir matematiksel fonksiyonlar dizisi gibi işliyor. Bu fikirden yola çıkarak yaşamın bu boyutunu görselleştirmek istedim biraz. Varsayalım ki, yüzlerce binlerce değişkeni olan bir fonksiyonumuz var. Sağlık, para, aşk, dostlarımız, işimiz, kahvaltıda yediğimiz peynir, birinin merhabası ya da diğerinin küfrü... Binlerce şey nasıl hissettiğimizi belirliyor. Bu değişkenleri elimizden geldiğince bizi iyi hissettirecek şekilde ayarlamaya çalışıyoruz, çoğu zaman da işin içinden çıkamıyoruz. Bu değişkenlerin bir özellikleri de şu; kritik seviyenin altına indiklerinde, önemleri tavan yapıyor. Yani açsanız, başka hiçbir şeyin önemi kalmayıveriyor. Ya da dişiniz ağrıyorsa, seks yapmak falan aklınıza gelmiyor. Demek ki değişkenler dinamik, dolayısıyla fonksiyon da pek karmaşık. Hayatımız bu değişkenlerin birini iyileştirmeye çalışırken diğerini bozmakla, bozulanla uğraşırken bir başkasının alarm vermesiyle geçip gidiyor. Belki akan su ile bahçe sulama analojisiyle olayı daha anlaşılır kılabiliriz. Bahçenize üst tarafından ark ile su geliyor. Siz de elinizde kürek o suyu yönlendirerek bahçenizi sulamak istiyorsunuz. Amacınız bütün bitkileri en az çabayla sulayabilmek. Yapanlar bilir, eğer suyu yatay yönde basit yollar açarak önce bir yöne sonra diğer yöne çevirerek kademeli olarak aşağı doğru bahçeyi tarayarak en alta ulaşırsanız her şey sulanır, çok da yorulmazsınız. Ancak suyu kendi haline bırakırsanız su en kısa yoldan en aşağı iniverir. Yok, suyu yukarı doğru akmaya zorlarsanız, ne kadar kasarsanız kasın gitmez. Burada suladığınız bahçe sizin dünyaya geldiğiniz yer, coğrafya. Akan su sizin hayatınız. Bahçenize girdiği yer doğumunuz. Siz de ruhunuz ve aklınız ile sulayan adamsınız. Sonra bir marangoz atölyesi devralıp evde lazım olan ve kendisinin tasarladığı mobilyalar yaptı. Sonra bir gün İlhan Koman'ın ağaçtan yapılmış bir heykelini görüp, atölyesinde onu yaptı ve artık pek mobilya yapmadı. Yaptığı şeylerde baştan epeyce Koman etkisi görüldüyse de, artık kendi hayalinden çıkan şeyleri aklına ve önüne gelen her çeşit malzemeyle yapıyor. Yaptığı şeylerin insanları şaşırtmasını, düşündürmesini, iyi hissettirmesini istiyor. Çocuklar onun en değerli eleştirmeni, onların beğenisi en önemli kriteri. Yaptıklarında önceleri daha çok masif ağaç kullanırken, şimdi alüminyum, pleksiglas, ip, misina, sünger, bobin teli, çivi, röntgen filmi gibi malzemelerin atıklarını ya da ikinci el hallerini kullanıyor. Yaptıklarına heykel mi demeli, tasarım mı, oyuncak mı kendisi de karar veremiyor. Zaten bir kategoriye sokmak istemiyor. Sadece aklına gelenleri canlandırmaya çalışıyor.


Süratle tüketim toplumuna dönüşüyor olmamız sorunsalından yola çıktığım sergimde; Toplumsal Cinsiyet, Beden ve Cinsellik kavramları çerçevesinde, kimi zaman günlük hayatın atıklarını, magazin mecmualarının sayfalarını, kumaş parçalarını, ambalaj kağıtlarını, gazeteleri kısacası şehrin tükettiği pek çok şeyi malzeme olarak kullandım. Kolajlara bazen çizimle, bazen de fırça darbelerimle müdahale ederek onları daha da özgünleştirdim. Tüketim toplumunun atıklarını geri dönüşüme uğratarak göstergesel bir dil oluşturdum. 2004- 2014 yılları arasında biriktirmiş olduğum materyaller ile üretilen bu işlerde; toplumsal ve kültürel belleğimizden izlere rastlamak mümkün olabilir... Kadın bedenini tahakküm altına almayı bu yüzyılda da farklı farklı oyunlarla sürdüren eril sistemin ironisini ve kadın bedenini kuşatan kodları, kolaj çalışmalarım üzerinden okumak mümkün... Bu kirli oyunlarla yaratılan, dayatılan kusursuz güzel kadın imajlarını kullanıp, yeniden inşa ederek ve groteskleştirek kendi imgelemimde var edip, görünürlük kazandırdım... Onları kusurları ile güzelleştirdim. Özellikle kadın bedeni üzerinden oynanan bu kirli oyunlar zaman içinde erkek bedenini de etkisi altına almayı başardı ve bu bıçak çift taraflı olarak kanatmaya, bizleri mutsuz etmeye devam ediyor... Sürekli bir şeyler satın alıyor ve anlık mutluluklar yaşıyor olsak da bunun bir yanılsamadan ibaret olduğunu görüp yeniden tatminsiz bir biçimde arayış haline geçiyoruz.


Marcelle Joseph küratörlüğünde gerçekleştirilen Jonathan Trayte sergisi İstanbul Art Project'te geçtiğimizde haftalarda izleyicilerle buluştu. 'Pazar' adını taşıyan sergi, Trayte'ın İstanbul'un hareketli çarşı ve pazarlarından esinlenerek hazırladığı işlerinden oluşuyor ve aynı zamanda İstanbul'un betonlaşan görünümüne de gönderme yapıyordu. Resim ve heykel çalışmalarının sunulduğu sergi hakkında Trayte sorularımızı yanıtladı. Jonathan Trayte: Şehirde çalışırken çevreme, özellikle mimari ve yemek ekseninde dikkatle baktım ve direk olarak buna karşılık verdim. İstanbul, Gezi Parkı'ndan gecekondularına, her köşedeki simit tezgahlarına ve boğaz boyunca balık tutan şehirlilerine kadar şaşırtıcıydı. İstanbul beton, tuğla, yemek ve insandan oluşan bir labirent gibi göründü bana. Pazar, bu açıdan sadece bir alışveriş yeri değil bir kültürün simgesi ve anlatımı olarak ortaya çıktı. Bazen düşünürüm, ansızın tüm insanlık ortadan kalksa geriye bıraktığımız izler nasıl anlamlandırılır. Sanırım sıradan ve her gün olan şeyler en büyük manaları taşırlar. Ben de burada yiyecek olgusunu kullanarak İstanbul'un bir portresini yapmaya çalışıyorum. J. T: Pazar sergisi yeni materyaller sunmakta müthiş bir araç oldu. Mekanda üretim yapmak sayesinde daha rahat ve malzemeye daha az saygılı hareket edebildim. Elbette bronzlarım ve boyalı alüminyumlarımı aynı değerde sundum; ama araya sokakta, markette bulduğum şeyleri de kattım. Örneğin bir zeytin teneke kutusu 'Shoppers Guide' adlı eserimi, mısır püresi konserve kutuları ise 'My Garden' adlı eserlerimi oluşturdular. Bu serbestlikler benim açımdan hem özgürleştirici oldu hem de yemek ve onu destekleyen ekipman ve paketleme üzerine yaratımımı genişletti. Ve de tabi çimentoyla çalışabilme sürati, bronz dökmeye kıyasla inanılmaz ferahlatıcı. Betonun inanılmaz bir kullanım esnekliği ve çeşitliliği var. Zaten dünyada bu kadar çok kullanılıyor olmasının bir sebebi de bu. Duydum ki dünyada sudan sonra en büyük miktarda tüketilen şeymiş beton! Umuyorum ki burada sunduğum, cilalı ve oyuk, tozlu ve parlak, güzelleştirilmiş ve kaba saba malzemeler üst üste derlenmiş bu halleriyle düşündürücü ve biraz da provoke edicidir. J. T: Evet, yemek malzemeleri kullanmaktaki bir amacım da bu gibi mevzulara dokunmak. İklim değişiklikleri ve her gün artan global popülasyon gıda malzemelerinde bizleri potansiyel bir kıtlığa götürecek gibi. Aynı zamanda yiyecek paketlemesi beni çok ilgilendiriyor. Paketlerde kullanılan ve satın alma kararlarını manipüle etmek için tasarlanmış gizli lisanı, görsel yaklaşımları çok ilginç buluyorum. Bunlar farklı sosyal gruplara hitap etmek üzere tasarlanıyorlar. Tüketici olarak her zaman bu paketlerin altındaki bu düşünce sürecinin farkında değiliz dolayısıyla bu da yine ilginç bir tartışma konusu oluşturmalı, diye düşünüyorum. J. K: Bir zamanlar şef olarak çalıştım ben. Mutfakta geçirdiğim dönem bana yemek olgusunu bir nevi ifade ve dışavurum olarak algılamamı, kültürel özellikleri ve farklılıkları dile getirmekte bir araç olarak görmemi sağladı. Bu olgu, yaratım sürecimde ve üretimimde en az kil ve bronz kadar malzememin bir parçası oldu. Örneğin bu sergide dev beton dökmeler var. Bunlar gerçek, yenilemez, dev sebzelerden döküm alınarak yapıldı. Benim için inanılmaz olan bir kişinin bunları üretmek için harcadığı zaman ve para! İngiltere'de her yıl, bu gayretleri ödüllendiren yarışmalar düzenleniyor. Ben de buna yeni bir platform yaratarak, genel olarak tarım, gıda üretimi ve besinin para birimi olarak manasına yönelik bir tartışmada bu dev sebzeleri kullanmak istedim. Modern tarımcılığın tuttuğu dev önem, modern sistemler çok ilgimi çektiği gibi bu marjlardaki tuhaflıklar da çok ilgimi çekiyor.


ART SUITES GALLERY konuk sanatçı programı ile Galeri'nin Bodrum Yalıkavak'ta ki mekan ve imkanlarını Sanatçı Atölyeleri olarak kullanıma açtı. 2011, 2012, 2013 ve 2014 yıllarında pek çok sanatçıyı ağırlayan ART SUITES GALLERY BODRUM, Mayıs ayında yeniden sanatçılarla buluştu. 1 8 Haziran 2014 tarihleri arasında düzenlenen 10. Uluslararası Workshop çalışması, sonunda ortaya çıkan eserler sergi açılışı ile sanatseverlerin beğenisine sunuluyor.


Genç W.'nin Yeni Acıları, Ulrich Plenzdorf(1) tarafından 1969 yılında yazılmıştır. Ulrich Plenzdorf, Genç W.'nin Yeni Acıları eserini Alman dergisi olan Sinn und Form'da yayımlamıştır. Eser ilk olarak bir film senaryosu halinde yazılmış ancak; bazı sorunlar sorunlar yüzünden senaryo filme alınmamıştır. Dergide yayımlandıktan ve Halle şehrinde tiyatro sahnesine alındıktan sonra büyük bir ilgi uyandırmıştır. Plenzdorf'u bu eseri yazmaya iten şey ise Doğu Alman gençliğini, sorunları ve çelişkileriyle ortaya koymak olmuştur ve eserin yazılma sürecinde Plenzdorf'u etkileyen iki eser vardır: Gönülçelen ve Robinson Crusoe. Ayrıca, bu iki kitap ve Genç W.'nin Yeni Acıları ortak özelliğe sahiptirler. Roman, iki farklı yönden ilerler. Birincisi, babasının ilgililere olan soruları; ikincisi ise Edgar'ın verilen cevaplara yahut sorulan sorulara atlayarak konuşmaya dahil olmasıdır. Eserde ana kahraman olarak Edgar Wibeau'yu, sonra annesi Else Wibeau'yu, Edgar 5 yaşındayken onları terk eden babasını, arkadaşı Willi'yi, sevdiği kadın olan Charlie'yi ve Edgar'ın bahsettiği birçok karakteri görürüz. Edgar Wibeau, on yedi yaşında, annesiyle birlikte Miltenberg'de yaşayan, meslek okulunda öğrenim gören bir gençtir. Eserde, okul hayatındaki iletişimsizliğini, sürekli sorun çıkaran biri olduğunu görürüz. Hocası Flemming'le yaşadığı sorunlar da buna verilecek örneklerdendir. Kendisini değeri bilinmeyen bir dahi olarak gören Edgar kendini kanıtlamak adına Berlin'e kaçar. Tek arkadaşı olan Willi'nin ailesine ait eski bir kulübede yaşar. Daha sonra Willi, Miltenberg'e geri döner ve Edgar için Berlin'de yaşam mücadelesi başlamıştır. Buna özgürlük der, her gün eğlenir, dans eder, resim yapar. Bir gün, tuvalette tuvalet kağıdının olmadığını fark eder ve gözüne çarpan kitabın kapağı ve ilk sayfasıyla işini görür. Yazarını bilmediği kitabın karakteri olan Werther'i okumaya başlar. İlk başlarda Werther'in intiharını gülünç bulan Edgar, sonrasında kendini Werther'in yerine koymaya başlar ve eserde hoşuna giden bölümleri kasede alarak arkadaşı Willi'ye gönderir. Tamam / Wilhelm / nişanlısı geldi şükürler olsun onun karşılanışında yanlarında yoktum yoksa kalbim paramparça olurdu son. Bu süre zarfında, kaldığı kulübenin yanındaki kreşte çalışan Charlie'yle tanışır ve ona aşık olur. Charlie ise askerden yeni dönmüş olan Dieter'le nişanlıdır. Edgar para kazanmak için iş aramaya koyulur. Bir inşaat şirketinde iş bulur. İnşaat şirketinde de tıpkı meslek okulunda olduğu gibi, iş arkadaşlarıyla ve şefiyle anlaşamaz. Bir boya tabancası yapıp bu alanda ünlü olmak ister; ancak ilk denemesinde elektrik çarpmasıyla hayatını kaybeder. Edgar'ın babası, onun ölümünden sonra ailesinin yaşadığı şehre, Miltenberg'e gelir. Oğlunun ölümü hakkında bilgi toplamak adına, annesine, Willi'ye, Charlie'ye ve işteki şefi Addi'ye sorular sorar. Edgar'ın romana birden dahil oluşu, Plenzdorf'un onu konuşturmasıyla gerçekleşir, Edgar adeta öbür dünyadan konuşmaktadır. Bu durumun anlaşılır kılınması için metinde yaşayanların konuşması tırnak içinde verilmiştir. Eser, Edgar'ın ölüm ilanıyla başlar. Karakterinin ölümünü, gazete küpürü ve ölüm ilanlarıyla okura duyuran Plenzdorf, böylelikle okurun dikkatini ve merakını Edgar Wibeau üzerinde toplamayı başarır. Genç Edgar W. 24 Aralık akşamı Lichtenberg semtinde Paradies II kolonisindeki, eski bir kulübede ağır yaralı olarak bulunmuştur. Polise göre, uzun süredir harabe halinde olan kulübede izinsiz kalan Edgar W., anlamadığı halde elektrik ile uğraşırken, cereyana kapılarak ölmüştür. Plenzdorf, ilanlar aracılığıyla Wibeau hakkında bilgi vererek okurun, karakterin ölümüne merakla yaklaşmasını sağlar ve karakterin neyle uğraştığına, nasıl biri olduğuna kurnazca dikkatleri toplar. Romanın girişine zemin hazırlayanlar da bu tip sorunlar olmuştur. Eserin kahramanı Edgar Wibeau olmasına karşın, kitabın adında W. olarak gösterilmiştir. Bu durum da okurun kafasında Goethe'nin Werther'ine bir gönderme olup olmadığı sorusunu doğurmuştur; ancak eserde Werther'e olan göndermeler yalnızca bununla sınırlı kalmamıştır. Wibeau'nun, aşık olduğu kadın Charlie ile olan ilişkisinin anlatımında ve arkadaşı Willi'ye gönderdiği Charlie'den bahseden kasetlerde bile Werther'den alıntılara yer verilmiştir. Edgar, okuduğu kitaptaki karakter Werther'in intihar etmesiyle bile alay etmiştir. Sahip olmak istediği kadını elde edemediği için kafasında bir delik açmış ve çok acı çekmiş. Bu kadar salak olmasaydı... gibi sözleri buna örnek olarak gösterilebilir. Esere dili açısından bakıldığında, Edgar'ın kaba ve alaycı konuşması ilgi çekicidir. Kendini toplumdan dışlamış bir genç olarak, ona uygulanan, onun düşündüğü şekliyle baskıcı bir tutumun, bir bireyi ukala ve alaycı yapmasından başka bir şey de beklenemezdi. Meslek okulunda başarılı bir gençken, öğreniminin birden kötüye gitmesi, Berlin'e kaçması ve elim bir kazayla sonuçlanan hayatı anlatılırken söze karışan Edgar'ın kibar bir şekilde kendini ifade etmesi de, onun gözündeki Werther'in intiharı kadar gülünç olurdu. Plenzdorf, cümlelerini seçerken onları gençlerin anlayacağı düzeye indirmiş ve tıpkı onların ağzından çıkıyormuş hissi vermeyi başarmıştır. Özellikle Edgar'ın duygularını dile getirirken Werther'den alıntılar yapması, çağ gençliğinin iletişimsizliğine, bilhassa Edgar'ın iletişimsizliğine odak noktası olmasını sağlamıştır. Beni biriniz anlıyor mu? gibi cümlelerle, anlaşılmadığı hissine kapılan bir gencin anlaşılma çabalarını resmetmiştir. Çoğu eleştirmen tarafından, iki farklı dönemde ele alınan gençlikte, sorunların hala değişmediği vurgulanmaya çalışılmıştır. Kendisinden 200 yıl önce, yaşadığı yerden başka bir yere taşınarak, nişanlı bir kadına aşık olan ve kendini öldüren Werther ile eğitiminden, ailesinden kaçarak Berlin'e yerleşen, yine nişanlı bir kadına aşık olan ve kaza sonucu ölen Wibeau'u ayrı tutmak mümkün değildir. Üstelik inanıyorum ki, gençleri ve gençliği anlamayan, onlara hak vermeyen insanın Edgar'ı, dolayısıyla kitabı anlaması daha da güçleşecektir. Eser, Goethe'nin Genç Werther'in Acıları eseriyle karşılaştırmalı incelendiğinde, Goethe'nin eserinde mektupların kronolojik bir sırayla verildiğini görürüz, ancak Plenzdorf zaman konusunda aynısını yapmamıştır. Geriye dönük halde romanını işlemiştir. Ayrıca Goethe'nin dili oldukça süslü ve ince sözlerle bezenmiştir, ancak Plenzdorf dil olarak sadelikten yana olmuştur. Goethe'nin eserinde yayıncının okura notları bölümünü, Edgar'ın öbür dünyadan söze karışmasıyla bir tutabiliriz. Karakterlerin benzerliği de dikkati çekmektedir. Werther'in arkadaşı Wilhelm, Wibeau'nun arkadaşı Willi; Werther'in sevdiği kadın Charlotte, Wibeau'nun sevdiği kadın Charlie'dir. Ayrıca, Charlotte'nin nişanlısı vardır, Charlie'nin de. Her iki eserde de karakterlerin sorunları aynıdır. Dönem olarak farklılık taşısalar da, aynı kültürden geldikleri için Werther'i de Wibeau'u da aynı görmek gerekir. Yalnızca Wibeau'da toplumdan kendini soyutlama fazladır. Werther, daha çok kendi acizliğinden yakınmıştır. Sonuç olarak, her iki eserde de verilmek istenen, bireyselliğin yok olmasına karşı koyan kahramanların acı sonlarıdır. Bu eserlerde tek bir birey değil, bütün insanlık eleştirilmiştir. 1-1934 yılında Berlin'de doğdu. Bir süre felsefe öğrenimi gördükten sonra Filmcilik Yüksekokulu'nu bitirdi. 1972 yılında Sinn und Form adlı Doğu Alman dergisinde Genç W.'nin Yeni Acıları yayımlanana kadar Batı Almanya'da tanınmayan yazar, kitabı basıldıktan sonra yoğun tartışmaların odak noktasında yer aldı. Genç W.'nin Yeni Acıları yayınlandıktan sonra otuzdan fazla yabancı dile çevrildi. 2007 yılında, uzun süren rahatsızlıktan sonra vefat eden Plenzdorf, 1973 yılında Heinrich Mann, 1978 yılında Ingeborg Bachmann ve 1995 yılında Adolf Grime edebiyat ödüllerini almıştır.


Young British painter Dean Melbourne unveils his first solo show in London in July, alongside the his inaugural work included in the 2014 Summer Exhibition at the Royal Academy. One of the central works in Garland the solo show presented by contemporary curators Coates and Scarry at Gallery 8 on Duke Street, will be White Phosphor, whose darker sister, Black Phosphor will be down the road as part of the Royal Academy's Summer Exhibition. Garland alludes to the painter's longing for a personal Arcadia. The works in Garland reveal Melbourne's sense of internal contradiction. A often precariously balanced interplay between dark-ness and light, masculine and feminine, rural and urban, contemporary and ancient, the common-place and the arcane. This work establishes a practice of exploring these contradiction and navigating to and from and between. An inward exploration attempting to reveal a multiplicity and complex nature that is familiar to us all. The large pastel work, The Riddle, marks a return to an investigation into a complex relationship with femininity, and is informed by the palette and source images appropriated from fashion editorials, catalogues and wedding photography. Melbourne has created a kaleidoscopic world that is as vague and unavailable to the viewer as authentic femininity is to the artist. Dean Melbourne's works talk to our primal selves, of sexuality and of fetish and ritual, our base needs. Sometimes dark and using the cover of night as a vehicle for obscured nocturnal activity, through to the ephemeral yet potent version of soft focus, lightness, otherworldly most mystical forms of the feminine. Associating freely between sources and images and subjects in a way that an internet native generation finds normal. Melbourne paints in layers, using a variety of paints emulsions, oils, washes, glazes, household gloss, and includes in his work references to inspiration as varied as The Magus, A Midsummer Nights Dream, Keats and Shelley. Open from Monday 7th July till Saturday 19th July 11.00 pm 7.00 pm with preview on Wednesday 9th July 6.00-9.30pm. Press for the preview please RSVP to abigail@damsonpr. com. Viewing also by private appointment please call Richard Scarry on 07540 793 264. Dean Melbourne will host a meet the artist afternoon on the Saturday 12th July 2.00-4.00pm. Dean Melbourne (b.1976) has exhibited widely including the Royal Academy Summer Exhibition in 2009, 2010 and 2014 at the Royal West of England Academy, Bristol in 2012.


Bugün burada İstanbul Cumhuriyeti'ni anmak için biraraya geldik. Rusya'yla tutuştuğu savaştan yenik ayrılan İmparatorluk hükümeti; başkenti, İstanbul'dan Konya'ya aldırmıştı. Rus kuşatmasında açlıktan öldü İstanbullular. Binlercesi, otoyol kenarlarındaki ağaçların köklerini kemirerek sağ kaldı. Başkalarının neler yemek zorunda kaldığını tahmin etmişsinizdir. İstanbul Cumhuriyeti, bugünkü devrim hükümetimiz için bir dönüm noktasıdır. Cumhuriyet'le büyüyen kuşak olan bizler, cumhuriyetçilerin hayal edip de gerçekleştiremedikleri düşü başarmış bulunuyoruz. Artık onları anmanın zamanı geldi. Kimdi bu cumhuriyetçiler? Kim değillerdi ki?.. İşte bir ressam: Mithat Buluşur. Onun İmparator Anıtı hikayesini anlatmadan olmaz. Ressam Mithat'ın, Cumhuriyet'in ilanından sonra, ünü dağlar, kıtalar aşmıştı. Galeriler, onun resimlerini sergilemek için adeta birbirini eziyordu. Aslında, bu kadar ünlü olmasına şaşmalı; çünkü o, resimlerinde tüm ötekileştirilmişlere yer veriyordu. Boğaz'ın yalılarının aristokratik tasvirleri, yerini balıkçılara bırakmıştı. Sanki kraliyet ailesiymişler gibi büsbüyük tuvallere çiziyordu balıkçı ailesini... Demek ki, sanat dünyası, hala form peşindeydi. Form, içeriğe baskın geliyordu. Her neyse... Ressam Mithat, İmparator'un cumhuriyetçilerle uzlaşma çabasında sık sık gündeme geldi. İmparator, Mithat'a madalya vererek cumhuriyetçilerin ağzına bal çalmayı, böylece onları yatıştırmayı düşünüyordu. Ama Mithat, madalyayı reddetti. İmparator da bunu bir yere kaydetti. İmparator'un, İran Seferi'nden sonra, Eminönü'ndeki Yeni Cami'nin yanına diktirdiği İmparator Anıtı, cumhuriyetçilerin de gündemine geldi. Türkiye'ninkiler de dahil olmak üzere, emperyalist savaşları reddeden cumhuriyetçiler, Bu ucubeyi yıkalım. diyorlardı. İstanbul Cumhuriyeti'nin Kültür-Sanat Bakanı seçilmiş Ressam Mithat ise, Parçalara ayıralım ve müzede yeniden birleştirip sergileyelim. Faşizm ve emperyalizm, artık müzelik oldu. Yıkarsak, unutulur; sergilersek, anımsanır ve böylece her zaman tetikte olunur. diyordu. Bakan'ın önerisi geçerli olmadı; halk, milyonlarca evladını kurban eden savaşçı politikalara karşı öfkeliydi. İmparator Anıtı, müzede sergilenmemek üzere yıkıldı. Sonrası ise, az biliniyor: Cumhuriyet yıkılıp İmparator, İstanbul'u yeniden ele geçirdiğinde, kurşuna dizdirdiği on binlerce yurttaşı kestirip attıktan sonra, dert oldu içine yıkılmış İmparator Anıtı. Rusya'nın yardımıyla girdiği şehirde, kendisine dair hiçbir şeyin olmamasına; duvarlara, eskiden olduğu gibi Kahrolsun İmparator! gibi yazıların bile yazılmamasına çok içerledi İmparator; çünkü Cumhuriyet'te, negatif lider bile olamamıştı. Anıtı yeniden diktirmek için Rusya'dan yardım istediğinde, Rusya'nın yanıtı kısa oldu: E, peki bizim savaş tazminatlarını ne zaman ödüyordun? İşte o zaman aklına geldi, Ressam Mithat'tan intikam almak. Yıktıran o değil miydi? Bakan o değil miydi? Hapse attığı yetmezmiş gibi; ondan, anıtı bir daha yaptırmak için para istedi. Madem ki sen yıktırdın; yeniden yaptırmak için parayı sen öde dedi. Mithat, kamuoyunun baskısıyla, serbest bırakılsa da milyon dolarlık borcu sürdü. Her yıl, kendisinden belli bir miktar istendi. Sürgünde kahrından öldü desek şaşar mıydınız? Biz onun da düşünü gerçek kılıyoruz. Bugün, burada, İmparator Anıtı'nı yıkmıyoruz; onu parçalara ayırıp Faşizm ve Emperyalizm Müzesi'nde yeniden birleştiriyoruz. Peki Cumhuriyet'in başfotoğrafçısı? Dilsiz ve sağır değil miydi o? Yalnızca görüyordu; beş duyulu fotoğrafçılarınkinden daha iyiydi bu nedenle, onun fotoğrafları... Cumhuriyet düştüğünde, nereye gitti? Nereye gitti, duymadan ve konuşmadan ve yalnızca görerek ve bakarak? Fotoğrafları bıraktı geride. Ve o fotoğraflardan saptadı tüm cumhuriyetçileri, daha sonra İstanbul'a giren İmparator Ordusu. Bugün, hükümetimizde, isteyen, istediği fotoğrafı çektirebilir. Anıtı parçalarken poz verebilirsiniz. Bir korkunuz olmasın. Artık yıkılmaz bir kaya gibi yükseliyor ülkemiz.


CerModern bünyesinde bulunan güncel sanat alanı HUB Sanat Mekan, sezonu Türkiye'de ilk kişisel sergisini gerçekleştirecek olan Ahu Akkan'ın çalışmaları ile tamamlıyor. Akkan'ın ikinci kişisel sergi projesi Perde | Curtain, 12 Haziran 16 Temmuz tarihleri arasında görülebilir. Akkan'ın son dönem çalışmaları, içinde otoportrelerin de bulunduğu kadın ve çocuk portrelerinden oluşuyor. Günümüz insanının mutsuzluğu üzerine yoğunlaşan sanatçı çalışmalarını, çağımızın hala en ciddi sorunu durumundaki şiddet kavramı üzerinden şekillendiriyor. Özellikle, şiddetin en önde gelen kurbanları; kadın ve çocukları ele aldığı portreleri Akkan'ın, hem maruz kalınan hem de tanığı olunan travmaların ifade alanı olarak çıkıyor karşımıza. İnsan yüzüne, bireysel-toplumsal yaşanmışlıkların izlerini taşıyan ve aynı zamanda tarihe ayna tutan, özellikli bir alan olarak yaklaşan sanatçı, ele alınan konu, malzeme seçimi ve sunum şekliyle kavramsal bir bağ kuruyor. Akkan, perdeyi çağrıştıran bir yüzey üzerine yine tülleri dikerek oluşturduğu portreleri konumlandırıyor. Perdemsi yüzey bu çalışmalarda örtülü olan, gizlenmek istenen, yok sayılan gerçeklere gönderme yaparken; aynı zamanda gerçeğe ulaşmanın mümkün olduğu şeffaf bir yansıtıcı görevi görüyor. Ahu Akkan (1980, Ankara), İzmir Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nde görsel sanatlar okudu ve Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden 2003 yılında mezun oldu. Uşak Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Araştırma Görevlisi olarak çalışmaktadır. Kıbrıs'ta gerçekleştirdiği Reflection | Yansıma isimli ilk solo sergisinin yanı sıra yurt içi ve yurt dışında birçok karma sergide eserleri yer aldı.


Onlar kendi yolunu izleyen Hayat'ın oğulları ve kızları. Ve sizinle birlikte olsalar da sizin değiller. Çünkü onların da kendi düşünceleri vardır. Zamanı ve onun yarattığı etkileri anlatmak isteyen yazar, kuşak çatışmasını kurgusunun odağına yerleştir. Ivan Sergeyeviç Turgenyev'in Babalar ve Oğullar romanı, kuşak çatışması sorunsalının kült metinlerindendir. Değişimi ve yaşam tarzının gelişmelerle birlikte farklılaşmasını inceleyen Turgenyev, insanların hayatları boyunca bağlı kaldıkları görünmez zincirleri görünür kılmaya ve kuşak çatışmasını açıklayarak tarihsel süreçteki değişimleri anlaşılabilir kılmaya çalışırken kendisiyle çelişmemek için insan üzerine ciddi bir şekilde eğilmemiştir. Karakterler ve onların ne kadar insan, ne kadar gerçek olduğu tartışması kuşak çatışmasını ele alan bütün metinlerde sorgulanabilir. Bu nedenle oluşturduğu eser her ne kadar kendi içinde ikilemler barındırmasa ve tutarlı görünse de karakterlerin özelliklerinin sadece kendilerinin bulunduğu bir dünyada bağımsız yetişmişlercesine betimlenmesi realist bir yazarın kendi kimliğiyle çelişmesine sebep olmuştur. Yanı sıra bu kaçınmaların sonucu olarak ortaya çıkan metin, kimseye sahip olduğu bilgiden daha fazlasını katabilecek güce sahip değildir. Turgenyev'in Babalar ve Oğullar romanında bireyler üzerinden örneklenen ancak toplumsal boyutta bir olgu belki de kaygı- haline dönüşen kuşak çatışması işlenir; ancak metindeki karakterlerin gerçekdışılığı, insan karakterini şekillendiren gerçek etkenlerin neler olduğu konusunda bir sonuca varılmasına engeldir. Babalar ve Oğullarda nesiller arasındaki uyuşmazlıklar, birbirlerine akıl erdirememe durumu ustalıkla anlatılmıştır. Bu sorunlar görünürdedir ve görünürdeki gerçekliği tartışılamaz. Bireyler arasında bir etkileşim biçimini örnekler. Düşünceler, yapılar, doğa ne kadar farklı olursa olsun, tartışmaların ve etkileşimlerin boyutları, yapıları bundan bağımsız olabilir. Kuşak çatışması kitapta başlı başına bağımsız bir olgu olarak incelenirken bozulmaya uğramamıştır; ancak bu çatışmayı yaşayan karakterler, gerçekçilikten oldukça uzaktadır ve bu uzaklık kuşak çatışması olgusunun temelinde nelerin yattığının anlaşılmasını imkansız kılar. Kitaptaki karakterlerin her birinin farklı temsiliyetleri vardır. Bu temsiliyetler sembolleşmiştir; ancak mükemmel olmaları gerekmeyebilir. Kurgusal bir metinde bu sorunu çözmenin tek bir yolu vardır: Karakterin ruhunu öldürmek... Yazar karakterini bir kuklaya çevirir, belki de onu tipleştirir. An itibariyle yazar temsiliyeti ile varolan karakterler ne kadar gerçek olabilir, sorusunun cevabını bulmak güçtür. Babalar ve Oğullar romanında karakterler, yazarın manipülasyonlarıyla -olağanüstü tepkiler ve davranışlar sergilemelerinin dışında- duygusuzlaştırılmışlardır. Arkadi: 'Saçmaladığımı biliyorum,' diye yanıtladı, 'fakat ne önemi var?.. İlk saçmalayışımız bu mu sanki?..' (Turgenyev, 149). Bu alıntı, Arkadi ile Bazarov'un Odintsova'nın yanına gitmeye karar verdikleri anda sarf edilmiştir. Bu cümlelerde Turgenyev'in de kendisini bağlayan zincirleri hissettiği söylenebilir. Turgenyev, insan doğasına ve davranışına dair her etkiyi hiçe sayarak, Arkadi'ye olağandışı bir tepki verdirir. Metinde kuşak çatışmasının nedenleri okura anlatılmaya çalışılır ve bu nedenler sıralanırken kullanılan akıcı anlatım, kaçınılmazlığın gözden kaçmasına yol açar; ancak kurgudaki boşluklar ve insan varlığının kendisiyle yaşadığı imkansız çelişkiler, nedenlerin gerçekten açıklanabilmesini mümkün kılmamıştır. Kuşak çatışmasını yalnızca değişime verilen tepkiler bağlamında açıklayabilmek olası değildir. Kuşak çatışmasının kurgulandığı metinlerdeki sorunsala yaşamsal bir olgunun küçük penceresi olarak bakıldığında insana dair gerçeklerle çelişkili pek çok ayrıntı görülebilir. Burada önemli olan yaşamsal gerçeklikten öte metnin gerçekliğinin anlaşılabilmesidir. Turgenyev'in başarısı da kendi metinin gerçekliğini yaratabilmiş olmasındadır. Çatışmanın nedenleri için sıralanabilecek daha fazla neden olmalıdır. Değişim insanları çatışmaya itecek farklılıklar getirmiş olabilir mi? sorusunun yanıtı da okurun ya da yanıtlayanın niyetine gör değişecektir.


Deniz Gökduman'ın... Zaten Yoktular adlı altıncı kişisel sergisini 03 21 Haziran 2014 arası Ren Art Gallery'de izleyebilirsiniz. Deniz Gökduman, tuval üzerine akrilik çalıştığı resimlerinin figür konturlarında yarattığı zengin etkiyle yer yer dijitale, yer yer illüstrasyona selam gönderirken çoklu renk armonisiyle de kadınların çok renkliliğini, değişkenliğini yansıtır. Ayrıca şehvetli, şuh, bir var olup bir yok olan afet kadınlara bakarken izleyiciyi metinlerarası heyecanlı bir aşk bilmecesini çözmeye yönlendirir. Ressamın güncel işleri, arzu nesnesi olan, kiminin bakışına, kiminin duruşuna aşık olduğumuz narsist tanrıçalar bizi hipnotize ettiğinde ve o ana kilitlendiğimiz bilinç uyuşmasını ölümsüzleştirmek için enstantane fotoğraf duyarlığıyla resmedilmiş gibi görünürler. Dadaistlerin seçtikleri rastlantısal kelimelerle şiir yazmaları gibi bilinçakışı anlam derinliğiyle Deniz Gökduman izleyiciyi, önce Attila İlhan'ındizelerini, daha sonra belki izlerken kendi yazacakları şiirle görsel ve zihinsel bir yolculuğa davet etmektedir. Üstadın da dediği gibi Gerçek değildiler birer umuttular, eski bir şarkı belki bir şiir, ne kadınlar sevdim zaten yoktular. Hayatın merkezinden merkez dışılığa evrilen kadınlar, nirvanaya, katharsise ulaşıldığında aşırı duyarlığın, üstbilincin, duyusal zenginliğin sonrası hiçliğe ulaşılması gibi ait oldukları yere, yokluğa karışırlar. Geride yalnızca etkiler, hafızaya kazınmış imgeler, silüetler yani resimler kalır. Ya da ters okumalar da mümkün; aslolan resimdir, gerisi hikaye! You can see Deniz Gökduman's sixth personal exhibition called... They were already not exist between 03 21 June, 2014 t Ren Art Gallery. Deniz Gökduman, with his multi colored harmony, reflects the colorfulness, the changefulness of women while he salutes sometimes digital sometimes illustration with the rich influence that he creates in his acrylic on canvas paintings' figure contours. Likewise he leads the spectator to solve an inter textual exciting love riddle, looking at lustful, seductive, drop-dead gorgeous women that exist and then not in a split second. The painter's current works look like they are painted with the precision of snapshots to immortalize our conscience numbness caused by the mesmerism created by objects of desire, narcissistic goddesses which we fell in love with their regard or their attitude. Deniz Gökduman invites the spectator to a visual and mental journey in verses of Attila İlhan and then maybe in their own verses with the stream-of-consciousness like the poem writing of dadaists with random words. As the master said They weren't real they were hope, an old song maybe a poem, loved such women they already don't exist. Women who evolve from the center of life to off-center disappear in nothingness which they belong in, like in the reaching to nothingness after hyper sensitiveness and sensual richness while reaching to Nirvana or catharsis. Only influences, images jogged in memory, silhouettes i. e. pictures remain. Or reverse reading is also possible; what matters is the painting, forget the rest!


Eee, ne olacak şimdi ha? diye başlıyor Anthony Burgess Otomatik Portakal'ına. Aslında bu soru günlük hayatımızda önemli yer tutan soruların başında gelmektedir. Seviniriz Şimdi ne olacak?; üzülürüz Ne yapmam gerek?; bir duruma ortak olmak isteriz Yapacağım bir şey var mı ? diye ardı arkası gelmez sorularla iç içe yaşar gideriz, farkında olmayız. Aslında her cevap yeni bir soru üretmekte ve günlük ilişkilerimizi de bir noktada işte bu soru-cevaplar devam ettirmekte. Burgess Ne olacak şimdi? diye sorduktan sonra Alex, Pete, Georgie ve Dim'in hikayelerini anlatır, dehşet içinde kalırız. Sisler ardındaki bir zamanda geçen hikayenin derinlerine indikçe aslında günümüzün modern dünyasına, ahlak anlayışına, siyasi rejimlerine bir hiciv özelliği taşımakta olduğunu görürüz. Bıyıkları henüz terlememiş Alex ve tayfasının adam yaralamaktan tecavüze; gasptan adam öldürmeye kadar uzanan suç zinciri, Alex, ihtiyar bir kadın ve kedi çetesi! tarafından yenilince kesintiye, hatta sona uğrar. Cezaevinde Alex'in sabıkası kabarmaya devam etse de çetenin diğer üyelerinden uzun bir süre haber alınmaz. Alex, cezaevinden kurtulmak umuduyla devlet tarafından geliştirilmekte olan, özünde mahkumları ehlileştirmek, onları tekrar birer iyi insan yapmayı amaçlayan bir programa dahil olur ki program dahilindeki Alex'in hali içler acısıdır, şiddete dayanamayan, salya sümük ağlayan biri olup çıkmıştır. Program süresini tamamlayıp şiddete karşı salya sümük ağlayan biri olarak tahliye olduğunda hayatı hiç umulmadık şekilde değişecektir. O artık eski Alex değildir; ama hayatlarının bir döneminde Alex ve tayfasının sumsuklarına maruz kalan insanlar hala aynıdır ve intikam yemeği malumunuz soğuk yenir. Kitabın ilk bölümlerinde Alex şöyle der: Uygarlaşmakmış, frengili taşaklarımı yesinlerdi onlar. Alex tahliye olduktan sonra işte bu frengili modernleşmenin ürettiği insan modelinin somut örneklerinden biri olacaktır hikaye içinde ama o bireyselliğiyle içinde yaşadığı toplumu temsil etmektedir.


Adnan Uzal, 8 Şubat 1927'de doğdu. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde 1946-50 arasında eğitim gördü. Babası, çocukluğunda Ağabeyi İrfan'a derslerini bitirdikten sonra Nutuk'u okutmasını yaşamı boyunca hep anımsadı. Adnan Uzal, dolu dolu geçen ömrüneişadamlığını, kültür-sanat yaşamının yakından ama sıradışı izlenmesini sığdırdı. 1960'larda ressam İbrahim Safi ile tanıştı, arkadaş oldu... O yıllarda sayısı çok az olan Beyoğlu'ndaki galerinin sürekli konuğu oldu, kapılarını aşındırdı. Oğlu şirketinin başına geçince Adnan Uzal, izleyerek yakınlaştığı sanat çalışmalarının içine girerek kendine özgü bir yer, renk edindi. Önce ressam Sevim Gürsoy'la tanışarak dersler almaya başladı. Sonra Ressam Muzaffer Akyol'un Neriman Oyman'la tanıştırmasıyla da Hüzünler Kraliçesi diye tanımladığı Oyman'dan resim dersleri aldı.. Bitirilmeyi Bekleyen Resimlerin ressamı, yaşamın içinden seçtiği öykülerinde kahramanlarını güvercinler, martılar ve köpeklerden oluşturur. 6 şiir kitabı bulunan Adnan Uzal, doğuştan sanatçı gibidir, artist kavramı onun üzerinde iğreti gibi durmaz.. Köfte adını verdiği köpeği ile uzun süren birlikteliğinin ölümle son bulmasından sonra yayınladığı Biz Köfteyi Çok Sevdik başlıklı kitabı, hayvan sevginin doruklarında dolaştığı şiirlerinden oluşur.. Adnan Uzal, 11 Temmuz 2013 te aramızdan ayrıldı.


In the latest video Marilyn Monroe by the American musician Pharell Williams, who created the summer hit of 2013 Get Lucky with the band Daft Punk, a remarkable portrait of a young woman appears after having played the song for 4 minutes and 14 seconds. This portrait is this remarkable that you instantly have to switch back to investigate this odd-looking composite-being. After having looked at it a couple of times one slowly recognizes that it is a painted on face on a cloth which a young girl is wearing over her head... But is it really a cloth and not rather a mask which the pro-tagonist is wearing? Why does the skin look so similar to the colour of skin in real life? And her hair is falling in an extraordinary beautiful way on her middle parting... Her eyes, nose and mouth are painted on, this is a fact but the rest looks very real indeed. After having winded back and forward a couple of times one finally understands it and one is amazed and stunned by this very simple effect. The protagonist got a second face painted on her cheek with only one eye, the other one is her own, the sides are swopped and her hair covers the invisible real eye, the nose and the mouth. Portraits with unique expressions and an illustrating sensitivity have been created. Those portraits are so highly fascinating that one does not want to avert his eyes anymore. The artist who amazes us with his simplicity is called Sebastian Bieniek and he was born in Czarnowanz, Poland in 1975. He now lives and works in Berlin. Those photos have been discovered in September 2013 for the first time and they became a sensation through digital media. Abruptly those photos have been passed on blogs and also on digital art- and design magazines. Within a few weeks his photos have become world-famous. The number of his fans on Facebook rose from a few hundreds to 92000 within a couple of days. Only very little time had passed until his photos with the censure Inspired by Sebastian Bieniek were imitated en masse especially in the USA and in Asia. Pharrell Williams was one of the countless people who had stumbled over one of these photos and he was so fascinated by this photo that he used it in his latest video clip. The gallery Nicola von Senger is very pleased to be showing those curiously amazing photos by Sebastian Bieniek for the first time. Auf dem neuesten Video 'Marilyn Monroe' des amerikanischen Musikers Pharrell Williams, der letztes Jahr den absoluten Sommerknüller 'Get Lucky' mit Daft Punk landete, taucht nach 4 Minuten und 14 Sekunden ein merkwürdiges Portrait einer jungen Dame auf, so merkwürdig und irritierend, dass sofort zurückgezappt werden muss um dieses seltsame Mischwesen zu eruieren. Nach mehrmaligem Visieren erkennt man es es ist ein aufgemaltes Gesicht auf einem Tuch, das ein junges Madchen über dem Kopf tragt... Doch ist es wirklich ein Tuch, nicht eher eine Maske die die Protagonistin tragt? Doch warum sieht die Haut so Hautfarben aus, so echt? Und die Haare fallen so schön und natürlich im Mittelscheitel.... Die Augen, Nase und Mund sind gemalt, das ist Fakt, doch der Rest scheint echt. Nach mehrmaligem vor und zurückspulen fallt der Groschen endlich und man ist verblüfft und fassungslos über den Effekt der Einfachheit. Der Protagonistin wurde auf Ihre Wange ein zweites Gesicht gemalt mit nur einem Auge, das andere ist Echt, nur die Seite vertauscht und die Haare verdecken das unsichtbare echte Auge sowie Nase und Mund. Es sind Portraits mit einzigartigen Ausdrücken und illustrativer Sensibilitat entstanden, die dermaßen Faszinierend sind, dass man das Auge nicht mehr abwenden möchte. Der Künstler, der mit dieser Einfachheit so verblüfft heißt Sebastian Bieniek, 1975 in Czarnowanz, Polen geboren, lebt und arbeitet in Berlin. Zum ersten Mal sind diese Fotos im September 2013 aufgetaucht und wurden durch die digitalen Medien zur Sensation. Schlagartig wurden die Fotos auf Blogs, aber auch auf digitalen Kunst- und Designmagazinen weitergereicht und wurden innert Wochen weltberühmt. Die Zahl seiner Fans auf Facebook in wenigen Tagen von ein paar Hundert auf 92'000 gestiegen. Bereits nach kurzer Zeit wurden die Fotos mit dem Verweis Inspired by Sebastian Bieniek insbesondere in den USA und Asien massenweise imitiert. Pharrell Williams war einer der unzahligen, die über diese Fotos stolperten und war so fasziniert, dass er es in seinem neusten Video verwendet hat. Die Galerie Nicola von Senger freut sich sehr, zum ersten Mal überhaupt diese wunderbaren und wundersamen Fotos von Sebastian Bieniek prasentieren zu können.


The International Studio & Curatorial Program announces an open call for its residency program. ISCP is a leading nonprofit, residency-based contemporary art institution for emerging to mid-career artists and curators from around the world, including the United States. With 35+ artists and curators in residence at all times, ISCP is a vibrant community of contemporary art practitioners. The program provides residents with the space, time, and support to develop new projects. With additional activities tailored for professional development and public engagement, ISCP serves as a platform for producing, presenting and contextualizing contemporary art through a diverse range of international perspectives. ISCP's public programs encourage dialogue and integrate residents into the cultural landscape of New York City, making ISCP an exciting hub for contemporary art. ISCP is currently accepting applications from visual artists and curators in all disciplines who would like to engage with ISCP's unique and dynamic programming and creative community. The residency program includes 24-hour access to a private furnished studio space, regular studio visits from Visiting Critics; Field Trips to museums, galleries and other cultural venues; and participation in Artist Talks and semi-annual Open Studios. Residents at ISCP are also invited to take part in ISCP's Exhibition Program and Participatory Projects. A residency at ISCP is typically three to six months, although artists and curators can apply for up to one year. artists and curators can apply for residencies at iscp. there are two ways of applying, a partner application or a direct application. Residencies are between three and twelve months and are sponsored by governments, corporations, foundations, institutions, organizations, galleries and private patrons. Each artist or curator is provided with 24-hour access to their studio and wireless internet. In addition, all residents can use ISCP's common areas. ISCP does not provide or arrange living accommodation, however, a number of partner sponsors, who send participants to ISCP each year, have a furnished apartment for residents. In addition, sponsors often give a stipend for accommodation, living expenses, travel and materials. ISCP collaborates with over forty partner governments, institutions and organizations to fund residency opportunities. Partner sponsors publicly call for applications for residencies at ISCP. Click here for a list of partner sponsors. Please email the application form and supporting materials. ISCP does not locate sponsors for direct applicants. Once accepted, artists and curators are responsible for securing funding. Please have a look at our previous sponsors for potential funding sources. When planning your residency, please bear in mind that residencies are scheduled approximately one year in advance. We are currently scheduling 2014-2015. There is no deadline and the application review takes place once every two months. - Application is sent to ISCP - ISCP's panel reviews the application within two months - If the application is successful, the applicant receives an acceptance letter - Applicant has two years from the date of the acceptance letter to locate funding - When funding has been secured by applicant, ISCP confirms directly with sponsor - When sponsor has confirmed, ISCP staff and applicant schedule residency - If necessary, applicant must apply for a US visa - Applicant makes appointment with ISCP staff and arrives in New York The program fee for 2014 is $20,761.68 to $22,947.36 per year or $1,730.14 to $1,912.28 per month. In addition, the applicant needs to calculate accommodation, living, travel and health insurance costs for the duration of their stay in New York. ISCP recommends making contact immediately with the nearest United States Consulate or Embassy in the resident's home country. ISCP residents generally enter the United States on a B1/B2 visa, which is issued for business/tourist purposes. ISCP will provide a letter in support of the visa application to incoming participants.


Since 2009 the artist collective Medea Electronique has organized an annual 10-day experimental artist residency, Koumaria, near Sparta in Greece, focusing on improvisation and new media practices. New-media artists from all over the world, inspired by the Greek natural landscape, come together to create a multicultural and cross-media 'dialogue' culminating in a collective presentation both locally and in Athens at the end of the residency. Past residents have formed lasting friendships and new artistic partnerships. For us the residency serves as a model for future creative collaborations. The residency is held at an organic olive oil farm at the foot of Mount Taigetos in Sparta. The base for the residency, a modern and comfortable house, features dormitory-style bedrooms, large and comfortable common rooms, two primary spaces for project development and practice, terraces, rooftop overlooks, and a large and modern kitchen. The surrounding hills, mountains, villages and the not too distant sea, coupled with a vast expanse of sky, stars, and ever-changing mountain vistas, afford the residents amble space and opportunity for creative work. Meals are taken communally, with an emphasis on fresh and local produce and traditional recipes. In this environment artists not only have the chance to live and work together interacting with the Greek landscape, but also to trade their experiences concerning everyday life and culture. Chores are undertaken collectively, but there is ample time for residents to work, create, explore the surroundings and enter into new artistic partnerships. The theme of the residency this year is the intersection of collaborative new media art and local politics/community. How can improvising artists, committed to community building and trans-cultural dialogue, manifest these tendencies in the larger community they work in? How can collective art help form healthy and inclusive larger communities? How can such art speak to and for such communities, give them a voice and an identity? For the past six year Koumaria has both shocked, puzzled, delighted and entertained the local village. This year we want to work closely with the village to create art-works both situated in and about the village, and, in some tangable sense, both for and of the village its concerns, needs, history and practices. Perhaps a collecitve project that is both an improvement to some aspect of the village infrastructure and an art-object in its own right. Perhaps a series of installations that use the sounds, images and materials of the village. The possibilities are endless, and will be the result of our collective imaginations and the input of the villagers themselves. The residency will also result in performances in the village, taking advantage of the varied sites available, from pastorial olive groves to abandoned factory spaces, all against a magnificent back-drop of rugged moutains. The accent will be on D. I. Y, and working to integrate the village and willing villagers themselves into our art-works. In keeping with the theme of improvised art and local community activisim there will be an emphasis on art practices that have a strong element of self-creation of the materials and techniques used. We encourage applications from artists who design and create their own media, and/or are willing to assist others in doing so and learn new techniques. The residency will culminate in a day-long festival within he village, and in a presentation of the results in Athens at a major cultural institution. The residency therefore seeks artists open to collaborations across distinct artistic media, willing, indeed excited, by the prospect of working with the village and thinking creatively of ways to transcend the boundaries between us and them. We invite applications from artists working across the spectrum of new media arts to participate in the residency. We will select up to 10 participants from the applications received. Medea Electronique, being an eclectic art collective, is interested in people from diverse cultural and artistic backgrounds. Past residents have come from a variety of artistic backgrounds, and from numerous countries. While assorted nationalities and ethnicities have been represented, the common language of the residency is English. Note: This is a remote region of Greece, with limited ability to obtain tech/electronic materials while we are there. Residents will need to check in advance concerning what materials will be available, and what they will need to bring. - transportation from Athens to the residency and back. - housing and food supplies in Sellasia - Internet connection at the residency - housing in Athens during the presentations - While there are few expenses the residents need to consider while at the residency, it is worth having some funds for trips to local cafes and the like. - Rooms, Bathrooms at the residency are shared - Cooking and cleaning the house during our stay is undertaken collectively - The stay in Athens is arranged in a tidy hostel if other preferences exist, the amount euro can be given to the resident and the booking should be their responsibility. - You ought to bring your own equipment/instrument and computers - Unfortunately no artist fee is to be given for the presentations/performances. Residents are also responsible for their own transportation to and from Athens. - A participation form - A personal statement saying why you want to participate. This statement should speak to this year's theme. - A small sample of your individual work - First draft ideas for projects related to this year's theme - Your C. V.


FİGÜRATİF YAZ SERGİSİ // FIGURATIVE SUMMER EXHIBITION dokuz sanatçının yapıtları ile 17 Haziran 30 Ağustos 2014 tarihlerinde arasında ARTNEXT Istanbul Çağdaş Sanat Alanı'nda. Serginin açılışı 17 Haziran Salı günü 18:00 21:30 saatleri arasında gerçekleşecek.