Küratör Carolyn Christov-Bakargiev'in (born December 2, 1957) yoksa içimizden geçen tarihten ve şimdiki şu andan; Avrupa, Ortadoğu eksenindeki görevlerimizden; sorumluluk bilinciyle hepimizin sosyal medyada online olduğu konulardan haberi yok mu? Güncel Sanat'ın ne kadar 'güncel' olabildiğini bir ay sonra göreceğiz; bizimkisi sadece kılçıklı konular üstüne zeminden bir hatırlatma! İnsan nasılsa, sanatı aşkın biçimde kullanan ekonomi-politik de öyledir. Bienaller ve topluma yön veren felsefeciler, düşünürler, kültür eleştirmenleri kaosun patronu olmasa da, fetişizmin ve mutfaktaki dehşetin uzmanıdırlar. Meta fetişizmini siyaseten belki baskılamak mümkün ancak toplumları mahrum bırakarak sanatın biçimlendirdiği fetişizmin yerine başka biçimiyle ideolojiyi iskan ederek sapkın arzuyu yok edemiyoruz. Marks'ın tarihsel materyalizm ideolojisini şekillendiren 'özgürlük' kavramı değildir; onun için en büyük tehlike kapitalizmi, üretim araçlarının, yani daha bariz bir tanımla teknolojinin gelişmesinin önündeki engel olarak görmesidir. Sermaye, emeğin üretken gücüdür, onu yaşama çağırır der. Troçki, Stalin, Hitler: Temsili rejimlerde birbirine zıt iktidarlar değişik pozisyonlar ya da karşısındakinin aksi yönde kutuplaşmalarla rakibine benzemez formlar alabiliyorlar. Halbuki olgunun çekirdeğinde saklı duran; şiddet ve üretim denilen sert cevher tüm toplumların kurucu ögesi.. Post marksist felsefeci Zizek, 'Eğer Lenin'in ve hatta Marks'ın Komünizm projesi asli özü içinde tamamen gerçekleşseydi her şey Stalinizmden daha kötü olabilirdi' diyor ki, onların asli problemlerini biliyorsak bu cümledeki ironiyi de doğru anlamak gerekir. Troçki, zorunlu sürgün. Kalsa tiran olacaktı, gittiği için o şimdi kahraman! Her olay, nihayetinde metafizik bir prensip olan hiç ile başlar; kurucu iktidarlar bir seçenek olarak duran hiçleşmenin antagonizmasından doğarak serpilirler. Esas değil yöntem sorununda anlaşmazlıkları vardı. Troçki'nin Stalin'den kaybedilmiş/kazanılmış iktidar dışında tek farkı, devrimin Avrupa'ya taşınmasıdır; bu olmamış Troçki devrimi ihraç edemese de kendisi ihraç edilmiştir. 1960'lı yıllarda Bomonti'deki Talatpaşa okulunda okurken eski Sovyet Cumhuriyetlerinin birinde doğduğunu tahmin ettiğimiz müdür yardımcımız Münir Bey karşı tarafta top oynadığımız bahçeyi gösterir ve burası eskiden büyük havuzlu bir konaktı. Burada Kızıl Ordu'nun kurucusu yaşardı derdi. Devre arasına sıkıştırılmış cümle içinde yer alan 'kızıl' gibi kelimeler korku dolu bir vurgudan dolayı hafızamıza kazınmıştır. Ogün zihnindeki kabustan dolayı andığını farkettiğimiz olaylar bizim için pek bir şey ifade etmekten uzaktı. Yıllar sonra okuduğumuz Troçki İstanbul'da kitabını yazan Ömer Sami Coşar, Bolşevik önderin geldiği zaman önce Şişli, İzzet Paşa Sokak no 29'daki İzzet Paşa konağında iskan ettiğini belirtir. İstanbul'daki sürgününün ilk günlerinde -12 Şubat'tan 1 Nisan tarihine kadar- konsoloslukta kalmış ve ardından Bomonti Bira Fabrikası'na yakın bir köşke taşınmıştır. Ne var ki burada iki ay gibi bir süre kalır. Esas malikane adadadır. Gazetelerde çıkan haberlere göre 1917'de devrimini gerçekleştiren Komünist Rusya'nın en önemli liderlerinden Lev Troçki'nin sürgüne gönderildiğinde Istanbul'da yaşadığı bu malikane ve müştemilatı satışa çıkartılmış. Haziran 1929'dan itibaren 1933'e kadar kaldığı Büyükada'daki 'Troçki Evi' olarak bilinen 131 yıllık Arap İzzet Paşa Köşküne 4 milyon 4000 bin dolar istendiği haberi yerli ve yabancı medyada yaygın olarak paylaşılıyor. Kullanılmadığı için harabe haline dönen tarihi bina kendine ait rıhtımı ve 3.5 dönümlük arsasıyla birlikte müşterisini henüz beklemekte; ancak konunun bizi daha çok ilgilendiren yanı Troçki Evi'nin 14. İstanbul Bienali sergi mekanlarından biri olması.. Bomonti'deki İzzet Paşa köşkü ile adadaki yalının aynı kişinin olması muhtemel. Arap Paşa diye de anılan şahsın kim olduğuna dikkat ederlerse bienal sanatçılarının üzerinde çalışabilecekleri ilginç apayrı bir konu ortaya çıkacaktır. Bienaller, direkt olarak küresselleşmeyle ortaya çıkan bir olgu; uluslararası sermaye ülkeye akın ettikçe yerel değerler ve kutsal gelenekler global olanın lehine hızla dönüşüyor ve tüm ilişkiler yerinden olmakla kalmıyor 'özne'nin normları küresel standartlar tarafından değiştiriliyor; ekonomideki açılma, bariz bir evrimleşme olarak milli olanın nüfuzunu sınırlandırabiliyor... Carolyn Christov-Bakargiev'in küratörlüğünde çalışmalarını sürdüren 14. İstanbul Bienali, 5 Eylül 1 Kasım 2015 tarihleri arasında İstanbul'daki Troçki evinin de içinde bulunduğu çok sayıda mekanda izlenecek. Radikal bir imge olan Troçki'nin karşısında kötülüğü yapabildiği için kudret aktarılmış başka bir simge; Stalin yer alır. Bienal sanatçılarına verilen ödevlerle özgürlük ve liberalleşme imajları çerçevesinde bir dizi politik göndermeler yapıldığını biliyoruz. (1) Bienallerin milli olanın yerine küresel normları iskan etme kararlığını yeniden yaşamak üzere olduğumuz şu günlerde Sanat sadece ölmedi, çürümüşlüğünün kesif kokusu modern zamanların en etkili vebası diyerek Amon çarpıcı bir yorumda bulundu. Bölgede ve ülkede yaşanan son olan olayların dinamiklerini anlamaya çalışırken birlikte üzülüyoruz. Böylesine bir gerçeğin bizi çürütmemesi için sığınılacak tek şey mantık; kimse hiçbir şey yapmasa da günışığı her şeyin olduğunu söylüyor. Ayan beyan ortada olanla, henüz kendini gösterenin; müstakil oluşumlarla müşterekler üzerinden bileşimlerin / birleşenlerin alametlerine nazaran, kaosun bize dayattığı kolektif tecrübelerin ortaklıkları farklı. Şerefsiz polemiğindeki gibi gerçek çelişkiler toplumun üyeleri olan yurttaşlar arasında değil; radikal politikaların öfkeli mensuplarıyla, halkın arzuladığı huzurlu dünya arasında yaşanıyor. Tüm eleştiriler mutlak önünde geçiciliğe ve zamana karşı başarısızlığa yazgılanmışlardır; ancak buna rağmen şedit kelimeleri sarfetmede imtina etmeyenler yanında rasyonel olan birileri de mutlaka olur. Hayatın karşısına ölümün konduğu bir özgürlük zaafı ve gelecek tahayyülünü savunmanın akıl ve izanla ilgisi yok. Haklı bir endişeyle Ulus Baker, Yaşamak varken, niye ölünür? diye sorar! Bizler olarak herkes, işçi, öğretmen, imam, sanatçı, bilim insanı, muhafazakar ya da radikal politikacı; tatminsiz, meziyetleriyle toprağın verdiğine iktifa etmeyenler olarak düşüncemizle post-modern sistemin ve küresel düzensizliği dengeleyen kapitalist termodinamiğin ürünleriyiz. Guattari'nin iktidar oluşumlarının ayrılmaz bir parçası olarak sermayenin şeyleri ilerleten ve bir endüstri dalında ya da bir ülkede bu çeşit bir ortalamayı yöneten aslında takımlar, atölyeler ve fabrikalardır tespitine katkıda bulunmak durumundayız: Sermayenin mühendislik çabalarının en belirgin olarak uluslarası bienaller türü organize çabalar görünmelidir kanımızca; dünyanın değişim çağrısı güleryüzlü kolektiflerde, topluma radikal çözüm öneren tasarımlarda ortaya çıkmaktadır. Bienaller direkt olarak küresselleşmeyle ortaya çıkan bir olgu; uluslararası sermaye ülkeye akın ettikçe yerel değerler ve kutsal gelenekler global olanın lehine hızla dönüşüyor ve ilişkiler değişiyor, milli olanın nüfuzunu sınırlandırıyor. Biliyoruz ki, 1970'lere nazaran bugün çok daha farkındayız; dünyada üretim/tüketim alanımıza girdikten sonra sürdürülebilir arkaik hiçbir şey kalmadı. Geçenlerde yayımlanan Gelecekteki İlkel kitabıyla John Zernan gibi doğal anarşistlerin hilkate yönelik bakışları, kayıp köklere dönüş çağrıları fazlasıyla epistemik; mesaj farkındalık da buna rağmen idrak, öneriyi seçme şansına sahip değil ise birey ontik anlamıyla riyakar olmak mecburiyetindedir. Sanatın özgürleşme adına isteklerini sergilediği alan bir imkanlar finansmanına gereksinim duyar; işbirliği hayatidir. Zaten sembiyoz, yolda tesis edilen birlikte yaşama cesaretiyle oluşan bir süreç. Birkaç sene önce izlediğim bir VisaCard reklamında markette herkes kartla alış-veriş yaptığı sürece sistemin bir makina uyumunda kesintisiz işlediğini anlatıyordu. Sanal paranın momentumunun akışkanlığı, insan etkinliğinde anlayışımıza işlerlik sağlarken kesintisizliği sanki ışık hızında yaşadığımızın kesin bir özetidir. 2 dakikalık filmde ta ki, bir müşterinin kasiyere nakit para verene kadar; o anda hızla ilerleyen sistem kesiliyor, bir anda telaş başlıyor, kuyruklar oluşuyor vd. Keza kasaya gelene kadar geçilen yolun bir tesadüfler haritasından daha fazla anlamı var. Yaşadığımız çağda tüm rastlantılar, sonu mübadeleye gelip dayanan stratejik bir planın parçası. Politikada şimdiki an inorganik bir akıl ve bütünlüğü süregiden bir faslı; mamafih kaos bugün şahidiz ki, tereddüte mahal vermeyecek kadar bilinçle özbilinç arasında kanaviçe gibi işlenen bir 'boşluk' yaratma çabasına denk geliyor. Kapitalizm olarak modernlik; asla tek merkezi olmayan ama hemen her şeyi mükemmel olarak kontrol edebilen aşındırmalarla dönüşen bir mekanizma gibi görünüyor; tanımladığı her olgunun başına yıkıcı ya da yapıcı bir gözetmen edasıyla verimlik uzmanını yerleştirmekte mahir. Buna zemin olan devletin kudreti olsa da, emeğin gücünü yapıcılaştıran sermayenin olanağı. Zizek'in Istanbul Modern'de Hegel'den biraz bozarak aktardığı gibi İdeoloji, bizim, ötekilerle kurduğumuz etkileşimden doğan kendi hakikatimizdir. Ancak 'Kartaca Yıkılmalıdır!' demekle olmuyor; ilk adımda belirleyici olan parasal göstergelerdeki dengenin tutturulabilme temrini ve kitleleri iş için seferber edebilme yöntemindeki şeffaflık; istim ardından gelir! Dışarısı yoktur. Yargı gücümüzü kullanıp bunları yaparken bile müşterek bir yaşamın gereğini yerine getiririz. Toplumsal çevrenin damgasını taşımayan ve imal edilmemiş bir insan davranış formu olamaz diyor Maurice Merleau-Ponty. İnancın yerini alan dün olduğu gibi bugün de kudrettir. İnsanın istatistiki bir öge olarak finanslaşması, nesnel ortamı tanrısal bakışla izlemeye alan ekranlar üzerinde genel bir göstergeler dizini ve ilişkiler prosedürü yaratmıştır. Şebekelerimizin çalışanları olarak bir hukukun koruduğu sözleşmelere tabiyiz; yaşam tarzlarımızın coğrafyalar dağılan uygun farklılıklarına rağmen kapitalist üretim biçimi altında adeta şahsıma münhasır haysiyetli özerk adalar tesis etmiştir. İlki trajedi, tekrarı komediyse eğer zaten anlaşılmıştır ki, yaptığı ihlaller üzerinden miadını doldurmuş tarih, tıpkı düşünürün ya da gözlemcinin kendisini özdeşleştirmekte imtina etmediği tekerrür eden tarihten süzülen öğrenebilir bir olguya, gerçek bir tecrübeye sahip olamıyor. Post moderniteyi bu kadar korkunç kılan imtina etmeden yaşadığımız olağanlığıdır; doğadaki tecrübenin algısal/somut hakikatinin yerine tarihsel idrakıyla yaşamın mübadeleye açık kavramsal/soyut oluşumları zamanda mesken tutulur. Yaşadığımız günlerin masumiyeti ile cehaleti omuz omuzadır. Marks'ın Kapital'de sarfettiği 'Bilmiyorlar ama yapıyorlar' cümlesi bu inanca dair mistifikasyonu, politikanın sonrasında da emeğin değer olduğunu ilan eden faziletçi travmanın içine gizlemiştir. Her görünümün bir fenomen olma ihtimali vardır; ancak kabul etmek gerekir ki ideoloji kisvesi altında görünen depersonalizasyon bozukluklarını fenomen diyerek sindiremeyiz. Elemesine eleriz de bunu yapma temrini, Kant'ın 'cesaret et!' çağrısıyla, güdüsel düşüncede kara delikler açtığı gibi kurtarılmış bölgeler de yaratabilir; potansiyel vardır ve güç sizde! Eğer gerçeğin ilanı, hayata dair sapkın inkarlar üzerine kuruluysa alanı açmak, vicdanı temizlemek için kolektif akla ya da yükümüzü paylaşan yardım şebekelerine gereksinim duyarız. Küçük tanrıların denetimi altındaki panteist beden, detone sesler çıkaran çürümüş toplamın post-biçimidir; bakteriyal düzeydeki çokluk kültü, para ve şiddetle paramparça olmak üzere iş/güzarca örgütlenmiş toplumun 'riayet et' emrini oluşturan performatif bildirimidir; istisnalar kuralı bozmuştur ve işbölüşümüyle dayatılan kip, artık emrivaki bir yasa olarak görünendir. Güleryüzlü Spinoza gibi olmak isterken çok güldürüyorlar.. Birinci trajedi, ikincisi komedi misali, Arap Baharı'nın imkanlarından İmparatorluk kitabını, ihtiram duyulan Kapital'in yerine koyuyorlar ancak alelacayip durum ortada.. 2011'de ne demişler, bugün ne diyebilirler! Kazanılmışı cansiparane savunmak önemli ancak her seferinde toplumsal mutabakata ve sürdürülebilir barışa giden yepyeni bir yol haritasını müşterek faillerle birlikte yeniden çizebilmek hüner ister. İlanihai savaş olmaz ama insan isterse, zırhsız ve pençesiz doğmanın imkanıyla barışı sürekli kılabilir. Görüntünün görüntüsü vizörden beyne düştüğü an, tarihe göre kayıtlı hatırat, önemine göre uygun yere montajlanmıştır; sonraki işlemde, imaja göre isyankar kritik bir hikaye oluşturma aşamasında takip edebileceğimiz hiçbir kural yok.. Spinoza'da insanın patron olma halinin cezbesi muğlak; ondan sivil topluma devreden ana antagonist motif, güvenlik paranoyası. Çokluk'un demokratik talebi, sanıldığı gibi asıl olarak insanın mekanlaşmadan, şehirleşmeye, demokrasiye ve Hardt/Negri'de 'sevgi'ye ulaşan şekliyle bir cesaret gösterisi, finansın gücüne bir meydan okuma hali değil. Feragat yoluyla diğer türlerden ayrıldığımız spesifik aczimizle, nevrotik yalnızlık korkumuzu 'çok' bilgimiz ile telafi edebiliyoruz. Bilgi, pazarın koşullarında bir 'değer' ifade eden taşınabilir muhteviyatımızdır. Siyaset ekonomik, praksis politik; kuşkusuz biliçli bir insan etkinliği olan performans, üretim bandı / çalışma düzeni lehine ücreti karşılığı dünyayı dönüştürmek istemekle sınırlı. Dünya kendi akışı içinde zaten kendi iç dinamikleriyle dönüşüyor denilebilir; ne ki politikleşmiş özne bundan memnun değil. Reçete öneriler var; digital aparatlara sahip insan ortamda tutunabilmek adına toleranslı, sosyal medya düzeninde okumaya, tartışmaya açık; göz önündeki imge şimdilik demokratik. Tarihsel bir anlatının parçası olarak aktarıldığında gazetecinin objekifin belgesel ya da haber karesi yakalamasıyla farklı; çünkü ne şimdiki zaman nesnel ne de salt toplum öznelerden ibaret. Bilgi'nin görüntüyü aracısız aktarılması, kitleye yapılan ajitatif propaganda da üstüste yığması, ölümü bir aşkın eteklerinde yaşayanlara can veremiyor. İninden çıkan Nomenklaturaya çeki düzen bu haliyle küçük mühendislerin denetiminde. Otoriterden öte hiyerarşik yargı belirleyici; görme/bilmenin paylaşılması, yalnızlık korkusunun paslaşılarak giderilmesi mülkiyete ait sosyal bir sorumluluk.. Ne pazarı yaratır ne de alengirli savaşları silahlar; tarihe gömülmesi gereken dilin mülkiyetten önceki hali; direkt kendidir. Cürmün sahipleri pozitif mutlak değil, karanlıkta negatif iskanlar arzuluyor İmge, tekil bir çağrı yollar; müdahale edilmemiş görüntüde ise üstü örülü bir çığlık var.. Ne kadar çok biliyorsak, o kadar korkuyor ve bu yüzden bilgiyle maddenin direncini kırıyoruz. Sürekli bu maddenin direncini kırma, mananın bilincini değiştirme işlemine 'ilerleme' diyoruz. Memnun olmadığımız gerçeğin üzerine, yeni bir 'gerçek' bindirerek yine memnun olmayacağımız hilkatlar, çarpık hakikatlara upuygun olamayan hayatlar, hiyerarşik yapılar oluşturuyoruz.. Bunları korumak için de duvarlar, sınırlar, mekanları örüyoruz.. İnsan ekonomik bir tutunma noktası aramadan ideolojisiz, yaratıldığı hal üzerinde kıpırdamadan dursa dünya cennet. Lakin, yapamıyoruz; bozduğumuz görüntünün parçası olarak biz de değişiyoruz; tabiatın değiştirme, yenileme işlemine direndikçe, bizi doğadan, doğamızdan ayıran malzemeyle birlikte çürüyoruz. Kendini köreltici zorunluluklardan kurtarmış toplum olmak için önce birey olmak; evrensel öznenin norm ve sürecini doğru tanımlamak gerekir! İroni yapmadan doğrudan söylersek, doğadaki nedenin dışında bir nedensellikle kullandığımız malzeme, kurtarıcımız değil bugün kabusumuz olmuştur.. Max Weber söylüyor: Güç kullanımı, şeytani bir durum yaratır Balibar'ın belirttiği gibi bu elbette alegorik bir söylem ama haklılık payı da yok değil, her gün de bunu yaşantımızda görüyoruz. Yaşayan özne kendi hayat süresini uzatan politikaları savunmak ve yepyeni kavramların mucidi olmak durumunda; yeryüzünde sükunet muhteşem bir imkan. Oysa devlet, sanki toplumdaki var olan şiddeti alıyor, ama onu sıfırlayacağına başka biçimiyle yeniden kurguluyor. Bizde biliyoruz sıfırlayamayacağını ama marksist ütopyadaki sönümlemenin karşılığı budur. Bunca felaktete karşın Zizek gibi nüktedan kalmak, gülerek düşünebilmeki önemli; çünkü mizah, kitlelerin kendi davalarında da belli bir mesafeyi koruyabilmelerini sağlayabiliyor. Geçmişi diri tutarken geleceği öldüren; hayatın temel faaliyeti haline gelen politikalarla bugünü yarından koparan neden aşırı güç istencidir. 2011'de şahit olduk: Cezayir Sokak'ta Michael Hardt, mutlu, neşeliydi; hayaller içinde rakısını yudumlarken Arap Baharı'nı yücelten tezlerinin aşınan toplumsal boşlukları onaracağını düşünen bir avuç aydının ilgisiyle karşılanmıştı; yetmez ama evetçiler devlete dair çatlakların tespitlerdeki isabeti keyifle benimsediler.... Yazılar kitaplardan çok sosyal medya üzerinden replikler halinde zamanın ruhuna uygun sosyal ağlarda paylaşılıdı. Ne de olsa 1985 yılında ilk olarak 6 adet. com uzantılı alan adı alınmışken bugün 100 milyonu aşan com uzantılı domain bulunuyor olmanın imkanlarıyla. Fikri mülkiyet ihlali, dijital bataklığın aykırı çiçeğidir. 2009'da yazdıkları Ortak Zenginlik kitabında Antonio Negri ile Hardt, kendileri dışardaymış gibi entelektüelleri 'Yeni kilise babaları' olarak nitelendiriyordu. Hardt birileri için önemli adam.. Birileri için önemli eser, Ortak Zenginlik, yaşlanan kapitalizmin neslini devam ettirecek kitabıdır kanımızca. Dünyadan bi haber Batılı aydının başucu kitabı; felsefenin sefaleti, okuyanın felaketi.. Şubat 2011'de Guardian'da yayımladıkları ortak makaleyi bugün tekrar okuduğumuzda ufki bakıştaki isabetsizlikleri bir kez daha gözler önüne seriyor. Eleştirdiğimiz konu evrensel uygarlığı ararken normatiflerde emperyalizme toslamak; düşünce adına diliyle/grameriyle emanetçilerin kölesi olmak.. Gene birileri feryat figan ediyor; kızmışlar, alınmışlar, gücenmişler. Bu yeni bir hikaye değil, Tanzimattan bu yana taraflar aynı; hikaye deri değiştirse de kişiler hep benzer. Kendi yarım aklını kiraya veren aydınlar karşısında Cemil Meriç haklı: 'Her asırda bir kaç kişi düşünür, gerisi düşünürleri düşünür'.. Örneğin, sosyalist toplum modelleriyle, kapitalist toplum arasında bir erek farkı var mıdır? Troçki, İhanete Uğrayan Devrim Kitabında 225. sayfasında şunları yazıyor: 'Hükümeti başı kültürün geliştiğini gösterm için kolhozlarda demir karyola, saat, yün çamaşır, kazak, bisiklet, talebinin arttığını söylediğinde, bu sadece şu anlama gelir: Hali vakti görece yerinde olan köylüler, Batı köylerinin yaşamına uzun süredir girmiş olan sanayi, ürünlerini henüz kullanmaya başlamışlardır. Basında hergün 'uygar sosyalist ticaret' üzerine vaazlara rastlıyoruz. Aslında yapılmaya çalışılan şudur: Devlet mağazalarına, temiz, çekici bir görünüm kazandırmak, onları teknik olanaklarla donatmak, mal çeşitliliğini sağlamak, elmaların çürümesine engel olmak, çorabın yanısıra çorap onarmaya yarayacak ipliği de satmak ve nihayet satıcıları müşteriye karşı ilgili ve nazik olmaya alıştırmak. Tek kelimeyle kapitalist ticaret vasat sayılabilecek bir gelişmişlik düzeyine yükselmek. Sosyalizmin s'sinden eser olmayan bu hedefe ulaşmaya ise çok vakit var.. Yıl 1936. Troçki sadece Büyükada'da yaşamıyor. Arada başka mekanların olduğunu bu arada öğreniyoruz. Yalıda torununun kibritlerle oynaması sonucu çıkan yangında bina hasar görüyor. Bunun üzerine kısa bir süreliğine aile Moda, Şifa Caddesi 22 numaraya taşınıyorlar. Onarımın ardından Ocak 1932'de Büyükada'ya geri dönüyorlar. 'Stalin'den kaçarken Troçki tuzağından medet uman Dünya solu, hala gerektiği gibi hesaplaşmamıştır ekonomizmden ibaret olan ve alınterine, kana, sömürüye vd. bulanmış geçmişiyle.. Nostradamusa ya da Derrida'ya dönüp dönüp binlerce kez bakılır. Fourierler, Blanquiler, Saint Simon, Owenlar, Galiyevler, Mahnolar, Bakuninler ise ne yazmıştır, neyin peşinde olmuştur önemsenmez, hala bilinmez.. 1917'de Alman derin devletinin teşvik ettiği bir darbeyle yönetimi ele geçirdiler. Bolşevikler, binbir vaatle iktidarı aldıktan sonra Çarlık zulmünü kat be kat geride bırakan istibdatlarını, mübah bir zenginlikte fikriyatmışçasına doktrinleştirdiler. Despotizmi, devrim adına nasıl mazur gördüklerini Ukrayna'da ayaklanan işçi ve köylülere karşı giriştikleri katliamlarla ortaya koymuşlardır. Köylere, tarlalara, evlere girdiler. Troçkinin komutanlığındaki Rus Kızıl Ordusunun otoritesi emekçiler için fazlasıyla tehditkardı. İnsanların zihnine kamusal yarar için Aklı askıya alabilecekleri vazedildi. Leninist propoganda yöntemleriyle 'ekonomizm', eşitlikçi bir prensipmişçesine metazori dayatılmak istendi. Makul gerekçeleri, insana karşı devletti. Ne var ki, Bolşeviklerin bir inanç sistemi inşa etmeleri, ancak adalet talep eden kitleleri apolitikleştirmekle ve Rusyayı doksan yıl boyunca bir halklar hapishanesine dönüştürmekle mümkün oldu. Giden despotun yerini alacak bir 'iktidar' için proletarya diktatörlüğü tezlerini aşkın bir formatta geliştirdiler. Bir darbeyle aristokrasi ve burjuvazi zaten saf dışı edilmişti; haliyle diktatörlük halka uygulanabildi. Bu akıl almaz süreçte üç yıl boyunca Ukraynalı Mahnovistler'in sert direnişiyle karşılaştılar.. Marks F. Ü 8. Tez'de Toplumsal hayatın tamamı pratiktir. Teoriyi mistizme götüren bütün sırlar akılcı çözümlemelerini insan pratiğinde ve bu pratiğin kavranmasında bulur der. Leninizm, insan aklını ve toplumun huzurunu partinin imtiyazlarına, rejimi ayakta tutacak kadroların refahına feda etmiş şeytani bir inanç sistemidir. Nestor Mahno bunu erken görüp başkaldıran gerçek bir devrimciydi. Sansar ya da tilki, Stalin olmazsa Troçki.. Bugün 28 Temmuz; Kronştadt'ta, Ukrayna'da 1917 darbesinden sonra kitlesel katliamlar yapan Rus Bolşeviklere karşı en amansız savaşı veren Nestor Mahno'nun toprağa verilişinin 80. yılı.. Plehanov 'Tarihte Bireyin Rolü Üzerine'de, etkili bireyler, belki bazı şeyleri bir nebze değiştirebilirler ama dönemin dayattığı genel eğilimi değiştiremezler diyor. Huzursuz camianın mensuplarında onu, Kobra'ya karşı gösterdiği tutarlı direnişle bütün olanları önceden haber veren bir kahin olarak görme eğilimi vardır. Ya da demokrasi mücadelesinde portresine bir aklı evvel özgürlük savaşçısı imgesi iliştirilmiştir ama tarihin dayattığı hikayenin geri planı, ilerisinden kat be kat daha zalimcedir. Her halükarda Rus tarihinde Stalin olmazsaydı diktatörün adı Troçki olacaktı.. Asyalı despotlar için bireyin kendine ait bir iç yaşantısı yoktur diyen Hegel, monark kültürünün endemik mutlaklığını doğrulamıştır. Özgürlük şiarlarıyla başlayıp insanların 'devlet' tarafından tutsaklaştırdığı gerçek yıkımın o veçhesi, Doğu toplumlarına bakıp sosyolojik argümanlar çıkarmak isteyenler için ayrıca önemlidir. Stalin mikrobu Bolşeviklerin içine ilk günden girmiştir; 30 Ağustos 1918'de Fanya Kaplan'ın ifade ettiği itirazı da bunadır. Ertesi yıl, Kronştandt'tan Ukranya mezalimine; Rus milliyetçiliği her zaman kendine uygun figürlerle mazlum halkın ümitlerini bastırmada büyük maharet göstermiştir. Bugün de tekrar eden gerçektir. Sınıflardan önce mülkiyet toplumunun geleceğini kısa/uzun vadede belirleyen halkın gayri şahsi karakteridir. Toplum asla bireylerin birden fazlalığı, insanların çokluğu olarak açıklanamaz. Siyasetteki davranışları etkileyen temel unsur, o toplumun coğrafyasının üstünde tutunan kümelere ait bir ayrı beden profili ve ruhsal topografyasının olmasıdır. Yönetici kadrolar, ülkelerin coğrafyalarından kaynaklanan bazı politik kalıpların ve psikososyal çağrıların esirdirler. İdeoloji diye bir doğruluk ölçüsü mevcut değildir; olan sadece diğer muarızlarla tehditkar ilişkisinin anlamıdır. Bireyin zayıf olduğu toplumlarda güden 'lider' özlemi fazladır. Devrim için güçlü ve politik bilince erişmiş emekçilere ihtiyaç vardır ama bu hak arayan çalışanlardan daha sonra tüm güçlerini bir azınlığa, hatta son tahlilde monarka devretmeleri istenir. 1919'da Mahno ve anarşistler bu oyuna gelmemişlerdir. Çeşitli ideolojilere sarmalanarak halkın kendi haklılıklarını politik şahsiyetlerin tutkularına meze yapmak eski bir alışkanlıktır. Sembollerle yol arkadaşlığında palazlanan 'sol' doktrin, başlı başına ayrıştırılması, kabuklarının soyulması gereken bir mevzudur. Türkiye, Rusya dostluğu da bu içeride hak arayan grupların dostluklarıyla kışkırtılan bir konjonktüre bağlı, dışarıda özellikle Almanya'nın daim pusuda beklediği bir konumda ve hep pamuk ipliğine bağlı bir minvalde gelişen bir tarihe sahiptir. Ne yazık ki Türkiye solu, Rusya'nın 5. kolu gibi çalışma gayretini bu yarım yamalak milliyetçi teorilerden almıştır. Ukrayna'da çoluk çocuk kitlesel katliamları uygulayan kızılların kurmay başkanı Frunze'nin heykeli bugün Taksim Meydanı'nda Mustafa Kemal'in arkasında durur. O gün muhtaçlığın hangi ölçülerde olduğunu ve Moskova dışında kolgezen açlık felaketinin boyutlarını ve darbecilerin ekonomik ve teorik çaresizliklerinin dehşetini Lenin'in kitaplarında okuruz. Teori mütereddittir lakin pratik, soyutlamaları tolere edemeyecek kadar habis. Doktrini ileri sürenler sıkıştırırlar ; 'gelişkin bir sosyalist toplumda toplumsal bir işbölümü ya da sabit meslekler olmayacağından idari işleri dönüşümlü olarak yerine getiren kişilerin dönemsel olarak değiştirilmesi ancak geniş bir kolektif yönetim ilkesine dayalı olarak hayata geçebilir. Kurucu önder cevap verir: 'vesaire, vesaire: Tam bir keşmekeş!' (1) Evet tam da sosyalist teoriye göre öyle olmalıdır ama Lenin'in kafası fena halde karışıktır. 1916'da kaleme aldıkları 'Devlet ve Devrim'in sadece teoride kaldığını gördüğümüzde Bolşevizmin sonraki pratiğiyle, Marks'ın teorisinin taban tabana zıt olduğunu kolayca iddia edebiliriz. 1916-18 arası büyük bir dönüşüm yaşayan Lenin 'Üretim vazgeçilmezdir; demokrasi ise vazgeçilmez değildir' diyordu (2) Oysa 1916'da, 'Demokrasi tasavvur edilebilecek en tam ve tutarlı şekilde hayata geçirildikten sonra, burjuva demokrasisinden proleter demokrasisine dönüşür; devlet, belirli bir sınıfı bastırmaya yarayan bir araç olmaktan çıkar ve artık kelimenin gerçek anlamıyla devlet olmayan bir şeye dönüşür' diyordu. (3) Sadece iki yıl sonra, Demokratik muhalefet hakkı, tam da proletarya kitlesi içinde bölünmeler anlamına gelmektedir ve kongre her türlü muhalefeti yasaklamıştır (3) Devrimin çıkarları, demokrasiden üstündür (4) Stalinist diktatörlüğün hazırlayıcısı tartışmasız Lenindir. (5) Fabrikaların yönetiminde işçinin sömürülmesi açısından sosyalist/kapitalist farkı yoktur (6) Sendikaların görevi üretimi artırmaktır; hepsi bu! (7) İç politikada böyledir de dış politikada oportünizm yok mudur; haliyle Leninstleri tüm hedefi çarlık Rusyasının tüm kazanımlarını yeni devlet yapılanmasında muhafaza etmektir. Zaten Bolşevikler ve Proletarya Diktatörlüğünde geçen konuşmasında da 'komünizmi inşa etmek için elimizde kapitalizmin yarattıklarından başka hiçbir malzeme yok diyor (8) Leninist teorinin maruzatlarına karşın tek amaç, bir ulus ülkesi olarak büyük Rusya'yı ekonomik olarak ayağa kaldırmaktır. Bunun ötesinde Bolşeviklerin kendi stratejileri gereği Kurtuluş Savaşı'na yaptığı yardımlar tartışmalıdır. Niyetlerinin yanısıra arşivlerde imkansızlıklarını gördüğümüzde bu propogandanın büyük bir yalan olduğunu anlarız. Toplanan paralar Hindistanlı, Bengalli, Azerbeycanlı müslümanlar ile 'Sovyetler' aldatmacasıyla ülkeyi bir halklar hapishanesi olmaktan kurtarmak isteyen Sultan Galiyev gibi halk önderlerinin katkısıyla kurtuluş savaşını kendi kurtuluşları için vesile kabul edip yollamışlardır. Getiren Frunzedir ama o, kendine emanet edilen sandığı taşımaktan ötesini yapmamıştır.


Böbrek yetmezliği nedeniyle bir süredir tedavi gören ressam, gazeteci- yazar Fikret Otyam 09 Ağustos 2015 tarihinde, 89 yaşında hayata veda etti. Otyam, yarın Antalya'da Cemevi'ndeki törenden sonra salı günü Nevşehir'in Hacıbektaş İlçesi'ndeki İz Bırakan Aydınlar Mezarlığı'nda toprağa verilecek. Anadolu değerlerinin savunucusu; Fikret Otyam'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Akdeniz Gazetecilik Vakfı ve Altın Portakal Kültür Sanat Vakfı'nın kurucu üyelerinden olan Fikret Otyam, besteci ve orkestra şefi Nedim Vasıf Otyam'ın kardeşi ve dokuma ve fotoğraf sanatlarıyla ilgili sanatçımız Filiz Otyam'ın hayat arkadaşıydı. 1953'te Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü'nden mezun olan Otyam burada ünlü ressam Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun öğrencisi oldu. 1950 yılında Son Saat gazetesinde gazeteciliğe başladı. Daha sonra Cumhuriyet gazetesinde çalıştı ve köşe yazarlığı yaptı. Özellikle Anadolu ve Güneydoğu Anadolu ile ilgili röportajları ve yazılarıyla tanındı. Bu röportajlarını çok sayıda kitapta topladı. Emekli olduktan sonra Antalya'nın merkezine 26 km uzaklıkta olan Geyikbayırı köyünde ikamet eden Fikret Otyam resme ağırlık verdi. Aydınlık Gazetesi'nde her hafta yazmayı sürdürdü. Fikret Otyam, aramızdan ayrılsa da geride bıraktığı değerli eserlerle bizlerle olmayı sürdürecek.


Bir süredir İzmir'de yaşayan usta yazarımız Tarık Dursun K. tedavi gördüğü Alsancak Devlet Hastanesi'nde 11 Ağustos 2015 tarihinde ( 84 yaşında) akciğer yetmezliğinden vefat etti. Tarık Dursun K.'yı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1931 İzmir doğumlu olan Tarık Dursun K. 1949 yılında İzmir'de Anadolu gazetesinde sinema eleştirileri yazmaya başladı. Sonra sırasıyla Yeni Gün, Ankara Ulus, Yeni İstanbul ve Vatan gazetelerinde gündelik yazılar yazdı. Pazar Postası ve Akis dergilerinde sinema eleştirileri yazdı. Eleştirmen Ali Gevgilili ile birlikte aylık Yeni Sinema dergisini çıkarttı. Senaryo yazarlığı ve rejisörlük yapmıştır. 1969 yılında Kurul Kitabevi'ni açmış, Milliyet gazetesinde kitap tanıtma yazıları yazmış, Milliyet Yayınları'nı yönetmiştir. 1973 yılında Günümüzde Kitaplar adlı bir dergi çıkarmış, 1975 yılında Koza Yayınları'nın kurucuları arasında yer almıştır. Sanata 1949 yılında şiirle başlamış, 1951 yılında Cengiz Tuncer ile Devrialem isimli ortak bir şiir kitabı yayımlamıştır. Daha sonra hikaye yazarlığına başlamıştır. Çeşitli ödüller alan Tarık Dursun K. kardeşi Faruk Kakınç'la beraber girdiği bir yarışmada soyadlarının karışması neticesinde soyadını K. olarak değiştirmiştir. Yazarın bütün hikayeleri 2009 yılında Yapı Kredi Yayınları tarafından toplu olarak yayımlanmıştır. 1976 yılına kadar yazdıkları Karanfilli Hikaye, Toplu Öyküler 1 cildinde, 2006 yılına kadar yazdığı hikayeler Gönlümün Bir Parçası, Toplu Öyküler 2 cildinde toplanmıştır. Ayrıca yazarın kendi öykülerinden hazırladığı bir seçki 2004 yılında Dünya Yayıncılık tarafından Sümbülteber başlığıyla yayımlanmıştır. 1992 yılında Gendaş Yayınları için gençler düşünülerek hazırlanan derlemenin başlığıysa Hikayeler'dir. - Atmacanın Oğlu Aydınlık Basımevi(1945) - Hasangiller Seçilmiş Hikayeler Dergisi Yay.(1955) - Vezir Düşü Yeditepe Yay.(1957) - Rızabey Aile Evi Varlık Yay.(1957) - Güzel Avrat Otu Düşün Yay.(1960) - Sevmek Diye Bir Şey Kurul Yay.(1965) - Yabanın Adamları Kurul Yay.(1966) - 36 Kısım Tekmili Birden Ok Yay.(1970) - Bağrıyanık Ömer ile Güzel Zeynep Sinan Yay.(1972) - Bahriyeli Çocuk Koza Yay.(1976) - İmbatla Dol Kalbim Adam Yay.(1982) - Ona Sevdiğimi Söyle Bilgi Yay.(1984) - Ömrüm, Ömrüm... Bilgi Yay.(1987) - Aşk, Allahaısmarladık Bilgi Yay.(1987) - Yaz Öpüşleri Bilgi Yay.(1996) - Dulevi Bulut Yay.(2003) - Sümbülteber Dünya Kitapları Yay.(2004) - Hepsi Hikaye Aykırı Yay.(2006) - Rızabey Aile-evi (1957) - İnsan Kurdu (1959) - Sabah Olmasın (1967) - Denizin Kanı (1968; televizyona uyarlanıp dizi olarak yayınlandı, 1980) - Kopuk Takımı (1969) - Gün Döndü (1974) - Hoşça Kal Küçük (1979) - Kayabaşı Uygarlığının Yükselişi ve Birdenbire Çöküşü (1980) - Alçaktan Uçan Güvercin (1980; televizyona uyarlanıp dizi olarak yayınlandı) - Kurşun Ata Ata Biter (1983) - İnsan Kurdu (1983; ikinci versiyon) - İyi Geceler Dünya (1986) - Bağışla Onları (1989) - Ağaçlar Gibi Ayakta (1990) - Bizimkisi Zor Zanaat (1990) - Alo, Harika Hanım Nasılsınız? (1999) - Kutup (2003) - Sessiz Çığlık (2012) - Son Yol 68'lerin Gözyaşları (2012) - Deve Tellal, Pire Berber İken... (1970) - İyilikçi Tilki (1970) - La Fonten Masalları (1973) - Bir Küçücük Aslancık Varmış (1971) - Ezop Masalları (1966) - Yaramaz Kuzu (1994) - Hoşça Kal Küçük (1995) - Otobüsüm Kalkıyor!.. (1996) - Kerem'i Kimse İstemiyor (1997) - Güzel Uykular Alara: Çocuklara Her Gece Bir Masal (2001) - Benim Dedem Bir Tane (2003) - Bir Varmış Bir Yokmuş Memleketin Birinde... (2007) - Az Gittik, Uz Gittik, Dere Tepe Düz Gittik (2008) - Kırmızı Otobüs (2011) - Tekerlemeler - Bilmeceler - Pıtır'ın Masalları: Pıtır'ın Masalı - Pıtır'ın Masalları: Keloğlan - Pıtır'ın Masalları: Yalancı Tilki ile Doğrucu Nalbant - Pıtır'ın Masalları: İyilikçi Şehzade ile İyilikçi Balıkçı - Pıtır'ın Masalları: Küpteki Çil Çil Altınlar - Pıtır'ın Masalları: Kurnaz Tilki ile Tilkiden Daha Kurnaz Tavşan - Pıtır'ın Masalları: Hapşırıklı Minik Cin - Pıtır'ın Masalları: Denizler Sultanı - Pıtır'ın Masalları: Gökten Yıldız Düşüren Zürafa - Pıtır'ın Masalları: Aynalar Gerçekçidir - Pıtır'ın Masalları: Ateşler Sultanı ile Sular Şehzadesi - Pıtır'ın Masalları: İyilik Eden İyilik Bulur - Devrialem (1951) - Büyük Türk Şiiri Antolojisi (1961) (Ümit Yaşar Oğuzcan'la birlikte 6 cilt olarak hazırlanmıştır) - Şiirimizde Aşk ve Kadın - Şiirimizde Ölüm - Şiirimizde İstabul - Şiirimizde Ayrılık - Şiirimizde Taşlama - Şiirimizde Tabiat - Ünlü Sinema Rejisörleri (1963) - Edebiyat Üstüne Narin (1993) - Ben Unutmadan (1994) - Gavur İzmir Güzel İzmir (1994) - Geçti Akşam Suları, Ben Unutmadan 2 (1997) - Göl Hafif Çalkantılı Olacak (1997) - Gönderdiğin Mektubu Aldım (1999) - Kitaplara Giden Tren (2001) - O Şehir Senin Bu Şehir Benim, Turne Anıları (2002) - Dünya Düzdür (2003) - Atım Kaçtı Ben Vuruldum (2004) - Amma da Accayip Dünya (2005) - Bir Gün Bir Issız Adaya Düşerseniz (2005) - Kokulu Kentler (2007) - Kaş Kaş Üstüne Taş Taş Üstüne (2008) - Aşkın Dünü, Bugünü, Yarını (1966) - Film ve Rejisör (1961) Yazar: Don Livingston - Bir Damla Kan, Bir Damla Petrol (1965) Yazarlar: Antoine Zischka, Jouri Semyonow, Victor Perlo, Sam Aaronovitch, Floraence Elliot, M. Summerkill, Thomas G. Buchanan - Altın Çağ (1967) Yazar: William Saroyan - 1961 Türk Dil Kurumu Hikaye Ödülü - 1967 Sait Faik Hikaye Armağanı - 1984 Orhan Kemal Roman Armağanı - 1985 Sait Faik Hikaye Armağanı - 1987 Türkiye İş Bankası Büyük Edebiyat Ödülü - 1991 Yunus Nadi Roman Armağanı - 2006 Sedat Simavi Edebiyat Ödülü


4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek ARTINTERNATIONAL'ın artistik programı bir kez daha birbirinden etkileyici sanatçıları bir araya getiriyor ve videodan performansa, çağdaş sanatla dolu günler vadediyor. Ali Taptik'ten Hera Büyüktaşçıyan'a, Maya Hayuk'tan Burçak Konukman'a, yedi farklı sanatçı fuara özel işleriyle ilk kez karşımıza çıkarken, Harabeler ve Yaralar temalı Sahnedeki Videolar bölümü, video tutkunlarını bekliyor. 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde üçüncüsü gerçekleşecek çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL'ın artistik programı açıklandı. Bu yıl da Stephane Ackermann'ın direktörlüğünde hazırlanan programda, tanınmış sanatçılar tarafından hazırlanmış performanslar ve enstalasyonların yanı sıra Türkiye'den ve yurt dışından küratörler, enstitüler ve güncel sanat platformlarının katılımıyla gerçekleşecek etkinlikler de bulunuyor. Fotoğraf sanatçısı Ali Taptik, kendi mesleğinin özüne dair duyduğu meraktan yola çıkarak fuara özel hazırladığı serisi It's Not Fairi ilk kez sanatseverlere sunarken, hayatını New York ve İstanbul'da sürdüren, iki farklı kentte yaşamanın karşılıklı etkileşimlerini işlerine taşıyan Arslan Sükan, fuarın günlüğünü tutar gibi çektiği ziyaretçilerin fotoğraflarını sergileyecek. Dominique Petitgand, fuara La gorge seche adlı ses, gürültü, müzik ve sessizlik içeren ses enstalasyonu ile katılırken, New Yorklu sanatçı Maya Hayuk, baş döndüren renk ve ışıklarıyla, politik, aktivist ve aynı zamanda espirili, görsel bir saykodelik deneyim sunacak. Bu yılki Venedik Bienali'nin Altın Aslanlı Ermenistan Pavyonu'nda yeni işleriyle büyük ilgi gören Hera Büyüktaşçıyan ise, mavi sahne perdeli enstalasyonu Falling Watersta, fuar alanını adeta bir nehre dönüştürecek. Fuarın bu yılki performansları ise Burçak Konukman ve Nevin Aladağ'dan geliyor. Berlin'de yaşayan Burçak Konukman, I Am An Independent Artist adlı performansında bağımsız hareket halindeki standıyla fuar alanında gezerken, Nevin Aladağ, Move adlı performansında kamusal alanda hareket etmenin farklı yollarını araştıracak. Son iki yıldır olduğu gibi Başak Şenova küratörlüğünde hazırlanan Sahnedeki Videolar bölümünde Harabeler ve Yaralar temasıyla kişisel hikayelerin, anıların ve hayallerin saklı yol haritalarının izini süren işler izleyiciyle buluşuyor. Üç bölümden oluşan bu seçkide Javier Perez, Payam Mofidi, Levi van Veluw, Claudia Larcher, Hacer Kıroğlu, Juan Pablo Ordunez / MawatreS., Amparo Sard, Oliver Ressler, Karen Mirza & Brad Butler, Maria Friberg, Joanna Rajkowska ve Aglaia Konrad'ın videoları yer alıyor. ARTINTERNATIONAL'ın büyük ilgi gören bölümlerinden Alternatiflerin bu yılki küratörü ise İtalyan sanatçı ve yazar Paolo Chiasera olacak. Kar amacı olmayan sanat grupları ve sanat projelerini bir araya getiren bu bölümde Türkiye ve İngiltere'den toplam 8 inisiyatif katılıyor. 5533, Near East, Protocinema, SPOT ve Torun gibi geçen yıl da katılan grup ve inisiyatiflerin yanı sıra bu yıl, David Robert Foundation, Masa Projesi ve Nesin Sanat Köyü, ARTINTERNATIONAL'a ilk kez merhaba diyecek. Yılın merakla beklenen uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek. İspanya'dan Çin'e, İtalya'dan Bulgaristan'a, 27 ülkeden 87 galeri ve 400'den fazla sanatçının katılacağı fuar, bir kez daha sanat tutkunlarının odağı olacak. ARTINTERNATIONAL, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. Fuarın biletlerinde ücret artışı olmayacak ve geçen yıl olduğu gibi günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 2 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu. Biletler biletix'ten ya da Haliç Kongre Merkezi'nde bulunan gişelerden alınabilecek.


2008 yılında Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Türkiye Temsilciliği tarafından mültecilik konusunda toplumsal farkındalık sağlamak amacıyla bir proje başlatılır. Bu proje kapsamında çeşitli üniversitelerin Güzel Sanatlar Fakülteleri'nden projeye uygun eserler göndermeleri istenir. Resim, animasyon, heykel, fotoğraf, karikatür, poster, kısa film, seramik ve gibi alanlarda üretilen sanat eserleri izleyicilerin beğenisine sunulur. 2009- 2010 akademik yılında projeye katılım daha da artar. 2010 yılında 14 26 Aralık 2010 tarihlerinde Ankara'da Çankaya Belediyesi Çağdaş Sanatlar Merkezinde düzenlenen sergide Afyon Kocatepe, Başkent, Cumhuriyet, Çanakkale 18 Mart, Çankırı, Çukurova, Doğuş, 9 Eylül, Erciyes, Gazi, İstanbul Bilgi, İstanbul Kültür, İstanbul Teknik, Kadir Has, Kocaeli, Maltepe, Mersin, Sakarya, Süleyman Demirel, Yeditepe ve Trakya Üniversiteleri'nin Güzel Sanatlar Fakülteleri'nin öğrencilerinin çalışmaları yer alır. Amaç geleceğin sanatçılarına mültecilik konusunda duyarlılık kazandırmaktır. 14-26 Aralık 2010 tarihinde düzenlenen 'Genç Sanatçılar Mültecileri Anlatıyor' adlı sergide Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nden Dr. Deniz Gökduman'ın birinci sınıf öğrencilerinin yirmiden fazla çalışması sergilenmiştir. Aradan 5 yıl geçer. 7 Ağustos, 2015 tarihinde Dr. Deniz Gökduman'a bir telefon gelir. Arayan 1sanat'ın sahibi Mehmet Ünal'dır. Mehmet Ünal, Dr. Deniz Gökduman'a öğrencilerinin proje çalışmalarını Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Türkiye Temsilciliği'nin yanındaki çöp kutusunda gördüğünü, bu duruma çok üzüldüğünü, haber vermek istediğini söyler. Bu duruma çok şaşıran ve üzülen Dr. Deniz Gökduman Mehmet Ünal'dan tabloları almasını rica eder. Mehmet Ünal, tablolardan temiz ve zarar görmemiş olanları alır ve bu yolla tabloların bir kısmı kurtarırlar. Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinden bir kısmının çalışmaları 1sanat'ın sahibi Mehmet Ünal'ın duyarlılığı sayesinde Edirne'den Ankara'ya uzanan yolculuklarını belediye çöplüğünde sonlandırmaktan son anda kurtulmuştur. Diğer üniversitelerin öğrencilerine ait çalışmaların akıbeti bilinmemektedir. Not: 2010 tarihli sergiyle ilgili bilgiler ve tırnak içerisinde ifadeler Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği Türkiye Temsilciliği'ne aittir ve kendi sayfasından alınmıştır.


Kullanma Kılavuzu 2.0: Türkiye'de Güncel Sanat 1975-2015, 40 yılık bir sürece damgasını vuran eğilim, etkinlik ve tartışmaları farklı boyutlarıyla ele alıyor. 16 yazarın metninin yer aldığı kitap, söz konusu dönem içerisinde üretim yapan başlıca sanatçıların anıldığı, Türkçe ve İngilizce'deki en kapsamlı referans kitabı olma amacını taşıyor. Eylül ayında yayımlanacak olan kitabın tanıtımı, SALT ve Robinson Crusoe 389 ortak inisiyatifi Kitaba Dönüşmek serisinin ilk programı olarak gerçekleştirilecek. Mallarme'nin Dünyada her şey kitaba dönüşmek için vardır sözünden esinlenen Kitaba Dönüşmek serisi, geçmiş tasası ve gelecek hayali olan iki kurumun; SALT ile Robinson Crusoe 389 iş birliğinin bir yansımasıdır. SALT programlarının yarattığı, kitapla başlayarak bilgilenen bir hayat var. Kitaba Dönüşmek, bu yaklaşımı, kamunun erişimine açık bilgi üretimi süreçleriyle desteklemeyi amaçlamaktadır. Bu yayın Füsun ve Lütfi Aygüler, Banu ve Hakan Çarmıklı, Füsun ve Faruk Eczacıbaşı, Tansa Mermerci Ekşioğlu, Ayşegül ve Doğan Karadeniz, Ahmet Kocabıyık, Ömer Koç, Seyhan Özdemir ve Ferit Sarper, Sema ve Aykut Şener, Tüten ve Agah Uğur'un değerli katkılarıyla gerçekleştirilmiştir.


Sadece İngiltere'nin değil dünyanın en önemli galerilerinden biri sayılan Victoria Miro, 4-6 Eylül tarihlerinde ARTINTERNATIONAL ile birlikte ilk kez Türkiye'ye geliyor. Aralarında Dragset&Elmgreen, Isaac Julien, Grayson Perry'nin de bulunduğu pek çok ünlü isimle katılacak galerinin çok konuşulacak sanatçılarından biri de Yayoi Kusama olacak! 1985'te Londra'da açılan ve sadece İngiltere'nin değil, uluslararası çağdaş sanat dünyasının en önemli galerilerinden biri sayılan Victoria Miro, 4-6 Eylül tarihlerinde ARTINTERNATIONAL ile birlikte ilk kez Türkiye'ye geliyor. Temsil ettiği sanatçılar arasında Turner ödüllü Chris Ofili'nin de bulunduğu galeri, dünyaca ünlü isimlerin işlerini İstanbullu sanatseverlerle buluşturmaya hazırlanıyor. İlk filmi Looking for Langston (1989) ile Berlin'de Teddy Ödülü'nü alan, The Long Road to Mazatlan (1999) ve Vagabondia (2000) filmleriyle Turner Ödülü'nü kazanan, işleri Tate, MOMA, Centre Pompidou, Guggenheim, Hirshhorn ve Brandhorst gibi müzelerin koleksiyonlarında yer alan sinemacı ve güncel sanatçı Isaac Julien, müzik ve sanat tarihinden beslenen çizimleri ve yerleştirmeleriyle büyüleyen Idris Khan, büyük ölçekte kadın ve çocuk resimleriyle tanınan, Charles Wollaston ödüllü Chantal Joffe ve en son Pera Müzesi'ndeki sergisiyle de büyük ilgi gören, kadın alter-egosu Claire olarak da bilinen ve 2003 Turner Ödülü sahibi Grayson Perry bu isimlerden sadece bir kaçı. Hipergerçekçi heykelleri ve mekanlara yaptıkları sürpriz yerleştirmeleriyle dikkat çeken, Berlin'de Nazi döneminde öldürülen eşcinsellerin anısına yaptıkları Memorial to the Homosexuals ve Teksas'ın göbeğine kurdukları Prada Marfa gibi kült işleriyle de tanınan İskandinav ikili Ingar Dragset ve Michael Elmgreen'in meşhur Deniz Erkeği (He Copper Green, 2013) heykelinin de sergileneceği Victoria Miro standının en çok ilgi görecek isimlerinden biri de hiç kuşkusuz Yayoi Kusama olacak. Sadece ülkesi Japonya'nın değil, uluslararası sanat platformunun en sıradışı sanatçılarından biri sayılan, 60 yılı aşkın sanat hayatı boyunca performanstan, enstalasyona, happening'den resme, hatta edebiyat ve sinemaya uzanan farklı disiplinler arasında gezinen, renkli-aynalı düzenlemeleri ve kendi yaptığı puantiyeli kıyafetleri ve kabak heykelleri, optik desenleri, siyah-kırmızı noktalarını yerleştirdiği işleriyle tanınan, sarsıcı hayat hikayesiyle de çok konuşulan Yayoi Kusama'nın 2013 tarihli Image of First love adlı heykeli de Victoria Miro standında görülebilecek. Yılın merakla beklenen uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek. İspanya'dan Çin'e, İtalya'dan Bulgaristan'a, 27 ülkeden 88 galeri ve 400'den fazla sanatçının katılacağı fuar, bir kez daha sanat tutkunlarının odağı olacak.


Ulusal ve uluslararası tüm sanat dallarını kapsayan akademisyen ve alanında ünlü sanatçılar buluşması Torosların gözdesi İbradı 0rmana Ürünlü Altınbeşik Mağarası Milli Park'ında gelenekselleşiyor. 2. ARTOROS Uluslararası Kültür ve Sanat Festivali İbradı Atatürk anıtına istiklal marşı eşliğinde çelenk koyma ve saygı töreni ile açılış yapılacaktır. Doğamız, tarihimiz ve kültürel değerlerimizin miraslarına sanatla sahip çıkarak kültür köylerinde sanatın halkla kaynaşması, kültürel diyalogların sağlanması, gelecek nesillerin çağdaşlaşması ve kültürel değerlerin korunması adına adımlar atarak amacı itibariyle önem taşımaktadır. Bölgeye kültür sanat ve doğa turizminin gelişimine katkı sunan festivalimiz, gençlerimize umut olup şehirlere göçün de önüne geçmeyi hedeflemektedir. Doğasıyla, tarihiyle yıllardır kendini korumayı başarmış ve bugüne gelmiş bu özel köyler sanatçılar tarafından tanıtılarak, atölyeler oluşturulmak üzere yıl boyu sanatçıları misafir ederek Sanatçı Köylerine dönüştürülmesi düşüncesiyle hedefini bu şekilde ilerletmektedir. Ressam Gülsen Zengin'in, sanatı köklerimizde köylerimizde zirveye taşıyalım, dağlarımda köylerimde sanatçılar gezmeli dostluklar oluşmalı, evrensel toplumsal barış dünyaya sanatla anlatılmalı diyerek başlattığı, gel Toroslar'ın rüzgarı olalım çağrısına sanatçı dostları tamamen gönüllü olarak desteklemiş ve dayanışmalarıyla halkın da bizzat sahiplendiği 2014 yılında Artoros festivalinin ilki Antalya Büyükşehir Belediyesi ile gerçekleşmiştir. Festival büyük coşku ve heyecan yaratmıştır. Sergilerin küratörlüğünü üstlendikleri, ressam Gülsen Zengin ve fotoğraf sanatçısı Neslihan Yazıcılar yönetiminde; İbradı, Antalya ve İstanbul'da Cennet Kültür Merkezinde ve İbradı belediyesi katkılarıyla Beşiktaş Kültür Merkezinde açılan festivalin genel çalıştay ve fotoğraf sergisi basında ve izleyiciler tarafından büyük ilgi toplamıştır. Heyecan katlanarak dünyanın her yerinden sanatçıların katılım isteği ile 2. Uluslararası ARTOROS Kültür ve Sanat Festivali 21-25 Ağustos 2015 tarihlerinde gerçekleşecektir. Uluslararası temsilciliklerimizle beraber sanatçılarımızın ortak kararı ile ARTOROS Uluslararası Kültür ve Sanat Derneği kurulmuş ve 2. ARTOROS Uluslararası Kültür ve Sanat Festivali, Antalya Büyükşehir Belediyesi, Artoros Uluslararası Kültür ve Sanat Derneği, Ormana Aktif Kültür ve Yaratıcı Turizm A. Ş. Abdullah Nevzat Özgüven Vakfı ve İbradı Belediyesi işbirlikleri ile gerçekleşecektir. Ormana Aktif Kültürel ve Yaratıcı Turizm A. Ş. İbradı Belediyesi Festival Yetkilisi Erdoğan Yılmaz İbradı Belediye Başk. Yard.


This is exemplified in this exhibition's mix of glamorous celebrity photos and mug shots. Young's signature technique combines painting and photography to produce a unique effect. He sources the photographs from newspaper cuttings, auctions, celebrities themselves and even police departments. Afterwards, he is intimately involved in every step of the screen-printing process. In fact, he is known for his sensational silk-screen performances, where he often signs his work with his own blood. In 2007, he started to incorporate diamond dust into his work, a process, which not only distinguishes his work but also makes each piece unique as the crystals are individually applied. The final results are bold and provocative representations of American media. The iconic pop portraits capture the glamour, pain and anguish that come with being in the public eye. They do not seek to simply idealize the famous but to question the culture of fame and its effect on both those who attain it and those who worship it. Born in York, England in 1959, Young studied photography, film and graphic design at the Chester Art College and then attended Exeter Art College. Afterwards, he moved to London and gained recognition photographing R. E. M., the The Smiths, Morrissey, Bjork, Bruce Springsteen, Bob Dylan, Diana Ross and Paul Newman during the late 1970's. Afterwards, the artist transitioned into the music industry, where he directed over 100 major music videos for MTV during the 1990s. In September 2000, while living in New York City, Young started to focus on his passion for art and painting. It was at this time that he first collaborated with BDG founder Bertrand Delacroix and master printer Luther Davis, of Axelle Editions in Brooklyn, New York a sister company to BDG. He began to create the enamel screen-print paintings on linen of celebrities. Davis is now one of only a handful of printers that Young works with on his art and the artist remained close friends with Bertrand Delacroix until Delacroix's passing in 2015. This exclusive 3-week collaboration celebrates this long-standing partnership. Young has established himself as one of the most collected artists of our time; his work has been shown in London, Paris, Berlin, Tokyo, Singapore, New York, Detroit, Miami and Los Angeles and is in the private collections of President Barack Obama, David Bowie, David Hockney, Marc Jacobs as well as in the Saatchi Gallery in London, the Polk Museum in Florida and the Getty Museum in Los Angeles. His works have sold at auction in the US and UK through Sotheby's, Christie's and Phillips de Pury. The artist currently resides in California. He will attend the opening reception on September 17.


Çekildiği dönemde ses getiren Battal Gazi, Seyithan, Yedi Dağın Aslanı, Malkoçoğlu, Dertli Pınar, Neşeli Günler, Kaderimsin, Gönül Yarası gibi filmlerde rol aldı. Geyik yerli oyuncuların yanı sıra Tony Curtis, Charles Bronson gibi yabancı oyuncularla da kamera karşısına geçti. İran'da düzenlenen bir film festivalinde ise en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülünü alan Geyik, son olarak Hanımın Çiftliği, Arka Sokaklar gibi dizilerde de rol aldı. Suat Geyik ünlü isimlerle 460 filmde oynamasına rağmen emekli olamamıştı.


Bozlu Art Project Nişantaşı, 2015-2016 sezonunun ilk etkinliğini Server Demirtaş'ın 'Evvel Zaman Makinesi' isimli sergisiyle açıyor. Heykelden yola çıkarak, makine estetiği ile kavramsal sorgulamaları bir araya getiren Server Demirtaş'ın son dönemde gerçekleştirdiği kinetik heykellerinin yer aldığı sergi, insan bedeninden hareketle, makine ve insan arasındaki şiirsel diyaloğa vurgu yapıyor. 'Evvel Zaman Makinesi' isimli sergi, düşünen, çalışan ve üreten bir makine olarak ironik bir dille ele alınan insan bedeni ile makinenin doğasına aykırı insani duyguların karşıtlığını irdelerken, Demirtaş'ın heykellerini üretirken kullandığı tekniğe de dikkat çekmeyi amaçlıyor. Demirtaş'ın heykellerinin oluşum aşamasında kullandığı otomobil cam sileceğinden, bisiklet frenine değin uzanan hazır malzemelerin, sanatçının buluşu olan yöntemlerle bir araya getirilerek çarklar aracılığıyla hareketi sağlaması, 12. yüzyılda El Cezeri'nin robotlarından, 15 ve 16. yüzyılda Leonardo da Vinci'nin makinelerine ve 20. yüzyılda Jean Tinguely'nin kinetik heykellerine kadar uzanan bir yolculukta bilim ile sanat, teknoloji ile insan gibi ilişkiler üzerine yeniden düşünmemizi sağlıyor. Günlük hayatın hızı içinde yakalayamadığımız bir takım insani duygular, Demirtaş'ın mekanik heykellerinde adeta ağır çekime alınarak etkileyici bir gerçeklikle izleyiciye aktarılırken, heykeline can vermek isteyen Pygmalion efsanesinden beri süregelen 'sanatçı ve yaratıcılık' arasındaki ilişkiyi gözler önüne seriyor. Küratörlüğünü Özlem İnay Erten'in yaptığı sergi 03 Eylül 17 Ekim 2015 tarihleri arasında Bozlu Art Project Nişantaşı'nda izlenebilir.


Yunus Emre Erdoğan'ın ilk kişisel sergisi olan Gizliden Sesler, sanatçının son dönem çalışmalarını kapsıyor. Mekanın fiziksel sınırlarıyla öznel kavrayışının sınırları arasında gidip gelen bir arayış halinde olan sanatçı, bakma eylemini iç mekana çekerek özel alanda sürdürmektedir. Erdoğan'ın çalışmalarında, bakışı mekanın içine hapseden, dışarıyla ilişkisini kesen indirgenmiş detaylar göze çarpmaktadır. Sanatçının içsel yolculuğu, bulunduğu alandaki seçtiği kesitlerle somutlaşmakta gibidir. Ağırlıklı olarak füzen malzemeyle oluşturulan çalışmalar dingin olduğu kadar gerilimli atmosfere sahiptir. Detaylardaki mekansal öğelerin zaman zaman biçimselliğinden sıyrılarak tekniğin özgün kullanımıyla yeni bir bakışa hizmet ettiği söylenebilir. Yunus Emre Erdoğan: 1988 doğumlu sanatçı, lisans eğitimini Dokuz Eylül Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde tamamladı(2011). Üniversitenin aynı bölümünde Yüksek Lisans Programına devam etmektedir. Sanatçı, İzmir'de 2012'de açılan, kurucularından olduğu bağımsız proje ve sanat alanı Input-Output ve İzmir'deki atölyesinde çalışmalarını sürdürüyor. 2007'den bu yana yurtiçi ve yurtdışında bir çok karma sergi ve etkinliklere katıldı. Bunlardan yakın zamana ait bazıları; Yaşam Laboratuvarı Sanatorium Galeri (2013), ... ufukta hayal gibi belirmiş bütün değişimler Mars İstanbul (2013), Apparatus Criticus & Locus / Footnotes Künstlerhaus Stuttgart & Lotte, Stuttgart (2013), Kağıdın Ruhu Alan İstanbul (2014), Neredeyim? Kare Sanat (2014), Innominate Spaces Mieszkanie Gepperta, Wroc aw (2014), Mamut Art Project '15 Küçükçiftlik Park (2015), Fotokopiler Adnan Saygun Sanat Merkesi / A. A. S. S. M, İzmir (2015). Kişisel proje; Kozmik Oda Input-Output Nonprofit Space (2012). Yunus Emre Erdoğan: 1988 doğumlu sanatçı, lisans eğitimini Dokuz Eylül Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde tamamladı(2011). Üniversitenin aynı bölümünde Yüksek Lisans Programına devam etmektedir. Sanatçı, İzmir'de 2012'de açılan, kurucularından olduğu bağımsız proje ve sanat alanı Input-Output ve İzmir'deki atölyesinde çalışmalarını sürdürüyor. 2007'den bu yana yurtiçi ve yurtdışında bir çok karma sergi ve etkinliklere katıldı. Bunlardan yakın zamana ait bazıları; Yaşam Laboratuvarı Sanatorium Galeri (2013), ... ufukta hayal gibi belirmiş bütün değişimler Mars İstanbul (2013), Apparatus Criticus & Locus / Footnotes Künstlerhaus Stuttgart & Lotte, Stuttgart (2013), Kağıdın Ruhu Alan İstanbul (2014), Neredeyim? Kare Sanat (2014), Innominate Spaces Mieszkanie Gepperta, Wroc aw (2014), Mamut Art Project '15 Küçükçiftlik Park (2015), Fotokopiler Adnan Saygun Sanat Merkesi / A. A. S. S. M, İzmir (2015). Kişisel proje; Kozmik Oda Input-Output Nonprofit Space (2012).


Akademililer Sanat Merkezi 10 Eylül 17 Ekim 2015 tarihleri arasında Denizhan Özer küratörlüğünde İçimdeki Meleği Öldürdüm isimli sergiye ev sahipliği yapıyor. 14. İstanbul Bienali'ne paralel programlar içinde yer alacak olan sergide şiddeti içselleştirerek kendi yaşantısının bir parçası haline getiren günümüz insanının içinde bulunduğu bu durumu irdeleyen 10 uluslararası sanatçının resim, heykel ve fotoğrafları yer alacak. Hayata dair genel fikirlerin çeşitli nedenlerle değişim göstererek kültürü şekillendiren ve toplumsal hayat içinde içkin bir rol alan duruma dönüşmesi, dünyayı algılama tarzımızı değiştirmesi ve buna bağlı olarak doğrusal olmayan fonksiyonların insan yaşantısını belirlemesi günümüz insanının çıkmazı haline gelmiştir. Sıradanlaşan şiddetin birey tarafından yadsınmaması yada kendi yaşantısının bir parçası haline gelmesi otomatik olarak toplumsal şiddetin varoluş ve sürekliliğini oluşturarak hayatın akışını yönlendirmekte, bunun sonucunda da birey her durumda içinde ki meleği öldürerek pozitif düşünce yapısı ve olumlama çabasının yarattığı insani yaşam biçiminden uzaklaşarak hayatı içinden çıkılmaz bir hale getirmektedir. Bilineni ve alışılmış olanı bozup, algıyı kendi yıkımına sürükleyip pozitif düşünceyi yüceltmeyi amaçlayan sergide sanatçılar günümüz insanının yaşantısını ve çıkmazlarını izleyici ile tartışmaya çalışmaktadır. 17 Ekim 2015 e kadar sürecek olan İçimdeki Meleği Öldürdüm sergisi pazar günü haricinde her gün 11:00 19:00 saatleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'n de görülebilir.


Türk müzik tarihinin en ayrıcalıklı, önder ve ender insanlarından; müzisyen, besteci, söz yazarı, yorumcu, TV programcısı, düşünür, modern trubadur, internette ülkemizin ikinci başöğretmeni Barış Manço'nun 80 şarkı sözü, 80 görsel sanatçı ile birleştirildi. Barış Manço'nun beste ve sözlerini temsil eden Müzik Yayım şirketi Muzikotek, yaklaşık 1,5 senedir üstünde çalıştığı projeyi bir kitap ve kitapta bulunan eserlerden oluşan bir sergi ile müzikseverlerle ve tüm sanatseverlerle buluşturuyor. Sözler: Barış Manço isimli sergi 29 Eylül 29 Ekim 2015 tarihleri arasında İstiklal Caddesinde, Galatasaray Lisesi karşısında bulunan Eski Postane binasında yer alacak. Bu kapsamda ilk kez yapılan bu özel projeye katılan her sanatçı, 80 sözden birini seçip, özgürce yorumladı. Ressam, İllüstratör, Grafitici, Kaligraf, Fotoğraf Sanatçısı, Heykeltraş ve Tasarımcı gibi sanatın farklı disiplinlerinden gelenler bir arada. Her yaştan gençlerin yer aldığı bu geniş liste günümüzün ve geleceğin en merak uyandırıcı çağdaş sanatçılarını içermekte. Barış Manço'nun hepimize bıraktığı 80 sözü, artık bu projeyle görsel açıdan da ölümsüzleşti. Pek çok açıdan rengarenk olan bu sergiyi kaçırmamanızı diliyoruz.


Dayanılmaz parlaklık soldu ve dünyanın kenarları yavaş yavaş bir araya geldi. Yakınlarında bir ses, tıpkı bir ağacın fısıltısı veya bir çeşmenin suyunun şıkırtısı gibi, hafifçe konuşuyordu. Gizem Akkoyunoğlu'nun ilk kişisel sergisi 'Ve Yolun Her Adımı' 1 Eylül 2015'te SANATORIUM'da açılıyor. Siyah beyaz, füzen ve karakalem işlerden oluşan sergi sanatçının son bir yıldır ürettiği işleri kapsıyor. Akkoyunoğlu'nun üç bölümde kurguladığı sergi hayali bir karakterin yolculuğu ile başlıyor ve her bölüm, ana hikayenin bir bölümünü, karakterin yolculuğundan bir kesiti ele alıyor. Süreç içerisinde alınan yol bir araçtan, amaca dönüşüyor. Karakter kendini ve çevresini yeniden keşfediyor ve esas yolculuğun geri dönüş olduğunu anladığı noktada sonlanıyor. Gizem Akkoyunoğlu: 2011'de Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Anasanat Dalı'ndan mezun olan Gizem Akkoyunoğlu, aynı üniversite ve bölümde yüksek lisans eğitimini sürdürüyor. İzmir'in önemli bağımsız kültür ve sanat girişimi Input/Output kurucularından olan Akkoyunoğlu, çalışmalarını İzmir'de sürdürüyor. Gizem Akkoyunoğlu: 2011'de Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Anasanat Dalı'ndan mezun olan Gizem Akkoyunoğlu, aynı üniversite ve bölümde yüksek lisans eğitimini sürdürüyor. İzmir'in önemli bağımsız kültür ve sanat girişimi Input/Output kurucularından olan Akkoyunoğlu, çalışmalarını İzmir'de sürdürüyor.


Umpqua Plein Air has become a popular regional art event among painters from all over the Pacific Northwest and Southern California. For some artists, this event is their first exposure to outdoor painting in Douglas County's wild and beautiful landscape. There's incredible quality and sense of camaraderie to this event and we look so forward to it each year. This year, we are proud to present Mike Hernandez as our juror, and Patti McNutt as our guest speaker. The event includes a Quick Draw competition and dinner with music in the park for participating artists on the evening of September 16, a paint-out at various locations on Thursday and Friday, and an artist demo and lecture on Saturday. View our event schedule for more details. Painters of all levels are welcome to participate. The event culminates in the Umpqua Plein Air Exhibit opening, which is on Saturday from 1 3pm and is juried by award-winning plein air painter Mike Hernandez. Each participant in the Umpqua Plein Air Paintout will have at least one piece hanging in the show, which fills the entire Arts Center building. The exhibit will hang from September 19 through October 23, 2015. Cash prizes will be granted at the opening of the show, as well as many awards of distinction that will be given by the juror.


Zaimoğlu, pek çok ünlü yazarın bulunduğu 20 kişilik listeye, Yedikule- Siebentürmeviertel adlı eseriyle girdi. Liste, Almanya, Avusturya ve İsviçre'deki 110 yayın evinden çıkan 167 roman arasından yapılan değerlendirme sonucu belirlendi. 20 kişilik aday listesinde Alina Bronsky, Jenny Erpenbeck, Valerie Fritsch, Steffen Kopetzky, Ilija Trojanow, Ulrich Peltzer, Clemens J. Setz gibi yazarlar bulunuyor. Yedi kişilik jüri tarafından belirlenen 20 kişilik ilk liste, 16 Eylül tarihine kadar bir elemeye tabi tutularak shortlist hazırlanacak. Kazanan ise, 12 Ekim tarihinde Frankfurt Kitap Fuarı kapsamında açıklanacak. Onuncusu verilecek olan Ödül kapsamında toplam 37 bin 500 euro ödül dağıtılacak. Birinci'nin 25 bin euro alacağı ödüllendirmede, finale kalan 5 kişiye de 2 bin 500 para ödülü verilecek. Ödülü geçen yıl Lutz Seiler Kruso adlı romanıyla kazanmıştı.


4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, çocukları sanatla buluşturmaya devam ediyor. Küçük sanatseverler Ülker Çocuk Sanat Atölyesi'nde özgürce duvarları boyayacak, İnteraktif Sanat Tarihi Tüneli'yle sanatın gelişimine tanıklık edecek ve bisikletlerle 'spin painting' deneyimini yaşayacak. 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde üçüncüsü gerçekleşecek uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, geçen yıl olduğu gibi Ülker Çocuk Sanat Atölyesi ile küçük ziyaretçileri sanatla buluşturmaya devam ediyor. Fuar alanına özel kurulacak atölyede çocuklar, eğlenerek öğrenecek, özel eğitmenler ve danışmanlar eşliğinde sanata daha da yakınlaşacaklar. Bu yıl küçük izleyiciler, sanatın tarihsel gelişimini İnteraktif Sanat Tarihi Tüneli'ni gezerek ve deneyimleyerek öğrenirken serbest boyamadan kolaja ve duvar boyamaya pek çok farklı çalışmayla özgürce resim yapacak ve fuara özel tasarlanan bisikletlerle 'spin painting' deneyimiyle tanışacak. Yılın merakla beklenen uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek. İspanya'dan Çin'e, İtalya'dan Bulgaristan'a, 27 ülkeden 87 galeri ve 400'den fazla sanatçının katılacağı fuar, bir kez daha sanat tutkunlarının odağı olacak. ARTINTERNATIONAL, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. Fuarın biletlerinde ücret artışı olmayacak ve geçen yıl olduğu gibi günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 2 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu. Biletler biletix'ten ya da Haliç Kongre Merkezi'nde bulunan gişelerden alınabilecek.


Geçen yıl ARTINTERNATIONAL'ın en çok ilgi gören isimlerinden Avustralyalı sanatçı Patricia Piccinini ve Çinli sanatçı Liu Bolin, en son işleriyle bir kez daha İstanbul'a geliyor. Piccinini yeni tuhaf heykelleriyle bizi bir kez daha büyülerken, Bolin de kendini Fransız Devrimi'nin simgesi sayılan Liberty Leading the People tablosunda saklıyor! 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde üçüncüsü gerçekleşecek çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL'a katılacak sanatçılardan ikisi daha kesinleşti. Geçen yıl fuarın en çok ilgi görmüş isimlerinden ikisi, Avustralyalı sanatçı Patricia Piccinini ve Çinli sanatçı Liu Bolin, en son işleriyle bir kez daha İstanbul'a geliyor. 2011'de ARTER'de açılan Beni Bağrına Bas sergisiyle büyük ilgi gören Patricia Piccinini, ARTINTERNATIONAL'a bu yıl Boot Flower ve Metaflora adlı heykelleriyle katılıyor. 20. yüzyılın en önemli hiperrealist ve heykel sanatçılarından biri olarak sayılan Piccinini, tuhaflık sınırlarını zorlayan yaratıklarıyla şaşırtan ve büyüleyen bir isim. Son işlerinde bir kez daha silikon, fiberglas ve insan saçı gibi malzemeleri kullanan Piccinini'nin son eserleri Hosfelt Gallery'nin standında görülebilecek. Fuarın merakla beklenen bir diğer ismi ise, sanat dünyasında Görünmez Adam olarak tanınan Çinli sanatçı Liu Bolin. İşleri Türkiye'de ilk kez geçen yıl ARTINTERNATIONAL'da sergilenen Bolin, fuara bu yıl da Galerie Paris-Beijing ile katılıyor. Telefon kulübesinden süpermarkete, Çin Seddi'nden Olimpiyat Stadı'nın bir parçası olmaya varan performanslarıyla tanınan sanatçı, seçtiği bir fonla aynı desene boyayarak kendini yok ediyor. Sanatseverler bu yıl ise Bolin'in Hiding in Paris adlı yeni işini görme şansına erişiyor. Tüm dünyada Fransız Devrimi'nin simgesi kabul edilen ve Fransız resim sanatının başyapıtlarından biri sayılan Eugene Delacroix imzalı Liberty Leading the People/Halka Yol Gösteren Özgürlük adlı tablosuna gizleyen sanatçının işi heyecanla bekleniyor. Yılın merakla beklenen uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek. İspanya'dan Çin'e, İtalya'dan Bulgaristan'a, 27 ülkeden 87 galeri ve 400'den fazla sanatçının katılacağı fuar, bir kez daha sanat tutkunlarının odağı olacak. ARTINTERNATIONAL, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. Fuarın biletlerinde ücret artışı olmayacak ve geçen yıl olduğu gibi günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 2 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu. Biletler biletix'ten ya da Haliç Kongre Merkezi'nde bulunan gişelerden alınabilecek.


Atölye Günlükleri için Kerem Ağralı'nın Atölyesine konuk olduk. Marmara Üniversitesi Heykel Bölümü çıkışlı ressamla resim, sanat, politika, hayat... üzerine lafladık. Son derece gerçekçi, alışılmadık özeleştiriye ve samimiyete sahip sanatçıyla geniş geniş söyleştik. Kerem Ağralı: Lisedeyken resim öğretmenim Şakir Sağlam ilkokuldan sonra tekrar resme ilgi duymamı sağladı. Ondan birkaç ay özel ders aldım. Daha sonra güzel sanatlara hazırlandım, resim ya da heykel fark etmezdi, güzel sanatlar okumak istiyordum. Ardından Marmara Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünü kazandım. Sürekli desen çizmeye devam ettim. Okula çok sık gitmiyordum, turist gibi takılıyordum, yedi yılda bitirdim ama adamakıllı son iki yıl tam anlamıyla öğrenciydim. Hüseyin Suna'ya asistanlık yaptığım bir buçuk yılda kendimi tamamen heykele vermiş oldum ve o dönem sanat disiplinimi geliştirdim. 2010 senesinde Terakkiperver Lisesi'yle birlikte -o zamanlar Beşiktaş Kültür Merkezi'nde yapılan- Sanat Fuarında ilk sergimi açtım. Hatta orada çoğunlukla desenlerim kullanıldı, bir tane de tuval üzerine yağlı boya işim vardı. Ondan sonra yağlı boyaya olan tutkum artarak devam etti. Epey bir süre pentürden devam ettim, gittim. Yağlı boyaya açlığım dinmedi, tutkuyla devam ettim, güzel bir verimle gayet yoğun çalıştım. K. A.: Evet evrimci, gelişimci, dönüşümcü bir yanım vardır. Mixer'de iki sene önce açtığım Homo Evolution sergisi de bunu desteklemiştir. Sergi yapmak bir bakıma özeleştiri yapmanın bir yolu benim için. Bu uzun yolda, yaptığınız doğru ya da yanlış her eser sizi bir sonraki doğruya götürebilir. Uzun yıllarca desen çalıştım, sonrasında yağlıboya emekçisi oldum, çok zor ve uzun bir yoğunluk dönemi, 2012'den beri de akrilik boya ve akrilik kalemi kullanıyorum. Gayet memnunum, ama tabii hepsini denedikten sonra ancak bu sadeliğe ulaştım. K. A.: Değişebilir ama şimdilik Nabız düşünüyorum. K. A: Tuval hala çalışıyorum ancak şimdiki seride farklı ahşap ve alüminyumları dekupe ettirerek disiplinlerarası ilişkiler kuruyorum. Bu aralar, önceki işlerime göre malzemede farklılık daha belirgin. K. A.: Açıkçası geç yatıp geç kalkıyorum. Sabahlara doğru yatıp öğleden sonra kalkıyorum. Düzenlemeye çalışıyorum ama olmuyor. Yaşam tarzı halini almış sanırım. Geç yatmayı da seviyorum ayrıca. K. A.: En büyük keyiflerimden, fırsat buldukça film izliyorum. K. A.: Açıkçası duruma göre değişiyor Akira Kurosawa filmleri de izleyebilirim Coen'leri, Wachowski'leri de... güncel veya psikolojik durumuma göre değişiyor. Diğer yandan bilim, gerilim, korku filmlerini seviyorum. K. A.: Son yıllarda çok da fazla kitap okumuyorum, bazılarını da bitirmiyorum. Aktif anlamda politik bir kişilik olmasam da Türkiye'nin bu karanlık ve zor dönemlerinde, hassasiyetleri olan bir birey olarak elbette tarafım! Ama her şeyi bilen, her konuda bilgi ve söz sahibi biri olmak istemedim hiçbir zaman. İşlerime yoğunlaşmayı istediğimden, her şey hakkında bilgi sahibi olan biri olmaya değil, üretken ve çalışkan olmaya gayret ediyorum. Kendimi şaşırtmaya çalışıyorum. İşlerim bende merak uyandırmazsa, beni etkilemezse, kendi yaptığımı beğenmezsem başkası nasıl beğenir, diye düşünüyorum. K. A.: Açıkçası zor bir soru. Belki çok kolay cevap verilebilir ama verilemeyebilir de. Önce aklıma bazı imgeler düşüyor ama bu imgeler ısrarla kendilerini tekrarladıkça önemli bir şey olduğunu hissetmeye başlıyorum. O imge, o hikaye her neyse Ahh şunu yapayım, bunu böyle kurayım adamı olmadım hiçbir zaman. Çoğunlukla spontanelik üzerine oturuyor ama sonra onu kurguya oturtan kişi yine benim tabii. O yüzden Bu konu olsun. diye düşünmüyorum, planlamıyorum. Bana gelen malzemeleri tamamlamakla yükümlüyüm gibi geliyor bana, yani puzzle oluşturmak gibi. K. A.: Çoğunlukla new age müzik dinlerim. Enigma, Era... Bol bol film müzikleri de dinlerim. Zaman zaman İngiliz pop, mesela Elton John.. Amerikalı grupları da dinliyorum arada. Müziğin etkisi altına girip sonra o ruh haliyle resim yapmaktansa müzik dinlemeyi bıraktığım zamanlar da oluyor. Resim için en uygun 'mood' denemesi yapıp Bu iş müziksiz nasıl oluyor diye müziği kapatıp sessiz sakin resim yapıyorum. Yoksa bir uyarıcı altında resim yapılıyormuş gibi geliyor, sonuçta müzik de bir dış uyaran! K. A: Algı çok bozuk. . . K. A.: Türkiye çok geniş bir ülke ama buna rağmen görsel sanatlarda çok az koleksiyoner olması ciddi bir sorun! Bildiğim kadarıyla çok küçük bir ülke olan Belçika'da bile daha fazla koleksiyoner var. İşte diğer yandan koleksiyonerlerin ne şekilde yönlendirildiği ve hatta nasıl manipüle edildiği önemli! Bahsedilen şey, çoğunlukla sanat borsası, sanat piyasası! Sadece para merkezli düşünenler sanata yön verince Kim, ne kadar satıyor, işleri hangi art markette yerini buluyor.. bu insanlar sadece bunları düşünüp konuşuyor, önemli olan bu onlar için! K. A.: Açıkçası algı değiştirmek dünyanın en zor şeylerinden biri, böyle bir hayale kapılmamak lazım. K. A.: Ama bir şeyler mutlaka değişir istediğimiz yönde olmasa da. Kendi adıma en çok da koleksiyonerlerin daha bilinçli, duyarlı olmalarını, sanatı, sanatçıyı, sanat eserlerini biraz daha iyi bilmelerini, bunlar üzerinde biraz daha kafa yormalarını dilerdim. Elbette ki öyleleri de var ama çok az. Bu en doğal isteğim bile ütopik görünüyor. Ş. A.: Gerçi bazı müzeler ya da sanat galerileri rehber eşliğinde sergi turu yaptırıyor. Hatta bazılarında küratör ya da organizatörler eşliğinde sergi gezme şansı da var. Bazı küratörler ya da organizasyonlar, koleksiyonerlere sanat seminerleri, eğitimler, sanat okumaları düzenleniyor; ama senin söylediğin gibi yeterli değil. K. A.: Facebook kullanıyorum, o bana yetiyor. Biraz instagram ama bir şey paylaşmıyorum. Ş. A.: Samimi sohbetin, ve Uzakdoğu menşeli sütlü çayın için teşekkür ederim. K. A.: Ben de güzel muhabbetin için teşekkür ederim.


Submission and Payment Deadline: Midnight, Tuesday, September 15, 2015. Masks at Marks is a celebration of costumes, disguises, and masks encouraging visual exploration of identity and anonymity for the Halloween season. Submit your art about camouflage, cover-ups, smoke screens, veil or pretense. Show the world your wild side and what it means to you personally or culturally. Use any material in any style and any size. Jurors: Donna Blanchard, Kumu Kahua Theatre's Managing Director and Eden-Lee Murray, Hawaii Theatre's Education Director. Prizes: Best of Show wins: 2 free tickets to Rocky Horror Picture Show, Opera at the Lofts, and End of the Year Bash. Two Runner-Ups win: The ARTS at Marks Gift Set and 2 tickets to Rocky Horror Picture Show during the exhibition. - Fill out entry form: at www. artsatmarks. com/masksatmarks - Payment: $20 per piece, via cash, check, money order to 1159 Nuuanu Ave. Honolulu HI 96817 or by credit card at artsatmarks. com. Checks should be made payable to The ARTS at Marks Garage. - Submit Image : via jpg format only at info@artsatmarks. com. 3 entries per artist maximum. Maximum file size is 1 MB each image. Only paid entries will be juried. We are seeking artworks immediately. All mediums will be considered.


Piramid Sanat, yeni sezonuna Suat Akdemir'in Küba'da çektiği fotoğraflardan oluşan Abstract Cuba sergisiyle giriyor. Bu sergide ayrıca sanatçının Küba gezisi sonrası Bodrum Gümüşlük atölyesinde yaptığı soyut tuallerinden de bazı örnekler yer alacak. Piramid Yayıncılık, bu vesileyle sergiyle aynı adı taşıyan bir katalog yayınlayarak serinin görsellerini kalıcı hale getirecek. Böylece sanatseverler, geçen sene Akdemir'in 'Hayatta Soyut İzler' başlıklı sergisine paralel olarak Piramid Yayıncılık'tan çıkan 'KÜBA: İşte Böyle Gezilir' kitabının ardından sanatçının yeni bir yayını ve sergisini karşılamış oluyor. -Bedri Baykam Abstract Cuba 18 Ekim 2015 tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir.


Sanat hayatına 1985 yılında Kadıköy'de başlayan Mine Sanat Galerisi, otuz yıllık birikimini üç ciltlik kitapla sanatseverlere sunuyor. Türkiye sanat tarihinin yol haritasında önemli bir durak olan Mine Sanat Galerisi'nin otuzuncu yılını doldurması nedeniyle yayınlanan kitabın editörü yazar ve sanat eleştirmeni Lütfiye Bozdağ. Üç ciltten oluşan kitapta, galerinin otuz yıl boyunca gerçekleştirdiği etkinliklerin bir özeti dokümante ediliyor. Kitap, otuz yıl boyunca düzenlenen sergiler, paneller, sergi okumaları, sergi katalog metinleri ve görselleri, sergi bültenleri ve basında yer alan yazıları, fotoğrafları, videoları içeren birçok kaynağın taranması, bir araya getirilmesi ve derlenmesi ile ortaya çıkıyor. Bu kitap alışılmış sanat galerisi tarihi kitaplarından farklı bir özelliğe sahip. Çünkü galeri tarihini Lütfiye Bozdağ, Mine Sanat Galerisi'nin kuruluşuna destek vermiş sanatçılar üzerinden anlatıyor. 30 yıllık galeri tarihini üç cilde sığdırmak zor olmakla birlikte Lütfiye Bozdağ, Ufuk Ülker ve Hande Özdilim Yıldırım belgesel nitelikteki galeri kitabı için birlikte çalıştılar. İstanbul Üniversitesinde Müze Yönetimi alanında yüksek lisans eğitimi gören Ufuk Ülker, galerinin 1985 yılından itibaren oluşturduğu tüm görsel ve yazılı literatürü taradı, videoları elden geçirdi, fotoğrafları ve diğer görsel malzemeyi taradı ve dijital ortama attı, bir anlamda ölümsüzleştirdi. Ufuk Ülker'in disiplinli ve titiz çalışmaları kitabın hazırlanması için büyük bir konfor sağladı. Hande Özdilim Yıldırım ve Başak Topkaya Mine Sanat Galerisi ile yolları kesişen 20'den fazla sanatçı, koleksiyoner ve sanat yazarı ile bir dizi röportaj gerçekleştirdi. Lütfiye Bozdağ; sanat eleştirmeni ve yazar, Kitapta sanatçılarla ilgili tekstlerde de özgün kalemini konuşturan Lütfiye Bozdağ, akademisyen kimliğinin yanında alternatif medyada yazdığı sanat eleştirileri ve politika yazıları ile tanınmaktadır. Bozdağ, Mine Sanat Galerisi'nin, bu kitap ile sadece döneminin tanıklığını yapmakla kalmadığını, galeri sergilerinden derlenmiş arşivleriyle hem galeri tarihinin, hem de bir dönem Türkiye sanat tarihinin bir tür kaydını tutarak bellek oluşturduğunu vurguluyor.


Opening: August 21st 2015, 7.30 p. m. The question concerning the definition of art is inseparably linked to that of art's owner. At the same time, however, it is anything but easy to clarify art's ownership structures. And it is no wonder when it is claimed by various sides, by the state and capital, religion and enlightenment, by those for whom art is produced and the institutions they have established, by its connoisseurs and the proverbial 'people' to whom to directs itself in all its alleged generality and for whom it is supposed to be available everywhere and at any time without presuppositions. It is firstly the artists themselves especially in practice who lay claim to art because no others 'could' and can as readily and as freely mandate it. The more self-assured the claims to art are advanced and the more absolutely they are enforced, the more controversial it becomes and consequently less available. There is no such thing as the art of the Turks just as there is no such thing as the art of the Germans, of the Vatican, the Sheikha Hoor Al-Qasimi or an art of critical practice. The Art of the Turks can consequently only but after all at least be a fiction. Curated by Manuel Graf and Hans-Jürgen Hafner, The Art of the Turks produces a fiction. Based on specially conceived artistic contributions, historical and current artworks, publications and documents, lectures and talks, the exhibition imagines a modern art of the Turks from today's perspective. The Art of the Turks is the draft of a hypothetical state art that is simultaneously the collection of concrete, historical and contemporary forms of artistic expression and the subjective claims made on art. The Art of the Turks establishes a point of convergence between the most different claims made on art while revealing at the same time the impossibility of such a convergence.


Üretim Bandı, Eskişehir Atölyelerini ve sanatla ilgili insanlarını bir araya getirmek, birlikte çalışmalarını sağlamak, Atölye olmaya özendirmek, özgün ve alternatif sanat işleri üretmek, aynı çatı altında tasarım ve uygulamayı gerçekleştirmek amacıyla yola çıkan bir grup insanın başlattığı ve kısa sürede Eskişehir sanatçıları tarafından benimsenen yeni bir oluşumdur. Üretim ve ortak çalışmayı hedefler. Genç, dinamik ve atak bir sanat oluşumudur.. Dayanışma ve paylaşma esasıyla hareket eder. Umudu yeniden üretmek, eğitimini tamamlamış ve mecrasını bulamamış sanat ve tasarım kişilerini yüreklendirerek, birbirini tamamlayan bir bant algısıyla çalışma yürütmek amacındadır. Küreselleşen dünyaya yerel bir başkaldırıdır. Atölyeleşmeyi sonuna kadar savunur, atölyesi olmayanlarla dayanışarak, paranın hükmünün olmadığı gerçek paylaşım olanaklarını araştırır. İlk etkinlik olarak da 9. Pişmiş Toprak Sempozyumu'nda 40 sanatçı ile ortak bir sergi ve yanı sıra Üretim Bandı adı verilen sembolik bant üzerinde çeşitli satış ve yerinde üretim deneyimleriyle yer alacaktır. ÜRETİM BANDI oluşumu daha sonra çeşitli etkinliklerle çalışmalarına devam edecektir. Bu devinim meydan okur. Karşıdır, ikili değil, çelişki barındırmaz. Parodoksu istemez; katıksızdır, apaçık ortadadır. İster Yatay düzlemde, ister dikey surette. Yansız, çıplak, olduğu gibi, olduğu kadar. Bütünü toplar: Bütünseldir. İndirgenemeyen bir şaşırtıcılığa ve yitimsiz gülen yüzlere sebeptir. Belirgin Gösterimler; coşkulu, biçimseldir. Gösterge: Alegorik... Değer: Ayrık ve ilkeseldir. Gösteren: Etkin, etken bir gerçekliktir. Fokus, estetik olana tanıklık eder. Örtüsüz, Şeffaf yüzeyler derin tözü işaret ede. Değiş-Tokuş, simgeler üzerinden öznel bir üretimi doğurur. Söylem, eylem aldatımsız bir yoruma götürür. İkona kırıcılık, ayrık, cazibeli, doğaüstü, orgazmik tutkudur. Değişke; ayrımsız söz işaretler idi. İmge ise kinetik analizin manası olur. Tersine gerçek dışılık, müstehcen, olağanüstü bir şekilde eşzamanlı ve çok boyutlu olabilir. İç uzam da; çoğul fabrika gibi bir bütünü anlatır. Aslında tezgah gibi... Herkes kolon, kiriş misali yaratımın cesaret odağı oluverir. Bireysel olmayan kolektif akış bu döngünün etkileşimi ile yol alır.


Yılın merakla beklenen uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek. İspanya'dan Çin'e, İtalya'dan Bulgaristan'a, 27 ülkeden 87 galeri ve 400'den fazla sanatçının katılacağı fuar, bir kez daha sanat tutkunlarının odağı olacak. Türkiye'nin en prestijli uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL'ın üçüncüsü 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde gerçekleşecek. Genç yaşına rağmen kısa sürede İstanbul'un en önemli sanat etkinliklerinden birine dönüşen ARTINTERNATIONAL'ın yönetmenliğini bu yıl da Dyala Nusseibeh, sanat yönetmenliğini ise Stephane Ackermann üstleniyor. Konuklarını bir kez daha Haliç Kongre Merkezi'nde karşılayacak fuara bu yıl 27 ülkeden 87 seçkin galeri ve 400'den fazla sanatçı katılacak. İstanbul'dan Leyla Tara Suyabatmaz ve Yeşim Turanlı, Viyana'dan Ursula Krinzinger ve New York'tan Leila Heller'den oluşan seçim komitesinin Avrupa, Amerika, Ortadoğu ve Asya'yı kapsayan geniş bir bölgede yaptıkları değerlendirme sonucu 87 galeri İstanbul'da sanatseverlerle buluşacak. Dünyanın en köklü ve seçkin galerilerinden Paul Kasmin Gallery, Pearl Lam Galleries, Gallery Lelong, Deweer Gallery, Robert Miller Gallery'nin bir kez daha heyecan verici işlerle yer alacağı fuara, Londra'dan Victoria Miro, Bombay'dan Sakshi Gallery, Almatı'dan Aspan Gallery, Hong Kong'dan Galerie Du Monde ve New York ile Londra'dan Aicon Gallery ilk kez katılacak. ARTINTERNATIONAL, modern ve çağdaş sanatın ünlü isimlerini bu yıl da İstanbul'da buluşturmaya devam ediyor. İngiltere'nin en köklü galerilerinden Andipa standında Banksy'den David Hockney'e, Andy Warhol'dan Grayson Perry'e dünyaca ünlü pek çok sanatçının işini bir arada görme şansı bulacak olan sanatseverler ayrıca, ilham verici çizgileri ve heykelleriyle büyüleyen Fabien Merelle, 1988 Turner Prize ödüllü İngiliz heykeltıraş Tony Cragg, güncel sanatın en kışkırtıcı isimlerinden Jan Fabre, eserleri Smithsonian American Art Museum, Whitney Museum of American Art gibi önemli koleksiyonlara girmiş, özellikle suluboya resimleri ile bilinen Walton Ford, 60'lardan bugüne gerek kişisel, gerek kolektif işleriyle Amerikan modern sanatını derinden etkilemiş Claude ve Francois-Xavier Lalanne'nin eserlerini de izleyebilecekler. Fuarın merakla beklenen isimlerinden biri de sanat dünyasında Görünmez Adam olarak tanınan Çinli sanatçı Liu Bolin olacak. İşleri Türkiye'de ilk kez geçen yıl ARTINTERNATIONAL'da sergilenen ve büyük ilgi gören sanatçı, kamuflajı bir sanat eylemine dönüştürüyor ve kendini, seçtiği bir fonla aynı desene boyayarak gizleniyor. ARTINTERNATIONAL'ın bu yılki odak ülkesi 15 seçkin galeriyle İspanya olacak. Barselona'dan ADN Galeria, Angels Barcelona, Galeria Carles Tache, Galeria Joan Gaspar, Galeria Joan Prats, Galeria Senda, Galeria Sicart, Galeria Trama, Miguel Marcos Gallery, N2 Galeria, Poligrafa Obra Grafica, Galeria Valid Foto BCN; Madrid'ten Galeria Javier Lopez, Sabrina Amrani Gallery; Palma de Mallorca'dan da Galeria Horrach Moya'nın katılacağı fuar, İspanyol güncel sanatını keşfetmek için bulunmaz bir fırsat yaratacak. Yirminci yüzyıl modern sanatının en sıra dışı ve ilham verici isimlerinden sayılan Katalan sanatçı Joan Miro'nun resimlerinin de yer alacağı fuarda; politik ve aykırı çalışmalarıyla her seferinde tartışmalar yaratmış Güney Afrika asıllı Kendell Geers, çalışmaları MOMA'dan Tate'e, dünyanın bir çok önemli müzesinin koleksiyonunda yer alan, pop art'ın en önemli temsilcilerinden Alex Katz, The Guardian'ın çalışmalarını Andy Warhol ile Jacques-Louis David'in buluşması ifadesiyle andığı sıradışı ikili Muntean/Rosenblum ve iki yıl önce Carrona adlı çalışmasıyla fuarın ilgi odağı olmuş, bu yıl da kuru kafalardan oluşan heykeliyle Haliç terasında büyüleyecek Javier Perez gibi dünyaca ünlü isimlerin işleri de izlenebilecek. ARTINTERNATIONAL'ın Türkiye ayağında ise 12 galeri bulunuyor. Uluslararası sergileri ve başarıları dikkate alınarak yapılan seçim sonucu, . artSümer, Dirimart, Galerist, Galeri Nev, Galeri Zilberman, Pi Artworks, Pilot, Rampa, Sanatorium ve x-ist' gibi geçen yıl da katılmış galerilerin yanı sıra bu yıl Öktem&Aykut ve The Empire Project yeni galeriler olarak fuardaki yerini alacak. Türkiyeli galerilerin bu yılki sürprizleri arasında, sanatçılarının son çalışmalarının ilk kez ARTINTERNATIONAL'da sergilenecek olması da bulunuyor. Galeri Zilberman'dan Azade Köker, Guido Casaretto, Walid Siti ve Alpin Arda Bağcık'ın; Galerist'ten Şakir Gökçebağ, Seza Paker, Rasim Aksan ve Ali Emir Tapan; Pi Artworks'ten Yeşim Akdeniz, Volkan Aslan, Nancy Atakan, Horasan, Nejat Satı, Gülay Semercioğlu, Mehmet Ali Uysal ve Paul Schwer'in; Pilot Galeri'den Murat Şahinler ve Elmas Deniz'in; Rampa'dan Erinç Seymen, Nilbar Güreş, Selma Gürbüz, Servet Koçyiğit ve Ahmet Oran'ın; x-ist'ten Burcu Perçin, Burçin Başar, Ali Elmacı, Ansen ve Serkan Adın'ın ve Sanatorium'dan Erol Eskici'nin yeni işleri ilk kez ARTINTERNATIONAL'da görücüye çıkacak. Fuarın bu yılki yeni galerileri Öktem & Aykut, Elif Boyner ve Lara Ögel'in yeni projeleriyle katılırken, The Empire Project de usta sanatçı Mehmet Güleryüz'ün son çalışmalarını ilk kez fuarda sergileyecek. . artsümer, sanatçısı Erdal Duman'ın metal ve bronz heykellerinin yanı sıra cam gözyaşı şişelerinden oluşan devasa enstalasyonuyla merak uyandırırken, fuara Ankara'dan katılan Galeri Nev de bizi yeni bir isimle tanıştıracak ve Mehtap Baydu'nun Türkiye'deki ilk kişisel sergisine evsahipliği yapacak. Fuarda ayrıca Fransız feminist sanat akımının 70'lerdeki öncü temsilcilerinden Nil Yalter'in daha önce yurtdışındaki fuarlarda gösterilmiş ve büyük ilgi görmüş işleri Türkiye'de ilk kez ARTINTERNATIONAL'da Galerist standında izlenebilecek. Satyr II dünyada ilk kez ARTINTERNATIONAL'da! Türkiye çağdaş sanatının önemli isimlerinden bazıları da yabancı galerilerle birlikte İstanbul'a geliyor. Bunlar arasında, Edouard Malingue Gallery'den Nuri Kuzucan ve Galerie Lelong'dan Ramazan Bayrakoğlu da bulunuyor. Hiper gerçekçi resimleriyle dünyaca tanınan Taner Ceylan'ın geçen yılki solo sergisiyle fuarın en çok ilgi gören galerilerinden birine dönüşen Paul Kasmin Gallery, Ceylan'ın Golden Age/Altın Çağ serisinden son çalışması Satyr II'nin dünya gösterimini ilk kez ARTINTERNATIONAL'da yapacak. ARTINTERNATIONAL'ın Haliç Kongre Merkezi'nin terasına özel hazırlanan açık hava heykel galerisi By The Waterside, bu yıl da fuar ziyaretçilerini sahilde karşılayacak. Haliç'in eşsiz görüntüsüyle bütünleştirecek By The Watersideda bu yıl; Filibeli galeri Sariev Contemporary'den Rada Boukova ve Stefan Nikolaev, Barselona'dan Galeria Carles Tache Projects'ten Javier Perez, Aspan Gallery'den Yerbossyn Meldibekov, Dirimart'tan Ichwan Noor, Galerist'ten Şakir Gökçebağ, Pi Artworks'ten Paul Schwer, Galeri Zilberman'dan Guido Casaretto ile Walid Siti ve Lisabird Contemporary'den Karl Karner'in heykelleri sergilenecek. Bu yıl da Stephane Ackermann'ın direktörlüğünde hazırlanan programda, tanınmış sanatçılar tarafından hazırlanmış performanslar ve enstalasyonların yanı sıra Türkiye'den ve yurt dışından küratörler, enstitüler ve güncel sanat platformlarının katılımıyla gerçekleşecek etkinlikler de bulunuyor. Fotoğraf sanatçısı Ali Taptık, kendi mesleğinin özüne dair duyduğu meraktan yola çıkarak fuara özel hazırladığı serisi It's Not Fairi ilk kez sanatseverlere sunarken, hayatını New York ve İstanbul'da sürdüren, iki farklı kentte yaşamanın karşılıklı etkileşimlerini işlerine taşıyan Arslan Sükan, fuarın günlüğünü tutar gibi çektiği ziyaretçilerin fotoğraflarını sergileyecek. Dominique Petitgand, fuara La gorge seche adlı ses, gürültü, müzik ve sessizlik içeren ses enstalasyonu ile katılırken, New Yorklu sanatçı Maya Hayuk, baş döndüren renk ve ışıklarıyla, politik, aktivist ve aynı zamanda espirili, görsel bir saykodelik deneyim sunacak. Bu yılki Venedik Bienali'nin Altın Aslanlı Ermenistan Pavyonu'nda yeni işleriyle büyük ilgi gören Hera Büyüktaşçıyan ise, mavi sahne perdeli enstalasyonu Falling Watersta, fuar alanını adeta bir nehre dönüştürecek. Fuarın bu yılki performansları ise Burçak Konukman ve Nevin Aladağ'dan geliyor. Berlin'de yaşayan Burçak Konukman, I Am An Independent Artist adlı performansında bağımsız hareket halindeki standıyla fuar alanında gezerken, Nevin Aladağ, Move adlı performansında kamusal alanda hareket etmenin farklı yollarını araştıracak. Son iki yıldır olduğu gibi Başak Şenova küratörlüğünde hazırlanan Sahnedeki Videolar bölümünde Harabeler ve Yaralar temasıyla kişisel hikayelerin, anıların ve hayallerin saklı yol haritalarının izini süren işler izleyiciyle buluşuyor. Üç bölümden oluşan bu seçkide Javier Perez, Payam Mofidi, Levi van Veluw, Claudia Larcher, Hacer Kıroğlu, Juan Pablo Ordunez / MawatreS., Amparo Sard, Oliver Ressler, Karen Mirza & Brad Butler, Maria Friberg, Joanna Rajkowska ve Aglaia Konrad'ın videoları yer alıyor. ARTINTERNATIONAL'ın büyük ilgi gören bölümlerinden Alternatiflerin bu yılki küratörü ise İtalyan sanatçı ve yazar Paolo Chiasera olacak. Kar amacı olmayan sanat grupları ve sanat projelerini bir araya getiren bu bölümde Türkiye ve İngiltere'den toplam 8 inisiyatif katılıyor. 5533, Near East, Protocinema, SPOT ve Torun gibi geçen yıl da katılan grup ve inisiyatiflerin yanı sıra bu yıl, David Robert Foundation, Masa Projesi ve Nesin Sanat Köyü, ARTINTERNATIONAL'a ilk kez merhaba diyecek. 4-6 Eylül tarihleri arasında yapılacak ARTINTERNATIONAL'ın mekanı bu yıl da Haliç Kongre Merkezi olacak. İstanbul'un tarihsel bölgelerine bakan eşsiz manzarasıyla özellikle uluslararası konukları baştan çıkaracak bu mekanın tasarımını geçen yıl olduğu gibi Erhan Patat yapacak. patat architecture + design'ın kurucusu olan Patat, MSW Architekten, Venedik Mimarlık Bienali'nde sergilenen işleri ve özellikle Irak asılı Ingiliz mimar Zaha Hadid ile yaptığı ortak projelerle tanınıyor. ARTINTERNATIONAL'ın online sanat sitesi artsy. net ile işbirliğini bu yıl da sürdürüyor. Sanatseverler açılıştan önce ARTINTERNATIONAL'ı artsy. net'ten online izleyebilirken, sergilenecek sanat eserlerini fuar tarihleri arasında online olarak da satın alabilecekler. ARTINTERNATIONAL, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. Fuarın biletlerinde ücret artışı olmayacak ve geçen yıl olduğu gibi günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 2 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu. Biletler biletix'ten ya da Haliç Kongre Merkezi'nde bulunan gişelerden alınabilecek. Geçen yıl ikinci yılı olmasına rağmen yılın en rağbet gören sanat etkinliklerinden biri olan ARTINTERNATIONAL'ı 20 binden fazla kişi izlemişti. 26.500 milyon Euro'luk satışın yapıldığı fuar, 1500'ü aşkın yabancı koleksiyoner ve sanat tüccarını İstanbul'da buluşturmuştu. Türkiye, Orta Doğu ve ötesine odaklanan, koleksiyonerlere uluslararası çağdaş sanata rakipsiz erişim imkanı yaratmayı ve evrensel sanat toplumunu birbirine bağlamayı amaçlayan ARTINTERNATIONAL, dünyanın önemli sanat fuarlarındaki ortaklıklarıyla tanınan Angus Montgomery ile Türkiye'nin önde gelen fuarcılık şirketlerinden Fiera Milano İnterteks'in işbirliğiyle yapılıyor.


Çağdaş sanatın ülkemizdeki en önemli temsilcisi Özdemir Altan, Soyağacı başlıklı sergisi ile 2 Eylül 2015 tarihinden itibaren Mine Sanat Galerisi Palmarina mekanında izleyiciyle buluşuyor. 30. kuruluş yıl dönümünü kutlayan Mine Sanat, ülkemiz çağdaş sanat ortamında üstlendiği misyona 30. yılında da devam ediyor. Günümüz usta sanatçılarının bugünlere gelişinde derin katkıları bulunan Mine Sanat, geçmişte de birçok projesini desteklediği, çağdaş sanatın en önemli ismi; Özdemir Altan'ı sanatseverlerle buluşturuyor. Ülkemizde çağdaş sanatın ilk örneklerini vererek bu alanda öncü konumunu koruyan Özdemir Altan, kendinden sonra yetişen sanatçıları da son derece etkilemiştir. Plastik unsurlardan öte sanatın barındırdığı kavramlarla ilgilenen sanatçı, üretilmiş yapıt yerine üretim fiilinin kendisine odaklanan çalışmalarıyla tanınmıştır. Özdemir Altan Soyağacı başlığı altında topladığı çalışmalarıyla birlikte; ilk defa bu sergide izlenecek eserlerden oluşan bir seçkiyi, Bodrum'da sanatseverlerle paylaşıyor. Serginin açılış kokteyli 2 Eylül 2015, Çarşamba Saat: 18:30'da, Mine Sanat Yalıkavak, Palmarina mekanında, sanatçının katılımıyla yapılacaktır. Tüm sanatseverler davetlidir.


Nefes darlığı ve kalp yetmezliği nedeniyle bir süre önce hastanede tedavi altına alınan Oktay Akbal, 28 Ağustos 2015 tarihinde (92 yaşında) Muğla'da hayata veda etti. Oktay Akbal'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 20 Nisan 1923 tarihinde İstanbul'da doğdu. Avukat Salih Şehabettin Bey'in oğlu, ilk gerçekçi Türk romancılardan Ebubekir Hazım Tepeyran'ın ana tarafından torunudur. Kumkapı'daki Saint Benoit Fransız Lisesi'nde başladığı ortaöğrenimini, 1942 yılında İstiklal Lisesi'nde bitirdi. Bir süre İstanbul Üniversitesi Hukuk (1944) ve Edebiyat (1946) fakültelerine devam etti, ancak yüksek öğrenimini yarıda bırakarak kendini yazarlığa verdi. 1943 ve 1944 yıllarında Servet-i Fünun Uyanış dergisinde sekreterlik, 1947 ve 1951 yılları arasında Milli Eğitim Bakanlığı Tercüme Bürosu'nda memurluk yaptı. Fakat yaşamını asıl anlamda gazetecilik yaparak kazanmıştır. 1939 ve 1940 yıllarında Yeni Sabah ve İkdam gazetelerinde çevirileri ve öyküleri yayımlanmıştır. 1944 ve 1946 yılları arasında Vakit gazetesinde eleştiriler ve tanıtma yazıları yazmıştır. Büyük Doğu dergisinde her hafta Dünya Fikir Sanat Hareketleri sütununu yazmış, 1951 ve 1956 yılları arasında Vatan gazetesinde, düzeltmen, sekreter ve yazı işleri müdürü olarak çalışmıştır. 1956'da köşe yazarlığına başlamıştır. 1985 yılından itibaren Hürriyet gazetesi için köşe yazarlığı yapan Akbal, daha sonra Milliyet gazetesinde çalışmıştır. Halen Cumhuriyet gazetesinde köşe yazarlığına devam etmektedir. Öykü yazmaya ilkokul yıllarında başladı. Çeşitli çocuk dergilerinde öyküleri yayımlandı. 1939'da, henüz lise öğrencisiyken yazdığı bir öykünün İkdam gazetesinde yayımlanmasıyla edebiyat dünyasına girdi. İkdam ve Yeni Sabah gazetelerinde hemen her gün bir öyküsü; Bin Bir Roman, Çocuk Haftası, Yıldız gibi gazete ve dergilerde yazıları, öyküleri ve çevirileri yayımlandı. Akbal'ın asıl anlamda öyküye yönelmesi Sait Faik'in Semaver adlı kitabını okumasından sonra başlamıştır. Servet-i Fünun Uyanış dergisinde çalıştığı sıralarda başlayan eski yeni tartışmalarının ve yeni edebiyatın içinde yer alan Akbal'ın sanatında böylece asıl edebiyatçı dönemi açılmıştır. Kendi yaşam deneyimlerinden, çocukluk anılarından yola çıkan, küçük kent insanını da gözardı etmeyen duygulu öyküler yazmaya başlamıştır. Bunlar toplumsal olaylarla ilgili gözlemlere değil, anılara ya da düşlere dayalı, içe dönük hikayelerdir. Akbal hikayeleri, Behçet Necatigil'in deyişiyle Konulu hikayeler değil de, belli konular çevresinde oluşan anılar toplamıdır. Yazın çevrelerinde geniş ve olumlu yankı yapan Önce Ekmekler Bozuldu adlı ilk kitabını 1946'da çıkarmıştır. Onu, 1949'da Aşksız İnsanlar izlemiştir. Garipler Sokağı ve Bizans Definesi adlı kitapları Rusçaya; Dondurmalı Sinema Sırpçaya çevrildi. Suçumuz İnsan Olmak adlı kitabı Erdoğan Tokatlı yönetiminde 1986 yılında filme çekildi.


Ai Weiwei orta yaşlarda bir Çin'li, babası önemli bir şair, Ai Qing ama biraz derine indiğimizde, baba ve oğulun geçmişiyle ilgili inandırıcı bir özgeçmiş'e'ye rastlamıyoruz. Weiwei 17 yaşında Amerika'ya sinema okumaya gidiyor! Daha sonra NewYork'da undergraund ortamı ve de Andy Warhol bir usta olarak; provacation sanatı adına onu etkiliyor. 1989 Tian'anmen başkaldırısıyla kendini duyuruyor Wai, yaptığı açlık grevi kendisine aktüel bir önem kazandırıyor. Dikkat edelim; bu senaryoda karanlık noktalar çok fazla; Wei'nin varoluşu yani Amerika'ya gidişi, sanat dünyasına yaklaşısı, Pekin'de bir gurup öğrencinin başkaldırışı, açlık grevi ve de babasının hastalığı nedeniyle Çin'e dönüşü daha sonra kendine yakıştırdığı manupuleteur tavrıyla gözaltı, tutuklamalar vs. Tek slogan Özgürlük ve Demokrasi ama kimin için ve neden sorusuna yanıt yok. Önce yine açtığı bayrağın simgesine gelelim: Çin'de İnsan Hakları, demokrasi! Söz konusu olan bu ülke nüfus olarak 1.3 milyar ve de kapitalizmin merkezi, neyi dinamitlemek İnsanı tanımlamadan, şu günü gününe yaşadığımız, tanık olduğumuz insana dair sığlaşmaya görücü kaldığımız, hiç bir çözüm getiremediğimiz sürece. Önümüzdeki bir kaç yıl içinde Çin, bugüne kadar yaptığı doğum kontrolünü de hafifletecek ve de göreceğiz dünya nüfusunun hangi boyutlara geleceğini. Bu gibi sloganlarla kendine sanat adına bir dokunmazlık, notoriete sağıyor ve de Contemporary lobisinde yaptığı komplo teorileri ve hayalleriyle de Kassel- documanta-, Tate Modern, New York MoMa, Martin Grapius Müzesi Berlin, tüm Bienaller vs. kapıları ardına kadar açılıyor. Tüm bu sembol- simge adına yapılan tonlarca objet'nin gereksizliğini düşünürken, bunu sergileyen Alman galerisi Heugerrisemschneider, Amerikan Fondation Michigan a iyi bir fiyata sattı. Kanımca her şey satılık! 100 adet kök-kütük; kimsenin müdahalesi olmadan köklerinden sökülmüş bu ağaçlar kendi anlatımlarını tek başına yapıyor ama biraz düşünelim; kimliğini, varoluşunun izlerini yitirmek adına yapılmak istenen kavram bu müzeye kaça mal oldu? Conceptuel'i yani kavramı; bir şiir, roman, sinema, afiş daha iyi yaparken bu sirk'e ne gerek var! Yine 2007 de Documenta'yı bu angaryaya sokuyor Wei; Mao'nun ve de Komünist Partisinin din'i dinamitlemesine karşı; yıkılmış 12 yüzyıl Ming El Quing Tapınağının kapı ve pencerelerini Kassel' e taşıtıyor. Sergiden sonra ne yaptıklarını düşündüm! Documenta'nın Wei'ye karşı duygusallığı, ona sınırsız proje yapma olanakları verince; bu kez herhangi 1001 Çin'li kadının Kassel'e daveti. Amaç, gelen davetlilere verilen fotoğraf makineleriyle bir hafta sonu kentte çektikleri fotoğrafları sergilemek. Kendi mekanlarından hiç çıkmamış bu insanların Kassel kentini nasıl gördüğü! Sosyal bir anket mi? Bilinmez ama geriye binlerce bulanık foto ve de önemli bir fatura kaldığı bir gerçek. Yine dönüp dolaşıp eski ve yeni, değişim, ağaç ve plastik. Kasaba ve köylerden toplanmış bu yaşamış tabureler kendilerini Berlin'de buluyorlar. 2013 Venedik Biennali'de de Alman pavyonunda 886 tabure sergiliyor Ai Weiwei. Shangai'daki atölyesinin urbanism adına yıkımı da Wei'ye böyle bir instalation yaptırıyor; anlatılan yine dynastie kiremitten betona acılı geçiş! 2007 Bejing olimpiyatları; ünlü stadın yapımını bir İsviçre firması Herzog & Demouron alıyor; 800 milyon doları aşan önemli bir sipariş, form olarak kuş yuvası, ilginç, önemli bir proje. Bir süre sonra Ai Weiwei'nin ihalede aracı olup, önemli bir rol oynadığı ortaya çıkıyor. Ne kadar para kazandığını bilmiyoruz ama ülkesiyle ilişkisinin bir başka delili, Çin'nin de Contemporaryyi iyi kullandığının açık örneği. Buna benzer anımsatmalar örneğin Marilyn Monroe misali ama instantane, çaktırmadan yapılan, sonra da internetle dünyaya başkaldırı olarak dağıtılan basit bir provokasyon. Bu parmak tüm sanata yapılan bir jest, politik amacından öte. Sanatın varoluşundaki hayal kurgusu uzaktan yapılmış bir parmak çıkartmakla ruhunu yitiriyor, amacından saptırılıyor, Marcel Duchamp fazla uzak değil. Beuys Documenta'nın parkına 7000 meşe ağacı dikerek doğaya gönderide bulunuyor ve de bronz bir kazma da bir sembol olarak anıtlaşmış. 10 yıl sonra Beuys tonlarca granit bloklarını documentanın önüne yığmış, nedense hep görsel yargılarız ama ben daha gerçekçi düşünerek bunun organizasyonunun zor olduğunu düşünüyorum! Sonuçta, belki başka bir amaçla başlanan ama tekrarlar sonucu amacından saptırılıp, sosyal-politik kimliğiyle sanattan uzaklaşan Documenta ve de tüm Biennaller, varolmak ve aktüaliteyi sürdürmek adına sıkıntı mekanları olmak çizgisine geldiler. Bir büyük sirklerdeki zorunlu tüm atractionlar gibi o kadar görülmüş ki çocukları bile şaşırtmıyor!