-18.10.2015- Pilsen / Çek Cumhuriyeti UNESCO-IAA/AIAP Dünya Sanat Birlikleri 18. Genel Kurulu 14-18 Ekim 2015 tarihleri arasında Çek Cumhuriyeti'nde Pilsen'de düzenlendi. 25 ülkenin katılımıyla gerçekleşen UNESCO-IAA/AIAP Dünya Sanat Birlikleri Genel Kurulu'nda 2015-2019 Dönemi Yönetim Kurulu ve Dünya Başkanı seçimi dün yapıldı. Türkiye Komitesi, Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği Başkanı Bedri Baykam, dört yıl için UNESCO-IAA/AIAP Dünya Başkanı seçildi. Fransa delegesi Anne Pourny ikinci başkanlık görevini, Porto Riko delegesi Marta Mabel Perez saymanlık görevini üstlendi. Asya-Pasifik Koordinatörü GüneyKore delegesi Cho Kang Hoon, Avrupa Koordinatörü Slovakya delegesi Pavol Kral, Latin Amerika Koordinatörü Meksika delegesi Dolores Ortiz, Afrika Koordinatörü Gana delegesi Franklyn King Glover olarak belirlendi. Diğer Yönetim Kurulu Üyeleri: Katarina Jönsson Norling, Maria Moroz, Christos Symeonides, Ryoji Ikeda. Genel Kurul'da ayrıca Onursal Başkan ünvanı 2011-2015 Dönem Başkanı Rosa-Maria Burillo ve Yönetim Kurulu eski Üyesi İsveç delegesi Anders Liden'e; Onursal Danışman ünvanı ise 2011-2015 Dönem İkinci Başkanı Norveç delegesi Grete Marstein, Asya-Pasifik Koordinatörü Japon delegesi Kaan İrie ve Afrika Koordinatörü Anton Loubser'e verildi. Seçimden sonra Bedri Baykam başkanlığında devam eden Genel Kurul'a sanatçı haklarını ve sanatçının yaşam koşullarını savunan 5 önerge sunuldu ve kabul edildi. Bunların en ilginçlerinden biri, kamuya açık alanda sergilenen sanat eserlerinin teşhirinden, görsel sanatçıların da aynen eserleri radyoda çalınan müzisyenler gibi bir maddi karşılık almalarını öngören sunumdu. 1948 yılında gerçekleşen 3. UNESCO Genel Kurulu'nda sanatçıların hangi açılardan UNESCO'nun amaçları doğrultusunda yol alabileceğine ve karşılarına çıkan politik, sosyal ve ekonomik engellerin neler olduğuna dair sunulan öneriyi takiben, 1952 yılında ünlü İtalyan sanatçı Gino Severini başkanlığında düzenlenen Uluslar arası Konferans ile sanatçıların çalışma koşulları ve özgürlük alanlarının genişletilmesi konuları daha da detaylı olarak gündeme getirildi. Venedik'te 23 Hükümet ve 19 ülkeden 48 dernek bu yapıyı taşıyacak bir uluslar arası ressam ve heykeltıraşı bir araya getirecek bir oluşumu, Paris'te UNESCO binasında açtılar. 1954'te, yine Venedik'te, tüm kuruluş çalışmalarını tamamlayan oluşum, 18 ülkenin delegasyonlu katılımı, 22 ek ülkenin de dışarıdan gözlemci olarak yer alışlarıyla açıldı. Aralarında Geoges Braque, Joan Miro, Hans Hartung, Andre Masson, Laurencin, Victor Vasarely, Henry Moore, Cesar, Calder ve Soto gibi sanatçıların başından beri üyesi olup destek verdikler oluşum, o günden itibaren UNESCO'nun doğrudan partneri olan uluslararası sivil toplum kuruluşlarından biri olarak faaliyet gösteriyor. Dünyanın değişik yerlerinde sürekli olarak sanatçı hakları ve ifade özgürlüğünün korunması doğrultusunda çalışmalar yapan IAA/AIAP'ın Genel Merkezi Paris'te UNESCO binasında yer almaya devam ediyor. Baykam, UPSD'nin 1989-90'da kuruluşunu gerçekleştiren ilk yönetim kurulunda yer aldıktan sonra, 2006 yılında UPSD'nin Başkanlığına seçildi ve o tarihten beri bu görevini sürdürüyor. Sanatçı aynı zamanda daha önceki dönemde de UNESCO-IAA/AIAP Avrupa ve Dünya Yönetim Kurulu'nda yer aldı. 2011 yılında Guadalajara/Meksika'da düzenlenen 17. Dünya Genel Kurulu'nda Türkiye Komitesi adına verdiği önergenin oybirliğiyle kabul edilmesiyle, Leonardo da Vinci'nin doğum günü olan 15 Nisan Dünya Sanat Günü olarak kabul edildi ve 4 senedir kutlanıyor. 2015'te de yine 40'ı aşkın ülkede ve Türkiye'nin birçok noktasında kutlandı.


- Ekrem Kahraman'ın büyük boyutlu çalışmalarının yer aldığı - 1980'li yıllarda Çukurova'nın uçsuz bucaksız pamuk tarlalarının resmedildiği bir döngüden seneler içinde boşlukları artan bir soyut anlatıma doğru devinen, geleneksel tuval resmi malzemelerini kullanarak çağdaş resmin izleklerini süren Kahraman bu son çalışmalarında tıpkı insan bedeni üzerine düşünen çoğu çağdaş sanatçı gibi kendisinin de yeryüzü bedenleri üzerine eylemler ve kavramlar yüklemeyi denediğini söylüyor. Sanatçı, artık bütün dünyada insanın onca bilgisel, felsefi, teknolojik gelişmeye rağmen sanki hayatın ve gelecek kaygısının yine de ancak temennilerle, dualarla aşılıp yaşanabildiğini, bu yüzden resimlerinde kendince bir tür sonlar ve başlangıçlar izleği kurduğunu söylüyor. Sanatçı, sanat, kültür ve bilim dinleri de dahil bütün kadim dinler karşısında insanlığın ve toplumların tek taraflı bir edilgenlikten öteye geçemediklerini, bu nedenle resimlerinin de bir tür bu duyuma karşı imgelerle bezeli olmasını önemsediğini belirtiyor. - Milli Reasürans Sanat Galerisi'nde 21 Kasım'a kadar ziyarete açık olacak sergiyle ilgili hazırlanan katalogda sanat tarihçi Barış Acar sanatçının yapıtlarıyla ilgili şunları söylüyor: - ... Kahraman'ın işlerinin belirli bir optik geleneğe yaslanan yönleri, kendine özgü resimsel tercihleri ve bu tercihlerden sapma anları var. İşte benim amacım bu resimsel amaçların niteliğine, onlardan sapma anlarına ve giderek karşımdaki bu resimleri sanat yapan şeyin ne olduğuna yaklaşmaya çalışmak oldu. Bir adım daha öteye geçmeme izin verilirse, sanatçının da, Kant'ın Yargı Yetisinin Eleştirisi'nde ele aldığı anlamda yapıtın ruh'unu ima ederek, temsil sorunlarının ötesinde sanatsal anlamda bir yaşama karışma girişimi içinde olduğunu düşünüyorum. Aksi takdirde resimlerinin üzerine konmuş boya tuşelerini açıklamak imkansız olurdu. Renkle boya arasında sürekli bir gerilim var bu resimlerde. Çoğunluğun aksine onlara bakarken ben hiçbir zaman ova, bozkır, toprak, tente, çadır, bulut vb. temsiller görmedim. Hatta bu açıklamaları okuduğumda dönüp dönüp resimlere yeniden bakma ihtiyacı duydum. Hakikatten bu sözcüklerle baktığımız zaman gördüğümüz şeylerin doğru tasvir edildiğini düşünmemek garip kaçıyor. Ancak nesnelerin kimliğine dair bu yaman saptamalar, ne bulutun neden sürekli karşımıza çıktığını açıklıyor ne de resme bir anda küçük dairesel noktaların, renk plakalarının, geometrik formların, uzun çubuksu yapıların, kimi zaman serigrafiyle aktarılmış fotoğraf parçalarının girişini anlamlı kılıyor. Zaman zaman boya ile renk arasında ressamın eylemini seziyoruz. Ancak o bunda da ısrarcı değil. Resmin başka bir köşesinde tümüyle suskun ince bir renk tabakası karşımıza çıkıyor. İçinden geldiği ve dışına doğru baktığı geleneklerin harmoniye oturmayan sesleri gibiler. Yan yana ama iç içe değil. Mesafe olarak andığım renk bölgeleri bu iki gelenek arasındaki ayrımı yaratıyor bir yandan. Boya ve rengi ayırdığı gibi, ressam ve resmini de birbirinden ayırıyor. Bunun aynı zamanda kavramsal bir inşa ve politik bir tutum olduğunu öne sürebilir miyiz? Ekrem Kahraman resmi sanat tarihinin usturasını vurduğu yeri çok güzel gösteriyor bize. Akademik dilin kurallarını ve o dilden kendini dünyaya fırlatmayı deneyen sanatçıyı... Bu da bize aşağı doğru çalışan usturanın yukarı doğru da aynı serilikte kayabileceğini bir kez daha anımsatıyor. 1971 yılında İstanbul Eğitim Enstitüsü Resim Bölümünden mezun oldu. Çeşitli Ortaöğretim kurumlarında öğretmenlik yaptı. 1989 yılında öğretmenlikten ayrılarak sanatçı yaşamını tercih etti. Plastik sanatlar alanında teorik yazılar yazdı. Yazıları Sanat Çevresi, Türkiye'de Sanat, Genç Sanat, Çekirdek Sanat, CEY Sanat, rh+ Sanart ve Artist sanat dergileri ile Bosphorus SANAT gazetesinde yayımlandı. 2007-2008 yılları arasında Sanatçının Atölyesi dergisini yayımladı. Yayımlanmış 5 şiir kitabı Sessiz Bir Aşkı Dillendirmek 1985, Rıhtım ve Ihlamur 1987, Fısıltılar ve Çığlıklar 1992, Üşümez mi Sandın Meşe Ağacı Soğukta 2011 ve Aşk olsun Hayat isimli bir toplu şiirler kitabı ile bir seçme şiirler kitabı yayımlandı. Ayrıca sanat ve sanatçılar üzerine deneme yazılarının yer aldığı Ateşin Peşinde isimli bir kitabı bulunuyor. Yurtiçi ve yurtdışında 80'nin üzerinde kişisel sergi açtı; çok sayıda karma ve grup sergilerine katıldı, ulusal ve uluslararası fuarlarda yer aldı. 16 ödül kazandı. Sanatı hakkında birçok kitap, katalog ve broşür yayımlandı; iki belgesel film çekildi. Çok sayıda ulusal ve uluslararası koleksiyonlarda resimleri bulunuyor. İstanbul'da yaşıyor. He was born in Tarsus in 1948. He was graduated from Istanbul Education He has worked as a teacher at various colleges. In 1989, he prefers artist live hood by resigning from being a teacher. He has written theoretical papers about plastic arts. His papers are published in art magazines; Sanat Çevresi, Genç Sanat, Çekirdek Sanat, CEY Sanat, rh+ Sanart, and Artist. In 2007, he has started to publish the magazine of Sanatçının Atölyesi. Besides his 5 published poet books (Sessiz Bir Aşkı Dillendirmek 1985, Rıhtım ve Ihlamur 1987, Fısıltılar ve Çığlıklar 1992, Üşümez mi Sandın meşe Ağacı Soğukta 2011, one collected poet book named Aşk Olsun Hayat and one selected poets book were published. Also he has a book which includes essays on art and artists. He has opened more than 80 individual exhibitions in domestic and abroad. He has joined a lot of mix and group exhibitions, national and international fairs. He won 16 awards. Lots of book, catalog and brochure were published about his art. Two documentary films were produced about his art. His paintings are in many national and international collections. He lives in Istanbul.


Türkiye'nin simge gazeteci ve yazarlarından Çetin Altan (88), tedavi gördüğü hastanede zatürreye bağlı solunum yetmezliği ve septik şok nedeniyle yaşamını yitirdi. Çetin Altan'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 22 Haziran1927'de İstanbul'da doğdu. Dedesinin babası Kırım'dan göç eden arabacı Ahmet Kıpçakski, dedesi Tatar Hasan Paşa idi. Babası hukukçu Halit Bey, annesi Nurhayat Hanım'dır. Galatasaray Lisesi'ni, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. 1943-1944'de Çınaraltı, Varlık, İstanbul ve Kaynak'da şiirleri ve düz yazıları çıktı. İlk kitabı Üçüncü Mevki1946'da yayınlandı. Ulus gazetesinde muhabir olarak başladığı gazeteciliğe Hür Ses'de fıkra yazarlığı ile devam etti. Daha sonra Halkçı, Tan, Akşam, Milliyet, Yeni Ortam, Hürriyet, Güneş gazetelerinde ve Çarşaf dergisinde köşe yazıları yazdı. 1959 yılında Abdi İpekçi'nin teklifi üzerine Peyami Safa'nın (1899 1961) yerine Milliyet gazetesinde yazmaya başlamıştır. Daha sonra Devrim, Akşam, Hürriyet, Güneş, Sabah, Milliyet gazetelerinde köşe yazıları yazdı. Dünyanın en çok köşe yazısı yazmış yazarlarındandır. Çetin Altan 1965-1969 arasında Türkiye İşçi Partisi'nden milletvekilliği yaptı. Önce dokunulmazlığı kaldırılan, sonra da iade edilen ilk milletvekilidir. Yine aynı dönemde, 1968 yılında meclisteki bir konuşması sırasında başlayan tartışma Nazım Hikmet'e kadar sıçramış ve başta o dönemin Adalet Partisi milletvekili Cavit Şadi Pehlivanoğlu ve Hamit Fendoğlu olmak üzere Adalet Partisi milletvekilleri ile karıştığı kavga ile çokça gündeme gelmiştir. Bu dönemdeki anılarını Ben Milletvekiliyken adıyla kitaplaştırdı. 1960'lı ve 1970'li yıllardaki köşeyazıları, Taş, Sömürücülerle Savaş, Suçlanan Yazılar, 'Kahrolsun Komünizm' Diye Diye, Onlar Uyanırken, Kopuk Kopuk, Geçip Giderken, Gölgelerin Gölgesi, Şeytanın Aynaları, Bir Yumak İnsan (1978Türk Dil Kurumu Ödülü), Nar Çekirdekleri adlı kitaplarda toplandı. 9 Mart 1971 darbe teşebbüsünü destekleyen Devrim gazetesi mensubu olduğu gerekçesiyle, bu Milli Demokratik Devrim darbesi planlarına karşı çıkan zamanın 1. Ordu Komutanı OrgeneralFaik Türün tarafından tutuklanarak sorguya çekildi. Altan'ın dört romanı vardır: Büyük Gözaltı (1973 Orhan Kemal Ödülü), Bir Avuç Gökyüzü, Viski ve Küçük Bahçe. Dördü de Fransızcaya çevrilen bu eserlerden Büyük Gözaltı İsveçce, Yunanca, Bulgarca ve İspanyolca; Bir Avuç Gökyüzü ise İspanyolca ve Rumence dillerinde yayınlandı. Büyük Gözaltı Fransız liselerinde seçmeli ders kitabı olarak okutuldu. Yazarın tümü oynanmış oyunlarından basılı olanlar; Çemberler, Mor Defter, Suçlular, Dilekçe ve Tahtaravalli, basılmamış olanlar ise, Beybaba, Yedinci Köpek, Islıkçı ve Telefon Kimin İçin Çalıyor'dur. Kavak Yelleri ve Kasırgalar'da çocukluk anılarını anlatan Altan'ın Aşk Sanat ve Servet ve Atatürk'ün Sosyal Görüşleri adlı iki incelemesi vardır. Rıza Bey'in Polisiye Öyküleri ile Türk yazınında pek az denenmiş olan polisiye türünde eser veren yazar Zurnada Peşrev Olmaz'da mizahi yazılarını topladı. 2027 Yılının Anıları ise onun fütürist bir çalışmasıdır. Çok yönlü bir yazar olan Altan'ın gezi yazıları Al İşte İstanbul ve Bir Uçtan Bir Uca adlarıyla yayınlandı. Tarihinin Saklanan Yüzü ise onun Osmanlı tarihi üzerine yaptığı bir araştırmadır. Tüm yapıtlarından örneklerin toplandığı Seçmeler 1992'de yayımlandı. 1997'de Seçmeler genişletilerek Dünyada Bırakılmış Mektuplar adıyla tekrarlandı. Son 15 yılın günlük gazete yazıları da Şeytanın Gör Dediği kitabıyla okuyucuya ulaştı. Yazar son olarak çocuklar için özel bir yapıtı gerçekleştirdi, Alfabe. Elli yıllık yazı yaşamında yazılarından ötürü pek çok kez mahkemeye verilen Altan hakkında ağır cezada 300'den fazla dava açıldı. 1972 yılında gözaltı süresi 24 saat olmasına karşın 15 gün gözaltında tutuldu. Üç kez tutuklandı, iki kez mahkum oldu ve iki yıl cezaevinde yattı. Son olarak hakkında 159. Maddeye dayanılarak açılan davada tek celsede beraat etti. Çetin Altan köşe yazılarına Milliyet gazetesinde devam ederken 22 Ekim 2015'de öldü.. Oğulları Ahmet Altan ve Mehmet Altan'dır. Kızı Zeynep Bakan'dır.


Yeşilçam'ın ünlü karakter oyuncusu Yılmaz Köksal, 76 yaşında hayatını kaybetti. Bir süredir Sultanbeyli'de bulunan özel bir hastanede kanser tedavisi gören ünlü oyuncu vefat etti. Yılmaz Köksal'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Kırşehir ilinde doğan Köksal, daha sonra ilkokulu bitirerek Osmaniye'den İstanbul'a geldi ve Tophane Sanat Enstitüsünde okudu. Bir süre gemilerde çalışarak Avrupa'yı dolaştı. Tunç Başaran'ın sinemaya uyarladığı, Orhan Kemal'in Murtaza eserinde Dubara rolünü oynayarak sinema tarihine geçti. Uzun bir süre ikinci derecede rollerde oynadıktan sonra 1970 de Çetin İnanç'ın yönettiği Çeko filminde başrole yükseldi. Filmin başarısıyla halkın beğenisini kazanıp, macera filmlerinin aranan oyuncusu ve sinema tarihinin sevilen oyuncularından biri oldu. Senaryosunu Mehmet Arslan'ın yazdığı ve başrollerini Canan Perver ile paylaştığı Aybiçe Kurt Kız, o dönem Türk Sinemasının ürettiği ender kült filmler arasındadır. 1965'ten 2005'e kadar 182 filmde oynamıştır. Birçok film senaryosu yazmıştır. Özel televizyonların çoğalmasıyla birlikte sinema ve dizi filmlerinde oyunculuk hayatına devam etmiştir. Kanser hastalığına yakalanan Köksal 22 Ekim 2015 tarihinde vefat etmiştir.


Akademisyen, yönetmen, dramaturg, Türk tiyatrosunun önemli isimlerinden Nurhan Karadağ 72 yaşında hayatını kaybetti. Nurhan Karadağ'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1943 yılında Elazığ'da doğan Nurhan Karadağ, 1968 yılında Ankara Üniversitesi DTCF Tiyatro Bölümü'nden mezun oldu. Aynı yıl TRT'ye girerek dramaturg ve yapımcı olarak çalışmaya başladı. 1975 yılında mezun olduğu okula döndü ve önce doçent, sonra da profesör olarak atandı. DTCF Tiyatro Bölümü'nde, Devlet Tiyatroları ve İstanbul Şehir Tiyatroları'nda çok sayıda oyun yönetti, 20'den fazla oyunda çeşitli rollerde oynadı. Radyo ve televizyon programlarında sunuculuk ve danışmanlık yaptı. 2006 yılında 11. Uluslararası Ankara Tiyatro Festivali Onur Ödülünün de içinde olduğu çeşitli ödüller aldı. 1965'ten 2006 yılına kadar Ankara Deneme Sahnesi'nde çeşitli görevler yapan Karadağ; DTCF Tiyatro Bölümü'nde reji dersleri verdi ve bölüm başkanlığı görevini yürüttü. Nurhan Karadağ, 2006 yılında Uluslararası Ankara Tiyatro Festivali Onur Ödülü'ne layık görülmüştür. - Tiyatro ve Gençlik Tiyatro Dergisi, Gençlik Özel Sayısı, 2. Sayı, Baylan Basım ve Cilt Evi, mayıs 1969, s.40. - Çağdaş Tiyatro ve Söyleşi Yeni Toplum, Dergisi, Sayı 3, Çark matbaası, Şubat 1076, Ankara, s.59-63. - Halk Tiyatrosu, Halkoyu Dergisi, Sayı 10, Halkevleri Kültür Vakfı Basımevi, Mart 1977, s. 7-12. - Ticaret Oyunu Oyun metni, Halkoyu Dergisi, Halkevleri Kültür Vakfı Basımevi, Mart 1977, s.116-138. - Halk Tiyatrosu, Yeni Toplum Dergisi, Sayı 16-17, Evren Matbaası, Mart, Nisan 1977, s.41-46. - Sivas, Şarkışla, Gümüştepe Köyü'nde Çıkartılan Oyunlardan Örnekler, Tiyatro Araştırmaları Dergisi, Sayı 6, Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara 1977, S. 131-156. - Köy Seyirlik Oyunlarından Güncel Tiyatroya: Al Gülümü, Tiyatro Araştırmaları Dergisi, Sayı 6, Ankara Üniversitesi Basımevi Ankara 1977, s. 277-283. - Amatör Tiyatroların Yaygınlaşması Konusunda Bir Söyleşili Tiyatro Örneği: Tütün, Tiyatro Araştırmaları Dergisi, Sayı 6, Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara 1977, s. 284-285. - Radyo Tiyatrosu Eğitimi, Tiyatro Araştırmaları Dergisi, Tiyatro Öğretimi ve Eğitimi Öze Sayısı, Sayı 7, Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara 1978, s. 163-173. - Yöresel Tiyatroların Yaygınlaşması, Köy Oyunları, Ankara Deneme Sahnesi Yayınları, DSİ Basım ve Foto Film İşletme Müdürlüğü Matbaası, Ankara 1977, s. 179-184. - Gerçek Kavga Üzerine Bazı Uygulama Notları, Köy Oyunları, Ankara 1977, s. 175-178. - Gerçek Kavga, Oyun metni, köy Oyunları, Ankara 1977, s. 142-174 - Köy seyirlik Oyunları, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları. Genel Yayın no: 191, Tisa Matbaası, Ankara 1978. - Nasıl Bir Tiyatro Oyun dergisi, Mart 1979 s.8. - 1932-1951 Yılları Arasında Halkevleri Tiyatro Çalışmaları Tiyatro Araştırmaları Dergisi Sayı. 8. Ankara Üniversitesi basımevi Ankara 1988. - Tiyatroda Geleneksel'den Evrensele Bildiriler Tiyatro Kurulları T. C. Kültür Bakanlığı. - Köyümüzde Şenlik Var Dramatik Belgesel 11 bölümlük bir TV dizisi TRT 1'de yayınlandı 1983. - Taş Parçası Reşat Nuri Güntekin'in oyunları Radyoya uygulama TRT İstanbul Radyosunda Yayınlandı. 1973. - Bir Köy Düğününde Nermin, Çulsuz Ali özgün TV oyunları senaryosu TRT Ankara TV. Yayınlandı 1972. - Türk Tiyatrosunun Kut-Törensel Kaynakları ve Köylü Tiyatrosu Tiyatro Araştırmaları Dergisi1995 sayı:112 - Halkevleri Tiyatro Çalışmaları T. C. Kültür Bakanlığı 1998 Sanat-Tiyatro eserleri dizisi. - Cumhuriyetin 75. Yılında Türk Tiyatrosu mitos Boyut Yayınları, Tiyatro Kültür dizise 31 Şubat 1999 Pastel Matbaası s.107-115 - Tiyatro Kurultayı Mersin. Oyun Yönetimi s. 260-262 TOBAV -1997. - Tiyatro Mezunları Derneği, Ulusal Tiyatro 2002. Bildiri.


Görsel Sanatlar açısından ülkemizin geldiği yer hiç de iç açıcı bir noktada değil. Bunca eğitim, bunca öğretim, bunca koşturmaca, bunca çaba, bunca uğraş, bunca cebelleşme ülkemizde sanatı bodur ve verimsiz bir ağaç olmaktan öteye götürmedi. Ülkemiz hiçbir zaman bulunduğu çağların sanatını ne yaşadı ne de özümseyebildi. Sekter ve yaratıcılıktan uzak bir anlayış aldı başını, bugünlere geldi. Bir zamanlar ilerleme ve sanatı yaşama umudumuz varken günümüzdeki konumumuza bakıldığında onca yılların boşa gittiği açıkça görülmekte; görmemekte direnenler direnmeyi sürdürmekte... Sanatta hiçbir zaman çağdaşlığın içinde yaşanmadı, yaşamadık. Geri kalmış bir ülke olmanın geriliği daha aşağılara çekildi, sanatta yıkımlar yaşamaktan başka bir şey elde edemedik. Sanatı, kendi bağnazlığımıza indirgeyerek sanatı yaşamayı engelledik. Yapay bir sanat dünyası yarattık. Gerçek güller yetiştirmek yerine naylondan yapılmış lavanta kokulu güller ürettik. Ülkemizde, sanat da içinde olmak üzere birçok alanda yapılanlar ve yapılması gerekenler yok olmanın yıkımı içine sürüklenmiş durumda. Sanatta çok başarı elde edebilecek bir anlayış ve inançla yola çıkmış insanlardık. Kendimize olan güvenimiz yerindeydi. Başaracağımızdan kuşkumuz yoktu; zamana gereksinimimizin olduğunu biliyorduk. Bu zamanı, bizi aldatanların, içtenlikten uzak, tekelci anlayıştaki çetelerin kullandığının ayırımına varmadık. Sanat diye ülkede sanatsızlığı yerleştirerek sanat ortamını ele geçirmek isteyenlerin kendilerini bu süre içinde güçlendirmeye çalıştıklarını, kötü niyetlerini algılayamadık. Kendi kendilerine büyüklük taslayan yeteneksizlerin elinde sanatı yaşayamadığımızı, yaşamamıza engel olunduğunu da anlayamadık. Evrensellik ve çağdaşlığı yaygınlaştıracağımıza bir avuç tekelci çetenin elinde oyuncak olduk. Sanatın ustaları diye bize yutturulanları sanatçı sanıp usta diye bağrımıza bastık. Sanat nefesimiz kesildi, boğulduk; ayırımına varamadık. Günümüz koşullarında da sanatın yokluğunu duyumsayacak yoğun bir kitle de oluşturamadık. Sanata karşı işlenen suçlara karşı çıkacak bir toplum gücünün oluşturulmasından çok uzaklarda bırakıldık. Yaşamın diğer alanlarına da baktığımızda ne hukuk, ne yasalar, ne bilim, ne felsefe, ne insanlık... Doğruluk, mertlik yaşamı da zıvanadan çıktı. Sanat konusundaysa toplumun ve insanlığın toptan çöküşüne tanık oluyoruz. Zamanında sağlanan olanaklar, topluma sağlıklı biçimde ulaştırılmadı. Onun yerine halk sanatı daha kolay anlasın diye sanatın alt basamaklarından örnekler sunularak çağdaş sanat diye yutturuldu. Günümüzde duruma bakıldığında çok büyük bir zaman yitimi olduğu anlaşıldı. Anlaşıldı, diyorum; anlaşıldığı konusunda kuşkuluyum. Belirlediğimiz geri bir odaktan öteye gidemeyip tekelciliğin altında inleyen bir sanat yapısıyla dünya sanatının bile bile gerisinde bırakıldık; sanatsızlık yaşadık. İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'nde Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun sanatın yaşanmasında gösterdiği içtenlikli çabalar ne yazık ki cılız kaldı. Halkın elindeki süslemeleri, halıları, kilimleri, heybeleri, eşarpları, yastık ve yorgan yüzlerini, yemeni baskılarını, örgülerini ve işlemelerini öne çıkararak çağdaşlıkla bağdaştırmak istemesi başarılması çok zor olan bir girişimdi. Sanatsal duyarlılık bir yana bırakılarak zorla duygu aşılar gibi benimsetmeye zorlamak güdümlemeye dönüştü. Halka ve topluma kendi diliyle oluşturduğu görsel değerlerle gitmenin sanatın anlaşılmasını kolaylaştıracağı düşünülmüş olabilir. Sanat anlamında daha çok kendi ülkemizde kendi değerlerimizden evrensel bir dile ulaşılmak istenmiş olabilir. Ülkemizin sanata ve sanattaki çağdaşlığa böylece daha yakınlaşacağı düşünülebilir, elbette. Düşünce olarak bir sanatçının bunu ele alması sanat ve sanatçı açısından sorun yaratmazdı. Bunu yaygın biçimde sanat uğraşı verenlere benimsetmeye kalkmak sanatın özüne ve özgünlüğüne aykırıydı. Ne çıkarsa bahtına gibi bir durum, bir anlamda sanatla kumar oynamaya benzer. Bu nedenle ne denli içten olursak olalım sanat duyarlılığının kişisel bir özgün yapıyla iç içe olması nedeniyle başarısızlık kaçınılmazdı. Genel bir parçanın genele yönelik bir özle bağdaştırılmak istenmesi kişisel yaratıcılığı engeller. Bedri Rahmi'nin çabasındaki sanatı yaşama ve yaşatma istemi böylece başarıya ulaşmadı. Yetiştirdiği öğrencilerle başarılı bir öğreticimiz olarak bilinen Bedri Rahmi'nin kurgulamı, ulusal bir dil oluşturmaya yönelik çabaları, istenileni vermedi. Bu zaman içerisinde sanat çok verimli bir biçimde yaşanacakken yaşanmamış oldu. Çağdaş sanatın sorunlarından da uzak kalındı. Hem ülkemizin sanatını yaşatan hem de sanatı evrensel değerler düzeyinde öğreten özgün tek bir insanımız vardı. Bedri Rahmi döneminde yaşamış ve sanat eğiticiliği yapmış gerçekten güzel bir insanımızdı. Böylesine üstün ve çok çalışkan özellikleri olan bu insanımız, İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'nde görev yapanlarca kıskanılan ve onlar tarafından da yakından tanınan bir sanat insanıydı. Ülkemiz onu her nedense pek tanımıyor. Yaşamında hiç kimseden hiçbir şey istemeyen, hiç kimseden beklentisi olmayan, kendi yağında kavrulan, hiç kimseyle çıkara dayalı yakınlaşmayan, bildiklerini sürekli veren ve aktaran gerçek bir Atatürkçü idealistti. İlkeli, doğrulardan yana olan, bencil olmayan, iyiyi öven, kötüyü ödün vermeden yeren nitelikli bu insan Güzel Sanatlar Akademisi'ndeki tekelci, ilkesiz, bencil olan kadroyla ters düşmekteydi. Akademi kendi içinde birbirini yiyen, sanat tutarsızlığı içinde olanlarla doluydu. Herkes kendi çıkarları doğrultusunda çaba gösteriyordu. Akademinin adı kullanılarak olmayan sanatlarıyla Türkiye'de sanat adına bir yere ulaşmak istiyorlardı. Sanatın yaşanmadığı yerde sanat varmış oyunlarıyla ülkemizde sanatın yaşanmasına engel bir kadroydu. Öğrenciler yanlış onurla yüklenerek sanatı öğrendiklerini sanıyorlardı. Oysa sanatın yaşanmadığı bir yerde sanatın oluşma olanağı olmaz. Bugüne dek de olmadı. Sanatı yaşatan diye nitelediğim bu güzel insanın üstün derecedeki sanat öğreticiliği Akademi kadrosunca itici olmasına neden olmuştur. Onun yetiştirdiği öğrencilerin önüne diğer sanat okullarında da engeller çıkarılmaktaydı. Çünkü bu öğrenciler bu güzel insanın yanında sanatı öğrenerek sanatı da yaşarlardı. İçten olmayan, ilkesiz öğreticilere karşı çıkmayı sanat adına bir görev bilirlerdi. Böylesi özgünlükten ve çağdaş sanattan yana olan bilgiç gençleri sanatı yaşatamayanlar yanlarında, yakınlarında elbette istemezlerdi. Nitelikli, öğreticiliğinde sanatı yaşatan bu güzel insanın adı: Selahattin Taran'dır. Bugüne dek adının işitilip bilinmemesi hiç şaşırtıcı değil. Bu güzel insanı en iyi biçimde tanıtarak ülkemizin değerli sanat insanının değerinin bilinmesini sağlayacak oğlu Ali Taran'dı. Gerçek anlamda babasının değerini bilip bilmediğini bilemiyorum. Bende bilmediği kanısı uyandı... Oysa Ali Taran'ı yaratan Babası Selahattin Taran'dır. Ali için ne denli çırpındığına tanık olanlardan biriyim. Yaptığımız her işte sözleri bizim kulaklarımızda nasıl çınlıyorsa, Ali'nin de çınlıyordur. Başarısındaki etkisinin çok büyük olduğunu Ali'nin bilip bilmediğini bilemiyorum. Umarım biliyordur... Gerçek anlamda bizlerde oluşan bilinçaltı olgusunun ortaya koyduğu olumlu sonuçların insanıdır, Selahattin Hüsnü Taran. Her yanlışta onun sesi çınlar kulaklarımızda. İlkeleri ve ödün vermezliği nedeniyle birçok engellerle karşılaşmıştır. Ödün vermemiştir ve öğrencileri de sanattan ödün vermeyen insanlar olmuşlardır. Bitirmiş olduğu Gazi Eğitim Enstitüsü'de genç yaşta öğretim üyesi olarak çalışıyorken oradaki öğreticilerle anlaşamayarak kendi isteğiyle ayrılıp orta dereceli okullarda ve Köy Enstitülerinin kuruculuğunda görev almıştır. Ülkenin sanatta yücelmesi için çok büyük zorluklara katlanıp büyük özverilerde bulunmuştur. O yıllarda böyle bir olanağı bırakıp ayrılacak babayiğit yoktur. O, okulda çöreklenmek yerine kendi ilkeleri uğruna Anadolu'yu dolaşan, öğreten bir insan oldu. 1963 yılında İstanbul İlköğretmen Okulu Resim Semineri'ne geldiğimde Selahattin Taran resim öğretmenimdi. Kendisi de üç yıl önce Kepirtepe İlköğretmen Okulu'ndan İstanbul'a atanmış. Kepirtepe'de öğrencilerinin bugüne dek unutamadığı bir resim öğretmeniydi. Tatlı sert ve çağdaş sanatı bilen, öğreten genç bir eğitimciydi. Bizleri topluca güzel filmlere götüren oydu. Bu filmlerden biri Batı Yakasının Hikayesi adlı filmdir. Tiyatrolara taşımıştır bizleri. Tolstoy'dan, Dostoyevski'den romanlar okumamızı sağlamıştır. Panait Israti adlı yazarı ve kitaplarını onunla tanıdık. Erich Maria Romerque'tan kitapları okumamıza onun yol göstericiliği neden olmuştur. Okulumuzda müzik bölümü de vardı. Bölümün olanaklarından yararlanıp batı klasik müziği sevdiren de Selahattin Taran'dır. Salt resim değil, sanatın her alanında sanatla iç içe olup sanatı yaşamamıza olağanüstü bir katkısı olmuştur. Onun çağdaş sanat ve öğretmenlikteki gücünün ne olduğunu anlamakta gecikmedik. Sanata bakıştaki tutarlılığı ve gücü bizlere sanatı yaşatmaya yetmişti. Ülkemizdeki sanat kitapları ve yayınlarından da uzak durmazdık. Her yeniliği bizlere ulaştırırdı. Sanat dergilerine abone olmamızı sağlardı. Sahaflara düşmüş olan Batı Resminde Gerçek Duygusu adlı kitabın ederi bir liraydı. Hepsini satın aldırdı ve tüm öğrencilerin bu kitabı edinmesini sağladı. Birer lira o zaman için kolay ödeyeceğimiz bir ederdi. Kendisi Avrupa ve Amerika'daki sanat dergilerine aboneydi. Bizleri çağdaş sanatla güncel olarak buluştururdu. Sanatı ve sanat dünyasını bu olanaklar çerçevesinde yaşıyorduk. Sanatta kendimizi bulacak gücümüzün olup olmadığını bilmesek de sanatın içindeydik. Öğrenim süremiz ve diğer derslerin baskısı düşünülecek olursa önümüzde uzun bir zaman olduğu gerçeği de duruyordu. Olanaklar kısıtlı olsa da sanatla yaşamın ne olduğunu, ne olması gerektiğini öğreniyorduk. Selahattin Taran, İstanbul İlköğretmen Okulu'ndan resim öğretmenimdi. Tıpkı iş öğretmenimiz Hidayet Gülen, Çocuk Edebiyatı öğretmenimiz Enver Naci Gökşen gibi... Üstelik yalnız öğretmen değil, kimin için sanat yaptığını bilen bir ressamdı. Yapıtlarıyla 17 kişisel sergi gerçekleştirmişti. 1918-1986 yılları arasında onurlu ve anlamlı bir yaşam süren Selahattin Taran, 1942'de Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-İş bölümünü bitirdi. Kepirtepe Köy Enstitüsü'nün kurucu öğretmenleri arasında yer aldı. 1957- 1958 yılları arasında bir süre İlköğretim resim müfettişliği yaptıktan sonra, 1958'de Gazi Eğitim Enstitüsü öğretmenliğine getirildi. 1960'da İstanbul Çapa Öğretmen Okulu Resim Semineri öğretmenliğine atandı. İstanbul İlköğretmen Okulu'nda resim öğretmeni olarak çalıştı. Tanıdığım ilk günden onun farklı bir eğitimci olduğunu anlamıştım. Bize resim yapmayı öğretirken, bir yandan da hayata bakmayı, baktığımız yeri görmeyi; yaşamı sorgulamayı ve haksızlıklara karşı suskun kalmamamız gerektiğini anlatmaya çalışıyordu. Bir gün sınıfa girer girmez bizimle öfkeli bir sesle konuşmaya başladı. O sabah kahvaltıda yatılı öğrencilere verilen gravyer peynirler kurtlu çıkmıştı ve hiçbirimiz yememiştik; ama başkaca da bir şey yapmamıştık. Buna karşı çıkmadığımız için bize öfkeliydi. Ders boyunca, haksızlıklar karşısında suskun kalmanın yanlışlığını ve gençlerin sorumlulukları olduğunu anlattı. Ne yapmamız gerektiğini sorduğumuzdaysa; Onu da siz bulacaksınız! dedi. O akşam hep birlikte konuyu tartışmış ve kendi çapımızda küçük bir eylem gerçekleştirmiştik. Bu küçük, çocukça eylemimizin bile etkisi büyük olmuştu. En önemlisi de birleşmenin gücünü ve kendimize güvenmeyi öğrenmiştik. Selahattin Taran öğretmenimizle resim dersleri gerçek yaşam dersleri oldu hep. Hepimiz yoksul halk çocuklarıydık. Yağlı boya alacak paramız yoktu. Bize toz boyadan yağlı boya yapmayı öğretti. Kendi yaptığımız boyalarla resim yaparken; duygu ve düşüncelerimizi renklerle, şekillerle ifade etmeyi de öğrendik. Ne var ki o dönemde halktan yana bir aydın, devrimci bir eğitimci olduğu için ne bedeller ödediğini bilmiyorduk. Yıllar sonra bunu bir şiirin dizelerinden öğrendim. Mehmet Başaran, Sis Dağının Başında Borana Bak Borana adlı kitabındaki Okunsun Diye Tarihi Elin şiirinde, Kepirtepe'de birlikte çalıştığı Selahattin Taran'ı ve onun sürgünlerle geçen yaşamını anlatmıştı. Ülkemizde sanat ve sanat eğiticiliği açısından büyük bir etki yaratan insandır Selahattin Taran. Sanat eğitiminde herkesin başarılı olma kuralı yoktur. Kimi başarır kimi başaramaz. Başarsınlar ya da başaramasınlar Selahattin Taran'ın öğrencileri sanatı yaşamıştır; o öğrencilerine sanatı yaşatmıştır. Onun öğrencisi olmak gerçek anlamda niteliktir. Henüz sanata adım atmaya çalışan seminer öğrencileri olarak Taran'dan öğrendiğimiz ilk sanat ilkesi, özgünlüktür. Başlangıçta hoşlandığımız dünya sanatçılarını iyi incelememizi, duygularımızın neye eğilimli olduğunu anlamaya çalışmamızı isterdi. Bir anlamda kendi özgün duygularımızı irdeleyip yaratıcılıkla olan bağlarımızın sanatsal bir güce erişmesi açısından önemliydi. Hiç kimseye öykünmemek koşulunu önümüze koyarak özgünlük olmadan sanatın olamayacağı gerçeğini çok sık vurgulamıştır. Bir anlamda bizlere sanatın olmazsa olmazlarının gerçeklerini şırınga etmiştir. Batı'ya öykünmek değil, çağdaş Batı sanatı anlayışının çizgisinde kendimize çağdaş bir biçem bulmamız konusunda uyarılarda bulunurdu. Böylece kendi kendimize sanatın gerçekliğinin içine dalmaya çalışarak sanatı yaşardık. Ülkemizdeki öykünmecilik konusuna dikkatimizi çeker içinde bulunduğumuz açmazları açıklayarak erimimizi ve gözlerimizi Batı'ya doğru yönlendirirdi. Hiçbir öğrencinin çalışması bir başkasınınkine benzemezdi. Öyle ya da böyle herkes sanatın özünü anlayıp yaşamaya çalışarak başkalarından ayrı bir biçem arayışına girerdi. Kendi çalışmaları da gerçekten özgün ve çağdaş anlayışın biçemleri arasında yerini bulurdu. Sanatta evrensel, çağdaş ve özgün bir yere varmamız için elinden gelen hiçbir şeyi esirgemezdi. Kendi çalışmalarının etkisinde kalarak ona benzer çalışmalar yapmamamız için çalışmalarından ve resimlerinden hiçbir zaman örnekler göstermemiştir. Neredeyse nasıl çalışmalar yaptığını bilmezdik. Özgünlüğümüze en küçük bir engel olmasın diye düzeltmek ereğiyle ne desenlerimize bir çizgi ne de resimlerimize tek bir fırça vurmamıştır. Her şeyi kendimiz araştırıp kendimiz bularak karar vermeliydik. Özellikle birbirimizin çalışmalarını eleştirmemize olanak vererek bunun önemini kavratmıştır. Öğrendiklerimizle birbirimizi uyaran gözler olmuştuk. Böylece sanattaki özgün kişiliğin yerleşmesini sağlamıştır. Bizler onun çalışmalarını bu nedenle pek bilmezdik. Kendisine öykünmemizden çekinirdi. Kazara böyle bir yola girsek nasıl kızacağını da bilirdik. Ona da başkasına da öykünmenin yolları kapalıydı. Herkes sanatı yaşayarak bir yerlere ulaşmalıydı. Bol bol eskiz çalışmaları vererek araştırmacılığımızın güçlenmesine yardımcı olurdu. Sanat denilince Taran'ın tutumu bellidir. Sanattan ve kendi ilkelerinden hiç ödün vermezdi. Şöyle bir anımı anlatarak anlaşılmayı kolaylaştıracağımı düşünüyorum: İstanbul İlköğretmen Okulu'nda üç yıl öğrencisi oldum. İstanbul Eğitim Enstitüsü'ne girmek istediğim yıldan iki yıl önce bu okula atanmıştı. Kendisini buldum ve okula giriş konusunda konuştum. Bana: Öğretmen okulunda resme çok çalışan bir öğrenci değildin. Az çalışanlar arasında olduğunu da söyleyebilirim. Bu nedenle son yıllarda ne yaptığını da bilmiyorum. Başarıp başarmamak sana bağlı. Benden hiçbir şey bekleme. Çünkü ben buraya benim öğrencim diye alınan birinin başarılı çalışmalar yapan biri olmasını isterim. Kendime çalışmayan, yeteneksiz birini okula aldırttı dedirtmem. Kendine güveniyorsan sınavlara gir. Öğretmen okulundaki gibi olacaksan hiç girme! Bana başarılı olmak için çalışacak kişiler gerek. Kendin düşün taşın ve karar ver. Ben yokum... dedi. Ben de kendisinden böyle bir yardımı kesinlikle beklemediğimi, benim ilkelerime de uymadığını, kendisinin yardım etme düşüncesi olsa da bunu geri çevireceğimi, başaracaksam kendi başıma başarmam gerektiğini belirttim. Çok sevindi. O zaman gir ve dene... Çalışmaların varsa getir göreyim ve en azından eksiklerini söyleyebilirim. Ben de böyle yardımcı olurum... diyerek bana destek oldu. Ben sınavı birincilikle kazanınca çok şaşırdı, çok sevindi. Bu kadarını beklemiyordum. Beni mutlu ettin. Senden çok çalışmanı bekliyorum... dedi. Ben de çok çalışacağımı ama öğretmen okulunda ne yazık ki diğer derslerde de başarı olmak gerektiğini ayrıca bu okula girmek için test sınavını da başarmak zorunda olduğumu, bu nedenle resim konusuna istenilen zamanı ayıramadığımı, anlattım. O yıllar Güzel Sanatlar Akademisi ve Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu giriş sınavlarında ne gibi dolaplar döndüğünü işin içinde olan bir arkadaş yıllar sonra anlattı. Taran'la direkten dönmüşüm anlaşılan. İstanbul Eğitim Enstitüsü Resim Bölümü'nde Taran'la böylece yine birlikte olma olanağı buldum. Çocukluk ve sanatı yeni öğrenmek dönemi yerini sanatta olgunlaşmaya bırakmıştı. Selahattin Taran'la Akademi arasında ayrı bir özellik vardı. Bu ayrıcalık bize de yansımıştı. Akademi tutucu bir çizgideyken bizler çağdaş sanatı yakından izleyen özgüncülerdik. Taran'la Akademi arasında özgünlük açısından büyük bir çatışmanın varlığı kendini duyumsatıyordu. Akademi'de öğrenciler öğretmenlerin etkisinde kalacak denli sanat özgürlüğünden yoksundu. Bu da bugünkü olumsuzlukların yaratılmış olmasının başında geliyor. Taran her öğrencisinin -yeteneği doğrultusunda- sanatta varabileceği yere dek varmasını isterdi. Tek başına bir okuldu, Taran. Ülkede sanatın ve sanatçının böyle yükseleceğine inanırdı. Öğrencisine verebileceği bilgileri esirgemezdi. Anlayamayanlara anlayıncaya dek anlatırdı. Ek görevler vererek özgün kişiliğinin ortaya çıkması için çabalardı. Akademi'de öğrenciler öğreticinin etkisinde kalarak özgünleşme yolunda ilerleyemiyorlardı. Taran'da yetişen bizler bu durumu çok kolay anlayıp saptayabiliyorduk. Bizler özgürlük ve özgünlük yolundayken Akademi belli kalıplarla bağnazlaşıp tekelleşme anlayışına saplandı. Taran'ı kıskanmak ve çekemezlikten başka ne yapabilirlerdi ki?... Taran'ı bu nedenle dışlamaya çalıştılar. Oysa Akademi Taran gibi bir okulun eksikliğiyle sanatta başını bir türlü doğrultamadı. Almanya'ya geldikten sonra yakınımda bulunan Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'ni inceleme olanağı buldum. Nelerin nasıl öğretildiğini gözlemledim, dinledim. Taran neyi, nasıl öğretiyorsa Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'nde de onların öğretildiğini saptadım. Bir kompozisyon çalışması için Taran nasıl değişik tekniklerle araştırmalar yaptırıyorsa bu okulda da böyle çalıştırılıyordu. Boşluklar, bütünlükler, uyumlar, kolajlar, kartonlar, boyalar... Özgünlük konusunda böylesine benzerlik Almanya'da sanat açısından hiç sorun yaşamamama neden oldu. Öğrenciler sanatı bize göre daha çok ve daha etkili bir biçimde yaşayabiliyorlardı. Fuarlar, çağdaş müzeler, yılaşırılar ve çağdaş yapıtları sergileyen galerilerle besleniyorlardı. Bizlerin ne yazık ki dergi ve kitaplardan yararlanma olanağımız oluyordu. Bunlar da çok kısıtlıydı. Buna karşın bir tek Taran'ımız vardı; varlığı yardımımıza yetişiyordu. Taran en son İstanbul Eğitim Enstitüsü'nde görev yaptı. O günkü koşullarda bizlere gerçek anlamda büyük emekler verdi. Ne yazık ki okul üç yıllık ve öğretmen yetiştiren bir kurumdu. Sanat derslerinin sayısı öğretmen yetiştirme ereğine göre ayarlanmıştı. Her şeye karşın Taran'ın öğrencileri o dar kapsamlı zaman içerisinde gerçekten sanatı yaşardı. Sürenin yetmediğini bilen Taran okul bittikten sonra sanat yapmak isteyen öğrencilerinin zorlanacağını düşünür ve çözüm arardı. Buna da okulu bitiren öğrencilerini görev yaptıkları yerlerde gidip görmek gibi bir çözüm bulmuştu. Ayrıca mektuplaşırdı ve öğrencilerin gereksinimleriyle ilgili malzeme ve yayın yardımında bulunurdu. İstanbul'a gelişlerimizde yolumuz hep Taran'a düşerdi. Yeniden sınavdan geçirileceğimizi bilirdik. Çalışmayıp çalışmalarımızdan örnekler götürmezsek ünlü Bok Herifler azarlamasını işiteceğimizi bilirdik. Okuldan sonra da okulumuzdu. Eksiklerimizi böyle gidermeye çalışırken o da gerçekten mutlu olurdu. Mektuplarla da sanata ilişkin sorunlarımızı aktarırdık. Kendine gerçekten çok zaman ayıramadığı için kendi sanat çalışmalarında aksamalar olurdu. Buna üzüldüğünü biliyorum. Belli etmemeye çalışırdı. Üzüntüsünü mutluluğa çeviren, yetiştirdiği bizlerdik. Bu, onun gerçek avuntusuydu. Çok çalışırken gerçekten çok büyük duygusal özverilerinin karşılığı öğrencilerinin başarısıydı. Birçok öğrencisi onu mutlu kılma başarısını göstermiş ve ülkemizde sanat adına önemli çalışmalar yaptıklarını kanıtlamışlardır. Ülkemizde sanatla uğraşan çok sayıda insanı ve öğretim üyelerini yetiştirdi. Kendisi emekli olduktan sonra kendi çalışmalarına ağırlık verdi. O yıllar için, ABD'ye giderek sergiler açan az sayıdaki insanlardandır. Onun sağlığında da bizler onunla sanatı yaşamak için buluşurduk. O sanatı yaşatan, sanata çok büyük emekler veren çok değerli ve çok güzel bir insandı. Her öğrencisine güzel anılar bıraktı.


2013'te Piramid Sanat'ta gerçekleşen Türk Çağdaş Sanatının Devrim Yılları: 80'ler isimli serginin hatırlattığı büyük kabuk değiştirme olguları üzerine inşa edilen bu yeni dünyanın isimlerini bir araya getiren bugün neler yapıyoruz?sergisi, sanatçıların son yıllardaki işlerine toplu bir bakış getiriyor. Günümüz çağdaş genç sanatçılarının yolunu açmış olan 80'ler kuşağının en belirgin özellikleri arasında yer alan olgu, video, enstalasyon, heykel, üç boyutlu işleri de yapıyor olmalarına rağmen tual resmini reddetmeden, tam tersine yüzey sanatını da geliştiren her türlü riski alarak yollarına devam etmeleri. 4 Kasım-27 Aralık 2015 tarihleri arasında sürecek olan sergiye paralel olarak, Türk çağdaş sanat ortamının bugün karşı karşıya olduğu zorlukları masaya yatıran iki panel gerçekleştirilecek.


Bu sene 10.'su organize edilen Contemporary Istanbul, 12 15 Kasım 2014 tarihleri arasında İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı ve yanındaki İstanbul Kongre Merkezi'nde gerçekleştirilecektir. Contemporary Istanbul, İstanbul'u geniş bir sanat izleyicisi kitlesinin odak noktası yapacak. Uluslararası çağdaş sanat dünyası ve Türk sanatseverlerin merakla beklediği Contemporary İstanbul 2015'e Galeri İlayda, Lütfi Kırdar Rumeli Salonu A2-405 no'lu standında Atilla Galip Pınar, Caner Şengünalp, Damla Özdemir, Derya Özparlak, Gazi Sansoy, Nurdan Likos, Kerim Yetkin ve Özcan Uzkur'un Contemporary Istanbul 2015 için özel olarak hazırladıkları eserlerle katılacak. Atilla Galip Pınar, eserlerinde varoluş karşısındaki bilgisizliğinin, geçiciliğinin, çaresizliğinin, yalnızlığının ve tutsaklığının farkına varan birey, tedirgin bir ruh haline bürünür ve bu farkındalıkla derin bir yabancılaşmayla yüzleşir.. Bu bağlam, sanatçının eserlerinin kavramsal altyapısını oluşturur. Yapıtlarında, çoğunlukla bir kutuyu andıran iç mekanlarda, dönüşen insanlar, bağıran, ürkmüş hayvanlar, girift dallar, kökler, ağaçlar... vs. bu altyapıyla örtüşecek şekilde tasvir edilir.. Sonuçta, kaotik bir uyumun egemen olduğu, ontolojik düşünce katmanlarından oluşan, güçlü eserler ortaya çıkar. Resimlerinde çoğunlukla kendi iç yolculuğunun ve varoluş sorgulamalarının yansımalarını izleyiciyle paylaşıyor. İnsan ve doğa ilişkisini temel alan, duygusal anlamda loş olarak tanımlanabilecek fakat bütünüyle pesimist olmayan bir yaklaşımın görüldüğü eserler, özellikle günümüz insanının maddeselliğe indirgenmiş genel bilinç düzeyine eleştiriler yöneltiyor. Caner Şengünalp, heykeli insan yaşamını süslemek için değil, değiştirmek ve bilgi aktarımını sağlamak için yapan sanatçı, uygulamalarını bu yönde tasarlar. Özellikle kentsel mekanlar için heykeli bir mekan kurucu öğe olarak üretir ve mekansal bağlamın taşıdığı anlamı sorgulayarak, izleyicinin yapıtın aktif bir tamamlayıcısı olmasına, mekansal belleğin yapıtın oluşum sürecine katılmasına dikkat eder. Maket ölçeğine indirgenmiş figürler, büyük bir tiyatro sahnesi gibi düşünülen, her gün daha da büyüyen ve dönüşen İstanbul'un birer aktörleri olarak bu dev sahnede yerlerini almaktadırlar. Gazi Sansoy, görsel dilleri ve kurguları oldukça farklı olan Minyatürler ve Yüzsüzler olmak üzere iki seriyi paralel olarak birkaç yıldır çalışmaktadır. Batı resminin önemli tablolarından yola çıkarak Gazi Sansoy'un resimlerine vasıl olan ve Doğu-Batı karışımı bir sirki andıran tüm bu insan figürleri karmaşası ile Sansoy'un anlatmak istediği; temelinde II. Viyana kuşatmasına kadar uzanan bir ezikliği veya Tanzimat'la başlayan bir batılılaşma modernleşme ve bunun Cumhuriyet ile ve devrimlerle en üst seviyeye yükselip şu son 10 yılda tekrar yüzümüzü iyice doğuya ama çıkarlarımızı batıya ve daha da çok Amerika'ya çevirdiğimiz son derece iki yüzlü bir yönetimle kurgulanmaya çalışılan toplumumuzdaki çarpıklık ve zıtlıkların en üst seviyeye ulaşmış olması durumudur. Sansoy Minyatür serisi resimlerinde kürk için öldürülen hayvanlar, boğa güreşleri, Filistin halkına özgürlük veya adaletsizlik gibi insan veya hayvan hakları konularında dolaylı dolaysız politik mesajlar veriyor. Yüzsüzler serisi resimlerinde ise Rönesans dönemi resimlerini sadece vücutları yok edip pop renklerle boyayarak klasik ve çağdaş renk ve kompozisyon zıtlığını oluşturuyor.. Kerim Yetkin, pentürün statükosuna bir anlamda baş kaldırırken, kullandığı farklı teknikler ile dokuda fırça darbelerinden ziyade, kesikler, yarıklar ve silmeler ile geçişler elderken, kimi zaman yalın, kimi zaman da bütün içindeki grift anlatım şekliyle izleyicinin öze, çok derinlere gitmesini arzuluyor. Bu yansımalar, sanatçının bazen oldukça geniş tuval yüzeylerinde, bazen de parça bütün ilişkisini irdelediği küçük boy onlarca eserden meydana gelen çoklu kompozisyonlarında muhteşem bir armoni içinde karşımıza çıkıyorlar. Özcan Uzkur, insanın dramını gözler önüne seriyor. Sanatçının oluşturduğu kimliksiz bedenler, birbirine savaş açmış insan bedenlerinden izler sunuyor izleyicilere. Uzkur'un yapıtlarında, lif ve kan öne çıkarak, bir yandan bedeni oluşturmak üzere bir araya gelip bir yandan ondan ayrılıyorlar. Parçalarından tekrar, tekrar inşa edilmeye çalışılan bedenler, temsil edilenin yalnızca insanlar değil, belki de onun ötesinde, insanın parçalandıkça bütünleşmeye çalışan vahşi doğası olduğuna işaret ediyor. Birleştiği anda tekrar dağılmaya başlayan beden, belki de kendi bedenine yabancılaştığını ve hiçbir zaman tam bir bütün olamayacağını ifade ediyor. Contemporary İstanbul'a katılım göstermiş olduğumuz sanatçılarımızla, galeri mekanımızda da solo sergileri gerçekleşmeye devam edecektir. 12 15 Kasım 2015 tarihleri arasında Galeri İlayda'yi Lütfi Kırdar Rumeli Salonu A2- 405 no'lu stantta ziyaret edebilirsiniz.


11-22 Kasım tarihleri arasında düzenlenecek sergide Hüseyin Rüstemoğlu'nun son dönem kağıt işlerinin izleyiciye sunulacağı sergide sanatçının önceki solo sergilerinden de hatırlayacağımız yabancılaşma, kimlik problematiği bağlamında tek başına figürleri görselleştirdiği kompozisyonlar yer alacak. Gündüz Düşleri Kozyatağı Kültür Merkezi A sergi salonunda sabah 10 ve akşam 10 saatleri arasında gezilebilir. Sanat eseri ile yaşamak herkesin hakkı mottosu ile 2014 yılında kurulan Sanat365, sanat eserine ulaşamayan kişiler için yeni bir platform olma amacıyla çıktığı yolda, sanatçılarının her birinin solo sergilerine yer vermeye devam edecek.


Ünal Cimit 1934'de Karadeniz Ereğli'de doğdu. İlk ve orta eğitimini Ereğli'de, lise eğitimini Bursa Ziraat Lisesi'nde tamamladı. Liseden sonra 1952 de başladığı Güzel Sanatlar Akademisi yüksek resim bölümünde, üç yıl Halil Dikmen ve Bedri Rahmi Eyüboğlu atölyelerinde öğrenim gördü. Daha sonra Avrupa'ya gitti. Üç sömestr Offenbach/Main Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu'na devam etti. Ardından Höhr Grenzhausen Sctatliche Keramische Schule'ye geçti. Buradaki eğitimini üstün başarı diploması ile bitirerek, bir süre Heykeltraş Fr. Schmit Rueter'in asistanlığını yaptı. Almanya'daki çeşitli seramik ve porselen fabrikalarında form ve dekor tasarımcılığının yanı sıra, bölüm yöneticiliği de yaptı. Almanya'da yaklaşık 10 yıl süren yaşamı sırasında, seramikçi Sadi Diren ve Alev Ebuzziya ile tanıştı. Sadi Diren'le aralarındaki dostluk, Türkiye'ye döndükten sonra hayatına yeni bir yön verdi. Ünal Cimit ilk kişisel sergisini 1978 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Galerisinde gerçekleştirmiştir. Toplam 34 kişisel sergi, sayısız karma sergi, konferans ve etkinliklere katılmıştır. 2 uluslararası ve 3 ulusal toplam 5 ödülü bulunan sanatçı, 1982 yılında Serpo Cam fuarında, 1992 yılında ise seramik alanında yılın sanatçısı seçilmiştir. Ayrıca 22 yapıtı müze ve koleksiyonlarda yer almaktadır. Aslen resim eğitimi alan sanatçı, Almanya'da seramikle tanışarak, resim eğitiminde hocası Bedri Rahmi'nin canlı renk armonisini yorumlayarak seramiklerinde, çiçekler açtırmıştır. Seramik iki ve üç boyutlu düzlemde değerlendirilebilen, plastik sanatlar alanında sanatla bilimi bünyesinde birleştirmiş özel bir dalıdır. İyi bir seramikçi, tasarım ve kurguyu 3. boyuta sağlıklı bir şekilde taşıyabilmesi gerektiği kadar, aynı zamanda, seramik teknolojisini de iyi bilmeli ve uygulamalıdır. Bu uğurda teknolojik gelişmeler ve bilimsel yöntemler seramikçinin emrindedir. tarihleri arasında Ünal Cimit'i Anma Sergisi isimli seramik sergisini Galeri Selvin 2'de görebilirsiniz. Galerimiz Pazar ve Pazartesi günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Bugün ilginç bir haber; İtalya'nın Bari kentinde contemporary sergileyen bir galeride, temizlikçi kadının yanılarak çöp tenekesine attığı; Amerikalı artist Paul Blanca'nın bir yapıtı. Gerçek çöp içeren bu enstellasyon; kartonlar, izmaritler, capotlar vs. den oluşuyor. Dünya modern müzeleri temizlik yapan personeli defalarca uyarmışlardı: .. her şeyi çöpe atmayın; bilmiyorsanız küratöre sorun diye. Daha önce Düsseldorf müzesindeki Joseph Beuys'un Feltecte adlı, akmış tereyağı içeren enstellasyonunu temizleyen kadının işine son verildikten sonra. Örneğin Martin Kippenberger'in de Dortmund müzesindeki Ne zaman dam akmaya başladı enstellasyonunda, bilerek yanlış konmuş, su damlayan kovanın yerinin temizleyen kadın tarafından değiştirilmesi! Tüm bu kazalar ne yazık çağdaş sanatı bilmeyenler tarafından yapılıyor. FIAC nedeniyle yayımlanan bu rapor, contemporary ticaretinin ne büyük rakamlara ulaştığını, hangi ülkelerin bu iki sirk'te nasıl oynadığı; futbol'dan sonra para kazanmanın, lobileşmenin nasıl bir güç sağladığı, bu pazarın sağlığını istatistik gösterisinde İstanbul; Viyana, Singapur, Tokyo, Münih, Dubai Stockholm'den önce geliyor! Ülkemiz üstüne her zaman beni şaşırtan en ilginç yan; gerekli gereksiz herhangi bir şeyi en hızlı bir şekilde değerlendirmek. Uzun süredir kendime sorduğum; Türkiye'de Contemporary düdüğü çalanlar, bu oyunu kime oynuyorlar? Malum bunlar birkaç büyük banka ve zengin bir otel sahibi. Fiac süresince yapılan hesaplar gerçekten şaşırtıcı. İstatistikler göre, bu sirke para yatıran zengin ülkelerin içindeyiz. Paradoks; yalnız Vermeer'in bir tablosunu satın alıp bir müzeye koymak değil, Basel'den Fiac'dan ya da yabancı galerileri yemleyerek yaptıkları kendi fuarlarından büyük paralar vererek aldıkları ileriye dönük bir çöp değeri taşımayan birkaç süprüntü. Bir oyuna geldiklerinin farkında değiller çünkü snop olmanın, salonlarda hava atmanın tek yolu. Daha önce anlattığım gibi, bunu manupule eden ve de yine bundan para kazanan birkaç milyarderin ayak oyunudur. Bugün alınır-satılır ve de yatırımdır inancı yarın bir hiç e dönüşürse şaşmayın. Sanat açıkça bir bilinçtir, insan da böyle, zavallıca tükenmeyecektir. Adında Türkçe bir yansıma olan bu sanatçı Basel fuarına katıldığında, onu sergileyen galerinin takdimi: HANNAH HOFFMAN GALLERY/ SOLO PRESENTATION OF ARTIST REY AKDOGAN. Yerdeki panoya basmamak için ve de ona bakarak yürürken, ne yazık sanatçının asıl işi; kırmızı bantın farkına varılmıyor! Sonuçta operasyonu yöneten sorumlu Ai Weiwei'nin Fiac için yerleştirildiğini söyledi, bahçede başka işlerin de olduğunu ekledi. Yine karşıma çıkmıştı ama bu günlerde Londra ve Berlin'de de adamın şenliği. Bu işler hiç olmazsa figüratif, bronz, heykel diyeceksiniz ama Ai Weiwei yalnız tasarlamış, figürler geleneksel Çin sanatından alınıp, bronza dökülmüş, New York'ta sergilenip, 5.4 milyon dolara satılıyor. Ai Weiwei burada üstüne oturduğu Çin sanatını kendine transfer ederek işini sürdürüyor. Sonuç olarak Borusannın güncel sanata verdiği öneme bir katkıda bulunmak istiyorum; Jardin des Plantes'daki bu borulu yapıta sponsor olabilirlerdi! Daha ilginç bir yanı bu fuarın, dünyanın en önemli fuarlarından biri olmak, düdük öttürmek için, hiçbir mantık gütmeden acımasız olmak! Kendini önemli sanan birçok galeri bu fuara yetersiz oldukları için alınmamış oysa metre-karesi en pahalı fuar. Peki bu yargıyı öğrenebilir miyiz? Kanımca eskiden olduğu gibi estetik, pentür kalitesi yani tuval olmadığına göre, kanımca bunların içinde sizinle en iyi dalga geçenler seçiliyor, kitch olmak en önemli bir kalite ama burada galericileri unutmayalım, asıl görülmesi gereken kanımca onlar.


Micro'dan Macro Cosmos'a başlıklı karma sergi 13 Kasım 31Kasım 2015 tarihleri arasında PERA SANAT GALERİSİ / İSTANBUL'da Mustafa ALTINTAŞ küratörlüğünde izleyiciyle buluşuyor. COSMOS birçok kısım ve öğeden oluşmuş düzenli bir sistem, bilimsel olarak varlığı bilinen ve düşsel olarak tasarlanan her türlü evren; acun anlamına geliyor, Kaos'un. Karşıtı olarak cosmos; düzenli'' ahenkli sistem, evren olarak tanımlanıyor ve bu kavramilk kez düşünür Pisagor tarafından ortaya atılarak tartışmaya açılmıştır. Sübliminal bir kavram olarak bilimsel bilimin en uç merak ve keşif konusu olarak Cosmos;çağımızın tüm sanatlarına düşünsel altyapı olmuştur. Özellikle sinema sanatı bu gün; bilim kurgu biçiminde, bu alanı tamamen bilgi ve bilimin ışığında taramaktadır. Resim sanatındaçok eskilerde betimlenmiş arketiplerden günümüze kadar Cosmos öyle ya da böyle konu olmuşsa da, günümüzde Micro/Macro Cosmos sanatın önemli bir süjesi olmuştur. Sanatçılarımız plastik sanatın farklı dallarındaki yorumlarıyla bu konuyu işleyerek sergiizleyicisini yeni bir düşünsel boyuta taşımayı deneyeceklerdir.


Amarcord Federico Fellini'nin doğduğu şehir olan Rimini'de konuşulan, İtalyanca'nın Emilia-Romagna lehçesinde Hatırlıyorum anlamına gelmektedir. 1973 tarihli film, bir çocuğun gözünden ergenlik neşesine ve ülkeye kara bir gölge gibi çöken faşizme dair şiirsel bir anlatıma sahiptir. Hatırlıyorum hafıza ve anımsamanın trajik olduğu kadar neşeli yönünü de hatırlatır bize. Çünkü hatırlamak sadece acı ve trajediyle değil; neşe ve umutla da sarmalanmıştır. 2015 yılı, 1915'ten itibaren yaşadığımız dünya savaşlarına ve acı yerel trajedilere önemli bir eşiği gösteriyor aynı zamanda. Unutmayalım; hatırlamak bizim en insani gücümüzdür. TÜYAP ARTİST bu yıl hatırlamanın, hafızanın, anımsamanın, acı ve umudun birlikteliğine odaklanıyor.


Taylan Kara'nın 5. kitabı 'Vasat Edebiyatı 101'in çıktığı haberi, bana daha önceki kitaplarıyla ilgili yorumlarımı anımsattı. Romanını çok başarılı bulmuş; diğer iki kitabını ise genel olarak karamsar ve suçlayıcı üslubu nedeniyle eleştirmiştim. Yeni kitapta ise, daha olgun bir polemik dili egemen ve eleştiri oklarını halk yerine edebiyat ticaretine yönelttiği için, daha yakın geldiğini söyleyebilirim. İlgisiz içeriği dolayısıyla arka kapağının yanıltıcı olduğunu düşündüğüm kitapta, 'Vasat Edebiyat 101' ve 'Edebiyat Üstüne' başlıklı iki bölüm var. Kitabın ilk yazısında Ahmet Altan, ikinci yazısında Perihan Mağden, beşinci yazısında ise Elif Şafak romancılığındaki niteliksizlik, kitaplardan alıntılarla gözler önüne seriliyor. Kara'nın elma yanaklı, kalem kaşlı kadın klişesi için yazdığı derin tanıtım yazısı, Elif Şafak'ın romanına dair bir diğer kurmaca-tanıtım yazısı ve efsane romancı Tonguç Kundil'in son romanını tanıtan yazısı, yazarın mizahçı yönünü göstermekle kalmıyor, aynı zamanda, istese kültür ürünlerini diğer fabrika ürünleri gibi satan kültür endüstrisinin büyükbaşlarından olabileceğini gösteriyor. Ama Kara, kitabın başındaki ifadede görüldüğü gibi, 'direnme inadıyla, çürümeye direnenler'den ve üstelik, Bertolt Brecht'ten yaptığı ön-alıntıda olduğu gibi, yalnızca topluma sorumluluk taşımakla kalmayıp toplumu da sorumluluğa çekmek gerektiğine inanıyor. Kara'nın Haldun Simavi'nin sözünden esinlenerek uyarladığı söz, içinde bulunduğumuz ticari durumu az ve öz olarak başarılı bir biçimde ifade ediyor: En iyi yayıncı-yazar-yayınevi, en az kağıdı en ucuza basıp en pahalıya satandır (s.32). 'Penguen yazı' nedir? Penguen yazı, herhangi bir yazarın herhangi bir kitabına yazılabilecek ortaya karışık bir tanıtım yazısıdır. Bu yazılar penguenler gibi birbirine benzer. Penguen yazılar kişiliksizdir, hakkında yazılan kitaba ait ya da ona özgün değildir. Penguen yazılar genel geçer yazılardır, genel ifadelerle özele ilişkin birşeyler söylemeye çalışır. Penguen yazılar, birbirinden apayrı kitapları, aynı cümlelerle ve aynı ifadelerle tanıtır. Onlarca yazarın onlarca kitabı için geçerli olabilecek joker yazılardır. Penguen yazıları ancak penguen yazarlar yazabilir. Bir yazar düşünün ki ülkedeki edebiyat evreninde piramidin en üstünde yer alıyor. Kitapları, holdinglerin kurduğu yayınevlerinden büyük reklamlarla basılıyor. Kitapları daha çıkmadan gazetelerde söyleşileri çıkıyor. Ülkenin en çok satan gazetelerinde ve kültür eklerinde sayfa sayfa ilanları veriliyor. Kitapları, kitapevlerinde girişte, vitrinin en görülecek yerlerinde okuyucunun gözüne gözüne sokuluyor. Yayın dünyasında bir yazarın kullanabileceği her türlü olanak o yazara sunuluyor. Hal böyleyken bu yazar hala muhalif, aykırı kalem, cesur yazar diye anılıyor! Yazarın, yükseklerde edindiği bu ilişkiler yumağı içinde yaşadığı küçük mağduriyetler bile ballandırıla ballandırıla muhalif olmasından kaynaklanan baskılardiye sunuluyor. Kayıkçı kavgalarından kaynaklanan köşe yazarlığından kovulmalar, bir majestelerinin gazetesinden bir başka majesteleriningazetesine transfer olması, ilkesel nedenlerle istifa olarak adlandırılıyor. Kara'nın burada anlattığı durum, kitap tanıtımı ve satışıyla kısıtlı değil elbette. Bir de işin cilalama kısmı var. Bu cilalama kısmında en önemli uğraklardan biri, edebiyat ödülleri. Kara'nın bu ödüllere yönelik eleştirisi, 'ünlü' ve/veya 'çoksatar' olmaya heveslenen yazar adayları için soğuk duş gibi gelebilir. Ancak, eldeki malzeme bu. Gerçekçi olmak lazım. Kara'nın ufak çaplı hesaplaması, aslında kimi ödüllerin kitaplar okunmadan dağıtıldığı iddiasını destekler nitelikte. Abinin/babanın seçici kurulda olduğu değerlendirmede ödülün kardeşe/oğula verilmesi gibi örnekler, zaten durumu fazlasıyla özetliyor. Üstelik kendi kendine ödül verenler bile var. Yarın Türkiye'de fırıncılar çalışmasa milyonlarca insan aç kalırdı. Yarın otobüs sürücüleri grev yapsa on binlerce insan gitmek istedikleri yerlere gidemezdi. Yarın sağlık çalışanları işlerini bıraksa, yüz binlerce insan sağlık hizmeti alamaz, ciddi hastalığı olan hastaların yaşamı tehlikeye girerdi. Bütün bu aksaklıklar 'hemen' olurdu. İnsan bilincini uyuşturan, bilinci çürüten, algıyı yavaşlatan, farkındalığı azaltan, farklılıkları keskinleştirmeyip yumuşatan sanat anlayışı gerici bir sanat anlayışıdır. Panolarda reklamını gördüğümüz, kitapçının vitrininde dizilen, holding gazetelerinde bizlere sırıtan sanat, asla bir tesadüf değildir. İlerici sanat dönüştürür. İlerici sanat, insanın nesnel gerçekliğe nüfuz edebilmesini sağlayarak çevresini, kendisini ve toplumu daha iyi anlamasını sağlar. Türkiye'de ilerici siyaset kurumlarının büyük bir kısmının içine sanatsal gericilik sızmıştır. Sanatta kullanılan ilericilik-gericilik kavramları, güncel siyasette kullanılanlardan tamamen farklıdır. Bu ve benzeri alıntılardan yazarın hiç kimseyi beğenmeyen aksi bir kişilik olduğu izlenimi doğabilir; ancak bu, klasiklere ve Stanislaw Lem'e olan tutkusu düşünüldüğünde yanlış bir izlenim olacaktır. Üstelik, kitap, tümüyle olumsuz eleştirilerden oluşmuyor.


Zweig, maddi olarak hayatı boyunca hiçbir sıkıntı çekmemiştir. Ancak Yahudi kökenli olmasından dolayı, Hitler faşizminin en etkili olduğu dönemlerde gördüğü baskı ve tehditlerden dolayı ülkesi Avusturya'yı terk etmek zorunda kalmış, İngiltere'ye ve daha sonra Portekiz'e taşınmıştır. Mektup hanımefendiyeydi ve yanıtı bekleniyordu. Irene tanımadığı el yazısına şaşkınlıkla bakarak zarfı hemen açtı, daha ilk satırda sararıverdi. Birden yerinden fırladı ve diğerlerinin ortak hayretini görünce düşüncesizliğiyle kendini ele verebileceğini anlayıp iyice korktu. Irene her defasında şantajcasına daha fazla şey kaptırır. Parasını, evlilik yüzüğünü, onurunu... En sonunda korkusuna yenik düşüp intihara kalkışan Irene'yi kocası engeller. Şantajcının kimliği ise bu şekilde ortaya çıkar. Her şeye rağmen Zweig'i hiç tanımamış ve onun kitaplarını okumamış bir insanın her zaman bir yanı eksik demektir. 30 yaşına gelmeden önce okunması gereken kitaplar arasındadır Zweig'in kitapları.


Christo ve Jeanne-Claude, çevreye yapmış oldukları sanatsal müdahalelerle oldukça ses getiren yerleştirmelere imza attılar. Onların yerleştirmelerini diğerlerinden ayıran en önemli özellik, devasa boyutlardaki çevresel nesnelere olan ilgiden kaynaklanır. Bu devasa nesnelere birer örnek vermek gerekirse, bir parlamento binası ya da bir köprü tam da onların sanat nesnelerini oluşturabilecek formlardır. Paris'te Pont Neuf Köprüsü'nün kemerlerinin altın rengi plastik örtüyle paketlenmesi, 1995 yılında Almanya'nın eski parlamento binasının, Reichstag'in paketlenmesi, hem mental hem de endüstriyel bir hazırlığın sonucu ortaya çıkan yapıtlardır. Dahası 2005 yılında, New York-Central Park'ta hayata geçirdikleri Kapılar isimli yerleştirmelerinde 7500 adet kapı yerleştirilirken konstrüksiyonunda toplamda 5000 tonun üzerinde çelik malzeme kullanılmıştır. 1969'da Avustralya'da sahil şeridini, 1972'de Kolorado'da bulunan vadiyi, 1997'de ağaçları paketleyen avangard çift, 1991'de Japonya'da 1340 mavi dev şemsiyeyi İbaraki kentinde açmıştır. Mavi şemsiyeler görsel bir şölene dönüşmüştür. Bu devasal çevresel yerleştirmelerin arkesinde birçok kolaj çalışması ve sanat objesi de sanatçıların üretimlerinin bir parçasını oluşturmaktadır. Sanatçı çiftin, Sofia City Art Gallery'de 1963 yılından 2014 yılına değin üretmiş oldukları 130 baskı ve objeden oluşan koleksiyonu, 14 Eylül- 22 Kasım tarihleri arasında izleyiciyle bir araya gelmektedir. Sergilenen baskıların ortak özelliği, çevresel paketleme çalışmalarının ya bir ön çalışması ya da daha küçük objelerin paketlenmiş halleri olarak, ölçüm verileri ile birlikte tasarlanmasıdır. Bir arabanın paketlenmesinde kullanılacak örtü ya da kumaşın hangi ölçüde ve nasıl yapılacağının detayları açıkça görülebilmektedir. Çevresel bir sanat yerleştirmesinin dayanıklılığının ne denli zor olduğu ve korunmasının zorluğundan hareketle, fotoğrafla onları belgelendirmek zorunlu görünmektedir. Böyle bir çalışmanın örneği olan petrol varilleri yerleştirmesinin, taslak çiziminin baskısı yine sergilenen çalışmalar arasındadır. 1997 yılında Motor cycle-Sidecar isimli çalışmasında Harley Davidson'ı paketleyen sanatçı, yine bu çalışmanın ölçümlerini baskısında izleyiciyle paylaşmaktadır. Çağın ötesinde bir sanat anlayışının öncüleri olan Christo ve Jeanne-Claude çifti, M. Vassileva'nın deyimiyle sınırları zorlayarak hayal etmenin peşinden giden, aynı zamanda, politik, ekolojik ve sosyal problemleri irdeleyerek mühendislik becerilerini sanatın içine dahil eden yapıtlar ortaya koymaktadırlar. Bu çalışmaların ortaya çıkışında ise en önemli temayı özgürlük düşüncesi oluşturmaktadır.


Deniz Gokduman, who was born in Balikesir in 1976, completed his undergraduate education in Prof. Isa Basoglu and Prof. Ramiz Aydin's art studios in Marmara University Ataturk Education Faculty, and his graduate education in ITU Visual and Environmental Arts. Deniz Gokduman, who is now a lecturer in Trakya University Faculty of Fine Arts painting department, completed his doctoral thesis in Marmara University, Institute of Educational Sciences, Department of Art Education. The artist has taken place in many national and international exhibitions and he has works in a variety of collections and museums. 2013 Personal Painting Exhibition Stranger, Art Suites Gallery, 13 March 06 April İstanbul. 2011 Personal Painting Exhibition I Am Not within Time, Nor Entirely Beyond, Piha Collective, 01 20 April, İstanbul. 2007 Piramid Art Gallery Personal Painting Exhibition, 12 April 7 May, İstanbul. 1998 Taranta Babu Cultural Center Personal Painting Exhibition, 01 15 June, İstanbul.


İki ünlü solcu Fransız entelektüel ve yazar Jean-Paul Sartre ile Albert Camus arasında yaşanan dillere destan yakın dostluk, mücadele arkadaşlığı ile siyasi inançları, tutumları ve kavgaları nedeniyle İkinci Dünya Savaşı'nın hemen ardından yollarının ayrılmasının gerçek öyküsü sadece Türkiye'de değil -Fransa ve Avrupa da dahil- tüm dünyada da pek bilinmez. Hatta -taraflar da dahil- yaşananları yakından bilenlerin sonradan yazıp anlattıkları bile hem oldukça sınırlı, hem alabildiğine manipülatif ve tarafgir, hem de hala tartışmalı ve gizemini koruyor. Fakat bu kopuş ve ideolojik yol ayrılığı gerçektir ve tarihseldir. Çünkü bu iki önemli ismin İkinci Dünya Savaşının tam ortasında Fransa'nın Hitler faşizmi tarafından işgali ve bu işgale karşı başlatılan direniş sırasında başlayıp hemen sonrasında ki Kültürel Soğuk Savaş sürecinde birbirinden trajik bir biçimde kopuşları, dönemin çoğu entelektüeli, aydını, sanatçısı gibi zıt siyasi kutuplara doğru ilerlemeleri aslında Avrupa'nın kendi devrimci değerlerinden ve geçmişinden kopuşunun da öyküsüdür. Pakistan asıllı ünlü İngiliz düşünür Tarık Ali Sapkınlar ve Dönekler başlıklı makalesinde insanlık tarihinde her devrimci dalganın artık gerilemeye başladığında arkalarında hem tipik izler, hem de bol miktarda enkaz bıraktıklarını söyler. Yani demokratik devrimci Avrupa tarihinin pek çok sabık devrimci önemli ismi, gerileme ve çekiliş dönemlerinde zaman zaman ters kutuplara doğru savrulmuşlardır. Örneğin 1640 İngiliz Devrimi sırasında önemli roller üstlenmiş radikallerden bazıları bir süre sonra İngiliz Kraliyet ailesinin Avrupa'da sürgünde bulunan temsilcileriyle gizlice buluşup pazarlıklar sonucu hanedanlıkla uzlaşma yolunu seçmişler ve işbirliği yapmışlardır. Benzer bir süreç 1789 Fransız devriminden sonra da yaşanmıştır. Özellikle Napolyon'un iktidarı ele geçirmesinden sonra devrimin öncülüğünü yapmış eski Jakabonler'in bazıları bir gecede anti Jakoben'e dönüşmekten çekinmemişlerdir. Çünkü zamanla geçmişte inanılan ve savunulan tarihsel insani, toplumsal ideallere ve ütopyalara harcanan emek ve zaman, zaman zaman derin pişmanlıklara yol açabiliyordu. Yani bir tür bu öz değerlere karşı bir kör nefret duyumu nüksedebilmekteydi. Bu nedenle de bu tür duyumlar ve pişmanlıklar yeni bir muhafazakarlığın mayası haline gelebiliyordu. Bu ideolojik ruh hali bir kez harekete geçtiğinde de giderek 'kıl dönmesi' gibi en ılımlı bir 'refah devleti' çağrısını bile 'Bolşevizm geliyor!' yaygarası ile karşılamaya başlayabiliyordu. Tarık Ali'ye göre, aynı şey 1960 sonrası Avrupa'sında da yaşanmıştı. Bir zamanlar Avrupa Solunun Mekke'si olan Paris, 1980'lerin başında artık Avrupa gericiliğinin merkezi haline gelmişti. Mitterand ile 'yeni Fransız Filozofları'nın karışımı, Thatcher'ın İngiltere'sinden çok daha alçakça bir biçimde sağcı bir atmosfer yaratmıştı. Oysa çok önemli... Çünkü asıl tarihsel kırılma o noktada başlıyor aslında. İşte Sartre ile Camus arasındaki ideolojik tartışma, kopuş ve yol ayrımı öyküsü de bu nedenle çok önemli. Çünkü bu tipik ideolojik yol ayrılığı aynı zamanda o dönem Avrupa Solu ve entelektüellerinin Kültürel Soğuk Savaş sürecindeki tarihi aymazlıklarının da tipik bir örneğidir. Hatırlayalım: Her ne kadar Camus'nün ismi o yönde fazlaca zikredilmese de dönemin diğer tanınmış eski solcu yazarlarından Arthur Koestler, İgnazio Silone, Andre Gide, Richard Wright, Stephen Spender gibi seçkin isimleri Sovyetler Birliği ve Stalin eleştirileriyle- birden soldan sağa, hatta Amerikancı Soğuk Savaş cephesine geçiş yapmışlardır. Aslında Tarik Ali'nin sözünü etmiş olduğu sapıklar ve dönekler döneminin hemen altında bu büyük enkaz bulunmaktadır. Bugün Türkiye'de gerek bir zamanların sözde liberal aydınlarının gerekse sözde solcu entelektüellerin geçmişteki siyasi pozisyonlarından tam zıddı kutuplara doğru savrulmalarının ana kaynağı da tam burada yatmaktadır. Bana kalırsa zaten Türkiye'de sapkın bir Batı hastalığı her zaman oldu. Fakat bizdeki yandaş ve neoliberal küreselleşmeci bildik isimlerin güncel küreselleşmeci neo muhafazakar ideolojik tercihleri ve sapkınlıkları sözünü etmiş olduğum Kültürel Soğuk Savaş sürecinde sınavı kaybetmiş bu Avrupalı entelektüellere dayanıyor. Çünkü iki dost ve yol arkadaşı Sartre ile Camus arasındaki çatışmanın içeriği tamamıyla Avrupa Solu'nun ve -liberaller de dahil- her eğilimdeki Avrupalı aydınların ideolojik dönüşümleriyle ilgili. Bu tarihsel ikili arasındaki büyük direniş arkadaşlığı, dostluğu ve yol ayrılığı sonrasında yaşanan derin kopuş öyküsünün tipik tezahürleri ve aşamaları da bu yüzden önemli. Bu aynı zamanda büyük bir insanlık ve entelektüellik sınavı! Açıklayayım: Türkiye'de dönüştürülmüş ya da tasarlanmış yandaş köşe yazarları ya da strateji uzmanı AB'ci BOP'cular, aydınlanmacı Avrupalı devrimci kişiliklerle aralarına kalın bir çizgi çekmiş durumdalar. Öyle ki ağızlarından Avrupa lafını düşürmedikleri halde değil devrimci Avrupa değerlerinden referans almak yerine aksine varsa yoksa bu değerleri manipülasyon, karalama ve yok sayma üzerine kurulu vahşi bir anti aydınlanma ve cumhuriyet savaşı içindeler. Çünkü kıblelerini tamamıyla küreselleşme merkezlerine angaje ederek kendi gelecekleriyle birlikte Türkiye'nin muhtemel aydınlık geleceğini de satmış, o merkezlerce seçilip işaretlenmiş, tasarlanmış beslemelere dönüşmüş durumdalar. Buna karşılık sol ve aydınlanmacı entelektüeller ise ya aydınlanmacı Avrupa geleneği hakkındaki derinliksiz bilgilerinden ya da Yeni Avrupa kavramlarına duydukları haklı tepkilerden ötürü o büyük devrimci insanlık çatışması tarihinden ve değerlerinden habersizlermiş gibi davranıyorlar. Aslında Dünya'da da durum pek farklı değil. Zihinde, duyarlıkta, sanatta ve kültürde büyük, vahşi bir ideolojik psikolojik savaş yürütülüyor. Sartre ile Camus faşist Alman ordularının Fransa'yı işgali sırasında Paris'de tanışmışlardı. İkisi de dönemlerinin önemli birer edebiyatçı ve düşünce adamı olarak öne çıkmışlardı. Camus o yıllarda halen bir Fransız sömürgesi olan Cezayir'den Paris'e yeni gelmişti. Çoğu entelektüel ve edebiyatçı gibi o da bir süre Fransız Komünist Partisi'ne üye olmuş ancak bir süre sonra 'Troçkist' suçlamasıyla partiden atılmıştı. Kısa bir süre içerisinde yakın dost olmuşlar, aralarına zaman zaman dönemin başka isimleri katılmış olsalar da Sartre'ın hayat arkadaşı Simone de Beauvoir ile birlikte yaratıcı, mücadeleci üçlü bir grup oluşturmuşlardı. Paris'in Alman işgaline karşı silahlı direnişi ve kurtuluş sonrasında yeniden yapılandırılması sırasında isimleri her yerde birlikte anılacaktır. Camus direniş sırasında gizli yayımlanan 'Savaş' gazetesinin, Sartre ise 'Modern Zamanlar' dergisinin editörlüklerini yaptılar. Dönemlerinin entelektüel çevrelerini ideolojik ve psikolojik olarak ciddi anlamda etkileyip yönlendirdiler. Fakat bu dostluk ve yol arkadaşlığı 2. Dünya Savaşı'nın ve Paris'in kurtuluşunun hemen ardından ABD tarafından uygulamaya sokulan Kültürel Soğuk Savaş çarpışmaları ile birlikte sarsılacak, yolları sert bir biçimde ayrılacak ve birbirinden her anlamda derin bir kopuş yaşayacaklardır. Aslında bu yol ayrımı ve iç çarpışma bütün aydınlanma Avrupa'sı solcuları ve entelektüellerinin içerisine yuvarlandıkları derin yarılmanın da en tipik örneği sayılabilir. 1950'li yılların başlarında Sartre'ın yol arkadaşı çoğu solcu entelektüel kişilik ABD'nin Soğuk Savaş'ın bir güç gösterisi olarak öne çıkarıp böbürlendiği nükleer gücünü övmeye ve CIA'nin kendilerine sunduğu -para da dahil- sözde sanatsal, kültürel yardımlarını kabul ettiler. Bununla birlikte de önceki düşüncelerinden ve ideallerinden tamamıyla çark edip karşı cepheye doğru savruldular. Bu trajik, büyük ideolojik sapkınlık ve döneklik biraz da Avrupalı entelektüellerin de öyküsüdür bir bakıma. Sartre'nın başlangıçta güncel politikayla aktif olarak ilgilendiği pek söylenemezdi. Fakat Camus'nun bu yöndeki ilgisini, tutkusunu ve heyecanını da her zaman gıptayla izlemişti. Ona göre Camus bir yazar ve mücadele adamı entelektüel olarak sınıf dayanışmasının sembolü ve kanıtıydı. -Kendisi de dahil- dönemindeki çoğu isimden çok daha derin bir biçimde tarihle ilişki kurabilmiş ender bir kişilikti. Her şey Camus'nun Soğuk Savaş projelerinin kargaşasında Avrupalıların komünizme sarılmalarına yol açtığını ileri sürdüğü ünlü Başkaldıran İnsan kitabını yayımlamasıyla başladı. Kitap Fransa'daki birçok sol görüş entelektüeli -özellikle de Sartre- tarafından hoşnutsuzlukla karşılandı ve şiddetli bir karşı ideolojik tartışmaya yol açtı. Sartre İkinci Dünya Savaşının arkasından 1950'li yıllarla birlikte tarihle hareket etmeye karar verip üst düzeyde bir siyasi mücadeleye atıldığında ise Camus artık bu yolu çoktan terk etmiş karşı cepheye geçmişti bile. Özellikle 1949-1951 yılları arasında ikisi de hızla zıt yönlerde ilerleyecekler ve birbiriyle bir daha hiç görüşmez hale geleceklerdir. Çünkü artık geçmişin 'komünist' Camus'u iflah olmaz ve saldırgan bir antikomüniste, 'komünist olmayan' Sartre ise tavizsiz, sert bir 'komünist'te dönüşecektir. Kültürel Soğuk Savaş süreciyle birlikte artık her defasında tartışmalara yol açan Nobel Edebiyat Ödülü 1957'de Albert Camus'ye, 1964'de de Jean-Paul Sartre'a verildi. Camus ödülü aldı fakat Sartre savunduğu insanlık davasındaki siyasi duruşu, entelektüel kişiliği, dergilerde ve kitaplarında öne sürdüğü görüşleri ile bağdaşmadığını söyleyerek ödülü almayı reddetti. Kaldı ki zaten Sartre daha önce de Avrupa'da CIA'nin alt gizli örgütü olarak faaliyete sokulan Kültürel Özgürlük Kongresi faaliyetleri kapsamında -salt bir Soğuk Savaş propagandası niyetiyle- Paris'te ilk kez düzenlenen Çağdaş Amerikan sanatıyla ilgili serginin açılışında Fransa'dan seçkin bir isim olarak bir konuşma yapma teklifini de reddetmişti. Muhtemel ki bu şok reddedişlerde Avrupalı yazar ve entelektüellerin ABD'nin Kültürel Soğuk Savaş programlarında hiç sorgulamaksızın düşüncesizce yer alışlarına, özellikle de yolları ayrılan eski yol arkadaşı Camus'nün trajik durumuna karşı entelektüel bir tepki de söz konusuydu. Sartre, Nobel ve bu tür sözde onurlandırmaların Kültürel Soğuk Savaş'ın bir aracı olarak kullanıldığını düşünüyordu. Haksız da sayılmazdı. Çünkü Soğuk Savaş sürecinin daha başlarında CIA'nin Kültürel Soğuk Savaş programı kapsamında Avrupa'da örgütlediği Kültürel Özgürlük Kongresi'nin yeni kurulan dergilerle, devşirilmiş yayınevlerinin programlarıyla, barlarda, kahvelerde, olabilir her yerde yazar, sanatçı ve entelektüel avına çıktıklarını gözleriyle görmüştü. Birçok önemli isim de zaten çoktan şekere bulanmış olarak kendilerine sunulan olanakları bilerek ya da bilmeyerek kabul edip oyuna dahil olmuşlardı. Gerçi Camus'nun ismi sonradan açıklanan ünlü CIA kayıtlarında o yönde zikredilmemişti fakat dönemin tanınmış bazı eski solcu yazarları ve sanatçıları birden soldan sağa, Soğuk Savaş cephesine geçiş yapmışlardı. Görüleceği üzere aslında günümüz Türkiye'si ya da bölge ülkeleri entelektüeli açısından Avrupa tarihinde ibret verici benzer ne çok örnek var. Çoğu sözde solcularımızın ABD'nin Afganistan, Irak, Libya, Suriye ve diğer bölge ülkelerine yönelik BOP planları karşısındaki tavırlarına iyice bakınız ne demek istediğimi anlarsınız. Fransız ordusunun Cezayir'deki şiddet ve katliamlarının iyice arttığı günlerde aralarında Simone de Beauvoir, Andre Breton, Marguerite Duras, Henri Lefebvre, Andre Masson, Alain Resnais, Alain Robbe-Grillet, Nathalie Sarraute, Jean-Paul Sartre, Claude Sautet, Simone Signoret'in de bulundukları 121 Fransız aydını şiddete karşı bir bildiri yayımladılar. Başkaldıran İnsan'ın yazarı Camus ise beklendiği üzere o sırada annesinin yaşadığı kendi Cezayir'indeki insanlık dışı duruma başkaldırıp da bu ortak bildiriyi de imzalamadı. Şaşırtıcı bir biçimde kendisini partiden atan komünistlerin ve iktidardaki sosyalist hükümetin imzacılara karşı baskılarına da sessiz kaldı. Hatta bazı sözde sosyalist ve komünistler gibi o da açık açık Cezayir'in Fransa'nın sömürgesi olarak kalmasından yana tavır koydu. Son söz: Günümüzün Jean-Paul Sartre'larıyız artık ve düşünce, sanat ve edebiyat da daha çok olmak zorunda, kesin!


Birçok resmi, grafiksel bir düzenleme ve poster tadında olan Kolomon Moore'un kalın, sararmış, üzerinde lekeler olan antik kağıtlara yaptığı resimler, 1940'lı yıllardan bize ulaşan gizemli bir dünyanın kapılarını aralıyor. Yarı desenvari ve naif bu titrek çizimler, mizahi bir duyarlılık içinde ve karikatür tadında lirik betimler olarak izleyiciyi o gizemli dünyanın içine çekiyor. Eskiz halinde bir tasarımı hatırlatan bu çizimler aynı zamanda coşkulu bir dışavurumun eşsiz yansımaları. Moore'un resimlerinde düzeltme veya silinme izlerine rastalanmaksızın, hazırlıksız, kurgusuz, çabucak, bir seferde çizilmiş spontane hal bütün naifliğiyle çarpıcı bir aura yaratıyor. Doğaçlama yapılan bu resimlerin Lautrecvari karikatürize tadı, kendine has bir dışavurumun plastik lezzetini duyumsatıyor. Moore'un resimlerinde net ve doğrudan görülen erotizm, plastik dilin imkanları dahilinde tasvir ediliyor. Sanatçının kadın bedenine olan tutkusunu, müstehcen pozlar, şehveti çağıran bir pornografi içinde betimlemesi ise son derece çarpıcı. Moore, resimlerinde bazı yerlerin altını çizmek istercesine lokal alanlarda tam da bedenin erotik yerlerinde yer yer kırmızı renk boyamaları ve çizgiler kullanıyor. Kadınların dudaklarını, meme uçlarını, ayakkabılarını çantalarını kırmızıya boyarken erkeklerin de kravat ya da florlarını, şapka gibi aksesuarlarını kırmızıya boyadığını görüyoruz. Moore'un resimlerinde yer alan nesneler neredeyse her zaman açık cinsel çağrışımları olan fetişist nesneler. Onun çizimlerinde, on dokuzuncu yüzyıl sonu ve yirminci yüzyıl başında yaşayan Toulouse-Lautrec ve Egon Schiele'nin yoğun izleri görülüyor. Ayrıca Moore'un resimlerinde çağdaşı olan Oskar Kokoschka, Ernst Ludwig Kirchner ve Erich Heckel gibi Alman sanatçıların üslupsal modellerinin yansımaları da tespit edilebilir. 1920'lerin ve 1930'ların Paris kafelerini, günlük hayattan kesitleri, şov yıldızı kadınları ve kabara sanatçılarını görüntüleyen Brassai ve Andre Kertesz gibi iki önemli fotoğrafçıdan da esinlenmiş olan Kolomon Moore, gece kulüpleri, fahişeler, eşcinseller, lezbiyenler gibi toplum normunun dışında kalan dünyanın kahramanlarını konu edinir. Hakkında çok az bilgiye sahip olduğumuz Moore, bir Fransız Yahudi'si olarak İkinci Dünya Savaşı sırasında 1940'lı yıllarda bir toplama kampında ölmüş. Hakkında daha fazla bilgiye sahip değiliz. Yaşadığı dönemde şöhretli bir sanatçı olmadığı için muhtemelen küçük boyutta kağıt üzerine yaptığı resimlerini alan pek çok kişi olmuş. Bu kısa trajik hayatın içine sığdırdığı yaklaşık iki bin civarında resminin bütün dünyaya yayıldığını biliyoruz. Bu nedenle dünyanın dört bir yanına dağılan bu resimleri bir araya getirmek ve bir arada sergilemek çok zor bir ihtimal. Ancak İstanbullu sanatseverler Kolomon Moore gibi gizemli bir sanatçının Türkiye'de pek de bilinmeyen bu lirik-erotik resimlerini Karaca Borar'ın koleksiyonu sayesinde görme fırsatı yakalıyorlar. 2010 yılında Roma'da gördüğü ve çok etkilendiği bu resimleri satın alan ve koleksiyonuna dahil eden Karaca Borar, aynı zamanda sanatçının şahsi portfolyosuna da sahip. Bu portfolyo ile birlikte toplam 26 resim 1940'lı yıllardan sonra ilk kez İstanbul Beyoğlu'nda Galatea Art Sanat Galerisi'nde 10-28 Kasım 2015 tarihleri arasında izleyici ile buluşuyor.


Türkiye şiirinin en büyük isimlerinden Gülten Akın, 82 yaşında hayatını kaybetti. Akın'ın cenazesi 6 Kasım'da Cuma namazını müteakiben Kocatepe Camii'nden kaldırılacak. Gülten Akın Cankoçak (d. 23 Ocak 1933, Yozgat ö. 4 Kasım 2015). Türk şair ve yazar. 23 Ocak 1933 tarihinde Yozgat'ta doğdu. Yozgat'ın Sorgun ilçesinde ilköğrenimini tamamladı. 1940'lı yıllarda memleketi Yozgat'tan Ankara'ya göç etti ve ortaöğrenimini Beşiktaş Atatürk Anadolu Lisesi 'nde tamamladı. 1955'te Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. 1956'da Yaşar Cankoçak'la evlendi; bu evlilikten beş çocuk sahibi oldu. Kaymakam olan eşinin görevi nedeniyle 1958-1972 arasında Anadolu'nun çeşitli ilçelerinde yaşadı. Gevaş, Alucra, Gerze, Saray ilçelerinde ve Kahramanmaraş'ta yardımcı avukatlık, avukatlık ve öğretmenlik yaptı. 4 Kasım 2015'te tedavi görmekte olduğu hastanede hayatını kaybetti. Son Haber gazetesinde ilk şiiri 1951'de yayımlandı. Ardından Hisar, Varlık, Yeditepe, Türk Dili, Mülkiye gibi dergilerde çıktı. Başlarda şiirlerinin konusu doğa, aşk, ayrılık, özlem iken, daha sonraları ise toplumsal sorunlar ağır bastı. 1980 öncesinde halkın yaşadıkları, onun da hayatına ve şiirine yansıdı. Daha sonraki şiirlerinde toplumsal sorunlara yöneldi. Gezip gördüğü yerlerden aldığı esinle zenginleşen ve coşkulu bir insan sevgisiyle yoğrulan şiiri, toplumsal sorunları, yaşam-halk ilişkisini öne çıkardı. Şiirlerinde büyük ölçüde folklor öğelerinden yararlandı. Şiir üzerine yazılarını bir araya getiren Şiiri Düzde Kuşatmak (1983) kitabında, halk kaynağına inme isteğini, alkta var olan öz ve biçimi diyalektik olarak yükseltmek, şiiri yükseltirken halkın yaşamının ve yaşam biçimlerinin yükselmesine yardımcı olmak sözleriyle açıklar. Şiirleri pek çok dile çevrildi ve kırktan fazla şiiri bestelendi. Bestelenen şiirlerinden biri, Sezen Aksu'nun 1993 tarihli albümüne adını veren Deli Kızın Türküsü'dür.


Popüler olan hemen kana karışan şeker gibi enerji veren, coşturan bir tatmin duygusudur. Bu anlayışın temellendiği kavram bütünlüğüne de popülizm adı verilir. Popülizmin özelliğine bakılırsa, geleceğe dair bir kaygı, geçmişte ürettiği bir değer yoktur, her şey gün içinde olup biter, kısa ömürlüdür, ancak yeni bir eğilim hemen devreye girer. Bakteri gibi çoğalma kabiliyeti gösterir. Genellikle insanın boş anlarını, eksik yanlarını, cahilliğini, görgüsüzlüğünü, az gelişmişliğini, zaaflarını, kompleksini ve buna benzer birçok olumsuz olayı kollar ve çare olarak insan bünyesine bulaşır. Popülizm iksiri kana karıştı mı, kuyruk dikleşir, eğik baş havaya kalkar, öz güven oluşur, insan sınıf atlamış gibi hafifler, gerçek değişmese de problem yoktur! Popülizmin kişiye kazandırdığı olgunluk sayesinde bir uzman gibi sahada karar verici konuma geçer. İşte popülizmin kişide yarattığı tahribat böyle başlar. Bu noktadan sonra sanat anlayışı veya yaşama dair tüm olgular popülizm kavramıyla analiz edilir. Popülizmin olduğu yerde analitik bilgiye, sınıf bilincine, doğrunun veya gerçeğin ne olduğuna dair bir çabanın gayretine gerek yoktur. O her derde devadır; o popüler olandır! Olguların kökleri dünde, gövdesi bugünde, meyvesi de yarında saklıdır. Bu süreç diyalektiğin temel kuralları ile gayet açık bir şekilde anlatılır. Olgular, popülizmin tarif ettiği zaman dilimi içinde olup bitmez çok daha uzun çok daha karmaşık bir süreci kapsar. Duyuların hissettiği, aklın tarif ettiği, deneyimsel sonuçların etkisinde biçimlenmiştir. Ortaya çıkan olgunun nesnel varlığı hiçbir düşünsel analize gerek kalmadan optik olarak zaten algılanmaya müsaittir. İnsan algısı sadece var olan nesneyi aynen algılamadan öte neden niçin nasıl sorularını sormak zorundadır. Popülizmin en becerdiği nokta; sorgusuz, sualsiz kendini karşıya kabul ettirmesidir. Yaşamı biçimleyen tüm araç ve gereçleri kontrolü altına almasıyla pireyi deve, hayali gerçek gibi gösterebilir. Bu nedenle popüler olanın dışına çıkamayan bireyin, edilgen konumu kaçınılmazdır. Kuşatılmışlığın içinde bir paranoyayı yaşadığı halde, mutlu sanrısı devam eden bireyin gerçek yaşama döndürülmesi hemen hemen olanaksızdır. Pazar ekonomisinin tekerini döndüren popülizmin öldüren cazibesi, insanları etkilemeye devam edecektir. Bu serüvenin hikayesi geçmişe dayanır. Popülizm sanayi devrimiyle biçimlendi, endüstri devrimiyle sosyalleşti, bilişim devrimiyle de siyasallaştı. Yani sınıf farkını gözetmeyen ya da sınıf bilinci taşımayan ancak ideolojik sosyal sınıftan bahsediyoruz. Bu sınıfa ait bireylerin konumu tüketmeye odaklanmış siyasi sürülerden ibarettir. Bu 'sürü' kavramı İngiliz tarihçi Arnold Toynbee'ye aittir. Türkiye Cumhuriyeti kurulduğunda bu kavramı bir daha kullanmamıştır. Tüketim açlığını tatmin edecek popüler çözümler onları ikna etmeye yeterlidir. Bu sınıfa mensup insanların sosyal statüleri asgari geçim standartlarında ya da küçük burjuva veya açlık sınırında olsa bile siyasi angajmanları sınıf bilincinden uzak, oldukça sığdır. Üretimin hakça bölüşüldüğü bir dünyayı muteber kılacak bir siyasetin, bu sosyal sınıf üzerinde tesir etmesi oldukça zayıftır.


8. sayının teması olarak Sahte Popülarite kavramını ele alan Heyt be!'de yeraltı camiasında bağımsız ve eleştirel sanat hareketinin en önemli isimlerinden biri olan 2/5 BZ ile gerçekleştirilen röportaj, Bunlar dinlenir çünküde Haylayf Ş. Üçgeni, Koma Redakte, Magenta Unicorn ve daha fazlası, Sanat ortamları çizgiromanı, Bir Güncel Sanat Haccı olarak Venedik Bienali, İşgal evi nedir? Ne değildir, Açık Stüdyo Günleri, Yula ile altılı köşe bulunuyor. Ayrıca Nurefşan Tolu, Ahmet Ghandi Tanpınar, Uğur Aydın, Barış Mengütay, Zeynep Yalçınkaya, Emre Altundağ ve Orçun Tan'dan yazılar, Hilal Can, Sedef Karakaş ve Deniz Beşer'den sahte popülarite illüstrasyonlarıyla bezeli toplam 40 sayfalık bir fanzin.


Platform A Sanat Galerisi, Erkan Yaprakkıran ve Musa Güney'in yer aldığı iç içe isimli ikili sergiye ev sahipliği yapıyor. 7 Kasım 10 Aralık tarihleri arasında devam edecek olan sergi, Taurus AVM'de yer alan Platform A Sanat Galerisi'nde her gün 10:00-22:00 saatleri arasında gezilebilir.


Bu yıl Çalışıyorum Öyleyse Varım LaboroErgoSum başlığı altında dokuzuncusu gerçekleştirilecek Uluslararası amber Sanat ve Teknoloji Festivali kapsamında Adahan İstanbul'da Marx2.0 başlıklı sergiyer alıyor. Küratörlüğünü Fırat Arapoğlu'nun ve koordinasyonunu Bahar Ahu Sağın'ın üstlendiği sergi dijital emek terimini, dijital medyanın var olması, üretilmesi, yayılması ve kullanılması için gereken, karşılığı ödenen ve ödenmeyen tüm emek biçimlerini içerecek şekilde genişletmeyi öneriyor. Fırat Arapoğlu bu minvaldekonsept metnini sınıflar aşınıyor tezine, sınıfların hiç olmadığı kadar belirgin olduğunu göstererek ve bu açıdan bakılmasını önererek yola koyulduklarını belirterek sonlandırıyor. Çağrı Saray, Dilan Bozyel, İnsel İnal, Mehmet Öğüt, Serkan Taycan ve Yeni Anıt'ın çalışmalarının yer aldığı sergi, 6-15 Kasım tarihleri arasında Adahan İstanbul'da izleyicilerin ziyaretine açık olacak.


Neveser Özenbaş, 1959 tarihinde Edirne'de doğdu. 1981 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Tekstil Bölümünü bitirdi. İki yıl Topkapı Saray'ı Müzesi'nde görsev aldı ve sanatçı Mehmet Güleryüz Atölyesi'nde dört yıl çalıştı. Halen İstanbul'da kendi atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir. İçinde bulunduğumuz dönem hem lokal hem de küresel ölçekte komplolar, kirli siyaset, kirli savaşlar, çevreci politikaların gelişimi, moda, spor özellikle futbol ve fanatizm, değişen şiddet araçları ve etkileri gibi olguları üretmektedir. Kent ve birey bağlamında toplumsal bazda ortaya çıkan bu olgular bireye yeni yaşam biçimleri, kişisel gelişim teorileri, sürekli hastalık ve fobi üretme, depresyon ve obsesif davranışlar geliştirmek gibi reflekslerle sirayet etmektedir. Bir değil birden çok anlam katmanları bulunan kent ve birey, kent ve kent yaşamı ve daha dar alanda kent, birey ve sanat ilişkisinin farklı görünümleri Neveser Özenbaş'ın bu son serisinde gösterilen olgular arasında. İzleyiciler olarak bizlere düşense, sanatçının ürettiği bu anlam katmanlarını ve işaret sistemlerini çözerek, nasıl bir kente ve nasıl bir insan yaşamına sahip olduğumuzu görmek ve iyisini talep edebilmenin yollarını aramak. Sanatçı Mutant ismini verdiği sergisinde tuval ve pleksi katmanları üzerine yapmış olduğu çalışmaları ile 3 20 Aralık tarihleri arasında Galeri Selvin'de izleyicilerini bekliyor.


1970 Yılında Kars Sarıkamış' ta doğan sanatçı 1999 yılında Erzurum Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden mezun oldu. İstanbul da yaşamakta ve Çalışmalarına kendi atölyesi olan Toprak Resim Atölyesinde devam etmektedir.


Podyumda Dayak Yiyen Asyalılar, Vitrinde Recm: Ortadoğuda Amerikan Futbolu başlığı ile tematik sergilerine devam eden Mahmut Öztürk'ün resimleri 16-25 Kasım 2015 tarihlerinde Bolu Ressam Mehmet Yücetürk Sanat Merkezi'nde sergileniyor. Resimlerinde mitoloji, din ve toplumsal olayları bir arada ele alan Mahmut Öztürk, gündelik hayat ile evrensel hayat arasındaki bağı plastik dilin olanakları üzerinden kuruyor. Sanatçı, toplumcu eleştirel gerçekçi bir anlayış temelinde ele aldığı kompozisyonlarının asal eksenine hiçbir zaman vazgeçmediği figür formlarını yerleştiriyor. Kompozisyonlarının temel ögesi olan figür formlarını, doğaçlama-improvisation bir tavırla dışavurumcu-ekspresyonist bir anlayışta inşa ediyor. Sanatçı resimlerini tematik bir dizi içinde üretiyor. Bu dizilerden biri podyumlarda, vitrinlerde modeller ve mankenler diğeri Podyumda Dayak Yiyen Asyalılar, Podyumda Direnen Asyalılar, bir başka tematik dizisi ise; kendisinin bildirilerinde, makalelerinde ve yazınsal çalışmalarında emperyalizmin neoliberalist pratiklerinin ürettiği postmodernist kavram pratikleri olarak tanımladığı kimlik, altkimlik, üstkimlik, öteki, alanlar, sınırlar gibi kavramlara karşı eleştirel tavır koyan kompozisyon temalarından oluşuyor. 1980'den bu güne politik duruşunu sanat üretimleri ile ifade eden Öztürk'e göre, sanat ve siyaset ilişkisi birbirinden ayrılmayan üst yapısal kavramlar. 2003 Irak'ın işgali ile Podyumda Dayak Yiyen Asyalılar ve 2013 Haziran Gezi Direnişi ile Podyumda Direnen Asyalılar temalı sergilerinde toplumsal olaylar ve politik konulara yer veren sanatçı, siyaseti estetize ederek politika ile sanat arasında bir köprü kuruyor. Sanatçı postmodernizme eleştirel yaklaşarak Anadolu'daki tüm kültürlerin, hatta Asya kültürleri de dahil olmak üzere birlikte ele alınması gerektiğine dikkati çekiyor. Anadolu ve Asya kadınlarının geleneksel kıyafeti olan üçeteği ya da tülbendi farklı coğrafyalarda ve kültürlerde aynı şekilde kullandıklarını o nedenle altkimlik, üstkimlik ayrıştırma, sınırlar olamayacağını, bir kültürü 'alt' diğer kültürü 'üst' olarak görmediğini söylüyor ve o yüzden postmodernizmin insanları öteki, alanlar, sınırlar gibi belli kavramlarla kategorize ettiğini, ayrıştırdığını ve böldüğünü düşünüyor. Emperyalizmin göstermelik açılım modellerine tepki olarak Anadolu kültürünü ve motiflerini ısrarla yeniden ele alan sanatçı, onları plastize ederek yeniden görünür olmalarını sağlıyor. 2003 Irak'ın işgali ile birlikte Podyumda Dayak Yiyen Asyalılar temalı resimlerine başlayan sanatçının, Asyalılar kavramını ele almasının nedeni; Asya kıtasının en ucuz ve en yoğun iş gücünü barındıran ve emperyalizmin en karlı sömürü alanı olmasından kaynaklanıyor. Irak'ta, Bosna'da olduğu gibi savaşların gerçek mağduru kadınlar ve çocuklar. Endüstri alanında da en fazla ezilen kadın ve çocuklar. Sanatçı tematik sergileri ile bu konuya dikkati çekiyor. Ortadoğu, emperyal ülkeler tarafından kartların yeniden karıldığı, yeni pozisyonların belirleneceği bir sürece giriyor. Ortadoğu ve Suudi Arabistan'da uzun süreler kullanılan ve halen İran'da hukuki bir ceza olarak uygulanmaya devam eden bir yöntem olan recm cezası insanlık dışı karar ve uygulamaları ile 21. yüzyılda devam ediyor. Buradan hareket ederek dünyanın belli coğrafyalarında kadınların daha fazla şiddete uğradığını ve savaş mağduru olduğunu düşünen sanatçı, resimlerinde bu yüzden 2003'te Irak'ın işgali ile beraber dayak yiyen Asyalılar serisini yapıyor. podyumlarda, vitrinlerde modeller ve mankenler serisinde ise kast ettiği podyum, dünyadaki savaş, zulüm ve sömürünün gerçekleştiği yerleri kapsayan bir sözcük olarak önem taşıyor. Aynı şekilde vitrin ise medya ve iktidarlar marifeti ile neoliberalist pratikler tarafından gündelik hayata ait sunulan değerleri eleştirdiği bir kavram olarak karşımıza çıkıyor. 2013 Haziran Gezi Direnişi ile yöneldiği Podyumda Direnen Asyalılar temalı resimlerinde sanatçı, direnişi ve başkaldırıyı simge ve metaforlarla ele aldığı kompozisyonlarını, dışavurumcu bir doğaçlama ile plastize ediyor. Öztürk'e göre sanatın görevi, insani en temel değerleri yüceltmek ve estetik bağlamda sunmak. O nedenle sanatçı için gündelik politika ve toplumsal olayların evrensel hayata bağlanarak estetize edilmesi büyük önem taşıyor. Mahmut Öztürk'ün resimleri, Podyumda Dayak Yiyen Asyalılar, Vitrinde Recm: Ortadoğu'da Amerikan Futbolu temalı sergi dizisinde olduğu gibi küresel politikaları eleştirirken, konuyu insani en temel değerlere bağlı politik içeriğinden soyutlamadan ve estetik değerlerden uzaklaştırmadan ele alıyor. Öztürk, gündelik hayat ile evrensel hayatın kültürel değerlerini üreten resim sanatının, Erwin Panofsky'nin deyimiyle kültürün taşıyıcısı olduğuna dikkati çekiyor. Egemen iktidarın siyasetine direnen sanatın, kendine ait bir dil oluşturabileceğini vurgulayan sanatçı, kendi deyimiyle emperyalizmin neoliberalist pratiklerinin uygulayıcılarına ve onların ürettikleri postmodernist kavram pratiklerine karşı kendi estetik tavrını geliştiriyor. Özellikle 1987 yılından bu yana, dünyayı podyum, Türkiye'yi vitrin olarak gösteren kapitalizmin, reklam ve moda dünyasında kadını tüketim nesnesine indirgeyen anlayışına tepkisini gösteriyor. Bu nedenle Öztürk'ün resimleri tüm ekspresyonist ve lirik plastiğine rağmen ele aldığı toplumcu gerçekçi eleştirileri ile son derece politiktir. Sanatçının plastik dilinin etkileme gücü ise; malzemenin teknik olanakları ile boyayı kullanma biçimine vakıf olmasından ileri geliyor. Ressamın kendi vücudunun kassal ve sinirsel davranış yönelimlerini boya sürerken de kullanması fırça sürüşlerinin izlerinde hissediliyor. Bu anlamda malzemeyi kullanma yönüyle hem akademik hem de gayri akademik olan sanatçı, akademik dilinin kurallarını, akademi dışında kendine özgü sanatsal dil oluşturarak kullanıyor. Sanatçının geniş kavisli fırça hareketleriyle gösterdiği tez canlılık spontane gelişen doğaçlama anlık dışavurumun izlerini taşıyorlar. Figüratif olandan soyutlamaya varan bu devingenliğin yer yer belirsizleştiği ama sonunda figür imajında netleştiği görülüyor. Öztürk'ün plastiğinde, espas içinde yer alan figürün hareketliliği, harmonik bir döngüsellikte şiirsel bir lirizm içinde deviniyor. Kavisli çizgilerin ve eğrilerin, kompozisyon içindeki yönelimsel hareketleri resimlerine canlı bir dinamizm katıyor. Küçük ve büyük lekelerin, parça bütün ilişkisi içindeki ritmik kopuş ve bir araya gelişleri ile harmonik bir estetiğe dönüşüyor. Mahmut Öztürk'ün toplumcu gerçekçi eleştirel dili ne kadar sert olursa olsun plastik dili bir o kadar yumuşak ve lirik.


İşbölümü, emeğin üretken gücünü artırırken, işçiyi bir makine durumuna düşürür. Marks'ın tanımıyla işi, herkesin payına düşecek şekilde parçalamadan, hayatı işbölümünün gadrine uğratmadan yaşamak önemlidir. Kolektif bir meşgaleyle, istediğimiz işi, canımızın çektiği zaman yapmak sosyalist toplumun ereğidir. Bugün kısmen böyle bir dönemdeyiz. Ahir zaman çağının eşiğinde aynı anda gönlümüzce her yerdeyiz. Sosyal paylaşımlar yaptığımız internet medyası, bir nebze politik güç ve ekonomik tahakküm ilişkilerinin dışında kalabilen bir mecra. Komünal düzendeki portallarda, herkesin yeteneği kadar koyup ihtiyacı kadar ücretsiz edindiği bilgiler yer alabiliyor. Önceden bir özdeşliği olmayan özneler, karşılıklı irtibatlar ve tecrübelerle anbean zamanın bilincini yeniden belirliyor. Eğer bir değerden bahsedeceksek; edimsel olarak şu anda dirim bulan diferansiyel ilişkilerin mutlak sahibiyiz. Zamanın ruhunda vücut kazanan bir gövdenin ortak mensuplarıyız. Entelektüel düşüncelerimizin zürriyeti yok. Fikri mülkiyeti savunanlara karşı, kimsesiz; sorumluluğu almak adına zorunlu şahsileştirmelere rağmen temellük etmeyen; olabildiğince nesepsiz ortak mülkiyeti uygulayanlarla müttefikiz. Şimdilik olabildiğince mülkiyetsiz bir internet rejimi, gelecek toplum hayallerini ufukta biçimlendiriyor; bu umutlu olmak için bir sebeptir. Diyelim ki, söylendiği gibi filozoflar dünyayı çeşitli biçimlerde yorumladılar; asıl sorun onu değiştirmek. Peki, felsefenin böyle bir idari görevi olabilir mi? Felsefe ya da eleştiri; sonuçlarla mı ilgilenmelidir nedenlerle mi? Çok öznel bir fikir gibi gelebilir ancak sorarlarsa felsefenin bildirimine okurun biraz tereddütle, biraz iştiyakla; ama çok yakından bakması gerektiğini söyleyebiliriz. Aynı bir doktorun teşhis koyma gayesiyle aksayan hayati bir organa ya da mustarip bir bireyin bir uzvuna; insanın varlığına tasallut eden bir hastalığa bakması gibi kuşkuyla, endişeyle; bakılmalıdır ne dediğine felsefenin. Emredici imgelerle olan münasebetlerimize rağmen insani olan her şeyle irite edici mesafeleri olan ideolojiye ait bazı tanımları yeniden adlandırırken, onun düşünürünü zihnimizde yeniden konumlandırmamız gerekir. Düşünürün mutlaka kompleksi yoktur ama kuralın muhattabı öznede, sınıflı toplumda kavramın doğruluğunun, önerilerinin sahiliği konusunda tereddütü vardır. Olmalıdır da! Kırılgan politik inançlar ve büyük isteklere denk gelen sebeplerimize karşın bilincimiz sayesinde ya aldanıyor ya da aksak tecrübelerimizden kafamızı çarpa çarpa öğreniyoruz. Doğru cevapların olması durumunda bitecek bir tarihin içindeyiz; öyleyse soruların, cevaplardan daha önemli olduğunu ve doğru cevapların tarihin parantezine sıkıştığımız bu hayatta hiç olmadığını anlamalıyız artık!


Zamanla ailenin çöküşü, babanın Alzeimer'le üçüncü boyuta geçişi, kız kardeşler ve de hep 60 yıllarına dönüş, aylaklar ve de bir türlü tarif edemediğimiz şu garip ülke! Edebiyatın inişli çıkışlı serüveninde yazarın mütevazı kimliği de değişti, ezberden okumak, hava atmak; giderek çok satmak; eğer inanıyorsanız! Kabızlık ve Ukalalık; çağdaş edebiyatın ve ünlü olmanın geçerli bir formülü olsa bile, bu kaygan zeminde kısa öyküler anlatan, kenardan yürüyen, kitabını bastırmak için umut besleyen bir yazar bence daha anlamlı. Genellikle dış gözlenir yazıda, kendine bakmak nedense bir tabudur; günlük yazsa bile Kendine yontar bilerek; o zaman nasıl kendimizi sorgulayabiliriz? İsterim dördüncü kitabında yalnızca kendini silkelersin Münir Göker.


Galeri Zilberman, Evrim Kavcar'ın Boşluğun K'si adlı projesini sunmaktan mutluluk duyar. Sanatçının 3üncü Mardin Bienali'nde yaptığı bir yerleştirmenin uzantısı olan proje, 4 Kasım 26 Aralık tarihleri arasında galerinin proje alanında görülebilecek. Bienal kapsamında yerel üreticilerle yaptığı işbirliğiyle demirden şekillendirdiği boşluk kelimesini, Eski Mardin ile Yeni Mardin arasında, özellikle seçilmiş bir kayanın oyuğu üzerine yerleştirmişti. Bir yüzü, tarih içinde zorla silinmiş kültürlerin yeri doldurulamayacak boşluğuna bakan bu kayanın, bir diğer yüzü coğrafyadaki her boşluğu doldurarak büyüyen bir inşaat alanına bakar. Yerleştirildiği bu alandan üç ay sonra yazıdan geriye bir k harfi kalır. Yazının süreç içinde boşluğa karışan kısmına dair yaşananlar, sürece yayılmış bir düşünme, üretme ve değerlendirme süreci olarak bu yeni projeye evriliyor. Boşluğun K'sinde sanatçı elinde kalan k harfiyle, notlarıyla, işitsel ve görsel malzemesiyle boşluk fikriyle hesaplaşır. Parçalanmış bir kelimeden geriye kalan bir harfe, kişisel ve toplumsal bir ruh halinin metaforu olarak yaklaşır. Boşluğun K'si biriken malzemelerle gidene ve kalana bakarken, şu an ile ilişki kurmayı arzular. Kurulan bağlantılar, sanatçıyı, kendi sanatsal üretiminde süregelen bir temayla tekrar buluştururken, toplumsal düzlemdeki bir ruh durumunu kişisel hatıralarla yan yana getirir. Evrim Kavcar (1976, İstanbul); Sanat üretiminde tanık ile düşleyen arasında köprü kuran Evrim Kavcar, gündelik yaşamın tuhaf ve kırılgan karşılaşma anlarına odaklanır. Önemsiz görünse de akla kılçık gibi takılan anları çalışmak, kişisel ile toplumsal, şiirsel ile politik arasında bir hafızayı harekete geçirir. Mekanlarla hafıza katmanları ve edebiyat üzerinden ilişkilenen çalışmalara vesile olur. Kavcar, lisansını MSGSÜ Heykel Bölümü'nde (2000), Yüksek Lisansını San Francisco Art Institute'te (2003), Sanatta Yeterlik çalışmasını MSGSÜ'de (2011) tamamlamıştır. 3üncü Mardin Bienali'nde, 5inci Sinop Bienali'nde, PiST/// Disiplinlerarası Proje Alanı'nda, 28inci Uluslararası İstanbul Film Festivali'nde, Künstlerhaus Bethanien'da, DEPO, HAFRİYAT, PiST ve Daire Sanat'ta çeşitli sergi ve video gösterimlerinde yer almıştır. Nesin Sanat Köyü'nde eğitmenlik yapmış olan Kavcar, Mardin Artuklu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü'nde öğretim üyesidir.


Bozlu Art Project Nişantaşı, 10 Aralık 2015 23 Ocak 2016 tarihleri arasında Çağatay Odabaş'ın Çekim Kuvveti isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Küratörlüğünü Oğuz Erten'in yaptığı sergi, bilim kurgu sinemasına büyük ilgi duyan Odabaş'ın sanatsal beslenme kaynaklarının resimlerine olan etkisini yansıtıyor. Odabaş, evrendeki döngüyü sağlayan en temel yasadan hareketle, büyük bir devinim ve enerjiyi açığa vuran parçalanmış biçimleriyle izleyicilerin karşısına çıkıyor. Bozlu Art Project Nişantaşı hosts the exhibition titled Force of Gravity by Çağatay Odabaş between December 10, 2015 and January 23, 2016. Curated by Oğuz Erten, the exhibition reflects the effects of Odabaş's artistic feeding sources on the paintings of the artist who has a great interest in science fiction movies. In the exhibition, a great motion is revealed to the viewers in fragmented forms revealing the energy, based on the most basic law providing the cycle in the universe.