El equipo Altart-Deco y el Pueblo de Buena Vista, convocan al concurso de escultura, con el proposito de promover el arte y las raices de la cultura Na Savi, de la civilizacion Mesoamerica. Al dar a conoce el proyecto Ve`e Nu`u Chee, Casa del pueblo de Buena Vista, disenada por el artista Rafael Baca y el equipo de Altart-Deco, que desde hace tres anos se realiza en esta comunidad de la region Costa chica-Montana del estado de Guerrero. Esto nos permitira acercarnos a artistas para hacer una seleccion con el fin de invitarlos a trabajar en el equipo de Altart-Deco, en la realizacion de las piezas originales de la obra Ve`e Nu`u Chee, Casa del pueblo de Buena Vista. 1. Podran participar autores nacionales y extranjeros, con un maximo de una obra, original e inedita. Para participar es indispensable ser mayor de edad. 2. La fecha de inscripcion sera desde el lanzamiento del concurso al 2 de mayo, el plazo para la recepcion de la piezas finalizara 15 dias antes de la fecha 30/05/2014 fecha en que se daran a conocer los resultados del concurso, pasada esta fecha solo se aceptaran las piezas que tengan fecha de salida del envio en 15 dias antes de la fecha de resultados. 4. Cada participante debera presentar una obra en la disciplina de escultura. y menciones honorificas para el 4 y 5 lugar. Todos los lugares tendran la posibilidad de viajar a visitar la obra, durante la estancia de la exposicion en Buena Vista. En el que se indicara Concurso escultores Altart Deco Ve`e Nu`u Chee, Casa del pueblo de Buena Vista y a continuacion el lema o titulo que se le da a la obra presentada. Fotografia de la obra, indicando al dorso el lema o titulo que se le da y que debera coincidir con el que figure en el exterior del sobre. Seran excluidas del concurso aquellas propuestas que en el sobre o en la documentacion presentada incluyan datos o signos externos que revelen la identidad del concursante o permitan conocerlo. Fecha de la obra indicando el ano de realizacion, tecnica y materiales empleados. En el que se indicara Concurso escultores Altart Deco Ve`eNu`u Chee, Casa del pueblo de Buena Vista y a continuacion el lema o titulo que se le da a la obra presentada. Fotocopia de identificacion oficial, pasaporte o DNI. Nacionalidad y lugar de residencia, domicilio, e mail, telefono, para contactar con el participante. Fotografia de la obra, indicando al dorso el lema o titulo que se le da y que debera coincidir con el que figure en el exterior del sobre. Fotografias del proceso de la obra. Tecnica y materiales empleados en la obra. Precio estimado de la obra para posible venta en la exposicion. Curriculum Vitae del autor indicando nivel academico, principales obras realizadas y exposiciones en las que ha participado. Seran excluidas del concurso aquellas propuestas que en el exterior del sobre incluyan datos o signos externos que revelen la identidad del concursante o permitan conocerlo. 7. El material utilizado para las obras realizadas sera libre, excepto esculturas fabricadas con herreria, se recomienda materiales resistentes para su traslado y con las dimensiones no superior a 60 cm por sus tres dimensiones y no inferior a 20 cm por todas sus dimensiones en piezas volumetricas, en tecnicas de relieve o bajo relieve la dimensiones maxima 80x 80 x8 cm y minimas de 20 x 20 x 3 cm. 8. El transporte, embalaje y seguros de la obra seran por cuenta del concursante, tanto para su entrega como en su recogida, el embalaje sera en caja de madera con proteccion de burbujas, o espuma de poliuretano para preservar el estado de la obra. La Organizacion se reservara el derecho de aceptar a concurso trabajos realizados en materiales fragiles cuyo manejo suponga un riesgo evidente para su integridad. 9. El Jurado estara integrado por personas relacionadas con el mundo del arte y la cultura Na Savi. 10. La mera presentacion a este concurso, por parte de los autores, supone la plena aceptacion de las bases, asi como la conformidad con las decisiones del jurado. 11. La inauguracion de la exposicion y entrega de premio, sera en San Cristobal de las Casa, las obras seleccionadas seran expuestas en una gira itinerante por la comunidad de Buena Vista, la Ciudad de Mexico y el interior de la republica. 12. Las obras excepto las ganadoras, deberan ser reclamadas, antes de la fecha 19 12 2014. Vencido dicho plazo, el ejido de Buena Vista o Altart Deco pasaran a ser propietarios de las obras. Si la obra es reclamada, se enviara a la direccion que figure en el Boletin de inscripcion a porte debido, debiendo por tanto correr cada participante con todos los gastos derivados de la devolucion. 13. Las obras ganadoras pasaran a ser propiedad del ejido de Buena Vista o de el equipo de Altart Deco.


- final call for summer programme in india Call for Photographer, shortfilm-producer, Poet, Writer and related. documentation of their experience in particular project in any expressive form by story, poem, or film, photo and at the end of session two team will discuss about their expression of documentation. During this project artist will travel, meet local writer, author or people to enhance their research. Ahmedabad international airport is nearest to residency place. You can get connecting flight from both delhi and Mumbai. You will be welcomed at ahmedabad international airport. 2.-Food-:Indian-Vegetarian Breakfast, Lunch and light dinner will Arranged in a day to the participant. Deadline: for submission of application:20 march 2014, you will be inform within 10 days of application, if selected. Fee: application fee of US$30/- is to submit along with application. we don't charge anything else but will support. Participant will responsible for their expenditure. How to apply: you can send your latest CV along with your clear photograph, a brief of your ideas about project work. Application fee you can pay via paypa/direct deposit. Send your application to: contact@kalasrishti. org Please read carefully our terms & conditions before you apply. TERMS & CONDITIONS: 1. The Residency is available as per indicated above durations. Please indicate your first and second choices for residency. 2. All participant are requested to contribute their presence by actively participating full time in this programme and observing Organisers rules. 3. The Artist agrees that neither Kalasrishti, nor its organizers or artists will be liable for any damages arising from any personal injury sustained by the Artist or his/her guests or invitees in, on or about the studio space described above. The Artist further agrees that neither our Projects, nor its organizers or artists shall be liable for any damage to or loss or theft of personal property. This programme intend to establish adventurous as well as exciting art exploration in serene beautiful place Himachal Pradesh. Participant will get advantage of enjoying this valley during programme. During this project participants encourage to explore local art form, interact with local artists and people to create presentation/installation/painting or writeup. There will be 10 participant in this programme. Place: India=Himachal Pradesh=Manali. Delhi international airport is nearest to residency place. From delhi you can come by roadways only as its hilly area. From delhi ISBT -You can get volvo buses to manali or you can hire taxi or if you are coming in group we can arrange taxi service according to your request. Fee: application fee of US$25/- is to submit along with application. Programme fees: US$320/-including accommodation and food. Deadline: for submission of application: 20 march 2014; you will be inform within 10 days of application, if selected. Facility : 1.-Accomodation:- Tent On River Bank Or Hotel Room Will Be provided. 2.-Food-:Indian-Vegetarian Breakfast, Lunch and light dinner will Arranged in a day to the participant. . How to apply: you can send your latest CV along with your clear photograph, a brief of your ideas about project work. fees you can pay via paypal/direct deposit.


1985 M. S. Ü Güzel sanatlar Fakültesi Resim Bölümü, Prof. Adnan Çoker atölyesinden mezun oldu. 1986 Avusturya Sarzburg Yaz Akademisinde Prof. Reimund Girke ile Çalışmalar yaptı. 1987 A. Ü Güzel Sanatlar fakültesinde araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı. 1997 M. Ü Atatürk Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümünde öğretim elemanı olarak çalışmaya başladı ve halen bu kurumda görevine devam etmektedir. 24 kişisel sergi açtı.70'den fazla karma sergiye katıldı. Çeşitli resim yarışmalarından 6 ödül aldı. Eserleri yurtiçi ve yurtdışında bazı özel koleksiyonlarda ve müzelerde bulunmaktadır.


Şeli Art Project işbirliğiyle Mardin Müzesi'nde sanatseverlerle buluşuyor. Hikayenin sonu hüzünlü bir şekilde bitiyor, ama hikayenin bir de insanı kendine hayran bırakan bir tarafı var. Tabi Şahmeran, dinleyenin gönlünü, sevgisini ve hayranlığını kazanırken aynı zamanda görkemine yakışmayan ölümüyle okuyucuyu, dinleyiciyi hüzne sokuyor. Zaten bu yoğun iki duygu, hayranlık ve hüzündür sanatçıları aralıksız şahmeran resimleri yapmaya iten şey. Eserlerinde Şahmeran'ı anlatmayı seçen tüm sanatçılar bu hikayenin esrarıyla Şahmeran resimlerini yaptıklarını dile getirirler genellikle. Tanık Şahmeran sergisinde eserleriyle yer alacak olan sanatçılarında gerekçeleri diğerlerinden pekte farklı değil. Sanatçılara göre eserlerinde Şahmeran efsanesini konu almak bir anlamda Şahmeranın zihinlerden silinmeyen efsanesini yeniden canlandırdığı gibi diğer taraftan şahmeranın yeryüzünden gitmemiş olan ruhunu yeniden Mardin topraklarında canlandırmak, bir anlamda parçalarını yeniden bir araya getirerek oluşmasını sağlamak anlamına da gelmektedir. Çalışmalarında genel, yoğun ve baskın görüntüsüyle Şahmeran'a yer veren sanatçılar bununla birlikte çeşitli semboller, simgeler ve imgeler kullanarak bu hikayeyi kendine özgün bir biçimde canlandırmaya özen göstermişlerdir. Seçmiş oldukları Mavi, yeşil ve turkuaz renklerinin öncelik renk olarak gözlendiği çalışmalarda, gözün seçebildiği bir diğer baskın renkte çalışmalara esrarengiz bir atmosfer katan koyu turuncu rengidir, bu renk Şahmeranın kanını temsil etmektedir. Görünüyor ki sanatçılar seçmiş oldukları bu renkler, imge, sembol ve simgelerle oluşturmuş oldukları eserlerle çarpıcı bir etki yakalamayı başarmışlardır. Çalışmalarda ki diğer öğeler ise, birer simge şeklinde verilmiş olan hayvan resimleridir. Bu anlatımlar, Şahmeran'ın yaşamış olduğu rengarenk bahçelerden oluşan yer altı diyarının betimlemesi olarak izleyiciye, hikayeyi yaratıcı bir dizilimle anlatmaya yardımcı olmaktadırlar.


Çağdaş Türk Resminin gerek renkli ve çok yönlü kişiliği, gerekse, kalıplaşmış değer yargılarının karşısındaki sınır tanımaz tavrı ile, dar görüşlü bir çevrede özünden farklı bir boyutta aykırı olarak tanımlan özgür ve özgün sanatçı Bedri Baykam'ın, çocukluk yıllarından, California dönemine, doksanlı yıllardan, günümüz sanatında tekniği ve yaratıcılığı ile yol açıcı bir dinamizmin sınırlarını zorladığı 4-D'lerine kadar uzanan sanat deneyimini bu bölümde özetlemeye çalışacağım. Bedri Baykam 1957'de Ankara'da CHP milletvekili Dr. Suphi Baykam ile Yüksek Mimar Mühendis Mutahhar Baykam'ın ikinci çocuğu olarak dünyaya geldi. Doğduğu çevre, besleneceği geniş ufuklu kültürle temas etmesi bakımından önemliydi. İçinden gelen doğal bir yeti olarak, iki yaşında resim yapmaya başladı. Kalemlerle, boyayla ve yüzeylerle temasa geçtiği bu süreç, aynı zamanda gelecekte ulaşacağı entelektüel seviyenin ilk sonuçlarının aile içinde gözlemleneceği temelleri atmıştı. Daha dört yaşındayken resim üretimi ile birlikte o yaşta kendisinden beklenmeyecek bir zekayı da ortaya koyarak yakın çevresini şaşırtmaktaydı. Çok sevdiği teyzesiyle bir gün, Devlet Resim Sergisini gezerlerken, teyzesinin, görsel anlamda kolay algılanamayan bir resimde bulunan soyut biçimlerin ne olduğu sorusuna Aman teyzee, üç balık, göremiyor musun? diye yanıt verecek kadar kendine güvenen bir haşarı çocuk... Bu yıllarda ürettiği resimleri ve altı yaşında açtığı ilk sergi onun sanat çevresinde Harika Çocuk olarak tanınmasını sağlar. Derin bir hayal gücü ve zekanın ürünü olan bu resimler oldukça farklıdır. Okuduğu çizgi romanlardan esinlenerek, yaratıcılığıyla dönüştürür. Çizgi romanlarda sıkça görsel olarak karşılaştığı kovboyların, kızılderililerin at üzerinde figürlerini yaptığı resimlerle birlikte, bu figürleri karşı karşıya getirdiği çok figürlü hareketli ve dinamik savaş resimleri de yapar. Atlar ve uzay gemileri dikkati çeken diğer çalışmalarıdır. Ankara'da henüz altı yaşında açtığı ilk sergisinden sonra ailesi ve onu destekleyen yakın çevresi Avrupa'nın ve Amerika'nın önemli kentlerine de taşırlar bu resimlerini. Bu yıllarında Kayıhan Keskinok, Bedri'nin gelişimiyle yakından ilgilidir. Lise eğitimini İstanbul Fransız Lisesi'nde alır, üniversite çağı geldiğinde onu çok destekleyen ailesi ve çevresi akademiye göndermez onu. Çünkü Bedri özgür ve farklıdır. Doğuştan gelen yeteneğine sıkı sıkıya bağlı olması gerekmektedir. Şunu rahatlıkla söyleyebiliriz ki akademi eğitimi süreci Bedri Baykam'ın özgürlüğünü büyük ölçüde engelleyecekti. Fransa'ya giderek Sorbonne'da ekonomi ve işletme okuyarak master alır. Bu yıllarda eş zamanlı olarak Paris'te aktörlük eğitimi de alır. Resme geri dönüşü için kendisi ve sanatıyla baş başa kalacağı bir taraftan da hayata tutunma savaşı vereceği özgür ortamı, yüksek öğrenimini tamamladıktan sonra Amerika'da bulacaktır. Bedri Baykam, 1980'lerin hemen başında California'ya yerleşir. Bu yıllarda eşzamanlı olarak Avrupa ve Amerika'da bulunan ressamların üretimleri ile Yeni Dışavurumculuk hareketi ortaya çıkar. Yeni Dışavurumculuk, 1970'leri kasıp kavuran, düşüncenin maddeye baskın çıktığı Kavramsal Sanat akımına karşı bir tepkidir. Tuval resminin güçlü bir şekilde geri döndüğü bu süreçte, Yeni Dışavurumculuk, yeniden tuval, yeniden boya ve yeni bir figür anlayışı demekti. Kendilerini boya uygulamalarının sınırsız özgürlüğüne kaptıran ressamlar, bu dönemde değer yargıları ve geçmişleriyle de hesaplaşmaya giriştikleri resimler yapmaya başlamışlardı. Boyanın tuvalde geniş yüzeyler üzerinde uygulandığı ve akıtmadan damlatmaya çeşitli boya tekniklerinin bolca denendiği bu dönemde figürler ya çizgilerle belirleniyor ya da büyük boyutlu soyutlama olarak tuvalde yer alıyordu. Bu dönemde Bedri Baykam, öncü karakteriyle ön plana çıkmaktadır. Türk resminde Bedri Baykam'a kadar geçen süreç içerisinde, modern sanat akımları ülkemize gecikmeli olarak, Batı'da yapılan gözlemlerin ve çalışmaların sonucunda gelmekteydi. Yani Türk Resmi, bu süreçte Batı'daki yenilik hareketlerini takip eden bir gelişim göstermekteydi. Oysa Bedri Baykam, Yeni Dışavurumculuk akımı içerisinde diğer ressamlarla eş zamanlı etkinlik göstererek, yapıtlarını henüz akımın adı bile tanımlanmadan yapmaya başlayarak, resim sanatımızda ilk kez bir akım içerisinde oluşturucu olarak yer almaktaydı. Yeni Dışavurumculuk ayrıca Türk sanat ortamının Batı ile aynı anda yaşayıp tartışabildiği ilk akım oldu. Bedri Baykam, bu dönemde özgür boya uygulamasıyla, serbest fırça vuruşları ile soyutlayıcı bir çizgide hatta bazı figürlerini karikatürize bir çizgide uygulayıp resimler üretti. Fahişenin Odası isimli resmi bu eğilim içerisinde farklı bir noktada bulunmaktadır. Gece gördüğü bir rüya üzerine, uyanır uyanmaz peçete üzerine çizdiği taslak ile temellerini atmıştı. Bu resmin özgün boyutu erkek figürünün üzerini tamamen kaplayacak ayna parçalarını yapıştırmasıdır. Parça aynalarla kaplanmış olan bu figür aynı zamanda, resme bakan izleyiciyi de resmin içerisine katar. Resmin kahramanlarından biri haline getirir. Yaratıcılık o kadar üst bir noktadadır ki Bedri, her bireyin bu sahneye tanıklık etmesini veya figürün yerinde aslında resimle temas kuran herkesin fantezilerini harekete geçirmeyi düşünmüştür. Paris'te kaldığı yıllarda Fransızların sıklıkla kullandığı bir deyimi öğrenmişti Bedri Baykam. Gerçekleşmesi neredeyse imkansıza yakın zor işler için denizi içmek benzetmesi yapılırdı. Bedri, Amerika'da zor koşullarda hayata tutunup, kendini kabul ettirmeye çalıştığı yıllarda bu deyim üzerine defalarca düşünmüştü. Sonunda bu deyimden yola çıkarak Yeni Dışavurumcu döneminin önemli resimlerinden birini gerçekleştirdi. New York İçilecek Denizdir. Resmin sağ bölümünde başında şapkasıyla karikatürize edilmiş ve çizgilerle belirlenmiş Bedri Baykam'ın portresi bulunmaktadır. Solda ise adeta bir şelale gibi aşağıya doğru akan dalgalı görüntüsüyle yoğun bir mavi renkle boyanmış bir deniz. Bedri, yukarıdan aşağıya doğru akan denizi içmektedir. Aynı zamanda bu resim Bedri'nin inancını ve misyonunu esprili bir biçimde yansıtmaktadır. 1984 yılında San Francisco Modern Sanat Müzesi'nde açılan Yeni Dışavurumcu ressamların katıldığı geniş boyutlu sergiye katılım için başvurmak adına müzenin yardımcı küratörü ile bir görüşme yapar Bedri Baykam. Akım içerisinde diğerleri gibi eş zamanlı olarak resim üreten bir sanatçı olduğundan ısrarında haklıdır. Ancak daha sonra sergiyi düzenleyen müze müdürünün kendisinin Batıya göre Doğulu olduğu ön yargısıyla birazda alaylı bir yönlendirmesiyle endirekt olarak karşı karşıya kalır. Bunun üzerine yakın dostlarıyla, Çağdaş Türk Sanatı'nda ilk eylem hareketi olan San Francisco Modern Sanat Müzesi Baskınını gerçekleştirir. Manifestolu bu eylem Bedri Baykam'ın misyonunu ortaya koyması bakımından oldukça önemlidir. Bu hareket Kültürel Gerilla tanımlamasının ortaya çıktığı süreçtir. Bu tanımlamanın açılımı çok geniştir. Nasıl ki sağlam bir disiplinle desteklendiği takdirde gerilla taktiğiyle yapılan mücadele kademe kademe amacına ulaşabilirse, Bedri Baykam'da sanatı ve dönüştürücü kişiliği ile, eleştirilen sistem ve Batı'nın oldu bittileri karşısında, kitleleri toplum ve dünya sorunları üzerinde düşündürmeye ve farkında olmaya yönlendiren bir tavrı sergilemektedir. Batı sanat ortamı ilk defa bu somut ve kararlı bir karşı çıkışla karşılaşmaktadır. Daha sonra Baykam'ın bu bildirisini defalarca kaleme alacak Peter Selz, Edward Lucie-Smith gibi dünyaca ünlü sanat tarihçiler, bu fikirlerle ilk defa karşılaşmaktadırlar. Amerika yıllarında sokaklarda elinde sprey boyasıyla grafiti çalışmaları da gerçekleştirir. 1987 tarihli This Has Been Done Before isimli çalışması, o zamana kadar Türk Resminde yapılmamış tuval üzerinde bir grafiti olmakla beraber geniş bir kavramsal içeriğe de sahiptir. Eleştirmenlerin, yeni üretilmiş bir çalışmayı, Batılı sanat tarihi belleğiyle değerlendirirken, bir başyapıtla benzerliğini ortaya koymak adına, ağızlarından ilk çıkan, bu daha önce yapılmıştı söylemiydi. Bedri, bu çalışmasının kavramsal boyutuyla eleştirmenlere de, Sen söylemeden ben söyleyeyim. göndermesini yaparak sanat eleştirisi ve Batı'nın kendi eksenindeki kıyaslamacılığı üzerine düşündürmektedir. Bedri Baykam 1987'de Atölyesini İstanbul'a taşır. Oryantalizm ve kültürel sömürüye karşı eleştirel yaklaşımını, Birinci İstanbul Bienali'nde sergilediği İngres'ın Türk Hamamı ve Gerome'un oryantalist çalışmalarından yola çıkarak yaptığı Ingres-Gerome, Burası Benim Hamamım resmiyle ortaya koyar. Seksenlerin sonunda Türkiye'deki siyasi ortamın özellikle genç kesim üzerinde meydana getirdiği bellek kaybının karşısında politik içerikli resimler üretmeye karar verir. Beğenilerle birlikte tartışmaları da beraberinde getiren Demokrasinin Kutusu isimli enstalasyonu Bedri'nin ilk politik içerikli avangard çalışması olması sebebi ile önem taşır. 1990'ların başında kendi sanat tarihi kolleksiyonunu oluşturacağı Gerçek Sahteler serisi kapsamında; J. Louis David'den, Horas Kardeşlerin Yemini, Eugene Delacroix'dan, Barikat ya da Halka Önderlik Eden Özgürlük, Theodore Gericault'dan Medusa'nın Salı, Edouard Manet'den Kırda Öğle Yemeği, Pablo Picasso'dan Avignon'lu Kızlar gibi başyapıtların yanı sıra, Hopper ve Balthus'dan da önemli resimleri, postmodern olarak nitelendirilebilecek boyutuyla kendi estetiğinde yeniden yorumlar. 1990'ların ortalarından 2007'de üretmeye başladığı 4-D çalışmalarına kadar geçen süre içerisinde kendi anlatım gücünü, üzerine yeni değerler koyarak farklı bir seviyeye ulaştırır. Foto kolajlar, artı boyasal uygulama ile oluşturduğu resimlerinde 80'li yıllarından beri kararlılıkla sürdürdüğü içeriğe izleyici yönlendiren bir araç olarak yazıyı kullanmıştır. Foto pentür uygulamaları kavramsal içerikleri ve politik göndermeleri bakımından dönüştürücü örneklerdir. Bedri Baykam, 2007 yılında yapmaya başladığı bu dört boyutlu çalışmalarıyla, Çağdaş Türk Resmine gerek uyguladığı teknik, gerekse de titiz bir yaratım sürecinde gerçekleşen içeriğinin zenginliğiyle yepyeni bir açılım getirmiştir. Dolgunluk ve derinlik etkisi veren saydam lens katmanlarını kullandığı bu çalışmalarında farklı zaman süreçlerinden çekip çıkardığı figür ve imgeleri foto kolaj tekniğiyle katman katman çalışmanın bünyesine katmıştır. Üçüncü boyut yani derinlikle birlikte, birbirlerini kompozisyonda tamamlayan, farklı zaman süreçlerine göndermeler yapan foto kolajları aracılığıyla, dördüncü boyutu yani zamanı işin içine sokuyor. Görsel açıdan besleyici ve derin bir yaratıcılığın ürünü olan bu çalışmalar karşısında izleyici olarak tek bir perspektiften yaklaşmanın yetersiz olduğunu doğal bir biçimde algılayıp farklı açılardan konumumuzu değiştirip baktığımızda farklı ayrıntıları yakalıyoruz. Postmodern olarak ele alınması gereken bu çalışmalarda Bedri Baykam, sanat tarihinin zengin belleğinden başyapıt heykelleri veya başyapıt resimlerden çekip çıkardığı figürleri kullanarak, ya zengin içerikli kompozisyonlar üretiyor, ya da imgelerin yerlerini değiştirerek, geçmiş ve şimdiyi bütünleştirdiği zengin bir zamansal süreci ortaya koyuyor. Bir başka tanımlamayla, geçmiş ve şimdi arasında köprü oluşturuyor. İstanbul'un doğal ve kültürel güzellikleri, büyük uygarlıkların belleklerimize işleyen yapıları, liderler, şehirle bütünleşen Yeşilçam sanatçıları, büyük boyutlu foto kolajlarla bizi zaman tünelinde yolculuğa çıkarırken, Bedri Baykam'ın önceki dönemlerini hatırlatan imgeler ve uygulamalarla bu görüntüler ince detaylar olarak karşımıza çıkıyor. Çok rahat söyleyebiliriz ki sınır tanımaz özgürlüğüyle bütünleşen yaratımı ile sanat çevresini ve izleyiciyi heyecanlandıran, düşündüren ve şaşırtan Bedri Baykam, bu noktadan sonra, daha çok üzerine düşündürmeye ve şaşırtmaya devam edecek. - Bu metin 2010 yılında Rh+ Sanat Dergisi ve Bosphorus Sanat Gazetesi'nde yayınlanmıştır.


Nurcan Perdahçı'nın yeni sergisinin adı 'Bellek ve İz II' adını taşıyor. Sergi, sanatçının 2013'te gerçekleştirdiği 'Bellek ve İz I' adlı serginin devamı niteliğinde. Şişli'de yeni açılan Damla Sanat'ta gerçekleşen sergi, Lütfiye Bozdağ ve Ali Cantürk küratörlüğünde yapılıyor. Perdahçı, Avrupa resim sanatında kullanılan eski Türk halılarını ön plana çıkarıyor ve üzerine yaptığı müdahalelerle çağdaş ve geleneği aynı düzlemde buluşturuyor. 30 Mart tarihine kadar izlenebilecek olan sergi ile ilgili Nurcan Perdahçı ile görüştük. Nurcan Perdahçı: Bellek ve İz sanat üretimlerimde bir dizi serginin başlığı olarak seçtiğim bir isim. Bu dizi sergilerden ilki olan Bellek ve İz I, İzmir Mask Müzesinde 2013 tarihinde gerçekleştirildi. Bu serginin konsepti; halılara dayanıyordu. Türk kültüründe önemli bir yeri olan halı, belleğimizde iz bırakan bir geçmişin Modern dönem ve modern sonrası dönemin yansımaları olarak resimlerimde önemli bir metafor haline geldi. Bu metafor, Orta Asya'dan göçüp gelen yörüklerle başlayan bir yolculuğun Anadolu'nun birçok bölgesinde olduğu gibi, Uşak ve dolaylarında da elverişli bir ortam bulması ve gelişmesiyle yeni bir karakter kazanmıştır. Uşak halıları, kuzeyden güneye tüm Avrupa'da, hem saraylar, hem de kiliseler için statü göstergesi olarak yer alıyordu. Anadolu'dan Avrupa'ya giden halıların bu yolculuğu yüzyıllar boyunca sürmüştür. İzmir limanı, develerle getirilen Uşak halılarının Batıya yolculuklarının başlangıç noktasını oluşturan bir liman olması bakımından önemlidir. Birinci serginin bu nedenle İzmir'de yapılması, halıların, tarihsel belleğimizdeki yolculuğu ile örtüşmektedir. N. P.: Yaptığım sanatsal üretimlerimin merkezine, insanın tarihsel bir varlık olduğunu ve insana özgü bir yeti olan bellek kavramını koyuyorum. Çalışmalarımda, halıların yolculuklarına eşlik eden anlık yaşam gizlerini, gün ışığına çıkarmaya, iz sürmeye çalışıyorum. Avrupa resminde diğer Doğu kökenli halılar gibi, Uşak halıları da İtalyan ressamların ve Kuzeyin Altın Çağ ressamlarının vazgeçilmez ögesi olarak yer alır. Halılar, her sınıftan insanın ve mekanın sessiz tanıklığında, tuvallerde can bulurlar. Serinin ikincisi olan 'Bellek ve İz II' sergisi, 'Damla Kültür Sanat'ta gerçekleşti. Halılarla başlayan bu yolculukta geçmişten günümüze yol almanın merak ve derinliklerinde her kazımanın, her bulgunun sanat yolumu da belirlediğinin farkına vardım. N. P.: Trakya Üniversitesi GSF'de yeni göreve başlamıştım. 2007 Kasım ayının başlarıydı. Uşak Üniversitesi ve Uşak Belediyesi işbirliği ile düzenlenen sempozyuma davet edildim. Bildiri yazmak üzere araştırmalara başladım. Halıların ikonografisine olan yolculuğum böyle başladı. Ben Uşaklıyım ve annemin babası son kuşak halı desinatörüydü. Annemin ısrarlı taleplerine ve ricalarına karşın Akademide okurken halı atölyesi ile ilgilenmedim. Ancak yıllar sonra bir araştırma ile tarihin tozlu sayfalarında kendi aile büyüklerimin ve geçmişin izlerini sürmeye başladım. N. P.: Kimler yoktu ki bu yolculukta... Bir dönem Avrupa resmine dekoratif olarak eklemlenen Türk halıları, benim çalışmalarımda, renksel ve motifsel ikonografisi ile geçmişin izlerini çağdaş resmin yapısallığında yeni bir imge dizinine taşıyor. Bu imge dizini, 15. yüzyıldan itibaren güneyde Pierro Della Francesca, Hans Memling, Lorenzo Lotto gibi sanatçıların resimlerinde yer alan Uşak ve Batı Anadolu halılarıyla başlıyor. Hans Holbein, Johannes Vermeer, Wilhelm Kalf, Gerard Terborch, Jean Etienne Liotard, Gabriel Metsu, Jacgues Samuel Bernard, Jacgues Hupın, Guliam Gabron gibi Avrupa'nın çeşitli bölgelerinden ressamların tablolarında yer alan Anadolu halıları üzerinden de devam ediyor. Doğduğum ve adım adım yaşanmışlıklarla zenginleştiğim Anadolu coğrafyasının tarihsel, yerel estetik değerlerinden yola çıkan bu yoğunlaşma, benim çalışmalarımda çağdaş olanı da içine alan yeni bir üslup ve sorgulamayı da beraberinde getirdi. N. P.: Benmerkezci Batı bakış açısı ile gösteren tarafından boyanan resimlerde, ötekinin sanatı oryantalizme indirgenen sanat anlayışıyla Doğu halıları resimsel bir öge olarak gösterilirler. Klasik Batı düşünce yapısının üretmiş olduğu resimlerin yapı sökümü, iki boyutlu arka planlar üzerine yeni yapılar ve tekrarlar ile yapılır, tarihsel anlam evrelerine geri dönülür. Burada sözü edilen sökme terimi 'yıkma', 'tahrip etme' ile eş anlamlı kullanılmaz. Varolan, karşıda duran yapıyı anlamak için çaba gösterme edimi olarak kullanılır. Göstergelerin izi takip edilir, üstlerini örten yüzyılların içinde derinlemesine bir keşif yolculuğuna çıkılır. Yüzyıllar ötesinde tuvallerde yer alan halılar ve portreler, an bellek iz üzerinden, günümüzün sunmuş olduğu çok çeşitli teknolojik olanaklar, geleneksel tekniğe yapılan göndermeler ve yapısökümcü bir yaklaşımla yeniden ele alınır. Derrida, göstergelerin işaret ettiği ve bu göstergelerden tamamen bağımsız bir alanın olanaksızlığını ileri sürer ve 'gösteren'den bağımsız bir 'gösterilen'in mümkün olmadığını ortaya koyar. Resimlerde yer alan göstergeler, varlığın zamansal bir oyunda, öznenin/nesnenin bir iz bırakarak zaman içinde sürekli başka şeylere evrilerek dönüştüğü gösterir. N. P.: Bellek ve İz II serisinde yer alan ölü doğa resimleri, varlık mertebelerinin art ardalığı ile varoluşun en temel iki ögesi olan zamana ve mekana odaklanr. Yüzeyde yer alan bu dikey kesilmelerle oluşan parçalanmalar, düşsel gelip geçici zamanı, yaşanmışlıklar üzerinden belleği imler. Zaman-mekan örgüsü içinde gerçekliğin yeniden yapılanmasına ama her defasında farklı yapılanmasına izin verirler. N. P.: İlk yola çıktığım işlerimle sonraki üretimlerim arasında doğal olarak birçok açıdan farklılıklar var. Deneysel çalışmalar yeni yaklaşımların da ortaya çıkmasına olanak sağlıyor. Hızla devinen, gelişen teknoloji ve bilim dünyasında, her an yeni bulguların, verilerin bombardımanına uğruyoruz. Güncellemelerle yaşıyoruz. Bellek ve İz II, başlıklı sergimde yer alan 12 numaralı çalışmam kinetik özellikler taşıyan bir çalışma. Bu çalışmamda teknolojinin sağladığı interaktif ortamdan yararlandım. Çalışmanın alt yüzeyine monte edilen sensör izleyiciyi yaklaşık 3m. uzaklıktan görüyor ve arka yüzeydeki fanlar çalışmaya başlıyor. Yüzeydeki dikey parçalanmalar fanların etkisiyle dalgalanmaya, hareketlenmeye başlıyor. İzleyici, sensörün etki alanından çıktığında ise fanlar duruyor. 'Bellek ve İz serisi II' sergisinde gelenekle moderni bir arada ele aldığım çalışmalarımda; tuval boyutlarını seçerken geleneksel olana gönderme yapmak istedim ve alışılagelen boyutları kullandım. Ancak zaman içinde yaptığım bu yolculuk, çalışmalarımda; yapısal dönüşümlerin yanı sıra biçimsel olanı da örneğin tuval boyutlarını da, teknolojik yöntemleri kullanışımı da etkileyecek ve belirleyecektir.


Gallery Ilayda will be hosting Nurdan Likos's second solo show from April 4th to May 4th 2014. ''In her latest exhibition, Nurdan Likos is influenced from the lives of people around her. Using their portraits she emphasizes a personally unique situation. Before she starts painting, she listens to people like a psychologist. She is learning how these events affected them and how they freed themselves and moved on. After that, Nurdan Likos creates a fiction-reality combination based on her reaction and literality of the story she had been told. This new fiction appears in a repetitive concept. This repetitiveness is new to Likos's works and the reason for this repetition is not just to express the plastic thought alone but to include the search for a reality in fiction. In order to understand this reality concept, we have to understand the lives of the people she was influenced. On the background of the paintings, there are positive or negative experiences that stretch through a period of time. Without losing the parallel link to reality, Likos's interpretations gain a different dimension where the repetition comes in. From now on the reality is morphed and we are in either a parallel universe or dimension created by the artist. This morphed reality appears to be the result of the same action happening in a different dimension. Likos creates a timeless and spaceless environment by using an everyday object's repetition. This is the start of the long journey ahead of her. In her compositions, the way she uses objects, stance and interpretation of the figures opens the door to the wonderland. Women figures stand like an aristocrat or a queen. Non of them looks like an ordinary person. They have the power to overcome the problems with various solutions. In the exhibition, the artist brings out the reality and perception. There is not just one perception, because everyone perceives the reality differently. We can say that reality touches to the perception during it's free fall. Likos uses the same 6 colors obsessively in all her paintings. Those colors are pink, blue, yellow, green, black and white. She didn't start out based on the cultural norms; however, she got influenced by them. Therefore, pink represents the female and blue represents the male. According to Likos, female figure also represents the geography. The artist keeps the light and dark balance in her paintings. Black and white represents yin and yang. Good and the bad that follows each other consecutively. This rhythm is not solely about the colors but also about the rhythm of life. The gallery is open everyday from 10 am to 7 pm except Sundays. Galeri İlayda 4 Nisan 4 Mayıs 2014 tarihleri arasında Nurdan Likos'un ''Serbest Düşüş / Free Fall'' isimli ikinci solo resim sergisine ev sahipliği yapacak. ''Nurdan Likos, sergisinde başkalarının hayatlarından yola çıkıyor. O kişilerin portrelerini kullanarak, kişiye ait özel bir durumu vurgulamış oluyor. Bu resimlerinde sanatçı önce bir psikolog gibi etrafındaki insanları dinliyor; yaşadıkları olaylardan nasıl etkilendiklerini ve bu olaylar sonrasinda kendilerini nasıl özgürleştirdiklerini öğreniyor. Ardından, kendi akıl süzgecinden, olayın ya da olayların kendi üzerindeki yansımasından yola çıkarak, onların, yaşam gerçeklikleri üzerinden yeni bir kurgu oluşturuyor. Ancak bu yeni kurgu, sanatçının tuvalinde tekrarlar ile karşımıza çıkıyor. Daha önceki çalışmalarında karşımıza çıkmayan bu yinelemelerin nedeni, sadece sanatçının plastik bir düşünceyi vurgulaması değil, aynı zamanda içerikle ilgili bir gerçekliğe de işaret etmektir. Bu gerçekliği anlamak için, Likos'un konuştuğu ve resimlerinin içeriğinde yer verdiği kişilerin hayatlarına bakmak gerek. Genelde uzun süreçler halinde geçirilen olumlu ya da olumsuz deneyimler vardır resimlerin arka planında. Gerçeğe olan paralellik, içerikte devam ederken, sanatçının yorumu ile farklı boyutlara ulaşmakta ve yinelemeler de bu noktada yerini almaktadır. Artık yola çıkılan o gerçeklik bozulmuştur, başka bir evrende ya da başka bir boyutta günümüzün moda deyimiyle 'paralel' bir gerçeklik yaratmıştır sanatçı. Bu paralel gerçeklik, başka bir evrende yaşanan aynı olayın farklı bir sonucu ya da etkisi gibi fantastik bir konumlandırma ile karşımıza çıkmaktadır. Zaman ve mekanın hissedilmediği bu dünyada sadece o çevreden alınmış bir detay etkisi ile Likos, kendi sanatı için yeni ve uzun bir koşunun da başlangıcını yapmıştır. Ancak sanatçının kompozisyonlarında kurgulamış olduğu figürlerin gerek duruşları ve gerekse nesnelerin yorumu, bize, fantastik dünyanın kapılarını açar. Kadın figürleri konumları itibariyle kimi zaman bir aristokrat ya da kraliçe gibi dururlar. Hiçbirinde sıradan bir insan izlenimi yoktur. Sorunlarıyla baş edebilen, bu yolda çeşitli çözümler geliştirmiş olan kadınlardır onlar. Sanatçı, sergisi çerçevesinde gerçeklik ve algıyı da gündeme getirmektedir. Herkes etrafındaki gerçekliği farklı bir biçimde algılar, bu sebeple tek bir algı yoktur. Söyleyebiliriz ki gerçeklik, serbestçe ve olanca ağırlığı veya hafifliği ile düşerken, 'algı' kavramına bir vurgu da vardır. Likos bütün resimlerinde obsesif bir şekilde aynı 6 rengi kullanmaktadır. Bunlar, pembe, mavi, sarı, yeşil, siyah ve beyazdır. Geleneksel kültür kodlarından yola çıkmasa bile, almış olduğu toplumsal kültür sonucunda, kadını pembe ile erkeği ise mavi ile simgeler. Kadın aynı zamanda Likos için coğrafyayı temsil eder. Sanatçı resimlerini koyu-açık düzeni içerisinde dengede tutmak ister. Siyah ve beyaz Likos için yin-yang'ı, iyi ve kötü kavramlarının birbiri ardına, birbirini izleyerek gelmesi, hayatın içindeki dengeyi temsil etmektedir. Ritm, sadece renklerle alakalı değil aynı zamanda yaşamın ritmine de bir göndermedir. Galeri Pazar günleri hariç, her gün 10:00 ile 19 :00 arasında açıktır. Galerimizin altında ve karşısında otopark mevcuttur.


Bilim kurgu yazınında en saygın yazarlardan biri olan Connie Willis'in, İthaki Yayınları'ndan 2013 yılında Özlem Yüksel'in çevirisiyle 2. baskısını yapan Kıyamet Kitabı romanı, Hugo, Nebula ve Locus ödüllerini kazanmıştır. İlk sayfalarından itibaren soluksuz okunan bu sürükleyici romanı özellikle bilim kurgu ve tarih severlerin kesinlikle kaçırmaması gerekiyor. Bir tarihçi olan ana karakter Kivrin'in hikayesi yakın gelecekte Oxford, İngiltere'de başlar. Kitap eş zamanlı olarak tarihçilerin zamanda yolculuk ile araştırmalar yaptıkları 21. Yüzyıl sonları ile Avrupa nüfusunun üçte birini yok eden Kara Veba Dönemi'ni anlatır. Kızı gibi sevdiği öğrencisi geçmişteki Oxford'da bilinmedik tehlikelerle boğuşurken Profesör Dunworthy de beklenmedik bir kargaşa ortamında mücadele edecektir. Orta Çağ yaşamını çok canlı tasvirler ve olaylarla yansıtan yazar okuyucuyu da gerçekten bir zaman yolculuğuna çıkarıyor. Bunu yaparken karakterlerin duygu ve düşünce dünyasını, insanın mücadeleci çabasını, dostluk ve şefkati derinlemesine vurguluyor. Tarihin en karanlık günlerinde bile bilimin, hayal gücü ve merakın, insanın çevresine duyarlılığının değerinin altını çiziyor. Kivrin karakteri, eminim ki kurgu dünyasında en sevilen kadın karakterler arasında yer alıyor ve göz ardı edilemez bir figür olarak türün birçok eserinde, incelemesinde ve yan ürünlerinde ona gönderme yapılmaya devam edilecektir.


Valletta 2018 Foundation is offering two emerging, independent curators based in the Netherlands, the opportunity to immerse themselves in a different artistic and cultural environment by staying in Malta for 15 days in August-September, 2014 and developing a project involving international artists that will culminate in a curated show in Malta in 2015. The Foundation is responsible for the implementation of the European Capital of Culture in 2018, a title which Valletta is celebrating and sharing with the Dutch city of Leeuwarden. The curatorial residencies are intended to stimulate collaboration and excellence in the arts in Malta one of the key objectives of Valletta 2018 Foundation. During their stay in Valletta, the two curators-in-residence will have a shared office in the city, and will be invited to participate in a variety of activities inside the Centre and around Valletta and Malta. They will also be able to attend and participate in sessions of the Curatorial School that will be held during this period, with invited speakers and established curators or academics. They will also familiarise themselves with local artistic trends through studio visits and meetings with established and emerging artists based in Malta, and will be able to gain invaluable experience by helping to set up exhibitions. Valletta 2018 Foundation will provide each of the two selected curators with a return ticket between the Netherlands and Malta, accommodation in Valletta between 24th August and 7th September, 2014 and a small, daily allowance to cover meals. Throughout their stay, the curators-in-residence will be given relevant information about artists, galleries, and events, and will be assisted with the organisation of meetings with artists based in Malta. They will also be asked to make a presentation about their curatorial ideas and projects during the Curatorial School. Following their stay in Malta, they will be invited to work on a curatorial proposal for an exhibition in 2015 that brings together Maltese and other international artists. Only one of the proposals will be selected, on the basis of its innovative outlook on local and international artistic practices. The selection will be made by Valletta 2018 Foundation, which reserves the right to refuse all proposals if they are deemed to be inadequate for whatever reason. The deadline for applications is 5pm, Monday 21st April, 2014. All applicants will be informed by email about the result by Monday 5th May, 2014. Queries should be directed to info@valletta2018. org.


Ila Beka ve Louise Lemoine'in film serisi Living Architectures, mimarlık alanına yeni bir gözle bakma yollarını araştırıyor. Living Architectures film serisini hazırlayan Ila Beka ve Louise Lemoine'in konuşması, 10 Nisan Perşembe saat 19.00'da SALT Beyoğlu'ndaki Açık Sinema'da. Living Architectures, mimarlık mirasını bir temsiliyet olarak idealleştiren güncel eğilimden uzaklaşarak, mimarlık alanına yeni bir gözle bakma yollarını araştıran bir film serisidir. Ila Beka ve Louise Lemoine'in filmleri, mimarlıktaki canlılık, kırılganlık ve hassas güzelliği, o yapılarda yaşayan, onları kullanan ve bakımını sürdürenlerin tanıklıkları aracılığıyla aktarır; mimari yapıları mükemmelik, ustalık ve hatasızlık üzerinden kurgulamaya neden olan görüntü düşkünlüğümüzü sorgular. Asıl amaç, mimarlık üzerine konuşmak, hatta içten gelen kişisel ve öznel bakış açılarını sunarak mimarlığın bizimle konuşmasına olanak tanımaktır. Living Architectures filmleri, mimarlık odaklı çoğu yapımın aksine, binaların yapısal ve teknik detaylarına odaklanmak yerine izleyiciyi, güncel mimari ikonları sayılan bazı yapıların gündelik samimiyetine davet eder. Gösterimler SALT Beyoğlu ve SALT Ulus'ta eş zamanlı olarak yapılacaktır. Ila Beka Paris'te yaşayan bir İtalyan sanatçı ve yönetmen. IUAV of Venice ve Ecole Nationale Superieure de Paris-Belleville üniversitelerinin mimarlık bölümlerinden mezun oldu. Louis Lemoine Fransa'da yaşıyor ve çalışıyor. Paris, Sorbonne'da sinema ve felsefe eğitimi gördü.


Türkiye'de özellikle sanatın her dalının desteklenmesi zaten gereklidir, fakat devletin bu desteği, sanatın özgürce ve siyasetin vesayetinden uzak şekilde gelişebilmesini sağlamamaktadır. Yani idari özerkliğe sahip bir yapıda olmayan yasa tasarısı sanata zarar, insana zarar, topluma zarardır. Türkiye Sanat Kurumu'nun karar organı olan TÜSAK üyeleri on bir kişiden oluşuyor. Kurulun başkanı ve ikinci başkanı da bakanlar kurulunca belirlenecektir. Bu kişiler ise öncelikli olarak her memur gibi devletin menfaatini gözetirken, sanatın varlığının temel koşulu olan özgürlüğü kısıtlama yoluna gidecek buda Türkiye'nin sanat hayatında çok önemli bir etki yaratacaktır. Neden? Her şey Devlet-i Aliye'nin bekası için. Bu kanunun kabul edilmesi ile kültür sanata yapılacak desteğin artacağını söyleseler de -belki maddi kaynaklar zenginleştirilecek-, yapılan harcamalar hükümetin kendi ideolojisine uygun projeleri çoğaltacaktır. Özellikle son zamanlarda çok sık dile getirilen muhafazakar sanatı zannederiz ki çok iyi şekilde besleyecektir. Peki, hükümetin bu desteği neden samimi gelmiyor? Mesela, neden kültür ve sanat alanındaki STK'ları bu kurula dahil etmiyor, plastik sanatlardaki KDV oranlarını düşürmüyor, sanatçıya sosyal güvenlik hakları sağlanmıyor? En basit şekliyle, hepimiz biliriz ki Türkiye'de sanatçıların vize alabilmek için sanatçı belgesi alması imkansız derecede zordur. Bu belgenin geleneksel olarak çalışan zanaatkarlara verildiğini de çok iyi biliyoruz. Dünya çapında bir sanat politikası geliştirebilmek için dünyadaki başarılı örnekleri olan sanat konseylerinin özerk yapısından hiç örnek alınmamış bu anlayış, sanatı kendisine düşman gibi görüyor ve sanatı da sanatçıyı da hizaya getiriyor. Çünkü onlar için toplumu aydınlatan, statükocu anlayışa başkaldıran sanat tehlikelidir ve kafalarındaki muhafazakar ve itaatkar toplum modeli için TÜSAK çok gereklidir. Bu yasa, tüm ülkenin özgürlüğünün kısıtlanması, aydınlıktan karanlığa yönlendirilmesi yolunda çok tehlikeli bir adımdır. Çağdaş toplumlarda sanatçılar her zaman özgürce düşüncelerini ifade eden, yaratıcılıkları ile dünyaya ışık tutanlardır. Daha amiyane bir söylemle sanat devrimlere yön verecek kadar güçlü bir organdır. İfade özgürlüğümüzün devamı için bu muhafazakar zihniyete karşı bütün sanat çevresi direnmelidir.


Marinettti'nin üç noktalarla dolu fütürist manifestosu tam da fütüristlere özgü aşırı coşkunun ifadesidir ve yukarıda alıntılana paragraf, o üç noktaların karşılıklarından biridir. Her uzaklaştığınızda ve yakınlaştığınızda çoğalır satır araları, boşluk olmaktan çıkar, ayrıntının ötesine geçer. Birkaç adım sonrasında ise zaferini ilan eder. Biz bakmayı, görmeyi, duymayı, okumayı bitirdiğimizde geride kalanı anımsatır. Süreçte toplayan zihin, bitişte yeniden yaratmaya başlamıştır. İşte tam bu anda metaforların, alt metnin, bütünsel anlamın gizli geçitlerine dönüşür satır araları. Akıl ve ruh, o boşluktan sızarlar. Salt, katı bilginin kabuğunu kırarlar. Bilginin, deneyimin ve sezginin eşliğiyle anlamın ötesine geçerler, dili esnekleştirip yaratım sürecine dahil ederler. Ne esin perilerinin işidir sanat ne de kategorize edilmiş bir aklın ürünü. Çoğu zaman beklendiği yere gelmez. Ele geçirilemez. Evet, işte bu dediğiniz anda şekil değiştirir. Bıraktığı boşluklardan sızmaya hazır olanları bekler. Bütün bu süreçte geçmişi, anı ve geleceği aynı anda taşıyan sonsuz soyut bir boşluğa dönüşür, Tıpkı yaşam gibi. Bilmekten, deneyimlerden, ayrıntılardan yola çıkarak kendilerine ait satır aralarını gösteriyorlar. Bunu yaparken kişisel yaratımlarında farklılığın altını çiziyorlar. Birbirleriyle temas etmeyen üslupların bir araya gelişiyle bütünü parçalayıp dilin olanaklarına dikkat çekiyorlar.


Hülya Küpçüoğlu' nun yeni sergisi #Yeşilçam #Sinema, sanatın en çağdaş yansımalarının sergilendiği S-ART By Sürmeli' de, 10 Nisan Perşembe günü saat 18:00' de başlıyor! Açıldığı günden itibaren, Türk sanatının en değerli sanatçı ve eserlerini ağırlayan S-ART by Sürmeli' de Yeşilçam havası esiyor. Hülya Küpçüoğlu' nun yeni sergisi #Yeşilçam #Sinema sergisi 10 Nisan Perşembe günü, saat 18:00' de başlıyor. Sergi, sanatçının 2011-2014 yılları arasında yaptığı resimlerden oluşuyor. Sergide, Yeşilçam' ın sevilen simalarının portreleri, film sahneleri ve filmlerde sıklıkla görmeye alışkın olduğumuz Piyer Loti, Haydarpaşa gibi mekanlar ile geçmişi günümüze taşıyor. Hülya Küpçüoğlu' nun #Yeşilçam #Sinema sergi açılışı, 10 Nisan Perşembe günü, saat 18:00 ile 20:30 arasında Sürmeli İstanbul Hotel' in ev sahipliğinde gerçekleşecek. Sergi, Film-San ve Necip Sarıca'nın katkılarıyla gerçekleştirilmiştir. Resim satış gelirinin belli bir miktarı Film-San' a verilecektir. Hülya Küpçüoğlu' nun #Yeşilçam #Sinema sergisi, S-ART by Sürmeli sergi salonunda 27 Nisan tarihine kadar izlenebilir.


|This spring, Axelle Fine Arts will host a solo exhibition for American figurative painter, Hollis Dunlap. Born in Vermont in 1977, Dunlap is known for his works in oil characterized by aesthetic beauty and softness mingled with technical accuracy and stark realism. Dunlap was interested in art from an early age; as a child and young man, he constantly created works in whatever mediums were available. He began to study the work of Old Masters, such as Vermeer and Caravaggio and the profound influence these great painters had on him is still evident in his work today. After graduating from high school, Dunlap enrolled at the Lyme Academy College of Fine Arts in Connecticut. During his time there, he painted hundreds of figures and landscapes and he received several awards, including winning first place in the National Arts Club Student Show for two consecutive years. I have always enjoyed the look and feel of oil paint, and don't make many attempts to make the image look like anything other than a painting. I find the realism of an image can become more compelling when it is obviously made up of paint of various colors and shapes. Each shape and color is influenced by its partner to look the way it does; the direction of mark making, the thickness of paint, and each color is carefully considered within each work to suggest three dimensional space and light effects. It is this visual honesty that distinguishes Dunlap's works from others in the genre of realism; his work, although realistic, is painterly, whether his subject is a softly illuminated nude, a lush green landscape or a still life. Visible brushstrokes and alternating thick and thinly applied paint create a vivid texture and add further interest to each piece. Dunlap combines the precision and attention to detail of classical drawing with the subtle use of light and color that characterizes the work of masters, such as Vermeer. His works depict the complicated relationship between light and shadow in a way that endows every painted moment with a true sense of life; even his still life works feel ripe with movement and emotion. Over the past few years, Dunlap has had several successful solo exhibitions in New York and Boston. He has taught painting and drawing at the Lyme Art Association, Mystic Arts Center, and Lyme Academy College of Fine Arts. He currently lives and works in Eastern Connecticut. The upcoming show will include an all-new collection of figures, landscapes and still lifes as well as preparatory pencil sketches. Dunlap will attend the opening reception on March 15. For further information, prices and photographic material, please contact Elizabeth Thompson at212.226.2262 or email info@axelle. com Gallery hours are from 10:00am to 6:00pm every day.


Jacob'un Odası, William Sheakespeare, Anton Çehov, Emily Bront ve Daniel Defoe gibi yazarlardan etkilenen ve bu etkileri yapıtlarına yansıtan Virginia Woolf'un, 1922'de yazdığı üçüncü romanıdır. Londra'da dünyaya gelen ve evlendiği Leonard Woolf sayesinde kitaplarını kendi basımevinde yayımlama imkanı bulan Woolf çoğu yapıtına yakınlarını kaybetmenin verdiği bunalımı aktarmıştır. Kardeşini kaybettikten sonra yazdığı psikolojik deneysel kurgu olan Jacob'un Odasında ana karakter Jacob Flanders'ı, ölen kardeşinin verdiği ilhamla yaratmıştır. Çevresindeki insanların anlatımlarıyla tanınabilecek Jacob, bireylerin yapmacıklığını ve açıklıktan uzak oluşlarını eleştirirken yaşamın her alanında daha dürüst olunan Antik Yunan medeniyetlerine olan özlemini de dile getirir. Yanı sıra Birinci Dünya Savaşı öncesi İngiliz burjuva sınıfının hayatlarının nasıl derinlikten uzak ve çocukça olduğunu eleştiren Jacob, ötekilerle arasında olan ilişkilerinde aidiyet hissinden uzaktır. İlişkilerinde ve sanatsal tercihlerinde toplumca benimsenmiş olan değer yargılarından uzak yaşayan Jacob'un din görüşleri de çağına göre radikaldir. Yabancılaşmış Jacob Flanders, yaratıcısı Woolf'un içinde yaşadığı toplumun değer yargılarına, dine bakışına ve ötekiler arasındaki yapmacıklığa eleştirisini dolaylı olarak okura aktarır. Virginia Woolf'un diğer romanlarındaki gibi uzam ve zamanın tam olarak verilmeyişi ve bilinç akışının yoğunluğuyla bulanıklaşan anlatım, kitaptaki düşüncelerin ucu açık, okurun kişisel yorumuyla değişebilir olmasını sağlar. Virginia Woolf, tüm içeriği bu anlatıda harmanlayarak çektiği tepkilerle edebiyat dünyasındaki yerini sağlamlaştırmıştır. Aile içindeki karı ve koca ilişkilerinin hastalıklı olduğunu düşünen Woolf'un feminist tavrı açıkça görülür. Jacob, kendi dünyalarında refah içinde yaşayan bu insanların edebi tercihlerindeki yüzeyselliği, William Shakespeare'in ya da Homeros'un yapıtlarının yanında çocuksu kalışını şiddetle küçümsemektedir. Sonrasında Jacob'un içinde bir tutkuya dönüşecek Antik Yunan medeniyetine özlemin filizlenlemeleri de görülür. Yoğunlaşarak devam eden bu sıradanlığa tepkileri arttıkça Jakob'un yabancılık hissetmesi de doğal bir sonuç olacaktır. Yabancılaşma sürecinde Jacob'un annesiyle arasındaki duygusal bağ yok denecek kadar azdır. Mrs. Flanders'ın içinden gelen annelik güdüsü yalnızca ara sıra mektuplaşmalarını sağlar. Jacob'un karşı cinse duygusallıktan yoksun bakışı, kendisinin de fazlasıyla aptal olarak nitelendirdiği Florinda'yla ilişkisinin başlamasına engel olmaz. Florinda'yla sadece cinselliğe dayalı bir ilişki yaşayan Jacob, annesinin kendisine olan ilgisini de görmezden gelmektedir. Başkalarıyla ilişkisini öğrendiği, Florinda'dan ayrılırken de hiç üzülmeyecektir. Virginia Woolf, Florinda'nın annesiyle olan ilişkisindeki duygusuzluğun da altını çizerek iç içe görünen ilişkilerin temelinde bir yabancılaşmanın varlığına vurgu yapar. Kendi yaşamında da Tanrı'nın varlığı inancına mesafeli bir duruş sergileyen Virginia Woolf'un yarattığı karakter açıkça bu duruşunu yansıtmasa da Jacob bu mesafeyi az çok koruyan bir yabancıdır. Albert Camus'nün Mersault'u gibi Jacob da toplumun benimsediği her türlü değer ve kavramı yok sayar. Bu bağlamda zaten hiç kilisede ya da dua ederken görmediğimiz Jacob'a tanrı tanımaz demek yanlış olmaz. 'Siz ve Mr. Bowley korkunç iki dedikoducusunuz, biliyorum,' dedi Clara. İnsanların birbirine karşı son derece yapmacık davranmasına yönelik yabancılaşma hatta nefretin romanın odaklarından birini oluşturması, Virginia Woolf'un Birinci Dünya Savaşı öncesi İngilteresi'nde gördüğü ve hiç hoşlanmadığı çirkinliğin eleştirisi olma ihtimalini pekiştirir. Yunanistan'da evli bir İngilizle, karşılaşan Jacob, kısa zamanda onunla yakınlaşmaya başlar. Evli bir kadından hoşlanması, ona aşık olması, onun kabul edilmiş ahlak kurallarını hiçe saydığını gösterir ki bu tutum bir yönüyle değer yargılarına yabancılaşan birey için yadırganmamalıdır. Yüzeysel ilişkilerle örülü İngiliz toplumuna yabancılaşan Jacob'un Yunanistan'da duygusal bir ilişkisi yaşamasının bir anlamı daha vardır: Yunanistan uygarlığı; gerek edebiyatıyla, gerek bireyler arası ilişkilerdeki açıklığı ve sadeliğiyle Jacob'a İngiliz toplumundan çok daha uygundur. Burada Wolf'un özlediği 'açık toplum, dürüst yaşam alanları'na duyulan özlemin iması da sezilebilir. Yapıtları yüzünden Nazi Almanyası'nın kara listesine alınan, ceplerine taş doldurup kendini köprüden bir nehre bırakmadan önce kocasına yazdığı intihar mektubunda psikolojik rahatsızlığının artık baş edilemez olduğunu yazan Woolf'un, toplumdan bu kadar uzak olan bir birey olarak ve kardeşinin kaybı nedeniyle duyduğu acılar sonucu intihar etmesi de kaçınılmazdır. Virginia Woolf'un buhranları romanlarının üsluplarında da hissedilir. Jacob'un Odasında üslubu ilk iki romanına göre özgündür ve Jacob'un toplumdan uzaklaşması gibi o da üslubunu normalden uzaklaştırır. Öncesinde kullandığı somut kavramlar ve betimlemeler, realist anlatım yerini soyutlamalara bırakmıştır. Romanın merkez kişisi Jacob yaşayarak anlatmaz daha çok gözlenir ve anlatılır. Bu tercih yabancılaşmış bir bireyin ötekilerce anlatılması gibi özgünlüğü de beraberinde getirir. Diyalogların mutlak ifadelerden uzak oluşu kitabı çok anlamlı ve dikkatle okunması gereken bir metin haline dönüştürür. Uzam ve zamanın anlaşılmasını bulanık bir anlatımla zorlaştıran Woolf'un amacı çok kutuplu ve çok anlamlı bir metin yaratmaktır. Olay yerine durumu betimleyen anlatı, doğal olarak bilinç akışına sarılır. Bilinç akışı, yabancılaşma, öteki gözler, öteki bakışlar, duyarsızlık, çok anlamlılık, kaçınma, değerler eleştirisi vb. Virginia Wolf'un başyapıtlarından biri olan Jacob'un Odası okurların kapısını açmasını bekliyor.


Edebiyat ve iktidarı sosyal psikoloji açısından incelediğimizde, öncelikle, iktidarın dar ve geniş tanımlarını ayırmak gerekiyor. Dar tanımıyla iktidar, resmi söylemin sandığa hapsettiği yasama-yürütme-yargı ekseninde gerçekleşen bir olgu. 'İktidar partisi' sözü, bu dar tanıma karşılık geliyor. Geniş tanımda ise, iktidar, Foucault'cu bir yorum üzerinden, gücün ve hiyerarşinin olduğu her ilişkide varolan daha geniş bir olgu olarak okunabiliyor. İkinci okumada, en az iki kişinin yer aldığı bir etkileşimde uyulması beklenen toplumsal roller öne çıkıyor. Egemenlerin 'iktidar'ı dar anlamına kilitlemesinin nedeni, gündelik olanın siyasallığını örtüp onu ideolojik bir perdenin arkasına sürüklemek olarak karşımıza çıkıyor. Bu dar-geniş gerilimi dolayısıyla, egemenler, iktidarı darmış gibi gösterecek kimi araçları gereksiniyor. Bu araçlardan biri, elbette, edebiyatı da kapsamak üzere sanat ürünleri. Dar tanımıyla iktidar ile edebiyat ilişkisi, siyasetçilerin edebiyatla ilişkileri ve edebiyatçıların siyasetle ilişkisi gibi bir ikilik üzerinden tariflenebilir. Böylece, edebiyatçının hangi partiyi ya da örgütü desteklediği ve hatta bunların üyesi ve yöneticisi olduğu gibi sorular, odağımıza yerleşecektir. Aynı biçimde, edebiyat dünyasına etki eden, ancak kendisi edebiyatçı olmayan siyasetçiler de ayrı bir çalışma konusu olacaktır. Geniş tanımla ilerleyen bir iktidar ve edebiyat çetelesi ise, edebiyatın ve edebiyatçıların toplumsal ezim, baskılar ve güç asimetrileri karşısında nasıl bir konum aldığı üzerinden ilerleyecektir. Bu açıdan, edebiyata dışarıdan etki eden güç olarak iktidar, edebiyata içkin olan iktidar ve edebiyatın perçinlediği dar ve geniş tanımlı iktidar gibi bir üçleme, anlamlı olacaktır. Kültürel egemenler, medyada parlatılma ve yayın, reklam, eleştirmen, ödül ve statü desteği ile iktidarlarını sürdürüyorlar. Egemenlerin, dışarıda bıraktıkları edebiyatçıların yapıtlarının içeriği ve edebiyatçıların örgütlenmesi üstünde etkili olduğu biliniyor. Sansür, otosansür, hukuksal yaptırımlar ve etkinlik engellemeler gibi durumlar, ilk akla gelenler. Edebiyatın içeriğine daha derinlikli bir bakış için, sosyal psikolojide, son dönemlerde üzerinde birçok çalışma yapılan yetkecilik, toplumsal baskınlık ve sistemi meşrulaştırma kavramlarını anmak, yerinde olacak. Toplumsal hiyerarşileri yansıtan, onları yücelten ve/ya da onları yıkımsız/cezasız bırakan; açıkça hiyerarşik ya da örtülü hiyerarşik olan araçları sık sık kullanan; kişiliklerin iç dünyalarına vurgu ile hem iktidarı dar tanımla sınırlandıran hem de apolitiklik iddiasında bulunan kimi edebiyat ürünleri, bu üç sosyal psikolojik kavram için oldukça zengin bir malzeme sunuyor. Nazilerin dünyaya korku saldığı dönemlerden bu yana yapılan yetkecilik çalışmaları, son dönemlerde, çeşitli uyarlamalar ve düzenlemelerden sonra, bugün incelmiş bir biçimde karşımıza çıkıyor. Son çalışmalarda, yetkeciliğin üç boyutlu olduğu bulgulanıyor: Yetkeci boyun eğme, yetkeci şiddet ve gelenekçilik. Egemenlerin edebiyatı, bir sürü gibi yönetilen kitlelerin güç figürlerine kayıtsız şartsız boyun eğmesini, bunu yapmayanların cezalandırılmasını ve geleneklere uyulmasını vaaz ediyor. Başkişi, yasalara karşı gelirse, başına gelmedik kalmıyor. Kötüler, çoğu kez, güç figürlerine boyun eğmeyenler olarak resmediliyor ve 'suçlar'ı cezasız kalmıyor. - Bazı gruplar diğerlerinden daha değerlidir. Grubunuzun istediklerini elde etmek için bazen diğer gruplara karşı güç kullanmak gereklidir. Hayatta istediğini elde etmek için, bazen diğer grupların üstüne basmak gereklidir. Toplumsal baskınlıkla birlikte değerlendirilebilecek sistemi meşrulaştırma kavramı, temelde, toplumsal kimlik kuramına dayanıyor. Bu kurama göre, birey, kendini ve ait olduğu grubu yücelten tutum ve davranışlara sahip. Kötülükler, bizden olmayanlara yansıtılıyor; böylece, bizden olanların tertemiz olduğu yönünde, bir kendini idealize etme süreci söz konusu oluyor. Toplumsal baskınlık kuramı ise, buna bir tuğla daha ekleyip toplumda hiyerarşinin altında olanların, üstte olanları yücelttiğini gösteriyor. Sözgelimi, toplumsal kimlik yaklaşımı açısından, yoksulların, kendilerini yüceltip zenginleri kötü kişiler olarak görmeleri beklenirken ; onlar, tersine, zenginleri yüceltip kendilerini aşağılıyorlar. Arabesk edebiyat, tam da bundan doğuyor. Sistemi meşrulaştırma kuramı, toplumsal baskınlık kuramındaki hiyerarşiyi destekleyici mitler kavramıyla aynı çizgide, ezilenlerin ezenleri yüceltmesine yol açan kimi araçlar olduğunu ileri sürüyor. Edebi anlatılarda, tarihsel olarak, bizden olmayanların kötülenmesinden, bizden olmayanların yüceltilmesine doğru bir geçiş olduğu söylenebilir. Aynı biçimde, ezilenlerin boyun eğmeyip er ya da geç hakkını aradığı anlatılardan, ezilmenin mutlaklaştırıldığı bir anlatı tarzına geçiş de söz konusu. Bu üç sosyal psikoloji kavramı dışında, edebiyat ürünleri, öğrenilmiş çaresizlik, öğrenilmiş güçlülük, adil dünya inancı ve yüklemleme gibi diğer kavramların sağladığı bakış açısıyla içerik çözümlemesine uğratılabilir. Bu çalışma, birkaç kitap oylumu kadar çok yer ve zaman isteyen bir edebiyatın ve iktidarın sosyal psikolojik çözümlemesi çabasının ön-notları gibi okunabilir. Bu kavram dizisi, birçok edebiyat ürününü tartışmak için, oldukça kapsamlı bir çerçeve sağlıyor. Bundan sonraki çalışmalarda, bu kavramlar dizisi üzerinden yapılacak edebiyat incelemelerinin Gramsci, Althusser, Bourdieu ve Foucault'nun görüşlerini geliştirmek gibi ek bir olumluluğu da bulunuyor. Gezgin, U. B. (2013). Anaakım Psikolojinin Eleştirisi: Direniş ve Psikoloji. Biamag, 5 Ekim 2013. Gezgin, U. B. (2013). Sosyal Psikoloji'nin Gezi Merceğinden Eleştirisi. Bianet, 7 Ağustos 2013. Gezgin, U. B. (2013). Gezi'nin Psikolojisini Anlamak: İçeriden ve Dışarıdan Bakışlar. Bianet, 27 Haziran 2013.


Bu ayki yazımız daha ziyade bir tanıtım yazısı niteliğinde olsun, gelecek ay da kültürün bakanlığı üzerine; daha açık bir ifadeyle, oluşumu yüzyılları hatta bin yılları aşan kültür gibi çok geniş kapsamı olabilecek bir tanımın 'bakanlık' gibi kestirme olabilecek bir anahtarla çözülebilmesi ve düzenlenebilmesi mümkün müdür?sorusunun cevabı üzerine çalışılacak. İktidar, Sanat ve Propaganda üzerine ilk yazımdan ve bu ayki bu tanıtımdan ve gelecek ayki yazımdan sonra, bu üç yazıyla tek bir noktaya işaret etmeye çalıştığımı dikkatli okurlar görürlerse ne mutlu bana, eğer bir bağlantı kurulamıyorsa bu benim beceriksizliğim olacaktır. Proletkült hareketi; 1917 yılında Sovyetler Birliğinde kurulmuş uzun ismi proleter kültür ve eğitim hareketi olan Proleterskaya Kultura örgütünün başlattığı bir kültür hareketi olup, başlangıçta toplumun kültürel yaşamını zenginleştirme, çoğaltma ve işçi sınıfının gerçek sanatını üretmek amacıyla kurulmuştu. Aleksander Bogdanov ve yakın arkadaşı Anatoly Lunacharsky tarafından idare edilen bu hareketin, devletin de desteklediği bağımsız yapısıyla kültürel bir dönüşümün mimarı olacağı düşünülmüştü. Ancak özerkliği elinden alınınca kültürün devlet eliyle gelişemeyeceğinin geçmiş örneklerinden birini temsil eder hale geldi. Bu cümlenin altını çizdik; çünkü başta belirttiğimiz diğer yazılarla bir noktaya işaret etmesi bu şekilde olacaktır. Geli Korzhev, Before a Long Journey, Sovyetler Birliği'nde gerçekleştirilecek olan sanat ve kültür politikasının belirlenmesinde birinci derecede rol oynayan Lunacharski, hareketi olması gereken ekseninde tutmak için oldukça gayretkeş bir çaba göstermiştir. Şubat devriminden sadece iki gün sonra Lenin ve Lunacharski tarafından kaleme alınan bir kararnameyle işçi, köylü ve askerlerin kültür ve eğitim alanındaki bağımsız sınıf örgütlerinin hem devletin merkezi mevzilerine hem de belediyelere ait merkezi mevzilere karşı tamamen ve bütünüyle özerk oldukları kabul edilmiştir. Devrimden sonra değişik alanlardaki sınıf örgütlerinin bağımsız bir şekilde olumlu gelişmeleri için öngörülen bu uygulama, zamanla hareket içinden kimi üyeler ve yöneticiler için yer yer parti karşıtı ve siyasal fikirlerini savunmak üzere bir dayanak olmuştu. Bir yandan parti siyasetiyle kendi siyasi fikirlerinin çeliştiği noktalarda kararnamede yer alan tam özerklik maddesinin sığınak olarak kullanılması, öte yandan kimi sayıca az ama etkisi güçlü saf proleter kültür ve sanat yanlısı üyelerin yanlış fikirleri, Parti içinde proletkült hareketinin ve onun örgütlenmelerinin dağıtılması gerektiği yönünde fikirlerin ortaya çıkmasına neden olunca Lunacharsky hem parti içindeki bu fikirlere karşı hem de proletkült içindeki yanlış fikirlere karşı mücadele yolunu seçmiş, makalelerinde kendi fikirlerini dile getirmiştir. Bu arada art niyetli olabilecek kimi fikirleri engellemek açısından hemen belirtelim ki Lunacharsky -sadece proletkült hareketinin gelişimi için değil-sanat ve edebiyattaki diğer tüm akımların temsilcilerine de devletin tüm yayın olanaklarını açarak devrim öncesi doğan akımların yeni boyutlar kazanmaları için ön ayak olmuştur. Tartışmalar içinde hızla büyüyen hareket 1920 yılına gelindiğinde 80 bin üyeye 400 bin aktiviste sahipti. Lunacharsky'nin önayak olduğu 3-10 Kasım tarihlerinde düzenlenen ilk kongresinde Bolşevikler çoğunluğu kaybetmişti, bir de üstüne hareketin dağıtılması gereğini savunan parti üyeleriyle, hareketin bağımsız kalması gereğini savunanlar arasındaki tartışma devam ede dursun, Lenin Proleter kültür üstüne adlı karar tasarısıyla son noktayı koyarak proletkült hareketlerinin tam bağımsız değil, eğitim işleri halk komiserliği bünyesinde yarı özerk statüde çalışmaları gerektiğini belirtti.1922 yılındaki tasarıyla hayata geçirilen ancak giderek etkinliğini yitiren hareket 1932 yılında tamamen kapanmıştır. Manifestonun göze çarpan özelliklerinden biri Proleter sınıfın sosyopsikolojik analizidir. Zamanının diğer akımlarıyla hesaplaşmayı göze almaya çalışması da göze çarpan diğer özelliğidir. İyi niyetli bir çaba da olsa devrim öncesi ortaya çıkıp Sovyet hükümetinden aldığı destekle serpilen diğer akımların çıkardığı gibi dünya çapında bir usta çıkaramayan bir harekettir. eleştirisine, en geçerli itiraz On yılda işçi sınıfının akımı olabilecek bir edebi akım çıkar mı? sorusu olacaktır ve devamla diğer sistemlerde hakim sınıfın edebiyatta olsun, tiyatroda ya da sinemada olsun akımı ortaya çıkaranları ya da önemli temsilcileri yine kendi sınıfından insanlardır. İşçi sınıfının kendi içinden böyle temsilcilerin çıkması bırakın bir on yılı bir ömürü aşan zamanda zordur.


İnternette kültürel kodlar üzerine bir tarama yapmak istediğinizde karşınıza ilk çıkan reklamcılığa ilişkin bilgiler olacaktır. Elbette bu kullanım türünden sanat da kendine düşen payı alır. Belki bu, Chin-tao Wu' nun deyişiyle kültürün önemli bir bölümünü oluşturan sanatın işletmeleşme sürecini yaşamasının bir sonucudur. Yukarıdaki iki alıntıyı birbirinden tamamen farklı görüşler olduğu için yaptım. Hal Foster dayatmacı kültürün kodlarının yıkılmasını minöre dönüşte görür. Bu arada, burada minörü aynı kültür içinde var olan unsurlar olarak kullanır. Mark Gottdiener'ın alıntıladığı Dick Hebdige ise tam da egemen kültürün gereksinim duyduğu şeyin bu alt kültürün üretimi olduğunu savlar. Bir başka deyişle sıkça tartıştığımız bir konu burada yeniden gündeme gelir. Egemen kültür kodlara direniş göstermezken ya da onları kabullenmiş görünürken aynı zamanda bir ehlileştirme politikasının da devamını getirir. Daha da ötesi majör olan salt kendi kültürü içindeki minörü dönüştürmekle kalmayıp, diğer kültürleri de minörleştirerek ya da alt kültür içine katarak dönüştürür. e-Skop'un 10/11/2011 tarihli bülten yazısının başlığı: Küreselleşme Çağında Yeni Kolonyalizm: Avrupa'da Çağdaş Arap Sanatı. Yazı, tam da Doğu'yla ya da Arap dünyası ile sanat üzerinden iyi ilişkiler kuran Batı'nın seçimlerine odaklanmaktadır. Örneğin bu sergilerde, genellikle Arap kültürü denildiğinde herkes tarafından kolayca seçilecek göstergeler yer alır. Bu arada bu dünyanın kendi kendisine uyguladığı yıkım kolayca kabul edilirken dışarıdan gelen yıkıma karşı alınan eleştirel tavırlar ve -şeriat gereği- nü çalışmalar bu sergilerde kapsam dışındadır. . Bu noktada anlama/yorumlama çabası ile yapıtı ele geçirme düşüncesi piyasa yaptırımlarının yapıtı mış gibi yaparak ele geçirmesine dönüşmektedir. Bu durumda kültürel kodun anlamı da kaybolur, göstergeler pastişleşme ile karşı karşıya kalır. Yanyanalık fikri, kelimenin tam anlamıyla temassızlığa dönüşür. Aslında bir majör kültürün kodları yukarıda değinildiği gibi başka bir majör kültür içinde minörleşmektedir. Kabullenme, başka bir ötekileştirilmeye dönüşür. Sanatçıya ait olduğu yerden konuşması için parmak sallanmaktadır. Bu arada müellifin kullandığı göstergeler ve yaşatmak istediği sanatsal deneyim göz ardı edilir. Kaldı ki izleyicinin yaşayacağı deneyim, kendi dünya görüşü/dil yetisi ile sınırlıdır ve önyargıları yıkmayan seçilmiş göstergeler salt belirli bir dünya görüşünü onaylamaktan öteye gitmemektedir. Çarşaflı, Ortadoğulu Müslüman kadın imajında olduğu gibi, kimliksizleşmeyi açık edecek karşıt bir kimlik imgesi pek rastlanılan bir şey değildir. Bu bağlamda eleştirellik savı bir tür belgeleme mantığına da dönüşür. Oysa her zaman başka bir yol vardır. Burak Delier'in 2005 tarihli çalışması, görsel kodlar üzerinden önyargılara dair bir tahrifat niteliğindedir. Yapıt Doğu-Batı bağlamında çelişkilerimizi açığa çıkarır. İki simgenin tek bir yerde birleşmesi onlara yüklenen değerlerin yeniden sorgulanmasını getirir. Bakış, örtünün simgelediğinden kadının bakışına kayar. Korku, tedirginlik gibi insana dair olanlar açığa çıkar. Tüm değerler sistemi ile birlikte artık simgeleşen kadın, örtünün ardındakini de sezdirmektedir. Uzun bir süre önce Clarissa P. Estes'in Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabını okuduktan sonra, feminizmin tarihsel gelişimi yeniden gözümün önünde canlanmıştı. O, uzun tarihsel süreç kadın kimliğini yeniden tanımlamış, dönüştürmüştü. Toplumun/toplumların temelini sarsan, bozguna uğratan bu süreç kaçınılmaz olarak bir yeniden inşayı beraberinde getirmişti. Ve bu yeniden inşa, aynı zamanda yeni model önermeleri içeriyordu. İşte sözünü ettiğim kitap, bu yeniden inşada antropolojiyle ilişki kurarak önermeler getiriyordu. Bu oldukça basit, bizi oluşturan doğanın ve kültürün sesini dinlemeye ilişkindi. Ve bu kültür sadece ailemizin, çevremizin, okulların verdiği değildi. Bütün o didaktizmin dışına çıktığımızda söze dökülmeyen aktarımlar, asla açık edilmeyen bildirimler, sezdirmeler, bir kültürle biçimlendirilmeden önce ehlileşmemiş, ehlileştirilmemiş doğamıza ilişkin hatırlamalardı sözü edilen. Her ne kadar Kurtlarla Koşan Kadınlar spesifik bir çalışma olsa da başka birçok kaynakta olduğu gibi söylenenler bütüncül anlamda yaşama ilişkindi ve bizler özel olarak, tırnak içinde sanattan bahsettiğimizde, benzer göndermeler yapıyorduk. Türkiye'de bir dönem fazlasıyla üzerinde tartışılan, bugün de zaman zaman söz konusu edilen ulusal bir sanat yaratma iddiaları değil elbette burada üzerinde duracağımız. Kaldı ki bu alanda biraz olsun derinleşmeyi göze alan herhangi bir araştırmacı da yaşadığımız çağda böylesi bir şeyin karşılığının olmadığının farkındadır. Dubuffet'nin deyişiyle romatizması ya da mide rahatsızlığı olanların özel bir sanatı yoktur. Buna karşılık belki yine Dubuffet'ye yanıt veren Prinzhorn'dan yola çıkabiliriz. Evet, romatizması ve mide rahatsızlığı olanların özel bir sanatı olmadığını biliyoruz ama akıl hastalarının özel bir sanatı vardır. Kuşkusuz her sanatçının nevrotik olduğunu iddia edemeyiz, ama gerçek anlamda sanat yapmaya yeltenen herkesin benlik yapılanmasının özel bir aktarımı vardır. Yaşadığımız süreçte genel eleştiri kavramı kapitalizmin ve piyasa ekonomisinin verileriyle işlemeye başladı. Son zamanlarda yazılanlar, söylenenler birebir yapıta dair olmanın ötesinde yeni dünya düzeninde sanatın yerine ilişkindi ve görüşlerimiz çoğunlukla karamsar bir tablo çiziyordu. Elbette ki buna itirazlar da ardından geldi. Örneğin Svetlana Boym, edebiyat eleştirisi üzerinden kurguladığı kitabında... Fin de siecle akımının gerektirdiği şey, ölüm üstüne kurulu kıyamet tellalı veya paniğe kapılmış bir eleştiri değil, yaşama ve yapma sürecini ele alan eleştirel bir yeniden değerlendirmedir belki de. Başka bir deyişle, Jean Baudrillard'ın teorik şiddet diye yere göğe sığdıramadığı şey değil, teorik bir duygudaşlık ve özneler arası iletişimdir. Sözün kısası, benliğin kuruluşu ve çözülüşünü olduğu gibi şiirin, aşkın ve eleştirinin kuruluşunu da bir araya getirmemize katkıda bulunacak totalleştiricilikten ve otoriterlikten uzak bir tür etiği yeniden ele geçirmemiz gerekmektedir... Hal böyleyken ölüsevicilik artık temel akademik dürtümüz olmaktan çıkmalıdır. yazar. Öte yandan sözcükler bazen yetersizdir. Özellikle bir dili başka bir dile aktarmada çeviri sadece anlama ilişkin olanı verme gücüne sahiptir. Aktarımda sözcüklerin salt o dildeki çağrışımları çoğu zaman yiter. Buna dilin yaşayan bir organizma olduğu zaman içinde evrilip genişlediği, anlam kaymalarına uğradığı gerçeği de eklendiğinde, farklı dillerdeki geçişlerin ötesinde, aynı dildeki farklılaşmalar ve görsel olanın sözcüklere aktarımında ortaya çıkan olası boşluklar, demek istenenin çevresinde dolaşma sonucunu doğurur. Bazen sadece simgeler sözün ötesine geçer. Orlan, L'Amour du risque, 23 Mart 27 Mayıs 2012, Orlan'ın yukarıdaki iki çalışması üzerinden bir öncekine benzer bir yoruma gitmek olasıdır. İlk çalışmada Orlan, bilinen performanslarına iki nesne eklemiştir. Hristiyan ikonografisinde şeytanın sembolü olan bu iki nesne, Orlan'ın genel tavrı içindeki feminist söyleme yerleştirilmiştir. Bununla birlikte bu göstergelerin İncil ile bir ilgisi yoktur. Kaynaklarını Pagan inançlarındaki tanrılardan alırlar ve Hıristiyan ikonografisine edebiyat aracılığıyla yerleşirler. Aynı zamanda diğer inanç sistemlerinde böyle bir şeytan tasavvuru da yoktur. Bu, diğer toplumlara Batı üzerinden iletilmiş bir göstergedir ve bir anlamda ötekidir. Böylesi bir bilgi, Orlan'ın Hristiyan kültürünün kadına bakışını eleştirdiği yapıtını daha geniş bir alana yayar. İfade salt kadına dair olanı çağrıştırır. Yapıt, eleştirisini belli bir toplum üzerinden kurgularken göstergelerin değil ifadenin gücüyle kendini gerçekleştirir. Her bakış sözün gücünün ötesinde yeni çağrışımları çağırır. Bir başka deyişle Orlan'ın sureti kelimenin anlamı gibi kendini çoğaltır. İkinci çalışma hem bir Meryem hem de Michelangelo'nun Azize Teresa parodisi gibi okunabilir. Kuşkusuz sanatçı, yine aynı mantık üzerinden sert bir eleştiri geliştirmiştir. Bununla birlikte Orlan'ın adı yerine bir Müslüman kadın adıyla yapılacak küçük bir yer değiştirme, yapıtın hem anlamını değiştirir hem de şiddetini arttırır. Anlam, başka bir kültürün kodları üzerinde işlemeye başlar ve sonsuza kadar değişir. Sözün ifade edemediği ise burada karşımıza çıkar. Muhafazakar bir Hıristiyan için bu, bir öfke kaynağı olabilir ama muhafazakar bir Müslüman için haklı bir şiddetin hedefine dönüşmesi an meselesidir. Ve farklı toplumlarda yapıt üzerinden girilecek bir tartışmanın şiddeti aynı olmayacaktır. Ranciere'nin sanatsal imgenin öteye dolaysız tanıklık etmesi, ortaklığın gövdesine yaptığı göndermeye bir ekleme yapmak gerek. Alımlayıcının ya da yorumcunun bu ortaklığa, varlığın geldiği ve gittiği yere verdiği tepki. Şeyin alametinin yarattığı etki. Dolaysız bir alımlamanın ardından gelen dolaylamalar, anımsamalar ya da bütüncül bir yapıdan ortaya çıkan deneyimlerin üzerine kurgulanan sanatsal deneyim. Kutluğ Ataman'ın Türk Lokumu videosu, temelde toplumsal yargıların eleştirisidir. Cinsiyet üzerinden kurulan tabulara karşı direniştir. Biz, o videoyu izlediğimiz anda burada, şimdi ve olduğu gibi düşüncesini iletir. Türk lokumunun kadın bedenine gönderme yapan ikincil anlamı üzerinden kurduğu parodiyle toplumu ikiyüzlülüğüyle yüzleştirir. Oysa kadına ait oluşu üzerinden tasarlanan bu göstergenin üzerini biraz kazıdığımızda başka yüzleşmelerle karşı karşıya gelmemiz kaçınılmazdır. Bu ülkede sadece zenne kelimesini telaffuz etmek bile Kutluğ Ataman'ın video çalışmasına benzer bir görüntüyü akla getirir. Kadın kılığına girip oyunlarda yer alan ya da dans eden zenne, temelde bir erkek figürüdür. Bir anlamda kadının yasaklanışıdır ve birçok yerde Osmanlı'ya ait olduğu bilgisi geçen bu kültürel ögenin kaynakları çok daha eskiye dayanır. Örneğin arkaik kökene indiğimizde Şamanist inançta oyuncu kadın imgesi, kadın kam ile özdeşleşir. Üstelik erkek kamlar ritüellerinin daha etkili olması için kadına yaklaşmaya çalışır. Bunun için de kadın kıyafetlerine bürünür, yalancı göğüsler takarlar. Saygının, yüceltmenin karşılığı olan bu kod, erkek egemen sistemde önce kadının görünmezliğine sonra homoseksüalitenin dışlanmasına dönüşmüştür.(10) Bu açıdan baktığımızda Türk lokumu, kültürün tekilleştirilmesi, tekelleştirilmesine dair çağrışımlar yaratır. Bir başka deyişle majör bir kültürde genel geçer normların dışında olan herkes ötekidir. Julia Kristeva'nın iğrenç tanımından yola çıkarak sürdüğü izi birçok ruhbilim araştırmacısı, aktarım ve sezgisellik bağlamında ele almaktadır. Bu görüşlere göre bize işlenmiş kodlar ölmez, sadece simgesel düzende yer değiştirirler ya da dönüşürler. Freud'un baba katlinde söz ettiği gibi, babayı öldürmek yasayı iptal etmez, ölümle yasayı maddileştirir. Julia Kristeva aynı kitabında bazen göstergenin alter-egoya dönüştüğünü ve öznenin alter-egonun kararlarıyla hareket ettiğini belirtir. Caner Alper, Mehmet Binay'ın yönetmenliğini yaptığı gerçek bir hikayeden yola çıkılarak öyküleştirilen Zenne filminde olduğu gibi ötekilik yok edişe kadar gitmektedir. Bu toplumunun azımsanmayacak bir bölümü için aslında yakından tanıdığı zenne figürü ile karşılaşmak, onun kendinin bir parçası olduğuyla yüzleşmek ölümcüldür. Öte yandan modernleşme sürecini biraz da kendine özgü yaşayan bizim gibi toplumlarda tam da postmoderne özgü olan karşıtlıkların, çelişkilerin yanyanalığı ezberimizi bir kez daha bozar. Shayegan bunu Yamalama kavramıyla açıklar: YAMALAMA, çoğu zaman bilinçsiz bir işlemdir; birbirini tutmayan iki dünyayı bir bilginin tutarlı bütünlüğü içinde özdeşleştirmek için, bu dünyaların birbirine bağlanmasıdır. Yamalama, eşbiçimlilik eksikliğini silmeye ve çok biçimli iki paradigmayı epistomolojik olarak uzlaştırmaya çalışır.(12). Yine Shayegan'ın deyişiyle böylesi bir toplumun bireyi en ateşli komünist tartışmalardan sonra evine gidip Mesnevi ile mest olabilir. Ya da bilimsel bir konuşmanın ortasında nazara karşı elini tahtaya vurabilir. Üstelik bunların hiçbiri bizim için şaşırtıcı değildir. Şükran Moral'in 2010 yılında yaptığı Evli, Üç Erkekle adlı video performansı yine bir toplumsal eleştiridir. Bununla birlikte burada çalışmanın yanı sıra onun yapılış şekli de ilgi çekicidir. Şükran Moral ile yaptığımız bir görüşmede kendisi bu performansı yapmak için köyün ağası ile konuştuğunu ve onun kendisine yardımcı olduğunu belirtmiştir. Düğüne gelen köy halkının karşılaştığı karşısındaki tepkisi ise sadece orayı terk etmek olmuştur. Bir önceki örnekte şiddeti doğuran tepki öteki ile karşılaşmada sadece sessizliğe dönüşmüştür. Elbette ki performansın gücü, anda yarattığı etkide görünür. Aynı ülkede Batıdan Doğuya sadece seyirci olan bizler için, içselleştirilmiş çok evlilik kavramı, kadının aşağılanmasıyla eşdeğerdir. Öte yandan sanatçının performans için seçtiği yer bunun kültür içinde doğal haliyle yaşandığı bölgedir. Bu tavır birkaç önermeyi de beraberinde getirir. Performans deneyimini yaşayan köy halkının dünyasının dışında kalan bir yer değiştirme ile yüzleşmesi, bizim bu değişime ilişkin kurgu dünyamızın yıkılışı. Çünkü performans gerçeğin ta kendisidir ve belki de bakmamız gereken yer, buna dahil olan figürlerin ifadeleridir. Oradaki deneyime video aracılığıyla izleyici olmak bizim modern kodlarımızın çözülüşünü de beraberinde getirir. Artık, ne öfkeli eleştirelliğimiz ne de yer değiştirmeye ilişkin mizahi yaklaşımlarımız performansın anda ve sonrasında yaşattığı deneyimleri açıklamak için yeterlidir. Belki de sanat yapıtı tam da dilin oyunlarının dışında ulaşılırlık ile ulaşılamazlık arasındaki o aralıkta durmaktadır. Neden-sonuç ilişkilerini bir yere kadar açık eder. Sonrasında ise dilsizleşir. Bütün bu farklı bilgi alanlarıyla baş başa kalan eleştiri ise çoğu zaman yapıtın çevresinde dolaşır. Yapıtın çevresinde dolanmak da çoğu zaman o çok arzuladığımız sona gidişi engeller. Ona dokunmaksa neredeyse imkansızdır. Bir süre sonra eleştirinin bizzat kendine karşı gelmesi, kendini iptal etmesi de gerçek bir temasın olanaksızlığına ilişkindir. (4)Nesneyi burada olabildiğince geniş bir anlama yaymak gerekiyor. Türkçede nesnesiz sanata karşılık gelecek sanat düşüncesi ya da düşünce sanatı gibi bir tanımlama halihazırda aslında demek istediğimizi karşılamıyor. (10)Zennenin bir başka şekli olan köçek, bugün Kastamonu bölgesinde folklorik bir unsur olarak varlığını hala sürdürmektedir.


Akbank Günümüz Sanatçıları Ödülü, çağdaş sanat alanındaki gelişmeleri desteklemek ve genç sanatçılara destek olmak amacıyla Resim ve Heykel Müzeleri Derneği ve Akbank Sanat işbirliğiyle düzenlenen yarışma sonucunda verilecektir. Yapılan başvurular jüri tarafından değerlendirilecek ve sergilenmek üzere seçilen eserler; Akbank Sanat Galerisi'nde 04. Haziran 25. Temmuz.2014 arasında düzenlenecek olan sergiyle sanatseverlere sunulacaktır. Yarışma 40 yaşın altındaki tüm Türk sanatçıların katılımına açıktır. Başvurular internet sitesi üzerinden ve posta yoluyla yapılabilir. İnternet üzerinden yapılacak başvurular: akbank_gso@akbank. com adresine yollanabilir. Akbank Günümüz Sanatçıları Ödülü Yarışma Formu için tıklayınız. Akbank Günümüz Sanatçıları Ödülü Şartnamesi için tıklayınız.


Exposition produite et presentee par le CIVA. En partenariat avec INSCRIRE. Fr L' uvre de Françoise Schein, artiste, architecte et urbaniste, est graphique et monumentale a la fois. Depuis 1989, elle inscrit les droits humains sur les parois des cites : voutes de stations de metro, murs de quartiers defavorises, places ou façades de centres culturels, de la vieille Europe au Nouveau Monde en passant par le Moyen-Orient. Cartographe, son travail joue avec les frontieres et les pays, et ancre les peuples dans leur histoire. Son travail est aussi ecriture : textes des chartes de droits mis a distance, noms de lieux sur les cartes, comme reperes indispensables pour le voyageur- lecteur, et aphorismes disperses en une respiration poetique. Françoise Schein associe directement les habitants a la production de ses uvres, integrant ainsi ses postulats philosophiques et humanistes a sa demarche artistique. En contrepoint, elle developpe dans son laboratoire personnel des creations sous forme de dessins et de sculptures, qui parfois servent de matrice a ses grandes inscriptions dans l'espace urbain. Cette premiere exposition retrospective presentee au CIVA restitue la genese d'un travail bipolaire, centre d'une part sur une geopoesie du monde cartographies reelles et imaginaires , et d'autre part sur les textes des droits dont elle reaffirme le caractere essentiel et fondateur pour la democratie. Elle offre une vision panoramique grand format des projets urbains et participatifs de Françoise Schein, mais aussi des uvres plus personnelles, des sculptures, plans et dessins realises parallelement, des textes qui l'ont guidee et inspiree. A cette occasion, le CIVA et Mardaga co-editent un ouvrage retraçant pres de 30 annees de pratiques artistiques et citoyennes. Françoise Schein sera egalement en residence au CIVA durant la duree de l'exposition. Elle y animera notamment un atelier participatif de creation et d'enseignement des droits fondamentaux destine aux ecoles et au public. Cet atelier se fait en liaison avec quelques ecoles du quartier et a pour but de creer un panneau d'art public sur le theme des droits fondamentaux dans la lignee de ceux que l'association Inscrire et Françoise Schein ont deja realise dans plus de 30 villes en Europe et au Bresil. Nl Het werk van Françoise Schein, kunstenares, architecte en stedenbouwkundige, is tegelijk grafisch en monumentaal van aard. Sinds 1989 'afficheert' ze de mensenrechten op de muren van steden in het oude Europa, de Nieuwe Wereld en het Midden-Oosten: in metrostations in Parijs en Brussel, in favela's van Rio de Janeiro en andere Zuid-Amerikaanse steden, op pleinen en façades van culturele centra zoals de mediatheek van Les Mureaux bij Parijs, enz. Als cartografe speelt ze met grenzen en landen en verankert ze volkeren in hun geschiedenis. Haar werken komen tot stand met de directe medewerking van de bewoners van het betrokken gebied. Daarin is ze uniek en behoort ze zowel tot de wereld van kunst en architectuur als tot die van de filosofie en de mensenrechten. Haar werken zijn ook een vorm van schrijven: goed leesbare teksten van mensenrechtenverklaringen, plaatsnamen op kaarten die de reiziger-lezer wegwijs moeten maken, en luchtig verspreide, poezie ademende aforismen. Met de eerste retrospectieve van haar werk biedt het CIVA inzicht in het ontstaan van een oeuvre dat enerzijds gericht is op geopoezie echte en denkbeeldige kaarten en anderzijds op de teksten van mensenrechtenverklaringen, het fundament van elke democratie. De tentoonstelling biedt een grootschalig overzicht van de stadsprojecten die ze samen met anderen uitwerkte, en richt tegelijk de schijnwerpers op persoonlijker werk, op onderling gerelateerde beelden, plannen en tekeningen en op de teksten die haar hebben geinspireerd. Bij deze gelegenheid verzorgen het CIVA en Mardaga samen de uitgave van een boek dat dertig jaar artistieke en maatschappelijke activiteit op de voet volgt. Zolang de tentoonstelling loopt, is Françoise Schein in residentie in het CIVA. In samenwerking met enkele scholen uit de onmiddellijke omgeving leidt ze er een workshop over artistiek werk en mensenrechten waaraan leerlingen en het grote publiek actief kunnen deelnemen. De workshop moet het ontstaan geven aan een kunstpaneel voor de openbare ruimte dat in de lijn ligt van wat de vereniging Inscrire en Françoise Schein al in meer dan dertig steden in Europa en Brazilie hebben gedaan. Faire art comme on fait societe ou l'art a l'age de la democratie. Une nouvelle forme de relation entre la societe, ses artistes et leurs oeuvres voit le jour. Kunst maken zoals men de maatschappij vormgeeft. Kunst en democratie. Nieuwe relaties tussen samenleving, kunstenaars en kunstwerken. Avec / Met François Hers, Amanda Crabtree & Bruno Dupont, Tiffany Hernalesteen, Françoise Schein, la Ville des Mureaux.


Eray Özcan'ın i z l e r isimli kişisel resim sergisi 16 Nisan 2014 tarihinde Doruk Sanat Galerisi'nde açılıyor. Sanatçının son dönem resimlerinden oluşan sergisi 10 Mayıs 2014 tarihine kadar izlenebilecek. Eray Özcan'ı çoğumuz Haydarpaşa Garı'nın çeşitli görünümlerini yansıttığı resimleriyle hatırlarız. Çünkü Haydarpaşa onun geçmişidir. Çocukluğunun, Yarımca'dan İstanbul'a yapılan yolculukların, demiryollarında çalışan dedenin öyküsüdür. Çocuk dünyasının, koca yeryüzüne açılmaya başladığı alandır. Arkasında böylesine bir hayat deneyi olduğu için, Eray Özcan'ın Haydarpaşa resimleri, izleyen herkesin kolay etkisinden kurtulamayacağı bir çarpıcılık taşır. Eray Özcan, geliştirdiği resim diliyle de bu sanata ilgi duyanların önemini hemen anlayabileceği bir ressamdır aynı zamanda. Onun resim dili, ışık ve gölgenin sanki yeniden keşfedilircesine gelip, tuvalde temel bir öğe olarak kendini göstermesiyle belirgindir. 2014 yılı sergisini oluşturan resimlere baktığımızda, bu özelliğin nasıl etkileyici bir anlatım diline kavuştuğunu bir kez daha görüyoruz. İstanbul'da yaşayan ressam, sanki henüz Akdeniz'i görmemiş Van Gogh'un kuzey Avrupalı dönemini çağrıştırır. Ama her özgün sanatçı gibi Eray Özcan'ın anlatımı, renkleri, ışığı ve gölgeyi kullanım biçimi de kendine özgündür. Aslında tablolarına konu edindiği sıradan görüntüler, tuvallerdeki özneleri geri çekip sanatçının asıl anlatmak istediği duyguyla baş başa bırakmayı amaçlar izleyenini. Nedir o duygu? Tek cümleyle, çağdaş bir hüzün diyebiliriz. Pencere önündeki tek bir devetabanı yaprağı ya da boş bir eski koltuk bizi bu denli etkiliyorsa, ressamın resimlerine ustalıkla katmayı bildiği bu hüzün duygusundandır. Çağdaş sinemanın Tarkovski gibi büyük ustalarının, bizleri yeniden yeniden yaşadığımız hayatı sorgulamamıza yönelten o koyu hüzün duygusu, Eray Özcan'ın resimlerinin de ana unsurudur. Bu nedenledir, durup bakmaya başladığımız tuvallerin önünden kolay kolay ayrılamayışımız. Resimlerle aramızda oluşan güçlü bağlar engeller bu ayrılışı. Eray Özcan, resim sanatının birikimlerini tuvalinde olgunlaştırabilmiş bir sanatçı. O olgunluk, yeni sergisinde de etkileyici bir dille izleyene yansıyor. 16 Nisan 2014'de açılacak sergi 10 Mayıs 2014 tarihine kadar Doruk Sanat Tophane'de görülebilir.


Rabih Mroue, 1990'da sona eren Lübnan İç Savaşı'ndan sonraki 10 yılda öne çıkmış olan Lübnanlı sanatçılar kuşağından bir aktör, tiyatro yönetmeni, oyun yazarı ve görsel sanatçıdır. SALT, erken dönem video işlerinden Suriye'deki iç savaşı ele aldığı çok katmanlı The Pixelated Revolution'a (2012) uzanan bir çeşitlilikte, Mroue'nin kişisel sergisini sunuyor. Sergi 2 Nisan-27 Temmuz arasında SALT Galata ve SALT Beyoğlu'nda gerçekleşiyor. SALT Galata'daki sunum, sanatçının kişisel deneyimlerine dayalı işlerinden oluşuyor ve yaklaşık olarak bir yaşam döngüsü önerisini takip ediyor. SALT Beyoğlu'nda ise toplumsal hoşnutsuzluk, siyasi gösteriler ve sosyal ayaklanmalarla ilgili işler yer alıyor. Basın bültenini ekte, görsel ve görsel bilgilerini aşağıdaki linkte bulabilirsiniz.


Akademisyen ve sanat eleştirmeni Nazlı Pektaş rehberliğinde, Oleg Dou sergi turu 3 Nisan Perşembe saat 19.00'da Galerist'te gerçekleştirilecektir. Katılımınıza dair Müge Çubukçu'ya bilgi vermenizi rica ederiz. Galerist, Oleg Dou'nun (Moskova,1983) 'Yüzler' başlıklı İstanbul'daki ilk kişisel sergisine 13 Mart 12 Nisan 2014 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Yaşamını ve çalışmalarını Moskova'da sürdüren sanatçı, sibernatik vücutlar, rahatsız edici suretler, yapay bir güzellik ve ifadesiz suratlarla ön plana çıkardığı estetiği ile fotoğraflarında gerçeklik ve yapaylığı bir araya getiriyor. Eserleri, tarafsız görünen ve herhangi bir duygu içermeyen bedenler arayışında olan Dou'nun fotoğraflarında, ikilik olgusu ilk anda göze çarparken, ölümle yaşam, gerçekle yapay, güzelle çirkin arasında bir karşıtlık oyunu gözlemlenebilir. Ağırlıklı olarak moda ve sürrealizmden etkinlenen Oleg Dou, dergilerde yazılanların gerçek dışı olduğunu ve aslında modellerin göründükleri kadar kusursuz olmadıklarını düşünür. Ayrıca yaratılan bu yapay dünyanın insanın mükemmel olmadığı hissine kapılmasına ve kendini kötü hissetmesine yol açtığını ifade eder. Buna paralel olarak, işlerindeki photoshop uygulamalarını çok ileri bir seviyeye taşır ve fotoğraflarındaki modeller, tıpkı mankenler gibi gerçek ya da canlı olamayacak kadar mükemmel ve kusursuz görünürler. Dou'nun eserleri karşısında izleyiciler, 'fotoğraftaki insanlar gerçek mi', 'yüzlerindeki ifadenin altındaki endişe mi, üzüntü mü, kararlılık mı' gibi sorulara cevap ararken, kendilerini eserlere giderek daha yaklaşırken bulurlar. İzleyici ve obje arasındaki mesafenin azalması ile, farklı bir anlayışın ve samimiyetin doğmasına tanıklık edilebilir.


Son dönemde çağdaş sanatta dünya çapında tanınırlık kazanarak kendi dalında Türkiye'nin en önde gelen isimlerinden birisi haline gelen Ardan Özmenoğlu başta New York olmak üzere büyük ilgi ve beğeni toplayan 3 boyutlu çalışmaları ile ilk defa bir solo sergide izleyiciyle buluşuyor. Sanatçı post-it parçalarından ürettiği, görsel dünyadan elde ettiği renk ve imajları daha sade fakat daha da çarpıcıhale getiren bir teknik uygulama ile kendi sanat üretimi içerisinde yeni bir estetik düzeye geçiş yapıyor. Birbirini eşit boyut ve aralıklar ile tekrar eden transparan yüzeylerin üzerine parçalar halinde dağılan imajlar bütünsel bir çalışmayı ortaya koyuyorlar. Parçalar arasında ortaya çıkan mesafe çalışmanın zaman-imge kazanmasını sağlayarak izleyici üzerinde çarpıcı bir estetik duyumsamaya yol açıyor. Ardan Özmenoğlu 2013 yılında New York'ta gerçekleştirdiği E PLURIBUS UNUM // OUT OF MANY, ONE // BİRÇOĞUNUN İÇİNDEN, TEK isimli kişisel sergisinde bir arada sunduğu 3 boyutlu çalışmaları, son olarak Mart 2014'te New York Scope Sanat Fuarında izleyiciye sundu. Sanatçının özellikle güncel kültür kodlarını ve çağın sanat dilini doğal imgelerle bir araya getirmeyi tercih ettiği, böylece de bilinç altımızda yatan doğa özlemi ile insan eliyle üretilmiş yapay mekanlar aralığında bir ara yüzde konumlanan çalışmaları birçok önemli çağdaş sanat koleksiyonunda yerini aldı. Sanatçı ALAN İstanbul ana galeri mekanında, çalışmaların mekan ile kurduğu ilişkiyi ışık ve yerleştirme açısından yapacağı özel bir kurgu ile sanat severlere sunacak. Ardan Özmenoğlu, SCULPTURES sergisi 17 Nisan 2014 ile 17 Mayıs 2014 tarihleri arasında ALAN İstanbul'da görülebilecek. İmgelerin tüketim süreci, tarih ve kalıcılık kavramlarını; seri üretim, ritüeller ve ona eşlik eden psikolojik ruh halleri ile karşılaştırmalı olarak inceleyen sanatsal üretimimin merkezinde tekrar fikri var. İmge tüketimimiz hakkında yapmakta olduğum inceleme, birbirinden bağımsız ama aynı zamanda birbirini tamamlayan iki dürtüye ayrışıyor. Tekrar olgusu, bazı çalışmalarımda toplumsal bir yorum yaparken, diğerlerinde ise daha düşünmeye açık bir ruh hali sağlamak üzere bir ritüel hissi ve daha kişisel bir mekan yaratıyor. Bazı çalışmalarda düz bir imgeyi, tıpkı topografik bir haritanın seviyeleri gibi, onu oluşturan parçalara ayırıyorum. Artık farklı cam katmanları üzerinde yer alan düz imge, soyutlanarak bir heykel haline geliyor camın içinde ve arasında hapsedilen bu görüntü, malzemesiyle etkileşime girip izleyicinin pozisyonuna bağlı olarak farklı görünümler sunuyor. Bu sayede izleyici için boyut, ruh hali ve anlam yaratılmış oluyor. Diğer çalışmalarda ise; imgeleri, modern kolaylıklardan biri olarak her yerde rastladığımız ama aynı zamanda da tek kullanımlık olan Postit not kağıtlarının üzerinde çoğaltıyorum. İmgeler nihayet sonbahar yapraklarını andırır şekilde kıvrılıp düşmeye başladığında deneyime toplumsal eleştiri de katılmış oluyor. İster bir imgenin tarihsel dayanıklılığı veya geçiciliği hakkında yorum yapmak olsun; ister teller, cam slaytlar veya ağaç dalları gibi kırılgan malzemeler ile heykeller yaratmak benim sanata ve onun kaynaklarına olan yaklaşımım hep aşırı derecede çağdaş oldu ve öyle de olacak: imgeye yönelik yaptığım inceleme; meydan okuyan, kışkırtan ve davet eden estetik jestlerle bir arada yer alıyor. Camı hep ayrıcalıklı bir malzeme olarak gördüm; pencere camı gibi her yerde karşılaşılan biçimleri söz konusu olduğunda dahi bu durum değişmedi. Onu etkileyici bulmamın sebeplerinden biri ise, sık kullanılır olma durumunu şeffaflığına ve sözüm ona katılığına borçlu olması. Elbette katılığı aslında bir maske zira katı değil ve bence camı bir malzeme olarak ilgi çekici bulmamın sebebi de bu. Cam esasen bir sıvıdır, teknik açıdan aşırı-soğutulmuş bir sıvı. Ve ne kadar şeffaf olsa da, buradan kaynaklanan bir opaklık mevcuttur. Having become a world-renowned artist and also one of the most prominent contemporary artists of Turkey in her field, Ardan Özmenoğlu presents for the first time in this solo exhibition her 3-dimensional work, which had previously attracted great interest and admiration, especially in New York. By means of a technical execution which makes simpler but more striking the colors and images from a visual world constructed of post-it pieces; the artist carries her artistic production to a new aesthetic level. Spreading in the form of fragments on transparent surfaces that repeat in equal dimensions and intervals, the imagery in the works forms a holistic work. The distance between the pieces help the works possess a depth of time-imagery, and result in a striking aesthetic perception on the viewers. Ardan Özmenoğlu presented her 3-dimensional works most recently at the New York Scope Art Fair in March 2014; the works were previously exhibited in her solo exhibition titled E PLURIBUS UNUM // OUT OF MANY, ONE // BİRÇOĞUNUN İÇİNDEN, TEK in New York in 2013. Bringing together actual cultural codes and the art language of the era with natural imagery and thus positioning themselves on an interface between our subconscious yearning for nature and artificial spaces created by man; the artist's works are included in many significant contemporary art collections. The artist will present her works in the main gallery room of ALAN İstanbul with a specific setting that enforces the relationship between the works and the space by means of lighting and positioning. Ardan Özmenoğlu's SCULPTURES exhibition can be seen in ALAN İstanbul between the dates April 17, 2014 and May 17, 2014. consumption, history, and permanence in relation to mass production, ritual, and accompanying psychological states. My investigation into our consumption of image splits off into two independent yet complimentary impulses. In some of my pieces, repetition provides social commentary; in others, it conjures a feeling of ritual and a more personal space for a contemplative mood. In some works I slice a flat image down to its constituent parts, like the levels of a topographic map. The flat image, existing now on multiple slides of glass, is abstracted and becomes sculpture, captured within and between the glass as it interacts with its medium and becomes a different image depending on the position of the viewer. This is the creation of dimension, mood and meaning for the viewer. In other works, I subject images to reproduction on that most ubiquitous yet disposable of modern conveniences, the Post-it notes. Social commentary enters into the experience as the images eventually curl and fall away like so many autumn leaves. Whether commenting on the historical durability or transience of an image or sculpting with such fragile media as wire, glass slides or tree branches, my approach to my art and its sources has been and will always be contemporary in the extreme: my investigation into image coexists with aesthetic gestures that challenge, provoke and invite. I have always thought that glass is an extremely peculiar material, even in its most ubiquitous forms, like window glass. I've been awed by it partly because its ubiquitous quality is based in its transparency and so-called solidity. Of course its solidity is a masquerade-it isn't a solid-which I think is also what attracted me to glass as a material. Glass is still a liquid, technically it's a super-cooled liquid. There is a kind of opacity from that, no matter how transparent the material.


Teknolojinin bu kadar ilerlemiş olduğu yazılı ve görsel materyallerin dünyanın bir ucundan diğer ucuna saniyeler içinde iletildiği ve birkaç saniyelik zaman diliminde milyonlarca kişiye ulaştığı günümüzde, iyi bir okur olarak basım-yayım işlerinin bu kadar hızlı olmadığı dönemleri düşünürken sık sık Goya'yı hatırlarım ve çalışmalarının içinde benim bu durumumu Aklın Uykusu Canavarlar Doğurur gravürü çok iyi anlatır. Gravür baskı, kabaca insanın yazıyı keşfedip taşa, ağaç kabuğuna, kemiğe semboller kazıyıp kendini bir başkasına ya da geleceğe anlatma ihtiyacıyla doğsa da asıl ilerleme ve gelişmeyi 15. yüzyılda gerçekleştirmiştir. Orta Çağ'ın karanlık dönemlerinde insanların şeytanlıkla, büyücülükle suçlandıkları sadece dinleri için yakıldıkları, düşünmenin bile suç sayıldığı bir dönemde Reform ve Rönesans hareketleri nasıl olmuş da yayılmış ve kendine taraftar bulmuştur sorusuna verilecek cevaplardan biri de bugünkü karikatür benzeri çalışmaların o dönemde gravür olarak çalışılması ve geniş kitlelere ulaştırılmasıdır, olabilir. Gravür baskı ilgili detaylı ve aydınlatıcı bilgiyi Doç. Dr. Deniz BAYAV'ın GELENEKSEL VE DENEYSEL YÖNLERİYLE GRAVÜR BASKI isimli kitabında buldum. Baskı resmin genel bir tanımını yapmamız gerekirse çeşitli araçların yardımıyla kalıplar üzerinde desenler oluşturarak, mürekkeplenen kalıp aracılığıyla desenin kağıda veya çeşitli malzemeler üzerine basılmasıyla oluşturulan çalışmalardır, diyebiliriz. Basri Erdem, 33 x 50 cm., 2008. Gravür baskı tekniğinin geçmişten günümüze kısa bir tarihçesi ile başlayan çalışma, bu alanda kullanılan malzemelerin ve tekniklerin anlatımı üzerine şekillenir. Ustalardan eserler, fotoğraflar ve açıklamalar aracılığı ile bu tekniğin imkan ve olanaklarının ortaya çıkarılması amaçlamıştır. Gravür baskı tekniklerini ve onun ayrıntılarını detaylandırarak anlatma ihtiyacından hareketle ortaya çıkan ve hazırlanan kitapta; gravür baskıya ilgi duyanlar, tekniği yeni öğrenenler ve farklı yöntemlerle uygulamak isteyenler için malzeme seçiminden, uygulamaya dek pek çok detay aydınlatılmış. Kitabın ilk bölümünde gravür baskı sanatı, tarihçesi ve sanatçıları anlatılmış, geniş örneklerle açıklanmıştır. İkinci bölümde gravür baskıda kullanılan malzemeler ve bunların hangi aşamalarda ve ne şekilde kullanıldığı aydınlatıcı ve yol gösterici bir şekilde tanıtılmış. Üçüncü bölümde baskının yapılacağı plaka hakkında bilgi verilmiş ve hangi işlemlerden geçeceği örneklerle anlatılmış. Dördündü bölümde gravür baskı teknikleri ve yöntemleri, amatör uygulayıcıların da anlayıp kullanacağı şekilde detaylarla anlatılmış. Beşinci bölümde, hazırlanan plakaya, seçilmiş baskı yöntemiyle baskının nasıl ve ne şekilde yapılacağı örnek çalışmalarla anlatılmış. Altıncı bölümde ise yapılan baskının nasıl korunacağına dair açıklamalar mevcut. Son bölümde ise gravür sanatı ile ilgili son dönem çalışmaları ve yeni arayışlar, yeni akımlar inceleniyor. Değerli hocamız Deniz Bayav'ın Konuya ilgi duyanlar açısından, gravür baskı sanatının en başından en sonuna dek ihtiyaç duyanların yararlanabileceği bir kaynak olması amaçlanan kitap, en başta deneyimlerden ve yerli, yabancı birçok kaynaktan yararlanarak oluşturulmuştur. Tarihçesini, gerekli malzemelerini, gravür baskı tekniklerini, yapılan çalışmaları ve farklı malzemelerle metal plaka üzerindekine benzer işlemleri içeren yeni arayışları kapsayan bu kitabın, baskı sanatları üzerine yayımlanan diğer kaynaklarla birlikte ülkemiz baskı sanatının gelişimine katkıda bulunacağını umuyorum. sözleriyle tanıttığı Geleneksel ve Deneysel Yönleriyle Baskı adını taşıyan kitap, baskı sanatına ilgi duyanlar, baskı sanatıyla amatör ya da profesyonel olarak uğraşanlar için bir başucu kitabı olma niteliği taşıyor.