Çağdaş sanatın önemli isimlerinden Devabil Kara, Ankara Siyah Beyaz Sanat Galerisi'nde ''O Ne?, O Kim?'' adlı yeni sergisini açtı. Sergi sanatçının, 2018 ve sonrası yaptığı işlerden oluşuyor. Sergideki resimlerde, yüzeyde belli belirsiz görülen şeyler, izleyiciyi soru sormaya ve kendi yanıtlarını bulmaya yönlendiriyor. Felsefenin bilmek ve anlam arasında kurduğu ontolojik ilişkiye sanatsal bir yaklaşımın ifadesi olarak da değerlendirilebilecek olan sergi, 21 Mayıs tarihine kadar izlenebilir. Devabil KARA: İnsan ancak çevresini, kendini; bir başka deyişle yaşamı anlamlandırabildiğinde yaşama cesaretini bulur. Nesnel varlığımız ve yaşamsal gereksinimlerimiz bizi anlamı önce nesnel olanda aramaya zorunlu kılar. O ne?, O kim? soruları varlığın gerçeğini kavrama ve bu kavramlardan da anlama ulaşmak isteyen insan için bir ömür boyu tekrar tekrar çevresine ve kendine sorduğu sorulardır. Bu soruları ister kişisel, sübjektif bir algı ile ister bilimsel, genel geçer sonuçlara varmak için sorsun sonuçta ulaşmak istenilen karara varma arzusudur. O ne?, O kim? sorularını, ister istemez insanı sormak zorunda bırakan izler, gölgeler ve sis gibi fiziksel fenomenlere odaklanarak izleyiciyi yaşamın belirsizlik ve gizemlerini farklı bir duyarlılıkla sorgulamaya davet ediyorum. O ne? O kim? sergisinde izleyiciyi, alışık olduğu kanıksadığı görsel dünyanın kolayca fark edilmeyen alanlarına odaklanarak farklı düşünme ve sezgi biçimlerini deneyimlediği, aslında yaşamın içinde var olan duyarlılıklarını anımsatmayı amaçlıyorum. Resimlerin yüzeyinde belli belirsiz varlık bulan şeyler, izleyiciyi soru sormaya ve kendi yanıtlarını bulmaya, böylece sanatsal sürece aktif olarak katılmaya zorunlu kılacaktır. Sergi felsefenin bilmek ve anlam arasında kurduğu ontolojik ilişkiye sanatsal bir yaklaşımın ifadesi olarak da değerlendirilebilir. D. K: Gölge-Bellek, Sis gibi 2018 ve sonrası serisi çalışmaların bir kısmını içeriyor. D. K: Tanımsız, silikleşmiş, belirsiz olan şeyler karşısında düşünce alanının ve düş alanının olağandan daha farklı ve daha aktif çalıştırılması gerekir. Artık orada olmayan bir nesnenin bıraktığı iz, başka bir nesnenin üzerine düşerek deforme olmuş bir gölge ya da sis ve dumanlı hava gibi görme duyusunu yetersiz bırakan durumlarla başa çıkabilmek için zihin yaratıcı yöntemler üretmek zorunda kalır. Bir varlığın şu andaki yokluğunun varoluşu olarak iz bir belirsizliği imler. Bu, imge yokluk ve varlık kavramlarını birbirine bağlayarak zaman ve mekan algısını aynı anda harekete geçirerek farklı bir sezgisel kavramayı da gerekli kılar. Kişisel ve toplumsal belleği harekete geçiren bir sanat nesnesi gibi, her karşılaşıldığında izleyicinin zihninde tekrar tekrar yaratılır. D. K: Albert Bayet'in, Fazla apaçık fikirler çoğunlukla ölü fikirlerdir. (Bayet, 2009, s.49) söyleminde olduğu gibi; ihtişamlı ışık altında varlığını net ortaya koyan şeyler yaratıcılığı sınırlar. Görünenin büyüsüyle yetinilir. Oysa sis, zihni ve duyguları, yeniden aktif konuma gelmesi için kışkırtır. Böylece görünüşler dünyasının ötesine geçilerek, kişisel yaratıcılıkla yeni bir dünyanın kapıları aralanır. Sisin varlığı ile ışık büyük bir oranda kayba uğrarken, atmosferde farklı bir dağılım göstererek insan algısında büyük bir değişim yaratır. Psikolojik ve zihinsel kavrayışa farklı bir kapı aralar. Alışık olunan dünyayı gizemli kılan sis ile algı ve düşünce sınırları zorlanır. Form ve biçimler yumuşar. Tamamen ortadan kalkmaz, ancak alışık olunan anlam kaybolur, anlamsızlaşır. İnsan sisin içinde kaldığında duyumlarının uğradığı değişim, sise sembolik anlamlar yüklenmesine neden olur. Eş zamanlı olarak sis, biçimsizliğin ve maddeselliğin anlamlarını ortaya çıkarır. Sadece maddenin varlığını değil, hareketi ve çoklu değişken ses deneyimlerini de etkiler. Sis çevreye hakim olduğunda çok sayıda duygusal karşılaşma yaşanır. Anında algılanabilen şeyler kavranamaz ve anlaşılmaz olur. Çünkü sis, duygusal deneyimleri değiştirdiği gibi, güçlendirir, indirger ve keskinleştirir. Bir tür kopma hissi yaratır. Havaya fiziksel bir mevcudiyet kazandırır. Uzaklık algısına meydan okur ve çevreyi oluşturan mekanı maddi anlamda değişime uğratır. Nesnelerin sınırları yumuşayarak hepsi birbiriyle ilintili bir beden gibi arka plana dönüşür. Bir anda üç boyutlu dünya, ara dünyaya dönüşerek derinliği yitirmeye başladığında, varlık dünyası bir bütün olarak görünür. Tanıdık zaman ve yer hissi yitime uğrar. Zaman ve mekan algıda yeniden şekillenir. Gerçek ve gerçek olmayan, özgün ve özgün olmayan arasındaki ayrım bulanıklaşır. Diğer yandan, kalın ve ağır varlığı insana dünyayla etkileşim kurmanın yeni yollarını gösterir. Sisin varlığının oluşturduğu nemli havanın yoğun bir şekilde cilde dokunması, bedene teması çoklu algıyı oluşturan farklı duyumlardan biridir. İnsan sadece görmede zorlanmaz, nemle dolmuş olan giysilerinde de sisi hisseder. Hava farklı kokar ve ses tuhaf bir şekilde yayılır. Yaratıcılık ancak bilinen kalıpların, sınırların yok edilip tekrar yapılandırılması ile ortaya konulabilir. Sisin anlamı bu bakış açısı ile çok derin ve üstünde düşünülmeye değerdir. Sis varlığıyla, öncelikle kişinin dışında olduğunu zannettiği görüntünün aslında içinde olduğunu fark ettirir. Buna endişe ve gizem duygusu eşlik eder. Görüntüyü çözümleme sürecine girmek, gizem olgusunu da kendiliğinden bilince taşır. Bilinmeyen, tanımlanamayan her şeyde olduğu gibi, sis; merak, korku ve endişeyi tetikler. Böylece metabolizma da değişime uğrar: Farklı hormonlar, farklı beyin aktivitesi, farklı duyumsamalar ile kanıksanmış varlık algısından uzaklaşılarak farklı bir boyuta adım atmış olunur. Sisin ağırlığının altında biçimsizliğin içinde kaybolan insan, alışık olmadığı bir dünya ile yüz yüze kalır. Bilincin yetersiz, bilinenin herhangi bir sistematiğe ve düzene uymadığı bir belirsizlik durumudur bu. Bütün bunlar kişinin çevresindeki varlık dünyasına sanki bir sanatçı eli değmişçesine görüntüyü resimsel bir boyuta çeker. D. K: Günümüz insanı yaşadığı görsel bombardıman altında, medya araçlarında gerçekmiş gibi sunulan görüntülerin, bilgilerin karmaşasında düşünsel anlamda adeta bir sisin içine düşmüş gibidir. Modern çağın insanının görüntü ile yaşadığı karmaşaya benzerini bugünün insanı zihinsel olarak yaşamakta. Bilinç ister dışarıdan alınan bir madde ister fiziksel ya da psikolojik bir rahatsızlık sonucunda karmaşaya düştüğünde, bir sis altında kalmış gibidir. Bu sefer birbirinden ayırmakta zorlanılan, sınırlarının kaybolduğu şeyler nesneler değil, düşüncelerin kendisidir. Bu durumda da zihin, düşünce dünyasının farklı bir basamağına geçiş yapar. Orada da düşünce vardır, algı vardır, duyumsama vardır; ancak genelde alışık olunanın tamamen dışında bir var oluş sergiler. Bir psikolojik rahatsızlık olarak beyin sisi sorunu çağımızda her gün daha fazla telaffuz edilmektedir. D. K: Sanat yolculuğumda ''İzler ve Gölgeler'', serisi ile başlayan sanat pratiğimde ''Dilin Söyleyemedikleri, ''Yolculuk, İz, Bellek'', Gölge Bellek'', Sis'' sergilerimim dayandığı kavramların sentezi durumundadır. Ara-Durum Sentezi tüm bu kavramların ortak paydasıdır. İz de var olanın yokluğunun varlığı, gölgede varlığın orada, o an bulunuşunun kanıtı ama adeta onda soyulmuş yabancılaşmış bir oluş, siste ise tanınır olanın orada olmasına rağmen tanımsız hale dönüşmesi. Her birinde bir ikilem ve karşıtlığı ayıran değil birleştiren bir ara durum söz konusu. Ben bu insan gerçeğinin akıl ile duygu, hayal ve gerçek arasında birbirinden ayrık ama birbirine bağlandığı o ara durumun peşindeyim. D. K: Hayal gücümüz imgelenimimizde sonsuz olanaklar devreye sokar. Ben resim izleyicisine imgelenimde şiirsel bir izlek kurgulamaya çalışıyorum. Bunu da resim yüzeyinde doku kullanarak yapıyorum. Doğada karşılaştığımız her doku zamana ait bir hikayeyi, geçmişi anlatır. Doğa görüntülerinde bizi ona bakmaya çeken bu çok katmanlı, şiirsel oluşudur. Doku yaşama dair, öze dair, zamana dair, duygulanıma dair pek çok öğeyi içerisinde taşır. D. K: İnsan algısını günlük sıradan nesne ve uzam algısından farklı düzeye taşıyan izler, gölgeler ve sis metaforlarını resimlerimde çok katmanlı yapılar kurgulayarak imgenin sınırlarını aşmak, görünen ve görünmeyen, adı koyulan ve koyulamayan sezgisel bilginin gizemlerini yakalamak için kullanıyorum. Aradığım şey minimal bir etki ya da hiçlik duygusu yaratmak değil, gerçek ile hayal arasında sıkışmış yaşamın akışı içinde görmezden gelinen derinlikli ara duruma dikkat çekmek. Resimlerimde şeylerin bilgisi yüzey üzerinde belli belirsiz okunur. Monokrom resim, sise benzer nitelikte tek rengin çağrıştırdığı sonsuzluk etkisiyle izleyende yüce duygusunun doğmasına neden olur. Renk artık resim yapmak için var olmaz; boşluğu görünür kılmak için vardır. Zamanın ötesini işaret eder. Bu nedenle resimlerime izleyicinin daha dikkatli bakmasını öneriyorum. Eğer dikkat edilirse izleyicinin kendine ait bir şeyler bulacağına inanıyorum. Görülen şey belki de sadece zamandır. Belki de, resmin mahkum olduğu kelimeler kadar nasırlaşmış bakışın yerine, dokunma duyusunu harekete geçirerek beden ile görmeyi öneriyorum.


İçtekinin dıştakine kazıldığı, tırmandığı, bir yandan da örtündüğü, kendisini örtbas ettiği, ele vermekten kaçındığı bir tabula. Baktıkça çeker, açığa vurur, açığa çıkar gibi olur, benzer, andırır; anıştırmalar, anılar ve anımsamalar boyu parlar, kararır. Oradadır. Ama apaçık bir tuzaktır her yüz Enis Batur(2004), Başkalaşımlar, I-X,295. Binlerce alameti, ifadesi, imler dünyasının başrol oyunculuğu, bedende yüklendiği çok cepheli hali, bağlantılı ve kendi içerisinde barındırdığı tarihselliği ile; yüz imgesi. Geçmişten günümüze beden formu incelendiğinde hem tıbbi hem felsefi hem de sanat tarihindeki yeri ile yazılmakla, incelenmekle, konuşulmakla, bakılmakla anlam sorgusu tamamlanmayacak olan ruhun ve zamanın derinlikli aynası. Yüz ün bedenimizde yer alan diğer organlardan en önemli farkı, fiziksel olmayanın temsil edildiği bir zemin olarak üstlendiği anlamdır. Adeta; dile gelmeyen duygulanışların bir alanıdır. Bu sergi, bir ayna misali, yüzleşme vaadiyle çok cepheli bakışları yan yana izlemeyi amaçlıyor. Bir beden felsefesi sorgusundan ziyade bedenin en zor izlediğimiz parçası olan yüz imgesi üzerinden bir ifade almanağı misali ruh durumlarını ağırlıyor. Her bakışta farklı anlamlar, her bakanda farklı bellek sorgularını çağrıştıran. Özellikle son üç yıl içerisinde yaşamımıza çevrimiçi kavramı ile daha da fazla eklenen kendi yüz imgemiz, evrensel boyutta beden algımızı değiştirmeye başlarken, yaşanan toplumsal evrim, yaşam algımızın değişimini de hızlandırdı. Tüm bu süreçlerin ardından disiplinler arası bir seçki ile bir araya getirilen eserler, yaşadığımız zamanın süzgecinden geçmiş sanatçıların beden formundan arınmış yüz imgelemlerini yan yana sunarken Yüzün Gözü/ Face's Eye üst başlığının izinde izleyenleri görme, düşünme ve hissetmeye davet ediyor.


Çağdaş Türk Resmine değerli katkılarda bulunmuş Muhsin Kut'un vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Muhsin Kut'u rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Usta ressamın cenazesi Bakırköylü Sanatçılar Derneği ve Bakırköy Belediyesi tarafından yarın (5 Mayıs) düzenlenecek törenle defnedilecek. Tören, saat 11.30'da Ataköy Yunus Emre Kültür Merkezi Müşfik Kenter Sahnesi'nde başlayacak ve Kut'un cenazesi, Ataköy 5. Kısım Camii'nde kılınacak öğle namazından sonra Bakırköy Mezarlığı'nda toprağa verilecek. 1938 yılında İstanbul'da doğan Muhsin Kut, 1958 yılında Kabataş Erkek Lisesi'ni bitirdi. 1959'da resim yapmaya başladı. Dolmuş, Tef ve Pardon dergilerinde karikatür çizdi. İlk resim sergisini 1959 yılında Taksim Meydanı'nda açtı. 1962 yılında, Devlet Güzel Sanatlar Akademisi seramik bölümünü kazandı. Sadi Diren ve Sabri Berkel'den ders aldı. Akademi içinde 1967 yılında Uluslararası Barış Şenliği resim birincilik ödülü ile Ahmet Andiçen Seramik birincilik ödülünü kazandı. Akademide öğrenciyken Beşiktaş Resim Heykel Müzesi Milli Koleksiyonu'na eseri kabul edildi. Bakırköy'de ikamet eden usta ressam, Türk resmine önemli katkıları nedeniyle 2009 yılında 19. İstanbul Sanat Fuarı'nın Onur Sanatçısı ödülüne layık görüldü. Muhsin Kut, gezgin ressamlar geleneğinin ülkemizdeki en önemli çağdaş temsilcileri arasındaydı.


Çağdaş Türk Müziğine değerli katkılarda bulunmuş Ahmet Say'ın vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Ahmet Say'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Matematik öğretmeni Fazıl Say ve felsefe öğretmeni Nüzhet Say'ın oğlu olarak 1935'te İstanbul'da dünyaya geldi. Ünlü piyanist ve bestekar Fazıl Say'ın babasıdır. 7 yaşında ilgisi nedeniyle piyano eğitimine başladı. İstanbul Erkek Lisesinden mezun oldu. 1946 yılında okuluna devam ettiği sırada Ferdi Ştatzer'in teşvikiyle İstanbul Belediye Konservatuvarına girerek dört yıl burada çaldı. 1945-1950 yılları arasında Verda Ün ile piyano, Demirhan Altuğ ile teori, Raşit Abed ile armoni alanında çalıştı. 1954 yılında basın-yayın eğitimi almak için Almanya'ya gidip altı yıl orada yaşadı. Aldığı eğitim sırasında Kurt Köhler adında bir müzikoloğun pansiyonunda kalıyordu. Bu sırada Köhler'in özendirmesiyle müzikolojiye de ilgi duymaya başladı. Türkiye'ye dönünce akademisyen olmak istedi fakat okulunun denkliği kabul edilmedi. Böylece Say, Bingöl'de Almanca öğretmenliğine başladı. Sonraki üç yıl halk eğitimcisi ve folklorcu olarak görev yaptı. Bu görevi benimseyen ve hakkını veren Ahmet Say, türkü, ağıt ve masallar derledi. Halk dansları ve çocuk toplulukları kurdu. Bingöl Hikayeleri adlı eseri bu dönemde ortaya çıktı. Buradaki görevi bitince Erzincan'da halk eğitim uzmanı olarak çalıştı. 1964 yılında Ankara'ya döndü. 1967'de Türk Solu adlı derginin yazı işleri müdürlüğüne getirildi. 12 Mart darbe döneminde 17 ay hapis yattı. Hapisten çıktıktan sonra Kocakurt (1976) romanını yayımladı. 1977'de ise Cemal Süreya, Vecihi Timuroğlu, Ragıp Gelencik, Demir Özlü, Ali Püsküllüoğlu ile aylık Türkiye Yazıları'nı çıkarttı. 1980'den başlayarak kendisini bütünüyle müzik yazarlığına verdi. Edebiyatçılar Derneğini kurdu ve iki yıl süre ile dernek yöneticiliği yaptı. Yazın ustalarımıza verilen Onur Ödülleri Altın Madalyası'nı kurumsallaştırdı. TRT Ödülleri Öykü Yarışması'nda Başarı Ödülü'nü (1970, Kamil'in Atı adlı öykü), Yeni Adımlar Dergisi'nin açtığı Sabahattin Ali Hikaye Yarışması'nda birincilik ödülünü aldı (1974), Antalya Film Festivali Öykü Yarışması'nda mansiyon ödülü kazandı. Kocakurt adlı romanı, 1975 Milliyet Yayınları Roman Yarışması'nda basılmaya değer ürünler arasında yer aldı. Ahmet Say bir müzikolog olmanın yanı sıra edebiyatçı kimliğini de korumaktadır. Çeşitli ödüller kazanan beş edebiyat eserinin ve konservatuarlar ile üniversitelerin müzik bölümlerinde temel eser olarak okutulan müzik kitaplarının yazarı olan Say, edebiyat sahasına Bingöl'de mesleğini icra ederken adım atmıştır. Öğretmenlik yaparken yöredeki türkü, ağıt ve masalları derlemiştir. Buradaki anılarından da hareketle aynı dönemde Bingöl Hikayeleri'ni yazmıştır. Daha sonra dergilerde yazarlık yapmaya başlamış bir süre sonra talihsiz bir biçimde 17 ay hapse mahkum edilmiştir. Say'ın edebi hayatı aslında burada başlar. O dönemler için Cezaevinde kalmak beni eğitti. O dönemde hüküm giymediğim halde bir dava uzadığı için beni Ulucanlar'a koydular. Maksim Gorki'nin Benim Üniversitelerim diye bir kitabı vardır. Cezaevi gerçekten benim üniversitem oldu. Orada 5-6 ay kaldım. Mahkumların 'Kocakurt' diye seslendikleri bir dolancırıcının anlattığı hikayelerden hareketle bir roman yazdım. Milliyet'in bir roman yarışmasına gönderdim ve birincilik ödülü aldım. Kitap da basıldı. Kazandığım bu parayla Fazıl'ın ilk piyanosunu aldım. (Say 1975) sözlerine yer vermiştir. Daha sonraki yıllarda çalışmalarına yenilerini eklemiş ve edebiyatımızda ilk epik hikaye olarak bilinen İpek Halıya Ters Binen Kedi (1982) adlı eseri kaleme almıştır. Almanca'ya çevrilerek Berlin'de yayımlanan bu eser Türk masallarının geleneksel başlangıç tekerlemesinin diliyle bir dolandırıcı tüccarın öyküsünü anlatmaktadır. 1985 yılında Müzik Ansiklopedisi Yayınları'nı kuran Ahmet Say bu yayınevinde üniversitelerin müzik bölümleri, müzisyenler ve müziği seven herkes için çok beğenilen kitaplar yayımladı. Aynı zamanda 1978 yılında kurulan Say Yayınları'nın da sahibi olan sanatçı dört ciltlik Müzik Ansiklopedisi, Müzik Sözlüğü, Müzik Yazıları, Müzik Öğretimi adlı eserleriyle de bu çevrede adı sıkça anılan kalemlerden olmayı başarmıştır. 1995 yılında The Music Makers in Turkey adı ile İngilizce hazırlanan kitabı, Türkçe olarak Türkiye'nin Müzik Atlası adı ile 1998 yılında yayınlanmıştır. - Müzik Ansiklopedisi: 4 ciltten oluşan temel bir eserdir. - Müzik Öğretimi (1996): Müzik öğretmenleri için hazırlanan bir derlemedir. - Müzik Tarihi (1994): Türkiye'nin ilk kapsamlı müzik tarihi çalışmasıdır. - The Music Makers in Turkey (1995): İngilizce hazırlanan bir dış tanıtım kitabıdır. Türkçe basımı, Türkiye'nin Müzik Atlası başlığını taşır. Okurlara 1998'de sunulmuştur. - Müziğin Kitabı (2000): Müzik teorisi alanında hissedilen boşluğu bu kitap doldurmuştur. - Müzik Sözlüğü (2002): 600 sayfalık bu sözlük, Türkçenin bir kültür dili olarak gelişmesi yolunda, müzik alanından gelen önemli bir katkı olarak değerlendirilmektedir. - Müzik Ansiklopedisi: 3 ciltten, 2072 sayfadan oluşan, on bin madde ve üç bin resim içeren bir eserdir. - Müzik Yazıları (2007): Temel Müzik sorunları karşısında çözümler üretmeye yönelik kaleme alınmış 319 sayfadan oluşan bir eserdir.


Hakiki olayları anlatmasalar da hakikati kulağımıza fısıldayan mitolojinin, masalların, destanların, halk şiirinin, ritüellerin izinden, yazılmamış kadın tarihine dair gerçek arayışı. Nasıl ki rüyalarda bilinçaltımıza dair sırlar vardır, buralardaki izlerde de kolektif bilinçaltımıza dair sırlar yer alır. Bu izleri bir kez takibe aldığımız anda gerçeğe dair izler çorap söküğü gibi gelmeye başlar. Böylece daha eşitlikçi sistemlerin kalemleriyle değil de ademoğlunu tepede tutan kalemlerin yazıya geçirdiği tarihten, kadınların nasıl silinmeye çalışıldığını, nasıl cadılaştırıldığını görmeye başlarsınız. Bozulan yapbozu yeniden yapma çabasına girersiniz. Yapbozun köşelerinde ise dilde, ritüellerde, arkeolojik bulgularda bırakılan işaret fişekleri yer alır. Ama bilmelisiniz ki bu işaret fişeklerinin en canlı izleri mecburen eşitlikçi bir yaşam sürdüren konargöçer toplumların yaşantılarında, yakın tarihlerinde ve inançlarında yer alır. Fatma Ana'nın, Sarı Kız'ın ya da Al Karısı'nın izleri, sizleri hiç ummadığınız bir mirasa ve tarihe götürebilir, örneğin. Yeter ki Umay Ana'dan Al Karısı'na Atlı Gelip Yaya Kalanlar'ın işaretlerine talip olun.


VINCENT VAN GOGH İLE ZEYTİN AĞACININ GÖLGESİNDE 24 Mayıs 25 Haziran Açılış: 24 Mayıs, Saat: 17.00 Küçükçekmece Belediyesi Atakent Kültür ve Sanat Merkezi, VINCENT VAN GOGH İLE BİRLİKTE ZEYTİN AĞAÇLARI GÖLGESİNDE; Orhan ALKAYA Seren Ceren ASYALI Elif AYDEMİR Nazan AZERİ Fırat BİNGÖL Pınar BORA Burçin ERDİ Serhat GÖKÇAYLAR Deniz GÖKDUMAN Devabil KARA Serdal KESGİN Gülen KESOVA Hasan Hüseyin NAS Tülin ONAT Deniz PİRECİ Şevket SÖNMEZ Melihat TÜZÜN Herkese aidim ve kimseye ait değilim, siz gelmeden öncede buradaydım, siz gittikten sonrada burada olacağım. Homeros Küçükçekmece Belediyesi, Uluslararası Masal Festivali kapsamında önemli bir projeye imza atıyor. Ana teması ağaç olarak belirlenen masal festivali kapsamında zeytin ağaçlarının yağmalanması üzerine zeytin ağaçları başlıklı özel bir sergi projesi hazırladı. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Çağdaş Türk Resmi'nin İspanya'daki temsilcisi sanatçımız Şükrü Karakuş'un son dönem çalışmalarından oluşan Sentez başlıklı sergisi OvooArt'da açıldı. Sergide resimlerinin yanı sıra Karakutu isimli yerleştirmeleri de resimleriyle bir bütünlük içinde sunuluyor. Çok katmanlı planlar halinde çalışan sanatçı, katmanlar arası geçişi ustaca aktarıyor. Zaman ve mekanı yeniden sorgulamamıza neden olan resimler içsel bütünlük ve tutarlılıkla izleyiciyi içine alıyor. Katmanları sorduğumuzda sanatçı: Steril renk ve biçimler bir anda zaman ve mekan kavramını değiştirmeyi amaçlıyor. Meditasyon arayışında döne döne her yana yayılan dese, bir taraftan biçimin oluşmasına yardım ederken, diğer taraftan boyanın ağırlığından kaçıp kendi özgürlüğüne kavuşuyor. diye cevaplıyor. Sergi 31 Mayıs 2022 tarihine kadar OvooArt'da görülebilir.


Sanat Tarihi; sanat yapmak ve sanat üzerine konuşmak isteyenlerin en önemli yardımcısıdır. Bunun için de sadece mevcut olan bilgilerle yetinmeyip, yeni bilgilere ulaşmak için önce mevcuttan şüphe duymak ve yeni bilgiye ulaşma için de sistematik ve belgeli araştırma yapmak gerekir. Kaplumbağa Terbiyecisi adı ile bilinen tablo Osman Hamdi Bey tarafından 1906 ve 1907 yıllarında olmak üzere iki versiyon halinde yaratıldı. Osman Hamdi'nin eseri kayıtlara ilk defa 1 Mayıs 1906 tarihinde Paris Grand Palais'de açılan, Fransız Sanatçılar Derneği'nin düzenlediği Salon sergisinin kataloglarında Fransızca adı L'homme aux Tortues ve İngilizce adı kısaca Tortoises olarak geçer. Bir koleksiyonerde bulunan Osman Hamdi Bey'in tablolarının hukuki durumu nedeniyle 1960 yılında sanat tarihçisi Prof. Mustafa Cezar konuya müdahil olur ve bu tablolara isimler verir. O zaman kadar ressamı tarafından isim verilmeyen tablonun adı arık Kaplumbağa Terbiyecisi olarak anılmaya başlar. Osmanlı Döneminde kaplumbağa terbiyecisi olarak adlandırılan bir meslek ya da herhangi başka bir çalışma olduğuna dair bugüne kadar belge ve bilgiye rastlanmamıştır. Çocuklara dini eğitimde verilen Bayram-Cuma namazını kaçıranların kaplumbağa gütmek gibi sabır isteyen bir işi yapmak zorunda kalacağı şeklinde öğütler olduğu rivayetleri konuya daha çok Osmanlı ve yerel İslam adetleri üzerinden bakmamıza yol açabilir. Türk resminde bugüne kadar en fazla yorum Kaplumbağa Terbiyecisi tablosu hakkındadır. Tüm anlatımlar Kaplumbağa sembolünde yoğunlaşır ve çoğu Lale Devrindeki Kaplumbağalar, Paris'te Sokaklarda Gezdirilen Kaplumbağalar ve 1869 Tarihli Japon Gravürü olmak üzere üç ana odak üzerinedir. Osman Hamdi Bey'in Osmanlının ilk arkeolog ve müze müdürü olduğu, oryantalist resimleri hocasından öğrendiği ve oryantalist resimde esas olanın farklı parçaları bir araya getirmek olduğu konuyla ilgili yazılanlarda detaylı şekilde bulunmaktadır. - Tablodaki kaplumbağaların bazıları yere serpilmiş yeşillikleri yerken görülüyor. Osman Hamdi Bey tüm bu iyi özellikleriyle mi kullanmıştı kaplumbağa figürünü, yoksa Lale Devri eğlencelerinde eğlence aracı olarak kullanılan hatta kapıkulu askeri sayılan hallerini mi kastetmişti? Yenen yeşillikler rüşvetin sembolü olabilir mi? Bu yoruma göre rüşvet alan memurlar rüşvet verenin önünde toplanıyor, almayanlar ise tıpkı uzaklaşan iki kaplumbağa gibi oradan uzaklaşıyordu. Kaplumbağaları modernleşmeye, değişime ve yeniliğe direnen, cahil, tembel halk olarak yorumlayanlar olduğu gibi gelişimi devam eden bireyler olarak tasvir edenler de bulunuyor. - Terbiyecinin arkasında duran ve kompozisyondan çıkmak üzere olan gibi görünen kaplumbağalar ise öğrenimini tamamlamış ve artık kendi yolunu bulmaya giden yolcular olabilir. - Tabloda yer alan kaplumbağaların Osman Hamdi Bey'in yıllardır emek ve mücadele verdiği mesleklerden her birini temsil ettiğini düşünenler de bulunuyor. - Tüm bu sembolik yorumlar ya da anlam olasılıklarından -kompozisyonu bütünüyle ele almak gerekirse- birkaç farklı sonuca ulaşabiliriz. Sanatçının tabloyu yaptığı dönem şartlarını da göz ardı etmemek gerekir. 1900'lerin ilk yılları eski ihtişamlı gücünü kaybetmiş olan Osmanlı Devleti için çok parlak geçmiyordu. Halk ağır vergiler altında eziliyor, ayaklanmalar baş gösteriyordu. Osmanlı bir yandan İngiltere ve Fransa gibi dönemin en güçlü devletlerine karşı mücadele veriyor bir yandan da iç işlerindeki sorunlara çözüm bulamadıkça toplumsal çözülmelere doğru gidiyordu. Sistem Eleştirisi: Osman Hamdi Bey'in devlet kurumlarında bürokrasi yüzünden yaşanan güçlükleri, yavaşlığı anlatmak için hantal, söz dinlemeyen kaplumbağalar ile bu sorunların üstesinden beyhude bir şekilde gelmeye çalışan ancak başaramayan ve yorgun düşen terbiyeci metaforunu kullandığı yapılan yorumlardan biridir. Devlet Çalışanları Eleştirisi: Başka bir iddiaya göre de sanatçının esas eleştirisi, devletin memurları ya da çalışma arkadaşlarına yönelik olabilir. Osman Hamdi Bey derviş pozisyonunda sabırla doğru yolu göstermeye çalışırken, onları eğitilmesi zor, sadece yeşillikleri yemekle ilgilenen kaplumbağalara benzetiyor. Halk Eleştirisi: Diğer bir yoruma göre Osman Hamdi Bey'in üzerinde taşıdığı ney ve küdumün temsil ettiği sanat vasıtasıyla değişime direnen halka; modernleşmenin, değişimin önemini sabırla anlatmaya çalıştığı ancak başarısız olduğu ve bunu kabullendiği düşünülebilir. Osman Hamdi Bey'in bu tablo ile tasarımını; Jan Leon Gerome'nin öğrencisi olması ve bu Tour du Monde'nin 1869 yılındaki bir sayısında çıkan gravürün çizimindeki kompozisyonu bilmesine bağlamanın çok büyük bir kolaycılık olduğu düşüncesindeydim. Bu bilgiler bir derece Osman Hamdi Bey'in oryantalist tavrındaki sırrı çözmemize yardımcı olurken, onun gibi kayıtlara çok kolay ulaşabilen bir müze müdürü ve Arapça ve Farsçayı ileri derecede bilen bir Osmanlı aydınının Topkapı sarayındaki Mir'at-ı Acaibü'l-mahlukat ve Keşf-i Garaibü'l-mevcudat isimli kitabın varlığının bilgisine sahip olmaması çok uzak bir ihtimaldir. Marmara Üniversitesi'nde Sanat tarihi hocası olan Doç. Dr. Selman Can'ın tweeti konuya başka bir boyutta yaklaşmamız gerektiğini ortaya koydu. Minyatürün yanında Kaplumbağa ve Çoban ve ve bir çoban tayin edüp, koyun gibi götürürler... yazmaktadır. - Bu konuda Zekeriya el-Kazvini'nin (1202 1283) Acaibu'l-Mahlukat ve Garaibu'l-Mevcudat, adlı bir eserinin mevcut olduğu, - Kazvini'den bir asır önce Muhammed b. Mahmud et-Tusi es-Selmani'nin de aynı isim ile bir eser verdiği, - Kaplumbağa terbiyesi ile ilgili bu minyatür sayesinde bu konunun İslam kültüründe olabileceği, - Bayram namazı saatinde uyur ve namaza gitmezsen ahirette kaplumbağa güdersin gibi bir çeşit cezalandırma rivayetleri olduğu, fakat bununla ilgili yazılı bir belge bulunmadığı, - Bu minyatürün varlığının Türk resmi için kapı açacak çok önemli bir olay olduğu, - Türk resminden Batı resmine geçişi ve özellikle Osman Hamdi Beyin Kaplumbağa Terbiyecisi tablosunun bu minyatürün varlığı ile okunması gerektiği, Diğer taraftan; Fikret Mualla'nın Kırmızı Sirk Kaplumbağa Terbiyecisi (1960) tablosunu da dikkate alırsak resim sanatımızın kodlarında kaplumbağa anlatımının mevcut olduğu, konunun sadece oryantalist yaklaşımla açıklanmayacağı düşüncesindeyim. Netice olarak; sanat üzerine yapılan inceleme ve değerlendirmelerin yaşadığımız coğrafya kaynaklarını göz önüne alarak yapılmasının önemli olduğu, sanatın sanat tarihi ile birlikte çalışmasının gerektiği bir kere daha ortaya çıkmıştır. Bu aşamadan sonra Osman Hamdi Beyin Kaplumbağa Terbiyecisi tablosunun sadece Batılı bakış açısı ile değil ortaya çıkan bu kaynaklar doğrultusunda da yorumlanmasının doğru olacağı düşüncesindeyim.


Düzce Üniversitesi Sanat Tasarım Fakültesi'nin 24 Mayıs'ta gerçekleştirdiği biri sergi diğeri tiyatro olan iki etkinlik, her ne kadar birbirinden bağımsız görünse de o karanlıkta el feneri ile aradığımız çağdaşın, çağa dair olanın içinden bozulmayı, yıkımı, dönüştürmeyi, yeniden kurgulamayı gösteriyordu. Resim ve Heykel bölümleri lisansüstü öğrencilerinin gerçekleştirdiği sergi, Bozulma konsepti üzerinden söz alıyordu. Sahne Sanatları Bölümü Tiyatro Eleştirmenliği ve Dramaturji programı ise Konuralp Antik Tiyatro'da, son oyunun sergilenmesinden yaklaşık iki bin yıl sonra, Aristophanes'in Kuşlarını çağın diliyle buluşturuyordu. Agamben bir seminer dizisinin girişi olan Çağdaş Nedir? başlıklı metninde Osip Mendelştam'ın yukarıdaki dizelerini alıntılar.(1)Günümüzden yüz yıl önce 1923 yılında kaleme alınan bu dizeler şairin içinde yaşadığı çağın huzursuzluğunu barındırır. Oysa her çağ bizzat kendisinin huzursuzluğunu yansıtır. Bozulma sergisi de sanatçıların; dert edindikleri meseleleri, bazen görünür bazen sadece hissedilebilir rahatsızlığı göstermeleri bakımından; kendi dönemlerinin gölgede kalan ve aydınlıkta apaçık görünen rahatsızlığını yansıtıyordu. Belki bunu şöyle de açıklayabiliriz: Bir yandan makro düzeyde meselelere dikkat çeken işler diğer yandan kişisel olanı ince ince yüzeye yayan çalışmalar birbiriyle iletişime geçiyordu. Üstelik sergi, ortaya attığı probleme karşılık gelen eserlerle önermesinin altını dolduruyordu ki bunun son zamanların konsept-yapıt karmaşasının sorunlu niteliğine de bir yanıt bağlamında okunabileceğinin altını çizmek gerek. Sergi, bir tür göçebelik fikriyle de eş anlamlar taşıyordu. Yalnız burada sözünü ettiğim, 1990'larda ve 2000'lerin başında sıkça karşımıza çıkan salt bir yer değiştirime fikri değil. Şu anda bizi kuşatan zihnin, bedenin, çevrenin göçebe olma hali. Sabitlenemezliğin, her an yaşanan gelgitin yarattığı rahatsızlık, iç kırıklıkları ve olabilirse nostaljik bir konfor arayışı. Bozulma, bir parçalanmayı, zamansal kopuşu, bugünün tahribatını, atfedilen kimliklerin dayanılmaz ağırlığını gösteriyor, bağlı olduğumuz zaman ve mekandan çevreye bakarken aynı zamanda zamanın ve mekanın dışından sesleniyordu. Konuyu biraz daha açmak gerekirse, bugün sanat dünyasında da sıkça sorunsallaştırılan toplumsal cinsiyet tanımları, ekolojik yıkım, kültürel alışkanlıklar, geçmişin bireyler üzerinde yarattığı izler farklı dillerden sanatçılar tarafından bir kez daha ele anlıyordu. Sergideki işler, bir yandan düşünsel kavramsallaştırmanın görsel imgelerini yansıtırken plastiğin deformasyonunun da altını çizerek günümüz sanatının olasılıklarını gösteriyor öte yandan malzemenin ve dilin çeşitliliği ile tekniğin olanaklarını birleştiren yapıtlar bugünün dünyasını birebir işaret ediyordu. Her ne kadar Çağdaş Sanat Nedir? sorusu hala içinde birçok tartışmayı barındırıyor olsa da günümüz sanatı referanslarının çokluğuyla kafa katıştırıcı olduğu kadar şaşırtıcı olmaya devam ediyor. Bozulma sergisi, Agamben'in deyişiyle karşılaşmanın izlerini üstünde taşıyordu. Buraya son bir not eklemek gerekirse sergi, bize günümüz sanatının ya da çağdaş olanın eğilimlerini göstermesi bakımından da mikro bir örnek içeriyordu. MÖ 414'e tarihlenen Kuşlar, Aristophanes'in ünlü Yunan demokrasisi karşısındaki huzursuzluğunun ütopik dünya hayali. Aristophanes'in döneminde Yunan dünyasında yaşanan karmaşa düşünüldüğünde bu büyük hiciv ustasının böylesi bir eseri kaleme almasının sebepleri kolayca anlaşılabilir. Oyun, mahkemelerde, kendi yurttaşlarından, toplumsal örgütlenmeden yılmış iki Atinalının yeni bir ülke arayışları üzerinden ilerler. Kuşların kralı Hüthüt ile karşılaştıklarında çözüm belirir: Kuşlarla yaşayabilecekleri özgür bir kent. Oyunun sonunda düşledikleri ütopya gerçekleşir ve yerle gök arasında yer alan Havakukuşya ütopyanın temsili kent olarak belirir. Oyunun ilk gösterimi bugün Konuralp yerleşkesinde yer alan Prusias Ad Hypium Antik Kenti Tiyatrosu'nda yapıldı. Biz de antik tiyatroda bir oyunun yaklaşık iki bin yıl sonra ilk kez izleyiciyle buluşmasına tanıklık ettik. Oyunun sahneye konuluşu, sahne kullanımı, müzik, kostüm ve aksesuarların ince birer çalışmanın ürünü oluşu kuşkusuz bu tanıklığın etkisini arttırdı. Başlıkların her biri el işçiliği ile tek tek hazırlandı. Kostümler ve başlıklar açık hava tiyatrosuna uygun hareket esnekliğini kısıtlamayacak biçimde tasarlandı. Kostüm realizasyon Ankara'da Zeze kostüm tarafından gerçekleştirildi. Oyun müzikleri için önce metin üzerinden sözler çalışıldı. Besteler yapıldıktan sonra stüdyoda düzenlendi. Işık konusunda alanın zorluğu ile ilgili sıkıntılar vardı. Yine de hem antik alanı ışıkla boyama hem de oyun alanının ışıkları için çok sayıda boyama ışık kullanıldı. Oyunun dramaturjisini yapan Pınar İncefe'den aldığım bilgiler bunlar. Böylesi titiz ve ayrıntılı bir çalışmanın sonucu ise müziğin tüm atmosferi kaplayıp vurguyu güçlendirmesi, kostüm tasarımının kuşları oynayan her oyuncuya bir karakter kazandırmasıydı. Üstelik tek düze olmayan bir simetrinin ışık boyamaları ile desteklenmesi sahneyi aynı zamanda resimsel bir tasarıma da dönüştürmüştü. Tiyatro eleştirmenliği ve dramuturji öğrencilerinin kadroda yer aldığı oyunda oyuncuların profesyonel olmamalarına rağmen oldukça yetkin bir iş çıkardıklarını söylemek gerek. Oyunun ritmini ekip çalışmasına aktarmaları, tempoyu hiç düşürmeyen senkronizasyonları, izleyici ve çevre ile kurdukları iletişim tam da Aristophanes'in ruhuna uygun bir sergilemeyi ortaya çıkardı. Bir Antik Yunan komedyasını bugün de kahkahalarla izlettiren de bu akışkanlık olsa gerek. Her zaman sabit kalmaya programlı kırılgan ruhlar gülmeyi ne tanıyabilecek ne de anlayabileceklerdir(2), der Bergson. Buraya Bergson'un başka bir düşüncesini de ekleyelim, kahkaha bir düzeltmedir. Belki buna bir yüzleşme, yeterince uzaklaşıp yeniden bakma da diyebiliriz. Ya da kahkaha, komiğin ötesinde yaşamı yeniden kurgulayan ciddi bir eylemdir. Şimdi yukarıda attığımız alt başlığa dönebiliriz: Ütopik Bir Dünya Mümkün Mü? Ütopyanın doğası gereği elbette ki değil, ama yaşamı yeniden kurmak ve dönüştürmek mümkün. En azından bir tiyatroda asırlar sonra bir oyunun çağının diliyle yeniden dolaşıma girmesi bunun mümkün olabileceğini gösterdi. Tiyatronun izleyicilerle tamamen dolması, bir o kadar izleyicinin de dışarıda kalıp dakikalarca içeri girebilme umuduyla beklemesi de bin yıllar ötesinden Aristophanes'in kırılgan olmayan ruhunun yaptığı şakalardan biriydi sanırım.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


İngiliz heykeltraş Henry Moore'un taş ve tunçtan çalıştığı soyut, ama organik biçimli yapıtları 20. yüzyılın önemli eserleri arasına girmiştir. Moore, sınırsız düş gücü ile boşluğu kişiselleştirerek üreten bir sanatçıdır. Soyutlama, modern dünyayı heykel için olanaklı hale getirmektedir. Moore'un heykellerinin şiirselliği benzetmelerinde kullandığı simgesel güçten kaynaklanmaktadır. Yapıtlarını oluştururken insandan ve kadından yola çıkmakta, hayal gücünün sınırsızlığını ortaya koymaktadır. Moore'un heykellerindeki en önemli özellik, figüratif soyutlama anlayışına form ve tema bakımından özgün ve farklı bir bakış açısı getirmesi olmuştur. Sanatçı, yapıtlarını figürden uzaklaşmadan çalışmış olsa da boşluğun kullanımı açısından heykel sanatında öncü bir rol üstlenmiş, boşluğa form vererek, kişisel bir anlayışla onu kütle kadar önemsediği bir plastik eleman olarak kullanmıştır. Etrafındaki her şey Moore'un bilinç süzgecinden geçerek biçime dönüşmüştür. Uzanan Kadın figürlü heykelini kadın ve onun doğadaki tanımı olarak saf bir biçimde betimlemiş ve bu heykelleri seri üretim haline dönüştürmüştür. Sanatçı, kitlenin büyüklüğünü doğa formundan uzaklaştıkça yakalamış ve yepyeni bir anıt biçimine ulaşmıştır. Moore, anıtsal kapalı soyut formlarını öncelikle insanı detaylarından arıtarak bulmuştur. Ağır, dramatik, dalgın anlamları esinleten soyut biçimlere ulaşmıştır. Heykeli yüzyıllardır kendine bağlamış olan insan vücudu biçiminden uzaklaştırmıştır. Moore, ne denli soyuta ulaştıysa da primitif halkların Mısırlıların, Sümerlerin arkaik dünyalarına da yaklaşmıştır. Sanatçı, heykelin anıtsal form diline yaklaştıkça heykel sanatının ilkel kaynaklarına ulaşmıştır. Rodin'le figür parçalanmış, Mallol'de yeniden form figür çevresinde toplanmıştır. Moore ise, formu soyut değerlerine götürerek insan formunun figür dışında anıtsal biçimlere gidebileceğini ortaya koymuştur. Henry Moore, yaratımları ile insan eliyle yapılmış bir nesnenin benzersizliğini göstermiştir. Mor modeline odaklanıp yapıtına başlamamış, tam tersine taşa bakarak eserlerini üretmeye başlamıştır. Taşın biçiminden yapıtlarını çıkarmayı hedeflemiştir. Taşın hissettirdikleri ve çağrıştırdıkları önem taşımıştır, ancak figürde taşın kütlesinden ve sadeliğinden belli şeyleri korumak istemiştir. Figürlerinde taştan bir kadın değil, kadını çağrıştıran bir taş yapmayı hedeflemiştir. 20. yüzyılın heykeline ilkellerin sanatında görülen değerlere ait yeni bir anlayış kazandıran bir tavır sergilemiştir. Dada'nın erken dönemlerinde maskeler önemli bir aksesuar olarak kullanılmışlardır. Jean Arp, kendi heykel tarzını 1916'da maske prensiplerine göre üretmiştir. Bu da Arp'ın Cafe Voltaire topluluğu ile bağlantısının başlamış olduğu yıldır. Arp'ın çalışmaları 1930'larda gelişmeye devam ettikçe çifte Metafor olarak dönüşüm fikirlerini de inşa ettiği görülmektedir. Arpın hacimsel kabın içerisinde sanki bir sıvı basıncı duygusunu yansıtarak vurgulanan yüzeyleri değişkenliğin imgeleri olmaktadır. İngiliz heykeltraş Barbara Hepworth, 932'de canlılığın, bir heykelin fiziksel organik bir özelliği değil de bir ruhsal iç hayatı olduğunu vurgulamıştır. 1930'ların sonlarında ve 1940'lı yıllarda, Hepworth ve Moore, beraber dirimsel heykelin İngiliz kanadını meydana getirmişlerdir. Arp'tan farklı olarak iki heykeltıraş da çalışmalarını organik metaforlu bir çeşit konstrüktivist estetik anlayışta oluşturmuşlardır. Moore ve Hepworth, akışkan bir yüzey tasarlamak yerine, çok fazla yapılandırılmış ve çok yönlü yüzeylere sahip hacimler oymuşlardır. Moore ve Hepworth, bir dış yüzey ve içsel iskelete bir diğerinin bütünleştiricisi olduğu hissini vermişlerdir. Böylece izleyicinin nesnenin iç yapısına ulaşması için tel kafeslerden üretilen düzlemlerle eseri gerçek saydamlık sağlama yoluna gitmişlerdir. Heykel, rasyonel olan üç boyutluluğa bağlı bir hacmin yaratıldığı ve bu üç boyutun da her yüzeyinin içeride oluşturulan yapısal bir öncülün varyasyonu olduğu şeklinde görülmektedir. Moore, bir oymacının içgüdüsüyle çalışan bir sanatçı olmuştur. Yaslanan Kadın figürü, dalgalı bir manzarayı anımsatmaktadır. Moore'un yaslanan figürlerinde el ve ayaklar heykelin yontulmuş olan materyal kütlesinin sınırları içinde sonlanmaktadır. Kollar ve bacaklar ile sırt ve başın dış kenarları bloğun geometrisine uyum göstermekte, figürün ortası ise büyük kütlenin yönüne dikey bir eksende iç kısımda bulunan blok şeklindeki boşluğa doğru oyulmaktadır. Heykel, içi boş çekirdeğin biçimi ile oluşturulan figürün şekli arasında birleştirilen bir bağlantıyı görünür kılmaktadır. Moore'un, heykeltraşlık pratiğinden oluşan fikirler ilk anda konstrüktivizmin mekansal ideolojisine tersmiş gibi görünmektedir. Heykeli yapılan nesnenin organik formu ve oyulduğu materyalin organik gelişimi birbirine bağlıdır. Doğal olarak biçimlenmiş şekilleri ile kireçtaşının çizgileri, mermerin ve ağacın damarları sanatçının direkt olarak katı blok üzerinde odaklanarak çalıştığı haritalar olmuştur. Ağacın yaş halkalarının eğrilerinin geometrisi ya da kaya tabakalarının katı kıvrımlarında olduğu gibi, aslında düşünce hangi materyal olursa olsun, analitik bir fikirdir. Figür ve materyal aynı anlayış içerisinde bütünleşmiştir. Moore'un yarattığı eserlere katmış olduğu diğer bir düşünce de, heykel fikrini kavramanın aracı olarak rasyonelleştirilmiş hacim olasılığıdır. Bu da derinliğin her şeyi kapsayan bölünmez bir yargı olarak, izleyicinin çalışmayı bütünlüğün içinde kavramasıdır. Moore 'un heykel anlayışı, izleyicinin kavramsallaştırma yeteneğinin duyumsal ve içgüdüsel uzantısı olarak dokunma duygusunun ön plana çıkarılmasını sağlar Herbert Read, heykelin bir dokunma sanatı olduğunu ve dokunmanın zevk verdiği bir sanat olduğunu ifade etmiştir. Moore, karmaşık biçimleri her açıdan zihninde oluşturmakta, kendisini onun kütlesi ağırlığıyla ve ağırlık merkezi ile özdeşleştirerek hacmini ve mekansal olarak şeklin havada aldığı yeri gerçekleştirmektedir. Moore, nesnelerin görünüşlerinin gerisinde bir çeşit ruhsal özün, yaşayan formlarda dışa yansıtılan mutlak bir varlığın olduğuna inanmıştır. Sanatçının amacı, çalıştığı malzemenin doğasına uygun olan formlar ile kendisini ifade etmektir. Çalışmaları, temelde insan formu gözlemlerine dayanmaktadır. Sanatında bu formlar ve hayal gücüne dayanarak ürettiği kavramlar arasında güçlü bir uzlaşma sağlamaktadır. Heykellerinde genel olarak kabul gören güzellik anlayışını hedeflemediğini belirtmiştir, onun yerine canlılığı tercih etmiştir. Kendi heykellerinin amacının Yunan ya da Rönesans kavrayışına uyan güzellik olmadığını ifade etmiştir. Family Group, sanatçının ilk büyük bronz heykeli olup, savaş sonrası dönemde kemer sıkma ve yeniden yapılanmanın simgesi olarak gösterilmiştir. Sanatçının kamuya açık yerlerde soyut anıtsal bronz heykelleri bulunmaktadır. Moore, organik formların yaratılışları gereği, simetrik olsalar bile yer çekiminin etkisi, büyüme ve çevre gibi faktörlerle simetrilerini kaybettiklerine inanmıştır. Sanatçı, asimetrik bir formun bir geometrik formülden daha organik olduğunu ifade etmiş, yaratmaya çalıştığı üç boyutlu formun simetrik olmayan bir kütle olması gerektiğini inanmıştır. Moore'a göre tamamen bütünleşmiş bir formun yaratılması asimetri ile ilgili olup, heykelde görülen farklı bakış açılarından hiçbirisinin birbirine benzememesine özen göstermiştir. Moore'un figürleri, simgesel değildir ve heykellerine hiçbir zaman belirli isimler vermemiştir. Bu heykeller, daima figürlerdir, kompozisyonlardır ya da sadece bireysel varlıklardır. S. Matthew Kilisesi için Meryem ve Çocuk İsa heykeli yapması istenmiştir. Sanatçı, bu konu üzerine Meryem ve Çocuk İsa'nın Sadece Anne ve Çocuktan nasıl farklılaşacağını tasarlamaya başlamış, zihninde dinsel sanatın, dünyevi sanattan farklılığını ortaya koymak istemiştir. Moore, Meryem ve Çocuk İsanın genel bir sadelik ve yüceliği, büyüklük hissine ve kutsallığa sahip olması gerektiğine inanmıştır. Sanatçıya göre bu eser, tüm entelektüel özelliklerin, duygusal tavırların bir estetik gerekçesi olmasını gerektirecektir. Moore'a göre, dinsel işlev için tasarlanan böyle bir eserde olması gereken değerler; yücelik, sadelik, asalet, bütüncül bir denge ve güvendir. Geometrik oranlarla ilişkilendirilecek nitelikte bir eser olmasıdır. Bu bağlamda Moore'un eserleri, daima dinseldir. Moore, formun anlamı ve öneminin insanlık tarihindeki sonsuz çağrışımlarla ilgili olduğunu savunmuştur. Psikolojik faktörlerin ve çağrışımların heykelde önemli rol oynadığına inanmıştır. Örneğin yuvarlak formların olgunluk ve verimlilik fikrinden kaynaklandığını ifade etmiştir. Birçok meydanın, kadın göğsünün, doğadaki pek çok formun yuvarlak olduğunu vurgulamıştır. Moore'un heykellerinin dokusunda ve formunda bazen bir ağacı, bir kaya parçasını, dağı hissederek sanatçının doğaya olan empatisinin farkına varabilmek mümkündür. Sanatçının, figüratif, yarı-soyut figüratif ya da soyut yapılarında, ahşabı ya da taşı yontarken insan eliyle değil de doğal olarak meydana gelmiş izlemini hissettirmek mümkündür. - Gombrich, E. H., Sanatın Öyküsü, Çev. Erol Erduran, Ömer Erduran, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2004 - Krauss, R., E., Modern Heykel Dehlizleri, Çev. Sibel Erduman, Everest Yayınevi, İstanbul, 2021 - Turani, A., Dünya Sanat Tarihi, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2004 - Read, H., Modern Sanatın Felsefesi, Çev. Elif Kök, Hazal Orgun Hayalperest Yayınevi, İstanbul, 2020


Küratörlüğünü benim yaptığım Gümüşsuyu'nda BrieflyArt'ta açılan ve Haziran sonuna kadar sürecek olan Kültürel Aktarımlar başlıklı sergi üzerine birkaç notu okuyucuyla paylaşmanın sergi üzerinden böylesi bir konu etrafında iletişime geçebileceğimizi sağlayacağını düşünüyorum. Sonsuza giden bir kavramın içinden belli ögeleri bulup çıkarmak ve kavramı görsel dilin olanaklarıyla göstermek fikri oldukça uzun okuma, düşünme, yeniden gözden geçirme eylemlerini de kapsar. Kültürel aktarım gibi bir kavram ortaya attığınızda çoğunlukla algılanan geçmişteki ve halihazırdaki verileri bir sonraki kuşağa aktarabilmektir. Bu sergide ortaya koyduğumuz ise böylesi bir aktarımı belirlemeden çok kültürün dönüşümünü ve sanatsal ifade içinde yeniden üretimini göstermekti. Birkaç yıl öncesinden planlanan sergide yedi sanatçının işleri bir araya getirildi. Birbirlerinden oldukça farklı yaklaşımlara sahip olan bu sanatçılar, tarihsel veri içindeki kültürün ögelerini kendi dilleriyle yapıtlarına aktarıyorlardı. Burada sanatçıların yapıtlarını kısaca ele almak konuyu bir parça daha aydınlatmaktan açısından gerekli. Kültür dendiğinde zamansallık kavramı kaçınılmaz olarak karşımıza çıkar. Meriç Hızal'ın Yunan felsefesine kadar uzanan zamansallık aktarımı; hava, su, toprak, ateşle özdeşlik gösteren, zamanı eğen, büken, eriten ve onun sürekliliğini gösteren heykelleri hem felsefi bağlamda hem heykel sanatının verilerinin gösteriminde çifte anlamlar taşıması kavramın yapıttan yapıta genişlemesini sağlayacak söylemleri içermektedir. Hüsamettin Koçan'ın Anadolu'dan Anadolu uygarlıkları ve Şaman kültüründen esinlenen, hem kendi yaşamından hem araştırmalarından sentezlediği yapıtları, böylesi bir kavramın içinde dönüşümün ögelerini birebir yansıtır. Atmaca'nın yapıtlarını da benzer bir şekilde kişisel deneyimin sanatsal birikimle buluşması olarak okumak mümkün. Onun Bektaşi kültüründen gelmesi, formlarını salt form olmaktan çıkarıp simgesel değerlere dönüştürür. Bubi'nin sanatsal ifadesinin yapıtaşlarından biri olan kafesleri, onların üçüncü boyuta aktarılmış hali olan paravan çalışması yine çoklu okumaları içinde barındırır. İstanbul'un kafesli pencerelerini çağdaş dilin estetiğiyle dönüştürürken aynı zamanda kapanma, açık etme, izleme ve izlenme metaforlarını da beraberinde getirir. Yorozlu'nun kültürün imgelerini ele alış şekli her daim bir kavramsallaştırmaya işaret eder. Sergideki büyük boyutlu çalışma kufi estetiğini tuvale taşırken Kaftanlar serisinden örnekler hem estetiği hem atfedilen anlamların değerlerini ya da değerler sistemini sorgular. Horasan'ın çalışmalarında ise hem biçimsel hem içerik bağlamında uzun bir döngünün izleri yansıtılır. Sanatçının deneysel tavrı, farklı disiplinlerden beslenişi ve kuşkusuz çalışmalarına kattığı teatrallik, gösteren gösterilen ilişkisindeki mesafeyi yeniden hatırlatır. Onay Akbaş çalışmalarında zamansallığa gönderme yapmanın yanı sıra, insanlığı dönüştüren belirli imgeleri ortaya çıkarır. Onun anlatılardan, kültürün aktörlerinden beslenen bu çalışmaları, bizzat beslendiği kaynakları simgeleştirerek yeniden işaret eder. Kültürel aktarımlar önermesi ve bu önermeyle sergide bir araya getirilen çalışmalar, kolayca erişilebilip tanımlanabilecek bir vaadi değil o çetrefilli yol içindeki sorgulamayı, tartışmayı ortaya koymak içinde ortaya attığım bir önerme. Ve elbette ki bu önermeyi yaparken ortaya attığım sorular başta da belirttiğim iletişim olanaklarını sağlayabilir. Kim bilir belki bunlara yeni sorular eklenerek yeniden tartışma olanaklarının yolları da açılabilir.


Heyecanla beklenen Nilüfer Caz Festivali'ne sayılı günler kaldı. 23 Haziran 3 Temmuz tarihleri arasında doğanın kucağında gerçekleşecek olan 7. Nilüfer Caz Festivali, Perşembe akşamı Ferit Odman, Nükhet Duru ve Pow Trio konseri ile başlıyor. Festival, 10 gün boyunca birbirinden değerli müzisyen ve sanatçıyı bir araya getiriyor. Basın Bülteni 20.06.2022 Doğada müzikle buluşmaya çok az kaldı. Biletinial desteği ile 23 Haziran 3 Temmuz 2022 tarihleri arasında gerçekleşecek olan 7. Nilüfer Caz Festivali'nde 14 konserin yanı sıra, yetişkin ve çocuklara yönelik çeşitli etkinlikler de yer alıyor. 23 Haziran saat 20:30'da Balat Atatürk Ormanı'nda yapılacak olan festival açılışında Ferit Odman Quintet ve Pow Trio feat Nükhet Duru sahne alacak. Biletleri sadece biletinial. com'da satışa sunulan 7. Nilüfer Caz Festivali, 3 Temmuz 2022'ye kadar Bursa ve çevre illerden katılacak müzikseverlere caz şöleni yaşatacak. Bu yıl festival, Birsen Tezer, DJ Amir-Jazzanova, Burhan Öçal's Jazz Dream, Yazz Ahmed, Taksim Trio, Sarp Maden, Deniz Tekin, Elif Sanchez, Deniz Taşar, Umut Uslusoy Band, Saynur Eren, Süreyya Soyak Trio gibi değerli isimleri ağırlayacak. Balat Atatürk Ormanı, Atlas Köy ve Akçalar göl kıyısı gibi doğayla iç içe alanlarda yapılacak festival, 2022 İklim Yılı yaklaşımından ilham alarak tasarlandı. Festival, değişim ve iyileşme için kolektif dönüşümün; bireysel olarak atacağımız ufacık adımların birbirini tetiklemesiyle büyüyeceği düşüncesinden yola çıkıyor. Festival aynı zamanda, iklim değişikliğinin etkilerini hafifletmek ve daha yaşanabilir, yeşil bir dünya yaratmak için adım atma yolunda iklim krizi, doğa, etki, kolektivizm, adaptasyon gibi kavramlara dikkat çekecek. Yan etkinlikler kapsamında, atık malzemelerden çalınabilir ses heykelleri üretmeyi hedefleyen Buluntu Sesler, çocuklara yönelik Çevremize Kulak Verelim ses atölyesi ve Kültür-sanat ve İklim başlığı altında bir panel gerçekleştirilecek.


İspanya'nın festivalleriyle tanınan en önemli kültür şehri Granada da gerçekleşecek olan ArteExpo Contemporary Granada Artshow, ilk edisyonuyla Teatro Municipal Maracena Granada Gösteri ve Sergi Merkezi'nde 1-4 Temmuz 2022 tarihlerinde izleyicilerine kapılarını açmaya hazırlanıyor. Dünyanın birçok ülkesinden önemli sanatçıları, galerileri, sanat eleştirmenlerini ve koleksiyonerlerini bir araya getirecek olan ArteExpo Granada Artshow'da Türk Sanatçılarımız da ülkemizi temsil edecekler. Hindistan'dan Amerika'ya 18 farklı ülkeden seçilmiş 100'ü aşkın sanatçının katılımıyla gerçekleşecek olan olan ArteExpo Contemporary Granada Artshow ile Granada şehri 4 gün boyunca kültür ve sanatın çekim merkezi haline gelecek. Sanat festivalimizin tarihleri, bu yıl 71. kez düzenlenmekte olan Uluslararası Granada Müzik Festivali'nin tarihleriyle eş zamanlara denk geliyor. Tüm şehir festival süresince uluslararası düzeyde sanatın çekim merkezi haline dönüşecek. Dolayısıyla ArteExpo Contemporary Granada Artshow'da yer alan eserler daha geniş bir izleyici kitlesiyle buluşma fırsatını da yakalayacak.


Küçük ve şirin bir Ege ilçesi düşünün... Saldırgan turistik işletmelerin, insanı denizden ve hatta yaşamdan soğutan, bangır bangır, sözde ritmik özde karaktersiz gürültünün yeralmadığı, sakin ve artık maalesef unutmaya yüz tuttuğumuzhalka açık nefis sahiller, güzel restoranlar, mağazalar, barlar, güler yüzlü medeni insanların barış ve mutluluk içinde yaşadıkları bir kasaba... Foça'dan söz ediyorum. Herodot'a göre onlar kendilerini bizim yeryüzünde bildiğimiz en güzel gökyüzü ve en güzel iklimde kurmuşlar. Foça adını adadayaşayan foklardan almış ve Akdeniz'de kurduğu kolonilerlebirçok medeniyetin gelişmesinde öncü rol oynamış. 1455'te Cenevizlilerden Osmanlılara geçen bu yeryüzü cenneti, aynı zamanda MÖ 340 yılı civarında yapılmış, Anadolu'nun en eski taş tiyatrosunun kalıntılarının da bulunduğu arkeolojik alana da sahip. Her gittiğimde kendimi çok iyi hissettiğim, yaydığı olumlu elektrikle size salt var olduğunuz için mutlu olmanız gerektiğini hatırlatan sihirli bir yer.... İki-üç katı geçmeyen, birbiriyle kakofoni yaratmayan, sade ve bir o kadar çekici bir mimari yansıtan taş veya beyaz evler, trafik keşmekeşiyle alakası olmayan, gitmek istediğiniz her yere yürüyerek 10-15 dakikada vardığınız medeni bir ortam! Bisiklet yolu ayrılmış, herkesin keyifle sudan çıkıp güneşlendiği, sohbet ettiği, kimsenin kimseyle uğraşmadığı özgür bir yerleşim alanı. Tatile gidiyorum zannıyla Ankara ve İstanbul'un müşterek kaoslarına geçiş yapanlar, burayı muhakkak görmeliler. Mutlu olmanın, aslında basit bir şey olduğunu bir kere daha keşfederek döndük Foça'dan.... Bu sefer Foça'ya gidiş nedenimiz, son derece değerli bir kültürel buluşma içindi. Foça Belediyesi'nin en güzel şekilde organize ettiği sanat günleri kapsamında, Foça'da yaşamış ve derin izler bırakmış ressamlarımız Ferruh Başağa ve Avni Arbaş anısına yapılan anma etkinlikleri ve panel vardı. Marsilya Meydanı'nda yapılan paneli Başağa'nın sevgili torunu Aslı Yörükoğlu yönetti, benim dışımda sanatçılar Ender Güzey, Mustafa Altıntaş, Erol Eti, sanat tarihçiler Sevim Eti, Seda Yavuz ve Arbaş'ın kızı Zerrin Arbaş vardı. Meydanı dolduran Foça halkı, iki saat boyunca yerinden kımıldamadan oturumu izledi. Başağa da Arbaş da birbirinden nazik, şık mütevazi ve centilmen beyefendilerdi. Onlarla her görüştüğümde, kuşaklararası diyalog ve dostluğun bu mütevazi insanlarla gayet mümkün olduğunu hissederdim. İki gün önce, Başağa ailesinin, sanatçının kızları Oya Erol ve İnci Yörükoğlu'nunve tüm ailenin büyük özverileriyle gerçekleştirdikleri Ferruh Başağa Müze Evi'nin açılışı vardı. 120 metrekarelik daralanda, her santimetrekare çok ekonomik kullanılarak harika bir iş çıkarılmış. Başağa'nın ilk desenleri, sergi davetiyeleri, tualleri, aldığı ödüller, fotoğrafları, her şey büyük bir özenle yerleştirilmiş. Ailesine ne kadar teşekkür etsek azdır. Paris Ekolü sanatçılarımız arasında yer alan Arbaş da, kendine has pentür anlayışıyla yaptığı şiirsel Atatürk ve Nazım portreleri, İstanbul manzaraları ve atlarıyla belleğimizde yer etti. 9 yıl Akademi'de kaldıktan sonra, Paris'e yerleşen sanatçı 2003'te çok sevdiği Foça'da hayatını kaybetti.


Kadıköy Belediyesi çatısı altında kurulan Sinematek/Sinema Evi'nin her yıl Kalamış Atatürk Parkı'nda gerçekleştirdiği Yıldızlar Altında Sinema 3 Temmuz Pazar günü başlıyor. Bu yıl Kurukahveci Mehmet Efendi'nin desteği ile 30 Ağustos tarihine kadar sürecek gösterimler kapsamında, 17 film izleyici ile buluşacak. Basın Bülteni 27.06.2022 Kadıköy Belediyesi Kalamış Yaz Festivali kapsamında Yıldızlar Altında Sinema etkinliği ile başlıyor. Bu yıl Kurukahveci Mehmet Efendi sponsorluğunda gerçekleştirilecek olan Yıldızlar Altında Sinema, 3 Temmuz 30 Ağustos tarihleri arasında Kalamış Atatürk Parkı'nda perdesini kuruyor. Çarşamba ve Pazar günleri saat 21.00'da başlayacak gösterimlerde toplam 17 film sinemaseverler ile buluşacak. Yıldızlar Altında Sinema keyfi, 3 Temmuz Pazar günü 22.00'da Charlie Chaplin'in sessiz klasiklerinden Sirk ile başlayacak. Charlie Chaplin'in 1928 yapımı Sirk filmine Şef Orçun Orçunsel yönetimindeki Avrasya Filarmoni Orkestrası, Chaplin imzalı film müzikleriyle eşlik edecek. Gerek Marilyn Monroe'nun akıllara kazınan performansıyla gerekse ince mizahıyla yıllara meydan okuyan Billy Wilder komedisi Bazıları Sıcak Sever, Audrey Hepburn ve Gregory Peck'in aşık olurken Roma'yı altüst ettiği Roma Tatili, renkli dünyası on yıllardır her yaştan çocuğu büyülemeye devam eden müzikal Oz Büyücüsü, sinemada ses teknolojisine geçişi anlatırken adını müzikal tarihinin en başına yazdırmış olan Singin' in the Rain, gerilimin ustası Hitchcock'un sinema dersi niteliğindeki başyapıtı Vertigo ve Fellini harikası Cabiria'nın Geceleri, bu yaz Kalamış Parkı'nda izlenecek klasiklerden yalnızca bazıları. Sinematek/Sinema Evi'nin hazırladığı seçkide iki Steven Spielberg filmi birden yer alıyor: 1961 yapımı klasik müzikal Batı Yakası'nın Hikayesi'nin geçen yıl vizyona giren yeniden çevrimi ve 1980'lerde çocuk olmuş herkesin hala sevgiyle anımsadığı E. T... Dahası, John Belushi ve Dan Aykroyd'lu Cazcı Kardeşler ve 2000 yılının top 5 film listesine girebilecek High Fidelity hiç şüphesiz hem müzik hem de sinemaseverleri heyecanlandıracak filmler arasında. Ayrıca, Almodovar'ın son filmi Paralel Anneler de beyaz perdede seyircisiyle buluşacak. Pek çok sinemasever tarafından Miyazaki'nin başyapıtı kabul edilen Ruhların Kaçışı Japon Büyükelçiliği, Katalonyalı şeftali yetiştiricilerinin toprağından olma tehdidiyle karşı karşıya kalışını anlatan ve bu yıl Berlin Film Festivali'nde büyük ödül Altın Ayı'yı kucaklayan Alcarras MUBI, bir Wong Kar-Wai klasiği olan Chungking Ekspresi ise Hong Kong Ekonomi ve Ticaret Ofisi Brüksel iş birliğiyle seçkide yer alıyor. Yıldızlar Altında Sinema'da Türkiye'den çok değerli iki yapımla da hasret giderilecek: Usta yönetmen Ertem Eğilmez'in ayrılmaz bir parçası olduğu Yeşilçam'ı tiye alan son filmi Arabesk ve Nesli Çölgeçen'in, hikayesi gerçek bir olaya dayanan Selamsız Bandosu filmi. Güncel bilgi ve ayrıntılar için Sinematek/Sinema Evi sosyal medya hesaplarını takip edebilirsiniz.


Oscar ve Cannes'dan ödüllerle dönen Parasite, alışılmışın dışında kurgusuyla soluksuz izlenen Squid Games gibi iddialı yapımlar, tüm dünyada yarattığı hayran kitleleriyle Güney Kore'ye olan ilginin her geçen gün artmasını sağlıyor. Parazit, Squid Games gibi yapımlarla son yıllarda dikkatleri üzerine çeken Güney Kore; 7. sanattaki başarısını turizm rotalarına dönüştürüyor. Sinema ve dizi endüstrisinde sarsılmaz bir başarı elde eden Güney Kore yapımları; izleyicisini içine çeken sürükleyici hikayeleri, iddialı karakterleri, iyi oyunculukları ve yüksek prodüksiyon değerleriyle ülkeye turizm anlamında ilgiyi de artırıyor. Bu yapımların izleyiciler üzerindeki önemli bir etkisinin turizm alanında kendisini gösterdiğini belirten Kore Turizm Organizasyonu İstanbul Ofisi Direktörü Hyuncho Cho, Son yıllarda film ve dizi endüstrisindeki atılımıyla Güney Kore, artık çok daha fazla görülmek istenen destinasyonlardan biri haline geldi. Kore film ve dizilerinin yarattığı etkiyle insanlar, Güney Kore'yi ziyaret ederek, film ve dizilerde gördükleri yerlere gitmeyi, yemeklerden yemeyi, kıyafetleri satın almayı ve sadece Güney Kore'de yaşayabilecekleri güzellikleri deneyimlemeyi istiyorlar. Biz de Kore dizi ve sinemasını yakından takip eden hayranların, Güney Kore'de yaşayabilecekleri benzersiz deneyimleri onlar için bir araya getirdik. diyor. Dünyada milyonların soluksuz izlediği My dizisinin 4. bölümü; Busan'da 14 yy.'dan kalan, deniz kenarında bir kayanın üzerinde yer alan ve harika manzarasıyla dikkat çeken Haedong Yonggungsa Tapınağı'nda geçer. Bölümde Choi Mu-jin'in, ölü çete üyeleri için ayinler düzenlemek üzere ziyaret ettiği bu tapınak ziyaretçilerin en güzel dilekleri diledikleri bir cazibe noktasına dönüşmüş durumda. Benzer bir deneyim için ziyaret edilen bir diğer mekan ise, dizideki ve suç örgütünün ihaneti nedeniyle Kore'ye gelen İtalyan mafya avukatının serüvenini anlatan Vincenzo'nun çekildiği İtalyan Köyü Pinokyo ve Da Vinci. Köyün hemen girişinde yer alan 10 metrelik Pinokyo heykeli ziyaretçilerine en güzel selfie karelerini sunuyor. O romantik aşk sahnelerini unutulmaz yapan, diyaloglar kadar o sahnelerin çekildiği mekanlardır aslında. Crash Landing on You dizisinde, kahramanların ilk karşılaşmalarını konuştukları sahneye ev sahipliği yapan Pocheon Hantan Nehri Gökyüzü Köprüsü ise, size farklı bir deneyim sunuyor. Köprünün ortasındaki skywalk'tan Hantangang Nehri'ne bakarak eşsiz bir heyecanı yaşarken; aynı zamanda kanyonun panoramik manzarası eşliğinde köprüde Lee Jeong-hyeok ve Yoon Se-ri pozu verebilirsiniz. Dizi ve filmlerin klasiği olan zaman yolculuğu deneyimini, favori dizinizde gördüğünüz bir sahne gibi yaşamaya ne dersiniz? The King's Affection, Kingdom, Royal Secret Inspector Joy, The King of Tears, Lee Bangwo ve Hotel Del Luna gibi dizilerin çekildiği Mungyeongsaejae Açık Set'i, muhteşem manzarası, kale duvarları ve kapılarıyla Joseon Hanedanlığı dönemine bir yolculuk yapmanızı sağlıyor. Çay töreni, taht deneyimi ile Gonjang ve Juri gibi ceza deneyimleri ise, bu benzersiz turu daha da gerçekçi kılıyor. 'Kore filmleri hakkında daha fazla bilgim olsun' diyorsanız, Kore Film Arşivleri Federasyonu tam da sizin için biçilmiş kaftan. Filmler, senaryolar, tezler ve süreli yayınlar dahil olmak üzere, sinema materyallerini toplayan ve koruyan Kore Film Arşivleri Federasyonu'nda aradığınız her şeyi bir arada bulmak mümkün. Federasyonla aynı yerde bulunan Kore Film Müzesi ise, Parazit'te oyuncuların giydiği kostüm ve aksesuarları sergisiyle, Bonghive ve Parazit fanatikleri için olmazsa olmaz bir mekan. Busan Sinema Merkezi her yıl Ekim ayında, dünyanın her yerinden sinema severlerin akın ettiği 'Busan Uluslararası Film Festivali'ne ev sahipliği yapan bir video kültür kompleksi olarak dikkat çekiyor. Merkezin salonlarında popüler ve bağımsız film gösterimlerinin yanı sıra, çeşitli sergiler ve yapımcılarla toplantılar gibi farklı etkinlikler de düzenleniyor. Ünlü filmlerin afiş ile heykellerinin sergilendiği, Ahn Seong-ki, Hwang Jung-min, Lee Byung-hun, Kim Hye-soo, Seol Kyung-gu gibi oyuncular ile Yönetmen Kang Je-gu ve Kim Cheong-gi'nin el izlerinin yer aldığı Haeundae Sinema Sokağı ise Busan'da sinema meraklılarının mutlaka görmesi gereken noktalardan bir diğeri. Kore film ve dizilerinin unutulmaz bazı sahnelerinin de çekildiği pazarlar, aynı zamanda o hep 'alabilsem' dediğiniz ürünleri de bir arada bulabileceğiniz yerlerden. Kore'deki pazarlar arasında en bilinenlerden olan ve aradığınız her şeyi bir arada bulabileceğiniz Busan Gukje Pazarı ve Busan Kkangtong Pazarı, Ode to My Father filminin de çekiminin yapıldığı yerlerden. Filmin ana sahnesinin olduğu çiçekçi dükkanı ise, artık film afişlerinin de sergilendiği bir kafe. Güney Kore kültürünün ayrılmaz bir parçası olan Kore atıştırmalıkları birçok dizi ve filmin de vazgeçilmez unusurlarından. Samjin Balık Kek Tarih Müzesi ise Jang Man-wol'un Hotel Del Luna dizisinde mukbang'da, yağmur altında sergilediği balık köftelerini yapıp tadabileceğiniz yer. Busan'ın en eski balık köftesi üreticisi Samjin Fish Cake'in işlettiği mekanda, doğru yoğurma ve bıçak tutma hakkında alacağınız kısa bir dersten sonra, kalıplı balık köftelerinden, kendi özel şekilli balık keklerinize, pizzalı balık köfteleri ve ızgara balık köftelerine kadar birçok farklı balık köftesi çeşidini de deneyimleyebilirsiniz. Kore film ve dizilerine görsel bir renk katan geleneksel kıyafet Hanbok, birçok dizi ve sinema oyuncusu ile K-Pop idolünün de en sevdiği parçalar arasında yer alıyor. Hanboknam Gyeongbokgung'un Seul'de Gyeongbokgung Sarayı ile Cheongwadae ve Bukchon Hanok Köyü'ne bakan noktadaki mağazasında dizilerde görmeye alışık olduğumuz King, Eoudong, Satto ve Seonbi gibi eşsiz hanboklara ek olarak, gats ve saç tokası gibi çeşitli aksesuarlar da bulunuyor. Kuşkusuz ki Squid Games, merak uyandıran konusu kadar Geleneksel Kore Oyunları'nı öne çıkaran sahneleriyle de hafızalara kazınmayı başardı. '70 ve 80'lere Dönüş' sloganıyla bir retro müzesi olarak ziyaretçilerine ağırlayan Youth Memories of Retro Museum'da; 1970'lerden kalma okul kıyafetlerini deneyimleyebilir ve Squid Games'den aşina olduğumuz takji-chigi ve dalgona oyunu gibi oyunları oynayabilirsiniz. Jeonju Hanok Köyü'nde yer alan Marudal ise tamamen geleneksel oyunlara ayrılmış bir alan. Marudal'da ziyaretçiler, takji-chigi'ye ek olarak bi-seokchigi, jegi-kick, seksek ve ayakkabı fırlatma gibi farklı birçok oyunu da oynayabiliyor. Ayrıca Gonu, Tuho, Gonggi Nori, Ssangryuk gibi geleneksel Kore geleneksel oyunları da yine hazırlanıyor. Şehirlerin gece manzaraları, film ve dizilerde izleyiciyi en çok etkileyen sahneler arasında yer alıyor. Fight for My Way dizisinin çekildiği Hocheon Kültür Platformu'nun çatı katı, hem Busan Limanı ve Sanbok Yolu'nun manzarasını bir bakışta görebileceğiniz hem de bir 'yıldız okyanusu' gibi parıldayan Busan'ın gece manzarasının tadını en güzel şekilde çıkarabileceğiniz eşsiz bir yer. Kore kültürüne heyecan verici bir yolculuk için https://www. ktoturkey. com/ adresini ziyaret edebilirsiniz.


Bir duman, bakarsın, bir ayı oluvermiş, ya da bir aslan, Derken kuleli bir hisar, bir korkunç kayalık, İnişli çıkışlı bir dağ, masmavi bir yarımada, Üstünde ağaçlar, dünyamıza yukardan baş sallayan, Dünyaya ilişkin algımız, yalnızca duyularımıza gelen girdilerle belirlenmez, dünyaya dair önceki deneyimlerimizden de güçlü bir şekilde beslenir. Kimi zaman sıvası dökülmüş bir duvarda, bir ağaç gövdesinde, dağ ya da kaya oluşumlarında, bulutlarda, kaldırım taşlarında, mürekkep lekesinde veya masaya dökülen kahve kalıntısındaki, parçalı ve eksik görsel sinyalleri zihnimiz, bilinçsiz bir çıkarım süreci yoluyla, tanıdık bir imge olarak yorumlar. Yaşamımızın bir anında belki de çoğumuzun bir ya da sıklıkla deneyimlediği illüzyonun bir çeşidi olan bu durumun, psikolojideki karşılığı Pareidolia'dır. Yüz pareidoliası, olmayan yüzlerin hayali algısıdır. Bir bulutta, bir kahve köpüğünde, kaya bloklarında yüz görmek, yüz pareidoliası örnekleridir. Yüzlerin sosyal öneminden ve insanların onları işleme kabiliyetinden dolayı, pareidolia formları içinde en çok bilinen ve en iyi fark edilenidir. Bebek görmeye başladığı andan itibaren yüzleri tanır. Artık bu becerinin beynimizde kodlu olduğunu biliyoruz. Bir milyon yıl önce bebekler kendilerine gülümseyen bir yüzü tanıyamıyor, anne-babalarının kalbini kazanamıyor, bu nedenle de gelecekleri tehlikeye giriyordu. Bugün hemen her bebek insan yüzünü hemen tanıyarak kocaman bir gülümsemeyle hayatını garantiye alıyor. Carl Sagan'ın bu saptamasıyla evrimsel süreçte beynimizdeki şekil seçme düzeneğinin gelişmesiyle, hayatta kalma olasılığımızın arttığı sonucunu çıkarabiliriz. Tıpkı binlerce yıl önce doğada besin arayan bir canlının otlardan gelen ses kaynağını, avlanmak üzere gizlenmiş bir yırtıcıdan değil de rüzgardan kaynaklandığını düşünme olasılığının azalmasına paralel, hayatta kalma ihtimalinin yükselmesi gibi. Böyle belirsiz koşullarda, bir hayvanı orada değilken görmek ya da bir kayayı ayıyla karıştırmak hayatta kalmayı destekleyen bilişsel uyarlamalardır. Yazının ortaya çıkmasından çok önce, insan görsel kültürünün ilk örneklerini temsil eden paleolitik mağara resimleri, anlamı iletmek için işaretlerin kullanılmaya başlandığı tarih öncesi bir dünyaya puslu bir bakış sağlarlar. Bilim insanları, mağara resimlerini yaparken atalarımıza neyin ilham verdiğini bilmenin, kendimizi yaratıcı bir şekilde ifade etme konusundaki insani dürtü hakkında ipuçları verdiğini düşünmektedir. Muhtemelen mağaralarında tehlikeli, gizemli, karanlık ve düşündürücü yerler olması, zihnimizin bulutlarda yüzler bulmak gibi doğal şeylere anlam yükleme konusundaki evrimsel eğilimimize katkısı olmuştur. Nitekim mağarada bulunan bir avcının duvar yüzeyindeki dokularda, kıvrımlarda ya da sarkıtlarda gördüğü hayali imgeleri o günün koşullarında bulduğu araçlarla duvar yüzeyinde tamamlaması gibi. Bunun tipik bir örneği, iki dev geyiğin doğal duvar çatlaklarını ve hayvan ana hatlarını tamamlamak için mağara duvarına çizgilerle tamamlayarak tasvir edildiği Chauvet mağarasında görülebilir. Bazen durup duvardaki lekelere veya ateşten geriye kalan küllere, bulutlara, çamura veya benzer şeylere bakmanın senin için çok zor olmayacağını hatırlatıyorum, sakın bu söylediğimi hafife alma; dikkatli bakarsan, gerçekten muhteşem fikirler edinirsin. Ressamın zihni yeni buluşlarla, hayvan veya insanın savaştığı kompozisyonlarla, farklı manzara kompozisyonlarıyla ve sana onur verecek şeytan veya benzeri doğaüstü şeylerle harekete geçer, çünkü karmaşık şeylerden zihin yeni buluşlara malzeme elde eder. Leonardo da Vinci resim üzerine notlar aldığı defterindeki bu satırlarında sanatçılara pareidolia'yı zihni açmak ve onu farklı buluşlara yönlendirmek için yöntem olarak kullanmalarını öğütlemektedir. Leonardo'nun bu mesajı, sanatçının hayal gücünün ve doğuştan gelen yeteneklerinin uyanmasını teşvik ederek dünyayı algılamanın yeni yollarını keşfetmesini sağlıyor. Sergi, Paleolitik dönem mağara resimlerinden, antik dönem sanatına, bilimde gökyüzü araştırmalarına, psikolojide bireyin kişiliğini değerlendirmek amacıyla yapılan Rorschach testine, Rönesans dönemi resim ve edebiyatından modern sanata, günümüzde kullanılan yüz tanıma teknolojisi ve yapay zeka araştırmalarına kadar bir çok alanın faydalandığı pareidolia olgusundan ilham almaktadır. Pareidolia sergisinde; Ayşe Kapusuz, Bahadır Yıldız, Gülfem Kessler, Mali Çakır, Şinasi Göktürkler, Tuna Üner ve Yakup Uysal'ın yaratıcı süreçte pareidoliayı farklı bağlamlarda yöntem olarak aldığı işlerini 30 Temmuz 2022 tarihine kadar Labirent Sanat'ta görebilirsiniz. SHAKESPEARE, W., Antonius ve Kleopatra, Çev. Sabahattin Eyüboğlu, Remzi Kitabevi, İstanbul 1967. SAGAN, Carl, Karanlık Bir Dünyada Bilimin Mum Işığı, Çev. Miyase Göktepeli, TÜBİTAK&YKY, İstanbul, Ekim 1998, s.35. DAMISCH, Hubert, Bulut Kuramı-Resim Tarihi İçin Bir Katkı, Çev. Burak Şaman, Metis, İstanbul 2012, s.53.


Elif Feyza Türkmen, serigrafi baskılarından oluşan sergisinde gaz maskesi aracılığıyla geçmişte yaşanmış, şimdide yaşanan ve gelecekte yaşanacak olan kendini koruma ve hayatta kalma istencine odaklanıyor. Türkmen, deneyimlenmiş ya da algıda seçilmiş olan kimyasal savaşlar, çevre kirliliği ve Covid-19 pandemisi gibi yaşamı tehdit eden süreçlerde ortaya çıkan kendini koruma ve hayatta kalma istencini gaz maskesi aracılığıyla görünür kılıyor. Türkmen, şov mantığıyla karşımıza çıkarttığı gaz maskelerinde; korku ve acı hissini umutsuzluk, mutsuzluk ve çaresizlik olarak görünür kılmaktan çok, hayatta kalmanın bir mekanizması olarak ele alıyor. Türkmen, hem üretim biçimi olan serigrafi tekniği ile hem de tekrar mantığıyla oluşturduğu sergi düzenlemesinde; izleyiciyi çoğaltma ve tekrar kavramlarıyla birlikte düşünmeye teşvik ediyor. Sergide, korku ve acı normalleşerek yaşam istencinin bir mekanizmasına dönüşüyor, yaşam istencinin ise insan varoluşunda sonsuz, doyumsuz ve kesintisiz bir çabayla içgüdüsel olarak ortaya çıkması sorgulanıyor.


On June 23, Paola Pivi will debut an immersive project on the gallery's third floor, an 80 feet-long denim tunnel that weaves across the entire space. Entitled Free Land Scape, the tunnel will be open to the public for the duration of the exhibition. The core of Pivi's artistic vocabulary revolves around an invitation to participate in unreal scenarios within real environments. Although ostensibly simple, Free Land Scape marks a return to the key tenets of Pivi's practice the execution of unrelenting structures of wonder and play. Concurrently, the artist recently unveiled a High Line commission in New York and opened a solo exhibition at The Andy Warhol Museum in Pitsburgh.


In the studio, Epp begins by applying layers of acrylic paint onto his canvas, producing ostensibly simple compositions. Then, Epp uses oil paint for a precise rendering of objects. This stacking, a careful accumulation, recalls the layers of a photoshop file as much as it does the sublimity of Donald Judd's Stacks. Epp's choice of objects are enshrined with a certain cultural reverence: a Yankees cap, a nameplate necklace, a single smouldering cigarette. And sometimes, objects are not always objects; sometimes they are body parts, like an engorged groin or a lipstick-encased grin. These, too, are objects for Epp. If Epp's backgrounds blurred, endless, sublime are the endless scroll of an iPhone, then perhaps objects functional, clear, hyper-visible are like an emoji, expediently tacked onto a text message.


British painter Robert Holyhead (b. 1974) works mainly on delicate small-size formats covered with semi-translucent colours. Most of the time, traces of brushstrokes remain visible and form floating geometric shapes, while some parts of the canvas are left uncovered and oppose an immaculate white to the coloured variations. The elaborated edges of the shapes play with the balance between negative and positive spaces. The intimacy of this gestural fluidity comes from a precise and disciplined process devised by the artist both on his works on paper and paintings. Image: Force, 2019, oil on canvas, 210 x 140 cm.; 82 5/8 x 55 1/8 in.


5. yıl programını 6 Ekim 16 Ekim tarihlerinde gerçekleştirecek olan 212 Photography Istanbul, kültür-sanat izleyicisini fotoğraf odağında kurgulanan farklı disiplinlerin de dahil olduğu içerikler ve İstanbul'u kapsayan programıyla ağırlamaya hazırlanıyor. Fotoğraf sanatı üzerinden disiplinlerarası bir diyalog ortamı sunan Şehrin Festivali 212 Photography Istanbul, 6 16 Ekim 2022 tarihleri arasında T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı ve Türkiye Turizm Tanıtım ve Geliştirme Ajansı'nın katkılarıyla festival takipçilerini ağırlamaya hazırlanıyor. Sürdürülebilir bir sanat ve kültür geleneği oluşturmak üzere yola çıkan 212 Photography Istanbul, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür Daire Başkanlığı ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi iştirak şirketlerinden Kültür AŞ iş birliği ile şehri de paydaşı haline getirerek festivale dahil ediyor. Beşinci senesinde, sergiler, atölyeler, söyleşiler, paneller, film gösterimleri ve portfolyo incelemelerinin yanı sıra yayıncılık, dans, müzik, gastronomi gibi farklı disiplinlere de programında yer veriyor. 6 16 Ekim tarihleri boyunca 15'e yakın mekanda 50'nin üzerinde sanatçının 500'ün üzerinde eserini sanatseverlerle buluşturacak olan festivalde, fotoğrafın yanı sıra geçen sene olduğu gibi yeni medya, video sanatı, heykel, ve daha pek çok farklı yaklaşım görülebilecek. Festivalin bu seneki destekçileri arasında Yapı Kredi ve Jotun'un yanı sıra Hollanda Başkonsolosluğu, Norveç Büyükelçiliği, Cervantes / İspanya Başkonsolosluğu, Macar Kültür Merkezi, Institut Français Türkiye ve ABD Büyükelçiliği yer alıyor. 212 Photography Istanbul kamusal alanları da festivale dahil ediyor! 212 Photography İstanbul, 5'inci yılında İstanbul'un iki yakasına yayılan etkinlikleri ile şehrin farklı noktalarını festivale dahil etmeye devam ediyor. Ana mekanlar Akaretler Sıraevleri ve Yapı Kredi bomontiada olmak üzere festival bu yıl, Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi, Saint Benoit Kilisesi, Kale Tasarım ve Sanat Merkezi, Taksim Sanat, Institut Français, Yeldeğirmeni Sanat, ALAN Kadıköy, Evin Sanat Galerisi, ArtOn, Kalyon Kültür ve Koli Art Space gibi pek çok noktada katılımcılarla buluşacak. Bu yıl festival programı kamusal alanlarda da sergileri ile yer alacak. Festival meydanlarda düzenlenecek sergiler ile kamusal alana da yayılacak. 212 Photography Istanbul'un 5. Yılında Erik Kessels, Aimee Hoving, Kata Geibl, Joseph-Philippe Bevillard, Christto & Andrew, Felix R. Cid, Tina Signesdottir Hult, Emma Summerton, Lorenzo Vitturi gibi sanatçıların sergilerin yanı sıra tematik sergilerden oluşan geniş çaplı bir seçki de ziyaretçilerle buluşacak. Evcil hayvanların fotoğraflarından oluşan, güçlü bir görsel dünyaya sahip Dostlarımız, Hayvanlar başlıklı sergide, fotoğraf dünyasından öncü isimlerin eserleri yer alacak. Bu sergide William Wegman, Walter Chandoha, Martin Parr, Hellen van Meene, Tim Flach, Martin Usborne, Süleyman Kaçar ve daha fazla ismin çekmiş olduğu ikonik fotoğrafları görmek mümkün olacak. Yeryüzüne kuş bakışı bir bakış sunan Kayıp Manzaralar sergisiyle, iklim krizi ve çevre sorunları drone fotoğrafları üzerinden farklı bir yaklaşım ile ele alınacak. Floral Düşler ise fotoğraf, video ve heykel disiplinlerinden gelen sanatçıları doğa ve çiçek teması etrafında bir araya getiren etkileyici bir sergi olacak. Bu sergide Emma Summerton, Borusan Çağdaş Sanat Koleksiyonu sanatçılarından Jennifer Steinkamp ve Yunus Karma'nın çalışmalarını görebileceğiz. İstanbul Büyükşehir Belediyesi arşivinde yer alan Faik Şenol fotoğraflarının bir araya geldiği Bir Zamanlar İstanbul sergisi ile ziyaretçiler nostaljik bir İstanbul kesitiyle buluşacak. Plak Kapağı Fotoğrafları sergisinde ise, plak koleksiyonerleri Murat Abbas, Kanat Atkaya ve Burak Sülünbaz'ın kendi koleksiyonlarından bir araya getirdiği, plak fotoğraflarından yola çıkarak oluşturdukları farklı bir kürasyon görülebilecek. Sokak kültürünün dünyanın dört bir yanında önemli bir parçası olan kaykay bu sene festivalin bir diğer tematik sergisi olacak. Sergilerin yanı sıra, film gösterimleri, söyleşiler, atölyeler ve buluşmalar da 212 Photography Istanbul'da! Farklı iş birlikleri ile İstanbul'un kültür-sanat haritasına önemli katkıları olan 212 Photography Istanbul bu yıl da MUBI Türkiye ile festivale özel bir film seçkisi sunuyor. Ayrıca sinema salonlarından vazgeçmeyenler için Institut Français Türkiye iş birliğiyle seçilen filmler, festival özelinde gösterimde olacak. Her yıl olduğu gibi bu yıl da JOTUN sponsorluğunda mimari ve fotoğrafı bir araya getiren sanatçı söyleşileri ve buluşmalar 212 Photography Istanbul takipçileriyle buluşacak. Festival, mimariyi de programına dahil ederek İstanbul'un farklı noktalarını adımlayarak gerçekleştirilecek atölyeler düzenleyecek. Ayrıca karanlık oda baskı deneyimini yaşamak isteyen, eskimeyen yöntemlerin büyüsüne inananlar için gerçekleştirilecek atölyeler de festival kapsamında yer alacak. Bu yılın programına özel olarak buluşmalar başlığı altında gerçekleşecek söyleşiler ise, fotoğraf kitabı ya da fotoğraf odağındaki yayınlar kapsamında bir araya gelecek isimlerle gerçekleşecek. 212 Photography Istanbul'un 5. yılında, festival programının sürprizi gastronomi oluyor. Pop-up konserler, dans/performansın yanı sıra gastronominin görsel dünyasını şekillendirmek ve anlatmak için fotoğrafın rolüne odaklanan 212 Photography Istanbul, tadımlar eşliğinde gastronomi ve fotoğraf ilişkisine değiniyor ve farklı atölye çalışmalarıyla zenginleştirilecek olan bu alanda her iki dünyayı bir araya getiriyor. Uluslararası 212 Photography Istanbul Fotoğraf Yarışması için başvurular devam ediyor! Her yıl alanında dikkat çeken ve ufuk açan isimlerin jürisinde yer aldığı Uluslararası 212 Uluslararası Fotoğraf Yarışması için son başvuru tarihi 16 Eylül 2022. Fotoğraf etrafındaki diyalogu çeşitlendirmeyi hedefleyen yarışma her yaştan amatör ve profesyonel fotoğrafçının katılımına açık. Yarışmanın kazananı 5000 Euro ile ödüllendiriliyor. Türkiye'de gerçekleştirilen en kapsamlı uluslararası fotoğraf festivali olan 212 Photography Istanbul, uluslararası katılıma açık yarışması ile ulaştığı farklı seslerin ve sosyal, kültürel ve sanatsal olguların izini coğrafyadan ve önyargılardan bağımsız sürüyor. 212 Photography Istanbul ile ilgili tüm detaylara www.212photographyistanbul. com adresinden ve festival sosyal medya hesaplarından ulaşılabiliyor. 212 Photography Istanbul, 2018 yılından bu yana fotoğraf ve hareketli görüntüler başta olmak üzere pek çok farklı disiplinde görsel hikaye anlatımındaki yenilikleri keşfederken, farklı coğrafyalardan yetenekleri ve farklı sesleri kültür-sanat izleyicisiyle buluşturan yenilikçi bir platform olmayı sürdürüyor..


Massey Klein Gallery is pleased to present Alta Vista, a solo exhibition of new paintings by Ramiro Hernandez. The exhibition will be on view from June 3rd through July 16th. This is the artist's first exhibition with the gallery. Alta Vista presents a new collection of paintings that focus on youth, beauty, aspiration and self-discovery. Ramiro Hernandez presents scenes of idolized adolescence, innocent youth, dawning awareness and moments of discovery framed through a suburban lens. Having grown up in San Diego, the artist's work is influenced by the suburban and coastal landscapes of Southern California. Dominated by dusty and warm pinks, purples and grays, and iridescent smoggy blues, his paintings highlight the beauty and wonder of the area's awe-inspiring atmosphere. Though paradisiacal, Hernandez's snapshots are gently pervaded by concern and tenderly suggest elements of strangeness. In addition to his land- and seascape paintings, the artist's work also features adolescents and interior views. His delicately veiled subjects and domestic environments are imbued with nostalgia, referencing distant echoes and dissolving memories. The subjects are subtle and faded, allowing for the viewer to overlay their own experiences and memories onto the depicted scene. Ramiro Hernandez's paintings put the viewer into the role of voyeur one peering into an intimate moment, catching a glimpse of an innocent scene while passing by a lamplit window or happening upon a private photograph in a forgotten drawer. When viewing these secret scenes one is certain that they are witness to a fleeting, and perhaps uncanny moment, while also left wondering if they have simply been caught in a daydream or swept away by their own forgotten memories. Ramiro Hernandez graduated with a BFA in Painting from the California College of the Arts in San Francisco in 2010. The artist has exhibited at Bozo Mag in Los Angeles (2021), M+B Gallery (2022), Nino Mier Gallery in Los Angeles (2020), Harkawik in New York City (2022) and F2T Gallery in Milan, IT (2022). In September, the artist will be included in a group exhibition at Marinaro Gallery. The artist lives and works in Los Angeles, CA. Massey Klein Gallery is located at 124 Forsyth St. New York, NY 10002. Gallery hours are Thursday Sunday 12pm-5pm.


Küratörlüğünü Doç. Dr. Muharrem Çeken ve Prof. Dr. Alptekin Yavaş'ın yaptığı, Darülmülk Konya Selçuklu Sarayları sergisi, İstanbul Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nde ziyaretçileriyle buluşuyor. T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı ile Konya Büyükşehir Belediyesi'nin katkılarıyla hazırlanan sergiyi 30 Haziran-25 Ağustos tarihleri arasında ziyaret edebilirsiniz. Kubadabad Sarayı'nın eşsiz çinilerini yakından görmek isteyenlere bu sergiyi kaçırmamasını tavsiye ederim. Son dönem kazı ekip yöneticiliğini üstlenen Ankara Üniversitesi D. T. C. F. Sanat Tarihi Bölümü Doç. Dr. Muharrem Çeken bu sergi ile Selçuklu sanatını topluma anlatmaya çalışmaktadır. Kubad Abad Sarayı kazılarını esas alan bu sergi ; sadece bir saray mimarisi üzerinden anlatım değil, sarayın iç mekan duvarlarında kullanılan çini dekorasyonu ile saray hayatının toplumun gelişmişlik seviyesini göstergesidir. Bu açıdan bu sergi sadece bir arkeolojik çalışmanın sonuçlarının sergilenmesinden daha çok Geometrik, bitkisel ve figürlü bu çiniler Selçuklu resim sanatının ne kadar ileri olduğunu göstergesidir. Türk resim sanatında figür tartışması yapmadan önce Selçuklu sanatını görmemezlikten gelmememiz gerektiği hakkında bir sergi niteliğindedir. Kazı çalışmalarının günümüzde de devam ettiği Kubadabad Sarayı'ndan Selçuklu döneminin yüksek sanat anlayışına ayna tutan çiniler çıkarılmış ve dönemin mimari anlayışına ait önemli izlere rastlanmıştır. Kültürel miras niteliği taşıyan bu çiniler günümüzde Karatay Müzesi'nde sergilenmektedir. Ünlü Selçuklu tarihçisi İbn Bibi'nin Selçukname'sinde sözü geçen, I. Alaeddin Keykubad tarafından (1220-1236) Sadeddin Köpek'e yaptırılan Kubadabad Sarayı Konya Beyşehir-Isparta Yenişarbademli arasındaki yolun 5 km içerisinde Gölyaka Köyü sınırları içerisinde bulunmaktadır. Günümüze ulaşabilen tek Anadolu Selçuklu sarayı olan Kubadabad Sarayında arkeolojik kazılar halen devam etmekte, bulunan çini ve diğer eserler Karatay Müzesi'nde sergilenmektedir. Ünlü Selçuklu tarihçisi İbn Bibi, Selçukname'sinde, Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubat'ın Antalya'ya yaptığı bir yolculuk esnasında Beyşehir Gölü çevresinin güzelliğinden etkilendiğini ve buraya bir saray yapılmasını emrettiğini belirtir. Hatta rivayet odur ki Alaeddin Keykubat Beyşehir Gölü'nü gördüğünde: Cennet ya burasıdır ya da buranın altındadır demiştir. Kubadabad Sarayı, Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubat'ın av emiri ve mimarbaşı Vezir Sadeddin Köpek tarafından 1326 yılında yapılmıştır. Aynı zamanda sarayın krokisini de çizen Sultan Alaeddin Keykubat bu sarayı yaptırırken çevresine de bir şehir kurulmasını emretmiştir. 1960 yılından beri yapılan kazı çalışmaları sayesinde Kubadabad Sarayı hakkında bilgi edinme şansımız her geçen gün artmaktadır. Beyşehir Gölü'nün hemen yanında ve Anamas Dağları'nın eteklerinde bulunan bu saraydan günümüze müzeleri süsleyen nadide çinilerle, göz kamaştırıcı saray kalıntıları kalmıştır. Önceleri Bizanslardan kalma harabeler sanılan saray bölgesinin, 1949 yılında İbn Bibi'nin yazılarında geçen gizemli Kubadabad Sarayı olduğu tespit edilmiştir. İlk kez 1960lı yıllarında Alman arkeolog Katharina Otto-Dorn tarafından kazılan bölge 1980'den bugüne kazılmakta ve sarayın ana bölümleri ortaya çıkarılmaktadır. Günümüzde halen devam etmekte olan kazı çalışmaları sonucunda Küçük Saray'ın çevresindeki mimari kalıntılar ile Kız Kalesi'ndeki ana yapı ve hamam bölgesindeki çiniler açığa çıkarılmış, Malanda Köşkü'nün mevcut kısmının planı netleşmiştir. Küçük Saray'ın etrafında ise Eski Çağ'a ait buluntu ve kalıntılar tespit edilmiştir. - https://www. sabah. com. tr/egitim/kubadabad-sarayi-nerede-kubadabad-sarayi-cinileri-ve-mimari-ozellikleri-e1-5432406#:~:text=%C3%9Clkemizdeki%20bir%C3%A7ok%20tarihi%20eserden%20biri, g%C3%BCn%C3%BCm%C3%BCzde%20Konya'n%C4%B1n%20Bey%C5%9Fehir%20il%C3%A7esindedir.


oluşturuyor. Altıncı solo sergisini gerçekleştiren Buyruk, Dubai'den sonra yurt dışında düzenlenen ikinci sergisiyle izleyici karşısına çıkıyor. Habitat: Bloomda yer alan çalışmalar, alternatif bir doğa tasvirine işaret ediyor. Doğanın kendi içindeki dinamik ve dengeye mercek tutan eserlerde yer alan her bir doku ve parça fiziki hayatta yaşayan türleri ve dolayısıyla da yaşamı temsil ediyor. Doğadaki her parçanın biricikliğinden ilham alan sanatçı, birbirini tekrar eder gibi gözüken her dokuyu ve formu tek tek elde üretiyor. İlk bakışta tanıdık gelen ancak detaya indikçe tanımlanamayan biçimlerle karşılaşılan çalışmalarda sanatçı alışılmadık bir kurgu oluşturuyor. Üretimlerde karşımıza çıkan altın, platin, bakır ve sedef gibi metaller evrenin ışığını ve gücünü, yaşamın devamlılığını simgelerken, işlerin bütünü teknik olarak çok detaylı ve titiz bir süreçte ortaya çıkıyor. Buyruk'un Habitat: Bloom sergisinin merkezinde, geçmiş çalışmalarından ayrışır bir boyutta dikkat çeken 2 x 2 metre ölçülerindeki eseri yer alıyor. Farklı türlerin birleşmesinden doğan hibrit canlı formların da yer aldığı fantastik dünya, rutin bir döngüde süre gelen tekrarların içindeki farklılıkları yakalıyor. Sanatçı üretimlerini gerçekleştirdiği süreci çiçek açtığı, mutlu ve umutlu bir dönem olarak tanımlıyor.