Erdoğan Zümrütoğlu'nun işlerinin dikkate değer olmasının nedeni, çağdaş sanat dünyasının kayıtsızlığının çok ötesine geçerek izleyicinin üzerinde muazzam bir etki yaratıyor olmasıdır. Figür ve soyutlamalarının birleşimi ile içinde bulunulan zamanın konularının eleştirel yorumlarına olan ilgisine günümüzde ender rastlanmaktadır. Zümrütoğlu'nun özgün gücü, resimlerinin hiç bir zaman göze batan, didaktik ya da polemik olmasına izin vermemesinde yatar. Bu resimlerde formun mükemmelliği ve estetiğin çekiciliği, zeki içeriklerle birleşmektedir. Resimlerin ikonografik ve düzensel parçalanmışlığından dolayı klasik resimsel içerik, ressam tarafından bilinçli bir biçimde reddedilmektedir. Zümrütoğlu'nun imgeler dünyasının biçimlendirilmesine dahil olmak bu sayede mümkün olur. Dolayısıyla izleyici ektin hale gelir ve edilgen alıcı rolünü bırakması için cezbedilir. Sanatçı, son dönem modernizminin başarılarından yararlanırken saf post modern eklektisizminin ötesine geçen çağdaş bir külliyatı yaratmakta başarılı olmaktadır. Kendine has formları ve sosyo-politik sorumlulukları ile çalışmalar, resim alanındaki yenilenmeye katkıda bulunmaktadırlar. Bu yenilenmeye ihtiyaç vardır: çünkü resim sanatı bir krizdedir; lakin ölmemiştir! Dark Matter the latest collection of works by painter Erdoğan Zümrütoğlu will be on show at Empire between 30.04.2015 23.05.2015. Erdoğan Zümrütoğlu's work is significant because it causes a massive impact on the spectator, which goes beyond the nonchalance of the contemporary art world. His mix of figuration and abstraction, as well as his interest to critically comment on issues of the immediate present, is rare these days. Zümrütoğlu's particular strength is that he never lets the paintings to be obtrusive, didactic or polemical. Here, great form and attractive aesthetic meets intelligent content. Due to the paintings' iconographic and compositional brokenness, the classical pictorial context is consciously denied by him. That is why it is possible to participate in the shaping of Zümrütoğlu's worlds of images. So, the spectator is activated and lured to abandon the passive attitude of the recipient. The artist succeeds in creating a contemporary oeuvre, which draws upon the accomplishments of late modernism while going beyond pure postmodern eclecticism. With its unique form, and its socio-political commitment, the works contribute to a renovation in the field of painting. This renovation is needed, because painting is in a crisis but it is not dead!


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present a solo exhibition for Gabriele Grones. Over a dozen, highly detailed portraits feature the head and shoulders of his models on a monochromatic background. Each portrait measures 16 x 12 inches and although they are small, there is an extraordinary amount of detail given to each person's face, hair, and clothing with great respect to light. Each painting is as advanced in its technique as the persona of each sitter. GRONES begins his portraits by bonding with the sitter as each portrait is an emotional map of their past records and feelings. To prepare for the portraits, Grones seats his subjects under a very bright light exposing every morsel of their being, every capillary on their skin, every hair on their head. Each face is thoroughly painted, often represented outside of a specific context a void that is underlined by the monochromatic background. In every portrait the sitter is seated on an angle, escaping eye contact with the viewer. To Grones, this points to the crystallization of the figure, creating an iconic image. GRONES'S Elisa II (2014) is striking in that each and every strand of Elisa's brunette hair is intricately painted. As the light cascades onto her skin her features cast delicate shadows over her meticulously rendered face. An array of blues are present in the composition. The azure background is accentuated by the navy blue cotton scarf wrapped around Eliza's neck. Her crystal clear blue eyes add a third shade of blue to the painting. The artist's technical prowess does not discount his conceptual integrity. Elisa's blue eyes do not connect with the viewer but rather focus beyond the picture plane alluding to a metaphysical context. GRONES'S portraits are far from idealized. Each characteristic of the individual adds to their experiences. Not only does Grones create great physical depth in each portrait but a great emotional depth is present too. Fabio (2014) features a man, perhaps in his early 40s, wearing a black tee shirt under an unbuttoned purple, gold, and white dress shirt. His hair line has receded so far it is barely visible. His blue eyes appear to be sculpted onto the canvas as they are so expertly painted with dimension. As the light hits his face, every discoloration and wrinkle is visible on his skin. Fabio's pensive gaze that avoids contact with the viewer generates a sense of profound emotional depth. Grones lives and works in Rovigo, Italy. He earned his BFA and MFA from the Academy of Fine Arts in Venice, Italy. Recently, his work was included in the Fort Wayne Museum of Art Realism Biennial as well as the exhibition entitled The Portrait Gala at the National Portrait Gallery in London. In 2011, Grones's work was included in the Arsenale as part of the 54th Venice Biennale. For further information or images please contact Marina Press at marina@meiselgallery. com or 212.593.3757. Viewing hours are Tuesday through Saturday 10:00am to 5:30pm.


Liu Bolin Çinli bir sanatçı. 2005 Pekin olimpiyatları hazırlığında yapılan kent projesi nedeniyle atölyesi yıkılınca buna karşı oluşunu ilginç bir dışavurum; heykelle değil fotoğrafla gerçekleştiriyor. Kendisi de bu yıkıntının tinsel bir elemanı, içeriği oluyor. Sokakta kalmanın hesabını kime soracak, Çin'de derdini kime anlatabilirsin? Başkaldırmaya özgü en geçerli yol, yönetimi hemen sarsmadan, onun çarkına takılmadan hesaplaşmak, kendini dekora sokup, saklayarak, mimetisme ama anlayana. Kitap asırlardır herkesi etkiledi; resimde, yazıda, sinemada. Griffin adında bir bilim adamı, görünmezlik üstüne 15 yıllık araştırmalar sonucu iflas etmiştir. Bulduğu formülü son bir umut olarak komşunun kedisine uyguladığında, sonuç başarılıdır ve bu kez kendisine uygular ve görünmez olur. Sonunda da kafayı kaçırır. Bence herkes bu hayali bir gün yaşamıştır, giderek sinemanın da konusu olduğunda, 50 yıllarındaki teknik yetersizlikle anlatımda gereken illüzyon yapılamamıştır, örneğin Görünmeyen Adam İstanbul'da ; görünmezlik, aktörü sargı bezleriyle mumya gibi paketlemek olduğunda gerçekten gülünç; ama asıl neden; yönetmenin görünmezlik vizyonunu kavrayamamasıdır. Uzun yıllardır maddenin bir belleği olduğu, atomlarını ölçerek ya da carbon 14 analizleri sonucu yaşanmışlığı zamana uygulanıp, kimyasal içeriği, yaşı, nereden gelip nereye gittiği biliniyor. Daha da öteye; suyun ve mekanın belleğini çözmek, henüz bir sonuç vermese de evrenin labirentinden çıkış yakındır. Bence bir üçüncü göz var; aynaya bakarken ayna da bize bakıyorsa; Bolin'nin içeriğindeki diyalog olan ikilemi saptamak adına oluşan alegoriyi; içsel manzarayı saptayandır bu. Kendi kurgusunu bir resim anlayışıyla dekora benzetirken, günümüzün teknik olanaklarının da buna katkısı yadsınamaz. İçerikte Bolin'nin doğduğu ve yaşadığı kent Pekin'e politik gönderisini, geçen yıl gezdiğim kentin boyutlarını bilerek, daha iyi kavrıyorum, Mao'nun peyzajına çaktırmadan girişi bence çok anlamlı. Diğer panolarda şiir daha etkin, olay-doku bileşiminde kurgu renk olarak kendini daha da soyutluyor, giderek rüya gibi dekorlarda dolaşıyor, onların gözünden bize bakıyor. Verdiği sosyal mesaj amacına ulaşınca, sanatın asıl amacı yani güzel'e gönderisi, rengin albenisine katılmak, onun gizemine girebilmek. Olabilmek; garip bir istek, sürekli insanı yöneten ya da yönlendiren bir duygu; çoğu kez kuş ya da bir çiçek olmak, özgürlüğü ve güzelliği simgelese de insan kendinden genellikle pek mutlu değildir. Şair ve filozof Ovide (İÖ: 42) ünlü yapıtı Metamorphose da bu dönüşümü; nefesin, can'ın insandan hayvana geçişini; doğadaki sürekliliği, oluşumu savunurken tanrıça Penee'nin kızı Daphne'nin defne ağacına dönüşümünü şiirleştirir. Bence günebakan da anlatmak istediğine daha da yaklaşıyor Bolin, . Amaç bir diyalog ama dönüşümde bir sihirbaz gibi gözümüzü boyarken kentteki yitişlerindeki gerçekçilik; burada dönüşmek isteğimizin bir eş zamanlı dekoru ve kendi adına da 2005 den bu yana geldiği bir boyuttur. İlginç; şimdiye dek kamuflaj, savaşa özgü bir saklanma tekniği, giysi ya da örtü olarak kullanılsa da, bunun çok ötesine gidilemedi; ama doğa da kendini korumak adına kalıtım ADN akıl almaz hınzırlıklar; büyüler, oyunlar, renklerle işin bu kadar basit olmadığını kanıtlamıştır. Yaşamını sürdürmek acımasız olduğunda; individu'nun kendini savunma stratejisi milyonlarca yıllık bir metamorphose kalıtımının, korkunun doğaya gönderdiği SOS sonucu oluşan bir mucizedir. Yaşadığı ortamın dekoruna girebilmek, predateur'ü şaşırtmak; kantitatif/nicel genetik paletinin en güzel renklerine bürünmek, ama nasıl? Concentration d'une moleculemolekül konsantrasyonu/derişmesi hiç bir şey açıklamıyor bana, peki nedir bu pigmantenın kaynağı? Sonuçta Darvin'e kadar uzatmadan doğa çok büyüksün diyorum. Güzel'i tanımlayacak bir sözcük yok, insanın asırlardır dokunmak istediği ve de kimsenin büyüsünü çözemediği, dokunamadığı şey! Doğanın ötekine bağışı; albenisini transgenik bir sistemle bu gizlemeyi dekorun bir elemanı, giderek kendisi yapan büyü! Benzeme taktiği ve yaşadığı ağacın bir yaprağı gibi olmak isteği, kalıtımın mucizesi, onu düşmanlarından kurtarmış ama o da bunu fırsat bilip, yaprak gibi gözükerek başkalarını avlıyor. Dijital çağda kavramaya başladığımız nanostrüktürel sistem milyonlarca yıl önce doğanın uyguladığı üçlü optik bileşen, kromatofor, proteinlerin yarattığı pigmentler organı oluşturmuş, işte bunu izliyoruz şaşkınlıkla! Marcel Ayme'nin Duvargeçen romanını okuduğum gençlik yıllarımdan bu yana, duvargeçmek düşü'yle yaşadım, geceleri bu yeteneğimin olmadık senaryolarını yazdım; hayal kurmaktan yorgun düşüp uykuya geçtiğimde, düş de o yazdığım senaryoların filmini gerçekleştiriyordu. Oysa romanın kahramanı Dutilleul, Rus romanlarının kahramanları gibi üçüncü sınıf bir memur. Bir gün tesadüfen duvargeçen yeteneğini fark ettiğinde, kendisini önemsemeyen çalıştığı bürodaki memurlara bir takım oyunlar oynuyor bu yeteneğiyle; Garou Garou takma adıyla banka soyuyor, polisle alay ediyor, inandıramayınca kendini ihbar ediyor, kanıtlamak adına. Bu kez Prison de la Santede Paris'in ünlü hapishanesinde buluyor kendini. Oyuna devam. ama aynı naiflikle; duvarlardan geçip hapishane müdürünün odasından kitap ödünç almalar, çıkıp lokantalarda yemek gibi oyunlar, sonunda serbest bırakılıyor. Bu öyküyü anlatmamın nedenine gelince: Dutilleul romanın sonunda Montmartre'de Rue d'Orchampt'da oturur. Bir gün alt sokak, Rue Lepic'de rastladığı bir kadına aşık olur, kadın da yine hemen yanda, Avenue Junot'da yaşamaktadır. Dutilleul kadınla Mısır'a gitmek gibi düşler kurarken, sevgilisine bu haberi vermek için Rue Norvin'deki duvarı geçiyor, ne yazık yeteneği onu terk etmiştir ve de duvarın içinde kalıyor. Çok ilginç; yıllar sonra 1976- 80 yıllarında yaşadığım 24 rue Norven'deki atölyemin arka duvarında kalmıştı Dutilleul. Daha sonra Marcel Ayme'nin bu ünlü romanının anısına bir gönderme yapıldı. doyurmak ya da kendini kabul ettirmek adına bir canlının ötekine karşı üstünlüğü anlamında kullanmıştır.


Sempozyumun amacı farklı bakış açılarıyla gerek Türkiye içerisinde gerekse Türkiye dışında Türk kültürü üzerine yapılan araştırmaların sonuçlarını paylaşmaktır. Sempozyumun, geniş bir coğrafya üzerinde kalıcı izler bırakmış olan Türk kültürünün çağdaş toplumlardaki iz düşümlerini takip etmek ve bugünkü algıyı değerlendirmek amacına hizmet etmesi beklenmektedir. Makale ve sunumlar Türk kültürü ekseninde dilbilim, edebiyat, tarih, sanat tarihi, felsefe ve sosyoloji alanlarını kapsayacaktır. Uluslararası Türk Kültürü Araştırmaları Sempozyumu Saraybosna Üniversitesi ve Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi işbirliğinde 4-5 Eylül 2015 tarihlerinde Saraybosna Üniversitesi Felsefe Fakültesi'nde düzenlenecektir. Sempozyum, Saraybosna Üniversitesi Felsefe Fakültesi'nde Türkoloji kürsüsünün 65. yılı münasebetiyle düzenlenmektedir. - Saraybosna Türkoloji kürsüsünün 65. yılı - Uluslararası Türk Kültürü Araştırmaları Sempozyumu, Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi ve Saraybosna Üniversitesi'nin ortak organizasyonudur. - Her yıl farklı bir ülkede düzenlenecek olan sempozyumun ilki 12-13 Kasım 2014 tarihinde Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi'nde gerçekleştirilmiştir. - TÜKAS 2015 Saraybosna Üniversitesi Felsefe Fakültesi'nde yapılacaktır. - Her sempozyumda özel bir oturum planlanmaktatır. Sempozyumda sunulacak bildirinin belirtilen alanlarda ve bilimsel ölçütlere uygun olarak hazırlanması ve başka bir yerde yayınlanmamış olması gerekmektedir. - Bildiriler standart A4 formatında (satır aralığı 1,5, Times New Roman, font büyüklüğü 12) yazılmalıdır. - Bildirilerin uzunluğu 15 sayfayı aşmamalıdır. - Bildiri dilleri Boşnakça ve Türkçe'dir. - Diğer Bilgiler: - Yol ve ikamet masrafları katılımcılara aittir. - Sempozyumun düzenlenmesinden sonra sempozyumda sunulan bildirilerin yer alacağı Bildiri Kitabı yayınlanması planlanmaktadır. - http://www. ff. unsa. ba/index. php/bs/pocetna/fakultet/misija-i-vizija-fakulteta/105-filozofski-fakultet-u-sarajevu/484-saraybosna-ueniversitesi-nin-nevsehir-haci-bektas-veli-ueniversitesi-ile-ortak-projesi-uluslararasi-tuerk-kueltuerue-arastirmalari-sempozyumu-duyurusu


Sanat, zamansız ve evrensel görünse de, farklı zamanlarda ve farklı kültürler içinde kendini oldukça farklı şekillerde göstermiş. Sanatla hangi ortamlarda, hangi amaçlarla, hangi etkinlikler içinde karşılaşıldığı oldukça değişken olmuş ve değişmeye de devam ediyor. Sanatla ilişkili olarak üreten, kullanan, maruz kalan, mağduru olan gibi rollerde kimlerin yer alabildiği, hatta hangi rollerin mümkün olduğu da, kimi zaman toplumsal, kimi zaman teknolojik değişimlere bağlı olarak farklı şekillerde ortaya çıkmış. Bütün bunların sonucunda sanatta kimin sözünün geçtiği, sanatın kime sözünün geçtiği konuları tarihsel ve kültürel olarak değişmiş. Psikoloji ve Sanat Sempozyumlarının dördüncüsünde sanatta katılımı tartışmayı amaçlıyoruz. Demokrasi, politika, elitizm, popülizm, ayrımcılık, toplumsal cinsiyet, sınıf, eğitim, terapi, medya, teknoloji ve katılımı destekleyen ve engelleyen daha başka kavramlar sanatla karşılıklı ilişkileri içinde nasıl ortaya çıkıyorlar? Bu sorularla ilişkili bütün konuları Psikoloji ve Sanat Sempozyumuyla uyumlu olarak psikolojik bir bakış içinde ele almak isterken, araştırma sonuçlarından kuramsal yaklaşımlara, sistematik veri toplama ve analizinden sanatçı deneyimlerinin paylaşılmasına kadar geniş bir alana açığız. Sorular ve tartışma ile birlikte 30 dakikalık sunuşunuzun özetini bilim kurulu tarafından değerlendirilmek üzere Özet Gönderme bağlantısından gönderebilirsiniz. Psikoloji ve sanatla ilişkili olan, ancak bu yılın temasıyla doğrudan ilişkili olmayan öneriler de değerlendirmeye alınacaktır. Sempozyumun özet kitapçığı pdf şeklinde hazırlanarak ulaşıma açılacaktır.


Sabancı Üniversitesi Toplumsal Cinsiyet ve Kadın Çalışmaları Forumunun düzenlediği ve 6-8 Kasım 2015 tarihlerinde İstanbul'da gerçekleştirilecek olan Toplumsal Cinsiyet ve Estetik: Sanat, Film ve Edebiyat başlıklı sempozyuma bildiri önerilerinizi bekliyoruz. Sempozyumun hedefi, toplumsal cinsiyetin sanat ve edebiyat teorilerini, tarihini, yaratım ve alımlama süreçlerini nasıl etkilediğini araştırmak, sanat ile edebiyatın toplumsal cinsiyet ve cinsellik tanımları ile deneyimleri üzerindeki biçimlendirici ve dönüştürücü etkilerini incelemektir. Sunum konuları, edebiyat, sanat, sinema, popüler kültür, tiyatro ve dans gibi alanları kapsayabilir. Belirli metinlere, temalara veya biçimsel sorunlara odaklanan teorik ve disiplinler arası yaklaşımlara yer vermekten mutluluk duyacağız. Sempozyumda 20 dakika ile sınırlandırılmış olan Türkçe ve İngilizce sunumlara yer verilecektir. Yaklaşık 300 kelime civarında olması istenen bildiri özetleri 1 Mayıs 2015 tarihine kadargenderforum@sabanciuniv. edu adresine gönderilmelidir.


Sanatı günlük hayatımıza dahil ederek yoğun kent hayatına estetik çözümler öneren Şeli Art Project tarafından düzenlenmekte olan plastik sanat sergileri 'Her Yerde Sanat' sloganıyla hayatımızı zenginleştirmeye devam ediyor. Canay GÜNLER'in 'Aşkın Öteki Yüzü' adını taşıyan resim sergisi Banyan Restaurant'ta 'Art For The Soul' projesi kapsamında Şeli Art Project işbirliğiyle sanatseverlerle buluşuyor. Siz sanatseverlerin de bu etkileşime tanıklık edecek olması heyecanımızı daha da arttırmaktadır.


Galeri FE, baharı Bahar Karması sergisiyle karşılıyor. Abit Güner, Adnan Turani, Ali Candaş, Avni Arbaş, Bayram Gümüş, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Burhan Doğançay, Burhan Yıldırım, Devrim Erbil, Dilek Işıksel, Emin Koç, Fikret Otyam, Hayati Misman, İsmail Acar, Komet, Mert Ege Köse, Mustafa Ayaz, Mustafa Pilevneli, Muzaffer Akyol, Nejad Devrim, Serap Atala, Süleyman Saim Tekcan, Tuba Önder Demircioğlu, Türkan Sılay Rador gibi zengin sanatçı kadrosu ile 30 Nisan 20 Mayıs tarihleri arasında Galeri FE'de izleyiciyle buluşuyor. Modern Türk sanatından geniş bir yelpazeyi içeren bu sergide, üslupsal çeşitliliğin yanı sıra, sanat tarihinde yaşanan değişim ve dönüşümü izlemek mümkün olacak.


Gözde Baykara, ''Göz Göze'' ismini vermiş olduğu resim sergisi ile 7 30 Mayıs 2015 tarihleri arasında Derinlikler Sanat Merkezi'nde sanatseverlerin karşısına çıkıyor. Figürlerin iri gözlerindeki hüzün, bedendeki fotografik yaklaşım ile çelişkili. Bedeni ile alıkoyduğu 'seni', gözleri ile ağlatmaya hazır. Baykara'nın resimleri; günümüz Türkiye'sinde bir sanatçının cesaret simgelerindendir. Keza, görsel üretim çöplüğünde sayfalar karıştırdığımız internet ortamında dahi, öznel işlerle karşılaşma olasılığımız azalmaktadır. Hele işçiliğin her anlamda kaybolduğu günümüz sanat yaklaşımları içinde 'pentürle' dikkat çekebilmek, tek başına bir güç göstergesidir. Baykara'nın işleri, sadece içerik olarak değil, nesnel gerçeklik olarak da bu gücü hissettirmektedir.


BERTRAND DELACROIX GALLERY is thrilled to present YANNICK FOURNIE's work to New York City for the first time this May. Fournie, a native of southern France, has established himself as a bold and provocative figurative painter. The new collection presents men and women wearing colorful Mexican wrestling masks, a topic the artist has been exploring over the past few years. As for the motivation behind this subject choice, Fournie cites a meaningful experience he had while visiting a small town in Mexico. A short time after attending a match of Lucha Libre, a form of professional Mexican wrestling, he came across one of the wrestlers or luchadores in his everyday clothing, yet still masked, at a local grocery store. In fact, most luchadores are never seen by the public or press without these masks. Fans flocked around the fighter as he shopped for quotidian items and Fournie saw that the man was regarded as a hero. Fournie's large, colorful works are extremely expressive and many of his subjects confront the viewer face-on, forcing them to question not only the identity of the subject but consider questions about their own identity and role in society. However, it is not only the unusual content that sets his work apart; his painterly technique and mastery over the human figure add to the power of his paintings. The artist was born in 1972 in the South of France. After enrolling at the Ecole des Beaux Arts in Bordeaux, he eventually decided to join the army and afterward, pursued a career in sports. In 2011, he gave in to a lifelong desire to paint. For the past four years, Fournie has done just that: he has looked inward and painted powerful and imagined worlds fraught with aesthetic magnetism and symbolic meaning. He now lives and paints in Biarritz, France. He will attend the opening reception on May 28. For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


AXELLE FINE ARTS GALERIE SOHO is thrilled to host JARDINS SECRETS ERIC ROUX-FONTAINE'S 3rd US solo exhibition. After the success of Neverlandscape (Axelle Soho, 2012) and Lunar Park (Axelle Boston, 2013), Roux-Fontaine returns to New York City with an all-new collection of mixed media paintings. These new works continue his exploration of the blurred line between reality and fantasy while introducing new themes, such as the undeniable connections between visual art, music and theater. The starting point of each painting comes from all those small moments that make up life, something you've seen, something you heard on the radio, a place you've been a long time ago, something you dreamt about last night, something you can't talk about but you'll be able to paint! I use all those things in my painting; I draw my inspiration from all those particular times. In the end, the image is very simple yet full of many different hidden meanings. Roux-Fontaine begins with sketches then applies thick layers of paint, pure pigment, marble powder and resin using brushes and spatulas. His dreamlike paintings are largely inspired by his travels throughout Central America, India and Eastern Europe, specifically to Borucan & Romani communities. Using lush colors and stunning detail, the artist's paintings delicately balance reality and dreams, figurative and abstract genres. His paintings tell stories while uniting art, music, nature, humankind, theater and outer space. The artist was born in 1966 in the Savoy Region of France. Roux-Fontaine graduated Suma Cum Laude from Fine Art School of Saint-Etienne. Since his first solo exhibition in 1991, he has enjoyed sellout shows and overwhelming success throughout Europe. In 1995, the Musee des Beaux-arts of the city of Chambery and the Musee Paul Dini of the city of Villefranche-sur-Saone acquired works which to date are part of their permanent collections. In 2008, Spanish private arts foundation Josep Niebla presented his first retrospective. In 2013, the historic Celestins Theatre in Lyon commissioned the artist to create 30 original paintings to reproduce as show posters for the season. His studio is now in Lyon, France but he spends a great deal of time gathering inspiration for his work by traveling internationally. Roux-Fontaine will attend the opening reception on May 30. For further information, prices and photographic material, please contact Elizabeth Thompson at212.226.2262 or email info@axelle. com. Gallery hours are from 10:00am to 7:00pm every day.


Toplum tarafından farklı konumlandırılan göçmenler, içine girdiği topluma ayak uydurabilmek için de çok fazla ödün vermek durumunda kalıyorlar. Göç etmeyi, göç sürecini ve bulunduğu yeri benimsemekte sıkıntı yaşayan göçmenler; bu yeni yaşamları içinde, hem dışsal hem de içsel anlamda yeni bir zaman dilimini ve mekanı KABULLENME'' durumuyla yüzyüze kalıyorlar. Bundan dolayı da çeşitli platformlarda ve değişik boyutlarda tepkiler ortaya koyabiliyorlar ve aynı zamanda toplumun da göçmenlere karşı farklı tepkileri olabiliyor. İşte bu tepkilere dikkat çekmek ve sorunun hayatımızın her alanında var olduğunu göstermek için; Göçebe Bağımsız Sanatçı İnisiyatifi olarak farklı disiplinlerden sanatçılarla birlikte Kabullenme diyoruz.


Birbirinden farklı üsluplarıyla, sanatçı duyarlılığını gözlemleyebileceğimiz, ''Nedensiz'' sergisine davetlisiniz. Pera Art Gallery'de 12-29 Mayıs 2015 tarihleri arasında gerçekleşecek, karma sergi isminden de anlaşılacağı üzere sorguyu, olguya dönüştüren, toplumsal sağaltıcı bir bakışı, Nilüfer Moayeri küratöryelliği ile izleyiciyle buluşturacak. Sanatçı kimliği sezgisel ve öngörülü algının, geçmişe göndermeleri ile geleceğe yaptırımlarını, belleklerde biçimlendirme çabası sergi süresince önemli bir odağı oluşturacaktır. Galeride süje ile buluşan tüm üretilerin ortak bir dili olmasa da bütünsel anlamda ortak bir maksadı olduğu açıktır. Maksat, nedensizliğin nedeninin ne ölçüde sorgulanacağını belirlemektir.


Genco Gülan, 'Okul' ismini verdiği yeni kişisel sergisi ile çağdaş sanat ve eğitim ilişkisini irdeliyor ve sergiyi, eğitim vermekte olan gerçek bir okulda gerçekleştiriyor. 30. yılını kutlamakta olan Doğan Koleji'nin kapılarını açtığı sergi bir ay boyunca sanatseverlerle buluşacak. . ''Okul'' kelimesinin Fransızca karşılığı olan ecole kelimesinden esinlenen serginin amacı ise sanatseverleri tesadüflere sürüklemek. 12 Mayıs 12 Haziran tarihleri arasında Okulun çeşitli bölümleri, sanatçının eserlerine ev sahipliği yapacak, hem sanatseverler hem de öğrenciler çağdaş sanat eserlerini yakından izleme fırsatı yakalayacak. Sergiyle ilgili güncel bilgiler ve seçilmiş yapıtlar, Art50. net online çağdaş sanat platformu üzerinden de takip edilebilecek. Sanatçı, sergiye başlık seçerken kelimenin Fransızca karşılığı olan ecole kelimesinden esinlendi. Kelimenin kökeninde ise; ünlü İtalyan ressam ve mimar Raffaello'nun Eflatun'nun Okulunu ( 1509-11 ) resmettiği başyapıtın bulunduğu düşünce yer alıyor. Rönesans'ın büyük ustası Raffaello Sanzio bir okul kurmamış ama ideal okul imgesini resmetmiştir. Sanatçı Genco Gülan ise bu resimden yaklaşık 500 yıl sonra, seçtiği benzeri başlık ile tamamen farklı bir 'bağlamsal estetik' yakalama gayretine girdi. Gülan, bu projesinde farklı bağlamda sergileyeceği çalışmaları ile sanatseverlerin ve çocukların bir sanat galerisi ya da müzesinde karşılaşabileceği yapıtlar ile bir okulun koridorlarında, yemekhanesinde veya spor salonunda tesadüfen karşılaşmasını amaçlar. Bu karşılaşmalardan yeni fikirler çıkmasını bekler. Disiplinler-aşırı kavramsal çağdaş sanat yapıtlarının tümünü 'fikir sanatı' olarak tarif eden bir sanatçı ve teorisyendir. Çalışmaları; toplumsal ve kültürel olayların arasındaki ilişkiyi, kesişimi, yeni medya sanatı, performans sanatı, resim, heykel ve enstalasyon yöntemlerini kullanarak açığa çıkarır. Sanatçının yapıtları halen farklı ülkede, altıdan fazla sanat müzesinin daimi koleksiyonlarında sergilenmektedir. Genco Gülan, Sovereign Art Foundation'ın 2011 yılı Avrupa Sanat ödülü finalisti seçilmiş ve bu sene Ege Üniversitesi tarafından Ege Art 2015, Ustaya Saygı ödülü verilmiştir. Gülan'ın yapıtları halen İstanbul Modern, Museum Ostwall Dortmund ve Selanik Çağdaş Sanat Müzesi koleksiyonlarında yer almaktadır. Sanatçı, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi ve Boğaziçi Üniversitesi'nde ders vermektedir.


Ressam Refik Doğu Özgün, ikinci kişisel sergisini 9 Mayıs Cumartesi-31 Mayıs 2015 tarihleri arasında Harmony Sanat Galerisi'nde sergileyecek. Serginin temaları, kültür ve mekan, doğa ve insan. Sanatçı, insanın iyi/kötü, doğru/yanlış, çirkin/güzel kaygılarından sıyrıldığı bir ütopyada, yargı ve çelişkilerden uzak bir yuvaya, dingin bir öze olan özlemi resmediyor. Sığınaktan öte olan evi, memleketten öte olan toprağı arıyor. R. D. Özgün, silinerek tekrar tekrar yazılan bir parşömen kağıdına benzetiyor resim serüvenini. Parşömeni ne yırtıp atıyor, ne de olduğu gibi saklıyor. Bellek parşömenin fiziksel varlığının üzerinde katmanlaşarak birikip duruyor. Her yeni yaz boz operasyonunda, alttakilere ulaşmak biraz daha zorlaşıyor ama imkansız hale gelmiyor. Ressam, tarihin yüzeyine bugünü ekliyor ve çağdaş biçim algısını yeniden yorumluyor. Özgün'ün bugünü Dante ile dans ediyor.


Edirne de açılan ilk güncel sanat sergisi olama özelliğini de taşıyan Birol Özer'in şehrin en deli hali başlıklı dördüncü solo sergisi Edirne kültür evinde izleyiciyle buluşuyor. Çalışmalarında video, fotoğraf, kolaj gibi medyumları kullanan sanatçı, toplumsal cinsiyet, militarizm, iktidar kavramlarının kaygan zemininde arayışını sürdürerek kolektif bilincimizde oluşan bellek yitimini gözler önüne sermektedir. Sergi 2-9 Mayıs tarihleri arasında görülebilir. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Okuduğunuz bülten, son derece teknolojik cihazlardan yararlanılarak hazırlandı ve internet 'nimeti' sayesinde sizinle buluştu. Çağımızın vazgeçilmezi haline gelen dijital dünyada yaşanan gelişmelerin yol açtığı sonuçları sorgulayanlardan mısınız? Eğer yanıtınız 'Evet' ise, sanatın ufkunuzda yeni bir pencere açmasına izin verin. Çetin Pireci, 'Yekvücut' adını verdiği sergide, hiçbir elektronik cihazdan faydalanmadan, tamamen doğal yollarla meydana getirdiği eserleriyle bambaşka bir bakış açısını sanatseverlere sunuyor. Teknolojinin perçinlediği, artık bir açmaza dönüşen bireysellik ve yalnızlık üzerine tekrar tekrar düşünmemizi hedefleyen Pireci, dijitali bir kenara iterek yaptığı çalışmalarını paylaşıyor. 'Birlik ve beraberliğe en çok ihtiyaç duyduğumuz' her gün, bizi yalnızlığa sürükleyen nedenleri bulmaya daha çok yaklaşıyoruz. Pireci, sizi dijitalin içinden doğala, yalnızlık bunalımına karşı 'yekvücut' soru sormaya çağırıyor. 1983 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik Ana Sanat Dalı bölümünden mezun oldu. 1987 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik-Cam Ana Sanat Dalı bölümünde yüksek lisans eğitimini tamamladı. Bugüne kadar, 3'ü kişisel olmak üzere yurtiçinde ve yurtdışında 80'den fazla bienale ve sergiye katılan Çetin Pireci, çalışmalarını İstanbul'daki atölyesinde sürdürmektedir. 2013-2014 sezonunda bir ilke imza atarak 1. Uluslararası Seramik Günleri'ni, tamamen kendi girişimleriyle gerçekleştiren seramik sanatçısı Duygu Bağlan, Galata semtinin sanatın etkisiyle dönüşmesine katkıda bulunmak için D'Art Gallery'yle karşımıza çıktı. Duygu Bağlan'ın kuruculuğunu yaptığı galerinin yönetimini Can Zaimoğlu üstleniyor. Seçici kurul olarak ise her serginin disiplinine göre değişen profesyonel bir kadroyla çalışılmakta.


Galeri Zilberman, genç sanatçı Alpin Arda Bağcık'ın ilk solo sergisi Ambivalans'ı sunmaktan mutluluk duyar. Galeri Zilberman etkinliği Genç Yeni Farklı'nın 2012 yılındaki 3. edisyonunda çalışmaları sergilenen Bağcık, 2013'den beri galeri tarafından temsil ediliyor. Alpin Arda Bağcık, Ambivalans sergisinde fotoğrafın sunmuş olduğu gerçeklik fikrini, karakalem ve tuval üzerine yağlı boya tekniğiyle ürettiği çalışmalarıyla sorguluyor. Adını, bir kişiye veya duruma karşı aynı anda hissedilen karşıt duyguları ifade eden bir psikolojik terimden alan sergi, fotoğrafın yakaladığı anlık gerçeklikle o anın üzerine birikmiş farklı algı ve yorumlar arasındaki muğlak bir alandan gücünü alıyor. Bağcık, medya aracılığıyla topluma iletilen, tarihe mal olmuş kişi ve olay fotoğraflarının gerçeğine resimleri aracılığıyla yeniden bakıyor. Konu ettiği kişi ve olaylarla, kitlelerin hayatını etkileyen güç ve iktidar ilişkilerini odağına alıp, medya tarafından dağıtımı yapılan ve yapılmayan haberlerle ilgili bilgi bozulmalarının altını çiziyor. İsimlerini şizofreni ilaçlarından alan resimleriyle, sosyo-politik bir eksendeki kitlesel akıl tutulmasının yarattığı karşıtlığı, monokrom bir renk paletiyle vurguluyor. Bağcık'ın çalışmalarına konu olan görseller farklı coğrafyalarda benzer hikayeleri işliyor. Gezi Parkı'ndan, Nevada Çölü'ne; Ay yüzeyinden, Çin'deki askeri birliklere kadar yaşanabilen dezenformasyon ve manipülasyonla, bir insanın diğerine ve doğaya hakim olma çabasını gözler önüne seriyor. Gördüklerinden emin olamamanın getirdiği tedirginlik, keskin bir resimsel kaliteyle kendini hissettiriyor. Sanatçı, doğruluğundan emin olduğumuz bir durumun gerçekliğinden şüpheye düştüğümüz o ilk andaki kırılmanın yarattığı olasılıklarla özellikle ilgileniyor. Olanca belirsizligiyle tüm olasılıkları içeren bu an bizi, hep ulaşmaya calıştığımız gerçeklikten biraz daha uzaklaştırırken şizofrenik bir algı bölünmesine biraz daha yaklaştırıyor. Bağcık'ın Ambivalans icin hazırladığı çalışmalardan Olanzepin'de, James Edward Westcott tarafından 1945'de Tenessee'de çekilmiş, yüzlerine patlayan flaşla savaşın bitiş sevincini zamana sabitleyen fotoğrafın 37 figürü; varolan dünyaya gözlerini açmaya direnen bir şüphelinin her günü ayrı bozulmaya uğramış 7 gününün karakalem kaydına karışıyor. Flupentixol ve Zuklopentixol'de tek kişilik yaşam kaynağıyla aya ayak basan ilk insan, yeni yerler keşfetmek arzusunun sınırlarını zorlarken; yaşamın olanca zenginliğiyle aktığı yerküredeki bir çölde kitleleri nefessiz bırakmak üzere yapılan atom bombası denemeleri aynı alacakaranlık aralıkta, bastığımız toprağın gerçekliğini bile şüphe götürür hale geliyor. Ambivalans, tüm çeliskileri ve güzellikleriyle politik tarihe eski kameraların objektifinden bakıyor ve genç bir ressamın ustalıkla ürettiği çalışmaları izleyenlere sunuyor. Sergi 27 Haziran tarihine kadar Galeri Zilberman'da görülebilir. Ayrıntılı bilgi için lütfen Zeynep Temiz'le iletişime geçiniz: zilberman@galerizilberman. 2007 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun olan sanatçı çalışmalarını İzmir'de sürdürmektedir. 2014 yılında Mexico City'deki Zona Maco fuarında, küratörlüğü Mirjam Varadinis tarafından yapılan New Proposals bölümünde solo sunum gerçekleştirmiştir. Aralarında Genç Yeni Farklı-3, Galeri Zilberman; Rotary Sanat Yarışması, Proje 4L; Sınırlar Yörüngeler, Siemens Sanat; ve Violence, CIAD- Atina'nın da bulunduğu karma sergilerde çalışmaları sergilenmiştir. Bağcık'ın çalışmaları Ortadoğu, Avrupa ve Kuzey ve Güney Amerika'daki özel koleksiyonlarda bulunmaktadır. Galeri Zilberman is pleased to announce the first solo exhibition of young artist Alpin Arda Bağcık, who has been represented by the gallery since 2013. The works of Bağcık were exhibited in the 3rd edition of Galeri Zilberman's Young Fresh Different in 2012. In Ambivalence, Alpin Arda Bağcık examines the notion of reality that photography presents through his works of charcoal and oil on canvas. Taking its name from a psychological term used to describe coexistence of opposite feelings towards a person or a situation, the exhibition takes its strength from the momentary reality a photograph captures and an ambiguous space between the various perceptions and interpretations that accumulate on that moment. Through his paintings, Bağcık takes another look at the reality of the photographs of historic people and events that were transmitted to the public by the media. He focusses on the power relations that affect the lives of the masses via his chosen people and events, and underlines the disinformation about news that were published or unpublished by the media. The artist, who has named his works after brands of medicine used to treat schizophrenia, uses a monochrome colour palette to highlight the contrast created by the mass eclipse of reason in the socio-political axis. The visuals that Bağcık uses take on similar stories in different places. He lays bare the struggle of the individual to dominate others and nature through the disinformation and manipulation that occurs in places from Gezi Park to the Great Basin Desert, from the surface of the Moon to military units in China. The unease, felt when one cannot be sure of what one sees, makes itself evident through a sharp and painterly quality. The artist especially pays attention to the probabilities the diffraction creates at the very moment we begin to doubt the veracity of a situation. This moment that contains all probabilities in its ambiguity, takes us away from the reality we constantly labour to reach whilst pulling us closer to a schizophrenic division of perception. In Olanzepin, the 37 figures in the photograph taken in Tennessee in 1945, that immortalises the delight felt by those who had flashes exploding in front of them for the end of the war, meld with the charcoal registration, which has gotten distorted seven times in seven days, of a suspect who resists opening his eyes at the existing world. In Flupentixol and Zuklopentixol, as the first man on the Moon with his one-man source of life pushes the limits of the desire to discover new places; in the same twilight interspace, in a desert on Earth where life flows in its full opulence, tests of an atomic bomb designed to suffocate the masses open to question the reality of the very ground we walk on. Ambivalence, looks at the contradictions and charms of political history through the lenses of old cameras, and presents the masterful works of a young artist to its audience. The exhibition can be visited until the 27th of June at Galeri Zilberman. Please contact Zeynep Temiz for more information: zilberman@galerizilberman. Bağcık graduated from the Painting Department at Dokuz Eylül University in 2007. He currently works in İzmir. He gave a solo presentation at the New Proposals section at Zona Maco fair, curated by Mirjam Varadinis in New Mexico in 2014. He has participated in various group exhibitions including Young Fresh Different-3, Galeri Zilberman; Rotary Art Competition, Proje 4L; Sınırlar Yörüngeler, Siemens Sanat; and Violence, CIAD Athens. Some of his works are part of private collections in the Middle East, Europe and The Americas.


Dünya Sanat Günü, yani 15 Nisan Leonardo da Vinci'nin doğum günü. 2011'de, Meksika'nın Guadalajara kentinde, Dünya Sanat Dernekleri Genel Kurulu'nda Türkiye/UPSD adına verdiğimiz öneri oybirliğiyle kabul edilince, 15 Nisan haftası Türkiye ve dünyanın birçok ülkesinde sanat adına kutlanan günleri oluşturdu. Geçtiğimiz günlerde Şişli Belediyesi ile Nişantaşı'nda yapılan kitap standları ve müzik faaliyetleri mükemmel geçtikten sonra, pazar günü Bağdat Caddesi'nde sabotaja uğradık! Büyükşehir Belediyesi, sabah kurulum yapılırken geldi, girişimi durdurdu. Meğer İBB, DSG kutlamalarına olumsuz yanıt vermiş ve bunu Kadıköy Belediyesi'ne bildirme gereğini bile duymamış! Kadıköy de menfi cevap gelmediği için kurulumu onaylamış. Sonuçta tüm standları kaldırmakla tehdit eden zabıtalarla 35 yerine zar zor 16 stand için anlaşılarak kuruluma devam edildi. Düşünebiliyor musunuz? İBB'nin hedefi sanata veya DSG'ye hangi katkıları, ne boyutlarda yapacağı filan değil. İBB kahraman zabıtalarıyla, aslanlar gibi kitap, müzik ve pandomimle Kadıköy halkına ulaşacak olan bu özel günün aktivitelerini aksatmaya çalışıyor. İşte ben buna özel başarı ödülü veririm! Her yıl DSG haftasında birçok faaliyete imza atıyoruz. Mesela Çanakkale zaferinin 100. yıldönümüyle ilgili bir sergi hazırladık. Sergi aslında önce Türk, Avustralyalı ve Yeni Zelandalı sanatçıların işlerini Çanakkale'deki Askeri Müze'de bir araya getirecekti. Ama Askeri Müze salonları bu uluslararası büyük buluşmaya hazır olmasına rağmen, Yeni Türkiyede illa Başbakanlık veya Kültür Bakanlığı onayı lazım geldiği için orada düzenlenemedi. Tüm takiplerimize rağmen bir yanıt alamadık. Şaşırdık mı? Hayır. İnsan şaşırdığı oranda aptaldır der atasözü. Biz de bu tarihi buluşmayı daha dar tutmak zorunda kaldık. Önemli olan Atatürk'ü yok sayarak tarihi olayları bile korkmadan saptıran zihniyetlere karşı, bu serginin yapılabilmesiydi. Azgın Dalgaların Boğazında, Ölüm Siperlerinin Koynunda... sergisi 15 Nisan'da UPSD Galeri'de açıldı, bekleriz. AKM gibi bir mekan olsaydı, bu sergi geniş haliyle orada da yapılabilirdi. Ama ne gezer! Bildiğiniz gibi, ilkel bir şekilde, 7 yıl önce AKM'nin kepenkleri indirildi ve ölüme terk edildi. Bizler, bu ülkenin uslanmayan aydınları olarak her riski aldık ve AKM'nin kapanmaması için defalarca Taksim Meydanı'nda halka açık konuşmalar yaptık, adı da kendi de büyük bu sanat merkezi için. 27 Mart Dünya Tiyatro günü, AKM'deyiz İnisiyatifi'yle yaptığımız basın toplantısından sonra Çağlayan Adliyesi'nde suç duyurusu yapanlar: Eyüp Muhçu, Müjgan Özçay, Üstün Akmen, Orhan Aydın, Ercan Karakaş, Bedri Baykam, Sami Yılmaztürk, Vecdi Sayar, Mahmut Tanal. Diyebilirsiniz ki, AKM yıllardır kapalı, neden şimdi bu dava açıldı? Çünkü bazı şeylerin bir eşref saati vardır, insanın canına tak diyen. AKM'nin yarattığı absürd duruma bir an geldi, herkes aynı anda yeter dedi. Ve inanın bu sefer hiç kimsenin bu kararlı adımdan döneceğine ihtimal vermiyorum. Bu girişim AKM'yi ortaçağ karanlığının tuzağından kurtaracak. Konuyu yeni öğrenen bir yabancı, mesela AKM'nin altından geçen tehlikeli doğal gaz veya noktasal özel fay hatları olduğunu sanabilir! Ya da binada hayaletlerin cirit attığını! Hiçbir normal insan, yalnız çağdaş yaşama zarar vermek için bu kararın uygulanmaya konduğuna inanamaz! Tersini düşünün! Bilincini kaybetmiş başka bir hükümet, bir sabah vakti kalkıp İstanbul camilerinin yarısını ibadete kapatsa ne olurdu? İşte yaşanan aynen böyle bir saçmalık. Çünkü AKM İstanbul kültür yaşamının kalbiydi. DSG etkinlikleri çerçevesinde bu yılki panelimiz için bu kez yurtdışından konuşmacı getirtmedik. Konuyu Rönesans, varoluşçuluk veya müzayedeler rezaletine de taşımadık. Çünkü AKM'den daha önemli hiçbir konumuz yok. 17 Nisan Cuma günü saat 14:00-17:00 arasında Piramid Sanat'ta sanatçılar, Mimarlar Odası ve dernekler bir araya gelerek bu kararlılığı sizlerle paylaşacaklar. Bu bir tsunami başlangıcıdır. Atatürk'ün adından korkup, onu yok etmeye çalışanlar, AKM operasyonuyla bir taşla üç kuş vurduklarını sanırken, çok yanıldıklarını yakında anlayacaklar. Not: Bu yazı 14 Nisan 2015 tarihinde Cumhuriyet Gazetesi'nde yayımlanmıştır.


İstanbul'un dünyanın önde gelen bağımsız sinema kurumu Sundance ile ortaklaşa yürüttüğü! f & Sundance Senaryo Lab'e katılacak yetenekler belli oldu. 8-11 Mayıs tarihlerinde gerçekleşecek atölyede Burcu Aykar, Hacı Orman, Sedat Yılmaz ve Tolga Karaçelik'in projeleri alanında uzman sinemacıların danışmanlığında geliştirilecek. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenen! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'nin gerçekleştirdiği! f & Sundance Senaryo Lab'in bu yılki katılımcıları belli oldu. ! f İstanbul'un dünyanın önde gelen bağımsız sinema kurumu Sundance Enstitüsü ile 2011 yılından beri ortaklaşa yürüttüğü! f & Sundance Senaryo Lab'e bu yıl Türkiye'den 40'ı aşkın başvuru oldu. Başvuru yapan senaryolar arasından seçilen 3 proje, 8-11 Mayıs tarihlerinde Büyükada'da yapılacak senaryo geliştirme atölyesine katılmaya hak kazandı. Burcu Aykar'ın yazdığı ve yöneteceği Eksik Bir Şey, Hacı Orman ve Sedat Yılmaz'ın birlikte yazıp yönetecekleri Sorgu ile Tolga Karaçelik'in yazdığı ve yöneteceği Kelebekler, ! f & Sundance Senaryo Lab'in 2015 projeleri olarak seçildi. Atölyeye ayrıca Yunanistan'dan Emma Doxiadi'nin Duft & Bassenauer ve bu yıl! f İstanbul'da Norway/Norveç filmiyle yarışan Yiannis Veslemes'in yeni projesi Membrane de katılacak. Seçilen projeler Büyükada'da yapılacak ve 3 gün boyunca sürecek atölye boyunca, alanında uzman danışmanlar eşliğinde geliştirilecek. Türkiye'den danışmanlığını Adı Vasfiye, Aaahh Belinda, Değirmen, Asiye Nasıl Kurtulur, Kadının Adı Yok ve Bekle Dedim Gölgeye gibi klasikleşmiş pek çok filmin senaryosunu yazmış, Küçük Balıklar Üzerine Bir Masal, Usta Beni Öldürsene, O da Beni Seviyor, Ademin Trenleri filmlerinin yönetmeni Barış Pirhasan'ın yaptığı atölyenin diğer eğitmenleri arasında; Prag'daki ünlü FAMU sinema okulunun dekanı, yazar, Sundance uluslararası danışmanlarından Pavel Zech, Locarno ve Selanik'te pek çok ödül toplamış Hard Goodbyes: My Father ve 2013 tarihli September filmlerinin senaristi ve yönetmeni, Yunanistan'ın tanınmış yazarlarından Penny Panayotopoulou ve Oliver Stone'un JFK/JFK: Kapanmayan Dosya filmiyle Oscar adayı olmuş senarist Zachary Sklar bulunuyor. Ünlü oyuncu ve yönetmen Robert Redford tarafından kurulan Sundance Senaryo Lab, yeni yeteneklerin orijinal film projeleri geliştirebilecekleri ve önde gelen yazarlar ve yönetmenlerle çalışabilecekleri bir ortam yaratmak amacıyla 1981 yılında başladı. Quentin Tarantino'dan Darren Aronofsky'ye, Steven Soderbergh'den Shirin Neshat ve Paul Thomas Anderson'a günümüzün önde gelen yönetmen ve senaristlerinin sinema tarihine geçen projelerinin ilk adımlarını attıkları Sundance Senaryo Lab, 2011'den beri de! f İstanbul kapsamında Türkiyeli projelere senaryo danışmanlığı imkanı yaratıyor. 1977, İstanbul doğumlu. Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji Bölümü'nü bitirdi. Southampton Üniversitesi'nde film kuramı üzerine yüksek lisans yaptı. Sinema dergisinde editör olarak çalıştı. Kendi kurduğu SIR Film adlı şirketle sinema filmleri dağıtımı yaptı. Total Film sinema dergisinin genel yayın yönetmenliğini üstlendi. Doğum ve Ölüm adlı kısa filmleri Uygar Şirin ile birlikte yazıp yönetti. Aralık 2013'e dek Sinema dergisinde film eleştirileri yazdı. Dışarıdan eksisinema. com, arkapencere. com gibi sitelere katkıda bulundu. Eksik Bir Şey, Aykar'ın ilk uzun metraj projesi. 1998- 2010 yılları arasında BEKSAV yönetim kurulu başkanlığı ile Sanat ve Hayat dergisinin genel yayın yönetmenliğini birlikte yürüttü. Görme engelliler için Türkiye'de yayımlanan ilk kültür sanat dergisi Konuşan Dergi'nin kurucu yayın yönetmenliğini yaptı. Harold Pinter'in Dağ Dili oyununun Kürtçe prodüksiyonunda yer aldı. Ragıp Zarakolu'yla birlikte, Ararat ile Sırat Arasında Türkler ve Ermeniler, Tehcir Türküleri, Aydın Savunmaları, Nazım Hikmet'in Bilinmeyen Yazıları gibi kitaplar hazırladı. Siyasi nedenlerle iki defa hapse girip çıktı. Çeşitli yayınevlerinin dünya edebiyatı masasında editör olarak bulundu. 2014'de ilk kısa filmi Homo Politicusu çekti. Avrupa Birliği bünyesindeki Sivil Toplum Geliştirme Merkezi'nde insan hakları, kültür politikaları ve kurumsal strateji konularında eğitim uzmanı olarak çalışmaktadır. Sorgu Orman'ın ilk uzun metraj projesi. Bir süre Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nde Bilgisayar Mühendisliği bölümünde okuduktan sonra 1996 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlarda sinema ve televizyon eğitimi almaya başladı. 1998-2004 yılları arasında Hacı Orman'la birlikte yönettiği Bilim Eğitim Estetik Kültür Sanat Araştırmaları Vakfı'nda belgesel ve kısa film çalışmaları yaptı, workshoplar düzenledi. Çeşitli film atölyelerinde kurgu dersleri verdi. 2004 yılında ortağı ile birlikte Karıncalar Yapım adlı kendi yapım şirketini kurdu. Burada birçok reklam filmi, eğitim filmleri ve belgeseller üzerinde çalıştı. Diyarbakır Film Festivali'nde 3 yıl boyunca kurgu atölyeleri düzenledi. Dergilerde sinema üzerine yazdığı makaleleri yayımlandı. 2010'da ilk uzun metraj filmi Pressi çekti. Kanada'da otuz beşten fazla şehirde gösterilmiştir. Karaçelik'in yazıp yönettiği ikinci filmi Sarmaşık, en son Sundance Film Festivali'nin uluslararası en iyi film kategorisinde yarıştı. Kelebekler Karaçelik'in üçüncü uzun metraj projesi. 1979'da Atina'da doğdu ve sinema eğitimi gördü. 2015'te! f İstanbul'da gösterilen Norway/Norveç filmini yönetti. Kısa film, reklam filmleri ve müzik videoları yönetmesinin yanı sıra film müzikleri de üretiyor.


İmgenin sıklıkla medya yoluyla dağılımda, sayıca çok ancak tür olarak oldukça kısıtlı olduğu bir zamanda yaşıyoruz. Portrenin bunca üretildiği, dolaştığı görsel kültürde İrem Kimliksiz isimli sergisi ile bu konu etrafında şekillenen bir çok soruna farklı cevaplar üretiyor. Öncelikle sergideki her portre anlamını kendi otonomisi içinde kuruyor, bir araya geldiklerinde oluşturdukları düzenleme ise bir bütün oluşturuyorki bu haliyle serginin tamamı bir enstelasyon olarak da okunabilir. Herbir portrenin kendinden menkul olarak ilgilendiği dekadraj özellikleri, onların fragmental yanını öne çıkarıyor, neredeyse birer eskiz rahatlığı ile oluşturulmuş resimler kimi zaman monokroma yaklaşan tavırları ile bakışlarımızı ifadeye ve oradan göze doğru sıkıca yoğunlaştırıyor. İrem in bu indirgemeci mantığı yakaladığı boşluk fikrini resimsel olanla birleştiriyor. Her kadraj genel bir Kimliksiz bakışı altında ele alınmış olsada portrelerin tekilliği onların özerkliğini yaşamsal kılıyor. Resimlerde bakışlar ve ifadenin oluşumu herkesin kendinden bir enstantane bulabileceği bir seyre doğru hareket ediyor. Bu hale eşlik eden fotografik gerçeklik duygusu ile sergideki resimler: Günümüzde portrenin ister selfie ister medya yoluyla hafızamızda yer etmeye çalıştığı binbir ve etkisiz hali düşünüldüğünde onları özneleşmeye doğru evirerek imgesel hale dönüştürmek konusunda oldukça yetkin gözüküyorlar. Genel olarak bakış diyelaktiğini kendine sorun edinmiş bu sergide, anonimliğin usulca örtük bir tekillikle yer değiştirdiği bir düzenleme hakim. Bu haliyle İrem farklılık, farkın kullanılış şekli ile kollektif imge bilincimize değebiliyor. Ve son olarak sergide oluşan imgelerin ikonlaşmaya doğru hareketinden çok boşluğa doğru kırılgan bir aura ile hareket etmesi modern sanatın minor algısı ile sıkı ilişki kurmuş olduğunu gösteriyor. Bakışın bir isme ihtiyacı yok bir etki olarak bir anı olarak bir temas olarak varlar bu sergide.


İpek Duben'in, Türkiye'de ötekilere bakış ve ötekinin ötekiler algısı üzerine çok kanallı video enstalasyonu Onlar, farklı etnik kökenleri, dilleri, inançları ve cinsel yönelimleri olan 24 kişinin anlatılarını bir araya getirir. Kürtler, Aleviler, Zazalar, Rumlar, Ermeniler, Yahudiler, Romanlar, LGBT bireyler ve başörtülü kadınlar ile aile içi şiddete maruz kalan kadınların da aralarında olduğu bu kişiler, hikayelerini sergi mekanında izleyiciye ve aynı zamanda birbirlerine aktarır. Travma, ön yargı ve tutumlarını sanki bir yuvarlak masa toplantısındaymış gibi paylaşırken bakış açıları bir bütün meydana getirir. Enstalasyon, her birinde üçer video projeksiyonunun bulunduğu iki ayrı alan ile bunlardan bağımsız konumlanmış bir dizi projeksiyondan oluşur. Söz konusu alanlarda anlatıları paylaşılan karakterler, ırkçılık, din ve inanç temelinde ayrımcılık, homofobi, cinsiyet eşitsizliği ve aile içi şiddetle ilişkili meselelere dair izleyici karşısında sohbet eder gibidir. Bu şekilde Onlar, birbirleriyle iletişim kurma imkanı çok az olan ya da böyle bir imkanı hiç bulamayacak kişiler arasında bir diyalog ortamı oluşturmaya çalışır. Diğer projeksiyonlarda ise, her bir karakterin kendi hikayesini anlattığı kesintisiz monologlar sunulur. Arka planda Kürtçe, Ladino, Ermenice, Yunanca ve Türkçe gibi çeşitli dillerdeki konuşmalar birbirine karışarak çok seslilik yaratır. İpek Duben'in yabancı, öteki ve onlar kavramlarına ilgisi, kartpostal ve videodan oluşan What is a Turk? (2003) enstalasyonunun da ana teması olan, Batı'nın Türklere bakışı ve ön yargıları konusunda araştırma yaptığı dönemde başladı. Sanatçının multimedya enstalasyonları ile resim, sanatçı kitabı ve videoları, hafıza, kimlik, cinsiyet ve göç kavramlarına odaklanır. Son olarak, Poetry and exile: contemporary art from the Middle East sergisinde (British Museum, Londra, 2014) işleri sunulan Duben, yakın zamanda 13. İstanbul Bienali'nin (2013) yanı sıra, İstanbul Modern (2011 ve 2009) ve The National Museum of Women in the Arts'ta (Washington D. C., 2010) gerçekleştirilen sergilerde yer aldı. Modern ve güncel sanat alanlarında eğitmenlik ve yazarlık yapan Duben'in yayımlanmış kitapları arasında, Seksenlerde Türkiye'de Çağdaş Sanat: Yeni Açılımlar (Esra Yıldız'la birlikte, 2008); Türk Resmi ve Eleştirisi: 1880-1950 (2007) ile Çağdaş Düşünce ve Sanat (Deniz Şengel'le birlikte, 1993) bulunmaktadır.


Rasim Aksan: Resim yapmak tabirini öğrendiğimde, yanlış hatırlamıyorsam beş yaşlarındaydım. Benden yedi-sekiz yaş büyük kuzenim var. Onun çalışmalarına özenip onun gibi yapabiliyor muyum, diye portreler çalışıyordum, çiziyordum sürekli. Hatırladığım ilk resim -89 yılıydı sanırım, o dönem Rambo çok popülerdi, filmini izlerken onu çizdim- Rambo'ydu. Kuzenim de yanımdaydı ve çok beğendi. On yaşımdan beri çalışmalarıma, etütlerime tarih atıyorum. Ş. A.: Resimlerin ve çizimlerin adam olacak çocuk... misali kendini belli ediyor. O zamandan beri, portrelerde çok başarılıymışsın. R. A.: Evet, düzenli olarak çizim yapmaya yedi yaşında başladım. Bu resmi eksik bıraktım. Benim eksik algım farklı, figürün bir yeri eksik değil; ama açık renkte bırakıyorum. Yani devam edeceksem, gittikçe koyulaştırıyorum, üzerine çıkıyorum. Bu çizim 2005'ten.. Ş. A.: Diğer yandan soyut çalışmaların da var, aynı yıllarda yani yaklaşık on iki yıl önce. Hatta bunlar Op Art'a da göz kırpıyor, kendini geliştirmek için ne bulursan denemişsin! R. A.: Bunları herhangi bir estetik ya da sanatsal kaygılarla değil, çizecek bir şey aklıma gelmedikçe ve canım sıkıldıkça meditasyon amaçlı el alışkanlığımı arttırmak, işleri boşlamamak için yaptım, rapido kalemleriyle çalıştım. Ş. A.: Bir de ciddiye alsan neler çıkacak ama..! Tabii diğer yandan Foto- Gerçekçilikten sıkıldığında bu soyut, op artistik projelere girişebilirsin, ilginç konseptler çıkar gibi geliyor. R. A.: Fırsat buldukça her şeyi yapıyorum, saçmalayıncaya kadar çalışıyorum. Saçmalamayınca aynı ezberlere gömülürüz gibi geliyor, tabii bunları etüt, yeni denemeler olarak düşünmek lazım. R. A.: Yeditepe Üniversitesi Plastik Sanatlar Bölümü'nde yüksek lisansa başladığımda Ergin İnan hocamın zaman zaman benden bahsetmesiyle benimle tanışmak isteyen iki koleksiyoner oldu. Sonra belli dönemlerde resimlerimi almaya başladılar. Ama ciddi şekilde görünür ve tanınır olmam Galerist'in benimle iletişime geçip, küçük ebatlı çalışmalarımı beğenip, 2011 Contemporary Istanbul fuarında işlerimi sergilemesiyle gerçekleşti. Ş. A.: Anladığım kadarıyla değişik teknikleri gelişim sürecinde sürekli denedin. Hatta ileride yalnızca Op Art değil, mandala işlerine bile girebilirsin. R. A.: Dediğim gibi çok şey denedim ama çok kişinin yaptığı gibi birebir kopyalama olarak değil, onlara resim gözüyle de bakmıyorum zaten. Sanatın bir özgünlüğü olmalı. Foto-Realist ressam etiketi bana yapışsa da üzerimden bu ağırlığı atmak için şimdiden ciddi uğraşılar veriyorum. Bu benim ilkokuldan beri yoğunlaştığım doğal yeteneğim ama artık üzerine çıkmalıyım. Diğer yandan tabii ki, en son sergimde yer alan koyun ve gergedan çalışmalarımda ayrıntılara dalınca çok farklı şeyler de görünür hale geliyor. Ayrıntılarda bilinç dışı çalışırken işlediğim çok şey yüklü, ben onları izlerken keyif alıyorum, başka biri Aaa ne güzel gergedan, koyun yapmış fotoğraf gibi! diyor. Yarı profesyonel dönemimde diyelim, yapıp sonra yaktığım resimlerim de oldu, çizimlerim de. Bunlar benim için kişisel gelişim biçimiydi, çok önemliydi; çünkü onların ızdırabını, acısını da yaşadım, içimde demledim. R. A.: Aslında bunu bilinçle değil de -ki bilinç bazen bilinç dışını izliyor sanırım- bilinç dışı olarak gerçekleştirdim. Şöyle ki, topladığım ve ilkokuldan ve ortaokulda çizimler yaptığım dört defter kayboldu! Bu mesela büyük bir travmaydı benim için. Aynı şekilde başka bir zaman, bir tuval resmimin üzerine bir cisim düştü ve tuvali kesti. Başka bir tanesinde benzeri şey oldu ama tabii ilkokuldan kalan çalışma dosyamın kaybolması kadar üzmedi beni, artık kabullenme olarak bağışıklık kazanmıştım. R. A.: Önce kalemlerle çiziyorum daha sonra bantlayıp airbrushlarla müdahale edip silikleştiriyorum. Diğer Foto-Realistlerin yaptığının aksine fotoğraftan ayırt edilmesi için elimden gelen her şeyi yapıyorum! Maalesef ki genellikle yeteneğim, yapmak istediğim şeylerin önüne geçiyor. Buna müdahale etmeye çalışıyorum. Yani el pratiğim beynime üstün geliyor bununla mücadele ediyorum, dediğim gibi klasik anlamda Foto-Realist / Hiperrealist ressam etiketinden sıyrılmaya çalışıyorum. Realistik çalışmalarım baskı ya da fotokopi vs. diye algılanmasın diye resmin içine doku yerleştirmeye de başladım. Ş. A.: Senin adına böyle bir kaygım, ya da bunu yapmakta çok zorlanacağına dair bir şüphem hiç yok, yalnızca zaman meselesi gibi geliyor. Çok fazla ilgi alanın var, bunlar süreç içinde zengin temalar olarak karşımıza çıkacakmış gibi geliyor. Ayrıca uğraştığın, -pratik ettiğin diyelim- soyut çalışmalar, çok farklı teknikte eskizler de var. Belki bir gün radikal bir şekilde direk onlara da geçebilirsin. Belki de -kim bilir- sentez bir yolla iki tarzı birleştirirsin. Aklıma gelmişken değineyim, bir de senin ilginç bir özelliğin var, resim yaparken tartışma programları, din, tarih ve her türden belgeseller izliyorsun. İlginç bir şekilde uzun zaman hiç sıkılmadan bu şekilde çalışabiliyorsun. Günlük atölye işlerinde nasıl zaman geçiriyorsun? Malum, burası atölye-ev! R. A.: Evde on saatten fazla çalışmayla zaman geçiriyorum. Diğer yandan geçtiğimiz yaz tatilinde son sergime iş yetiştirebilmek için en az beş altı saat çalışıyordum. Mesela altı senedir her yaz Datça'daki yazlıkta bile günlerim hep böyle geçti, güneşlenmeyi de sevmiyorum, fırsat buldukça malzemelerimi alıp çalışıyordum. R. A: Askerlerle ilgili olacak. Askerlik yaptığım süreçte ilginç, hatta bazen trajikomik görsellerle karşılaştım. Bir yanda vatan, millet, Sakarya diğer yanda bastırılan ama dizginlenemeyen bir cinselliği anlatan görsellerle karşılaştım. Bu çelişkili ve ikircikli konu doğal haliyle traji-komik zaten. Tabii çalışmalarımda -kendi deyimlerim de olduğu gibi- askerliğini yapmış olan herkesin hemen gülümseyeceği traji-komik askerlik anıları ve anları hatırlanacak. Bu yüzden de otobiyografik görünümlü! Ben aynı zamanda nesne, figür olarak olacağım bazı serilerdeki karakterlerde. R. A.: Aklıma küçük bir olay geldi; bir keresinde, sanat camiasından biri benimle tanıştı. Bana malum oldu, ya da denk geldi diyelim. Gayet ilginç biriydi. Bana birtakım konularda sorular sordu, bazı şeyler danıştı ben de cevapladım, iki günde evimde kalıp çalışma yapmamı izledi. Çok şaşırarak Sanatçıdan kesinlikle dost olmaz, bilgilerini paylaşman şaşırttı beni demişti. Sonra yoğun bir sergi çalışmasına giriştiğim için ve özel hayatımda ilgili sorumluluklarımdan dolayı bir daha görüşemediğim için nezaketen arayıp serginin açılacağı tarihi söylediğimde Ben seninle, sergini açıp çalışmalarını bana karşı ego tatmini haline getirmen için tanışmadım. Haftalarca seni izleyebilirdim, niye çağırmadın bir daha, sanatçıdan dost olmaz demiştim, yine haklı çıktım. gibi serzenişlerde bulundu. Herkesin özel hayatı var. Tüm çalışma boyunca seni misafir edemem ki sonuçta. Neyse fazla uzatmayacağım cidden böyle tipler var. Bir tuhaf olay da bir sergide -sen şahit olmuştun hatırlarsan- gerçekleşti. Sanat dünyasındaki arkadaşlıklarıma daha çok dikkat eder oldum, hatta çok az kişiyle görüşüyorum. Görüştüklerimle de bir sıkıntım yok, memnunum yani. Zaten mümkün olduğunca sanat konuşmalarından uzak durmaya çalışıyorum. Daha çok dinleyici ve izleyici rolündeyim. R. A.: Mesela ne tür partilere katıldığımı merak ediyorlar.. R. A.: Evet, çok marjinal bir hayatım olduğunu düşünüyorlar. Oysa ben hep evimdeyim, hatta asosyal biriyim. Ş. A.: Bu yoğun temponda zaman ayırdığın, keyifli, samimi sohbetin için teşekkür ederim. Şu anda da Hollanda'ya gidiyorsun, Van Gogh diyarı... Ulusal, uluslararası müzeleri, çılgın gece yaşamı vs... Güzel gezmeler, iyi yolculuklar şimdiden. R. A.: Benim için bir zevkti, teşekkür ederim, sağ ol.


Yeşim Ustaoğlu'nun son filmi Tereddütün çekimleri sona erdi. Başrollerinde Funda Eryiğit, Ecem Uzun, Mehmet Kurtuluş ve Okan Yalabık'ın oynadığı film, 2016'da gösterime girecek. Güneşe Yolculuk, Bulutları Beklerken, Pandora'nın Kutusu ve Araf filmlerinin yönetmeni Yeşim Ustaoğlu'nun son filmi Tereddütün çekimleri sona erdi. 4 hafta boyunca süren filmin çekimleri Sakarya'nın Karasu ilçesinin yanı sıra İstanbul ve İzmir'de gerçekleşti. Yeşim Ustaoğlu, Marianne Slot ve Titus Kreyenberg ortak yapımcılığında gerçekleşen ve başrollerinde Funda Eryiğit, Ecem Uzun, Mehmet Kurtuluş, Okan Yalabık'ı izleyeceğimiz Tereddüt, aynı ama farklı iki genç kadının psikolojik dansını sunarken mikrodan makroya, içten içe çürümenin yansımasını konu alıyor.


Böyle bir yazı yazmayı düşünmüyordum; Emin Çetin'in bir Twitter mesajı ve altında Hürriyet- Kelebek, konu Orhan Pamuk ve Anselm Kiefer... ne ilgisi olabilir; iki medyatik kişinin Kelebek diye çok entelektüel bir gazete ekinde! 60 yıllarının başı olsa gerek, ne zaman yolum Teşvikiye'den geçse tüm binaların dışında bir lüks konut beni özellikle önünde durdururdu, her kez biraz uzaklaşınca tekrar kapının üstündeki yazıya Pamuk Apartmanı bakar, yolumu sürdürürdüm. Nobel'i de -kimse anlamış değil- niçin, kim verir, nasıl yargılar. İçlerinde çok saygın olanlar vardır, onu almadan ünlü, aldıktan sonra isim yapanlar yani çok karmaşık bir ödül. Bu alan kişiye uluslarüstü bir saygınlık, bir notoriete verir. İşte Orhan Pamuk da Paris'te galerici Thaddaeus Ropac tarafından Kiefer'in atölyesine davet ediliyor. Ropac'ın ismi kadar sanata yaklaşımı da şüpheli. Pantin! deki devasa galerisinde dünyanın en önemli müze ve koleksiyonerlerini manupule ediyor, onlara sanatla hiçbir ilgisi olmayan, tonlarca boya, kireç, çimento, zift sürtüştürülmüş, pentüre özgü yaklaşımından çok, büyük bir şantiyeden geri kalan artık malzeme toz-toprak, beton bloklar, ahşap vs. içeren bu kepazeliği pazarlıyor ve de onlar büyük paralar ödeyerek alıyorlar! Kiefer'in eserinde kitaplar, tıpkı metinleri gibi kutsal şeylerdir. Bu duyguyu Kiefer'in eserini bize hatırlatması, harflerin kelimeleri, metinlerin-Heidegger'in deyişiyle- şeyliğini hatırlatmasıyla mümkün olur. Kiefer'in bütün hayatı boyunca ürettiği çeşit çeşit kitap ve daha sonraki yıllarda kurşun, cam, başka metal ve alçı levhalarla yaptığı büyük boy kitap heykelleri..! Anselm Kiefer'in sonsuz stüdyosunda resimler arasında sarhoş gibi yürürken yazıyla resmin, efsane ile manzaranın kardeş olduğu ressam çok iyi gösterdiği için mi o kadar seviyorum bu resimleri diyor Orhan Pamuk!


Örneklemeler verilirken, tarihe geri dönmenin zorunlu seçeneğine, konuya katkısı etkisiz olduğu bilinmeden sıkça başvurulur. Tarihe yönelmenin gerekçesinde, örneklerin açık seçik bitmiş oldukları gerçeğinden hareket edilir. Geçmiş zaman ve mekan boyutunda tamamlanmış bir olguyu, sadece duyumsama veya tasarıda kurulan benzeşme nedeniyle, şimdikinin bilinmeyeni üzerine inşa etmek doğru bir örneklendirme sayılmaz. Kurulan bağın örneklemeye desteğinin olmadığı çoğunlukla fark edilmez, buna geçmişin bitmişlik hali engel olur. Duchamp, tuvalet taşını sergiye çıkarmakla, estetiğe ve sanat kurumuna karşı bir tavır sergilerken, şimdikinin hazır-nesnesi, ya da kolajları sanat kurumu adına bilerek ya da bilmeyerek estetik adına üretilir. Toplumsal çelişkiyi postsanatın hazır kalıpları içinde savunmanın içi boş klişe haline geldiği, Baudrillard'a göre 'çöp sanat' üretildiği ve bu saatten sonra sanat üretilemeyeceği gibi endişeler henüz giderilmiş değildir. Şimdiki aklın tarihle bağ kurmasındaki anlaşılmazlık, zaman ve mekan boyutunda devam etmektedir. Bilinçli hata yaparak tarihte gezinmeye başlayalım, 2015'i, 1830'da, 1848'de veya 1871'de arayalım. Zaman ve mekanın belirleyici özelliğini, sanatın değişen malzeme ve tekniğinde mi yoksa değişen kavram ve teorilerde mi arayalım? Hala insana dair sınıf çelişkisi değişmediğine göre sanatın söyleyeceği bir şeyler olmalı. 'Sanat dünyasına ilişkin ne söylenirse söylensin, yozlaşmış olduğu söylenemez.' diyordu Van Gogh, 1880' lerin başlarında. Demek ki sanatta yozlaşma olduğu endişesi yaşanıyor. Sosyal veya kültürel alanda köklü değişimin yaşandığı yılları konu eden Romantizm, kendi içinde başlayan temsil sorununu tartışıyor aslında. Monarşi ve şürekasının bozulan çıkar ilişkisi 1789'da farklı bir karaktere dönüşür. Çıkar gurupları ve halk yığınlarının iktidara karşı 'Demokrasi ve İnsan Hakları' temelinde verdikleri ortak mücadele eğer başarıya ulaşırsa ikinci örneği olacaktır. İstenilen haklar, devrim yasaları olarak birkaç yıl içinde anayasaya; 'İnsanlar, haklar yönünden özgür ve eşit doğarlar ve yaşarlar... Egemenliğin özü esas olarak ulustur... Hiçbir kuruluş, hiçbir kimse açıkça ulustan kaynaklanmayan bir iktidarı kullanamaz' gibi on yedi madde yazılacaktır. Yurttaş Hakları Bildirisiyle, Avrupa'yı bölen 89 ilkeleri, sanata Realizm ve Natüralizm olarak yansır. Bu yüz yıl günümüzü de ilgilendiren ilkeleri belirlemesi açısından önemlidir. 1830'da tüm monarşiler, aralarında, iktidarlarını garanti altına alacakları antlaşmalar yaptılar. 1848'de ortak mücadelede burjuva halk yığınlarına kazık atarak iktidarı ele geçirdi. 1871'de Paris Komini olarak tarihe geçen, devrimci yükseliş kıyıma uğradığında kapitalizmin önü de tamamen açılmış oldu. Sanayi devrimi oluşumunu tamamlamış modern kavramı üzerinden kapitalizm, emperyalizme uzanmanın hayalini kurmakta, Modern Sanat ise tarihi yolculuğa hazırlanmaktadır. 1950'den itibaren başlayan ve 1970'lerin sonunda olgunlaşmasını tamamlayan teknoloji devrimi, postmodern sanatla temsil edilir. Şimdiki zamanı belirleyecek sanat, 3. Sanayi Devriminin şu sıralar çektiği sancıyla şekillenmektedir. Bu süreç çok denklemli, çok daha bileşenli ve çok daha karmaşık bir uygulamadır. Kendini üretirken postmodernin çürümüş alt yapısını kullanmaya devam eder. Postsanatçı bu iş için en uygun askerdir.


Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul.


Bir çalışmanın değeri onun kültürel manzara içinde tanımlandığı yörüngeye bağlıdır. Formlar, göstergeler ve imgeler arasında bir bağ sistemi kurar. Sanatın kendisi gerçekle ilgilenmeli, ancak gerçek hakkındaki herhangi bir kavramı sorgulamaya açma girişiminde bulunmalıdır. Sanat her zaman gerçeği bir cepheye, bir temsile, bir yapıya dönüştürür. Öte yandan bu yapının ardındaki motivasyon üzerine de sorular ortaya atar. Güncel sanat ve genç sanatçıları destekleyen Siemens Sanat, genç sanatçılara kendilerini ifade etme olanağı sağlayarak motivasyon oluşturmak amacıyla 2007 yılından bu yana yapmış olduğu Sınırlar Yörüngeler Yarışması'nın 17. sergisini bu sene Aralık 2014 Ocak 2015 arasında gerçekleştirecek. 1) Başvurular alan gözetmeksizin Türkiye'de eğitim gören bütün lisans, lisansüstü öğrencilerine açıktır. 2) Üç adet 10.000 TL'lik başarı ödülü verilecektir. 1) Başvurular bireysel ya da grup çalışmalarına açıktır. 3) Başvuranlar www. siemens. com. tr/siemenssanat web adresi üzerinden online başvuru formunu doldurmalıdırlar. 4) Başvuranlar, kendi ifade biçimlerine uygun her türlü teknik, içerik, malzeme ile oluşturulmuş yapıtlar önerebilirler. 5) Önerilen yapıtların son 3 yıl içerisinde üretilmiş ve daha önce sergilenmemiş olması gerekmektedir. 6) Önerilen yapıtların yanında geçmiş dönem çalışmalarını içeren portfolyonun bulunması gerekmektedir. Portfolyoda bulunan çalışmaların daha önce sergilenip sergilenmediği bilgisi de ayrıca belirtilmiş olmalıdır. 7) Dosyalarına eğitim görmekte oldukları üniversiteden alınmış öğrenci belgesinin aslını eklemeyenlerin başvuruları dikkate alınmayacaktır. 8) Projeye ilişkin bilgiler, CD/DVD içerisinde ve A4 boyutlarındaki kağıt üzerinde basılı olarak sunulmalıdır. Başvurularda orjinal eser kabul edilmemektedir. www. siemens. com. tr/siemenssanat web adresi üzerinden başvuru yapıldıktan sonra gelen onay mesajındaki örnek başvuru dosyasına göre dosya hazırlanması zorunludur. 9) Önerdiğiniz yapıt veya yapıtlarınızda özel bir kurgu/kurulum/ üretim isteniyorsa, dosyanızda, yapıtların mekan içindeki yerleşimlerini gösteren cepheden ve kuşbakışı çizimleri, fotoğrafları, ağırlığı, ölçüleri, kullanılacak gereçler, kullanılacak ekipman ve diğer tüm bilgiler de yer almalıdır. 10) Dosyalarda yer alan ses ve video dosyaları. mov, . mpeg, . mp3, . mp4 formatlarına uygun olarak hazırlanmalıdır. 11) Başvuranlar, şartnamede belirtilen koşulları tamamen kabul etmiş sayılırlar. 1) Başvuranların www. siemens. com. tr/siemenssanat web adresinden online başvuru formlarını doldurduktan sonra, proje önerileri ve portfolyolarını en geç 8 Mayıs 2015 saat 16.00'a kadar proje koordinatörlüğüne ulaştırmaları gerekmektedir. Bu tarihi geçen başvurular hiçbir şekilde değerlendirmeye alınmayacaktır. 2) Her başvuru dosyasının üzerine, online başvuru sırasında verilen başvuru numarası görünür bir şekilde yazılmalıdır. 3) Seçici Kurulun değerlendirmesi ardından sonuçlar ve sergi hakkındaki bilgiler başvuranlara ayrıca bildirilecektir. 4) Siemens Sanat, serginin başka merkezlerde de gerçekleşmesi için girişimlerde bulunabilir, yurtiçinde ve dışında sergiler düzenleyebilir. 5) Siemens Sanat, serginin tanıtım, duyuru ve yayımı amacıyla, yapıt görsellerini telif ödemeden çeşitli iletişim organlarında kullanabilir. 6) Başvuranlar, tüm koşulları tamamen kabul etmiş sayılırlar.


Turgut Pura Vakfı yarışmaları, vakfı tanıtmak ve sanatçı, Turgut Pura' nın adını yaşatmak amacıyla yapılan, tüm sanatçı ve sanat eğitimi gören öğrencileri özendirici bir yarışmadır. Yarışma 2015 yılında plastik sanatların Heykel dalında gerçekleştirilecektir. 1- 2015 yılında Turgut Pura Vakfı Yarışması Heykel dalında yapılacaktır. 2- Yarışmaya Plastik Sanatlar eğitimi almış sanatçılar ve sanat öğrenimine devam eden öğrenciler katılabilecektir. 3- Konu serbest olup malzeme ve teknik konusunda sınırlama yoktur. Fakat yarışmacılardan dayanıklı malzeme ile üretilmiş yapıtlar beklenmektedir. Sergileme sırasında meydana gelebilecek hasarlardan Vakıf hiçbir şekilde sorumluluk almayacaktır. 4- Yarışmaya daha önce herhangi bir yarışmada ödül almamış ya da sergilenmemiş çalışmalar katılabilir. 5- Yapıtların uzun kenarı 100 cm.'yi geçmeyecek ölçüde olmalıdır. 6- Sanatçı eseri teslim etmeden önce çalışmasının adı, ölçüsü, tekniği, yapım yılı ile Kendisinin ismi, soyadı, doğum tarihi, öğrenim durumu, cep telefonu numarasının yazıldığı bilgi kağıdını yapıtın arkasına düşmeyecek şekilde yapıştırmalıdır. 7- Tüm çalışmalar sergilemeye hazır şekilde kargo ile ya da elden ulaştırılmalıdır. Çalışmaların kargo masrafları katılımcıların kendilerine aittir. Posta-kargoda meydana gelen hasar, gecikme ve kayıplardan Vakıf sorumlu tutulamaz. 8- Yarışmacıların çalışmalarını teslimi 20 Nisan 2015 Pazartesi saat 10:30'da başlar, 11 Mayıs 2015 Pazartesi saat 17:00'de son bulur. Çalışmalar TURGUT PURA VAKFI 1464 sokak no:25-27 ALSANCAK/İZMİR adresine teslim edilir. Belirtilen tarihlerden erken ya da geç, çalışmalar teslim alınmayacaktır. 9- Eserlerde süreç içinde oluşacak hasarlardan Turgut Pura Vakfı sorumlu değildir. 10- Yarışmaya gönderilen heykellerin değerlendirilmesi Turgut Pura Vakfı'nca seçilip ilan edilen jüri tarafından yapılacaktır. Jüri seçimi, alanında uzman kişiler arasından gönüllülük esasına göre saptanır. 11 Yarışma jürisi ödüllerin tamamını ve bir kısmını verip vermeme konusunda yetkilidir. 12- Çalışmaların jüri tarafından değerlendirilmesi 12 Mayıs 2015 tarihinde yapılacaktır. 13- Yarışma sonuçları 13 Mayıs 2015 tarihinde Vakıf web sayfası ve sosyal medyada duyurulacaktır. 14- Yarışmada Başarı Ödülü alan iki yapıtın her türlü kullanım hakkı Turgut Pura Vakfı'na ait olacak ve Turgut Pura Vakfı koleksiyonuna dahil edilecektir. BAŞARI ÖDÜLÜ Yarışma seçici kurulu tarafından Başarı Ödülü ne değer görülen yapıtlardan biri, tüm telif haklarıyla birlikte Konak Belediyesi tarafından 5000 TL. ye satın alınacak ve Belediyenin koleksiyonuna girecektir. 15- Yarışmaya gönderilen çalışmaların iadesi, sergileme ve ödül almayan çalışmalar yarışma sonuçları açıklandıktan sonra diğerleri ise sergi sonunda 29 Mayıs 2015 ile 12 Haziran 2015 tarihleri arasında yapılacaktır. 16- Şartnamede belirtilmeyen hususlarda veya tereddüt halinde Turgut Pura Vakfı Yönetim Kurulu kararı geçerli olacaktır. ÖDÜL TÖRENİ VE SERGİ AÇILIŞI: 15 MAYIS 2015 tarihinde, İzmir Resim Heykel Müzesi Turgut Pura Sergi Salonunda gerçekleştirilecektir. SERGİ SÜRESİ: 15 MAYIS 28 MAYIS 2015 tarihleri arasındadır. mesai saatleri içinde kimlik ibraz ederek yapılacaktır. Taşıma, sergi ve muhafaza esnasında oluşabilecek hasarlardan ve zamanında alınmayan çalışmalardan vakıf yönetimi sorumlu değildir. Katılımcı yarışma koşullarını aynen kabul etmiş sayılır.


Yakında Nguyen Van Troi'un memleketi olan Dien Ban'da anıtı dikilecek. Memleketinde şehitlikte bir anı evi bulunuyordu; ama anıt eksikti, mezarı ise şehit düştüğü Saygon'da. Nguyen Van Troi, Vietnam-Amerikan Savaşı yıllarında, dönemin Amerikan Savunma Bakanı'na Saygon ziyareti sırasında suikast girişiminde bulunmuş bir elektrik işçisiydi. 1964'te 24 yaşında kurşuna dizildiğinde bağımsız Vietnam'ın simgesi olmuştu. Kurşuna dizilmeden önce, kendisi için görevlendirilen papaza Ben hiçbir suç işlemedim ki günah çıkarayım. Günah çıkarması gereken suçlular Amerikalılardır! diyen yiğidin son sözleri ise Yaşasın Vietnam olacaktı. Bugün Ho Çi Min Kenti'nde, suikast girişiminde bulunduğu cadde onun adını taşıyor ve başka şehirlerde ve ülkelerde birçok sokak ve okul. Adına öğrencilere yönelik bir ödül de veriliyor. Küba'da Van Troi'un adını taşıyan bir stadyum, anıtlı bir park, okul ve hastane bulunuyor. Van Troi, aynı zamanda halkların kardeşliğinin simgesi olarak görülüyor; çünkü o hapisteyken, Venezuela'da bir gerilla grubu onun salıverilmesi için bir Amerikan albayını kaçırıyor. Askerle Van Troi'u takas etmek istiyorlar. Takas başarısız oluyor; ancak bu, Venezuelalı devrimciler tarafından hala anımsanıyor. Birkaç yıl önce, Saygon'da Venezuela Büyükelçiliği'nin katılımıyla, Nguyen Van Troi Caddesi'ndeki anıtlı parka Vietnamca ve İspanyolca bir plaket çakılmıştı. Van Troi'un etkisi bununla sınırlı değil. O aynı zamanda Vietnam devrim yazınında da önemli bir isim; yazar olarak değil, başkişi olarak. Van Troi, suikast girişimini gerçekleştirdiği gün daha 19 günlük evliydi. Düğünü sürekli geciktirmek istemişti; ama hayat önceden planlanması olanaksız olan belirsizliklerle doluydu. Eşi Phan Thi Quyen, onunla ilgili anılarını ve yakalanmasından sonra onun ve kendisinin başından geçenleri anlatıyor Tran Dinh Van'ın kaydedip kitaplaştırdığı ve Kasım 1975'te Oda Yayınları tarafından 'O Bir Militandı' adıyla Türkçe olarak yayımlanan ve kısa sürede çokça baskı yapan eserde. Kitabın Vietnamca adı 'Böyle Yaşadı O' (1), fakat Türkçe çevirisinin adı daha iyi görünüyor. Kitap, Van Troi'un yaşamını örnek almak isteyen ve ondan güç alan Vietnamlı savaşçıların ısrarıyla yazılmış. Quyen'den Van Troi'u dinlemek istiyorlar ve böylece bu paha biçilmez anı-roman ortaya çıkıyor. Yakalanmasından sonra eşi de tutuklanıyor; kurşuna dizilene kadar arada bir görüşüyorlar çok zor koşullarda. 50 yıl geçmiş üstünden. O zamanlar Saygon'da nasıl yaşarlardı; Vietnamlılar nasıl olup da direniyorlardı... Bunlar etkileyici bir dille anlatılıyor. Zamanında Türkiye'de sol dalganın yükselişte olduğu 1970'lerin ikinci yarısında büyük ilgi gören kitap daha sonra tarihin tozlu raflarına kalkıyor; ancak, kitabın siyasal değeri dışında yazınsal değeri de bulunuyor. Kitapta Van Troi'un ideal bir tip olarak verilmesi eleştirilebilir; ancak kitap bir kurmaca eser değil anı-roman türünde olduğu için, bu eleştiri büyük ölçüde geçersiz kalıyor. Herkes Van Troi olamaz; ancak Van Troi'un hikayesini birinin anlatması gerekir. Devrimci öyküleme biçimlerindeki kahramanlaştırma, tek tip anlatılar yaratmakta olsa da bu durum, yaşanılanları ve onların anlatılma biçimlerini değersizleştirmemekte. Aynısı, 2. Paylaşım Savaşı yıllarında Bulgar partizanlarının zafere giden yürüyüşünü anlatan 'Seni Halk Adına Ölüme Mahkum Ediyorum' kitabı için de geçerli. Tek farkla, 'O Bir Militandı' da mutlu son söz konusu değil. Bugün Vietnam'da çoktan unutuldu o günler. Van Troi'u bilenler az sayıda. Tarihse çok az kişinin ilgisini çekiyor. Geleceğe bakıyor artık Vietnam. Kitaplarda kaldı savaş. Nüfusun çoğu, savaştan sonra doğduğundan, bambaşka bir Vietnam geliyor. Ekonomik gelişme her şeyin üstünde. Ev-araba hayalleri ufukta. İyimser açıdan bakarsak iyi bir Vietnam bizi bekliyor, barışçıl, huzurlu, sakin; peki ama ya karamsar açıdan bakmak için nedenler artıyorsa?..


Applications for 2016 are now open through June 15, 2016. The applications process must be completed online through submittable. com. Apply here. Those artists who wish to apply as collaborators must submit under the collaboration category. Mature, as well as emerging artists, are encouraged to apply. Artists in the United States, US citizens abroad, and international artists are eligible. Proposals for creative residencies must be compatible with available working studio spaces, facilities, and resources. Applications for 2017 will open mid-January 2016. Alumni must wait one year before re-applying. If you are a parent-artist, please inquire directly with AiR Director, Elizabeth Quinn. Panels meet in late summer to review applications and invitations are made in early September. Artistic merit and promise are the basis for selections. While it is not required, an embrace of how art and nature communicate is encouraged at Caldera. A panel of fellow artists and art professionals chooses 21-36 artists for residences each year. The panel changes annually in order to keep the program dynamic. Final awards of residencies are at the discretion of Caldera. In some special instances, artists are invited to participate without submitting an application. Depending on funding, Caldera may make stipends available to attending residents. For more information about stipends, contact Elizabeth Quinn. Residents are responsible for food, travel, materials, and other expenses. Bobbevy Residents are given 24-hour access to studios and the time and space to create. They have access to the Hearth Building where there is rehearsal and performance space, a mixing board, sound booth, speakers, a projector and large screen, and a well-equipped commercial kitchen. There is also shared access to wet and dry studios that house a darkroom, two kilns, 18 x 36 etching press, and large blank walls. By design, residents form a small community of 7 12 artists, depending on the group. Collaboration and exchange is encouraged. Writers and others not needing an expansive space, work in their A-frames, which contain a large table and living area. A shared loft space in the Hearth Building is optional for writers and digital artists. Visual artists work in one of Caldera's two studios. Campbell Studio is a semi-private space that holds two studios for visual artists of all kinds. One side of Campbell Studio has two kilns, drying shelves, a work table, sink and counter; the other side has large walls, a work table, a large and small sink and counters. Studio B has large walls, a sink, counter, work table, a darkroom and the etching press. Both studios include natural light and large loft spaces above the main floor.


Mayıs 2014 tarihinde ilkinin düzenlendiği Her Ay Üç Gün Proje sergilerinin beşincisi 15 Mayıs'ta Semih Zeki'nin Kurtuluş'taki atölye mekanında bu sefer Yapı Bozumu konsepti altında izleyiciler ile buluşuyor. Günümüzde değişimin sürekliliği ve hızı, bizleri farkındalıktan uzaklaştırarak karşı konulmaz bir hal almıştır. Teknoloji ile birlikte giderek hızlanan yaşantımız, duyarlılıklardan arındırılmış ve zaman kavramının tekrarı ve kontrolsüz devamlılığıyla deformasyona uğramış ve böylesi bir sistem içerisinde bozulmaya başlamıştır. Değişkenlik hayatımızın en önemli olgusu haline gelmiştir; hayatımızdaki tüm değerler birbirinin üzerine binerek çoğalmakta, kendi kendini kopyalayarak katlanarak devam etmektedir. Yeni, sürekli olarak tekrardan kendi yenisi oluşturarak bölünerek üreme sürecini sonsuz kılar. Değer kavramı zaman zaman fark edilse de, bu anlık farkındalık içinde kısa bir süre sonra yok olmaktadır ve bu durum sanat için de geçerlidir. İşte bu çıkış noktası ile kurgulanan Her Ay Üç Gün sergilerinin beşincisi Yapı Bozum konseptiyle, Resim, Heykel ve Video gibi farklı disiplinleri de bir araya getirerek, Güneş Acur, Seren Ceren Asyalı, Umut Demirelli, Serdar Kaynak, Serdal Kesgin, Ahmet Özparlak, Derya Özparlak, Pınar Partanaz, Hüseyin Rüstemoğlu, Erkan Yaprakkıran ve Semih Zeki'nin eserlerini sanat izleyicisi ile buluşturacaktır.


Gallery 111, on behalf of the ICB Artists Association, welcomes artists to apply for a two-week to four-week residency in the historic Industrial Center Building, located in Sausalito, California. This residency provides a dedicated project space, publicity, a public opening event, lecture event, and the opportunity to be part of one of the largest artist communities in the country. Residencies will be granted on the merit of the artist's past work as well as the artist's project proposal, body of work or installation to be developed during the residency. The work space is approximately 300 square feet on the first floor, with secure 24-hour access, elevator and ADA compliant. Jurors: Our Fall 2015 jurors are Charles Hespe, Hespe Gallery San Francisco; Suzie Buchholz, ICBAA Board Member; Emily Dvorin, ICBAA Member. Entry format: Submissions accepted via email to 480gate5art@gmail. com with subject Line: Residency. Requirements: Submit 5-10 high resolution images (@300dpi 2MG max), plus Bio, Artist Statement, Residency Proposal. Liability: Precaution will be taken to safeguard all work from loss or damage, but the ICBAA, Gallery 111, and their volunteers, members, agents and assigns will not be held responsible for loss or damage from any cause. Artists are encouraged to insure their own artworks and property. - includes a secure 300 square foot space on first floor, Gallery 111 at 480 Gate 5 Road, Sausalito, CA. . - includes building maintenance support, 24-hour access, secure space. Access to running water, public rest rooms - Resident artist will be required to give at least one talk/slide show or walk-through presentation during residency - Gallery 111 will host Reception for the Resident Artist at completion of residency to showcase artwork produced during residency. Reception will be promoted and open to the public - Gallery 111 will publicize and promote the lecture and art opening to the media and to our extensive mailing list - Resident artist to hold agreed-upon schedule for open visits from ICB artists - 05/30/15 Deadline for submissions and receipt of entry fee - 06/01-06/06/15 Jury process - 06/07/15 Resident announced - 09/15 10/15/15 Resident in situ - TBD Artist presentation - TBD Artist Reception


Sevil Tunaboylu'nun ikinci kişisel sergisi AKLIMDA, 20 Mayıs 27 Haziran tarihleri arasında Sanatorium'da. Sevil Tunaboylu hafızasını canlı tutmayı seviyor. Üretmenin, unutmaya ve unutturulmaya karşı arşivlemenin iyileştirici olduğuna inanıyor. 'AKLIMDA', onun içinden ve dışından manzaralar, hayatından anlar, insanlar ve şeylerden; benliğini ve kişisel tarihini tehdit eden dış etkenlere direnmek için ördüğü bir günlük. Sevil Tunaboylu: 1982 yılında İstanbul'da doğdu. Lisans eğitimini Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümünde tamamladı. Sanatçı, 2009 yılında Kadıköy/Moda'da Erkin Gören'le birlikte kurduğu Mtaar Sanatçı İnisiyatifi bünyesinde, Mayıs 2009 Haziran 2010 tarihleri arasında yurtiçi ve yurtdışında 13 sergi gerçekleştirdi. Bunlardan bazıları; Yerel İllüstratörler, Aile Salonumuz Yoktur ve Uygarlıktan Kaçış sergileridir. İlk kişisel sergisi 'Ufukta Kaybolana Kadar İzledim' ismiyle 2012 yılında SANATORIUM'da gerçekleşti. Ayrıca 2003 yılından bu yana çeşitli grup sergilerine katılmıştır. Bunlardan bazıları; 2008 yılında Hafriyat Karaköy'de Sorma Neden, 2011 yılında DEPO'da Ateşin Düştüğü Yer, aynı yıl içinde Alanistanbul'da Yumuşak Şehir ve PG Art Gallery'de Tekinsiz Oyunlar, 2012 yılında Bayburt Baksı Müzesi'nde Mesafe ve Temas ve son olarak Kurgular ve Karşı Duruşlar isimli kavramsal başlığıyla 3. Uluslararası Çanakkale Bienali'dir. Sanatçı İstanbul'da çalışmalarını sürdürmektedir. Şimdi anlatınca, ceset suyunun suratıma sıçrayan noktaları yanıyor. Israrla ceset diyorum, evet; ölü bir at, cesetti. Küvetimde parçalarına ayrılmış bir biçimde yatıyordu. Sırayla parçalar, parkenin üzerine serdiğim siyah çöp poşetlerinin üzerine dizildiler. Artık bir arkeolojik kazıdan kalıntılar gibi görünüyorlardı. Hemen bok var gibi fotoğraflarını çektim. Şimdi de ele geçirilmiş mühimmata dönüşmüşlerdi; irili ufaklı mermiler, el bombaları, tabancalar ve kalaşnikoflar.


L'infinito commestibile The Edible Infinite Marco Di Giovanni'nin Türkiye'deki ilk kişisel sergisi olacaktır ve sanatçının üç farklı mekana dağıtmış olduğu projesinin bir parçasıdır. Sanatçının BLOK art space'deki sergisine paralel olarak Imola şehrinde bulunan Museo San Domenico ve BeCube'da, ayrıca Saronno'da bulunan Il Chiostro Arte Contemporanea'da da projesi sergilenecektir. BLOK art space mekanının ana salonunda yer alan The Edible Infinite adlı dağınık yerleştirme; Marco Di Giovanni'nin son on bir ay içinde tükettiği her sıvı ve katı maddenin detaylı kaydının tutulduğu görsel bir günlük şeklinde tasarlanmıştır. Sanatçı 18 Mayıs 2014'te sindirdiği her maddeyi çizmeye başlamıştır ve bu süreç gelecek 18 Mayıs'a kadar devam edecektir. Bu uzun süreli performans ile özellikle trattorialarda altlık olarak kullanılan sarı yemek kağıtlarına yapılmış mürekkep çizimler üretmiştir. Tasarımlarının kronolojik bir düzenini tasvir eden video serisinin yanı sıra, dijital ses ustası Gianluca Favaron işbirliğiyle hazırlanmış olan ses yerleştirmesi sanatçının çiğneme, yutma ve sindirme kayıtlarının bilgisayarla üzerlerinde tekrar çalışılmış halini çalacaktır. Günümüzün modern yorgunluğu vücudun ihtiyacı olan beslenme ile yiyecekler hakkında oluşmuş saplantı birleşimi üstünden anlatılır. Bu saplantı yemek üstüne yazılmış dergilerde, şeflerin mutlak lidere dönüştüğü ve yüceleştikleri televizyon programlarında, ve hatta Instagram'ın yemek blog yazarlarında görülebilir. Yemek artık vücudun beslenmesinden öte bir saplantıdır, ve bu dinamik gerçekliğin araştırılması ihtiyacını doğurur. Marco di Giovanni'ye göre insan ne yerse o'dur. The Edible Infinite sergisi 16 Haziran 2015'e kadar BLOK art space'de görülebilir. Marco Di Giovanni 1976 yılında Teramo'da doğdu, halen Imola ve Valsalva'da yaşamakta ve çalışmaktadır. Bologna'da bulundan Güzel Sanatlar Akademisi ve DAMS'da eğitim gören sanatçının ilk çalışmaları performans odağına sahipken; daha sonraları bu odak, yerleştirmeleri ve heykelleri de kapsamıştır. Sanatçı işlerinde demir çubuklar ve su fıçıları gibi farklı maddeleri kullanması ile bilinir; bu materyallerin etraftan bulunup obje ve heykellere dönüştürülmesi bulunduları ortam ile de kaynaşmalarını sağlar. Sanatçının yarattığı bu düzeneklerin içi ve dışı birbirini tamamlar niteliktedir. Bu çalışmalar sıklıkla mercek kümeleri yerleştirmelerini de içerir; böylece düzeneğin içinin görüşü çarpıtılır ve ayrı bir boyutun gözlemlenmesini sağlar. Di Giovanni'nin kişisel sergilerinden bazıları: Archivio Zero Media Zanchetta, Bologna; Interno Dum Dum, Bologna; 10.2!, Milan; Artericambi, Verona; Otto Gallery, Bologna; Carloni Spazio Arte, Frankfurt. Koleksiyonlarından bazıları ise şu şekildedir: Centre Pompidou, Paris; GAM, Bologna ; Galleria Il Chiostro, Saronno; Galleria Il Ponte, Floransa. 2010 senesinde çalışmaları Moskova'da bulunan Russian Academy ve Herford'da bulunan Marta Museum'da sergilenmiştir. 2014 yılında VAF Ödülü'ne seçilmesi ile Sindelfingen'de bulunan Schauwerk Müzesi, Kiel'de bulunan Stadtgalerie, ve Perugia'da bulunan Palazzo Penna'da çalışmalarını sergilemiştir.


Usta oyuncu Zeki Alasya tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybetti. Zeki Alasya'nın ölümü tüm Türkiye'yi yasa boğdu. Zeki Alasya'yı anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Tiyatro, Sinema ve yönetmen olan Zeki Alasya, tam adıyla Zeki Şenol Alasya, 18 Nisan 1943 yılında İstanbul Şehzadebaşı'da dünyaya geldi. Aslen Kıbrıslıdır. Kıbrıslı Mehmet Kamil Paşa'nın yeğenidir. Robert Koleji'nin orta bölümünden mezun olan sanatçı, Okul döneminde bir yandan tabelacılık yapıyordu. Sanat hayatına 1959'da MTTB tiyatrosunda amatör olarak başladı. Bir süre dekoratörlük ve rehberlik yaptı. 1964 yılında, Arena Tiyatrosu'nda profesyonel oyunculuğa başladı. Mister Nato, Kargalar Okulu, Şampanya ve Viski gibi oyunlarda rol aldı. 1965'te Ulvi Uraz Tiyatrosu'nda çalıştıktan sonra 1967'de Haldun Taner, Metin Akpınar ve Ahmet Gülhan ile birlikte Devekuşu Kabare Tiyatrosu'nun kurucuları arasında yer aldı. Bu topluluğun tüm oyunlarında oyuncu, yazar, yönetmen olarak çalıştı. Film çevirmeye 1973'ten sonra başladı. Metin Akpınar ile birlikte Türk sinemasında yeni bir ikili oluşturdular. 37 yıl boyunca birçok filmde beraber yer aldılar. 1977'de de yönetmenlik yapmaya başladı. Yönettiği filmlerin çoğunda oyuncu olarak yer aldı. Sinemaya uzun süre ara verdikten sonra son filmi olan Güle Gülede oynadı. 1998 yılında Kültür Bakanlığı'nca verilen Devlet Sanatçısı unvanını aldı.


Türkiye'nin ve Avrupa'nın gündemi bildiğiniz gibi çoook farklı. Türkiye her gün televizyondan taşan ağır ve kırıcı siyasi polemiklerle boğuşurken, batı dünyasının kalbi daima siyasetin önüne sanatı ve sosyal yaşamı koyarak gündemini belirliyor. Örneğin şimdi en az bir ay boyunca, batı ülkelerinde herkes Venedik Bienali'nden söz edecek. İtalya'nın bu olağandışı etkileyici tarihi kentinde, 136'sı ana salonda küratör Okwui Enwezor'un seçtiği, diğerleri ülkelerin ulusal sergi pavyonları veya paralel etkinliklerde yer alan toplam 750 civarında sanatçının peşinde koşacak. Bizim ülkemizde ise her zaman itiraf etmeseler bile, sanata düşman bir devlet adına seçime girecek partilerin kavgası ve hatta gürültülü savaşı var. Umarız sanatı ve düşünce/basın özgürlüğünü destekleyen siyasiler muzaffer çıkar bu kapışmadan! Beş gündür Venedik'teyiz. Yanımda eşim Sibel ve asistanım Öykü Eras dışında sanatçı ve küratör arkadaşım Denizhan Özer var. Denizhan Özer'le beraber uluslararası sanatçı grubu Nine Dragon Heads'in Jump into the Unknown sergisinde, Palazzo Loredan dell'Ambasciatore'de yer alacağımızdan biraz erken gelerek hazırlıkları bitirmek istedik. Ben ilk olarak 2013'te New York'ta sergilediğim Boş Çerçevemin Fast Forward History başlıklı bir yeni yorumunu göstereceğim. Denizhan Özer ise, Bilinmeyen Hikayeler başlıklı göçmenlerle ilişkili daha önce Londra ve İstanbul'da sergilenen işini sunuyor olacak. Venedik'te ulusal pavyonlar, Bienalin en başından beri var. Önce 30 ana ülkenin sürekli pavyonu varken sonra bu rakam arttı. Şu anda mesela 88 ülkenin sanatçıları, en çarpıcı düşünce ve marifetleriyle buluşmaya katılıyorlar. Bu yılki buluşmada, değişik mekan ve sergilerde bizden altı sanatçı yer alıyor. Bunlar arasından bizim gibi bazıları kendisini Türk olarak tanımlarken, bazıları da Türkiyeli oluyor! Bu yıl Denizhan ve benim dışımızda, katılan isimler arasında Türkiye Pavyon'unda Sarkis, All the World's Futures sergisinde Kutluğ Ataman ve Meriç Algün Ringborg ve Ermenistan Pavyonu'nda yine Sarkis ve Hera Büyüktaşçiyan var. Biliyorsunuz artık sanatsever veya sanat koleksiyonerleri büyük sanat buluşmalarına son 8-10 yıldır topluca gidiyorlar. Venedik'e de yine gazeteci, koleksiyoner ve sanatseverlerden oluşan çeşitli gruplar bu hafta akın edecek. Bu tabii olumlu bir gelişme. Ama bir de bunu moda olmaktan çıkarıp oluşturdukları kimi ortak dedikodulara inanmak veya teslim olmak yerine, kendilerine ait düşünceleri sınamak veya sorgulamak için gitselerdi biraz daha iyi olurdu! Sanat gezmeleri, bir toplu ayin veya piyasa araştırması/analizi değil, olmamalı. Olsa olsa bireyin kendi sanat eğitimine ve göz zevkine sunduğu büyük bir hediye ve şölen olabilir. Sanatı, çoğu zamane sanatseverimiz, başkalarından bir doğruyu veya bir güncel bilgi dizisini öğrenmek için takip etmek istiyor. Halbuki, ister koleksiyoner, ister sanatsever, her bir sanat insanı, aynen bir sanatçı kadar kendi özgün ve tekil varlığıyla yaşayan bir bağımsız insandır. Ne papağan gibi ezberlemeli, ne de kopyacı öğrenciler gibi taklit etmelidir. Ortada at yarışının veya borsada kazanacak hisselerin mucizevi sonuçlarını verecek bir sihirli insan veya gizli kutu olmayacak. İşte bu arayışta olanların gerçek anlamda bir sanatsal kimlik kazanamayacakları ortada. Sonuçta sanatsever kendi yargılarıyla kendi zevkini ve estetiğini geliştirebildiği oranda kişilik kazanır. Venedik gibi, doğrudan Basel-Miami tarzı ticari fuarlara benzemeyen bir buluşma, bu dediğim seçimi yaşama geçirme kararlılığı için iyi bir fırsat. Umarım bu şansı sanatseverler bu gözle kullanırlar. Not: Bu yazı 05 Mayıs 2015 Salı tarihli Cumhuriyet Gazetesi'nden alınmıştır.


Blender Gallery, along with Beach Burrito Company and Pistonhead Lager, is excited to be able to bring a very special collection of photographs to Sydney. One afternoon in 1975, a young photographer named Hugh Holland drove up Laurel Canyon Boulevard in Los Angeles and encountered skateboarders carving up the drainage ditches along the side of the canyon. Immediately transfixed by their grace and athleticism, he knew he had found an amazing subject. Although not a skateboarder himself, for the next three years Holland never tired of documenting skateboarders surfing the streets of Los Angeles, parts of the San Fernando Valley, Venice Beach, and as far away as San Francisco and Baja California, Mexico. During the mid-1970s, Southern California was experiencing a serious drought, leaving an abundance of empty swimming pools available for trespassing skateboarders to practice their tricks. From these suburban backyard haunts to the asphalt streets that connected them, this was the place that created the legendary Dogtown and Z-Boys skateboarders. With their requisite bleached blonde hair, tanned bodies, tube socks and Vans, these young outsiders are masterfully captured against a sometimes harsh but always sunny Southern California landscape. This year, 2015, will see Hugh Holland add some new pieces to his highly collectable archive of Skate photographs. Blender Gallery has been given the opportunity to host a very special exhibition of Hugh Holland s collection along with these brand new additions which will be seen as their worldwide debut. In conjunction with this exhibition, Hugh Holland's book Locals Only will also be launched in Australia at the same time. It is a wonderful opportunity to be able to showcase Hugh's photographs alongside the release of the book. We are excited to announce that Hugh Holland will be attending the Sydney exhibition and Book launch at Blender Gallery. This will be the first time that the photographer has travelled to Australia, having hosted international exhibitions in London, Paris, New York and Japan. His work has been featured in The Wall Street Journal, The New Yorker, npr, and the Los Angeles Times and is held in countless collections globally. This exhibition is one of the most exciting collections and exhibitions to come Blender Gallery to date. A collection that no fan of Street Art, Music, Skate and Popular Culture or photography can miss. The exhibition will open on Thursday June 4th 2015 with Hugh Holland in attendance. It will run until July 25th.


Nedret Yaşar; Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim bölümü Yüksek Lisans(2004) ve Doktora programlarından(2011) mezun oldu. Yurt içi ve yurtdışı'nda bir çok karma sergi, sempozyum ve bienallere katıldı, yirmi iki kişisel sergi açtı. Halen İstanbul Kemerburgaz Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Plastik Sanatlar Bölümünde Öğretim Üyesi olarak göreve devam etmektedir. Müjde Ayan; 1995'de Marmara Üniversitesi, Atatürk Eğitim Fakültesi, Resim-İş Eğitimi Bölümü, Grafik Ana Sanat Dalında Lisans, 1998'de aynı kurumda Grafik Ana Sanat Dalında Yüksek Lisans, 2007 yılında da Marmara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Resim-İş Öğretmenliği bölümünde Doktora Eğitimini tamamladı. 1997 yılında başladığı akademik hayatına halen Marmara Üniversitesi, Atatürk Eğitim Fakültesi, Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü, Resim-İş Eğitimi Ana Bilim Dalında Prof. öğretim üyesi olarak devam etmektedir. Deniz Gökduman; Lisans Eğitimini M. Ü. Atatürk Eğitim Fakültesi'nde Prof. Dr. İsa Başlıoğlu ve Prof. Dr. Ramiz Aydın'ın atölyelerinde, Yüksek Lisansını İTÜ Görsel ve Çevresel Sanatlar bölümünde tamamlamıştır. Halen Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde Öğretim Görevlisi Dr. olan Deniz Gökduman, M. Ü. Eğitim Bilimleri Enst. Resim Öğretmenliği Böl. Doktora Tezini bitirmiştir. Mustafa Orkun Müftüoğlu; 1973 Trabzon'da doğdu. 1995 yıllında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden mezun olmuştur. Şuanda Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde Akademisyen olarak çalışmaktadır.