Farklı sanat dalları arasında çok boyutlu ilişkiler sağlayan yeni bir ifade şekli, zamanla farklı bir dil oluşturan ve oluşan dilin sürecini deneyim haline getiren performans sanatı, disiplinlerarası karakteriyle, birbirine bağladığı, birçok sanat dallarının kendilerine özgü dillerine de dönüştürücü etkilerde bulundurmaya devam ediyor. Atölye, katılım sağlayacak kişilerin kendi öz benliğindeki sorunları keşfetmesi ve keşif sürecindeki üretimi amaçlıyor. Görünürde işler yapmayı hedefleyen katılımcılar, atölye sonunda sürece bağlı olarak bir beden dili üretecekler ve ortaya çıkan çalışmayı sergileyecekler. Yusuf Özal Çelik, üniversite eğitimini sürdürdüğü yıllar içinde hem üniversite içerisinde video ve performans çalışmaları, hem de üniversite dışında çeşitli projelerde yer aldı. Sanatçı son dönemde güncel sanata yoğunlaşarak video ile performansı birbirine bağlayıp çeşitli festivallerde ve sergilerde Erdal Eren, Gri, Merdiven Topuk, Çıkmaz Sokak, militarizmin sanayisi, geliyorum, Günaha Çağrı, Medea'nın Bahçesi gibi projeleriyle yer alıyor. Katılım ücretsizdir ve 13 kişi ile sınırlıdır. Katılım sağlayacak kişilerin kesin devamlılığı olmalıdır. Çalışmanın ilk günü olan 23 Şubat Pazartesi, akşam saat 8'de atölye içeriğine ve genel olarak performans sanatlarına dair katılımcı olan ve olmayan herkese açık bir sunum gerçekleşecektir. Katılım için 20 Şubat'a kadar 05362957169 ve 05367014421 numaralı telefonlardan veya 314mekan@gmail. com adresinden kayıt yaptırılması gerekmektedir.


Galeri FE; 19 Şubat 7 Mart 2015 tarihleri arasında Mine Dayıoğlu'nun ilk kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. 1942 Ankara doğumlu olan Mine Dayıoğlu Ankara Üniversitesi Dil Tarih Fakültesi'nden mezun olmuştur. 2000'li yıllarda resimle tanışmış, Ressam Musa Aktaş'ın öğrencisi olmuştur. Peyzaj ağırlıklı yağlı boya eserlerinden oluşan ilk kişisel sergisi Galeri Fe'de sanatseverlerle buluşuyor.


Ocak ayında Pardon, Kaçıncı Kat? ile kentleşme üzerine bir söylem geliştiren serginin devamı niteliğindeki Olmadı Kaçarız sergisi 10 Şubat 7 Mart tarihleri arasında MERKUR'de görülebilir. As a continuation of the exhibition Pardon, Which Floor? whose intention was to come up with a rhetoric on urbanization, the exhibition Take it or leave it can be visited at MERKUR between February 10th March 7th, 2015.


Sanatçı Şinasi Güneş, bir deney, dışavurum, işbirliği, iletişim, özgürlük ve eğlence sanatı, yaratıcı olan herkesin katılabileceği uluslararası bir ağ olan Posta Sanatı'nı Türk sanat ortamında yaygınlaştırmak için 2000'li yılların başından bu yana çaba gösteriyor. Estetik vurguyu ön plana çıkaran ya da mesaj ağırlıklı politik söylemleri bünyesinde barındıran Posta Sanatı, bireysel ya da grup faaliyeti olarak tarihe eklemleniyor. Bu eklenimler artık bir Posta Sanatı tarihinin oluşturulmasını zorunlu kılıyor. Bu süreçte en nitelikli katkıyı daha önce Yolculuklar, New York ve Sakız, Sokak Sanatı isimli kitapları çıkarmış olan sanatçı Şinasi Güneş, hazırladığı Posta Sanatı isimli kitapla gerçekleştiriyor. Gözetleme, Kadın ve Ekoloji, Küresel Isınma, Fundamentalizm, Evsizler, Çingeneler gibi Posta Sanatı çevrelerinde geniş yankı uyandıran projeler yürüten Güneş; görsel şölen öğelerini, onların yaratıcılarını ve yorumlarını tarihsel seyrinde objektif bir tutumla okuyucuya sunuyor. Uluslararası ortamda faal olan sanatçıların katkılarıyla geniş bir yorum perspektifine sahip olan bu yayın, Posta Sanatı'nın deşifresine davetiye çıkarıyor. Tanıtım yazılarının da yer aldığı yayın, odak noktasına sanat icracılarını yerleştiriyor.


Amasya, dillerden düşmeyen destanların, dünyaya nam salmış aşkların yaşandığı şehirdir. Bu sevgi, yeri gelmiş Şirin'i uğruna Ferhat'ın külüngüyle dağları dövmüş, günü gelmişHattatların Piri Şeyh Hamdullah'la hat sanatını zirveye taşımış, günü gelmiş divan edebiyatımızın ilk kadın şairi Mihri Hatun'la dizelere dökülmüştür. 17 medeniyetin filizlenip boy verdiği bu topraklarda Milli Mücadele'nin de ilk kıvılcımı yakılmıştır. Cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal'in silah arkadaşlarıyla Amasya'dan tüm dünyaya ilan ettiğiAmasya Tamimi'nin 96. Yılı'nı kutlayacağımız 2015'te 12-22 Haziran Uluslararası Atatürk Kültür ve Sanat Haftası etkinlikleri arasında bu yarışmamız beşinci kez yerini alacaktır. Şiir yarışmamıza adını verdiğimiz Amasyalı Mihri Hatun ise, nazireleri ve divanıyla kadın şairler içinde sevda ile ilgili duygularını samimi bir şekilde yazması bakımından dünyada farklı bir yere sahiptir. Amasyalı Mihri Hatun'un; sade bir dille yazdığı kaside ve gazelleri ise adeta sevda şehri Amasya'nın hikayesini anlatmaktadır. 1460 ya da 1461 de Amasya'da doğduğu ve 1506 da yine burada vefat ettiği rivayet edilmektedir. Güzelliğiyle bölgede ün salan Mihri Hatun hiç evlenmemiştir. Tarihin akışında Amasya her zaman mihenk taşı olma konumunu korumuştur. İşte bu nedenlerle Amasya Belediyesi'nin yapmış olduğu kültürel faaliyetlerin karikatür ve fotoğraf yarışmaları yanında sanatın bir başka estetik formu olan şiirle süslenmesi ve sanatçılarımızın, Kainatın Gözyaşı Yağmur temasından esinlenerek, mana ve ana temasını tamamen kendi ruh dünyalarında anlam bulduracakları dizelere dökmeleri amaçlanmıştır. - Yarışmaya 18 yaş ve üzeri herkes katılabilir. - Seçici Kurul Üyeleri ve birinci derecede yakınları yarışmaya katılamazlar. - Yarışma konusu şiirin evrensel değerleri çerçevesinde tamamen - Eserler Hece, Aruz ve Serbest ölçü olmak üzere üç kategoride değerlendirmeye alınacaktır. - Yarışmaya katılacak şiirler, daha önce hiçbir yerde yayınlanmamış ve herhangi bir yarışmada derece ve mansiyon almamış olmalıdır. - Yarışmacılar her üç kategoride, tek rumuzla en fazla 2 şiirle katılabilirler. - Şiirler, iki A4 sayfa boyutunu geçmeyecek şekilde, Times New Roman yazı karakterinde, 12 punto, tek sütuna ve 1,5 satır aralığında bilgisayarda yazılacaktır. - İl dışından katılacak yarışmacılar eserlerini iadeli taahhütlü posta ya da kargo vasıtasıyla aşağıdaki irtibat adresimize teslim edecekler, e-posta yolu ile yapılan müracaatlar kesinlikle kabul edilmeyecektir. - Şiir metninin ön ve arka tarafına kesinlikle ad, soyad yazılmayacak, sadece şiir kategorisi ve tek kelimeden oluşan rumuz yazılacaktır. - Şartnameye uymayan şiirler değerlendirmeye alınmayacaktır. - Şartnamede belirtilmeyen konularda Seçici Kurul tarafından kayıt altına alınan kararlar geçerlidir. - Şiirlerin sorumluluğu şairlerine aittir. - Tüm eserlerin telif hakkı Amasya Belediyesi'ne ait olup iade edilmez. Yarışmacılar ödül alan ve yayınlanmaya uygun bulunan şiirlerinin Belediyemiz tarafından hazırlanacak olan albümde yayınlanmasını yarışmaya katılmakla kabul etmiş sayılacaklardır. - Eserler kendi kategorilerinde ödüllendirilecektir. - Yarışmada birincilik alan yarışmacılar bir sonraki yıl birincilik aldıkları kategoride yarışmaya katılamazlar. - Katılımcılar... eserlerini yalnızca... Belediyemizin... belirlemiş... olduğu... adrese gönderilecektir. Belediyemizin belirlediği adrese gönderilmeyen eserler değerlendirilmeye alınmayacaktır. - Her eser için tek kelimeden oluşan farklı rumuzlarla zarf oluşturulacaktır. - Her eserden 7'şer nüsha olacaktır. - Yarışmacılar; Times New Roman yazı karakterinde, 12 punto ve 1,5 satır aralığında bilgisayarda yazdıkları her bir eser için ayrı ayrı olarak ad ve soyadlarını, öz geçmişlerini, adres ve telefon bilgilerini ve e-mail adreslerini içeren bir belgeyi (EK 1 FORMU) üzerine sadece rumuzlarını yazıp yine üzerinde sadece rumuz yazılı olan CD vb. dijital ortamda kayıtlarıyla birlikte kapalı bir zarfa koyacaklardır. - Yarışmacılar eserleri için yukarıda anlatılan şekilde oluşturdukları zarfları, üzerinde yine sadece rumuzları yazılı daha büyük bir kapalı zarf içinde aşağıda belirtilen adresimize 21 Nisan 2015 Salı akşam 17.00'a kadar elden, posta veya kargo yolu ile makbuz karşılığı teslim edeceklerdir. - Posta ve kargodaki gecikmeler için Amasya Belediyesi sorumlu tutulamaz. Posta ve kargo ile yapılan müracaatlarda ilan edilen teslim süresi için son gün; evrakların postaya verildiği değil, Belediye'ye intikal ettiği tarih olarak kabul edilecektir. Yarışmaya başvuran şiirler, Seçici Kurul tarafından belirlenen aşağıdaki kriterlere göre 100 üzerinden puanlama yolu ile değerlendirilecektir. - Özgünlük - Sanatsal değeri - Konuya uygunluk - Türk örf, adet ve geleneklerine uygunluk - Türkçe'nin kullanımı ve zenginliği Ödül töreni :.12-22 Haziran Uluslararası Atatürk Kültür ve Sanat Etkinlikleriçerçevesinde Amasya Valiliği tarafından oluşturulacak İl kutlama Komitesi'nin belirleyeceği gün, saat ve yerde ödüller sahiplerine verilecektir. - Ödül almaya hak kazanan ve dışarıdan Amasya'ya gelecek olan yarışmacıların kendilerine ait Ulaşım, Konaklama ve Ağırlama masrafları belediyemiz tarafından karşılanacaktır. - Ulaşım masrafları için bileti gidiş-dönüş olarak resmi rayiç bedeller dikkate alınır. - Seçici Kurul üyelerine mansiyon ücreti verilir. Ulaşım ve konaklama masrafları Amasya Belediyesi tarafından karşılanacaktır. Seçici kurul üyelerine verilen ücret Belediye temsilcisi olarak seçici kurulda bulunan Başkan Yardımcısına verilmez. - Ödül törenine katılmak isteyen seçici kurul üyelerinin Ulaşım ve konaklama bedeli Amasya Belediyesi tarafından karşılanacaktır. - Ödül töreninde sahne alacak ses ve saz sanatçılarına ses ve saz ücreti ayrıca ödenir.


Çanakkale Zaferi ve Şehitleri Anma Günü amacıyla Bir Destandır: Çanakkale sloganlı şiir ve resim yarışması düzenlemek. Milletin makus talihini yendiği, sadece şehitleriyle değil, Anadolu'nun zaferine öncü olan gazileriyle de tarihimizin namzet zaferlerindendir Çanakkale Zaferi. Çanakkale Zaferi sadece bizim tarihimizin değil; İslam tarihinin de en önemli zaferlerindendir. Milletimizin ayrıştırılmaya çalışıldığı bugünlerde Çanakkale Zaferi'nin ruhunu ve özünü etkin bir şekilde anlatarak birlik ve beraberliğimizin nasıl sağlandığını ve neden devam etmesi gerektiği bilincini aktarmaktır. Şiirler duyurulduğu tarihten itibaren en geç 04 Mart 2015 Çarşamba günü saat 24.00'a kadar http://sahinbey. meb. gov. tr/ adresinde yer alan online başvuru formundan başvurmuş olmak. Resimler, yarışmanın duyurulduğu tarihten itibaren en geç 04 Mart 2015 Çarşamba günü saat 17:00'a kadar Şahinbey İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne elden veya posta yoluyla başvurmuş olmak. - Şiirler, serbest ve hece olarak yazılabilir. - Bir Asırlık Destan Çanakkale konusunu içerecektir. - Serbest şiirler en fazla iki A4 kağıdına 12 punto büyüklüğünde Times New Roman olarak yazılacaktır. - Hece şiirleri en fazla 20 kıta olarak yazılacaktır. - Şiirlerin ekleme bölümüne herhangi bir isim veya mahlas yazılmayacaktır. - Her türde en fazla 1 şiirle katılım sağlanabilir. - Yarışmaya tüm Türkiye'den 18 yaşın üstünde herkes katılabilir - Türkçe olarak, dilbilgisi ve yazım kurallarına uygun yazılacaktır. - İlk 30'a giren eserler kitaplaştırılacaktır. Kitaplaştırılan şiirlerin telif hakkı Şahinbey İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü'ne aittir... - Yarışmaya katılacak eserler, daha önce hiçbir yerde yayımlanmamış ve hiçbir yarışmaya katılmamış olmalıdır. - Yarışmaya, Seçici Kurul üyeleri ve bunların birinci derece yakınları katılamazlar. - 1.000 adet kitap basılacak ve GALA GECESİNDE dağıtılacaktır. - Türkiye'den dereceye girenler kendi imkanları ile programa katılacaklardır. - Türkiye'den dereceye girenlerin konaklama imkanları İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından karşılanacaktır. - Ödüller GALA GECESİNDE verilecektir... - Yarışma şartlarına uygun olmayan eserler değerlendirilmeye alınmayacaktır. - Yarışmaya katılan eserlerin telif, maddi ve manevi hakları, eseri yazana aittir. Eserin kendisine ait olmadığı, herhangi bir eserden yararlandığı, uyarlama olduğu anlaşıldığında verilen ödül geri alınır. Yarışmaya katılan şiirlerde intihal ve uyarlama olması ve bunun yarışma süresince veya yarışmadan sonra anlaşılması durumunda Şahinbey İlçe Milli Eğitim Müdürlüğü şair hakkında dava açma hakkı saklıdır. 1- Türkiye genelinde 18 yaşından büyük herkes katılabilir. ve yağlı boya da ise serbesttir. - Zekeriya EFİLOĞLU Şair-Yazar - Selçuk UĞUR Şair-Yazar - Gülseren SARI Şair - Emel AYTURAZ Edebiyat Öğretmeni - Jale DEDEOĞLU Edebiyat Öğretmeni - Osman DURAK Şair - Mesut POLATBİLEK Türkçe Öğretmeni - 3.000 TL - 2.000 TL - 1.000 TL


Galerist, 'Carte Blanche' sergilerine, Kendell Geers'ın küratörlüğünü üstlendiği 'Eureka' sergisi ile devam ediyor. Eserlerinde bedeni birer protesto aracı haline getiren uluslararası sanatçıları biraraya getiren Geers'in seçkisi 20 Şubat 21 Mart 2015 tarihleri arasında izlenebilir. Fotoğraf, video, heykel ve yerleştirmelerden oluşan sergide Lalin Akalan, Bianca Bondi, Monica Bonvicini, Anna Ceeh, Asha Cherian, Wagechi Mutu, Mai Thu Perret, Betty Tompkins, Iv Toshian, Kara Walker, FXXXXISMTC ve Raqs Media Collective'in eserleri yer alıyor. Kişisel benliğimiz ile yaratılan benlik algısı arasındaki çizgiyi nasıl çizebilirim? Ben nerede başlıyorum ve siz nerede bitiyorsunuz? Bedenimize hükmeden yazılı ve sözlü kurallar, bizi özümüzden uzaklaştıran ve bedenimize yabancılaştıran limitlere işaret ederler. Geçmişin inanç merkezi İstanbul, aynı zamanda da kültürel farklılıkların erime noktasıdır. Constantinople, Hristiyanlığın doğduğu yer ve sonrasında Müslüman modernitesinin varisi. Laik ve dindar, Avrupalı ve Asyalı, eski ve çağdaş İstanbul'un 14 milyon nüfusu günümüzün zamanı ve limitlerinde yaşıyor. 2013 yılında, Gezi Parkı protestoları sırasında, 1 milyon kişi sokaklara dökülerek dünyada en hızlı büyüyen kentsel oluşumlardan birindeki, küçücük bir doğa parçasını kurtarmak için harekete geçtiler. Polis her türlü protesto şeklini yasakladığında bir performans sanatçısı hayal edilebilecek en kırılgan ve basit hareketten esinlendi ve durdu. Hiçbir şey yapmadan yalnızca durdu ve 'Duran Adam' olarak isimlendirilerek yüzlerce insana ilham verdi.


Bir grup sanatçının atölye ortamını, üretim alanından sergileme ve buluşma alanına dönüştürdükleri bir oluşumdur. Her ay bir sanatçı atölye ortamını herkese açarak atölyesinde sergi, etkinlik, performans üretimlerini izleyiciye açmaktadır. Atölyesini açan her sanatçı hem kendi eserlerini hem de davet ettiği sanatçıların eserlerini üretim alanında belirlediği bir zaman aralığında dostları, sanatseverler ve izleyici ile buluşturmaktadır. Her Ay 3 Gün grubu sergilerine 2014 Mayıs ayın da Güneş ACUR Atölyesin de başladı. Ocak 2015 de Seren Ceren ASYALI ve Serdal KESGİN Atölyesin de devam eden etkinlik, Şubat 2015 de Hüseyin RÜSTEMOĞLU ve Seher YILMAZ Atölyesinde gerçekleşecektir. Mart 2015 de de Pınar PARTANAZ Atölyesiyle devam edecek etkinliğin Şubat ayı sergisi TABU konusuyla izleyiciyle buluşuyor. Medeniyet öncesi ilkel toplumlarda oluşmaya başlayan, toplum, ahlak ve hatta din kurallarından önce geçerli olmaya başlayan korkular, yasaklar.... Çoğunlukla kimin ve ne zaman konulduğu bilinmeyen kurallardır. Hem kutsal, hem de kirlenmiş şeyler.. koşulsuz kabullenmelerdir. Karşı gelinemediği gibi sorgulanamazlar da.. Bugünkü modern toplumlarda da görülen yok yere toplum tarafından ayıp karşılanan ve aşılmadıkça insanların sosyal açıdan yaşamını etkileyeceğine inandığı pek çok düşünce vardır. İnsanoğlu mutluluk ve gelişim arayışında anlamlandıramadığı ve somutlaştıramadığı, karşısına çıkan hemen her engel ve bariyerde yetersizliğinin ve çaresizliğinin sebep olduğu yükü ile modern yaşantısında neredeyse yıkılmadık tabu bırakmamıştır. Bu bağlamda popüler kültürün en klişe kavramlarından biri haline gelmiştir: Tabular ve Tabuları yıkmak üzerine yaşanılmış ajitasyonla sulandırılan dramatik hikayeler. Varlığının farkındalığına ulaşmış ancak, potansiyeline erişemeyen insanoğlunun, önündeki engelleri tanımlama güdüsü ve somutlaştırma arayışıyla yarattığı mazerettirler. Aslında ne vardır, ne de yoktur tabular. Tabu sergisi üzerine bir deneme: Bugün, içinde yaşadığımız zaman dilimine dikkatlice baktığımızda tüm temsil ve karşı temsil güçlerinin çatıştığı bir ortamla karşılaşırız. Bir tarafta modernliğin yarattığı bir özgürleşme durumu ve belirsizlikle birlikte çoğalan anlamsızlık durumu; diğer tarafta ise tüm bu belirsizlik ve anlamsızlık durumunun kurgusal bir gerçek olduğu savı. Artık hiçbir şey statik değildir. Değişkenlik hayatımızın en önemli olgusudur ve hayatımızdaki tüm değerler birbirinin üzerine binerek çoğalmakta, kendi kendini kopyalayarak katlanarak devam etmektedir. Yeninin sürekli olarak tekrardan kendi yenisi oluşturarak bölünerek üreme sürecini sonsuz kılar. Değer kavramı zaman zaman fark edilse de farkındalık içinde kısa bir süre sonra yok olmaktadır ve bu durumu sanat için de söyleyebiliriz. Şubat ayı sergi grubu Hüseyin RÜSTEMOĞLU, Seher YILMAZ, Güneş ACUR, Seren Ceren ASYALI, Eyüp Cihan FERAH, Serdal KESGİN, Mihriban MİRAP, Yasemin ÖZTEMİZ, Pınar PARTANAZ ve Semih ZEKİ den oluşmaktadır. Ev sahipliğini Hüseyin RÜSTEMOĞLU ve Seher YILMAZ yapacağı Her Ay 3 Gün ATÖLYE BULUŞMALARI etkinliği, 21 Şubat 2015 Cumartesi saat 19:00 'da açılacaktır. Tüm sanatseverleri bu etkinliğimize davet eder ve bekleriz. Bir grup sanatçının atölye ortamını, üretim alanından sergileme ve buluşma alanına dönüştürdükleri bir oluşumdur. Her ay bir sanatçı atölye ortamını herkese açarak atölyesinde sergi, etkinlik, performans üretimlerini izleyiciye açmaktadır. Atölyesini açan her sanatçı hem kendi eserlerini hem de davet ettiği sanatçıların eserlerini üretim alanında belirlediği bir zaman aralığında dostları, sanatseverler ve izleyici ile buluşturmaktadır. Şubat ayının sergi grubu Seren Ceren ASYALI, Serdal KESGİN, Güneş ACUR, Pınar PARTANAZ, Hüseyin RÜSTEMOĞLU, Mihriban MİRAP, Seher YILMAZ, Yasemin ÖZTEMİZ, Eyüp Cihan FERAH ve Semih ZEKİ den oluşmaktadır. Ev sahipliğini Seher Yılmaz ve Hüseyin Rüstemoğlu'nun yapacağı TABU etkinliği, 21 Şubat 2015 Cumartesi saat 19:00 'da açılacaktır. Tüm sanatseverleri bu etkinliğimize davet eder ve bekleriz.


artSümer, 20 Şubat 28 Mart 2015 tarihleri arasında Merve Çanakçı'nın üçüncü solo sergisi Kağıt Kesiğine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Sanatçı insan hayatında temel malzemelerden biri olan kumaşın yüzeyini işlerken, melez teknik anlayışını bu sefer biraz daha inceltiyor. Şasiye gerili defolu bir kumaşın veya duvara asılı bir battaniyenin boyayla ilişkisi sanatçının pratiğinde farklı bağlamlara açılıyor. Çanakçı bu sefer, önceki solo sergisinin izlerini taşıyan domestik halin yanında biraz daha dışarı ve derine açılıyor. Geçmişe ve çocukluğun bugünle, gündelik hayatla ilişkisine bakıyor ve bizi birtakım sahnelerle karşı karşıya bırakıyor. Kağıt kesiği, incedir ve hızlı kapanır. Yara görünmez hale geldiğinde bile derinin altında kalan kıymıklar sürekli sızlar ve kendini hatırlatır. Sanatçı bu sergisinde bizi bu yara izinin içine yolculuğa davet ediyor. Bu sahneler kişinin zihnine ve bedenine işlenmiş, aynı zamanda yaşamı boyunca da bünyesinde dönüştürerek taşıdığı ilk kayıtlarla ilgili çocukluk. İzleyici, çocukluğun hafızası ve kişinin bugününe yansımaları arasındaki her zaman açıklanması mümkün olmayan tekinsiz aralıkta geziniyor. Psikanalitik değil ama daha çok sezgisel, deneyime dayalı bir araştırma. Sanatçının deyimiyle, amaç iyileştirmek değil, yüzleşmek. 1982 doğumlu Merve Çanakçı, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü mezunudur. İlk solo sergisini 2010 yılında artSümer'de gerçekleştiren sanatçının katıldığı karma sergiler arasında 'Soft City', Alan İstanbul, 'Stay With Me', Apartman Projesi, Berlin ve 'A Dream But Not Yours', Washington Ulusal Kadın Sanatçılar Müzesi yer almaktadır. Sanatçı Berlin'de yaşamakta ve çalışmaktadır. artSümer is proud to host Merve Çanakçı's third solo show 'Paper Cut' from February 20 to March 28, 2015. As the artist embroiders cloth surfaces, an essential material in human life, she further refines her hybrid understanding of technique. The relation, forged upon interventions, between paint and faulty cloths stretched on a frame, or a blanket hanging on the wall opens up to different contexts in the artist's practice. This time, Çanakçı delves in deeper and further out in the exploration of the domestic condition, a theme that bears traces of her previous show. She creates certain scenes, looking at the relationship of the past and of childhood with the present or day-to-day. A paper cut is thin and closes up easily. Even when the cut can no longer be seen, splinters left under the skin continue to tingle and remind themselves. Çanakçı invites us to venture into the scar. These scenes pertain to the first records engraved in a person's mind and body, transformed all the while they are kept one's entire life 'childhood'. The viewer wanders in the not always explicable but certainly uncanny gap between childhood memory and their reflections on the person's present. This is an intuitive rather than psychoanalytical investigation, one based on experience. As the artist puts it, the aim is not to heal, but to confront. Born in 1982, Merve Çanakçı studied painting at Mimar Sinan Fine Art University. Her first solo show took place at artSümer in 2010. Selected group shows include 'Soft City', Alan İstanbul, 'Stay With Me', Apartment Project, Berlin and 'A Dream But Not Yours', Museum of Women in the Arts, Washington DC. The artist lives and works in Berlin.


Plato Sanat, 26 Şubat 19 Nisan 2015 tarihleri arasında Neo Neonsergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, günümüz sanatçılarının neon'u çağdaş sanatta nasıl yorumladıklarına dair bir öngörü sunmaktadır. 20. yy'ın başından beri neon ışıkları, gecelerimizi aydınlatıp karanlıkta dikkatimizi çekiyorlar. Özellikle Amerikan mega şehirlerinde ticari reklam ve iletişim amaçlı kullanılan neonlar, gece hayatı, modern tüketim ve batı şehirciliğinin hızlı ritmini temsil eden semboller oldular. 1980'lerde ise neon, başka teknolojiler ve tekniklerle kullanılmaya başlandı. Bugün şehir matrislerinden neredeyse tamamen silinmiş olan neon adeta çağdışı ve melankolik bir karaktere bürünmüş durumda. 20. yy'ın güçlü ve modern metropol simgeleri iken bugün adeta kendi tarihine referans verir durumda. Çağdaş sanat disiplini içinde ise halen popülerliğini koruyan bir iletişim aracı. Plato Sanat'taki serginin mekansal tasarımı, alternatif bir küratöryel model olarak bu kez 'beyaz kübü' 'siyah'a dönüştüren bir öneri sunmaktadır. Sergi, geceyi andıran karanlık ve labirentimsi mekan içinde dolaşırken izleyicinin, parlak neon ışıklarıyla aydınlatılmış bu şaşırtıcı ve güzel eserleri keşfetmesini hedeflemektedir.


Ali CANTÜRK, Serap CAN, Fatoş ÇELEBİ, Nebahat KARYAĞDI, Nurdan KOÇ, Medical Corner Maçka'da tüm sanatseverlerle buluşuyor. Siz sanatseverlerin de bu etkileşime tanıklık edecek olması heyecanımızı daha da arttırmaktadır. Seninle kavuşmak hep griydi, şiddetle zayıf ihtimaldi. Var olan her zaman hatasında daima orada, seni bıraktığım yerde, gerçek bi yalan ve ayaküstü edilen bi yemindin. Ne kadar bekleyişsen, daha fazla vazgeçiştin.. 1981 yılında Bandırma'da doğan sanatçı 2007 yılında, Sakarya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Ana Sanat dalında lisans eğitimini tamamladı. Tual üzerine akrilik, yağlıboya ve karışık tekniklerle oluşturduğu resimlerinde ; kadın, erkek, toplumsal cinsiyet, toplumun insana biçtiği rolleri ele almış ve kendi yaşamından yola çıkarak oluşturduğu kompozisyonlarıyla bireye sürekli kendini sorgulatmıştır. Sanatçı, beş solo sergi ve yirmiden fazla karma sergiye katılmıştır. CAN, yaşamını ve çalışmalarını İstanbul 'da sürdürmektedir. Zamansız bulmak, tam buldum derken yok olacağını bilmektir. Hiç kaybetmeyecekmiş gibi sarılmaktır içindeki fırtınaya. Son dört yıldır çalışmalarında renkli, coşkulu ve ekspresif bir tavırla 'şaman ağacı' temasını işliyor. Sanatçı ağaç imgesinden kültürel bir mirasın temellerine iniyor. Eserlerinde dışavurumcu bir dil ile doğaya özlem, şehir hayatının yadırganması, yabancılaşma, kimlik, kültür olgularını irdeliyor ve çevre sorunlarına gönderme yapıyor. Kavuşma sergisine renkli ve çoşku dolu selluka/ Şaman Ağaçları temalı eserleri ile katılıyor. Bireyi toplumdan ayırıp öteki yapısına dikkat çeken sanatçı, bunu yaparken bireyi kimliksizleştirir. Toplumsal süreçlerle aynılaşan bireyi soyup, bedenleri üzerinden toplumdan soyutlanma ve içsel çatışmayı verir. Yalnızlık, yabancılaşma, aidiyetsizlik, birbaşınalık kavramlarından yola çıkarak oluşturulan çalışmalarda insanın varoluş kaygısı sorgulanmaktadır. Mekan/insan problemi ele alınan çalışmalarda tuvalin kendi beyaz alanı resimsel mekanı oluşturmaktadır Rengin değil, siyah ve grinin lekesel yoğunluğu ön planda tutulan resimlerde, boşluğa dönüşen mekanı tamamlamak ise izleyiciye bırakılmıştır. duygu Dünyasının Tuval yüzeyi ile kavuşmalarıdır çalışmalarım. Kozmopolit kent yaşamında baskılanan bireyin, dolayısıyla toplumun karışık dışavurumsal coşku ve durağanlığının, izdüşümleridir tuvallerime yansıyan. Resimlerimde renk ve çizginin hakim olduğu dışavurumsal soyut figürlerin yanı sıra, doğadan herhangi bir kesit ve benliğimden ayrı tutamadığım diğer dostlarımızın soyut yansımaları da yer alabilmektedir. Sonuç olarak resimlerimdeki Renkçi yaklaşımla, içimde varolan yaşama gücüyle birlikte kent yalnızlığındaki düzensiz çoğul enerjiyi, coşkuyu; çizgisel unsurlar ile de, bu enerji ve coşkun'un düzensiz ritm duygusunu vermeye çabalıyorum. 1983 yılında Tabzon Maçka'da doğdu. 2010 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun olan sanatçı, o tarihten bu yana yurt içinde bir çok karma sergi de yer aldı. Bunun yanı sıra uluslararası sergilere de katılan sanatçının, ilk kişisel sergisi Aynılaşma 2013 yılında Pinelo Galeri'de sanatseverlerle buluştu. İlkellikten modernizme ani geçiş yapan toplumlarda estetik anlayışının tekelleşmesini ve tek tipleşmeyi eleştiren sanatçı bu sergi ile sanatseverlerin beğenisini kazandı. KAVUŞMA adlı karma sergiye üç adet eser ile katılan Seher Yılmaz, tablolarında ideal sanat yapıtı kavramını eleştirmiş, modernleşmenin getirdiği tek tip estetik anlayışını bir kez daha sorgularken aynı zamanda sergide yer alan 8 sanatçı ile birlikte geleneksel sanat yapıtı kavramının ne kadar dışına çıkalabileceğini tartışmayı amaçlamıştır. Bayıldım Cad. Acısu Sokak No:16 Salih Bey Apt.


Vüs'at O. Bener'in 1957'de basılan Yaşamasız adlı kitabının ardından 1963'te Ihlamur Ağacı adlı oyunu yayımlanır. Daha sonra yazar, uzun bir suskunluk dönemine girer. Bu suskunluk, Bener'in 1979'da yazmaya başlayıp 1982'de tamamladığı Buzul Çağının Virüsü romanının 1984 yılında Adam Yayınları tarafından yayımlanmasıyla sona erer (Bener, Öykü Sanatında Zenaat Adamlığı 10). İç içe geçen beş farklı öykünün zamansal sapmalarla kurgulandığı Buzul Çağının Virüsü'nde, numaralandırılmamış, her biri ayrı sayfada başlayan 73 bölüm bulunur. Romanda 1945-1947 yıllarında Osman ile Viola'nın yaşadığı gizli aşk ve bu dönemdeki siyasal olaylar aktarılır. 1982 yılına kadar uzanan roman, Osman'ı merkeze alarak bu iki aşığın birbirlerinden ayrıldıktan sonraki yaşamlarını da anlatır. Gerek kendine özgü dili gerekse kurgusu açısından anlaşılması güç bir metin olarak sunulan bu romanda bölümler arasındaki bağlantılar, göndermeler, karakterlerin adları ve sözcük seçimi gibi birçok öğe incelikle planlanmıştır. Dolayısıyla bu metin, onu çözümleyebilmemiz için gereken ipuçlarının çoğunu kendinde barındırmaktadır. Eksik kalan noktalarda da yazarın yazın anlayışından yola çıkan yöntemler geliştirerek yapıtın belirsiz kalan noktalarını çözümleyebilmek büyük ölçüde olanaklıdır. Buzul Çağının Virüsü'nde, 1945-1947 yıllarında Balıkesir'in Akçay ilçesinde Osman Yaylagülü ile Şükufe Alp arasında yaşanan aşk, o dönemdeki siyasal olaylar, Osman'ın, Faik Deniz ve Savcı Kemal Yurdakul'la olan dostluğu, Osman'ın 1950'lerin başında Ankara'da siyasal nedenlerle tutuklanması ve 1982'ye kadar geçen zaman zarfında Osman'ın yaşamında neler olduğu anlatılır. Romanın başkarakteri Osman, Akçay'da mal müdürü olarak çalışmaktadır. Bir ayağındaki kısalık nedeniyle kendisine Topal Osman adı verilmiştir. Bir diğer adı da Nijad'dır. İki dönem iktisat fakültesinde okumuş, edebiyata meraklı, içki içmeyi seven bir kişidir. Viola'nın tanımlamasıyla Osman şöyle biridir: Çirkin, topal, serseri, ayyaş, gülünç, aksi, gözlüklü, inançsız, hantal, teke gibi kokuyor, daha sayayım mı? Ama, kaç yüreğe bedel mübarek bir yüreği olmalı. Sana, bana değil sadece, bütün dünyaya bambaşka, tuhaf bakışı, aklı olmalı. Deli, yalnız, umutsuz (162). Şükufe Alp, takma adıyla Viola, Dame de Sion mezunu, iyi Fransızca bilen, kültürlü, güzel bir kadındır. Doktor Doğan Alp'le evlidir ve Ferda adında beş altı yaşlarında (23) bir kızı vardır. Hem Osman hem de Viola 1946 yılında 25 yaşındadır. İşte, buzul çağının virüsü olmaya çoktan razıyım. Ya da ölüm mantıksa, o bile ölürse, biz neden yaşayalım? O bile ölüm öncesi ölüm bilincindeyse. Bu satırlarda aynı zamanda romanın adının anlamı da ortaya çıkar. Buzul çağının virüsü, başkalarına tutunarak, aşama uğruna virüsleşmeyi göze alarak, onlarla var olarak yaşayabilen Osman'dır. Virüsler nasıl başka bir canlı olmadan yaşayamazlarsa Osman da Faik, Kemal ve Viola'yla ilişkisinde olduğu gibi birlikte var olacak, sığınacak birini aramaktadır. Osman'la Savcı Kemal'in Viola'yla ilgili şaka olarak yazdıkları Gerekçeli Kararın Doktor Doğan Alp'in arkadaşı Fethi Bey'in eline geçmesiyle Osman ve Viola, bu ilişkinin herkes tarafından öğrenilmesi korkusunu yaşarlar ve birbirlerinden uzaklaşmaya başlarlar. Osman'ın Ankara'ya, Viola'nın ise ailesiyle birlikte İzmir'e taşınmasıyla sevgililer ayrılırlar. Romanda anlatılan bir diğer olay da Osman'ın, 1951 yılının Ocak ayında siyasal nedenlerle tutuklanarak yargılanmasıdır. Bu sırada Osman, Ankara Defterdarlığı'nda memur olarak çalışıyordur ve nişanlıdır. Öğretmen Metin Değerli ve Viola'nın kocası Doktor Doğan Alp, Osman'ın aleyhinde tanıklık yaparlar. Yargıcın son sözlerine göre Osman kısa bir süre sonra beraat edecektir: Bir süre daha yatacaksın. Son soruşturma açılacak. Delilleri değerlendirmek mahkemeye aittir. Yargılanacaksın. Beraat edeceğinden eminim (185). Romanda 1960'tan 1980'lere kadar geçen süre içinde daha çok Osman'ın iş yaşamı ve iş arkadaşlarıyla ilişkileri anlatılır. Osman, hukuk fakültesini bitirip avukat olmuştur ve bir süre hukuk müşaviri olarak dayısının oğlunun bürosunu kullanır. Bu arada evlenip boşanır. Bir gün Viola'nın dayısı Ahmet Samim Alanyalı, Osman ile bağlantıya geçerek Viola'dan bir mektup getirir. Fakat eski heyecanı kalmayan Osman, artık her şeyin geride kaldığını düşünüyordur. Yine de zaman zaman Viola ile haberleşmeye devam ederler, hatta görüşürler. 1960'larda Osman bir günlüğüne, kimliği okura açıkça belirtilmeyen bir kadınla buluşmak için İstanbul'a gider. Bu kadın büyük olasılıkla Viola'dır. Aralarında geçen konuşmalardan artık eski büyülü aşkın kalmadığı anlaşılır. Yıllar sonra Osman, Viola'nın kızı Ferda ile görüşmeye başlar. Osman'la dayısı aracılığıyla bağlantıyı kurduğu zaman çok hasta olan Viola artık hayatta değildir. Osman'la Ferda geçmişte yaşadıklarını konuşurlar. Buzul Çağının Virüsü'nde temel olarak bireyin çevresine yabancılaşması, yalnızlaşması, yaşadığı korkular, kendini sorgulaması, yaşama tutunmaya çabalaması, var olan dünyaya uyum sağlayamaması anlatılır. Buzul Çağının Virüsü'nde farklı zamanlarda gelişen olaylar düz zaman çizgisini izlemeyen parçalı bir anlatımla aktarılır. Romanda anlatılan olayların birbirleriyle bağlantılarını ortaya çıkarabilmek için öncelikle hangi olayın ne zaman gerçekleştiği saptanmalıdır. Bunun için de romandaki karakterlerin özelliklerinden, dil kullanımındaki farklılıklardan, anlatılan toplumsal olaylardan yararlanılmalıdır. Romanın zaman kurgusunu incelemeye geçmeden önce bu bölümde kullanacağımız bazı kavramların tanımlarını yapmamız yerinde olur. Öykü zamanı ve anlatı zamanı kavramları Rus Biçimcilerinin geliştirdiği fabula ve syuzhet ayrımında temellendirilmiştir. Olayların kronolojik olarak kuruluşu fabula'yı, okurun bu olayları öğrenme biçimi de syuzhet'yi oluşturur. Boris Tomaşevski, Tema Örgüsü adlı yazısında fabula ve syuzhet kavramlarının farklılıklarını şöyle vurgular: abula, süredizimsel olarak ve neden-sonuç ilişkisi içinde sıralanan motifler bütünü biçiminde belirir; konu ise, bu aynı motiflerin oluşturduğu bir bütün olarak ortaya çıkar, ama motiflerin yapıt içinde izledikleri sıraya göre gerçekleşir (230). Öykü zamanı fabula'ya, anlatı zamanı ise syuzhet'ye kaynaklık eder (Todorov, Poetikaya Giriş 65). Bir öyküdeki olayların geçtiği zamana anlatı zamanı, bu zaman içinde geriye dönüşlerle ya da ileriye gidişlerle genişleyen, öyküdeki bütün olayları kapsayan zamana öykü zamanı denir. Olay sırasının karmaşık bir şekilde verildiği Buzul Çağının Virüsü'nde neyin ne zaman gerçekleştiğini bırakılan ipuçları sayesinde bulmamız mümkündür. Buzul Çağının Virüsü, herhangi bir başlık veya numara koyulmamış çok sayıda bölümden oluşur. Romandaki olayları kronolojik olarak sıralayabilmemizde kolaylık sağlaması açısından bu bölümleri numaralandırdık. 73 bölümden oluşan Buzul Çağının Virüsü, zaman değişimleri göz önüne alınarak okunduğunda metnin birbiriyle bağlantılı beş temel öykü barındırdığı saptanmıştır: 1) 1945-1947 yıllarında Osman'ın Akçay'da yaşadıkları; 2) Osman'ın siyasal gerekçelerle üç ay tutuklu kalarak yargılanması; 3) Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamı; 4) Osman'ın İstanbul'a yaptığı bir günlük gezi ve burada bir kadınla buluşması; 5) Ahmet'in öyküsü. Romanın karmaşık kurgusunu çözümleyebilmek için bu beş temel öyküye daha yakından bakmak yerinde olacaktır. Buzul Çağının Virüsü'nde en çok yer tutan Osman'ın Akçay'da yaşadıklarının anlatımı, 5. bölümde başlar ve hep birinci kişili anlatımla Osman'ın ağzından aktarılır. 6. bölümde Demokrat Parti'nin ilçe örgütünün kurulması için yapılan çalışmalar anlatılır. 5, 6, 7, 14, 17, 21, 23, 25, 27 ve 30. bölümlerde anlatılan olaylar birbirini izler. 30. bölümde Demokrat Parti'nin kurulduğu belirtilir (96). Demokrat Parti resmen 7 Ocak 1946 tarihinde kurulmuştur. Dolayısıyla birbirini izleyen bu olayların bu tarihten önceki birkaç aylık zamanı kapsadığı söylenebilir. 27 ile 30. bölümlerde anlatılanlar arasında tam bir süreklilik vardır. 27. bölümde Osman'la Faik'in yaptıkları çeviriyi Viola'ya iletilmek üzere mavi astarlı bir zarf içinde Viola'nın eşi Doktor Doğan'a vermeleri anlatılır. 30. bölüm ise 'Memnuniyetle' denildi, alındı açık, astarsız zarf (93) cümlesiyle başlar ve devamında da Viola'nın Osman'la Faik'i cumartesi akşamı evlerine yemeğe çağırması aktarılır. 32. bölümün başında bu konuşmanın üzerinden beş gün geçtiğini ve ertesi günün cumartesi olduğu öğreniriz. 32, 34 ve 36. bölümlerde anlatılan olaylar birbirini izler. 37. bölüm, Rıza'nın evindeyiz. Faik gelmedi (124) cümleleriyle başlar. Burada özellikle Faik'in yokluğuna dikkat çekilmiştir. 42. bölümde Faik'in intihar ettiğini öğreniriz. Ayrıca bu bölümde Faik'in toprağa verildiği gün Osman'ın, Viola'nın evinin önünde bir sinir krizi geçirdiği aktarılır. 42, 43 ve 44. bölümlerde anlatılanlar arasındaki sürekliliği izleyebilmemizde bu olay bize yardımcı olur. 43. bölümde Viola'nın Osman'a bir not göndererek bir gün sonra saat üçle beş arası Cevizlik'e gelmesini istemesi anlatılır (137). Ayrıca bu notta Viola'nın kocasının, Osman'ın sinir krizi geçirmesiyle ilgili yorumu aktarılır. 44. bölümde Faik'in ölüm haberini alan annesi ve kardeşinin ilçeye gelerek Osman'la görüştüğünü öğreniriz. Bu bölümün sonundaki Prens ne buyurmuş. Geyik oğlu geyik! Mişkin olsa neyse ne! ifadelerinden Osman'ın Doktor Doğan'ın yorumlarına kızdığı anlaşılır. 47. bölümde Osman ile Viola'nın Cevizlik'te buluşmaları anlatılır. 26. bölümde aktarılan, Osman'ın Viola'ya yazdığı mektup, Faik'in ölümünden kısa bir süre sonra yazılmış olmalıdır. Sürekli olarak ölümden söz edilen mektupta 'Deniz bile ölür'de durduruldum (80) ve Denizdi bakan sabaha, yorgun, ağır, derin, kırışık, eskimesiz, çoğalmayan ve çoğaltmayan. O bile ölürdü ha? (80) ifadeleriyle Osman, Faik Deniz'in ölümüne göndermede bulunur. Tırnak içindeki Deniz bile ölür ifadesinin nereden alınmış olduğunu araştırdığımızda, bunun Federico Garcia Lorca'nın Ignacio Sanchez Mejias İçin Ağıt adlı şiirinin üçüncü bölümünün son cümlesine gönderme yapıldığını bulabiliriz. Böylece burada aynı zamanda bir ağıda da gönderme yapılmış olmaktadır. Dolayısıyla bu mektubun, 42, 43, 44 ve 47. bölümlerde Faik'in ölümüyle ilgili anlatılanlara yakın bir zamanda yazılmış olduğu anlaşılır. 19. bölümde aktarılanların tırnak açılarak başlamasından ve burada zaman zaman sen hitabının yer almasından bunun Osman'ın Viola'ya yazdığı bir mektup olduğu anlaşılır. Bölümün sonunda tırnağın kapanmaması da buraya mektubun bir kısmının alındığını, dolayısıyla yarım kaldığını gösterir. 20. bölümde de aynı üslup devam eder. Romanın Adam Yayınları tarafından yapılan ilk baskısında 19. bölümün başında tırnak yoktur, ama sonunda vardır. Bu baskıda 19. bölümde açılan tırnak 20. bölümde kapanır. Bu da iki bölümde aktarılanların birbirinin ardından geldiğini gösterir. Fakat romanın Yapı Kredi Yayınları baskısında 20. bölüm bütünüyle tırnak içine alınmıştır. Bu baskıda 20. bölümün başına eklenen tırnak, unutulmuş sanılarak editör tarafından yanlışlıkla koyulmuş olabilir. 45. bölümde Viola'ya mektup yazma tiryakiliğine kaptırdım kendimi (140) diyen Osman, bu mektubu da bu bölümde kaydedilen andan hemen önce yazmış olabilir. Olayların ardına takılıp gitmemeleri, umutsuzluğu, çaresizliği yenmeye çalışmaları gerektiğinin anlatıldığı bu mektup, Faik'in ölümünün ardından yazılmış olmalıdır. 45. bölümde seçim gününün yaklaştığı belirtilir ve 46. bölümde de seçimin yapıldığını öğreniriz. Burada Demokrat Parti'nin katıldığı ilk genel seçimler anlatılmaktadır. Dolayısıyla 46. bölümde aktarılan olayların geçtiği zaman, seçimin yapıldığı 21 Temmuz 1946 tarihinden birkaç gün sonradır. 50, 51, 52, 54 ve 55. bölümlerde anlatılan olaylar birbirini izler. 55. bölümde Savcı Kemal'le Osman'ın bir şaka olarak yazdıkları gerekçeli kararda yılın 1947 olduğu belirtilir. Bu metnin Doktor Doğan Alp'in arkadaşı Fethi Bey'in eline geçmesi, bunu Osman'la Kemal'in öğrenmesi gibi gerekçeli kararla bağlantılı olaylar, 62, 64 ve 65. bölümlerde anlatılır. 69. bölümde Osman, Viola'ya On ne peut pas badiner avec l'amour. Adieu. O. Y. (200) diye bir not yazar. Adieu! Demek bu kadar basit (197) ifadesinin geçtiği 67. bölümdeki Viola'nın mektubundan, 69. bölümdeki olayların 67. bölümde anlatılanlardan önce gerçekleştiği anlaşılır. Bu mektuptan Viola'nın, Osman'dan iki gün sonra saat 17.00'de çocuk bahçesine gelmesini istediğini öğreniriz. 71. bölümde bir yandan bu buluşma anlatılırken bir yandan da yıllar sonra Osman'ın Viola'nın kızı Ferda ile görüşmesinden söz edilir. Bu nedenle, kronolojik sıralamada bu bölüm iki farklı yerde, hem Osman'ın Akçay'da Yaşadıkları hem de Osman'ın 1960 Sonrasında Ankara'daki Yaşamı bölümünde bulunmaktadır. Romanın bu ağırlıklı öyküsünü izlerken 73. bölümde Osman ile Viola'nın buluşmasından 15 gün sonrasının anlatıldığını anlarız. Özetle, romanda Osman'ın Akçay'da yaşadıklarının yaşadıklarıyla ilgili olayların romandaki bölümlere göre kronolojik sırası şöyledir: 5-6-7-14-17-21-23-25-27-30-32-34-36-37-42-26-43-44-47-19-20-45-46-50-51-52-54-55-62-64-65-69-67-71-73. Bu kısa metinlerin sırası, düzeni ve aradaki atlamaların çağrıştırdığı konular, ilgili okurda merak yaratmakta, romanın bütününe ilişkin soruları harekete geçirmektedir. Diğer öykülerin sırası ve düzeni irdelenirse romanın yapısı daha belirgin olarak ortaya çıkacaktır. Buzul Çağının Virüsü'nde asıl karakter Osman'ın Ankara'da yaşarken tutuklanarak sorgulanmasının anlatılması, 10. bölümde başlar. Bu sırada Osman nişanlıdır. 10. bölümde Osman'ın üç aydır tutuklu olduğunu öğreniriz. Anlatılanlardan Osman'ın Akçay'da yaşadıklarından birkaç yıl sonra tutuklandığı anlaşılır, fakat tam olarak tarih belirtilmez. 16, 29, 35 ve 61. bölümlerde bu yargılanma sürecinin anlatılmasına devam edilir. 61. bölümde Osman'ın Savcı Kemal'in Manisa Akıl Hastanesi'nde olduğunu öğrendiği aktarılır. 39. bölümde ise Osman'la Kemal'in Ankara'da karşılaşmaları anlatılır. Dolayısıyla Osman'ın tutuklanmasıyla bağlantılı bir olayın anlatılmadığı, fakat başka bir sınıflandırma altında da yer almayan 39. bölümde anlatılanların Osman'ın tutuklanmasından önce gerçekleştiği anlaşılır. Kısaca, Osman'ın tutuklanmasıyla ilgili olaylar bölümlere göre zamansal olarak şöyle sıralanır: 39-10-16-29-35-61. Buzul Çağının Virüsü'nün ilk bölümünde Özlük İşleri Şefi ile anlatıcı arasında geçen konuşmadan Osman'ın bir devlet dairesinde şef yardımcısı olduğunu öğreniriz. Bu sırada Osman evlidir. 4. bölümde şeften ve anlatıcının karısından söz edildiği için bu iki bölümde anlatılanların zamansal olarak birbirini izlediği anlaşılır. Bu bölümde Osman, üniversiteyi bitirmiştir. 4. bölümde geçen Devrim günü yedek subaylığından kalma asteğmen üniformasını sırtına geçirip barikatları rahatça aşarak bize gelmiştin, üçümüz sevinçle kucaklaşmış, ağlaşmış, bağrışmıştık galiba, kaşına yıktığı fiyakalı şapkasını daha göremediğimiz Cemal AGA'nın hülyalı, içli sesinden ilk bildiri yayımlanırken (18) ifadelerinden zamanın 27 Mayıs 1960'tan sonraki bir tarih olduğu anlaşılır. Ayrıca Osman'ın karısının Kırkına merdiven dayamış koskoca adamsın (16) sözleri de bunu doğrular niteliktedir. Çünkü Osman, 1960 yılında 39 yaşındadır. 33. bölüm Beş yıl geçti, onun yeni kurulan Yasa İşleri Şefliği'ne, Özlük İşleri Şefi'nin Saymanlık Müdürlüğü'ne atanmasından bu yana (100) cümlesiyle başlar. Burada Osman'dan söz edilmesine rağmen üçüncü kişili bir anlatımın olması biraz karışıklık yaratabilir. Fakat bu bölümün ikinci yarısında Osman'ın birinci kişili anlatımına dönülür ve olaylar netlik kazanır. Osman'ı iş yerinde ziyarete gelen Ahmet Samim Alanyalı'nın Viola'nın dayısı olduğunu öğreniriz. Ahmet'le konuşmalarından Osman'ın tutuklanmasının üzerinden 14 yıl geçmiş olduğu anlaşılır (104). Ayrıca bu bölümde Ahmet'in Osman'a Viola'dan bir mektup getirdiği anlatılır. 11. bölümde Viola tarafından yazılan bir mektup vardır ve orada şöyle denmektedir: Sana yirmi beş yaş dayanılmaz haşarılığını kanıtlayan yazılarından kopya ettiğim birkaçını gönderiyorum (34). Bu satırların ilişki bittikten sonra geçmişe bakılarak yazıldığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla 33. bölümde Osman'a verilen mektup bu olmalıdır. Osman ve Ahmet'in öykülerinin kesiştiği bu bölüm, yaptığımız sınıflandırmada, Ahmet'in Öyküsü başlığı altında da yer alacaktır. 40 ve 41. bölümlerde de üçüncü kişili anlatıma geçilmesiyle olayları takip etmek zorlaşır. Fakat geçen kişi adlarından, aktarılan olaylardan, Osman'ın birinci kişili anlatımının bulunduğu 48. bölümde, anlatılanın Osman olduğu netlik kazanır. 41. bölümde Osman'ın boşandığını öğreniriz. Anlatılanların birbirini izlediği 57, 63, 66, 68 ve 70. bölümlerde Osman'ın iş yerindeki olaylardan söz edilir. 70. bölümde geçen Radyo az önce verdi, seçilmiş Sunay (204) ifadesinden tarihin 28 Mart 1966 olduğu anlaşılır. Yine bu bölümde yer alan Viola'yı karşılamaya gitmedim. Halama, 'Eve gelirse, öldü deyiver, o anlar' dedim (204) cümlelerinden bu dönemde Osman'ın Viola ile görüştüğü ortaya çıkar. 53. bölümde Osman, Viola'ya Adana'dan halası döndüğü için gelmemesini söyler; fakat Viola Yarın akşam yedi civarında karşıla (164) diye bir telgraf gönderir. Bunlar 70. bölümde aktarılanlardan hemen önce gerçekleşmiş olmalıdır. 59. bölümde Osman'ın otuz yıllık hizmetten sonra emekli olduğunu öğreniriz. Ayrıca, Osman'ın aleyhinde tanıklık yapan öğretmen Metin'le karşılaşması anlatılır. Az buz değil, yirmi sekiz yıl sonra, değil mi Metin, aniden karşılaşınca (181) ifadelerinden Osman tutukluyken gerçekleşen son karşılaşmalarının üzerinden 28 yıl geçtiği anlaşılır. 71. bölümde hem 1947 yılında Osman ile Viola'nın son buluşmaları anlatılır hem de Viola'nın ölümünden sonra Osman ile Viola'nın kızı Ferda'nın görüşmeleri ve bütün bu sürede yaşananlar aktarılır. Bu bölümde o dönemdeki toplumsal olaylarla ilgili olarak şunlar ifade edilir: Tuzumuz kuru; Ortadoğu bunalımı, İsrail saldırıları, Afganlı göçmenler, İngiltere'nin Falkland show'u, Filistin soykırımı, Cezayir'de ortaya çıkarılan toplu gömütler, İran-Irak savaşı, Asala canileri kimlerin kuklası, ne zaman bunların haklarından gelinecek? (206). Bütün bu olayların ne zaman olduğuna bakarak bu bölümün geçtiği zamanı yaklaşık olarak bulmamız mümkündür. İran-Irak Savaşı 4 Eylül 1980 tarihinde başlayıp 1988'de sona erer. Dolayısıyla bu bölümde aktarılanlar, bu savaşın devam ettiği süre içinde geçmekte ve çok geniş bir zaman dilimini kapsamaktadır. Anlatılan diğer olayların tarihlerinin kesiştiği bir zaman dilimini bulmamız gereklidir. Diğer olayların hepsi 1982 yılında yaşanmıştır. İngiltere 2 Nisan 1982'de Falkland Adaları'nı işgal eder. 3 Haziran 1982'de Cezayir'de bir toplu mezar bulunur. İlk büyük Afgan göçmen kafilesi 3 Ağustos 1982 tarihinde Türkiye'ye gelir. 7 Ağustos 1982'de de Asala'nın düzenlediği silahlı baskında 8 kişi ölür ve 72 kişi yaralanır. İsrail'in 15-16 Eylül 1982'deki saldırısında mülteci kampındaki 991 Filistinli öldürülür. Bu tarihleri bir arada değerlendirdiğimizde son olay 15-16 Eylül 1982'de olduğundan 71. bölümde aktarılan, Osman ile Ferda arasında geçen konuşmanın 1982 yılında 16 Eylül'den sonraki bir zamanda geçtiği söylenebilir. 72. bölümde de 71'deki konuşma devam eder. Özetle, romanda Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamıyla bağlantılı olayların bölümlere göre kronolojik sırası şöyledir: 1-4-33-11-40-41-48-57-63-66-68-53-70-59-71-72. Buzul Çağının Virüsü'nün 18. bölümünde bir kişinin sabahın erken saatlerinde Karaköy'e gelmesi anlatılır. Fakat burada üçüncü kişili bir anlatımın bulunması ve karakterin adının bulunmaması nedeniyle bu kişinin kimliği net değildir. Olaylar İstanbul'da geçtiği için mekandaki sürekliliği takip ederek ilgili bölümleri sıralayabiliriz. 28. bölümde aktarılan olaylardan, anlatılan kişinin Osman olduğu anlaşılır. Osman'ın, Ankara'dan İstanbul'a bir günlüğüne bir kadınla buluşmaya geldiğini öğreniriz. Bu kadının kimliği açıkça belirtilmez. Fakat çok net ipuçları olmasa da bu kadının Viola olduğu söylenebilir. Bu kadınla daha önceden bir ilişkisinin olması, onu uzun zamandır görmemesi ve Viola'nın İstanbul'da yaşaması (214) bu olasılığı güçlendirir. 22. bölümde Osman, arkadaşı Sahir'in evine gider. Buradaki konuşmalardan Osman'ın boşanmış olduğunu anlarız (66). İstanbul gezisinin anlatıldığı bu bölümler Osman'ın boşandığını öğrendiğimiz 41. bölümden sonra gerçekleşmiş olmalıdır, yani Ahmet Samim Alanyalı'nın Osman'a Viola'dan mektup getirmesinden sonradır. Ayrıca 28. bölümde Kemal, akıl hastanesinde can vermiş (86) ifadesi yer alır. Dolayısıyla bu bölümlerde anlatılanlar Osman'ın Kemal'in akıl hastanesinde olduğunu ilk öğrendiği 61. bölümden sonra gerçekleşmiş olmalıdır. 31 ve 38. bölümlerde de Osman'ın İstanbul'da yaşadıklarının anlatılmasına devam edilir. Kısacası, romanda Osman'ın İstanbul gezisiyle ilgili olaylar bölümlere göre zamansal olarak şöyle sıralanır: 18-22-28-31-38. Romanda 8. bölüme kadar süren birinci kişili anlatım bu bölümde değişerek üçüncü kişili bir anlatıma geçilir. Fakat burada bu kişinin zaman zaman duyulan iç monologlarının italik kullanılarak ya da tırnak içine alınarak vurgulanmaması, bu anlatıcı değişiminin farkına varılmasını güçleştirir. Burada Osman'dan farklı biri, üçüncü kişili bir anlatıcı tarafından anlatılmaya başlanır. 9. bölümde, sarhoş olup bileğini kesen bu kişinin Ahmet olduğunu öğreniriz. Bu bölümde Ahmet'in komşularının şikayeti üzerine polisler tarafından karakola götürülmesi anlatılmaktadır. Olayın ve kişilerin netlik kazanmasıyla Ahmet'in öyküsünün anlatıldığı bölümler belirginleşir. 33. bölüme gelindiğinde Ahmet'in Osman'la bağlantısı da ortaya çıkar. Ahmet'in, Viola'nın dayısı olduğu ve Osman'a Viola'dan mektup getirdiği anlaşılır. Özetle, romanda Ahmet'in öyküsüyle ilgili olayların bölümlere göre kronolojik sırası şöyledir: 8-9-12-15-33. Böylelikle, 73 bölümden oluşan Buzul Çağının Virüsü'nün iç içe geçen beş temel öykü barındırdığı saptanarak bu öykülerle ilgili olayların anlatıldığı bölümleri kendi içlerinde kronolojik olarak sıralamış olduk. Bu bölümlerin birbirleriyle ilişkilerini ve temel öykülerin romanda ne şekilde sıralandığını topluca gösterebilmek amacıyla Gerard Genette'in Narrative Discourse adlı kitabında kullandığı yöntemden hareket ederek beş temel öykünün her biriyle ilgili bölümleri A, B, C, Ç, D şeklinde kodlandı. Buna göre, Buzul Çağının Virüsü romanındaki bölümlerde anlatılanların kronolojik sırası şöyledir: A5-A6-A7-A14-A17-A21-A23-A25-A27-A30-A32-A34-A36-A37-A42-A26-A43-A44-A47-A19-A20-A45-A46-A50-A51-A52-A54-A55-A62-A64-A65-A69-A67-A71-A73-39-B10-B16-B29-B35-B61-C1-C4- CD33-C11-C40-C41-Ç18-Ç22-Ç28-Ç31-Ç38-C48-C57-C63-C66-C68-C53-C70-C59-C71-C72. Roman, 1945 yılının son aylarıyla 1947 yılı arasında Osman'ın Akçay'da yaşadıklarının anlatıldığı bölümlerle başlamaktadır. Bununla ilgili bölümlerin başına A harfi koyulmuştur. Romanda anlatılan olayların tarihsel sırası bakımından ikinci olarak Osman'ın Akçay'dan ayrılmasından birkaç yıl sonra gerçekleşen Osman'ın tutuklanmasıyla ilgili bölümler de B harfi ile gösterilmiştir. Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamıyla ilgili olayların anlatıldığı bölümlerin başına ise C harfi koyulmuştur. Ç harfi ile gösterilen bölümler, Osman'ın İstanbul gezisiyle ilgili olayları içermektedir. Burada anlatılanların 41. bölümdeki olaylardan sonra yaşandığı bilinmektedir, ama tam olarak ne zaman gerçekleşmiş olduğu belli değildir. 48. veya 57. bölümlerde anlatılanlardan sonra da olabilir. Bütün bu sıralanan bölümlerde anlatılan olayların hepsi Osman'la ilgilidir. Ahmet'le ilgili olayların anlatıldığı bölümler ise D harfi ile gösterilmiştir ve bunlar, 33. bölümde aktarılanlardan önce herhangi bir zamanda gerçekleşmiş olabilir. Bu nedenle kendi içlerinde bir sıraya koyularak parantez içine alınmıştır. Sadece Osman'la Ahmet'in karşılaşmasının anlatıldığı 33. bölümde zamansal olarak bir kesişme söz konusudur. Bu bölümün başına ilgili olduğu öykülerin C ve D harfleri koyulmuştur. İki farklı zaman dilimi ile ilgili olayları içeren 71. bölüm, sıralamada iki ayrı yerde bulunmaktadır. Ayrıca 39. bölümde anlatılanlar, sınıflandırılan olayların hiçbirine dahil olmadığı için bu bölümün başına harf koyulmamıştır. Bütün bu gözlemlere rağmen 2 ve 13. bölümdeki olayların tam olarak hangi zamanda geçtiği bulunamamıştır. Buzul Çağının Virüsü'nün farklı baskıları karşılaştırıldığında 24. bölümde değişiklik yapıldığı görülmektedir. Romanın Yapı Kredi Yayınları baskısında bu bölümün tamamı tırnak içine alınmış ve sonuna G. yazılmıştır (76). Adam Yayınları tarafından yapılan ilk baskısında ise bu bölümün ne tırnak içine alındığı ne de sonunda G. kısaltmasının bulunduğu görülür. Sonradan eklenenlerden bu bölümün G. nin yazdığı bir mektuptan oluştuğu anlaşılır. G., 2 ve 13. bölümlerde söz edilen kadın ya da Osman'ın romanda adı hiç geçmeyen karısı olabilir. Ayrıca romanda Osman'ın iş yerindeki arkadaşı Gülten'in adı G harfiyle başlar. Fakat bu mektupla Gülten arasında bir bağ kurulamaz. Yazarın verdiği yeni ipuçlarına rağmen G. nin kim olduğu sorusu netlik kazanmaz ve bu bölümde anlatılanların sıralamada nerede yer aldığı da tam olarak belirlenemez. 49. bölümde son gecemizin kesin tanı konulamaz, sakızlanan sabahı başlamadan önce, doğru anımsıyorum ben, Richard Strauss müziğinde, El Greco yüzlü şövalye Donkişot'tum (151) ifadesi yer alır. Buradan bu bölümün Osman'ın Viola'yla yaşadığı son geceden sonrayı anlattığı anlaşılır. Dolayısıyla bu bölümde anlatılanların Osman'ın Akçay'da yaşadığı yıllarda gerçekleşmiş olması gerekir, fakat olayların sıralamasındaki yeri tam olarak belli değildir. 56. bölümde birinci kişili bir anlatım vardır; fakat bu anlatıcı büyük olasılıkla Osman değildir. David'e tutulduğuma inanmış görünmeyi neden yeğlediğini anlamıştım (175) cümlesini bir kadın söylemiş olmalıdır. Ama kimin, ne zaman söylediği belirsizdir. Bu bölümde İstanbul'da yaşanan bir olaydan söz edilir, ama Osman'ın İstanbul gezisiyle de bağlantısı kurulamaz. 58. bölümde Osman yaşadığı aşkı anlatır; sevdiğine kokunu, öpüşlerini eksik etme, yeter (179) şeklinde seslenir. 5. bölümde yaşadığı yeri kulübe (20) olarak nitelendiren Osman, burada da Sabaha karşı, ezik, yıkanık, bakir, pişmanlığa indirgenemeyen doyunma yorgunluğu, ilezeliğiyle kulübemin yolunu tutuyordum (179) ifadesini kullanır. Dolayısıyla bu bölümde anlatılanlar Osman'ın Akçay'da yaşadıklarıyla ilgilidir, fakat bunların ne zaman gerçekleştiği belli değildir. 60. bölümde yer alan Yirmi yıl bekledim! Patlamadı ya, beş on dakika da o beni beklesin! (183) cümlesinden Osman ile Viola'nın yaşadıkları aşkın üzerinden uzun yıllar geçmiş olduğu anlaşılabilir, ama anlatılanların diğer olaylarla bağlantısı kurulamaz. Bu incelemeden yola çıkarak romanın anlatı zamanı ve öykü zamanı ile ilgili şu saptamaları yapabiliriz: Buzul Çağının Virüsü romanının anlatı zamanı 1945-1982 yıllarını, yani toplam 37 yılı kapsamaktadır. Zamansal olarak çok parçalı ve karışık bir yapıya sahip olan bu romanda anlatı zamanı içinde yapılan birçok içsel gerileme bulunur. Örneğin, Derken dün sabah, dosya memuru Sabri Bey, odama geldi. Ağlamaklı adamcağız. Önce söz aldı, Suçsuzum, emekliliğim yakın, aman beni kollayın Selman Bey, dedi (198) cümlelerinde bir gün öncesine dönülür. Temel anlatıdaki öykünün dışına çıkılarak yapılan dışsal gerilemeye ise 28. bölümde anlatılan İstanbul gezisinde Osman'ın gençlik yıllarına dönülmesi örnek olarak verilebilir. Bu bölümde yer alan On beşime basmış mıydım? (87) cümlesinden Osman'ın yaklaşık olarak 15 yaşındayken yaşadığı olaylardan söz edildiği anlaşılır. Osman 1921 doğumlu olduğuna göre burada 1936 yılına dönüldüğü söylenebilir. Romandaki en eskiye uzanan dışsal gerileme, 69. bölümde yer alan, Osman'ın annesinin yazdığı mektupta gerçekleşir. Burada Osman'ın anne ve babasının yeni evlendiği ve İstiklal Savaşı'nın sürdüğü 1920 yılına dönülür (201). Dolayısıyla romanın öykü zamanı, 1920'den 1982'ye kadar olan süreyi, yaklaşık olarak 62 yılı kapsamaktadır. Vüs'at O. Bener'in Buzul Çağının Virüsü'nde zamanın kurgulanışını incelerken romanın beş farklı öykü çerçevesinde şekillendiğini gördük. Bu sınıflandırmanın romanı çözümlememizde ne kadar işlevsel olduğu, anlatıcı sesin değişimlerinde de gözlemlenmektedir. Bu sınıflandırma, romandaki farklı anlatıcıların konumunu incelememizi de kolaylaştırmaktadır. Osman'ın Akçay'da yaşadıkları ve tutuklanmasıyla ilgili olayların anlatıldığı bölümlerde hep Osman'ın ağzından birinci kişili, Osman'ın İstanbul gezisi ve Ahmet'in öyküsü ile ilgili bölümlerde ise hep üçüncü kişili bir anlatım bulunur. Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamıyla ilgili olayların anlatıldığı bölümlerde ise hem birinci hem de üçüncü kişili anlatımlar vardır. Buradaki iç monologların italik kullanılarak ya da tırnak içine alınarak vurgulanmadan aktarılması, anlatıcı değişiminin farkına varılmasını güçleştirir. Bu bölüm dikkatle okunduğunda bu cümlelerin burada anlatılan kişinin iç monologları olduğu, olayların zaman zaman Ahmet'in bilincine odaklanan, her şeyi bilen üçüncü kişili bir anlatıcı tarafından aktarıldığı anlaşılır. Ahmet'in öyküsüyle ilgili olayların anlatıldığı 8, 9, 12 ve 15. bölümlerde de bu anlatıcı bulunur. 33. bölümde anlatılanlar Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamıyla ilgilidir. Bu bölüme kadar bu konuyla ilgili olayların aktarıldığı 1 ve 4. bölümler, birinci kişili anlatımla Osman'ın ağzından anlatılmıştır. Fakat 33. bölümde üçüncü kişili bir anlatım vardır. Burada anlatılan Osman ise neden üçüncü kişili bir anlatıcı vardır? sorusu akla gelir. Bu bölüm yıldız işaretleriyle ikiye ayrılmıştır. İlk yarısının sonuna doğru bu bölümün Ahmet'le de ilgili olduğu anlaşılır. Anlatıcının anlatım tarzına baktığımızda Ahmet'in öyküsünün aktarıldığı bölümlerdeki anlatıcıyla benzer özellikler taşıdığı ortaya çıkar. Bas ulan istifayı, ne bu be! Mantelli bunlar, kuş beyinli kuş! (101) cümlesinde olduğu gibi Osman'ın bilincine odaklanan, onun iç konuşmalarını aktaran, şaşırıldı, çıkarılmıştı, götürülüyor, söylendi gibi edilgen yapılı fiilleri kullanan, aslında olayların içindeymiş ama bir mesafe koyarak anlatıyormuş gibi duran, her şeyi bilen bir anlatıcı vardır. Bölümün ikinci yarısında buradaki kişinin Osman olduğu netlik kazanır. Aynı zamanda da Osman'ın birinci kişili anlatımına dönülür. 33. bölüm, büyük bir zamansal değişim olmadığı halde, yaptığımız sınıflandırmada iki öykünün Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamı ile Ahmet'in öyküsünün kesiştiği tek bölümdür ve bu iki öyküdeki anlatıcıların ikisi de burada yer alır. Osman'ın 1960 sonrasında Ankara'daki yaşamıyla ilgili olayların anlatıldığı 1 ve 4. bölümlerdeki ben anlatıcı, 33. bölümün ilk yarısında üçüncü kişili anlatıma dönüşür. 33. bölümdeki olayları izleyen 40 ve 41. bölümlerde anlatılanlarda da üçüncü kişili anlatıma devam edilir. İlk önce yine anlatılanın kim olduğu konusunda bir tereddüt yaşanır. Fakat Osman'ın birinci kişili anlatımının yeniden başladığı 48. bölümdeki Sörpüdüğüne çok geçmeden başkalarının karar vereceği genç yanaklarından öptüm ilk kez birer birer, kaldırıp yakasını pardesümün, otobüs durağına doğru, dönüp el sallamadan, abartarak topallığımı, uzaklaştım ağır ağır (150) cümlesinde topallığın vurgulanmasından anlatılanın Osman olduğu netlik kazanır. Birbirini izleyen olayların anlatıldığı 57, 63, 66, 68, 53, 70 ve 59. bölümler 63. bölüm dışında Osman tarafından birinci kişili anlatımla aktarılır. 63. bölümde ise üçüncü kişili bir anlatıcı devreye girer. Hatta ilk kez bu anlatıcı tarafından Yutkunuldu, Osman Bey'in ağzı boşuna köpürmez (187) cümlesinde Osman'ın ismi de geçer. Başını kaldırmıyor, susuyor. Bendeki de ne akıl, kalkmış şu Macar kadanası gibi karıya neler söylüyorum. Çekti, çıktı koridora, başladı atmaya voltasını (188) cümlelerinde olayları dışarıdan gözlemleyen anlatıcı birden Osman'ın zihnine odaklanarak onun iç monoloğunu aktarır. Baş Danışman Yardımcısı olarak atanan kişi Osman'ın bakış açısıyla sunulur: Yerine, atkafa, kolları dizlerinde, şununla bununla alay ettiğini sanan, gölgesinin korkağı, her işi yokuşa sürme beceriklisi, büronun irili ufaklı dişilerinin nereleri onca çekiciyse oralarında buzağı gözlerini unutan bir zavallı atandı (187). Bu bölümdeki olaylar da Osman tarafından aktarılıyor gibidir. Burada yalnızca Osman'ın zihnine odaklanan ve onun iç monologlarını aktaran sınırlı üçüncü kişili anlatıcı bulunur. Bu alıntıda üçüncü kişili anlatıcının kullanabileceği olanakların tamamı iç içe geçmiştir. Bütün bu teknikler kullanılırken Ahmet'in öyküsüyle bağlantılı bölümler dışında yalnızca Osman'ın bilincine odaklanılır. Zaman zaman da anlatıcının söylemiyle Osman'ınki birbirine karışır. Üçüncü kişili anlatımda da Osman'ın birinci kişili anlatımına devam ediliyor gibidir. Sanki Osman dışarıdan bir kişi gibi kendini anlatmaktadır. Osman'ın bulunduğu üçüncü kişili anlatımlarda çoğunlukla bu durum gözlemlenir. Romanda anlatılan olayların zamansal olarak karışık bir şekilde sunulması kadar bölümler arasındaki anlatıcı değişimleri ve farklı bir anlatım tekniğine hiçbir belirteç kullanılmadan birdenbire geçilmesi de romanın yapısını karmaşıklaştırır. Buzul Çağının Virüsü'nde anlatılan olaylarla Vüs'at O. Bener'in yaşamı arasında ortak olan birçok nokta olduğu gözlemlenebilir. Bener'in yapıtlarında otobiyografik öğelerin ağır basması, yazarın kendi yaşamıyla örtüşen karakter ve anlatıcılara sıkça rastlanması, bizi, yazarla o karakter ve anlatıcıları bire bir özdeşleştirme yanılgısına sürükleyebilir. Semih Gümüş, Kara Anlatı Yazarı adlı kitabında bu tehlikeye şöyle dikkat çeker: Vüs'at O. Bener anlatısı çözümlenirken, şu yanlışa kolaylıkla düşülebilir: anlatıyla özdeşleşen bir yazarla karşı karşıya bulunulduğu... Dış gerçeklikle tam örtüşen yazınsal gerçeklik yanılması (9). Gümüş'ün bu uyarısı, kurmaca yapıtların önemli bir kısmı için genel olarak yerinde ve anlamlıdır. Fakat kendi yaşantısını kurmacalaştırması dolayısıyla, Bener'in yapıtlarında neyin, niçin ve nasıl anlatıldığının çözümlenmesinde yazarın yaşamından yararlanmak bize çok önemli veriler sunmaktadır. Roman, öykü hakkında yapılan yorumlarda genellemelerden yola çıkılamayacağına, tersine metinden yola çıkılması gerektiğine göre, eleştiri, romanlar otobiyografik olmaz klişesine de saplanıp kalmamalıdır. Birbirinden farklı yazarların apayrı metinleri genellemelere göre değerlendirilemez. Dolayısıyla ele alınan metne özgü yöntemlerin geliştirilmesi ve kullanılması gerekir. Bener'in yapıtlarında da çoğunlukla yazar kendi yaşamını kurmacalaştırdığından metni çözümlemede, kişisel yaşamı diğer birçok yazara kıyasla önemli bir işlev kazanır. Aslında Bener'in yaşamının bazı öğeleri diğer metinlerinde de yinelenen olaylarla aktarıldığından çalışmamızda bir ölçüde metinler arası göndermelerden de yararlanıldığı söylenebilir. Yine de bu bilgileri kullanırken dikkatli olmamız ve metnin bize anlattıklarından fazlasını anlatıda arama yanlışına düşmememiz gerekir. Dolayısıyla bu bölümde yaptığımız incelemede Bener'in yaşamıyla bağlantılı veriler bire bir kullanılmamıştır. Fakat bölümlerde anlatılan olaylar arasındaki bağlantıları kurmada ve zamansal sırayı oluşturmada Bener'in yaşamını bilmenin metni çözümlememizde kolaylık sağladığını yadsıyamayız. Yazarın bu eğilimi, belirsiz noktaların açıklığa kavuşturulmasında vazgeçilmez ipuçları sunmuştur. Örneğin, Bener'in 1946-1947 yıllarında küçük bir kasabada görevli olduğu, burada evli bir kadınla aşk yaşadığı, Ocak 1951'de Ankara'da tutuklandığı, bu sırada nişanlı olduğu, avukatlık yaptığı gibi yaşamöyküsel ayrıntıları bilmeseydik, Buzul Çağının Virüsü'ndeki birçok göndermeyi anlayamaz, romandaki bazı olayların zaman sıralamasını belirleyemezdik. Buzul Çağının Virüsü'nü incelerken Bener'in yaşamını bilmenin farklı anlam katmanlarını çözümlemede nasıl yardımcı olduğunun örneklerinden yalnızca birine değinecek olursak, Viola'nın kızının adıyla ilgili metinsel bir oyuna dikkat çekebiliriz. Viola'nın kızının adı ilk kez Sema (114) olarak geçer. Fakat Viola'nın Osman'a yazdığı bir mektuptan kızın adının Ferda olduğunu öğreniriz (159). Daha sonra ise Osman, Ferda ile konuşurken küçük kızın adını karıştırır: 'Tabii Sema, aman Ferda, sana değil, bana düşer özür dilemek. Özür dilerim.' Adını yanlış söylememe de, düzeltmekliğime de şaşmış görünmedi. Çocuk işte, neresinden baksan (207). Bu bölümün sonunda Ferda, Osman'dan bir masal anlatmasını ister; ama Viola'nın gitmesi gerektiği için Osman masalı anlatamaz. Romanın ithaflarından ikincisinde o güne göndermede bulunularak şöyle denir: 'Sema'ya masal anlatmak sandığım kadar kolay değilmiş. Bunca şaklabanlık, lafebeliği boşa gitti. Siz sağ olun.' V. O. B. Burada Tevfik Fikret'in Sabah Olursa adlı şiirinden bir bölüm de alıntılanmıştır. Tulu-i haşre kadar sürmez; akıbet bu sema, Bu mai gök size bir gün acır; melul olma. Bu dizelerde de sema ve ferda sözcükleri geçer. Dolayısıyla isimlerle ilgili karışıklık rastlantısal değildir. Romanın ithafından itibaren Sema ve Ferda adları böylelikle vurgulanmış olur. Bu pasaj, Osman ile Viola arasındaki aşkın Bener'in yaşamıyla bağlantısını ortaya çıkarır. Bener'in aşık olduğu ve 1948 yılında ayrılmak zorunda kaldığı kadın Neriman Ündeğer, kızı ise ressam Sema Ündeğer'dir. Dolayısıyla romanda anlatıcı, Viola'nın kızı ressam Ferda'ya zaman zaman Sema diyerek, yani gerçeklikle bir bağ kurarak yazarın aşık olduğu Neriman Ündeğer'in kızı ressam Sema'ya göndermede bulunur. Hem Osman'ın Viola'nın kızının adını karıştırması hem de bu karıştırmada Sema adının kullanılması yazarın bilinçli bir seçimidir. Bunun gibi bazı noktalarda Bener, özel yaşamını edebiyatının bir parçası haline dönüştürmüştür. Romanın sonlarına doğru Viola'nın sırdaşı olarak Neriman Abla'nın birdenbire ortaya çıkması da anlamlıdır (214). Bener, Viola'nın gerçek adını kullanarak, Neriman Ündeğer'i bu şekilde anmış olur. Bener'in yaşamındaki bazı ayrıntıları bilmeseydik, romandaki Sema ile Ferda adlarının karıştırılmasının anlamını, romanın sonunda Neriman Abla karakterinin ortaya çıkmasını anlamlandıramayabilirdik. Bu yazı, Yaşamasız Yazabilmek: Vüs'at O. Bener'in Yapıtlarına Anlatıbilimsel Bir Yaklaşım kitabından alınmıştır. (Metis Yayınları, 2010: s. 52-75.) Bu kavramların tanımlarına daha önce Anlatı Bilimi Açısından Roman-Sinema Etkileşimi ve Bir Uygulama: Anayurt Oteli başlıklı yüksek lisans tezimde de yer verdim (21-22).


Mail art is, at its simplest, art that travels through the postal system. The movement we call 'mail art' or 'postal art' began in the 1950s. International mail artist Ray Johnson is considered the first mail artist and in 1962 he renamed his practicethe 'New York Correspondence School'. Mail artists trade ideas with other mail artists, sometimes putting out a 'call' for mail art on a particular theme. Mail art can be in any format, in any media and some mail artists like to test the postal system with their mail art. Documentation is considered an important aspect of mail art and some mail artists archive the work they receive. Exhibitions have taken place in museums, on shopping trolleys, in supermarkets, all over. Spirit of the Forest. I have received mail art from more than 65 mail artists and schools that puts the tally well above one hundred pieces from at least eighteen countries!


Daire Sanat'ın 21 Şubat -28 Mart 2015 tarihleri arasında sanatseverlerin beğenisine sunacağı Çoktan Seçmeli adlı serginin açılışı bugün gerçekleşti. Çalışmalarında öğrencilik süreci, eğitim, okul temalarına yer veren sanatçıları bir araya getirme düşüncesinden yola çıkılan ve Anti-pop, Didem Erbaş, Nesren Jake, Korhan Karaoysal, Buğra Erol, ve Seher Uysal'ın çalışmalarından oluşan serginin amacı kişisel belleğin oluşmasında önemli bir süreç olan çocukluk ve ilk eğitim sürecini, sanatçıların hangi nedenlerle ele aldıklarını incelemek ve bu sürecin toplumsal hafızaya katkılarını sorgulamaktı. Ancak sergi henüz sonuçlanmadan toplumsal hafızamızda derin bir iz bırakmayı başardı. Serginin bugün (21 Şubat 2015) gerçekleştirilen açılışında sanatseverler ve sanatçılar galeride mahsur kaldı. Bunun sebebi ise gerçekleştirilen performans sonrasında verilen arada galeride bulunan izleyicilerden bir çiftin dışarı çıkmasıydı. Çift kapı önüne çıktıktan birkaç dakika sonra davranışlarını beğenmeyen yaklaşık on beş kişilik bir esnaf gurubunun tehditler savurması üzerine yeniden galeriye girdi. Galeri sahibinin ortamı yatıştırma çabalarına rağmen kalabalık gurup dağılmadı. Polis gelene kadar yaklaşık bir saat boyunca izleyiciler ve sanatçılar galeride mahsur kaldı. Gurubun tepki gösterdiği kişiler araçlarına polis ve galeridekilerin korumasında bindirildikten sonra Hesabını vereceksiniz, yaşatmayacağız sizi burada diye tehditler savuran gurup, polis tarafından uzaklaştırıldı. Daire Sanat'a ve sanata yapılan saldırıları kınıyor ve bir daha tekrarlanmamasını umuyoruz.


Medyada sanatçıların mutsuzluğuna vurgu yapan temsiller ve anlatılar da bu bağlamda incelenebilir. Bunların dışında, anlatısal ve gösterisel sanatlar ayrımı üzerinden, bir iletişim aracı olarak sanat konulu çalışmalar yapılabilir. İkinci bir konu, genel olarak sanata ve özel olarak belli sanatçılara yönelik tutumlar olabilir. Bunlar nasıl oluşur ve nasıl değişir ? Üçüncü konu, sanatın ve sanatçının sanatseverlerin kişisel yaşamları üzerindeki etkileri olabilir. Dördüncü bir konu, göstergebilim açısından bir gösterge olarak sanat izlekli ürünlerin kullanımı olabilir. Bir diğer konu, sanata ilişkin olarak karar verici konumda olanların karar verme süreçleri üzerindeki toplumsal ve topluluksal etkiler olacaktır. Altıncı konu, metaforlar ve topluluksal temsiller olabilir. Yedinci konu, insanların duygu durumlarının sanatı alımlama süreçlerine etkileri olabilir. Konular bu biçimde daha da genişletilebilir. Bitirirken şu soruna dikkat çekmeli: Bu yazıda, birkaç noktayı saymazsak, ideal bir toplumu tarif eder gibi olduk. Böylece, kurguladığımız sanatın sosyal psikoloji kavramsallaştırması, siyasal ortam gibi dış bağlam öğelerine odaklanmamış oldu. Bunu yazı bütünlüğü nedeniyle böyle yaptık. Yazıda sanatın üretim zinciri modelinden yararlandık. Sanatın ham maddelerinden sanat ürününe geçiş ve oradan da aracılar üzerinden sanatseverlerle buluşma gibi yalın bir model üstünden yol aldık. Ancak, bu modelde çok önemli bir eksik var: O da, sanatın üretim zincirini zayıflatan öğeler. İlk akla gelenler, sansür, maddi olanaksızlıklar ve ödeneklerin kesilmesi, basılan resim galerileri, sanat eğitiminin geri plana itilmesi, sanatçıların karar verici konumlardan uzaklaştırılmaları vd. Ayrıca, modelimizde sanatseverlerden bahsettik; oysa bu modelin dışında, sanatla ilgili net bir konumu olmayan, sanata kayıtsız kalan ya da seçim diliyle konuşursak 'kararsız bir seçmen kesimi'ni oluşturan bir toplum yapısı var. Onlardan daha az sayıda; ama onlardan daha etkili olup modelde yer almayan diğer kesim ise, sanat düşmanları... Onlar tek bir sözleriyle dev heykelleri bile yıktırabiliyorlar. Sanatın sosyal psikolojisi, sanat dostları yanında sanat düşmanlarını da araştırma konusu yaparak, kapsamını genişletmiş ve böylece akademik bir alıştırma havasından çıkıp gerçekliğe daha da yakınlaşmış bir nitelik kazanmış olacak.


Z. E.: Ortaokul ve lise yıllarımda resim öğretmenim Hasan Biçer'le tanışmam, onun, resme olan ilgimi fark edip benimle ilgilenmesi, resim yarışmalarına resimlerimi göndermesi, okullar arası resim yarışmalarında ödüller almam, resim ile daha çok ilgilenmemde etken olmuştur. Bu dönemde resim bir tutku, bir arkadaş, bir sırdaş oldu bana. Bir de lise yıllarından felsefe öğretmenim Nilüfer Muratoğlu'nu da unutamam. Kitap okuyor, resim yapıyor olmam onun da çok ilgisini çekmişti. İstanbul'a gitmem, güzel sanatlar okumam konusunda bana öncelikli fikri aşılayan kişi o olmuştur. Böylelikle İstanbul'un yolunu tuttum. 1987 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'ne girerek İstanbul'daki hayatıma ilk adımımı atmış oldum. Z. E.: Evet öyle ama resme para kazanmak, ünlü olmak için başlamadım, sevdiğim için başladım. Severseniz bu uğurda pek çok şeye katlanırsınız, zorluklara göğüs gerersiniz. Biz, ressamların trajedilerini okuyarak büyüdük, zenginliklerini, şan şöhret, lüks içinde yaşamlarını örnek almadık. Amatörlük dönemi duygularını kaybetmemek çok önemlidir. Z. E.: Evet, resimlerimde çok renkli anlatım öne çıkmaktadır. Güzel Sanatlar son sınıfta mezuniyet işlerim yağlıboya çalışmalardan oluşan soyut anlatımlı resimlerdi. Burada renk ve sembol işaretleri öne çıkmıştı. Mezun olduktan sonra Acıbadem'de bir atölye açtım. Burada bir dönem hayvan figürlerini kullanıp, sembol dilinden yararlanarak resimler yaptım. Ardından 1995 yılında yüksek lisans eğitimimi de Çağdaş Türk Resminde Hayvan Simgesi tez konusuyla tamamlamış oldum. Simgeci anlatım benim her zaman ilgimi çekmiştir. Farklı dönemlerde yaptığım resimlerimde konular ve içerik değişmesine rağmen, boya sürüşüm çok fazla değişkenlik göstermedi. Bu arada figür soyutlamaları yaptığım dönemlerde soyut çalışmalardan oluşan bir dizi resim yaptım. Burada fırça ve farklı malzemeyle yüzeye müdahale etmek farklı etkileri de oluşturmama neden oldu. Benim için doku, renk resimlerde olmazsa olmazlardan oldu. 2011 yılında Ormo Sanat Galerisi'nde sergilediğim Aklımın Köşesinden adlı çalışmalarımda diğer çalışmalarımda olduğu gibi, spatula ve fırça sürüşleri birlikte yürümüştür. Bu resimlerimde mekan ve belirgin alanlar daha da öne çıkarak bir önceki resimlerime oranla daha da yalınlaşmıştır. Spatula sürüşü çok renkliliği zorunlu kılmıştır. Spatulayla renk sürüşünde rengi, tonu az tutmanın resmin teknik örgüsünü zayıflatacağını düşünüyorum. Son zamanlarda ise fırça sürüşüne yönelmeye başladım. Z. E.: Çalışmalarımda simgeci bir tavır, kavram ve anlamı her zaman görmek mümkündür. Son dönemlerde akrilik boya kullanmaya başladım. Akriliğin olanaklarıyla spatula malzemesi birleştiğinde resmimin teknik örgüsünü de belirleyen, yönlendiren bir özelliğe sahip oldu. Burada üst üste katmanlar halinde boya sürüşüm, renklerin bir cümbüş ve dinamik bir titreşim içerisinde olmasında etkili oldu, bu farklı etkileri seviyorum. Hangi konuyu işlersem teknik sürüşün oluşturduğu hareket, bu oluşan müzik armonisi beni heyecanlandıran önemli bir özelliğe sahip oluyor. Beyaz tuvali sıcak bir renkle kapatıp kırmızı ve turuncuyla, onun üzerine soğuk ve sıcak renkleri spatulayla üst üste sürerek o titreşimleri oluşturmaya çalıştım hep. Aralardan çıkan sıcak renkler benim heyecan duygumu artırıyor. Spatula malzemesi ve renk sürüşüyle yeni bir iş üzerinde çalışırken o anki yaptığım işin, duvarcı ustasının titizliği ve özeni ile benzerlik gösterdiğini düşünüyorum. Duvar ustasının benim kişiliğime, duygularıma, heyecanıma denk düşen iş disiplini... Boya sürüşümde malzeme çok belirleyici olduğu için son dönem çalışmalarımda da fırça sürüşü öne çıkmıştır. Yaşadığımız duyguların, düşüncelerin değişmesiyle görmek ve yapmak istediğimiz şeyler de değişime uğruyor. Benim için resim yapmak ancak böyle olduğunda bir anlam kazanıyor. Resimlerimin renk anlayışına gelince figürlü, nesnel forma dayalı anlatım da olsa çalışmalarımda soyut örgü her zaman öne çıkmıştır. Spatula malzemesiyle renk, leke sürüşleri soyut boya sürüşünü beraberinde getiriyor ve çok renklilik, haliyle kaçınılmaz oluyor. Rengin rüyasında gezinmek, renk karışımlarıyla uğraşmak her zaman beni heyecanlandırmıştır. Renklerin birbirleriyle yan yana gelişindeki o keskin ifade, boya sürüşü resimlerimin karakterini oluşturmaktadır. Uyumlu renklerin yanında zaman zaman zıtlıklar bir müziğin notaları gibi şekillenmiştir belleğimde. Renklerin dinamik hareketli sürüşünün senfonik bir dil oluşturduğunu düşünüyorum. Yaşamımıza baktığımızda zıtlıklar, uyum gibi kavramlarla iç içeyiz çoğu zaman. Resimde formu, nesnel bir ifadeyi devre dışı bıraksak da renkler kendi içinde bu kavramları anlatmada yeterli kalıyor çoğu zaman. Ben de bu renklerin kavrama dönük geniş anlam ve olanaklarından yararlanmayı esas almışımdır. Z. E.: 1991 yılında Güzel Sanatlardan mezun olduktan sonra, Acıbadem'de açtığım atölyede resim dersleri vermeye başladım. Hocalığa da mezun olduğum ilk yılda başlamış oldum. Burada daha çok Güzel Sanatlara girmek isteyen arkadaşlarla desen, renk ağırlıklı çalışmalar yapıyorduk. Sonraları 2005-2006 öğretim yılında Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde desen derslerine girmemle üniversite hocalık hayatım da başlamış oldu. Halen Nişantaşı Üniversitesi'nde dersler vermekteyim. Hocalığın getirdiği avantajları yaşadım tabi... Genç arkadaşlarla iletişim halinde olmak elbette insanın zihnini dinamik tutuyor. Ben de onlardan çok şey öğreniyorum, gençlerle çalışmayı bu yüzden seviyorum. Çünkü onların o kadar masum talepleri var ki, henüz kirlenmemiş olduklarına tanık oluyorum. Bunu her zaman dile getiririm. Hayata karışıp para kazanmaya, bir iş dünyasında bulunmaya başladığımızda artık dış dünyanın kavgasına katılmaya başlıyoruz. Gençler sadece masumane gelecek kaygılarının savaşını vermekteler. Birçoğumuz bu kaygıyı ve savaşı iliklerimize kadar halen yaşıyoruz. Gençleri birçok konuda eleştirmişizdir. Onları yeri geldiğinde duyarsız, apolitik bir gençlik olarak görmüşüzdür. Onlar ki son dönemlerde bunun böyle olmadığını bizlere net bir şekilde göstermişlerdir. Ş. A.: Gezi olaylarını kast ediyorsan evet, hem de Türkiye tarihinde daha önce hiç görülmedik şekilde ilkler yaşandı. Z. E.: Evet, bu, diğer eğitimci arkadaşlarla da hem fikir olduğumuz, konuştuğumuz bir konu. Her şeye çok kolay ulaştıkları için her şeyi çabucak yapmak, başarıya ve paraya çok hızlı ulaşmak istiyorlar. Şu anda gençlere deseni zor yaptırıyoruz. İlgileri çok çabuk dağılıyor. Resimde farklı bir deneme yapmak istediğimde, hadi şunu bir deneyelim dediğimde, o olumsuz bakışı görüyorum: Yapmasak daha iyi olur, bakışı. Ş. A.: Hocam şimdi ne gerek var bakışı! Z. E.: Şimdi bir de özel üniversitelerde Güzel Sanatlar Fakültesi çok daha yaygınlaşınca, -Aileler de eskiye göre daha bilinçli, eskiden böyle değildi, ailelerin bütün bütçeleri çocuklarına göre ayarlanıyor imkanı olan ve özel üniversitede okuma rahatlığına ereceğini bilen genç aday ona göre esnek çalışabiliyor, en kötü, bir özel üniversiteye girerim diye işlerini yayıyor. Z. E.: Tabii ki İstanbul'daki sanat piyasasına bakmadan önce, ülkenin, devletin genel sanat politikasına bakmak gerekiyor. Ülkemizde devletin sanat politikası yok denecek kadar az bir devinimle seyretmektedir. Görüntüde sanat etkinliklerine yardımlar yapılıyor gibi gösterilse de yeterli olduğunu düşünmüyorum. Zaten ilk başta sanata ve sanatçıya yeterli değerin verilmediğini düşünüyorum. Sadece bu dönemde değil, geçmiş dönemlerde de böyle olmuştur. Sadece cumhuriyetin ilk yıllarında sanat ve sanatçıya önem verilmiş görülse de bizim devlet politikamıza tam anlamı ile girmiş değil. İstanbul'daki sanat piyasası da diğer büyük metropollerde olduğundan farklı değildir. Son dönemlerde resim, heykel gibi plastik sanatlar da almak/satmak gibi ticari ilişkilerin içine sıkışmış durumda. Bir sanatçıyı satıyor-satmıyor ekseninde değerlendirerek, sanat yapıtını objektif okumalardan yoksun bırakmış oluyoruz. Birçok sanatçı ticari ilişkilerin içine çekilirken birçok sanatçı da yaptıklarına bakılmaksızın satmıyor diye dışarı itilmiştir. Plastik sanatlar alanında oluşturulan müzecilik anlayışı da bu durumdan farklı değildir. Sanat ve sanatçılar bir toplum için zenginliktir. Toplumun biriken kültürel katmanlarını zenginleştirirler. Bu nedenle çok sanatçıya ve sanat eserine ulaşmak zenginliğe ulaşmaktır, diye düşünüyorum. Ülkemizde sanat ürününün kitlelere ulaşması ve yaygınlaşması maalesef birkaç kişinin dudağının arasındadır. Diyelim ki hali hazırda popüler, büyük ressamların işlerini müzelerde, müzayedelerde sıklıkla görmekteyiz, popülerlikleri azalanlar bir anda borsa gibi hızlı bir düşüşe geçmektedir... Spekülatörlerin yönlendirmesiyle şekillenen bir durum söz konusu. Sanat camiası belli isimler etrafında dönüyor ve o isimlerin dışındaki sanatçılar piyasadan dışlanıyor. Bu da sanatın meta ilişkisi içinde belli bir alana sıkışıp kalmasını beraberinde getiriyor. Z. E.: Son dönemlerde ülkemizde çok talihsiz gelişmelere tanık olduk. Bizim coğrafyamız geçmişte olduğu gibi bu gün de karışık, trajik olaylara sahne oluyor. Ülkemizdeki en temel sorun demokrasi ve adalet sorunudur. İnsanlar gittikçe bilinçli bir şekilde ötekileştirilerek, ayrımcılık körüklenmektedir. Tahammülsüzlük, toplumsal linç kültürünü beslemektedir. Bu linç kültürü, psikolojik şiddetten türeyerek fiziksel şiddete dönüşmüştür. Benim en büyük arzum öncelikle bir insan, sonra bir sanatçı olarak barış içinde, adalet duygusunun ağır bastığı daha demokratik, insanların fikirlerinden, düşüncelerinden, yaşam tarzlarından, etnik yapılarından dolayı ötekileştirilmediği bir ülke ve dünyadır. Sanat ve sanatçı her dönem şiddetin ve savaşların karşısında olmuştur. Sanatçı doğası gereği her zaman barıştan, sevgiden, güzellikten yana tavır koymuştur. Barışı ve güzelliği istemek zor değil. Toplumumuzun sağduyulu davranması bu toplumun kazanabileceği en büyük duyarlılık olacaktır, diye düşünüyorum. Bir de sanat dünyamızda sanatçılar galericilerden, koleksiyonerlerden değil, daha çok diğer sanatçılardan zarar görüyor bence. Z. E.: Evet! Maalesef!! Tam tersi, yardımlaşma, birlik olsa koşulları, işleyişi spekülatörler tek başına belirleyemez, sanatçılar da gündemde söz, en azından biraz pay sahibi olabilir. Diğer yandan sanat eğitiminin ilköğretimde iyi verilmesinden yanayım, yalnız sanatçı adayları olarak değil kültürlü, algıları açık bireyler yetiştirmek için. Kendi adıma bu tarz projelere de imza attım ve yalnızca özel okullarla sınırlı kalmasını değil, devlet okullarında da yaygınlaşmasını, devam etmesini dilerim. Ş. A.: İkramların, güzel sohbetin için teşekkür ediyorum. Ayrıca fırında yaptığın balık da el becerilerinin kanıtıydı! Masterpeace! Z. E.: Ben teşekkür ederim hoş sohbetin için.


Dolby Tiyatrosu'nda düzenlenen gecenin sunuculuğunu Neil Patrick Harris yaptı. Harris, müzikal performansı ve esprileriyle salonda büyük beğeni topladı. California eyaletine bağlı Los Angeles kentindeki, Hollywood Kodak Tiyatrosu'nda düzenlenen törenle, 2015 yılı Oscar'ları 87. kez sahiplerini buldu.


Madde 1- İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen Uluslararası İzmir Heykel Çalıştayları, İzmir kentinin kamusal alanlardaki sanat eserlerinin çeşitliliğini arttırmak, İzmir halkının farklı sanatsal uygulamaları üretim aşamasından itibaren izleyebilmesine, sanatçıların birbirleri ile ve kentliler ile iletişim ve etkileşim içerisinde üretmelerine olanak tanımak açısından 2012 yılında ahşap malzeme kullanılan 1. Uluslarlarası İzmir Heykel Çalıştayı ile başlayıp, 2013 yılında mutluluk temalı mermer malzeme kullanılan heykel çalıştayı ile devam etti. İzmir Büyükşehir Belediyesinin gelenekselleştirdiği çalıştayların üçüncüsü bu yıl da bronz malzeme ile devam edecek, 3. Uluslararası İzmir Heykel Çalıştayı, İzmir'de, 1 Eylül- 5 Ekim 2015 tarihleri arasında gerçekleştirilecektir. Madde 2- İşbu Şartnamede; 3. Uluslararası İzmir Heykel Çalıştayı Çalıştay, İzmir Büyükşehir Belediyesi İdare, katılımcı ise Sanatçı olarak anılacaktır. Madde 3- Çalıştaya katılacak sanatçılar, İdare tarafından oluşturulan bir Jüri tarafından, sanatçıların gönderdikleri başvuru dosyaları esas alınarak saptanacaktır. Çalıştaya, başvuruda bulunanlar arasından seçilecek 5 sanatçı katılacaktır. Jüri uygun gördüğü taktirde katılımcı sayısı 5'den az olabilir. Madde 4- Çalıştayın konusu serbesttir. Tasarımlar daha önce başka bir yerde uygulanmamış ve özgün karakterde olmalıdır. Sanatçılar en fazla iki farklı tasarım gönderebilirler. Eserler kamusal alanlara yerleştirileceğinden kent ölçeğine uygun büyüklükte olması gerekmektedir. Madde 5 Malzeme olarak çamur kullanılacak ve bronz döküm yaptırılacaktır. Sanatçı, İdarenin temin edeceği malzemelerden farklı olarak ek malzemeler de kullanabilir, ancak teknik çözümler ve masrafları sanatçıya aittir. Madde 6- Bronz döküm için sanatçı, modelaj tamamlandıktan sonraki ilk silikon kalıp sürecinin sonlandırılmasına kadar eserinin takibinden sorumludur. Bronz döküm sürecinden ve eserlerin alanlara yerleştirilmesinden İdare sorumludur. Madde 7- Sanatçıların kullanımı için gereken çamur İdare tarafından karşılanır. Ayrıca eserlerin montajı, kaidesi vb için gerekli malzemeler ve teknik hizmetler, başvuru dosyasında belirtilmiş olması koşulu ile İdare tarafından karşılanacaktır. Sanatçı projesinde kullanacağı çamur heykel için gerekli konstrüksiyon ve tasarımın uygulanacağı çalışma tezgahının tam ölçülerini başvuru dosyasında sunmalıdır. Sanatçı; başvuru formunda konstrüksiyon, kaide ya da eserin imalat ve montaj sürecinde gerekli olan tüm malzemeleri, ayrıntıları ile belirtmelidir. Sanatçı, elektrikli ve küçük el aletleri ile bunların sarf malzemelerini kendisi temin eder. Madde 8- Çalışma açık havada gölgelikler altında gerçekleştirilecektir. Sanatçıların, ani yağmur ve sıcak gibi mevsime bağlı hava şartlarına hazırlıklı olmaları gerekmektedir. Çalışma saatleri 08:30 19.00 olarak belirlenmiştir. Ancak programın gerektirdiği günlerde değişiklik yapılabilecektir. Sanatçı, çalışma saatleri içerisinde çalışma alanında bulunmak ve çalışma takvimine uymakla sorumludur. Gelişebilecek istisnai durumlar İdarece değerlendirilir. Madde 9- Çalıştaya katılan sanatçıların, ulaşım, sabah, öğlen ve akşam yemekleri ile konaklamaları İdare tarafından karşılanacaktır. Madde 10- Ulaşım, tüm sanatçılar için ekonomi sınıfı gidiş-dönüş uçak bileti ve havaalanı transferlerini kapsar. Madde 11- Sanatçı, 4 yıldızlı bir otelde tek kişilik odada konaklayacaktır. Madde 12- Sanatçılar yanlarında getirdikleri refakatçilerin ulaşım, konaklama ve yiyecek masraflarından kendileri sorumludurlar. Madde 13- Sanatçı kendi kaza sigortalarını, tetanoz, Hepatit B, vb aşılarını yaptırmakla yükümlüdür. Madde 14- Seçilen sanatçılara yapılacak olan 5000 ödeme, iki kısımda gerçekleşecektir. Sanatçıların esere başlama tarihinden sonraki 3 gün içerisinde 2000 avans olarak ödenecek, Çalıştayın son çalışma günü olan 5 Ekim 2015 tarihinde işini teslim eden eser sahiplerine kalan kısım olan 3000 ödenecektir. Eserin tamamlanmaması halinde avans olarak verilen 2000 sanatçı tarafından İdareye iade edilecektir. Madde 15- Eserlerin herhangi bir nedenle sanatçının başvuru formunda bildirdiği süre içerisinde gerçekleştirilememesi durumunda, İdarenin alacağı karar uygulanır. Tamamlanamayan eserin tüm haklarından İdare sorumlu olacaktır. Madde 16- Çalıştaya katılmaya hak kazandığı halde gelemeyeceğini bildiren sanatçıların ve Çalıştayın başlangıç tarihinden itibaren 2 günlük süre içerisinde herhangi bir mazeret bildirmeksizin Çalıştayda hazır bulunmayan sanatçıların katılımları iptal edilecektir. Madde 17- Çalıştay, 1 Eylül 2015 tarihinde, basın açıklaması, sanatçıların çizim ve paftalarının paylaşıldığı bir kokteyl ile ilk vuruş seremonisini yapan İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Sayın Aziz Kocaoğlu tarafından başlatılacak, bitirilen heykeller uygun alanlara yerleştirilmek üzere İdareye teslim edilecektir. Madde 18- Başvuru dosyalarındaki bilgi ve belgeler, basın duyurusu ve daha sonra basılacak olan katalog ve benzeri yayınlarda kullanılabilecektir. İdare, eselerin çoğaltma ve telif hakkına, geçici veya kalıcı sergileme, slayt, fotoğraf çekme, kitap veya katalog yapma, basına ve kamuoyuna yayma, tanıtma hakkına sahip olacaktır. Madde 19- Heykel tasarımını gerçekleştirmek için İzmir'e davet edilen ve eserini teslim eden sanatçıya İdare tarafından onaylanmış bir katılım belgesi verilecektir. Madde 20- Tüm sanatçılar, 5 Ekim 2015 tarihinde düzenlenecek, kapanış töreninde yer almayı kabul etmiş sayılırlar. Madde 21 Çalışma alanına sistematik olarak, öğrenciler, gençler, bisikletçiler, yaşlılar, engelliler gibi ziyaretçi gurupları getirilecektir. Çalıştaya katılan her sanatçı 1 çalışma günü içerisinde 2 saatlik bir program dahilinde, İzmirli çocuklar ile bir atölye oluşturup onlarla paylaşarak, sanatsal etkinlikler yapabilecektir. Çalıştaya katılan sanatçıların, İzmirli izleyiciler ve sanat çevreleri ile paylaşmak üzere, beraberlerinde çalışma dokümanı, kentlerine ve ülkelerine ait kültürel ve sanatsal değerlere ya da eserlerine ait görsel materyal içeren tanıtıcı doküman getirmeleri önerilir. 1 Başvuru formu. Formu, www. izmirworkshop. org adresinden bulabilirsiniz. 2 Sanatçının katıldığı en önemli 10 etkinliği belirttiği, bir A4 sayfasını aşmayan İngilizce veya Türkçe fotoğraflı özgeçmişi. 3 Sanatçının gerçekleştirdiği 10 çalışmayı tanıtan görsel doküman. 4 Sanatçının yarışma sonunda gerçekleştireceği eseri değişik açılardan gösteren çizim, maket fotoğrafları. 5 Sanatçının kullanacağı malzemenin detaylı dökümü. 7 Kaidenin detaylı çizimi ve malzeme olarak açıklanması. 8 Montaj şeması, gerekli ise ışıklandırma şeması. 9 Sanatçı gerekli gördüğü takdirde eser hakkında İngilizce veya Türkçe kısa açıklama. 10 Yukarıdaki belgeleri içeren başvuru dosyası sadece PDF formatında olacak biçimde, en geç 20 Nisan 2015 saat 17.00'ye kadar aşağıdaki adrese e-posta ile iletilmelidir. Sadece e-posta yoluyla yapılan başvurular kabul edilecektir. Eksik başvurular değerlendirmeye alınmayacaktır. Madde 23- Çalıştaya katılmayı talep ve kabul eden sanatçılar, Çalıştay Şartnamesini kabul etmiş sayılırlar. Madde 24- İdare gerekli gördüğü takdirde Çalıştay gerçekleştirip gerçekleştirmemekte serbesttir.


Sergi 22 Mart tarihine dek görülebilir.


Farklı sektörlerde gösterdiği etkinliklerin yanı sıra, sanata ve sanatçıya destek olmak amacıyla, sosyal sorumluluk projesi kapsamında ödüllü yarışma açan Peker Grup'un 2014 yılı ''Peker Sanat Ödülleri II'' sahiplerini buldu. Sanat eleştirmeni Doğan Hızlan, Prof. Ergin İnan, Yalçın Gökeçebağ, Habip Aydoğdu, Peker Grup sahibi Erhan Peker ve sanat eleştirmeni İbrahim Karaoğlu'ndan oluşan seçici kurul, yarışmaya 34 ilden 157 sanatçının katıldığı yapıtlar arasında yaptığı değerlendirmede 3 sanatçının yapıtlarını ''Başarı Ödülü'' ne değer görerek her birini 5.000 TL ile, 5 sanatçının yapıtını ise ''Mansiyon Ödülü''ne değer görerek her birini 2.500 TL ile ödüllendirdi. Jüri ayrıca 2 sanatçının yapıtını da ''Erhan Peker Teşvik Ödülü'' adı altında değerlendirmeye alarak 1.500 TL ile ödüllendirdi. Yarışmaya katılan diğer yapıtlar arasından 24 eser de sergilenmeye değer görüldü. Resim alanında yaratımda bulunan genç sanatçıları tanıtmak, çalışmalarını desteklemek, yapıtlarını sergilemek ve sanat dünyasına kalıcı değerler kazandırmak amacıyla her yıl verilen ''Başarı Ödülü'' ne; Cem Köse, Feyzi Çelikten ve Şahin Demir adlı sanatçılar, ''Mansiyon Ödülü''ne Didem Eğlenen, Hasan Aktaş, Kerim Oğuz Kaleli, Mehmet Babat, Mustafa Sönmez adlı sanatçılar, ''Erhan Peker Teşvik Ödülü''ne ise Hadice Elgün, Yasemin Külahlıoğlu adlı sanatçılar değer görüldü. Doğan Hızlan, Prof. Ergin İnan, Yalçın Gökeçebağ, Habip Aydoğdu, Peker Grup sahibi Erhan Peker ve sanat eleştirmeni İbrahim Karaoğlu'ndan oluşan Onur Ödülü jüri üyeleri yaratıcı duyarlılığını özgün bir biçemle yansıtarak, üretim sürecinde aşamalar sağlamış yetkin sanatçıları onurlandırmak amacıyla, her yıl verilen '' Onur Ödülü '' ne ressam Turan Erol'u değer gördü.


The Green Park Pendik Hotel & Convention Center, Şeli Art Project işbirliğiyle, Adnan DOĞAN'ın ''KELİMELER SONLUDUR''adını taşıyan heykel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatı günlük hayatımıza dahil ederek yoğun kent hayatına estetik çözümler öneren Şeli Art Project tarafından düzenlenmekte olan plastik sanat sergileri 'Her Yerde Sanat' sloganıyla hayatımızı zenginleştirmeye devam ediyor. Siz sanatseverlerin de bu etkileşime tanıklık edecek olması heyecanımızı daha da arttırmaktadır. Form, dize veya sözcükler gibi anlatım dili oluşturur. Yorumlanan figür anlatımın en derinlikli hallerinden biridir insanın.


Kırda şehirde, dünyanın, her köşesinde kadına uygulanan fiziksel, psikolojik, ekonomik... Şiddet hep aynı senaryoyla, fakat değişik boyutları ile artarak devam ediyor. 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü vesilesi ile oluşturulan, kadının kişiliğini, maneviyatını ucuzlaştıran ve basitleştiren düşüncelere karşı, kadın sorunlarına duyarlı ve bilinçli sanatçıların eserleri ile oluşturulan 'kurdele' sergisi 04 Mart 2015 saat 18:00 da Galatea Art Galeride sanatseverlerle buluşuyor. Sergi ezilen, korkutulan, sessizliğe mahkum edilen tüm kadınlara ses olsun!


Cevahir Hotel İstanbul Asia, Şeli Art Project işbirliğiyle, Lütfü UZUNDAĞ'ın 'VURGU' adını taşıyan heykel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatı günlük hayatımıza dahil ederek yoğun kent hayatına estetik çözümler öneren Şeli Art Project tarafından düzenlenmekte olan plastik sanat sergileri 'Her Yerde Sanat' sloganıyla hayatımızı zenginleştirmeye devam ediyor. Bireylerin ve ortak yaşamın özünden kaynaklanan sanat, hayatın içinden gelen gerçek duygudur. Farklı şekillerde yorumlansa ya da kavransa da sanat, insanları, milletleri ve çağları yansıtan, binlerce yıldır hatta taş devrinden bu yana anlatım ya da ifade aracı olabilmiş ortak bir dildir.


Tüketim toplumu aptal bir toplumdur. Tüketime yönlendirilenlerse aptallaştırılan bir toplumdur. Üretimden, buluştan, yaratıcılıktan uzaklaşan toplumlar geri kalmaya da mahkumdurlar. Beyinler ilkelleşir, insana ilişkin tüm değerler yerini insanlık dışı davranış ve yapılanmaya bırakır. Tembelleşmiş bir ilkelliğin içine düşünce de boşu boşuna böbürlenmeler, yalancı kahramanlıklar, boş bir gurur yaşamın parçalarını oluşturur. Beceriksizliklerini kurnazlıklarla gidermeye çalışırlar. Sanat da bundan payını alarak yozlaşır ve sanatsızlığın sanat olduğu bir anlayış egemen olur. İnsan ve toplum ne denli yanlış yönlendirilirse yönlendirilsin sanat var oldukça insan var olacaktır; insan oldukça sanat var olacaktır. İnsanın en güzel özelliği, içindeki duyguları eninde sonunda ortaya koyan yaratıcılık hiçbir zaman ölmez. Sanattan uzaklaştırılmaya çalışılan toplumlarda da ölmez. Zorbalıkla, baskıyla, zindanlarda çürütmeyle, asmayla, kesmeyle sanatı yok edemezsiniz. Sanatçıların doğmasını ve varlığını da engelleyemezsiniz. Bilim nasıl hiçbir zaman öldürülüp yok edilemezse sanat da yok edilemez. İster öldü deyin, ister yok deyin... Olan böylesi toplumların uygar toplumlar karşısında boyun eğmesidir. Bilimde, teknolojide, uygarlıkta geri kalmak nasıl bu alanda başarılı olanların kölesi yapıyorsa sanattaki gerilik, yokluk da insanı insanlıktan çıkarıp aynı sonuçlara neden oluyor. Türkiye'de insanlığı ve uygarlığı yok etmek için gizli bir güç mü sanat öldü diyor, kuşkusunu duymamak elde değil. Öne sürdükleri gerekçenin sanat karşısında geçersizliğini, ölü gerekçeler olduğunu gördükçe bu kuşkular daha da güçleniyor. Son dönemlerde yaşadığımız çarpıklıklar insana özgü her türlü değeri yerle bir etti. Ülke gerçekten insanlaşamayıp uygarlaşamamış ellerde yerlerde sürüklenip duruyor. Bir de buna sanat öldü diyenler katılarak bu rezil gidişin tuzu biberi olmaktalar. Ülke dört bir yandan kötülüklerle sarılı vahşilikler karşısında. Sanatta da korkunç ve öldürücü saldırılarla karşı karşıya. Aşağı yukarı anlaşılan durum şu: Sanatı öldüren kafalar kendilerine göre bir sanat piyasası oluşturarak sanatın varlığına ve gelişmesine bilinçli bir biçimde engel olmaya çalışmaktalar. Galeriler, müzeler, yarışmalar, seçici kurullar bu doğrultuda oluşturularak sanattan uzaklaşarak geri kalmış ve uygarlıktan uzak bir ülkeyi yabancı ellerin boyunduruğuna sokarak sömürgeleştirmek istiyorlar. Bu nedenledir ki gerçek sanatçı ve yaratıcılara yer verilmemekte, gerçek sanatçılar değersizleştirilmek istenmekte. Bunun en açık ve çirkin örneği Fazıl Say'a karşı yapılan iğrenç saldırılarda yürütülen yıldırma ve yok etme politikasında görülmektedir. Resim dünyamız ev kadınlarına, üç beş aylık uyduruk kurslarda yetişenlere kalmış durumda. Beş altı yıllık sanat eğitiminde öğrenilenlerin üstünde bir eğitim görmüşçesine sarf edilen söz ve davranışlar sanatın leşe çevrildiğini de kanıtlıyor. Onlara göre ölü sanat en iyi sanat olunca- nasılsa sanat öldü diye- sanat adına her şey başıboş ve atış serbest. Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi öğrencilerinin her yıl RUNDGANG adı altında açtıkları bu yılki (04-08 Şubat 2015) sergilerinden örnekler sunarak elin adamı sanatı nasıl yaşatıyor görülsün, bilinsin istedim. Tüm çalışmaları burada gösterme olanağımız olmasa da üç beş örnek düzeyin anlaşılmasına yetecektir. Sanat, şom ağızlılar ne derse desin, bu gençleri arkasından sürükleyerek hızlı değişimlerle kendi yolunda gitmeyi sürdürmekte. Sanatı öldüren yeteneksiz duyarsızlıklar, kendi ölmüşlüklerini sanatı öldürerek gizlemeye çalıştıkça her tarafa cesetleriyle koku salmaktan başka bir şey yapmıyorlar.


İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatrolarından emekli olan Tiyatro, Sinema ve Dizi Oyuncusu Aytaç Yörükaslan hayatını kaybetti. Aytaç Yörükaslan'ı anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Aytaç Yörükaslan, 1937 yılında doğdu. Tiyatro, sinema ve dizi Oyuncusu olan Yörükaslan, önce Cep Tiyatrosu'nda daha sonra İstanbul Şehir Tiyatrosu'nda çalıştı. 2002 yılında Şehir Tiyatrosu'ndan emekli olan Aytaç Yörükaslan, mimarlık mesleği gereği, pek çok tiyatro binasının yapımına da imza atmıştır. Süper Baba'nın milli piyangocusu ve Sıcak Saatler dizisinin marangozu, mimar, oyuncu ve yönetmen Aytaç Yörükaslan, solunum yetmezliği ve mide kanaması teşhisiyle kaldırıldığı hastanede 26 Şubat günü sabaha karşı gözlerini yumdu.


Yaşar Kemal'in vefatı, Türk Edebiyat ortamında büyük bir teessür yaratmıştır. Yaşar Kemal'i rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. ÜNLÜ yazar Yaşar Kemal, tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti. 14 Ocak 2015'de solunum yetmezliği nedeniyle İstanbul Üniversitesi Çapa Tıp Fakültesi Hastanesi'ne kaldırılan Yaşar Kemal yoğun bakımda tedavi altına alınmıştı. Yapay solunum desteği uygulanan Kemal'in, çoğul organ yetersizliği de ortaya çıkmıştı. Kemal tedavi altına alındıktan 1.5 ay sonra bugün 92 yaşında hayatını kaybetti. Asıl adı Kemal Sadık Göğceli olan Yaşar Kemal, 1923 yılında Gökçedam, Osmaniye'nin Gökçedam köyünde doğdu. Türk edebiyatının en önde gelen yazarlarından biridir. İlk öykü kitabı Sarı Sıcak'ta da yer alan Bebek öyküsü ile ilk romanı İnce Memed, Cumhuriyet'te tefrika edildi. İnce Memed, yaklaşık kırk dile çevrilerek yayımlandı ve kitaplarının yurtdışındaki baskısı yüz kırktan fazladır. Yaşar Kemal pek çok yapıtında Anadolu'nun efsane ve masallarından yararlanmıştır. PEN Yazarlar Derneği üyesidir. Nobel Edebiyat Ödülü'ne aday gösterilen ilk Türk yazardır. Yaşar Kemal, Nigar Hanım ile çiftçi Sadık Efendi'nin oğlu olarak aslen Van-Erciş yolu üzerinde ve Van Gölü'ne yakın Muradiye ilçesine bağlı Ernis köyünden olan bir aileden dünyaya geldi. Kendi anlatımına göre bir Türkmen köyünde tek Kürt ailenin çocuğu olarak doğup büyüyen Yaşar Kemal, evde Kürtçe, köyde ise Türkçe konuşurdu. Ailesi, Birinci Dünya Savaşı'ndan dolayı Adana'nın Osmaniye ilçesine bağlı Hemite köyüne yerleşti. Beş yaşındayken, babasının camide öldürülüşüne tanık oldu. Ortaokul döneminde çeşitli işlerde çalıştı. Kuzucuoğlu Pamuk Üretme Çiftliği'nde ırgat katipliği (1941), Adana Halkevi Ramazanoğlu kitaplığında memurluk (1942), Zirai Mücadele'de ırgatbaşlığı, daha sonra Kadirli'nin Bahçe köyünde öğretmen vekilliği (1941-42), pamuk tarlalarında, batozlarda ırgatlık, traktör sürücülüğü, çeltik tarlalarında kontrolörlük yaptı. Ortaokuldan ayrıldıktan sonra folklor derlemelerine başladı ve 1940-1941 yılları arasında Çukurovadan ile Toroslardan derlediği ağıtları içeren ilk kitabı olan Ağıtlar, Adana Halkevi tarafından 1943 yılında yayınladı. 1944 yılında ilk hikayesi Pis Hikaye'yi yayınladı. Bunu, Kayseri'de askerlik yaparken yazmıştı. Bebek, Dükkancı, Memet ile Memet öyküleri 1950'lerde yayımlandı. Kemal Sadık Göğceli adı ile çeşitli yayımlarda yazarken Yaşar Kemal adını Cumhuriyet gazetesine girince kullanmaya başladı. 1952 yılında yayımlanan ilk öykü kitabı olan Sarı Sıcak'ta da yer alan Bebek öyküsü burada tefrika edildi. 1947'de İnce Memed'i yazdı fakat yarım bıraktı ve 1953-54'te bitirdi. Romanı yazma nedeni eşkıya olan ve dağda vurulan amcasının oğlunun vurulması olduğunu 1987 yılındaki bir söyleşisinde belirtti. Ayrıca aynı söyleşide, çocukluğunun eşkıyalığın içinde geçtiğini, dayısının en büyük eşkıyalardan biri olduğunu, o çevrede 1936'lara kadar beş yüze yakın eşkıya bulunduğunu ve bunlardan birinin de Kurtuluş Savaşı'nda Kadirli'yi ilk örgütleyenlerden olan Karamüftüoğlu ailesinden ünlü Remzi Bey olduğunu söyledi. Remzi Bey'in kendisine, ilk İnce Memed hikayesinde Çakırdikeni diye yer alan diken hikayesini anlattı ve Yaşar Kemal'le eşkıyalığın felsefesini yaptı. Yaşar Kemal'in dünyada ilk kez yayımlanan eseri, Bebek öyküsüdür ve önce Fransızcaya, sonra İngilizceye, İtalyancaya, Rusçaya, Romenceye ve diğer dillere çevrildi.


Nilüfer Moayeri, 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü'ne atfen açacağı sergiyle içindeki geleneksel tarafı koruyarak çağdaşlaşma çabasında olan İstanbul kadınını tuvallerine taşıyor. Dünyada hem Doğu'nun hem de Batı'nın etkilerini bir arada görebileceğiniz ender şehirlerden biri olan İstanbul'daki kadının, tıpkı İstanbul gibi çelişkilerle ama aynı zamanda benzerliklerle dolu olan dünyasında hem karamsarlığının hem de umudunun izlerini bulmak mümkün Moayeri'nin tablolarında.... Kadında şehri, şehirde kadını iki yönlü olarak karşımıza çıkaran Moayeri, yaklaşımını eserlerinin tüm ögelerine yansıtmayı başarmış. Kadınlara giydirdiği kıyafetlerdeki kırmızı renkle kadının cesaretini, objelerde geleneklerine olan bağlılığını, siyah renklerde kadının üzerindeki baskıyı, beyaz renklerde ise buna karşın içinde taşıdığı özgürlük isteğini anlatan Moayeri'nin sergisi 30 Mart 2015 tarihine kadar açık kalacak. Pera Sanat Galerisi / Taksim, 07 Mart 2015, saat 17.00'de açılacak sergi, önümüzdeki yıl Kanada ve Amerika'da da sanatseverlerle buluşturarak, Türk kadınını dünyaya tanıtacak.