24 Temmuz 1935'te Kaliforniya'da doğan Mel Ramos, lisans ve yüksek lisans öğrenimini Sacramento State Üniversitesi'nde tamamlamıştır. Pop Art'ın önemli temsilcilerinden biri olan Ramos, 50'li yılların sonlarında, daha çok silik arka panolar ve kaba fırça darbelerinden oluşan ve kendisinin sürrealist olarak nitelendirdiği yağlı boya resimler yapmıştır. 1960 lı yıllarda stilini değiştirerek figüratif çalışmaya başlayan Ramos, bu dönemde çizgi roman kahramanlarını klasik ressamlardan aldığı ilhamla yeniden yorumlar. 1960'ların sonuna doğru Pin- up resimlerle ünlenir. 1970 lerden sonra resimleri daha farklı bir boyut kazanan Ramos, Manet, Gerard, Boucher, Modigliani gibi klasik ressamların çalışmalarından esinlenerek onların eserlerini parodik biçimde Pop sanata uyarlar. 2000'lerde mitolojik kahramanların yer aldığı seri resimler yapan Ramos'un eserlerinde öne çıkan imaj kuşkusuz çıplak kadın figürüdür. Ramos'un imajlarını popüler kültür ve kitle iletişim araçlarından aldığı ve çıplak kadın figürüyle tüketim nesnelerine aynı karede yer verdiği resimlerinde kadın figürü kadar mizah da vazgeçilmez unsur olarak yer alır. Halen Kaliforniya ve İspanya'da yaşayan ve son çalışmalarını bu yıl içinde Girl ve Hollywood başlıklı sergilerinde izleyiciyle buluşturan Mel Ramos'la sanatı ve Pop Art üzerine konuştuk. Mel Ramos: Küçük bir çocukken babam beni Kuzey Kaliforniya'ya geyik avı gezisine götürmüştü. Orada babamın birkaç arkadaşıyla birlikte kiralık bir kulübede kalmıştık. Babamın arkadaşlarından biri, her gece yemekten sonra cooties denilen küçük böcekleri çizerek beni eğlendirmişti. Ben, onun çizdiği o güzel resimlerden kolayca etkilendim. Bu benim ilk anlamlı sanat deneyimim oldu ve bende ressam olma hevesini uyandırdı. Bu heves o günden beri büyüyor. M. R.: 1953'te, lisedeki son yılımda, tüm son sınıf öğrencilerinin kariyerden bahseden farklı konuşmacıları dinleme olanağı bulduğu bir kariyer günü vardı. Ben sanatla ilgili konuşmalara katıldım ve konuşmacı bir üniversitede ders veren Wayne Thiebaud'ydu. O, duygu ve düşüncelerini açık bir şekilde ifade edebilen mükemmel bir konuşmacıydı. Beni öyle etkiledi ki liseden mezun olduktan sonra Sacramento Koleji'ne kaydımı yaptırdım ve Wayne'den ders aldım. Arkadaş olduk, aynı zamanda o benim kılavuzum oldu. M. R.: Beni etkileyen ressamları kronolojik olarak sıralarsam Salvador Dali'nin eserlerini keşfettiğimde 14 yaşımdaydım. Onu mükemmel zekası ve sıra dışı çizim yeteneğiyle bana sanat tutkusu aşılayan Wayne Thiebaud takip etti. 1955'te Işığın Efendisi Joaquin Sorolla'nın sanatını keşfettim. Diego Velazquez ve Willem de Kooning de beni önemli ölçüde etkilemiştir. M. R.: 1960'larda Pop Art yeni bir çağ açtı. Özellikle New York'ta heyecan verici bir zamandı. Fakat Kaliforniya'da Pop sanatçıları olarak tanımlanan başka bir grup sanatçı daha vardı: Ed Ruscha, Wayne Thiebaud, Billy Al Bengston, Joe Goode, Phil Hefferton ve ben. Eleştirel dikkatin son safhasında olan Soyut Ekspresyonizmin savunucuları oldukları için bu akım tarafından tehdit edilen yazarlar ve eleştirmenler endişeliydi. Fakat Pop Art popüler medya tarafından hemen benimsendi; çünkü çoğu medya hakkındaydı ve basında benzeri görülmemiş bir ilgi bulmuştu. M. R.: Pop Art, bir grup ressamın eserlerinin benzer estetik duyarlılığa sahip olduğu, yollarının kesiştiği zaman 1960'larda çok kısa bir sürede gerçekleşen bir şeydir. Benim durumuma gelirsek, ben dönemin birçok yazarı tarafından Pop sanatçısı olarak gösterildim. Eserlerimin bu şekilde tanımlanması ile ilgili bir sorunum yoktu. Sanırım ben kendimi eski kafalı bir Sürrealist olarak sınıflandırırdım; çünkü o tür stratejileri eserlerimde sık sık kullanırım. Fakat sanırım genel olarak figüratif resimler yapan bir sanatçıyım. M. R.: Sanıyorum, çizgi roman kahramanlarını resimlediğim 1960'lı yıllarda bir Pop sanatçısıydım. Sanatçılar farklı yönlere gittikleri için Pop Art kısa bir süre içinde sona erse de Pop Art'ın şok etkisi günümüze kadar sürdü. Eserlerim Honey Truewoman tarafından Realism In Drag başlığıyla nitelendirildi. Ve sanırım bu da eserlerimi yeterince açık bir biçimde ifade ediyor. Foto-Realistler fotoğrafı olduğu gibi resimlemeye çalışırlar. Ben de fotoğraflardan çalışırım; fakat ben, onları resimsel bir fikri temel alarak yorumlarım. M. R.: Bayan modellerimden elde ettiğim bir sürü fotoğrafı tararım. Sonra bu fotoğrafları bilgisayarıma yüklerim ve photoshop programını kullanarak eskiz niteliği taşıyan bir görüntüye/imaja yapıştırırım. Genellikle belirli bir fikre odaklanan birkaç imaj oluştururum ve bunlardan en güçlüsünün resmini çizerim. M. R.: Eserlerim Realist olmaktan çok Anlatımsaldır. M. R.: 1959'lu yılların sonlarında, Soyut Ekspresyonizm'in alacakaranlık yıllarında, Willem de Kooning, Franz Kline, Robert Motherwell, Arshile Gorky, Mark Rothko gibi ustaların eserlerine benzer Soyut Ekspresyonist resimler yapıyordum; ama hiçbir zaman onların eserlerini gölgede bırakamayacağımı anladım. Bu yüzden moda olan fakat tutku uyandırmayan resimler yaparak ciddi bir ressam olamayacağıma karar verdim. Kendi tutkumu uyandıracak resimler yapmak istediğime, yani gençliğimin çizgi roman kahramanlarını çizmeye, karar verdim ve sanat tarihi geçmişimden dolayı -Yüksek Lisansımı Kaliforniya Üniversitesi'nde Sanat Tarihi üzerine yaptım- bu figürleri George Romney, John Singer Sargeant, Joaquin Sorolla ve diğerlerinin seviyesine çıkarmak istedim. Bu yüzden klasik porte resmi geleneğiyle Batman, Süpermen, Wonder Woman vb. çizgi roman kahramanlarının yağlı boya tablolarını yaptım. M. R.: Eserlerim biçimsel stratejilerin kademe kademe gelişmesiyle oluşmuştur. Ben seri resimler yaparım. Eserlerimin konusu kadın figürü olsa da amacı parodi ve ironidir. En iyi fikirlerin sanat tarihinden geldiğine inanıyorum bu yüzden Velasaques, Ingres, Manet, Modigliani gibi büyük ustaların, figüratif resimlerini temel alarak resimler yaptım. Bu sanatçıların nü figürleri ikonik imajlardan oluşur ve sanat tarihindeki ikonik figürlerin resmini yapmak benim her zaman ilgimi çekmiştir. M. R.: Sanat tarihindeki resimlerde birçok fevkalade fikir vardır. Amacıma uygun olduğu takdirde, eserim için bu fikirleri ödünç almaya karşı değilim. Esinlenmeye fazlasıyla inanan biriyim. M. R.: Normalde seri resimler yaparım; çünkü aklıma bir fikir geldiğinde doğru olanı bulmak için genellikle birkaç resimden fazlası gerekir. Bu seriler çoğunlukla daha iyisini yapamayacağımı düşündüğümde sonlanır. M. R.: Hepsinin beni etkileyen ortak noktası, kadınları çıplak resmetmeleriydi. M. R.: Bilmiyorum, sonunda gerçeği ortaya çıkarmasını umut ederek çıplak kadın figürü çizmeye devam ediyorum ya da belki de arzu konusu olmasındandır. M. R.: Bunun doğru bir nitelendirme olduğunu sanmıyorum, benim dışında kadın imajını kullanan bildiğim Pop sanatçıları Tom Wesselman ve Roy Lichtenstein'dır. Benim imajlarım daha çok anlatımsalken onların her ikisi de imajları stilize etme yoluna gitmişlerdir. Kadın imajını kullanan Jeff Koons gibi sanatçılar da olduğu için, ben sadece Pop sanatçılarının ilk kuşağından bahsediyorum. M. R.: Haklı, Chiquita birçok eserim gibi mizahi olarak tasarlanmıştır. M. R.: Hayır, bu sadece bir bakıma doğru. Ben eleştirel olmaktan çok mizahi olmaya çalışıyorum. Eserlerimi alegorik olarak düşünüyorum. Ş. G. G.: Yeniden yorumladığınız eserlerde dikkatimi çeken farklı ressamlara ait iki resmin de aynı mitolojik hikayeye dayanması oldu. David's Duo ve Regard Gerard adlı eserlerinizde Jacques Louis David'in ve François Pascal Simon Gerard'ın Cupid and Psyche konulu eserlerini parodik biçimde yorumluyorsunuz. Bunlara Birth of Venüs ve Galetea serisini eklersek mitolojinin çalışmalarınızda oldukça önemli bir kaynak olduğu izlenimi doğuyor. M. R.: Evet, bu doğru. Mitolojiye oldukça ilgim var; çünkü mitolojide insani değerleri temsil eden kadın kahramanların çıplak figürlerini bulabilirsiniz. M. R.: Evet, klasik sanatta görünen karakterlerin çoğu edebiyat ve mitolojiden doğmuştur. Geçen yaz Paris'te Louvre Müzesi'ndeki sergide gördüklerim bunun kanıtıdır. Titian, Tintoretto ve Veronese 'nin eserleri sergileniyordu. Galerilerden birine girdim, orada benden önceki bu sanatçılar tarafından yapılmış birçok nü kadın resmi vardı. Daha önce bu kadar nü resmi hiç aynı yerde görmemiştim. Hepsi mitolojiden alegorik resimlerdi. Onları görünce kendi işimin doğruluğunu hissettim. M. R.: Uzun zamandır Hollywood'daki büyük işaret hakkında seri resimler yapmak istiyordum. Dokuz resimden oluşan bir seri, yani HOLLYWOOD kelimesindeki her harf için bir tane. Bir harfle etkileşim içinde olan her bir resmin ikonik bir figürü var. Örneğin H harfiyle Angelina Jolie. M. R.: Bu, yeni çalışmalarımdan oluşan bir sergi. Arka planda, bir sözcükle birlikte ikonik figürlerin portrelerinin yer aldığı GİRL başlıklı bir seriden oluşuyor. Portrelerdeki MENINA, CHICA, BABEE, PIGE, FILLE, RAGAZZA gibi sözcükler girl sözcüğünün farklı dillerdeki karşılığından oluşuyor. M. R.: Daha önce hiç Türkiye'de bulunmadım. Fakat ülkenizi ziyaret etmek istiyorum; çünkü Türkiye'nin tarihi bakımdan önemli bir geçmişe sahip ve ben seyahat etmeye bayılırım. Evet, İstanbul'da bir sergi açmak isterim, tercihen de bir müzede. NOT: ARTİST MODERN, Sayı: 16, Haziran 2010, Sayfa: 46-49 yayımlanmıştır.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Erratic Mud 2013 pigmented beeswax 13 x 6.5 x 7.5 in. Laura Moriarty presents Intimate Monuments, a new series of freestanding sculptural paintings comprised of layers of pigmented beeswax. These sculptures are created through processes that mimic geological forces, such as heating and cooling, erosion, subduction, compression and friction. Configured as monumental, architectonic blocks, the pieces focus attention on vividly colored and abstractly patterned surfaces and function as core samples of the process, with exposed layers embedded with shell-like deposits, much like fossils in sediment. Yet the relatively small scale of the pieces also suggests a playfulness, a miniaturization that relates to educational models and distills the vast time-space continuum of geology into something containable that fits into your hands. Vanishing Act 2013 mixed media 72 x 48 in. Blackboards are not typically a vehicle for personal expression. More commonly, they are used to disseminate knowledge to a broader audience. They are a window to specialized information an education tool. The blackboards in this installation will serve both functions. They will feature elements from our civic memory and act as a receptacle for the thoughts, feelings, or perhaps even indiscretions of viewers. I am providing the first half of an equation and inviting the visitors to finish the experience blurring the line between artist, art and audience. Charlie I'm Drunk 2013 oil and encaustic on wood 60 x 60 in. The imagery in Bill Fisher's work is based on childhood memory, appropriated diagrams, and reflections of the visual realities of urban decay. His work expresses a continuing dynamic of time, experience, personal perception and the complex nature of the human drama we call life. Red Eye 2013 color coupler print on aluminum 20 x 24 in. Andrew Garn has been documenting feathered urban dwellers since 2008. The close-up portraits ennoble; they reveal the individuality, personalities and inner beauty of this common bird. Photographs of the pigeon developmental process, including one hour old hatchlings, peepers and fledglings, give insight to a mostly secret world. High speed electronic flash of pigeon flight illustrates the incredible and graceful maneuverability of our avian neighbors. The artist and the gallery will be donating to the Wild Bird Fund twenty percent of all sales of Andrew Garns photography. Poplars in Snow 2010 oil on wood 12 x 8 in. Marilyn Turtz's current oil paintings offer glimpses of the suburban landscape in winter. Turtz captures the essence of the scene with sensitivity to time and atmosphere and respect for the painted surface. The images bear witness to frozen moments in time and speak with quiet intimacy of the iconic nature of the every day. Old #47 2012 graphite on Bristol board 10.25 x 16 in. Roger Watt's graphite drawings reflect his long held fascination for the effects of light on industrial metal and his work increasingly explores its atmospheric properties in everyday situations. OK Harris was founded by Ivan C. Karp in 1969 in the SoHo district of Manhattan. After having been co-director of Leo Castelli Gallery from 1959-1969 during which time he was instrumental in launching the careers of pop artists such as Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Robert Rauschenberg, Claes Oldenberg, Tom Wesselmann and John Chamberlain, Ivan broke away and decided to launch his own gallery. Its establishment in SoHo as the first gallery on West Broadway helped inspire the development of the area's fine arts character. OK Harris exhibits contemporary art and photography, and on occasion mounts shows of antiques and collectibles. In its capacious facility, it is able to mount six, one-person shows simultaneously and has seven such exhibitions in the course of a year.


Galeri Akdeniz, 10 Ocak-1 Şubat 2014 tarihleri arasında Hayri Esmer'in 'Süreksizlik' adlı sergisine ev sahipliği yapıyor. Esmer, bu sergisinde, önceki dönem siyah-beyaz ve monokrom çalışmalarının aksine, renğin derinlikli alğısını kendine has bir çizgi kullanımı ile çok katmanlı ve yeni bir görsellik arayışına dönüştürmektedir. Salt çizgi olma halinde vucut bulan imgeler, minimal bir kurgu ile optik ve metaforik çağrışımlar oluşturmaktadır. Esmer, çalışmalarında yüzeyin ve imgenin parçalı olma ve kırılmışlık haline vurgu yapmaktadır. Gerek çok parçalı tuvallerin birbirine eklenerek kurguyu oluşturmaları gerekse bu yüzeylerde süreklilik arzetmeyen imgeler ile tarihsel süreç/değişim, zaman arasında önemli bir ilişki olduğu muhakkak. Süreksizlik, kesintiye uğratılan, zamansız bir şekilde sonunu yaşamaya terk edilmiş ve parçalı olmayı içeren bir bakma hali olarak yorumlanabilecek okumalara açık bir kavram.. Kaymalar, kırılmalar, dönüşümler ve tekrarlar bu çalışmalarda süreksizliğin yeni karakteristiği olarak ortaya çıkar. 1966 Diyarbakır, Çermik doğumlu olan Hayri Esmer, Gazi Üniversitesi, Gazi Eğitim Fakültesi, Resim-iş Eğitimi Bölümü mezunu. Hacettepe Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesinde, Lisansüstü çalışmalarını tamamlayan sanatçı, 13 kişisel sergi açtı; ve çeşitli karma sergilere katıldı. Halen Anadolu Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Öğretim Üyesi olarak görev yapmaktadır. Hayri Esmer'in 10 Ocak Cuma günü Galeri Akdeniz Ankara'da ziyarete açılacak olan sergisi Süreksizlik, 1 Şubat tarihine kadar görülebilir.


Nilgün Yüksel küratörlüğünde oluşturulan 'Sanat Objesi Olarak Sanatçı' projesinde 56 sanatçı 42 ünlü ressamın resmini canlandırdı. Niko Guido ve Hakan Çağlav'ın çektiği fotoğraflar, Yapı Kredi Private Banking sponsorluğunda gerçekleştirildi. Türk Eğitim Vakfı'na yapılacak olan bağışla edinilebilecek olan fotoğraflarla ilgili küratör Nilgün Yüksel'le konuştuk. Sergi, 14 Şubat'a kadar Caddebostan Kültür Merkezi'nde görülebilir. Nilgün Yüksel: Bu proje bir esinlenmenin ürünü aslında. Öncelikle, sanatın farklı alanları birbirine böylesine gönderme yaparken, bu alanlardaki kopukluk rahatsız ediciydi. Bilinen bir gerçek, ne kadar iletişimde kalıp beraber üretim yaparsak o kadar sinerji oluştururuz. Diğer kısmı ise elbette ki eğitim. Bu ülkenin çok büyük bir çoğunluğu zor şartlar altında eğitim görüyor. Bazen olanaksızlıklar birçok şeyin yarım kalmasına neden oluyor. Üstelik sanat, dışarıdan göründüğü gibi değil, emek gerektiren, pahallı bir alan. Editörlük yaptığım yıllar içinde her ne kadar Genç sanatçıya destek söylemleri havada uçuşsa da yapılanlar bu ülkenin potansiyeli içinde o kadar eksik ki. Burada dert hem genç üretime destek olmak hem de sanat eğitimine dikkat çekmekti. Projeyi ilk kez kız kardeşimle paylaştım. Fotoğrafçımız Niko Guido ile beni daha önce o tanıştırmıştı. Sonra Niko'ya beraber yapıp yapamayacağımızı sordum. O da heyecanlandı ve başladık. Niko Guido 28 fotoğraf çekti. Onun yurtdışı seyahatleri yoğunlaşınca, gelemediği zamanlarda Hakan Çağlav imdadımıza yetişti. Uzun bir süre çalıştık beraber. N. Y.: Aslında sanatçılara göre seçildi. Projede yer alan sanatçılarla birçok eseri bir araya getirdim. Öneri sundum. Beraber karar verdik. Dikkate aldığım başka bir konu da çok ikonlaşmış eserler olmaması fikriydi. Leonardo'dan Son Akşam Yemeği ya da Mona Lisa'yı kullanmak yerine St. Anne eskizi kullanmak daha çekiciydi. Sonuçta bu bir karşılaştırmaydı. Bilinirliğin başka bir tarafıyla da uğraşmaktı. Proje sürecinde birçok sanatçıyla görüştüm. Zamanı uygun olanlar çağrıya karşılık verdiler. Sonra da eser seçimi, hazırlıklar ve çekim sürecine başladık. N. Y.: Bu, özne nesne ilişkisine bir gönderme. Sanatçı, sanatsal eylemin öznesidir. Burada biraz tersinden bakmayı denedik. İronik bir tavırla fotoğraf sanatının objesine dönüştürdük onları. Öte yandan görünüşleri ve kimlikleri ile de orada var olmalarını istedik. Öte yandan bakış açılarına dair bir sorgulamayı da içeriyor bu başlık. Bizler, gündelik yaşamımızda objeleştiriyoruz onları. Bize yansıyan görüntüleriyle kurgu yaşamlar yaratıyoruz. Bütün o görüntünün ardındaki yatan uzun süreci görmezden geliyoruz. Bu biraz da kültürün bütününü oluşturan kişilerle temsili kimliklerle yeniden bir selamlaşmaydı. Oradalar, göründüklerinden daha fazlalar ve daha fazlasını içeriyorlar. N. Y.: Burada kocaman bir kahkaha atacağım sanırım. Kendisi başlı başına zorlayıcı ama bir o kadar keyifli bir projeydi. Bir kere sürece yayılmak zorundaydı çünkü sanatçılara ve fotoğrafçımız Niko'ya ve ekibe göre plan yapılması gerekiyordu. Bunun yanında birçok ayrıntıyla a uğraşmak gerekti. Bütün hazırlıklar bittikten sonra çekim için az zaman ayırmamız gerekiyordu ve en küçücük bir eksiklik zorlayıcı oluyordu. Onunla birlikte her çekim öylesine keyifliydi ki, tüm yorgunluğa değdi. Belki bu soruyu şöyle çevirmem gerek. En rahat kısmı neydi? Yapı Kredi Private Banking, projeyi sevdi, sahiplendi, ondan sonra her şey çok hızlı ve rahat ilerledi. Bir kurumla ve profesyonel bir ekiple çalışmanın güzelliğini yaşattılar bana. N. Y.: Olmaz mı? O kadar çok ki. İlk aklıma gelen Seda Akman ve Bedri Baykam ile yaptığımız çalışma. O gün malzemeleri unutmuşuz. Seda Akman daha erken geldi çekime. Bir ara eyvah paleti unuttuk, dedik. Sonra pipo. İlginç olan Seda Hanım da ikisi de varmış ve evi çok yakınmış. Gidip getirdi. Onun içtenliği öylesine destekleyiciydi ki. Unutkanlığımız üzerine yaptığımız espriler yanımıza kar kaldı. Tabi bir de Oral Ünlü ile hafta sonu bir tek malzeme için dere tepe gezişimiz var. Patlayan bankamatikler, uzun bir aksilikler silsilesi sonucunda malzemeyi bulduk. Zamanımız çok az olduğu için Maide Bulak'ın Galata'daki atölyesine bıraktık. Çekim günü yeniden gidip aldık. Çocuklar gibi eğlendik ama bir anlığına üç kişilik gizli sanatsal örgüt kurmuştuk. N. Y.: Bu projeyi hazırlarken önemli bir amacımız vardı. Sanat öğrencileri için bir burs fonu oluşturmak. Ve elbette ki, bu konuda çalışma yapan vakıfların, kurumların varlığına dikkat çekmek. Bu yüzden bu eserlerin TEV'e yapılacak burs karşılığında sahiplenilmesi önemli. Ve elbette ki sponsorumuz yapı Kredi Private Banking'e de dikkat çekmek istiyorum. Çünkü böylesi projeleri desteklendiğini görmek hepimiz adına yeni üretimler için yeni bir güç kaynağı.


Rafet Arslan'ın Babil Kitaplığı 2: Ardışık Totemler ve Diğer Hikayeler Galeri G-art 'ın yeni adresi Kumbaracı Yokuşu No:37/A 'da 24 Ocak Cuma akşamı zleyiciyle buluşuyor. Sanatçı Rafet Arslan; 10 yılı aşkın süredir hikayelerini kolajlarına, öykülerine, resimlerine, ses kayıtlarına, performanslara döküyor. Çağdaş sanat sahnesinin bu önemli ismi için modern bir hikaye anlatıcı demek yanlış olmaz. Arslan'ın birer imge formuna döktüğü yeni hikayeleri Babil Kitaplığı serisi başlığıyla ve iki ayrı etkinlik şeklinde yeni izleyici ile buluşuyor. Rafet Arslan'nın Babil Kitaplığı serisinin ilk ayağı : Ziggurat Terbiyicesi kitap lansmanı ve sergisi Çukurcuma HAYAKA ARTI'da gerçekleşti. İkinci Babil Kitaplığı sergisi Ardışık Totemler ve Diğer Hikayeler ise 25 Ocak 2014 tarihinde G-Art / Galleryrooms'da başlayacak. Ardışık Totemler ve Diğer Hikayeler sergisinin merkezinde sanatçının ardışık totemler, ayna aksinde bu-dünkü gündelik hayat, Babil kitaplığına giriş başlıklı 3 serisi ve onlara eşlik eden yeni hikaye fragmanları/girizgahları olan yapıtları yer alıyor. Kadim olanın tinsel kutsiyeti ile ve sanatın onla kurduğu etik ilişkinin karşısında tüketimin atık olma hali, geçiciliği.. ardışık totemler imgeleyerek sanatçı insan uygarlığının ard arda gelişen, döngüsüne dair yeni sorular ortaya atar. Sanatçı bu karşıtlığın arkeolojisine soyunurken, aynı zamanda gündelik hayatın insan ruhu üzerine çöken ağırlığının da bir hassas terazisidir. Bu günü işgal eden dünün karanlık hayaletlerinin gezindiği köhne dehlizlere girmekten, karanlık içinde ışık aramaktan ve karanlığın kendisi ile dalga geçmekten ve estetik kara mizah ile kahkaha atmaktan çekinmez. Ayna aksinde bu-dünkü gündelik hayatlarımızın aksini bize geri çevirir. Sanatçı; son durağı belli bu hayatlar içinde, sonsuzluğa dair ışık huzmelerini de sürekli arar. Bu arayış sanatçıyı insan kültürünün tüm barbarlığı içinde parıldayan en naif arzularının kütüphaneciliğine soyundurur. Ansiklopedi ya da kitap ciltlerinden sonsuzluk ile iletişim kapısını çalmasını arzuladığı, kendi kitaplığını yaratmaya soyunur. Bu çabanın imkansızlığı ve sonsuzluğunun cazibesi ile büyülenerek, kendi Babil kitaplığına giriş yapar. Babil Kitaplığı serileri Borges'in aynı adlı öyküsündeki; sürekli yenilenen ve böylece sonsuza değin kendi içinde büyüyen bir kitap/hikaye evreninden esinleniyor. Arslan'ın yazar olarak yarattığı kitaplar yanında, kült bir nesne olarak kitapta kendi üretimi içinde önemli bir yere sahip. Kitapla, onun sayfaları, kağıdı, cildi, kokusu duyusal bir ilişkiye geçiyor ve onu kendi sezgisel üretimi içine yediriyor. Sanatçı; sonsuzluk ile kurduğu bu bağlantıyı, yine sonsuzluğun birer simgeleri olan Ziggurat, Totem gibi yapıların kendisinde yarattığı tinsel çarpışmalar ve bu düş evreninin bir zuhuru olarak resimler, kolajlar, asamblaj ve heykeller ile ifade ediyor. Basılı mataryeli yeniden kurgulayarak üretilen bir sanat olarak kolaj, bunu nesneler ile yeni ilişkiler kurarak yaratan asamblaj; montaj sanatı ustası olarak nitelendirilebilecek sanatçının ülkemiz sanatı içinde özgün konumunun altını çizen unsurlar. Sergi 25 Ocak 22 Şubat 2014 tarihleri arasında G-art / Kumbaracı Yokuşunda Pazar, Pazartesi günleri dışında her gün 11:00-19:00 saatleri arasında gezilebilir.


Tarih çağları boyunca Anadolu kıyılarının farklı uygarlıklarca iskan edilerek, zengin bir kültür kompozisyonu oluşumuna kaynaklık ettiğini görmekteyiz. Uygarlıkların bu toprakları seçmesinde, Anadolu'nun barındırdığı zenginlikler en önemli etkenlerdendir. Akdeniz'den itibaren, Karadeniz'e dek gerçekleşen bu iskan kimi zaman kolonizasyon, kimi zaman da yağma ve yıkımla gerçekleşmiştir. Ege Denizi ile Karadeniz arasında bir köprü görevi oluşturan Marmara Denizi ise boğazları ve konumu ile oldukça stratejik ve jeopolitik bir önem arz etmiştir. Dolayısıyla bu topraklar hep farklı güçlerce elde edilmek istenmiştir. Troia savaşı ile başlayan batının doğuyu ele geçirme çabaları Anadolu'yu elde tutma zorunluluğu doğurmuş, Haçlı savaşları ile devam eden bu çabalar, Çanakkale savaşları ile yakın tarihte kültürümüz için önemli bir dönüm noktası oluşturmuştur. Tarihte yaşanan bu sürecin önemli bir kısmına Çanakkale kıyıları ve boğazı tanıklık etmiştir. Olaylar mitoloji ile kaynaşarak antik çağlarda başlar. Var olan temalar farklı yaratıcılar tarafından farklı biçimlerde kurgulanarak eserlere dönüştürülmüştür. Hera ile Leandros, İlyada ve Aeneas, Argonatların seferi gibi ilk akla gelebilecek mitolojik öyküler hep bu kıyılarda doğmuş ve pek çok esere kaynaklık etmiştir. Serginin temel fikrini en iyi şekilde yansıtacağı düşünülerek Çanakkale Boğazı'nın isimlerinden biri olan Hellespont kelimesi, sergi adı olarak bu paralelde belirlenmiştir. Helle'nin Denizi anlamında kullanılan bu kelimenin kökeninde, Hellespont deniz tanrıçası Helle yer almaktadır. Pek çok uygarlık, hayali ya da gerçek pek çok kahramanın adının geçtiği bu bölge, bünyesinde barındırdığı değerler açısından da önemlidir. Geçmişe baktığımızda, günümüzdeki pek çok uygulamanın izlerini bu bölgede görebilmekteyiz. Hellespont ve yakın çevresi de bu değerler adına büyük bir zenginlik barındırdığından, sergide yer alan uygulamalar, bu verilerden esinlenerek üretilmiş bir seçki olarak değerlendirilmişlerdir. Antik kentlerin varlığı ve bunların mimarisi, plastik şekillendirme için başlangıç oluşturmuştur. Özellikle megaron planlı yapıların, mimarlık ve uygarlık tarihi için önemi, seramik heykellerde kişisel yorumlarla ele alınmaya çalışılmıştır. Depolar, kutsal alanlar, mezar yapıları, kuleler, işlikler, yıkıntılar, üst üste tabakalaşmalar sütrüktürel bir anlayışta ele alınmıştır. Mimari görünümlerin yanı sıra deniz ve denizcilikle bağlantılı olarak gemi ve balık temaları ile heykeller zenginleştirilmiştir. Plaka parçalarının birbirlerine monte edilmesiyle parçadan bütüne ulaşma anlayışı doğrultusunda şekillendirilen heykellerin genelinde biçim, doku ile bütünleştirilerek şekillendirilmiştir. Yalın ve dokulu yüzeylerin zıtlığı, monotonluğu yok etmeye ve dokunun yüzeylerde oluşturduğu yıpranmışlık hissi ile, yüzeylerde uygulanan patina zamanın izlerini izleyiciye yansıtmaya çalışır. Gotik etkili masif yapılar kimi zaman boşluklarla hafifletilmiş kimi zaman da yine bu boşluklarda merak oluşturan karanlık alanlara dönüşmüştür. Bu alanların içindeki strüktürel yapı ön plana çıkarılmadan hem heykelin yapısına hem de tasarımına ait bir unsur olarak ele alınmıştır. Heykeller temelde porselen ve gre malzemeden şekillendirilmişlerdir. Teknik gereklilik nedeniyle pişirimleri 1230 oC de gerçekleştirilirken, bir kısmı ise daha düşük dereceli çamurdan 1040-1100 oC aralığında pişirilmişlerdir. Kimi heykeller ise porselenin saf ve çekici güzelliğinden yaralanmak için patina veya sır kullanmadan doğal halleri ile bırakılmıştır. Bazı heykellerde en az düzeyde kullanılan yabancı malzemenin form ile uyum içerisinde olmasına çalışılmıştır.


Benim eserlerim ''madde odaklı düşünceden ayrışmış ve ruhani tarafı daha güçlü bir algıyı gerektirir'' diyen çağdaş sanatçılarımızdan Serkan Bayer, 22 Ocak 2014 tarihinde Mine Sanat Galerisi'nin ev sahipliğini yaptığı sergisinde sanat severlerle buluşuyor. Çoğunlukla minimalist bir yaklaşımla eser üreten sanatçının yeni eserlerini Mine Sanat Galerisi'nde açılacak olan bu sergisinde 30 gün boyunca izleyebilirsiniz. Bayer, eserlerinde Rasdelka olarak adlandırılan elektriksel ya da manyetik alandaki çekim kuvvetlerini göstermekte kullanılan icona çizgilerine işaret ediyor. İki bölümden oluşacak olan bu sergide sanatçının yaratıcıya saygı adıyla sembolikleştirdiği ve evrenin server merkezi olarak sembolize ettiği Cosmik oda ve odadaki metalik eserlerle dikkatleri üzerine çekiyor. Teknik olarak eserlerinin tamamında kendi yarattığı özel harcını akrilik ile bütünleştiren sanatçı, kendi sanat dilini ve üslubunu yine kendine has tekniğiyle ortaya koyuyor. Ruh yansımaları olarak da nitelendirebileceğimiz Bayer'in eserleri sanat dünyasında çok konuşulacak bir çizgide durmakla birlikte, sanatçının eserleri sadece yurt içinde ve yurtdışında değerli koleksiyonlarında yer almakta. Özüne bakıldığında sanat, görünmeyeni görünür kılma çabasıdır tanımıyla sanatını ifade eden sanatçı eserlerinde görünmeyeni kendine has semboller ve simgelerle betimliyor. Sanatı göz merkezci bir iktidarla görselleştirerek yani; renk, biçim ve çizgi ile dengede tutarak payeyi görünmeyenin kendisine çeviren sanatçı gözü dünyanın efendisi konumuna getiren sanatsal anlayışların ardından, bu dünyanın ardında yatan görünmezliğin, eserlerinde Rasdelka eğrileri ile öznelleştiğini ifade ediyor. Heidegger tarafından bakıldığında ise DÜNYANIN İMGE OLMASI, VAROLUŞ İÇİNDE İNSANIN ÖZNE OLMASIYLA AYNI EYLEMDİR görüşünü benimsiyor. Duchamp'ın da bu düzlemde bir sorunsala odaklandığına dikkat çeken sanatçı, yanılsamalar dünyasında Duchamp yaptığı bir konuşmayla bu konuyu en iyi şekilde özetlediğini vurguluyor. '' Göze görünmeyen, dördüncü bir boyutun yanılsama olasılığı hakkında düşündüm,'' nasıl güneş dünyada iki boyutlu yanılsamalara yol açıyorsa, üç boyutlu bir nesnenin gölgesinin de iki boyutlu biçimler oluşturduğunu gördüm. Benzeşim ilkesine dayanarak buradan çıkardığım sonuç bizim böyle kendiliğindenmişçesine baktığımız üç boyutlu nesnelerin bizim bilmediğimiz dört boyutlu biçimlerin yansımaları olabileceğidir. 'My handiwors segrated from the mundanely materials with notions and it requires more powerful sense' says Bayer, who is an artist of modern art, meets with art lovers in Mine Art Gallery Istanbul on the date of 22 January 2014. You can follow-up the new handiworks which are created in minimalist approach by the artist, along 30 days at Mine Art Gallery Istanbul. Bayer is signalizing the line of icon is used to show gravitation in magnetic or electrical field on his handiworks, which are named as Rasdelka. In this exhibition which is going to be in 2 sections, he catches the attentions with Cosmic Room symbolized to respect for the absolute ruler of universe, and server center of the universe plus metalic handiworks. Technically, he integrates his private morter, created by the artist, iwth acyrlic and presents his own art teminology and genre once again. Bayer's handiworks which we can describe as soul reflections are standing in the art world and making a name for himself notwithstanding that his handiworks take part in valuable collections not only in Turkey but also in foreign countries. The artist explains art as making visible the items are invisible and in is handiworks, describes non visible items idiosyncratic symbls and signs. When cosidered from Heidegger's point of view, he adopts that being an image of the wrold, is the same action of being subject of humanbeing in existance.


If you know of a reality, we know the facts and then we will have the necessary tools at least to collaborate, to take out of the darkness a reality that must be on the table and in no way hidden. A reality that this project wants to be a participant, not only stating known situations but with the commitment that art has with him. The present sample realizes how women from different countries dumped on his paintings and his own artistic language the problems of their country, in order that she created that image, with borders to bar can then be regarded with is universal language, the language of art, the art itself, which has no boundaries. Every artist knows that his work ends with the viewer, that's where the work actually completed, the message given by dashed lines and brushstrokes cover planes. This strong and determined intention is that stains and figures take responsibility for raising awareness about this cruel viewers with a hopeful halo problem but also responsible for lead. Intent which has the same forces that artist had to face in its stand and be a participant and partner as a woman, and leaving the plane passive and active, to accompany its commitment as an artist materializing actions that hurt, and much to pursue them in a message to be seen, heard and certainly reported. Then be brushes, as solidarity and twinned hands by the struggle of this socio- cultural issues, which we, through this traveling exhibition, be transformed into an infinite chain of forces with intentions of going appropriating, slowly at first, strongly then, the first purpose of echoing a message that aims to eradicate an actual snatch and suffering. These lines, these strokes are strokes speak in another language, but to possess it and own will to eradicate the violence suffered by many souls, so many bodies, commune in the same language to proclaim... enough to GBV.


İrfan Dönmez ''Yüzler ve Yüzeyler'' adlı üçüncü kişisel sergisiyle Galeri/Miz'de! Genç sanatçı İrfan Dönmez, ''Yüzler ve Yüzeyler'' adlı üçüncü kişisel sergisiyle 28 Ocak- 23 Şubat 2014 tarihleri arasında Galeri/Miz'de sanatseverlerle buluşuyor. ''Yüzler ve Yüzeyler'' adlı serisinde sanatçı, teknik olarak tuval üzerine baskı mürekkebi kullandığı son dönem eserleriyle karşımıza çıkıyor. İrfan Dönmez'in yıllıklarında yer alan vesikalık fotoğraflarından yola çıkarak hazırladığı bu seri; yüz/yüzey arasındaki ilişkiyi etkili bir anlatımla ortaya koyuyor. Kimliği tanımlama amacı güden bu özelliksiz fotoğraflar tuval yüzeyinde dağılan lekelere ve renklere dönüşürken, yüzeyin yüze dönüşmesine, anlam kazanmasına aracı oluyorlar. Sanatçı; bu derinliksiz varoluşları tuval üzerinde kat kat büyüterek yüzün sürekli değişen anlamına açılan delikleri fark edebilmemizi sağlıyor. İrfan Dönmez'in, ''Yüzler ve Yüzeyler'' sergisi 23 Şubat 2014 tarihine kadar Galeri/Miz'de görülebilir. İrfan Dönmez is at Galeri/Miz with his third solo exhibition 'On Faces and Surfaces' ! Young artist İrfan Dönmez will be meeting art lovers with his exhibition On Faces and Surfaces in Galeri/Miz between January 28 and February 23 2014. The artist prefers using printing ink on canvas as a technic on his 'On Faces and Surfaces' series. The serie that Irfan Dönmez painted using random headshots from university yearbooks as a source, expresses the relation between face and surface in an effective manner. These dull photographs which has no quality other than identifying people, transforms into scattered stains and color drops. They help the surface turn into a face, gaining meanings. By oversizing these shallow existences, the artist makes us realize the holes that open to the constantly changing meanings behind the face. Exhibition of İrfan Dönmez, 'On Faces and Surfaces' can be seen in Galeri/Miz until February 23, 2014.


Pg Art Gallery 15 Şubat 14 Mart tarihleri arasında Funda Alkan, Ceyda Aykan, Kerem Ozan Bayraktar, Elsa Ers Brosh, Can Ertaş, Reysi Kamhi, Ayşecan Kurtay, Sinan Logie, Devran Mursaloğlu, Hale Güngör Oppenheimer, Yağız Özgen, Tunca Subaşı, Candaş Şişman ve Ayşe Wilson'ın defterlerinin yer aldığı sergisine ev sahipliği yapıyor. Ayraç işareti defterle aralama, açma ve detaya girme üzerinden bir ilişki kuruyor; sanatçının sanat piyasası ve sanat tarihi tarafından büyük ölçüde yönlendirilen, görünürdeki çizgisel tarihinin dışında kalanı, artık olanı ya da potansiyel olarak gerçekleşecek olanı aralıyor. Defter sanatçının herhangi bir izlenme, zaman ve mekan kaygısı gütmeden düşünceleri ile malzemenin buluştuğu ilk nokta. Defteri birçok sanatçı için hem izlenimlerin hem de fikirlerin modellendiği gündelik bir kayıt cihazı olarak görmek mümkün. Seyahatler, atölye ortamı ve bireysel ilişkiler gibi bilgileri içererek kimi zaman oldukça mahrem olabilen defterler, sanatçının çalışmalarıyla gündelik yaşamı arasındaki bağların kurulmasına ve bilinçaltındaki anlamlı ya da anlamsız imgelemlerin görünür kılınmasına olanak tanıyor. Sanatçıların tanınmış çalışmalarının çıkış noktalarının, gerçekleşmemiş projelerin ya da bir projenin zaman içinde nasıl evrildiğinin, metinler, eskizler ve kolajlar şeklinde izleme şansının elde edildiği sergi, sanatçıların defterler hakkındaki fikirlerini de metin olarak içererek, izleyiciye özel bir deneyim sunuyor. , anlık bir karalamadan, 'tamamlanmış' projelere; el yapımı olanlarından dijitallerine uzanan farklı defter kullanımlarına da yönelik büyük bir çeşitlilik içererek, salt düşünsel olanı değil, malzemenin de yapıt ile ilişkisini irdeliyor. Pg Art Gallery will be hosting the exhibition, featuring artist notebooks from Funda Alkan, Ceyda Aykan, Kerem Ozan Bayraktar, Elsa Ers Brosh, Can Ertaş, Reysi Kamhi, Ayşecan Kurtay, Sinan Logie, Devran Mursaloğlu, Hale Güngör Oppenheimer, Yağız Özgen, Tunca Subaşı, Candaş Şişman and Ayşe Wilson, between February 15 and March 14. The bracket sign relates to the notebooks through the acts of leaving ajar, opening up and going into detail; it opens up discussion of the leftovers or the potentially possible and the linear history of artists who are often determined by the art market and art history. The notebook is the first point where the artist's thoughts and materials meet without the concerns of being seen or time and space. It is possible to consider the notebook as a daily recorder in which many artists put their impressions and model their ideas. Reflecting travels, workshop environments and individual relationships, they can be quite private at times. They enable a link between the daily lives of artists and their artworks and make visible the meaningful and meaningless images in the unconsciousness of the artists. The exhibition offers visitors the possibility of seeing the starting points of a work of art or how a project evolves in time, together with unrealized projects, through texts, sketches and collages. It also gives a special experience to viewers by featuring the ideas of the artists regarding these notebooks. is comprised of a wide variety notebook uses, from momentary scribbles to 'completed' projects, from hand-made artworks to digital ones. It delves into the relationship between material and artwork, not just concepts.


Please inform and confirm us for your dates!!! Please, confirm your participation as soon as possible!!! Art works: every artist will create 1 -2 paintings. Collection: all art works will add in zervas collection. Colors / brasses/ materials: all artists will bring materials. -In case of cancellation of the event, Zervas Art is obliged to refund all the payments that have been made. -In case a participant artist cancels his participation, the advance isn't refundable.


Galeri İlayda Atilla Galip Pınar'ın sergisini 24 Ocak tarihleri arasında Aware, 23 Şubat 2014 ev sahipliği yapacak. Bu düşünceler sanatçının eserlerinin alt yapısını oluşturmaktadır. In eserleri, dönüştürerek insanlar, bağırarak, korkmuş hayvanlar, karmaşık dalları, kökleri, ağaçlar vs.. çoğunlukla bir iç, bir kutu gibi, bu alt yapı ile üst üste açıklanmıştır. tüm bu maddeleri 'işbirliğini açıklayan için, sanatçı çok titiz renkleri ve biçimleri seçer ve bunların psikolojik yansımalarını görmektedir. Sonuç olarak, chaoticly uyumlu, güçlü eserler ontolojik düşünce katmanları yarattı, hangi oluşmuştur. bir detaylı ve yoğun bir sorgulama sonucu Atilla Galip Pınar'ın gösterisi, 24 Ocak ve 23 Şubat tarihleri arasında, Galeri İlayda görülebilir 2014. Galeri İlayda Atilla Galip Pınar'ın sergisini 24 Ocak tarihleri arasında Aware, 23 Şubat 2014 ev sahipliği yapacak.


Seba Art Gallery will be organize a workshop with Turkish and Foreign 100 Artists at 14-21 September 2014 in Bodrum Turkey. The participants may bring one friend. If you want to apply please send us image of 2 works and contact informations. The other informations and contract form will be send for approved the participation of artists. The last information date is January 2014. P. S.:A part of the workshop works will be on display at the 3. İzmir International Art Bienalle area. 14 21 Eylül 2014 tarihleri arasında Bodrum'da Yabancı ve Türk 100 sanatçının katılımı ile Resim çalıştayı düzenlenecektir. Katılımcılar yanlarında 1 konuk getirebilirler, katılmak isteyen sanatçılar 2 eser görseli, iletişim bilgileri ile beraber aşağıdaki adrese göndermelidir. Katılımı onaylanan sanatçılara sözleşme formu ve diğer bilgiler gönderilecektir. Not: Çalıştay eserlerinden bir bölümü 2015 Uluslararası Sanat bienalinde özel bir alan da sergilenecektir.


Ebdaa Gallery is pleased to announce the opening of its exhibition Readings in Visual Art an exhibition of paintings by Chafik Charobim (1894 1975) on Wednesday, January 8th at 7pm. CHAFIK CHAROBIM was a naturalist and impressionist painter from the generation of Egyptian Pioneers. He graduated from the Academy of Fine Arts in Rome in 1923 and was active between the 20s and late 60s. The exhibition opening will run through January 30th, 2014. Gallery opening times are daily, from 10am to 10pm. Ebdaa Art Gallery is located at 23 B Ismail Mohamed Street, Zamalek, Cairo, Egypt. Charobim was the first Egyptian artist to graduate from the Academy of Fine Arts of Rome in 1923. When he returned to Cairo with his degree in painting in 1924, he was honored by King Fouad 1st with a teaching position at the new School of Fine Arts of Cairo. Too engrossed in the world of painting, the free-spirited artist rejected the constraints that went with the appointment and opted to follow the path of his passion by focusing on painting. Of all the pioneer Egyptian painters, Charobim was perhaps the richest in his artistic reproductions of nature, with startling detail. As primarily a landscape painter, the prolific artist accented the truth and reality of color in Egyptian scenery, often flooded with light. His paintings praise the beauty of an eternal, romantic and serene Egypt where life was simple and people were carefree. The artist also loved Lebanon, where he would often take his family to spend summer holidays. The sceneries he painted there depict the magic behind the beauty of Lebanon's mountains, valleys and villages. Charobim also regularly painted his family, friends, as well as bedouins in the desert and other characters typically considered Egyptian. Besides capturing the feelings of the subject behind the features in his portraits, he excelled in his anatomical draughtmanship and was outstanding in his painting of hands, which many artists usually avoid.


Press Museum, in historical place of Istanbul and very close to Santa Sophia, is an important place where International Painting Exhibition was arranged in 1875 and have been arranging art exhibitions and cultural events for 139 years. We are, photography artist Arnaud Lumet from France, painting artist Catalin Alexandru Chifan from Romania, painting and photography artist Slovac Katarina Balunova from Italy, photography and video artist Slovac Zuzana Krizalkovicova from Vienna, sculptor Ceylan Dökmen from Istanbul and painting artist Ebru Dede from Istanbul, happy to expose our visual senses about the world to you. Basın Müzesi, tarihi yarımada içinde Ayasofya Müzesi'ne çok yakın bir konumda bulunan, bundan 139 yıl önce, 1875 yılında Uluslararası Resim Sergisi'ne ev sahipliği yapmış ve halen sanat sergilerini faal bir biçimde sürdüren İstanbul'un önemli tarihi ve kültürel bir sergi mekanıdır. Basın Müzesi'nde düzenleyeceğimiz bu sergimizle, Fransa'dan fotoğraf sanatçısı Arnaud Lumet, Romanya'dan ressam Catalin Alexandru Chifan, İtalya'da yaşayan ve çalışan Slovak ressam ve fotoğraf sanatçısı Katarina Balunova, Viyana'da yaşayan Slovak fotoğraf ve video-art sanatçısı Zuzana Krizalkovicova, Türkiye'den heykeltıraş Ceylan Dökmen ve ressam Ebru Dede'nin katılımıyla dünyayı algılama biçimimizi sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyacağız.


-1st period: arrival 22 August departure 28 August 2014 -2nd period: arrival 29 August departure 04 September 2014 -Ancient Olympia Archeological Museum -Nafpaktos -Cruise with sailboat -Application Form -Portfolio -Deposit the advance of 80 for your registration Please, confirm your participation as soon as possible!!! 1. Art works: every artist will create 1 -2 paintings. 3. Collection: all art works will add in zervas collection. 4. Colors / brasses/ materials: all artists will bring materials.


Korku, insanoğlunu ve diğer yandan bütün canlıları ayakta, hatta hayatta tutan en önemli içgüdülerden biridir. Kendisinden büyük ve güçlü mamutlarla veya abartacak olursak, dinazorlarla karşılaştığında korkup mağaraya saklanan atalarımız, ilk uygarlıklarının ve hatta ilk şarkı/türkülerinin, ilk duvar resimlerinin yani, sanatın da temellerini orada atmışlardır. Bir varlık için en temel şey, önce kendi canını ve daha sonra sevdiklerinin canını korumayı sağlamaksa, korku bunu başarmayı sağlayan en güçlü güdüdür. Adrenalini tavan yaptırıp, kaçmayı betimleyen tabanları yağlama deyimi de korkudan gelir. Korku genellikle hayatımızı kurtarır dedik; ama korkudan ölenleri de hepimiz duymuşuzdur. Trajedi yaşayan, doğal afet ya da büyük tehlikeyle karşılaşıp pes eden insanları duymuş ya da bir yerlerden okumuşuzdur. Elbette ödü patlayıp ölen bazı hayvanlar da vardır, aslanla cebelleşen yavru geyiği, kurtla, kartalla karşılaşınca yığılıp kalan tavuğu, tilkiyle, gelincikle boğuşurken ödü patlayıp kırmızı, patlak gözleriyle kalpten giden tavşanları bir şekilde duymuş, görmüş, okumuş ya da belgesellerden izlemişizdir. İnsanlarda ise, söylence şeklinde, bilmem kimin bilmem nesi... nin başından geçen olaylar vardır, zorluklarla baş edip fiziki olarak ölüm tehlikesini atlattığı halde kalbi dayanamadıları duymuşuzdur. Hatta iyileşmek üzereyken yaşadığı şoktan bir türlü kurtulamayarak hastanede can verenlerin sayısı da az değildir. Müzik dehası Mozart da ölüm korkusuna yenik düşmüştür. Mozart, en BÜYÜK eserini, REQUEM'i tamamlayamadan ölmüştür. Şu an hala dinlediğim ve dinlerken içimi ürperten değil, direk donduran- gerçi kış geliyor, soğuk ayaz akşamlarındandır, diye kendimi kandırmaya çalışsam da- ezici ezgileriyle Azrail'in görkemli imgesini canlandırmama neden olan beste, şaheser. Dinleyen binlerce insanın ölüm müziği diye adlandırdığı ve dinlerken kendi ölümünü düşündüğü bir trans hali. Bazı müzikologlara göre W. Amadeus Mozart popüler kültürün, popüler bestenin ( yoğun kullandığı 1, 4, 5 armonisi, bugünkü popüler müziğin çok büyük bir çoğunluğunda kullanılır ve trilyon milyarlarca diye abartabileceğimiz sayıda pop bestesi bu kalıpta yapılmıştır ve de yapılmaya da devam etmektedir.) gelişimine yön vermiştir. Çok genç yaşta dehasıyla popülerliği, yüksek beğeni elde etmiş Mozart, popüler olmanın nasıl bir sabun köpüğü olduğunu da çok genç yaşta yaşayarak öğrenmiştir. Özgür ruhuyla yaptığı özgün besteleriyle zamanla gözden düşmüş, popülerliğini yitirmiştir. İzlemiş olanlar hatırlayacaktır, Requem'in yazılması, ancak İngiliz Hasta(9), Titanic(11) gibi filmlerin geçebildiği bol prestijli, 8 Oscar ödüllü Amadeus, filminde şöyle anlatılır; Mozart'ın kapısına gelip imzasız bir mektup bırakan ve kendisinden bir requiem yazmasını isteyen Mozart'ın bir nevi rakibi olan besteci Antonio Salieri'dir. Azrail gibi giyinmiş, siyah pelerinli, siyah maskesiyle tanınmaz halde sık sık Mozart'ı korkutarak taciz eder. Film, Salieri'nin gözünden anlatılır. Notasyonunu Mozart'a yazdırdığı ve asıllarını istediği eseri besteletme ve ileride bu besteyi kendisinin yaptığını iddia etme amacındadır. Beste, duygu olarak, o güne kadar yalnızca çocukken, ölen kuşuna küçük bir requem bestelemiş olan Mozart'ın tarzına hiç uymamaktadır. Genel tarzı olan neşeli, devingen, çocuksu, coşkulu, uçarı müzik karakterine hiç uymayan, dolayısıyla hiçbir bestesine benzemeyen karanlıkta, ağırlıkta ve kasvette bir beste yapmaya zorlanmaktadır genç ve hep genç olarak kalacak besteci. Kont, sık sık baskın yaptığı evine, her seferinde para getirerek beş parasız Mozart'ı bir an önce besteyi bitirmeye zorlar. Mozart gece-gündüz besteyle uğraşırken sağlığını da ciddi anlamda tehlikeye atmaktadır. Mozart, geçici süre ailesinin yanına giden karısına son mektuplarında yakında öleceğim, bundan eminim diye yazmıştır. Eşi Constanze eve geldiğinde deyim yerindeyse Mozart ölüm döşeğinde, bitap haldedir. Mozart 1791'de öldüğünde, 1- Introitus 2- Kyrie 3 Sequentia 4- Offertorium, bu dört ana bölümden oluşan K. 626 nolu eseri Requiem'in, 3. bölümünün son parçası olan Lacrimosa'nın dokuzuncu, yani son mezurunda kalmıştır. Mozart'ın ölümünden sonra Constanze'ın isteği üzerine, Franz Xaver Süssmayr, temel duygu ve kompozisyon yapısına göre eseri tamamlamıştır. Yargıç, ki her şey onun ağzından çıkana bağlı, İnsanın göğsü nasıl da korkuyla çarpıyor. Koru. Ey Tanrım, yakaran bu kulu. Bana iyi kulların arasında bir yer ver. Ah! O gözyaşı ve matem günü! Mozart'ı normal şartlarda belki on beş yıl sonra ulaştırabileceği olgunluğa birkaç ayda ulaştıran, onu yaşlandıran, öldüren Requem, ölüm korkusunu, ölümü, huzur arayışını, günahlarla yüzleşmeyi, Tanrı'yı düşündüren, düşündürten bestedir. Enstrümanlarda kullanılan teknik mükemmellik vokallerde de, hem kadın hem de erkek seslerinde ölümü, matemi hissettirecek, hatta dinleyeni esir alacak güçte ve keramettedir. Ölüm korkusunu yani amiyane tabirle ecel anını, ölümün nasıl bir şey olduğunu yaşarken hissetmiş bir dahinin son çığlıkları, yalvarışları, duaları bestenin bütününe hakimdir. Ölüm korkusuyla son zamanlarını yaşayan ve belki de ölüm korkusuyla ölen ilk ve son insan Mozart değildir elbette ancak otuz beş yaşı genç olarak kabul edersek ve beş yaşından itibaren beste yaptığını, bu yıllara yüzlerce ölümsüz eser sığdırdığını, düşünürsek, on beş-yirmi yıl daha yaşasa, muhtemelen müzik tarihini değiştiren bestelere imza attığını görebilecektik.


rh+ artmagazine dergisi aralıksız 9 yıldır devam eden yılın genç ressamı yarışmasında bugüne kadar 100'ün üzerinde genç yeteneği Türkiye sanat ortamına kazandırdı. Onlar bugün geleceğin ustaları olma yolunda emin adımlarla ilerliyorlar. Eserleri seçkin koleksiyonlarda yer alıyor. rh+ artmagazine dergisi bugüne kadar edindiği deneyim ve birikim sonucu bir adım daha ileri gidilerek 10. kez düzenlenen yarışmayı uluslararası alana taşıyor. Geleceğin ustalarını keşfetmek ve ülkeler arası sanat ve sanatçı diyaloğuna katkıda bulunmak amacıyla rh+ artmagazine dergisi tarafından düzenlenen uluslararası yılın genç ressamı yarışmasına 31 Aralık 2014 tarihi itibari ile 40 yaşından gün almamış, en az iki karma sergiye katılmış veya bir kişisel sergi açmış olan T. C. ve diğer ülkeler yurttaşı tüm ressamlar katılabilir. 2 Yılın Genç Ressamı seçilen yarışmacıya rh+ artmagazine dergisi organizasyonuyla katalog eşliğinde kişisel sergi düzenlenecektir. 3 Ödül alan sanatçılara birer plaket ve sertifika verilecektir. 4 Ödül alan sanatçıların eserleri rh+ artmagazine dergisine kapak olacaktır. 5-Ödül alan sanatçıların rh+ artmagazine dergisinde röportajı yayınlanacaktır. 6 Ödül alan sanatçıların dışındaki tüm sanatçıların eserleri arasından jüri tarafından planet of Art Gallery'de sergilenmek üzere seçim yapılacaktır. Yapılacak sergi 15 Mayıs 30 Mayıs 2014 tarihleri arasında organize edilecektir. 7 rh+ artmagazine dergisi tarafından yarışmaya katılan ve ödül dışı kalan tüm yarışmacılar arasından seçilecek 10 yarışmacı her ay bir kişi olmak üzere röportajlarıyla rh+ artmagazine dergisinin genç köşe bölümünde yer alacaklar. Yurt dışında olan ve dergiye şahsen gelemeyen ressamlar ile online röportaj yapılacaktır. 8 Yarışmaya katılan tüm eserler için sanat/mezat müzayedecilik organizasyonu tarafından 01 Haziran 15 Haziran 2014 tarihleri arasında internet üzerinden online müzayede düzenlenecektir. Düzenlenecek müzayede için yarışmaya katılan tüm eserlerin yer aldığı bir katalog hazırlanacaktır. Katalogda yarışmaya katılan tüm yarışmacıların yarışmadaki eserleri ve özgeçmişleri yer alacaktır. Hazırlanan katalog müzayede süresince internet üzerinden online yayınlanacaktır. 9 Müzayede de eserlere başlangıç fiyatı konmayacaktır. Bütün eserler alıcıya teklif olarak sunulacaktır. Müzayede bitiş gün ve saatinde (15 Haziran 2014 saat 12:00) en yüksek fiyatı bulan eserin satışı eser sahibinin onayı alındıktan sonra yapılacaktır. Eser sahibi tarafından onay verilmeyen eser satılmayacaktır. Onay e-posta yoluyla alınacaktır. Müzayede bitimini izleyen 3 gün içinde yanıt alınamayan eser alıcı bulmuşsa onaya gerek görülmeden satılacaktır. Müzayedede satılan eserin ücreti %20 müzayede komisyonu düşüldükten sonra kalan miktar sanatçıya ödenecektir. 10 Ödül alamayan ve müzayedede alıcı bulamayan sanatçılardan arzu edenler eserlerini rh+artmagazine dergisi koleksiyonuna armağan edebilirler. rh+artmagazine dergisi koleksiyonuna armağan edilen eserlerin görselini sanatçıya teşekkür notuyla dergide yayınlar. 1 Yarışmaya katılacak ressamlar iki adet resim ile katılacaklardır. 2 Yarışmaya gönderilecek yapıtların kısa kenarı 100 cm'den kısa, uzun kenarı 200 cm'den büyük olamaz. 3 Yapıtlar tuval veya düz, kalıcı satıh üzerine yapılmış olmalıdır. Baskı ve fotoğraf kabul edilmez. 4 Malzeme ve konu serbesttir. 5 rh+ artmagazine dergisinde çalışanlar ve onların birinci derece yakınları yarışmaya katılamaz. 6 Yarışmaya son katılım tarihi 30 Nisan 2014 dür. 7 Yarışmaya iki adet eser ile katılınacaktır. Belirlenen ölçü dışı ve tek eser kabul edilmez. 8 Yarışmaya teslim edilen eserlerin arkasına sanatçı adı ve soyadı yazılıp imzalanacak. Ayrıca eserin arkasına iki sözcükten oluşan rumuz yazılacaktır. 9 Yarışmaya katılmak isteyen yarışmacı aşağıda bilgileri verilen banka hesabına 50 Euro katılım payı gönderecektir. 1 Yarışmaya katılan ressamlar yukarıda ölçüleri ve malzeme cinsi verilen iki adet eserinin orijinalini ve ayrıca diğer çalışmalarının görsellerini, daha önce katıldıkları sergilerin, bilgi ve belgelerini, özgeçmişini, adres, telefon, e-mail bilgilerini bir adet kendi fotoğrafının bulunduğu cd ile birlikte 30 Nisan 2014 tarihine kadar rh+ artmagazine dergisi merkezine elden veya kargo ile teslim edeceklerdir. Türkiye dışından gelecek olan eserler şasiye konmadan rulo halinde ve silindir ambalaj içinde gönderilecektir. Yurtiçi gönderileri için şasiye konmayan eser kabul edilemez. Kargodaki gecikmede sorumluluk katılımcıyaaittir. Kargo ücreti göndericiye aittir. Yabancı uyruklu yarışmacılar kişiselbilgilerinde İngilizce dil kullanacaktır. 2 Yarışmaya katılan eserler jüri tarafından değerlendirilerek 1.2.3. lük ödülüne layık görülen ilk üç sanatçı belirlenecektir. 1. lik ödülüne layık görülen sanatçı yılın genç ressamı ilan edilecektir. Ödül alan sanatçıların eserleri bütün haklarıyla rh+ artmagazine dergisi koleksiyonuna kalır. 1 Yarışmaya katılan eserlerden ödül alamayan ve müzayedede satılamayan eserler 30 gün içinde eser sahipleri tarafından alınmalıdır. İsteyen eser sahiplerine eserleri kargo masrafı kendilerine ait olmak üzeregönderilir. 30 gün içinde alınmayaneserlerden hiçbir sorumluluk kabul edilmez. Ayrıca 30 gün içinde alınamayan eserler için günlük 2euro depo kirası alınır. 3 rh+ artmagazine dergisi tarafından düzenlenen uluslararası yılın genç ressamı yarışmasına katılan bütün katılımcılar bu yarışma koşullarını kabul etmiş sayılır. Anlaşmazlık durumunda T. C. İstanbul Mahkemeleri yetkilidir.


Çocuk istismari din, gelenek, ülke, yaş, kültür farkı gözetmeksizin her yerde yaşanıyor. Kendisine tecavüz eden erkeklerle Töre Evliliği yapmak zorunda bırakılan gencecik kızlar intihar ediyor. Hükümetten ses çıkaran bazı sapıklar tecavüz edenle evlenmenin kurtuluşları olacağını söylüyor. Yine aynı zihniyetler, dekoltesi görünen kadının tecavüzü hakettiğini savunuyor. Hayır ı naz kabul eden erkek egemen toplum 9 yaşında bir kız çocuğuna tecavüz eden onlarca erkeği kızın rızasıyla olmuştur diyerek aklıyor Rıza İndirimi uyguluyor. Tecavüze uğrayan çocukların çoğunluğu yaşadıklarının kendi hataları olduğunu düşündüğünden, ailesi tarafından bir daha istenilmeyeceğinden dolayı susuyor. Güncel sorunları tema olarak kullanan enstelasyon sanatçısı Ekin Onat bu kez de günümüzde en büyük yara olan çocuk tecavüzü konusuyla 11 Şubat- 29 Mart tarihleri arasında Merhart Galeri'de olacak. Susuyorsam Bir Nedeni Var isimli video ve yerleştirme sergisi izleyici üzerinde gerginlik yaratarak, yaşanan bu ayıp ile ilgili bir kez daha derinine düşünmesini sağlıyor.


açılan sergiler 'Her yerde sanat' sloganıyla etkinliklerine devam ediyor. Şahmaran; çok uzun zaman önce Tarsus'ta yerin yedi kat altında yaşayan, yılanların şahı. Arkadaşlarının oyununa gelip bir kuyuda sıkışıp karanlıklar içinde kendisine bir çıkış yolu ararken yılanlar ülkesini keşfetmesiyle yerin yedi kat altında yedi yıl boyuca Camsab'ı eğiten ve onu Lokman hekim yapan, açgözlülük sonucu insanlar tarafından parçalara ayrılan bir gizem. Kendi düşsel kuyularında kendi uyanışının müziğini yapıyor Şahmaran. Ve her bir ses yayılıyor zamana. Parçalara bölünüyor her bir nota, kuyunun içi ve dışı oluyor aynı anda, uzağı ve yakını oluyor, yükselişi ve inişi oluyor bir varlığın, doğumu ve ölümü oluyor. Karşı karşıya geliyor seslerin birbirine karşıt varlıkları ve bir bütünü tamamlıyor, genişliyor, çoğalıyor, tekrar tekrar duyuruyor kendini ve her tekrarda derinleşiyor kuyu, ses derinleşiyor. Her ses başka bir sese dönüşüyor; düş gerçeğe dönüyor içinde, korku arzuya, ölüm yaşama ve son başlangıca dönüşüyor. Ama her ses kendine dönüşüyor sonunda. Çünkü bir çemberdir bu müzik; kendi sonsuz döngüsünde kendini tamamlayıp duruyor. Yeryüzünün dört bir bucağındaki insanların umursamazlığına ve hızla değişen tarihe karşı; bir yakarı, bir çığlık, geçmiş gelecek köprüsünde ihanetlere maruz kalan ; kalsa da bu hislerden sıyrılan bir içgüdü öyküsü.... kimi zaman koruyucu ve gözeten şahının suretini görüp kaçan yılanlar için, kimi zaman taşıyıcı söz, kuşaktan kuşağa saygıyla aktarılan, Bir çok efsanede olduğu gibi Şahmeran efsanesinde de doğa üstü varlıklara yer verilmekte ve iyilikle kötülük, sadakatle ihanet gibi pek çok olguya vurgu yapılmaktadir. Binlerce yıldır süren bu mücadele günümüzde ve gelecekte de sürecektir. Şahmeran efsanesinde beni etkileyen en önemli olgu aşk ve sadakat olmuştur. Şahmeranın yaşadığı kötü son, aşık olduğu insanoğlu tarafından hazırlanmış olsa da o; tüm bu kötülüğe rağmen sevdiği, aşık olduğu insanoğlu Cemşab'a iyilik yapmıştır. Sadakat günümüzde de aranır olan önemli bir insani yandır. Çocukluğumdan yetişkinliğime taşıdığım görsel ve bilişsel hafızamda yer alan cam altı şahmeran çalışmaları beni hep etkilemiştir. Şu ana kadar fotoğrafik süreçleri ve teknolojisini kullanarak gerçekleştirdiğim çalışmalarımın, resimsel bir dil ve teknik ile buluşmasının ilk örneklerini oluşturmaktadır şahmeran portreleri. Bu seride yer alan fotoğrafik görüntü, salt kendi varlığı ile günümüze bir göndermedir. Ayni zamanda düş olan ile gerçek olanın bir arada olmasıdır. Aklın son demiyle içtiğim nefes kaçaktı. Ne hikaye kalmış nede masallara tahammül. Bırakın masallar masal kalmasın, dibi tutmuş ama tadı bozulmamış ama mukaddime olan şekilsiz katıksız saf bir yürek.


Buğra Erol, Bol Şans isimli sergisinde, ekonomik bağlılık, tabiat ve çevrenin hor kullanımı ile çeteleşen güç odaklarının oluşturduğu yeni dünya düzeni ile ilgili görüşlerini ortaya koyuyor. Buğra Erol, aynı kavramsal çerçeve altında, farklı disiplinler ile çalışıyor. Sanatçı göz önüne getirmek ve dikkat çekmek istediği tespitlerini vurgulamak için sergide kurgusal bir yapıyı ön plana çıkartıyor. Konuyu belirledikten sonra, konunun kendisini farklı tekniklere yönelttiğini belirten sanatçının, Bol Şans isimli sergisinde, resimlerinin yanı sıra ışıklı kutu içerisine birbiri üstüne gelen dialar ile oluşturduğu kolajlar yer alıyor. Günümüzde birçok çevre aktivisti ve bilim insanı çevresel sorunları bildiğimiz ve seçimlerimizin neye mal olduğunu farkettiğimiz halde düzeltmek için bir eylemde bulunmayarak bir çeşit inkar içinde yaşadığımızı belirtiyor. Buğra Erol da bir çevre aktivisti olarak, diğer insanların da çevre sorunlarını en az kendisi kadar iyi gözlemlediklerini fakat harekete geçmeyerek bu inkarın bir parçası haline geldiklerini tespit ediyor ve sergi için bu inkarı sistematize eden temsili bir çete kurgulamaya karar veriyor. Şehirde yaşayan ve sürmekte olan sistemi sorgulamayarak devamlı kılan toplum bireylerini de bu çetenin bir parçası olarak adlediyor. Sanatçı, kurguladığı meknalarda, İnkar Devriminin bir parçası olarak kendisinin de bir üyesi haline geldiği bu çeteyi görünür hale getiriyor. Erol, kendi bulunduğu yerden, soruna dair çözüm yolları önermeden, bir parçası olduğu toplumu kendi estetik değerleri ile tekrar kurguluyor. Buğra Erol, sergide yer alan dialarla oluşturduğu kolaj çalışmalarında ise, çağrışım yapılabilecek kelimeler kullanıyor. Birbiri ile bağlantısı olan ya da olmayan pekçok diayı biraraya getirerek yeni bir hikaye oluşturuyor ve seçtiği kelimeleri de bu hikayelerin başlığı olarak belirliyor. Sergi Açılışı / Opening: 13.02.2014 // 18.00 20.00.


Bir yaşama biçimi değildir, budalalık. Yaşamın belli bir alanında, alanları algılama biçimi olarak görünür: Yaşama biçiminden çok siyaset, felsefe, bilim, meslek vb. her alanda yerleşik hale gelmiş davranışlara, tutumlara, basmakalıplığa inanmaktır. Her alanın uzmanlaşmış budalası olabilir. Romanın, öğretmenin, filozofun budalası, arkadaşlık öğütlerine kanmayan budalalar... Çelişkiye düştüğünü zerre kadar düşünmez budalalar. Aslına bakılırsa çok fazla düşündükleri de söylenemez, inanırlar, inançlarıyla yaşarlar. Uğraştıkları her işe inanarak başlarlar; ama düşünerek kabul ettiklerini ileri sürerler. Değinip dokunmaz, sorgulayıp irdelemezler. İnsanı sinirlendirecek kadar inişsiz-çıkışsız yaşarlar ve kararsız değillerdir. Burada yaşamın her alanında fazlasıyla görülebilecek budalalıkı güvendiğimiz dört kitabın yardımıyla ele alacağız. Hilmi Yavuz, Tahsin Yücel, Erasmus ve Cavazzoni'nin kitaplarından yola çıkıp, Milan Kundera'nın Roman Sanatı ışığında kısa bir tarihsel perspektifle budalalık ve filozof-denemeci-öykücü gözüyle budalalığı ele alacağız. Budala kelimesinin sözlük anlamı özellikle Budalalar Takvimi'ni ele alırken çıkış noktamız olacak. Toplumun her kesiminden her türlü insan tipi çıkabilir karşımıza. Bunu fark etmek ve tip özelliklerini kavramlaştırmak ve bu kavramın içini doldurmak bir filozofun kaleminde üst yapı olgusu olarak karşımıza çıktığında nerdeyse özendirecek nitelikler taşıyabilir. Erasmus'un deliliğe düzdüğü övgüler muhatabına deli olmadığı için yazık dedirtecek kadar güzelliklerle doludur. Çünkü okuyan budalaysa deliliği dehalık zannedebilir. Bir haftalık yolculuğu boyunca can sıkıntısından kurtulmak için yazdığı kitabında gerçek bilgeliğin delilik ya da deliliğin kendini bilge sanmak olduğu konusundaki bütün içi boş ve gelişigüzel beylik sözlerin ötesinde deliliğin kendisine övgüler yazmıştır, Erasmus.' Budala'ca ilhamlarla dolu olan bu kitabı dostu T. More 'a ithaf etmiştir. Budalalık ve ironiyi romanlarda bir arada görmeye alışkınız. Erasmus düşünce bağlamında bu iki olguyu birleştirmekle kalmaz insanda gülmeye dair hangi düşünce ya da hal varsa kaynağını delilik olarak gösterir. İnsanda içten olan, gündelik yaşama, insan hayatına dair güzel olan ne varsa kaynağı deliliktir. 'Özsaygı, yüze gülme, unutma, tembellik, şehvet, bunaklık, zevk u sefa, içki alemlerinin simgesi komos, Rüya Tanrısı Morpheus' deliliğin cariyeleridir. Delilikle cariyeler ve Tanrılar sürekli birbirine yardım eder. Örneğin evliliğin başlangıcında bunaklık cariyesi devamında da Unutma Tanrıçası deliliğe yardım eder. Böylece delilik herkesçe bilinen anlamının dışında bir içerik kazanarak farklı bir nitelik kazanmış gibi görünür. Budalalık Erasmus'la, Flaubert'ten epeyce önce delilik adıyla, kavramlaşma yolunda önemli bir adım atmış olur. Erasmus bir taraftan deliliğe övgüler yağdırırken diğer taraftan deliliğe çok şey borçlu olan ancak zaman zaman bunu unutan herkese göndermelerde bulunur. Kendilerini bilginlerin birincileri sayan hukukçular; her tarafa soğuk şiirlerini okuyan, kendilerine hayran budala şairler; kendilerine inanıp başka insanlara dünya üzerinde kımıldayan boş hayal gözüyle bakan budala filozoflar; rahip, keşiş, kral, prens, kardinal ve papalar, tüccarlar, alaydan anlamayan, önemsiz bir sorun yüzünden alev alan teologlara ve daha pek çok zümreye göndermeler yapar. Bu göndermeler aynı zamanda uzmanlık alanlarını insan yaşamının iktidar merkezi haline getiren herkese karşı Bakthtin'in tanımına uygun bir direnmedir. Bakthtin'in övgüye, iltifata, pohpohlanmaya karşı direnenler olarak nitelediği delilerin 16. yüzyıldaki temsilcisi Erasmus'tur. Erasmusa'a göre önemli olan, doğru ya da yanlış fark etmez, göndermelerde bulunmaktır. Hilmi Yavuz, Budalalığın Keşfi adlı kitabının birbirini tamamlayan beş yazısının ilkinde Kundera'nın yukarıdaki tanımını çıkış noktası alır kendine. Sanki doğuştan gelen ya da akıl yürütürken bile gelenek halini almış, güdümlü ama akıl yürütmeden yoksun bir düşünce biçimi olarak tanımlar budalalığı. Bilginin her türlüsünü eşdeğer gören, genelde yanlış, doğru olsa bile anlamını yitirmiş bir çeşit düşün me biçimidir, budalalık. Flaubert'in, Bouvard ve Pecuchet'yi Aydınlanmanın bilgi konseptini ve ansiklopedi düşüncesini eleştirmek için kurguladığını biliyoruz. Flaubert'te açıkça ve bir kavram adıyla dile gelen bu anlayış, çoğu zaman ironi ile beraber yürümüştür; çünkü basmakalıp düşünceler, yerleşik fikirler, harcıalem görüşler' 'insanı bunu göre nlerin gözünde komik hallere düşürmüştür. Flaubert, Budalalık'ın ne kadar yerleşik bir duruşu olduğunu göstermek için bir adım daha atmış ve Yerleşik Düşünceler Sözlüğü'nü hazırlayarak kalıplaşmış, beklenen tanımlar yerine tanım süsü verilmişyargıları derlemiştir. Bizim edebiyatımızda ise, romanın edebiyatımıza girişiyle budalalık özünde aynı kalarak farklı niteliklerde ele alınmıştır. Tanzimat Dönemi'nden günümüze uzanan roman serüvenimizin sayfaları karıştırıldığında, budalalık tanımına uyan örnek karakterler göstermek mümkündür. Yenileşme hareketlerinin başlamasıyla birlikte Batılılaşma meselesi ilk romanlarımızda ele alınan temel mesele olmuştur. Felatun Beyle Rakım Efendi romanında Ahmet Mithat, meseleyi iki zıt karakteri işleyerek kurgular. Bu karakterlerden Batılılaşmayı yanlış anlamış, birkaç Fransızca sözcük kullanıp şık giyinerek dolaşan Felatun Bey -alafrangalığının yanında-komik hallere düşen bir budala olmaktan kurtulamamıştır. Recaizade'nin Araba Sevdası'nda Bihruz Bey'in kaderi de Felatun'unkinden pek farklı değildir. Tanpınar'ın Sahnenin Dışındakiler'inde Kudret Bey'in kaderi, girdiği her işi batıran ve -Proust'un Bergotte'sini andıran-burnuyla komik duruma düşen bir budala olmaktır. Yapmayı tasarladığı projeleri, sadece düşünmekle, çalışmış kadar yorulur ;'umumi işlerde karşılığı olmayan bir çek gibi'dir. Acıbademdeki Köşk hikayesinde Sani Bey, tam anlamıyla bir budaladır. İcatlar yapmayı hayatın gayesi haline getirmiş, bisikletin motorlusunu yapmak için uğraştığı işin sonunu getirememiş, atlı arabaya dönmek zorunda kalmıştır. Kendi icat ettiği banyosunda yanmış bir halde bulunmuştur. Öyle görünüyor ki budalalığın kaderi ironiyle birlikte ele alınması ve budalaların kaderi de pek farkına varmadan komik duruma düşmeleridir. Yavuz, Türkçede bir aşağılama ve hakaret sözcüğü olan 'aptal' ile savaşçı, derviş, gazi anlamına gelen abdal sözcüğü üzerinde durur. Budala abdal'ın çoğuludur. Abdal'lar daha çok 'heterodoks' bir yaşam tarzını benimsemişlerdir ve hazır-cevap olmalarıyla tanınırlar. Türk kültüründe mizah bir temel üzerinde oturtulacaksa abdallardan bahsetmeden geçmek yanlış olacaktır. Erasmus kitabında önemli olanın göndermelerde bulunmak olduğunu söyler. Ancak bu göndermelerin önemli olan başka bir boyutu daha vardır, o da budalalığa bakış meselesidir. Erasmus filozofları, rahipleri, hukukçuları; Flaubert, yerleşik düşünenleri eleştirirken elbet bir bakış açısına sahiplerdi. Tahsin Yücel Salaklık Üstüne Deneme adlı kitabında Flaubert'den çok Romain Gary'nin Kral Salamon'un Bunalımı üzerinde durur ve budalalığa bakışın yazarın kaleminde farklı bir nitelik kazandığını vurgular. Budalalığı görüp anlatabilmek için hangi dönemde yaşanırsa yaşansın, budalalığın hangi yaşam alanına ait olduğu anlatılırsa anlatılsın farkında ol mek gerekir. Budalalığın bir yanda üreticileri bir yandan da tüketicileri vardır. Üretici konumunda olanlar budalalığı bir 'üst yapı olgusu'olarak işlerler ve kaynakları tüketici olanlardır. Böylece budalalık'a bakış; meslek grupları, zümreler, ideolojiler vb. yerleşik aynı zamanda içi boşaltılmış her zümre ya da düşünceye karşı bir çeşit aforizma olarak, bunu işleyenlerin kaleminde eleştirel bir nitelik kazanmış olur. Budalalığın önemli ve oldukça da zararlı bir özelliği vardır ki o da bağnazlıktır. Bouvard ve Pecuchet'te Papa Jeufroy'un budalaca düşüncelerinin temelinde her türlü soruyu, her türlü uslamlamayı dışarıda bırakan ancak kesin bir boyun eğişle sürebilen bir inanç söz konusudur. Düşüncenin eksik olduğu, körü körüne bir bağlılık ya da inanma budalalığı, bağnazlığı da beraberinde getirir. Budalalık, edebi türlerin ve düşünce biçimlerinin artması ya da içeriklerinin derinleşmesine -ve tabi aydınlanmayla birlikte bireyin ön plana çıkmasına-bağlı olarak günümüze gelinceye kadar toplumsal olmaktan çok bireysel boyutta ele alınmaya başlamıştır. Ermanno Cavazzoni'nin Budalalar Takvimi'nde ise yaşamın daha öznel bir alanına ait budalalıklar anlatılmıştır. 'Budalalık'ı bireysel boyutta ele alınan kitaplardan biri de sadece okurların gülmesi için değil, budalalık üzerine yazmak ve düşünmek isteyenler için de çağrışımlarla dolu bir kitap, Budalalar Takvimi. Otuz bir çeşit budalalık hikayesi var. Yanı sıra hatalı intiharlar, düzmece intiharlar, intihara kalkışan aşıklar gibi tek tür budalalığa birden fazla örneğin verildiği öykülerler de yer alıyor kitapta. Güldüren, güldürürken sinirlendiren öyküler bir araya gelmiş. Budalalar Takvimi'nin otuz bir hikayesinde de örneklendiği gibi 'budalalık'ın bir başka boyutu daha vardır. Takıntı haline getirilen uğraşların peşinden koşarak, normal insanlarla birlikte yaşanan hayatı, yalnızca saplantılarına göre anlamlı hale getirme budalalığı. Budalaca yaşamak, kişiye budalaca biçimde yaşarken dorukta yaşıyor hissini verir. Hakim olan tek şey başka bir düşüncesinin olmamasıdır. Bu tip budalaların kendilerine yükledikleri tek ve en büyük sorumluluk otomobille uçabilmek, gökyüzünde olup bitenlerle ilgilenmek, iki yüz elli haneli sayıyı tersinden ve düzünden ezbere sayabilmek, genç kalma uğruna yüzüne gençlik kremi sürmek gibi hiç de normal karşılanmayacak türdendir. Bu tip budalalıklar aslında sistematik olmayan ve obsesif bir budalalık türüdür. Bu nedenle takıntılarla yaşamak olarak da tanımlanabilecek bu tip bir budalalık için varılacak tek genel yargı sözcükteki ikinci anlamıdır. Budala'nın sözcükteki ikinci anlamı; bir şeye aşırı ölçüde düşkün olandır. Budalalar Takvimi'ndeki bazı öykülerde obsesif hale gelmiş durumların günümüz insanın korkuları, endişeleri ya da isteklerini karikatürize ettiğini söyleyebiliriz. Genç kalma kaygısıyla hayatını bitiren budala, trafikten korkan budala, hatalı intihar teşebbüsünde bulunan budalalar vb. Budalalık perspektifinden bakılarak yapılacak bir okuma sonrasında -Erasmus'un yaptığı gibi-edebiyatın ya da diğer disiplinlerin içinden bol malzeme çıkarılabilir. Ancak bu türden okuma ve malzeme çıkarma bir alışkanlık haline dönüşürse karşımıza budalalık budalalığı diye bir inceleme konusu da çıkarabilir!


Edebiyat ve sinemanın iktidarı bitti; yeni kral çağdaş sanat, ben de çağdaş sanatın kralıyım. Hasan Bülent Kahraman, AKP iktidarı ile iyi geçinen, onları her konuda destekleyen ama en çok da sanat ve kültür konusunda lojistik ve düşünsel destek sağlayan çok değerli bir kültür sanat adamı. Zat-ı muhteremin on parmağında yüz marifet var. Bunlardan birkaçını saymaya çalışalım. Kendileri akademisyen, sanat eleştirmeni, sanat kuramcısı, 1991-1995 yılları arasında Kültür Bakanlığı Baş Danışmanı, köşe yazarı. Ayrıca Contemporary İstanbul Sanat Fuarı genel koordinatörü, Akbank Sanat Danışma Kurulu ve Sabancı Müzesi Yürütme Kurulu üyesi olarak görev yapmıştır. Uzun yıllar İstanbul Bienali Danışma Kurulu üyeliğinde bulunan Kahraman, küratör olarak çok sayıda sergi düzenlemiştir. 1996 yılından bu yana Türk Sosyo-Ekonomik ve Politik Araştıma Vakfı Yönetim Kurulu üyeliği, 1995'ten bu yana Sosyal Demokrasi Vakfı kurucu üyesi, 1993-1995 yılları arasında Rotterdam Belediyesi Sanat ve Kültür Kurulu üyesi, 1993-1995 Başbakan Yardımcısı Baş Danışmanı, 1992-1993 Kültür Bakanlığı, Genel Yayın Kurulu Başkanlığı, 1992 yılından bu yana İstanbul Kültür ve Sanat Vakfı Danışma Kurulu üyeliği, 1991-1995 yılları arasında Sosyal Demokrat ve Halkçı Parti Danışmanlığı yapmıştır. Ayrıca Sakıp Sabancı Müzesi Yönetim Kurulu üyeliği, Sabancı Üniversitesi Sakıp Sabancı Müzesi Uluslararası Danışma Kurulu üyeliği, Sabancı Üniversitesi Akbank Sanat Danışma Kurulu üyeliği, Europa Nostra Türkiye üyeliği gibi sayamayacağımız kadar çok yerde görev yapan Kahraman, İstanbul Avrupa Kültür Başkenti Danışma Kurulu üyeliği, 2005'ten bu yana BP Ulusal Onur Komitesi üyeliği, 2004'ten bu yana İstanbul Film Festivali jüri üyeliği, 2003'ten bu yana Akbank Kısa Film Festivali jüri üyeliği, 2002'den bu yana Akbank Kültürel İlişkiler Danışma Kurulu üyeliği,1998'den bu yana Türk Tarih Vakfı Yönetim Kurulu üyeliği ve Radikal, Sabah gibi ana akım medyada köşe yazarlığı yapmıştır. Yok eğer bunları madd karşılık beklemeksizin amme hizmeti olarak yapıyorsa o zaman gidip elini öpmek gerekiyor. Bu kamusal hizmet aşkı göz yaşartıcı olabilir. 13 Ağustos 2010 yılında Sabah gazetesindeki köşesinde AKP'nin başarılarını Türkiye yeni kuruluyor başlığıyla yazmak. Üstü kapalı bu yeni sınıfın Cumhuriyet burjuvazisi olmadığını, İslami burjuvazi olduğunu vurgulamaktan da geri durmuyor. Burada AKP ve yandaş inşaat şirketlerinin kentsel talanını sosyolojik olarak açıklıyor ve bunu göçe bağlıyor. Göçebe olmaktan mütevellit sınıfsal konum bulamayan kitlenin mobilizasyonunu 1994 yılından bu tarafa AK partinin kontrol ettiğini belirterek, iktidarın gücünü tescilleyerek iktidara methiyeler yağdırıyor. 17 Aralık operasyonu ile Ak partinin ne kadar ak olduğunu ve kentsel talandan ve her türlü yolsuzluktan nasıl nemalandığı ortaya çıktı. Ordunun ve bürokrasinin etkisi azalmalı derken Kahraman, AKP'nin polis devleti ve daha totaliter bir monark rejim uyguladığından hiç söz etmiyor. Bir başka yazısında sayın Kahraman, İstanbul'u muhafazakarların koruduğunu söylüyordu. Kahraman iktidarın Kiç kazalarını hoş görmemizi telkin ederken, soylulaştırma adı altında kentin nasıl yağma edildiğini, kamusal arazilerin ve eski yapıların yandaş müteahhitlere sunulduğunu görmezden geliyor. Beyoğlu belediyesinin çok zarif bir çalımla içkiyi yasaklayarak, ucuza içki içen alt sınıfları Beyoğlu'ndan sürerek Beyoğlu'nu kurtardığını Soylulaştırma 25 kuruşa bira içen lümpen kitleyi oradan sürüp çıkarıyor; bölgeyi mutenalaştırıyor. Artık kim diyemez, Beyoğlu'nun kurtuluşu asıl şimdi başladı diye? (5) cümleleriyle ifade ediyor. 17 Aralık operasyonu ile Ak Parti'nin İstanbul'u nasıl kurtardığını, nasıl yağmaladığını gördük; ama asıl önemlisi pek çok kitabı bulunan, entelektüel sayılan bir kültür sanat otoritesinin iktidar silahşorluğu yaptığında düştüğü zavallı durumu gördük. Ancak kendi zavallılığını göremeyen Kahraman, iktidar şaklabanlığı ile elde ettiği statülerden aldığı güçle, kendisini çağdaş sanatın yeni kralı ilan etmekten de geri durmadı. Haşmetmeap buyurdular ki; Edebiyat ve sinemanın iktidarı bitti; yeni kral çağdaş sanat.(8) Koltuğunu Beyoğlu'nun merkezine atarak her devrin kültür-sanat otoritesi benim derken, oturduğu koltuktan Edebiyat ve sinemanın iktidarı bitti; yeni kral çağdaş sanat, ben de çağdaş sanatın kralıyım. diyor aslında. 1996'dan itibaren Türk Sosyo-Ekonomik ve Politik Arş. Vakf. Yönetim Kurulu Üyeliği, 1992-1993 Kültür Bakanlığı, Genel Yayın Kurulu Başkanlığı, 1992 yılından bu yana İstanbul Kültür ve Sanat Vakfı Danışma Kurulu Üyeliği, İstanbul Avrupa Kültür Başkenti Danışma Kurulu Üyeliği, 2005'ten bu yana BP Ulusal Onur Komitesi Üyeliği, 2004'ten bu yana İstanbul Film Festivali Jüri Üyeliği, 2003'ten bu yana Akbank Kısa Film Festivali Jüri Üyeliği, 2002'den bu yana Akbank Kültürel İlişkiler Danışma Kurulu Üyeliği, 1998'den bu yana Türk Tarih Vakfı Yönetim Kurulu Üyeliği, Sabancı Müzesi Uluslararası Yürütme Kurulu Üyeliği, Radikal, Sabah gibi ana akım medyada köşe yazarlığı, Contemporary İstanbul Sanat Fuarı genel koordinatörlüğü, Türkiye sanat ortamında yer aldığı köşe başlarına bakarsak haksız da sayılmaz aslında.


Stephane Breitwieser, tam bir sanat tutkunudur. Tutkusu takıntı boyutunda olan Breitwieser, sanat eserlerine sahip olma arzusuna karşı koyamaz. 1994 ile 2001 arasında 239 parça sanat eseri çalar. Annesi, oğlu tutuklandığında delilleri yok etmek için eserlerin büyük kısmını parçalayıp bir bölümünü çöpe, bir bölümünü nehre atar. Breitwieser cezaevinde iki kere intihar teşebbüsünde bulunur. Annesinin biricik koleksiyonunu imha etmesinin onu bunalıma sürüklediği iddia edilir. Günümüzde herkesin bir sanat eserine öncelikle parasal değeri sebebiyle sahip olmak isteyeceğini tahmin etmek zor değil, ancak sanat eserinin paraya çevrilemeyeceği durumlarda o esere sahip olma arzusunun kaynağı incelemeye değerdir. Bu arzunun haklı sebebi olarak genellikle eserin estetik değeri veya varsa- sanat tarihindeki önemli konumu öne sürülür. Bu noktada şu soru sorulabilir; Vermeer'i ve Pieter de Hooch'u eksperlerden orijinal belgesi alabilecek kadar mükemmel taklit edebilen Hollandalı ressam Hans van Meegeren'in yapıtlarına sahip olmak ile orijinal Vermeer'e sahip olmak arasındaki fark nedir? Bir eksper bile göremediğine göre muhtemelen estetik açıdan aralarında belirli bir fark yoktur. Buradaki tek fark, tanınmış bir ressamın varlığı ya da yokluğudur. Lacan, Aynen tehdit altındaki bir hayvanın onu yakalamaya çalışanı şaşırtmak için kendi vücudundaki bir parçadan kurtulması gibi sanatçı da bir imgeden kurtulur sanatçı hayatta kalabilmek için korku dökümü yapıp tüy döken kuşlar gibi benzer şekilde imgeler veya nesneler bırakabilir der. Buna göre denilebilir ki eser sahibi sanatçının ardında bıraktığı imgeye sahip olmanın gizli hazzını duyuyordur; bu şekilde sanatçının bir parçasına sahiptir çünkü. Bu haz, sanatçının isminin çevresinde oluşan bir efsane varsa katmerlenir. İnsan, varoluşunun ilk anlarından itibaren kendisini, çevresini ve en önemlisi ölümü anlamlandırmaya çalışarak dünyaya mümkün olduğunca hakim olmaya gayret etmiştir. Bu aşamada kendisi dışındaki bir gücü var ederek yüceltme ihtiyacı duymuştur, sanatın ortaya çıkışı da zaten temelde bu ihtiyaca dayanır. Bugün sanat eserini yüceltme arzumuz, şimdi sanat olarak adlandırdığımız, zamanında kutsallık atfedilen imgelere geçmişten kalma bir beklentiyle, simgeledikleri yücelik için duyulan dolaylı hayranlığın kalıntıları olabilir. Sanatçı da bugün bir yüceltmenin öznesi olabildiği ölçüde popüler olacaktır. İsminin çevresinde bir efsane oluşması sanatçıyı da, eserlerini de farklı bağlamda ele almaya iter insanları. Efsanevi sanatçı kavramı Avrupa'da, İtalyan kentleri arasındaki rekabet sonucu, her kentin kendi sanatçısıyla övünmek istemesinin de etkisiyle 13. yüzyıl sonlarında ve 14. yüzyıl başlarında Floransa'da, resimde devrim yaratan dahi Giotto di Bondone ile başlar. Giotto'dan sonra sanatçı nispeten saygı görmeye başlayacaktır. O güne kadar adı anılmayan sanatçı her ne kadar hala kilisenin hizmetindeyse de en azından yavaş yavaş dehası kabul edilecektir. Aradan geçen 700 yılda sanatçı, dinin baskısından kurtulmuş, büyük bir bedel ödeyerek eski düzene göre görünürdeözgürleşmiş, ancak bir yandan da acımasız kapitalist sistemin çarkları içinde yapayalnız kalmıştır. Artık sipariş veren kiliseler ya da soylular yoktur ve dünya, yaşayabilmek için yapıtlarına alıcı bulmak zorunda olan, sadece üreterek yaşamakta zorlanan, sanatın varlık sebebiyle ilgili kafası karışık sayısız sanatçıyla doludur. Ancak aradan sıyrılmayı başaran şanslı azınlık, bugün imgeler dünyasında kaybolmamak için gereken sırrı özümsemiş olanlardan oluşur: Sıradan olmamak... Eserin sıra dışılığının yanı sıra burada sanatçının sıradışılığına dair bir beklenti de söz konusudur. 21. yüzyılın bütün iletişim araçları, suya sabuna dokunmayan, devşirme ve light inanç sistemleri, çok satan kitapları sen farklısın, sen özelsin der. Oysa bugünün kapitalist toplumunda farklılığa gerçek anlamda yer yoktur. Tüm dünya -en azından arzu düzeyinde- aynılaşmaktadır. Moda, tam olarak buna hizmet eder ve tüketim toplumunun varlığının devamı için gerekli olan daima arzu yaratmak dahiyane bir fikirdir. Sanat piyasası da varlığını bu cilalanmış arzu üzerinden devam ettirir. Oysa modern toplum gerçek arzudan korkar. Darian Leader, 'Mona Lisa Kaçırıldı' isimli başarılı incelemesinde; Uygar dünyada saf arzu yabancı bir türdür. Birisi belki de bir dava uğruna kendini feda etme edimleri aracılığıyla saf arzuyu açıkça gösterdiği zaman buna anlam veremiyoruz; Kendini koruma ve maddi konforun ortak paydasından vazgeçme, Batı toplumunun ayrıcalık tanıdığı şeylerin dışında yer alır. Arzunun apaçık saflığı dehşete düşüren bir nosyondur ve uygarlık, saf arzuya bağlı olanlara suçlular ya da sanatçılar adını veriyor. Sanatçı, durumu onaylanmış bir suçludur, yeni şeyler ortaya çıkarabilen 'yıkımlar toplamı' aracılığıyla kendi arzularının tekilliğini gösteren birisidir der. Buna göre sanatçı, saf arzusunu gerçekleştiren nadir insanlardan ise belki de sanat eserinin sahibi kendi gerçekleştiremediği ve muhtemelen asla gerçekleştiremeyeceği bu arzuya dolaylı olarak kavuşmaktadır. Çünkü sen farklısın söylemi aynılaşmış toplumun ruhunu okşarken gerçeğin bu olmadığını içten içe herkes bilir. Sıra dışı sanatçının eserine sahip olan kişi ise bir anlamda sanatçının farklılığından beslenir ve yapıtlarına ulaşma ayrıcalığıyla ona sahip olduğunu hissedebilir. Belki bu yüzden Picasso'nun bir eseri var bende demekten çok Bir Picasso var elimde denir. Stephane Breitwieser, annesinin evine sakladığı, kimseye gösteremeyeceğini, satamayacağını bildiği sanat eserlerinin yegane sahibi olduğu inancıyla kendisini daha değerli hissediyor olmalıdır. Bu yapıtlar, geçmişin tüm büyüsüyle, dokunulmazlıklarıyla ve en önemlisi sanatçılarının ruhuyla gelmişler, kısa bir süre Breitwieser'ı yüceltmişlerdir. Meşhur hırsız onlarla kendini tam ve sürüden farklı hissetmiş olmalıdır ki kaybettiğinde acısı intihara teşebbüs edecek kadar derin olmuştur. Bu yazı Psikeart Dergisi'nin Arzu konulu sayısında (2011, Sayı;18) yayınlanmıştır.


O yıllarda yetiştirdiği genç isimlerle bir ekol haline gelen ve temsilcileriyle Türk Resminde etkisini hissettiren Bedri Rahmi atölyesinin, öğrencinin deneysel yaklaşımlarına öncelik veren özgürlükçü ve renkli yapısı, Birim Bozok'taki bu resim serüveninin temellerinin atılmasında etkili olmuştur. Doğa, yaşamın kaynağıdır. Birim Bozok da, doğanın gücünün ve doğal yaşamın renkliliğinin farkında bir ressam olarak, resimlerinin merkezine çoğunlukla doğayı almıştır. Doğa, türlü görüntüleriyle onun iç dünyasının ışığında, adeta renk patlaması biçiminde tuvallerinde anlam kazanır. Kentleri ise görmek istediği gibi bir renk görselliğine dönüştürür. Bozok'un kente bakışında doğa ve yaşam tutkusu, yine en belirleyici unsurlar olarak karşımıza çıkar. İskilip, Kapadokya, Bodrum ve İstanbul görünümleri içerisindeki ev grupları hatta tarihi yapılar bile, ağaçların ve çiçeklerin, derinden gelen yaşama sevgisini çağrıştıran görselliğine bürünür. Bir bütünün parçası gibi, soyut ve somut arasında bir noktada algılanan çiçek resimlerinde de renk ön plandadır. Bu resimlerinde, ressamın hayat algısının neden resim kurallarıyla bağdaşmadığını çok net gözlemleriz. İçten gelen yoğun bir coşkunun sıcaklığıyla, görsel boyutta tuvalde biçimlenen kent ve doğa görüntülerindeki soğuk renkler bile kendilerini izleyiciye sıcak bir etkiyle hissettirir. Birim Bozok, yıllar boyu kendi iç dünyasının derinliklerinden gelen yaşam sevgisiyle oluşturduğu resim serüvenine, yoğun bir üretim enerjisi ile devam ediyor.


RACA was invited to put together an exhibition at the offices of the McKnight foundation. It will be up for six months! So you have plenty of time to check it out! Plus the McKnight offices are a very cool place to visit. We will be scheduling an opening and will update this event with that date and time. RACAon!! And of course the video where I try to explain it all.... funded by the McKnight foundation and created by Colin Kloecker and Shanai Matteson of works progress! They really did a beautiful little film....


Alfredo Da Silva, who was born on February 20th, 1935 in Potosi, Bolivia, graduated from Potosi Fine Arts Academy and Prilidano Pueyrredon Fine Arts Academy. He was awarded with the scholarship of Graphic Arts in New York Pratt Institute in 1962. Alfredo Da Silva is known as an abstract expressionist. When we look at his first studies, we see geometric shapes that do not have sharp edges and the dominance of pastel colors on the canvas. The colors gradually give their places to sharp geometric shapes. Today, one can feel the effect of illusionism in these monochromatic, three dimensional works. The artist is inspired by the lands of Bolivia in choosing themes for his watercolor and ink wash figurative works simultaneously with his abstract works. A socialist realist emphasis reflecting the lives of Bolivians attracts the attention in these paintings that include portraits and Bolivian landscapes. It is clearly seen that the artist successfully combines abstract and figurative in a single canvas through nude elements that he places on abstract backgrounds. Opening his own individual exhibition at the age of sixteen at La Paz Municipality Gallery, Alfredo Da Silva held exhibitions in many countries in his art life of sixty years. Besides Bolivia La Paz National Museum, his works are located in many public collections such as Guggenheim Museum, New York Metropolitan Museum, Museum Of Modern Art NY and Museum of Modern Arts Rio. Alfredo da Silva: I was born in the famous town of Potosi in the mountains where silver is mined and Spain that concurred in the 18th century. The colonial master painter Melchor Perez de Holguin in my opinion is one of the best painters that came from the school of art in Potosi. When I was a boy I saw him once in the Art Museum in Potosi for the first time in 1950. He affected me profoundly and I began to seek answers within myself. I also wanted to be a painter and went to study at the Academy of Fine Arts in Potosi. At the Academy of Fine Arts in Potosi I had the opportunity to see more wonderful works by masters like Vermeer, Rembrandt and Raphael. In 1957 I travelled to Buenos Aires where I made several very successful exhibitions. Later on the Museum of Modern Art hosted an exposition for foreigner's where I won first prize. Then In 1961 I was invited to the US by Dr. Jose Gomez Sicre, Art Director of the Pan American Union to have a one man show at the Pan American Union Gallery in Washington D. C organized by the Organization of American States. A. D. S.: I had my first show in La Paz, Bolivia. From my perspective in the 1950's Bolivian art was figurative, subjects were locals and landscapes from the countryside. A. D. S.: My paintings are primarily an expression of outer space as the mountains of my home land Potosi emanate wonderful shapes and colors. My abstract paintings are influenced by the native civilization of the Incas, the beauty of mountains, and of the cosmos. My works are mainly visual poems of my homeland, and the deep richness and wonder of our existence. A. D. S.: I believe I was born to paint beauty in every way, consciously and unconsciously. I don't have any disadvantages form versatility. Versatility has enriched my life as an artist. For example watercolor has challenged me the most technically. I wake up every morning excited to improve my technique. I also spend a great deal of time on my current technique. On my acrylic works i combined the bold strokes together with glazing technique of the old masters. I take the glazing technique of the old masters where they used a very thin gradual glazing of colors one on top of the other and I applied that to my watercolors to obtain a translucency. A. D. S.: I believe it is possible to reach a level of social reality through abstract work. In my abstract art I focus on shapes that are derived from my conscious and unconscious creativity. Beautiful mountains surrounded by space inspire me. This beauty uplifts me and enables me to translate my feelings into dynamic abstract forms. A. D. S.: Yes you are correct. In my early works I used vibrant colors as I was influenced by the mantas and ponchos that were traditionally worn by the Bolivian Inca Indians. The garments were hand woven and brightly colored. In 1958 I went to Buenos Aires and became very interested in textural expressionism and I explored the use of monochromatic tones. Shape and texture predominated over color. The glazing technique I modified from the old masters gave my work delicate hues and more depth and dimension. A. D. S.: At the time that I was interested in painting with oil I was also interested in abstract art. My oil paintings were painted indoors where I could work on them slowly and meticulously. Later on I chose to venture into watercolors I just happened to take an interest in Landscapes and portraits. My landscape water colors were painted outdoors. The portraits I painted indoors. For this preference there was no particular reason I can think of at the moment. A. D. S.: Yes you are correct. My abstract works reached the culmination of my creation. Now I'm painting figurative art. I am painting figurative art and portraits of Bolivian people and emphasize abstract shapes for my background. I paint figuratively because I like to concentrate on people from my country. It is very nostalgic to do so at my age. A. D. S.: For the last 20 years I have been painting watercolor portraits. In the foreground my subjects are female models and in the background I use abstract forms with dynamic color. I use plaster to create textures in movement in my abstract works. I use several transparent color washes to create different tones in my work. A. D. S.: It is very likely that next year I will have exhibition of my current works.


Rıza üretimi, iktidar, propaganda gibi kimi kelimelerin bolca kullanılacağı, günümüz Türkiye iktidarının bu bağlamla ilişkilendirilmeye çalışılacağı ve yazının kendisinin başlıktan kısa olacağı düşünüldüğünde KolajART okurları olarak birçok alt başlığın eksik kalacağını düşünebilirsiniz ve haklı da olursunuz. 1. Dünya Savaşı yıllarında kullanılmaya başlanan rıza üretimi kavramı kitlelerin kendine ait olmayan tercihlerinin, kendi tercihleriymiş gibi gösterilip etkin kılınması yöntemidir. Creel komisyonu üyesi Walter Lippmann için rıza üretimi yoluyla biçimsel olarak seçme hakkına sahip insanların seçim tutumları daima yeniden istendik davranışlar elde edilerek yapılandırılabilir. Propaganda etkinliğinin, sanatsal yöntemlere başvurarak etkin bir şekilde kullanılabilmesi için, öncelikle kitle iletişim araçlarının da etkin bir şekilde kullanılıyor olması gereklidir. Nazi Almanyası'ndaki Goebbels'in uygar siyasi propagandası, ya da Stalin dönemi Rusya'sının, sınıf savaşımı ve benzeri sosyalist mücadele dışındaki tüm sanat temalarına- toplumcu gerçekçi olsa dahi- ve aynı zamanda toplumcu gerçekçilik akımı dışındaki diğer akımlara toptan şüpheyle yaklaşması, rengi ne olursa olsun, yozlaşmaya yüz tutsun ya da tutmasın, her iktidarın sanatla kendi iktidarı arasındaki ilişkiye pragmatik bir pencereden baktığının bir kanıtıdır. Başta da belirttiğimiz kitle iletişim araçlarının etkin kullanımı, yaratıcı sanat ürünlerinin ancak toplumun geneline hakim olan kliğin, zümrenin ya da sınıfın genel ideolojik tercihleriyle paralel doğrultuda olmasıyla mümkün olur. Ters yöndeki her kullanım girişimi incelikli ya da bariz faşist girişimlere ve yasaklamalara konu olmuştur. Ancak diyalektik gelişim gereği tersi de doğrudur. Yani hakim sınıfın sokaktaki zor aygıtı ve egemenliği kırıldığı anda artık kitleler kendi sanatsal yaratıcılıklarıyla iletişim araçları tekelini eline geçirmeye çalışır ya da alternatif araçlar kullanır. Bireylerin çevreyle, dünyayla, ülkesindeki gelişmelerle ilgili görüşlerinin bu denli etkin şekilde değiştirilebilmesinin ardında yatan maddi süreçler sanki bir işbölümü içinde gerçekleşiyor gibidir. İlgili medya kuruluşlarının reklam ve tanıtım programlarında izlediği yollar, kimi ekonomistlerin ve akademisyenlerin uyuşturucu etkisi gösteren açıklamaları; top modellerin, müzisyenlerin iktidar yanlısı açıklamaları, kitleleri özellikle baskıcı iktidarlarda önce suskunluk sarmalının içine çekmekte, ardından azınlıkta kalma korkusuyla fikirlerini yavaş yavaş değiştirmeye yöneltmektedir. Şimdi bu fikri, ülkemiz iktidarının güncel durumuna bağlayalım. Bugünkü iktidarın rıza üretimi kavramını tam bir verimlilikle kullanamadığını görüyoruz. Politik ajandasının izin verdiği zaman aralığını ancak kullanabildiğini; ve ucu ucuna kimi gelişmeleri yönlendirebildiğini gördüğümüz iktidarın, kendi muhafazakar kimliğinin özlü politikalarını topluma yedirebilmesi için uzun zaman gerektiğini bildiği halde kuru siyasal açıklamalarla toplum mühendisliğine girişmesi, kısa sürede sonuç istemesi, yaratıcı sanat örneklerini kullanmadan bankta kız erkek yan yana oturursa karışmam ama saygı da duymam, alkol içenlerden bize oy veren alkolik değildir gibi arka arkaya dümdüz açıklamalarda bulunması, 2013'ün haziranında karşıtını üretmiştir. Sonuç olarak etkili ve yaratıcı bir sanatsal propagandanın gücünü geziciler elinden bolca seyrettik. İktidar iktidarını, önce sokakta, ardından zaten hiç kullanamadığı sanatsal yaşamda kaybetmişti. Burada belirtmek istediğimiz, kitle iletişim araçlarının etkin kullanımı ve tekelleşmesi iktidar yanlılığının bazı durumlarda rıza üretimi için yetmediğidir. Eğer kitlelere verilecek yaratıcı sanat örnekleriniz, kahramanlık destanlarınız yoksa toplumda bir rıza üretimi değil, giderek artan bir rızasızlık oluşmaktadır. Öyle bir nokta gelir ki bu rızasızlık, kitlelerin kendi gerçek tercihlerini apaçık gibi ortaya çıkarır. Politik arenaya çıktığı ilk günden bu yana devlet güçleriyle karşı karşıya gelmemeyi ilke edinmiş; hatta muhalif kitleleri bastırmakta devletin para-militer gücü olarak kendini kullandırmış bir siyasi anlayışın kaba kuvvet dışında- tarih boyunca üretebildiği tek bir kahramanlık destanı bile elbette- olmaz. Sağın sığ ve yalan üzerine kurulu siyaset anlayışı ya toplumsal taleplere karşı şiddet üretmekte ya da cebini doldurmakta ustadır, ne yazık ki günümüz iktidarının bu ikisinde de usta olduğunun altını çizerek sözümüze son verelim. Suskunluk Sarmalı: Alman sosyolog Elisabeth Noelle-Neumann'ın geliştirdiği ve sınadığı -aslında kamuoyunu ele alan daha genel bir kurama bağlı- sosyolojik bir ilkedir(1974): 1 kitle iletişimi 2 kişiler arası iletişim ve toplumsal ilişkiler 3 -düşüncenin bireysel olarak açıklanması 4 bireylerin toplumsal çevrelerinde onları çevreleyen düşünce ortamı hakkında sahip oldukları algılamalar. Bu dört öğe arasındaki etkileşimle ilgilenen kuram, kişisel düşüncenin başkalarının ne düşündüğüne bağlı olduğunu ele alan temel sosyo-psikolojik düşünceden kaynaklanır. İlke şu varsayımlara dayanır; 1 İnsanlar belli bir görüşü benimsemekte yalnız olduklarını düşünüyorlarsa bunu açıkça dile getirmekten kaçınır, görüşlerinin paylaşılacağını anladıklarında konuşurlar. 2 Birey belli bir görüşün toplumda ne kadar geçerli olduğunu saptamada kitle iletim araçlarını bir kriter olarak kullanabilir. Benimsediği görüş bu araçlarda yeteri kadar yer almıyorsa bunun kabul gören bir görüş olmadığı sonucuna varır. 3 İletişim araçlarının hemen hepsi az ya da çok tekelci bir şekilde aynı fikirleri dile getirme eğiliminde olup insanları yönlendirici bir kanı iklimiyle baş başa bırakır. Buradan hareketle: 4 Belli bir görüşe sahip birçok insan bulunduğu çevreden dışlanma korkusuyla görüşünü savunamayacaktır. Suskun kalındıkça bu görüş olduğundan daha az yaygın görünecek ve bu durum ise giderek bir suskunluk sarmalına neden olacaktır. Merak edenler için konuyla ilgili benzer teori ve çalışmalar da şunlardır: Solomon Asch'in uyma ve Stanley Milgram'ın itaat deneyleri.