Bu yazı, bir ölçüde günce tadında olacak: Asya'daki ilk işim 2003'te Tayland'da bir köyde bilim öğretmenliğiydi. O zamandan beri ara ara gelir giderim Tayland'a. Bu yazıda, bir ölçüde, son gelişimdeki izlenimlerimi paylaşıyorum. Bugün çamaşırları almaya gittim. Baktım çamaşırcı kadın, tertemiz hazırlamış giysileri. Esnaf mekanı olduğundan, ne fiş var ne fatura... O yüzden biraz temkinliydim, neyse ki, korktuğum başıma gelmedi. Asıl konu, bundan sonra başlıyor. Baktım, çamaşırcı, çat pat İngilizce konuşuyor; ben de 14 yıl önceden kaldığı kadarıyla Tayca sözcükler anımsıyorum. Yarı İngilizce yarı Tayca başladık muhabbete... Gururla duvardaki resmi gösterdi. Biri 20 öteki 21 yaşında iki kızı varmış. Kızlarını okutmuş; biri, Kuzey'de memleketindeymiş, Loei'da. Diğer kızı Bangkok'ta bir hastanede çalışıyormuş. Eşiyle yıllar önce ayrılmışlar, kızlarına tek başına o bakmış. Öyle gururluydu ki... Onun bu gururunu görüp çok mutlu oldum. Ama bütün sokak, seks işçileriyle dolu, evinin-dükkanının bulunduğu sokak sonu dışında... Tayland'ı ve özellikle Bangkok'u seksten ibaret görenler için öteki Bangkok adına bir örnek... Ayrıca, Bangkok dışına çıkıldığında çok daha farklı bir Tayland tablosu ortaya çıkıyor; tutucular aslında. Bangkok'ta seks işçiliği sektörü dışındaki ortalama bir Tay genci, cinselliği baskılayan bir toplum yapısı içerisinde olmadığından, zaten sevişmek için para vermiyor. Gençlerin çoğunun evlenmeden önce çokça ilişkisi oluyor. Evlilik yaşı, birçok toplumda olduğu gibi ileri atılmaya başladı. İçki nedeniyle boşanmalar olduğunu da yıllardır duyarım. Ülke, LGBTİ'ler için en rahat ülkelerden biri. LGBTİ'leri toplumun hemen hemen her kesiminde görebilirsiniz. Seks işçiliğine mahkum edilmiş değiller; ancak Bangkok'ta seks işçiliğinde de onları çokça görürsünüz. Ülkede kimse LGBTİ'leri yadırgamaz, kimse onlarla dalga geçmez. Bir birey kendini nasıl hissediyorsa, toplumun onu öyle tariflemesini ister, toplum da öyle yapar. Bunun en önemli yollarından biri, Tayca'daki kadın-erkek ayrımını belirten ifadelerdir. Örneğin, merhaba ya da teşekkür ifadelerinin sonunda erkekler 'kap' der, kadınlar 'ka' . Bir birey erkek görünümündeyse ve 'kap' yerine 'ka' diyorsa, toplum onun kendini erkek bedeninde bir kadın olarak hissettiğini anlar ve ona göre davranır. Öte yandan, tuvaletlerde 3. cins için ayrı bir kategori bulunmuyor. Bir birey kendini nasıl hissediyorsa, oraya gidiyor. Tayland, en fazla cinsiyet değiştirme operasyonlarının yapıldığı ülkelerden biri. Üst tarafları yaptırmak, alt tarafları yaptırmayla karşılaştırıldığında daha pahalı olduğundan olsa gerek, çok çekici memeleri olan, ancak alt tarafı operasyon geçirmemiş çokça kıtıy ile karşılaşabilirsiniz. Ayrıca, Bangkok, en çok Afrikalı seks işçisinin bulunduğu ülkelerden biri olarak dikkat çeker. Akşam ve gece saatlerinde sokaklarda seks pazarlığı yapıldığını, tezgahlarında dildolar başta olmak üzere seks oyuncaklarının ve Viagra başta olmak üzere çeşitli seks ilaçlarının satıldığını görürsünüz. Bütün bunlar düşünüldüğünde, bir yandan, toplumun cinsel konulardaki açıklığını olumlu bir özellik olarak görebilirsiniz, ancak öte yandan seksin kapitalizmin eliyle ticarileştirilmesi ve meta haline getirilmesi, herhalde övgüye değer bir özellik olmasa gerek. Ortalama bir Batılı, Tayland'ı barışçıl, huzur içinde, evet efendim sepet efendim bir yer sanıyor. Oysa kazın ayağı öyle değil. Tayland'ın tarihinde çok sayıda askeri darbe, ayaklanma ve katliam var. İnsanlar, adaletsizliklere karşı sessiz değil. Demokrasi Anıtı, bunun bir kanıtı. Ülkede şu an bile fiili askeri darbe olması, sokakta bunun hiç bir etkisi hissedilmiyor olsa da, aslında Tayland'ın cennet gibi bir yer olmadığı biçimindeki görüşe bir destek sunmuş oluyor. Hem düşünün, dinsel anlamda olsun laik anlamda olsun Cennnet nasıl bir yer olabilir ki?.. Bir yerin Cennet olabilmesi için sınıfsız bir toplum kurulmuş olması gerekir. Özel mülkiyetin kalktığı, kimsenin bir diğerinin çalışanı, kölesi, kiracısı vb. olmaması gerekli... Oysa Bangkok'ta başta Myanmarlılar olmak üzere önemli oranda yerli ve göçmen nüfus ya kölelik koşullarında ya da köleliğe yakın koşullarda yaşıyor.


Platform A Sanat Galerisi, yeni sezona genç sanatçı Metin Kalkızoğlu'nun Sessizlik isimli kişisel sergisi ile merhaba diyor. Sanatçının son dönem çalışmalarının yer alacağı sergi, 23 Eylül 12 Ekim 2017 tarihleri arasında TaurusAVM'deyeralan Platform A'da görülebilir. Galeri, Salı-Cumartesi 11.00-19.00, Pazar 12.00-19.00 saatleri arasında gezilebilir. Soğuğun ve sessizliğin hüküm sürdüğü donmuş bir diyar. Hipergerçekçi portrelerinin yanı sıra minimalist peyzajlar çalışan Metin Kalkızoğlu, Sessizlik adını verdiği kişisel sergisinde kağıt üzerine akrilik boya tekniğiyle çalıştığı figür içeren peyzajlara yer veriyor. 1986'da Eskişehir'de doğdu. 2014 yılında Anadolu Güzel Sanatlar Resim Bölümü'nden mezun oldu. Birçok özel ve devlet koleksiyonunda eserleri bulunmaktadır. Çalışmalarına Eskişehir'deki atölyesinde devam etmektedir. İstanbul, Ankara, Paris, Barcelona, Kişinev, Taipei dahil birçok şehirde karma sergilerde yer almıştır. 2012'de Müstesna ve 2015'te 'Olağan Sessizlik isminde iki kişisel sergisi vardır.


Londra'da Penguin Books'un Modern Classics serisi kapsamında yayınlanan Why Are We Artists? başlıklı kitap, dünya sanatına yön vermiş, 1909 ve 2012 yılları arasında yazılmış 100 manifestoyu bir araya getiriyor. İkinci manifesto ise, Bedri Baykam'ın 1984'te ABD'de yayınladığı San Francisco Manifestosu. Batılı büyük ülkelerin tüm önemli sanat sergileri ve kitaplarını tek yönlü olarak üretmeleri ve modern sanat tarihini batının bir oldu-bittisi haline getirmelerini 30 haziran ve 1 Temmuz 1984 günlerinde San Francisco Modern Sanat Müzesi'nin önünde ve ertesi gün panelde yaptığı eylemlerle protesto eden Baykam'ın çıkışı, birçok dergide yayınlanmış, en önemli sanat tarihçiler, tavır değiştirerek bakış açılarını genişletmişlerdi. Baykam'ın manifestosu bilindiği gibi daha sonra geliştirilmiş haliyle bir sanat tarihi kitabı olarak Maymunların Resim Yapma Hakkı adıyla 1994'te yayınlanmıştı.


16 Ağustos 2017 tarihinde Ordu ilinden başlayan way way way ismini verdikleri sanat yolculuğu 30 Ağustos tarihinde tamamlandı. Ressamlar Orhan Zafer ve Mümin Candaş yolculuk boyunca 5261 km yol yaparak güzergah üzerinde bulunan tarihi, kültürel ve doğal güzelikleri inceleyip resimlerini yaptılar. Toplam 21 il de 52 farklı yer gezi programında yer aldı. Ordu Yason Burnundan başlayan sanat yolculuğu 15 gün sonra tekrar Ordu da sonuçlandı. Sosyal medya paylaşımlarından gün gün takip edilen proje sanat camiasının ilgi odağı oldu. Proje kapsamında özellikle uğranılan şehirlerdeki müze, tarihi ve turustik yerler, antik şehirler, sanatçı atölyeleri ziyaret edildi ve anlık gözlemlere dayalı resim-eskiz çalışmaları yapıldı. Sanat yolculuğu uğrak noktalarında ziyaret edilen önemli uğrak noktalarından bazıları; Sinop Kalesi ve Cezaevi, Sinop Müzesi, Taşköprü, Fatih Sultan Mehmet'in fethettiğinde Çeşm-i Cihan yani Dünyanın Gözü diye nitelendirdiği Amasra şehri ve Müzesi, 1994 yılında UNESCO Dünya Miras Listesi'ne alınan Safranbolu şehri, Bursa'nın tarihi merkezi İznik şehri gölü ve tarihi yapılarından ve Mimar Sinan'ın ince ruhunu ve estetik algısını en iyi gösteren Orhan Cami ve Ayasofya Kilisesi, 8500 yıllık tarihi ile Bergama Antik Kenti ve yüzlerce önemli tarihi eseri barındıran Bergama Müzesi, İzmir ve Foça'da sanatçı atölyesi ziyaretleri, Aydın merkezde bulunan ve Apollonios ve Tauriskos isimli iki büyük heykel ustasını ve Ayasofya'ın mimarlarından Anthemios'u da yetiştiren Trallies Antik Kenti kalıntıları, yine İzmir ili Selçuk ilçesinde bulunan Efes Antik Şehri, içinde Dünyanın 7 harikasından biri olan Efes Artemis Tapınağı, bu tanrıça adına yapılmış Efes Artemis heykeli, Priapos heykeli, mermer Artemis heykeli, Mısırlı rahip heykeli, İsis heykeli, çeşitli mitolojik tanrı heykelleri ve Sokrates başı bulunan ünlü Efes Müzesi, Yine Selçuk ilçesinde Heykeltıraş Mehmet Aksoy tarafından yapılan Kurtuluş Yolu Anıtı her yıl 26 Ağustos'ta güneşle buluştuğu anda Atatürk siluetine dönüşen muhteşem eserini o tarihte gördükten sonra Aydın Söke yolu üzerinde Güllübahçe kasanbasında bulunan Mykale Dağı'nın eteklerinde M. Ö 1200 lerde kurulmuş içinde dünyanın yedi harikasından birinin mimarı Pytheos'un inşa ettiği ünlü Athena Polias Tapınağı yer alan Priene Antik Kenti, yine Selçuk ilçesindeki Hz. İsa'nın oniki havarisinden biri ve İncil'in yazarı St. Jean adına yapılmış Bazilika ve Kilisesi, Aydın ili, Germencik ilçesi, Ortaklar beldesinde bulunan Menderes Magnesiası olarak bilinen antik kentte kazı çalışmaları sürdüren Prof. Dr. Orhan Bingöl ve ekibinin çalışmalarını yerinde izledikten sonra Didim'de bulunan filozofların şehri olarak bilinen Milotos şehri sonrası ilginç mimarisi ve ressam Bedri Baykam'ın adı verilen sokaktaki köy kahvesinde çay molası projenin ara finali yapılacağı Bodrum Gümüşlük'te way way way projesi sanat danışmanlığını yapan Çetin Uyan organize ettiği Gümüşlük Forum Atölye'de worksop ve izleyicilerle yolculuğun izleri söyleşisi gerçekleştirildi. Bodrum Kalesi ve Sualtı Arkeoloji Müzesi incelemeleri sonrası Fethiye Kelebekler Vadisi dönüş yolunun son duğaı oldu. Proje Çorum'un Alaca ilçesinde yer alan Hititlerin Başşehri Hattuşa, Yazılıkaya, Alacahöyük antik kalıntıları ve Müzesi gezisi ile Mümin Candaş ve Orhan Zafer'in 15 gün süren way way way ismli sanat yolculuğu projesi 30 Ağustos 2017 tarihinde tamamlandı. Yolculuğun durak noktalarında bizlere atölyelerinde güleryüzle misafir eden sanatçı dostlarımız; Şükrü-Ülkü Kara, Turhan KA, Ali İlikler, Saldıran Özmen, Fevzi Yavuz, Sali Turan, Yusuf Zafer'e Gümüşlük Akademi'nin organizasyonunda yaptığımız workshop'a bizlerle katılan Mine Arasan ve projenin sanat danışmanlığını yapan Çetin Uyan'a Mümin Candaş ve Orhan Zafer olarak teşekkür ederiz.


Hafta başını ağır sol bacak ve boğaz ağrılarıyla geçirince, size yazımın ulaşması cumartesi gününü buldu. Ben de sizi sanat ortamımıza davet etmeye karar verdim! Geçen hafta, İstanbul sanat ile yatıp kalktı. Bu, içinde bulunduğumuz haftanın savaş gündeminden daha renkli bir tabloydu! Contemporary İstanbul ve İstanbul Bienali'nin peş peşe açılması nedeniyle, rekabetten uzak durmak istemeyen galeriler ve sanat merkezleri de mecburen aynı günlerde art arda açıldı. Sonuç aslında tam bir kimin eli kimin cebinde durum yarattı. Neredeyse, hiç kimse, insanlara verdiği katılım sözünü tutamadı. Contemporary İstanbul sabahtan akşama adeta dolup taşıyordu. İnsanlar Türkiye'nin ve dünyanın önemli sanatçılarının işlerini görebilmek için kuyruğa girip, maratona çıkmış gibi sabah akşam koşar adımlarla bütün katları ve tüm bölümleri baştan aşağı ziyaret ediyorlardı. Türk ve yabancı galericilerin sergiledikleri binlerce sanat eseri, bu yapıtları anlasa da anlamasa da onların arasında gezinmekten keyif alan on binlerin meraklı gözlerine teslim edilmişti. Piramid Sanat'ın fuar standında sergilenen 1987 yapımlı Demokrasinin Kutusu, her gün üst üste yeni ziyaretçi rekorlarını kırdı. Fuar açıldığı andan itibaren başlayan kuyruklar kapanışa kadar devam etti. Dış duvarlarında yer alan 1987 kupürleri, bugünkü yobaz gidişatın, nasıl davul çala çala geldiğinin kanıtı olarak açıkta duruyordu. Kutunun içerisine girenler, bu kavramsal-pop yapıtta bir telefon kulübesi, tuvalet, porno gözetim noktası arasında gidip geldiğini gördüler. En derin anlamıyla bir metrekare özgürlük olan Demokrasinin Kutusu, Türkiye'de adına daha sonra biraz yapay bir etiketle güncel sanat adı verilen her adımın ilk başlangıç taşı, bu iş oldu. Aynı hafta, aynı anda İstanbul Bienali'nin de açılması ve tüm programların üst üste gelip kesişmesi, aslında belki apayrı bir sanat yazısında irdelenmesi gereken gizli bir kriz yarattı. Yaşanan krizi şöyle özetleyelim: size Büyükada'da evlenen bir arkadaşınız harika bir hafta sonu daveti öneriyor; ama aynı hafta sonu sizin en yakın renktaşlarınız sizi Antalya'da yapılacak bir Kupa Finaline çağırıyorlar! Bu arada 12 yaşındaki oğlunuzun hem cumartesi, hem pazar kendi basket takımıyla Tuzla'da dört grup maçı var ve çocuk yalvarıyor Baba nolur gel izlee diye... Siz şimdi Bu hafta sonu çok güzel olaylar var diye sevinebilir misiniz? Seçim yapamamaktan belki sinirle basıp Paris'e kaçıp, uzun bir Seine Nehri gezintisine bile çıkabilirsiniz! Sinerji adı altında Contemporary İstanbul'u İstanbul Bienali ile aynı haftaya denk getirenler, böyle bir eş zamanlı ve çoklu krizler dizisine neden oldular! Üstelik İKSV'den bazı insanlar da bu durumdan bir o kadar şikayetçiyken, bunun adı nasıl sinerji oldu, pek anlaşılamadı! Tüm açılış ve davetler üst üste kesişti ve işin profesyonelleri, en hafif deyimi kullanırsak, gerçekten mağdur oldular! Fuar nasıl geçti? sorusunu soracağınız hiçbir galerici kötü geçti demez. Ama gerçekte nasıl geçtiğini bir tek Allah bilir tam olarak! 12 Eylül sonrası dönem tüm hızıyla sürerken gençler gözaltında kaybolup işkence odalarında erirken, partiler, demokratik kitle örgütleri, sendikalar, bir bir kapatılırken morali yerlerde gezinmeye başlayan ve ifade özgürlüğünü kaybeden halk kitleleri kendilerini sanata vermişti. Bu dönem mizah dergileri ve sanat dergilerinin tirajı tavan yapıyor, halk özgürce izleyemeyeceği siyasal tartışmaların acısını sanatsal metinlerden fotoğraflardan karikatürlerden heykellerden resimlerden çıkarıyordu. Önce Milliyet Sanat ardından Hürriyet Gösteri herkesi başka bir düzleme çekerken karikatür dergileri en hinoğluhin başlıklarla derinden ve çaktırmadan toplumu sarsıyordu. Şimdi Contemporary İstanbul'un ve Bienal'in gördüğü büyük ilgi bana kaçınılmaz şekilde bunu hatırlattı: Bundan 38 yıl önce, ben bağımsız bir sanatçı olarak yalnız çağdaş sanat yaparak yaşama kararı aldığımda, bana inanan annem babam dışında ailede kimse yoktu. Türkiye'de böyle bir piyasa değil, böyle bir konu bile yoktu. Dört-beş koleksiyoner, izlenimci, klasik veya oryantalist resim toplar, modern resim, Picasso veya Miro gibi bir imza taşımıyorsa, çerçöp sayılırdı. İşin ticaretini başlatan, daha önce açıp kapanan Maya gibi galerileri bir köşeye koyarsak, Yahşi Baraz oldu. Çağdaş resim deyimi henüz literatürde pek yoktu. 1983 yılında AKM'de açılan kişisel sergim, belki yıllardır görülen en büyük ve taze işlerle oluşmuş sergiydi kent için... Daha doğrusu öyle bir örnek yoktu, görülmemişti. Bu ortamda artık resmi satılanlar arasında Doğançay, Akyavaş ve ben vardık. Sonra oluşmaya başlayan bu küçücük piyasaya Kemal Önsoy, İsmet Doğan, Balkan Naci gibi önemli yeni kuşak isimler girmeye başladı. Bir Akademi'ye bağlı olmadan uluslararası bağımsız sanatçı olarak yaşama fikrim, herkese göre uçuk kaçık bir projeydi. Böyle bir örnek yoktu ülkemizden... Yola çıktıktan sonrada geri dönüşü yoktu, bir şekilde başarmaya mecburdum. Çünkü ya iyi örnek olacaktım ya da kötü bir örnek. Çıkılmaması gereken, riskler ve cehennem taşları dolu yolun kötü örneği... NASA'nın dediği gibi, Başarısızlık bir alternatif değildir denilen bölgeydi bu... Detayları geçelim, arzu edenler otobiyografimin ikinci cildi Sonsuz Okyanusta her şeyi fazlasıyla öğrenebilirler. Ama en azından şunu bilin ki öyle iki ay iki kursa katıldım diye aşırı havadan patlayacak kadar uçmuş bilgiç insanlar ortalarda böyle fink atmıyordu. İnsanların geneli ise daha mütevazı ama sanata belki daha saygılıydı. İşin hem yurtdışındaki hem de yurtiçindeki zorluklarını aşmak zorundaydık. Sizi aşırı şematik bir özet yapacağım mecburen: yurtdışında Amerika ve dört-beş büyük batı ülkesi dışında neredeyse büyük sergilerde adı geçen hiçbir şey yoktu. Büyük Batı, modern sanatın tüm kökenlerini güney ve doğu ülkelerinden almış olduğunu unutarak kendini bir ticaret seline kaptırmış, pupa yelken gidiyordu! Bu akıl almaz derecede önyargılı ve kültürel emperyalist gidişata dur demek için 30 Haziran 1984'te San Francisco Modern Sanat Müzesi önünde bir manifesto dağıttım. Öğrenci vizesi bitmiş cebinde belki 20-30 dolar olan genç bir adam, milyar dolarlık prestijli uluslararası batı sanat dünyasının akışına çomak sokuyordu. Ama içimde en küçük bir tereddüt yoktu, çünkü haklı olduğumu biliyordum. Bu yıl İstanbul fuarının açılışından önceki hafta da, beni mutlu eden önemli bir kitap elime geldi: Londra'da Penguin Books tarafından yayınlanan bu yeni yapıtta, Jessica Lack'in derlemesiyle Why are we artists? başlığıyla, sanat tarihine yön veren 100 manifesto bir araya getirilmişti. Aralarında 1933 yılından Peyami Safa'nın kaleme aldığı d grubu Manifestosu ve benim 1984 San Francisco Manifestom vardı Türkiye adına. İşin en güzel tarafı, kitabı derleyenlerin bu bilgilere, kimsenin yönlendirmesi olmadan kendi araştırmalarıyla ulaşmış olmalarıydı. 1984'te bir manifesto yazıp dağıttım ve bazı eleştirmenlerin bakış açısını değiştirdim diye dünyanın bir anda değişmeyeceğini fazlasıyla biliyordum! Bir resmimin üzerinde belirttiğim gibi bu çok uzun bir savaş olacaktı. Şimdi, 33 yıl sonra batının kendi tarih kitaplarında bunu kabul edip dile getirmesi, çok güzel ve heyecan verici bir adım ama inanın bu büyük ve uzun savaş devam ediyor; bunun kazanılması için de öncelikle kendi insanlarımızın beyninin yıkanması ve neyin mücadelesini verdiğimizi anlamaları lazım! Sanatı yalnız bir yatırım veya hava atma yöntemi olarak görenlerin bu işe katkıları yok denecek kadar az. Hiçbir zaman tekrarlamaktan usanmayacağım. Dünyanın her ülkesinde kültür bakanlıkları, belediyeler ve vakıflar, sanata ve sanatçıya katkı yapabilmek için adeta birbirleriyle yarışırlar. Türkiye'de ise bu devlet ve onu yöneten hükümetler, Atatürk ve İnönü döneminden sonra, hiçbir müze açmamışlar, ülkeyi modern veya çağdaş devlet müzesi olmayan tek devlet haline getirmişlerdir. Sakın yalnız AKP'den söz ettiğimi sanmayın. Adalet Partisi, Ecevit'in CHP'si, Milliyetçi Cephe koalisyonları, ANAP, Erbakan-Çiller ya da Mesut Yılmaz Hükümetleri, AKP'den önceki tüm hükümetler için de geçerlidir bu. Bu ayıp bir ülkeye bin yıl yeter! Türkiye, Metropolitan'ını da, MoMA'sını da, Centre Pompidou'sunu da, Tate'ini de, Royal Academy'sini de, üretememiştir! Yüzleşmemiz gereken acı gerçek budur. Bugün dahi, ülkenin 100.000'i aşkın camisine ek olarak biri Çamlıca tepesinde, diğeri Taksim'de iki kocaman cami daha inşaat halindedir. Ülkede ayrıca özel veya devlete ait, on binlerce spor tesisi vardır. Ama devlet bir adet çağdaş sanat müzesi üretememiştir! Bu vahim bir kararlılıktır ve siyaset adamlarımızın, Atatürk'ün kültür devriminden hiç mi hiç anlamadıkları bu şekilde kanıtlanmış ve kabak gibi ortaya çıkmıştır. Gerçekçi olarak da bu durumun bugünün Türkiye'sinde değişeceğine dair hiçbir emare yoktur. Tam tersine sanatçılarla alay eden, onları aşağılayan veya tehdit eden bir yapı egemendir. Bugün Türkiye'de sanat, devlete rağmen, Müslüman mahallesinde salyangoz satanlar tarafından yapılmakta ve ancak özel sektör ve koleksiyonerlerin desteği ve merakıyla ayakta durabilmektedir. Onların da birkaç tehlikeli ve hiçbir sanatsal geçmişi olmayan, çıkar peşinde koşan, eğitimsiz ve sahte bilgiçlik taslayarak kendini kabul ettirmeye çalışan sanat tacirinin entrika dolu tuzaklarına düşmeye hevesli olmaları, bu ortamı daha da dramatik hale getirmektedir. Söz veriyorum, burada bir kaç satıra sığdırmaya çalıştığım bu konuyu ileride ilk fırsatta ele alacağım. Şöyle özetleyebiliriz: Maalesef Türk çağdaş sanat dünyasının tüm yükü, İstanbul dukalığının üzerine yıkılmıştır. Amerika'da da New York, tabii ki sanatın merkezidir. Ama Kuzey Amerika kıtasında, New York dışında, Los Angeles, San Francisco, Miami, Boston, Chicago, Seattle ve onca başka bir şehirde de sanat çok ciddi fiyatlara, yat-kat fiyatlarına satılmaktadır. Belki kimse sağlıklı olarak yüzdeleri bilemez ama kesin olan bir tek şey vardır: İstanbul Türkiye'de satılan çağdaş sanatın % 94 civarını kapsıyorsa, (+-%3 hata payı ile) böyle bir oran normal hiçbir ülkede olamaz! Adanalılar, Antalyalılar, Bursalılar, Eskişehirliler veya Trabzonluların, hiçbir zaman yeterince çağdaş sanata ulaşamama gibi bir dertleri yoktur. Güzel Anadolu'nun insanları, zenginliği doktorları, mühendisleri holding sahipleri nefis evler yaptırırlar, harika arabalar alırlar, çocuklarına Londra'da veya New York'ta ev döşerler, havuz yaptırırlar, ama kesinlikle ciddi bir çağdaş sanat eserine para kaptırmazlar! Konu paraları olmaması değildir. Maalesef sanatın neden değerli ve yeri doldurulmaz, uluslararası dünya prestij göstergesi ve en önemli bir yatırım olduğunu bilmezler. Bunu öğrenmemişlerdir ve şu aşamada pek öğrenecekleri de yoktur. Yalan söylemeyelim Anadolu'dan koleksiyoner adaylar tek tük çıkabilir. Gaziantepli dostum Enver gibi, İzmirli dostum Hüseyin Bey gibi... Ama onlar istisnadır. Geneli, mesela duvar kağıdının metrekaresine 300$ vermeyi kabul edebilirler! Ama duvarlarında hala aynalar, alakasız afişler veya çiçek-böcek resimleri vardır. Yani Anadolu'dan hiçbir doktor, hiçbir bankacı, hiçbir toprak ağası kalkıp büyük bir galeriyi arayıp ya, rahatsız ettim. Bizim kız evleniyor da, harika bir villa aldık kendisine, ama beş büyük duvar için sanat eserine ihtiyacımız var dememiştir! Yani o ilk telefon, ciddi koleksiyonerler platformundan hala gelmemiştir. Ne kadar tesadüf demek istesek de bunun öyle olmadığını çok iyi biliyoruz. İnanın bunun gerekçeleri arasında mahalle baskısı da vardır. Çünkü komşuları ya sen deli misin kafayı mı yedin, bir resme bu kadar para verilir mi? demeye hazırdırlar! Kendisine, çocuklarına, iş yerine çağdaş sanat eserlerinin en ucuzunu değil, en iyisini almak için telefonunu eline alan bir vatandaşımız, henüz görülememiştir! Yeniden düzenlenen eğitim müfredatının hedefleri göz önüne alınırsa, daha da 2349 yılına kadar bu gidişle böyle bir telefon zaten çalmaz. Hem sanat aşkına, hem inadına sanat diyoruz işte bu nedenlerle!


Telga Südor Mendi tarafından kurulan Galeri Diani, geçtiğimiz yıl Yeldeğirmeni'nden Tophane'ye taşındı. Südor tarafından özel bir anlama sahip olan 'Diani' kelimesini, Galerisinin adı yapan Telga Südor Mendi ile Galeri hakkında bir söyleşi yaptık. Telga Südor: Galeri Diani 2013 yılında kuruldu ama elbette çok uzun bir hazırlık dönemi oldu desem yalan olmaz. Sanatçı bir ailenin çocuğuve sanat okumuş biri olarak hayatım boyunca bu dünyanın içinde oldum. Sıkıntılarını ve güzelliklerini çocukluğumdan beri yaşadım. Hep hayalimde kendi doğru bildiğim biçimde yönetebilecek bir galeri vardı. Yeldeğirmeni'nde dolaşırken büyükannemin Türkiye'ye geldiğinde yaşadığı evin boş ve satılık olduğunu görünce galeriyi burada kurmaya ve büyükannemin bir daha hiç görmediği ailesinin soyadını galeriye vererek O'nun anısını yaşatmaya ve bir aile geleneği olarak sanata bu yoldan devam etmeye karar verdim. T. S.: Doğrusunu söylemek gerekirse Yeldeğirmeni ne geldiğimde ilk ve tek galeri olarak işe başladım. Henüz yoktu ve birçok sanatçı atölyesi vardı. Ayrıca Kadıköy Belediyesi sanatla ilgili birçok projesini burada gerçekleştirmeye başladı. Ve bence oldukça önemli bir merkez olmaya başladı. Ancak 2015 yılına gelindiğinde ibre genelde kafelerden yana dönmeye başladı. Benden sonra açan galeriler kapandı hemen hemen hepsi kafe oldu. Yine de bazılarında hem sanat hem de edebiyat konusunda çalışmalar da yapılmaya devam ediliyor. Sanatçı atölyelerinde de artış var ancak sanat piyasası tam anlamıyla oluşacakken oluşamadı bunun nedenini de semt insanının rant isteğine bağlıyorum. Ne yazık kibu kadar çok sanatçının olduğu ve belediyenin bu kadar çok desteklediği böyle bir semt daha olmamasına rağmen semt insanı mülkünü illaki bir kafe işletmesine kiraya vermek istemekte ve ellerinde ki değerin farkına varamamaktadırlar. Galeriyi işlerimin iyi gitmesi ve memnun olmama rağmen niye taşıdım derseniz işte tam bu noktada tek olmaktan dolayı taşıdım. Çoğu insan tek olmanın iyi olduğunu düşünür ama ben ise hayatım boyunca bunun tersine inandım hep ekip olmanın birlikte olmanın gücüne inandım. Sanatta bilginin sürekli saklandığı bir ortamda tam tersine inanmak elbette güç ama doğrusu galericilerin ve sanatçıların ekip olarak çalışabilmesi elbette. Yeldeğirmeni'nin de tek olarak kalıp kısa vadede daha çok kazanç elde etmek yerine rekabetle birlikteliğin sanatta önemli bir güç olacağına inanarak semtten ayrıldım. T. S.: Evet, Tophane de birçok galeri kapandı ancak birçoğu da ayakta... Esasında her yerde galeriler kapanıyor desek daha doğru olur. İşte tam bu noktada benim bakış açma göre en doğrusu galerilerin azaldığı bir yerde açıp bölgeyi ayakta tutmaya çalışmak ve bir tür direniş göstermek. Kaldı ki bu ekonomik koşullarda galerilerin kapanması da bana çok anormal gelmiyor. Ayrıca Türkiye de dönem dönem bazı işler moda olur daha çok kazandırır. Her şeydeolduğu gibi... Sadece bu yüzden kapanan galeriler bile var. Bu işten sıkılıp başka işlere geçenler var. Ve ya bu ortamdan kazanacağı parayı kazanıp başka iş kollarında devam eden birçok işinsanı var. Olayı böyle görmek gerektiğini düşünüyorum. Şu anda kalabilenler bu işe gönülden bağlı olup sanat işine gerçekten bulaşmış olanlar. H. K.: Son yıllarda galericilerin ve sanat tacirlerinin çoğu, resim satamamaktan şikayetçi. Böyle bir süreçte aslında bir galeri işletme cesaretini göstermek dikkat çekici. T. S.: Sorunuzda sanat taciri diyorsunuz. İşte tam bu noktada şunu diyebilirim: sanat taciri değilim. Yani sadece sanat ticaretiyle ilgilenmiyorum. Bir sanat tacirine kıyasla azla yetiniyorum. Sanatçı üzerinde rant elde etmeden çalışmak en önemli kuralım. Veher şeyden önce amacım gerçek sanat eserlerinin herkes tarafından ulaşılır olabilmesinisağlamak. Örneğinyeni ev kuran genç bir insanın, bir ev dekorasyonu mağazasından büyük ve dijital baskı bir tual satın alması yerine aynı paraya çok küçük ama gerçek bir sanatçıya ait bir özgün baskı satın almasına ikna etmek gerçek amacım. Kısacası büyük kazançlar yerine kalıcı bir galeri olmayı önemsediğimden piyasanın şu an ki halini önemsemeden güven vererek ve sağlayarak başarabileceğimi düşündüm ve sizin değiminizle cesaret gösterdim. T. S.: Bu konuda şöyle diyebilirim şu anda bulunduğumuz ekonomik şartları düşünürsek hedeflerimin üstüne çıktım. Güvenilir olmak ve gerçek fiyatlar üzerinden satış yapmanın önemini işte tam bu noktada anlaşılır oldu. Hayali rakamları bir yana bırakmak ve gerçek sanatseverleri etrafınızda toplayabilip rant yerine sanatseverlere her koşulda sanat eseri sağlayabilir olmaya ve her şeyden önce sanatçıyı madden ve manen mutlu edebilmeye özen göstermek çok önemli. Bu iş kolunda sanatçı, galerici ve sanatsever alıcı üçgenini hep birlikte değerlendirebilmek esas olandır ki elimden geldiğince bu üçlüyü dengelemeye çalışarak ilerlemeye çalışıyorum. T. S.: Her şeyden önce sanata gönül vermiş olmaları ve tutkuyla bağlı olmalarını. Kısa vadede çok kazanç getirecek niteliksiz sergiler yerine nitelikli sergiler açmalarını. Eserlere spekülatif fiyatlar yerine gerçek fiyatlar koymalarını. Güvenilir olduklarını her fırsatta etik davranarak ispatlamalarını. Sanatçılara çok değer vermelerini ve onların haklarını korudukları zaman kendi haklarını koruyabildiklerini özellikle söylemek isterim. Ve elbette cesur olmaları gerektiğini söyleyebilirim.


Anlamıyorum, gelinen bir yer var; sanat adına tasarımlar: contemporary etiketiyle sunuluyor; örneğin Avignon Festivalinde, Çağdaş Tiyatro, Modern Dans; öbür taraftan Modern Müze, modern resim, Contemporary fuarlar, Modern'i etiket etmiş bienaller vs. Biliyorum amaç bir farklılığın ötesinde ortaya yeni bir şey koymak, ama nasıl anlatabilirim: önce bir müzik bulup sonra bunun eşliğinde sahnede takla atıp, bir takım garip hareketler yapmak modern dans oluyorsa; birden Bejart'ın Bolero balesini anımsadım ya da nedense her yıl Avignon Festivalinde ve de dayanamamın en üst düzeyinde yine çağdaş a adanan tiyatro denemeleri tekrar ediliyorsa, Bienaller kurmaca sloganları ötesinde bir gösterişe soyunmuş sa iyi komşu/kötü komşu!- , işte orada ben yokum! Belki farkında değildik, sanatın ideasını ters yüz edildiğinin! Gözümüzün önünde, çocukça bir duyguyla zorla elimizden alınmış bir oyuncak misali, sanatın hayal perdesini çekip alıyorlar ve kısır döngülerindeki kabızlığı Modern adına empoze ediyorlar ve de buna inanıyoruz! Tamam anladık ama görselleri izlediğimizde artık suyu çıkmış enstalasyon'lar, enayice kurgular Anlamıyorum bir özentidir gidiyor, bizi tarih de perişan edenlerin, bu emperyalist ülkelerin dümen sularından bir türlü çıkamıyoruz, biliyorum kültür daha beyaz yıkıyor çünkü sanat adına bizi yönetenler biliyorlar ki kültür önemli bir silahtır. 50 yıllarında soğuk harple başlayan etkinliğin radiationu bugün çok daha etkin; sanatı çağdaş markasıyla sığlaştıranlar, etkinliklerini medyatik sistemin yörüngesine oturtmuşlardır. Bu ipleri ellerinde tutanların amacı, sanatın kendine özgü akışı ve ya kalıtım süreci değildir; onu kışkırtarak hızlandırma, anlama, görmekten öte yargıya fırsat vermeden bulandırma, kompleks alanları yaratarak monopol, lobi güçleriyle çekim alanları oluşturmak ve de tek merkezden yönetmek. Nedir bunlar: MoMa New York, Tate Londra, Fransa ve öteki zengin ülkelerde bu iki gücün uyduları oluşturulmuştur; milyarderlerin özel koleksiyonlarını içeren vakıflar, modern müzeler, uluslararası pazarlama markaları Sothbe's, Christi's vs. bunların sahipleri de yine sözünü ettiğim milyarderdir. Konu kültür olduğuna göre büyük ülkelerin kültür programlarını da yine bu büyük lobi yönetir. Eğer Tate Modern size kendi Twitter sayfalarında buna benzer beğeni önerileri sunuyorsa, bizim gibi yönetilen sanat sömürgelerinde hemen etkin olup, benzerlerini zengin otel sahiplerinin, alış-veriş merkezlerinin patronlarının, önemli bankaların himayesinde açılan Contemporary Fuarlarında satışa sunulur ve biz de Contemporary Fuarının pırıltılı vitrinlerinde bize empoze edileni satışa sunarız. Öyle bir kompleks ki çıkmak için düş de olduğu gibi uyanmak gerekir bu kabustan!


Etkinliğe katılan on isim şu şekildedir: İsmail Akyıldız, Nihal Sarı, Figen Şahan, Gizem Nur Sözer, Nida İşbaş, Hasret Yürük, Seda Şimşek, Dilara Garip, Yağmur Savaş, Melisa Arslan, Şahika Ezgi Çay.


Buket Aslantepe'nin Uçu K açık isimli resim ve seramik sergisi 18 Ekim'de Galeri Selvin'de açılıyor. Sergi 12 Kasım'a kadar izlenebilir. Eserlerinde ki ana figür, gerçek ile hayal dünyası arasında gidip gelen, provokatif ama bir o kadarda ürkek ve duygusal ruhunun ucuna birazda erotizm dokundurarak, içindeki karmaşayı dışa yansıtan kadın dır. Resim ne vakit kendine has bir resim olur? Başka resimlerden zorlanmadan ayrıldığı vakit elbette. Sanatçının eserlerindeki figürler, geçmiş ile bugün arasında gidip gelirken, kimi zaman yalın ifade edilmiş, kimi zaman da gerçeküstü üslubu ile her figüre ayrı bir karakter katılmıştır. Buket Aslantepe, 1971 yılında Bilecik'te doğdu. 1991-1995 yılları arasında Ankara Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü Zahit Büyükişleyen Atölyesi'nde yüksek öğrenimini tamamladı. 1996 yılında Almanya'ya yerleşti ve halen çalışmalarını Stuttgart'ta sürdürüyor. Galerilerimiz Pazar günleri hariç 11:00 18:00 saatleri arasında açıktır.


Son derece basit, sıradan bir malzemeyi alıp sanatın öznesi yapmak pop art'tan itibaren sanatta yer bulan bir yaklaşım. Buradan bakıldığında Nuri Battal'ın çividen heykelleri, pop art tavrında ele aldığı söylenebilir. Malzemesini gündelik nesnelerden alan, hayatı bir anlamda hammadde gibi işleyen Pop Art, popüler olanın sanata dönüşmesini ifade ediyor. Andy Warhol, 1960'larda tüketimi çekici hale getirmek için popüler olanı gösteren reklamlardan ve renkli afişlerden yararlanarak Amerikan tüketim alışkanlıklarını, popüler kültürü konu edinmişti. Campbell çorba konserveleri, Coca Cola şişeleri, Marilyn Monroe fotoğrafları gibi kitle kültürüne ait objelerin tüketim çılgınlığıyla nasıl ambalajlanıp sunulduğunu gösteriyordu. Nuri Battal ise heykellerinde çivi kullanarak tam aksi popüler kültür nesnesini değil, kullanılıp atılmış, çakılırken eğrilmiş, işe yaramayan eğri büğrü çivileri özneleştiriyor. Onları 2 metre boyunda yaparken atıl olanı canlı, parlak renklere boyayarak rekonstrükte ederek yeni bir kavramsal zemine taşıyor. Bu üretimler hem pop art hem de postmodern bir anlayışa göndermesi olan çalışmalar. Çivi formları, parlak, canlı ve seri üretimden nesneleri olarak bir yanıyla pop arta referans verirken, diğer yanıyla pop olanı ve olmayanı, eklektik olanı ve olmayanı, her şeyi bünyesinde barındıran kuralsızlığıyla postmodernizme dahil oluyor. Battal'ın ürettiği formlar, postmodernin kaygan zeminine çakılan çiviler olarak sorgulamalar üretmemize neden oluyor. Sanatçı, heykellerinde günlük hayatın içinden, sıradan bir nesneyi alıp bir sanat ögesine dönüştürüyor. İnsan figürlerini çivi imgesine indirgeyen buminimalist tavır, yalın bir dil üzerinden kurgulanan kendine özgü bir plastize etme biçimi olarak beliriyor. Sanatçının heykellerinde arılaşmış bu biçimsel kavrayış onun sanatının en karakteristik özelliği olarak ortaya çıkıyor. Nuri Battal'ın heykellerinde çivinin metaforik bir anlamı olmalı. Çivi nasıl bir metafor olabilir sorusuna hem felsefi anlamda, hem plastik anlamda yaklaşırsak, çivi formunun kendi içinde plastik ve kurgusal değişimlerle algıya açılması oldukça çarpıcı. Çivi'nin yamulan hali sanatçının düzgün olmayan formların, kullanılıp atık ve atılan bırakılanlar üzerinden okunursa; çakılırken eğrilmiş, işe yaramayan eğri büğrü, yamulmuş çivi imgesini dışarıda bırakılan kavramıyla algıya açan bir çeşitliliğe eviriliyor. Eğri büğrü bu çiviler, modernizmin yeni, parlak gösterişi karşısında bir pürüz olarak postmodernin içinde yer buluyorlar. Nuri Battal'ın heykellerini görene kadar çivi'ye hiç alıcı gözüyle bakmamışım. Metafor olmasının yanında doğrudan insan figürünü anımsatan çivi formu, sembolik bir dil anlatımını da beraberinde getiriyor. Battal'ın resimlerinde rastladığımız düşünsel yalınlık, heykellerinde de olanca gücüyle kendini hissettiriyor. Çivilerle farklı bir özgünlük yakalayan sanatçı, son derece yalın ve minimalist bir tavırla kendi özgün dilinde üretmeye devam ediyor.


Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğretim görevlisi, Çorumlu sanatçı Murat Çelik 51 yaşında yaşamını yitirdi. Murat Çelik'i rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Liseyi bitirdikten sonra bir dönem 1985 yılında kurulan Çorum Kültür ve Sanatevi'nde kültürel çalışmalar içerisinde yer alan Murat Çelik, 1991'de Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim-İş Bölümü'nü bitirdi. 1993'de de Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde Yüksek Lisans eğitimini tamamlayan Çelik, 1995 yılında beri Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde öğretim görevlisi olarak görev yapıyordu.1993-2003 yılları arasında 6 kez kişisel sergi açan Murat Çelik, birçok seçilmiş karma sergi açılışında yer alırken, 1993 yılında Devlet Resim Heykel Yarışmasında mansiyon, 2001 Çevre Vakfı Resim Yarışması'nda da ikincilik ödülü almıştı.


- Istanbul Concept Gallery, küratör Işık Gençoğlu'nun geliştirdiği 10x10 Sergi Serisi'nin ilki Yeni Hikayeler ile 12 Eylül 2017 Salı günü kapılarını açıyor. - Sergide, 10 sanatçının toplam 100 eseri yer alıyor. Projeleriyle kültür, sanat ve tasarım dünyasını bir araya getiren Istanbul Concept, kuruluşunun 10. yılında kendi özgün ve bağımsız mekanı olarak tanımladığı Istanbul Concept Gallery'de küratörlüğünüIşık Gençoğlu'nun yaptığı Yeni Hikayeler ile kapılarını açıyor. Istanbul Concept Gallery, bu ilk sergisinde Her hayat ayrı bir hikaye ve her hikaye çok ama çok özel söylemi ile sanat dünyasınayeni mekanında giriş yaparken, sergide yer alan sanatçıların eserleri aracılığıyla izleyici farklı yaşamların içine dalıyor. Yeni Hikayeler, yılda üç defa gerçekleştirilecek 10x10 Sergi Serisi'nin ilki. 10x10 Sergi Serisi'nde, 10 sanatçının 10'ar eserinden oluşan, her bir sanatçının kendi yorumu ile ortaya çıkardığı toplamda 100 eser, 10 ayrı kişisel sergi zenginliği ve tadında sunuluyor. Grafik tasarımı Recep Yılmaz tarafından yapılan sergide;Beyza Boynudelik, Fulden Adatürk, Gabrielle Reeves, Güneş Acur, Işıl Gönen, Olga Alexopoulou, Özlem Tekdemir, Sadi Tekin, Sıdıka Rodop ve Tuğrul Selçuk'un çalışmaları yer alıyor. Aynı zamanda Istanbul Concept Gallery'nin direktörü de olan Işık Gençoğlu, sadece kendini sanatsever olarak tanımlayanları değil, yaşama dair ilgisi ve merakı olan herkesi galeriye davet ediyor. - 12 Ekim tarihine kadar sürecek Sergi, Pazar ve Pazartesi hariç haftanın her günü 12.00-19.00 saatleri arasında ziyaret edilebilir. - Galeri farklı saatlerde grup rezervasyonuna açıktır. - İzleyenler, sergi hakkındaki paylaşımlarını #10x10YeniHikayeler etiketi ile yapabilirler. Istanbul Concept Gallery, sosyal mesaj içerikli sergiler düzenleyen, sanatın herkes tarafından erişilebilir ve anlaşılabilir olması konusunda çalışmalar yapan küratör Işık Gençoğlu'nun direktörlüğünde kuruldu. Galeri, daimi ve gönüllü yaratıcı ekibi ile birlikte yaratıcı endüstrileri bir araya getiren projeleri hayata geçirmeyi ve yakaladığı sürdürülebilir başarıyı 10 yıldır devam ettiren Istanbul Concept'in bilgi birikiminden destek almayı amaçlıyor. Aynı zamanda sergi alanını özel etkinliklere açacak, kiralayacak ya da kurumsal firmalarla paylaşacak alt yapıyı da sunan Istanbul Concept Gallery, haftanın altı 6 günü, günde 10 saat kapılarını izleyenlere açabilecek bir randevu sistemi ile çalışacak şekilde yapılandı. Galeri, gündüz ve akşam saatleri için ayrı programlanmış etkinlik takvimi, farklı disiplinlerden alanının yetkin temsilcilerinin katkıları ile hazırlanacak atölye ve seminer programları, sürekli artacak ürün gamını barındıran mağazası, süreli sergileri ve özel projeleri ile yerli ve yabancı misafirlerine hizmet verecek. Istanbul Concept Gallery hayata geçireceği tüm çalışmalar ile uzun vadede sanat tarihine nitelikli bir arşiv oluşturmayı hedefliyor.


Zeynep Suda: Çanakkale doğumluyum, ailem orada yaşadı, yaşıyor. Konuya olan ilgim böyle başladı. Orada büyüdüm, üniversitede Sosyoloji okudum, sonra Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler'le devam ettim. Bu arada İngiliz Dili ve Edebiyatı da okudum. Çocukluğum denizde, Çanakkale Boğazı'nda ve Gelibolu Yarımadası'nda geçti, tüm tatillerimizi oralarda geçirdik. Bu coğrafya bende büyük bir iz bıraktı. Giderek buralarda yaşanan savaşlar ve izleri hakkında bir izlenim edindim, daha sonra bilgi, tarihe ve diğer konulara ilgi geldi. Z. S.: Bu çalışma öncesinde Gelibolu Yarımadası'ndaki hafıza mekanları hakkında çalışma yapmıştım. Hafıza mekanı kavramı çok yeni bir buluş değil, yıllar öncesinden beri kullanılmış, geçen yüzyıl başlarından itibaren teorileştirilmiş bir kavram. Ama günümüzde daha sık duyuyoruz. Toplumsal hafızayı oluşturan mekanlar var, bunlar doğal, coğrafi alanlar olabildiği gibi kentsel alanlar, kent ve manzara silüetleri, anıtlar olabiliyor. 2015-16 ders yılında Strasbourg Üniversitesi'nde bu konuda bir araştırma yaptım, orada kaldım ve bölgeyi dolaştım. Orada yaşanan savaşı, savaş sonrası ortaya çıkan toplumsal hafızayı, hafıza mekanlarını öğrenme fırsatım oldu. Dönüşümde bu konuyla ilgili çalışmalarımı bir kitaba dönüştürdüm. Z. S.: Kolektif hafıza bireysel hafızaların bir toplamından ibaret değildir. Tek tek kişiler geçmişlerine dair belirli şeyleri, olayları, anları, dönüş noktalarını, izleri hatırlarlar. Ama bunun ötesinde aynı dönemde yaşayan, benzer şeyleri paylaşan insanların oluşturduğu bir kolektif deneyim olarak hafıza sonradan yeniden inşa edilen bir şeydir. Her şeyi hatırlayamayız. Toplum da her şeyi bir yere not etmez, her şeyi hatırlayamaz. Ama bazı izler üzerinden, geçmiş deneyimleri, geçmişi yeniden inşa ederiz. Buna kolektif hafıza denilir. Biz geçmişte yaşanmış olayları, bunlara dair bırakılmış izler üzerinden biliriz, hatırlarız. Bu izler notlar, arşivler, tarih kitapları, müzeler, romanlar ya da kitapta söz edildiği gibi anıtlar, mezarlıklar olabilir. Kolektif hafıza kavramının vurguladığı önemli noktalardan biri, hafızanın kendiliğinden işlemediği, inşa edilmiş bir şey olduğudur. Z. S.: Zorunlu mudur bilmem, ama maddi dünyanın, yaşamımızın, hayatta kalmak için verdiğimiz mücadelenin, hayatımızı kazanmak için harcadığımız maddi ve zihinsel emeğin izleri bilincimizin genel çerçevesini, kim olduğumuzu belirler. Bunu söylemek düşüncelerimizi oluşturan faktörler arasında kültürü, ideolojiyi, teoriyi ihmal etmek demek değildir. Bilincimizi eğitim, kurumlar, devlet ve siyaset de etkiler. Elbette bilincimiz de yaşamımızı nasıl kurduğumuzu etkiler. Bu ikisi karşılıklı olarak etkileşim içinde oluşur. Z. S.: Avrupa uluslarının, eski imparatorlukların dünyayı paylaşmak için girdikleri büyük savaşlar tüm dünyada köklü dönüşümlere neden oldu. Büyük Savaşın sonucunda büyük imparatorluklar ortadan kalktı. Bunlardan biri de Çarlık Rusyası'ydı. Ekim Devrimi ile Çarlık Rusyası'ndan köklü dönüşümlerin yaşandığı, yepyeni bir yapı ortaya çıktı. Eski dünyadan bu köklü kopuş büyük mücadelelere neden oldu. Bu radikal dönüşümden etkilenen Avrupa'nın, Batı dünyasının eski büyük güçleri Kuzey Amerika sermayesinden yardım istediler. Ama diğerinin de bu kavgaya karışmak için pek çok nedeni vardı. Böylece kıta Avrupasını kurtaran ABD imajı ortaya çıktı. Amerika, Avrupa'nın ve dünyanın işlerine, dünya siyasetine bir büyük güç, bir yeni emperyal güç olarak dahil oldu. Z. S.: Bu konuyla ilgili geçtiğimiz yıllarda, Çanakkale savaşının 100. yıldönümünde yaptığımız bir derleme çalışmasında bir arkadaşımız çok değerli bir yazı yazdı. ( Neslişah Başaran 1. Dünya Savaşı ) Onu referans gösterebiliriz. Konu çok boyutlu, burada yapamayacağımız kadar uzun bir tartışmayı gerektiriyor. Ancak iktidarda kim olursa olsun, gerilemiş, dağılmakta olan bir imparatorluğun savaş dışında kalma şansı yoktu. Ne ekonomik ve ne de siyasi olarak kendini ayakta tutmaya gücü kalmamış Osmanlı Devleti savaşa sanıldığının aksine bir komplo ya da büyük güçlerin bir oyunu sonucu değil, maddi koşulların sonucu olarak koşar adım girdi. Z. S.: Bu iki savaş din savaşı değildir. Örgütlü dinler, dini cemaatler toplumsal alanın pek çok yönünü etkilemiştir. Tarihte din savaşları olmuştur. Ancak bu iki büyük savaş din faktörüyle açıklanamaz. Bu iki savaş daha çok emperyalist paylaşım savaşları olarak görülmelidir. Z. S.: Çanakkale Savaşı, savaşın başlangıcında İstanbul'u, başkenti korumak için, umutsuz ama bir o kadar da can havliyle verilmiş bir kavgadır. Savaşın burada yaşanmış olması bir tesadüf değil, büyük güçler boğazları geçerek İmparatorluğun başkentini esir almak istemişler, o nedenle donanmayla, deniz yolu üzerinden Boğaz'a yönelmişlerdir. Burada korunmak istenen vatan toprağıdır. Ama savaş devam edip Osmanlı Devleti yenilince, işgale uğrayıp merkezi yapı çökünce yerini yeni bir siyasi arayış ve Cumhuriyet almıştır. Z. S.: Yarımada dünyanın birçok yerindeki savaş alanı, savaş mezarlıkları gibi bir hafıza mekanına dönüşmüş durumdadır. Bir ziyaret yeri, giderek dini bir mekan halini almıştır. Pek çok ziyaretçi çeken bu alana ilişkin birçok ticari projeden söz edilebilir. Opet gibi kuruluşlar ve birçok başka küçüklü-büyüklü işletme alanın turizm potansiyelinden yararlanmak amacıyla çalışma yapmaktadır. Hediyelik eşya ticaretinden tutun da turizm işletmeciliğine uzanan geniş bir yelpazede kar getiren bir faaliyetten söz ediyoruz. Ayrıca milli park olma özelliği ortadan kalktığı için çevrede arazi satışları artmış durumdadır. Yakın gelecekte buraya yapılan siteler, turistik oteller görürsek, şaşırmayalım. Bütün bunlar alanın tarihi dokusunu bozmakta, burayı bir tür postmodern oyun alanı, tema parkına dönüştürmektedir. Z. S.: Bu ünlü bir şarkıdır. Kuzey Fransa'da Büyük Savaş sırasında Alman ordusu ile Fransız ordusu arasında birçok cephede şiddetli çarpışmalar yaşanmış, çok sayıda genç insan yaşamını yitirmiştir. Sözü edilen cephede Fransız askeri birbiri ardından sıcak çatışmanın yaşandığı alana, ölüme gönderilmiş, arkadan gelen yedek kuvvetler, öleceklerini bile bile savaşa sürülmüştür. Şarkı bunun anısını canlandırır. Siperlerde ve çamurlu yollarda geçen, hasta ve yorgun insanların ölüme gitmelerini, buradaki acıyı anlatır. Bu şarkı savaş karşıtı bir şarkı olarak halk arasında yayılmış, çok dinlenmiş ve söylenmiştir. Şarkının sonunda eğer savaş yapmak istiyorsanız, kendi kanınızla yapın, der. Sekiz gün siper, sekiz gün acı, Madem biz sefillerde bir şey yok, Bu bayların malı kalsın diye yerinde. Değil mi ki onlar için geberiyoruz burada.


Çalışmalarımla; sanatı estetik bir savaş olmaktan çıkarıp pazarda alınıp satılan bir araç haline getiren sanat tacirlerine ve sanat anlayışlarına, daha güzel bir dünyada yaşamak umuduyla, var olan sistemin bize sunduğu tüm öğreti ve dayatmalara karşı savaş açıyorum. Bu anlayıştan yola çıkarak izleyicileri, gördüklerini sandıkları gerçeklikle tekrar yüzyüze getirip, göremediklerinin gördükleri olduğunu anlatmaya çalışıyorum. Ertuğrul Berberoğlu: Sanatın farklı boyutlarını ve yönlerini belirli ölçülerde ifade eden sanata ilişkin sayısız farklı sanat tanımı yaklaşımı mevcuttur. Sanatın bütün yönlerini kucaklayabilen ve sanatın karmaşıklığını anlatabilen tek bir tanım yapmak da kolay değildir. Konuya başlangıç yapabilmek amacıyla Marmara Üniversitesi'nden hocam Prof. Dr. Tayfun Akkaya'nın sanat tanımını paylaşmak istiyorum. Sanat; hayatı tanımak, anlamak, yorumlamak ve yaşanılır kılmak amacıyla hayal gücünün yaratıcı kullanımını içeren, insan bilincinin sırlarına ve gelişmesine ışık tutan hayati bir etkinliktir. Bu tanımdan hareketle daha öznel bir tanım daha yapacak olursak sanat; gerçekliğin görünmeyen, algılanmayan boyutunu görünür kılmak, algılanır hale getirmek ve bunu yaparken de estetiğin kendine özgü dilini, anlatım yöntemlerini kullanmaktır. Diğer sanat dallarında olduğu gibi plastik sanatlarda da her gün defalarca bakıp izlediğiniz olaylar ve nesneler hayatın hareketinden arındırılmış bir biçimde sanatçı tarafından yeniden var edilir. Söz konusu nesne ve olaylar durağan bir hal alır. Böylece görünenin ardındaki gerçekliği ya da gerçekliğin kesitlerini algılamaya başlarız. Burada adı geçen nesne ve olaylar sadece somut olanları değil, aynı zamanda soyut olanları da kapsar. Düşünceler, duygular, sorular, sorgulamalar ve maddi olarak algılanabilir herhangi bir şekil ve kütlesi olmayan varlıklar da sanat aracılığıyla birer beden kazanır. İnsanın sanatsal yaratıcılığının evrimsel süreç aşamasındaki gelişiminin eşik noktası da bu soyutluğun kavranabilir, düşünülebilir ve uygulanabilir hale gelmesidir. Bu nedenle insanın sanatla birlikteliği onun ilk ortaya çıkışına kadar geri götürülebilir. Bizi herhangi bir hayvandan ayıran temel niteliklerimizden biri olan sanat; insanın İnsanlaşmasının belki de en önemli kaynağıdır. Bir toplumda sanatın durumu o toplumun gelişmişlik düzeyi hakkındaki en önemli göstergelerden biridir. Atatürk'ün Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir sözü öylesine söylenmiş bir söz olmayıp, çok güçlü bir hakikati ifade etmektedir. Sanatın bu tanımından yola çıkarak sanatçının ne olduğu, ya da olması gerektiğine dair de bir yanıt vermek gerekiyor. Her yaratım etkinliği gibi sanat da mevcut gerçekliğe bir müdahalede bulunduğu için sanatçının bu gerçeklikle gerilim ve savaş içinde olması beklenir. Sanatçının bir derdi olmalıdır. Sanatçı Dünya ile gerilim içinde olmalı, huzursuz olmalı... Kafası rahat insanın yaratıcılığı da derinliksiz olur. Sanat bu rahatsızlığın yarattığı sarsıntıların ve titreşimlerin dışa vurumudur. Bu şekilde bakınca aynı zamanda mevcut duruma ve statükoya bir karşı çıkış niteliği taşır. Sanat özü itibariyle devrimcidir ve yıkıcıdır. Kurumuş, çürümüş, insanlığın sırtında yük haline gelmiş olan yapı ve düşünceleri yıkıp yepyeni özgürlük alanları inşa etmek ve perdeleri kaldırıp gerçeği ortaya saçmak ister. Yüzeysel olanı parçalayıp, derinlerde gizleneni, gizlenmek isteneni görünür kılmak ister. Bu betimlemenin kısa ifadesi şudur; Sanat estetik bir savaştır. Sanatı estetik bir savaş olmaktan çıkarıp pazarda alınıp satılan bir araç haline getiren bazı çağdaş sanat anlayışları, sanatın esas olarak bu devrimci niteliğini kötürüm etmektedir. Bu düşünce sanatı yalnızca toplumun küçük ve seçkin bir kesiminin şımarık bir zevki haline dönüştürmektedir. Geniş toplum kesimlerine ise sanatın gereksiz, boş bir uğraş olduğu, sanatçıların ise halkın dertlerinden kopuk züppeler olduğunu telkin etmektedir. Bu tahripkar tavır daha da artarak bilimle, sanatla, yani insanlığın en gelişkin uğraşlarıyla meşgul olanlara ve aydınlara karşı bir düşmanlık yaratmaktadır. Bu sistemli tahripkar çabalar devrimci niteliğini dumura uğratmaya ve bunları küçük bir alana sıkıştırıp yalnızca piyasaya hizmet ettikleri ölçüde yaşayabilir kılmaya çalışılmaktadır. Kapitalizmin sanata yaklaşımındaki bu sakatlığa karşın sanatın içinden doğan bir güç merkezi bulunmaktadır. Kapitalist yaşamın dayattığı kısırlaşmaya, tekdüzeleşmeye, aynılaşmaya ve anlamın yitimine karşı en büyük silah yine sanatın yaratıcılığı ve doğurganlığıdır. Sanat insanlığın insanca yaşama mücadelesinin en hayati unsurlarından biridir. Sanatçının bu misyonun bilincinde olması zorunludur ve buna uygun davrandığı sürece bulunduğu çağın sınırlarını aşma olanağına kavuşabilir. E. B.: Çocukluğumu Bartın'ın, Anadolu köylerine egemen olan içe kapanık geleneksel kültürüne sahip bir köyünde geçirdim. Geçim sıkıntılarının hat safhada olduğu koşullarda ailelerin Dünya'ya getirdikleri çocuklarıyla ilgili gelecek planları takdir edersiniz ki sadece temel ihtiyaçlarını gidermek odaklı oluyor. Benim için de faklı olmadı. Henüz okul öncesi dönemimde köy hayatını ve sosyal durumu gözlemleyerek çıkarımlar yapardım. Sistemi yargılıyor olduğumu bilmeden sistemi inceliyor, eleştiriyor ve elbette kudretimin yetersiz kalmasıyla payıma içsel yıkımlar ve üzüntüler alıyordum. Bir ebeveyn yönlendirmesinin olmadığı gibi kültürel temasa geçebileceğim hiçbir atmosferi deneyimleme şansım bile olmamasına rağmen, bugün düşündüğümde anlayabildiğim plastik sanatlara yatkınlığımı ve heyecanımı keşfettim. Hayatımın dönüm noktasının bu süreçle başladığına inanıyorum. O zamana kadar ihtiyaç duyduğum tek şey dışavurum için bir araçtı ve buna artık sahiptim. Dışavurum yapabiliyor, yergileri, övgüleri, duyguları ve olayları içimde yaşamak mahkumiyetinden kurtuluyordum. İmkanlarımın yettiğince doğal malzemelerle resim-heykel yapmaya başladım. Hatta ilk eserlerim yerlere dökülen betona gelen mala izleriyle yitip gitti. Bunu sanat hayatıma aldığım ilk darbe diye gülümseyerek düşünüyorum. Ortaöğretim dönemimde bugün minnetle kendisini andığım resim öğretmenim Gülten Kılıçoğlu'nun öğretim ve yönlendirmesiyle Güzel Sanatlar Lisesi'ne girdim. Bu bir kırılma noktasıydı. Sanatın yaşam biçimi olduğu gerçekliğiyle kucaklaşıp müthiş bir açlıkla eğitimimi tamamladım ve Marmara Üniversitesi A. E. F. Resim-İş Öğretmenliği bölümüne girdim. Akademik eğitimimin bana katkısı insanlığın sanatın varlığına olan elzem ihtiyacını kavramış ve bu ihtiyaçla taşımış olduğum öznel sorumluluğun bilincine varmış olmamdır. Kendime bir kimlik bulma arayışına girdim. Bu kimlik arayışının sonrasında aradığımın geçmişten günümüze gelen hiçbir anlayışa uymadığının farkındalığına vardım. Hepsine aittim ama aynı zamanda hiç birine ait değildim. Sonra birçok akımı harmanlayıp ortaya yeni bir anlayış çıkardım. Bu anlayışa gelecekte kurmak istediğim Dev-Art grubunun ismini koyabiliriz. E. B.: Üzerinde değerlendirmelerimin devam ettiği bir süreç içindeyim. Ardından uygulamaya yönelik yol haritamızı oluşturacağız. Bu nedenle bu aşamada içeriği hakkında çok fazla bilgi vermek istemiyorum, ancak ipucu vermem gerekirse isminden yola çıkabilirsiniz. E. B.: Tavaf isimli eserimde kör inancın insanları birey olmaktan çıkarıp sürüleştirdiği ve özne olmaktan çıkarıp nesneleştirdiğini anlatmaya çalışıyorum. Gözümüze ilk çarpan siyah renkli biçim; bir kara delik gibi etrafındaki her şeyi içine çekip yutmaktadır. Kara deliklerin özelliği ışık dahil bütün kütleleri içine çekmesi ve hiçbir renk ve ışığı yansıtmamasıdır. Kara delik metaforunun buradaki işlevi aydınlığın bu kör inancın kuyusunda boğulduğunu imgelemesidir. Elbette gerçek kara deliklerden farklı olarak bizim kara deliğimizin çekim gücünü yaratan insanların kendisidir. Sanatın olduğu gibi dinsel inanç da kapitalizmin pençesine düşmekten kurtulamamıştır. Öte dünya tasavvuru, kar zarar hesabıyla planlanan bir yatırım olarak görülmeye başlanmıştır. İnsanlar bir yandan hipnotize olmuş bir halde kapitalizmin tüketim merkezlerine taparken, bir yandan da dini bir tüketim malzemesine dönüştürmektedir. Çalışmam kapitalizmle dinin bu karanlık buluşmasının insanları düşürdüğü durumu anlatmaktadır. Peki, bu buluşmanın insanlara nasıl bir etkisi olur? Kapitalizmin sürekli artan nüfusa gereksinimi vardır. Ancak bu artan nüfusun içinde düşünen, sorgulayan ve var olan sistemle savaşan beyinlere tahammülü yoktur ve bir şekilde bu grubu yok etmek ister. Yok etmenin mümkün olmadığı hallerde de insanların yoksul kaderlerine rağmen motive olabileceği mitlerle yaşam direncini sağlar. İnsanları inandır, gönüllü itaat sağla ve kontrolü ele geçir. Tavaf mitlerle altı doldurulmuş bu illüzyonu izleyicinin gözleri önüne sermektedir. E. B.: İronik olmasına rağmen beni umutlu kılan şey şimdilerde sanatın gerçek gücü anlaşılmış olacak ki; sanat bunca sansürleme, baskılama ve yasaklamalarla saldırı altındadır. Sanat yaşadığımız coğrafyada bilimsel gelişim, özgür gazetecilik, mücadeleci siyasi kimlikler kadar tehlikeli görülmemekteydi. Bugün görüyorum ki; bu farkındalık artık tamamlanmış ve sanatın bir silahsız mücadele direnişi olmasıyla toplumu ne denli etkileyebileceği gerçeğiyle yüzleşmiştir. İronik olmasının can alıcı noktası da budur. Sanatın önemi kabul görmüş, ancak yok edilme tehlikesi altına girmiştir. Mevcutta bir saldırı varsa ardından direniş doğar ve benim insanlarımıza bu konuda inancım tamdır. Bu saldırılara öğrenim çağlarında henüz gelişmekte olan muhteşem hayal gücüne ve yaratıcı dehaya sahip çocuklarımızın maruz kalması saldırıların beni en üzen boyutudur. Sanatçılarımızın aldığı en büyük darbenin ise yine sanatın atmosferi içinde var olan ve sanat lisanıyla konuşan, ancak sanatçısına satış oranlarıyla değer kıymet biçen galeriler, sanat fuarları ve bienallerin olduğunu düşünüyorum. Üzülerek söyleyebilirim ki; kapital üstünlük kullanarak nitelikli bir PR yapma şansı yakalayamayan ve bireysel olarak da sosyal ağ kuramamış nice sanatçılar yok olup gidiyor. Daha açık bir dille ifade etmek gerekirse; galeriler-fuarlar-bienaller sanatı ve sanatçıyı bir pazar haline getirmiştir. Bu sanat tacirleri zenginlerin evlerini, holdingleri vb. yerleri dekore etmekte, sanatçıları ve eserlerini koleksiyonerlere hapsetmekte ve hatta kara para aklamak isteyen kurumlara hizmet bile etmektedir. Son olarak sanatçı kimliğini onaylama derdine mahkum edilmiş ve belki bu kaygıyla esas amacı olan sanat kaygısından uzaklaşmakta olan sanatçı arkadaşlarıma da bu yanılsamanın bir parçası olmamaları gerektiği çağrısını yapmaktayım. E. B.: Öncelikli olarak esinlenme ve kopyalama arasında bulunan önemli farkın altını çizmek gerekir. Bunu açıklamak gerekirse geçmişten bu güne esinlenmeden gelişen hiç bir gelişim gösterilemez. Bilimden teknolojiye, felsefeden sanata kadar hepsinin düşünürlerinin ve yaratıcılarının kendinden öncekilerin bıraktıklarının çağrışımlarıyla, üstüne yaratıcı bir duygu, düşünce ekleyerek ilerleyebildiğini görürüz. Bu son derece olağan, olması gereken mevcut durum sanatçının gelişiminde bebeklik dönemi sayılabilecek bir süreçtir. Gelişme dönemindeyse, özgün yaratıcılığını ana sermayesi yaparak bir anlatım biçimi ve konusu geliştirmesi zorunludur. Aksi durumda ortaya çıkan kopya olmaktadır ve kopya yaratıcılıktan nasiplenemeyen bir olgudur. Tanımı itibariyle zaten bu da sanata dahil edilemez. Eser sahibi de sanatçı tanımına dahil edilemez. Gerçek sanatçı ve kopyacı kimliklerin yol ayrımı da burasıdır. Türkiye'deki sanat galerilerini, sanat fuarlarını ve bienalleri gezdiğimizde görüyoruz ki bizlere sanat eseri olarak sundukları işlerin çoğu birbirlerine benzemekte hatta tek elden çıktığı izlenimini vermektedir. Bu demek oluyor ki sanat eseri olarak sunulan çalışmaların çoğu yaratıcılıktan ve özgünlükten yoksundur. Bu da bizlere kopyacılığın yaygın bir sorun olduğu izlenimini vermektedir. Resim sanatında sanatçı ve sanatçı adaylarının düşmüş olduğu tanınma kaygısı, kendilerine ve sanata karşı dürüst olmamaları, eğitim sisteminin yetersiz kalmasının da büyük etkisiyle beraber sanat eğitimi, sanat felsefesi ve sanat psikolojisi konularında gelişim sağlayamamaları, bu sürecin gelişimindeki önemli hususlardır. Ayrıca ülkemizde sanat eleştirmenlerinin az olması, yeterli eğitim alamaması ve var olanların da dürüst olmaması etkendir. Bu etkenlerden en önemli olansa sanat-kapitalizm buluşmasıdır. Yani sanatın muhalif kimliğinden uzaklaşmasıdır. 1989 Bartın doğumludur. Marmara Üniversitesi A. E. F. Resim-İş Öğretmenliği bölümü mezunudur. Resim sanatı yanı sıra heykel ve performans sanatları üzerinde çalışmaktadır. İstanbul Ümraniye'deki atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir ve aynı zamanda bir özel eğitim kurumunda resim-heykel eğitimi vermektedir.


15 yaş ve üzeri herkes katılabilirler. - Yarışmacılar en fazla bir eserle katılabilirler. - Yarışmaya katılacaklar eserler, daha önce hiç sergilenmemiş ve herhangi bir yarışmada ödül almamış olmalıdır. - Irkçılık ve Cinsiyet ayrımcılığı yapıldığı tespit edilen çalışmalar değerlendirmeye alınmayacaktır. - Eserlerin arka yüzünde ad-soyad, yaş, imza ve e-mail adresi bulunmalıdır. - Ödül alan eserlerin her türlü kullanım hakkı Trakya Üniversite'sine aittir. - Seçici Kurul Üyeleri yarışmaya katılamazlar. Seçici kurul üyelerinden biri veya birileri gelemez ise yerine Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinden Öğretim Elemanı çağrılabilir. - Yarışmaya katılan eserlerin tümü İlhan Koman Heykel ve Resim Müzesine kalacaktır. Eserler iade edilmeyecektir. - Şartnamede belirtilmeyen konularda seçici kurul kararı geçerlidir. - Çalışmalar A4 boyutunda kağıt üzerine yapılmalıdır. - Çalışmalarda karakalem, kuru kalem, keçeli kalem, pastel, akrilik, yağlı boya, sulu boya ve dijital baskı hariç- Linol, Serigrafi, Gravür gibi her tür teknik kullanılabilir. - Eserlerin üzerine pul yapıştırma zorunluluğu yoktur. - Zarfı boyama zorunluluğu yoktur. Yarışmaya başvuran çalışmalar içinden sadece 100 çalışma sergilenecektir. 100 çalışma içinden 9'una ödül verilecektir. Dereceye girmeye hak kazananlara ödülleri, Trakya Üniversitesi'nin düzenleyeceği etkinlikte verilecektir. Dereceye giren ve sergilenmeye değer bulunan eserler belirtilen süre içinde sergilenecektir.


- The Competition is open to all artists 15 years of age or older. - Selection Committee members can not join the Competition. If a member will not be able to attend, lecturers from Trakya University Faculty of Fine Arts will be called to replace them. - Artworks previously exhibited or which brought a prize can not be submitted. - Competitors can participate with maximum of one piece. - Competitors will write their name and surname, signature, age and e-mail on the back of the works. - Works containing any form of racism or sexism will not be considered for the Competition. - Competitors agree by entering this Competition that the right of use of winning artworks belong to Trakya University. - Any issues unspecified hereby with these rules will be dealt by the Committee. - Artworks will not be sent back. - All the submitted artworks will belong to Ilhan Koman Sculpture and Painting Museum. It will be announced in March 2018 within the http://guzelsanatlar. trakya. edu. tr/ address. Only 100 works will be exhibited within the works that are submitted to the competition. 9 awards will be awarded from 100 works. The winners qualify to enter the degrees will be awarded at the event organized by the University of Trakya. Contest winners will be exhibited within the specified period and artifacts found worthy of exibition.


Son sekiz yıldır hayvanların temsili çalışmalarının önemli bir parçası olmuş sanatçı; çalışmalarının ilk zamanlarında sadece genel bir hayranlık duygusunun ön planda olduğunu ve temsili olarak ''özgürlük'' düşüncesi ile onları izlemekte olduğunu belirtmektedir. Ufuk Boy, zamanla bu eğilimindeki farkındalığın arttığını ve bu doğrultuda artık izlemenin de ötesinde hayvanları form olarak temsil etmesinin bir ihtiyaç halini aldığını söyler. Bu sürecin devamı da bu söylemini doğrulayacak şekilde eserlerinin sadece hayvan biçimlerinin üremesi ile sınırlı tutmayıp doğa ve onunla olan ilişkisini de kavrayabilme biçimlerinin ifadesi haline dönüştürdüğü görülür. Ufuk Boy, insanoğlunun yaşadığı gezegen üzerindeki tutumunu ''meydan okumak'' olarak değerlendirir ve bu meydan okumanın tam da yaşamın diğer biçimlerine saygı duyma ihtiyacını vurgular nitelikte önem kazandığını söyler. Bu söylemini de tutumuyla aynı doğrultuda hayvanlara dikkat çekerek, kendisini merkeze koyarak onları temsil etmesiyle destekler. Çünkü sanatçı için: ''Yaşamın diğer biçimlerine saygı duyma, kendime de anlam ve saygı verme biçimidir.'' Sanatçı yaşadığımız bu gezegeni paylaştığımız diğer formlarla birlikte ailenin bir parçası olarak ''animalia'' sergisinde, serbest ve sınırsız göçmen kuşları, ölü hayvanları, insan şartlandırmasının kurbanlarını temsil etmektedir. Ufuk Boy'un Aile Portresi isimli heykel sergisi 18 Ekim'de Galeri Selvin 2'de açılıyor. Sergi 12 Kasım'a kadar izlenebilir.


Doğuş Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi Dekanı Prof. Nazan Erkmen'in vefat haberi, sanat camiasında derin üzüntü yarattı. Nazan Erkmen için 17 Ekim Salı günü saat 11:00'de, Doğuş Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi'nde bir tören düzenlenecek. Erkmen'in cenazesi, aynı gün Bebek Camii'nde ikindi namazını müteakip kılınacak cenaze namazının ardından Bebek Aşiyan Mezarlığı'na defnedilecek. Nazan Erkmen'i rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Prof. Nazan Erkmen, 1945'de Balıkesir'de doğdu. Lisans, yüksek lisans, doktora eğitimini Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde tamamladı. 1994 de doçent ve 1996 da profesör oldu. 2006-2012 yılları arasında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde seçimle gelen ilk kadın dekan olarak görev yaptı. Daha sonra, 2011-2014 yılları arasında Doğuş Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi'nde dekanlık yaptı. 2017 yılında tekrar Doğuş Üniversitesi'nde dekan olarak görev aldı. Çocuklar ve büyükler için 100'ün üstünde kitap resimledi. Resimlediği önemli kitaplar arasında Gılgamış Efsanesi, Dede Korkut Öyküleri, Ömer Hayyam Şiirleri, Bir Bennu'dur İstanbul bulunmakta. Karıncanın Anıları, Kör Kedi ve Sevdalı Fare, İstanbul Efsaneleri, Mim. Cengiz Bektaş'ın yazdığı Kuşun Kanadında kitapları yayımlandı. Bunların yanı sıra sayısız kitap kapağı, afiş, şiir ve öykü resimlemeleri, aktüel ve kültürel dergilerde illüstrasyonları yayımlandı. 1998 ve 2000 de Japonya ve Bratislava Selected World Illustrators Biennal 'ne seçildi. Posta Genel Müdürlüğü tarafından Uluslararası Intercept Pullar-Masalllar ve Efsaneler Serisi, Atatürk, 23 Nisan başlığı altında pulları basıldı.


Dilim kurudu, .. sizinle dalga geçiyorlar; MODERN, CONTEMPORARY şamatası yaparak vs. Bizim en önemli özelliğimiz; bize gönderilen her şeyi.. demek batı'dan geldi, doğrudur, biz de yapalım adına geldiğimiz yer yalnız saf oyunlar değil, altında önemli ekonomik çıkarlar ve de kafa yıkama! Önemli bankaların, vakıfların ve onları müzelerinin, zengin snop milyarderlerin gösteri alanındaki bu özenmenin elbet bir gün suyu çıkacaktı ve çıktı. Kimsenin okumaya vakti olmadığı için, bu çağdaş ekonomik histeriyi eleştirenler, gazete, dergi ve de İnternet yine bunu okuyan ve de aldırmayanların ilgi alanındaydı! Bu şamatayı çökertecek belki ekonomik bir kriz olabilirdi ve de oldu da; ne yazık on yıl sonra daha beter, bu kez Arapları da bu oyuna sokarak; keriz silkelemek sistemiyle 21 yüzyıl sanat tarihini daha kapsamlı yazmayı sürdürüyorlar. Dün gördüğüm film: THE SQUARE İsveç sineması yapımı, yönetmeni Ruben Östlund daha önce yaptığı SNOW THERAPY filmiyle yine ülkesinin ve Avrupa Birliğinin önemli bir sorunu olan göç konusunu işlemişti; Göteborg'daki Afrikalı çocuklara yapılan şantaj içeriğiyle. Bu kez yönetmen önemli bir duvara çarpıyor arabasını; konu kimsenin şimdiye dek dalga geçemediği contemporary sanat yani önemli bir lobi'nin, modern müzelerin ve de onların zengin mesenlerinin nasıl manupule edildiğini, bir modern müzeyi yönetenlerin varoluşlarındaki sapmaları, saflık ve naiflik adına komik bir şekilde sunarken, İsveç'in geldiği ekonomik güç adına oluşan zengin ve yaşlı bir sınıfa karşılık bu ülkeye göçen ve de İsveçlilerin saflığını istismar eden, yalnız dilencilik ve hırsızlıkla yaşayan malum ülkelerden gelenlerin bir panoraması! Bir modern müze yöneticisinin yeni bir sergi aşamasında yaşadığı üç kaotik günü anlatırken geri planda bu müzenin sergi salonlarında absürt bir gezintiye çağırıyor bizi. Örneğin bir salondaki enstalasyonda sanatçı önemli oranda çakıl yığmış, tepecikler hesaplı, santimetre şaşmayacak! Biraz alıcı gözle bakarsak, bu çakıl yığınlarını izleyen kameraların kontrolü ve de bütün gün bunu dikkatle bekleyen bir bayan, müze bekçisi. Kaza geliyorum demez; temizlik yapan kadının dikkatsizliği bu çakıl tepeçiklerinden birine dokunuyor bu bir santimetrelik oynamayı eğer sanatçı duyarsa; eserine yapılan bir saldırı olarak alacak ve sigorta müzeden saygısızlık adına sanatçıya bir kaç milyon ödeme isteyecek vs. Virtüel değil bu filmdeki pasaj; örneğin geçen yıllarda buna benzer gerçek problemler yaşandı. Dortmund Müzesi'ndeki Martin Kippenberger'in eseri.. ne zaman tavan akmaya başlamışsa yani eser, içine su damlayan bir kova, müzede temizlikçi kadın yer biraz ıslanmış diye kovayı bir kaç cm. oynatınca, sanatçı tarafında müzeye açılan dava 800.000 Euro olarak sonuçlandı. Yine Joseph Buys'un Düsseldorf müzesindeki enstalasyondaki tereyağının erimesi ve de niceleri. Filmde müze arka planda, sandalye yığınlarının olduğu bir yerleştirme, sandalyelerin yıkılması dolby audio'yla seslendirilmiş. Her kez müze gezilerimde dikkatimi çeken; bu anlamsızlıkları bekleyen, kontrol eden kişilerin varoluşlarındaki monotonluk, sıkıcılık, rutin. Çaktırmadan bakarım; yalnız modern müze değil örneğin Louvre, çok önemli tuvallerin olduğu bir salon da olsa belli bir sabırın ötesinde çoğu kez fazla gezen olmadığında uyuyan müze gözlemcilerinin, bu kısa kestirmelerdeki ürkek düşlerini! Avrupa'nın zengin ülkeleri bugün göçün çekim alanında. Yaşadığımız tüm gerçeklerin; harplerin kayganlaştırdığı büyük sapmaların dışında Avrupa birliğinin kendi içindeki göç sonucu yaşanan absürtü ne yazık gören çok ama kavrayan az! Bazı ülkeler örneğin Romanya ve Bulgaristan, ülkelerindeki istenmeyen azınlık ve etnik olan önemli bir bölüme pasaport vererek başından silkelemiş, bunlar da bir Avrupa vatandaşı olarak önemli kentlere gelerek daha önceki yaşamlarından katiyen taviz vermeden ve hiç bir kompleks gütmeden yaşantılarını sürdürüyorlar. Dilencilik ortaçağda bile bu kadar popüler olmamıştı, yankesicilik ve hırsızlık da bu folklorun bir parçası. Filmde İsveçlilerin hümanist duygularla bu yabancılara yaklaşımı katiyen abartma değil, istismar edildiklerini düşünemeyecek kadar naif bir toplum bu İsveç! Biz değil miyiz; Avrupa'nın verdiği üç beş kuruşla dört milyon Suriyeliyi, sosyal yapılaşma düşünmeden alıkoyan! Şu bir gerçek, Ruben Östlund bunun da farkında, göçlerin insanın gelişimi ya da değişimine hiç bir etkisi olmadığının. Modern bir toplumun bu insanlara ucuz konforu dışında inanç ve kültür adına olumlu hiç bir şey vermediğini yarım asırdır izledik. Fransa'ya Cezayir harbi sonucu gelen Magrepliler kendi ilkel varoluşlarında hiç bir taviz vermediler, asimile olmak adına. Almanya'daki Türkler de öyle; Berlin'de mi yaşıyor yoksa Artvin'de mi? Filmin bir başka öğretisi de sponsor ya da mesena adına paranın akacağı kaynakların, sanat adına nasıl kullanıldığı. Genellikle zenginlik büyük aşamalarda paranın, topluma iyileştireceği sosyal sorunlara değil de sünepe, kompleks giderici loby oyunlarına, örneğin bir modern müzenin donateurü -bağış yapan- olmak, müzenin snop gösterileri, yemekli açılışlar ve bunun sağladığı medyatik şamatada baş rolde, komik olduğunu farkında olamamak adına! Katiyen hayali değil bu; bir kaç gün önce Fondation Louis Vuitton'da açılan Modern Olmak, MoMa Whitney Müzesi vs. koleksiyonlarından gelen Çağdaş Amerika Sanatı sergisi nedeniyle Milyarder Bernard Arnault'nun verdiği yemek. Daha snop, daha komik bir seremoni düşünülemez; MoMa'nın direktörü Glen D. Lowry'nin özellikle katıldığı bu gece, filmdeki yemek sahnesini aratmıyor. Birden aklıma geldi; Basel Sanat fuarı nedeniyle bir Türk Bankasının, Basel'in önemli bir otelinin fuayesini kiralayarak, bu fuar için gelen Türk müşterilerine sunduğu VİP ikramı! Komik değil mi? Performans sanatçıları da dersini alıyor bu filmde; Arjantinli performans sanatçısının gerçekleşmek istediği 'kafamızdaki küçük alan, büyük emekler harcayarak yapılmak istenen bir gösteri ve bir concept: exposion / non exposotion! Bu filmi görürseniz, belki uzun bir süredir ne demek istediğimi daha iyi anlarsınız!


Banu Taşkent: İlkokuldan itibaren bütün defterlerimin boş kısımları çizimlerle doluydu. O yıllarda öğretmenlerim her ne kadar ''Defter dediğin düzenli olmalı '' dese de benim düzenim buydu. Israrla çizmeye devam ettim. İlkokul bitene kadar kitaplarımın dahil boş kısımlarında en ufak boşluk yoktu. Yaşıtlarımın çiçek, böcek çizmesine karşın, ben oyun karakterleri ve oynadığım oyunlardan mekanlar çizerdim. Özellikle ''Tomb Raider'' ve oyun içi mekanları, çizmeyi en sevdiğim yaratı lardı. O yaşlarda her çocuk ilgisine göre yönlendirilmeli, gerekli kurslara gönderilmelidir. Lise dönemime geçtiğimde ise ders defterlerine kitaplarına değil, özel olarak edindiğim defterlere eskizler çizmeye başladım. Çiziyordum, fakat kimseye bunu gösterme ihtiyacım olmamıştı. Defterim, çizimlerim ve ben sürekli buluşup yanımıza bir dördüncü istemedik uzun yıllarca. Bu dönemde geometriye olan ilgim çizimlerime yansıdı. Lise bittiğinde ''Çevre Düzenleme ve Tasarım'' bölümünü kazanmıştım. Fakat istediğim şeyin tam olarak bu olmadığına karar verip bir dershaneye kayıt oldum. Bu sürede çok değerli bir hocam beni uzaktan izlemiş ve ''Sürekli bir şeyler karalıyorsun, daha yakından bakabilir miyim?'' sorusuyla isteklerimin ve yapabildiklerimin farkına varmamı sağladı. O yıl Hacettepe Üniversitesi Resim Bölümü' nü kazandım (2009). Okul; hayal gücümün ve becerilerimin kendi benliğimin dışına çıkmadan sanatımı ve sanat anlayışımı geliştirdiğim bir kapı oldu. Beni ben olarak kabul edip, sanata bakışımı değiştirmeye çalışmadan, üzerine daha çok ekleyen ve gerçekten bizler için hep iyisini isteyen Sayın Hüsnü Dokak ve Sayın İsmail Ateş hocalarıma teşekkürü bir borç bilirim. Bu dönemde birçok karma sergiye katıldım. Saraybosna' da ''Dört Kuşak Çağdaş Türk Sanatı'' adı altında Adnan Turani, Turan Erol, Burhan Doğançay, Zafer Gençaydın, Hayati Misman, M. Zahit Büyükişliyen gibi bir çok sanatçıyla aynı sergide yer aldım. Lisans dönemini şeref öğrencisi olarak bitirdim. Ardından 2015 yılında Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Bölümü Yüksek Lisans programını kazandım. Burada resimlerime ''Yığın'' projemi ekleyerek devam ettim. Bu proje demir yığınlarının geometrik formlar ve renklendirmeyle şu ankinden daha akılda kalıcı, görselliği bozmak yerine destekleyici olmasıdır. Tez konumu ise ' Geometrik formların Konstrüktif Yapılanması' adı altında sürdürmekteyim. Gerçekten istenilen, değer verilen ve peşinden koşulan her hayali gerçekleştirmemiz mümkün. Sadece fazlasıyla çalışmak, hedefler belirlemek ve bu hedefler doğrultusunda her türlü bilgiye aç olmak gerekir. B. T.: Nesnelerin şehrin gri, yığın ve soğuk görüntüsünden uzaklaştırılıp, renklendirilmesi aynı zamanda geometrinin keskin çizgileri sayesinde yeniden hayat bulmasıdır. Şehir görselliği açısından bu durumun nesnenin kendi yüzeyinde de uygulanması gerektiğini düşünmekteyim. B. T.: Geometrik dilin sözlüğe çevrilerek kendi dünyamın ve hikayelerimin yaratımıdır. Uyguladığım 3 katmanın kendi içlerinde bağlantıları olup, renk, şekil ve renk geçişleriyle kendi dünyamı anlatmaktayım. Farkı ise; bir elektrik direği resmederken onu olduğu renklerle değil olması gereken renklerle boyamamı veya direğin arkasındaki ilk katmanda geometrik şekillerin, renklerin ve hatta boyama tarzının bir anlamı ve kurgulayarak sadece kendimde gizlediğim olayları örnek gösterebilirim. Ulaşmak istediğim hedef ise; herhangi bir maddeden yapılmış, ne olduğu önemli olmayan her yığının bir sanat eserine dönüştürülebileceği ve böylelikle sokağa çıktığımızda müzeler, galeriler dışında sokakta da sanatı yaşayabileceğimiz alanlar oluşturmaktır. B. T.: Sanat gözle görülenin dışında çoğu kişinin hayal bile edemediği düşüncelerin, mekanla birleşerek tek formdan koşarak kaçma çabasıdır. Geometriyi harf harf kurgulayarak çağdaş çizgiyi yakalamadaki çabam, bir ''J. R. R. Tolkien'' kadar olmasa bile bir nebze geometrinin resimlerimde uyguladığım hikayelerimin yeni bir dil, yeni bir dünya, sözlük niteliğinde kurgularımı yazmamı sağlamıştır. Aynı zamanda sanatın fotografik düzeyde olmaması gerektiğini düşünüyorum. Ayrı kulvarlardaki iki atı aynı düzlemde nasıl yarıştırabilirsiniz ki! Sanatçı kendi iç dünyasını dışa aktarmalıdır. Sadece gözünün gördüğünü resmetmek, kopya etmenin bir faklı versiyonu olduğunu düşünmekteyim. Bu yüzden gerçek bir sanat eserinin, sanatçısının iş dünyasıyla da bağlantılı olması gerekir. B. T.: Yedi yıl önce bu soruyla karşılaşsam durumun vahim olduğundan bol bol bahsedebilirdim. Fakat son yıllarda genç sanatçılara destek veren, bir kaç sanat aşığı insan var. Bu insanlar olduğu sürece Türkiye' de sanatın gelişerek devam edeceğini düşünüyorum. Dezavantaj olarak ise; bu gün ışığı insanlara destek olmak yerine kendi çıkarları için köstek olmaya çalışanlardır. Sanatçı camiasının büyümemesini isteyenler, 'para bizde kalsın' düşüncesiyle genç sanatçıların yolunu kapatmaya çalışan kişiler mevcut. Sanat; sanatçının bencilliğinden sıyrıldığında ortaya çıkar. Ne yazık ki bencil insanların fazla olduğunu düşünüyorum. Ama bahsettiğim gün ışığı insanlar var oldukça biz de varız. B. T.: Bir insanın kendine ressam diyebilmesi için özgün eserler üretmesi gerekir. Özgünlük olmayan bir yerde ressam olmaktan bahsedilemez. En başta resim yapabilmek için hayal gücü, analitik düşünebilme ve bir çift gözün çok daha fazlasını görebilme kabiliyeti gerekir. Taklit işler ya da esinlenmenin bir adım ötesine geçen sanat hırsızlığı, genç ressamların sadece genç olarak kalmasını sağlar. Bu yüzden başkasının beynine ortak olunacağına, kendi aklıyla çizdiği bir çizgi dahi onu özgün kılacaktır. B. T.: Kendi yorumum olarak ''Düzensizliğin düzenini'' yaratan ressam Adem Genç beni her zaman etkilemiştir. Sonrasında Haluk Özden ve sevgili hocam İsmail Ateş renk geçişleri ve kusursuz net çizgileriyle eserleri başında uzun zaman geçirmemi sağlamıştır. B. T.: Resim satıp satamamanın sanatımı yönlendirme ya da resim yapmaktan vazgeçme gibi bir olasılığının olmadığını düşünüyorum. Daha çok hayal edebildiğimi beyaz bir beze geçirmek beni mutlu edip, rahatlatıyor. Ben çizmesem, boyamasam, elim ve zihnim sürekli çizip boyamakta. Dünyaya on kez daha gelsem yine de resim yapacağımı kesin bir şekilde biliyorum. Bu duygular paha biçilemezdir. Bundan dolayı resim satmanın beni yüceltemeyeceği gibi satmamamın da küçülteceğini sanmıyorum. B. T.: Bir ressam ne kadar ''iyi'' olsa da adı duyulmadıkça ikinci sınıf ressam gibi davranılmasıdır. ''İyi'' ressam kime göre iyi, neye göre iyi ayrımı yapılmasına karşıyım. Ressamın iyisi kötüsü olmaz. Sadece çalışıp hak eden, çalışmayıp hak etmeyen vardır. Öyle ki; günümüzde çalışan ressamlar, bazı galerilerin işleyiş sistemi nedeniyle ışığı yanmadan söndürülmektedir. 18 Şubat 1989 Ankara'da doğdu. İlk ve Orta öğretiminin ardından, 2010 yılında Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Resim Bölümünü kazandı. 2014 yılında şeref öğrencisi olarak diplomasını aldı.2016 yılında Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Bölümü Lisansüstü Eğitimine başladı. Birçok karma sergi ve çalıştaya katılan ressam, çalışmalarına Ankara'da devam etmektedir.


Son dönemde, bazı Facebook sayfalarından ve bloglar üzerinden başlayarak yayılmaya çalışılan iddialar dizisi, sanat ortamımızda kimi ciddi rahatsızlıklar yaratmaya başlamıştır. Sürekli olarak Bir sanat eserinin, hangi diğer eserin taklidi olduğunu iddia ederek ilgi çekmeye çalışan bu kişiler, tanınan ve satılan her yerli eser sahteymiş gibi bir izlenim oluşturmaktadır. Özellikle toplumun modern ve çağdaş sanatı az biliyor olması, bu iddiaların hızla yayılmasına neden olmakta, halk arasından bu iddialara maruz kalan sanatsever vatandaşlarımız, Demek bizim bütün sanatçılarımız çalıntı eser yapıyormuş kuşkusuna düşmektedirler. Birincisi, gerçekten de başka sanatçılardan birebir eser kopya eden, referans vermeyen ve kendini çok kurnaz zanneden, etik anlayıştan yoksun kişiler vardır. Bu yadsınamaz. Ezelden beri süre gelen bir gerçektir ve özgün, gerçek, yaratıcı sanatçıların haklarını gasp eden entelektüel bir dolandırıcılık söz konusudur. İkincisi, sanat eleştirisinde nasıl övgüye yer varsa, yergiye de yer olacaktır. Eleştiri olmazsa, çağdaş sanatta iddialı ve özgün arayış içeren yenilikçi anlayış ne gelişebilir, ne de kendini kabul ettirebilir. Hiç kimsenin bir diğerine Şu ya da bu sanatçıyı eleştirme veya entelektüel-görsel telif haklarına veya manevi sanatsal haklara tecavüz görürsen, görmezden gel, ağzını açma, yazma, konuşma deme hakkı yoktur. Zaten bunu demek insan haklarına ve düşünceyi ifade özgürlüğü haklarına bir saldırı olur. Burada işin kritik bir noktası var ki, UPSD olarak bu net farkı ortaya koymaya mecbur olduğumuza inanıyoruz. Çalıntı veya açıkça kopya eser üretmekle, aynı sanatsal ifade alanı bölgesinde paralel çalışmalar yapmak çok farklı konulardır. Örneğin dünyada var olan çeşitli sanatsal gruplar arasında gerek boyasal, figüratif fırça darbeli hat üzerinden, gerek geometrik sanat hattı üzerinden, gerek fotoğraf deformasyonu- kaydırması-varyantları hattı üzerinden, gerek hazır-yapım mantığını kullanan hat üzerinden birbirine paralel işler çıkaran sayısız sanatçı vardır. Dolayısıyla gerek malzeme, gerek detay ince fikir kullanımı, gerek ebat-kavram-ilk izlenim hatları üzerinde açıkça intihal kokan işlerle; genel hatlar üzerinde birbirini andırabilecek işler yapan sanatçılar, çok farklı iki algı konusudur. Bunlar arasından ilk grubun kopyacılığını ortaya çıkarmak ne kadar etik bir görev ise, diğerine kopya diye saldırmak, bir o kadar bu sanatçıları haksız yere töhmet altında bırakan ve sanatseverler arasında neredeyse Türk sanatına yönelik bir aşağılama ve panik yaratan bir negatif duyarlılığa neden olabilmektedir. Üstelik bu verilerle haksız yere bazı Türk sanatçılara saldıran ve kime ait olduğu bilinmeyen hesapların sözde temiz sanat meraklıları, ilginç şekilde kimin yapıtının neden farklı olabileceğini, kimin o tarz işlere zaten daha önceden girmiş olduklarını bile düşünmeden, inanılmaz bir batı kompleksi içinde Türk sanatçı yaptıysa kesin batılıdan çalmıştır önyargısıyla, temelsiz bir batı hayranlığı ve hatta teslimiyetçiliğine mağlup olmuşlardır. Örneğin, bir eleştirmenimiz kopya olduğunu iddia ettiği Türk sanatçıdan çok daha sonra bu konu ve stile başlayan bir yabancıyı ön plana çıkarıp, Türk sanatçıyı intihalle suçlayabilmiştir Bunun kabul edilebilir bir yanı yoktur ve kabul edilemez bir tavırdır. Söz konusu eleştirmen bu acelecilikle yaptığı gaflarla kendi saygınlığını ve güvenilirliğini yok etmekte olduğunu bile fark edememiştir. Çünkü zaten gerek kopyacılık ve intihal, gerek benzer bölgede iş üretmek global bir sorunsal olmakla birlikte ülke bayraklarından bağımsızdır. Sanatın böylesine temel ve evrensel bir sorununu, sanki yalnız Türkiye'ye, Türk sanatçılara ve Türk sanat ortamına özgü bir konu olarak Türkiye'de kitleler arasında lanse etmek, son derece yanlış, üzücü ve özellikle yanıltıcıdır. Bu konulara merak duyan ve kendini ifade etmek isteyen yetkileri kendinden menkul insanların da, magazinsel bir sataşma ve düşük kaliteli bir üslup kullanma eğilimleri, ayrıca son derece düşündürücüdür. Sanatsal eleştiri, ancak farklı bir üslupla, sanat tarihsel referanslarla ve ayrı bir disiplin ve ciddiyetle yapılabilir. Bu konular hakkında kendini ifade etmek isteyen her yazarın bu ikazlara dikkat etmesinde, Türk sanatının sağlıklı geleceğini koruma açısından büyük yararı olduğu ortadadır. Sanat ortamımıza saygıyla duyururuz.


Küçükçekmece Belediyesi oldukça kapsamlı bir çalışma ile 2017-2018 kültür sanat sezonu açılışını gerçekleştirecek. Türk sanatının tartışmasız en önemli isimlerinden biri olan Bedri Rahmi EYÜBOĞLU sergisi, konseri ve sanatçının İstanbul'da kamusal alanda bulunan mozaiklerinin gezilebileceği, Bedri Rahmi'nin İstanbul Haritası ile Küçükçekmece'de kültür sezonu başlamış olacak. Türk sanatının en önemli isimleri arasında yer alan Bedri Rahmi Eyüboğlu Ressam, Şair, Akademisyen, Eğitimci, Yazar kimliği ile sayısız çalışmaya imza atmış ve Türk sanatına pek çok isim kazandırmıştır. Al Gözüm Seyreyle başlıklı bu sergi Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun bir şiir imgesinden yola çıkılarak sanatçının ilk dönem çalışmalarından son dönemine kadar olan bütün yıllarından retrospektif bir sunumun niteliğinde. Serginin en önemli özelliklerinden birisi ise bugüne dek ilk kez sanatseverlerin karşısına çıkacak eserlerin bu sergide görülebilecek olması. Sergide ayrıca sanatçının mektupları, fotoğrafları, özel eşyaları, farklı disiplinlerde yaptığı eserlerine yer verilmekte. Küratörlüğünü Erkan Doğanay'ın yapmış olduğu sergi aynı zamanda Küçükçekmece Belediyesinin yeni kültür sanat sezonu açılış programını oluşturuyor. Eyüboğlu Ailesinden alınan yaklaşık yüz eser sanatseverlerin beğenisine sunuluyor. Sergi kapsamında ayrıca Bedri Rahmi'nin İstanbul'da kamusal alanda bugün yerlerinde mevcudiyetlerini koruyan mozaiklerine geziler düzenlenecektir. Sanatçının mozaik uygulamalarında asistanlığını da yapmış olan Teoman Südor eşliğinde rehberli gezi düzenlenecek. Sergi açılışından sonra Hakan AYSEV, Derya TÜRKAN ve Hüseyin KÖROĞLU'nun yorumlarıyla Bedri Rahmi EYÜBOĞLU şiirleri orkestra eşliğinde yorumlanacak. Bedri Rahmi'nin bestelenmiş şiirleri, dinlemekten kendisini alamadığı Halk Türküleri ve artık hemen herkesin bildiği şiirleri seslendirilecek. Giresun Görele'de doğmuş, 21 Eylül 1975'te İstanbul'da vefat etmiştir. 1927'de Trabzon Lisesi'nde okurken, bu okula resim öğretmeni olarak atanan Zeki Kocamemi'nin öğrencisi olmuş, onun derslerinin etkisi ve okul müdürünün özendirmesiyle 1929'da İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'ne girmiştir. Burada Nazmi Ziya ve İbrahim Çallı'nın derslerine katılmıştır. 1932 yılında Paris'e, ağabeyi Sabahattin Eyüboğlu'nun yanına giderek 1 ay süreyle AndreLhote'un atölyesinde resim çalışmıştır. Daha sonra evleneceği Rumen asıllı eşi Eren Eyüboğlu ile de burada tanışmıştır. Bu tarihlerde Matisse, Brague ve Chagall'ın resimleri ile Türk geleneksel sanatlarını incelemiştir. Bedri Rahmi, 1934 yılında, Yeni Adam dergisinde ressam olarak çalışmaya başlamış ve bu dönemde şiirleri de edebiyat dergilerinde yayımlanmaya başlamıştır. Akademi Diploma yarışmasında Yol İnşaatı konulu resmi ile üçüncü olan Bedri Rahmi, bu sonuçtan memnun kalmayarak yeniden yarışmaya hazırlanmak için mezun olmamayı göze almıştır. 1934 yılında 30 resim ile D Grubu Sergisi ne katılmıştır. 1935 yılında ise ilk kişisel sergisini Bükreş'te açmıştır. 1936'daki diploma yarışmasında Hamam adlı kompozisyonuyla birinci olmuştur. Cumhuriyet devrinin ilk yurt dışı sergisi olan ve Moskova'da gerçekleştirilen Türk Resim ve Heykel Sergisi ne üç resim ile katılmıştır. 1937'de Cemal Tollu'yla birlikte Akademi'nin Resim Bölümü Şefi Leopold Levy'nin asistanı olan Bedri Rahmi, birçok ressamın katıldığı CHP'nin kültür programı çerçevesinde Yurt Gezileri kapsamında resim yapmak için 1938'de Edirne'ye gitmiştir. Bu dönem resimlerinde köy manzaraları, köy kahveleri, faytonlu yollar, iğde dalı takmış gelinler gibi Anadolu'ya özgü görünümler egemendir. 1939 yılında Birinci Devlet Resim ve Heykel Yarışması'nda Figür adlı yapıtı ile üçüncülüğü Arif Kaptan ile paylaşmıştır. 1941 yılında 'Yaradana Mektuplar' adlı ilk şiir kitabını yayımlamıştır. 1940'lardan sonra duvar resimlerine yönelen Eyüboğlu, 1941'de de yine 'Yurt Gezileri' ile Çorum'a ve İskilip'e gitmiştir. İskilip gezisi onun resim anlayışı üzerinde derin etkiler bırakmıştır. Resimlerinde han avluları, halay çekenler, çocuk emziren kadınlar, saz çalan aşıklar gibi temaları işlemeye başlamıştır. 31 Ekim1942 tarihinde Dördüncü Devlet Resim ve Heykel Yarışması'nda ikincilik ödülünü kazanmıştır. İlk duvar resmini 1943'te İstanbul'da, Ortaköy'deki Lido Yüzme Havuzu için yapmıştır. 1947 yılında '10'lar' grubunun kurucularından biri olarak Bedri Rahmi, 1950 yılında Ankara'da 'retrospektif' bir sergi düzenlemiş ve büyük ilgi görmüştür. Bedri Rahmi aynı yıl Paris'te bulunan İnsan Müzesi'nde ilkel kavimlerin sanatını incelemiştir. Bu incelemeleri, onu güzelin aynı zamanda yararlı da olabileceği, yararlı olmanın güzelin gücünü eksiltmeyeceği düşüncesine ulaştırmış ve sanatını bu felsefe yönlendirmeye başlamıştır. Mozaik çalışmalarına 1950'lerde başlayan sanatçı, 1958'de Uluslararası Brüksel Sergisi için 272 m 'lik bir mozaik pano gerçekleştirmiş ve bu yapıtıyla serginin büyük ödülü olan altın madalyayı kazanmıştır. Bundan bir yıl sonra Paris'teki NATO yapısı için, şimdi Brüksel'de bulunan, 50 m 'lik bir mozaik pano hazırlamıştır. 1960 ve 1961'de ABD'ye gitmiştir. 1969'da Sao Paolo Bienali'nde Onur Madalyası kazanmıştır. 1940'ta 2. Devlet Resim ve Heykel Yarışması'nda resim dalında üçüncülük, 1943'te aynı yarışmanın 4'üncüsünde ikincilik ve 1972'de de 33. yarışmada birincilik ödülünü alan Bedri Rahmi; ölümünden sonra 1976'da Ankara'da Yaşayan Bedri Rahmi adıyla ve İstanbul'da da Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde adına düzenlenen bir sergiyle anılmıştır. 1984'te İstanbul'da Bedri Rahmi-Her Dönemden adlı bir toplu sergisi açılmıştır. Bedri Rahmi Eyüboğlu, Akademi'deki ilk yıllarından sonra temel bilgilerini Paris'te AndreLhote'un akademisinde edinmesine karşın onun kübist ve yapımcı yaklaşımını benimsememiş, Dufy ve Matisse'i kendine daha yakın bulmuştur. Paris'ten döndükten sonra Anadolu ve Trakya gezilerinde yaptığı resimlerde, İstanbul görünümlerinde Dufy'nin renk ve çizgi anlayışının etkileri görülür. Zamanla bu etkiden sıyrılan Bedri Rahmi, halk sanatını sağlam bir kaynak olarak görmeye başlamıştır. Halk sanatından yola çıkarak yeni anlatım biçimleri aramış, minyatürlerden de esinlenmiştir. Anadolu kilimlerinin geometrik, soyut biçimleri; çini, cicim, heybe, yazma ve çorapların bezeme düzeni ve renk uyumlarını kaynak olarak kullanmış, motifin ağırlık kazandığı süslemeci bir tutumla resimler yapmıştır. Ancak yalnızca motifleri resme uygulamakla yetinmemiş, renk ve malzeme araştırmalarına da girmiştir. Çeşitli teknikleri deneyerek gravür, mozaik, heykel ve seramik alanlarında birçok ürün vermiştir. Yine bir halk sanatı olan yazmacılığa da yönelmiş, kumaş üstüne baskılar yapmış, bu çalışmalarını öğrencileriyle birlikte de yürütmüştür. İki yıl kadar süren ABD gezisinden sonra değişik malzemelerden yararlanarak soyut resimler ve renk düzenlemelerine yönelmişse de, yaşamının son yıllarında yeniden eski konularına dönmüştür. Kemençeciler, gecekondular, hanlar, kendi portreleri, balıklar ve kahvelerle, yeni renk ve doku deneyimlerinden de yararlanarak, doğaya eğilişin ustaca ve yetkin örneklerini vermiştir. Çağdaş resim öğelerini de içeren bu çalışmalarında, konu soyuta yaklaştığı oranda, resmin de bir tür nakışa dönüştüğü izlenir. Bedri Rahmi Eyüboğlu, 1927'de başladığı resim öğretmenliğini ölümüne değin sürdürmüş, Akademi'deki atölyesinde sayısız öğrenci yetiştirerek, çağdaş Türk resmi için bu açıdan da etkili ve yararlı olmuştur. Bedri Rahmi'nin edebiyatçı yönü de onu önemli kılmaktadır. 1928'de daha lise öğrencisiyken şiir yazmaya başlamıştır. Şiirlerine, 1933'ten sonra Yeditepe, Ses, Güney, İnsan, İnkılapçı Gençlik ve Varlık dergilerinde yer verilmiştir. 1941'den başlayarak çeşitli şiir kitapları yayımlamıştır. Halk edebiyatının masal, şiir, deyiş gibi birçok türüne duyduğu hayranlık, şiirlerine de yansımıştır. Halk dilinden ve şiirinden aldığı öğeleri, kendine özgü bir biçimde kullanarak, şiir dilini halk diline yaklaştırma çabasını sonuna dek götürmüştür. Bu nitelikleriyle şiirleri, resimleriyle büyük bir benzerlik gösterir. Akıcı, rahat bir dille kaleme aldığı gezi ve deneme yazılarında ise sürekli gündeminde olan halk kültürü, halk sanatı konularındaki görüşlerini sergilemeyi sürdürmüştür. Şiirlerinde masallardan, söylencelerden, türkülerden yararlanan Eyüboğlu, insan ve doğa sevgisi, yaşama sevinci, toplumsal sorunları ele almıştır.


Çeşitli nedenlerle yerlerini, yurtlarını terk etmek zorunda kalan insanların hayatlarını konu edinen Denizhan Özer, Bilinmeyen Hikayeler serisinden yapıtlarını ARTISTERIUM 10. Tiflis Yıllık Uluslararası Çağdaş Sanat Sergisi ve Sanat Etkinlikleri kapsamında Tiflis Edebiyat Müzesi'nde sergiliyor. Göç, kimlik, aidiyet eksenli, gerçek hayat hikayelerinden yola çıkarak 25 yıldır topladığı belge, fotoğraf ve malzemelerle yapıtlarını gerçekleştiren sanatçı, öykülerini birebir takip ettiği mültecilerin bilinmeyen hikayelerini içeriden bir bakış açısıyla görünür hale getiriyor. Çalışmalarını Londra ve İstanbul'da sürdüren Denizhan Özer'in sanatı, yasa dışı ile legal olan arasındaki ince tutarsızlıktan besleniyor. Politik ya da ekonomik nedenlerle memleketlerini terk edip başka ülkelere giden ve gittiği yerde yaşama tutunmaya çalışan ötekilerin hikayelerini estetik bir dille anlatan sanatçı, özne ve iktidar arasında tartışma konusu olan sosyal adalet kavramını tartışılır hale getirerek günümüz dünyasının görmezden geldiği göç sorununa dikkat çekmektedir. Magda Guruli küratörlüğünde gerçekleşecek olan sergi 4-14 Kasım 2017 tarihleri arasında Tiflis Edebiyat Müzesi'nde görülebilir.


Karbon Gallery yeni sezona Sanatsal Müdahaleler başlıklı sergiyle 'merhaba' diyor. 11 Ekim 29 Aralık tarihlerinde gerçekleşecek sergide Balkan Naci İslimyeli'den Bedri Baykam'a, Tülin Onat'tan Devrim Erbil'e, Türkiye sanat dünyasının 15 usta ismi Bubi'nin projesinde bir araya geliyor ve sanatçıların kromojenik baskıyla ürettikleri ve bizzat müdahale ettikleri işler sanatseverlerle buluşuyor. 2016 yılından beri Windowist Tower'daki mekanında İstanbullu sanatseverler için yeni bir nefes alanı yaratan Karbon Gallery, sezona Sanatsal Müdahaleler başlıklı sergiyle 'merhaba' diyor. Sanatçı Bubi tarafından önerilen bir fikirden yola çıkarak hazırlanan ve 11 Ekim 29 Aralık 2017 tarihlerinde gerçekleşecek Sanatsal Müdahaleler sergisi, sanatın özgünlük ve biriciklik halini vurguluyor. Adem Genç, Balkan Naci İslimyeli, Bedri Baykam, Bubi, Devrim Erbil, Ergin İnan, Güngör Taner, Halil Akdeniz, Meriç Hızal, Nur Koçak, Özdemir Altan, Tomur Atagök, Tülin Onat, Yusuf Taktak ve Yücel Dönmez'in işlerinin görülebileceği sergi, sanatçıların kendi özgün çalışmalarının kromojenik baskıları üzerine, bizzat kendileri tarafından yapılmış 'sanatsal müdahaleler'i bir araya getiriyor. Sergiye katılan sanatçıların, istenilen renk ve dokuları ortaya çıkaran, müze kalitesinde ve uzun ömürlü olarak basılmasını sağlayan kromojenik baskı tekniğiyle hazırladıkları ve 'müdahale ettikleri' işler, son aşamada yine sanatçı tarafından onaylanıp, numaralandırılarak ve imzalanarak sunuluyor. 11 Ekim 29 Aralık tarihleri arasında Karbon Gallery'de izlenebileceksergi, hafta içi her gün 10.00 18.00 saatleri arasında ziyaret edilebilir. 2016 yılından beri Windowist Tower'daki mekanında İstanbullu sanatseverler için yeni bir nefes alanı yaratan Karbon Gallery, çağdaş sanatı gündelik hayatla buluşturuyor. Adını, yaşamın yapı taşı olan karbon elementinden alan, sanatın da yaşamın yapı taşlarından biri olduğu inancıyla yola çıkan Karbon Gallery, karbon elementinin diğer elementlerle birleşerek oluşturduğu bileşikler gibi çağdaş sanatın en yeni bileşiklerini bünyesinde buluşturuyor ve sanatseverlere iş dünyasının stresinden uzaklaşıp, sanatla buluşabilecekleri bir alan yaratmayı hedefliyor.


F Sanat Galeri, 13 Ekim 3 Kasım 2017 tarihleri arasında POLİFONİK KOMŞULUKLAR isimli grup sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergide; Ahmet Yeşil, Asil Efe Işın, Atiye Güner, Beşir Bayar, Buse Kızılırmak, Hasan Basri İnan, Maide Bulak, Mehmet Aydın Avcı, Muazzez Bengisu Kurtuluş, Reşat Ceylan ve Tuğba Sönmez'in eserleri yer alıyor. Çok seslilik... Farklı görme biçimleri... Birbirimize tahammül edebilmenin gereği olmalı belki de insanca yaşayabilmenin gereği... Karşı tepeyi gördüğümüzü kabul edersek o tepeden görüldüğümüzü de kabul etmeliyiz der John Berger. Karşılıklı görme ve görülme ilişkilerinde çoksesliliği de kabullenebilmeliyiz bu dünyanın ortak paylaşanları olarak... Sanat ve sanatçıya düşen de çoksesliliği tekrar tekrar göstermek olmalı. POLİFONİK KOMŞULUKLAR, F Sanat Galeri mekanındaki sergi düzenlemesinde, eserleri yan yana, karşılıklı, çapraz ya da arka arkaya duran, farklı sanatsal anlayıştaki sanatçıların 'polifonik ' komşuluk ilişkileri; çoğulculuğu, çağdaş demokrasinin çok sesliliğini, fikir özgürlüğünü, etnik köken, dil, din, inanış, cinsiyet gibi tüm farklılıklarımıza rağmen birlikte barış içinde yaşamanın erdemini sanatsal ifadenin gücüyle ortaya koymayı amaçlıyor. Sergide yer alan 11 sanatçının resim, heykel, seramik gibi farklı disiplinlerde ürettikleri eserlerinin komşuluk bağları üzerinden; sanatın yaratıcılığı ve birleştirici gücünün, bireylere ve topluma kazandırdığı beraber yaşama kültürünü nasıl zenginleştirdiğini ve renklendirdiğini bir kez daha vurguluyor. F Sanat Galeri'de yer alacak POLİFONİK KOMŞULUKLAR sergisi, 15. İstanbul Bienali'nin iyi bir komşu başlığına gönderme yaparken; Türkiye'nin farklı şehirlerinden bu sergi için bir araya gelen 11 sanatçının kişisel üretimlerini alternatif bir grup sergisiyle izleyicilere sunuyor. POLİFONİK KOMŞULUKLAR sergisi, 03 Kasım 2017 tarihine kadar F Sanat Galeri'de görülebilir.


BERLINARTPROJECTS sonbahar sezonunu ünlü Türk fotoğraf sanatçısı Sıtkı Kösemen'in işlerinin yer aldığı Retrace: Memory and Scenery sergisiyle açmaktan mutluluk duyar. Bu sergi, galerinin fotoğraf sanatıyla bağını güçlendirirken, Berlin izleyicisini kişisel anı ve manzaraları yansıtan görsel bir gezintiye çıkararak kendi yolunu çizmeye davet ediyor. Boş alanlar, duvarlardaki eskimiş gazete kupürleri, insan figürleri, işaret ve izlerle dolu ufuk çizgisi benzeri görüntüler bir çeşit deja vu hissi yaratarak serginin çerçevesini belirliyor. Sıtkı Kösemen, İstanbul, Ortaköy'de yer alan ve daha önce gitme ihtimalimizin oldukça az olduğu, eski Musevi Lisesi'ne atıfta bulunduğu bir dizi çalışmasıyla kolektif hafızamızı uyandırarak, kültürel bir üretim olarak manzaraya dair önyargılarımızla oynuyor. En derin ihtiyaçlarımızdan biri kimlik ve aidiyet algısıdır. Bunların ortak paydası da, insanlığın manzaraya olan bağlılığı ve uzam ile manzara içerisinde nasıl kimlik bulduğumuzdur. Dolayısıyla manzara sadece ne gördüğümüz değil, bir görme biçimidir. sözleriyle fotoğrafik yaklaşımını açıklayan Kösemen, aynı zamanda bu terk edilmiş okulu ilk keşfettiği 2012 yılından izlenimlerini çağrıştırıyor. Erkekler yurdunun duvarlarını kaplayan, 70-80'lerden kalma Pazar gazetesi ilavesinde görebileceğimiz pin-up kadın figürleri sanatçıyı bir anda kendi okul yıllarına götürüyor. Proust'un Madlen Kekinin bıraktığı etki gibi anılar, kişinin kendi belleğinin, önceden edindiği bilginin ve süreç içinde ya da kısa sürede topladığı görsel parçaların incelikli bir biçimde bir araya getirilmesiyle harekete geçiyor. Bu durum, hafızayı ve kimliği güçlendiren yeni bir vizyon yaratıyor. Büyüdüğümüz, geliştiğimiz ve geçip gittiğimiz yerler dışında bizi gerçekte ne tanımlıyor? Ev, aidiyet ve kimlik kavramları son yıllarda farklı anlamlar kazanıp yeniden tanımlanmış olabilir. Yalnızca aşırı kentsel büyüme, göçler, hızlı iletişim, bilişim ve teknoloji çağı değil; küresel çatışmalar, totaliter rejimlerin bölgeyi farklı şekillerde kullanması da çevre kavramını ve mekan algımızı dönüştürüp şekillendiriyor. Kapsamlı ve değişmez görünen bir manzara, barınak oluşturmada sınırlarını ve kırılganlığını ortaya koyabiliyor. Sanatçı geride kalan izler yoluyla, hafızasının parçaları arasından belirli bir mekanda ortaya çıkan hatırlama olgusu ve aidiyet duygusunu, bireysel ve kolektif kimlik oluşumunun bir parçası olarak inceliyor. Bu kavramlarla ilgilenirken, araştırmasının merkezine belirli bir jeopolitik bağlamda ele alınan insan figürünü yerleştiriyor. Kösemen, 2014 yılında Invisible serisiyle kadının Türk toplumundaki yeri ve algısını ele almıştı. Burada, Retrace: Memory and Scenery sergisiyle kendi vizyonu ve ortak kültürel tarihimiz arasında ustaca dengelenmiş buğulu, şiirsel ve özgün bir atmosfer yaratıyor; seyirciyi sergilenen manzaranın merkezine koyarak onun kendi hafıza ve kimliğinin izini sürmesine olanak sağlıyor.


Kente, bölgeye, ülkemize, komşu çevre ülkelere yönelik sanat ortamlarına, piyasalarına bir ivme kazandırmak üzere kurgulanan ARTANKARA ilk yıl 17 bin, 2016'da 32 bin, 2017'de ise 39.650 sanatseverin ortak buluşma noktası oldu, sanat piyasasını hareketlendirdi. Resim, heykel, seramik, özgün baskı, fotoğraf, enstalasyon ve kavramsal sanat eserlerinin sergilendiği ARTANKARA'da bu sene 108 galeri, sanatla ilgili kurum, kuruluş, müze ve sanat inisiyatifleri yer aldı. Fuarda, Türkiye galerileri yanısıraGüney Kore, İsviçre, İtalya, İngiltere, Avusturya, Fransa, İran, Çek Cumhuriyeti, Yunanistan, Ukrayna, Kırgızistan, Bulgaristan, Macaristan, Rusya, Filipinler, Makedonya, Macaristan, Kazakistan, Lihtenştayn, Almanya ve Gürcistan'dan toplam20 ülkeden çağdaş sanatın en iyi ve yeni örneklerinden 2 bin eser sanatseverlerle buluştu. Ankara'nın tek ve en büyük Çağdaş Sanat FuarıARTANKARA, üç yıl içinde gösterdiği çaba ile uluslararası düzeyde katılımcı ve ziyaretçilerinin desteği ile kulvarında önemli ve değerli bir platform haline geldi. 15-18 Mart 2018 tarihlerinde ARTANKARA Çağdaş Sanat Fuarı Atis Fuarcılık A. Ş. tarafından ATO Congresium'da 4. kez kapılarını sanatseverlerin beğenisine açmaya hazırlanıyor. Uluslararası sanat arenasında yer edinmeye çalışan ARTANKARA, seneye de kapsamı daha da genişleterek Türk sanatçıların yanısıra yurtdışından ünlü sanatçıları sanatseverler ile bir araya getirecek. İş dünyası ve sanatçı buluşmasının önemli ve anlamlı bir sinerjiye dönüşecek ve derinden etkileyecek sonuçlar yaratacağı inancıyla ARTANKARA 2017'de hayata geçirilen İşe Giden Sanat / ''İş'te Sanat'' fuarın alt teması 2018 yılında da olmaya devam edecek. Bu sene İşe Giden Sanat konsepti doğrultusunda Asaş Sanat ve Farplas katılımcı firmalar tesislerinde ürettikleri alüminyum ve atık malzemelerden yapılan sanat eserlerini standların da sergilemiştir. Ayrıca Soma'da yaşanan maden faciasını ve zor şartlarda çalışan madencileri konu alan, duyarlılık ve farkındalık yaratmayı hedefleyen Soyunuyoruz başlıklı sergi madencilerin soyunma odalarından esinlenerek düzenlenmiş olup 19 genç sanatçının eserleri fuarda yer almıştır. ARTANKARA 2017 yılı Sanatçı Onur Ödülünü geçen yıl kaybettiğimiz Adnan TURANİ'ye, Sanata Katkı Onur ÖdülünüisePortakal Çiçeği Uluslararası PlastikSanatlar Kolonisine vererek sanata yapılan katkılardan dolayı verilmiştir. ARTANKARA 2017'de olduğu gibi 2018'de deSanatçı Onur Ödülü ve Sanata Katkı Onur Ödülü verilecektir. Fuar kapsamında Türk çağdaş sanatının önemli isimlerinin katılacağı söyleşi, konferans, çalıştay ve çocuklara yönelik sosyal sorumluluk projeleri gibi paralel etkinlikler de sanatseverler tarafından takip edilebilecek. Fuar katılım başvuruları alınmaya devam ediyor.