Türk sanatının değerli ismi Prof. Dr. Şadan Bezeyiş 91 yaşında aramızdan ayrıldı. Şadan Bezeyiş'i rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Prof. Dr. Şadan Bezeyiş, 1926'da Adapazarı'nda doğdu. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü'nü 1951'de birincilikle bitirdi.1952'de İDGSA tarafından seçilerek, Milli Eğitim Bakanlığı, İTÜ Rektörlüğü ve İtalyan Kültür Ateşeliği ortak kararıyla ihtisas yapmak üzere İtalya'ya, ROMA GÜZEL SANATLAR AKADEMİSİ' ne gönderildi.1954'te Akademinin Mimarlık Sanatları Yüksek Dekorasyon Bölümü'nü birincilikle bitirerek doktora diplomasını aldı ve Lodevole akademik payesiyle ödüllendirildi. Güzel Sanatların hemen her dalında aldığı üstün başarı ödülleriyle 1955'te yurda döndü. Resim ve Heykel çalışmalarına paralel olarak, mimari dekorasyon alanında da Serbest meslek uygulamaları yaptıktan sonra, 1956'da İTÜ Mimarlık Fakültesi'ne asistan olarak atandı. 1958'de Uluslararası Venedik Bienali'nde ve Lugano Uluslar arası Yarışması'nda yapıtlarıyla Türkiye'yi temsil etti.1958-1960 yıllarını doktora üstü çalışmalar yapmak üzere gönderildiği İtalya'da geçirdi. Resim heykel ve mimarlık arasındaki bağlantılar konusunda mesleki incelemeler de bulunan Şadan Bezeyiş 1960' da doktora üstü PERFERZİONAMENTO Akademik Bölümü diplomasıyla birlikte yurda döndü ve İTÜ Mimarlık Fakültesi'nde öğretim üyeliği görevine atandı.1951'den bu yana çok sayıda ulusal sergiye katılan, uluslar arası sergilerde Türkiye'yi temsil eden, sayısız kişisel sergiler, açan, çalışmalarıyla pek çok ödüller kazanan, Prof. Dr. Şadan Bezeyiş ayrıca Ulusal ve Uluslar arası müzeler ve kamu kuruluşlarında eserleri bulunmaktadır. Türkiye İş Bankası'nın 1989'da resim dalında verdiği Sanat Büyük Ödülü nün de sahibidir. İTÜ Rektörlüğü Güzel Sanat Bölümü Başkanlığı ve ayrıca İTÜ Rektörlüğü Soysal Bilimler Enstitüsü Görsel ve Çevresel Sanatlar Dalı Başkanlığı ve diğer Üniversiteler Yüksek öğretim kurumlarında öğretim üyeliğinde bulunmuştur.


Bu yıl 25. yaşını kutlayan Galeri İlayda 14 Nisan 20 Mayıs 2017 tarihleri arasında çağdaş sanat üretiminden bir seçkiyle şekillenen 25 adlı grup sergisine ev sahipliği yapıyor. Değişkenlerin çok sayıda olduğu ve hızlı gelişmelerin yaşandığı yakın dönem sanat ortamımızda 25 yıllık bir çizginin devamcısı olan Galeri İlayda, çeyrek yüzyıla yayılan temsiliyet deneyimini, güncel olana kapılarını açarak selamlıyor. Galeri Ankara'da kurulduğu 1992 yılından bugüne yenilikçi bir anlayışla hep çağdaş olanı temsil etti. 2002'de İstanbul'a taşınmasının ardından aynı yaklaşımı farklı disiplinler ve genç kuşaklarla işbirliği içinde günümüze dek sürdürdü. Sanat tarihsel anlamda kısa ama bir mekanın çizgisinin oluşması ve tutarlı devamı anlamında uzun bu sürede, yoğun bir deneyimin varlığı söz konusu. Bu deneyimin odağında ise kuruluşundan bugüne yola çıktığı sanatçılarla güvene dayalı ve yıllara yayılan uzun soluklu birlikteliğin yer aldığını söyleyebiliriz. Bu açıdan gerek solo gerek grup sergilerinde, temsil edilen sanatçılarda, gerçekleştirilen proje ve yayınlarda, yakın geçmişin iş yapma biçimlerine olduğu kadar üretimlerine de duyarlı bir şekilde gelişen kimlik değişimini okumak mümkün. Zira parametrelerin çok olduğu ve sürekli değiştiği sanatsal alanda, tıpkı sanatçı gibi bir mekanın da kendi kariyerini istikrarlı şekilde yenileyebilmesi önemli. Bu yenilenmenin diğer bir unsuru ise izleyicinin ilgi ve takibi olduğu kadar, galerinin kendi koleksiyonerini yaratan bir stratejiyle, genç kuşak koleksiyonerlere verdiği önemden geçiyor. Galeri İlayda 25. yılını sanatseverlerle paylaşmaktan mutluluk duyuyor. Sergi, 20 Mayıs 2017' ye kadar Galeri İlayda'da görülebilir.


İnsan bu dünyada pek çok şeye tanıklık ediyor ama sahip olduğu tek şeyin, duyguları olduğunu anlamamakta direniyor. Sanat, insan ruhunun anlamını arayanlar için gerçek anahtardır. Her şeyini kaybetmiş bir mülteciye veya şaşalı bir opera binasında nefis bir eser seyreden birine göre; bir Rubens eseri, çok farklılıklar gösterir. Ama her şartta sığılınacak en güzel limandır sanat. İstanbul'daki atölyesinde çalışmalarını sürdüren sanatçı, bugüne kadar pek çok kişisel sergi açmış, yurtdışında ve yurtiçinde sanat fuarlarına katılmıştır. Heykellerinin büyük bir kısmında gerçeğe, soyuta, mistik ve gerçeküstüne ulaşan insan ve hayvan dünyasını, onların başkalaşımlarını görselleştirmeye çalışmıştır. SNBA tarafından Louvre Müzesi'nde her yıl düzenlenen ve uluslararası delegasyonların katılımı ile gerçekleşen, Salon Sergilerinde ülkemizi temsil eden sanatçılar arasında yer alan Akın Yıldırım, 2008 yılında ise Jüri Özel ödülünü almıştır. Akın Yıldırım'ın Ateşle Oyun isimli heykel sergisi16 Mayıs'ta Galeri Selvin'de açılıyor. Sergi 10 Haziran'a kadar izlenebilir.


Beyoğlu Kayla, 06.05-06.06.2017 tarihleri arasında genç sanatçıların katılımıyla gerçekleşecek olan Mutfak sergisine ev sahipliği yapıyor. Azat Yeman, Doğukan Çiğdem, Hasan Sarıtaş, Kerem Ağralı ve Zafer Malkoç'un karşılaşmasıyla, farklı disiplinlere sahip genç sanatçılar bir araya gelerek Mutfak' ta buluşuyor. Mutfağın geçmişten günümüze toplumları birleştirici bir rolü vardır. Farklı coğrafyaların ve kültürlerin özgünlüğünü sürdürdüğü aynı zamanda harmanlandığı özgür bir alandır. Tuvallerinin şefleri olan bu genç sanatçılar da özgünlüklerini, sanatın kuralsız ve sınırsız alanına, Mutfak' a taşıyorlar. Mutfak, sanat üzerine söylenmiş tüm kalıplara karşı gelerek, sanatın her yerde var olabilirliği ve sürdüre bilirliğine inanarak, düşüncenin sınırsızlığına izleyici davet ediyor. Genç sanatçıları bir araya getiren Mutfak sergisi, açılışını gerçekleştirdiği Kayla'da, 06 Mayıs 2017 tarihinde sanatseverleriyle buluşuyor. Sergi 6 Haziran'a kadar Pazar günleri hariç her gün 12:00 16:00 saatleri arasında gezilebilir.


Mustafa Akkaya'nın HUB Sanat Mekan'da 04 Mayıs 2017 tarihinde açılacak olan Tekinsiz Bölge adlı sergisi, çok sayıda figürün absürt birlikteliğini bir araya getiriyor. Zamanı ve mekanı belli olmayan, hatta toplum içindeki eylem/iş sıfatını çözümlemekte bile ironinin tuhaf ağlarına takılarak, yapaylaşan güncel yaşama eleştirel boyutta bakan her türlü figürün halleri sergi mekanını kaplıyor. Tuhaf, şaşırtıcı, yabancı, biraz tanıdık çoğunlukla uzuvlarının aldığı hallerle uzaklaştıran/yabancılaştıran durumlarıyla izleyeni sınırlılık ve sınırsızlık ikilemindeki bir uzama taşıyor. Genelde sınırlarını aşan her türlü halleriyle figürler oluyor. Sınırlılık sıfatını ne kadar yaşam içinde benimseyerek, kurallı kutulara sıkışıp kaldığını ve klişe sendromuna yakalandığını izleyene hatırlatıyor, gibidirler. Sonuçta tarihin sildiği, hafızanın unutturduğu bir döngüde, böylesi bir tuhaflığın insan yaşamını ne kadar sığ sulara sürüklediğini birisinin çıkıp küçük boyutlu bedenlerden çıkan, büyük konuşma balonlarıyla haykırması gerekmiyor muydu? Çünkü başarısızız! Hem güncele direnmekte, hem de gündemin içinde ayakta kalma olasılığına karşı! Şimdi çıkıp da izleyici bu figürlerin anımsattıklarını yaşamda bulamayız! derse zaten Tekinsiz Bölgenin çekim alanında kalmış olacak. Esası böylesi bir gerçeğin kurgu alandan ve minimum ölçekteki heykellerin değişen uzuvları, uzayan gözdeleri, renk alemi içindeki asıl yabancılaşan ve tuhaflaşan sizlersiniz! diyerek, seyirciyle başlattığı 'absürt oyun' mekanın da katılımıyla gerçek denilen her ne ise, işte onun tarafından serginin atmosferinin ele geçirilmesine sebebiyet veriyor. Mustafa Akkaya'nın Tekinsiz Bölge adlı HUB Art Space'deki sergisinin küratörlüğünü Dilek Karaaziz Şener üstleniyor. Sanatçının iki yıllık çalışma sürecinin ismini koyarken de heykeltıraşın işliğindeki şaşırtıcı süreç deneyimlemelerinin sergiye akisleri üzerinden bir ifadeyi sunma amaçlanıyor. Tekinsiz kelimesinin birebir anlamı üzerinden mekan kurgulanıyor. Yani, güvenilir olmayan kişi/yer artık kendini gösteriyor ve yanına aldığı yabancı ve tuhaf figürlerle, seyirciyle karşılaşma anına tanıklık gerçekleşiyor. Akkaya'nın figürleri karşılaştığınızda mekanın tanıklığında uzama asılı kalacak her kelime ve mimik/jest küratörün yumurtasına eklenecektir. Bundan yana hiç şüpheniz olmasın! Bazı figürlere yakın bazı figürlere uzak hatta küçük portrelerin ışıklı zemindeki bir belirip bir kaybolmalarıyla bireysel belleğinizin size yakınlaşması duygusuyla tanışık olacaksınız. 04 Mayıs 2017 tarihinde, CerModern HUB Sanat Mekan'da, Tekinsiz Bölgeye sizleri davet ediyoruz.


Ağıt Uğur Uludağ: Yeryüzündeki bütün anneler gibi benim de annem mutfak tezgahını sildikten sonra el bezlerini tezgeha dizerdi. Yapmam gereken şey ona çaktırmadan beyaz renkli olanlardan birini almak ve bir defterin üzerine gerip arkasını sabitlemekti. Bu benim için bir tuvaldi. Ardından renklerin bazılarının çoktan eridiği altılı sulu boyamı alıp televizyon karşısında BOB ROSS'un Resim Sevinci adlı programını beklemek olurdu. Hayatımda rahmetli Bob Ross'un o etkisini hiç bir zaman yakalayamamışımdır. Ne yaparsam yapayım, bezin üzerine dağılan sulu boya oradaki gibi ağaç, dağ yada su görüntüsü oluşturmuyordu. Beni fazlası ile üzen bu başarısızlığımın üzerine annemin hafif sertlikteki tokadını daenseme yemek işin tuzu biberiydi. Tüm bunlar 1989 ve Adana doğumlu olan şahsım için henüz Dört ya da Beş yaşlarında her hafta gerçekleşen bir çeşit ritueldir. Kendimle ilgili hatırladığım en eski şeylerde hep bir yerleri karalamak yada boyamak vardır. Mona Lisa'nın dünyanın en güzel kadını olduğu için her yerde onun resmini gördüğümüzü sandığım yıllar ilkokul yıllarımdır. Bu yıllarda başka bir şehirde yaşayan dayım harika bir mektup arkadaşı ve çalışmalarımın tek sanat izleyicisidir. Hep okuma ve boyama konusunda üzerimde etken olmuştur. Bu sayede 2008'de derece ile kazandığım Mersin Nevid Kodallı Anadolu Güzel Sanatlar Lisesine kadar hiç resim yapmayı bırakmadım. Ardından artık ne olmak istediğimden zaten emindim. 2008 yılında Anadolu Üniversitesi GSF Resim Bölümü'ne başladım ve bölüm birincisi olarak 2013 yılında mezun oldum. Tüm bu süreç ve şu an içerisinde halen Bob Ross gibi tek vuruşta bir ağaç dalı yapamamaktayım. A. U. U.: Benim için tuval yaşayan bir varlıktır. Kesinlikle sadece çalışma için bir atölye tutuporaya bırakamam kendisini. Bazen tamda yatağımın karşısına koyar, gece uyanıp biraz göz gezdirir ve sabah ilk olarak kendisi ile karşılaşırım. Üzerinde çalıştığım bir resim benim gerçek anlamda can yoldaşımdır. Resmim tamamlayana kadar beni, tamamlandıktan sonra izleyicisini rahatsız etmekle mükelleftir. Çalışmalarımda deneysel bir yol izlemeye çalışıyorum. Buradaki deneysellik Avangard ya da Post Modern anlayıştan öteye konu bakımından çeşitliliktir. 1900 sonrası hayran olduğum Rothko, Van Gogh gibi ustaların etkisini çalışmalarımda görmek söz konusu bile olamaz. Teknik anlamda herhangi bir Tesadüfi leke ve renk çalışmalarımda yer almaz. Bu konuda oldukça dikkatli davranmaya çalışırım. Hiçbir zaman mutluluğun ressamı olamayacağımı sanıyorum. Bu durumdan kaynaklı olarak trajedi, mistisizm, öz yıkım ve yer yer doğa olayları çalışmalarımın genelini oluşturmaktadır. İzleyicilerin çalışmalarıma baktığında görmeleri gereken şey mutluluktan farklı şeyler olmalıdır. İyi bir okuyucu olarak Spinoza, Deleuze, Sartre ve Foucault gibi ustaların zihnimde uyandırdıkları ile kendi kendimi algılama biçimimi bazen bir sis perdesi altında figürlerime yansıtmaktayım. Ne derece başarılı olabileceğime de tarih karar verecek. A. U. U.: Sanat benim için tam da Freud'un özetlediği biçimde bir delilik ürünüdür. Ölümün tarihi kadar eski tarihe sahip sayılı şeylerdendir. Doğada şüphesiz iyi bir tasarımcı ve sanatçıdır. Erken Modernizm olan Romantizmden 1960 sonrası anlayışa kadar yüz yıllara dağılan sanatta yenilikler çok kısa sürede gerçekleşmeye başladı. Avangard'ın açtığı sınırsızlık kapısından pek çok akım türedi, Fluxus'un Happening'in Kavramsal Sanatın gücü işi bir dönem 'Tuval Resmi Bitti' önermesine kadar getirdi. Ancak bitmedi! Şahsi fikrim dünya yavaş yavaş tekrardan geçmişe doğru bir yolculuğa çıkacaktır. Belki de kilise etkisi olmadan Rönesans'ın nasıl olacağını göreceğiz. Güncel sanat olarak nitelendirdiğimiz, ancak özünde sanatçıların bireyselleşmelerine dayanan durum giderek yeni fikirlerin akımlaşmasına dönüşecektir. Sanatta bir fincan çay kadar sıcak samimiyet rüzgarı esecektir. Yaratıcılık fikri, basitleştirilmiş ve 'yorumlama' adı altında özünden uzaklaştırılmış sanata, yeniden hakim olacaktır. A. U. U.: Çağdaş Cumhuriyetimizin kuruluşundan bu yana en zorlu sürecinden geçtiğine tanık olmaktayız. Hayatta kalma sorununu aşma içerisindeki toplumumuza bizler yeni nesil olarak neler katacağız? Sanatı yalnızca 'idea' dünyasında tutup kurumsallaştırıp, galerileri herkesin gitmediği yerlerden ibaret mi kılacağız? Çin'de seri üretimden geçmiş baskı tadındaki resimlerle mi toplumumuzu sanatı sevdireceğiz? Ya da sadece bunu dert edinip, sanatın genel var oluş tözünü es mi geçmeliyiz? Ülkemizde sanatın gelişmemesinin nedenlerinden biri sadece, betimlemeciliğe olan yasakların olduğunu düşünmek sığ bir bakış açısıdır. Sorunun temel nedenlerinden birisi Avrupa'daki Mediciler, Lorenzo'lar gibi sanatı, bilimi destekleyerek ve bir şeylerin tohumlarını ekecek derebeylerimizin ve aristokratlarımızın olmamasıdır. Biz genç sanatçılar olarak, ülkemizdeki plastik sanatın tek nefeslik evrimine nasıl bir katkıda bulunabileceğimiz üzerine ciddi ciddi konuşulması gerektiğini düşünüyorum. Şu an genel olarak konuşulan sanatçının bir kopyacı mı, yoksa gelenekselci mi olduğunu irdelemesinden ibarettir. Elbette böyle olmasında yeteri kadar beslenememiş, bir görselde yakaladığı etkinin kendisine ne hissettirdiği üzerine düşünmeden ve onu olduğu gibi kullanma eğiliminin de olanların da büyük payı vardır. 1989 Adana doğumluyum. 2008 yılında Mersin Nevid Kodallı Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nden mezun oldum. Aynı yıl Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim bölümüne başladım ve 2013 yılında birincilikle bitirdim. Hayatım boyunca yaptığım en iyi şeylerden biri sanattır. Sonrasında yaşamımın kendisi oldu.


Dairesel hareket sistemlerinde yani dönen sistemler için başlangıçta duran bir cisim hareket başladığında dışa doğru kayma eğilimi gösterir; cisim merkezden dışa doğru bir ivme kazanır. Newton'a göre bu cisme ivmenin yönünde bir kuvvet etki ediyor olması gerekir. İşte bu kuvvete merkezkaç kuvveti diyoruz. Sanatın merkezde konumlanma durumuna merkezkaç kuvvetiyle yaklaşırsak sanatın ivme kazandıkça merkezden çevreye doğru kayması gerekiyor. İstanbul önceleri uluslararası arena için bir merkez dışıyken, günümüzden bir merkez olmaya başladı. Böyle olunca da metropoldeki üretim dışarıya taşmaya, manifestolar kabına sığamamaya, yapılan etkinlikler çeper için de birer röper noktası, rol model olmaya başladı. Bizler de böyle bir ortamda, ''Anadolu'da neler oluyor?'' diye merak ederek Anadolu'nun çeşitli kentlerindeki sanat okullarındaki üretimi kendi galerimize taşımak ve bir paylaşım ortamı oluşturmak için 2015 yılında 'Anadolu'dan Genç Sanat' başlıklı sergi serimizi başlattık. Sergilenen genç sanatçılar, 2015 yılında gerçekleşen ilk sergide beş anadolu şehrinden beş akademisyenin önerileriyle kapalı davet olarak belirlendi. 2016 yılındaki ikinici sergide ise Anadolu'nun tüm üniversitelerin güzel sanatlar bölümlerine açık davet gönderilerek katılım tüm sanatçılara açık yapıldı. Siz de işlerinizin Yeni Ufuklar başlığı altında Temmuz-Eylül 2017 arasında İstanbul Maslak'ta bulunan Turkmall Sanat'ta sergilenmesini istiyorsanız hemen başvurun. Başvuruları sanat@turkmall. com mail adresine göndermeniz gerekmektedir. Başvuru dökümanlarını Word veya Pdf, görselleri ise Jpeg formatlarında göndermeniz gerekmektedir. Mail ile iletilemeyecek büyüklükteki dosyalar Wetransfer aracılığıyla gönderilebilir. - Sanatçı bilgileri, özgeçmiş ve eserlerle ilgili görsel materyallerin paylaşılması - Sanatçı özgeçmişinin açık bir dille ve detaylı bir şekilde yazılması gerekmektedir. - Eserlerle ilgili görsel materyallerin net, yüksek çözünürlüklü ve belirgin olması gerekmektedir. - Fotoğrafların dosya isimlerinin eser ismiyle aynı olmasına dikkat edilmelidir. - Sanatçı iletişim bilgilerinin adres, telefon ve e-mail adresi olarak eksiksiz iletilmesi - Eseri açıklayan bir metin de eklenmesini tavsiye ederiz. - Eser künyesinde malzeme, boyut, teknik, üretim yılı gibi bilgiler eksiksiz olmalıdır. - Heykel çalışmaları için kaide ihtiyacı varsa renk ve ebatlarıyla belirtilmelidir. - Başvurular Turkmall Sanat'ın oluşturacağı bir seçici kurul tarafından değerlendirilecek olup, sergiye katılmaya hak kazanan sanatçılar kurul tarafından oylanarak belirlenecektir. - Sanatçılar, Anadolu'dan Genç Sanat III sergisinde başvuru sırasında sunduğu eserlerin birebir aynısını sergilemek zorundadır. - Sergiye sadece orijinal sanat eseri kabul edilecektir. - Sanatçıların eserlerinin galeri alanına nakliyesi sanatçı tarafından karşılanacaktır. - Sergi kurulumu ise Turkmall Sanat tarafından yürütülecektir. Sergi başlangıcından 1 yıl süre ile sergilenecek eserlerin satış hakkı Uniq Gallery'de olacak ve Uniq Gallery ve Turkmall Sanat'ın deposunda duracaktır. Bu süreç bitiminde sanatçılar eserlerini galeriden almakla yükümlüdür. - Başvuru sırasında sanatçı özgeçmişi ve eser künyesi ve eser görsellerinin eksiksiz iletilmesi gerekmektedir. - Sergiye kabul edilecek sanatçıların İstanbul dışı üniversitelerden mezun ya da eğitim görüyor olmaları şartı vardır. - Sergiye seçilecek sanatçılar, Turkmall Sanat'ın standart sözleşmesini imzalamakla yükümlüdür. - Sanatçılar sergilenecek eserlerin sigortalatılmasından kendileri sorumludur. - Turkmall sergi ve kurulum sırasında tüm gerekli önlemleri özenle alacaktır.


A two-day meeting in Berlin will convene a group of artists, writers, and researchers to re-examine landscape as a mode of inquiry in art. Through scientific attempts to further understand space and time, technological progress has enabled us to gather previously unavailable imagery at nearly any scale of time or distance at extreme resolution, across various spectra, remotely, and passively. These methods of gathering, however, remove any context from the act of seeing. In fact, they are designed to avoid human influence. Consequently, there is a reduced point of view and too much distance, offering the viewer a scant connection to reality. In order to fully understand this new information, we turn to the embodied and individual perception of the artist. Although artists have created images from scientific data, the context of the work is generally limited by the research that generated the underlying information. The perspective, or even the image itself, is created without the interaction of the artist. In order to reclaim a context of plein air a direct, personal experience of the physical world the artist must have presence and agency in the process of sensing. This can be addressed by commandeering existing technology, developing independent sensor systems, or by deconstructing existing information to create open data models for the artist to explore. Subjectivity is central to our understanding of the world, and has long been the blueprint for the next wave of understanding and progress. As inaccessible landscapes and hidden dimensions continue to become meaningful frontiers, it is essential to consider the role of art in the interpretive process. Discussion and research sharing among the participants will be structured to inform the development of a book on the subject, formalize the outcomes of the encounter, and set the groundwork for wider dialogue and research on the role of art in environmental perception. Artists and researchers interested in particpating in the meeting should submit the following items to dana. karwas@nyu. edu no later than May 31st, 11:59 EST. A travel stipend will be provided to support participants' travel to Berlin. Gabriel Winer and Dana Karwas have worked as a collaborative since they met at theInteractive Telecommunications Program at Tisch School of the Arts in 2003. Winer and Karwas both teach in the Integrated Digital Media Program in the Department of Technology, Culture and Society at the Tandon School of Engineering at New York University. Alex Zafiris is an art writer and editor who has served as the Senior Art Editor at Guernica Magazine, Editor-in-Chief of Tokion magazine, Editorial Director at Mana Contemporary, and as an editorial consultant at Immaterial, the online platform of the Marina Abramovic Institute. She regularly contributes to Bomb Magazine, T: The New York Times Style Magazine, and The Paris Review Daily.


Theatre Between Tradition and Contemporaneity is the annual international multidisciplinary conference researching the Bridge between Tradition and Contemporaneity in performing arts. Performing arts in the era of constantly evolving technology traditional forms of performing arts constantly reconsidered and reshaped by contemporary practitioners. Astonishing phenomena of arts appearing on the intersection of cultures, when the borders of countries become conditional getting inspired by the unique connection and stepping beyond usual practices. Traditions as the impulse to search for the universal intercultural language in contemporary performance and artistic expression. Traditions as the inexhaustible source of inspiration for contemporary generation of artists and firm foundation for intercultural dialogue. The conference meeting is highly recommended to performing arts practitioners and researchers from different countries interested in the traditional methods as applied to contemporary performing arts work, searching for international network opportunities and new collaboration partners: performing arts academics, arts educators and teachers, performers of various genres and techniques, theatre directors, dancers and choreographers, arts administrators and producers, musicians, stage designers costume designers, mask makers, multimedia artists, scriptwriters, playwrights, theatre critics and arts journalists. You are welcome to take part as a Presenter/Speaker or a Participant/Observer. - to exchange experience and share ideas in contemporary performing arts education and training, rehearsal process and performance practice; - to demonstrate diverse methods and techniques in contemporary performing arts inspired and formed in the connection with the world traditional heritage; - to meet colleagues from all over the world, establish new contacts and lay the foundation for future networking and collaboration in multicultural and multilingual artistic environment. The conference is a wonderful opportunity for performers, performing arts educators and teachers to demonstrate their methods and techniques. - practical workshop/master class - work in progress/work demonstration - performance fragment not requiring special technical conditions - interactive talk/lecture/discussion - photo/video demonstration - exhibition, installation - research presentation - other way of demonstration proposed by Speaker/Presenter can be considered The official arrival day is Saturday, December 16th from 13:00. The conference opening begins at 19:00. The departure day is Wednesday, December 20th at 9:00. The nearest international airports are located in Graz and Vienna, Austria. Find out more about the venue location and transportation.


- Ayça SESİGÜR - Aylin TARHAN - Barış DERVENT - Berna AYDIN - Beyza ŞAR - Buse TANIL - Can YÜCEL - Deniz SAĞDIÇ MAY - Duygunur BEL - Ebru BAŞ - Eda BALABAN VAROL - Ezgi Dilan KARATAŞ - Ezgi Ecem OKŞİN - Fulden ARAN KARAER - Gamze YAY - Hamza KIRBAŞ - Hatice ÇİÇEK - Hatice BARBAROS - İrem Beril METİN - Kader AÇIK - Kemal YILDIZ - Kıvanç ŞEN - Mehmet KORKMAZ - Muhammed Sefa ÇAKIR - Murat AÇIŞ - Mustafa KULA - Nagihan GÜMÜŞ - Nuriye BELGEN - Önder CAYMAZ - Özgür BALLI - Pınar IŞIK - Rana BALCA ÜLKER - Rukiye EPLİ DEDE - Sedanur ŞİMŞEK - Sercan BAŞAR - Serdar ACAR - Serhat ÖZERTAN - Sevil Seda ARAPKİRLİ - Seyit Mehmet BUÇUKOĞLU - Şahatay Tirkmen SAVAŞ - Şenol BORA - Tayfun ÇİMEN - Tıfak ARSLAN - Tuğba TARIM - Umay AMAY - Umut ERBAŞ - Yağmur TURAN - Yıldırım İNCE - Zeynep Sena ÇELİKKOL


Kadıköy Belediyesi, Gençlik Sanat Merkezi'nde, Çiler Belen'in Soma'da hayatını kaybetmiş maden işçilerine adanmış bir sergiye ev sahipliği yapıyor. 13 Mayıs 2017 Cumartesi günü, tam da hafızalarda Soma Faciası olarak yerleşmiş bulunan, 301 işçinin ölümüyle sonuçlanan kazanın 3. yıldönümü. 13 Mayıs 2014'te gerçekleşen faciada 800'e yakın işçi o sırada madendeydi ve 301 işçi hayatını kaybetti. Bu olay Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en çok can kaybı ile sonuçlanan iş ve madencilik kazası olarak anılıyor. Bu facia ayrıca dünyada da 21. yüzyılın en büyük faciası olarak litaratüre geçti. Sanat hayatında, doğaya yakından bakarak soyut sanata ve yerleştirme yöntemlerine geçiş yapmış olan ÇilerBelen'in ilgi alanında Taş çok özel bir yer tutmaktadır. İki binli yılların başından bu yana, Taş, Tektaş, Tekrar Taş, olmak üzere üç ayrı sergiyle sanat alanına taşınmış olan işlerin başlangıcında en doğal haliyle ve soyutlamalarıyla 'taş' yer almıştır. Soma sergisini çok özel yapan ise, sanatçının toplumu sarsan bir felaketi, sanatçı duyarlığıyla ele alıp hayatını kaybeden her bir birey için farklı ve ayrı bir kömür parçasını şahsileştirmesi olmuştur. 23x23 cm'lik boyutlara sahip siyah kartonlar üzerine siyahla çalışılmış kömür parçalarının her biri, sol elde modellik yaparken, yapım sürecinde her bir bireye kömürde can verme hissiyle subliminal bir sürece dönüşmüştür. Hayatını kaybetmiş 301 işçiyi temsil eden 301 parça iş, mekan yerleştirmesiyle de hayatlarını kaybettikleri madene, metaforik bir göndermede bulunuyor.


Tarih'te bitmeyen savaşlar, değişen güçler; yıkılan imparatorluklar ama her zaman halklar ve onları yönetenler; krallar, sultanlar, prensler, şehzadeler! Her zaman şaştım; 21 yüzyıldayız ve değişen hiç bir şey yok ama konu tarih değil sanat, resim; geçen gün basında; Thaddeus Ropac, Londra'nın yeni prensi! oysa Paris'teki galerisinde Baselitz'in sergisini görmüştüm, bir kaç gün önce. Daha önce yazmıştım; Nobeli almış bir yazar olarak Orhan Pamuk'u Paris'teki galerisinde bir yemeğe çağıran ve Kiefer'i ona tanıştıran Ropac, işini iyi biliyordu; bu olağanüstü gecede Pamuk onlara: .. aslında yazar değil, benim düşüm ressam olmaktı diyerek davetlileri duygulandırmıştı! Peki kim bu Thaddaus Ropac? Görünüşte ciddi bir Avusturyalı, soğuk, orta yaş; dış kabuklarıyla yargılayamayız insanları ama geçmişine döndüğümüzde, başlangıcını bir tek cümle ile: ..22 yaşında Joseph Beuys'un asistanlarından biri oluyor; Zeitgeist zamanın ruhu- sergisinin Norman Rosenthal tarafından Berlin'de yapıldığında. Beuys açıyor bu kapıyı Ropac'a; New York'da Andy Warhol ve onun sayesinde Leo Castelli'le tanışıyor ve bu karşılaşmalar onu sanatın çekim alanına, Lienz ve Salzbourg'da açtığı galerileriyle giriyor; Jean- Michel Basquiat'nin sergisi ilk olarak sonra Kaith Hering vs. 1989 tüm etkinliklerini Salzbourg'da Villa Kast'da topluyor ve de hala Avusturya'nın en önemli galerisi. 1990 da Paris'de Marais'de ilk galerisini açıyor ve 2012 de Pantin'de 4700 metrekare devasa sanat sitesiyle krallığını ilan ediyor. İlk sergisini de ustası Bauys' a adıyor; Beauys'un Goethe'ye gönderisi İphigenie yaptığı bir performance: Beuys beyaz bir kürkle cymbal çalıyor ve arkada otlayan beyaz bir at! Londra prensliğini, kentin en şık merkezi Mayfair'da açtığı 1600 metrekarelik galerisi yine özel bölümde Basquiat, Warhol, Baselitz, Gormley den oluşan kendi kolleksiyonu. Kolleksiyonerlerin keselerine göre her türlü boyut: XXL mevcut. Tesadüf değil buraya gelişi Ropac'ın; hemen yakında Sotheby's ve Chiristie's, en önemli rakibi Gagosian, Hausser & Wirth, Pace Gallery vs. Dehşetli bir çekişme beklenirken; Ropac, 26 Nisan'da 500 çok önemli davetliyle walking dinner ilk çiviyi çakıyor. Gelenler en önemli müşterileri; prensler ve milyarderler. Sırtını yine Beuys'a dayamış, onun mirasçısı olarak elinde artık bulunamayan işlerini saklıyor. Ekip olarak 110 danışmanı dünyanın önemli merkezlerinde büroları ve sürekli ilişkide bulunduğu önemli küratörler, müze yöneticileri. Daha New York'u düşünmüyor çünkü Amerikalı alıcıları Londra ve Paris'e gelip shoping yapmayı seviyorlarmış ama gerçekte Gogosian'nın saltanatına da dokunmak istemiyor, yoksa eli yanar! Eksperlerin söylediğine göre Ropac, Brexit konusunda yanılmış, böyle olacağını bilseymiş bu belaya girmezmiş; gümrük ve bürokrasinin Avrupa dışına çıkışı olarak. Galerinin Ely House bölümünde dört sergiyle başlamış; Gilbert & George'un Dring Pieces, Video Sculpture 1970 yıllarına uzanan işleri, öbür yanda Amerikan conceptuel ve Minimal Ustaları, Carl Andre, Dan Flavin, Donald Judd, Sol LeWitt, başka galeride Richard Serra ve Amatör Egidio Marzona'nın herkesin düşlediği kolleksiyonu! Mayfair'de bu guruplaşmanın ötesinde başka çıkarlar söz konusu; bu zengin galeriler sanatçılarını pazarlayıp, onların fiyatlarını saptarken ya da yükseltirken, Chiristie's ve Sotbheb's' de bunları başka bir açıdan değerlendiriyor: örneğin Jeff Koons bir Pink Party organize etmiş, 1400 zenginin katılımıyla ama yaptığı Pink Panter Chiristie's de 2 milyon dolara satışa konmuştu; işte bu partiden sonra fiyatını sekize katlamış, panterleri çoğaltarak. Bu tür manupulationları en fazla kullanan yine Warhol fondasyonu: surekli marketing yaparak. Şunu da unutmayalım piyasayı sarsmamak, küçük galerileri oyun dışı bırakmak için tüm yapılanlar, kendi aralarında önemli eksperlerin yönetimiyle oluyor. Bu üçgen Chiristie's, Sotbey's, Artcurial dışında düdük öttüremezsiniz! Konuştuğumuzda kendi içimizi döküyoruz, ne güzel, Baselitz buraya nasıl geldi, o nu da bilmiyoruz! Kendi kabahati değil adına yapılan şamata, kanımca yaptığı bu çamur gibi holocaust figürlerini kendisi de sevmiyor eğer gerçekten Otto Dix'i seviyorsa! Bu resimler büyük fiyatlarda kapışılıyor, her müze bir Baselitz koymak istiyor, kolleksiyonerler daha küçük boyutları. Ropac bu galerilerinde Kiefer'in devasa; çamur, ot, zift, çimento, taş ağır pentürlerini modern müzelere pazarlıyorsa, demek sonuç olarak geldiğimiz yer bu. Londra'daki galerisinin açılışındaki monden kişilerin, milyarderlerin beğenisi bütün bunlar. Çağımızın sanat tarihi şimdiden yazıldı, artık onu saptıramayız!


Bu yıl 46.'sı verilen Orhan Kemal Roman Armağanı'nın bu yılki sahibi Gürsel Korat oldu. Gürsel Korat bu ödülü 60 eser arasından seçilen Unutkan Ayna adlı romanıyla kazandı. Turhan Günay, M. Nuri Gültekin, Erendiz Atasü, Çimen Günay Erkol, Handan İnci, Yiğit Bener ve Nazım K. Öğütçü'nün oluşturduğu 46. Orhan Kemal Roman Armağanı Seçiciler Kurulu, yaptıkları basın açıklamasında Orhan Kemal Roman Armağanı Seçiciler Kurulu, tutuklu üyemiz Turhan Günay'ın yokluğunun acısını duyarak toplanmış, Turhan Günay'ın bir an önce özgürlüğüne kavuşmasını dileyerek; Gürsel Korat'ın Unutkan Ayna romanını, 1. Dünya Savaşı yıllarının çatışmalı koşullarındaki bir Anadolu kentinde mülk bölüşümü, cinayetler ve yerel halkın siyasi otoriteyle ilişkisi gibi pek çok olayı ustaca bir kurguyla birleştirmesi, bu zor zamanlarda aşk, dostluk ve dayanışma gibi insani duyguları derinlikli bir şekilde işlemesi ve yaşadığımız döneme ilişkin uyarılar taşıması nedeniyle 2017 yılı, 46. Orhan Kemal Roman Armağanı'na değer görmüştür, dedi. Ödül, 02 Haziran 2017 Cuma günü, İstanbul, Beyazıt'ta bulunan Orhan Kemal Kütüphanesi-Konferans Salonu'nda, Saat:10.30 da yapılacak olan Orhan Kemal'i anma töreni sırasında Gürsel Korat'a takdim edilecek.


Yazılarıyla Kolajart'a destek veren Gazeteci, yazar ve çevirmen Ahmet Mümtaz İdil'in vefatından derin üzüntü duymaktayız. Ahmet Mümtaz İdil'i rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Ahmet Mümtaz İdil'in cenazesi 17 Mayıs 2017'de Ankara'dan kaldırılacak. Türk edebiyatçı, yazar ve gazeteci Ahmet Mümtaz İdil, 11 Temmuz 1952 yılında doğdu. İlk ve orta öğrenimini Zonguldak'ta tamamlayan Ahmet Mümtaz İdil, 1974'te Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Rus Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'ne misafir öğrenci olarak devam etti. Prof. Dr. Cem Eroğul ve Prof. Dr. Mete Tunçay'ın öğrencisi oldu. Hacettepe Ü. Felsefe Bölümü'nde İoanna Kuçuradi ve Oruç Aruoba'nın öğrencisi oldu. A. Ü. Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi bölümünde iki yıl yüksek lisans eğitimi gördü. Prof. Dr. İnci San ve Prof. Dr. Cahit Kavcar'ın öğrencisi oldu. Ahmet Mümtaz İdili, 1992 yılında Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğünde Genel Müdür Yardımcısı oldu. Bir yıl sonra aynı bölümün Genel Müdürlüğüne geçti ve bir yıl bu görevi yürüttü. Daha sonra yeniden gazeteciliğe döndü. Sırasıyla Siyah Beyaz gazetesinde Yazı İşleri Müdürlüğü, Günaydın Gazetesi'nde Ankara İstihbarat Şefliği, Akşam gazetesinde köşe yazarlığı yaptı.1998 yılında yeniden Kültür Bakanlığına Basın Müşavirliğini üstlenen Ahmet Mümtaz İdil, aynı yılın sonunda Çorum İl Kültür Müdürülüğüne sürüldü ve 2002 yılında Müsteşar Yardımcısı olarak Ankara'ya döndü, 2003 yılında emekli oldu. 1977 yılında Dönemeç dergisinde edebiyat hayatına atılan Mümtaz İdil'in bugüne kadar Türk Dili, Sanat Olayı, Yarın, Bilim ve Sanat, Dönemeç, Varlık, Gösteri, Cumhuriyet Kitap Eki, Türkiye Yazıları gibi periyodik yayınlarda binden fazla makalesi yayınlandı. Akşam, Günaydın, Siyah Beyaz gazetelerinde köşe yazarlığı da yapan İdil, Başkent Üniversitesi yayın organı Bütün Dünya dergisinin sürekli yazarları arasında yer alıyor. İdil profesyonel gazeteciliğe 1984 yılında ANKA Ajansı'nda dış politika muhabiri olarak başladı. Daha sonra aynı ajansta Ekonomi bölüm şefliği görevini üstlenen İdil, İngilizce yayınlan Anka Review dergisi editörlüğünü de yaptı. Anka Ekonomik Bültenin editörlüğünü de üstlendi. 2009'dan bu yana yürütmekte olduğu Odatv Ankara temsilciliği görevini sürdüren İdil, aynı zamanda Gaziantep Haberler, Dağarcık gibi gazete ve dergilerin de Ankara temsilciliğini de yürütüyordu. A. Mümtaz İdil, Etkin Yayın evi, Öteki Yayın evi, Ka Kitap gibi yayın kuruluşlarının yönetim kurulunda yer alıyor ve Ankara temsilciliği görevinde bulunuyordu. Mümtaz İdil ayrıca Halkın Dostları adlı internet sitesinin de imtiyaz sahibi ve genel yayın yönetmenliğini sürdürüyordu.


Bu yıl 25. yaşını kutlayan Galeri İlayda, 26 Mayıs 23 Haziran tarihleri arasında, Damla Özdemir'in Free Speech Zone isimli solo sergisine ev sahipliği yapıyor. Free Speech Zone genç kuşak sanatçılar içinde, stop motion animasyon ve dijital sanat tekniklerinden beslenerek kendi üslübunda harmanladığı kolaj üretimiyle ön plana çıkan Özdemir'in yeni projesi. Son dönem eserlerinden bir seçki ile şekillenen sergide Özdemir, söz söyleyebilmenin varoluşsal olanaklarına odaklanıyor. Sanatçı yaşantı ve deneyimlerinden hikayelerle kurguladığı eserlerin de, günümüzde birey olarak aidiyet ve özgürlük arasındaki bağlara -veya zıtlıklara- dair sorgulamalarını yansıtıyor. Kimlik, cinsiyet, kültürel kodlar, savaş, uygarlık sorunları bu sorgulamalardan bazıları. Teknik anlamda ise temelinde yan yana gelmeleri ve estetik bir kompozisyon oluşturmaları imkansızmış gibi görünen şeyleri bir araya getiren klasik kolaj tekniği, günümüz dünyasında maruz kaldığımız görsel ve algısal bombardıman altında elbette dijital evrenin getirdiği sınırsız yenilikleri de kullanıyor. Özdemir'in hem gerçek gündeme duyarlı hem de daha derinde varoluşumuzu sorgulatan işleri yer yer distopik bir zamandan yansıyor gibi dursalar da; dijital anlamda kodlar olarak var olanı gerçekliğe taşıyarak yeni bir dilin imkanlarını araştırıyorlar. Daha önce bağlamları içinde anlam bulmuş her şey sanatçının doldurup boşaltarak, kesip yok ederek, birleştirip yeni bağlamlar icad ederek ortaya koyduğu yalın yapılara dönüşüyor. Parçaladığı, farklı açılarla konumladığı, katman katman tasarlayıp birleştirdiği yüzeyler, sonuçta üç boyutlu yapılarıyla üzerinde çalışılmış kurgusal bir üslüba sahipler. Eser olarak tek bir bütüne baksak dahi bu çoklu yapı sanatçıya daha fazla ifade kanalı sunuyor. Ölçekleriyle oynanmış sürreel görünümler, manzara olarak belirgin merkezleri çevreye doğru esnetilmiş şehirler, doğa ve kentleşme, bitkiler ve hayvanlarla birlikte duygusal bağlamı yaratan jestler içinde figürler geçidiyle karşılaşıyoruz. Sanatçının 25 Mayıs'ta açılacak Free Speech Zone isimli solo sergisi, 23 Haziran'a kadar Galeri İlayda'da görülebilir.


C24 Gallery New York ve Aria Gallery Floransa ortak işbirliği ile İrfan Önürmen'in Floransa'daki ilk kişisel sergisi Gaze 13 Mayıs 17 Haziran 2017 tarihleri arasında Aria Gallery'de izleyicilerle buluşuyor. İrfan Önürmen'in psikolojik ve politik okumalara da izin veren Gaze Serisi'ndeki büyük boyutlu portreleri, toplum içinde yer alan kimliksiz ama hepimize tanıdık gelen karakter ve hislere referans vererek dış dünya ve içsel olana göndermeler yapıyor. Sanatçının hafif bulanık katmanlara ayrılmış tülleri, geometrik kesilmiş şekilleri, coşkulu bir parlaklık taşıyan figürleri; ilk bakışta eğlenceli fakat üzerinde düşünmeye iten bir kondisyonla izleyiciye temas ediyor. Önürmen'in pratiği alışık olunan formu tersine çeviriyor, özgün dili ve temsil ettiği içeriği statik yaklaşımın ötesinde yepyeni bir bakışaçısı sunuyor. Sanatçı kendine ait bu özgün dünyasında gerçeği ve hayali, görüneni ve ötesindekini, buğulu ve net olanı sunuyor. İrfan Önürmen 1987 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Resim Bölümü'nden mezun olmuştur. Önürmen'in resim, heykel ve kolaj gibi çeşitlilik gösteren eserlerinde insan figürü ön plandadır. Desen ile pentür arasında yer alan çalışmalarında perspektif ve derinlik göz ardı edilir. Bireyin toplumsal açıdan parçalanmışlığını, kent kültürü ve yabancılaşma sanatının temelinde yer alır.


Halime Yurdagul, greatest influences of her work come from the renowned explorer and scientist Piri Reis, as well as the great explorer Christopher Columbus. In history, there are scenes tells about the civilisations which have left their mark. She wants to cherish and keep these civilisations alive in memory of the people. She recently was awarded the Talent of the Future Award for her two paintings that were exhibited at the Qube Open Art Show. Additionally, her early works have had numerous success at events organised by the Turkish Radio and Television Agency. The award winning works were exhibitioned across the country in various galleries. Her works were additionally listed at the Turkish Sports Agency competition called Olympics and were exhibited at the event 'Olimpiyat House'. For further information, high resolution visuals and interview requests, please contact us.


rh+artproject'te açılacak olan 'Doğa, Kültür ve Oyun' adlı sergi, Fatoş Beykal, Zeynep Erdinç ve Hülya Küpçüoğlu'nu bir araya getiriyor. Kültür insanlara ait bir iz, bir edinimdir. İnsan doğa üzerindeki izlerini çok çeşitli oyunlar yoluyla bırakır. Prof. Nazım İrem sergi kapsamında şöyle söylüyor 'Bu sergi, zorunluluk olarak doğa, iz olarak kültür ve serbest yaratı olarak oyunun peşinde olan üç sanatçının çalışmalarını bir araya getiriyor. Bir işaret olarak kültürün doğadaki izlerini yaratan Zeynep Erdinç'in, bir izlenim olarak doğayı kültürleştiren Hülya Küpçüoğlu ve bütün bu eylemlerin oyun olduğunu hatırlatan Fatoş Beykal'ın yollarını kesiştiren de bizzat bu insani mesafelenmenin sorunlarıdır'. Sergi rh+artproject'te 20 Mayıs-10 Haziran tarihleri arasında izlenebilecek.


Akademililer Sanat Merkezi, kendi bünyesinde çalışmalarını sürdüren 20 sanatçının eserlerinden oluşan karma sergiye ev sahipliği yapıyor. Artık gelenekselleşmiş bir izleyiciyle buluşma olanağı olan bu yıl sonu sergisi konsepti sayesinde, sene içinde farklı üsluplarda ve konularda çalışmış olan sanatçılar, son dönem işlerini sanatseverler ile buluşturuyor. Figüratif ağırlıklı, fakat soyut sanata da yer veren sergide resim ve heykel alanında üretilmiş işler, bir kitabın içindekiler sayfası gibi, sanat merkezi hakkında izleyicinin ihtiyaç duyduğu tüm bilgiyi içinde barındırıyor. Bir vazonun içindeki çiçekler natürmordundan, kadının doğasını aktaran figüratif bir tabloya, gökyüzünden dağlara uzanan ekspresif peyzaj yorumlarından, soyut ve kaotik düzenlemelere kadar pek çok farklı ve kişisel eser bir arada izleyiciye sunuluyor. İçindekiler karma sergisi, 25 Mayıs 23 Haziran tarihleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'nde sanatseverleri beklemektedir. Sergide eserleri bulunan sanatçılar: Resul Aytemür, Songül Canerik, Sonat Çavuşoğlu, Akın Ekici, Gizem Enuysal, Süleyman Erdal, Serap İskender, Bahar İşlek, Hakan Kalay, Ayşenur Köksal, Eylül Köksümer, Yasemin Kuşi, Joel Menemşe, Ahmet Merey, Murat Mizrahi, Fatma Mollaoğlu, Vasıf Pehlivanoğlu, Ayşe Tanay, Ayşe Tanay Ülgen ve Emel Yurdakul.


Tevfik Türen Karagözoğlu seramikleri hakkında; Sanatçı, kendi kültürümüzde var olan geleneksel motifleri yeni adına, yeniden modern sanatın ilke ve kavramlarıyla üretmeyi kendisine konu olarak seçmiştir. Seramik heykellerinde modern sanatın anlatım sürecinde var olan sorunları kendisine ait teknik ve üslupla çözmeyi başarmıştır. Sanatçının, geleneksel çizginin modern sanat çizgisine dönüşmesinde gösterdiği yaratıcı tavrı, yeni ve özgünlük adına önemlidir. Çalışmalarında rölyef tadında, iki boyutlu geometrik ve aza indirilmiş detayların daha geniş yüzeylere ve bu yüzeylerde renkli motiflerin canlı tasarımlarını görmekteyiz. İlk bakışta tarihe bir yolculuk imgesi sunan çalışmalar, modern ve özgün, bazen de süprematist kimliğiyle geleceğe de bir göndermede bulunmaktadır. Geleneksel çizginin moderniteyle sonlandığı ve Çin, Japonya, Hindistan, Kore vb. ülkelerde özgün çalışmaların örneklerini gördüğümüz ülkemizde çok az sayıda sanatçının ilgilendiği bu anlayış, Tevfik Türen Karagözoğlu gibi sanatçıların çoğalmasıyla sanat adına ayrıca bir değer kazanacaktır.


Uzun yıllar Habertürk televizyon kanalında kültür-sanat editörülüğü yapan, belgesel film yapımından senaristliğe pek çok alanda üretkenliğiyle tanıdığımız Bedia Ceylan Güzelce'nin ilk romanı 1473, yalnızca Londra'nın değil dünyanın da önde gelen üniversitelerinden sayılan Kingston Üniversitesi tarafından İngilizceye çevirilerek yayımlandı. Kitap böylece üniversitenin, Birleşik Krallık'ın ulusal kütüphanesi olan ve dünyanın en büyük iki kütüphanesinden biri sayılan Britanya Kütüphanesi'nin koleksiyonuna kattığı ilk çeviri eser olma başarısına da erişti. İki kirpinin gözünden, Akkoyunlular ve Osmanlılar arasında 8 gün boyunca süren ve dünyanın en kanlı savaşlarından biri sayılan Otlukbeli Savaşı'nı anlatan kitap, aynı zamanda dokunaklı ve nefes kesen bir aşk hikayesini de konu alıyor. Türkiye'de ilk kez 2011'de yayımlanan ve tarihin rakamlardan ibaret olmadığını şiirsel bir dille ustaca anlatan 1473, İngilizce baskısıyla eşzamanlı olarak Türkçede yeni kapak tasarımıyla Çınar Yayınları tarafından basıldı. Sanat ve sosyal bilimler dalında dünyanın en önde gelen üniversitelerinden biri olan ve mezunları arasında Elif Şafak, Paul Bailey, Henry Bond, Eric Clapton, Trevor Eve, Nick Hornby gibi pek çok edebiyatçı ve sanatçıyı da barındıran Kingston Üniversitesi, geçtiğimiz ay mükemmel eğitimi, bölümlerinin kapsamı ve erişilebilirliği için özel övgü alarak Guardian Gazetesi Ödülü'nü kazanmıştı. Bir sabah, çiçekler içine çekiliverdi... Ertesi gün Otlukbeli Savaşı başlayacaktı. Başkent'te bekleyen Osmanlı askerlerinin çevresini yarım bir hilal gibi çevreleyen Akkoyunlu ordusunun heyecanla çarpan kalp seslerini duymak için yarasalar kadar iyi duymanız gerekmiyordu. Bu sesler ağaç gövdelerine çarpıyor, aşağı inip kökleri titretiyordu. Otlukbeli ovasında oyuklar açan her bir top mermisiyle onlarca asker ve bin yıllık ağaçlar devriliyordu. Yeraltı hayvanlarının gizli tünelleri bir bir açığa çıkıyordu. Göğe yükselen sadece askerlerin değil, hayvanların da çığlıklarıydı. Bedia Ceylan Güzelce, Otlukbeli Savaşı'nı iki kirpinin gözünden anlattığı 1473'te, olaylara bir başka gözle bakmamızı istiyor. Tarihin rakamlardan ibaret olmadığını şiirsel bir dille ustaca anlatıyor. Savaşlarda adı bile geçmeyenlerin romanı 1473.


1-27 Haziran tarihleri arasında Yıldanur Ketenci'nin son dönem gerçekleştirdiği heykeller İzmir'de bulunan Galeri A'da izlenebilir. Ketenci farklı malzemelerden oluşturduğu heykellerinde zaman kavramını sorgularken, kendi hayat sürecinden yola çıkıyor. Mühürlediği olayları heykelleri aracılığı ile görselleştiriyor. Dantelden bakıra, telden buluntu malzemelere kadar çeşitlilik içeren heykeller, mühürlendikleri yerde izleyicilerini bekliyor. Y. K.: Geçmiş yıllarda bronz dökümler, terra-cotta, bakır, kağıt ve ahşap kullanarak yaptığım heykeller var. Fakat son senelerde bronz artık çok sık kullandığım bir malzeme değil. Başka bir elin değmesindense, final malzemeyle çalışmayı seviyorum. Yani kendiliğinden olan o anki duygularımla oluşmasını... Elbette öncesinde birçok desen, çizim ve düşünce var. Ama oluşum aşaması o an ki duygularımla ilgili diyebilirim. Bunun yanı sıra kültüre ait, anısı olan malzemeler vazgeçilmezim, yanı sıra genelde kaide olarak kullandıklarımı da doğal malzemelerden seçiyorum. Basın Bülteninde de yazdığım gibi deniz kenarından bir taş, veya yıkılmakta olan bir evin yer döşemesi ve hatta eski bir gardropun bir parçasını kullandığım oldu. Kafes telleri, halatlar, bakır teller, benim düşünceme göre sıcak malzemeler.. Y. K.: Türkiye'de bir çok sanat dalını hele hakkıyla yapmak istiyorsan, kolay dememiz yalan olur. Buna bir de İzmir'de yaşamayı eklersek daha da zor elbette. Zorlukları aşabiliyor muyum? Ya da bunun yöntemi nedir? Artık kafamı yormuyorum. Sadece sevdiğim işi yapıyorum. Üretmekten, kendimi ifade etmekten, kendimce bir dil bulmaktan mutluyum. Amaç farkındalıklar yaratmak, özgün olanı yapabilmek ve yaptığın işi sevmekse, o zorluklarla da bir şekilde baş etmeyi öğreniyorsun. Ben böyle hissediyorum. Y. K.: Son olarak sözlerimi Tarkovski'den bir alıntı ile bitirmek istiyorum.. 'Sanat, bir insanın müktedir olduğu en iyi şeyi, yani umudu, inancı, aşkı, güzelliği ya da istediği ve umduğu en iyi şeyi güçlendirir. Yüzme bilmeyen bir insanın suya atladığında vücudu- kendisi değil-kendini kurtaracak içgüdüsel hareketler yapmaya başlar. İşte sanat da suya atılmış bir insan bedenine benzer, insanlığın manen boğulmasını engelleyecek bir içgüdüdür. Sanatçı, insanlığın manevi içgüdüsünün temsilcisidir'.


Otuz yılı aşkın süredir, başta resim ve heykel olmak üzere 'plastik sanatlar' alanında faaliyetlerini sürdüren GALERİ SELVİN, başlıklı, ezber bozan çalışmasıyla yayın hayatına başlıyor. 'Sanat-Hayat İlişkisi', 'Koleksiyonculuk ve Sanat Pazarının Tarihçesi', 'Güncel Sanat Vitrinleri', 'Koleksiyon Bilinci ve Yönetimi' başlıklarını taşıyan ve dört bölümden oluşan çalışma; özellikle son on yılda sanat pazarında yaşanan gelişmeleri, tüm çıplağıyla gözler önüne seriyor. Rehberlik eden ve düşünmeye zorlayan, kaynak bir eser. Yazarın, özellikle sanat pazarını oluşturan birimlere yönelik olarak kaleme aldığı ve 'Güncel Sanat Vitrinleri' başlığını taşıyan, 'manifesto' nitelikli bölüm; eleştirel diliyle, bugüne değin olup bitene bir anlamda 'seyirci kalan' sanat tarihçi ve eleştirmenlere de tarafsızlığın kapısını aralıyor.


Buğra Erol, BERLINARTPROJECTS'teki ilk solo sergisinde izleyiciyi son çalışmalarından oluşan bir dizi resim ve çizimle, zihinsel ve resimsel dünyasında bir yolculuğa çıkarıyor. Sanatçının da vurguladığı üzere, o konuyu değil; üzerinde çalışacağı konu onu seçiyor. Bu doğrultuda oluşan kaçınılmaz yaratım süreci, Erol'u yeni solo sergisi Mind Your Wishes için harekete geçirmiş oldu. Erol, kendisiyle yüzleşme gereksinimi duyarak saklı olanın ötesindekini keşfetmek istedi bu durum değerlendirmesi, düşünce süreçlerine görsel bir yol haritası oluşturmasına yardımcı oldu. Yaşadığı içsel keşif yolculuğu, sanatçının İstanbul'dan Adalar'a taşınma sürecine eş zamanlı olarak yansıdı yine bilinmeze doğru, Erol'un kendisini sorgulama süreciyle iç içe geçmiş başka bir yolculuktu bu. Hem içsel hem de dışa dönük olarak yeni bir alanı keşfetme duygusu; içinde yaşadığımız dünyanın, sanatçının bizzat kendisi tarafından algılanan haliyle keskin bir anlatımı olan Residence in Moon ve Meanwhile in Another Reality gibi çalışmalarının isimlerine de ilham kaynağı oldu. 1 Erol'un çalışmaları, sanatçının modern çağda insanoğlunun işlediği suçlara karşı duyduğu eleştirel yaklaşımının bir göstergesi olarak, hem natürel hem de kentsel boyutta birbirimizle ve çevremizle olan sorunlu ilişkimizi keşfe çıkıyor. Eserlerde, çağımızın sosyo-politik sorunlarının hem sebebi hem sonucu olan huzursuzluk ve istikrarsızlık duygusu yoğun olarak hissediliyor. Kingslayer, kafası madalyalarla ve ÖL SAVAŞ yazılı levhalarla dolu bir evden oluşan bir adamı tasvir ederken, The Residents figürlerden birinin açık kafatasının izleyiciye verdiği ipucu üzerine, beyinleri yıkanmış parmak kuklalara benzeyen figürleri resmediyor. Erol'un, doğası gereği çoğu zaman parça parça ve birbirinden bağımsız yarattığı felaket sahneleri, grafiksel ve kolajvari bir hisse sahip; açık bir anlatım çabasına girmeden, odak noktasını anlaşılır ve etkileyici bir görselleştirme ile vurguluyor. Serginin isminden de anlaşılacağı üzere, burada vurgulanan mesaj: ne dilediğine dikkat et. Bu, toplumun tamamına atfedilebilir ve insanlık tarihi boyunca, dilediklerimizi elde etmemizin nasıl defalarca istenmeyen sonuçlara yol açtığının bir göstergesi olarak okunabilir. Bunu daha kişisel bir seviyede değerlendirmek de mümkün; belki de bu süreç, fırtına bulutunun süzülerek uzaklaştığı ve ardında bıraktığı bir gemi enkazını tasvir ettiği Way Back Home çalışmasında olduğu gibi, sanatçının dilediği her şeyi ardında bırakmasının görsel boyuta dönüştürülmesi olarak yorumlanabilir. Buğra Erol (1986); Berlin ve İstanbul arasında çalışmaktadır. Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Plastik Sanatlar Bölümü'den 2012 senesinde mezun oldu. Multidisipliner bir sanatçı olan Buğra Erol, ağırlıklı olarak, kendi fantastik gerçekliğine ve aktüalitesine dayanan, düşsel ve bazen komik figürlerden oluşan kurgusal bir evren yaratarak resim ve enstalasyonla çalışır. Çalışmaları; Greetings From Now On: Territories of Commitments, BERLINARTPROJECTS, Berlin ; Beautiful Monuments of Decay, Daire Galeri, Istanbul ; Concrete Utopia, Realismus Club, Berlin ; Merz 3000, Plato Art Space, Istanbul ; 90 Minute Shows, Contemporary Istanbul ; by Marcus Graf, Papko, Istanbul olmak üzere pek çok uluslararası sergide yer almıştır.


Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul.


Ahmet Yeşil, Tarihsiz Günlükler 7 isimli kişisel sergisiyle F Sanat Galerisi'nde 23 Mayıs 14 Haziran 2017 tarihleri arasında İstanbullu sanatseverlerle buluşuyor. Son dönem eserlerinin yer alacağı sergide; baharın ve zamanın tüm renklerini görmek ve hissedebilmek mümkün olacak. Açılış kokteyli: 23 Mayıs 2017, Salı, 16:00 20:00 saatleri arasında. Ahmet Yeşil için sanat; her anın, duygunun, sanatçının sezgisiyle, görme biçimiyle, halatın ritmik kıvrımlarıyla, yaşamın ritmi arasındaki ilişkiye göndermelerdir. Palet üzerinde biriken yılların boya kalıntıları arasındaki renk bağlantıları, sanat üretiminin tarihsel olarak belirleyici zamana hapsedilmesi değil, yaşamıntarihsiz günlüklerinüzerine düşen renk, ışık, açık vekoyu değerlerin bize ait olanının yansımalarıdır. Sanatın yarattığı estetik/plastik değerler, dünyaya yansıyan bir atmosfer kurar. Gündelik yaşama kilitlenmiş insanların da, belki hiçilgilenmedikleri bu yansımaların içinden geçmesi kaçınılmazdır. Çünkü görsel olana bakmanın ötesindeki görme biçimi, yaşamı algılayan aklın görsel dokunuşlarıdır. Onları hiç istemese de yakalar, emerek içine soğurur ve beklemediği birileriyle ortak algıya zorlar. Ahmet Yeşil'in resim ve hayat arasındaki ilişki, gerilim, çözüm bulma çabasının tuvale yansıması, toplum ile sanatı arasında bir uçurum yaratmaz. Onun sanatı herkese yakındır, herkes kendinden bir şeyler bulur. Ahmet Yeşil resmindeki ritm, denge, lirizm, ışık, gölge ve yeniden tanışıyormuşçasına öne çıkan canlı renklerin kusursuz uyumu birçok farklı kültürden izleyicinin, hızla resim ile ilişki kurmasını sağlar. Otuz sekiz yıldır aktif olarak sanat yaşamının içinde olan Ahmet Yeşil, bugüne kadar 105 kişisel sergi açtı, 297 karma ve yarışma sergisine katıldı, 24 ödül aldı. Tam anlamıyla 'nev-i şahsına münhasır' olarak tanımlanabilecek bir fırçası vardır. Dünyadaki ve Türkiye'deki moda akımları çok yakından takip etse de o kendi gerçeğinden vazgeçmemiş, yıllar içinde fırça darbeleri ile tuvaline aktardığı özlemleri, tutkuları, heyecanları, duyguları, düşünceleri, acıları, mutlulukları onu nereye götürdüyse, sanatı da o bağlamda gelişmiş, bugünkü gücüne ulaşmıştır.


Hue, 1802-1945 arasında Vietnam'ın imparatorluk başkenti idi. Bunun için kentte birçok tarihsel yapı bulunuyor. Bunların içinde saraylar, kale, mezarlıklar ve pagodalar öne çıkıyor. 400 yaşını aşmış olan pagodanın adı, 'Göksel Hanım' anlamına geliyor. Onunla ilgili bir efsane var. Bu pagodanın 3 tonu aşkın ağırlıktaki çanı ünlü. 10 kilometreden duyulabildiği söylenen çan ve sesi için nice şiirler yazılıp türküler yakılmış. Tienmu Pagodası'nda ve diğer birçok pagodada görülen bir imge olan kaplumbağa uzun ömrü simgeliyor. Bu pagoda, Vietnam-Amerikan Savaşı'nda savaş karşıtı ve Amerikancı Güney Vietnam hükümeti karşıtı hareketin merkezlerinden biriydi. Güney Vietnam hükümetini protesto için kendini yakan Budist rahip Thich Quang Duc'ın arabası burada sergileniyor. Bu pagoda 17. yüzyılda bir Çinli Zen ustası tarafından inşa ediliyor. Burayı inşa eden rahip, Vietnam'ın başka yerlerinde de birkaç pagoda inşa ediyor. Bu pagoda da 17. yüzyılda bir Çinli Zen ustası tarafından inşa ediliyor. Bu pagodanın bahçesinde de Buda'nın altında aydınlandığı bodhi ağacının bir dalından büyüme bir kutsal ağaç var. Tienmu için de geçerli olduğu gibi, Tıdam Pagodası, Vietnam-Amerikan Savaşı'nda Budist direnişin simgelerinden. Burada bir Budist rahibe, hükümeti protesto için kendini yakmış. Buraya yönelik Amerikancı Güney Vietnam hükümeti saldırısında yüzlerce rahip ve Budist öldürülüyor. Bu pagoda da 17. yüzyılda bir Çinli Zen ustası tarafından inşa edilmiş. Burada 1935'ten bu yana rahipler eğitim alıyor. Bu pagoda da Vietnam-Amerikan Savaşı'nda Budist direniş mekanlarından. Amerikancı Güney Vietnam hükümetinin muhalif rahipleri tutuklamaya kalkmasına karşı halk araya giriyor ve pagoda çevresinde canlı kalkan oluyor; taş ve sopayla zırhlı araçlara direniyorlar. 30 gösterici öldürülüyor. Aslında bu, bir pagoda değil, bir Budist külliyesi. Bu, Vietnam'ın en büyük Budist külliyesi. Ninbin'de bir dağda kurulu olan külliye, eski pagoda, yeni pagoda ve çeşitli ek yapılardan oluşuyor. Vietnamlı Budistlerin hac yerlerinden biri. Hoa Lu, Vietnam'ın bin yıl önceki başkenti. Eski kentte çeşitli pagodalar var. - yüzyılda Baknin'de inşa edilen pagoda, Budist sanatın klasik bir örneği olarak değerlendiriliyor. Koruyarak bugüne getirdiği sanat nesneleri, oldukça önemli. Hleng Pagodası, Kamboçya-Vietnam sınırı yakınlarında 16. yüzyılda inşa edilmiş bir Kmer Budist pagodası. Pagoda, daha çok, bölgedeki Kmer azınlığa hizmet veriyor. Vietnamlı değil Kmer yapısı olduğu için, kullanılan imge ve simgelerde farklar var. Örneğin, kötülük simgesi olan yılan ve iyilik simgesi olarak 'garuda' adlı kuş başlı kanatlı insan imgesi kullanılmış. Bu pagoda, Ho Çi Min'lilerin denize girdikleri yarımada olan Vung Tau'da. Pagodanın bir parçası olan dev Buda heykeli çok uzaklardan bile görülebiliyor. Bahçesi için, Buda'nın yaşamında kutsal olan yerlerden toprak getirilmiş. Mekong Deltası'nda bulunan pagoda, farklı mimarisiyle kendini belli ediyor. 19. yüzyılda kurulan yapı, Fransız sömürgecilerin Vietnam'ı işgali sırasında harap oluyor. Yüzyıl sonunda restore ediliyor; fakat bu kez de kasırgada yıkılıyor. Böyle yıkıla yapıla yıkıla yapıla günümüze geliyor. Böylece son halini alıyor. Bu pagoda, Vietnam'ın en eski pagodası. İ. S. 2.-3. yüzyıla tarihleniyor. Çin işgali sırasında yapılmış. İintı Dağı'nda görülmeye değer tapınaklar ve pagodalar var. Burada ayrıca, Vietnam'ın keşiş kralı Tran Nhan Tong'un (1258-1308) anısına yapılmış dev bir heykel var. Köprü Pagodası, Hoi An kentinde eski Japon mahallesiyle eski Çin mahallesini birbirine bağlayan ahşap köprü olarak inşa edilmiş pagoda. Japon mahallesi günümüze dayanamadı, ancak Çin mahallesi duruyor. 300 yıllık olan pagoda Vietnam parasındaki imgelerden biri.


Suphi Varım: 1960 doğumluyum, ekonomi doktoruyum. Çalışma hayatım İzmir'deki meslek kuruluşlarında uzman ve yönetici olarak geçti. Muğla Üniversitesi'nde öğretim üyeliği dönemi de var. Böyle söyleşilerde hobiler den, özel meraklardan, karakter özelliklerinden, burçlardan filan da söz edilir. Bir şey demeyeceğim çünkü kabak tadı verdiğini düşünüyorum. Sanırım bu kadarı yeterli. S. V.: Kırk dokuz yaşında emekli olunca kafama göre bir şeyler yapayım dedim. Çocukluğumdan beri polisiyeyi severim. Üstelik dillendirmek istediğim bazı tarihi, toplumsal konular vardı. Tarihe merakım da çocukluğumdan gelir. Türkiye tarihini belli periyodlar açısından kurgu olarak yansıtmak niyetindeydim. Polisiyenin buna uygun olduğunu düşününce kaleme sarıldım. Özellikle kaleme sarıldım diyorum. Çünkü romanın taslağını, araştırma sonuçlarını, karakterler ve olaylar arasındaki bağlantıları önce deftere yazarım. Bizim Boyun Eğme defterlerine... Aklıma bir şey takılır, onu da deftere not ederim. Bilgisayar başına romanın yazımında otururum. S. V.: Başarılı demeyeyim de sevdiğim yazarlar diyeyim. En çok George Simenon, Dashiell Hammett, Raymond Chandler ve Leo Mallet'yi severim. Yapıtları sadece kurguyla değil, toplumsal sistemin özellikleriyle de sınıf ilişkileriyle de örülmüştür. Toplumsal sistemi kurguya eklemlemek ve olay-karakter-sınıf-suçbağlantısı açısından bana katkıları olmuştur diyebilirim. Yani bir model olarak... Bu arada, Türkiyeli suç yazarlarını ayırt etmeden okurum. Toplumsal dokuyu çok iyi yansıtırlar. Hepsinden bir şeyler öğrenirim. S. V.: Bu konuda genel bir şey söyleyemem. Kendi adıma konuşmak gerekirse, kendimi okutmak için çabalayan bir yazarım. Kendimi tatmin etmek için yazayım da isteyen okur isteyen okumaz diyenlerden değilim. Ne dereceye kadar başarılıyım bilemem. Kitaplarım, biri hariç, ikinci ve üçüncü baskıları yaptı. Kendini okutma becerisinin ölçütü müdür, bu konuda da bir şey söylemem mümkün değil. S. V.: Ben okuyucuyu tasnif etmem. Okuyucuyu sınıflandırarak ona göre yazmak, bana pek uymaz. İkisi arasındaki bağlantıyı da pek gerçekçi bulmuyorum. Ne yani yazar, yazmadan önce piyasa araştırması mı yapsın? Benim okuma konusundaki tek kriterim, eleştirel okumadır. Öyle okurum. Kitaplarımın da öyle okunmasını isterim. S. V.: İyi polisiye, ekonomi politiği yansıtır. Polisiyeyi iyi edebiyat olarak görmeyenler, best- seller polisiye klişeleri gerçek polisiye sananlardır. Ya da hayatlarında bir Conan Doyle, bir de Agatha Christe romanı okumuşlardır, ahkam keserler. Üstelik Doyle de Christie de iyi kalem ustalarıdır. İlk polisiye yapıt sayılan Poe'nun Morgue Sokağı Cinayetleri, gayet iyi bir edebi yapıttır. Kaçış konusuna gelince... Polisiyede kara roman ekolü var. Tamamen gerçekçidir. Toplumsal temaları kullanır, sistemi eleştirir, gerçekleri insanın gözüne sokar. Kaçış aracı değildir. Hele birçok toplumsal sorunu kurguda kullanan Türkiye polisiyesi hiç kaçış aracı filan değildir. Kaçış aracı olsa olsa sabun köpüğü polisiyelerdir. Hani, üç tanesi on beş lira diye marketlerde satıyorlar ya... İyi polisiye okuyucusunun onlarla işi olmaz zaten. S. V.: Kısaca söyleyeyim. İçinde suç ve cinayet olan her eser, polisiye değildir. Nedenlerini sayarsak zaman yetmez. Zola'nın Therese Raquin romanına bakalım. İki sevgilinin adım adım nasıl suça gittiklerini ve cinayet sonrası ruhsal durumlarını yansıtır. Gelgelelim, polisiye sayamayız. Dostoyevski'nin Suç ve Ceza'sı da öyledir. Tarihi şövalye romanlarında, bilim kurgu yapıtlarında, fantastik eserlerde değişik suçlar, cinayetler vardır. Değişik suç işleme yöntemleri, araçları görürüz. Hatta geleneksel polisiyelerde olduğu gibi suçlunun yapıtın sonunda belli olduğu romanlar vardır. Ama onlara polisiye değil, bilim kurgu veya fantastik yazın diyoruz. S. V.: Az önce de söylediğim gibi çok başarılı buluyorum. Batı polisiye edebiyatı genelde tıkanmıştır. Seri katillerden, gizli tarikatlardan, şeytani cinayetlerden, yavan komplo teorilerinden başka şey üretemez haldedir. Artık tadı kaçmış bilinçaltı ve kabus öykülerinden gına geldi. Hep yineleme var. Oysa bizim polisiye edebiyatımızdaki temalar daha zengindir. Eşitsiz gelişmeyi ve toplumsal çürümeyi başarıyla yansıtırlar. Zaten modern polisiyemiz gökten zembille indirilmemiştir. Osmanlı'dan beri polisiye yazılıyor bizde. S. V.: Vallahi ben doğru dürüst kazanamıyorum, ama yazma eylemim de pek hızlı. Malum ters orantı kurulmuş demek. S. V.: Kolay değil tabii. İktisat tarihine ve siyasal tarihe aşina olduğum için araştırma sürecinde pek zorluk çekmiyorum aslında. Mesele, onları kurgunun düş tarafıyla birleştirip gerçekçi bir yapıt yazabilmekte. Uğraşıyorum işte. Bu arada en çok bir romanın sonunu yazarken zorlandığımı belirteyim. S. V.: Son kitap Ankara'da geçiyor. İlkyazımı tamamlandı, şimdi dinleniyor. Olaylar, 1921 Ankara'sında geçiyor. İttihatçıların Milli Mücadele'ye katılma girişimleri ve Kurtuluş Savaşı'ndaki iktidar mücadeleleri üstüne kurulu. Cinayet yok, ceset var. Sergey, Sovyet Büyükelçiliği'nin yakınındaki bir evin niçin yandığını araştırıyor. Daha fazla konuşmayayım da tadı kaçmasın.


Tüm bu yaşamdan kesitlere dikkat çekmeye çalışan Selvihan Kılıç Ateş, lekesel etkilere sahip zeminler üzerine kuşlar, ağaçlar, şehrin simgesi mimari yapılar, sokak lambaları, elektrik direkleri ve telleri siyah, beyaz ve grinin tonlarıyla izleyici ile buluşturmakta, hatta geçmişe doğru yolculuğa çıkarmaktadır. Yaşamın içinde saklı anlar ile bir atmosferyaratan Kılıç Ateş, aynı zemin üzerinde sunduğu yaşamdan detaylarla gözden kaçan an'larda yaşamda yer alanların değiştiğini vurgulamaya çalışmaktadır. İpek baskı ve ağaç baskı tekniklerini bir araya getiren sanatçının eserleri, uzun soluklu bir iş gücü gerektiren özgün baskıların üretim sürecini günümüz koşullarına adapte etmiş, hız ve tüketime dayalı çağın mantığı ile örtüşmektedir. Hayat geçirgendir; olaylar her an herkes için değişebilir. Kuşların havalanması ile başlayan olaylar zinciri insan hayatına paralel bir döngü izler. Balıkesir Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Baskı Sanatları Bölüm Başkanı ve Dekan Yardımcısı olarak görev yapan Yard. Doç. Dr. Selvihan Kılıç Ateş'in Hayat isimli baskıresim sergisi Sanatçılar ve Sanatseverler Vakfı 'da 01-15 Haziran 2017 tarihleri arasında izlenebilir.


Mihriban Mirap'ın Zamansız Fenomen adını koyduğu sergiye ait düşünce ve üretimlere bakıldığında, ortaya çıkan sosyo/kültürel sorgulama, bir yandan günümüz sosyolojisine;öte taraftan sanatın kültüre bakışı ve kültür üretimine katkısını izleme imkanı sunuyor bizlere. Günümüzün estetiği ve ulaşılabilirliği, ekonominin, teknolojinin ve küreselleşmenin ortamında dolaşıma hızla çıkıyor. Bu hız yalnız tüketime ait bir durum değil. Bununla birlikte üretimde hızlı ve yeni önermeleri sunuyor. Önerilen estetik; moda ve mimarı, teknoloji ve hayat pratikleri, çevre ve merkez arasındaki iletişimi ve kimlikleri de beraberinde sürüklüyor. Bunun sonucunda melez kültür ortaya çıkıyor. Sanatçı yaşam alanında maruz kalınan Estetik ve Yaşam biçimi önermelerinin, hızlı form değişim evrimini, düne ait yaşam pratikleri veya nesneleri de henüz unutmamış belleği, zamanların iç içe geçme halinden aldığı ilhamı, kolajlarında plastikleştirmiştir. Hızla üst üste yığılan, yakın tarih arkeolojisi olarak adlandırabileceğimiz sosyal medya görsel havuzunu üretim sürecine dahil eden sanatçı, zamanını yakalayan ve yaşayan bir gözü bizimle paylaşıyor. Çağdaş mit olan markaların kimlik önerisine bir başka dille yaklaşarak, o aurayı kabullenmiş sosyal medya fenomenlerinin taşıyıcısı olduğu estetiği sanatçı burada değiştirerek kişinin tercihlerine müdahaleyi illüstrasyona başvurarak yeninden inşa ediyor. Öyle ki buradaki sürpriz sadece bununla sınırlı değil. Mekana önemli bir öğe olarak belirgin bir vurgu yapıyor. Dünyanın herhangi bir yerinde yer alan sokak fotoğraflarına, kolaj mantığıyla taşınan fenomenler, öte yandan sanayi üretiminin farklı zamanlarına ait bisikletler, arabalar ile heyecanı izleyici açısından yukarı çekiyor. Figürlerinde çocukluk, gençlik, aidiyet ve mekan/zaman üzerine düşünceleri derinleştirirken bir döneme ait olduğunu bildiğimiz süper kahramanlar farklı yorumlarla tekrar hatırlatılarak çağdaş mitleri, fenomen algısını, üst üste binmiş zamanın izlerini hatırlatıyor. Sanatçının eserlerinde yer verdiği bütün figür, nesne, mekan ve diğer ifadeler bir bellek yoklaması yaparak, Zamansız Fenomen serisiyle gözlemini izleyiciyle paylaşıyor.


17 Ülkeden 400'ün üzerinde Sanatçının başvurduğu Trakya Üniversitesi 1. Uluslararası Posta Sanatı Yarışma Toplam 100 eserden 9 eser Ödül, 91 eser Sergilemeye layık görülmüştür. Yarışmanın sergisi ve ödül töreni 06 13 Haziran 2017 tarihleri arasında Saat: 16:00'da Trakya Üniversite Merkez Kütüphanesinde gerçekleşecektir. - Oğuz Kaleli, Adile Parlak, Ali Ertuğrul Küpeli, Arzu Gök, Ayça Karaca, Aylin Beyoğlu, Aysun Cançat, Aytaç Özmutlu, Banu Altunbaş, Bengü Batu, Beyza Purtaş, Burak Gülbağça, Burçin Gürbüz, Buse Kızılırmak, Bülent Bulduk, Büşra Kuruçay, Candan Yaraş, Cennet Yürügül, Ceyda Güler, Christoph Fuhrken Aka Kamelogama, Cüneyt Kurt, E. Murat Yıldız, Elham Shafaei, Elif Ajdarkosh, Emre Aksakarya, Emre İnan, Erhun Şengül, Faruk Kırlı, Ferhunde Küçüksen Öner, Feyza Gürleşen, Filiz Kara Bilgin, Gökçe Aysun kaya, Gülcan Başar, Gülşen Kahraman, Gürkan Kahraman, Hülya Karaçalı Annepçioğlu, İbrahim Serdar Milli, Işıl Dural, Jakabhazi Alexandru, Jesur Jumaev, Juliana Hellmundt, Kemal Özyurt, Keziban Kibar, Kıvanç Şen, Kübra Özalp, Levent Tosun, Leyla Hancı, Lubomyr Tymkiv, Mahpeyker Yönsel, Mehmet Aktürk, Mehmet Ali Büyükparmaksız, Mehtap Kodaman, Mekin Avras, Melek Akyürek, Melek Mercan, Melih Can, Meral Üstkan, Metin İnce, Mustafa Emre Alptekin, Müşgan Esen, Nadide Baysal, Naile Çevik, Neslihan Kalaycı, Neslihan Kıyar, Nicole Clöer, Nurgül Özkeser, Nurhan Yönsel, Özer Çevik, Özgürcan Artan, Perihan Ata, Rezzan Gürsoy, Ryosuke Cohen, Seçil Gürbıyık, Serdar Aydın, Süleyman Özderin, Şemsi Altaş, Tayfun Dilsiz, Tuğba Renkçi Taştan, Yeliz Selvi, Yeşim Savaş, Yıldırım İnce, Yılmaz Güneş, Zeliha Kayahan, Züleyha Öztürk


Birçok konuda gerekli ve gereksiz tartışmaları yapan bir toplumuz. Ne denli tartışırsak tartışalım ne yazık ki bir sonuca da varmayı da başaramayan toplumların önlerinde yer almaktayız. Bu nedenle de tartışılan konularda bir ilerleme sağlanamamakta; büyük bir karmaşanın içine düşülmekte. Kargaşanın yarattığı belirsizlikler yanlışların düzeltilmesine engel olmakta. Yanlış yolda gidenler yanlışlarla gitmeyi sürdürürken doğruların etkili olma gücü yok olmakta. Elbette bunların belli ve açıklanabilir nedenleri var. En belirgin nedeni sanatta genç olmayı başaramamış olmak. Başaramayınca çeşitli yozluklara, öykünmelere, kendini bilmezliklere ve vurdumduymazlıklara başvuruluyor. Bir anlamda sanat adı kullanılarak tecimsel bir duyarsızlık öne çıkıyor. Bu da sanatta ne denli geride olduğumuzun kanıtı... Bu durumda da çelişkili sözlerle karşılaşılması sorunu daha da büyütüyor. Sanatta genç olmayı gençlerin yaptığı sanat çalışmaları olarak değerlendirilmesi hem yanlış hem de yaygın bir durumda... Doğruları anlatabilmek için önce eğrilerin yok edilmesinden başlamak gerekliliği ve zorunluluğu doğuyor. Sanatta başarılı olmayı, çağdaşlaşmayı ve sanatta genç olmayı geciktiren koşullarla zaman yitirilmiş oluyor. Burada belirtilmesi gereken çok önemli bir nokta var. Kendi gençliğine genç sanatı öğretemeyen bir toplumun sanatta geleceği olmaz. Belli sayıdaki genç ve çağdaş sanatı sürdürenler de yok olup gittiğinde toplum sanattan ve çağdaşlıktan gerilere düşecektir. Bu bağlamda genç kuşağın genç olması yetmiyor. Onlara genç sanatı anlayabilecekleri bir eğitim ve öğretimi sunmak gerekiyor. Önlerini açacak olanaklar da sağlamak gerek. Eğer bıkkınlık be bitmişlik duyusu yaratılmak istenmiyorsa gerekenler yapılmalıdır. Sanata ilişkin tartışmalarda sanattan uzak yerlere varıldığında gençlerimiz iyi ve güzel örneklerin yapıcılığı yerine yıkıcı bir yozluğun içine düşerler. Özellikle eğitim ve öğretim alanında onlara verilecek doğru sanat eğitimi çok genç yaşta yaratıcı güçlerini boşa harcamalarını engeller. Sanat çok büyük bir ivme ve ilerleme sağlar. Bizler sanatta Avrupa'nın ne yaptığına bakmayı, burnumuzun dibindeki Avrupa'yı anlamak yerine eleştirip kötülemeyi yeğlediğimiz için gençlerimiz de bundan olumsuz etkilenmekte. Doğruyu nasıl, nereden ve kimden bulacaklarını şaşırmaktalar. Bu demektir ki gençlerimizi sanat ve yenilikler konusunda doğru bilgilerle aydınlatmalıyız. Eğitim veren kurumlarımızın yetersizliğine bakıldığında sorunların çözümsüzlüğü işin tuzu biberi olmakta. Sanat eğitimi aldığını sanan gençler bilmeden bilgiç bir kalıba bürünerek sanatsızlıkta yok olmanın içine düşüyorlar. Başarılı mı başarısız mı olup olmadığını bilmeden bir yığın ipe sapa gelmez kuramların arkasından gidilerek olumsuzluklar savunuluyor. Gençler kişilik açısından ezilmek istemedikleri için yalan ve yanlışlar doğruymuş gibi şiddetli bir biçimde savunuluyor. Her şey altüst oluyor, böylece. Sonuysa elbette bunalım ve sağlıksızlık... Gençlerin de yaratıcı ve devimsel güçleri yanlış bir yolda tükenip yok oluyor. Buna bir çözüm bulalım ki sanatta genç olmayı başaralım. Başkalarının ne yaptığına ilişkin şöyle bir göz atacak olursak Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'nde nelerin yapıldığına bakmak yeterli. Almanya'daki her Güzel Sanatlar Akademisi öğrencilerinin bir bölümü daha okulu bitirmeden çok genç birer sanatçı konumuna gelerek günümüzün genç sanatı içinde yer alabiliyorlar. Günümüzün genç sanatı derken sanattaki son gelişmeleri anlamında düşünmek gerekiyor. Gençler kendilerinden yaşça büyük olan sanatçıların sanatta yakaladıkları yeniliklerin içinde yer alarak çok genç yaşta çağdaş sanatın genç sanatçıları olma başarısını göstermekteler. Okulun çevresi ve yakınları nitelikli galerilerle dolu... Genel anlamda Ne Düsseldorf ne de Almanya'da niteliksiz galeri bulamazsınız. Gülerler adama... Genç sanatı yaşlısıyla genciyle, okuluyla, galerileri ve müzeleriyle birlikte sürdürmekteler. Uluslar arası fuar ve sanat etkinlikleri ayrıca ivme kazandırıyor. Sanatın geleceği de bu gençlerin elindeki olanaklarla geleceğe doğru yürürken arkalarından kendilerini izleyecek daha genç sanatçıların ortaya çıkmasına da katkıda bulunacak yüreklendirmenin öncüleri oluyorlar. Böyle bir güç gençlerin çağdaş sanat bilincine yönelik bir sanat eğitimi ve öğretiminden geçmesi zorunlu. Onları yetiştirenlerin bu yetkinlikte öncü olabilme niteliğini taşıyan kişiler olması gerek. Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'nin öğretim üyelerinin her biri aynı zamanda günümüzün çağdaş sanatı içinde yer almış sanatçılardan oluşuyor. Öğrenci öğreticisine güveniyor; öğretici de onları nasıl yetiştirmesi gerektiğini biliyor. Bir öğrenci özgürce kendi özgünlüğünün arayışı içinde sanatın doğrularıyla birlikte gidebildiğince gidiyor; kendinden öncekileri de temel açısından örnek alıyor. Hiçbir zaman bir başkasının benzeri olmak gibi bir düşünce taşımıyorlar. Öğrenim yılı ortasında her yıl tüm öğrenciler okulda çalışmalarını sergilerler. Bu sergiye müzelerden, galerilerden izleyiciler gelir. Koleksiyoncular ve kollayıcılar öğrencileri yakın izlemeye alırlar. Sergiyi görmek için uzun kuyruklar oluşur. Böylesine bir ilgi söz konusu olunca bu öğrenciler dünya sanatının içinde bir yer almanın bilinciyle çalışmaktalar. 2017 yılı içerisinde Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'nin yıllık sergisinden çok sayıda görüntüler derledim. Bunların bir bölümünün burada izlenerek bilgi edinilmesine olanak vermek istedim. Bu okulun genç öğrencilerinin düzeyini herkesin görmesiyle kendi durumumuzun da değerlendirilmesine yardımcı olacağına inanıyorum. Çalışmaların altında genellikle çalışmaları yapanların adı yoktu. Yapıtlar kendi atölyelerinde sergilendiği için istenildiğinde çalışmayı yapanların kim olduğunu da bulma sorunu yoktu.


DEJAVU Karma Resim Sergisi VENÜS Sanat Galerisi'nde sanatseverlerin beğenisine sunuluyor. Açılışı 11 Haziran Pazar günü saat 15.00'de yapılacak olan sergi,22 Haziran 2017 tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Küratörlüğünü Ada Su Taylan'ın yaptığı Dejavu sergisi,33 sanatçının katılımıyla 11 Haziran 2017 saat 15.00 de Venüs Sanat Galerisi'nde sanatseverlerle buluşuyor. Katılan sanatçılar; Ada Su Taylan, Bahar İkbal Önal, Fatih Erdeyer, Feriha Gökçen Özsarıkamış, Gülizar Ulutaş, İbrahim Akıncı, Kalender Polat, Kara Şükrü, Kasım Adıgüzel, Mahmut Kemal Arslan, Mehmet Dağdeviren, Mehmet Yoldan Aktürk, Meral Yılmaz, Mustafa Yiğit, Muzaffer Alper, Nebahattin Yasakul, Nebart Say, Nesrin Kaya Çelebi, Neşe Kalınbacak, Nezir Şahin, Özlem Dönmez, Özlem Turan, Pakize Erberber, Rüzgar Fidan, Saliha Karslı Yücel, Sezgin Dinçay, Sinan Şençiçek, Solmaz Geçay Nerat, Süha Semerci, Tuğrul Çalış, Yeşim Aysem, Zekeriya Malkoç, Zerrin Uzun.


-lenin bu ne 24 saattir ahbap! ! yoldaş da yoldaş, yoldaş da yoldaş, Ve sen ki en yıkılmazları yıkabilirsin, Lümpenler ve emeği onursuzlaştıranlar ile yaşamı yaratanlar arasındaki kesin ve kalın çizgiyi çizerek, devrimi, bozulmuş, kokuşmuş öğelerin değil, üreten ve yaratan isçilerin eseri olacağını vurgulamaktan asla vazgeçmez. - 1967 sonunda meclisteki tartışma: Nazım Hikmet vatan şairi midir, değil midir? diye soran İşçi Partisi'nin milletvekilleri sağın hücumuna uğrarlar. - Ankara Belediye Başkanı Dalokay, Moskova'da Nazım'ın mezarına yurt toprağı serper. Nazım'ın yurda getirilip gömülmesi düşünülür. - Türkiye'de 1960'lı yıllarda en büyük tirajlarla en çok kitabı basılan ozan Nazım Hikmet. O'nun hakkında yazılan kitaplar arasında 20'li ve 30'lu yıllardaki yargılanmaları ile ilgili gerçekleri, hukuk açısından uğratıldığı büyük haksızlığı, dünyanın en korkunç adli hatasını açıklayanlar önemli bir yer tutuyor. - Yaşamak Güzel Şey Be Kardeşim romanını yayımlayan Gün Yayınevi sahibi Mehmet Ali Ermiş bir kalp krizinden ötürü kaldırıldığı klinikte, doktorun izni olmadığı halde, savcılıkça, gizli polisçe sorgulanır ve ölür. - Cem Yayınevi Nazım Hikmet'in tüm eserlerini yayımlamayı kararlaştırır. En az 30 cilt oluşturacağı umulan bu büyük işi, bilimsel bir yöntem, kapsam ve sistemle gerçekleştirmeyi eleştirmen Asım Bezirci üstlenir. - Türkiye Yazarlar Sendikası'nın Birinci Kongresi'nde ayrıca bir Nazım Hikmet Kurulu oluşturulur. Bu kurul örgüt çerçevesinde çalışmalarla, Nazım'ın mirasını değerlendirecek, anma törenleri örgütleyecek ve bir 'Nazım Hikmet Enstitüsü' oluşturulmasına yönelik hazırlık çalışmaları yapacak. - 1977 yılının Ocak ayında (Nazım'ın doğumunun 75. yılı), Berlin'de konferanslar, şiir resitalleri, işçi korolu müzik programları, resim sergileriyle Akademikerler ve Sanatçılar Derneği'nin örgütlediği bir uluslararası sempozyum ve Türkiye'de de aynı genişlikte bir Nazım Hikmet haftası düzenlenir. Bütün bu olaylar içerisinde gelmesi doğal olan yani sağdan gelen çatlak seslerden daha kötüsü soldan, dost görünenlerden gelir. Zekeriya Sertel'dir bu ses. Ve bu sesi takip edenler çok olur. Yurt içinde ve yurt dışında, açık düşmanlardan başkasını sevindirmeyecek laflar ederler Maocular, sol sekterler, Nazım için. Hala etmeye devam ediyorlar. 70'li yılların sonuna doğru Tercüman gazetesinde yer alan bir acayip Alman profesörü Herbert Melgiz'e ait kasıtlı hücumlarla da bitmiş değil, bitecek gibi de değil. İşçi sınıfının mutlak zafere ulaşacağı konusunda hiçbir şüphesi olmayan ve işçi sınıfının zaferi için örgütlü mücadeleye atılmış olan Nazım, günümüzde kirli ve batak edebiyatın her yanında kullanılmaya çalışılıyor. Örgütlü mücadelesi ve şiirleriyle avaz-avaz bağıran Nazım'ın değişmez en büyük gerçeği işçi sınıfının şairi olmasıdır. Bu ayrımda çok cüretkar olmakla beraber Nazım'ı okumakla anlamak arasındaki farkı da vurgulamak bir görev haline gelmiştir. O'nun şiirlerini ve yazılarını okumak başka, anlamak başkadır. Nazım'ı anlamak için sınıf bilincine sahip olmak bir zorunluluktur. Burada okumakla anlamak arasındaki farkı vurgulamanın yanı sıra Nazım'ın kim olduğunu bildirme, anlamayana anlatma, bilinçli cahillik yaparak duyar kasan birkaç derginin kapağına kendisini koyarak çıkar amacı güdenlere had bildirme amacı da yatmaktadır. ve yabancının roketini yenecek işçi sınıfına selam! Nazım yarım kalmış türküsünün kederinden başka bir şey götürmedi öteye. Bu keder memleket özleminden başka bir şey değildi. Tüm kederi buydu. Enfarktüsün tek nedeni de buydu. - Taylan Kara Sola Yandaş Pazarlama Dergileri: http://www. gercekedebiyat. com/haber-detay/ot-fil-kafa-deve-bavul-sola-yandas-pazarlama-dergileri-taylan-kara/2012 - Hakan Erol Can Çekişen Edebiyat: http://haber. sol. org. tr/blog/serbest-kursu/hakan-erol/can-cekisen-edebiyat-196873


Bu yıl 25. yaşını kutlayan Galeri İlayda, 26 Mayıs 23 Haziran tarihleri arasında, Damla Özdemir'in Free Speech Zone isimli solo sergisine ev sahipliği yapıyor. Free Speech Zone genç kuşak sanatçılar içinde, stop motion animasyon ve dijital sanat tekniklerinden beslenerek kendi üslübunda harmanladığı kolaj üretimiyle ön plana çıkan Özdemir'in yeni projesi. Son dönem eserlerinden bir seçki ile şekillenen sergide Özdemir, söz söyleyebilmenin varoluşsal olanaklarına odaklanıyor. Sanatçı yaşantı ve deneyimlerinden hikayelerle kurguladığı eserlerin de, günümüzde birey olarak aidiyet ve özgürlük arasındaki bağlara -veya zıtlıklara- dair sorgulamalarını yansıtıyor. Kimlik, cinsiyet, kültürel kodlar, savaş, uygarlık sorunları bu sorgulamalardan bazıları. Teknik anlamda ise temelinde yan yana gelmeleri ve estetik bir kompozisyon oluşturmaları imkansızmış gibi görünen şeyleri bir araya getiren klasik kolaj tekniği, günümüz dünyasında maruz kaldığımız görsel ve algısal bombardıman altında elbette dijital evrenin getirdiği sınırsız yenilikleri de kullanıyor. Özdemir'in hem gerçek gündeme duyarlı hem de daha derinde varoluşumuzu sorgulatan işleri yer yer distopik bir zamandan yansıyor gibi dursalar da; dijital anlamda kodlar olarak var olanı gerçekliğe taşıyarak yeni bir dilin imkanlarını araştırıyorlar. Daha önce bağlamları içinde anlam bulmuş her şey sanatçının doldurup boşaltarak, kesip yok ederek, birleştirip yeni bağlamlar icad ederek ortaya koyduğu yalın yapılara dönüşüyor. Parçaladığı, farklı açılarla konumladığı, katman katman tasarlayıp birleştirdiği yüzeyler, sonuçta üç boyutlu yapılarıyla üzerinde çalışılmış kurgusal bir üslüba sahipler. Eser olarak tek bir bütüne baksak dahi bu çoklu yapı sanatçıya daha fazla ifade kanalı sunuyor. Ölçekleriyle oynanmış sürreel görünümler, manzara olarak belirgin merkezleri çevreye doğru esnetilmiş şehirler, doğa ve kentleşme, bitkiler ve hayvanlarla birlikte duygusal bağlamı yaratan jestler içinde figürler geçidiyle karşılaşıyoruz. Sanatçının 25 Mayıs'ta açılacak Free Speech Zone isimli solo sergisi, 23 Haziran'a kadar Galeri İlayda'da görülebilir.


TED Konuşmaları'nın samimiyeti ve uzun soluklu paylaşım imkanını Türkiye'ye taşıyan Curious Community'nin gelecek hafta düzenlenecek Sinema Dersleri'nin konukları Meltem Cumbul ve Yeşim Ustaoğlu olacak. Curious Community'nin zu PR ile ortaklaşa gerçekleştireceği ve 15-18 Haziran tarihleri arasında Pavli Bozcaada'da yapılacak derslerde Meltem Cumbul, Eric Morris Sistemi Atölyesi düzenlerken Yeşim Ustaoğlu da bir gün boyunca sürecek özel bir masterclass verecek. Bu yıl ikincisi düzenlenecek Curious Community, yaz boyunca sinemadan güncel sanata, tiyatrodan dansa, farklı disiplinlerden profesyonelleri bir araya getirmeye devam ediyor. Pavli Bozcaada'da gerçekleşecek Curious Community'nin gelecek programında ise oyuncu Meltem Cumbul ve yönetmen Yeşim Ustaoğlu atölyeleri oyunculuğa ve yönetmenliğe meraklı katılımcıları bekliyor. Curious Community'nin zu PR ile ortaklaşa gerçekleştireceği Sinema Dersleri, 15-18 Haziran tarihleri arasında Bozcaadalı sanatseverlerin yeni buluşma merkezi Pavli'de yapılacak. Türkiye sinemasının en iyi oyuncularından ve Eric Morris Sistemi'nin Türkiye'deki tek temsilcisi olan Meltem Cumbul, Eric Morris Sistemi Atölyesi ile 3 gün boyunca katılımcılara oyunculuğun derinliklerine inme fırsatı sağlarken; geçtiğimiz yılın en çok konuşulan yapımlarından Tereddüt ile ulusal ve uluslararası pek çok ödül toplamış auteur Yeşim Ustaoğlu da bir gün boyunca Curious Community'e özel bir masterclass verecek. Meltem Cumbul'un 16-18 Haziran, Yeşim Ustaoğlu'nun ise 17 Haziran tarihlerinde gerçekleşecek atölyeleri, oyuncu ve yönetmen olmak isteyen sinemaseverler için bulunmaz bir fırsat olacak. Alanında uzman konuşmacıların bilgi ve deneyimlerini sıcak, samimi ve interaktif bir ortamda seyirciye aktardıkları Curious Community, merak etmeyi ve bilgi paylaşımını seven katılımcıları bir araya getirerek alışılagelmiş ders deneyimininin dışına çıkaran bir kültür-sanat buluşması. TED Konuşmaları'nda olduğu gibi konuşmacı ve katılımcıların samimi ve interaktif bir ortamda uzun soluklu bir paylaşımda bulunmalarını sağlayan Curious Community, dünyanın 'dördüncü en güzel adası' seçilen, New York Times'ın 2017 senesinde görülmesi gereken yerler listesine dahil ettiği Bozcaada'da, 55 dönümlük bir çam ormanı içinde bulunan, doğal taşve ahşap kullanılarak inşa edilmişPavli'de gerçekleşiyor. Meltem Cumbul: Oyunculuk kariyerinde, aralarında Altın Ayı Ödüllü Duvara Karşının da bulunduğu 16 uzun metrajlı film, tüm zamanların en yüksek ratingli yerli TV yapımı 'Yılan Hikayesi' dahil 6 televizyon dizisi, müzikaller, tiyatro oyunları ve Palm Springs, Queens, Antalya ve Ankara Film Festivalleri de dahil olmak üzere birçok ulusal ve uluslararası ödül sığdırmıştır. 2005 yılında Los Angeles'ta Eric Morris'le birlikte yaptığı çalışmalar sonucunda öğrendiği metodu, halen Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuarı Tiyatro Bölümü'nde öğretmeyi sürdüren Cumbul, D22 tiyatrosu için Bent, Toy İstanbul Tiyatrosu için de Blu isimli tiyatro oyunlarını yönetmiştir. Yeşim Ustaoğlu: Türkiye sinemasının en iyi yönetmenlerinden. İlk filmi İzden başlayarak Güneşe Yolculuk, Bulutları Beklerken, Pandora'nın Kutusu, Araf ve son filmi Tereddüte dek ulusal ve uluslararası pek çok ödülün sahibi. Kadın-erkek ilişkilerinden derinlerimizde yatan tüm sırlara, karanlık ve aydınlık noktalara dokunan filmleriyle bizleri derinden etkilemiş bir auteur. Şimdi de bir gün boyunca sürecek özel bir masterclass için Curious Community kapsamında Pavli Bozcaada'ya geliyor. Ustaoğlu'nun sevdiği filmleri, yönetmenleri konuşuyor, film çekmenin inceliklerini bir senarist, yönetmen ve yapımcı olarak kendisinin ağzından dinliyoruz. Senaryo yazan, film çekmek isteyen ve yapımcılığı düşünenler için bulunmaz bir fırsat yani. 16 Haziran'da toplamda 4 saat sürecek atölye katılım detayları için aşağıdaki iletişim bilgilerinden bize ulaşın. YEŞİM USTAOĞLU: Bir Anı Yakalamak (1984), Magnafantagna (1987), Düet (1990), Otel (1992) gibi ödüllü kısalarının ardından yönettiği ilk uzunu İz (1994) Nurnberg, Moskova ve Göteburg film festivalleri dahil olmak üzere dünyanın çeşitli festivallerinde gösterildi ve İstanbul Film Festivali'nde En İyi Film seçildi. İkinci uzunu Güneşe Yolculuk (1999) ile Berlin'de En İyi Avrupa Filmi Ödülü ve Barış Ödülü'nün yanı sıra, İstanbul Film Festivali'nde En İyi Film, En İyi Yönetmen, FIPRESCI Ödülü ve Seyirci Ödülü'nü kazandı. Berlin Film Festivali Panorama bölümünde prömiyerini yapan Bulutları Beklerken (2004) Sundance/NHK Uluslararası Film Yapımcıları Ödülü'nü kazanırken, Pandora'nın Kutusu (2008) ile San Sebastian Film Festivali'nde Altın İstiridye ve Gümüş İstiridye başta olmak üzere ulusal ve uluslararası pek çok festivalden ödül aldı. 2012'de yönettiği ve Venedik'te prömiyerini yapan Araf, Abu Dhabi ve Split Mediterranean film festivallerinde En İyi Film seçilirken, Moskova, Tokyo, Pune gibi festivallerden kadın oyuncu dalında ödüller kazandı. Ustaoğlu'nun seyirciden ve eleştirmenlerden büyük ilgi gören son filmi Clair Obscur/Tereddüt ise, Antalya ve İstanbul film festivallerinde En İyi Yönetmen ödülleriyle dönerken, başrolündeki Ecem Uzun da sayısız festivalde En İyi Kadın Oyuncu seçildi.


Işığın kırıldığı o çizginin ötesini gösteriyorum, gitmek istediğimi, düşlediğimi, bir kurtuluşu bence; olabilirlilik nasıl tanımlanır? Hani seni çağıran, kulağına fısıldayan, sana gitmen gerekiyor diyen ses! Belki diye yanıt veriyorlar; .. mutlu değil misin? Korku bir yalnızlığın uzantısıdır; ne yalnızlığımı ne de korkumu anlatabilirim; kafamda akıp giden bir nehir var, tüm anılarımı da beraber götüren; belki onlarla beraber. Ariake gibi hani gün ağarırken solup giden ay misali, silinmek bu yalnızlıktan. Antik kentler, yıkık saraylar, yaşanmış parklar; belleğimde gezindiğim o kadar mekan, bana hep ölümü çağrıştırır. Akşam üstüleri o hüzünle buluşma anlarıdır; alkolü özletir nedense, esrik, suskun. Yıllar sonra oraya döndüğümde yağmur yağıyordu. Gri, puslu bu büyük parkta Villa Borghese doğru yürürken Kardinal Scipine Borghese'nin bir ağacın arkasından karşısına çıkacağını, hiç bir mekanın boş olmadığını düşünüyordum. Birden o grinin içinden onlarca yeşil papağan çığlıklar atarak geçince, Ovide'in söyledikleri geldi aklıma; ruhun bir bedenden öbürüne geçişi, insandan hayvana örneğin, düşünürken yolumu yitirdim, seslerin geldiği yöne, epey yürüdükten sonra önüme Giardino Zoologico çıktı, biliyordum bu parkta bir hayvanat bahçesi olduğunu, kader mi beni buraya çağıran? Biraz önce geçen yeşil papağanlar ağaçlara tünemiş, bahçenin içindeki tüm kuşların ve de yine yeşil papağanların olduğu büyük kafese bakıyorlardı, belki oradan kaçmış olabilirlerdi. Düşümde yine aynı kentteyim, bir türlü kaçamıyorum; korkumu ürkütmek için aradığım ışık alanı da beni aldatıyor, bir labirent, çıkmaz sokaklar ama bu bir gerçekti, Floransa'da açlığımın ikinci günü parkta kapalı kaldığım geceyi, karabasanı; çıkamamak adına ama hangi labirent bu, sanki üstüme geliyor, beni kovalıyor mermer yontular; gölgeler daha beter; bir ağaca sığındım, korkudan açlığımı da unutmuştum, yavaş yavaş ışığa alışarak korku silüetlerini tanımladım, ta uzakta tepede Medici'lerin sarayında, en üstteki bir salonun ışıklarını sezdim, peki ne olabilir bu saatte orada, müze bekçisi olabilir, gece yalnız tüm yaşanmışlıkların dirildiği, karanlık uzun koridorların duvarlarında asılı portreler, gözler onu izliyor; müzelerin gece bekçilerine özgü bir korku vardır, tanımlanması güç, Geceye dair çok öyküm var; anlatılacak korkularım bitmez; dedemin evinde uyuduğum gecelerde beni korkutan duvar saati, gece yarısı çalacağını bilerek direnirdim uyumamak için. Bilerek onu sakladım, şimdi atölyemin duvarında, suskun! Düş mü bilmiyorum; kentin siluetinden kaçmıştım, gecenin ışıkları fictif dir, ne kadar uzaklaşırsan o kadar yanılırsın. Bu kez tekrar kendimi bulduğumda, hesaplaşma acımasız oldu. Biliyorum yalnızlığın bir gezisiydi bu, çantam tüm yapamadıklarımla dolu, her gün daha ağır, dönüşü yok biliyorum; uzaklaşmalıyım! Bir tutkuydu beni yönlendiren ama yine içimde bir kuşku var, yol soruyorum ama o uçuk maviliğe doğru yürümemi, bulamazsam bile kurtulmayacağımı söylüyorlardı. Her şey tek tek yiterken bir pişmanlığı götürüyorum bilerek; yaşanmışlıklar biraz uzakta duruyor, sevdiğim bir kadını bırakıyorum uzakta kalan bir yaz denizine.


Ertuğ Göktaş: 1979 yılında İstanbul' da doğdum ve çocukluğum da İstanbul'da geçti. Bilkent Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Tasarım Bölümü'nden 2002 yılında mezun oldum. Aldığım eğitim sonucunda reklam sektöründe çalışmaya başladım ve halen kendi kurduğum tasarım şirketinde reklam sektöründe çalışmaya devam etmekteyim. Genel anlamda sanatla iç içe olan bir aileden geliyorum. Kendimi bildim bileli sanatın her kolu evimizin içindeydi. Hayalimdeki İstanbul konulu bir resim yarışmasında ilkokulda aldığım ödül sonrasında hayatımın geri kalan kısmında genel iletişim platformumun çizgiler ve renkler olması gerektiğine o yaşlarda karar verdim ve geleceğimi bu karar çerçevesinde şekillendirdim. Türkiye'de sanat eğitimi alanlar içerisinde en şanslı olan öğrencilerden olduğumu düşünüyorum. Bilkent Üniversitesi'nde aldığımız eğitimde grafik tasarımın ve diğer birçok güzel sanat dallarının profesyonel prensiplerini dünyanın çeşitli ülkelerinden gelmiş çok farklı dünya görüşü, vizyonu ve profesyonelliği olan değerli sanatçılarından öğrenme şansını yakaladım. Bizi hiç kısıtlamadılar ve hiç bir zaman kalıplar içine hapsetmeye çalışmadılar. Buna karşılık bizi her zaman yaratıcı ve fikir sahibi olmamız için zorladılar. Huzur benim kendimi ve hayat felsefemi tanımlamak için kullanacağım tek kelimedir. Genel hayat felsefem olarak ifade edebileceğim duygu sanırım ancak Huzur olabilir. Hep huzurlu olacağım yerlerde bulunurum, hep huzurlu olacağım canlılarla beraber olurum ve hep huzurlu olacağım işleri yaparım. Benim hayat lüksüm de budur. Huzuru resimlerimde çok rahat görebilirsiniz. E. G.: Resimlerimdeki genel prensibim de aslında huzurdur. Beni strese sokmayan malzemelerle bana huzur veren resimler yaparım. Renk kullanmak da genel olarak beni rahatlatan ve huzur veren bir etkinliktir. Resim yaparken kısıtlanmayı sevmediğim için elimin altında hemen hemen her boya çeşidi ve çok geniş renk skalaları olmasını sağlarım. Genelde büyük boy kanvas üzerine veya küçük boy kağıt üzerine çalışırım. Tüm resimlerim iyi planlanmış katmanlardan oluşur. Resimlerimi X-Ray Floresans analizleri ile incelerseniz veya üzerini kazımaya başlasanız her katmanda kendini ifade edebilecek farklı bir resimle karşılaşırsınız. Bu tarz çalışmayı renkleri ve boya çeşitliliğini sevmem sayesinde rahatlıkla yapabiliyorum. Resimlerimin bu güce ve özgüvene sahip olması bana çok büyük haz veriyor. Resimlerimdeki temalarımı da hep huzur ana başlığı altında doğa, insan, aşk ve iletişim alt başlıkları üzerine kurgularım. Romeo ve Juliet, Hürrem ve Sultan Süleyman, Napolyon ve Josephine, Leyla ve Mecnun gibi bazıları hayal ürünü, bazıları ise gerçek olan aşkları inceliyorum. Aslında iki insan arasına sıkışmış soyut heyecanların bütün dünya tarafından biliniyor hale gelmesi, kitaplarının yazılması, filmlerinin ve şarkılarının yapılması ne kadar büyük bir şey! Herkes tarafından çok bilinmesine rağmen bu hikayelerin sonlarının farklı olması benim dikkatimi çekmektedir. Tüm resimlerimin düşünce ve hazırlık aşamalarımda ve resimlerimde bu hikayelerin sonlarına odaklanmış vaziyetteyim. Herkes için bilinen bu hikayelerin sonlarını ben de kendimce soyut bir dille resmediyorum. Çalışmalarımda soyut resim tercih etmemin nedeni kavramların gücüne ve etkisine inanmamın yanı sıra bunu anlatmanın en iyi dili olarak da soyutlamayla yapılabileceğini düşünmekteyim. Soyut kavramlar ile anlatım beni her zaman etkilemekte ve resimlerimi her zaman bu dil ile anlatmaya çalışmaktayım. Sanatımda birde meditasyon kısmım var. Bu meditasyonu da kağıt üzerine zengin renk ve doku kombinasyonlarına dayalı soyut ekspresyonist resimlerimle yapıyorum. Bu resimler kendi zihin yolculuğumun duraklarıdır. Resimlerin her birini yaparken yüksek konsantrasyon içinde büyük bir boşluk yaşıyorum. Bunlar soyut resimler olmasına rağmen kaynağını doğadan alan ve hayat bulan resimlerdir. Doğadaki detayların hikayeleri resimlerimde gözlenebilir. Tüm dokular doğanın saflığı ve temizliğine sahiptir. Sadece renk resme ihtiyaç duyulan derinliği ve gücü katamaz. Doku renkle birlikte resme derinlik katar ve gücü artırır. E. G.: Genel anlamda üretken olmayı çok severim. Profesyonel iş hayatımda da tercih edilen bir isim olmamın en büyük nedeni korkusuzca ve layığıyla işler ürete bilmemdir. Denemeye çok açık bir insanımdır. Neredeyse bitmiş ve insanların çok beğendiği bir resmimi bile bozup üzerinde yeni şeyler denemeyi çok severim. Bu deneysel yaklaşımlar; çocukken meraktan içini açıp bozduğum oyuncaklar hariç beni hep daha iyi sonuçlara götürmüştür. Bu sonuçları izleyen ve beni bir şekilde takip eden bazı sanatseverler bu zamana kadar sergi açmama fırsat vermeden yaptığım resimlerimin birçoğunu sahiplendiler ve beni desteklediler. Ayrıca günümüzde sanat etkinliklerinin çoğunun sabun köpüğü gibi olduğuna ve amacının sadece sosyalleşmek olduğuna inanmaktayım. Ülkemizde açılan birçok serginin güzel vakit geçirmekten öteye gidemediğini, sanatçının mesajını iletemeyip, tanıtımı yapamadığı ve sadece kataloglarındaki uzayıp giden sanatçının sergileri satırlarından ibaret olduğunu düşünüyorum. Düşünsenize bir ressamın kataloğuna bakıyorsunuz açılan kişisel sergi sayısı elli, karma sergi sayısı yüz. Bu sanatçıyı ülke genelinde bilen var mı? Hayır. Bu çerçevede gerçek paylaşım sinerjisinin oluşmayacağı sergiler açmaktansa gerçekten beni tanımak ya da anlamak için vakit ve enerji harcayan insanlarla tanışmaya ve onlara vakit ayırmaya çalışıyorum. Ülkemizde bu sinerjinin oluştuğu çok güzel ve değerli etkinliklerde oluyor. Ben de bu tarz etkinliklere katılmaya çalışıyorum, ama bu düzeydeki etkinliklere çok az sayıda genç sanatçı katılıp kendini tanıtma şansını bulabiliyor. E. G.: Türkiye her anlamda geliştiği gibi sosyal ve kültürel anlamda da gelişiyor. Bu gelişimle birlikte sanat ve sanatçıya değer de her gün artıyor. Her gün yeni bir galeri açılıyor. Bu galerilerin duvarları resimlerle süsleniyor. Sanata yatırım yapanların, genç sanatçıları takip edenlerin ve sanatçıların hikayelerini merak edenlerin sayısı devamlı artıyor. Ülkemizdeki sanatın geleceğinin sağlamlaşması ve değerinin artması için sanatçıların özgünlüğünü koruması ve dünyadaki gelişmeleri devamlı takip etmesi gerekiyor. Bilgi birikimini ve tecrübesini arttırmak için paylaşmayı amaç edinen, denemekten korkmayan genç ve tecrübeli sanatçılarımızın sayısı arttıkça ülkemizde daha değerli sanat eserlerinin üretiminin ortaya çıkacağını düşünmekteyim. Bu artışın da kişisel yatırımın getirisini almaktan daha çok Ulusal ve Evrensel sonuç yaratacağından eminim. Genç sanatçıların dünyadaki trendleri takip edip kendilerine sanat toplulukları oluşturması gerektiğinin daha doğru olacağını ve sistem içerisinde topluluk olarak kendilerine daha büyük yerler bulabileceklerini düşünüyorum. Bu toplulukların Dünya'da ve ülkemizde çok başarıya ulaşmış örnekleri de bulunmaktadır. E. G.: Bir reklamcı gözüyle, kendi resimlerimde de başarılı bir reklamdan aldığım hazzın aynısını hissedebiliyorum. Çünkü her ikisinin de derinliklerinde seyirciye sürprizler vardır. Sürprizler her zaman etkileyici olup, kötü bir sonu bile iyi gibi gösterme, bu sonu unutulmaz ve akıllardan çıkmayan bir efsane haline dönüştürme yeteneği vardır. E. G.: Resim yapmak benim için hayatımda bulunan her olgudan biraz daha farklıdır. Hayatım her aşamasında hep planlı olmaya çalışırım. Resimle ilgili planlar yapmaktan çok onunla ilgili arzularım bulunmaktadır. Genelde resim yapan insanların amacı sanatının diğer insanlar tarafından algılanması, resimlerinin girebildiği kadar eve girip, asıla bildiği kadar çok sayıda duvarlara asılmasıdır. Ben bu konuda daha farklı şeyler arzuluyorum. Ben evimin yanında bulunan atölyemde yaz ve kış kapı açık olarak resim yapıyorum. Bütün komşularım, onların çocukları, evimizin önünden geçen bütün yabancılar ve hatta mahallemizdeki bütün hayvanlar beni resim yaparken izliyorlar ve resimlerime yorumlar yapıyorlar. Benim için hepsinin fikirleri çok önemli, ama en çok da çocukların düşüncelerini önemserim. Onların inanılmaz hayal güçleri bulunmaktadır. Çocuklar yetişkinlerin aksine resimlerimi objelere benzetmeye çalışmaktansa onları kendi içinde ve kendileri için hayal etmeye ve resimlerimi soyut temalarla ifade etmeye çalışıyorlar. Onlara soğuk, sıcak, üzgün, sevinçli, kızgın gibi isimler veriyorlar. Bir ressam olarak insanların resimlerimi anlamaya çalışmaktansa onlara bakarken özgürce hayal kurup, kendi içlerindekini dışarı çıkartmasını bekliyorum. İzleyicilerimin resmime bakarken bir çocuk kadar safça üzülüp bir çocuk kadar fütursuzca sevmelerini ve kendilerini kalıplara ve objelere hapsetmemesini istiyorum. Bütün dünya algılarını, görsel ve ruhsal prangalarını dışarıda bırakıp başka dünyalara yolculuğa hazırlansınlar. Daha önce hiç olmadıkları kadar özgür olsunlar. E. G.: Kendimize sadece bakmayı değil, görmeyi de öğretmeliyiz. Hayatımız görebildiklerimiz kadar zengindir, ya da göremediklerimiz kadar fakir. Etrafımızdaki güzellikleri görebileceğimiz ve onların keyfine varabileceğimiz bir Dünyada resim yapabilmek ve onları paylaşabilmek en büyük arzum. Umarım resimlerimiz sadece duvarlara asılan renkli ambiyanslar olarak kalmaz, aynı zamanda fikirlerin, değerlerin ve sevginin birer savunucusu olma özelliklerine de sahip olabilir, biz de her zaman alışılmamışın ve yeninin peşinde koşabiliriz.


İzleyeni, resim mi, fotoğraf mı? ikileminde düşündüren hiper ve fotorealist ressamlar, Türkiye'de ilk kez bir temada buluşuyor. Sergideki işler, bizi güncel hayatımızın sevgi/sevgi simülasyonu ekseninde düşündürürken, diğer yandan da 'gerçeklik/gerçeklik temsiliyeti' çıkmazlarıyla yüzleşmeye çağırıyor. Fransız düşünür ve çağdaş sanat kuramcısı Stiegler'e bakılırsa İçinde yaşadığımız anın muğlaklığı aynı zamanda bir sevgisizlik çağı olmasından kaynaklanıyor. '70lerden sonra yeniden yükselişe geçen hiper/fotorealist akım, on yılı aşkın bir zamandır sanat dünyamızda yalın gerçekçilikle, etkisi yayılan güçlü imgeler kurmaya devam ediyor. Sanatçılar, yabancılaştırılmış figürleriyle, her an daha da sevgisizleşen dünyaya fotoğraf gerçekçiliğiyle dem vuruyorlar. Foto gerçekçi ressamların işleri en büyük eksiği, yeri doldurulamayan boşluğu bize hatırlatıyor. Küratörlüğünü Şeref Akşit'in yaptığı Sevgisiz Algı sergisinde yer alan sanatçılar; Ali Gümülcine, Azamat Kuliev, Barış Yücebilgen, Fatih Kahya, Hasan Demir, Mehmet Yoldan Aktürk, Meryem Uzunoğlu, Mustafa Yüce, Ömer Aydın, Yahya Bağcı. 14 Haziran-30 Temmuz tarihleri arasında MERKUR'de izlenebilecek sergiye davetlisiniz. MERKUR bayram ve yaz tatili nedeniyle 24 Haziran-17 Temmuz tarihleri arasında kapalı olacaktır. Adres: Mim Kemal Oke Cad. Erenler Apt. Hyper and photorealist painters meet for the first time in Turkey at a common theme. Painters, who create a 'photograph or picture' dilemma for viewers, in their works at the show; suggesting us to think in the axis of love / love simulation of our present life. They are calling us for confrontation with the 'reality / reality representation' impasse. If we look at Stiegler, French philosopher and contemporary art theorist, The ambiguity of the time we live in is caused by the fact that this is a lovelessness era. The hyper / photorealist movement, which has risen again after the 70s, continues to establish strong emanations of influence, with lean realism in our art world for more than a decade. The works of photorealist painters reminds us of the irreplaceable void. The artists who took part in the exhibition of LOVELESS MENTALITY curated by Şeref Akşit; Ali Gümülcine, Azamat Kuliev, Barış Yücebilgen, Fatih Kahya, Hasan Demir, Mehmet Yoldan Aktürk, Meryem Uzunoğlu, Mustafa Yüce, Ömer Aydın, Yahya Bağcı.