Gün ağarıyor. Bir önceki günün bir eşi mi bu? Yoksa beyaz bir sayfa mı? Kızıllaşan gök, söylemiyor bunu bize ve orman sakinlerinin dilini anlayamıyoruz biz. Belki de yangındır, bu göğü kızıllayan. Güneşin yangın olarak indiği zamanlar da vardır dünyaya... Öyleyse?.. Biz biliriz onları. Portakal gazı sıkmalarından tanırız Vietnam ormanlarına... İnsanlar, üstlerini örtemesinler istediler. Böyle buyurdu finansal-endüstriyel-askeri ittifak. Çok dertliydi onlar, bir AVM daha dikemedikleri için; bir rezidansın avlusu yapamadıkları için bu ormanı. Biz varız çünkü burada. Bizim sesimiz var, bizim kokumuz, bizim gözlerimiz var bu ormanda. Dimdik duramadık hiçbirimiz, kabul. Dik durmak, sokak ağaçlarına mahsustur; cadde ağaçlarına mahsus, bahçe ağaçlarına mahsus. Çünkü onları dikerler ve her biri, aynı olsun isterler birbiri ile. Böylece, sanat, güzellik, yeşillik vb. gelecekmiş şehre ya da bahçeye. Bunların yeşillikten anladığı, hormonlu hıyarla salata yapmak. Her biri birbirine benzeyen, bir kişiliği bile olmayan ağaçlar bunlar. Hepsi dimdik ama, uzaktan bakılınca. Tersine, biz, burada, dimdik ağaçlar değiliz. Kendi kendimize geliştik; kendi kendimizi geliştirdik. Eğikliklerimizi de, eğilimlerimizi de kendimiz belirledik. Don yediğimiz oldu, susuz kaldığımız da. Başımızın çaresine baktık hep. Kabuklarımızda, soğuk ve sıcak günlerin çetelesi tutulur. Üstümüzde ise, beyaz örtüsü olur likenlerin, bulamazsınız işte bunu şehirlerde. Kişiliği olan ağaç, eğik olur ve beyaz örtülü. Biz, ayrıca, diğer ormanlara uzatırız başımızı da; onun için, bir o yana bir bu yana eğiliriz ve bizimle eğilir hafif hafif tüm bitki örtüsü. Mezarları kapatmak için eğildiğimiz de olur. Örneğin, o küçük çocuk, önce kedisini, birkaç gün sonra da köpeğini gömdü ucuma. Benden yaşlı olanlar, buraya bir gencin de gömülmüş olduğunu söylüyorlar. Bir savaş mı ne varmış, o sırada gömmüşler. Bakın kurşun delikleri var büyüklerimizin gövdelerinde. Oradan görürsünüz. Kurşunu çekip çıkarabilirsiniz ama asla geçmez içinizde açtığı yara. Gün ağarıyor. Bir önceki günün bir eşi mi bu? Yoksa beyaz bir sayfa mı? Kızıllaşan gök, söylemiyor bunu bize ve orman sakinlerinin dilini anlayamıyoruz biz. Belki de yangındır, bu göğü kızıllayan. Güneşin yangın olarak indiği zamanlar da vardır dünyaya... Öyleyse?..


Milattan sonra ikinci yüzyılda bugün sizin İzmir olarak bildiğiniz ancak o zamanlar Roma İmparatorluğu sınırları içinde kalan bu topraklarda yaşıyordum. Ormanlarda kırlarda bayırlarda nehir kenarlarında dans ederek, şarkı söyleyerek mutlu bir hayat sürüyordum. Her sabah güneşin doğmasıyla doğanın güzelliğine uyanıyor, ormanda gezintiye çıkıyordum. Orman beni büyülüyor, çiçeklerin mis kokuları aklımı başımdan alıyordu. Rengarenk çiçeklerin güzel kokuları eşliğinde ağaçların arasında Pan'ın çaldığı eşsiz müzikler eşliğinde dans ediyordum. Yalın ayak yürüdüğüm suların içinde ayaklarım yere bir değiyor bir değmiyor, uçarcasına yürüyor ve kendimi çok mutlu hissediyordum. Sabah başladığım kır gezintilerine kendimi öyle kaptırıyordum ki hava karardığında zamanın nasıl geçtiğini anlayamıyor ve yorgunluktan bitap düşüyordum; ama çok mutluydum. Günlerden bir gün yine güneşli bir günde kırlarda gezinirken garip sesler duydum. Öncelikle anlam veremediğim karmakarışık bu sesler ben yaklaştıkça belirginleşmeye başladı. Oflamalar, iniltiler, ağlamalar her yeri sarmıştı. Etrafımdaki herkes sağlıksız ve mutsuz görünüyordu. Birden kafam karıştı. Ben neredeyim? Kim bunlar? Neler oluyor? diye sordum. Sonra kafamı toparladım ve bulunduğum yeri anlamaya çalıştım. Burası Bergama'ydı. Kırlardan, nehir kenarından fazla uzaklaşmış olmalıyım ki birden kendimi insanların arasında buldum. Yaşlı insanlar yürüyemez hale gelmiş, kol ve bacak kemikleri eğrilmişti. Baston yardımıyla bile yürüyemiyorlardı. Küçük çocuklar annelerinin kucağında kaşınmaktan derileri kızarmış ve kan içinde kalmış ağlamaktan yorgun, acının şiddetinden bir şey yiyip içemez durumdaydılar. Her biri bir yerini tutuyor, artık bu ağrılara, acılara dayanamayacağını söylüyor benden yardım diliyorlardı. Ben ise dondum kaldım. Ne yapacağımı bilemedim. Boğazıma bir şey düğümlendi ve nefes alamaz hale geldim ve hızla oradan uzaklaştım. Kafamı ellerimin içine aldım, düşünmeye başladım. Ben bu kadar mutluyken bu insanlar nasıl acı çeker ve mutsuz olur, buna dayanamam, bir şeyler yapmalıyım, dedim. Gece sabaha kadar düşündüm taşındım ve kararımı verdim. Ertesi gün ilk iş olarak İmparator Hadrianus'un kapısına gittim. Önce beni kabul etmek istemedi. Ancak ben ısrarlıydım. Günlerce kapısında bekledim, nihayet kendimi kabul ettirmeyi başardım. Kendisinden her gün ağlaşan, acı çeken Bergama halkı için şifalı sularımı sunacağım ve onları iyileştireceğim bir hastane yapmasını istedim. Hadrianus tüm heybetiyle bana yukarıdan bakarak gürlercesine konuştu: Sen bu incecik, narin bedeninle bu kadar çok hasta insanı nasıl iyileştireceksin? Ben de ona; yüreğimdeki iyi niyet gücüyle, diye cevap verdim. Hem ben yalnız değilim ki sağlık tanrısı Asklepios var. Hadrianus benim sözlerimden pek ikna olmadı ama hasta olan insanların öfkeleri ve üretim verimliliğinin düşmesi onun tahtını sarsmaya başlamıştı. Bazı endişeleri vardı, çaresiz kabul etti. Kısa zamanda inşaat başladı. Sağlık tanrısı Asklepios'a adanan bu merkez kutsal bir alan üzerine kısa zamanda inşa edildi. Hastalar buraya geldiklerinde önce bir ön muayeneden geçirilirdi. Yaptığımız tedavide buraya gelen insanlar her şeyden önce temizlenerek, iyileşme amacı ile tanrılara dua edip, adak adadıktan sonra, uykuya yatıp, uykularında gördükleri rüyanın yorumlanması ve telkin edilmesiyle iyileşiyorlardı. Burada bulunan Kutsal Kuyunun yakınında uzun bir yeraltı tüneli vardı. Bu tünel, hastaların soğuk ve sıcak havadan korunmasını sağlamak amacıyla yapıldı. Geniş ve yüksek olan bu tünelin her iki ucunda merdivenler, tepesinde içerisini aydınlatan bir dizi delik vardı. Bu tünele giren hastalara İyileşeceksin, iyileşeceksin diye sürekli telkin gönderiyor, hastalıklarını yenmeleri için iyi şeyler düşünmelerini, iyi enerjiyle dolmalarını sağlıyorduk. Böylece kapıdan girdikleri anda ölümden korunduklarını düşünen hastalar kendilerini daha iyi hissetmeye başlıyordu. Çok ağır hastalığı olan ve iyileşemeyecek durumda olan hastaları içeriye almıyorduk diğer hastaların morali bozulmasın, mekana negatif enerji girmesin diye. Bazı hastalıkların tedavisinde hastanın kutsal alan sınırları içerisinde telkinle uyutulması önemli bir aşamaydı. Kutsal Kuyu'nun güneybatısında, uyku odalarına bir törenle geçilirdi. Hasta, uyku odasına girmeden önce yıkanıp temizlenir, beyaz giysiler giyer, başı zeytin dallarıyla süslenmiş bir koyunu Asklepios Tapınağı'nın önünde bulunan sunak masasında kurban ettikten sonra odaya girer, uyandığında ya iyileşmiş olurdu ya da iyileşememişse, rahiplere anlatacağı bir düş görmüş olurdu. Bu düşe göre rahipler, daha dünyevi tedavi yollarını onlara salık veriyorlardı. Hastaların rüyaları rahipler tarafından yorumlanırdı. Asklepion'da rahiplerle hekimler, hastaları tedavi etmek için el ele vermişlerdi. Asklepion'a iki çeşme yaptırdım. Biri kayaya oyulmuş bir çeşmeydi. Bu çeşmede elini, yüzünü, kafasını yıkayan hastalar saçkırandan kurtuluyorlardı. Bu çeşmeden akan su buranın toprağıyla birleşince şifalı bir çamura dönüşüyor ve hastalar burada biriken çamurlarla çamur banyosu yapıyor ardından teknelerde yıkanıyor daha sonra da özel olarak yapılmış taraçada, vücutlarını, özellikle hasta olan bölgelerini güneşin iyileştirici ışınlarına bırakıyorlardı. İkincisi ise tiyatronun yakınında, üstü açık, mermer bir tekne ile donatılmış ve soğuk banyo önerilen hastalar tarafından kullanılıyordu. Hastalar arasında ayırım yapmıyorduk. Hangi ırktan, hangi dinden, hangi ülkeden olursa olsun herkesi kabul ediyorduk. Giriş kapısından sonra yaklaşık bir kilometre olan ve yaya olarak yürünen, iki yanında sütunların dizili olduğu yolda bazı dükkanlar vardı. Uzaklardan gelen hastaların ve ziyaretçilerin ihtiyaçlarını karşılamak üzere kurulan bu çarşıda tanrılara sunulacak hediye ve adaklar da satılırdı. Bu adaklar hastaların iyileşen uzuvlarının sembolik bir göstergesi olan seramikten yapılmış küçük el, ayak, kulak biçiminde bazı heykelciklerdi. Bunlar, hastalar tarafından getirilen ve temsil ettikleri organın iyileşmesi için Asklepios'a sunulan adak nesneleriydi. İyileşen hastalar zaman zaman gelir Asklepios Tapınağı'nı ziyaret ederek maddi olanakları doğrultusunda yardım yaparlardı. Kutsal alanın merkezinde Kutsal Kuyu yer almaktaydı. Bu kuyu bir pınar suyu ile besleniyordu bu yüzden hem suyu içiliyor hem de yıkanılıyordu. Kutsal Kuyu'daki bu yazın serin, kışın ılık olan su göz hastalıklarına, banyo yapıldığında göğüs hastalıklarına, astım ve ayak sorunlarına iyi geliyordu. Hastalarımız sıkılmasın biraz da eğlensin diye tiyatro gösterileri yapıyorduk. Bu tiyatroda ne büyüleyici konserler verildi ve dillere destan bahar-yaz şenlikleri yapıldı. Hastalar iyileştikçe bizim yüzümüz gülüyor ve ünümüz uzak sınırları aşıyordu. Zamanla öyle iddialı hale geldik ki kapımıza Ölümün girmesi yasaktır. yazan bir levha astık. Adımız o kadar ünlendi ki çağın en önemli sağlık merkezlerinden biri olduk. Asklepios çok çalıştı. Kendisi çok iyi bir hekim olduğu gibi dönemin seçkin hekimlerini yetiştiren bir tıp okulu açtı ve dünyanın ilk psikiyatri hastanesini burada açtı. Asklepios'a inanarak, buraya şifa bulmaya gelen hastaların sayısı her geçen artıyordu. Hastanenin ünü Roma sınırlarını aşmış üç kıtaya yayılmıştı. Bergama dışındaki kentlerden başka ülkelerden çok sayıda insan geliyordu. Yeraltından çıkan su Asklepios'un iyileştirme gücünü alan şifalı kutsal bir suya dönüşüyor, bu suda yıkanan insanlar, güneş ve çamur banyoları ile çeşitli bitkilerden yapılan ilaçların yanı sıra Pan'ın çaldığı müziklerle, düzenlediğimiz adak törenleri, tiyatro oyunları gibi pek çok tedavi yöntemiyle iyileşiyorlardı. Asklepion yalnızca bir sağlık kurumu değildi, sadece bir hastane veya tıp okulu olmaktan çok daha fazlasıydı. Aynı zamanda kamusal ve dinsel bir kutsal alandı. Herkese açıktı. Muayene, tedavi, rahatlama ve meditasyon mekanlarının yanında sosyalleşme alanlarıyla beraber kocaman bir şehir gibiydi. Hastaların iyileştiğini görünce ben de eski neşeme kavuşmuştum. Ancak gel zaman git zaman imparatorluk zayıfladı. Derken saldırılar, istilalar, savaşlar başladı. Her taraftan saldırıya uğruyorduk, insanlar korkularından evlerinden çıkamıyordu. Bu güzelim hastane sessiz, sakin, terk edilmiş bir harabeye döndü ve unutuldu. Yüzyıllar geçti bu arada depremler, volkanik patlamalar, toprak kaymaları, seller, fırtınalar yaşandı. Günlerden bir gün birden gözlerim karardı ve kendimi ıssız bir karanlığın içinde buldum. Her tarafım ağrıyor, başımı kaldıramıyordum. Hareket etmek istiyor ama kıpırdayamıyordum. Taşların arasında sıkışmış kalmıştım. Çaresiz derin bir uykuya daldım. Zaman zaman şuurum açılıyor; ama ayaklanacak gücü bulamıyordum. Üstümde tonlarca ağırlık çoğu zaman nefes almama engel oluyordu. Bu karanlıktan ve üzerimdeki tonlarca yükten kurtulmak istedim. Ama sanki imkansızdı, mümkün görünmüyordu. Nefesimin son gücüyle feryat figan ediyordum; ama beni duyan olmuyordu. Ben de çaresiz karanlıkta uyumaya devam ettim. Ancak günlerden bir gün üstümde kıpırdanmalar hissettim sonra içeriye ince bir ışık süzüldü, daha fazla hava girdi, birden ciğerlerim açıldı, temiz ve taze oksijen başımı döndürdü ve o incecik ışık gözlerimi kamaştırdı. Sonra sımsıcak bir elin bana dokunduğunu hissettim. Ürperdim. Şaşkındım. Birden sesler duymaya başladım. Biri bağırıyordu; Dikkatli olun, halatları iyi bağlayın, yavaş çekin! Birden yukarıya doğru çekildiğimi fark ettim. Dört insan beni halatlarla bağlamış toprağın üstüne çıkarıyorlardı. Bana bir şey olmasın diye çırpınan genç bir adam vardı. Etrafında ondan daha da genç onlarca insan. Ben yukarıya doğru çıktıkça sevinçten bağırıyor, alkışlıyor, ıslık çalıyorlardı. Çok dikkatli bir şekilde beni bir köşeye yerleştirdiler. Genç bir kadın sımsıcak elleriyle bana dokunuyor zarar vermekten korkarcasına, çok dikkatlice üzerime yapışan toprak, çamur, kireç gibi maddeleri temizliyor, üstümden uçuşan tozları solumamak için maskeyle çalışıyor, maskeden akan terler yanaklarından aşağıya doğru süzülüyordu. O temizledikçe, ben kendimi daha rahat ve sağlıklı hissediyordum. Öyle itinayla, titizlikle çalışıyordu ki onu hayran hayran izliyordum. Bazen göz göze geliyorduk, yüzüme uzun uzun bakıyor ve benimle konuşuyordu. Bana şarkılar söylüyordu. Sıcağın en şiddetli zamanlarında her tarafından terler akıyor, ama o tüm yorgunluğuna rağmen sabırla, özenle işini yapıyordu. Temizlenmem bitince beni başköşeye koydular. Gelen giden herkes bana hayranlıkla bakıyor, ben ise bu ilgiden memnun ama şaşkın olan biteni anlamaya çalışıyordum.


Frank Lentricchia ve Jody Mcauliffe'in birlikte kaleme aldıkları Katiller, Sanatçılar ve Teröristler adlı kitabın ilk makalesi 11 Eylül saldırılarından yola çıkar. Besteci Karlheinz Stockhausen Dünya Ticaret Merkezi'nin yıkılışını büyük bir sanat eseri olarak tanımlamış ve bir skandalın kopmasına neden olmuştur. Aslında Karlheinz Stockhausen'in açıklaması hiç de bize yansıyan kadar kötücül duygular içermemektedir. Cümleyi tersine çevirirsek temelde söylediği hiçbir sanat yapıtının böylesi bir etkiye ulaşamayacağıdır. Aslında birçoğumuzun sıklıkla dillendirdiği Gerçek her zaman daha çarpıcıdır. ya da bizim dilimizde artık tekrarlanmaktan anlamını yitirmiş Gerçek acıdır. gibi bir kalıbı yinelemiş, sadece seçtiği örnek, başka bir yıkıma neden olmuştur. Eğer Stockhausen'in eyleminin sonuçlarını öngörebileceğini varsayarsak buna bir tür özyıkım dememiz bile mümkündür. Öte yandan, buradan baktığımızda özelde saldırıya uğrama paranoyasını, genelde paronayayı yaşam kaynağına dönüştüren Amerika'nın gündelik ideolojisi, çoğu B sınıfı Hollywood filmlerinin konusu olan kötücül felaket fantezileri gerçeğe ve şok edici bir yüzleşmeye dönüşmüştür. Oysa aynı Amerika, bombalarıyla harita üzerinde tarif edemeyecekleri yerlere özgürlüğü götürdüğü savına hem kendini hem dünyayı inandırmak için büyük bir çaba harcamakta, savaşın savunusunu olabildiğince ifadesiz bir ifadeyle yapmaktadır. Başka bir açıdan Amerika için ötekine dönüşmek, öteki içinse ötekinin kendi acısını deneyimlemesi her iki taraf adına da şoktur. Milyonlarca insanın şiddetin doğurduğu trajediyle kurduğu empatiyi bir yana bırakacak olursak aslında, 11 Eylül bize başka bir gerçeği de hatırlatmıştır. Öğretinin, propagandanın, deneyimin algılarımızı değiştirdiği, hatta çarpıttığı gerçeğini. İşte bu noktada bir sanatçının olay karşısında dizginleyemediği heyecanla kurduğu cümle, yeni bir öfke hedefine dönüşüverir. Oysa 11 Eylül'den sadece iki yıl sonra 2003 yılında üst başlığı Dreams and Conflicts olan 50. Venedik Bienali'nde Chen Shaoxiong, Anti-Terrorist Variety adlı çalışması ile saldırıyı sanat yapıtının konusuna dönüştürür. Artık eylem, bir eleştiri aracı olarak sanatla hoşgörü alanımızın sınırlarına dahil edilmiştir ama aynı zamanda başka işlevleri de gerçekleştirir. Bir yandan bellek tazelerken diğer yandan trajik olanı dönüştürür. Görüntünün yer değiştirebileceğine ilişkin önerme sunar. Öte yandan, görsel dilin çeşitliliği, hafızamızda başka canlandırmaları da çağırır. 11 Eylül saldırısı savaşın nedenine de dönüşecek bir meydan okumadır. Oysa savaşın gerçekliği görünen sebepleri her zaman çürütür. Yukarıdaki gibi hem gerçeğin hem eserin görüntülerinin ardına başka bir gerçekliğin görüntülerini eklediğimizde algılarımız ve yargılarımız bir kez daha değişir. Bütün dünyada infiale neden olan Irak hapishanelerinde yaşananlar aslında insanları savaşın gerçekliği ile yüzleştirmiş, televizyondaki öznesiz görüntülerin bir tür perdeleme işlevi gördüğünü, savaşın aslında bir tür kötücül histeri hali olduğunu kavratmıştı. İnsanlığa dair her olay, ortak bilincimize işlenir. Bazen ikinci fotoğrafta olduğu gibi görsel kodlar birer simgeye dönüşür. Yıkımı ardına almış yalnız kız çocuğu aslında sözü bitirir. Bu, yargı yetilerimizin ya da özürlerin tükendiği yerdeki son noktadır ve yeni bir koda dönüşerek bilinçte ya da bilinç dışında şiddeti kavrayışımıza ilişkin bir alan yaratır. İlk bakışta hiç de olumsuz tepkiler vermeyeceğimiz aşağıdaki iki görsel yukarıdakilerden sonra başka anlamlar kazanır. İkiz Kuleler'e yapılan saldırı da Saddam heykelinin yıkılışı da düşman algısının simgelerini hedef alır. Böylesi bir yıkım aslında gücün sonsuzluk içermediğine ve yitirilebileceğine dair bir göndermedir. Sembolü yok etmek öz varlığın yitişini de simgeler. Ne yerine yenisini ne de İkiz Kuleler'de ışıkla yapıldığı gibi simgenin yerine onu hatırlatacak başka bir sembolü koymak ilksel kaybın gerçeğini değiştirmez. Hala Burada hatırlatması artık sadece bir yanılsamadır. Savaşın oyuna dönüşmesi Baudrillard'ın simülasyon kavramını hatırlatır. Irak savaşına gönderme yapan bilgisayar oyunu, gerçeği öteler, unutturur, yok eder ve kendini yeni bir gerçeklik olarak sunar. Oysa oyunun hemen altındaki yazı, militarist mantığa işaret etmektedir. Oyun oyna, aynı kökten türeyen iki basit kelimeyi emir kipinde kullanır. Bu, başka bir açıdan normalleştirme sürecidir. Hakikat sonsuza kadar yitmiş, yerine trajediyi hiçleyen bir kavram konmuştur. Artık karşımızda gerçek olmayan, gerçek olmadığını bildiğimiz, ama sadece öyleymiş gibi davrandığı için öyle kabul ettiğimiz salt bir simülasyon vardır. Oysa ne semboller ne de gerçeğin yerine geçen gerçekler ilk elden yüzleştiğimiz göstergeler kadar çarpıcı değildir. Terörist bir eylemin ne kadar yıkıcı olabileceği ve savaşın gerçeğiyle bir kez karşılaşılmıştır ve yerine geçecek her şey bilinçli bir algı için ancak gerçeğin başka bir boyutta okunması anlamına gelir. Konunun başına dönelim. Öfkenin hedefi Stockhausen sadece bir cümlenin altını çizmiştir. Hiçbir sanat eseri, yaşam kadar şaşırtıcı, sarsıcı olamaz. Cümleyi kaynaklarından, örneklerinden sıyırıp olduğu gibi aldığımızda başka bir gerçeklikle karşılaşırız. Evet, sadece beyaz ekrandan izlediğimiz uzaylıların istilası, yanardağ patlamaları, dünya savaşları, salgınlar... Müze ve galerilerde karşımıza çıkan, bazen sınırlarımızı zorlayan nesneler, eylemler... Bütün bunlara ekleyebileceğimiz farklı anlatım yollarını benimsemiş, farklı estetik kategoriler içinde değerlendirilen milyonlarca yapıt, sadece birer kathartik sürece, haz nesnesine, düşündüren, sorgulatan, kafa karışıklığı yaratan imgelere dönüşür. Hiçbir şey gerçek kadar çarpıcı değildir, çelişkili olan ise bazen gerçek, algıladığımız, öyle sandığımız şey de değildir. Kuşkusuz Zizek'i pek çok referansla yeniden okumak mümkün. Yukarıdaki örnekler sadece onun referanslarıyla da olabildiğince örtüştüğü için seçildi. Zizek okumak bazen algının çarpıtılması anlamına gelir, bazen de tam tersi çarpıtılmış bir algının iyileştirilmesi. Sonuçta somutta algıladıklarımızın dışında bireyin içselliğinde süregelen dönüşümleri sergiler Zizek. Görüntüleri, algıları, bakış açılarını ters yüz eder. Gerçeklikle olan ilişkimizi sorgularken çıplak gerçeğe yeniden bakmaya davet eder. Zizek'in soruları açık uçludur. Konuyu sadece sorular ve saptamalar için araçsallaştırır. Bir felsefeci ya da kültür eleştirmeni olarak Zizek, arar. Bülent Somay, Slovaj Zizek'in Kırılgan Temas adıyla bir araya getirilen seçkileri için kaleme aldığı ön sözü yukarıdaki cümleyle bitirir. Kaldı ki, Zizek'in object petit ayı bilinçli olarak aradığını söylemek çok da yanlış olmayacaktır. Karanlıkta kaldığını varsaydığımız İd'in arzusunu bilinç kavramına aktarmasıyla Zizek'i kendini dönüştüren bir felsefeci olarak okumak da mümkündür. Zizek, Lacan'dan yola çıkmıştır, ama bugün vardığı nokta psikanalizden, popüler kültüre, felsefeden günün dönüştürülmesine değin birçok alanı kapsar. Bir başka açıdan Yamuk Bakmak çalışmasının başlığıyla örtüşen düşünsel bir eylem gerçekleştirir Zizek. Şeylere ve Gerçeğe Yamuk Bakar. Algılarımızla oynar. Şeyleri yorumlarken yoruma ilişkin yeni öneriler getirir. Object Petit a Olarak Cola makalesinde olduğu gibi. Burada psikanalitik perspektif açısından önemli olan artı-değerin kapitalist dinamikleriyle artı-hazzın libidinal dinamikleri arasındaki bağlantıdır(2), der Zizek. Bir filozof ve kültür eleştirmeni olarak Zizek'in object petit a olarak colayı seçmiş olması rastlantı değildir. Görüntülerindeki sıradanlığa karşın Jean gibi cola da kapitalist sistemin ikonudur. Kolay ulaşılır oldukları kadar arzunun da nesnesidirler. Bize hep ve dahayı hatırlatırlar. Ama aynı zamanda içerdikleri anlamları dışlarlar. Dünyanın neresine giderseniz gidin Cola reklamlarının mantığı aynıdır. Bu içecek bize bir tür mutluluk vadeder. Aslında ulaşmaya çalıştığımız her şeyin, içeriğinde olduğu mesajını verir. Reklamlar bir yandan haz kavramını çoğaltırken bir yandan bazen açık bazen sublime mesajlarla yukarıdaki üç reklamda olduğu gibi ilksel dürtümüz cinselliğe gönderme yapar. Baştakinin vaadi açıktır. Tüketici için kadın, kadın için Cola bir arzu nesnesidir. Bununla birlikte model nesne ile değil izleyici ile ilişki kurar. Bu ilişkiyi kurarken objeyi simgeleştirir, bir göstergeye dönüştürür. İstediği tam olarak o obje değil, objenin temsil ettiği şeydir. Temsilin bilinçaltındaki ilk çağrışımı ise penistir. Oldukça büyük bir penis. Mesaj yerine ulaşmıştır. Büyük bir penise sahipsen bana da sahip olabilirsin ya da kola iç. Sana benzer bir hazzı vadediyorum. Gerçek açıktır: Böyle bir penise sahip olmak imkansızdır, oysa ulaşılmaz olan simgesiyle yer değiştirebilir. İkinci afiş görece daha masum olmasına karşın diğeriyle hemen hemen aynı iletiye sahiptir. Cola içen Hollandalı kız, izleyiciye davetkar bir bakış atar. Çizimde modelin duruşu, olabildiğince az renk kullanımıyla algının belli bir noktada odaklanması sağlanmıştır. Dikkatli bir izleyici kadının sol koluna gizlenmiş penisi görecektir. Her iki imgenin de pornografik olduğu gerçektir. Sadece birincisindeki açık seçiklik diğerinde oyunsu bir havaya geçer. Üçüncü kullanım, çokanlamlı okumaları barındırır. Şişeden fışkıran köpükler hazzın en üst noktası boşalmaya gönderme yaparken köpüklerin topuklu bir kadın ayakkabısına dönüşmesi fetişe dair fantezileri harekete geçirir. Burada sıradan bir nesne olan Cola şişesinin önemi yoktur. Dikkat çekilen alan, şişenin içinden çıkan sıra dışı haz vaadidir. Her üç kullanımda da aslında arzunun ulaşılabilirliği düşüncesini barındırır ama son noktada vaadini asla gerçekleştirmez. Sadece tüketimi çoğaltan bir hiçliğe evrilir. Yarattığı aslında boşluktur. Cola kendini çoktan bir object petit aya dönüştürmüştür. Kuşkusuz bir erkek için reklamdaki kadını arzuladığını ifşa etmek, süperegosunda bir yıkıma yol açabilir. Ama Cola'yı arzulamak güvenlidir, nasıl olsa hiç kimse Cola'nın vadettiğini arzuladığını bilmeyecektir. Peki, bu reklamlar dünyadaki tüketimin çoğunu yaptığı varsayılan kadın tüketiciyi nasıl tavlamaktadır. Belki bu noktada erkek bakışını tersine çevirip, bir parça histerik bir içgüdüyle kadının tam da arzunun nesnesi olmayı arzuladığı fikrinden yola çıkabiliriz: Arzulanan kadın olma, arzulanan kadının yerinde olma, arzulanan kadının yerine geçme. Bir başka şekilde ifade edersek gerçek hayatta yeterince yerini bulmamış ödünlemenin güvenli bir alan olan imaj üzerinden gerçekleştirilmesi. Aslında bu, tartışılan döngünün bir başka boyutta yinelenmesidir. Reklamdaki kadın tıpkı sunduğu nesne gibi bir tür yokluğu ya da hiçliği temsil eder. Yer değiştirme güdüsü asla gerçekleşemeyecek bir arzudur. Elde kalan ise arzunun temsiline dönüşen objedir. Bu noktada tıpkı kozmetik reklamlarında olduğu gibi kadın asla olamayacağı bir kadın olmak için tüketir. O olmanın yerine Onun sahip olduğunu koyar. Bir kez daha imajın temsili, arzunun bir türlü ulaşılamayan nesnesine dönüşmüştür. Zizek, modernist sanattaki kopuşun obje ile onun yer aldığı alan arasındaki gerilimin yansıtmayla hesaba katılmasıyla ortaya çıktığını söyler. Aslında buna postmodernist kopuş demek daha doğrudur. Çünkü modernist sanat yapıtla özdeşlik kurar. Duchamp'la başlayan kopuş ise sanat nesnesinin nerede durduğuna dikkat çeker. Pisuvar müzeye girdiğinde sanat nesnesine dönüşür. Öncesinde bir anlamı yoktur. Önemli olan onun nerede, nasıl bir boşluğu doldurduğu ve oraya kimin tarafından, ne amaçla konduğudur. Başka bir deyişle nesne Boş'un yerine konarak estetik değere dönüştürülmektedir. Aslında yücenin nesnesi bizzat Boş'un kendisidir. Andy Warhol her ne kadar gösterdiği imgeler üzerinden eleştirel bir tavır sergilememekle eleştirilse de onun Cola çalışmalarını yukarıdaki alıntının dışında Zizek'in Cola üzerinden yaptığı object petit a çözümlemesine benzer bir açıdan okumak olasıdır. Warhol, kapitalizmin ikonlaşmış nesne ya da figürlerini, aynı mantık üzerinden işler: Yeniden ikonlaştırma ve yeniden çoğaltma. Bir seri üretimi, ilksel amacına uygun olarak çoğaltma ile karşılar. Birincisi, tek bir yapıt üzerinde neredeyse görüntüsünü dışlayacak kadar tekrar eden şişelerdir. Bilindik bir nesnenin temsili, başka bir nesnenin varlığına hizmet ederken aynı zamanda yeni bir ikon yaratır. Seri üretim mantığı hem eserin kendisinde hem de tekniğinde tekrarlanır. Andy Warhol'un Cola şişeleri birden çok üretilmiştir ve bu anlamda biricik değildir. Bu, bir sanat yapıtının tekliğine ilişkin bir göndermeyi de içerir. Öte yandan, bir sanat eseri, hatta bir Andy Warhol eseri olduğu düşüncesi, ona sahip olma dürtülerimizi de harekete geçirir. Birincil güdülerle harekete geçiren haz, öğrenilmiş estetik hazla yer değiştirmiştir. Yine de seri, tek olana sahip olma arzusuna ket vurur. Sonuçta ekonomik güçle erişilebilecek haz duygusu da yarım kalır. Bir Andy Warhol'a sahip olunabilir, ama tek bir Andy Warhol'a sahip olmak aslında nerdeyse olanaksızdır. Andy Warhol, Coca Cola Şişeleri, 1962, kağıt üzerine baskı, 1987, 60.96 x 86.36 cm.


Bu soru cümlesi ilk okuyanlar için nasıl bir anlam ifade edebilir, ya da herkes benzer anlamı çıkarır mı bilinmez ama hemen diğer ülkelerde özellikle Avrupa'da ve Amerika'da durum nedir? gibi bir başka soru cümlesiyle çözüm aramak sanki esas soruyu basite almak gibi olacak. Türk Dil Kurumuna göre kültür Tarihsel, toplumsal gelişme süreci içinde yaratılan bütün maddi ve manevi değerler ile bunları yaratmada, sonraki nesillere iletmede kullanılan, insanın doğal ve toplumsal çevresine egemenliğinin ölçüsünü gösteren araçların bütünüdür. antropolojinin kurucularından E. B Taylor'a göre ise bilgilerden, inançlardan, sanattan, ahlaktan ve insanın toplumda yaşayan bir varlık olması nedeniyle edindiği bütün öbür yetenekler ve alışkanlıklardan oluşan karmaşık bir bütün dür. Şu halde bu tanımlardan sonra kültür için insan topluluklarının yaptıkları her şeydir diyebilir miyiz? Evet diyebiliriz; uyku düzeninden tutun da, trafikteki davranış alışkanlıklarına, işyerindeki davranışlardan, giyim-kuşama, üretilenlerden, tüketilenlere kadar çoğu şey kültürün konusunu oluşturur. Bunların içinde sanatsal faaliyetler ve sanat üretimi özel bir yer oluşturur. Neden özel bir yer oluşturur konusu farklı bir yazının işidir, ama diğer faaliyetlere göre insanlar arası iletişimde sanatsal faaliyetler en üst düzeyde bir iletişim aracı olduğu için diyebiliriz. Tek tek bireylerin ya da toplulukların davranışlarının altında yatan nedenlerden biri, nefes alıp vermeye devam edebilmek, yaşamlarını idame ettirmek adına doğrudan ya da dolaylı olarak hayatı kolaylaştırmak, kişiyi daha özgür kılmak yatar. Tek tek bireylerin ya da toplulukların davranışlarının kültürün konusu olabilmesi için uzunca bir miktar zaman geçmesi gerekir. Zamanla toplumun süzgecinden geçip belki de kendiliğinden kültürün konu alanına girebilecek kimi eylemlerin, edimlerin kültürün konusu olup olamayacağına karar verebilecek bir devlet merciinin olmaması gerektiğine inanıyorum. Zaten günümüz toplumlarında baskıcı ve otoriteryen devlet anlayışlarının bizzat uygulanma sahalarından biridir kültür bakanlığı meselesi. ben devlet olarak artık şu davranış kalıbının toplumuma ait bir kültür olduğunu ilan ediyorum şunu ise kabul etmiyorum biçiminde, ya da varlık bulduğu sınıfsal kimliğin kültürünü tüm topluma mal etmeye dönük kültür politikalarını uygulamaya koyarken bu açıkça ortaya çıkar. Peki öyleyse ne yapacağız? Her şeyi kendiliğine mi bırakalım? Sınıfının devletinin her şeyi kendi çıkarına göre yontmaya çalıştığı bir dünyada kültür bakanlığı da; kendi gelişim yolunu bulacak bir kültür ağacının oluşmasını engelleyen kötü niyetli bir bahçıvana benziyorken yapabileceklerimiz elbette çok sınırlıdır. Özgürlük kültür ve sanat hayatının olmazsa olmazıdır. Daha önce suskunluk sarmalından bahsettiğim yazımda, kültür ve sanat temsilcilerinin ve bunların ürünlerinin topluma belli tercihleri nasıl dayatmaya dönük kullanıldığını, bir sonraki yazımda da bir kültür hareketinin, devletin müdahalesi gerçekleşince nasıl trajik bir sona gittiğini göstermeye çalıştım. Alternatif ve daha güzel, daha adil bir dünyanın hayalini gerçekleştirmeye çalışanlar için kültür, elbette ki yaptıkları güzel işlerdir ancak bu yeterli midir? Devletin her alanda olduğu gibi kültür alanında da toplumun tüm hücrelerine dayattığı ve başardığı şeylerin özünde ne olduğunu ortaya çıkarmak, tüketim toplumunun gerekleri neyse onları işlevsiz, dayanaksız kılmaya dönük edimler atılacak ilk adımlardan olmalıdır. Ama bunların sistematikleştirilmesi sorununun, halkın genel politik tavrının değiştirilmesi sorununa sıkı sıkıya bağlı olduğunu söylemeyi de ihmal etmeyelim.


Bana göre değildi bu dünya; bir avuç yüzsüz, dilenci, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi; onlar için kurulmuştu bu dünya. Yeryüzünün güçlülerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için. Duygu kimi zaman insanın kaburgasında kaynayan kimi zaman da ilikleri donduran, gülümsetip ağlatan garip soyutluktur. Tarifi güçtür çünkü yazının icadından beri anlatmaya çabalar insan, ancak yazarsa hisleri dökülür, temizlenir kirli göğsü insanlığın. Bu yüzden son çare gölgesine anlatır yapayalnızsa ve sınırlarındaysa deliliğin. Tam da bu akıl-his savaşının çalkantılı köpüğünde hayat bulan bir roman Kör Baykuş. (Hidayet, 2001) İran kültürünün karanlık yalnızlığıyla yoğrulan Sadık Hidayet'in deliliğe övgü ve başkaldırı niteliğindeki eseri bütün çıplaklığıyla ortaya döküyor, mantığın duygulara yenilişini ve yenilginin intihara sürükleyişini. Hislerinin kontrolsüzlüğü mantığını bastırır, delirmesine sebep olur Ravi'nin. Anlatıcının delirişinin trajediyle sonlanması kaçınılmazdır, bu Ravi'nin intiharıdır. Kahpe'yi öldürerek varoluşunu sapladığı son kayayı da parçalar ve kendini hayatın sonsuz uçurumuna atar. Hayatının bir bölümünü İran ve Hindistan'da geçiren ve Şark kültürünün etkilerini yabancılaşma kavramıyla yoğurup yaşadığı krizleri bu bileşik yapıda anlatan Sadık Hidayet'in klasikler arasına giren romanı Oğuz Demiralp'ın 'tam metin' olarak tanımladığı bir yapıya sahiptir. Her okunduğunda nitelikli bir okur tarafından tamamlanan, farklı biçimlerle okunulabileceğinin keşfedildiği bir başyapıt. Bu yazı Kör Baykuş'un her okunuşunda farklı bir yorumsamayla okunabileceğini alt başlıklar altında inceleyecektir. Kör Baykuş'u okuma biçimlerindeki çokluk metnin bir defadan fazla okunmasını da gerekli kılmaktadır. Varoluşu varlıkla yokluk arasında varlıktan ziyade yokluğa yakın hissederek yaşayan Ravi, Ravi'nin var oluşunu ve duygularını doğrudan etkileyen Kahpe, babası, annesi, diğerleri... Öncelikle karakterleri Ressam ve Ravi olarak ikiye ayırmalı, Dr. Jekyll ve Mr. Hyde gibi bu karakterler de aynı kişinin savaşan tarafları gibidir. Her ikisinde de yoğun bir varoluş sancısı, hayattan bıkma ve kaçış arayışı vardır. Ölümü durmaksızın düşünmektedirler, baktıkları her yerde gölgeler onları görür gibidir. Roman boyunca defalarca tekrarlanan oda-tabut benzetmesi de onların çoktan ölü olduklarını göstermektedir, yıllarca bir tabutun içinde yaşadığını düşünen biri ne kadar hayatta olabilir? Sürekli esrik ve sıkkın, kimseyle ilişki kuramamış olmaları karakterlerin metin boyunca yalnızca yabancılaşma bağlamında bir kez daha okunması gerektiğini gösterir. Hıristiyan teolojisi alanındaki yorum tartışmalarından ortaya çıkan bir anlam ve metodoloji bilgisi biçiminde tanımlanabilecek Hermeneutik, sonraları teolojinin dışına taşmış ve daha genel anlamda yorum araştırmalarıyla ilgili felsefi bir disiplin haline gelmiştir. Yorum Bilimi olarak da tanımlanabilir. Kör Baykuş çok yönlü, çok anlamlı bir metin olduğu için Sadık Hidayet'in yaşamı, Şark kültürünün etkisi, Modernizm ve bununla birlikte gelen yabancılaşma kavramı bağlamında bu etkilerin tamamı birlikte düşünülerek ya da ayrıştırılarak okunabilir. Sadık Hidayet'in aristokrat bir aileden gelmesi, ailesini sevmemesi, korumacı bir annenin denetiminde büyümesi, eğitimini farklı coğrafyalarda ve dillerde almış olması, vejetaryenliği, esrar ve içki kullanması, onun varoluşsal sorunlar üzerinde düşünmesine ve bölünmüşlük hissini metne aktarmasına imkan vermiş olabilir. Çokkültürlü bu yaşam çok boyutlu bir biyografik okumayı da beraberinde getirir. Fransızca eğitim veren bir okula giden yazar sırasıyla Belçika-İran-Fransa-İran-Hindistan-İran ve Fransa'da yaşar. Doğu ile Batı arasında gidip gelen bir yaşam, metinlerindeki kaygan kültürel zemini açıklayabilir. Bu kaygan zemin yüzünden İran'da çalıştığı kurumlardan kısa sürede ayrılır. Hidayet'in amcasının eşiyle yasak bir ilişki yaşadığına dair şifahi iddialar vardır. Bu iddianın doğru olduğu savıyla yapılacak bir okuma Ravi ile Kahpe arasındaki ilişkinin yorumlanmasını farklı noktalara taşıyabilir. Yaşamı boyunca intihar eğilimi olan Sadık Hidayet'in ait olduğu ya da hissettiği bir ideoloji yoktur. Fars Milliyetçiliği ve Sosyalist Parti sempatizanlığı gibi iki kutbun ortasında kalan ve yaşamını Paris'te sonlandıran Hidayet'in bu metni otobiyografik unsurlar dikkate alınarak bir kez daha okunabilir. Kaotik birlikteliğe son vermek için kendi mükemmel sonunu yaratan Ravi'nin varoluşçu bir bakışla metni kendisinin anlatması romanın tutarlı bir metin olduğunu da göstermektedir. Ravi'nin gördüğü rüyalar, evlerin biçimleri Şark kültürüyle yetişmiş bir ressamın betimlemelerini andırır. Karakterlerin zaman ve mekandan kopuşu sürrealist kompozisyonlarla dile gelir. Örneğin Ressam at arabasıyla yolcuğunda etrafa bakar: kah basık, kah yüksek, geometrik, konik biçimlerde, kül rengi, üç köşe, küp prizma biçimli evler (sf 30-31) görür, sonra uzay yaratıkları için mi yapılmıştı bu evler? diyerek dış dünyadan kopuşunun büyüklüğünü tanımlar adeta. Uyku ile uyanıklık, gerçekle kurmaca arasında geçen, bazen anlatıcının bile emin olmadığı belirsiz hal Kör Baykuş romanını bilinçaltıyla oynanan bir oyuna dönüştürür. Ravi'nin aşkı yaşama ve hatırlama biçimindeki melankoli onu bütün komplike duygularından arındırdığınız zaman- okuru Romantizmle karşılaştırır. Aşkın zamanla tutkuya ve ileride saplantıya dönüşünde; nefretini, tutkusunu, duygularını yaşama ve anlatma biçimindeki naiflik Romantizme teğet geçen bir metnin varlığına işaret eder. Öldürmenin, ana rahmine dönme isteğinin yer aldığı bir romanın Psikanalitik okumayla incelenmesi gerekli bir hal alır. İkiz duyguların romandaki birlikteliği, Ravi'nin uyku hali ve bunun bilinçaltına işaret etmesi, Narsizm ve bastırılmışlık kavramları romanı Psikanalitik açıdan yorumlamaya elverişli bir noktaya getirir. Sevgi ve paylaşım yerine ölme-öldürme içgüdülerinin izleri olan saldırma-parçalama hislerini taşıyan zavallı anlatıcının Psikanalizmin kollarına düşmesi kaçınılmazdır. Anlatıcı, Kahpe'yi öldürerek, anlatı boyunca herkesten tiksinerek okuru Sadizme yönlendirir. Bütün bunları yaparken çevresindeki herkesten tiksinmesi Sadizmden Mazoşizme geçişin başladığı noktadır. Çünkü Ravi'nin tiksindiği herkes kendisinden birer parçadır. Herkesten iğrenirken 'ben'ini de bu iğrenmenin hem öznesi hem de nesnesi konumuna taşır. Romanı cinayet ve intihara giden bir yol haritası çıkararak okumak da mümkündür. 26 yaşında intihar girişimi olan Hidayet'in kendini öldürme kararı süreç sonunda verilmiş ve hiç vazgeçmediği bir arzunun gerçekleşmesidir. Romanda da cinayet uzun bir hazırlık sonunda verilmiş ve vazgeçilmeyen kendini öldürme yolunda alınmış bir karardır. Bu kararlılığı Ravi'nin gölgesine anlatmak için başladığı ilk cümleden yaşamın son hamlesi olan ölüme gittiği yola kadar takip etmek mümkündür. Satır aralarında fark edilen öfkeli, sıkkın, miskin beklentilere karşılık vermeyecek kadar bitik bir anlatıcının, anlatının bütününe kattığı ruh üslubun temelini oluşturur. Beklentilere karşılık vermeyerek kusursuz ve 'tam' bir metin ortaya çıkaran Hidayet, üst kurmacalı bir anlatımı romana yakıştıranların da beklentisini karşılıksız bırakır. Böylece anlatım biçimiyle de tam ve özgün bir metin yaratmış olur. Bütün metinlerinde kadını erkek ideolojik söylemle anlatan Sadık Hidayet, Kör Baykuş romanında kadını Ravi'nin yaşadığı sorunların temel nedeni sayarak kurgunun odağına yerleştirir. Romanı kadın ve cinsellik perspektifinden bir kez daha- okurken tek taraflı aşkın duyarsızlıkla tetiklenerek nekrofili, kadın düşmanlığı, masumiyetin kayboluşu gibi güdülerin de etkisiyle- düğüm bölümüne gelindiğini fark ederiz. Ravi'nin adeta içindeki kadını öldürme güdüsüyle geçirdiği öfke nöbetlerinin Şark kültüründe ahlak kavramıyla birlikte yürüyen kadın algısıyla dolaylı ilgisi vardır. Genel ahlak kurallarının dışına taşarak Ravi'nin öfkesini artıran Kahpe'nin öldürülmesindeki esas neden bu değildir. Anlatıcının kadın imajı daha çok yaşadığı ve karşılığını bulamamış duygularının etkisiyle oluşmuştur. Bu etkinin içerisinde, romandaki bütün karakterlerin Ravi'ye dönüşü ya da ondan bir parça oluşu dolayısıyla kendinden nefret güdüsünün yer aldığını da hatırlamak gerekir. Hidayet'in çelişkileri ve bu çelişkiler arasındaki uçurum anlatılarının ruhuna da yansır. Fars milliyetçiliği ile Sosyalist Parti sempatizanlığı, vejetaryenlikle içki ve esrar bağımlılığını aynı yaşama taşımış ve bunları tutarlılıkla bir araya getirememiş olan Hidayet'in Kör Baykuş'unda da çok karakter-tek karakter, ölme-öldürme, yaşam-ölüm, kadın-erkek gibi birlikteliği zor unsurlar tek anlatıda ustaca birleşmiştir. Böylece yaşamında birleştiremediği karşıtlıklar metinlerinde tutarlı bir birliktelikle bir aradadır. Karşıtlıkların biraradalığını romanın eksenine yerleştirerek yapılacak bir inceleme bağımsız bir makaleyi de aşacak dolgunlukta malzeme ile doludur. Şark kültürü ve yaşamının yarattığı imajlardan ikisinin bir arada oluşu hiçbir zaman yadırganmamıştır: miskinlik ve yoksulluk. Bunlardan hangisinin neden hangisinin sonuç olduğu da belli değildir. Romanın satır aralarında miskinliğe övgüler dizilirken Ravi'nin yaşadıklarının özgün nedenlerinden biri olarak miskinlik gösterilirken, yoksulluk bu durumu kurumsallaştırmış, meşrulaştırmış bir güçle anlatılır. Yoksulluk yalnızca Ravi'nin değil mekan betimlemelerinin, diğer karakterlerin yaşayışının da her zerresinde vardır. Miskinlik ve yoksulluk romanın yardımcı karakterleridir. Zerdüştlük, İslamiyet ve inanç bağlamında Osiris Söylencesine göndermeler yapılsa dahası dini içerikli cümlelere sık rastlansa da bunlardan uzak yaşayan, bazen öfkelense de bunlar yokmuş gibi yazan bir anlatıcının metnidir, Kör Baykuş. Sadık Hidayet, romanında Hayyam'ın rübaileri ile getirdiği erken Modernizmi 1936 yılındaki Modernizmle birleştirerek metinlerarası ilişkinin de örneğini verir. Hayyam'dan etkilendiğini her fırsatta dile getiren yazarın, şarap ve esrar bağımlısı Ravi'yi yaratırken Hayyam'dan ilham aldığı açıkça anlaşılabilir. Şarap ve esrar, yalnızca anlatıcının ruh durumunu anlatmaya yardımcı unsurlar değildir. Yanı sıra Hidayet'in Hayyam'dan mülhem aforizmalarının da kaynağıdır. Kör Baykuş romanında yalnızca esrar ve şarabın öyküsünü takip ederek Hidayet'in aforizmalarla dolu dünyasına girebiliriz. Sadık Hidayet'in Kör Baykuş romanı çok anlamlı olmaktan öte çağrışımlarının derinliği ve zenginliği ile bir başyapıttır. Derinliğini yakalamak için uzun bir anlatı yerine içeriğinde net ve keskin dönüşümlerin yaşandığı kısa bir anlatıyı tercih eden Hidayet'in Kör Baykuş romanı defalarca okunabilen her okunuşunda farklı okuma biçimleriyle yeni bir anlatı haline dönüşen bir başyapıttır.


Peker Grubu, farklı sektörlerde gösterdiği etkinliklerin yanı sıra, sanata ve sanatçıya destek olmak amacıyla Başarı Ödülleri, ''Mansiyon'' ve Onur Ödülü verecektir. Sanata değer katmak için, bu yıl ikincisi verilecek olan ödüllerin gelenekselleşmesi ve Türk resim sanatına yararlı olması umuduyla tüm sanatçılara başarılar dileriz. Resim alanında yaratımda bulunan genç sanatçıları tanıtmak, çalışmalarını desteklemek, yapıtlarını sergilemek ve sanat dünyasına kalıcı değerler kazandırmak amacıyla her yıl verilir. 3 yarışmacı ödüllendirilecektir. Başarı kazanan yarışmacıların her biri 5000 TL ile ödüllendirilecek ve ödül sahiplerine Peker Sanat Başarı Ödülü plaketi verilecektir. Ödül alan yapıtlar ''Peker Sanat Koleksiyonu''na satın alınmış gibi işlem görerek katılır. Yapıtlar üzerindeki tüm haklar Peker Sanat'a aittir. 5 Yarışmacı ödüllendirilecektir. Mansiyon kazanan yarışmacıların her biri 2500 TL ile ödüllendirilecek ve ödül sahiplerine Peker Sanat Mansiyon Ödülü plaketi verilecektir. Ödül alan yapıtlar ''Peker Sanat Koleksiyonu''na satın alınmış gibi işlem görerek katılır. Yapıtlar üzerindeki tüm haklar Peker Sanat'a aittir. Yaratıcı duyarlılığını özgün bir üslupla yansıtarak, üretim sürecinde büyük aşamalar sağlamış yetkin sanatçıları onurlandırmak amacıyla her yıl bir sanatçıya verilecektir. 1. Jüri tarafından belirlenecek bir sanatçıya verilecektir. 2. Onur Ödülü kazanan sanatçılara Peker Sanat Onur Ödülü plaketi verilecektir. Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde Ekim ayında gerçekleşecektir. 1. Yarışmaya 20-35 yaş arasındaki TC vatandaşı sanatçılar katılabilir. 2. Her sanatçı daha önce herhangi bir yarışmada ödül almamış, 1 yapıt ile katılabilir. 4. Yapıtların boyutları 90 cm'den küçük 200 cm'den büyük olmamalıdır. 6. Ödül alan sanatçılar sonraki yıllarda yapılacak Peker Sanat Ödülü yarışmalarına katılamazlar. 7. Yapıtlar, sergilenmeye hazır bir şekilde teslim edilecek ya da gönderilecektir. 8. Yapıtların arka yüzünde, yapıtın adı, boyutları, fiyatı ve sanatçının Ad-Soyad, adres, telefon ve e-mail bilgilerini belirten A4 boyutunda bir etiket bulunmalıdır. Yarışmaya katıldığı yapıtların ve en az 10 farklı yapıtının fotoğrafını CD ya da DVD'ye (300 dpi çözünürlükte) kaydederek ve portre fotoğrafını da ekleyerek, Sanat anlayışlarını (150 sözcüğü geçmeyecek şekilde) yazarak gönderecektir. 10. Yarışmaya katılacak olan yapıtlar 1 Eylül 2014 tarihine kadar Peker Sanat Ödülleri Hilal Mah. Alexander Dubcek Cad. (eski 6. cad) No: 18/B Yıldız-Çankaya / Ankara adresine, elden ya da kargo ile teslim edilecektir. 11. Kargo ile gönderilen yapıtların tüm masraf ve sorumluluğu sanatçılarına aittir. 12. Yarışma sonunda seçici kurul tarafından ödüllendirilen ve sergilenmeye değer görülen yapıtların afiş, broşür, katalog, kitap gibi tanıtım amaçlı kullanımı Peker Grup'a aittir. 13. Yarışma sonucunda ödüllendirilmeyen ve sergilenmeyen yapıtlar 15 gün içerisinde sahiplerine gönderilecektir veya kendileri yapıtlarını Peker Sanat'tan alabilirler. Bu yapıtların gönderilme masraf ve sorumlulukları sahiplerine aittir. 14. Yarışma sonucunda ödüllendirilen ve sergilenmek üzere seçilen yapıtların sergi programları ilgililere duyurulacaktır. 15. Yarışma sonuçları Ekim ayında basın yoluyla duyurulacaktır. 16. Yarışmaya katılan adaylar yarışma ile ilgili koşulları kabul etmiş sayılırlar.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Walking on the Wire is a presentation of new work by Gülay Semercioğlu, a Turkish artist who plays with our perceptions of light, perspective, depth and colour. Walking on the Wire presents a series of new pieces that exemplify the more sculptural aspects of her recent work. During the exhibition the gallery's lights will be dimmed and its walls and floor changed to a near-black hue, creating a dark and shadowy space in which spotlights will illuminate how Semercioğlu's glossy, satin surfaces draw light in, bending and refracting it. Semercioğlu's signature style involves carefully looping kilometers of thin, coloured, enamel coated silver wire around a series of small screws that have been precisely laid out across a firm wooden backing frame. This filament, only slightly thicker than a human hair, is repeatedly interwoven and overlapped and then pulled taut, resulting in a rigid metallic mesh. Semercioğlu creates a conceptual template, in the form of a pre-planned looping and weaving process, and by working within the confines of this system, she restricts the subjective decisions at her disposal within the creative process. Her practice tests and plays with the freedoms and constraints of this self-imposed system, without letting it undermine her artwork's visual strength. The thinness of the wire and the density of the overlapping layers mean that from a distance the surfaces appear like shimmering, glossy blocks of smooth colour, while up close the viewer witnesses fluctuating tonal modulations as light is reflected and refracted from each individual strand. The artworks occupy a middle ground between the austere rationalism of its manual creation process while retaining a lyricism and colourful vibrancy. The layout of the screws on which the wire is weaved define lines that run through the picture plane and separate Semercioğlu's frames into a series of simple motifs. Sometimes these constituent shapes all share a single colour, while in other instances they consist of a range in a complimentary palette. Theses motifs are influenced by a range of subjects, with the artist currently using a more organic aesthetic, taking subjects from nature such as leafs, fish scales, flowers and water. Yet, in each case, the underlying subject matter is never explicit, only hinted at. The self-evidently repetitious and labour intensive nature of each work's creation imbues it with a figurative element other than the subject matter. What is being figured is the artist's activity. The viewer can almost see Semercioğlu's leaning over her work as she completes her obsessive task, the image slowly and incrementally appearing where otherwise there would be nothing. Each piece is a record of its own making; an analogue of livid experience. By containing a sense of the history of this private performance very visibly on their surface, the finished work evokes the absent event that has taken place to create it. Semercioğlu started her artistic career as a painter, and while the canvas has now been replaced with rigid, wooden frames and paint replaced with carefully spun wire, her practice remains indebted to that medium. My whole struggle is with light and how I can control it the same issue painters have faced throughout the history of art, she says. Whatever it is that a painter seeks to do in his or her work, I am trying to do the same with wire, with the same emotion. Her deft manipulation of her signature material creates patterns and textures that mimic an abstract painter's brush strokes and her non-figurative, non-referential, and non-narrative artworks that balance colour, space, shape, and surface are reminiscent of finely executed abstract and colour field paintings. Yet simultaneously they have a distinctly sculptural dimension due to their reliance on complex and interdependent configurations where the inner structure supports the outside form. They also stimulate a viewing experience reminiscent of that of sculptural work as the viewer is, with an almost compulsive urge, drawn to follow the wires' path by scanning from one direction to the other, to move back so they can grasp some form of totality and move closer to inspect the varying layers. As well as this, they invite touch, their fine threads tempting dexterous viewers to play them like an unturned harp. Gülay Semercioğlu graduated from Mimar Sinan University's Faculty of Fine Arts, Department of Paintings in 1998. For many years Semercioğlu was a painter, and while the canvas has now been replaced with rigid, wooden frames and paint replaced with carefully spun wire, her practice remains indebted to that medium. Solo exhibitions include Variations on Line at Leila Heller Gallery, New York (2012) as well as The Line of Life at Gallery Etemad, Dubai (2012). Group exhibitions include SublimePorte: An Exhibition of Contemporary Turkish Art at the Dr MT Geoffrey Yeh Art Gallery in New York (2013); Dream and Reality, Istanbul Modern (2011); Abbara Kadabra, Mardin Biennial, Mardin (2010) and Istanbul Next Wave, Akademie der Kunste, Berlin (2009). Her work can be found in numerous public collections, including the Metropolitan Museum of Art, NY, USA; Istanbul Modern, Istanbul, Turkey; Farhad Farjam Collection, Dubai, UAE; Cocca Art & Design Institute, Coimbatore, India; the collection of the Centene Center for Arts and Education, MO, USA; the Papko Art Collection, Istanbul, Turkey and the. Pi Artworks was founded by Yesim Turanli in 1998 in Istanbul and for the past 15 years, has been introducing Turkish and international artists to the primary market. Since its founding, Pi Artworks has been committed to showcasing the best of Contemporary Turkish and international art to Istanbul's growing art scene, alongside providing an international platform for its roster of artists to showcase their work. The gallery is located at the famous historical Misir Apartmani in Istanbul and in October 2013 Pi Artworks London opened on 55 Eastcastle Street, in the heart of London's bustling Fitzrovia.


Benlik, alt benlik, beden, cinsiyet, içgüdüler, cinsellik konuları toplumsal bellekte çoğunlukla bastırılmış konumda. Şinasi Göktürler'in sanatının en büyük dayanağı ise bunlar. Kimi zaman güçlü hatta gizli kalması gerekene tehdit olarak adlandırılabilecek görseller vasıtayla, kimi zaman ise başka imgelerin arasına saklanmış siluetler yoluyla hem algı, hem de bu kavramların kabulüyle oynuyor. 'Yorgan Altı' isimli işte tuvale işlenen detaylı görselin 'pornografik' bulunması, sanatçı tarafında da yorgan altında sergilenerek 'sansürlenmesi' aslında gözü rahatsız etmemek, izleyiciye seçenek sunmak. Sanatçı, kişiyi aktif olarak işin okunmasında konumlandırarak mahremiyetin bozulması fikrini karşı tarafa bırakıyor. Sanatçının sanatı vasıtasıyla araştırdığı kavramlara en direk cevabı aslında bu işte saklı.'Hayvanlığından eser yok''de ise sanki birer Rorschach testi gibi. İkizlenmiş hayvan figürlerinin arasına gizlenmiş görsellerin açıklaması bireyin istemsiz çağrışımlarına açıktır, yorumlaması tamamen kişiliğin dinamiğine bırakılmıştır. bayağı kadın portreleri gündelik hayatta karşılaşabileceğimiz tanıdık bile gelebilecek simalarla izleyiciyi karşılıyor. İlk bakışta sıradan bir anlatım seçtiği düşünülse de tuvallerdeki yüzlerin hikayeleri anlatımın naifliği ile çelişiyor. Aslında bu kişiler seks işçileri. Göktürkler, olumsuz etiketlerle ilişkilendirilen bu kişilerin en yalın en savunmasız hallerini tuvale taşıyarak daha içsel bir yorum getiriyor. Herhangi bir tanımlamadan uzak, durağan portreler mahremiyet olgusunun farklı bir yorumlaması. Yarım yüzler ile ikisinin çocukluk-ergenlik dönemine dönüyor. Yüzü olmayan vücutlarda ise daha içsel bir yaklaşım söz konusu. Bedenlerinin varlığında yüzlerinin tuval dışında kalması ise kişiliklerin göz ardı edilmelerine, sadece bedenleri üzerinden cisimleştirilmelerine gönderme yapıyor.


Klasik, çağdaş, yeni... Dün, bugün, yarın... Göbek bağıyla birlikte sanata da bağlandılar... Domino taşları gibi her biri sonraki kuşağı etkiledi, harekete geçirdi. Birlikte çalışıyorlar, sanat üretiyorlar. Kuşaklar arası yaşama bakışları farklılık gösterse de üretkenlikleri bir birini etkiliyor, herkes kendi çağında ilerlerken sahip oldukları ortak değerler temeli oluşturuyor. Gelenekten çağdaşa, sanatçı anne ve anneanne Yüksel Hanım, öğretmenlik yıllarında resim dersi verirken ve atölyesinde çalışırken kızı Berna onu izleyerek ve eli ilk kalem tuttuğundan buyana annesinin verdiği kağıt ve boyalarla onu örnek alarak başladı ve o da kızları Hüma ve Dide'ye aynı şekilde sanatı aşıladı ve şimdi üç kuşak birlikte devam ediyor. Ressam mimar Berna Karaevli resimlerindeki Yaşanan her şeyin bir öncekine bağlı olarak şekillendiği, öncekinden ayrı fakat bir anlamda içinde öncekinden bir şeyler barındırdığı, biraz onu yok ederken biraz da onun varlığını koruduğu görüşünü işleyen yaklaşımı bu sergiye ilham oldu ve bir önceki kuşaktan başlayan ve bir sonraki kuşağa sirayet eden sanat yolculuğu tam da bu felsefenin pratikte yansıması. Bir önceki kuşak Yüksel Pehlivan ve bir sonraki kuşak Dide ve Hüma arasında Berna Karaevli, 23 Mayıs 4 Haziran 2014 tarihleri arasında eserlerini Nişantaşı ART212 Sanat Galerisi'nde sergiliyorlar. Yüksel Pehlivan, 1950'de doğdu. Marmara Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun olduktan sonra öğretmenlik yaptı ve biryandan da kişisel sanat çalışmalarını devam ettirdi. Şimdi kızı Berna ve torunlarıyla paylaştığı atölyesinde geleneksel Türk süsleme sanatına ağırlık vererek kendi yorumuyla oluşturduğu desenleri porselenler üzerine uyguluyor. Bena Karaevli, İ. T. Ü. Mimarlık Fakültesi Mimarlık Bölümü'nden mezun olduktan sonra hem mimarlık yaptı hem de resim çalışmalarını sürdürdü. Prof. Dr. İsmail Avcı ile desen ve Prof. Dr. Halil Akdeniz atölyesinde resmini geliştirdi ve derinleştirdi. 2000 Yılı Sonrası İstanbul Temsilinde Çağdaş Sanatın Rolü konulu teziyle Işık Üniversitesi Sanat Kuramı ve Eleştiri Yüksek Lisans Programını bitirdi. Prof. Dr. Zeynep Sayın ile de sanat kuramları üzerine çalıştı. Hüma ve Dide ikiz kardeşler henüz altıncı sınıftalar. Üç yıldır anneanne ve anneyle birlikte resim yapıyorlar. İnsanoğlunun yaşam serüvenini, dünyadaki değişimi araştırdıklarını ve sorguladıklarını söylüyor, resimlerinde sabit renk üzerinde farklı renklerle katmanlar oluşturuyorlar. 23 Mayıs 4 Haziran 2014 tarihleri arasında, Domino Etkisi sergisi, ART212'de, Pazar ve resmi tatiller hariç günlerde 9:30-18.30 saatlerinde ziyarete açık olacak. Sergi açılış daveti 24 Mayıs 2014 Cumartesi saat 16:00-19:00'da gerçekleştirilecek.


Havva Altun'un ikinci kişisel sergi projesi Mutter, Ich Bin Dumm | Anne, Ben Aptalım, 16 Mayıs 8 Haziran tarihleri arasında CerModern bünyesinde bulunan güncel sanat alanı HUB Sanat Mekan'da, izleyici ile buluşuyor. Altun, ikinci kişisel sergisinde, Nietzsche'nin sahibi tarafından dövülen bir atın boynuna sarıldığı o bilinen öyküsünün sonunda, konuşmayı bırakmadan az önce söylediği son sözler olan Mutter, ich bin dumm / Anne, ben aptalım cümlesinin etrafında geziniyor. Sergide sanatçının, sık sık kullandığı eşek, köpek, tabanca ve kendi görüntülerinden oluşan imgeler yer alıyor. Oluşturduğu metaforlar alçak kabartma yöntemiyle doku kazandırdığı kağıtlar üzerine yaptığı desenler ve köpükleri oyarak oluşturduğu heykeller ile aktarılıyor. Sanatçının diğer önemli imgesi ise, Osmanlı- İslam mitolojisinde de yer alan ve meyveleri insan başı şeklinde olan vak vak ağacına asılı kelleler. Bu eserdeki ağaç imgesi Vaka-i Vakvakiye olayında insanların asıldığı çınar ağacının bir yansıması olarak karşımıza çıkıyor. Malzeme seçiminde kendi keşfettiği yöntemleri kullanan sanatçı, henüz kağıtlara doku kazandırma aşamasında başlayan çalışma sürecinden çerçeve seçimine kadar ham malzemeye verdiği kıymet sonucunda üzerine gelecek her bir görüntünün bu kıymet verme durumundan etkilenmesine izin veriyor. Havva Altun, Anne ben aptalım cümlesinin enerjisini tüm büyük laflardan ve akıldan vazgeçişle birlikte gelen zihinsel çöküş ve sonrasında artık sonucu belli olmayan bir yeni duruma doğru gidiş olarak okuyor. Bu sergisinde, kendini duyduğu ve gördüğü şeylerin akışına bıraktığını belirten sanatçının ortaya çıkarttığı eserlerin Nietsche'nin kişiliği ya da eserleri ile doğrudan bir bağlantısı bulunmuyor ancak bu cümle tüm çalışmalarının ortak atmosferini tanımlıyor. 1980 yılında Ankara'da doğdu. 2007 yılında Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde yüksek lisans derecesini, 2013 yılında doktora derecesini tamamladı. Aynı üniversitede Araştırma Görevlisi olarak çalışmaktadır. Öptüm Annen başlıklı ilk solo sergisinin yanı sıra yurt içi ve yurt dışında birçok karma sergide eserleri yer aldı. Second personal exhibition project by Havva Altun Mutter, Ich Bin Dumm | Mother, I am dumb will be held between May 16- June 8, at current art space, HUB Art Space under CerModern. Altun, in her second personal exhbition revolves around Mutter, ich bin dumm/ Anne, ben aptalım which are last words at the end of Nietzsche's known story about his throwing his arms around the neck of the horse which is being flogged by the owner. In the exhibition, there are images of donkey, dog, gun which she frequently uses, and as well as his own pictures. Metaphors she articulates are transferred on to the paper by the icons she builds by scratching foams and patterns on papers which she adds texture throug low-relief method. Another significant image of the artist is the heads hanged on vak vak tree, which is a tree also appearing in Ottoman- Islamic Mythology bearing fruits in the shape of human head. Tree image in this artwork, appears as a reflection of plane tree, on which people were hanged on Vaka-i Vakvakiye incident. In the selection of material, applying to methods she invented herself, artist allows every image fell on the raw material to be influenced by the value she attaches to the raw material starting with progressing of the artwork to the selection of the framework. Havva Altun, interprets the energy of the sentenceMother I am dumb as a mental breakdown brought about by all big words and giving up on reason; and then as entering into a new situation, result of which is unknown. In this exhibition, there is no direct connection between Nietzsche's personality, and works of the Artist saying that she let herself flow along with what she hears and sees. However, that sentence describes the common atmosphere of her all works. Havva Altun was born in Ankara, in 1980. She obtained her graduate degree from Hacettepe University, Fine Arts Faculty, Painting Department in 2007, and she acquired her Phd degree in 2013. She has been working as the Research assistant in the same university. Apart from her first solo exhibition Öptüm Annen, she took part in many group exhibitions both domestically and abroad.


This summer, BDG welcomes Peter Martensen for his debut solo exhibition in New York City. The Danish multimedia artist is a talented visual artist, painter, sculptor and musician. This all-new show will feature large oil on canvas pieces as well as smaller ink on paper works and several lithographs. Using a limited palette of subdued colors, Martensen's works confront today's busy, modern society and the isolation and loss of individuality that is possible within such a crowded space. Martensen's works are eerie, surreal worlds, universes freed from temporal and geographical restraints. They recall masters, such as Thomas Eakins and Lucien Freud, as well as contemporaries Mark Tansey and Eric Fischl; however, Martensen has created a unique style distinctly his own. His pieces exist in unknown places of which the viewer knows little about. Martensen's art is often triggered by newspaper photographs, television stills and historical events but he never reproduces these images exactly. Rather, he is inspired by the media and uses it as a starting point for his distinct and peculiar works. Martensen renders his canvases in monochromatic color palettes often choosing hues of grey and blue. The paintings, fraught with ambiguity and doubt, typically depict classically rendered yet anonymous figures. These figures, devoid of individuality, never connect with those around them even when placed in a crowd. With a dark sense of humor and clever hints of science fiction, Martensen's compositions successfully juxtapose a sense of euphoria with the sinister unknown. Martensen, born in 1953 in Denmark, studied at the Academy of Fine Arts in Odense, Denmark from 1971-1977 and consequently attended the Academy of Fine Arts in Copenhagen. His work has been included in BDG group exhibitions in the past and he has had numerous solo and group exhibitions throughout Europe. He has been commissioned to make pieces for the NOKIA Head Office and Saxo Bank Head Office in Copenhagen, among several other corporate commissions. His work is part of several prominent public collections, including the Statens Museum in Denmark, the Victoria and Albert Museum in London and the Gothenburg Art Museum in Sweden. He currently lives and works in Hellerup, a small Danish town just outside of Copenhagen. Martensen has recently begun a residency in New York City and will use this time to prepare for his upcoming exhibition. He is available for interviews and will attend the opening reception on June 5. For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


kargART süre olarak kısacık ama içerik olarak kocaman olan uluslararası AWB sergisine ikinci kez ev sahipliği yapıyor. Artists Without Borders, düzenlediği bu proje ve sergi ile yaşam kaynağımız olan SUyun zengin anlam ve anlatımlarını bir araya getiriyor. Organizasyon: Artists Without Borders; Pelin Sürmeli. For the second time, kargART is hosting Artists Without Borders' international exhibition which has a huge content. Artists Without Borders gathers together the rich meanings and the expressions of Water; source of all life with this project and exhibition. Organization: Artists Without Borders; Pelin Surmeli. Carola- Von Hoffmannstahl- Solomonoff, U. S. A. Sandor Zsolt Nagy, U. K.


Meraklarımız, beklentilerimiz ve hayal gücümüzle baktığımızda alışık olmadığımız formların ve belirgin zıtlıkların olduğu bir dünyaya gireriz. Gerçek dünya böylesine keskin siyah ve katıksız beyaz tonlarda görüntüler sahneler mi bilinmez. Muhtemelen doğadaki renk kullanımı bu etkileyici tonları baltalayacaktır. Bu tonlar ise geçmişin siyah beyaz sinema filmlerinin dram duygusunu çağrıştırıyor. Görünürde herhangi bir canlı belirtisi olmasa da, dram o görüntülerde, açılar ve yüzeylerin, biçimler ve gölgelerle olan diyaloğunun terkedilmiş mekanların anlamlılığına olan düşkünlüğündedir /bağımlığındadır. Beyaz ışık; pencere camlarının parmaklıklarının arasından, uçsuz bucaksız, sessiz ve karanlık mekanların içine doğru, şiddetli huzmeler ve gölgelerle yolunu buluyor. Gölgeler aralıklardan sızan daha da parlak ışıklarla birlikte ışık parçacıklarını çevreliyor. Cam, metal ve ahşap birarada gizemli dokular oluşturmuş. Etrafta artık kullanılmayan makine parçacıklarını farkediyoruz. Bir pencerenin dışındaysa büyük bir vinç var, fakat muhtemelen hareketsiz, terkedilmiş olduğu aşikar tüm bu mekan gibi. Geçirgenliğini yitirmiş camların arasından görünen ağaçların tüyümsü biçimleri metal çubukların sert çizgilerini belirginleştiriyor. Bir insan figürü gördüğümüzde, bir afetin ardından terkedilmiş bu yere giren ilk kişiye bakar gibiyiz. İnsan formu uzakta dikdörtgen beyaz bir ışıkla çerçevelenmiş; bu aslında açık bir kapı. Önündeki alan alabildiğince uzanıyor ve kapıdaki figür neredeyse alanın orantısız yoğunluğuyla eziliyor. Toz kokusunu sanki burnumuzda hissediyoruz. Derlemedeki anlatımlar çağrışımlarıyla bizi bu yer hakkında meraklandırırken, görüntüler form, çizgiler ve ışık haline bürünmüş bir meditasyondan daha fazlasını sunuyor. Fotoğraflar bizi gölgenin biçimle, ışığın yüzey ve açılarla olan etkileşimi üzerinde düşündürüyor. Tüm bunlar, görüntülere gerçekliği bilinen yerlere ve eşyalara dayanmayan türde kompozisyonlar ve soyutluk kazandırıyor. Bu fotoğraflar, sanatçının sevdiği heykel ve soyut resim gibi diğer sanat formlarının yakın akrabaları. Terk edilmiş deki fotoğraflar İstanbul'un kullanılmayan ve düşük kapasiteyle kullanılan iki tarsanesinde çekilmiş.1455 de inşa edilen, dünyanın ikinci eski tersanesi olan Haliç Tersanesi ve zamanının önemli tersanelerinden Cami Altı Tersanesi. Fotoğrafçı Timurtaş Onan, bu yerlerde taptaze bir ilham bulmuş kendine. Terk Edilmiş, daha önceki çalışmalarının hem devamı hem de onlara bir veda niteliğinde... İstanbul'da mekanlar ve insanlar üzerine önceki çalışmalarıyla tanınan sanatçı Terk Edilmişte, o eşsiz atmosferi çok az bilinen bir yeri keşfe çıkmış. Eskiden beri form ve ışığa önem veren bir fotoğrafçı olarak Terk Edilmişte Onan, bu hassasiyetini ön plana çıkarmış. Daima kendine özgü yerlerin ruhunu yakalama yeteneği olan fotoğrafçı bu kezTerk Edilmiş ile eski tersanelerin atmosferini keşfe çıkmış. Küresel eğilimde olduğu gibi, bugünlerde böyle tersaneler ya çok düşük kapasiteyle çalışmakta ya da satılmaktalar. Bir zamanlar büyük faaliyet içinde, çok sayıda teknenin inşa edildiği yerlerken günümüzde deniz nakliyatı yerine karayolu nakliyatına önem verilmesiyle böylesine geniş alanlar kullanılmadan, bakımsız halde bırakılmıştırlar. Bu yüzden fotoğraflarda boşluğun ve terk edilmişliğin izleri görülmektedir. Fotoğrafçının niyeti öykü anlatmak veya sosyal ve tarihsel bir belgesel çalışması yapmak olmasa da, bu görüntülerde tarihin ve değişimin çok güçlü yankıları duyulur. Her şeyin ötesinde, bir sanatçı olarak Onan, bu yerlerde bakış açısını ve anlatım ustalığını sergiliyor. Bu ıssızlık da bir güzellik var, bu duyulmamış ıssız yerler formlar ve dokular insanı çeldiren bir şeyler barındırıyor. Fotoğraflar, izleyiciyi düşünmeye ve büyülenmeye, huşu ve merak içine çekerek hayal gücü ve fantazilerini uyarmaya ve böylece içsel dünyalarına ayna tutmaya davet ediyor. Dönüp arkamıza baktığımızda, dünya farklı görünecektir. As we enter, with our eyes and imagination, with our curiosity and expectation, we find ourselves in a world of unfamiliar forms and distinct contrasts. I'm not sure that real life ever produces quite the stark black and white tones of these images. The expressiveness of these tones would be diminished by the use of colour. They arouse a memory of certain black and white cinematic films of an earlier time; they bestow a sense of drama. And yet there is almost no organic life evident: the drama is in the images themselves, in the engagement with the dialogue of angles and surfaces, with shapes and shadows, with the suggestiveness of abandoned spaces. White light finds its way through a grille over window panes, into vast silent dark halls heavy with beams and shadows. Shadows frame a grid of bright patches cast by even brighter light strained through more grids. There are intriguing textures, of glass and metal and wood. Here and there we can make out what seems to be disused bits of machinery, and outside one window there's a huge crane, but it is probably motionless, apparently as abandoned as all this area has been. Where trees are seen through opaque glass, their feathery shapes accentuate the emphatic lines of metal bars. When we see a human figure it's as if we were looking at the single person who has entered this space since some catastrophe made its inhabitants flee, or drift away. The human figure is framed by a distant oblong of white light; it's an open door. The space in front of him stretches empty in all directions; the proportions overwhelm him. We can almost smell the dust. While narratives suggest themselves in this collection, and our curiosity about the location is aroused, the images are really more of an extended meditation on form, line and light. The photographs make us contemplate the interplay of shade with shape, light with surfaces and angles. It gives to these images something of abstractions, of compositions whose effects do not entirely rely on the recognition of actual places and things. These pictures are close relatives of the other art forms the photographer loves, sculpture and abstract painting. The photographs in Abandoned were taken in disused old shipyards in Istanbul: the Haliç Tersanesi, which, established in 1455, is the second oldest in the world, and the Cami Altı Tersanesi, which was also an important yard in its time. In these spaces photographer Timurtaş Onan found fresh inspiration. Abandoned is both a continuation of and a departure from the work he has done before. Known for his previous work on places and people in Istanbul, in Abandoned he explores a little-known territory for its unique atmosphere. Always a photographer with an eye for shapes and light, in AbandonedOnan makes these preoccupations his central concern. Always a photographer with a gift for capturing the particular essence of specific places, in Abandoned he explores the atmosphere of old shipyards. Typical of the global trend, these days these shipyards work at a much lesser capacity or are sold off. Once they were hives of activity, with huge numbers of boats being built and repaired, but now, with the decline of water transport in favour of road transport, vast spaces are left unused and untended. Therefore evidence of emptiness and abandonment are found in these pictures. Even while the photographer's intention is not to tell stories, and certainly not to provide work in the genre of social documentary, history and change are powerful resonances in these images. It is as an artist above all that Onan brings his perceptive and expressive skills to these locations. There is beauty in this desolation, intrigue in the forms and textures found in these little-known and largely forsaken locations. The photographs here invite the viewer into states of contemplation and fascination, even wonder and awe, to find one's imagination and fantasy stimulated, to find one's inner states mirrored and evoked. When we have to turn away, the world looks different.


1. Amaç: Çağdaş sanat eğilimlerini yansıtabilen, özgün, nitelikli ve yenilikçi işler yaratan yeni kuşak sanat temsilcilerini desteklemek, değerlendirmek ve sergilemek amacıyla Alaçatı Sanat Dostları tarafından 3. kez düzenlenmektedir. 2. Serginin Teması: Değişim Değişen ve globalleşen dünya üzerinde bulunduğumuz koşullara dair değişim gösterebilen, farklı anlayışlar ve öngörüler kapsamında çeşitliliği yansıtan, düşündüren, işler amaçlanmaktadır. 3. Eser Seçimi: Başvurular ileride ilan edilecek seçici sanat kurulu üyeleri tarafından değerlendirilir. Sergilenmeye hak kazanan eserler 01 Eylül 2014 tarihinde web sitesinde ilan edilecek ve elektronik posta aracılığıyla bilgilendirilecektir. 4. Katılım Kriterleri: Katılımcıların uzmanlık alanlarında sanat eğitimi almış ya da alıyor olması; 40 yaşından gün almamış olması, Türkiye de ikamet ediyor olması şart koşulmaktadır. 5. Teknik ve Boyut: Katılımcılardan resim, heykel, seramik, sayılı baskı, gravür, lif sanatı, dijital sanat, fotoğraf gibi çağdaş sanatın birçok alanında 2-3 boyutlu üretilmiş eserler; düzenleme, yerleştirme gibi işler beklenmektedir. Kullanılan mecra, teknik ya da malzemede sınırlama yoktur. 3 boyutlu eserlerin taşınabilir nitelikte olması; teslim edilen eserlerin çerçeveli boyutları uzun kenarı 40 cm i geçmeyecek şekilde olmalıdır. 6. Gönderilecek Eser Sayısı: En fazla 3 eser değerlendirilmek üzere gönderilebilir. Adaylar sergiye tek başına veya ekip olarak katılabilirler. Ancak sergiye ekip olarak başvurulan işlerin ekip olarak yapılmış eserlerden oluşması gerekmektedir. 7. Başvurular: Katılımcıların en geç 20 Ağustos 2014 tarihine kadar www. alacatisanat. com adresi üzerinden online başvurularını gerçekleştirmeleri gerekmektedir. 9. Eserlerin Teslim ve İade Koşulları: Sanatçıların seçilen eserlerini, en geç 16 Eylül 2014 tarihine kadar Kırmızı Ardıç Kuşu Sanat Galerisi, Kemalpaşa Caddesi No:96, Alaçatı, Çeşme-İzmir adresine posta yoluyla veya elden teslim etmeleri gerekmektedir. Sergilenmeye değer görülen ve kargo ile gelen eserlerin sergi mekanına gelişi veya iadesi kargo ile yapılacaksa kargo masrafı eser sahibine aittir. Eserlerin türüne göre gerektiğinde: ahşap kasa, çerçeve v. b. g korunaklı ambalajlar içinde yollamaları gerekmektedir. Kargo ile gelen ve geri gönderilen eserlerin görebileceği her türlü hasardan ve kaybolmadan, düzenleyen kurumlar sorumlu değildir ve sorumlu tutulamaz. Sanatçılar eserlerini 14 Ekim 2014 tarihinden itibaren aynı adresten geri alabilirler. Kargo ile iade edilecek eserler ödemeli olarak 24 Ekim 2014 tarihine kadar eser sahibine gönderilecektir. 10. Sergi süresi 27 Eylül- 12 Ekim 2014 dir. 11. Görsel Malzeme Kriterleri: Değerlendirme aşaması için; dijital fotoğraf makinesi ile çekilen görüntünün imaj özellikleri: en az 72 DPI çözünürlüklü, tercihan 1200x900 piksel boyutlarında, 500 Kb altında, JPG ya da PNG formatında gönderilmelidir. 3 boyutlu yapıtların derinlik hissi veren, açılı, tercihan beyaz ya da sade bir fonda çekilmiş görselleri iletilmelidir. Seçilen eserler ile ilgili daha sonra yüksek çözünürlükte baskıya uygun kalitede görsel malzemeleri ayrıca katalog için talep edilecektir. Katılım Koşulları bu madde dahil 12 maddeden oluşur.


Şükran Moral'in Oldenburg, Almanya'daki kişisel sergisi hakkında sizi bilgilendirmek istiyoruz. Türkiye'de yaşayan önemli performans sanatçılarından Şükran Moral'in retrospektifi niteliğinde gelişen B YZANZ 18 Mayıs Pazar günü media sanatı odaklı kurum Edith Russ Haus für Medienkunst'ta izleyiciler ile buluşacak. Küratörlüğünü Claudia Gianetti üstlendiği sergide sanatçının iki yeni işi, -Tales to a Young Girl adlı video yerleştirmesi ve Çocuk Gelin adlı heykel yerleşmesi- Hamam ve Bordello gibi önemli işler ile yan yana yer alıyor. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Es freut mich sehr, Euch zur Gruppenausstellung Popstalgie einzuladen. Zu sehen sind Arbeiten von Aaron Vidal und Holger Zimmermann, welche sich in ihrer Malerei beide mit den 50er und 60er Jahren auseinander setzen. Die Künstler spielen in ihren Werken mit einer nostalgischen Sicht auf die Welt und geben diese in neuartiger Form wieder. In Aaron Vidals Malerei erscheinen als vorherrschendes Motiv Automobile aus den 50er und 60er Jahren. Gekoppelt werden die Autos mit Menschen aus dieser Zeit, sowohl Berühmtheiten, wie die Kennedys, als auch schöne Frauen und Manner, die den Zeitgeist dieser Jahre widerspiegeln. Seine Werke sind kontrastreich und besitzen eine klare Formsprache. Holger Zimmermann findet die Inspiration für seine Werke in Zeitschriften und Publikationen aus den 50er und 60er Jahren. wobei sowohl Menschen als auch Gegenstande gleichemaßen in seinen Malereien auftauchen. Kennzeichnend für seine Werke auf Büttenpapier sind die aufgelösten Konturen und die reduzierte Farbigkeit. Die unterschiedlichen Arbeitsweisen der beiden Künstler üben auf den Betrachter eine ahnliche Wirkung aus: sie rufen Erinnerungen und unerkannte Sehnsüchte hervor. Eine Popstalgie entsteht. Ich freue mich auf Euer Kommen.


Opening reception: Sunday, June 15, 2014, 5 7 p. m. The world of Lisa Adams is set in an environ that straddles the imaginary and apocalyptic, replete with thwarted nature and human-built forms constructed from unlikely sources. Lisa Adams' third solo exhibition at CB1 Gallery, In the land of Entropic Beauty expands the artists' vocabulary of imagery and of paint treatments, presenting a version of beauty that is conjured from an interior place, referencing the familiar so that the subjects retain a semblance of familiarity, yet are bolstered in mystery and uncertainty. With an undercurrent of melancholy built upon a dichotomous palette of bright colors and black, the artist feels a palpable sense of a world going wrong in the hands of humans. In The Land of Entropic Beauty no one seems to be bothered by the decay and steady decline into obscurity. The contrast of invention and perceived reality plays in Lisa Adams' work as she states, I paint the world I perceive. Thus Adams' vision arouses tension with her viewer who is content with the status quo but is challenged by the off-putting perspective and implied impending disaster that is both subtle and palpable. Drawing inspiration from cinema, in particular that of 70s filmmakers Werner Herzog and Andrei Tarkovsky, urban ruins, WWII bunkers, spaceships, fields of flowers and any visual motif that can be used to create a sense of dissonantly visual poetry. Slow moving and consistent, Adams likens her methodology to that of a plodder creeping into our consciousness without fanfare. Hers is a slow burning peculiarity that brings us to our senses.


Doksanlı yılların başından bugüne kadar çok yönlü bir çalışma disiplini içerisinde ve farklı tekniklerden faydalanarak ürettiği işleriyle çağdaş sanatımızın önemli isimlerinden biri olan Devabil Kara'nın, arkeolojiye olan ilgisi daha ilk serilerinde somut anlamlar kazanmaya başladı. Devabil Kara, bu ilgisi çerçevesinde sistemli bir biçimde ürettiği çalışmalarında, hiçbir zaman arkeoloji bilimine ve bu bilimin çalışma metotları aracılığı ile ortaya çıkarılan buluntulara, günümüz insanının sorgulamadan gerçekleştirdiği nostaljik ve duygusal bir gözle bakıp, onları gerçekliklerinden saptıran anlamlar yüklememiştir. Onun için, binlerce yıl toprak katmanları altında kalan fosilleşmiş varlıkların ya da eserlerin hala yerin metrelerce altında adeta nefes aldıklarını duyumsamak, onların yaşanmışlıklarını ve işlevlerini hissedebilmek için araç olacak bir adımdır. Eski yapıtları ve varlıkları belirli bir işlevle birlikte yaşam seyri içerisinde bulundukları mekan la birlikte değerlendirir. Onları asla tek başına veya kurgulanmış yapay mekanlar içerisinde düşünmez. Yüzyıllar sonra bu buluntuların, üzerindeki yaşanmışlıkla beraber, tekrardan yapıldıkları dönemde içerisinde bulundukları mekanlar ve çeşitli coğrafyalardaki ait oldukları bölgelerin heyecanla keşfedilmesi önemlidir, Devabil Kara'nın perspektifinde. Üretimiyle geçmişin izini sürmektedir sanatçı. Kendi deyimiyle geçmiş ve gelecek arasındaki boşluğu tamamlayan imgeler oluşturmanın peşindedir. Mekan ile resmin bir bütün olarak algılanması Devabil Kara'nın sanatında önemlidir. Üsküdar'daki Atik Valide Külliyesi'nde açtığı Dilin Söyleyemedikleri isimli sergisine ev sahipliği yapan eski cezaevinin duvarlarına bile uygulamalar yapıp, yaşanmışlığın oluşturduğu belleği mekan düzenlemesiyle bütünleştirmiştir. Dilin Söyleyemedikleri sergisinin bir devamı niteliğinde görülmesi gereken M25sergisindeki resimleri, zaman içerisinde atölyeye dönüştürdüğü, üç farklı mekanda üretmiştir. Sanatçı için, mekan içerisinde atmosferi duyumsayarak çalışmak çok önemli bir kavram olarak karşımıza çıkmaktadır. Sergiye de ismini veren M25 isimli depo, yerin metrelerce altında bulunan bir çalışma alanıdır. Bu mekanda sanatçının aradığı ortamı bulduğunu söylemek yanlış olmayacaktır. Bu ortamın üretilen yapıtlara nüfuz eden yapısı, gerek konu anlamında, gerekse de biçimsel anlamda uyumlu bir görüntüde gözlemlenebiliyor resimlerinde. Devabil Kara, resimlerinde çok çeşitli malzemeler kullanmaktadır. Selüloz ve balmumu gibi doğal malzemelerden resim yüzeyindeki biçimlerini yaratırken faydalanır. Bu malzemelerin kullanımının tuval üzerinde yarattığı görsel etki, anlatmak istediği fikirlerin boyutuna da uygundur. Resimlerin arka planında rahat fırça sürüşleriyle, sıcak ve soğuk renkleri iç içe geçirip yoğunlukla uyguladığı alanlar üzerine, yoğun malzemeden yararlanarak resmin bünyesinde adeta erittiği tuval katmanın dokusal etkisi, kompozisyon içerisinde arka plan yapılanmasının hareketliliği ve renkliliği yanında, monokrom ve sade görüntüsüyle görsel boyutta bir dinginlik yaratmaktadır. Bu oluşum, sanatçının merkezine alıp araştırmalara giriştiği yer katmanları temasına da görsel gönderme yapmaktadır. Bazı eski resimlerinde, tuval yüzeyinde çizgilerle belirlediği geometrik alanları, bu serisinde iç içe geçmiş renkli ve monokrom dokusal yüzeylerde farklı bir boyutta görüyoruz. Belirlenmiş alanlar bu resimlerde başlı başına bir dünyaya dönüşüyor. Selüloz ve balmumundan faydalanarak oluşturduğu resimlerinde, arka planın yoğun renk ve biçimsel uygulamasına karşın, resmin bünyesine kattığı ikinci katmanda sadelik dikkatimizi çekiyor. Hemen hemen tüm resimlerinde üzerine eğildiği boşluk ve doluluk kavramlarını bu resimlerinde uygulama boyutunda çok daha vurgulu bir biçimde görüyoruz. Devabil Kara, daha önceki resimlerinde yer vererek, güç ve düzen gibi kavramları sorguladığı sandalye imgesini bu serinin birçok işinde de kompozisyon içerisinde kullanmıştır. Sandalye imgesi, sanki boşluk içerisinde deviniyormuş gibi, kullanılan malzeme ve kurgu aracılığıyla tuval yüzeyinden dışarıya taşan bir rölyef gibi işlenmiş. Aynı uygulama sanatçının bazı resimlerinde kompozisyon içerisinde yer verdiği otoportre silüeti ve gergedan figürlerinde de geçerli. Seri içerisindeki bazı çalışmalarında tamamen doğal malzemelerden elde ettiği boya uygulamalarının yanı sıra, gerçek bir bitkinin dalları ve yapraklarını da uygulamış olduğu bu katmanlar içerisine dahil etmiştir. Bu katmanlar ve gerçek bitki parçalarının üzerini örten doğal boya uygulaması, fosilleşmiş varlıklara ve çeşitli kavramlara zaman perdesinin ardından bakma fikri eşliğinde, onların deforme olmalarına karşın, içlerinde daima var olan ve geçen zamanlar sonucunda yok olmayacak olan bilimsel kodları da düşündürüyor. Bu metin YAPI Dergisinde Sonbahar 2011 de yayınlanmıştır.


Ne en 1951 a Montreal, Canada, Jean-Pierre Seguin a fait ses etudes d'art a l'Universite du Quebec a Montreal. Il a ete professeur au Departement des arts et lettres de l'Universite du Quebec a Chicoutimi de 1979 a 2010. Jean-Pierre Seguin qui a cree aux premieres annees de son art des peintures abstraites en sens conceptuel pas aussi en sens stylistique, est devenu celebre avec ses portraits ; mais il n'a pas aussi renonce a son interet a la peinture abstraite. Il a exprime que durant le processus de son odyssee, comme tous les artistes, il a ete influence par des genres et artistes differents mais il a enfin decide de peindre des portraits. Mais le fait de declarer qu'il peint seulement des portraits sera fermer ses yeux sur sa polyvalence. Parce que sa perception des portraits est bien differente des approches classiques et c'est possible de remarquer sa perception specifique des portraits a ses photos, estampes, assemblages et meme dans ses sculptures. L'aspect le plus important lequel lui differencie des autres artistes qui peint des portraits c'est qu'il prete de l'importance a l'interaction avec le spectateur. Aux portraits des celebrites, qui sont parfois ses connaissances et parfois peintes juste parce qu'il les trouve correspondantes au concept, comme Michael Snow, Gherard Richter, Raymond Lavoie, Andy Warhol, Louise Bourgeois, Marina Abramovic, Guido Molinari, Chuck Close, Raymonde April, Damien Hirst et Kara Walker il inclut le spectateur dans le jeu en enlevant son identite moyenne du spectateur, comme les romans postmodernes qui incluent le lecteur dans le processus de la creation de l'ouvrage, les uvres de Jean-Pierre Seguin incluent le spectateur dans le processus de creation. Sa methode inductive a ses peintures pointillistes ou ses assemblages crees avec des materiaux differents force le spectateur a se deplacer en avant et en arriere de l' uvre et saisir des images differentes grace a l'illusion creee. C'est-a-dire qu'il arrive a creer une uvre abstraite en utilisant des materiaux concrets. La façon de la perception de la peinture constitue le fondement de la recherche artistique de Jean-Pierre Seguin. Il croit que la perception du spectateur changera en fonction d'usage de techniques differentes et accepte la technologie comme un moyen essentiel pour decouvrir des voies differentes. Par exemple il utilise l'ordinateur et l'appareil photo pendant le processus de la creation de ses peintures et assemblages, fait usage des boutons, pieces de puzzle, fils, perles et figurines plastiques de soldats, profite de la photo de la personne dont il va realiser son portrait avec le bois qu'il produit sur la principe de l'illusion optique. En bref Jean-Pierre Seguin a reussi a creer des lectures differentes avec ses uvres dans lesquelles il fait usage de la technologie et la tradition artistique ensemble. Ses uvres sont exposees dans plusieurs exhibitions personnelles ou de groupe dans les pays differents et se trouvent dans diverses collections privees ou publiques, il est represente par la galerie OK Harris. Jean-Pierre Seguin: Je suis ne a Montreal dans un des quartiers les plus pauvres et durs de la ville. Mes parents n'etaient pas riches, mais grace a leurs courage et travail, nous n'avons jamais manque des besoins essentiels. Mes parents ont eu trois enfants consecutivement, Claudette, Andre et Louise. Ensuite, ma mere a fait neuf fausses couches avant que je nais, neuf ans plus tard. Enfin, c'est mon beau-frere, Laurent, qui m'a initie au dessin et a la couleur. A l'ecole primaire, j'etais un des meilleurs dessinateurs de l'ecole, mais je m'interessais beaucoup plus aux sports et surtout au hockey. Les arts visuels demeuraient quelque chose d'abstrait pour moi, je n'avais aucune connaissance historique et technique. J. P. S.: Mes influences ont ete nombreuses, car j'aimais tout. Je voyageais entre l'abstraction et la figuration selon mes desirs. Picasso et Bacon ont ete des peintres tres importants pour moi. J'aimais leurs façons de nous presenter sur une meme surface des elements qui appartenaient a la figuration et a l'abstraction. Parmi les peintres contemporains, J'aime beaucoup le travail de Gerhard Richter et de Chuck Close. Etant donne mon attirance vers le portrait, il est impossible de ne pas tenir compte du travail de ces peintres. Mais, c'est surtout des mouvements de pensees, l'art conceptuel, le pop art, le body art, l'art abstrait, le photorealisme et l'art de citation, qui m'ont influence. Ils m'ont permis de reflechir sur ma façon d'aborder l'image peinte et photographique. J. P. S.: J'avais environ 16 ans lorsque j'ai peint ce tableau. Je n'avais pas beaucoup de connaissances, je n'avais pas encore amorce mes etudes en art. Si je me souviens bien, mon deuxieme tableau etait expressionniste, mon troisieme etait inspire de Picasso, etc. Avant d'etablir mes choix en art visuel, j'ai explore differentes approches et de nombreuses techniques. Neanmoins, ce premier tableau surrealiste etait a la maniere de Salvador Dali. Il etait tres realiste, c'est le contexte qui etait surrealiste. Decouvrir ses priorites n'est pas toujours facile et la carriere d'un artiste n'est pas inevitablement lineaire. Picasso a explore durant toute sa vie, il passait souvent d'une maniere de faire a une autre. Beaucoup d'artistes contemporains exploitent differentes approches et disciplines differentes. Nous pouvons penser a Damien Hirst, Wim Delvoye, Gerhard Richter et il y en a beaucoup d'autres. J. P. S.: Mon but est toujours le meme, je veux decouvrir de nouvelles façons de produire une image et jouer avec la perception selon les distances de lecture. J'utilise differents moyens de production, mais ma methode de travail est toujours sensiblement analogue. Mon desir est de decomposer l'image pour la reconstruire de maniere innovatrice. J. P. S.: Le choix des materiaux peut etre determine pour sa relation avec l'image a produire, comme dans l'utilisation des soldats pour l'exposition WW2 . Mais le plus souvent, ce sont les qualites visuelles et esthetiques de la matiere qui m'interessent. Peu importe les materiaux utilises, mon intention demeure le meme, je compte surprendre le regardeur. Je veux le faire voyager entre le rationnel et l'irrationnel, entre la pensee et l'emotion. J. P. S.: Oui, vous avez parfaitement raison. Une grande partie de mon travail est cerebrale. L'elaboration du projet, le choix des photos et la decomposition de l'image demeurent un travail plus intellectuel. La partie finale du projet, la preparation de la surface, les assemblages et l'application de la peinture sont plus physiques. C'est pour cela que je considere mon travail comme etant conceptuel. Je peux facilement developper, preparer le projet et superviser sa realisation faite par des assistants, comme un architecte ou un realisateur de film. J. P. S.: Le choix des personnes n'est pas determine par mes sentiments ou par l'importance de ces personnes. Mon choix est fait en fonction du projet que je veux realiser. Pour mon exposition WW2 , j'ai choisi Rita Hayworth, Ingrid Bergman et Judy Garland parce qu'elles etaient actives durant la deuxieme Guerre mondiale. Elles font partie de ce moment de l'histoire de l'humanite. Pour cette meme exposition, j'ai fait le portrait de John F. Kennedy, car il etait lieutenant dans la marine. Pour le projet sur les Portraits POP , j'ai realise les portraits de John F. Kennedy, Martin Luther King, Mao, Marilyn Monroe, etc. parce qu'ils sont des personnes populaires. Lorsque j'ai demeure un an a Paris, mon projet a ete de peindre les portraits des personnes qui me visitaient, independamment de leur notoriete. Concernant mon projet Portraits d'artistes , je choisissais des artistes que je pouvais photographier, certains etaient tres connus et d'autres moins. Le choix du sujet est determine uniquement par l'intention. J. P. S.: La problematique est davantage la decomposition analytique d'une figure. Je veux que le regardeur qui se rapproche de l'image perde l'identite de la personne. Non, les particularites physiques n'ont pas d'influence sur mes choix. Cependant, il est possible d'elaborer un projet dans ce sens. Je pense que cela pourrait etre interessant. J. P. S.: Oui, vous avez raison. Toutefois, je pense qu'il y a quelques differences. Lorsque vous regardez un tableau photorealiste, les distances de lecture ne changent pas beaucoup l'image, le sujet est toujours le meme, la realite est dominante. L'intention n'est pas de nous eloigner de la realite photographique. Concernant l'art optique, les artistes, Vassarely, Soto, Le Parc, Agam, etc., ont travaille dans l'abstraction geometrique. Tres peu, comme Markus Raetz, ont exploite l'optique dans des images realistes. Ma maniere de creer et mon approche de l'art optique ont certainement plus d'affinite avec cet artiste. Pour moi, l'utilisation des methodes optiques pour fabriquer mes images est une façon de proposer differentes lectures au spectateur, de l'objet au portrait, de l'abstraction a la realite et vice-versa. J. P. S.: Je travaille a partir de photographies que je decompose en trame. Les dimensions de l'image quadrillee sont choisies en fonction de la representation que je veux obtenir. Aussi, il est important pour moi, d'obtenir differentes lectures possibles. Je cherche a troubler la perception du spectateur et a trouver les moyens qui vont le pousser a se deplacer et a aborder le portrait depuis des distances differentes. Celui qui se rapproche de l'image pour mieux voir, perd de plus en plus le sens de la realite identifiable de la photographie, les reperes propres au medium qui d'ordinaire le guident lui echappent et il tombe ainsi dans une forme de lecture purement plastique et meme abstraite. Je travaille mes tableaux pour que leurs lectures de pres et de loin soient differentes et interessante. Ainsi, je realise deux tableaux dans un seul, un que l'on perçoit de loin et un autre que l'on perçoit de pres. Il est important que ces deux tableaux aient des qualites visuelles equivalentes pour soutenir la curiosite du spectateur. Lorsque la photographie a ete quadrillee selon mes besoins et que les couleurs ont ete choisies, il faut appliquer la peinture. Cette application demande de respecter le choix des couleurs et des carreaux a remplir. Cela impose une precision, une grande patience et une bonne perseverance, mais cela n'exige pas une hyper dexterite. Pour ces raisons, mes tableaux ne sont pas hyperrealistes, ils sont plus d'un realiste photographique. Ma maniere de travailler est plus conceptuelle, c'est une approche geometrique et mathematique. J. P. S.: Cette illusion d'optique est connue depuis tres longtemps en dessin. J'ai eu l'idee de l'utiliser en sculpture. Produire un vase qui devient un portrait selon la perception du spectateur, cela s'inscrivait directement dans mes preoccupations visuelles. J'utilise la photo d'une personne vue de profil et j'en tire une silhouette. A partir de celle-ci, on fait un vase en bois tourne. La technique est simple, mais le rendu est efficace. J. P. S.: Depuis plusieurs annees, j'utilise differents materiaux et objets pour produire des images. En 2011, j'ai realise un tableau Peace and Love avec des petits soldats en plastique. Je voulais produire d'autres tableaux en utilisant des petits soldats, mais il etait important que l'image produite soit en relation avec les soldats. J'ai choisi de composer des images qui font reference a la Deuxieme Guerre Mondiale. Mon exposition WW2 sera presentee a la galerie OK Harris de New York, du 8 mars au 19 avril 2014. Elle regroupera des oeuvres realisees dans differentes techniques. De grands tableaux realises avec des petits soldats en plastique, des broderies, un tableau a l'huile, des acryliques sur papier et des impressions numeriques seront exposes. Les sujets exploites sont des portraits, des avions et des drapeaux. Je ne voulais pas exploiter des images dramatiques, mais davantage rendre hommage aux combattants. Ce reportage est publie a rh+ artmagazine dans son numero 105 (Fevrier 2014).


SOMA'da meydana gelen faciada yaşamını yitiren İşçi kardeşlerimize rahmet, yakınlarına sonsuz sabır diliyoruz. Mahsur kalanların da bir an önce kurtarılmalarını bekliyoruz. Bu son olsun! Ağır ağır geldiler, karanlık sarnıçlardan sıza sıza, Geldiler bir büyük sesin harfleriyle ağızları dopdolu, birikmiş pası, ovmak için isli alnını sabahın. ırmaklarının ve atacak köprüleri varsa anıt bildiler, çocukları ve alkışlarıyla, yoğurt mayalar gibi geldiler, pişkin ekmekleri bölüp de paylaşır gibi, su gibi, ateş gibi. yollarla tanıştı ayakları, her gün yeni kabuklar çatladı,