Yazar ve şair Vecihi Timuroğlu kaldırıldığı hastanede kalp yetmezliğinden ötürü aramızdan ayrıldı. Türk Edebiyat ortamında büyük bir teessür yaratmıştır. Vecihi Timuroğlu'nu rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Vecihi Timuroğlu, Sivas'ın Kangal ilçesinin Körpınar köyünde 29 Ekim 1927'de doğdu. İlkokulu Diyarbakır'ın Çermik ilçesinde okudu. Ortaokulu Ankara Gazi Lisesi'nde bitirdi. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Edebiyat Bölümü'nü 1950 yılında bitirdi. Ankara'da lise öğretmenliği ve müdürlüğü yaptı. Bakan Danışmanı oldu. Ankara Atatürk Lisesi müdürüyken emekli oldu. İlk şiirini 1942'de Varlık dergisinde, ilk denemesini ise 1948 yılında Yücel dergisinde yayınladı. 1973 yılında Evrim dergisini, !977'de Cemal Süreya, Ragıp Gelencik ve Ahmet Say ile aylık Türkiye Yazıları dergisini çıkarttı. Türkiye Yazıları, Adam Sanat, Dost, Sanat Rehberi, Türkçe, Yarın, Yeditepe, Yücel, Varlık, Daman, Berfin Bahar ve Edebiyat ve Eleştiri gibi dergilerde yayınladı. Edebiyatçılar Derneği Onur Ödülü'nü, şiir ve şiirin sorunları üzerine teorik çalışmalarından dolayı aldı.


1950'de ABD, Avrupa ve Japonya'daki bazı sanatçılar çalışmalarında modern sanatsal pratiklerin yeniden yapılanmasına katkıda bulunan sorular sormaya başlamışlardır: Özel yetenekler herhangi bir sanatçıyı diğer insanlardan farklı kılar mı? Sanat çalışmaları doğuştan gelen bir değer midir? Sanat çalışması olması için sanatçının bir şey yapması gerekir mi? Sanat çalışması obje içermeli midir? Bu düşünceler aslında yeni değildir. Yüzyılın başındaki Fütürist, Dadaist, Sürrealist gelişmelere bağlanarak değişen yeni formları göstermektedir. 1950'lerin formları teorik olarak Fluxus oluşumunun arka planını oluşturmaktadır. Görsel sanatlarda, modernite 19. yy.'ın ortalarından başlatılmaktadır. Bu kronolojik sıralamanın içinde doğal olarak Empresyonizm, Post-empresyonizm, Kübizm, Ekpresyonizm ve Soyut sanat modernizmin ilkleridir. İkinci modernizm veya avangard modernizm olarak adlandırılan Fütürizm, Dadaizm ve Sürrealizm, kişisel ve kültürel eleştiriyi genellikle alt üst eden formlardır. Fütürizm ve Dadaizmin avangard modernizmi ve daha az derecede Fluxusun ata kuruluşu olan Sürrealizm formları 2. Dünya Savaşı boyunca alternatif sanatın gelişimi olarak düşünülebilir. 1960'larda sanatçılar, sanat ve yaşamın arasındaki, kültürel olgularla yaratılan uçurumun kırılmasında oldukça istekliydiler. Bu dönemde Fütürizm, Dadaizm ve Sürrealizmden Fluxus sanatçılarına olabileceği kadar iyi bir iletişim ağı kurulmuştur. Fütüristlerin, dadaistlerin ve Sürrealistlerin projeleri burjuvaların, pasifliğin, materyalizmin ve egoizmin aynası olan sanatın, aynı zamanda akademikleşmeye başlayan modern sanat formlarının büyük bir eleştirisidir. Onların amacı burjuva kültürünün temelini işlevsel sanatsal yapılarla değiştirmek ve değiştirmeye sanat tarihinden değil tarihten başlamaktır. İtalyan Fütüristleri geçmişe bağlılığın sıkıcılığını gördüler ve çalışmalarında dinamik formları ele alarak kendilerinden önce gelen değerleri reddettiklerini deklare ettiler. Fütüristlerin zihinleri dinamizm ve Fransız filozof Henri Bergson'un borçluyla alacaklıyı değiştirme fikri ile meşguldü. Bergson'a bağlanan rasyonalist metodoloji ile ilgili problem, gerçekliğin bileşenlerini oluşturan ünitelerin çözümünün temelinin olmayışıydı. Madde sürekli başka bir maddeye dönüşerek değişmektedir. Bergson mantığın eyleminden çok sezginin gücüyle ilgileniyor, yöntem olarak bir sezişin içinden geçerek doğal deneyimlerin başlatılabileceği üzerine çalışıyordu. Gerçekçiliğin çözümlenemez doğası konusundaki bu fikirleri kabul eden Filippo Tommaso Marinetti ve diğer İtalyan Fütüristler gittikçe artarak çalışmalarında değişimin, akımın, sınırsızlığın üzerinde durdular. Sanatçı rollerinin değişimi gerçekçi, geleneksel ve kurulu sosyal formlardan olabildiğince dinamik, hareketli, saldırgan olmaya doğru oldu. Sanatçılar günün politik ve sosyal ilişkileriyle doğrudan ilişkili olabilmeliydi. Bu yeni, dinamik sanat formları performans sanatına ilişkin ögeleri de içinde barındırıyordu. Bu sanat formları kültürel değerlere ve hükmedenlere veya burjuvanın duyarlılığına karşı kullanılabilir ve böylece yaşamdan ve sanat çalışmalarından uzak normların bariyerleri yıkılabilirdi. Fütüristler için performatif çalışmanın en önemli unsuru, her ne olursa olsun, değişen yaşam dinamiklerini performansın aynasında aynı dinamizmle göstermekti. Onlar yeni bir sanat değil yeni bir sanat formu arıyorlardı. Bu yeni değerlerle, kelimelerin, renklerin, notaların çeşitli anlamları; psikolojik duyarlılık, hareket, ses, durum ve sezginin çeşitliliklerine ilişkin yeni karışımlar bulunabilecekti. Geleneksel, statik obje temelli sanat formlarından daha açık sanat formlarına doğru tutku ile oluşan bu değişim, Sürrealistler, Dadaistler ve Fütüristler tarafından sanattaki yaşamın yeniden kurulması için en önemli stratejilerden biri olarak belirlendi. Dadaistler için, Batı kültürü rasyonel düşüncelerin altında yatan filozofik oluşumlar tarafından sonuna kadar kullanılmış bir arena olmaya başlamıştı. Kişisel refleksler burjuvanın mekanik oluşumunu büyüyerek kurumlaştırmaktaydı. Fütüristler gibi Dadaistler de yaşamın gelişimi için onun potansiyelinde oluşan sanatın gücünün büyüklüğünü gördüler. Yaşam, her ne olursa olsun, konformist burjuvanın yaşamı olarak tarif edilmemeli, günlük düzenli yaşam irrasyonaliteyi, şansı ve doğasından gelen çelişkileri açıklamalıydı. Dada, armoniden diğer alanlara sıçramada zarif ve önyargısızdı; sözlerini ateş edercesine pikabın tiz çığlığı gibi fırlatmak istediler. Çılgınlıklara saygı göstermek, ağırbaşlı, heybetli, utangaç, gayretli, kuvvetli, heyecanlı olmak, tapınaklardaki bütün faydasız hantal aksesuarları yok etmek... Özgürlük: Dada Dada Dada! Karşıtlıkları ağ gibi örenler ve renkçilerin gürlemesi ve tüm çelişkiler, tutarsızlıklar: YAŞAM! Dadaistler tüm mantık ve düzenden arınmak istediler. Sonuç olarak, performanslarında mizah ve ironiyi kullandılar ve yeni objeler yarattılar. Absürde, naife ve ilkele döndüler. Görünüşte kendi hallerinden memnun görünen burjuvaları şaşırtmak istediler. Birçok Dadaist için kullandıkları sanat objeleri çok önemli değildi. Aslında her şey, parodiyi, mizahı ve küfrü açıklamak için araçtı. 1920 ve 1930'larda Fransız Sürrealistleri Dada'nın gelişimini görebildiler. Bununla birlikte Dadaizm ve Sürrealizm arasındaki spesifik olarak gelişen akrabalık hala tartışmalıydı. Sürrealizm Dadaizmin birçok anahtar düşüncesini geliştirdi, Sürrealizm de rasyonalist düşüncenin üstünlüğü ile hakim olan burjuva kültürüne karşıydı. Sürrealistler için, yaratma eylemi düzensiz, bilinçsiz düşünceyle hayal gücünün birleşmesindeki sonuçtur ve süper gerçek objeleri içerir. Onların bu çalışmasıyla, sanatsal yaratımlarda bilinçsiz keşifler anlamlandı, bu, satmak için estetik objeler üretmekten daha anlamlıydı. Sürrealizm daha doğru deyişle bir düşünce yolunu açıklar. Felsefenin ve yaşamın yolu sanata ve edebiyata terstir. 20 yy.'ın başlarında Dadaizm, Fütürizm ve Sürrealizme bağlanan ve Fluxusun tarihini oluşturan bu çalışmalara iki sanatçının, Marcel Duchamp ve John Cage'in düşünceleri eklenmelidir. Ben Vautier, bu iki kişinin Fluxus için önemini şöyle açıklamıştır: Resmen hiç bir bağ onları birbirine bağlamamaktadır, ama etkilendikleri kişiler ve olgular ortaktır: John Cage, Dada ve Marcel Duchamp. Cage, Dada ve Duchamp olmasaydı Fluxus olamazdı. Duchamp sonrası bilgilerden ve Cage sonrası sanatçının bireysel olmayışı düşüncesinden Fluxus varoldu ve yaratıldı. 1940'lardaki Zen çalışmaları Cage'e sanat alanında yeni kapılar araladı. Zen ele alındığında Fluxus ile değişim arasında süre giden bir ilişki vardı. Zen metafiziği kişisellik olgusunu genişletiyordu ve deha olarak sanatçının nosyonu konusunda Cage'e yol göstermekteydi. Cage'in görüşüne göre gelişim ve değişimin gücü bütün yaşam aktivitelerini kapsamaktaydı. Böylece doğallığa ve onun doğallığıyla armonikleşen sanata inanmaya başladı. Sanat, doğal dünyanın eylemleri için kullanılmalıydı. Rastlantı ve değişim sanatsal yöntemlerin bir bölümü olmalıydı. Cage için rastlantıyı kullanmak sanatçıların egolarından ve kişisel beğenilerinden arınmasının bir yoluydu. Zen metafiziği doğal hiyerarşiyi içermiyordu; Cage'e göre artistik deneyimlerin yerine deneyimlerin eşitliğini gösteren sanatın ortaya konması daha iyiydi. Bu yolla sanat aktüel keşifler ve farkında olmakla daha anlamlı hale gelecekti. Cage sanatın birincil fonksiyonunun insanların yaşamına yeni anlamlar katmak olduğuna inanmıyordu. Onlar insanların yaşamları etrafında dönen bir şeyleri daha iyi anlaması ve yapması için gerekli olan enstrümanlardı. Cage'in düşüncesi Duchamp'ın birçok metoduyla çakışıyordu. Sonuçların değişikliği için bilinçli yaratımlar ortaya konmalıydı. Duchamp İnsanlar bizimle beraber olmayı seçtilerse yaptıklarımıza karşı empati geliştirmişler ve onlarla duygusal bir bağ kurmuşlardır. Bu çalışmaların amacı iki önemli noktaya değinmektedir. Birincisi, sanatçı doğruların avukatı değildir. İkincisi, kişisel etkiler ve tatlar, sanat yapımlarının yöntemlerinden uzaklaşmıştır. demektedir. Bu iki can alıcı nokta 1950 ve 1960'larda estetik görünüm açısından Fluxus'un merkezi oldu. Fluxus'la bağlantılı olan birçok sanatçı için model olarak Cage yeterince anlaşılamamıştı. Oysa öğretmen, performans sanatçısı ve yazar olarak onun aktiviteleri gerçekten önemliydi. 1950'lerin başında Cage, müzikal performansın bir tür tiyatro olduğuna inanmaya başladı. 1950'lerin sonunda, Cage'in düşünceleri bazı ABD, Batı Avrupa ve Japon sanatçıları arasında etkili olmaya başladı. Bu dönemde, Cage Fluxus'un gelişimi içinde yer alan bazı sanatçılarla doğrudan bağlantı kurmaya başladı ve onların düşüncelerinin pekişmesini sağladı. Cage, ilk performansını 1957'de Avrupa'da David Tudor'la yaptı. Bunlar onun sanatının temelini oluşturdu. 1950'lerin sonunda düşünceleri Avrupalı avangard müzik çevrelerinde saygı uyandırdı. Onun gibi önde gelen birçok Avrupalı kompozitör 1950'lerde kendi çalışmalarında sınırsızlığın kullanımıyla ilgilenmeye başladılar. Karlheinz Stockhausen gibi bazı kompozitörler genç sanatçıları bu yeni fikirlerle tanıştırdılar. Cage ve Tudor 1958 ve 1959'da Almanya'ya performans yapmaya döndüklerinde bu konuyu sahiplenen yeni insanlarla karşılaştılar. La Monte Young ve Nam June Paik, 1960'ların başında Fluxusun gelişiminin merkezinde olmaya başlayacaklardı. ABD'de Cage'in bağlantı kurduğu genç sanatçılarla Fluxus aktiviteleri genişletildi. 1950'lerin sonunda New York'ta sosyal aktivitelerin geliştirilmesi ile ilgili yeni bir okul düşüncesi vardı. Dick Higgins bu fikri şöyle açıklamıştır: Cage sıklıkla birlikte yapabileceğimiz ve yapamayacağımız şeyler üzerine konuşurdu. O bunları anında olaylar ve otonom davranışlar diye açıklıyordu. Ben bağımsızlık diyordum. 1958'de George Brecht, Dick Higgins ve Jackson Mac Low yeni performatif sanatın ve 1960'ların başındaki Fluxusun gelişiminin merkezi olmaya başlamışlardı. Bundan sonra birçok insan Fluxus düşüncesinin içinde yer alacaktı. Fluxus sözcüğünü ilk defa George Maciunas 1961'de bir davetiyenin arkasında kullanmıştır. Bu davetiye New York A/G Galeri'de yapılacak bir dizi konferans için basılmıştır. Fluxus daha önce de belirtildiği gibi ne resim ne heykel ne sinema ne de edebiyat alanlarında kullanılmıştır. Bu akım avangard müzik fikrinden doğmuştur. Ve kuşkusuz John Cage'siz düşünülemez. Fluxus sanatçılarının bir kısmı, müzik ve edebiyat konusunda avangard deneyimlere sahipken, bir kısmının profesyonel anlamda farklı geçmişleri vardı. Maciunas, Litvanya göçmeniydi ve bir sanat tarihçisi, mimar ve müzikologdu. Wiesbaden'de Amerikan Ordusu'nda grafiker olarak çalışmaktaydı. Benjamin Patterson, Ottawa Filarmoni Orkestrası ile birlikte Almanya'daki Amerikan Ordusu içinde bas çalıyordu. George Brecht bir kimyager, Robert Watts mühendisti. Yoko Ono, New York'ta Fluxus sahnesine çıktığında edebiyat ve müzik konusunda çalışıyordu. Alison Knowles resimden, Dick Higgins müzik ve grafikerlikten gelmekteydiler. Uzun yıllar Nam June Paik'in partneri olan Charlotte Moorman çellistti. Al Hansen sosyal pedagoji, Joe Jones müzik konusunda çalışıyordu. 1963'te Japonya'dan New York'a gelen Takako Saito, oyunlarıyla önemli bir etki yaratmıştı. Nam June Paik kompozitör ve aynı zamanda bir eğitimciydi. Wolf Wostel reklam alanında grafik sanatçısı olarak çalışıyordu. Emmett Williams da bir şairdi. Ben Vautier bir sanatçıydı, Kopenhag'dan Arthur Addi Köpke sanatçı olmasının yanında avangard bir galericiydi. Fluxus bizim düşündüğümüz anlamda sanatçıların birbiriyle sürekli bir iletişim halinde olduğu bir akım değildi. Uluslararası bir alanda görünen bir fenomendi. Fluxus aktiviteleri nasıl ortaya çıkıyordu? Happening'de olduğu gibi bir zaman, malzeme ve olay kolajı içermiyordu. Bir grup dinamiği yöntemi de değildi. Sadece bir konser olabileceği gibi görüntü ve duyulara seslenen bir eylem de olabiliyordu. Bunlar bazen eylem bazen aktivite olarak adlandırılabiliyordu. Obje ile ya da objesiz olarak duyulara seslenen bir performans da olabilmekteydi. Bu çalışmalarda çoğunlukla sesler kullanılmaktaydı, bazen sesler olmadan da tamamlanmaktaydı. Bununla birlikte Nam June Paik'in Ur Musik (1961) çalışması gibi tamamen konstrüktif obje ve enstrümanlardan oluşabilmekteydi. Nam June Paik'in Piano İntegral (1958-63) adlı çalışması yine müziğe gönderme yapan bir düzenlemeydi. Çalışmada bir piyanonun üzerinde müzikle ilgisi olmayan bir takım objeler yer almakta, bunlar birliktelikleri ile eklektik bir düzen oluşturmaktaydı. Sanatçının Zen for Head (1962) adlı çalışması aynı zamanda performatik ögeler içermekteydi. Burada sanatçı yere serdiği bir tuval üzerine yanındaki kaptan aldığı boyaları, başıyla sürmekteydi. 1993 yılında yaptığı üçlü düzenlemede televizyon ekranlarını malzeme olarak kullanıyordu. Ben Yeniden Doğuşa İnanıyorum adını verdiği düzenlemenin ilk bölümünde TV ekranları bir haç oluşturacak şekilde düzenlenmişti. Yeni Yaşamımda Bir Kurbağa Olmak İsterim adını verdiği ikinci bölümde TV izleyen bir kurbağa heykeli kullanmıştı. Sanatçı bu çalışmalarıyla aynı zamanda yeni medya çağında değişen insan potansiyelini eleştiriyordu. Bazı Fluxus aktiviteleri katılımcıların önünde oldukça spontane bir şekilde gelişebiliyordu. Aynı zamanlarda değişik yerlerde programlanmış aktiviteler de yapılabilmekteydi. Fluxus akımının o dönemde ve gelecekteki önemli temsilcileri bir araya getirilerek oluşturulmuş Flux adlı performans, Düseldorf'ta bir sınıf düzenlemesi içinde gerçekleşmişti. 1962 Eylül'ünde Wiesbaden, Stadtische'de gerçekleştirilen konserden sonra Fluxus tam anlamıyla özgün bir sanat akımı olarak dünya sanat tarihi içindeki yerini aldı. Bu konserde Viyana'dan özel olarak beş keman virtüözü getirilmişti. Bu kişiler yaşamlarında daha önce hiç keman çalmamışlardı. Üç saat boyunca anti müzik bir eylem gerçekleştirdiler. John Cage'in Mozart Miksaj (1991) adlı çalışması ahşap bir kutu içinde 25 kaset ve 5 kasetçalardan oluşmaktaydı. Sanatçı bu çalışmasında müzik düşüncesiyle yerleştirmeyi bir arada kullanmıştı. Endre Tot'un Dada Cabaret Voltaire (1992) çalışması tuval üzerine akrilikle yapılmış monokrom bir çalışmaydı. Tamamen siyaha boyanmış tuval Fluxus oluşumunun Dada ile bağlantısına da gönderme yapmaktaydı. Ben Patterson'un Beş Barış Sayfası (1991), savaş ile barış karşıtlığını sergilerken Robert Rehfeldt'in Kızıl Meydanı (1976) ironik bir içerik taşımaktaydı. Sanatçı burada kızıl meydanı tamamen kırmızı bir baskıyla sergileyerek kelimelerle görüntüler arasında yeni bir ironi yakalamıştı. Fluxus'un en ünlü temsilcilerinden biri olan Beuys, 1962 yılında Nam June Paik ve George Maciunas aracılığıyla Fluxus grubuna dahil olmuş ve 1963'ten sonra düzenli olarak Fluxus eylemlerine katılmıştı. Beuys 1961'de kırk yaşındayken Düsseldorf Akademisi'nde heykel profesörü olmuştu. Burada öğrencilerine kendi metotlarını öğretiyordu. II. Dünya Savaşı sırasında Beuys'un uçağı Kırım'a düştü ve şiddetli bir kar fırtınasında ölmek üzereyken Kırımlılar tarafından bulundu. Beuys barış zamanında geri döndüğünde yaşam ile sanat arasında bir birliktelik kurmaya karar verdi. Bundan sonra anlamların formlarına karşılık veren kişisel metot ve materyalleri buldu. Boş bir odada hayvan yağlarını asimetrik olarak kümeleyerek işe başladı. Sonra kendini bu yağlarla sardı, sanatçının yaralı vücudunu iyileştiren göçebe Kırımlıların teknik ve malzemelerinde ritüelleştirdiği bir davranıştı bu. Birçok çalışmasında bundan sonra keçe ve hayvan yağı vazgeçilmez malzemeler oldu. Beuys'un etkisi, 1980'li yıllarda da tartışmasız ve güçlü olarak sürdü. O, böylesi bir sanat alanında uğraşan diğer sanatçılar gibi, sanatı insan düşüncesi ve eylemi olarak görüyordu. Dünyanın da çağımızın toplumsal ve siyasal kısıtlamalarına karşı eylemde bulunması gerektiğini düşünüyordu. Bunun için Almanya'da üniversite çalışanlarını ve parti yöneticilerini bu sorunlarla savaşmaya davet etti. Ama onun asıl çağrısı dünyada insan yaratıcılığı konusundaki anlayışsızlığa ve sınırlayıcılığa savaş açma yönündeydi. Çünkü ona göre, kullanılmayan yaratıcılık saldırganlığa dönüşüyordu.


Disiplinlerarası tasarım 21. Yüzyıl'da bilgiyi yöntemle birleştirebilen ve yorumlama yeteneğini ürüne dönüştüren çağdaş sanat ve tasarım eğitiminin geldiği son noktadır. Çağdaş tasarımcı kendi meslek alanının birikimini farklı disiplinlerin sunduğu bilgi birikimi ve beceriler ile zenginleştirerek etik, sosyal, psikolojik, yasal, ekonomik değerleri içeren, topluma ve çevreye duyarlı ürünler elde etmeyi hedefler. Bu süreçte farklı disiplinlerden gelen bilgi ve becerilerin sağladığı çok yönlülük, tasarımın hayata geçirilmesinde en önemli etmendir. Sonuç ürünün disiplinlerarası destekle sağladığı yararın ve farklılaşmaya ne türden cevaplar verdiğinin irdelenmesi ve bu bağlamda çağdaş sanat ve tasarım eğitiminin içeriğinin geliştirilmesi amacıyla düzenlenen 2. Sanat ve Tasarım Eğitimi Sempozyumu farklı disiplinleri bir araya getirerek önemli bir tartışma ortamı yaratacak; ortak-ayrışan sorunları ve çözümleri belirleyecek; eğitmenler, sanatçılar ve tasarımcılar için önemli bir kaynak oluşturacaktır. - Farklı disiplinlerin ortak paydalarının ortaya çıkarılması, tasarım ve uygulama sürecinde ortaklıklarının izlenmesi, - Disiplinlerarası tasarım sürecinde karşılaşılabilecek sorunların çözüm arayışına katkıda bulunacak uygulamaların paylaşılması, - Tasarım-insan ilişkisinin her ölçeğinde yöntem arayışlarını bir üst noktaya taşıyan uygulamaların paylaşılmasıı - Çağdaş teknolojileri kullanabilen, yeniliğe açık eğitmenlerin, sanatçıların ve tasarımcıların bilgi ve deneyimlerinin paylaşılması amacıyla düzenlenmektedir. 2. Sanat ve Tasarım Eğitimi Sempozyumu disiplinlerarası tasarımı sorgularken tasarım ve uygulama sürecinde yaşanan sorunları ve çözümlemeleri irdelemek, geleceğe ilişkin yeni bakış açıları ortaya koymak hedefini taşımaktadır. Farklı alanlardan bilgilenme sürecinde ortaya çıkan sorunların ve olası çözüm önerilerinin bir tartışma ortamında değerlendirilmesi; kültürel değerler bütünü ve bilişim döneminin talepleri doğrultusunda gelişen yeni teknolojilerle biçimlenen yeni yöntemlerin ele alınması Sempozyumun ana hedeflerindendir. Sempozyum, üniversiteler, kamu kuruluşları ve eğitim üzerine çalışan enstitüler, müzeler ve benzer kurumların disiplinlerarası tasarıma yaklaşımlarını özetleyecektir. Bu bağlamda, Sempozyumun olası başlıkları sanat ve tasarım eğitimine ilişkin tüm görsel, teorik ve uygulamalı bilim alanlarını ve konularını kapsamaktadır. Sempozyum sanat, tasarım ve eğitimi alanları ile ilişkili tüm disiplinlere açıktır. Bildiri özetinde, çalışmanın konusu, amacı, veri ve yöntem, analiz gibi konulara ve çalışmanın bulgu ve/veya sonuçlarına dair bilgilere yer verilmelidir. Bildiri için hazırlanacak özet en fazla 300 kelime olmalı, çalışma ile ilgili en az üç anahtar kelime içermelidir. Bildiri özetinde başlık (Türkçe ve İngilizce-büyük harf-14 punto) , yazar adı- soyadı, çalışılan kurum, yazışma adresi, telefon, e-mail adresi yer almalı, bildiri özeti satır aralığı 1,5 cm, iki yana yaslı ve başlıklar hariç diğer yazılar 12 punto olarak yazılmalıdır. Bildirinin kabul edildiğine dair bilgi e-posta ile yazar a gönderilecektir. - Bildiri tam metni bildiri başlığı, yazar adı-soyadı, metnin sonunda tam referansların olduğu kaynakça, yazar/yazarların kurum ve iletişim bilgilerinden oluşacaktır. - Bildiri tam metni satır aralığı 1,5 cm, iki yana yaslı, başlıklar hariç ( başlık Türkçe ve İngilizce-büyük harf-14 punto), diğer yazılar 12 punto olacak şekilde Times New Roman karakteri kullanılarak yazılacaktır. - Bildiri tam metinleri Türkçe İngilizce özeti ve anahtar kelimeleri içerecek ve şekiller/fotograflar/grafikler dahil en fazla 10 sayfa olacaktır. - Bildiride yer alması istenilen görsel dokuman (300 dpi çözünürlük/resolution kalitesinde olmalıdır). Ayrıca metinde kullanılan görsel doküman ek bir bir klasörde gönderilmelidir. Katılım formu tüm yazarlar tarafından ayrı ayrı doldurulacaktır ve bildiri metni ile birlikte gönderilecektir. Formda iletişim bilgileri, kurum adresi, güncel cep telefon numaraları ve elektronik posta adresi yer almalıdır. Yazarların bildiri tam metinlerini en geç 02 Şubat 2015 tarihine kadar web sayfasında belirtilen yazım kurallarına uygun bir şekilde, İletişim Kuruluna yollamaları gerekmektedir. Bu tarihten sonra gelen bildiriler kabul edilmeyecektir. 2015 tarihi itibari ile e-posta yolu ile gönderilmeye başlanacaktır. Kabul edilen bildiriler Sempozyum e-Bildiri Kitabında yer alacak, özetlerin yer aldığı kitap ise Sempozyum sürecinde katılımcılara ücretsiz verilecektir. Sempozyum, sanatçılar, tasarımcılar, sanat ve tasarım eğitimi alanında çalışan ve/veya konuya ilgi duyan tüm kişi ve kuruluşlara açıktır. Sempozyuma dinleyici olarak katılım ücretsizdir. 24 Mart 2015 tarihine kadar sempozyum katılım ücretini yatırmaları gerekmektedir. Açılan hesap Türk Lirası hesabıdır. Ödemeler sadece Türk Lirası olarak alınacaktır. Sempozyum katılım ücreti yazar başına ödenecektir. Katılım ücretine Sempozyum bildirileri e-kitabı CD'si, bildiri özetleri kitabı, çanta, kokteyl ve ara ikramlar dahildir. Tam metni kabul edilmiş ve ücretini yatırmış katılımcıların, sempozyuma katılamaması veya cayması durumunda yatırdıkları ücret iade edilmez. Taşınabilir sempozyum evrakı talep etmeleri durumunda karşı ödemeli olarak kargolanır. Katılım ücretinin Başkent Üniversitesi'nin aşağıda verilmiş olan hesap numarasına yatırılırken açıklama bölümüne katılımcının adı-soyadı ile birlikte mutlaka sempozyumun adı belirtilmelidir.


Vietnam'ın kültür-sanat ortamlarında bu aralar en çok konuşulan konu, 23-27 Kasım 2014'te 32 ülkeden 300'den fazla filmin gösterimiyle gerçekleştirilecek olan Sürdürülebilir Kalkınma konulu Uluslararası Hanoi Film Festivali. Uluslararası filmlerin dışında, Hanoi'un Fransız işgalinden kurtuluşunun 60. yıldönümü için konuyla ilgili çeşitli belgeseller gösterilecek. Asya Sineması Tanıtım Ağı da festivalde ödül verecek kuruluşlar arasında yer alacak. Bir diğer konuşulan etkinlik, Kasım sonunda Hanoi'da gerçekleşecek olan Tanrıça'ya saygı törenleri. Eski bir gelenek olan bu törenlerde, başka birçok kültürde olduğu gibi (örneğin And Dağları'nda yaşayan Aymaralıların tanrıçası Paça Mama, bkz. https://www. youtube. com/watch?v=b4IxeaERpOY) doğa ananın ve kadının doğurganlığına vurgu var. Vietnam-Amerikan Savaşı'nın üstünden neredeyse 40 yıl geçtiğinden, savaş, artık geçmişte kalmış acı bir hatıra olarak görülüyor. Bugünün Vietnam'ı, filmlerde gösterilenlerden çok farklı. Ülke, yüzünü neredeyse tümüyle geleceğe dönmüş durumda. Dış tehdit olarak, Vietnam'ın karasuları sorunu yaşadığı ve daha önce (1978'de) bizzat savaştığı Çin; iç tehdit olarak ise, savaş sırasında Amerikancı olan ve ABD ve diğer ülkelere kaçarak intikam alacakları günü bekleyen okyanus aşırı Vietnamlıların etkilediği kişiler anılıyor. Gerçi, ikincisiyle ilgili algı yavaş yavaş kırılıyor denebilir; çünkü bu okyanus aşırı Vietnamlılar ya da çocukları, yavaş yavaş anayurtlarına dönüp yurtdışı deneyimleriyle beyaz yakalı işlerde ya da ticarette kendilerini gösteriyorlar. Yine de, ara ara, geçmişe dair sanat eserleriyle karşılaşabiliyoruz. Yukarıda andığımız Hanoi'un kurtuluşunun yıldönümü bunun bir örneği. Türkiye'deki temsili düşman sahnelerinin ve kandan bayrak yapanların tersine, Vietnam, kurtuluşu düşmanca bir biçimde değil, sanatla kutluyor. Kurtuluş, Vietnam için sokak dansları, resim sergileri ve konserler anlamına geliyor. Geçmişe dair bir diğer örnek ise, My Lai Katliamı'ndan sağ çıkan bir düzine köylüden biri olan Pham Thang Cong'un yakında çıkacak olan kitabı. 1968'de gerçekleşen My Lai Katliamı'nda kadın-yaşlı- çocuk-bebek toplam 504 Vietnamlı, Amerikan askerleri tarafından vahşice öldürülmüştü. Katliamın dünya basınına yansıyan fotoğrafları, Amerika'nın Vietnam'dan çekilmesi gerektiğini düşünenlerin etkisini arttıran 3 fotoğraf karesinden biri olmuştu. Katliam sırasında 11 yaşında olan Cong'un annesi ve 6 kardeşi, öldürülenler arasındaydı. Kendisi ağır yaralanmış ve babası tarafından kurtarılmıştı. Babası da 2 yıl sonra hayata gözlerini yummuştu. Vietnam'ın resmi kültür-sanat kurumları ve Vietnamlı kültür-sanat insanları birçok etkinlik düzenlerken, bir yandan da yabancı ülkelerin kültür merkezleri özellikle başkent Hanoi'da yıl boyunca dopdolu bir etkinlik programını hayata geçiriyorlar. Goethe Enstitüsü, Ekim-Aralık arasında Bilim Filmleri Festivali'yle çocukların bilime yönelik ilgisini pekiştirmeyi hedefliyor. Enstitü'de şu sıralar bir grafik sergisi var. İtalyan Büyükelçiliği ise, İtalyan Dili Haftası etkinliklerini gerçekleştiriyor. Aynı hafta, Kore Dil ve Kültür Festivali de var. Bir yandan da Hanoi Operası, bale ve konserlere, Hanoi Sinemateki Vietnam'dan ve dünyadan nitelikli film gösterimlerine devam ediyor. Robin Williams'ı anmak için sanatçının toplu filmlerinin gösteriminden sonra bu kez programda Avrupa kısa filmlerini, bir Nepal belgeselini ve çeşitli festivallerde ödüller almış gerilim filmlerini görüyoruz. Elbette ticari gösterimlerin yapıldığı sinemalar sayıca çok daha fazla; ancak yine de Türkiye, Emek Sineması düşünüldüğünde, sinema yıkmayı sizden öğrenecek değiliz dedirtiyor. Vietnam'da sinemaya da sanat filmlerine de daha açık olan atmosfer, son yıllarda Vietnam filmlerine uluslararası festival ödülleri getiriyor. Son olarak, Hindistan'ın ışık bayramı olan Diwali'den söz edelim (bkz. https://www. youtube. com/watch?v=HrrW3rO51ak). Işığın karanlığa galip gelmesinin kutlandığı bayram, dil, inanış ve kültür açısından birbirinden çok farklı olan Hintlileri birleştiren az sayıdaki kültürel paydadan biri. Diwali, Vietnam'da yaşayan Hintliler ve Hindistan dostları tarafından kutlanıyor. Bu yıl Hanoi'da kutlanan bayramın Amerikan Kulübü'nde gerçekleştirilmesi, pahalı biletler, Hindistan'ın değişik bölgelerinin temsil edilmiyor oluşu ve geleneksel müziklerle örülü olması beklenen kutlamalarda Sikkim eyaletinden getirilen bir Hint rock grubuna konser verdirilmesi, çokça eleştirildi. Bu eleştirilerin geçerli olduğu söylenebilir. Öte yandan, Diwali'nin anlamı yalnızca Hintlileri değil herkesi kapsıyor.


Kentsel adalet toplumdaki genel gelir dağılımı ve yoksulluk olgusuyla doğrudan ilgili bir konudur. Türkiye'de gelir dağılımı dengesizlikleri nedeniyle her sosyal katman sanat ürünlerine kolaylıkla erişememektedir. Bunun sonucu olarak, orta halli ve yoksul halk, yaşam sorunlarını haklı olarak sanat, kültür ve eğitimin önüne koymak zorundadırlar. Bu konunun bir başka görünümü de, yoksullar yanında, engelli, çocuk, kadın, yaşlı ve benzeri grupların sanat ve kültür ürünlerinden yararlanma paylarının düşüklüğü sorunudur. Gelişme, bütünlük arz eden bir süreç olduğuna göre, Türkiye gibi ekonomik kalkınmasını batılı ülkeler düzeyine yükseltememiş olan ülkelerde kalkınma dışında kalan kültür ve sanat gibi alanlarda büyük başarılara imza atmanın zaman alıcı bir süreç olduğunu kabul etmek yanlış olmaz. Sanatın toplum ve kültür ile olan ilişkileri sürekli yön değiştirmektedir. Güncel gelişmeler sanatta yeni tartışmalara neden olmaktadır. Bunlar arasında sanatçı kimliği, sanat eserinin kendi değeri, sergileme alanlarının değişimi ve en önemlisi sanatın toplumla ilişkileri sayılabilir. 1980'lerden günümüze kadar olan dönemde sanayileşmenin kültür ve sanat üzerine olan yoğun baskıları sonucunda sanatın kabul gördüğü koşullar sürekli spekülasyona neden olmuştur. Disiplinler arası etkileşim çerçevesinde, teknolojideki gelişmelerin yarattığı yeni gösterim olanakları, kimlik ve beden üzerinden yeni yönelimler, sanatın sınırları ve toplumsal iletişim gibi yeni tartışma alanları ortaya çıkarmıştır. Ülkemizde sanat ve kültür konusunda genellikleçok olumlu gelişmeler olmakla birlikte, hala bir bütün olarak toplumun ve farklı toplumsal sınıfların sanat kültürü açısından beklenen duyarlılığa sahip olmadığı açıktır. O nedenle bu konunun, hem ülke çapında, hem de özellikle büyük kentler açısından nesnel bir değerlendirmeye konu yapılmasında yarar görmekteyiz. Özellikle sokaktaki vatandaşın, belediyelerde görev almış olanların ve devletin bu alanda temsilcilerinin sanata ilişkin bilgi, ilgi ve bilinç düzeylerinin yükseltilmesi gerekmektedir. Sempozyumumuzun, bu anlamda Türk toplumuna ve kentlere katkı sağlayabileceğini düşünmekteyiz. Sempozyuma bildiri ve poster ile katılım sağlanabilir. Bildiri dili Türkçe'dir. Bildiriler tam metin olarak teslim edilmelidir. Bildiriler Değerlendirme Kurulu tarafından değerlendirildikten sonra kabul edilip edilmediğine dair bilgi verilecektir. -Bildirinin başında yazarın adı, soyadı, ünvanı, çalıştığı kurum ve iletişim bilgileri belirtilmelidir. -Makalenin başında en çok 100 sözcükten oluşan kısa bir Türkçe ve İngilizce özet bulunmalıdır. Özet yerine Öz ifadesi kullanılmalıdır. Öz İtalik olarak ve 9 punto ile yazılmalıdır. -Türkçe ve İngilizce özlerin sonunda en az üç anahtar sözcük/keywordsbulunmalıdır. -Yazılarda tablo, şekil ve resim gibi görsel öğeler gerekirse kullanılabilir. Kullanılan tablo, şekil ve resimler metin içindeki yerleri belirtilerek ayrıca CD'ye bir dosya halinde kaydedilmeli ve her bir görsel 120 piksel/cm veya 304 piksel/inch çözünürlükte ve JPEG formatında olmalıdır. -Metin içinde kullanılan görseller, Görsel 1., Görsel 2., ... biçiminde numaralandırılmalı ve görselin altına o görsele ait bilgiler yazılmalı, hangi kaynaktan alındığı belirtilmelidir. Görsel 1. Sanatçının Soyadı, A. . Çalışmanın Adı. Şehir, Ülke: Müze/Koleksiyon. Görsel 1. Sanatçının Soyadı, A. . Çalışmanın Adı. A. Soyadı. Yayın Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. . -Yazılar, Microsoft Word programında Times New roman yazı tipi kullanılarak, 12 punto ve 1,5 satır aralığıyla, sola dayalı olarak yazılmalıdır. -Metin içindeki göndermeler, ya ad, tarih, sayfa / sayfa aralığı ya da ad, tarih ve sayfa olarak parantez içinde belirtilmelidir. Örnek; doğrudan ve dolaylı alıntılarda(Gombrich, 1997, s.296), sayfa aralığı bulunan dolaylı alıntılarda ise (Gombrich, 1997, s.291-296) . İki ve daha fazla yazarlı ya da tüzel kişiler tarafından yazılmış kaynaklar ile yazarı olmayan kaynaklarda, Hacettepe Üniversitesi Bilimsel Yayınlarında Kaynak Gösterme İlkeleri ve APA yayım kılavuzuna başvurulmalıdır. -Doğrudan alıntılar, 3 satırdan az ise tırnak işareti içinde ve normal metin düzeninde, 3 satırdan uzun ise, satırın sağından ve solundan ikişer santimetre içerde, sola dayalı olarak, 9 punto ve tek satır aralığıyla verilmelidir. Bu durumda tırnak işareti kullanılmamalıdır. -Dipnotlar sayfa altında numaralandırılarak verilmeli ve sadece açıklamalar için kullanılmalıdır. -Metin içinde gönderme yapılan her kaynak kaynakçada yer almalı, kaynakçada yer verilen her kaynağa da metin içinde gönderme yapılmalıdır. Gönderme yapılmayan, ancak yararlanılan diğer kaynaklar ek kaynakça ya da yardımcı kaynakça gibi farklı bir başlık altında belirtilmelidir. -Kaynakça makalenin sonunda yer almalı ve kaynakçada yer alan kaynaklar aşağıdaki örneklere uygun olarak verilmelidir. Soyadı, A. . Kitap Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. Cömert, B. (1991). Sanat Edebiyat Üzerine. Ankara: Damar Yayınları. Soyadı, A. . Kitap Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. Kuspit, D. (2006). Sanatın Sonu. İstanbul: Metis Yayınları. Soyadı, A. . Yayın Adı. A. Editör. Kitap Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. Buren, D. (2005). Müzenin İşlevi. Ali Artun. Sanatçı Müzeleri (s.150-156). İstanbul: İletişim Yayınları. Soyadı, A., Soyadı, B. . Kitap Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. Horkheimer, M., Adorno, T. (1995). Aydınlanmanın Diyalektiği, . İstanbul: Kabalcı Yayınevi. Soyadı, A., Soyadı. B., Soyadı, C. ve diğerleri. . Kitap Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. TÜZELKİŞİ. . Kitap Adı. Yayın Yeri: Yayınevi. TÜBİTAK. (2002). 21. Yüzyılda Bilimsel Yayıncılık: Hedefler ve Yaklaşımlar. Ankara: Tübitak Yayınları. Soyadı, A. . Makale Adı. Dergi Adı, cilt, sayfa numaraları. Kökten, U. (2013). Bir Düş Bahçesi. Sanat Dünyamız, 132, 50-57. Soyadı, A. . Makale Adı. Gazete Adı, sayfa numaraları. Soyadı, A. . Tez Adı. . Üniversite Adı, Yer. Bu belgede yer almayan durumlarla ilgili olarak, Hacettepe Üniversitesi Bilimsel Yayınlarında Kaynak Gösterme İlkeleri ve APA yayım kılavuzuna başvurulmalıdır. Poster katılımları A4 boyutlarında, RGB, 300 dpi çözünürlükte ve jpeg formatında kaydedilerek Sempozyum sekreteryasına gönderilmelidir. Posterler Değerlendirme Kurulu tarafından değerlendirildikten sonra kabul edilip edilmediğine dair bilgi verilecektir. Kabul edilen posterler dikey olarak, uzun kenarı 1 metreyi geçmeyecek şekilde fotoblok yapılarak teslim edilecektir. Sempozyuma katılım için tüm bildiri ve posterler aşağıdaki takvime uygun olarak Sempozyum Sekreteryası husempozyum2014@gmail. com adresine gönderilmelidir. Sempozyumda sunulmak üzere kabul edilen ve yukarda belirtilen tarihe kadar tamamlanmış olarak teslim edilen bildiriler, Türkçe olarak yayınlanacak sempozyum bildiri kitabında yer alacaktır.


You are cordially invited to the opening of the solo show by Setenay Özbek on November 6th Thursday at 7 p. m. İçsel İzlenimler, bir dönem sergisidir. Her insanın hayatının belli dönemleri vardır ve her dönemin bir duygusu, rengi, mekanları, müziği, kokusu, kitapları, hayalleri ve insanları... Hayat, bu dönemlerin parçalarını oluşturarak bir bütün halinde bize yeniden sunar; işte o zaman yaratıcı gücümüzün ve ruhumuzun o zaman diliminden ne kadar etkilendiği, ya da beslendiği sanatla yeniden ortaya çıkar. Inner Reminiscences is an exhibition of a life period. All people go through different periods in their lives which have their own specific feelings, colours, spaces, music, scents, books, dreams and people... Human life forms itself by deconstructing the pieces of these periods, and presents them to us as a 'whole' again; this is the moment when our creativity and souls are affected or nurtured by these periods, and they reflect the art that we produce.


Bant Mag., 600. Polonya ve Türkiye Dostluk yılı kapsamında, Adam Miscewicz Vakfı ile işbirliğiyle, Polonyalı grafik ve poster sanatçısı Dawid Ryski sergisiyle, sergi sezonunu açıyor. Dünyanın birçok farklı yerinden dergi ve markalara illüstrasyonların yanı sıra Daft Punk, Kasabian, Beach House, Franz Ferdinand ve daha nice grup yaptığı konser posterleriyle isminden söz ettiren Polonyalı sanatçı giyim ve kaykay markaları için de illüstrasyonlar yapıyor. Bant Mag. mekanda gerçekleşecek sergide ise sanatçının çarpıcı ve öne çıkan konser afişlerinden oluşan bir sergi türün ilgilileri ve müzik severlerle buluşacak. The project is organized as part of the 2014 cultural programme celebrating 600 years of diplomatic relations between Turkey and Poland. Etkinlik, 2014 yılında, Polonya ile Türkiye arasındaki diplomatik ilişkilerin 600. yıldönümü dolayısıyla düzenlenen kutlamaların kültür programı çerçevesinde gerçekleşmektedir.


Rampa, 8 Kasım 6 Aralık tarihleri arasında Çağdaş Kahriman'ın Türkiye'deki ilk kişisel sergisine ev sahipliği yapacak. 1977 yılında Ankara'da doğan Kahriman, eğitimini Paris'te Sorbonne Üniversitesi'nin ardından Montreal'de Concordia Üniversitesi'nde tamamladı. Sanatçı, yedi yaşında göçmen olarak gittiği Paris'te yaşıyor ve çalışmalarını sürdürüyor. Desen, animasyon, ses ve videolar üreten Kahriman, ele aldığı kavramlara bağlı olarak farklı yaklaşımları zorunlu kılan karma ve melez bir uygulamayı benimsiyor. Sanatçı, videolarında, dünyevi deneyimleri uçucu olgularla yer değiştirerek; sosyal koşullanmaların, gündelik pratiklerin ve kuralcı süreçlerin potansiyel şiddetini izleyiciye aktarmayı hedefliyor. Kahriman, çizimlerinde ise, insanlık haline ilişkin paradoks ve ikilemlerle yüzleştirildiğinde ortaya çıkan fiziksel ve fizyolojik duyarlılıkları sorguluyor. Söz konusu meseleleri incelerken, sanatçı, zamanla, tarihle, yıkıcı ve şiirsel kırılganlıkla ilgili bağlantılarına dayanan çeşitli sanatsal araçları kullanıyor. Kahriman, çıkarma, azaltma ve keserek parçalarına ayırma yöntemlerini kullanır. Işıklar ve gölgelerle oynayarak farklı malzeme ve kağıtları üst üste bindirir, biçimlendirir. Rampa'daki sergisinde, sanatçının 2012 2014 yılları arasında ürettiği Woodings, Prairials, Frange, Radiographies, Glitch adlı çalışmalarıyla beraber bir dizi video ve animasyonu da yer alacak. Rampa hosts Cagdas Kahriman's first solo exhibition in Turkey between 8 November 6 December. Born in 1977 in Ankara, Cagdas Kahriman lives and works in Paris. Exiled at the age of 7, stemming from an artist family, she studied to the Sorbonne and to the university of Concordia. Her work combines drawings, animations, sound and videos. This mixed and hybrid practice requires different approaches depending on the concepts. In her videos, she transposes everyday life experience with other temporalities to reveal the trouble, social conditioning, latent violence of practices and normative processes. Her drawings questions the physical and physiological sensations that arise when confronted to our human condition paradoxes and dilemmas. She explores these issues varying artistic forms based on relations to time, to the History and to the subversive and poetic fragility. Proceeding by subtraction and dissection, she incises large black papers, interlaces drawings on tracing paper, reconstructs fractures with foam boards, surimposes acetate and paper playing with lights and shadows, form and inform. For her exhibition at Rampa, she will present a corpus of works created between 2012 et 2014, series untitled Woodings, Prairials, Frange, Radiographies, Glitch and a selection of videos and animations.


On October 28, The Moving Museum will launch it's 2014 Istanbul exhibition in the Sishane Otopark. It will be held across 3 floors of the complex, inhabiting five central halls, a metro level mezanine, and the public outdoor park. The exhibition will span over 80,000 square feet and will feature newly commissioned presentations by all 46 artists and collectives during an intensive three month residency period in Istanbul. Over the past 3 months The Moving Museum saw 35 international artists join 11 local artists in Istanbul in a period of intensive research, production, and public engagement, and each artist was commissioned to engage in a major new work during their time in the city. The artists represents a generation of practitioners working seamlessly across disciplines and borders, displacing aesthetics and redefining best practices against a backdrop of constant change. The exhibition serves to articulate these approaches through the locus of Istanbul, a city echoing this artistic flux, and whose questions and promises embody a microcosm of compatible concerns. The Moving Museum 28 Ekim'de 2014 İstanbul sergisini Şişhane Otopark'ta açacak. Kompleksin üç katına yayılacak sergi, beş merkezi salonu, metro seviyesindeki arakat ve dış mekandaki kamuya açık park alanını kullanacak. 80,000 ayak kare alana yayılacak olan sergi, 46 sanatçı ve kolektifin İstanbul'daki üç aylık yoğun misafirlik programı sürecinden sonra ürettiği işlerden oluşacak. Geçtiğimiz üç ay boyunca The Moving Museum 35 uluslararası, 11 yerel sanatçının İstanbul'da yoğun bir araştırma, üretme ve izleyicilerle biraraya geldikleri etkinlik sürecinden sonra her sanatçı, şehirde geçirdikleri zamanının ürünü olarak yeni bir iş üretmeye davet edildi. Sanatçılar, farklı disiplinler ve mecralarla çalışan bir kuşağı temsil ediyorlar; belli bir estetik yerine kendi pratiklerini sürekli bir değişim üzerinden tanımlıyorlar. Sergi, İstanbul'un yeri üzerinden bu farklı yaklaşımları ifade etmeyi amaçlıyor; sanatsal akışkanlığın yankı bulduğu bir şehir, birbiriyle uyumlu endişelerin yan yana vücut bulduğu küçük bir evren olma sözünü veriyor.


Tina Kim Gallery is delighted to announce The World of My Father, an exhibition of photographs by the celebrated Turkish film director Nuri Bilge Ceylan. Organized to coincide with the New York premiere of Ceylan's newest film Winter Sleep at The Museum of Modern Art this will be the artist's first photography exhibition in the United States. The exhibition at Tina Kim Gallery is an historic opportunity to explore how photography remains a foundational aspect of his filmmaking. Co-presented by Dirimart, Istanbul and The American Turkish Society, The World of My Father offers a rare chance to appreciate the incisive eye of a contemporary master simultaneously in multiple mediums. Having made eight award-winning films over the last decade Nuri Bilge Ceylan's work is characterized by certain recurring themes, many of which are rooted in his photography. Confronting the complexity of Turkish identity at the crossroads of the Eurasian continent, Ceylan's work focuses on intimate psychological portraits in stunning detail, capturing the subtle richness of geographical locations and local customs along with postmodern existential themes. Using long takes in his films and unusual vantage points, Ceylan's films betray a willingness to let stillness and shadow be a central actor. This same commitment to subtle imagery is at work in his photographs that focus intently on the formal interplay between subject and place. In this way the photographs can be seen as studies or meditations forming the basis for his films. But in this same light they stand on their own as even more powerful and distilled compositions that form exquisitely beautiful elegies. In The World of My Father Ceylan turns his formidable gaze to his father, Mehmet Emin Ceylan, a charismatic subject who played prominent roles in his first three films Clouds of May (1999), The Small Town (1997) Cocoon (1995). Framing universal themes of love and loss, the rich portraits of his father capture his stoic countenance with profound emotion, depicting him as elderly and undeniably vulnerable. Expertly manipulating light as well as choosing complex domestic interiors, the images have been likened to painters like Turner and Breughel the Elder because of their deeply humanistic portrayals and prosaic feel. This comparison to painting is especially apt given Ceylan's meticulous printing process that lends the works palpable depth. As a body of work the poignant and honest portrayals begin to feel like fragments of a film that is never ending, thereby completing a symbolic relationship that blurs the line between art and life and that establishes Ceylan as a profoundly important and ethical artist. A writer and film director Nuri Bilge Ceylan's films have received the highest honors at festivals around the world and his most recent film, Winter Sleep was awarded the Palme d'Or at the 2014 Cannes Film Festival. His photography has been shown at the Milli Reasürans Gallery in Istanbul, BFI Southbank, London, and the Mediatheque Michel Crepeau Gallery, La Rochelle, France amongst other places. A book, Turkey Cinemascope was published by NTV in December 2009 and another edition of this book with additional panoramic images is soon to be published by Dirimart. Filmmaker in Focus: Nuri Bilge Ceylan will run at The Museum of Modern Art from October 29 through November 5. For further information, please contact: info@tinakimgallery. com or call (212) 716-1100.


Türk Çağdaş Sanatı'nın Devrim Yılları: 80'ler başlıklı sergi, 5 Kasım 2014 25 Ocak 2015 tarihleri arasında Piramid Sanat'ta. Piramid Sanat'ta yapılacak olan sergiye katılan 10 sanatçının ortak noktaları 1950'li yıllarda doğmuş olmaları ve sergide bulunan yapıtların tümünün 80'lerde üretilmiş olması. Aynı zamanda 80'li yılların siyasi baskılarını, sanat ile aşmaya kararlı sosyo-kültürel direncinin de gerek dikkat çeken sergilerle, gerek önemli sanat dergileriyle toplumla buluşmayı başardığı bu dönemin yapıtları ve arşiv izleri sergide yer alacak. Kendinden önceki kuşaklardan beslenen ve daha önemlisi onların sağladığı yapının üzerine Türk sanatı için öncü ve taze açılımlar getiren 80'ler dönemi, sanat ortamımıza fark edilir kırılmalar yaşatmıştır. 80'lerden önce Türk sanatında süregelen çok farklı eğilimler, Osman Hamdi'den itibaren Oryantalistler, ardından Empresyonistler, Avni Lifij'den Abidin Dino'ya, Bedri Rahmi'den Nurullah Berk'e, d Grubu'ndan Paris Ekolüne, Nejat Melih Devrim'den Adnan Çoker'e, sosyal gerçekçilerden soyut ekole kadar geniş bir skalada değerlendirilebilir. Bu şekilde karşımıza çıkacak olan tüm sosyal ve toplumsal etkilerin şekillendirdiği sanat pratikleri 80'lerle birlikte bağımsızlaşmış hatta asileşmiştir. Referans noktası artık Akademi olmaktan çıkmış, genç Türk sanatı adım adım daha evrensel bir görüntüye kavuşmuştur. Devrim niteliği taşıyan bu geçişte, dönemsel farklılıkların ve yaşam biçimlerinin etkileri sanata direkt olarak yansımıştır. 1980-1989 arası Türkiye'de patlayan değişimlerin ele alınacağı sergide, bu kabuk değişimini fiilen en çok uygulamış 1950'li yıllarda doğmuş sanatçılar yer alacaktır. 2. Dünya Savaşı'nı yaşamamış, The Beatles, Pink Floyd, Rolling Stones'un müzikleri ve 68 Kuşağı rüzgarı ile gittikçe özgürleşen bir dünyada büyümüş, dolayısıyla tüm sosyolojik etkilerin önce bilinçli olarak tuallere ve hayal gücüne yansıdığı bir ortamda yepyeni ve farklı sanatçı kimlikleri oluşmuştur. Dünyayla iletişimin, diğer ülke ve kıtalarla etkileşimlerin önünün sonsuz açık olduğu bir ortamda, belgeli verileri göz ardı etmek oldukça zordur ve aynı zamanda tarihsel açıdan da büyük bir hata olur. Bu bağlamda 80 öncesi Türk sanatını ele aldığımızda, 12 Eylül darbesini takip eden süreçte yaşanan değişimleri çok daha somut olarak görebiliriz. Birden genel olarak tartışılmaz şekilde büyüyen tual ebatları, gittikçe içeriği polemiğe açık konular yansıtan eserler, farklı tekniklerin kullanımı ve bunun ötesinde yazılar, enstalasyonlar, happeningler! Politik sanatın güçlü ve agresif bir şekilde Türk sanatının içine düşmesi ve özellikle bunun enstalasyonlarla gerçekleştirilmesi dönem için son derece yenilikçi bir anlayıştı. Sanat alanında yaşanan polemiklerin ve değerlendirmelerin bir anda ateşlenmesi böylece körüklendi. Politik sanatın en önemli noktası ise, yaşanan tüm darbelere, işkencelere ve sansürlere rağmen kimi sanatçıların eserlerinin bu sıcak ve tehlikeli günlere eş zamanlı üretilmesiydi. Sanatla yüzlerine vurulan bu eleştiriler tam olarak olayların gerçekleştirildiği siyasal dönemecin ortasında yapılıyordu. Gittikçe büyüyen ve göz ardı edilemeyecek şekilde artan kadın sorunları da genç Türk sanatının üretiminde yerini alıyordu. Dönemin önemli sanat dergileri Yeni Boyut, Kalın, Hürriyet Gösteri, Sanat Çevresi, bu tartışmalara büyük ölçüde yer ayırıyor, Akademi de düşüncelerini, desteğini ve eleştirilerini kendi içinde yaşadığı çelişkilerden de kaçamadan çok sesli olarak kamuoyu ile paylaşıyordu. Türk sanat ortamında yaşanan diğer bir evrim ise galeriler, koleksiyonerler ve sold out olan sergiler açısından yaşananlardı. Sanatın pazarlanmasına ilişkin getirilen yeni yöntemler, sanatçı profilinin değişmesi ve bağımsız genç bir kuşağın devreye girmesi, galericiliğin hızla büyümesi yine aynı dönemde yaşanmıştır. Yeni Eğilimler, Öncü Türk Sanatından Bir Kesit sergileri, isimlerine en uygun şekilde Türk sanatına hizmet etmiş ve sanatçılar için önemli sunum ortamları hazırlamıştır. 80'lerin sanatı, sonraki kuşağın ve hatta kendisinden önceki kuşağın birçok sanatçısının özgürleşmesinden son derece önemli rol oynadı. Sadece tual boyutu, renkler ve teknikte değil, hem sosyal hem de politik açıdan düşünsel özgürleşme ve buna bağlı üretimler bir birini takip etti. Bu arada başı çeken Yahşi Baraz, Nev, Urart, Siyah Beyaz ve diğer bazı galeriler sayesinde Türk resim alıcısının da alışkanlıkları değişmeye başladı ve bu Yeni resim koleksiyonlara girmeye başladı. Özellikle yurt dışı ilişkilerini arttıran ve sürekli hem Türkiye'de hem de yurt dışında var olan sanatçılar sayesinde, Türk çağdaş sanatı ilk defa Yeni dışavurumculuk akımından başlayarak eşzamanlı olarak bir akımı Batı ile aynı anda ülke sınırları içinde paralel yaşadı. Bunu hızlandıran bir başka konu ise, yine Sanat Tarihi ve Batı ile köklü ilişkiler kuracak olan eleştirmen, Küratör ve sanat tarihçilerin bu dönemde ortaya çıkmaya başlamasıydı. Beral Madra, Emin Çetin Girgin, Jale Erzen, Hasan Bülent Kahraman gibi isimler, bu süreçte, 1980'lerde kimliklerini ortaya koymaya başladılar. - Tarihsel bellek üzerine kurulu olan sergi, açık kaldığı süre boyunca içeriğini destekleyici paneller düzenlenecek ve öneminin anlaşılması elzem olan bu kırılma üzerine İngilizce-Türkçe bir kitap hazırlanacaktır.


Genç Sanatçı Nebahat Karyağdı'nın, yeni sergisi İNDİGO/ Mavinin Sesi Nikol Galata'da açılıyor. 5 Kasım 2014 tarihinde açılacak sergide sanatçı, Şaman Ağacı serisinin son eserlerini sergileyecek. Çalışmalarında, Şamanizm, doğa ile bir olma olgularına değinen, çevresel sorunlara, insanın özüne ait gereksimine, yabancılaşma ve gittikçe kaosa dönen şehir hayatına dikkat çeken sanatçı Dünya Ana ile Bir'liği hatırlatmak istiyor. Nebahat Karyağdı'nın izleyicisine bu sergisinde bir sürprizi var. Genç sanatçının uzun zamandır üzerinde çalıştığı tasarım ürünleri bu sergide izleyiciyle buluşuyor. Galata'nın konsept mekanı Nikol Galata'da açılacak sergisinde, genç ressamın yeni üretimleri yer alacak. 5 Kasım 2014 30 Kasım 2014 tarihleri arasında Nikol Galata'da gezilebilir.


Cep Gallery | Ahmet özparlak, Erdinç BABAT, Semih ZEKİ ve Seyit Mehmet BUÇUKOĞLU gibi çağdaş sanat ın genç isimlerini Contemporary İstanbul LK603 Numaralı stand da bir araya getiriyor. Türkiye'nin içinde bulunduğu bölgenin en büyük sanat etkinliği Contemporary Istanbul sanatseverleri Kasım ayında, 22 ülkeden 95 çağdaş sanat galerisinin 650 sanatçısı ve 3000'den fazla eseri ile buluşturacak.


Plato Sanat, 5 Kasım 20 Aralık 2014 tarihleri arasında Merz 3.000 Gelecek Kolajdır! sergisine ev sahipliği yapıyor. Merz 3.000 Gelecek Kolajdır! sergisi çağdaş sanat disiplini içinde kolajın gücünü ve önemini kabul eden karma bir sergidir. Sergi, farklı kolaj yöntemlerini sanatsal üretim metodu olarak kullanan 9 farklı sanatçının eserlerine yer vererek, kolajın çağdaş sanatçılar için statükosunu ve anlamını tartışıyor. Plato Sanat'taki sergimizin adı, erken dönem kolaj sanatçısı Kurt Schwitters ve onun kendisi için inşa ettiği yaşam alanı olan Merzbau'suna (1922 -1942) gönderme yapmaktadır. Serginin tasarımı ise, dışavurumcu ve kübistik uzamsal müdahaleler yoluyla montaja benzer deneysel bir mekan olan Merzbau'ya olan minnettarlığı ifade etmektedir. Ayrıca, mekanın tasarımında kolajın ve montajın biçimsel kurallarına başvurulduğundan sergi, klasik beyaz kübün ötesine geçen alternatif bir deneyimi sunar. Serginin parçalar halindeki bu yapısı sayesinde eserler, mekan ve ziyaretçiler, fikirlerin, yorumların ve deneyimlerin tümünün birbiriyle bağlantılı olduğu geniş ve tek bir kolajın evreni haline gelir.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present Bernardo Torrens's solo exhibition of new paintings of the figure. Each painting features one of several models who are recurring in the artists' work; Melania, Sandra, Jesi, and Lourdes. Torrens highlights the various aspects of their unique personalities with a certain facial expression or situation. Each composition is uniquely composed and intricately painted focusing solely on the personality of the model on a neutral background. Torrens's Sandra in Pool is an exception as it is the only one that provides a sense of place. The Spanish actress lounges topless, with her arms spread, in a backyard pool. As her hair is pulled away under a swim cap, her handsome face is revealed and we are confronted with her bold and natural beauty. Her strong, lean, and tan arms are contrasted by the linear cool blue tiles of the pool. Her skin appears as soft as the sunlight that falls on her, evoking a subtle chiaroscuro that highlights each of the droplets of water on our swimmer. Here Torrens exposes not only his model but his talent. In contrast, Three Graces (2013-2014), is a large-scale composition of the allegory of the Three Graces and solely focuses on the models' bodies. The interaction between them is intimate as they block the viewer from entering their circle of embrace. Each side of the female form, except for the front of the body, is explored in this stunning painting. In grayscale their excellent physiques are reminiscent of marble sculptures; especially the sculpture by Antonio Canova (1757 1822) of the Three Graces (ca. 1810), versions of which are at the Metropolitan Museum of Art and the Hermitage Museum. The empty background brings all the attention to the figures of the composition. Torrens lives and works in Madrid, Spain. He has had several solo exhibitions there as well as in Milan, Italy and other major cities. In addition, his work was featured in traveling museum exhibitions such as Hyperrealism 1962 2012 (2013 Present, Kunsthalle Tuebingen, Germany, Museo Thyssen Bornemisza, Madrid, Spain, Saarland Museum, Saarbreucken, Germany, and now at the Museum of Fine Arts, Bilbao, Spain) as well as Photorealism Revisited (2014 at the Oklahoma City Museum of Art, Oklahoma City, OK and the Butler Museum of American Art, Youngstown, OH). He has also worked on commission to produce portraits of notable Spanish dignitaries such as the former president of the Spanish Parliament, Felix Pons.


1999 Yılında Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden lisans diplomasını aldı. 1999 da başlamış olduğu öğretmenlik görevini halen İzmir Işılay Saygın Güzel Sanatlar Lisesinde sürdürmektedir. Çalışmalarına 2006 yılında İzmir'de kurduğu Yön Sanat Merkezi'nde devam etmektedir. Sanatçı 5 kişisel sergi açmış olup, yurt içinde yurt dışında birçok karma sergi, bienal ve çalıştaya katılmıştır. Sanatçının heykel yarışmasında 2 ödülü bulunmaktadır. Çalışmalarında Figür, renk ve leke ilişkisini melankolik bir anlatımla sunan sanatçı yer yer figürün kaybolduğu yarım tatları, lirik soyut kompozisyonlarla vermektedir. Melankolik ve lirik duyguları bazen figürlerindeki ifadelerde, bazen bedende ki renksizliğin getirdiği renkte ve harekette, mekan içinde ki mekansızlıklarıyla, kurguladığı ve sınırladığı kompozisyonlarını; hüzün, var olmak ve kaybolmak üzerine duygularıyla ifade etmektedir.


1976 Istanbul dogumlu olan Buket, calismalarini Brooklyn'deki atolyesinde surdurmektedir. 1998 yilinda Ege Universitesi Peyzaj Mimarligi bolumunden mezun oldu. Alti yil peyzaj mimari olarak halka acik parklar ve rekreasyonel alanlar tasarladi. 2004 yilinda sanat egitimine Marmara Universitesi Guzel Sanatlar Fakultesi Resim bolumunde basladi. 2005-2006 doneminde Mimar Sinan Guzel Sanatlar Universitesi Resim Bolumune Nese Erdok atolyesinde Nedret Sekban ve Ahmet Umur Deniz ile devam etti. 2006 yilinda New York'a tasinmasiyla bir yil ara vererek lisans egitimini 2010 yilinda burslu olarak kabul edildigi Pratt Institute'de yine resim uzerine, yuksek onur derecesiyle tamamladi. Pratt'de Greg Drasler ve Chris Wright ile resim, Dennis McNett ve Jennifer Melby gibi isimlerle ozgun baski calisti. Bu esnada calistigi bir tasarim firmasinda Woody Allen'in mutfak projesinin uretim cizimlerini yapti. 2012 yilinda New York Academy of Art'da Yuksek Lisans'ini tamamladi ve burada Vincent Desiderio, Steven Assael ve Wade Schuman gibi sanatcilarla calisti. Egitimi suresince Eric Fischl, Ken Johnson, John Zinsser gibi New York sanat dunyasinin onde gelen isimleriyle isleri hakkinda diyaloglarda bulundu. Resimleri ve ozgun baskilari New York'ta Sotheby's, Flowers Gallery basta olmak olmak uzere cesitli grup sergilerinde yeraldi. Ayrica ABD genelinde yayinlanan ve kuzey Amerika'dan sanatcilara yer veren Studio Visit Magazine'in 18. sayisinda yeralmak uzere juri tarafindan secildi. Islerini gorsel bir gunce olarak adlandiran sanatci, bir zamanlar bir sekilde denk geldigimiz tutku ve samimiyete olan ozlemi irdelemektedir. Hafizasini tetikleyen siradan ve imali detaylari resmederken, bu detaylarda tanik olduklari anlari ve kisileri gorur. Yasanilanlari cevreleyen bir oda ya da bir duvar, orada bulunan kendine ozgu nesneler, kendisini, orda kendisi olmanin nasil oldugunu anlatan, birebir kisilik kazanmis taniklara donusurler. Sanatci, hafizamizda oldugu gibi parca parca karsimiza cikan goruntuleri olabildigince canli yansitma istegiyle, izleyiciyi kendi konumuna koyar. Farkli gorus acilariyla oynayarak amaci o anin icinde olmak, o ani tekrar tekrar yasamaktir. Iki farkli cografya ve kultur arasinda gidip gelmelerde tek degismeyen olan, insanligin dogal katiksiz halleri ve evrensel arayislardir. Sevme, sevilme istegi ve guven duygusunu bir kadinin bakis acisiyla resmetmeye calisirken, yavas, tembel bir gunde, ortak bir mekanda birlikte olma halleri, cift olma, paylasilan karsilikli rahatlik ve oynasmalardir ardinda oldugu. Olasi tedirginlikler veya egilimler, icimizden atamadigimiz soru isaretleri olmaya devam ederler. Eserlerinde surpriz ve mizaha yer verir. Yer degistirme tutkusuyla yasanan etkilesimler, geride birakilana ve surekli aranilan ideale duyulan ozlem, yaratici surecini surekli besleyen unsurlardir. Yeniden bastan baslamanin verdigi umut, ozgurluk ve pervasizlik olgulari ile anilardan alinan guc ve sicaklik islerine yansittigi cikis noktalaridir.


30 2014, 18:00 . ! we are happy to see you! - . , . SLEEPLESSNESS . LED-light ; . , . , . . . - , LED . , , . , : , . (1979 ) , (2005). , , . , . 1999 o , . contempo. . . The project is inspired by the recent publication of research on a more widely spreading problem of modern man insomnia. Inability to sleep, fear of sleep or forced his absence are extremely common conditions today. As art objects are used pillows the most common objects sleeping installed vertically on the wall and supplemented with luminous LED strips. From utilitarian objects in everyday life, they are converted to impossible, having withdrawn their primary function to sleep. At the same time, they acquire new therapeutic function through the blue, white and red light. Ivaylo Hristov (1979) graduated painting at the National Art Academy, Sofia (2005). He has won numerous awards for painting, drawing and photography, design and advertising. He has presented their own projects at the National Art Gallery, Gallery UniCredit Studio, Underground Serdika, Sofia. Since 1999 he has participated in numerous national and international festivals, curatorial projects and exhibitions for contemporary art in Bulgaria and in abroad. Varna audience knows the artist of the last edition of the festival contempo. His works are in national and international public and private collections. Lives and works in Sofia.


As part of the BMG first look program there will also be nearly half a dozen paintings by Spanish painter Antonio Cazorla on view. Cascading onto the shores of New York, the paintings of Antonio Cazorla crescendo with detail of the sea, the beach, and everything in between. Cazorla's visual signature is consistently beautiful seascape paintings. He will often turn his attention to the details of the sea, isolating seashells that are sometimes held in glass containers that mimic their shape through reflections. Each painting reflects the diligence of the artist and appreciation of nature. Sunset Shadows and Sea are both excellent portrayals of the Southern Spanish coast that Cazorla frequents. The blue waters of the Mediterranean crash along the serene sandy coastline under clear blue skies. Every single grain of sand, ripple of a wave, and blade of dune grass is painted into these expansive seascapes. Each sky is represented by blue color field; spanning from light blue to dark blue. Treasures (2013) is a painting of a seashell collection housed in a glass vase. There is an ample variety of tones and shades of gray and brown that comprise the shells. Their reflections, and those of their surroundings, are present in the fragile glass. The shells, encumbered in their vase, are extra luminescent on the black background. Placed on a brown wooden shelf, the composition recalls Dutch still-life paintings of the 17th Century. Living and working in Punta Umbria, Spain, Cazorla earned his degree in Fine Art from the University of Seville, Spain. He has exhibited widely throughout Europe. This is the first solo exhibition for Antonio Cazorla in New York City. 212.593.3757. Viewing hours are Tuesday through Saturday 10:00am to 5:30pm.


A person who acts in a style or manner associated with the phylum arthropoda. Arthropods have been the subjects of abhorrence, especially in western cultures. They have been portrayed with negative connotations in our cultural anecdotes. Although these epithets are not unjustand have valid reasons until a certain point it has exceeded the logical reasoning threshold throughout generations and turned into a vile antipathy towards these creatures that result in systematic eradication and personal disgust. Examining the a rthropoda phylum physiologically in an objective way and comparing it with human lineage shows not only common traces of convergent evolution but also analogous behaviors, just as it does when compared to other phylaunder animal kingdom. Yet humans tend to seek similarities between themselves and other phyla due to more visual associations. This can be explained innumerous ways, from domestication of certain creatures to mathem atical proportions of facial features. Although these behaviors are valid and cannot be ruled out, it must be pointed out that personifying a dog intentionally or unintentionally, and saying it is smiling or crying is as absurd as portraying adam selfly as anout world destroyer which should cease to exist with the aid of a pesticide. Transpestite series is a discourse on this abovem entioned matter. It portrays shared behavioral patterns between humans and arthropods. Even though humans don't resemble arthropods physically, behavioral patterns that we share cannot be disregarded and must be put to attention. By purging off clothes, settings and other notions that can connotate different messages and displaying a sole naked body along with the associated arthropod's head there is nothing displayed visually but the behavioral posture which, I believe, is enough of a cue for the audience to trigger critical though tsreg arding this matter and a new perspective to look through these not so different creatures. -isim Bir kişinin eklembacaklılar ailesinden bir canlı gibi davranması ya da eklembacaklılar ailesinden bir canlıyla ilişkilendirilen davranışlarda bulunması. Özellikle batı kültüründe, eklembacaklılar nefretin hedefi olmuştur. Kültürel anektotlarda negatif çağrıştırıcılarla tasvir edilmişlerdir. Her ne kadar bu tasvirler haklı olsa yada bir noktaya dek doğru olsa da, , nesiller boyu aktarılırken mantıklı sınırlar aşılmış, bu canlılara karşı bir antipatiye dönüşmüş, bu da sistematik bir yok etmeyi ve kişisel iğrenmeleri doğurmuştur. Eklem bacaklı fizyolojisi objektif bir şekilde incelendiğinde ve insan ırkıyla karşılaştırıldığında, yakın bir evrimsel gelişimin izlerinin yanında, aynı hayvanlar aleminde benzer türlerin karşılaştırılmasında olduğu gibi, benzer davranış biçimleri de görülür. Yine de insanlar, yalnız görsel benzerliklerden dolayı, diğer türler ile aralarında benzerlik aramaya eğilimlidir. Bu da, belirli türlerin evcilleştirilmesinden yüz özelliklerinin matematiksel oranlarına dek pek çok şekilde açıklanabilir. Her ne kadar bu davranışlar geçerli olsa ve varlıkları inkar edilmese de belirtilmesi gerekir ki, bilinçli yada bilinçsizce bir köpeği kişiselleştirmek ve onun gülümsediğinin veya ağladığını söylemek ne denli absürd ise, kızböceklerini kimyasal böcek ilaçlarıyla varlığına son verilmesi gereken bir yok edici olarak tasvir etmek de o denli absürdtür. Transpestite Serisi, yukarıda anlatılan mesele üzerine bir söylemdir. İnsanlar ve eklem bacaklılar arasında paylaşılan davranışları tasvir eder. İnsanlar görünüşte eklem bacaklılara benzemese de, paylaştığımız davranış kalıpları inkar edilemez ve dikkate alınmalıdır. Giysileri, mekanları ve başka mesajlar çağrıştıran kavramları çıkararak, bir eklem bacaklının başını çıplak bir insan bedeniyle ilişkilendirerek göstermekte, davranışsal bir sunuştan başka, görsel olarak sunulan bir şey yoktur kibence, izleyicide bu meseleye farklı yaklaşmalarını ve bizden çokta farklı olmayan bucanlılara farklı bir gözle bakmalarına yeterli olacak kritik bir düşünme eylemini tetiklemeye yeterli olacaktır.


|This winter, Axelle New York will host Le Voyageur Immobile, a solo exhibition of new works by mixed media artist François Anton. Anton's blend of brilliant satire, humor and quick wit defines his unique style. The oil on canvas pieces, which often incorporate gold leaf and collage, capture the mischief of childhood comic strips while remaining decidedly intelligent and skillfully executed fine works of art. The gallery introduced Anton's works earlier this year and is now thrilled to host his debut U. S. solo exhibition. Born in 1944 in French Algeria, Anton eventually settled in Beziers in the south of France, where he currently lives and works. Since 1975, Anton has exhibited his work in galleries in France, Switzerland and Germany as well as in several prominent art fairs. Anton will attend the opening reception at Axelle on December 13. Please note we are currently open daily 10:00am to 7:00pm. Starting November 2, we will be open daily 10:00am to 6:00pm.


2013-2014 Döneminde üzerinde çalıştığım Mantar Kadınlar serisinde göstergeleşen kadın halleri hem feminen hem maskülen biçimleri içinde barındırıyor böylece çift imgelem kavramı da görünür hale geliyor. Mantar formu bir yandan fallusu imlerken, aynı zamanda da şapkaları-başları yani düşleri ve düşünceleri rengarenk olan bu kadınların; bedenlerinin çürümeye ve pörsümeye yüz tutmuş halleri bizleri bir anda fani bir dünyada yaşadığımız gerçekliği ile de yüzleştiriyor.


Doğu ile Batı; Belçika ve Türkiye, dokuz sanatçı, İki ülkeden başarılı dokuz sanatçı; Yasemin Şenel, Yavuz Tanyeli, Arzu Başaran, Rafet Arslan, Ahmet Sarı, Anya-Belyat Giunta, Annabelle Guetatra, Maja Ruznic, Marie Boralevi, çarpıcı desenleri ve kağıt işleri ile 7 Kasım 2014 tarihinde Beyoğlu Galeri G-art'ta izleyicilerle buluşacak. Tarihler boyu ilk insandan günümüze insandaki yaratıcılık ve bunun sonucu gelişen sanat, insanı ve toplumsal ilişkileri anlamamıza yardım etmektedir. Düşle gerçek arasında kurulan bir köprü olarak sanatsal etkinlik, akıl ile akıl dışı, düşlem ile gerçek, imgeler ile nesneler arasında bir bağ kurma eylemidir. Kısaca sanat, insanın kendisini tanımasının, dönüştürmesinin ve yaratmasının bir dışavurumu ya da bir serüvenidir diyebiliriz. Bu serüven sonunda insanın, başkaları aracılığıyla kendini tanıdığını, varlığını kanıtladığını, kendini aşma çabası içinde kendi bilincine vardığını gözleriz. Özellikle sanata konu olan şekiller, anlaşılması ve yorumlanması bakımından insanın içinde bulunduğu kültür dairesi ve hayat üslubuna göre her dakika değişken yeni yeni içerikler kazanır. Neolitik Çağ'dan günümüze hayvan imgeleri, iki boyutlu düzlem üzerinde üç boyutlu betimlemeler olarak yer almış olsa da, geleneksel sanatın modernizmle temellerinden yıkılmasının ardından, güncel sanat pratiğiyle birlikte hem kavramsal hem de formsal olarak farklı şekillerde karşımıza çıkıyor. Kavramsal anlamda ölüm meselesi önemini sürdürse de, şiddet olgusu bağlamında, insanın içindeki hayvana dair güdülerle yüzleşmesi, güncel sanatın geleneksele kıyasla yeni formları üzerinden gerçekliğe yakın bir formatta aktarılmaktadır. Farklı kültürlere sahip 9 sanatçının kendine özgü anlatım tarzılarıyla dışavuruşta bilinçaltının simgesel motiflerinden insan-hayvan ve insan olmayan hayvan imgeleri kullanarak oluşturdukları plastik dil ile kendi gerçeklerini görselleştirdikleri kurgu izleyicileri iletişim açısından daha güçlü duygulanımlara ulaştıracaktır. Onlar'ın diliyle BEN sergisi 7 Kasım -26 Aralık 2014 arasında Pazar ve Pazartesi dışında her gün 11:00-19:00 saatleri arasında gezilebilir. Nine successful artists from two countries; Yasemin Şenel, Yavuz Tanyeli, Arzu Başaran, Rafet Arslan, Ahmet Sarı, Anya-Belyat Giunta, Annabelle Guetatra, Maja Ruznic, Marie Boralevi shall meet with viewers at Beyoglu G-Art, exhibiting their striking designs and paperwork on 7th November. Art, from the times of the cave-men to our day, has helped us understand human relations through the interpretations and creativity of mankind manifesting himself over primitive drawings, eventually evolving towards sophisticated art forms, over centuries. Artsy movements, as a bridge between dream and reality are in fact acts of bonding the rational with irrational phenomenon, the real and unreal, the images and the actual entities. Shortly, we can say that art is the adventure of getting to know, transforming and creating oneself. As its consequence we observe that, one, in his struggle to transcend himself, gets to discover and proves his existence through others' medium. Especially, the figures in the art themes form and reveal their understanding and interpretation from the standpoint of their cultural circle and geographical origins and implement their ever-changing essence. From Neolithic times to our day, animal images appear both formally and conceptually as quite diverse manifestations of the artists' psyche. Regardless of their initial three dimensional figures over two dimensional surface methods that are followed by the shattering of the traditional art and their replacement by modernism, they were eventually led to contemporary practices. The notion of death, even if it maintains its validity in conceptual sense, in relation to the understanding and acceptance of the aggression within, man's confrontation with his animalistic instincts is transformed, in a way, towards more realistic formats of contemporary art language compared to the traditional. These nine artists from different background and cultures aim to present to the spectators their reality and visualizations, using their own plastic language and personal interpretations, the exposure of human-animal and inhuman animal context using the symbolic motives of the subconscious.


Bilgi Sinema, bir bağımsız sanatçı kolektifi tarafından Kadıköy/Yeldeğirmeni'nde yeni açılan Köşe adlı performans mekanında etkinliklerini gerçekleştirmeye devam ediyor. Sinema perdesinde deneyimlenmesinin zaruri olduğunu düşündüğümüz filmlerin gösterileceği Bilgi Sinema Günleri kapsamında 11 Kasım, salı günü Hollis Frampton'ın Hapax Legomena serisinin ilk üç filmi gösterilecek. Hapax legomenon, bir dokümanda ya da bir edebi eserde yalnızca bir kez geçen anlamına gelen Yunanca kökenli bir deyiştir. Bir defa anlamına gelen hapax ile, söylemek anlamına gelen legein fiilinin edilgen hali legomenon'un birleşmesiyle oluşur. Çevirisi yapılan bir metinde çoğunlukla anlamının çözümlenebilirliği konusunda zorluk yaratabileceği gibi, daha önce çözümlenememiş bir dil ya da metinde anahtar işlevi görebilir. Gösterim için hazırlanan ve bilet ile birlikte sunulacak olan kitapçıkta, Hollis Frampton'ın 1968 yılında New York'ta verdiği dersin metni yer alacaktır. Biletler 1 Kasım Cumartesi gününden itibaren Beyoğlu/Salt'ın üst katındaki Robinson Crusoe 389 adlı kitabevinden temin edilebilir. Biletleri alacağınız zarfın içinde bu gösterim için hazırladığımız kitapçık da mevcuttur. Etkinlik günü bilet satışı gerçekleşmeyecektir. bilgi@bilgisinema. com 'a mail atarak online bilet alabilir, rezervasyon yaptırabilirsiniz.


Amerikan Türk Cemiyeti'nin kültür sanat programı Moon and Stars Project tarafından beşincisi düzenlenen Genç Fotoğrafçılar Ödülü'nün kazananları belli oldu. 12 üniversiteden 43 öğrencinin katıldığı yarışmada, terkedilmiş SEKA kağıt fabrikası fotoğraflarıyla Sara Yazal birinci seçildi. Mansiyon ödülleri ise Büşra Savlı ve Berna Küpeli'nin oldu. Türkiye'de fotoğraf alanında lisans eğitimi gören gençleri teşvik etmek ve desteklemek amacıyla Haluk Soykan tarafından başlatılan ve bu yıl beşinci yaşını dolduran Genç Fotoğrafçılar Ödülünün kazananları belli oldu. Amerikan Türk Cemiyeti'nin kültür sanat programı Moon and Stars Project tarafından düzenlenen ve Türkiye'deki bütün fotoğraf ve görsel iletişim tasarımı bölümü öğrencilerinin başvuru yapabildiği yarışmaya, 12 üniversiteden 43 öğrenci katıldı. Boston Güzel Sanatlar Müzesi'nin fotoğrafçılık küratörlerinden Karen Haas ve Elipsis Galeri'nin direktörü Sinem Yörük'ten oluşan ana jüri, Kocaeli Üniversitesi'nden Metin Arabacı, Süheyla Akın, Batuhan Karadeniz, Erdem Şahin, Okan Ulusoy ve Sara Yazal; Marmara Üniversitesi'nden Emre Can Alagöz ve İhsan Recai Gülcan; Mimar Sinan Üniversitesi'nden Fikret Karaman ve Demet Koçak; Yıldız Teknik Üniversitesi'nden Berna Küpeli, Özkan Önal ve Metehan Oysal; Bahçeşehir Üniversitesi'nden Büşra Şavlı'nın fotoğraflarını değerlendirmeye aldı. Bu yıl 5 bin dolar değerindeki Birincilik Ödülü; 2005 yılında hükümet tarafından kapatılan ve terk edilmiş SEKA kağıt fabrikası arazisinde çektiği siyah beyaz fotoğraf serisiyle Kocaeli Üniversitesi'nden Sara Yazal'a verilirken, Mansiyon Ödülü'nde Birincilik, kişisel ve feminen bakış açısı nedeniyle Bahçeşehir Üniversitesi'nden Büşra Savlı'nın; İkincilik Ödülü ise, İşgal Altında başlığıyla İstanbul'un mimarisini yalın bir şekilde dijital görselleriyle sunan Yıldız Teknik Üniversitesi öğrencisi Berna Küpeli'nin oldu. Bu yıl da jüri üyesi olmaktan gurur duyduğunu belirten Karen Haas, İstanbul'a gelmek ve bu tarihi ve kültürel açıdan inanılmaz derecede ufuk açan şehrin atmosferinde öğrencilerin çalışmalarını görmek unutulmayacak bir tecrübeydi dedi. Bu yarışma sayesinde Türkiyeli fotoğrafçıları daha iyi anlama şansına eriştiğini belirten Haas, Amerika'daki üniversitelerde yaptığımız benzer değerlendirmelerden çok daha farklı bir profil var burada. Türkiye'de fotoğraf genç sanatçılar için daha çok, ülkenin geçirdiği inanılmaz büyük mimari değişiklikleri, zarar gören altyapıyı, terk edilmiş endüstriyel alanları, sokaklardaki huzursuzluğu, geceleri ortaya çıkan graffiticileri ve madencileri kendine özgü şekilde çekerek sosyal bir araç haline dönüşmüş yorumunda bulundu. Yarışmanın kazananları ve ön elemeyi geçmiş öğrencilerin çalışmaları 22 Aralık 2014-8 Ocak 2015 tarihleri arasında Mimar Sinan Fotoğraf Galerisi'nde izlenebilecek. Genç Fotoğrafçılar Ödülü, Haluk Soykan tarafından Turkish Philanthropy Funds bünyesinde oluşturulan Genç Fotoğrafçılar Ödülü fonundan yapılan hibe ile gerçekleştirilmektedir. Amerikan Türk Cemiyeti Türkiye ile A. B. D. arasında ekonomik, diplomatik, eğitimsel ve kültürel bağları geliştirmek üzere 1949'da Amerika'da kuruldu. Amerikan Türk Cemiyeti bünyesinde faaliyet gösteren Moon and Stars Project, A. B. D. ve Türkiye arasındaki kültürel etkileşimi geliştirmek ve Türkiye'nin kültür sanat alanında değişen yüzünü ön plana çıkarmak amacıyla çalışmakta ve sanatçılara çeşitli projelerde sponsorluk ve burs imkanları sunmaktadır. Moon and Stars Projesi 2002'de New York'ta kar amacı olmayan, tamamen gönüllülük üzerine kurulu, Amerika Birleşik Devletleri ve Türkiye arasında daha büyük kültürel ilişkiler kurulmasını teşvik etmek ve Türkiye'nin kültür ve sanat alanında gösterdiği değişime dikkat çekmek amacıyla kuruldu. 2011'de, gerçekleştirdiği benzeri görülmemiş kültür ve sanat programları, sayıları her gün artan takipçileri ve destekçileriyle, Moon and Stars Projesi, Türkiye ve ABD arasında karşılıklı anlayış ve iyi ilişkiler kurmak amacıyla çalışan öncü organizasyon, Amerikan Türk Cemiyeti'nin bir parçası haline geldi.


La Macina di San Cresci Artist's Residency is organizing a collection of funds on the website GoFundMe in order to offer artists the opportunity to spend one month in residency at La Macina di San Cresci in Greve in Chianti, located in the famously beautiful region of Tuscany in Italy.


Jean-Jacques Rousseau, ünlü çalışması Toplum Sözleşmesi'nde şöyle diyordu: İnsan özgür doğar; oysa her yerde zincire vurulmuştur. Mülk tarih boyunca en sorunlu ve zorunlu kavramlardan olmuştur. Kimileri için en temel insan hakkı, adaletin temelidir. Kimileri için ise mülkiyet hırsızlıktır. Tarih boyunca birbirinden farklı düşünceler mülkiyetle hesaplaştılar. Mülk bir doğa mıydı; ya da tanrısal bir hakikat? Ütopyacılar onu ortadan kaldırmaya çalıştılar, mücadele ve acıyla. Mülksüzleştirme ilişkileri bütün hızıyla sürüyor. Kent koca bir piyasa gibi milim milim parselleniyor, sapsarı vinçlere. Mülksüzleştirenleri mülksüzleştirmek uzakta bir ütopya gibi parlarken; Mülksüzleş! Bir kurtulma belki de. TÜYAP Artist 2014'de bu yıl disiplinlerarası bir sergiyle mülk, mülksüzleşme ve ütopyaya odaklanıyor. Güneş Acur, Bora Akıncıtürk, Cüneyt Aksoy, Serkan Akyol, Yiğit Altıparmakoğulları Anti-Pop, Rafet Arslan, Ahmet Aydın Atmaca, Yusuf Aygeç, Levent Aygül, Bora Başkan, Adem Başpınar, Zeynep Beler, Murat Berköz, Deniz Beşer, Furkan Nuka Birgün, Erim Bikkul, Mehmet Ali Boran, Cins, Antonio Cosentino, Yağmur Çalış, Serkan Çatar, Barış Çavuş, Fulya Çetin, Neşe Çetin, Kıymet Daştan, Serkan Demir, Erkan Doğanay, Leyla Emadi, Nazım Serhat Fırat, Leyla Gediz, Murat Germen, Deniz Gökduman, Genco Gülan, Murat Gündüz, Engin Güneysu, Khaled Hafez, Serap İskender, Osman Nuri İyem, Gülüstan Karagüzel, Dila Karpat, Fazilet Kendirci, Ahmet Kiracı, Seydi Murat Koç, 42 Kolektif, Gizem Kovankaya, Mustafa Kula, Gizem Malkoç, Manbor, Taylan Mintaş, Şükran Moral, Ayhan Mutlu, Ezgi Mutlu, Ercan Olgun, Onston, Ali İbrahim Öcal, Ayşenur Önemci, Can Özal, Mehmet Özenbaş, Emir Özer, Ferhat Özgür, Mahmut Öztürk, Beyza Paksın, Sinem Pehlivan, Çetin Pireci, Deniz Pireci, Neriman Polat, Defter Kazıyıcıları Kooperatifi-Ali Mete Sancaktaroğlu, Gazi Sansoy, Çağrı Saray, Nejat Satı, Şevket Sönmez, Füruzan Şimşek, Tantinist, Tan Taşpolatoğlu, Özge Topçu, Murat Tosyalı, Nesli Türk, Ekin Urcan, Meltem Yakın Üldes, Eşref Yıldırım-Serden Salman, Nalan Yırtmaç, Serkan Yüksel, Fani Zguro, Yücel Zorlu,


Günümüz kentleri birbirleri üzerine yığılan binalar, ulaşım ağları ve durmaksızın çalışan yapısıyla ürkütücü bir hale gelmiştir. Her kentin kendi karakteristik özelliği olsa da günümüz ekonomi-politik sistemlerinin dayatmasıyla bu özellikler yavaş yavaş kaybolarak kentler aynılaşmaya, bir anlamda kimliksizleşmeye başlamıştır. Gündelik hayat koşuşturmacası içinde, içinde yaşadığı kentin öldürücü durumundan habersiz olan ve sıradanlığın içinde kaybolan insanların aslında ortada anlamsızca dolaşan ya da yaşayan acı beden sürüleri olduğunu iddia etmek hiç de yanlış olmaz. Her ne kadar biz bu tespiti yapsak da bir takım düşünürler konuya göstergelerle daha pozitif bir değerlendirme yaparak girmektedir.1967 yılında Napoli Üniversitesi'ndeki Gösterge bilim ve Şehircilik konferansında, Roland Barthes, bir şehrin göstergeler ile dolup taşmasının nedenini belirtir. Şehir, herhangi bir yerleşik uzam gibi, durmaksızın anlatımlar yansıtır, der. Barthes, ayrıca Claude Levi-Strauss'un Bororro köyü ve Kevin Lynch'in Boston üzerine yaptıkları incelemeleri anımsatır. Ancak her bir şehrin şifresini çözmek her zaman kolay değildir, diye açıklar. Çünkü gösterilenler itişip kakışır, gösterenler ise bütünlüğünü kaybederler. Konferansını bir çağrıyla sona erdirir. Sıklıkla söylediği gibi şehir bir şiirdir ve Victor Hugo'nun herhangi birinden daha iyi dile getirdiği gibi, bu klasik bir şiir, nesnesine pek odaklanmış bir şiir değildir. Göstereni sergileyen bir şiirdir ve işte bu açılma, en sonunda, şehir gösterge bilimini kavramaya çalışmalıdır.(1) Roland Barthes'in gösterge bilim üzerinden yaklaştığı kent kavramındaki anlatımlar, sesler, imgeler vs. artık öyle kaotik bir yapıya dönüşmüştür ki, bu da katmanlı yeni bir kent kültürünün oluşmasına yol açmıştır ve bu katmanlı kültürün yarattığı yaşamsal durumda gerçek, gerçekliğini kaybederek farklılaşmaya başlamış, bu da olgusallığa dönüşmüştür. Günümüzde gerçek kendi kendisini tahrip eden bir kavram olarak önümüzde durmaktadır ve inandırıcılığı da tartışılır bir hale gelmiştir. Artık her şey kurgudur ve bu kurgu, içinde bulunulan duruma göre sürekli değişmektedir. Bu açıdan baktığımızda toplum katmanlarının da değişerek belirli kalıpların içine girdiğini bireyin özne olma özelliğini yitirerek, toplum içinde yer alan grupların sürüleşmeye başladığını görürüz ki bunun da en net görüldüğü yerler büyük kentlerdir. Kentleri dolduran milyonlarca insanın ayrımlaşması, bireysel isteklerinin tekdüzeleşmesi, hayatı bir tüketim nesnesi gibi harcaması ortada olan bir gerçektir ve bu durum yalıtılmışlığı, normsuzluğu hayatın içine sokmuştur. Bu nedenle çağdaş toplumun temel niteliklerinden biri, bireyin giderek artmakta olan yalıtılmışlığı ve anominin tipik özelliği olan normsuzluktur-yani bireyin davranışlarına rehberlik ederek onun kendi davranışlarını yargılamasını, yaşamda anlam ve değer bulmasını, kendi değerine karar vererek kendine anlam katmasını sağlayan süper egonormlarının yokluğudur. İstikrarlı, ikna edici normlar ve anlamlı değerler yerine, kısa ömürlü bir bireysellik taşıdığı için bireylere cazip gelen -aralarında sanata ilişkin olanlarının da bulunduğu- çeşitli kısa ömürlük- hem sanatta hem sanatın bir parçası olduğu toplumsal yaşamda normsuz anomik toplumda var olan derin belirsizliğin doğrudan sonucudur.(2) Bahsettiğimiz anominin sanata bulaşmasıyla sanat öyle birkısa ömürlü hale gelmiştir ki bu da gelenekten beslenerek, günümüz yaşantısı ile ilgili tahliller yaparak yapıt üreten sanatçıları daha önemli bir hale getirmiştir ve Mustafa Albayrak da bu sanatçılardan biridir. Sanatçının düşünsel derinlikli resimlerine baktığımızda, kent insanlarıyla karşılaşırız. Günlük hayat koşuşturmacası içinde bir yerden bir yere savrulan insanların gerçek yaşamdan koparak, kent içinde silüetleşerek yok olan durumları vardır. Baş döndürücü şekilde ayrışan bedenlerin fraktal yapısı, diyalektik ilişkisizliğin göstergeleri gibidir. Öznenin farklılaşarak oluşan gizli biçimlerinin, kırılma noktalarındaki durumu kimliksizleşen günümüz insanının, parçalı hayatlarıyla kurulan artistik bir ilişkinin ötesinde, sanatçının yaşadığı çağı resimsel boyutta anlatma biçimi olarak düşünülebilir. Herbert Read Sanat eseri, görmüş olduğumuz gibi bir insanın bilincinde aracısız olarak doğar, anlam kazanır, kuşkusuz bu arada toplumun yada içinde yaşadığı dönemin genel kültürüyle bütünleşerek gelişir der.(3)Bu tespit doğrultusunda baktığımızda Mustafa Albayrak'ın içinde yaşadığı dönemi ve toplumsal durumu incelemesi onun sorumluluk sahibi bir sanatçı olmasından kaynaklanan bir durumdur. Hareket halinde olan, sürekli yer değiştiren figürlerin çevreyle olan ilişkisi fraktal bir yanyanalık gibi görünse de aslında bu durum günlük hayatımızın kimi zaman geçirgen olmayan, kimi zaman geçirgen olan saydam katmanlarının üst üste gelmesiyle oluşan bir durumdur. Sanatçı Kübik ve Fütüristik etkilenmeler içinde olsa da aslında yaşadığımız hızlı ve parçalı zaman dilimlerinin resimlerini yapmaktadır. Burada öznenin ideal ben durumundan çıkıp bölünerek çoğalması bir tür klonlanma gibi algılansa da öyle değildir. Sanatçı aynı yapıtı çoğaltmanın yerine, yapıt içindeki bedenleri çoğaltarak modern hayata gönderme yapmaktadır. Tarih boyunca görülen beden protezlerinin en eskisi hiç kuşkusuz, benzer olan'dır. Ama benzer olan tam bir protez değildir. Ruh, gölge, aynadaki görüntü gibi öznenin kendi ötekisi olarak görünen, hem kendisi olmasına hem de asla kendine benzememesine yol açan, kurnaz ve sürekli defedilmiş bir ölüm gibi aklını kurcalayan düşsel bir figürdür. Yine de her zaman değil: Benzer-olan somutlaştığı, görünür hale geldiği zaman dolayımsız bir ölüm anlamına gelir.(4)Benzer olanın öznenin kendisiyle yabancılığını ve aynı zamanda yakınlığını temsil eden durumunu Mustafa Albayrak'ın düşsel güç zenginliğinde görürüz. Benzer olan ya da olmayan ama buna karşın bağlı olduğu ana gövdeden ayrılan bu figürler parçalı hayat süren ve bu hayatı sürerken aynılaşarak bir anlamda kendini öldüren günümüz insanının gölgeleri gibidir. Yaşadığımız kentler bu insanlar ve gölgeleriyle doludur. Metropol tipi kişiliğin ruhsal temelini, sinirler üzerindeki uyarıcıların yoğunluğu oluşturur. Bu, iç ve dış uyarıcılardaki hızlı, kesintisiz değişimden kaynaklanır. İnsan, farklılıkları kaydeden bir varlıktır. Zihni, birbiri ardınca gelen anlık izlenimler arasındaki farkla uyarılır. Kalıcı izlenimler, çok küçük farklılıklar taşıyan izlenimler, alışıldık bir düzen içinde seyreden, kanıksanmış ve düzenli karşıtlıklar sergileyen izlenimler, bilincin uyanıklığına çok daha az ihtiyaç duyar-özellikle, değişen imgelerin yoğunluğuyla, tek bir bakışla görülenin süreksizliğiyle, birbiri ardınca akın eden izlenimlerin sarsıcılığıyla karşılaştırıldığında. Bunlar, metropolün yarattığı psikolojik önkoşullardır.(5) Ve doğal olarak da içinde yaşadığı bedenlerin bölünmüş zaman dilimine bağlı yapısını büyüleyici bir olgu olarak gösterir. Mustafa Albayrak'ın resimlerinde görülen önemli durumlardan biri ise harekete bağlı gelişen zamansallıktır. Algılama süreci içinde karşılaşılan zaman ya da farklı zamanın yüzey üzerindeki yansıması sanatçının yaşadığı zaman dilimi üzerine yaptığı tespiti görsel boyuta taşıyarak resme zamanı sokma durumudur ve oldukça etkilidir. Zaman yüzyıllardır felsefenin, bilimin, sanatın temel ilgi alanlarından biri olmuştur ve bilimsellikten daha çok yaşadığımız hayata bağlı bir kavram olarak, toplumsallığı belirlemiştir. Ünlü düşünür Heidegger; Zaman yalıtılmış bir öznenin olgusu değil, başkaları ile olan ilişkisidir. derken insanı yaşadığı çevre içerisinde sosyo-kültürel bir varlık olarak ele alıp bu tanımlamayı yapmıştır. O halde yaşanılanların, anıların, bellekte kalanların tuval üzerine aktarılmasıyla resimlerin zaman kavramını izleyicisine aktardığını görürüz. Bunun haricinde sanatçının yaşadığı çağın hızını ve parçalı hayatların kent yaşamı içindeki izdüşümlerini yüzey üzerinde göstermesi, yaşadığı zaman dilimini sorgulaması ve aynı zamanda görsel hafızalarımıza kazınacak durum tespitleri ile ortaya çıkması anlamına gelmektedir. Mustafa Albayrak'ın resimlerinde görülen geometrik hatların kompozisyon içindeki konumlarının silüetleşen bedenlerle kurduğu ilişki, doğal gerçeklikle birlikte yaratılan yapıtların matematiksel hesaplamalarla ortaya çıktığını göstermektedir. Desen haricinde, renk parçalarının ve parçalı yüzey araştırmalarının bu durumu güçlendiren biryanı olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Aynı bedene bağlı farklı anların çoğaltmalarıyla oluşan kurgunun sanatçı tarafından oluşturulan derinlikli yüzeyler üzerindeki etkisi yan yana ya da arka arkaya gelişi anlamsal içeriğin görsel yansımasıdır. Her ne kadar resimler anlık duyumsamalarla ortaya çıkmasa da, sanatçının bilinçaltı kayıtlarını planlama ve kurguyu etkilediğini söylemek yanlış olmaz. Mustafa Albayrak'ın resimlerinin bir başka özelliği ise fotoğrafik bir dile sahip olmasıdır. Düşük enstantane de çekilmiş fotoğraflar gibi hareketin tuval üzerinde görünmesi sanatçının fotoğrafik kadrajdan yararlandığının göstergesidir. Fotoğrafın zamana eşlik eden ve yaratılan görüntünün kalıcılığı ile geçmiş zamanı hatırlatan yapısı son derece önemlidir. Yaşanılan gerçek an ya da anları tespit eden bu durumun kurguya kattığı değer yapıtları geleneksel anlatım biçiminden uzaklaştırıp çağdaş bir forma sokmaktadır. Sanatçının ışık ve renk kullanımı ile ideal biçim arayışına girmesi, zaman zaman fotoğrafik kadraj dışına çıkması ya da yakın planlar üzerinden konu aktarımına girmesi kent ve kent yaşamına duyduğu ilgi ile açıklanabilir. Her ne kadar resimler fotoğraftan etkilenerek yapılsa da, tüm resimlerde desen, ön planlarda yer alan figürlerle, arka planda kalan yapısal durum arasındaki ilişkiyi kurmaktadır ve ayrıca resimlerde görülen parçalı ışık durumu, elde edilen kompozisyonların bütününde kendini göstermektedir. Sanatçının yapıtlarındaki düşünsel derinliğin bir nedeni de figürlerdeki yüzlerin belirsiz ya da görülmez durumlarıdır. Desen ağırlıklı bir teknikle oluşturulan katmanlı yüzeylerdeki hareket genel olarak bütün resimlerde görülmekte, bu da günümüz insanının katmanlı ve çok hareketli yaşantısı ile birebir örtüşmektedir. Gerçek dünyadan alıp önümüze koyduğu figürlerle bizlere birer şehir gölgesi olduğumuzu hatırlatan Mustafa Albayrak'ın yapıtlarının belleklerimizde uzun yıllar kalacağı düşüncesi içindeyim. 1) Şehirsel Bedenler, ThierryPaquot, Everest Yayınları, 2011, Çeviren: Zeynep Bengü, sayfa:70. (2) Sanatın Sonu, Donald Kuspit, Metis Yayınları, 2010, Çeviren: Yasemin Tezgiden, Sayfa: 182. (3) Sanat ve Toplum, Herbert Read, Umman Yayınları, 1981, Çeviren: Selçuk Mülayim, Sayfa: 105. (4) Kötülüğün Şeffaflığı, Jean Baudrillard, Ayrıntı Yayınları, 2010, Çeviren: Işık Ergüden, Sayfa: 108. (5) Modern Kültürde Çatışma, GeorgSimmel, İletişimYayınları, 2008, Çeviren: Nezihe Kalaycı, Sayfa: 86.


Sınırlar Yörüngeler sergi dizisi, serinin onbeş ve onaltıncı sergisiyle izleyicilerini genç sanatçılarla buluşturmaya devam ediyor. Güncel sanata destek vermeyi sürdüren Siemens Sanat, Sınırlar Yörüngeler 15-16 sergisinin açılışına sizleri davet etmekten mutluluk duyar. Borders Orbits exhibition series continue to bring young artists together with you with the fifteenth and sixteenth exhibition of the series. You are cordially invited to the opening of the Borders Orbits 15-16 exhibition where the pieces of the artists, which are selected for the exhibition as a result of the competition Borders Orbits.


Louisiana Biennial: National Juried Exhibition is a multi-media show for 2D and 3D works exploring any theme. Juror is Naima Keith, Assistant Curator at The Studio Museum in Harlem, NY. Naima J. Keith is an Assistant Curator at The Studio Museum in Harlem. Since joining the Studio Museum in 2011, she has organized numerous exhibitions, including Charles Gaines: Gridwork 1974 1989 (2014), Glenn Kaino: 19.83 (2014), The Shadows Took Shape (co-curated with Zoe Whitley, 2013), Robert Pruitt: Women (2013). She comes to the Studio Museum from a position as Curatorial Fellow at the Hammer Museum, where she worked closely with guest curator Prof. Kellie Jones on the critically acclaimed exhibition Now Dig This! Art and Black Los Angeles 1960-1980 (2011). Keith received a BA from Spelman College and an MA in art history at the University of California, Los Angeles. She has lectured widely, including presentations at the Zoma Contemporary Art Center, Addis Ababa, Ethiopia; The Sterling And Francine Clark Art Institute, Williamstown, MA; The Museum of Modern Art, New York, NY; and Brooklyn Museum, New York, NY. Her essays have been featured in publications for The Studio Museum in Harlem, Hammer Museum, LAXART, MoMA PS1, NKA: Journal of Contemporary African Art and the University Art Museum, University of California, Santa Barbara. Keith has also taught at Loyola Marymount University, University of California, Los Angeles, University of California, Santa Barbara and University of Missouri. - Submission Deadline: December 8, 2014 - Acceptance notice: December 15, 2014 - Deadline for drop-off/receipt of accepted works: January 12-13, 2015 - Opening Reception and Juror Talk: January 20, 2015 - Exhibition Closes: February 24, 2015 - Pick-up and return shipping: February 26-27, 2015