Eğitimciliğine ilk görev yeri olan Elazığ'da başlıyor. Beklediği herhangi bir şey yokken karşılaştıklarını değiştirmek için mücadeleye girişiyor. Koridoru, odası, her yeri soğuk olan enstitü ve soğuktan elleri moraran çocuklar... Hatta soğuktan parmakları şişmiş bir öğrenci... Hademelerin çocuklara bakışını onlar şeher çocuğu değel, dağ ayısı onlar, üşümezler ki sözleriyle özetleyen ve bu bakıştan rahatsız olan öğretmen öncelikle gözlemlemeyi seçiyor. Not ediyor hademeleri kafasının bir kenarına, daha sonra çok iyi hesaplaşacağından emin olarak. Pansiyonlular okula girerken yatılılar abla diye karşıladıklarının paltosunu alıyor, okşar gibi askıya asıyor, çantalarını yükleniyor, sefer taslarını yemekhaneye taşıyorlar. Bazıları elleri koltuğunda büzülmüş, hayran gözlerle gelenleri seyrediyor. Enstitülerde yatılıları küçümseme, köy çocuklarında ise müthiş bir aşağılık duygusu. Yatılı büyük kızlar sabah erkenden kalkmış; bir kısmı odun taşıyor, bir kısmı soba yakıyor, bir kısmı odaları temizliyor. Erkek ve kadın hademeler ise emirler yağdırıyor; fakat her şey çok sessiz gerçekleşiyor. Susmayıp masaya yumruğunu vurmanın, köklü değişikliklere gidilmenin tam zamanı. Öğretmen harekete geçiyor ve müdürle görüşüp ilk değişikliklerine tedbirlerle başlıyor. - Yatılıların saçlarını kesmeyeceğiz. Temizliğini ben üstüme alıyorum. - Çocukları hademe tahakkümünden kurtaracağız. - Yatılıların okul içi temizliği yardımında ıslahat yapacağız. Şimdilik öğretmenlerin işine bakanları bırakacağız çünkü çamaşır yıkama ve ütü usullerini derinlemesine öğreniyorlar. Atölyelerin ve okulun koruyuculuğu ikinci ve üçüncü sınıfların sorumluluğuna verilerek işte de onlara onur sağlanacak. - Aşçı yanına yardımcı öğrenci gönderilmeyecek. - Köfte, kızartılacak börek ve tatlılar yatılı ikinci ve üçüncü sınıfların yemek dersi günlerine rastlatılacak, malzemenin bir kısmı yemek öğretmenlerine verilerek çocuklar tarafından atölyede hazırlanıp pişirilerek öğrenim sağlanacak. - Sebze ayıklamak için öğrenciler etütten alınmayacak. Bu iş iki saatlik birinci etütte, kadın hademeler tarafından boş zamanlarında yapılacak. - Hademeler, öğrenciler yemekten çıktıktan sonra yemek yiyecek. - Giyimde çocukların ihtiyacı düşünülerek ilave yapılacak, hamam havlusu işi çözümlenecek. - Hamam sıkı kontrol altına alınacak. - Enstitüleri yatılı kardeşlerle kaynaştırma, onların eğitimde yatılı kardeşlerine yardımcı olma çareleri aranacak. - Öğrenciye kötü söz söylenilmeyecek, küfür hiç edilmeyecek, hele dayak asla olmayacak. 'Kuyruklu Kürt, Dağ Ayısı' laflarını duyduğumuzu okulda tutmayacağız. - Koridor ve dershaneleri siz temizleyeceksiniz, yalnız atölye temizliğini yatılılara vereceğiz. Onlara siz karışmayacaksınız. Uygunsuz bir şey olursa haber vereceksiniz. - Bütün sobaları siz erkek hademeler yakacak, odun-kömürü de siz taşıyacaksınız. - Öğrenciler çamaşıra, sebze ayıklamaya, mutfak işine karıştırılmayacak. - Hamama giden hademeler evvela küçük öğrencileri yıkayacak, en son kendileri yıkanacak. - Akşamları evlerinize giderken nöbetçi öğretmenin kontrolünden geçerek gideceksiniz. Bunları kabul edenler kalır beraber çalışırız, kabul etmeyenler kendine iş arayıp ay başında gidebilirler. Yetinmiyor. Enstitü'ye daha çok öğrenci almak için 15 tatil ve yaz tatillerinde yollara düşüyor at, katır sırtında. Elazığ'da bisikletiyle dolaşan öğretmene hakim tarafından uyarı geliyor. Enstitüye öğrenci kazandırmaya devam ederken P... isminde bir köye katır sırtında giriyor. Köyde dedikodu yayılıyor. Kızları toplayıp İngiliz'e, Rus'a verecekler, Kürtlerin dölünü bozacaklar. diye. Şafi köyü olan P...'da 30 tane şeyh var. P...'nun çobanı olan 14 yaşındaki kimsesiz kız çocuğu, muayene ettirildiğinde doğum yaptığı anlaşılıyor. Bu da demek oluyor ki 30 şeyhi olan köyde çocuklar istismar ediliyor. Öğretmen, cuma günü her evi tek tek gezse de bir tane bile öğrenci alamıyor. Mezhepten faydalanma düşüncesi aklına geliveriyor. Şafiliğe göre bir kadına dokunmak bile abdesti bozuyor. Cuma namazı vaktinde camiye gidiyor ve caminin kapısında dikiliyor. Başına bir örtü örtüyor. Zorla da olsa kendini dinletmeyi başarıyor. Eli boş dönse de inatçılığı ve kararlığı tüm köylüye ders oluyor. Peşinden bir başka köye at sırtında yola çıkıyor. Köylü, öğretmenin geldiğini öğrenince Enstitüye kız öğrenci vermemek için 12 yaşındaki tüm çocukları evlendiriyor. Kimisinin yarın kimisinin ertesi gün düğünü olacak. Öğretmen, sinirden deliye dönüyor. Muhtarın yanına giderek köylüyü meydana toplamasını, toplamadığı takdirde jandarmaya ihbar edeceğini söylüyor. Muhtar, jandarma korkusuyla tüm köylüyü meydana topluyor. Ve öğretmen o tarihi konuşmayı yapıyor. - Şeyhler, seyitler geri gelecek. Camiler, tekkeler açılacak. Şehir karıları çarşaf giyecek. - Karılar dayralarda çalışmayacak. Kız mektepleri kapatılacak. Erkekler dört karı alacak. Karılara 'boş' dedin mi boş düşecek. Karılar boşanmaya mahkemeye gittin mi hemen sopa yiyecek. Atatürk'ün ölümüyle cesaretlenen, 1945 yılından sonra saldırısını artıran gerici dalga 1948'de CHP'nin İmam Hatip Okulları açmasıyla resmileşiyor. Toprak Reformu 11 Haziran 1945'te '' Çiftçiyi Topraklandırma Kanunu '' adıyla kabul edildi. Meclisteki toprak ağası milletvekilleri bu kanuna şiddetle karşı çıktılar. Bu reforma karşın toprak ağalarının ilk icraati Demokrat Parti'yi kurmak oldu. Ayrıca Köy Enstitüleri daha 1940 yılında görüşülmeye başlandığında bu yasaya en sert çıkanlardan biridir Emin Sazak. Rus Ordusu'nda subaylık yapan, Moskova'da Harp Akademisini bitiren, daha sonra aşireti ile göç ettiği Van ilinden dört dönem milletvekili seçilen aşiret ağası Kinyas Kartal'ın, Sabri Tığlı ile yaptığı konuşmayı Cumhuriyet gazetesi açığa çıkarmıştır. Köylü uyanırsa feodal ilişkiler biter, her köye okul ve öğretmen sağlanması ağanın eleştirilmesinin önünü açmak demektir. İnsanların kafasının secdeye gömülmesi gerekiyor ağaların topraklarını kaybetmemesi için. Bunu da İmam Hatiplerle sağlamaya başladılar. 1948 CHP Milletvekilleri, Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından imam, hatip, vaiz ve yüksek din okulları açılması için Meclis'e kanun teklifi verdiler. Teklif sonucu imam hatip okulları açılmadı; ancak 10 ay süreli imam hatip kursları açıldı. 1949 Yılbaşında dönemin iktidar partisi CHP hükümeti Ankara ve İstanbul'da iki tane imam hatip kursu açtı. Bir süre sonra kurs sayısı sekize çıkarıldı. CHP'nin önerisiyle de Ankara Üniversitesi bünyesinde ilk ilahiyat fakültesi açıldı. 1950 Demokrat Parti iktidara geldikten sonra mevcut imam hatip kurslarının yetersiz olduğu kanısıyla imam hatip okullarının açılmasını kararlaştırdı. Adana, Ankara, Isparta, Kayseri, Konya, Kahramanmaraş, İstanbul'da ilk imam hatip okulları açıldı. Bu okulların sayısı 1950'de 26'ya, 1969'da 71'e, 1997'deyse 600'e ulaştı. Düzen ne olursa olsun bir eğitimcinin onurlu olması, onuruyla yaşaması gerekliliği. Aydın bir toplum mu yoksa karanlığın bataklığında boğularak yok olan bir toplum mu seçeneğinden birini seçmek her daim eğitimcilerin elindedir.


Bir konuda çıkmazlar söz konusu olunca herkes kendine göre çözüm bulmaya çalışır. Birçok konu kolay çözülebilirken bir bölümünü de çözmek zor olur. Konu sanat olunca bizde durum değişiyor. Çözümsüzlükler çözüm olarak sunuluyor. Özellikle Görsel Sanatlar alanında sorular ve sorunlar çok. Öne sürülen çözümlerin çoğu yanlış. Görsel sanatlar dediğimiz ve daha çok resim üzerinde kafa patlattığımız sorunlar karşısında karşımıza çözümsüz çözümler çıkıyor. Son yıllarda sanatın bu dalında öylesine büyük sorunlar yaşanıyor ki eğrilerle doğrular birbirine karışmış durumda. Bu alanda çalışan ve yaşlanan kesimin günümüz ve yaşadıkları günlerde çağdaş ve evrensel sanattaki gerilikleri, başarısızlıkları ve yetersizlikleri çok iyi anlaşılır bir biçimde ortaya çıktı. Bunları zamanında öylesine gözümüzde büyüttük ki uzun süre küçüklükleri anlaşılmadı. Geçmişte sanatsal uğraşının içine girenler büyük diye şişirilenleri görerek kendilerine yol bulmaya çalıştılar. Onlardan yeterli birikimler edinememeleri nedeniyle çıkmaz sokaklara girdiler. Şişirilenlerin yetersizliği sanatımıza çok şey kazandıramadı. Ülkede sanat karmaşası doğunca kim ne yapacağını da şaşırdı. Herkes kendine göre çıkar yollar aramaya kalkınca birçoğu Batı'dan öykünmelerle kurtuluşu bulmaya çalıştı. Kimileri alıcıların beğenilerine yönelik çalışmalarla sanattan uzaklaşarak geçimlerini resim yoluyla daha kolay sağlayacaklarını düşündü. Böylece sanat da git gide daha kolay yozlaştı. Yozlaşmaya kılıf uydurmalar da yetmeyince sorunlar üst üste yığılarak büyüdü. Kimi galeriler Biz Türk resminden çıktık! demeye başladı. Gözler ve umutlar gençlere yöneldi. Çok geç kaldık. Çıkmazlar ve çözüm için konuşulduğunda çoğu kişi yozlaşma gerçeğini dile getiriyor. Çözüm olarak da şimdiki gençlerin daha atak ve yenilikçi olduğunu öne sürüyor. Özellikle internet ortamında dünyada nelerin yapıldığını izleyebildiklerinden dem vurarak gençlerden umutlu olduklarını öne sürüyorlar. Çözümü böyle yüzeysel bir bakış açısıyla görüyorlar. Enine boyuna ve derinlemesine düşünüldüğünde de çözümdeki umutlar azalıyor. Her genç araştırmalarında yenilik yerine başkalarına öykünerek yarışmalarda ödül alırım düşüncesinde. Böyle yapanlar da çıktı. Kimse anlamaz diye göze batmayan Avrupa ve Amerikalı sanatçıları seçerek çalışmaları kendi özgün işleri olarak yutturmak istediler. Bu durum ilk günler anlaşılamayabiliyorsa da bir süre sonra takke düşüp kel görünüyor. Çıkar yol olmayınca da kimi gençler umutsuzluğa düşerek sanat yapmayı da bırakıyorlar. Onları sanat adına yetiştiren kurumların yetersizliği sanat uğraşı vermek isteyen gençleri bunalıma sürükledi. Genel anlamda gençlerin daha dirençli olduğunu sanatı bırakmamaları gerektiğini ve daha atak olduklarını düşünmemize karşın istenilen sonuçlarla karşılaşamıyoruz. Bu bağlamda neden sanattan uzaklaştıklarına bakmak gerekiyor. Birçok kişinin gençleri kurtarıcı gözüyle görmesinde aksaklıklar yaşanıyor. Gençlerde daha bu genç yaşlarında bıkkınlık ve yorgunluk başlıyor. Gençler umut vermek yerine umutsuzluğa düşüyor. Gençleri kurtarmak adına çözüm üretmeye çalışanlar böyle bir gerçekle karşılaşıp durumu anladığında çözüm de üretemiyor. Bir toplumda gençlerin daha ileri ve daha atak olmaları çok doğal. Gençler konusunda beklentilerimizin iyimser olması da yanlış sayılmaz; çünkü çok sayıdaki Güzel Sanatlar Fakültelerinden çok sayıda genç mezun oluyor. Sanat eğitiminden geçmiş bu gençlerden çok şey bekleme hakkımızın olduğuna inanıyoruz. İşin gerçeğiyse bambaşka... Bizim gençlerin, aldıkları eğitimle Avrupa'da sanat eğitiminden geçmiş gençlerle atbaşı gitmesi hemen, hemen olanaksız. Henüz aradan birkaç kahramanımız çıkmadı. Ne zaman çıkar ki? Çıkma ortamı da yok edildi. Herkes sanat diye başka şeylerin peşinde. İşte okulu bitiren gençler bu gerçeğin karşısında eziliyor ve umutsuzlaşıyor. Dışarıdaki sanat eğitimi çok güçlü ve sanattaki yeri üst düzeyde olan büyük sanatçılar tarafından veriliyor. Beuys, Gerhard Richter, Penk, İmmendorf, Dieter Krieg gibi adların yanında yetişenlerle bizde yetişenler kesinlikle bir olmuyor. Avrupa'da Güzel Sanatlar Akademileri ve sanat yüksek okulları bugün de bu sanatçıları aratmayacak güçte eğitim veriyor. Dünya sanatının tam ortasında sanat uğraşı içindeler. Galeriler, müzeler, sanat kurumları çağdaşlık ve evrensellikten ödün vermiyor. Bizim gençlerse ne derece eksik bir eğitimden geçtiklerinin bilincindeler. Bilincinde olmayanlarınsa işi daha baştan bitmiş demektir. Onlara sanat eğitimi verenlerin, uluslar arası sanat alanında ne adları ne de yerleri var. Geçmişte de, bugün de kelin merhemi olsa başlarına sürerdi, konumundalar. Neyi ne denli öğrettikleri belli değil. Ne denli doğru öğrettikleri de öyle. Öğrenciler sorularına doğru dürüst yanıt da alamıyorlar. Sanatı tartışamıyorlar da... Üniversitelerimizin Güzel Sanatlar Fakültelerinde öylesine yetersiz öğreticiler var ki Avrupa'daki sanat eğitimi gören öğrencilerin yanında neredeyse bir hiçler. Gerçekten iyi bir eğitici konumunda olanların ise bu bozuk düzende neredeyse hiç etkisi olmuyor. Hem sayıları çok az hem de etkili olmalarına olanak vermeyen bir bozuk düzen yaşanıyor. Üniversiteler bilime ve sanata kafa tutmaya çalışıyor. Bu kötü koşullarda yetişen öğrenciler nasıl hiçlikten kurtulabilir ki? Gençlerimize sanatı hakkıyla öğretmek yerine öğretememenin ortaya çıkardığı bunalım yolunu sunuyoruz. Umudumuz olan gençlerin kendilerini umutsuzluğa itmekteyiz. Günümüzde sanat öğreticileri, geçmiştekilere göre daha ileri düzeyde olmaları beklenirken gerekirken daha da geriler. Kaldı ki geçmişin bilgili ve iyi öğretici diye bildiğimiz isimleri de kendi zamanlarında sanatta yer alabilen öğrenciler yetiştiremedi. Onlardan sanatçı yetişmeyince bugünkülerden nasıl yetişecek. Yetişmiyor. Kendi içimize kapanık bir yapılanmayla dünya sanatından uzak çalışmalarla geçimini sağlamaya çalışanlar sanatın dışında dolaşıyor. Her yer bunlarla dolup taşıyor. Eksikler giderilemeyince zayıf ve kolayca yozlaşan bir sanat anlayışı doğuyor. Bizde Ne ekersen onu biçersin. diye bir söz var. Bugün, olumsuzluklar ekmenin olumsuzluklarını biçiyoruz... Gençlerimizi kuru odun durumuna getirerek yaktık diyebiliriz. Sıkıntı bu... Derin duygularını özgün bir anlayışla evrenselleştiremeyen gençlerin çoğu, sanattan koparak uzaklaşıyor. Umutlarımız da onlarla birlikte eriyip gidiyor. Bizler sanattaki geleceğimiz için topu gençlere atmaya çalışıyoruz. Gençlere ne verdik ki onlardan çağdaş ve evrensel değerde çalışmalar bekliyoruz. Ne alıp ne vermediğimiz konusunda bizim gençliğimizde de bu sorunlar ve zorluklar yaşandı. Ülkemizde sanat eğiticiliği açısından çok üstün düzeyde bir öğreticimiz olmasaydı hepimiz yok olup gidecektik. Daha sonra Almanya'ya böylesine donanımlı gitmenin çok büyük yararlarını görmüşlerden biriyim. Ülkemdeyken belirttiğim sanat sorunlarının ne derece ağır olduğunu da yaşayarak öğrenenlerdenim. Güzel Sanatlar Akademisi Avrupa ve dünya sanatından kopuktu. Kendi içinde tutarsızdı. Çağdaş sanatı insanlarımız anlamaz diye sanatı bir alt düzeyden yürütmeye çalışıyorlardı. Avni Lifij'in Akademi aslanı canlı öğretmek yerine ölü aslanı aslan diye öğretiyor. dediği gibi gerçek sanat yerine alt düzeydeki resimler çağdaş sanat diye öğretilip sunuldu. Açıkçası çağdaş değil, çağdaşlıktan uzaktı ve ortada sanat diye bir şey yoktu, olmadı. Çağdaşlık ve evrenselliğin olmadığı bir yerde alt düzey bir sanat anlayışı sanatın dışına düşer. Ülke bu geriliği yaşayınca o zamanlar da genç sanatçı yetiştiremedik. Geçmişimizden beri ne sanat anlayışımız doğruydu ne de gençlerimize sanat konusunda yeterli bilgi verecek düzeydeydik. Bakın, yıl 1988 ve ben kırk yaşına varmışım. Bu kişi konuşmalarda köşeye sıkıştıkça kaçamaklara başvurdu. Kurtuluşu Bundan sonra genç sanatçılarla çalışmak istiyorum. Geleceğimiz gençlerde... demekte buldu. Ben de Bunun için gençlere çok şey verilmesi gerekiyordu. Bunlar yapılmamış ve gençlerden gelecek bekliyorsunuz? Deminden beri öyle çok şey söylemeye kalktınız ki onları sağlam bir yere oturtamadım. Karmaşık ve temelsiz bu sanat anlayışıyla bir yere gidilmez. Bunu ancak şöyle başarabilirdiniz. Siz de boya yutmalıydınız. Boya yutmadığınıza ve yutamadığınıza göre gençlerle de başaramazsınız. dedim. Bunun anlamı şuydu: Sanattan anlamıyorsunuz ve anlamadığınız sürece de başaramazsınız. Böylece o sözlerime ve bana çok bozuldu. O yıldan bu yana da aramız ve sanatla arası düzelmedi. Olan, bizlerden sonra gelecek olan gençlere de oldu. Çünkü bu kişi bir türlü ülke sanatının başından eksik olmadı. Böyleleri günümüzde öylesine türemiş ki hiç sanattan anlamayan, sanat eğitimi yapmamış çok sayıda küratör bulabilirsiniz. Küratörlük ayaklar altına düştü. Ülkede sanatın durumu gerçekten çok korkunçlaştı. Bu durumda gençlik ne yapsın? Gençlik mi bıraktık ki geriye geleceğimiz olsun... Başımızdaki İmam Hatipler de tam bir yıkım. Gençlerimizi, sanat diye diye; bile bile aldattık. Galericisiyle, müzesiyle, eleştirmen diye geçinen yozlarla, akademi ve fakültelerde ders verenlerle birlikte topyekün aldattık. Gerçek aldatılanlar gençlerimiz oldu. Acaba bizler kendimizi de mi aldattık? Kurnazlarımızın sayısı öylesine çok ki, çıkarlar nedeniyle bile bile aldattık da denilebilir. Gençlere geleceği veremezseniz semeresini de alamazsınız. Geçmişten verdiğim örnekle sorunu bir kişiye yüklemek gibi bir düşüncem yok. Gençler diye yola çıkmaya çalışan ve elinde olanakları olduğu halde sanata bakışlarındaki eksikleri ve yetersizlikleri nedeniyle başaramayanlara örnek vermek istedim. Daha sonra buna benzer çok şeyler yapılmak istendi. Galeriler arttı, sanat eğitimi veren kurumlar çoğaldı. Güzel Sanatlar Liseleri açıldı. Küratörlerimiz sürüsüne bereket çoğaldı. Gelin görün ki çağdaş ve evrensel nitelikte genç sanatçılarımız çıkmadı. Çıkmışsa da onu ülkeden kovmuşuzdur. Yapay bir sanat anlayışıyla çıkmaması hiç de şaşırtıcı değil. Tüm bu ve buna benzer sorunların nedenlerinin anlaşılmayışı çok şaşırtıcı. Buna karşın sözde gençleri kurtarıcı olarak gören, çok ciddi bir çözüm bulduklarını sananların akıl vermeleri çok daha şaşırtıcı. Bu yazı nedeniyle buraya konulmuş olan çalışmalar 2016 yılında Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi öğrencilerinin yıllık sergisinden alınmıştır. Ne verilince neyin alındığı anlaşılacaktır sanırım.


Canip TAŞKIRAN Suluboya Resim Sergisi VENÜS Sanat Galerisi'nde sanatseverlerin beğenisine sunuluyor. 12 Kasım Cumartesi günü açılacak sergi, 23 Kasım 2016 tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Sergide sanatçının 40 adet suluboya çalışması yer alıyor. Canip Taşkıran;1955 yılında Ardahan'da öğretmen çocuğu olarak dünyaya geldi. İlköğretimini Muş'un Malazgirt kazasında tamamladıktan sonra eğitim fakültesine devam etti ve bu eğitimini de Van ve Gümüşhane'de tamamladı. Yüksek öğrenimine Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi, Yönetim Bilimleri Fakültesi'nde başladı. Ancak içindeki sanat aşkı yüzünden resim eğitimi almaya karar verdi ve buradan ayrılarak, Dokuz Eylül Üniversitesi, Buca Eğitim Fakültesi, Resim Bölümü'ne giriş yaptı. Mezuniyetinden bu yana çeşitli okullarda resim öğretmenliği yaptı. 2012 yılında Uluslararası Suluboya Derneği'ni kurdu ve devam eden yıllarda Seferihisar'da Uluslararası Suluboya Festivali'ni düzenledi. Halen, Seferihisar Halk Eğitimi Merkezi'nde yetişkinlere yönelik Temel Sanat Eğitimi ve Resim kursu vermektedir. Her yıl karma ve kişisel resim sergileri açmaktadır. Uluslararası Suluboya Derneği, İstanbul Suluboya Derneği, İzmir Suluboya Ressamları Derneği ve Seferihisar Sanatçılar Derneği üyesidir. Açılış Kokteyli 12 Kasım saat 14.00 de yapılacak olan sergi her gün 10.00 ile 18.00 saatleri arasında ziyarete açık olacaktır.


43 ülkeden 146 filmin gösterildiği 4. Hanoi Uluslararası Film Festivali, kendi alanında uluslararası bir gelenek oluşturma çabasında bu yıl da göz doldurdu. Bu yazıda, bu festivalde gösterilen 2 Vietnam filmini ele alıyoruz. Baştan söyleyelim: Bu yazı, tatkaçırıcı/ oyunbozan içermektedir. İlk film, 'Tatlı 20 Yaş' (Sweet 20, Vietnamcası: Em la ba n i c a anh. Film, 70 yaşında bir babaannenin mucizevi bir biçimde 20 yaşına dönme öyküsü. Güldürüyor, güldürürken hayat ve geçen günler üstüne düşündürüyor(1). Babaanne klasik kaynanalık modunda, sürekli olarak geliniyle takışmaktadır. Torunlarına aşırı sevgi göstermekte, bu da anne-babanın disiplin kurallarına aykırı düşmektedir. Kaynana gelinin yemeklerini hiç beğenmez. Ona göre onun yemeklerinin tadı tuzu eksiktir. Babaannenin iki yakın arkadaşı vardır. Biri, aile zengin olduğu yıllarda, 50 yıl önce babaannenin konağında uşak olan dededir. Diğeri de 60 yaşındaki Xuan Teyze'dir. Dai Xuan'la sürekli yarı şaka yarı ciddi takışır. Oğlunun bütün yoksulluğa ve babasızlığa karşın nasıl da Vietnam'ın tanınmış bir profesörü olduğunu hemen hemen her gün konuşmalarına meze eder. Kaynana-gelin çatışması öyle bir noktaya varır ki, gelin kalp krizi geçirir. Babaanneye evin kapısı görünür. Oğul, eşiyle kaynanası arasında kalmıştır ama istemeyerek annesine kapıyı gösterecektir. O gece bir mucize olur ve cenazesi için fotoğraf çektirmeye gittiği fotoğrafçıdan (ki Vietnam'da ölünün güzel, sağlıklı bir fotoğrafının duvara asılması yalnızca kültürel değil dinsel bir gelenektir) 50 yaş gençleşerek ayrılır. Bu kez aile evine torununun 20 yaşındaki arkadaşı olarak girer. Saçma sapan şarkı sözleriyle bir gıdım ilerleyemeyen torununun heavy metal grubunu yola getirir, onlara nostaljik şarkılar çaldırır, kendisi de grubun solisti olur. Öyle ki ülkenin en büyük müzik yarışmasına bile davet edilirler. Bu anlatı, bizi bir yandan güldürürken bir yandan da 50 yıl öncesinden bugüne bakma olanağı veriyor. Örneğin 20 yaş görünümlü babaanneye asılan ve 70 yaşındaki eski uşağın üstüne yürümeye kalkan 20'li yaşlardaki dövmeli ve kaslı gence babaanne yaklaşık olarak şöyle çıkışır: 70 yaşındaki adama el kaldırmaya utanmıyor musun? O senin yaşındayken orduya yazıldı, ölümü göze alıp düşmanla çarpıştı. Sen hiç hayatında bomba gördün mü? Ölüm gördün mü? Onlar olmasaydı sen burada gününü gün edemezdin. O kadar güçlüysen yapılıysan git orduya katıl, vatanı koru, bari bir işe yara. Babaanneye aşık olan olanadır: Televizyon yapımcısı ve sonra kendi torunu! Belki 20 yaş görünümüyle ailesine pek bir faydası olmaz, ama torununa çok büyük etkisi olur. Onu olgunlaştırır, sorumluluk sahibi kılar. Eski yaşına döndüğünde gerçekte babaannenin de olgunlaşmış olduğunu görürüz ve bundan sonra daha uyumlu bir kaynana olacağını tahmin ederiz. Filmde oyunculuklar harika, film müzikleri muhteşem ve görüntü yönetmeni övgüyü hak ediyor. Bu film, ikinci filmle birlikte, Vietnam sinemacılığının büyük aşama kaydettiğini gösteriyor. İkinci film ' geleneklere göre 10 yaşında evlendirilen bir Vietnamlı kızın öyküsü' diye tanıtılmış; ancak bu tanıtım, filme büyük haksızlık. Üstelik, böyle bir gelenek bugün Vietnam'da varmış ve yaygınmış gibi bir yanlış anlamayı da besliyor. Film, aslında, Fransız sömürge döneminden (20'ler, 30'lar ve 40'lar) sosyalist döneme geçişte, Vietnam aile yapısının dönüşümüne dair başarılı bir anlatı (2). Sömürge döneminde kimi aileler eski Çin'den esinlenme gelenekleri sürdürmektedir. Bunlardan biri de 'beşik kertme'nin bir benzeri olarak 'yatak kertme' olarak adlandırılabileceğimiz çocuk yaştaki evliliklerdir. Aileler karar verirler ve geleneklere göre kız çocuğu erkeğin evine taşınır. Ailede baba bir eski zaman alimidir. O zamanlar Vietnamca Çin harfleriyle yazılıyordu ve çok az kişi okuma-yazma biliyordu. Sosyalist dönemden bu yana (1945 ve sonrası) Latin harfleriyle yazılıyor. Hikayemiz Çin harfleri döneminde geçiyor. Baba oğluna okuma-yazma öğretiyor ama gelinine asla. Gelini toplumun dayattığı geleneksel roller içinde kendinden memnun yaşayıp gidiyor, büyüyor, olgunlaşıyor. Alimin öğrencilerinden biri gerilladır; Fransız sömürge yönetimine karşı onu bahçelerinde saklarlar. Sonra yıllar geçer; anlatı bize ne olup bittiğini söylemez ama sezdirir. İşte bu bir anlatı ustalığı. Sosyalist döneme geliriz artık. Anne-baba çoktan ölmüştür. Çocuk yaşta evlendirilen oğlan ve kız, birer yetişkin olmuşlardır. 3 çocukları vardır. Artık tarlalar kamusallaştırılmıştır; kooperatif usulü üretim söz konusudur. Evet sosyalizm vardır ülkede ama kötü insanlar bu düzende bile çıkar sağlayabilmektedir. Başkişimiz, haksız yere, zimmetine para geçirmekle suçlanır. Onu komün toplantısında tek koruyan, genç muhasebeci kız Lanh'dır. Başkişimiz komünden atılmakla kalmaz, zimmetine geçirdiği iddia edilen parayı da geri ödemesi istenir. Hoparlörlerden nasıl bir 'hain' olduğu anlatılır. Artık köyde duramaz hale gelmiştir; borcu ödemesi de olanaksızdır. Üstelik bu borç, ödeyemezse ailesine yıkılacaktır. Köyü terkeder, 'Yeni Ekonomik Bölge' olarak adlandırılan yerde çalışıp para biriktirmeye başlar. Ancak, Lanh da peşinden gelir, karı-koca hayatı yaşamaya başlarlar. Okuması-yazması olmayan baş kadınımız 3 çocuğuyla geçinmeye çalışmaktadır. 'Evin reisi', aileyle bağını tümüyle kesmiştir. Para yollamayı bırakın, haber bile yollamaz. Bu süreçte kadıncağız çocuklarından okuma-yazma öğrenir. Çocukları sosyalizm döneminde okuma-yazma öğrenmiştir; ama geleneksel toplum, kadıncağızı bu temel haktan mahrum bırakmıştır. Kocası da ona okuma-yazma öğretmeye yanaşmamıştır. Yani aslında kocanın sosyalizm döneminde bile geleneksel rolleri koruduğunu görüyoruz. Lanh ise, okur-yazardır, sosyalizmin yeni insanlarından biridir. Dolayısıyla, bu anlatıda, geleneksel Vietnam'ın eski kadını ile sosyalist Vietnam'ın yeni kadını arasındaki toplumsal olmasa da kavramsal bir çatışmaya tanık oluruz. Kadıncağız sonunda okuma-yazma öğrenir. Orağın 'c' gibi olduğunu, kuyununsa kocaman bir 'o' olduğunu hayretle farkeder. Bir tanıdığın kamyonuna atlar, yalınayak ormanlar aşıp kocasını bulur. Biraz konuşurlar, ona kitaplarını verir. Kitapların arasında ona notlar yazmıştır. O sırada Lanh gelir. Başkişimiz çocuklarını özlemeye başlar. Üstelik karısı ona önemli bir haber verir: Kooperatifte ona kumpas kuranların foyası ortaya çıkmış, itibarı iade edilmiş, borcu silinmiştir. Sonunda dönecektir. Bu filmin doğa manzaraları muhteşem. Köylü yaşamı başarılı bir biçimde verilmiş. Aslında filmin açıkça olmasa da hafiften verdiği ileti şu: Kadının özgürleşmesi yine kadının elinde. Az önce belirttiğimiz gibi, bu iki film de, Vietnam sinemacılığının ileri bir noktada olduğuna ikna olmak için yeterli. Vietnam sinemacılığının bir dönemi belgesel tadındaki Vietnam-Amerikan Savaşı filmleriyle geçti. Artık ülke daha sanatlı ve konu genişliği açısından daha çeşitli bir noktada. Görüntü yönetmenliği üst düzeyde, oyunculuklar başarılı, anlatılar ise insanı içine çekiyor. Bu filmlerin ödül almasına şaşmamak gerek.


Sulukulelihiphopçu gençleri canlı dinlemek ister misiniz? Peki onların hikayelerinden yola çıkarak yazılmış bir oyun izlemek ister misiniz? Doğru yerdesiniz! Ten Rengi, hayatı boyunca inkar ettiği kimliğini artık kabullenmek isteyen bir baba ile bilinmeyen bir geçmişle tanımlanmayı reddeden kızının öyküsü. Sulukuleli üç genç Gizem Nalbant, İsmail Taşpatlatan ve Emre Önceğiz'inTen Rengi için besteledikleri rap müzik ve oluşturdukları hiphop dans performanslarıyla bezenmiş oyun, Sinan Arslan ve Sanem Öge'ninoyunculuklarıyla bir ailenin jenerasyonlar boyunca Roman kimlikleri üzerinden yaşadığı reddedişler ve kabullenişleri anlatıyor. Oyunu Romanyalı AndreeaValean yönetiyor. Ten Rengi, Dünyada Bir Köşe Sahne Sanatları Festivali kapsamında ilk temsilini 4 Ekim'de yaptıktan sonra Bükreş'te 2 performans gerçekleştirdi. Oyun, ikincikat-karaköy sahnesindesezon boyunca devam edecek temsilleriyle seyircilere eşsiz bir tiyatro deneyimi vaat ediyor. Derya Nüket Özer, Kemal Vural Tarlan, Hacer Foggo, Metin Salih Şentürk, Cem Avcı, Aysun Koca, Erkan Karabulut, Yeşim Özsoy ve Mustafa Karabulut'a teşekkürlerimizle. Tandem Turkey, EuropeanCultural Foundation, MitOst, Anadolu Kültür, StiftungMercator, Administration of theNationalCulturalFundRomania, DimitrieCantemirRomanianCulturalInstitute İstanbul, Roman Hakları Derneği, Yeni Metin Yeni Tiyatro, Yücel Kültür Vakfı'nın desteğiyle. Ten Rengi, Tandem Turkey kapsamında İstanbul'dan Köşe ve Bükreş'ten dramAcum kurumlarının 1 yıllık işbirliği ve araştırma projesi İstanbul-Bükreş Oyun Hattı'nın ürünü. Oyun metni yazılmadan önce araştırma ekibi detaylı bir röportaj süreci gerçekleştirdi. Oyun, Romanya'da Babadağ ve Köstence'den, İstanbul'da Sulukule, Kuştepe ve Balat'taki Roman topluluklarından ve Hatay ve Gaziantep'te yaşayan Dom topluluklarından bireylerle yapılan 40 adet röportaja dayanılarak Romanya'danAlexandruBerceanuve Yeni Metin Yeni Tiyatro yazarlarından Ayşıl Akşehirli tarafından yazıldı. Gizem Nalbant, İsmail Taşpatlatan ve Emre Önceğiz'in oyunda seslendirdikleri ve sözleri tamamen kendilerine ait olan 13 şarkı ile zenginleşti.


5 Kasım'da ecevityazilari. org adresinde erişime açılıyor. SALT, Rahşan Ecevit-Bülent Ecevit Bilim Kültür ve Sanat Vakfı'nın iş birliği ve sanat tarihçisi Sarah-Neel Smith'in araştırma direktörlüğünde, Bülent Ecevit'in 1950 ile 1961 yılları arasında başta Ulus olmak üzere çeşitli gazeteler için Türkçe ve İngilizce dillerinde kaleme aldığı yaklaşık 1500 yazıyı bir veri tabanına dönüştürdü. Dört yıl süren proje kapsamında, tüm gazete kupürleri ve ilgili sayfalar fotoğraflandı ve tarandı; SALT Araştırma'da sayısal ortama aktarılan yazılar, ayrıntılı kontrol süreçlerinden geçirildi ve aslına sadık kalınarak yayıma hazırlandı. ecevityazilari. org adresinde, yayım yılları ve konularına göre, gazete sayfalarının görselleri eşliğinde erişime açılan yazılardaki yazım ve dizgi hataları da mevcut şekilde korundu. Ecevit'in 1950'lerdeki pratiği, 1961'de Çalışma Bakanlığı ile başlayan ve 2000'lerin başına kadar süren siyasal yaşamına kıyasla az bilinir. Oysa, söz konusu dönemde olağanüstü bir üretkenlikle kaleme aldığı kültür yazıları, sanat eleştirileri, siyasi analizleri ve gezi yorumları, sivil yaşam ve demokrasi üzerine korunması gereken bir literatür oluşturur. İlerleyen yıllarda geliştireceği fikirlerin ilk nüvelerini taşır ve yaşamında sanatın önemini irdeler. Bu veri tabanı projesi, doktora araştırmaları döneminde SALT'ın konuk ettiği Sarah-Neel Smith'in, İkinci Dünya Savaşı sonrası sanat ve demokrasi konularında yürütülen uluslararası tartışmalara Ecevit'in katılımını irdeleyen çalışmalarıyla ivme kazandı. Proje süresince, Rahşan Ecevit-Bülent Ecevit Bilim Kültür ve Sanat Vakfı'nın kurucu üyesi Emrehan Halıcı ile Rahşan Ecevit ve kardeşi Asude Aral araştırma sürecini kolaylaştırıp eksik belgeleri tamamladı. Koleksiyon görüntülemede kullanılan açık kaynak web-yayın platformu Omeka'nın özelleştirilmesiyle oluşturulan ecevityazilari. org'un yazılım ve tasarımı iç kaynaklarla gerçekleştirilmiştir. Sarah-Neel Smith Maryland Institute College of Art'ın Sanat Tarihi, Teori ve Eleştiri Bölümü'nde öğretim görevlisidir. Modern Orta Doğu'da sanat, küresel ve karşılaştırmalı açıdan modernizm ile müze, sergi ve sergileme tarihi konuları hakkında araştırmalar yürütür. Çalışmalarına devam ettiği kitabı How to Build An Art World: Art & Politics in 1950s Turkey, savaş sonrası dönemde gelişmekte olan modern sanat dünyasında Ecevit'in konumunu inceler.


temasını şu sözlerle anlatıyor: Dans... Birisiyle ya da tek başına, birikimimizin eşsiz disipliniyle buluşarak, özgün sonuçlarına gelişti. oluşun göstereni olma rolünü üstlenerek imgeleşir. Aşırı materyalistleşen günümüz yaşantısında insan için sağaltıcı, eksikliği duyulanı tamamlayıcı olan, sanatın doğasıdır. Üreterek,


Heyt be! Fanzin, bilgisayar kullanılmaksızın tüm mizanpajını kolaj mantığı, dada ve punk estetiği ile çözümleyen, bu bağlamda dijitale karşı analogu savunan bağımsız bir sanat fanzini yayını. Uzay temalı 9. sayısını çıkartan Heyt be! Fanzin'in bu sayısında performanslar, sergiler ve sıradışı projelerle imza atan sanat kolektifi Ha Za Vu Zu ve nowave, garage, post-punk müzik grubu Reptilians From Andromeda ile gerçekleştirilen röportajların yanı sıra Bunlar Dinlenir Çünkü de Elektro Hafız, The Raws, Still Corners ve KZA, Sanat Ortamları +Uyanan Adam çizgiromanları, Haberler Naberler ve Açık Stüdyo Günleri /// Open Studio Days ile ilgili içerikler mevcut. Ayrıca Heyt be! Fanzin'de Uzay kapsamındaki yazılarıyla Semra Doll, Barış Sinsi, Deniz Çamcı, Emre Altundağ, İllüstrasyon ve görsel sanat çalışmalarıyla Zeynep Beler, Rafa Industriasdoc, Hans Hans Hans, Rosie Eisor, Cem Ozturk, Huri Kiriş, Mehmet Akçakoca, Ali Özkul, Sedef Karakaş ve Deniz Beşer yer alıyor. Bunun dışında 32 sayfalık fanzinin 16 sayfası renklı, 16 sayfası siyah beyaz olarak baskıdan raflara geliyor.


İzmir'de yaklaşık 2 sene önce kurulan Folkart Gallery, şu sıralarda Suriyeli şair Adonis ve Türk çağdaş sanatının önemli temsilcilerinden Habip Aydoğdu'yu ağırlıyor. Proje direktörlüğünü Fahri Özdemir'in yaptığı 'Kan Kırmızı' adlı serginin küratörü ise Zeynep Yasa Yaman. Sergide, sanatçıların ortak ürettikleri işler, hem kendi disiplinlerine hem de ortak bir paydaya işaret ediyor. Bu ortak payda, Orta Doğu'nun derin tarihi yanı sıra günümüzde yaşanan savaş dönemine, şiddete, yaşamdan veya topraktan kopuşlara, ayrılıklara işaret ediyor. İçinde yaşadığımız şu günlerde iki farklı disiplinin ve iki farklı kültürün bir aradalığı ortak bir söz söyleme, birleştirme ve barış adına önemli bir rol oynuyor. Sergide, sanatçılar birbirlerinin ürettiklerine müdahaleleri, kaligrafik, imgesel ve çizgisel titreşimlerle tuval ya da kağıt yüzeyinde uyumlu ancak farklı, renkli ama sesli, toplumsal ama bireysel, gerçek ama düşsel, gergin ama çelişkili ilişkiler ve ikilemler üzerinden sözünü söylüyor. 26 Aralık'a kadar izlenebilecek olan 'Kan Kırmızı' adlı serginin proje direktörü ve her iki sanatçıyı bir araya getiren, projenin oluşmasında önemli katkıları olan Fahri Özdemir ile Folkart Gallery'nin kuruluşu, bir galeri olarak izledikleri yol ve projeleri hakkında konuştuk. Fahri Özdemir : Yaklaşık 2 yıl önce bir sergi getirmek istedim İzmir'e ve sponsorlukla ilgili bir başvuruda bulundum 'Folkart'a. O zamanlar istediğimiz 1-2 galeri vardı ama onlar olmamıştı. Folkart Yönetim Kurulu Başkanı Sayın Mesut Sancak ile görüştüğümüzde, burada bir galeri yapma fikri doğdu. F. Ö.: Sayın Mesut Sancak, galerinin başına geçeceksen yapalım, sonuna kadar da arkanda dururum' dedi. Ben de söz verdim. İşe başlar başlamaz bir danışma kurulu oluşturdum. F. Ö.: Doğan Hızlan, Hüsamettin Koçan, Hanefi Yeter, Çerkez Karadağ, Kemal Tufan, Habip Aydoğdu gibi isimler bulunuyor. Bu kurulla beraber beş yıllık bir program yaptık. F. Ö.: Evet, açılalı 18 ay oldu ve 80 bin kişi sergilerimizi izledi. Bu çok ciddi bir rakam ve çok yoğun çalışıyoruz. Şöyle bir şey yaptık. İstanbul'un getireceği sergileri biz İzmir'e getirdik. Mesela Bir Salgado sergisi gibi... Hedefler büyük olunca, dolayısıyla istediğimiz seyirci ivmesini yakalıyoruz. Tek handikapımız, şehir merkezinde olmamamız, merkez de olsak, bu rakam çok rahat 3 katına çıkabilir. Hoşuma giden şu; Buraya gelen 80 bin insanın bilinçli olarak gelmeleri, geldiklerinde rahatça burada çaylarını kahvelerini içebildikleri gibi sohbet edebilecekleri yerler de mevcut. F. Ö.: Ocak ayının 12'sinde Bedri Rahmi sergisi açıyoruz. Çok kapsamlı bir retrospektif olacak ve bugüne kadar hiç sergilenmemiş, ortaya çıkmamış eserleri sergileyeceğiz. Bazı koleksiyonerlerin elinde bulunup da hiç sergilenmemiş olan eserler de olacak. F. Ö.: Eserlerin çoğu ailesinden ama dediğim gibi bilinmeyen ve daha önce sergilenmemiş eserler olacak sergide. Bazı eserleri de şu an restore ediliyor, onları da koyacağız sergiye. F. Ö.: Biz satışa kapalıyız. Folkart Gallery, Saya Holding'e bağlı Folkart Yapı'nın sosyal sorumluluk projeleri içinde değerlendirilmesi gereken bir kurum. Sanatseverlere karşılıksız hizmet eden bir kurum burası. F. Ö.: Yaz aylarında, Haziran ayından Eylül ayına kadar kapalıyız. Bu süreçte 200 tane öğrenciye burada ücretsiz resim kursları veriyoruz. 5-11 yaş grubuna. Sadece resim de değil, okuma alışkanlıklarını geliştirme gibi başka dersler de veriliyor. Bizim, bu şehirden kazandıklarımızı bu şehre vermek gibi bir derdimiz var. Sanatla şehrimize daha faydalı olacağımızı düşünüyoruz. F. Ö.: 5 yıllık projeleri biz kendimiz yaptık. Dışarıya kapalı değiliz. Ticari amaç olmayan, ciddi bir proje olursa açığız. F. Ö.: Herhangi bir sergi ya da retrospektif sergiler bana çok sıradan geliyor. Burada bir yanlış anlaşılma olmasın. Tabii ki ölmüş olan sanatçılar için başka alternatif yok. Yaşayan sanatçılar için buna karşıyım. Yaşayan sanatçılarla proje bazlı çalışmalar üretmek yanlısıyım. Örneğin şu anda içinde olduğumuz sergi, bu yılın en önemli sergilerinden biri olarak adlandırılıyor. F. Ö.: Adonis de Habip Aydoğdu da benim yakın dostlarım. 2013 yılında Adonis benim konuğum olarak İzmir'e gelmişti. Tesadüf eseri Habip Aydoğdu'nun da burada sergisi vardı. Sergiyi gezmeye gittik ve Adonis çok etkilendi. Bu proje aklımdaydı zaten. Aradan 6-7 ay geçti ve ben bu kurumun başına geçince önce Habip Aydoğdu'yu aradım ve projeden bahsettim. 'Resim ve şiir buluşmasına var mısın?' dedim. 'Varım, ama kim olabilir?' dedi. 'Hemen Adonis'i aradım. Projeden bahsettikten hemen sonra neredeyse haftasında Türkiye'ye geldi ve görüştük. Ankara'da çalıştılar. Ardından İzmir'de çalıştılar. Müthiş bir proje çıktı ortaya.


2011 yılında mezun oldu. Çalışmalarına Eskişehir'deki atölyesinde devam etmektedir.


Leonardo da Vinci Bir resim biliminden bahsetmek gerekir demiştir. Leonardo'nun resim biliminden bahsetmek istemesi; bugün Sanatsal Yeti alanları dediğimiz Sanat Eğitimi, Sanat Tarihi, Sanat Felsefesi, Sanat Sosyolojisi, Sanat Psikolojisi, Mitoloji ve İkonografi, Arkeoloji, Antropoloji gibi bilimsel disiplinlerin sanat yapıtlarından bağımsız düşünülemeyeceği ve yeniden üretilemeyeceğine ilişkin öngörüsünün ne denli güçlü olduğunu göstermektedir. Goethe, Türk şaman kültüne hayranlığının bir göstergesi olarak Sujede çok şey vardır, ama nesnede daha çok şey vardır. Hem de ne çok şey! der. Madde dünyasının önemli bir parçası olan insana ve insanın kendine özgü, bilinçli ve yaratıcı eylem ile üretim süreçlerinde madde dünyasına müdahale ederek ortaya koyduğu yapıta, yapıtın kalıcılığına ve önemine vurgu yapar. Rus düşünürü Çernişevski Biz, geçmiş uygarlıklara ait bilgileri onların ürettikleri yapıtlardan öğreniyoruz derken, Leonardo'ya atıfla; yapıtın, gündelik hayatı, evrensel hayatı ve yaşamı bilimsel bağlamlarıyla yorumlayan ve yeniden üretilmesine katkı sağlayan özelliklerini vurgulamaya çalıştığını iddia edebiliriz. Sanat ve Sanat Eğitimi alanlarında yapıt ve yaşantıyı temel alan, gündelik hayatı, evrensel hayatı ve yaşamı inceleyen, yorumlayan ve yeniden üreten anlayışla, Pinelo Gallery tarafından organize edilen MADEBYARTIST 2016 etkinliklerinin ikincisini düzenlemekteyiz. ULUSLARARASI SELANİK ÇAĞDAŞ SANAT FESTİVALİ kapsamında 08-11 Aralık 2016 tarihleri arasında II. ULUSLARARASI SELANİK SANAT ve SANAT EĞİTİMİ SEMPOZYUMU Yunanistan'ın Selanik kentinde gerçekleştirilecektir. Sanat ve Sanat Eğitiminde Yapıt ve Yaşantı konulu bu sempozyum, tüm Sanat ve Sanat Eğitimi disiplinlerine açıktır. Değerli katkılarınızı ve katılımlarınızı bekliyor, iyi çalışmalar diliyoruz. Katılımcılara katılım belgeleri sempozyum sırasında teslim edilecektir.


Sempozyuma dinleyici olarak katılmak için kayıt yapmanız gerekmektedir. Tüm kayıt işlemleri online olarak gerçekleşmektedir. Sempozyum bitiminde dinleyici olarak katılanlara katılım belgesiverilecektir. Tüm koşullar ve detayları için tıklayın. Etkinlik gelirleri Düşünbil, Libido ve GodFather dergileri bütçelerine bağış olarak aktarılmaktadır. Bu nedenle kayıt iptali yapılmamaktadır. Alınan her ödeme dergilerimizin okurlarımıza daha iyi şartlarda ulaşabilmesi için kullanılmaktadır. Etkinlik ücretini yatırırken banka masrafları katılımcıya aittir. Lütfen banka masraflarını hesaplamayı unutmayınız. 0-25 yaş indiriminden yararlanacak katılımcılarımızın kimliklerinin ön yüzünü tarayarak ya da fotoğrafını çekerek dusunbil hotmail. com adresine, konu kısmına Nietzsche Sempozyumu Kimlik yazarak, göndermeleri gerekmektedir.


Güzel Sanatlar Akademisi'nde okumak bir şanstı o yıllar. İhtilal sonrası ılık esen özgürlük, kültür ortamını da hemen etkilemişti; yabancı ülkelerin kültür etkinliklerinin yolu Akademi'den geçiyordu. Konserler, sergiler, konkurlar ve de kurduğumuz sinema kulübü, bizi sanatın çekim alanına sokmuştu, kendimizi sanatçı olarak görüyorduk. Unutmayalım bizden önceki kuşakların yaşadığı aynı ortama, aynı hocalara düşmüştük; sonuçta son on yılını yaşadığımız bir biyosfer oldu ve de kimse kopamadı. Bugün bile anılarımızın çakıştığı kutsal bir mekandır Akademi. Öğrencilerin çoğu Anadolu'dan gelirdi; ama o yıllar bugün yaşadığımız parodoks yoktu taşraya özgü. Genellikle Akademi mezunu resim öğretmenleri yönlendirirdi yetenekli gördükleri öğrencilerini, sanata ya da Akademi'ye, yoksa kimin haberi olacak bu okuldan. Nereden gelirse gelsin, kısa bir süre sonra sanat ortamının rahatlığında, sanatçı olmanın kalıplarına uyar, onun kabuğuna girerdi. Ünlü ressamlara özenti, bohem yaşama, kendini biraz dağıtmak, sanatçı olmanın dışa vuruşuydu; adamına göre de değişirdi. Öte yandan İstanbullu, yabancı kolejlerde okumuş, zengin ailelerin bakımlı çocukları, güzel kızları bu kozmopolit ortamın albenisiydi. Sabah atölyede modelden çalıştıktan sonra günün geri kalanı kantinde ya da Çaycı Ahmet'in çevresinde geçer, kütüphaneye giden azdır, okulda yapılan sergi açılışları, konserler, sinema, müzik seansları, Boğaz kıyısında, rıhtımda ya da okulun karşısındaki topluca gittiğimiz, ucuz şarap içtiğimiz Şükrü ve Niyazi! Bazen atölyeden topluca çıkılır ve karşıya Niyazi'ye gidilirdi; Taksim'e çıkan yokuşun başındaki ilk sokakta, Çelebi Hamamı Sokak! Yalnız kuru fasulye ve pilav olan bu lokantada şarap, Niyazi'nin oğlu Nuri'ye para verilip yakındaki bakkaldan alınırdı. Nuri, Niyazi'nin beş çocuğunun en büyüğüydü; çarpık kafası ve dik bakışının ötesinde o günlerde farkında olmadığımız bir otizmin sonucu, kafadan çatlak bir çocuk kimliği yapıştırılmıştı ona. Niyazi'yi ırgalamazdı bu, oğlanın dikliğini; aniden kafaya inen bir şaplakla yanıtlardı ve farkında olmadan.. it oğlu it dediğinde, Nuri yandaki köhne evin bahçesinden, lokantanın bakımsız arka bahçesine kaçardı ve buradan güya ışık alsın diye açılan küçük bir pencereden, Akademi'den gelen kızları gözetler, sürekli otuzbir çekerdi, bazen kendinden geçip kafası pencereye vurduğunda, bunu bilenler, o pis pencerenin çerçevelediği görüntüde cama yapışmış eğri bir kafa ve kırmızı bir surat görürlerdi! Niyazi yaşından önce yaşlı, büyük bir kafa, alnı biraz açık ama dağınık saçlı ve unutulmuş bir sakal, yüzünün en karanlık bölgesi oluyordu. İlk bakışta hemen gözleriyle karşılaşırdınız; sanki yarı uykulu ya da şehvetten hafif süzülmüş bu gözlerle, ocaktaki iki tencerenin arkasında oturup, aralıktan kızların filmini çekerdi. Nuri'nin arka pencerede ne yaptığını görür ama sesini çıkartmazdı; ne de olsa oğlu, o da nasibini alsın. Tanıdığımızdan bu yana, karısı sürekli hamileydi. Belki dünya yüzünde en mutsuz bir kadın diyebilirdiniz, kucağında bebekle Niyazi'ye yardım etmek ister ve de sürekli azarlanırdı; Niyazi istemiyordu yaptığı bu göz banyosunun kendi gerçeği tarafından kesilmesini! Lokantanın üstündeki harabe katta otururlardı, içinin ne halde olduğunu hiç düşünmek bile istemedim. Gerçekte, o civarda çalışan işçilere sattığı iki üç porsiyon kuru fasulye pilavla bu ev nasıl dönüyor bilinmez! Biz oraya yalnız şarap içmek için gidiyorduk; ama yine okuldan gelip burada karnını doyuranlar giderek Niyazi'yi kafakola almışlardı; öncelikle Şener Akmen ama yemek yemek için değil, Niyazi'yle ne dümen çevirirdi meçhul! Şener, İzmir'den gelmişti, liseyi de Akademi'de okuduğu için bizden daha tecrübeliydi. Annesinin ünlü bir kadın terzisi olduğu söylenirdi. Başından silkelemek için İstanbul'a göndermiş! Şener'i tanıdıktan sonra belki annesine hak verirsiniz. Zayıf, sarışın; açık mavi gözleri, keskin sivri burnu ve Asterix Le Gaulois misali, konuşurken durmadan çekiştirdiği bıyıklarıyla, sanki bu çizgi romanın içinden çıkmıştı. Konuşmazdı, tıslardı; bir bela, hem de; geceleri Beyoğlu'nun en karanlık, ücra yerlerinde daha karanlık adamlarla dostluğu, onu dokunulmaz kılmıştı. Çevresinde ismini 50 yıllarının Bill Haley ve Komet'lerinden almış Komet'leriyle dolaşırdı. Örneğin Çorum'dan gelip bir yılda Akademi'de kabak çiçeği gibi açmış Gürkan Coşkun; bunu daha sonra kendine isim edindi. Şener, Niyazi'yi resim karşılığında kuru fasulye ve pilav için doldurmuştu; bunu duyanlar, konkurlarda kazanamadıkları tuvalleri Niyazi'ye getirmeye ve duvarlara asmaya başladılar ama Şener hemen bir jüri kurup, kötü resimleri eledi. Haksız da değildi Şener; yıllar sonra, Niyazi eğer yaşasaydı gerçekten zengin olurdu, duvarlarda asılan resimlerin çoğu bu gün 500 metre ötede İstanbulModern'de. Şener'in ileri görüşleri bununla bitmiyordu; conceptuel sanat daha ortada yokken, Akademi konkurlarında olmadık enstellasyon ve absürt projeler üretirdi; Eyfel Kulesi'ni pembeye boyamak ya da Galata Kulesine bir İngiliz kaput geçirmek gibi... İçinde çöplerin olduğu çöp tenekesini sergilemişti. Yaptığı pentürler de Burhan Uygur, Komet, Mustafa Şener'i vs. etkiledi, ne yazık bu resimler de çöpe atılmıştır kanımca. Şener sanat konusunda da pesimistti. Bir gün salonda yaptığımız sanatın geleceği konusundaki tartışmada sorduğu.. kol böreği mi yoksa sanat mı? sorusu daha sonra çok popüler bir deyim oldu. Bu tartışmanın sonunda sanatçının varoluşu kavramını da YER SE! olarak noktalamıştı. Atölyedeki kız arkadaşlarımızın doğum günleri de Niyazi'de kutlanırdı; bir öğleden sonra rezervasyonu yapmak gerekiyordu Niyazi'ye. Söylemek gereksiz; baba ve oğul için sanki bir bayram muştusuydu! Her türlü gereken içki ve yiyecek alındıktan sonra kızlardan birinin Grundig teyp aygıtı, taşınabilir; o yıllar ses ve müzikle ilgili tüm çalacaklar ve plak piyasada çok az ve pahalıydı. Teype o yılların en gözde popüler müzikleri kaydedilmişti, içkiyle biraz kaydıktan sonra slow dans da programın içindeydi. Bunu duyan Mimarlık Bölümü'ndeki bazı arkadaşlarımız da katılırlardı, onlar kızlara daha güvence sağlardı; ileride serseri olmayıp mimar olacakları için! Herkes duygulu; teypten Gilbert Becaud'nun Nathali şarkısı bizi Cafe Pouchkinee götürürken, Niyazi şarapla Şener'in verdiği zulayı çekiyor, tencerelerin arasından sarışın İzel'i gözleriyle yiyordu, Nuri ise arka pencerede alı al moru mor! Niyazi ne kadar Akademi'de popüler oluyorsa da ekonomik yönden değişen bir şey yoktu, istemeden bistro olmak ona fazla bir kazanç getirmiyordu. İçkiye yatırım yapmak belki ona bir kar sağlayabilirdi ama parayı nereden bulacaktı! Gelen giden, yol gösterenler, tavsiyede bulunanlar; öncelikle dükkana bir dekorasyonun gerekliliğinin altını çiziyorlardı. Mimariden birkaç kişi kağıtlara bir şeyle karalamışlardı, Niyazi gururla bunları gösteriyordu; öncelikle kuru fasulye ve pilavdan çıkmalıydı, gerçek bistronun gerektirdiği kolay yiyecekler, mezeler olacaktı. Bir şarap evi daha da mantıklıydı, birisi de Bozcaada şaraplarının sahibini tanıdığını söylemiş, onun sponsorluk olasılığını da projeye koymuştu! Kürt Necati yatıştırdı Niyazi'yi, tencereler, masalar tekrar içeriye girdi, çevredeki bakkal çakkal olaya el koydu, para topladık ve de bundan sonra kimse dekorasyondan söz etmedi.


Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, sanat ortamımızın geleceğini hem sanat öğrencilerine burslar sağlayarak, hem de çeşitli kültür-sanat projelerini hayata geçirerek 25 yıldır destekliyor. Sanata olan bu benzersiz katkı, 2000 yılından beri farklı alanlardan ve kuşaklardan görsel sanatçıların sergilerine ev sahipliği yapan EKAVART GALLERY ile güçleniyor. EKAV'ın kuruluşunun 25. yılı nedeniyle Marcus Graf'ın küratörlüğünü üstelendiği sıra dışı karma sergi 25 / 25, EKAVART GALLERY de kendi çalışmalarını daha önce solo veya karma sergilerde sanatseverlerle buluşturan 25 sanatçıyı bir araya getirerek, vakfın geçmişini ve bugününü yansıtıyor. Klasik beyaz küp estetiğine karşı alternatif olan ve farklı bir konsepti içeren 25 / 25 sergisi, sanat eserlerini ve sanatçıların sözlerini birleştiren çoğulcu ve heterojen sergi tasarımında, dünden bugüne yolu EKAV dan geçen, genç ve orta kuşak sanatçıları ağırlıyor. Böylece, sergi sadece şu anki bizim dünyamızın yapısı ve onun çağdaş sanat durumu ile değil, aynı zamanda EKAV'ın ve galerisinin çok katmanlı yapısıyla da ilişki kuruyor. 1991 yılından beri Sanat geliştirir, sanat iyileştirir, sanat birleştirir sloganı ile çalışmalarını sürdüren EKAV, sanatçıların farklı ritimlerle dile getirdikleri eserlerinden oluşan sergiyi 25. yılında sanata gönül vermiş tüm sanatseverlerle paylaşmaktan mutluluk duyuyor. Ali Alışır, Ardan Özmenoğlu, Balkan Naci İslimyeli, Belkıs Balpınar, Beyza Boynudelik, Ceyhun Topçu, Dilara Mataracı, Erdal İnci, Gaye Su Akyol, Genco Gülan, Gürbüz Doğan Ekşioğlu, İlsu Aslan, Lara Kamhi, Leyla Emadi, Mercan Dede, Muzaffer Akyol, Nesren Jake, Nezih Çavuşoğlu, Pınar Yoldaş, Refik Anadol, Server Demirtaş, Sevim Kaya, Seyyit Bozdoğan, Sezer Arıcı, Yalçın Bilgin. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. arttv. com. tr'de izleyebilirsiniz.


Derinlikler Sanat Merkezi, 18 Kasım- 10 Aralık 2016 tarihleri arasında Selin Kandemir'in egosapiens solo sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanat eleştirmeni Lütfiye Bozdağ, Selin Kandemir'in sergisini şöyle değerlendiriyor; Selin resimlerinde İnsanlığa ait kolektif bilinçaltının mitolojik arketiplerinden yararlanıyor. İnsanın evrensel bilince ulaşma isteğiyle sorduğu sorulara yanıt arıyor. Doğa ile doğaüstü, bilinç ile bilinçdışı arasında gezinen insanın kendini arayışı, Selin'de plastik dilin imkanları içinde kendini aramasına eviriliyor. Kapitalist sömürü çağında, üretimin ve tüketimin son sürat devam ettiği, doğanın talan edildiği, değerlerin alaşağı olduğu bir dünyada, absürtlüğün geldiği son noktada Selin, alegori yapmayı seçiyor ve düş dünyasına, hayallerine, insanlığın en eski arketiplerini barındıran mitolojiye başvuruyor. Çıldırmamak için oyunsu olandan, eğlenceli, masalsı ve mitsel olandan bir dil üretiyor. Grafik tasarım, resim ve fotoğraf eğitimi alan sanatçı, Pileksiglas üzerine yaptığı resimlerinde, led ışıklar yardımıyla mitolojinin büyülü dünyasına izleyiciyi dahil ediyor. Işığın büyülü yansımaları, pleksinin geçirgenliğiyle buluştuğunda, renklerin yayılmasıyla fantastik bir çekicilik ve ruhani bir aura yaratıyor. Selin Kandemir'in egosapiens solo sergisi 18 Kasım- 10 Aralık 2016 tarihleri arasında Derinlikler Sanat Merkezi'nde görülebilir.


1970 Yılında Kars Sarıkamış' ta doğan sanatçı 1999 yılında Erzurum Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden mezun oldu. Halen Avcılar Mehmet Baydar Lisesinde Resim Öğretmenliği yapmaktadır. Çalışmalarına kendi atölyesi olan Toprak Resim Atölyesinde devam etmektedir. BPSD kurucu üyelerinden olup, yönetim kurulundadır. Tolga Boztoprak, hayat içinde akıp giden zamansal süreçlerde, insan gerçekliğinin ve insana dair yaşam modellerinin izini süren bir ressam olarak karşımıza çıkıyor. Figür merkezli biçimlenen resimleri, insan üzerinden yapılacak farklı okumalara açık çalışmalar olarak değerlendirilmelidir. Tolga, şehir hayatının hareketli yapısı içerisinden yakaladığı görüntüleri, hayatın kendisinin sahne olarak şekillendiği, insanın ise bu oyunun baş aktörü olarak ön plana çıktığı ve insan gerçeği boyutundan bakıldığında, günümüz dünyasında toplumun büyük bir kısmının, hayatın çok hızlı akışı ve değişen değer yargıları çerçevesinde yalnız kendi gerçekliklerinin farkında olmaları sebebiyle göremediği, düşünemediği ve bu yüzden de, fazla dikkate almadığı karakterlerin vurgulandığı tiyatral görüntülere dönüştürüyor. Bu bakış açısı, Tolga'nın resimlerinin biçimlenmesindeki en önemli özelliklerden biri. Çünkü hayat içinden, farklı yaşam modellerinden almış olduğu izlenimi, şehir içindeki insan psikolojisinin bıraktığı etkinin bilincinde olarak yaptığı gözlemlerle de bütünleştirerek resimlerinde kendi sahnelerini yaratıyor. Ele aldığı karakterleri, her ne kadar ilk bakışta bir fotoğraf makinesinin kadrajı içinde yer alan, akıp giden yaşam içindeki sıradan insanlar gibi algılansa da, aslında her birinin farklı hikayelerinin olduğunu ve günlük hayat içinde her an karşımıza çıkabilecek insanlar olduğunu kavradığımızda bir gerçekle daha yüzleşiyoruz. Gün içinde karşılaştığımız bu karakterlerinde bir hayatı var. Şartlar ne olursa olsun yaşama tutunmak zorunda olan ve psikolojilerini ifadesel olarak da hissettiğimiz karakterler bunlar.


1990 1993 Balıkesir Z. Özkardaşlar Lisesinden mezun oldu. 1993 1994 Ressam Özdemir Yemenicioğlu'nun yanında Resim eğitimi aldı. 1994 Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim Öğretmenliği Bölümünü kazandı. 1994 1998 Prof. Dr. İsa Başlıoğlu, Prof. Dr. Nevhiz Tanyeli, Prof. Dr. Ramiz Aydın Resim ve Desen Atölyelerinde çalıştı. Sanat Tarihi derslerini Prof. Dr. Ayla Ersoy ve Prof. Dr. Tayfun Akkaya'dan aldı. Prof. Dr. İsmail Avcı, Prof. Dr. Ali Candaş ve Prof. Dr. Erol Özden'in Fotoğraf, Grafik ve Baskı Resim Atölyelerinde çalıştı. Prof. Dr. Ayşe Özel'den Tekstil Atölyesinde çalıştı. Yrd. Doç. Dr. Yunus Güneş ve Yrd. Doç. Dr. Pesent Doğan'ın Perspektif ve Temel Sanat ve Atölyesinde çalıştı. 1998 Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim Öğretmenliği Bölümünden mezun oldu. 1998 İ. T. Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Görsel ve Çevresel Sanatlar Bölümü Yüksek Lisans Programını birincilikle kazandı. 1998 1999 İ. T. Ü. İnkılap Dil Enstitüsünde İngilizce hazırlık okudu. 1999 2002 İ. T. Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Görsel ve Çevresel Sanatlar Bölümünde Yrd. Doç. Dr. Teoman Südor, Yrd. Doç. Dr. Ahmet Keskin, Öğr. Gör. Dr. Ferhan Gözgü Çelik Atölyelerinde çalıştı. Prof. Dr. Metin Sözen, Prof. Dr. Afife Batur, Prof. Dr. Ayla Ödekan'dan Sanat Tarihi dersleri aldı. 2002 İ. T. Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Görsel ve Çevresel Sanatlar Bölümünde Yüksek Lisans tezini Soyutlama ve Kaligrafi olarak Öğr. Gör. Dr. Ferhan Gözgü Çelik Danışmanlığında bölüm birincisi olarak mezun oldu. 2005 Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Resim Öğretmenliği Bölümünde Doktora programını dereceyle kazandı. 2006 Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Resim Öğretmenliği Bölümünde Doktora programında Prof. Dr. Bünyamin Özgültekin, Prof. Dr. Basri Erdem, Prof. Dr. Erol Bulut atölyelerinde çalıştı. Prof. Dr. Tayfun Akkaya'dan Sanat Tarihi dersleri alarak ders aşamasını bitirdi. 1999 2000 Eyüp Otakçılar Lisesinde Resim Öğretmenliği yaptı. 2000 2002 Eyüp Lisesinde ve Eyüp Otakçılar Lisesinde Resim Öğretmenliği yaptı. 2002 2005 Eyüp Otakçılar Lisesinde ve Eyüp Otakçılar İlköğretim Okulunda Resim ve İş Eğitimi Öğretmenliği yaptı. 2005 2008 Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim Öğretmenliği'nde Öğretim Görevlisi olarak çalıştı. 2008 Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümüne atanmıştır. 2016 Halen Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde Öğretim Görevlisi Dr. olarak çalışmaktadır. 1998 Taranta Babu Kültür Merkezi Kişisel Resim Sergisi, 01 15 Haziran 1998, Beyoğlu, İstanbul. 2002 Yüksek Lisans Mezuniyet Sergisi, Haziran 2002, İTÜ Mimarlık Fak. , Harbiye, İstanbul. 2007 Piramid Sanat Galerisi Kişisel Resim Sergisi, 12 Nisan 7 Mayıs 2007, Beyoğlu, İstanbul. 2011 Ne İçindeyim Zamanın Ne de Büsbütün Dışında adlı Kişisel Resim Sergisi, Piha Kolektif, 01 20 Nisan 2011, Kadıköy, İstanbul. 2013 Yabancı adlı Kişisel Resim Sergisi, Art Suites Gallery, 13 Mart 06 Nisan 2013, Beyoğlu, İstanbul. 2014... Zaten Yoktular. adlı Kişisel Resim Sergisi, Ren Art Gallery, 03 21 Haziran 2014, Nişantaşı, İstanbul. 2016 Focus / Out of Focus adlı Kişisel Resim Sergisi, Piramid Sanat, 07 Eylül 16 Ekim 2016, Beyoğlu, İstanbul. 2007 Marmara Üniversitesi Kütüphanesi Resim Yarışması, İstanbul. 2007 Ege Üniversitesi Bilim Teknoloji Uygulama ve Araştırma Merkezi Hayalimdeki Bilim Adamını Çiz konulu Üniversiteli Öğrenciler Arası, Resim Yarışması, İzmir. 2008 Ümraniye Belediyesi Kent Yaşamı ve Engelli Vatandaşlarımız konulu Geleneksel 4. Resim Yarışması, , İstanbul. 2010 5. Çanakkale Resim Yarışması, , Çanakkale, İstanbul, Ankara. 2010 Silivri Kaymakamlığı, Silivri Belediyesi ve Silivri Kent Konseyi işbirliğinde gerçekleşen Silivri konulu Resim Yarışması, İstanbul. 2010 3. Ankara Barosu, Avukatlık Mesleği ve Adliyeler konulu resim yarışması, , Ankara. 2012 7. Çanakkale Resim Yarışması, , Çanakkale, İstanbul, Ankara. 2013 Ümraniye Belediyesi Zaman Tünelinde İstanbul Evleri ve Yaşam konulu Geleneksel 9. Resim Yarışması, , İstanbul. 2016 V. Bienal Internacional de Pintura de Guayaquil Alvaro Noboa'da Deniz Gökduman Mencion de Honor ödülü aldı. Ekvator. 2010 II. Biennial of Painting LUIS NOBOA NARANJO, 28 Nisan 28 Haziran 2010, Guayaquil, Ekvator. 2011 IX. Bienal Internacional de La Acuarela, 5 Aralık 2010 13 Şubat 2011, Meksiko City, Meksika. 2013 X. Bienal Internacional de La Acuarela, 13 Ocak 2013 17 Şubat 2013, Meksiko City, Meksika. 2015 XI. Bienal Internacional de La Acuarela, 11 Ocak 2015 08 Şubat 2015, Meksiko City, Meksika. - V. Bienal Internacional de Pintura de Guayaquil Alvaro Noboa, 28 Nisan 28 Haziran 2016, Guayaquil, Ekvator. 2008 III. Uluslararası Fabrikartgrup Çağdaş Sanatlar Festivali, 12 22 Temmuz, Uçhisar, Nevşehir. 2011 Odessa, I. Uluslararası Sanat Sempozyumu, Çalıştayı ve Sergisi, 15 Mayıs 25 Mayıs, Odessa, Ukrayna. 2011 7. Uluslararası Resim Sempozyumu 22 30 Ağustos 2011, Patras, Yunanistan. 2012 Art Suites Gallery 2012 Yaz Çalıştayı Bodrum 16 24 Haziran 2012, Bodrum, Muğla. 2013 Art Suites Gallery 2012 Yaz Çalıştayı Bodrum 15 23 Haziran 2013, Bodrum, Muğla. 2013 Portakal Çiçeği Sanat Kolonisi Uluslararası V. Resim Çalıştayı, 28-30 Haziran, Sapanca, Sakarya. 2014 Portakal Çiçeği Sanat Kolonisi Uluslararası VI. Resim Çalıştayı, 20 25 Haziran, Sapanca, Sakarya. 2014 12. Uluslararası Art Suites Gallery 2014 Yaz Çalıştayı Bodrum 08 15 Eylül 2014, Bodrum, Muğla. 2015 15. Uluslararası Art Suites Gallery 2015 Yaz Çalıştayı Bodrum 18 25 Mayıs 2015, Bodrum, Muğla. 2015 Küratörlüğünü Gülsen Zengin'in yaptığı Çanakkale Resim Çalıştayı, 12 15 Haziran 2015, 2006 Uluslararası Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü, Resim-İş Öğretmenliği Anabilim Dalı Öğretim Elemanları ve Sofya Ulusal Sanat Akademisi Öğretim Elemanları Karma Sergisi, 17 28 Nisan, Devecihan Kültür Merkezi, Edirne. 2006 Uluslararası Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü, Resim-İş Öğretmenliği Anabilim Dalı Öğretim Elemanları Karma Resim Sergisi, Sofya, Bulgaristan. 2007 II. Uluslararası Fabrikartgroup Çağdaş Sanatlar Festivali, 10 17 Temmuz, Mustafapaşa, Nevşehir. 2008 Pippa Bacca Barışın Gelini, İtalyan ve Türk sanatçılarla birlikte sergi, 08 Ekim 07 Kasım, Şişli, İstanbul. 2009 Gelibolu Mail Art Projesi, Konseptini Hülya Küpçüoğlu yaptığı Uluslararası Sergi, UPSD Sanat Galerisi, Şişli, İstanbul. 2009 Yüzde Yüz Mobil Sergisi, Konseptini Yeşim Ağaoğlu'nun yaptığı, koordinasyonu ise Hülya Küpçüoğlu ve Gonca Sezer'in yaptığı Uluslararası Sergi, 06 Haziran 17 Temmuz, Artık Mekan, Karaköy, İstanbul. 2010 Bubbles Konulu Mail Art Sergisi, Starnberg, Almanya. 2010 Mail Art Project Definition. Man = Hidden Tenderness, Janis Rozentals Museum of Art and History, Saldus, Letonya. 2010 Mail Art Projesi, Konu: Punk Ölmedi, http://artinthemailbox2. blogspot. com/, Veszprem, Macaristan. 2010 Jean Genet'nin Doğumunun 100. Yılı anısına düzenlenen Mail Art, Minneapolis, ABD. 2010 KALT LIEBE VERLETZT MENSCH konulu Mail Art projesi, Gallery Plattform 3/3, 17 Aralık 2010 02 Ocak 2011, http://www. plattform33. de/ Friedrichshafen, Constance Gölü Bölge Müdürlüğü, , 06 Nisan 05 Mayıs 2011, Friedrichshafen, Almanya. 2011 17. Dünya Plastik Sanatlar Dernekleri Genel Kurulu Sergisi, Guadajalara, Meksika. 2011 Küratörlüğünü Insert Coin'in yaptığı Videogames konulu Mail Art Projesi, 3 Aralık 2011 10 Ocak 2012. Galleria Nazionale, Cosenza, İtalya. 2012 The Secret Exchange konulu Mail Projesi, 08 Kasım 2011 19 Şubat 2012, Korean National Museum of Contemporary Art. Güney Kore. 2012 Küratörlüğünü Cal Kitson'un yaptığı Seeing the World konulu Mail Art Sergisi, Ocak 2012 William Hall Library, 1825 Broad Street, Cranston, Rhode Island 02905, ABD. 2012 Küratörlüğünü Carlos Botana'nın yaptığı Mermaid konulu Mail Art Projesi. http://artecorreo2009. blogspot. es/i2012-04/, Coruna, İspanya. 2012 Küratörlüğünü Kemal Özyurt'un yaptığı Futureistanbul konulu Mail Art Projesisi http://futuristanbul. blogspot. com/search/label/Deniz%20G%C3%B6kduman İstanbul. 2012 Küratörlüğünü Cristina Blank'ın yaptığı Traces/Spuren konulu Mail Art Projesi, 2012 1. International Mail Art Exhibition, Postal Art Trinidad & Tobaco, Self-Portrait, 20 Nisan 04 Mayıs 2012, Bohemia, 33 Murray St. Woodbrook, Port of Spain, Trinidad & Tobaco. 2012 Mailart-Action and exhibition Beginning Goodbye End Beginning Markdorf, Almanya. 2013 Artist Witout Borders: Yeşil Posta Sanatı Sergisi, 20-22 Mayıs 2013, Kargart, Kadıköy, İstanbul. 2014 Ben Bir Ceviz Ağacıyım adlı Uluslararası Posta Sanatı Sergisi, 03-18 Mayıs 2014, Bakırköy Botanik Parkı, Bakırköy, İstanbul. 2014 Artist Witout Borders: Su Posta Sanatı Sergisi, 26-29 Mayıs 2014, Kargart, Kadıköy, İstanbul. 2014 Küratörlüğünü Aline Corazza'nın yaptığı Universo de Frida Kahlo adlı Mail Art Project, 26 Temmuz 2014, Cafundo Itu, Sao Paulo, Brezilya. 2014-2015 Sanatta Varoluş Existance in Art, 06 Aralık 2014 15 Ocak 2015, MKM Beşiktaş Çağdaş, Beşiktaş, İstanbul. 2015 Utopian Worlds Mail Art Exhibition, 01 Ocak 01 Şubat 2015, Free Oakland Gallery Up, Oakland, A. B. D. 2015 Küratörlüğünü Rebecca Guyver'in yaptığı Sprit of The Forest, Mail Art Exhibition, 11-14 February 2015, The Mercury Theatre, Colchester, England. 2015 Küratörlüğünü Denizhan Özer'in yaptığı, Giyilebilir Sanat: Sanat Moda Oldu adlı Defile ve Sergi, 05-30 Haziran 2015, Summart Sanat Merkezi, İstanbul. 2015 Angels & Demons adlı Uluslararası Mail Art Sergisi, 06 21 Haziran 2015, Atelier 5B, Ammersee, Almanya. 2015 Mail Art Call: Cosmos Alert adlı Posta Sanatı Sergisi, 12-22 Ekim 2015, Çetin Emeç Sergi Salonu, Bakırköy, İstanbul. 2015 2016 1. TRAssshART Exhibition adlı sergi, 14 Kasım 2015 09 Ocak 2016, Karel Doormanstraat, Hollanda. Le Nuvole by Aristofane, Mail Art International Exhibition, 09 17 January 2016, Nevera Hall of Morandi House in Saronno, İtalya. 2016 Balıkesir Seçkisi, Portakal Çiçeği Uluslararası Plastik Sanatlar Kolonisi, Devrim Erbil Çağdaş Sanatlar Müzesi, (09 Nisan 09 Mayıs 2016) Balıkesir. 2016 Üç Sergide Tunca, (14-30 Nisan 2016), Karaağaç Edirne. 2016 Karaağaç Gölgesi, Buzhane, (16 -30 Mayıs 2016) Edirne. 2016 Envoyez-Moi Votre Plus Grande Peur Mail Art Exposition, A la Mediatheque Equinoxe, Chateauroux, (17 28 Mai 2016) Fransa. 2016 TACTO/CONTACTO: do gesto analogico ao toque digital, Leituria, (21.05 16.06.2016) Lizbon, Portekiz. 2016 Küratörlüğünü Mykola Dzhychka'nın yaptığı Inssurrection Of he Dwarfs adlı Posta Sanat Sergisi, 03-12 Haziran 2016, Centre For Contemporary Arts Ivano-Frankivsk, Ukrayna. 2016 Küratörlüğünü Denizhan Özer'in yaptığı Selection Bodrum, Şevket Sabancı Kültür ve Sanat Merkezi Bodrum, (29 Ekim 2016 15 Ocak 2017), Muğla. 1998 Tolga Eti Sanat Evi Yarışma Resim Sergisi, Kadıköy, İstanbul. 1998 Ercüment Kalmık Vakfı Yarışma Resim Sergisi, Beyoğlu, İstanbul. 2001 Devlet Güzel Sanatlar Resim Yarışması Sergisi, Ankara. 2007 Ümraniye Belediyesi Mevlana konulu Geleneksel 3. Resim Yarışması Sergisi, İstanbul. 2007 7. Şefik Bursalı Resim Yarışması, İzmir. 2008 Kadıköy Belediyesi Sağlık ve Sosyal Dayanışma Vakfı Caddebostan Gönüllüleri 6. Geleneksel Resim Yarışması, İstanbul. 2008 Kahramanmaraş Belediyesi Kurtuluş Savaşı Konulu Resim Yarışması, Kahramanmaraş. 2008 Çorlu Kültür Sanat Derneği Kadın Konulu Resim Yarışması, (2 eser ile), Çorlu, Tekirdağ. 2008 Çekirdek Sanat 6. Çağdaş Sanat Sergisi Bu Gemi Nereye Gider Konulu Resim Yarışması, Piramid Sanat, Beyoğlu, İstanbul. 2008 Deniz Kuvvetleri Komutanlığı 10. Geleneksel Deniz ve İnsan Konulu Resim Yarışması, Deniz Müzesi Sergi Salonu, Beşiktaş, İstanbul. 2008 V. Uluslararası Diabet konulu resim seramik yarışması, İzmir. 2009 Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü ve Demirer Holding katkılarıyla düzenlen Rüzgar Konulu Resim Yarışması, Çanakkale. 2009 Havran Kaymakamlığının düzenlediği Koca Seyit Konulu Resim Yarışması, Havran, Balıkesir. 2009 Kadıköy Belediyesi Sağlık ve Sosyal Dayanışma Vakfı Caddebostan Gönüllüleri 7. Geleneksel Resim Yarışması, İstanbul. 2009 Fırat Üniversitesi, Sağlık Kültür ve Spor Daire Başkanlığı, Resim ve Grafik Sanatlar Kolu, Resim Yarışması, Elazığ. 2009 4. Çanakkale Resim Yarışması, Çanakkale İstanbul Ankara. 2009 VI. Uluslararası Osteoperoz konulu resim seramik yarışması, İzmir. 2009 2. Ankara Barosu, Avukatlık Mesleği ve Adliyeler konulu resim yarışması, Ankara. 2012 İzmir Üniversitesi, Türk Psikolojik Danışma ve Rehberlik Derneği İzmir Şubesi ve İzmir Suluboya Ressamları Derneklerinin ortaklaşa düzenlediği İzmir konulu 3. Ulusal İzmir'in Renkleri Resim ve Suluboya Yarışması, 01 16 Mart 2012, İzmir. 2012 WAD Dünya Sanat Günü Vitrin Sergileri'' 09 20 Nisan 2012, Nişantaşı, İstanbul. 2012 Alaçatı Genç Sanatçıları Kucaklıyor!!! Ulusal Karma Sergi 19 Mayıs 13 Haziran 2012. Alaçatı, Çeşme, İzmir. 2012 2. Küçükçekmece Belediyesi Resim Yarışması, 26 Mayıs 2012. Küçükçekmece, İstanbul. 2012 Deniz Kuvvetleri Komutanlığı 12. Geleneksel Deniz ve İnsan Konulu Resim Yarışması, Harbiye Askeri Müze ve Kültür Sitesi Komutanlığı Hasan Rıza Resim ve Sergi Salonu, Harbiye, İstanbul. 2013 WAD Dünya Sanat Günü Vitrin Sergileri'' 10 23 Nisan 2013, Nişantaşı, İstanbul. 2013 19 Mayıs 2. Alaçatı Sanat Günleri Karma Sergi, 18 Mayıs 02 Haziran 2013, Alaçatı, Çeşme, İzmir. 2013 1. Sada Resim Yarışması, 05 Haziran2013, Nevşehir. 2014 Nord Art, 16 Haziran 12 Ekim 2014, Büdelsdorf, Almanya. 2016 International Mail Art Award, At The Kromberk Castle, (12 May 15 September 2016), Slovenya. 2011 4. Artbosphorus Çağdaş Sanat Fuarı, 28 Nisan 1 Mayıs, Piramid Sanat ile, Fulya Kongre ve Fuar Merkezi, Beşiktaş, İstanbul. 2012 5. Artbosphorus Çağdaş Sanat Fuarı, 15 18 Mart, Piramid Sanat ile, Haliç Kongre Merkezi, Beyoğlu, İstanbul. 2012 7. Contemporary İstanbul, 22-25 Kasım, Piramid Sanat ile, Lütfi Kırdar Kongre Merkez, Şişli, İstanbul. 2013 8. Contemporary İstanbul, 07-10 Kasım, Piramid Sanat ile, Lütfi Kırdar Kongre Merkez, Şişli, İstanbul. 2013 23. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı Artist 2013, Portakal Çiçeği Kolonisi Koleksiyonu, TÜYAP, Büyükçekmece, İstanbul. 2013 23. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı Artist 2013, Ali Şimşek Küratörlüğünde Müdahale Var Mı? adlı Sergi, TÜYAP, Büyükçekmece, İstanbul. 2014 24. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı Artist 2014, 08 16 Kasım 2014, Ali Şimşek Küratörlüğünde Mülksüzleş adlı Sergi, TÜYAP, Büyükçekmece, İstanbul. 2014 24. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı Artist 2014, 08 16 Kasım 2014, Art Toprak adlı İnisiyatif Sergisi, TÜYAP, Büyükçekmece, İstanbul. 2014 9. Contemporary İstanbul, 13-16 Kasım, Piramid Sanat ile, Lütfi Kırdar Kongre Merkez, Şişli, İstanbul. 2015 25. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı Artist 2014, 07 15 Kasım 2015, Art Toprak adlı İnisiyatif Sergisi, TÜYAP, Büyükçekmece, İstanbul. 2015 25. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı Artist 2014, 07 15 Kasım 2015, Ali Şimşek Küratörlüğünde Amarcord Hatırlama adlı Sergi,, TÜYAP, Büyükçekmece, İstanbul. 2015 10. Contemporary İstanbul, 12-15 Kasım, Piramid Sanat ile, Lütfi Kırdar Kongre Merkez, Şişli, İstanbul.


Yok olan bir dünyanın, geçmişin ve bugünün acısına omuz vererek bir kaçış, bir başkaldırı, bir yeniden keşif ve binbir arayışa dalanların öyküleri dünya kadar eski. İnsanlığın pek farklı kültürleriyle yoğrulmuş olsak da, içimize sinmiş kadim bilgilerden ya da duyduğumuz masallardan mıdır bilinmez, bir tufandan kaçıp yeni bir başlangıç umudunun peşine düşen kahramanları düşündüğümüzde, aklımıza çoğu kez tüm canlılarıyla Nuhun Gemisi gelir. Öte yandan her öykü ilahi bir gazaptan doğmaz, bazen var eden de yok eden de insan olur; kendini her zaman en zor durumlara sokar, zaman zaman kurtulur, zaman zaman yıkılır gider. Aynı anda hem silah hem ilaç olan doğası, saflığı, acizliği ve gücü beraber barındırır. Bütün uygarlık tarihi, mitoloji, edebiyat ve tüm sanatlar aslında, bu öyküleri anlatır, kaşır, kazır çıkarır, yenilerini yazar. Ben size başka bir öykü anlatacağım: Homeros'un öykülerinden bir parça. Homeros, ünlü destanı Odysseus'ta, Truva savaşından evine dönmeye çalışan Odysseus'un, gemisiyle yaptığı dönüş yolculuğunda başından geçen maceralara yer verir. Odysseus ve gemiciler, bilmedikleri denizlerde bin bir türlü canavarla savaşır ve hayatta kalmaya çalışırlar. Umutları vatanlarına sağ sağlim dönmektir. Öykünün bir yerinde kuzey rüzgarlarının şiddeti onları rotalarından çıkardığında, Efsanevi haritalara göre İtalya'nın güney açıklarında bulunan Lotus Yiyenler Adası'na sürüklenirler. Ada sakinleri hayat çabası ve telaşı olmayan, sadece gizemli lotus bitkisinin meyvesinden yiyerek kayıtsızlığa düşen ve mutlu bir unutuşa teslim olan bir kabiledir. Odysseus bu sahte huzura kapılmamak için adamlarını gemiye zorla bindirir, hatta her birini bağlar ki, bu kör, tasasız adadan sağ çıkıp yurtlarına dönebilsinler. Ya dönecek, kendimizi ait hissettiğimiz bir toprağımız kalmamışsa o zaman ne olacak? Dünya üzerinde milyonlarca insan bu tedirginliği gittikçe artan bir şiddetle iliklerinde hissediyor. Çatışan, ayıran, ayrıştıran, açlığı, yokluğu, her türlü zehri herşeye bulaştıran yeryüzü baronları ve gönüllü neferleri insanın içindeki karanlığın yüzleri olarak etrafı sarıyor ve her yeri lotus yiyenlerin ülkesine dönüştürmeye çalışıyorlar. Hep söylenilen biçimiyle çember daralıyor ve yine de birileri yaşama, kendi dillerince sahip çıkıyorlar. İlahi bir emirle ya da insani bir güçle yaşamak ve olmazsa olmaz bir umuda sarılmak hala kendine yer bulmaya çalışan arsız bir çiçek gibi bitiyor. Bir şiire sarılanla bir toprağa sarılan, haksızlığı yüze vuranla gördüklerine ayna tutan, beraber ve ayrı ayrı, umudu umulmadık topraklara taşıyor. Bu sergide, kendisini lotus yiyenlerin ülkesinde bulanlar, Odysseus'un verdiği ilhamla ve hayata tutunarak, umulanla umulmayanı, unutulmaya yüz tutanla unutturulmaya çalışılanı algıları, yetkinlikleri, direnme ve dönüştürme becerileri ölçüsünde izleyiciye sunmak için bir araya geliyorlar.


Dünyaca ünlü Kanadalı yazar, şair, söz yazarı ve şarkıcı Leonard Cohen'in vefatı Sony Müzik Kanada'nın Facebook sayfasından, Efsanevi şair, söz yazarı ve sanatçımızın vefat ettiğini derin üzüntüyle bildiriyoruz. Müziğin en saygın ve üretken bireyini kaybettik sözleriyle duyuruldu ve Cohen için Los Angeles'ta bir anma töreni düzenleneceği bildirildi. Leonard Norman Cohen (d. 21 Eylül 1934; Montreal, Quebec ö. 7 Kasım 2016; Los Angeles, ABD ), Kanadalı yazar, şair, söz yazarı ve müzisyen. İlk şiir kitabını Montreal'de 1956'da, ilk romanını ise 1963'te yayımlayan Cohen'in erken dönem şarkıları müzikal olarak Avrupa pop müziğine dayanır ve çoğunluğu 1967 yılında çıkan Songs of Leonard Cohen albümünde yer alır.


Evini açtı bize yaşlı bir teyze, Tek bir söz bile söylemedi ölürken. 1978 İstanbul doğumlu Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir.


Miami, FL Bernarducci. Meisel. Gallery is pleased to announce Photorealism at Art Miami (Booth D403), a comprehensive overview of historical works by Robert Cottingham, John DeAndrea and Richard Estes that will be complimented with contemporary paintings by Roberto Bernardi, Ester Curini, Park Hyung Jin, Cheryl Kelley, Sharon Moody, Adam Normandin, and Raphaella Spence. Robert Cottingham's painting Hot, 1992 will be featured as an example of his canonical close up representations of neon signs. This painting focuses solely on the three letters and reveals very little background. The neon is unusual in that it is depicted in daylight. All the elements of a great painting are symbolically represented creating a superb exercise in light and form. Cottingham utilizes his formal proficiencies and casts ominous shadows below and adjacent to the sign. The artist believes his work is a search for fragments and details of our environment that say more about man's condition than about man himself. Richard Estes has become known as the grand master of Photorealism. His classic New York City view entitled, Old Police Headquarters (1984) captures a quintessential Estes scene. A solitary street, figureless sidewalks, unmoving cars all add up to a modernized Hopper-esque composition. An Estes painting convinces and engages the sophisticated viewer far beyond what one would normally expect. John Perreault. John DeAndrea's Classical Allusion (1989) is a life size sculpture of a nude woman with long, brown hair leaning thoughtfully on a male torso. The female figure is cast in Polyvinyl and hand painted with oil. The male torso is hand carved marble. The figures are reminiscent of the myth of Pygmalion who fell in love with his lifelike sculpture Galatea. The accuracy of this sculpture gives one an uncanny sensation that she might actually be alive. Her skin and hair appear only too real lacking only a heartbeat and breath. Roberto Bernardi's La Festa del Paese (2014) is as 'hyperrealistic' as it gets. This meticulously detailed painting of lollipops and suckers, glass jars and gum balls scattered on a seamless background measures nearly six feet across. This larger than life still-life is indicative of Bernardi's refined compositions and technical skill. He captures the minutia of each band of colored confection, the reflections in the cellophane wrappers, stainless steel and even in the glass jars themselves. His paintings are metaphors for all that is jubilant in the life of this artist who began the series when his first child was born, six years ago. La Festa was recently on view at the Nassau County Museum of Art, New York. Ester Curini's painting Kenda is the seven foot tall 'portrait' of a frisky doe. Curini's virtuosity not only captures every detail of fur but more importantly, the animal's inquisitive personality. The artist's first encounter with the deer was in a field in upstate New York near the Catskill Animal Sanctuary in Woodstock, a location she has returned to often in her career. Like all of Curini's animal 'portraits' it has a stark, white background with the doe's surroundings rolling fields, tree lined forest and clear blue sky visible only in the reflection of its eye. Her work was recently on view in the exhibition, 'Observation/Reference/Gesture' (October 14 December 2, 2016) at the Ringling College of Art and Design Art Galleries in Sarasota. Cheryl Kelley's Blueberry Hill (2016) is a impeccably detailed painting of a bright blue, Chevrolet Bel Air from the 1950s. It's the artists' largest painting to date. The car is cropped in a way that highlights its impressive back fenders, indicative of car design from this era. It is parked in a lush grass field where every detail of the scene is accounted for. The chrome bumper mirrors the sunlight and its surroundings, generating a noir-like narrative in the reflections. Kelley paints on metal offering a fresh perspective on the sensuality of these sculptural vehicles and Kelley's love for classic car design. Sharon Moody's Drowning Girl (2015) is a trompe l'oeil painting of the November 1962 issue of a Secret Hearts comic book. This iconic image has a history of being reproduced by other painters including Roy Lichtenstein. In her version, Moody attentively renders the original source of this image in a way that is thoughtful and eye-catching. She centrally locates the comic on a background that matches the figures' skin and leaves the honey suckle cologne advertisement subtly exposed. It is a carefully crafted scene of romance and drama that is described sensationally within every considered detail of the artist's distinctive technique. Adam Normandin's painting On the Run (2016) is a unique head on view of two trains 'laid up' in a yard near the artist's studio. The exploratory curves of the graffiti are contrasted by artist's linear composition. The artist becomes familiar with his subjects as he must trespass onto the dangerous tracks during the early morning hours to capture the images he uses to paint from. The smooth light quality unique to Los Angeles is present in many of his paintings. Raphaella Spence is the most well-known female Photorealist working today. Her painting, Roma di Sera (2016), depicts the historical Italian city skyline over a bridge on the Tiber river in Rome. The city's history is mirrored in its architecture that it is meticulously painted in the foreground and reflected in the river. The sky is majestic and surreal, glowing above the warmly lit buildings. It is a uniquely exceptional view of a place that has no shortage of artistic representations. Many of the artists exhibited here are also on view in the traveling museum exhibition 50 Years of Hyperrealism that is currently on view at the Osthaus Museum in Hagen Germany through January 2017. The exhibition has traveled to notable institutions such as the Museo Thyssen Bornemisza in Spain, the Museum of Fine Arts in Bilbao, The Birmingham Gallery of Art and more.


Zilberman Gallery, Janet Bellotto'nun Cankurtaran adlı proje sergisini duyurmaktan mutluluk duyar. Galerinin proje mekanında gerçekleşecek olan sergi, 19 Kasım 31 Aralık 2016 tarihleri arasında izlenebilir. Janet Bellotto'nun çalışmalarında ağırlıklı olarak kendini gösteren su metaforu, su altında kalma ve yansıma gibi durumları yorumlar niteliktedir. Bellotto'nun sanat pratiği, arada kalmış, durmadan değişen halleri yakalamaya odaklanır. Sanatçı, sözel tarih, başlıklar, efsaneler, ve onların günlük hayattaki yansımalarıyla ilgilenir. Boğulan bir dünyayı olası hale getiren Atlantis'in hikayesi ve büyük sel, sanatçının pratiğinin merkezinde yer alır. Su ve kara arasındaki sınırı irdeleyen pratiğinde heykel, fotoğraf, video ve performans gibi birçok mecrayı kullanır. Galerinin proje mekanında gerçekleşen yeni sergisinde ise Bellotto, yakın zamanda gerçekleştirdiği ziyaretten yola çıkarak, Kanada'da yer alan ve kum tepesini andıran Sable Adası hakkındaki tarihi anlatımlardan ilham alıyor. Adanın son sakinlerinin, yüzlerce gemi batığını kurtarmak ve sayısız ölümü engellemek için kurduğu Cankurtaran İstasyonları, Sable Adası'nın tahmin edilemez koşulları ve teknolojik gelişmeler yüzünden başarısız oluyor. Sonuç olarak günümüzde Sable Adası, dünyada insanların işgal edemediği sınırlı yerlerden biri olarak, kente ya da tatil adasına dönüştürülememiş varlığıyla dikkat çekiyor. Ulusal parka dönüştürülen ada, vahşi atlara ve fok balıklarına ev sahipliği yapıyor. Onun, hem hayat veren hem de yok eden Atlantik Okyanusu'ndaki varlığı, günümüzün yeni yerler keşfetme ve yeni başlangıçlar yaratma umuduna işaret ediyor. Bu haliyle Bellotto'nun Atlantik'in Mezarlığı olarak da bilinen Sable Adası bağlamında ürettiği yeni çalışmalar, adaları hem hayaller ülkesi hem de mezarlık olarak yeniden düşünmeye davet ediyor. Bellotto, suyla çevrili küçük kara parçalarının, ütopik düşünceler için bir platform oluşturmasının geçiciliğine dikkat çekiyor. İzole olma, geçicilik, ütopya gibi kavramlarla birlikte suda hayatta kalma gibi fikirler sergide görünür hale geliyor. Janet Bellotto, Kanadalı bir sanatçı, eğitimci, yazar ve küratör. Zayed Üniversitesi 'nde Sanat ve Yaratıcı Girişimler Bölümü'nde doçent olan Bellotto, sanat dalındaki yüksek lisans eğitimini Concordia Üniversitesi'nde, lisans eğitimini OCAD Üniversitesi'nin heykel-yerleştirme bölümünde tamamladı. Çalışmaları, Pekin, New York, Toronto ve Venedik gibi şehirlerde solo ve karma sergilerde gösterildi. Bellotto, Dubai'de gerçekleşen 20. Uluslararası Elektronik Sanat Sempozyomu'nda (ISEA2014) Sanat Direktörü görevini üstlendi.


Cohen'i kaybettik. Şarkılarını biliyor, seviyorduk ama kendisini yeterince tanıyor muyduk? İşin gerçeği, Cohen bir Siyonist'ti. Elbette, ne beklenirdi; zaten adından da belli, Yahudi değil mi? denebilir hemen; ancak birçok Yahudi var ki onun gibi 1973'te Yom Kippur Savaşı'na İsrail saflarında savaşmak üzere gönüllü olarak yazılmak gibi bir kötülüğü yapmadı, yapmıyor. Aslına bakılırsa, İsrail dışında birçok Yahudi barış yanlısı var ve hatta kimilerinin İsrail dışında yaşamasının nedenlerinden biri de bu. Dahası, Siyonist olmak için Yahudi olmaya da gerek yok; ABD'nin üst yönetim kademelerindeki birçok isim, Yahudi olmayan Siyonistler olarak biliniyor. Haydi şimdi Yom Kippur Savaşı'nı (Arapların deyişiyle 'Ramazan Savaşı' ya da 'Ekim Savaşı'; daha nesnel bir deyişle '1973 Arap-İsrail Savaşı') anımsayalım. Savaş, 1967'deki Altı Gün Savaşı sonucunda İsrail'in işgal ettiği Sina bölgesi ve Golan Tepeleri'ni geri almak amacıyla Arap güçlerinin İsrail'e saldırması sonucu başlıyor. Hani '1948'de Filistin ve 2016'da Filistin' diye haritalar paylaşırız. Kızarız İsrail'e. İşte İsrail'in yayılıp Filistin'i küçük bölgelere mahkum ettiği bugünler tam da bu savaşların ürünüdür. Altı Gün Savaşları sonucunda İsrail, kendisinden yüzölçümü olarak büyük olan Sina Yarımadası'nı ele geçirmiş, Süveyş Kanalı'nı kontrolü altına almıştı. Mısır'ın başını çektiği Arap güçleri, Süveyş'in kontrolünü geri almak istiyordu. Bunun için İsrail'e saldırırlar. Cohen işte bu savaşa katılır. Soykırım refleksi mi? Değil. Çünkü soykırımın üstünden yıllar geçmiş ve İsrail kendi katliamlarına başlamıştı. Mazlum hızla zalime dönüşmüştü. Dönemin devrimcileri bu yıllarda akın akın Filistin'e gitmekte, askeri eğitim alıp Filistin saflarında çarpışmaktadır. 1973 Arap-İsrail Savaşı'ndan birkaç yıl önce Deniz Gezmiş de bu saflarda yer alacaktır. Leonard Cohen'in siyonizme desteği bununla kısıtlı değildir. Pink Floyd başta olmak üzere dünyanın birçok sanatçısı, İsrail'e yönelik kültür boykotu hareketine öyle ya da böyle destek verirken, Cohen bu boykotu kırar. 2004'te Ramallah'ta başlayan hareket, İsrail'i kültürel ve akademik açıdan boykot etmeyi öneriyordu. Boykotu başlatan Filistinli akademisyenler ve sanatçılar, İsrail'in sömürgeci zulmünden dert yanıyor; onu etnik temizlik, katliam ve işgalden sorumlu tutuyordu. Tiananmen'a o kadar duyarlı olan Cohen, açıkça katliam ve işgal olan bir durumu görmezden geliyordu. Bugün İsrail gazeteleri Cohen'i övgüyle anıyor. Netanyahu da Cohen'in Yom Kippur günlerini anan bir tvit atıyor. Kimi gazeteler onun kimi şarkılarını Musevi fıkhı açısından tefsir ediyor. Diğerleri, onu 'İsrail'in en karanlık zamanlarında onunla dayanışma içinde olduğu için' ayrı bir yere koyuyor. Son şarkısı 'You Want It Darker' Yahudi izlekleri taşıyor, hatta sözlerde İbranice ifadeler var. Bunlar elbette kültürel öğeler; tek başına kimseyi Siyonist yapmaz; başta dediğimiz gibi, Siyonist olmayan Yahudiler olduğu gibi Yahudi olmayan Siyonistler de var. Ancak, biz bu şarkıyı nasıl dinliyoruz? Cohen'in son şarkısı olarak. Oysa içeriğiyle ilgili neredeyse hiç bir fikrimiz yok. Kimse Cohen'i ya da Dylan'ı sevmek zorunda değil. Sevilecek olan, yapıtlardır. Sanat yapıtlarına yalnızca sanatçı değildir anlam veren, sanatseverlerdir dolduran boşlukları... Sanatseverin bakışı olmadan bir yapıt yapıt olamaz, olsa bile eksik bir yapıt olur. Şu 'öldükten sonra değer verme' hatasından da dönelim artık, ne dersiniz? Yaşayanlar için hep nisyan hep nisyan demek oluyor bu. Oysa destek olsak sanatını çok daha ileri noktalara taşıyacak nice sanatçı var.


Tanınmış bir müzayede evi, verdiği ilanda müzayede sezonunun açıldığını muştuluyordu; oysa aynı günlerde Contemporary İstanbul fuarı da bitmek üzereydi. Şaşırdım, ne akıl almaz bir iştah, neyi göstermek istiyorsunuz, tekrar tekrar neyi pazarlayacaksınız? Varoluşlarında iğreti duranlar, lüks kataloglarında, pırıltılı internet sayfalarında, bu sezon piyasaya sürecekleri başeserleri kendi virtüel koleksiyonerlerine emrivaki/fait accompli sunarken, yine aynı ressamlar öteki müzayede evlerinin satışlarında, çok değişik değerlendirmelerle; ibrikler, sürahiler, el yazması panolar, tesbihlerle karışık, oryantalist suluboyalar ve de meçhul Ermeni ressamların nocturn İstanbul peyzajlarıyla bu oyunun içindeler. Daha dün bir sergiden aldığını bir müzayedeye koyup, o sanatçıya ve galeriye saygı duymayanlar, elden ele dolaşıp, ipi pazara çıkan tablolar, ressamlar! Unutmayalım yaşamak için müzayedelere ısmarlama resim yapanlar da çoğunlukta; yaşamak kolay değil! Bilemediniz otuz ressamı bile kapsamayan bir rutin. Bize özgü bir köpürme ama çoktan bir geriye dönüş başladı bilesiniz! Çöken bir ekonomi, resmi hani o başladığımız yılların kıyılarına getirdiğinde, biliyorum ki siz daha önce çekip gitmiş olacaksınız! Bu kez Arif Dino'nun bir şiiri geldi aklıma: Döner kebab / dönmez olsun!


Hülya Küpçüoğlu'nun 17 Kasım'da açılacak olan yeni sergisi 'made by beton' adını taşıyor. Sergi, ironik bir yaklaşımla İstanbul'da, arasında yaşadığımız 'beton'a gönderme yapıyor. Sanatçı, Beton yığınlarının, günümüzde artık bir şehir manzarası haline geldiğini, doğanın ise bu görüntünün içinde neredeyse hiç yer almadığını belirtiyor. Küpçüoğlu, 'Ağaçların Öyküsü' serisine 2012 yılında başladı. Bu seri uzantısında 2015 yılında Danimarka'da katıldığı Hellebaek Artist Residency'de gerçekleştirdiği enstalasyonu, yeni bir versiyon ile izleyicilere sunuyor. Hulya Küpçüoğlu's new exhibition's name is 'made by concrete'. The installation refers to ironic approach to Istanbul's concrete structure. Nowadays, concrete piles have become more of a cityscape; nature is almost out of this image. This work is the continuation of her work in Denmark, Hellebaek Artist Residency 2012 the story of trees. On 2015 she worked on the project and combined with new works and presents them in a form of installation.


Sanat yapıtının izleyiciye daha kolay ulaşabilmesi, daha hızlı paylaşılabilmesi ve doğrudan dolaşım sağlayabilmesini amaçlayan Bir Küçük Etkinlik adlı sergi 19 Kasım Cumartesi günü saat 18.30'da Mod-Ada atölye/galeri'de açılıyor. Kadıköy Cemal Süreya Sokak 39'da, açılacak olan sergi 9Aralık tarihine kadar 10.00-20.00 saatleri arasında izlenebilecek. Sanatçı ve sanat eğitimcisi Reşat Başar'ın atölyesinde açılacak sergiye, kendisinin yanında; Atila Aktürk, Safiye Başar, Hülya Düzenli, İclal Erentürk, Saim Erken, Vedat Örs, Adil Salih, Serdar Şencan ve Celalettin Tandoğdu, gibi Türk sanatçılarla; Ukrayna'dan İgor Mosiychuk, Gürcistan'dan Davit Ughrelidze ve İran'dan Ziba Pakzad adlı sanatçılar katılacak. Son yıllarda çekim merkezi haline gelen Kadıköy'deki, Mod-Ada atölye/galeri, sanatçıların ortak zemin arayışı konusunda yeni bir alternatif oluşturuyor. Kişisel bir atölyenin mahremiyetini yok sayma pahasına, kapılarını diğer sanatçılara açan Mod-Ada atölye/galeri, Bir Küçük Etkinlik adlı sergiyle, günümüz sanat ortamındaki merkeziyetçi anlayışın tersine, birlikte olmanın ve paylaşmanın altını çizmeye çabalıyor. Son günlerde ardı ardına gerçekleşen sanat organizasyonlarındaki büyük ve anıtsal işlerin erişilmezliğine, küçük işleriyle sergiye katılan profesyonel sanatçıların karşı duruşunu ve ulaşılabilir sanatı savunmalarını amaçlıyor.


Yusuf Taktak sanatını tanımlarken; 1996'daki sergimden beri zaman kavramını deşmeye çalışıyorum aslında. Bir çeşit mührüm olan bisikletin hem form hem de içerik olarak zamanla çok bağlantısı var. diyor. Doç. Dr. Burcu Pelvanoğlu ise Yusuf Taktak'ın sanatıyla ilgili olarak : Yusuf Taktak'ın resimlerinde karşımıza çıkan üçgen, dikilitaş, bisiklet gibi leitmotivler onun yerleştirmeleri, kolajları ve asamblajların da görülür. Onun kolaj, asamblaj ve yerleştirmelerinin ilk denemeleri de sanat tarihimizde ayrıcalıklı bir yere sahiptir. Sanatçının 1984 tarihli bir yerleştirmesi bu anlamda örnek olarak gösterilebilir. Yere serdiği bir tuval üzerine bisikletini yerleştiren Taktak, onlara fon olarak koyduğu tuvalinde de kolaj yöntemiyle bir dikilitaş formuna yer verir. Bu düzenlemenin karşısına yerleştirdiği ışık, mekanı bütünlediği ve yerleştirmeyi bir tiyatro sahnesine çevirdiği gibi, sanatçının resimlerinde kendini açık bir biçimde hissettiren Doğu coğrafyası ışığını da yeniden kurar. demektedir. Yusuf Taktak 1951 Bolvadin'de doğdu. 1969-70 İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü'ne girdi. 1974 İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü, Prof. Adnan Çoker Atölyesi'nden mezun oldu. 1974 Avusturya Salzburg Yaz Akademisi Prof. Mario Deliugiu Atölyesi'nde eğitim aldı. 1976 İstanbul Resim Heykel Müzesi'nde çalışmaya başladı. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Prof. Adnan Çoker Atölyesi'nde öğretim görevlisi oldu. 1990 İstanbul Resim ve Heykel Müzesi'nden ayrıldı. 1992 Mimar Sinan Üniversitesi'nden ayrıldı. 1997-98 Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde öğretim görevlisi olarak görev aldı. 2005 Yıldız Teknik Üniversitesi Sanat Tasarım Fakültesi nde çalışmaya başladı.


Ben deliler arasında ne yapayım? dedi Alice. Bu gitmek istediğin yere bağlı, dedi Kedi. Yeter ki bir yere varayım, diye ekledi. O zaman ne yana gitsen olur, dedi Kedi. Sen çok fukara bir konuşmacısın, dedi Kral. Burada büyümeye hakkın yok, dedi Tarla Faresi. Şey ne güzel bir gün! Kimsede kafa diye bir şey kalmadı. sonra aritmetiğin çeşitli dalları: hoplama, zıbarma, dönme, çarpıtma. Belki de çıkarılacak bir ders yoktur, diyecek oldu Alice. Kraliçe hazretlerinin buyruğuyla kimsede kafa diye bir şey kalmadı, Gittikçe garipleştikçe gittikçe garipleşiyor! diye haykırdı Alice. Gittikçe garipleştikçe gittikçe garipleşiyor! diye haykırdı Alice. Dediklerine bakılırsa gülence ve ağlanca öğretirmiş. Kraliçe'ye göre, bir dakikaya kadar bir sonuca varılmazsa, herkesin kafası kesilecekti. Kral'a göre, kafası olan her şeyin kafası uçurulabilirdi,


Hülya Küpçüoğlu'nun yeni sergisi 'made by beton' adını taşıyor. Pasaj'da 17-30 Kasım tarihleri gezilebilecek olan sergide Küpçüoğlu, 2012 yılında başladığı 'Ağaçların Öyküsü' serisini ve 2015 yılında Danimarka'da katıldığı Hellebaek Artist Residency sırasında fikir olarak geliştirdiği ve orada gerçekleştirdiği enstalasyonu yeniden ele alıyor. Sergide üç boyutlu hashtag görülüyor. Bu hashtag ağaç dallarından yapılmış ve beyaza boyanmış. Bunun yanı sıra siyah beyaz, üzerinde baskı yöntemiyle aktarılmış yaprak dokularını görebildiğimiz kenttin cadde ve sokaklarını yansıtan bir dizi fotoğraf bulunuyor. Serginin doğrudan çevre sorunlarına ve şehirleşme olgusuna gönderme yaptığı ve bunları ele aldığı çok açık. Çevre sorunlarının dünya genelinde hem bilim adamlarının hem de sanatçıların gittikçe daha fazla dikkatini çektiğini ve üzerinde çalıştıklarını biliyoruz. Bu durumun böyle olması da çok normal çünkü bu konu ivedilikle ele alınması gereken konular arasında. Küpçüoğlu uzun bir süredir günümüz dünyasının, kültür endüstrisinin imajlarını ele almaktadır. Özellikle yerel düzeyde Yeşilçam sinemasının imajlarını ele alan Küpçüoğlu afiş ve dönemsel basılı yayınlardan elde ettiği görüntüleri kendi resminin merkezine koymuştur. Bilindiği gibi genellikle kültür endüstrisinin görüntülerini ele alan sanatçılar bu malzemeyi eleştirel bir düzlemde ve negatif yanını açığa çıkartacak şekilde kullanırlar. Ama Küpçüoğlu çalışmalarının tamamını genelleyemesek bile bunları daha önce yaptığı soyut çalışmalarında ele aldığı gibi pozitif bir tonda ve renkte kullanmaktadır. Bilindiği gibi günümüz sanatçıları sanat eserlerinde çoğunlukla analitik bir yöntem kullanırlar. Bu kurmaktan çok ayrıştırmaya ve anlamaya yönelik tutumdur ve çok yaygındır. Tersi olan tutum ya da tavır ise sentetik olandır. Sentetik olan kurmaya yönelik bir tavırdır ve yeni bir şey oluşturmaya yönelir. Söylenebilirse Küpçüoğlu çalışmalarının genelinde bu tavırdan yana bir tutum takınmaktadır. İster sinema afişleri çıkışlı çalışmaları olsun isterse şimdiki sergisi olsun alttan altta bu tavrın varlığını görebiliriz. Sinema afişleri üzerinden yaptığı resimlerine bakarsak açığa çıkarıp eleştiriye tabi tutmaktan çok geçmişte kaybedilen Türk toplumunun 1980 sonuna kadar olduğunu söyleyebileceğimiz çocuksu yapısına gönderme gibidir. Afişler hala o kurucu ve bağlayıcı yapısını resimler üzerinde taşıma devam eder. Gene bu sergisindeki gördüğümüz hashtag günümüz dijital dünyasının bir üretimidir ama burada da negatif bir yüklemi yoktur. Hastag dijital dünyada kullanıldığı gibi dikkat çekme ve uyarmak amacıyla gerçek dünyaya taşınmıştır. Dijital dünyanın perdeleyici ve her şeyi kapsayıcı özelliği burada gene olumlu ve oluşturucu bir rol üstlenmekte, dijital dünyaya ayarlanmış gözleri gerçek dünyaya taşımaktadır. Aynı şekilde kente ait görüntülerin dijital baskılarının önüne gerçek dünyadan alınan yapraklarının izleri çıkarılarak bu geçiş sağlanmaktadır. Fotoğraflar siyah beyaz olmasına karşın bizde yarattıkları duygusallıklarıyla analitik ve eleştirel olmaktan çok bizim özdeşlik kurmamızı sağlamaktadır. Fotoğraflara bakarken bir tül ardından bir düşü kurar gibiyizdir. Sanal gerçeklik düzleminde yaşadığımız bu zamanda gerçek dünya dijital görüntüler ve ekranlar arkasında geriye itilmiştir. Yaşanılan bu olgu giderek yayılmakta ve her şeyi içine alarak derinleşmektedir. Bu tersine çevrilme zamanında bir şeyin fark edilebilmesi bilinçli bir çaba gerekmektedir. Görüntüler düzlemine taşınmayan şeylerin gerçek kabul edilmediği bir zamanı yaşıyoruz. Görüntü enflasyonuna paralel kayıtsızlık ve duyarsızlık bu süreci takip etmektedir. Algılar ölmekte ya da gittikçe körelmektedir. Böyle bir zamanda sanatçıların bu sanallığın görüntüleriyle uğraşmaları oldukça doğaldır ama bu durum fasit bir daire içine düşme riskini de beraberinde taşımaktadır. Bu dünyanın parçasına dönüşme riski hep vardır. Aşırı analitik bir tavır uyandırmaktan çok algımızın bu duruma uyarlanmasını beraberinde getirebilir. Küpçüoğlu'nun bu sergisi belki de bu güne dek yaptığı en analitik işini barındırmaktadır. Ama Küpçüoğlu ilk dönem soyut resimlerinden, sinema dünyasına ve oradan son dönem çalışmalarına taşıdığı kendine özgü içten ve yalın tavrıyla analitik bakışın bu konumundan uzakta durmakta ve bizi saran ve duygularımızı koruyan tavrını sürdürmektedir.


Hakan Kalay'ın, 8 Aralık 2016 7 Ocak 2017 tarihleri arasında gerçekleşecek resim sergisi Metropol Rüyaları sinemadan müziğe pek çok sanat dalından referanslarla sanatseverlerin karşına çıkıyor. Kalay'ın bir ressam olarak üretim sürecinde etkin bir biçimde kullandığı çizgi roman karakterleri, fantastik dünya mitleri ve grafikler onun resimlerinin en tanımlayıcı etkenlerindendir. Tommiks, Superman gibi çarpıcı ve sembolik karakterler, ressamın sanat yolculuğu boyunca ona eşlik ederek, sanat vizyonunda ve algısında kendilerine önemli bir yer bulmuşlardır. Sanatçı bu bellek bilgisi ve renkçi, figüratif resim anlayışı ile son derece kişisel ve anlatımcı metropolde insan hikayeleri ile karşımıza çıkmaktadır. Bu sergide, Galata Kulesi'nden, Atatürk Kültür Merkezi'ne pek çok kent sembolü, alışılmadık kahramanların beklediği, büyük şehre dair fantastik rüyaların modern bir biçimde anlatıldığı hikayeler olarak sanatseverler ile buluşuyor. Metropol Rüyaları 8 Aralık 2016 7 Ocak 2017 tarihleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilir.


Araştırma, analiz, kurgu ve bunların sonucunda ifade biçimi olarak sürekli gelişen ve değişen figür odaklı bir eğilim, Halim Çeliker resminin uzun soluklu serüveni içerisinde en temel özellikler olarak karşımıza çıkıyor. Farklı süreçlerde ürettiği seri çalışmalarını incelediğimizde, bu özelliklerin gelişiminde etkili olan uygulamalarının ve arayışlarının belirleyici olarak daima ön planda olduğunu görüyoruz. Halim Çeliker, resimlerindemekan içerisinde figürü ve sürecin akışı ile gerçekleşen bedenin hareketlerini titizce inceleyip tek bir zamansal bakıştan uzaklaştırarak adeta anların birbirine eklemlendiği sürecin algısını yaratacak bir biçimde ele alıyor. Hareketi oluşturan aşamaları ve detayları inceleyen Çeliker, Fütürist ressamlarda gördüğümüz anlık kareleri üst üste getirme anlayışının verdiği hareket izleniminin dinamik etkisini, ele aldığı figürün sadece belirli noktalarında ritim yaratacak şekilde uyguluyor. Figürü olağan gerçekliğinden uzaklaştırarak, gerçekleşen hareketin algısını yaratan aşamaları detaylarda gerek geometrik hacimsel gerekse de, renkçi lekesel uygulamalarla yansıtıyor. Halim Çeliker'in resimlerinde egemen bir konumda olan büyük boyutlu figür düzenlemelerindeki etkiyle bütünlük yaratan geometrik alanlarla birlikte yer yer renk lekeleri ve serbest fırça sürüşleri ile şekillenen arka plan, zaman mekan kavramlarının tekdüze bakıştan uzaklaşmasının görsel anlamda yarattığı düşselliğin de hissedildiği yarı soyut bir anlatım boyutuna ulaşıyor. Bu sahneler, zaman süreçlerinin birbiri içinde eridiği, soyutla somutun iç içe geçtiği ve hacimsel yapıyla da, lekesel boya zevkinin kaynaştığı bir görsellik oluşturuyor.