Sanat konusunda kendi kendimizi ve sanatın gerçeğini sorgulamadan kendi kafamıza göre alıp başımızı gidiyoruz. Nerede ne oluyor, kimler ne yapıyor, dünyada sanatta gelinen nokta nedir, gibi soruları da sormuyoruz. Hiç kimseden de bilgi alma gereğini duymuyoruz. Uyarı ve eleştirilere de kulak asmıyoruz. Gözümüzü sanat dünyasına kapatmışız ve körlemece yol aldığımızın ayırımında değiliz. Sanatın gerçeğiyle yaşayarak sanat yapmaya çalışan gençlerimiz boşlukta. Çünkü biz sanatın dolu olduğu bir yerde değiliz; tam anlamıyla durumun da ayırımında değiliz. Olmak için de bir çaba göstermiyoruz. Çaba gösterenlerse etkisiz kalıyor. Bizde sanatın olduğu sanısıyla kendi kendimizi övmekten başka bir şey yapmıyoruz. Genel anlamda sanatta etkin ve doğru yönlendirecek konumda olanlar bulundukları yerin niteliğinde değiller. Sanatın gerçekliğini düşünerek oralarda bulunmuyorlar. Kafalarında sanatı kullanarak her türlü hinoğlu hinliği yapmak yatıyor. Sanatta ne durumdayız, ülke ne durumda, dünya ne durumda, aldırdıkları da pek yok. Çıkılmaz bir yerde, köşeye kıstırılmış durumdayız. Bin türlü çıkış yolu olsa da bir türlü çıkış yolu bulmak istemiyoruz. Sanat bilinçleri de bunu kaldıracak düzeyde olmadığı için sanattan sanat adına bir beklentileri de yok. Onlar açısından hangi ad altında olursa olsun para getiren bir iş olsun. Sanata ilgi duyanlarımız arttıkça sanat diye sunulanların sanat niteliğinde olup olmasının önemi kalmıyor onlar için; yeter ki alıcısı olsun. Böylece sanat adına söz söyleyen, kararlar veren, sanatçı değerlendirmesi yapan tekelleşmiş bir yapı oluşturuyorlar. Bunların varlığı nedeniyle gerçek sanat bilinci de oluşmuyor. Sanatta olunması gereken yerin çok gerisinde kalmayı sürdürüyoruz. Sanat diye bir havuz oluşturulmuş; her türlü kirli oyunlar ve dolaplar buradan çevriliyor. Bizler sanata birinci basamaktaki gözle bakmıyoruz. Geri kalmış üçüncü dünya ülkesi oluşumuza uygun olan üçüncü basamaktaki gözle düşük bir düzeyden sanata bakmaktayız. Sanat yetiştiren tüm kurumlar da sanatta geri kalmışlığı pekiştirici bir yapı ve anlayış içinde sanat eğitimi yapmaya çalışıyor. Birçoğunun sanat bilgisi yetersiz ve öğrendikleri sanata ilişkin bir iki sözle iyi şeyler yaptıklarını sanıyorlar. Gerçekleri anlatmaya kalkışanlara da dilleri bir karış dışarıda konuşuyorlar. Ağızlarıyla kuş tutacaklarını sanırsınız. Öğreticilerimizin yüzde doksan dokuzu gerçekten sanattan anlamıyor ve sanatçı yetişecek yetenekler harcanıyor. Bu açıdan değerlendirdiğimizde karşımıza çok ilkel bir durumdan başka bir şey çıkmıyor. Sürekli gelişme, ilerleme ve hızlanma beklerken hiçbir zaman sanatta çağdaş bir düzeye gelememiş olan ülkemizde sanat bilgisizliğinin karanlığı altında yapay bir sanat anlayışı sanat diye geçerliliğe dönüştürülüyor. Sanat yerine sanatsızlığa kavuştuk. Sanata ilişkin bir etik yapı da oluşmadı, daha da beter oldu. Eskiden bilmeyen konuşmazdı. Sanatta yeniydik ve çabucak ilerlemek için zaman yitirmemeliydik. Bilenlerden bir an önce öğrenmemiz gerektiğini düşünürdük. Onlara saygı duyardık. Sanatın çok büyük bir değeri ve saygınlığı vardı. Onu koruyamadık ve cılkını çıkardık. Şimdi bilmeyen de konuşuyor, az bilen de... Çok bilenimiz pek olmadığı, olanları da kesinlikle kimse dinlemediği için konuşmaları boşa gidiyor. Doğruların hiç kimsenin işine gelmediği bir durumdayız. Eğrilerle oluşturduğumuz yapay sanat sanayisinin sanat ağalarının egemenliğinde ne sanatın ne de gerçek bir sanatçının yeri var. Gerçek sanatçılar baltalanır ve sürekli baltalanmaktadır. Sanat hızla giderken biz düşüyoruz. Sanatsız, mutsuz, insanlaşamamış ve gittikçe de barbarlaşmaya doğru giden bir yerdeyiz. Sanat, bizim durduğumuz, durmayı sürdürdüğümüz yerlerde durmaz. Sanatla olan bağlantılarımıza ve ilişkimize göz attığımızda sanatın bize katkısının olmayacağı bir yol izlediğimizi görüyoruz. Bunun nasıl olsa kimse anlamıyor, diye bilinçli olarak yapıldığı apaçık ortada. Halkın sanattan uzak olmasına karşı sanatın anlaşılması ve yaygınlaşması için İstanbul'da Güzel Sanatlar Akademisi açıldı. Ülkemizin her yanında sanatın yaygınlaşacağı düşünülmüştü. Görsel sanatlar açısından yüz yıla yakın bir süre İstanbul ülkenin sanat odağı olma konumunda tek kent olarak kaldı. Böyle olmasını istedi sanat ağaları. Sanat dediğimiz sanat olamadı; İstanbul'da batağa saplanıp kaldı. Koskoca Türkiye'de salt bir kent sanatın her şeyiydi. Sanat İstanbul'dan sorulurdu. Sanat galerileri bu süre içerisinde Avrupa yakasından Üsküdar ve Kadıköy'e geçemedi. Sanata ilişkin etkin güç akademiydi. Gelin görün ki Temel Sanat Eğitimi denilen sanatın temel öğreticiliğinden uzaktılar. 1960 yıllarının sonuna doğru sanat eğitimine Temel Sanat Eğitimini sokan Tatbiki Güzel Sanatlar Okulu oldu. Doksan yıl ülkenin tek ve egemen sanat kurumu olan Güzel Sanatlar Akademisi Temel Sanat Eğitimi anlayışı olmadan eğitim verirken sanatı da eğriltti. Bir ülkede sanat bir tek kentin ve bir tek okulun tekelinde ilerleyip gelişebilir mi? Kalkınmış bir ülke durumu da yok. Üçüncü dünya ülkesi olduğumuzu sanatta da kanıtlamaya çalışmışız. Sanat eğitimi için İstanbul'a gelen Anadolu gençlerinin temiz yürekleri de gerçekten kirletildi. İstanbul'u sanat açısından uzaktan bir dev gibi gören gençlerimiz öylesine aldatıldı ki uzaktan dev gibi görünenlerin cüceler olduğunu yakına gelince de anlayamadılar. Paris dünyanın sanat odağı olan, dünyanın her tarafından sanat öğrenimi için gelinen, sanat denilince çağdaşlığın ve evrenselliğin yaşanıp öğrenildiği dev bir kent dönemini yaşarken ülkemizde de sanat denilince İstanbul'dan başka bir kentimiz yoktu. İstanbul'a sanat öğrenmeye akın akın gelen yabancılar yoktu. Bırakalım akın akın gelinmesini, bir kişi bile olmadı. Paris'e akın akın gidilirdi. Çünkü dünyada İstanbul'un adı ve yeri yoktu. Kim neden gelsin İstanbul'a? İstanbul'un tarihsel anlamdaki yeri dünya için çok önemliydi; ancak çağdaş sanatla ilgili varlığı söz konusu değildi. Avrupa yine de İstanbul'un sanatta ne yaptığını merak ediyordu. Bundan yararlanan gözü açık akademi tayfası Avrupa'ya sergiler götürdüler ve azarı da yediler: Bizde bunlar var. Sizde olanları görmek isteriz... cümlelerini işittiler. Bu, içinde bulunduğumuz ve sanat diye içine düştüğümüz zavallılığımızın acı gerçeğini her şeyiyle açıklıyor. Durumu daha önce sezenler uyarıda bulunduysalar da onları dinleyen olmadı. Bugüne dek ne Avrupalıların ne dediğini anladık ne de bizden beklediklerini götürecek bir güç olduk. Bizde akademi de olsa bizler gerçek sanat ve sanatçılarla karşılaşmayıp aldatılmıştık. Günümüzde her koldan aldatılma daha da hızla ilerlemektedir. Avrupa'da dikiş tutturamayanlar pabucun pahalı olduğunu anlayarak içe dönük bir oyun sergileme işine giriştiler. Oynadıkları türlü türlü şeytanca oyunlarla İstanbul'u sanat kentine dönüştüremedilerse de da sanat pazarı diye bir bataklık yarattılar. Çünkü bu oyuncular sanatçıları, galerileri ve eleştirmenleri kendilerine göre belirlediler. Akademide görev alacakları kendilerine uyum sağlayıp sağlayamayacaklarına göre belirlediler. Dış ülkelere gönderilecek öğrencileri yeteneklerini pek de dikkate almadan- dönünce onlara minnet duyacak uysallardan seçmeye özen gösterdiler. Uymayanlara da döndüklerinde görev yoktu, ekmek yoktu, sergi açma olanağı da yoktu. Her şeyi kendilerine göre tekelleştirince sanatçı niteliği taşıyanlar dışlandı. Onlar da yurt dışına gidince Avrupa'nın dışladıkları tarafından dışlananlar Avrupa'da dışlanmaktan kurtuldular. Böylece ülkede de sanat hiç olmadı. Müzeler Avrupa'nın dışladıklarıyla dolduruldu. Bir ülkede sanatı ve sanatçıyı tanıtan, kimi zaman ortaya çıkaran, destekleyen, özendiren galerilerdir. Avrupa ve ABD bunun örnekleriyle doludur. Galericiler ne derece sanat bilinci taşıyorlarsa, bağımsız kararlar verebiliyorsa başarı da o oranda artar. Bizde böyle olmadı. Ya sanatı anlamayıp da anlayanlarca ya da resim satışında para var, diye düşünen, sanattan hiç anlamayanlarca açılan galerilerimiz oldu. Başlangıçta sanata karşı sevgi, saygı ve içtenlikli olanlarca galeriler açıldı, yaşamadı. Sanatın alıcısı yeterince yoktu. Sonra sanat anlayışı ve galericilik bozuk düzenin bir parçası oldu. Başarı ve başarısızlık parayla ölçülür bir anlayışın tekelindeydi. Yeni bir galeri açan soluğu hemen akademide alırdı. Onların iznini alırcasına galerisini açar ve akademinin öğreticileriyle ortak çalışarak sanat ve sanat dünyasını İstanbul'da belirlerlerdi. Sanatta adını duyurmak isteyenler de akademidekilerin eteğine yapışırdı. Bu yoz kadronun isteği dışında çalışmak isteyen galerilerin de birinci derecede galeri diye tanımlanan galeriler arasında yaşama hakkı yoktu. Onlar ıvır zıvır resimler satan çerçi konumundaydılar. Koleksiyoncuların hiçbiri sanattan anlamadığı için bu tekelci sanat ağası kadronun eline, ayağına bakardı. Sanatın içine şeytan taşını atmıştı. Daha sonra sanat alıcısı sonradan görme varsıllar arttıkça uyduruk galeriler arka arkaya açılırken ülkenin büyük kentlerine de yayılmaya başladı. Hiçbirinin en küçük bir sanat tasası yoktu. Parsadan pay kapmaktı onların isteği. Kimi satabiliyorsa onu öne çıkarmaktaydılar. Sanatın gerçeğini hiçbir zaman öğrenememiş olan halkımız gerçek sanatçının yaptıklarının değerinden de uzaktı. Galeriler de halkın beğenisine ve hoşuna gidenleri satabilmenin kolay olduğunu anladıkları için gerçek sanat ve sanatçıyla bir işleri olmadı. Ancak bugün de İstanbul ülkemizin sanat odağı olarak bilinmekte ve gerçek sanatla sanatçıların İstanbul'da yaşadığı, yaşaması gerektiği düşünülmektedir. Bu düşüncenin gerçekle uzaktan yakından bir ilgisi yoktur. Avrupa ülkelerinin her yerinde yaşar sanatçılar. Onların kent yerine sanatlarının olması önemli. Bizler İstanbul, sanat adına böyle bir gerçeği hiç yaşamadık. Yaşıyormuş gibi yaparak yapay bir sanat anlayışıyla bir sanat pazarı kuruldu ve Atatürk'ün Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir. sözü dayanak edilerek ülkenin sanatsız kalmaması savıyla sanat kahramanlığı görünümünde soytarılığa soyunuldu. Ortaya çıkan sonuç Atatürk'ün istediği değildi, istemediği bir aymazlıktır. Sanatta adım adım ilerleneceği savıyla her şey bir oldubittiye getirilerek sanat, sanatı başaramayan yeteneksizlerin oluşturduğu kimilerinin çete diye nitelemekte hiç de haksız olmadıkları bir sanat ağalığının ağına takıldı. Böylece, dertleri sanat olmayan birtakım çıkarlara dayalı bir kurtlar sofrası kuruldu. Galerileri de kendi yörüngelerine dahil ederek İstanbul'u Türkiye'de sanat konusunda söz sahibi tek kent durumuna getirildi. Her şey İstanbul'un kurtlar sofrasının elinde... Koskoca bir ülke sanatta İstanbul'a sıkışıp kaldı. Kimse ne denli üstün ve başarılı bir sanatçı olursa olsun bu soytarıların onayı olmadan ülkede sanatçı gözüyle görülmez, dışlanır. Kimi galeri ve kimi sanat soytarılarınca her türlü çirkin oyunlar oynanarak görmezlikten gelinir, karalanır, çirkin dedikodulara maruz kalır. Bu yolla aşağılanarak yoluna engeller çıkarılır. Sanatın yaşadığı yer değildir, İstanbul. Halkı ve ülkeyi sanat diye aldatan bir kenttir. İyi niyetli galeriler istenmeyen sanatçıya olanak vermek istese, o da bu soytarıların baskısıyla karşı karşıya kalır. Kulakları çekilir, uyarılar yapılır. Tam anlamıyla sanatta despotluğun egemen olduğu sanatsız bir İstanbul var, karşımızda. Sanatın ve sanatçının özgür ve özgün olmadığı yerde yaşama hakkı yoktur. Yaşayan varsa sanatın ve sanatçının olağanüstü büyük bir çabayla çirkinliği bulaştırmama gücü nedeniyledir. Sanatçının ortaya çıkmaya, sanatın anlaşılmasının engellendiği, sanatçının saygınlığının yok edildiği bir yerde olanak bulması olanaksızdır. Dünyanın sanatta yer edinmiş hiçbir ülkesinde böyle bir soytarılık, sanat katliamı, insanlığa ve sanata karşı duyarlılıktan uzak, uygarlık dışı bir uygulama göremezsiniz. Paris'in dünyanın sanat odağı olduğu zamanlarda da Fransa'nın her tarafında özgür ve özgün sanattan yana olan galeriler vardı. Kimse kimsenim kulağını çekmez ve kimse kimseyi uyarma gereği duymazdı. Ne denli sanatçı varsa o denli saygın bir ülke olur bilinci gelişmişti. Bu ülkelerin neredeyse her köyünde bir galeri var diye düşündürecek kadar çok galerileri var. Kasabaların galerisiz olanını göremezsiniz. Büyüklü küçüklü her kentte sanat müzeleri vardır. Ne bir kent, ne bir galeri bir başkasının sergi açmasına engel olmaz. Fikret Mualla Türkiye'de bulamadığı sanat ve sanatçıya duyulan saygıyı Fransa'da buldu. Bizden sanatla uğraşanlar pek çoğu Paris'e gidip orada yaşadılar, yaşıyorlar. Sorun yaşıyorlar elbette ama bunların İstanbul'daki sorunlarla hiç ilgisi yok. Oralarda sanatçılara ilişkin çirkin ve iğrenç dedikodular üretilmez. Sanatla uğraşanlar anlaşabildikleri galerilerde özgürce yapıtlarını sergileyebilmekteler. Son dönemlerde koşullarda zorlukların olduğu da gözlenmekte. Yaşayan insan sayısı iki milyonu geçen, ülkemizde turizmin başkenti olan Antalya'da bir galeri bulamazsınız. Fransa'nın kıyı kentleri, güneyi, kuzeyi, doğusu, batısı ve ortası galerilerle dolar taşar. Almanya'nın her tarafı galerilerle doludur. Hiçbir kentte sanat ağalığı da yoktur. İstanbul bu anlamda sanat açısından hiçbir şeydir. Ülkeyi sanatsız kalan bir ulusa çevirip yaşam damarlarından birçoğunu koparmayı başarmışız. Sanatta Atatürk'e ihanet edilmiştir. -Bu tek sesli müziği artık geride bırakmalı ve çok sesli müzik de yapabilmeliyiz, der. Bu uyarı üzerine birkaç hafta sonra yeni bir konser düzenlenir. Bu defa sahnede bir saz değil, en az 10-15 saz halk müziği parçaları çalmaktadırlar. Bu konserin de şeref konuğu olan Atatürk'e, gösterinin bitiminde Ferit Celal Güven: İstediğiniz gibi çok sesli müzik yaptık. Artık sahnede bir saz değil, en az on saz olacak der. -İstersen yüz saz koy, hepsi aynı sesi çıkartırsa yine tek sesli olur bu müzik, diye hafif azarlar Atatürk Ferit Celal Güven'i. Müzikte dünyaca ünlü sanatçılarımızı var etmeyi başarabildik. Bu başarıları sağlayan başlangıçtaki Türk beşlileri dediğimiz Hasan Ferit Alnar, Ulvi Cemal Erkin, Ahmed Adnan Saygun, Necil Kazım Akses, Cemal Reşit Rey gibi sanatçılar ve onlara gerçekten inananlardır. Görsel sanatlara gelince çuvallamaktan başka bir şeyi başaramadık. Sanatta başarılı olanlarımızı uzaklaştırdık ve yıldıracak her türlü çirkinliklere başvurduk. Tekelci, sanat ağası denilen despot anlayışla İstanbul'a sıkıştırılmış, tek bir kente indirgenmiş sanat yapılanması yerine sanatta yıkım gerçekleşti. Bienallerin sanat çalışmalarımıza katkısı olsun diye yapılıyor gibi görünse de sanata bakan bilinçli kitlelerimiz olmadığı için istenilen katkı sağlanamıyor. Sağladığını düşünelim; onları hemen yok eder İstanbul kurtları. Bienallerle İstanbul'a sanatsal yoğunluk kazandırılmak istiyormuş gibi yaparak dünyaya açılmış görüntüsü vermek izlenimi uyandırmaya çalışmaktayız. Bienaller bitiyor yine herkes, resmi nasıl satarım, resimden nasıl para kazanırım derdine düşüyor. Bienalde gördükleri sıfırlanıyor. Çünkü ruhsuz bir bakışın barbarlığı yok etmeye, sanatsal bir yaratıcılığın başarılmasına gücü yetmez. Sanatta yer almış ülkelerin her yanında sanatsal çalışmaların özgür olması sanatta ilerlemenin en önemli etmenidir. New York günümüzde sanatın odağı özelliğini ele geçiren bir kent. Sanata ilişkin hemen hemen her yeniliği orada görüp yaşayabilirsiniz. Dünyanın her tarafından güçlü sanatçıları barındırır. Her şeye karar veren New York değildir. Diğer büyük kentler de sanatta çok etkili çalışmalar yaparak sanatta sağlam bir yer edinmişlerdir. Köln ve New York sanatta yakın ilişkiler içindedirler. Hiç kimse sanatta New York Köln'den; Köln New York'tan ileride diyemez. Başarılı sanatçıların önü kesilmez. Daha çok politik anlamda kimi sanatçıların önünün kesilmeye çalışıldığı düşünülse de politik açıdan kimi ülkelere ters düşen Fernando Botero engellenmemiş, destek görmüştür. Sanata değer veren ve sanattan yana olan galeriler var ve oldukça bağımsızlar. Kimse onların kulağını çekmez; çünkü bizdeki gibi bir tekel oluşmamıştır. Kapitalizm bir yandan tekel oluşturmak istese de sanat özgürlüğünü yitirmeyecek denli çok güçlü. New York ya da ABD'deki galeriler arasında da her şeyi sergileyen, abuk sabuk çalışmalara yer verenler var. Bizdeki gibi abuk sabuk şeyler sergileyen galerilerin yeri ve niteliği bellidir. Bizde ise sanata ve sanatçıya gerçekten değer ve yer veren ne bir galeri ne de bir kuruluş var. Sanat yerine yapay bir düzen kuranların sözü geçerli. Gerçek sanattaysa geçerli hiçbir yanları yok. Korkunç ve barbarca bir yerdeyiz. Almanya'yı ele aldığımızda hangi kentin sanatta öne çıktığını söylemek olanaksız. Büyük kentler yarış içinde. Bir bakıyorsunuz Frankfurt olsun, Stuttgart olsun büyük bir sanat fuarı açma girişiminde öne geçmeye çalışırken ulaşılması gereken en ileri noktaları erimleyerek fuarcılıkta başarıya ortak olmaya çalışıyor. Bizdeki sanat dangalaklığı da Ankara'da ARTANKARA diye yaptığı etkinliğine resim çöplüğü ve kusmukları doldurur. İnsanın bakarken kusacağı geliyor. Neymiş efendim başlangıçta eksikler olabilirmiş, zamanla düzeltilecekmiş. Eksik olsa alnımıza koyalım; ortada sanat adına hiçbir şey yok... Böylesine bir özrü yaparken dünyadaki hangi ölçüyü aldınız da konuşuyorsunuz, denmez mi? Daha da çağdaş olmanın ölçüsü alınır da birkaç eksik çıkar ve gözünüzden kaçar, ülkenin sıkıntısına bağlanabilir. Ortada sanatın olmadığı bir etkinliğin yapılmaması yapılmasından daha iyiydi. İstanbul'daki fuar da başlangıçta birçok eksiklerle etkinliğine başlamışmış. İyiyi örnek alacaklarına kötüyü örnek almaları ülkede sanata bakışı ve yerimizin ne derece sanattan uzak olduğunu gösteriyor.


Yeni nesil Türk Çağdaş Sanatçıların eserlerinden oluşan Sınırsız |Unlimited isimli karma sergi 08 Ekim 31 Ekim 2015 tarihleri arasında Summart'ta izlenebilir. Summart Sanat Merkezi, yeni sezonun ilk sergisinde Sınırsız |Unlimited adı altında 9 sanatçının çalışmalarını bir konsept üzerinde buluşturuyor. Serginin ana fikri, postmodern zamanların uyuşturucu ve bizi içi karanlık otomatlara çeviren etkisinin dışına çıkıp, yalnızca birer bedenden ibaret olmadığımız ve algılanan dünyayı keşfederek bu sınırın dışına çıkabilmek üzerine. Görsel ve fikirsel bir bütünlük düşünülerek kurgulanan Sınırsız |Unlimited 31 Ekim 2015'e kadar 11:00 18:00 saatleri arasında Summart Sanat Merkezi'nde görülebilir.


İçinden geçtiğimiz hukuksuzluk sürecine karşı direncin en önemli sembollerinden bir olan Ali TATAR'ın anısına, ailesinin gelenekselleştirmeyi düşündüğü bir edebiyat etkinliği düzenleniyor. Ali TATAR Edebiyat Ödülü'nün ilki 2015 yılında kısa öykü dalında yapılıyor. İzleyen yıllarda ödülün, şiir, roman, deneme ve anı dallarında dönüşümlü olarak yapılması planlanıyor. - Adnan ÖZYALÇINER - Osman ŞAHİN - Erendiz ATASÜ - Zerrin TAŞPINAR - Ali BALKIZ - Gülümser HEPER - Sencer BAŞAT Yarışmaya katılım için, konu ve yaş sınırlaması olmamakla birlikte, eserlerde Ali TATAR'ın yaşamı ve mücadelesinden hareketle, insan onuru, hak ve özgürlüğünü çağrıştıran imge ve değerler göz önünde bulundurulacak. Yarışmanın başvuru tarihi, 5 Eylül-25Ekim 2015 tarihleri arasındadır. Sonuçlar 19 Aralık 2015 tarihinde ilan edilecek; yarışmaya katılan eserlerden dereceye giren ilk üç eser, 11 Şubat 2016 tarihinde ödüllendirilecektir. 1. Ali TATAR'ın anısına ailesi tarafından düzenlenen edebiyat ödülünün ilki kısa öykü dalında yapılacaktır. İzleyen yıllarda ödülün dalı; şiir, roman, deneme ve anı olarak değişebilecektir. 2. Yarışmaya katılım için konu ve yaş sınırlaması olmamakla birlikte, eserlerde Ali Tatar'ın yaşamı ve mücadelesinden hareketle, insan onuru, hak ve özgürlüğünü çağrıştıran imge ve değerlerin göz önünde bulundurulması önerilir. 3. Yarışmanın başvuru tarihi, 5 Eylül-25 Ekim 2015 tarihleri arasındadır. Bu tarihten sonra gelecek öyküler kabul edilmeyecektir. 4. Yarışmaya katılacak öykü daha önce internet siteleri dahil hiçbir yerde yayınlanmamış ve herhangi bir yarışmada ödül almamış olmalıdır. 5. Her yarışmacının eseri bilgisayarla ariel yazı karakterinde 12 punto ve 1,5 satır aralığı ile A4 boyutunda yazılacak ve 7 nüsha olarak gönderilecektir. 6. Eserin üzerinde ve/veya herhangi bir sayfasında kimlik bilgileri yer almayacaktır. Bunun yerine eserin ilk sayfasının sağ üst köşesine rumuz yazılacaktır. 7. Yarışmaya katılmak isteyen adaylar, şartnamenin ekinde bulunan başvuru dilekçesini dolduracaklar ve imzalayacaklardır. 8. Eser ve başvuru dilekçesi ayrı ayrı zarfların içine konacak ve bu zarfların üzerine katılımcılar sadece rumuzlarını yazacaklardır. 10. Yarışmanın sonuçları 19 Aralık 2015 tarihinde ilan edilecektir. 11. Yarışmaya katılan eserlerden dereceye giren ilk üç eser, 11 Şubat 2016 tarihinde yapılacak ödül töreninde, plaket ve kitap setiyle ödüllendirilecektir. 12. Dereceye giren eserler ile seçici kurulun uygun gördüğü diğer eserler, bir kitapta toplanarak Ali Tatar'ın bir sonraki anma etkinliğine kadar yayınlanmış olacaktır. 13. Katılımcılar öykülerini en geç 25 Ekim 2015 tarihine kadar, elden bırakarak ya da posta yoluyla, Hoşdere Caddesi Reşat Nuri Sk. No.2/1 Yukarı Ayrancı-Ankara adresine ulaştırmalıdırlar. Postadaki gecikmeler dikkate alınmayacaktır. 14. Yarışmaya gönderilen eserler ödül kurulunca bir ön elemeye tabi tutulacak, bu şartnamenin herhangi bir maddesine aykırılığının tespit edilmesi durumunda, yarışma dışı bırakılacaktır. - Adnan Özyalçıner - Osman Şahin - Erendiz ATASÜ - Zerrin TAŞPINAR - Ali BALKIZ - Gülümser HEPER - Sencer BAŞAT


Ünlü aktris Joan Collins'in kızkardeşi olan romancı İngiliz romancı Jackie Collins (04 Ekim 1937 19 Eylül 2015) 78 yaşında Los Angeles'ta hayata gözlerini yumdu. Collins, dünyada kitapları en çok satan yazarlardan biriydi. Jackie Collins'in romanları 40 ülkede 500 milyondan fazla sattı. - The World Is Full of Married Men (1968) - The Stud (1969) - Sunday Simmons & Charlie Brick (1971) - Lovehead (1974) - The World Is Full of Divorced Women (1975) - Lovers and Gamblers (1977) - The Bitch (1979) - Rock Star (1988) - American Star (1993) - Thrill! (1998) - Lovers & Players (2006) - Married Lovers (2008) - Poor Little Bitch Girl (2009) Although one of the novel's main characters originates from the Lucky Santangelo novels, and the core character of the series, Lucky, makes a brief appearance, Poor Little Bitch Girl is not considered part of the series. - The Power Trip (2012) - Hollywood Wives (1983) - Hollywood Husbands (1986) - Hollywood Kids (1994) - Hollywood Wives: The New Generation (2001) - Hollywood Divorces (2003) - Chances (1981) - Lucky (1985) - Lady Boss (1990) - Vendetta: Lucky's Revenge (1996) - Dangerous Kiss (1999) - Drop Dead Beautiful (2007) - Goddess of Vengeance (2011) - Confessions of a Wild Child (2013) - The Santangelos (2015) - L. A. Connections : - Power (1998) - Obsession (1998) - Murder (1998) - Revenge (1998) - Lethal Seduction (2000) - Deadly Embrace (2002) - The Lucky Santangelo Cookbook (2014)


duymaksızın kendi eserlerini meraklı bir izleyici kitlesi ile paylaşma fırsatı buluyor. üzerine çalışmalar gerçekleştiren görsel sanatçı ve tasarımcılar, Taksim, Cihangir, Galata, Karaköy, Tophane, Teşvikiye ve Kadiköy bölgelerinde bulunan ev ve atölyelerini ziyaretçilere açıyorlar. Ziyaretçiler ise harita aracılığıyla bir atölyeden diğerine ulaşarak normalde ziyarete açık olmayan, sanatçı ve tasarımcıların çalışma ortamlarına misafir olacaktır. Eylül e dek ASG ye basvuru yapin! tarafindan gelen olumlu izlenimler ASG yi her sene tekrarlanan bir etkinlik haline getirdi. ve kar amacı gütmeyen bir organizasyondur. www. openstudiodays. com adresinde bulunan ASG basvuru formunu doldurduktan sonra. 2015 e kadar openstudiodays@gmail. com a gönderiniz. Açık Stüdyo Günleri // Open Studio Days provides an opportunity for visual artists, designers, doors and embrace the wider creative community and public of Istanbul. everybody. Kendin yap, kendin sergile! // Make it yourself, exhibit it yourself! vivid labors, work shops and action spaces in the backstreets of Beyoglu, Taksim, Cihangir, Galata, Karaköy, Tophane, Teşvikiye and Kadiköy which are normally not open to the public. enjoyed the 2-days-long event, which had a very good echo in press and social media. financial support organized by Juliane Saupe and Deniz Beser. independent art organizations who have their homes// studios// spaces in Beyoglu, Taksim, Cihangir, Galata, Karaköy, Tophane or Kadiköy are welcome to apply. Please fill in the application form which is attached at our homepage or in the email you received. and 3 photographs of your space.


· Bu yarışma Düşünbil ve Libido dergileri tarafından düzenlenmektedir. · Yarışma, Ulusal ve Uluslararası bütün amatör ve profesyonel katılımcılara açıktır. · Katılımcılar, yarışmaya en fazla üç eserle katılabilir. · Eserler en az 2000x2000 px boyutunda ve en az 300 dpi olarak çalışılmalıdır. · Katılımcılar başvuru formunu eksiksiz olarak doldurmalıdır. Her katılımcının tek bir form doldurması yeterlidir. · Başvuru formuna http:// www. dusunbil. com adresinden ulaşılabilir. · Seçici kurul ve üyeleri, birinci dereceden yakın akrabaları bu yarışmaya katılamazlar. · Temel değerlerle örtüşmeyen eserler ve başvuru tarihinden sonra teslim edilen eserler değerlendirmeye alınmayacaktır. · Eserlerin son bir yıl içinde üretilmiş olması gerekmektedir. · Katılımcılar kendi anlatım biçimlerine uygun her türlü teknik ve malzemeyi kullanmakta serbesttirler. · Yarışma şartlarına uymayan çalışmalar değerlendirme dışı tutulacaktır. · Yarışmaya katılacak eserler, Düşünbil ve Libido dergilerinin belirleyeceği Seçici Kurul tarafından değerlendirilecektir. · Seçici kurul tarafından yapılan değerlendirmeler sonucunda finale kalan üç eser ödüllendirilecektir. Seçici kurul değerlendirmesinde gizlilik ilkesi esastır. tanıtım amaçlı gösterime sunulması, çoğaltılması ve herhangi bir basılı kaynakta kullanılması hakkı yarışmacı tarafından kabul edilmiş sayılır. · Ödül alan ve sergilemeye giren eserler Düşünbil ve Libido dergilerinin arşivinde kalacaktır. · Katılımcılar Başvuru Formunu imzalayarak, Yarışma Şartnamesi ve Başvuru Formlarının tüm hükümlerini kabul ve taahhüt etmiş sayılır. · Bu şartname kapsamı dışında kalan tüm hususlarda ve doğabilecek anlaşmazlıkların çözüme bağlanmasında dergilerimiz yetkilidir. · Seçici Kurul ödüle değer gördüğü ilk 3 eser belirleyecektir. d-Sergilemeye giren eser sahiplerine -elektronik- katılım ve teşekkür belgesi verilecektir. · Dergilerimiz, ödüle layık eser olmaması durumunda ödül vermeme hakkına sahiptir. · Katılımcı tarafından imzalanmış Kısa Özgeçmiş. · Eserler ve istenilen belgeler en geç 15 Ekim 2015 tarihinde saat 17:00'de teslim edilmelidir.


anlamına gelebilir. Ama bu son belki de bir alışılmışa, bir ezbere olan bağımlılığın sonudur. bunları taşıyan zincir halkalarının gücü kadardır.


18 Şubat 6 Mart 2016 tarihleri arasında gerçekleştirilecek! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali, 15. yaşına girmenin coşkusunu seyircilerine özel etkinliklerle paylaşıyor. ! f İstanbul'un ilk etkinliği ise dünyayla aynı anda gösterilecek ROGER WATERS THE WALL olacak. Ücretsiz gösterilecek filme ise #DuvardaBarışVar diyen! f'çiler davetli! 18-28 Şubat 2016 tarihlerinde İstanbul'da, 3-6 Mart 2016 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleştirilecek 15. ! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali, 15 yaşına! f'çileri bir araya getirecek etkinliklerle merhaba demeye hazırlanıyor. Bunlardan ilki ise, barış için şarkılar söyleyen Roger Waters'tan geliyor. 2013 yazında İstanbul'a da uğradığı ve büyük ses getiren The Wall turnesini Waters'ın gözünden izleyeceğimiz ROGER WATERS THE WALL belgeseli, dünyayla aynı anda! f'te gösteriliyor. ! f İstanbul, 29 Eylül'de Cinemaximum City's Nişantaşı'nda ücretsiz gerçekleşecek gösterim için sosyal medyadan #DuvardaBarışVar mottosuyla bir çağrı başlattı. Son zamanlarda artan barış talebine sinemanın birleştirici gücüyle katkıda bulunmak isteyen! f İstanbul, ! f'çilerin fotoğrafını çektikleri ya da dijital ortamda tasarladıkları barış temalı duvar yazılarını instagram hesaplarında paylaşmalarını istedi. Bu görselleri #DuvardaBarışVar hashtag'iyle paylaşan! f'çilerden en çok beğeni alanlar ise gösterime katılma hakkı kazanacak.


8 30 Ekim arasında açılıyor. Burçin Erdi, Emine Akbucak, Esra Kizir Gökçen, Evren Gül, Ferda Bigat, Hakan Bayer, Kerem Ağralıgil, Lütfiye Kösten, Mert Özgen, Münevver Cillov, Saghar Daeiri, Serhat Koçak, Serpil Aslan, Seydi Murat Koç.


Berna Karaçalı'nın İPUCU başlıklı kişisel sergisi 08 EKİM 31 EKİM 2015 tarihleri arasında PERA SANAT GALERİSİ / İSTANBUL'da Nilüfer Moayeri küratörlüğünde izleyiciyle buluşuyor. Bu 'soru'nun sanat çalışmalarının temel problemi olduğunu dile getiren Berna Karaçalı, göze ulaşmadan akla ulaşmanın mümkün olmadığını savunuyor. Bu sergide göze sunduğu ipuçlarıyla izleyiciyi kendi yolculuğuna itiyor.


Galatea Art Galeri 29 Eylül 10 Ekim 2015 tarihleri arasında İstanbul Fotoğraf Ve Sinema Amatörleri Derneği iş birliği ile yeni bir fotoğraf sergisine imza atıyor. Sergide son dönemlerde yaşanan siyasi olayların ülkeyi ve halkı nasıl etkilediği İFSAK üyelerinin kadrajlarlarından sanat severlerin beğenisine sunuluyor. Karşı Duruş Bazlı Eylemler. Her yıl yinelenen 1 Mayıs kutla malarından Gezi Parkı Dayanışmasına, Cumartesi Anneleri'nin süregelen oturma eylemlerinden Barış Günü buluşmalarına, çeşitli dönemlerdeki sendikal hareketlerden baroların, odaların eylemlerine, Hırant Dink'in öldürüldüğü günün yıldönümlerinden Sivas'taki Madımak katliamının yıldönümlerine, LGBTI yürüyüşlerinden iktidar dışında kalan parti hareketlerine ve daha nicelerine. İktidarda bulunanın gücü dışında kalanların her eylemi, İFSAK üyelerinin fotoğraflarında Karşı Duruş başlığı altında bir karşı durmanın öyküsüne dönüşüyor.


Sınırımızın Ötesi adını verdiği resim serisiyle, Tülin Kaynak, izleyenleri bilinmeyenleri hayal etmeye, duygularının ve renklerin peşinden soyut sanatın gizemli, sır dolu yolculuğuna çıkmaya çağırıyor. Sanatçı, sınırsız düşünce gücünün hayaller, düşler ve sanatla ortaya çıktığını düşünüyor: Bedenimiz yaşantımıza sınırlar koysa, uzayda yolculuğumuzu engellese de, düşüncemiz sınırsızdır.. Düşlerimizde evrende yolculuk yapabilir, kendimiz için alanlar yaratabiliriz. Sanat eleştirmeni Necmi Karkın'a göre Tülin Kaynak, monokrom ve lekeci soyut dinamiklerle yarattığı yeni nesneler, kendi kontrol olanaklarında yasallık kazanan imgeler, nesnel diyalektikle birlikte kendi evrenini oluşturmuş. Rengi kozmolojik bir boşluğa sunmak amacıyla, lirik dışavurumlar ve soyut motiflerle soyut tercihlerini yapmış. Sanatçının idealarında aradığı, doğanın kendi kozmosunu kapsayan bakış açısıyla biçimlenmeye başlamış. Işığın varlık anlamı, geleneksel anlayıştan enerji simgeleri gibi kavranan soyut düşünsel varlığa dönüşmüştür. Boşlukları sadece mevcut nesneye dönüştürmeyen sanatçı, çağdaş sanatın estetik mantığına yeni anlamlar yüklemiştir. Yapıtlarını algılayan herkes, renklerinin ve formlarının kozmolojik doğa için alınmış kararlar olduğunu görebilir. Tülin Kaynak, sanat yaşamına Mehmet Güreli, Nilgün Sabar, Selahattin Yıldırım atölyelerinde başladı. Dört yıl, Mehmet Güleryüz atölyesinde çalıştı. Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği üyesidir. Halen resim ve mozaik çalışmalarını, İstanbul Fenerbahçe ve İzmir Çeşme'deki atölyelerinde sürdürmektedir.


'Taş Kıranlar' sergisi Fransız sanatçı Gustave Courbet'nin baba, oğul iki köylünün yol kenarında taş kırdığını resmettiği 1849 tarihli Realist tablosuna bir göndermedir. Courbet'nin 'Taş Kıranlar'ı, dönemin köylü sınıfının yüzleştiği zorlu, hatta gaddar gerçeklikleri tasvir etmesiyle anıtsal bir eserdir. Courbet, iki köylü bireyi tema olarak ele alarak bu sınıfı geleneksel olarak resim konusu olan yüksek yönetici sınıf ile aynı değer seviyesine getirir. Yönetici sınıfın köylü sınıfının potansiyel gücünden çekindiği bir dönemde bu Sosyal Realist çalışma ile Courbet gündelik insanlarınstatüsünü yükseltir. Dönemin toplumsal ve politik bağlamına olan ilişkisi ile Courbet'nin Taş Kırıcıları sosyal bir kaymanın ötesinde statükonun çözülüşünü de resmeder. Aynı bu çalışma gibi biz de kendimizi dünyanın her yerinde gittikçe ivme kazanan toplumsal ve politik hareketler gibi durumlarla bir kaymanın ortasında buluyoruz. Günümüzün dijital çağında sosyal medya birbirine bağlılık olgusu ile toplumsal ve politik değişimin aracı haline gelmiştir. 1 ve 0 ikili sayılarını yapıtaşı olarak kullanarak çalışmalarımda ikili kodu dijital bağlamı yansıtan mecazi bir dil olarak kullanıyorum. İkili kod, aynı zamanda toplumdan elde edilen veri, bilgi ve anlamı temsil ediyor. Bu bilgi fikir ve inançlarımızın temellerini oluşturmanın yanı sıra üzerlerine kurduğumuz toplumsal ve politik yapıları da şekillendirir. Bu yüzdendir ki potansiyel fikri, serginin köşe taşlarından biridir. İkili kod 1 ve 0 sayılarının nasıl dizildiğine dayalıdır; ancak bunun ötesinde sayılar kaydırılabilir ve yeniden düzenlenerek yeni anlamlar yaratabilir. Değişim potansiyeli hep mevcuttur. 'Toz Dindiğinde' eserimde tasvir edildiği gibi bu değişimin altında kaos ve düzen fikri de her zaman mevcuttur. Koca bir ikili sayı yığını, yıkılmış bir yapının kaotik eseri ya da inşa edilmesi beklenen yeni bir yapının malzemeleri olabilir; iki olasılık aynı anda var olur. Bu 'yığın' mecazı, geçici bir kimliğe işaret eder: yığının varlığı geçici olmasına bağlıdır. Yığının neye dönüşeceği ise tamamen bize kalmıştır. 'Taş Kıranlar'da volkanik patlamaları tasvirleyen üç çalışma değişime yönelik her hareketin bir enerji ya da kuvvet ortaya çıkardığını önerir. Yanardağ sadece yıkım değil, 'inşa etme' kabiliyetine de sahip bir paradokstur. Birlikte var olan, gelişim ve karşı koymanın mecazi dilinde birbirlerini besleyen bu zıt güçler fikri, yıkılan yapıların neticesel kaosundan yeni gerçeklikler inşa etme çabamızla bağlantılıdır. İkili kod özünde bir mantık sistemiyken 'Taş Kıranlar' bu 'mantıksal sistemi' tamamen mantıksızlaştırır. Sayılar hiç bir zaman kodlanmazlar; sonsuza kadar sabit durumların arasında var olurlar. Bu sayılar bilinmeyenin ebediyen mevcut olduğu açık, muğlak alanlardır. Bu olgu 'Taş Kıranlar'ın üç soyut çalışmasında görülebilir. Kapılar ya da açıklıklar gibi 2 boyutlu alanları 'yararak' izleyiciyi içeri davet ederler. 'Taş Kıranlar' hiçbir şeyin sabit kalamayacağını ima eder. Sistemler, yapılar, fikirler ve inançlar sorgulanmaya, evrilmeye ve yeniden inşa edilmeye açık olarak hiçbir şeyin tamamen sabit olmadığı dinamik durumlar olmalıdır. Nicky Broekhuysen 1981 yılında Güney Afrika'da doğdu. 2004 yılında Yeni Zelanda'daki Auckland Üniversitesinden Güzel Sanatlar Derecesi alarak mezun oldu. Sonraki iki buçuk yıl boyunca Şanghay'da çalışmalarına devam etti. 2008 yılında ise Berlin'e yerleşti ve sanatçı halen orada yaşamakta ve çalışmaktadır.


Genç Sanat Yarışması ile Ege Üniversitesi tarafından düzenlenen 6. Uluslararası EgeArt Sanat Günleri kapsamında İzmir'in çağdaş sanat ortamına genç bakış açısı getirmek, görsel sanatlar alanında üretimde bulunan gençleri özendirmek ve genç sanatçıların güncel yapıtlarını sergilemelerine fırsat yaratmak amaçlanmaktadır. 6. Uluslararası EgeArt Sanat Günlerine tüm boyutları ile hazırlanırken Algısal Farklılaşma ana teması ile sanatı kucaklıyor. Kavramlar belirli anlamları barındırırlar. Ancak aynı kavram sanatçılar tarafından içselleştirilerek eserlerde yorumlandıklarında taşıdıkları anlamlar çeşitlenir, çoğalır ve ucu alımlayanın duygu zihin dünyası kadar açık görünüme kavuşur. Böyle bir dönüşümü bu yıl genç sanatçılarımızla seçtiğimiz Dinamik Algı teması çerçevesinde gerçekleştirmek istiyor, genç sanatçıları bu heyecana katılmaya ve yaşamı sorguladıkları dinamik algılarıyla sanat dünyasını zenginleştirmeye davet ediyoruz. Yarışma kırk yaşından gün almamış genç sanatçıların katılımına açıktır. - Yarışma bireysel ya da grup olarak katılıma açıktır. - Yarışma teması Dinamik Algı olarak belirlenmiştir. - Katılımcılar görsel sanatlar alanı içerisinde değerlendirilebilecek her türlü teknik ve malzeme ile eser ya da projelerini hazırlamakta, yeni yaklaşımlar önermekte serbesttirler. - Katılımcılar 2 eser veya proje önerisi ile katılabilirler. - Eserlerde boyut sınırı yoktur. - Eserleri sergilenmeye uygun görülen ve ödül alan katılımcılar, şartname ve katılım formunda belirtilen koşulları kabul etmiş sayılır. - Yarışma jürisi gerekli gördüğü takdirde yarışma takvimi üzerinde değişiklik yapabilir veya yarışmayı iptal edebilir. - Eserleri sergilenen katılımcılara eser görselleri ve ilgili metinlerden oluşan bir katalog ve katılım belgesi verilecektir. - Ege Üniversitesi, serginin tanıtımı, duyurusu ve yayımı amacıyla yapıt görsellerini telif ödemeden, isim ve yapıt bilgilerini vererek, muhtelif basın ve yayın organlarında kullanabilir. - Ödül alan eserler Ege Üniversitesi Sanat Koleksiyonuna dahil olacaktır. Ön eleme için başvurular egeartgencsanat@gmail. com adresine e-mail yolu ile yapılacaktır. Yapılan başvuru e-maili; katılım formu ve dijital ortamda kısa kenarı 20cm'den ve çözünürlüğü 300dpi'dan küçük olmayacak şekilde kaydedilmiş eser/proje görsellerini kapsamalıdır. 1. Jüri e-mail yolu ile gelen başvurular arasından ön eleme yapar. 2. Jüri ikinci kez toplanarak ön elemeden geçtikten sonra orijinalleri teslim edilen eserlerin arasından sergilemeye değer görülenleri ve ödül alacak eserleri belirler; sergiyi oluşturur. - 1. Sergilenmeye değer görülen eserler 4-13 Aralık 2015 tarihleri arasında T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı İzmir Devlet Resim ve Heykel Müzesi Turgut Pura Sergi Salonu'nda sergilenecektir. - 2. Sergilenen eserler, sanatçıları istediği takdirde satışa açık olacaktır. Eserin satılması durumunda, satış bedelinin %25'i Ege Üniversitesi'ne ait olacaktır. - 3. Sergileme sırasında özel projelerin gerektirebileceği teknik donanımın sağlanması, katılımcının sorumluluğundadır. - 4. Eserler sergi bitiminden itibaren İzmir'den katılanlar için 14 Aralık 2015 tarihinde sergi alanından alınmalıdır. İzmir dışından katılan sanatçıların eserleri ve İzmir'den katılan sanatçıların belirtilen tarihlerde alınmayan eserleri sergi düzenleme kurulu denetiminde toplanarak katılımcılara kargo ile karşı taraf ödemeli olarak gönderilecektir. - Prof. Dr. Bedri KARAYAĞMURLAR, Sanatçı/Emekli Öğretim Üyesi - Bingül BAŞARIR, Sanatçı - Prof. Dr. Cuma Ocaklı, Sanatçı/Emekli Öğretim Üyesi - Prof. Gören BULUT, Yaşar Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi - Prof. Halil YOLERİ, Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi - Prof. Dr. Merih TEKİN BENDER, Ege Üniversitesi Eğitim Fakültesi


- Yarışmamız uluslararası katılıma açıktır. Her yaş ve meslek kümesinden ilgililer yarışmaya katılabilir. - Öykülerin konusu acil tıp (eğitim, acil servisler, 112'lerde yaşananlar, vb.) ile ilgili olmalıdır. - Yarışmaya katılan öyküler hiçbir yerde yayımlanmamış olmalıdır. - Başvuru için öykü ve kimlik dosyası olmak üzere elektronik ortamda iki dosya acilinoykusu@gmail. com adresine gönderilmelidir. Başvurular sadece elektronik ortamda kabul edilecektir. - Öykü dosyası: Öyküler Microsoft Office Word 2003 programıyla A4 kağıt boyutunda, bir buçuk satır aralığıyla, 12 punto, Times New Roman karakteriyle beş sayfayı geçmeyecek şekilde yazılmalıdır. Gönderilecek öyküyü içeren MS Word dosyasının adı öykünün adı olmalıdır. - Kimlik dosyası: Öykü Yazarının adı-soyadı, yaşı, cinsiyeti, mesleği, telefon numarası, e-posta adresi ve yaşadığı il bilgilerini içermelidir. - Son Başvuru tarihi 03 Ocak 2016 tarihidir. - Sonuçların resmi duyurusu Mayıs 2016 tarihinde yapılacak olan Acil Tıp Uzmanları Derneği Kongresi'nde ve www. atuder. org. tr adresinde yapılacaktır. - Kişiler sadece bir öykü ile katılabilir. - Ödül olarak: Aynı derece birden fazla kişi tarafından alındığı durumda ödül kişiler arasında eşit olarak paylaşılacaktır. - Şartnameye uymayan katılımcıların eserleri değerlendirmeye tabi tutulmayacaktır. - Yarışmaya katılan öyküler, gerek görüldüğü takdirde, telif hakları Acil Tıp Uzmanları Derneği'nde olmak kaydıyla yazarın adıyla yayımlanabilecektir. - Yarışmaya katılan yazarlara telif ücreti veya ücret yerine geçecek herhangi bir karşılık ödenmeyecektir. Yalnızca öyküleri kitaplaşanlara, kargo bedeli tarafımızca karşılanmak kaydıyla üç adet kitap hediye edilecektir. Yarışmaya katılan yazarlar eserleriyle ilgili basım, yayım, devir, dağıtım vb. her türlü telif haklarını Acil Tıp Uzmanları Derneği'ne devredeceklerdir. - Değerlendirme jürisinde görev alan kişiler, bu kişilerle birinci dereceden kan bağı olanlar ile onların yakınları yarışmaya katılamazlar. - Eserlerin yazımında TDK Yazım Kılavuzu'na uyulmalıdır. - Eserler milli ve manevi değerlere, genel ve evrensel ahlak ile insanlık ilkelerine uygun olmalıdır. - Yarışmaya katılan eserlerin, intihal veya suç unsuru içermesi vb. durumlarda içindeki tüm bilgilerin hukuki ve cezai sorumluluğu yazara aittir. - İhtilaf halinde Türkiye Cumhuriyeti Mahkemeleri yetkilidir. - Yarışmaya katılanlar yukarıdaki şartları kabul etmiş sayılacaktır. - Yarışmayla ilgili her türlü duyuru www. atuder. org. tr adresinden ilan edilecektir.


Sergen Şehitoğlu da serideki fotoğraflarında insanın insandan, insanın doğadan kopartıldığı bu dünyadaki yalnızlaşmış bireyin izini sürüyor. Dijital manipülasyon olmadan yarattığı neredeyse kaleydoskopik bu imgeler, tekrarlanan yatay ve dikey çizgilerle, hapsedilmiş bireyi fotoğraflarında tekrar ve tekrar hapsediyor. Sergen Şehitoğlu: 1980 yılında İstanbul'da dünyaya gelen Sergen Şehitoğlu, Saint-Joseph Lisesi'nin ardından Y. T. Ü'de Mühendislik okudu. Eğitimini Marmara Üniversitesi Fotoğraf Yüksek Lisansıyla sürdüren Şehitoğlu,2010'da İ. F. M Leica Galeri'de açtığı ilk kişisel sergisinden sonra, eserleri İstanbul, Berlin, Bruksel,


Bakanlığımızca, Edebiyat Eserlerinin Desteklenmesi Hakkında Yönetmelik kapsamında, özgün edebiyat eserlerini üretecek yazarlara 2014 yılından itibaren Bakanlık bütçesinden yazım desteği verilmeye başlanmıştır. 2016 yılı başvuruları 1 Eylül ile 15 Ekim 2015 tarihleri arasında yapılacaktır. - Öncelikle ÜYELİK bağlantısından sisteme üye olunuz. - E-posta adresinize gelen Kullanıcı Adı ve Parola ile ONLINE PROJE BAŞVURUSU bağlantısından sisteme giriş yapınız. - Sistem üzerinde başvuru ekranın doldurup kaydettikten sonra ekranın en altında yer alan word belgesine tıklayarak Proje Başvuru Formunun çıktısını alınız. - Başvuru formunun çıktısını imzalayarak ekinde istenilen belgelerle birlikte en geç 15 Ekim 2015 tarihine kadar Genel Müdürlüğümüze ulaştırınız. Bu tarihten sonra Genel Müdürlüğümüze yapılan başvurular geçersiz sayılacaktır. Kargodan kaynaklanan gecikmeler dikkate alınmayacaktır.


Timur Çelik is known for his big-sized, hyper-realistic portraits. Faces in his portraits acquire, while coming closer to us with a hyper-perception of their realness, further profoundness like a deep abyss that gulps us down with a kaleidoscopic play of rust, asphalt and every other urban color. Timur Çelik's paintings are, indeed, a threshold; that is, the threshold of reality which resonates both below and above the threshold of perception and thus falls within the reach of our sight. Big size does not necessarily refer to the size of the works; in any case, dimensions on canvas do grow larger: Because everything is given in close- up, and this, in turn, brings closer the reach of the sight, slows down and deepens it, and furnishes perception with a greater power of penetration. Maurice Merleau-Ponty says everything I see is in principle within my reach, at least within reach of my sight, and is marked upon the map of the 'I can.' and adds, Painting awakens and carries to its highest pitch a delirium which is vision itself, for to see is to have at a distance; painting extends this strange possession to all aspects of Being (Maurice Merleau-Ponty, Eye and Mind in The Merleau-Ponty Reader ed. by Ted Toadvine and Leonard Lawlor, Northwestern University Press, 2007, 354, 357). With each day, however, the relationship between sight and reachability which Merleau-Ponty emphasizes, that is, the possession of Being on the map of the visible, the richness of possibilities to penetrate and conquer, is dying. It was believed that freedom of movement led to infinite freedom. I have shown it's not true: there's a dictatorship of movement beyond a certain limit. We pass from freedom of movement to tyranny of movement (Paul Virilio & Sylvere Lotringer, Pure War, Semiotext, 1997, 74). In such a world, it is getting increasingly difficult for the sight to stand still within its own space and time and be able to move within duration, that is, to slow down within its own freedom of movement and thus penetrate further beyond the surface reaching deep down inside and capture the being in its utmost variety, without surrendering to the motion of movement. The space-time that is peculiar to painting is one of rare opportunities where the map of possibilities still has a chance to survive In Timur Çelik's both portraits that dwell, not simply on the faces or at the surface, but beyond the threshold of the face, and suburban landscapes that reflect an uncanny mist of humanless solitude, there always exists a spirit which opens up itself and readily invites the onlooker to a lively perception. Your sight sniffs the air at this very threshold and then moves forward and deeper inside. In the rust of faces whose possible would-be expressions are erased when caught in a wider shade of time, in the mist of lonely streets, or in the depression of an old discarded police horse, or yet in the suspended moment of space that is reflected from the mirror of a light bulb, there lingers a spirit that cannot be captured unless the threshold of these paintings is carefully climbed over to get to the other side. This spirit can be only conquered with a sight that would penetrate all aspects of Being, and Timur Çelik's paintings agitates your sight to possess that spirit. Sight is thought. By our body we are forced into thinking within the movement of our sight and this is the reason why images in general accompany thought. The thought of sight is one which is not rationalist and cartesian, that is, it does not dominate emotions, intuition and perception, but rather labors alongside them. Painting facilitates a thought of sight that can capture the deep essence behind the surface by relying on light, color, texture, paint layers and, not at least, the movement of the painting body. Indeed, a painting does not picture anything, nor does it represent anything, either. A painting just creates something that would not be there otherwise. Faces, streets, and living or nonliving things alike that are caught in the spirit times of Timur Çelik's paintings are beings that open up their reality to sight, that is to feelings, intuition and perception only while you are looking at them. Timur Çelik, büyük boyutlu, hiper-gerçek portreleriyle tanınıyor. Portrelerindeki yüzler, gerçekliklerinin hiper algısıyla yakınlaşırken, pas, asfalt ve diğer şehir renklerinin oyunuyla içine çekildiğimiz birer kuyu gibi derinleşiyor. Timur Çelik'in resimleri birer eşik. Algı eşiğinin altında ve üstünde titreşerek bakışımızın menziline giren hakikatin eşiği. Maurice Merleau-Ponty, bütün gördüklerim ilke olarak ulaşabileceğim bir yerdedir, hiç değilse bakışımın ulaşabileceği bir yerde, 'yapabilirim'in haritasında saptanmış olarak der; ve ekler: Resim, görüşün kendisi olan bir sayıklamayı uyandırır, en yüksek gücünü verir ona, değil mi ki görmek uzaktan sahip olmaktır ve resim bu garip sahip oluşu Varlık'ın bütün yönlerine yaymaktadır. (Göz ve Tin, Metis, 1996, 33, 38-39) Merleau-Ponty'nin dikkat çektiği bakış ve erişim ilişkisi, yani görünür olanın haritasında bakışın varlığa sahip olma, nüfuz etme imkanlarının zenginliği, giderek köreliyor. Hızlı bir dünyada yaşıyoruz. Aslında her şeyin giderek daha da hızlandığı bu dünyaya, hız-dünya desek yeridir. Paul Virilio'nun hız mantığı adını verdiği bir bilim ve teknolojinin egemenliğinde, zaman ve mekan algımızı sezdirmeden dönüştüren bir dünya bu. Akışın, hareketin ve hızın dünyası. En temel özgürlüğün, hareket özgürlüğü olduğu söylenir hep. Doğru, ama hız özgürlüğü değil. Aşırı hızlı gittiğinde kendinden tamamen soyulursun, tümüyle yabancılaşmış bir hale gelirsin. Bir hareket diktatörlüğünden söz edilebilir... Hareket özgürlüğünden hareketin tiranlığına geçiyoruz... (Paul Virilio & Sylvere Lotringer, Pure War, Semiotext, 1997, 74). İşte böyle bir dünyada, bakışın kendi zaman ve mekanı içinde durup, süre içinde hareket ederek, yani hareketin hareketine teslim olmadan kendi hareket özgürlüğü içerisinde yavaşlayarak yüzeyin ardına, derinliğe nüfuz etmesi, varlığı çeşitliliği içinde kavraması giderek zorlaşıyor. Resmin kendine özgü zaman-mekanı bu imkanlar haritasının hala hayat bulduğu ender boyutlardan biri. Timur Çelik'in, ifadesi yüzde, yüzeyde değil, yüz eşiğinin ardında yatan portrelerinde olsun, insansız yalnızlığının sisinde tekinsizliğini ifade eden kenar mahalle peyzajlarında olsun, kendisini algıya açan bir ruh var. Bakışınız bu eşikte adımlarını tecrübe ediyor ve içeriye, derinliğe giriyor. Takınabilecekleri ifadelerden geniş zamanda yakalanarak arınmış yüzlerin pasında, yalnız sokakların pusunda, yılkıya çıkmış bir polis atının bezginliğinde, bir ampulün aynasından yansıyan mekanın durağan anında, bu resimlerin eşiğinden geçmeden yakalanamayacak bir ruh var. Bu ruh, Varlık'ın bütün yönlerine nüfuz edebilecek bir bakışla yakalanabilir ancak ve Timur Çelik'in resimleri bakışı ruha sahip olmaya kışkırtıyor. Görüş düşüncedir. Beden tarafından bakışımızın hareketi içinde düşünmeye itiliriz ve düşünceye genellikle imgelerin eşlik etmesi bu yüzdendir. Görüş düşüncesi, rasyonalist ve Kartezyen olmayan, yani duygu, sezgi ve algı üzerinde tiranlık kurmayan, tersine onlarla birlikte çalışan bir düşüncedir. Resim, ışığın, rengin, dokunun, boya katmanlarının ve elbette resmeden bedenin hareketine tutunarak yüzeyin ardındaki derinliğe açılabilen bir bakış düşüncesini mümkün kılar. Resim, aslında bir şeyi resmetmez, temsil ettiği bir şey yoktur. Resim, başka türlü orada olamayacak bir şeyi var eder.


Kayıp Mürekkep olarak maksadımız kendi edebiyat anlayışımızı hakim kılmak değildir. Bir buhran içerisinde olan edebiyatımıza bir nebze olsun nefes aldırmaktır. Bu sebeple şahsi menfaatleri doğrultusunda insanları sömürenler hariç, bir fikri, düşüncesi, uğraşı olan herkesi elimizden geldiğince destekliyoruz. Bilhassa gördüğümüz, duyduğumuz bildiğimiz tüm fanzinleri duyurmaya çalışıyoruz. Bize bülten gönderen fanzin ve dergileri kendimize bir rakip görmek yerine yol arkadaşı kabul edip, ortak bir paydada buluşup kol kola edebiyat için yürüyebileceğimizi düşünüyoruz. Bu bir şiir ve öykü yarışması olduğu gibi edebiyat için mücadele veren herkese bir çağrıdır. Yazarlara, sanatçılara, toplumun tüm kesimine... Okur sayısını arttırıp, edebiyatı salonlardan çıkarıp sokağa yani geldiği yere taşımak için. Çok satanlara değil, iyi kitaplara ilgi duyan bir okur kitlesi oluşturmak için. Yarının okurlarına dair sağlam temeller atabilmek üzere yapılan bir çağrıdır. Bu sebeple kapımız, gönlümüz her daim samimi olan herkese ardına kadar açıktır. Biz kim miyiz? Kayıp Mürekkep 'in izinde olanlar. Bu yolda başarı nedir bilinmez ama başarı için kat edilen yolda bir iz bırakacağımız aşikardır. Kayıp Mürekkep ailesinden iki insanın daha kitapları okur ile buluşsun diye bu yarışmayı tertip etmiş bulunmaktayız. Hayat müsaade ederse bu yarışmayı senede bir defa genişleterek tertip etmeye devam edeceğiz. Yarışmada en çok okunan 25 şiir ve öyküyü tespit ederek 3 ay sonra bu kişilerden dosyalarını isteyeceğiz. Her iki alanda da ilk 3'e girenler sitemize yazar olarak katılmaya hak kazanacaktır. Alanında birinci olanların ise kitabı basılacaktır. Burada düştüğümüz tek şerh, yazıda kalınma süresi. Yani şiirde bir dakika yazıda ise iki. Aslında yarışmasının ismini Turgut Toygar şiir yarışması koymak isterdik fakat Turgut Toygar üstadın hayatta iken buna müsaade etmeyeceğini bildiğimiz için yarışmanın ismini Kayıp Mürekkep koymak mecburiyetinde kaldık. Yarışmaya katılan veya ilgi gösteren herkes bu yarışmaların ismini biz Kayıp Mürekkep desekte aslında öyle olmadığını bilsin isteriz. 1) Yarışmaya katılım göstereceklerin bir şiir veya öyküsünü yarışma süresi sona erene kadar kayipmurekkep@gmail. com adresine göndermeleri gerekmektedir. Gönderdikleri şiir ve öyküler Word dosyasında olmalı ve yazıda kullanılmak üzere bir fotoğraf içermeli. Dosyanın içerisinde isim, soy isim, yaşadığı şehir gibi temel bilgilerde yer almalı. 2) 20.09.2015 Tarihine kadar elimize ulaşan öyküler 1 Ekim'de toplu halde sitemize eklenecektir. Bu tarihten sonra yarışma bitimine kadar şiir ve öykü eklenebilecektir. 3) Yarışmanın bitiş tarihi 15 Ocak 2016'dır. Bu tarihte en çok okunan 25 şiir ve 25 öykünün sahiplerine ulaşılacak ve dosyaları istenecektir. Bu sebeple dosyalarınıza bir irtibat numarası eklemeniz önemle rica olunur. 4) Bu kişilerden gelen şiir ve öykü dosyaları jüri kuruluna teslim edilecektir. Birinci seçilen dosya sahiplerinin kitabı tarafımızdan telifli bir şekilde bastırılacaktır. 5) Yarışmada ilk 3 giren şiir ve öykü sahipleri sitemizde yazar olmaya hak kazanacaklardır.


EKAV/ Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, çağdaş resmin değerli isimlerinden Jackie Arditty'nin Umudun Işığı isimli dokuzuncu kişisel sergisine 20 Ekim 6 Kasım 2015tarihleri arasındaEkavartGallery'deev sahipliği yapıyor. İlk kişisel sergisini 11 yaşında açan ve Türkiye'nin Harika Çocuklar Kanunundan yararlanan ender sanatçılarından biri olan Arditty, 40 yılı aşkın bir süredir sanat ile iç içe olduğu dünyasının kapılarını ilk defa bu kadar geniş bir düzlemde izleyenlere sunuyor. Sanatçı, adeta yaşamının izlerinden ve izlenimlerinden yola çıkarak oluşturduğu, dünyamızın görsel bir belleği niteliğindeki yağlıboya, karakalem, heykel ve rölyef gibi birçok alanda üretmiş olduğu çalışmalarını Umudun Işığı sergisinde sanat camiası ile paylaşacak. Yapıtlarını Ben hissetmediğim ve yaşamadığım bir şeyi yapmadım. O an içinde bulunduğum durum ne ise onun resmime yansımasına mani olamam düşüncesi ile açıklayan Arditty, şehrin karmaşasının içinde imajlarla örülmüş bir atölyede yeni dünyalar yaratıyor. Farklı ufuklar ve bakış açıları sunan bu serüvenlere son sergisi ile izleyenleri de davet ediyor. Resim ile mücadele eden ve onunla uzlaşmaya çalışan bir üretim biçimine sahip olan sanatçı, her mücadelenin sonunda bir umut ışığı olduğunu ve bunun insanoğlunun bir başarısı olduğu düşüncesinde. Her gün rastlayabileceğimiz mekanlar ve nesnelerden hiç görmediğimiz diyarlara uzanan JackieArditty'nin resim ve heykelleri kendi içlerinde Umudun Işığını da barındırıyor. Bu Işık 20 Ekim 6 Kasım tarihleri arasında EkavartGallery'de yanmaya devam edecek. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonuwww. ekavart. tvde izleyebilirsiniz. SERGİ : JackieArdittyUmudun Işığı AÇILIŞ : 20 Ekim 2015, Salı18:00 YER : Ekavart Gallery ZİYARET SAATLERİ : Pazartesi Cuma 11:00-18:30 / Cumartesi 12:00-18:30 Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Gün geçmiyor, sanatı manipule edenler adına bir kavga çıkmaya görsün; bilinçli olarak, büyük kapitalist lobisinin bir provokasyonu. Sanatı ve kültürü saptırmak adına büyük paralar harcayarak, Fransa gibi bir ülkenin Kültür Bakanını bile oyun dışı bırakan, istedikleri mekana babasının malı gibi giren, bir beyin yıkama sektörü oluşturulmuş! Sürekli açılan modern müzeler, zengin fondation lar, Grand Palais vs. önemli salonlar yetmiyormuş gibi, tarihi saraylara, ulusal müzelere, kutsal mekanlara provacationu daha iyi yapabilecekleri alanlara dadandılar. Son olarak Versailles Sarayı'nda Anish Kapoor'un performansı büyük gürültü kopardı; amaç; bu tarihi mekanda yaşamış bir kraliçeye Marie Antoinettee gönderi; ama aptal ve zavallı bir installation. Övgü beklerken tepki alınca iş büyüdü, Dirty Corner'ın girişine önce boya, sonrada anti-semit grafiti ve sloganlar işi politik bir boyuta getirdi. Kraliçenin Döl Yolu, Le Vagin de la Reine terbiyeli söylendiğinde- öbür yandan fransızca popüler bir küfür, sale con, nedense sözlüklerde bile bir sansür vardır; geçiştirilir bu sözcükler, örneğin burada sanatçının bir am-salak olduğunu yazmak ayıptır. Anish Kapoor'un Dirty Corner olarak adlandırdığı bu anıt; Versailles Sarayı'nın önünde; metal, 60 metre uzunlukta, 8 metre yükseklikte devasa, acayip ve çirkin, büyük kayalarla ve toprakla örtülü uzantı bir tünel görünümünde. Saldırıya uğrayıncaya kadar, Versailles'ın geleneksel güncel sergileri gibi ünlü birkaç düşünürün tepkisini aldı; ama kim dinler, proje yüksek yerden geliyor, kulaklar tıkanmıştı. Bu ilk tepki, anıtın sarı bir boyayla kirletilmesi daha çok esere spermle müdahale edilmiş görüntüsünde, daha gerçekçi. İkinci kez Anish Kapoor'un kişiliğe bir tag olarak, büyük bir tepki aldı. Kapoor'un annesi Irak asıllı bir yahudi, babası da hindu ve de İngiliz vatandaşı. Uzun bir süredir Versailles'ın bu gibi sirklere açık olmasını kınayan sağcı royalist lerin, sonuçta bu şamataya bir son vermek amacının dışında, ileriye dönük projeleri de durdurmak; ama kim dinler! Bu kez 'contemporary'ye de politik bir virüsün bulaşmasının, güncel sanat lobilerine dokunabileceği korkusuyla işi kapatmaya çalışıyor hükümet. Olay anti-semit bir boyuta girdiğinde de, ilgi alanı başka bir yöne, politikaya sapıyor; sanattan çıkıp etnik bir hesaplaşma kaosu yaratıyor. Dördüncü kez yapılan tag; Respect Art as U trust God, Nasıl Tanrı'ya inanıyorsan, Sanata da öyle saygın ol. Anish Kapoor da yanıt olarak, .. kendimi ırzına geçilmiş ve gidip kenarda giyinmeye çalışan bir kız gibi görüyorum diyordu ama savunmasında İnfame- utanılacak içeriği de sanatımın bir parçasıdır, yani bilinçlidir, dedi. Bence bu savunma entelektüel seviyede değil; tarihe bakış açısı ve de mekana müdahale bir bilgi sonucu olması gerekirken, Versailles'da daha önce yapılanları gördüğümüzde tüm güncel sanat oyunlarının ne kadar zavallı ve naif olduklarını da unutmayalım. Kapoor'un kendi stüdyo ekibi bu grafitileri altın varakla kaplama kararı aldı. Şu anda Moskova Yahudi Müzesi'nde başka bir performans yapıyor sanatçı! Ülkemizde Sapancı Müzesi'nde Kapoor'un devasa taşları sergilendiğinde ve de müzenin ya da bunu gerçekleştiren magnat'nın sergiye ve sanatçıya ödediği paranın ne olduğunu kimse düşünmemiştir. Sergiyi izleyenler anımsar; yine konu, tünelimsi deliklerdi. Galiba bir saplantı, bir idea-fixe kişide. Önemli Fransız entelektüel ve düşünürleri genellikle bu polemiğe bulaşmıyorlar, sahibini ısıran köpek azdır ne yazık; bir tek düşünür Luc Ferry bu kavgaya acımasız girdi, bu güncel sanat.. kendini beğenmiş enayiler için katkısız bir boktur, işte bu gerçeği de kimse cüret edip söyleyemez diyordu. Son yazısında.. aynı şeyi Vermeer ya da Manet için katiyen yapamazsınız, eğer Kapoor'a yapılmışsa, kendisinde Fransa'yı eleştirme cüretini buluyor. Bir avuç aptalın bu enayiliklerini yutup, bu paslanmış artık demirlere hayran olanlar, ona bu sarayların kapılarını açanlar, ona bu onuru verenler. Evet kim bunlar? Yalnız Fransa'yı değil dünyada tüm bu güncel sirki yönetenler: Formol içine yatırılmış köpek balığına 12 milyon euro ödeyen Magnat, bu dalgayı-geçen Damien Hirst'i çağımızın en önemli sanatçısı yaparken, mafyanın yardımıyla sanat piyasasını yönetip, eleştirmenleri kafa-kol'a alıyor. Bu zavallılıkların yanında Duchamp'ın urinoirı hiç olmazsa bir provokasyona değer! Sonuçta bir soru kalıyor: bu en değersiz, nul sanat eserleri niçin piyasada en yüksek değerlere ulaşıyor? Estetikle tüm ilişkisini koparmış bu sanat piyasasının amacı ne? Açıkça ileriye dönük bir yatırım ve sanat hiçbir şeye yöneldiğinde ona somut karşıtlık olamayacak; tek yanıt: demek sanattan anlamıyorsunuz! Vargas Llosa'nın Gösteri Medeniyeti kitabı bu sapmaların analizini yapıyor ama okuduklarını sanmıyorum. Milyarder François Pinault bu sirki yönetirken onun sağ kolu daha önce Fransa Kültür Bakanı, Georges Pompidou Müzesi direktörü ve de Versailles Sarayı'nın eski yöneticisi Jean Jacques Aillagon'u unutmamak gerekli. Bu sinik adam, her gölge oyununda olduğu gibi bu içeriğin tek yöneticisi. Tüm eski kültür bakanları ve de tüm modern müze yöneticilerinin gelecekleri çok garantili, sanat bir matah olduğu sürece. Daha önce Jeff Koons' da Marie Antoinette'e bir kaniş köpeği gönderisinde bulundu! Giuseppe Penone'nun kim olduğunu ve de ona bu kapıyı açanın amacını da anlayamadık! Bilmiyorum ama kitche'in altın yılları, François Pinault'nun en sevdiği sanatçı! Bu Tampax'lardan yapılmış avizeyi, sanatçı Marie Antoinette'in yatak odasına asmak istediğinde, müze yöneticisi Catherine Pegart'la tartışma çıktı ve önlendi! Bir Fransız sanatçı da mecburen bir performans yapmak zorunda!


Tüm ülkenin birbirinden nem kaptığı bir ortamda açıkçası bu başlığı atıp atmamak düşündürdü biraz. Yoksa elbette ki, periferi de denebilirdi ama o da taşra demek sonuçta! Her ne kadar her geçen yıl yeni sesler çıksa da İstanbul kaçınılmaz merkez! İki yıl önce Türkiye bienallerine bir yenisi eklendi: Bodrum Bienali. Bu yıl katılımcı sanatçılardan Nilüfer Çile'nin vasıtasıyla haberdar olduğum bienali izleme şansım oldu. Eğer bienali tam da sözlük anlamıyla iki yılda bir yapılan bir etkinlik olarak tanımlarsak. Evet, Bodrum'da yapılan bir bienal. Bununla birlikte sanatsal ve kültürel bir etkinlik olan bienaller sözlük anlamının dışında da çağrışımları barındırıyor çok uzun zamandır. O yüzden Bodrum'daki etkinliğin büyük bir sergi ya da buluşma olarak adlandırılması sanırım çok daha yerinde olurdu. Elbette özellikle merkez dışında her türlü sanatsal girişimin desteklenmesi gerektiğinin altının çizerek bazı noktalara değinmek gerek. Bodrum'daki etkinlikte öncelikle tanıtımdan yerleştirmelere kadar önemli sorunlar vardı. Geniş kapsamlı bir etkinlik olarak tasarlanmasına rağmen maalesef bundan birçok kişinin haberi olamadı. Şevket Sabancı Kültür Merkezi gibi zaten sergilemenin rahat olacağı bir alanı geçersek Bodrum Kalesi'nde açılışı da yapılan etkinlikte kalenin girişindeki yönlendirme sorunu hem sergi alanına ulaşmayı güçleştiriyor hem de yerleştirmelerden kaynaklanan eksiklik, kalenin atmosferi içinde eserlerin kaybolmasına neden oluyordu. Her şeye rağmen etkileyici eserlerle karşılaşmak, yeni sanatçı adayları keşfetmek umut vericiydi. Bodrum'da zaten çok uzun yıllar verilen uğraşlarla bir sanatsal deneyim alanı inşa ediliyor. Bunlara yenilerinin eklenmesi İstanbul'dan sonra Sinop, Çanakkale, Mardin gibi yeni vahalar oluşturulması merkez dışında üretmeyi, yaşamayı tercih eden insanlar için güzel şeyler vadediyor. 1999 yılında Ege Üniversitesi Sanat Tarihi bölümünden mezun oldu. 2002 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Sanat Tarihi Bölümü Batı Sanatı ve Çağdaş Sanat alanında yüksek lisansını tamamladı. 2011'de YTÜ Sanat Tasarım Fakültesinde doktoraya başladı. Tombak, Genç Sanat, Türkiye'de Sanat, rh+sanart dergilerinde yazı işleri ve editörlük görevlerinde bulundu. Tombak dergisinde Osmanlıca metin çevirisi yaptı. Türkiye'de sanat ve rh+sanart dergilerinde güncel sergiler üzerine düzenli eleştiriler yazdı. Sanat ve diğer disiplinler, müze ve sanatsal oluşumlar üzerine özel dosyalar hazırladı. Plastik sanatlar alanında jüri üyelikleri ve danışmanlık yaptı. Sanatçılar üzerine monografik kitaplar kaleme aldı. 2010 yılında Çağla Cabaoğlu Galeri işbirliğiyle Şangay Uluslararası sanat fuarına gidecek serginini küratörlüğünü yaptı. 201-2012 yılları arasında yönetmen Semih Kırmemiş ile Bedri Rahmi Eyüboğlu belgesel filmini yaptı. 2014 yılında sanat öğrencilerine burs sağlamak amacıyla üzerinde dört yıl çalıştığı, Sanat Objesi Olarak Sanatçı adlı proje sergisini hayata geçirdi. Bugüne kadar plastik sanatlar alanında 300'ün üzerinde makale kaleme aldı. Türk ve yabancı sanatçılara özel kataloglar yazdı. 2010 2011 eğitim döneminde özel Aydın Üniversitesinde Sanat Sosyolojisi dersleri verdi. 2012'te İTÜ'de öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı. Kültür araştırmaları, sanat teorileri, güncel sanat, eleştiri pratikleri üzerinde çalışmakta, güncel eleştiri yazıları kaleme almakta, kendi alanında ders vermekte, editörlük, sanat danışmanlığı ve küratörlük yapmaktadır. Nilgün Yüksel is an art historian and freelance art critic, lives and works in İstanbul. She has been working in a departmant of fine art, İstanbul Technical University. She curated exhibitions such as Tree of Life and Artist as an Art Object. She worked as an editor and art critic at art magazines such as Tombak, Türkiye'de Sanat, Genç Sanat, rh+sanart. She made a documentary film about Turkish artist Bedri Rahmi Eyüboğlu. She has written monographies about Turkish artists and numerous articles in national art magazines such as Türkiye'de Sanat, Gençsanat, Artdekor, Cosmolife, Antik Dekor, Milliyet Sanat, Mimarlık, Skala, Artist, rh+sanat, Evrensel Kültür, Tombak, Kolaj Art, This year, she is a boarding member of AICA, Turkey.


Tarantino, 90'lı yıllarda sinema diline getirdiği yeni solukla, etkisi durgun suya atılan bir taş gibi halka halka yayılarak öncelikle Hollywood olmak üzere dünya sinemasını derinden etkilemiş bir yönetmendir. Quentin Tarantino 1992 yılında kuzenleri, arkadaşları ve birkaç bin dolarlık bütçeyle çekmeye heves ettiği bir sinopsis yazar. Hikaye tesadüf eseri Harvey Keitel'in eline geçince ünlü aktör hem yapımcılığı üstüne alarak bütçe sorununu halleder hem de filmde oynamayı kabul ederek, filmi dostlar arasında eğlencelik bir yapım vasfından kurtarıp, dünya çapında tanınmış oyuncuları kadrosuna katmış ticari bir projeye dönüştürür. Sinemaseverlerin birçoğunun malumu olduğu üzere Tarantino'yu Hollywood'a tanıtan Rezervuar Köpekleri filminden bahsediyoruz. Tüm olumlu eleştirilere ve bütçesine nispetle görece gişe başarısına rağmen yeniyetme yönetmen rüştünü henüz ispatlayabilmiş değildir. Birincisi yaşı çok gençtir. Yapımcılar genellikle gişesi garanti büyük üstatlarla çalışmayı sevmektedirler. İkincisi Hollywood'da pek itibar edilen mesleki tahsilden nasibini alamamıştır. Alaturka söyleyişle mektepli değil alaylıdır. O yıllarda kendisiyle yapılan bir röportajda hayır, sinema okuluna gitmedim ama sinemalara gittim diyerek konusunda eğitimi olmadığını, dahası, iyi işler yapmak için eğitime ihtiyacı olmadığını lisan-ı münasiple deklare etmiştir. Ayrıca sektöre oğul, kardeş, yeğen kontenjanından giriş yapan akranlarının aksine kariyer basamaklarında önünü açacak destekten yoksundur. Yine alaturka tabirle söyleyecek olursak; Michael Douglas, Tony Scott, Sofia Coppola yada Nicolas Cage'de olduğu gibi şansını arttıran dayısı yoktur. Yapım şirketlerinin, yönetmen koltuğunu Tarantino'ya emanet etmedeki tereddüdünden müsebbip Çılgın Romantik ve Katil Doğanlar filmlerinin senaryolarını satmak zorunda kalır. İlkini Tony Scott ikincisini Oliver Stone yönetir. 90'ların başı Tarantino'ya iyi gelir. 1992 yılında Rezervuar Köpekleri'yle direktör olarak dikkatleri üzerine çeken sanatçı, birer yıl arayla gösterime giren bu iki filmle senarist olarak da farkındalık uyandırmaya başlamıştır. Yapımcılar bazı projelerle kapısını çalmaya başlarsa da o kendi bağımsız filmini çekmek üzere hepsini refüze eder. Ve senaryo dalında Bafta, Oscar, Altın Küre ve Altın Palmiye ödüllerini silip süpüren ve daha gösterime girdiği yıl kült filmlerden, çağdaş klasiklere kadar bir çok farklı klasifikasyon içinde adı anılmaya başlayan başyapıtı: Ucuz Roman'ı görücüye çıkarır. Ucuz Roman sinema çevrelerinde tam manasıyla atom bombası etkisi yapar. Hikaye anlatmanın en temel postulatını, klasik giriş, gelişme, sonuç sıralamasını, baştan aşağı değiştiren özgün kurgu yapısı, çağdaşı tüm senaristleri derinden etkiler. Kurgu o kadar sıra dışıdır ki David Mamet yada Michel Chion gibi üstatların yıllar boyunca sinema okullarında öğrettikleri senaryo yazım tekniklerini taça çıkaran cinstendir. Sinema sanatıyla amatör bir ruhla bile ilgilenen birçoğunun malumu olduğu üzere, klasik yaklaşıma göre yönetmen anlatmak istediklerini beyaz perdeye yansıtırken diyaloğa ne kadar az ihtiyaç duyuyorsa sahne o kadar başarılı varsayılır. Fakat Tarantino'nun getirdiği yeni tarz sinemada bu kural işlemez. Diyaloglar sonu gelmeyecekmişçesine uzar gider. Geriye dönüşler içinde geriye dönüşler izleriz. Başlangıç ve son birbirine karışmıştır. Senaryo tekniğindeki bu ezber bozan hatta devrimci diyebileceğimiz yaklaşım seyirciler olarak bizi hiç rahatsız etmediği gibi ilginç bir şekilde hoşumuza gider. Tarantino'nun Ucuz Roman'ı başka bir geleneği daha yıkmış, bağımsız filmlerin de gişe başarısının gayet mümkün olduğunu göstermiştir. Quentin Tarantino artık sinemanın ağır ağabeyidir. Jackie Brown, Kill Bill gibi iyi işlerinden sonra büyük filmlerine beş yıl için ara verir. Günah Şehri ve Dehşet Gezegeni filmlerinde ve Kanıt Peşinde adlı tv. dizisinde iki bölümünde konuk yönetmen olarak karşımıza çıkar. Ölüm Geçirmez adında sadece kült film meraklıların ilgisini cezbeden orta kalite bir yapım gösterime sokar. Derken bu satırların yazarının naçizane fikrine göre tüm filmlerinin içinde en iyisi olan Soysuzlar Çetesi ile harika bir dönüş yapar. Soysuzlar Çetesi aslında orijinal ismi Quel Maledetto Treno Blindato olan 1978 yapımı bir İtalyan filminin yeniden çevrimidir. Film Türkiye'de Fedailer Alayı, A. B. D.'de tamlamanın doğru yazılışıyla The Inglorious Bastards ismiyle gösterime girmiştir. Tarantino yaklaşık 30 yıl sonra yeniden ele aldığı filmin senaryosunu bir hayli değiştirir. Filmin adı da Tarantino avant-gardelığından nasibini alır. İngilizce sözcüklerden glory: şöhret, şeref, glorious: şöhretli, şerefli, inglorious ise şöhretsiz, şerefsiz anlamlarını karşılar. İngilizce'de Tarantino'nun afişe yazdırdığı şekliyle inglourious diye bir sözcük yoktur. Yine aynı şekilde hergele, piç anlamına gelen İngilizce sözcük de filmin afişinde yazıldığı gibi basterd olarak değil, bastard diye yazılır. Kasıtlı yazım hataları sanki filmin adını Fransızcaya yaklaştırma çabası gibi okunmalıdır ki; hikayenin işgal altındaki Fransa'da geçmesi de bu düşünceyi perçinler. Sahne spagetti western filmlerinden fırlamış gibi duran ağırbaşlı açılış müziği eşliğinde açılır. Zaten Tarantino da müzik seçimlerindeki becerisi ile ünlü bir sinemacıdır. Daha açılışta Fransa kırsalındaki bir mandırada saklanan Yahudileri avlamak için gönderilen Alman subayı Hans Landa'nın, mandıranın sahibini Yahudi dostlarını ele vermeye birden fazla lisanda ve zora başvurmadan- sözcüklerin gücüyle ikna etmesini izleyip, Landa'yı canlandıran oyuncu Christoph Waltz'ın yeteneğine şapka çıkarırız. Daha ilk sekansın bize sunduğu karakterlerden, Tarantino özelinde Amerikan halkının Avrupa halklarına bakış açısının da ipuçlarını bulmuş oluruz. Fransızlar ve Avrupa'daki Yahudi diasporası bu savaşın kurbanlarıdır, Almanlar tabii olduğu üzere kötü adamlardır; ama üstün ırk oldukları yönünde iddiaları haklı çıkarırcasına zeki, disiplinli ve görev bilinciyle donanmış, tabiri caizse makine gibi insanlardır. İngilizler ise tabii ki kahramandırlar. Filmin ilerleyen sahnelerinde bu çizdiğimiz hatlar iyice belirginleşecektir. Yahudi kızı Shosanna önce ailesinin katledilişine tanık olacak sonra da kendisi bir alman askeri tarafından öldürülecektir. Ama tarihi gerçeklere çok da riayet etmeyen bir kurgu sayesinde ölmeden önce Führer dahil, tüm Nazi kurmaylarını da öldürtmeyi başarır. Yahudi kızımız kurbandır ama aynı zamanda intikam meleğidir. Film Fransa'da geçmesine rağmen Fransızlar ekseri figürandır. Açılışta aile dostlarını ele vermek zorunda kalan Perrier LaPadite haricinde sadece Operation Kino bölümündeki garson kız ve barmen Fransızdır. Rollerinin küçük olmasının yanında aynı bölümdeki çatışmada ölürler. Filmdeki İngiliz ajanı Teğmen Hicox ise yine Christoph Waltz gibi birkaç dilde oynayabilen yarı İrlandalı yarı Alman aktör Michael Fassbender tarafından canlandırılır. Teğmen Hicox Alman sineması üzerine otoritedir. Özellikle G. W. Pabst hayranlığı birden fazla sahnede vurgulanır. Operation Kino bölümünde aksanlara takıntılı Nazi Binbaşı Hellstrom, Teğmen Hicox'un kimliğinden şüphelendiğinde, binbaşıyı Alman subayı olduğuna ikna edebilmek için Pabst'ın yönettiği bir sahneden alıntı yapar. Yeri gelmişken hikayedeki karakterler içinde Alman subayları özel bir yer tutar. Çavuş Rachtman soysuzların eline düştüğünde saygı uyandıracak şekilde basiretli davranır. Alman askerlerinin hayatını tehlikeye atacak bilgileri paylaşmayı reddeder. Soysuzlar çetesinin göz korkutmak için kullandığı yöntemlerin biri Çavuş Donowitz'in esirleri sopayla döverek öldürmesidir. Alman subayı Werner Rachtman başına gelecekleri bilmesine rağmen yine de korku emaresi göstermez, ülkesine ihanet edip soysuzlara istediklerini vermez. Binbaşı Dieter Hellstrom bodrum katındaki bar sahnesinde müttefikler adına casusluk yapan çeteyi aksanlara ve jestlere karşı detaycı yaklaşımı ve zekası sayesinde teşhis eder. Hiçbir şeyin farkında değilmiş gibi kalkıp gitse hayatını tehlikeye atmayacak bir durumda iken ülkesine ve Nazizm davasına sadakati onu casusları deşifre etmeye iter. Hiçbir korku emaresi göstermeden kendisinin de sağ çıkamayacağı bir çatışmaya girmeyi tercih eder. Eğer sözlü ifadeyle iş görmek, görünmezlik gibi, ışınlanmak gibi bir süper güç olsaydı hiç kuşkusuz Albay Landa da bu filmin bir numaralı süper kahramanı olurdu. Birkaç satır önce bahsettiğimiz üzere Albay Landa birini ikna etmek istediğinde kurbanıyla kedinin fareyle oynadığı gibi oynayabilmekte, birinin yalanını en ince kinayelerle yüzüne vurabilmekte, pazarlık yaptığında ise yanlış anlaşılmaların her türlüsünü ortadan kaldıracak kadar net olabilmektedir. Anadili olan Almancanın yanında film boyunca Fransızca, İngilizce ve kimsenin bu dili konuşabildiğini beklemediği bir sahnede İtalyanca konuştuğuna şahit oluruz. Konuşabilmek Landa için Süpermen'in uçabilmesi kadar mühim bir vasıftır. Belki de senaryodaki en zeki kişi olduğu için taktik bir manevra icabı ülkesine ve Hitler'e ihanet ederek müttefiklerle pazarlık dahilinde, savaş suçlusu olarak yargılanmaktan paçayı kurtarır. Ama 3. Reich'in kurmaylarını ölüme terk edip, ülkeden kaçmayı kafaya koyduğunda bile, hikayedeki diğer Nazi subaylarının göreve ve davaya bağlılığına ters düşmeyecek şekilde İngiltere adına casusluk yapan aktrist Bridget von Hammersmark'ı ihanetinden dolayı kendi elleriyle boğarak cezalandırır. Yani aklı ABD'ye kapağı atmaktadır ama gönlü Almanya'dan yanadır. Filmin yan hikayelerinden birinde önemli yer işgal eden Er Fredrick Zoller'ten başlayarak değişik rütbelerden seçmece örnekler olan Çavuş Rachtman, Binbaşı Dieter Hellstorm ve Albay Hans Landa, Almanya Ordusu'nu temsil etme konusunda disiplin, davaya bağlılık, cesaret başlıklarında insanüstü performans sergilerler. Hitler'in propaganda bakanı Dr. Goebbels'in pişkin, şımarık yer yer düzeysiz tavırlarıyla ordu mensuplarının kendine güvenen, işlerinde ehil tavırları arasında tezat göze çarpmaktadır. Bu alt metin politika ve militarizm arasındaki nitelik farkına bir gönderme olarak okunabileceği gibi Avrupa tarihçilerinin pek çok kez dile getirdiği üzere Cermen halklarının asker-millet niteliklerine bir atıf olarak da düşünülebilir. Ne de olsa Mirabeau'nun dediği gibi Prusya ulus fethetmiş bir ordudan başka bir şey değildir. Buradan hareketle ağırbaşlı, soğukkanlı Churchill'e karşılık, bir sahnede sinirden köpürürken, diğerinde gülme krizine giren karikatür diktatör Hitler yorumu ironi doludur. Politika yetişkindir, militarizm çocukluk. Nazizmin ari ırk ve geniş saha ülküsünden beslenen ideolojisi, tarih bilen herkesin malumu olduğu üzere azınlıklara, diasporalara toplumun parazitleri gözüyle bakar. Üstün ırkın bekası için alt kimliklerin imhası revadır. Tarantino'nun alegori seven ince zekasının bir ürünü olarak tüm film boyunca azınlıklar eliyle imha edilenler Nazilerdir. Sadece Nazi subaylarını değil, Nazizmi de can evinden vurmak için olsa gerek Alman askerlerini leblebi gibi öldüren Soysuzlar Çetesi üyelerinin hepsi Yahudilerden mürekkeptir. Yalnızca bu özel birliğin kurucusu ve lideri Teğmen Aldo Raine bu tanımın dışındadır; ama o da kendi ifadesine göre Apaçi kanı taşıyan bir Amerikalıdır. Finalde 3. Reich'in tüm kurmay kadrosunu el birliğiyle toptan itlaf eden ikiliden birinin yahudi diğerinin Afrika kökenli bir siyahi olması, üstün ırkın şahikası beylerin küçümsedikleri alt kimliktekilerin, konu öldürmek olunca en az Naziler kadar mahir olabileceklerinin kanıtıdır. Kafa derisi yüzmek, askerleri ölene kadar sopayla dövmek, kadın, erkek, asker, sivil gözetmeden bir sinema dolusu insanı ateşe vermek en az Nazi yöntemleri kadar barbarca ve insanlık dışıdır. Öyle ki Tarantino'nun bakış açısıyla sınırsız katliamlar yapan bir ekibin icraatlarına meşruiyet kazandıracak formül, senaryoyu 2. Dünya Savaşı'nın içine yerleştirip, kurbanları Nazi subaylarından seçerek hali yoluna koyacak kadar basittir. Film genel itibariyle eğlenceli bir öyküye sahiptir. Kurgu, sinematografi ve diyaloglar oldukça iyi kotarılmıştır. Müzik kullanımı Tarantino'nun önceki tüm filmlerinde olduğu gibi sahne diline uygun seçilmiş ve olması gerektiği uzunluktadır. Filmi iyiden iyiye olgunlaştıran unsur Hollywood menşeli filmlerde genelde düşülen anglosentrizmden zevahiri kurtarmak için bile olsa uzak durulduğu imajıdır. Birincisi hangi millete mensup olurlarsa olsunlar tüm karakterlerin İngilizce konuştuğu filmlerden değildir. Konuşmalar Almanca, Fransızca ve İngilizce arasında dengeli bir biçimde seyreder. Aksanlar bile yerli yerindedir. Bu sebepten Tarantino'nun altyazılı film izlemeyi beceremeyen Amerikan izleyicisini bile sinema salonlarına çekebilmesi ayrı bir başarı sayılmalıdır. Avrupa kökenli karakterlerin birçoğu anadili haricinde en az bir dili iyi şekilde konuşabilirken Amerika kökenli karakterler bu vasıftan yoksundur. Bir sahnede Bridget von Hammersmark, bu realiteyi alaycı bir üslupla Teğmen Aldo'ya dile getirir. Holllywood'un yaramaz çocuğunun Amerikan izleyicisine attığı taş hoşumuza gitse de, Hitler'in arkasındaki 1941 tarihine ait Avrupa haritasında Türkiye'nin bulunduğu yerde Otmanien-Osmanlı ismini görmek, Tarantino'nun da Amerikan halkı Amerika'dan gayrısını bilmez sözünden muaf olmadığını düşündürmektedir.


Sanat üretimi ve tüketimi konusunda kendiliğinden biçimlenen istek ve arzunun dışarıdan, işi bilen tarafından kontrol altına alınıp süreci yönetmesi, sanata bağımsız bir cepheden bakan için sanatın genleriyle oynamak olarak görülür. Sanat kendisini bir sonraki zaman dilimine taşıyacak dinamiklere zaten sahiptir. Çelişkilerin bileşkesi, dışarıdan ayrıca müdahaleye gerek kalmadan sanatı var eder, doğal süreç de bu doğrultuda biçimlenir. İdrak edilmesi gereken mesele sanatı besleyen doğal ortamın, pazar ekonomisine kurban edilmemesidir. Sanatçının nasıl üretmesi, alıcının da nasıl bir eser alması açık seçik tarif ediliyorsa sanatın bileşenleri kontrol altına alınmış demektir. Sanatı endüstriyel bir meta olarak ekonomik değişim değerine zorlamak olsa olsa pazarlama tekniği anlayışıdır. Alış veriş aracı olarak dolaşımda olan ürün, sanat bilicisi tarafından onaylanması, o metanın çok daha eser olduğunu açıklamaz. Sanat bilinci, gereği kadar gelişmemiş iklimlerde yada aşırı manipülasyona uğramış ortamlarda pekala eser olarak itibar görür. Sanat tarihi bu tür örneklerle doludur. Eserin tamlık olgusu, taşıdığı değer, özgün çözümleme teknikleri, sanat tüketicisine sunduğu üstün imgelem duygusu, akan zamana direnen güçlü alt yapısı varsa o eserin ayrıca yakınımdır kartvizitine ihtiyacı varmıdır? Yalıtılmış ortama direnç gösterebilecek kabiliyette olan sanat, kendisine yapılan torpilden niçin hoşlansın? Böyle bir durumda o eserin, devamında bağımsızlığını koruma şansı kaçta kaçtır? Sanat eserini; kendi halinden çekip çıkaran, onu görünür kılan ya da sanat ortamına hazırladığını savunan sanat seçicisi, sanatın hangi katında yer alır? Kendi dinamikleri üzerinde yükselen sanat varlığını, organize edip, oluşan ekonomik değerden faydalanan sanat komisyoncusu sanata hangi katkıyı sağlar? Sanatın var olabilmesi kurulan bu tezgaha göre mi şekillenecektir? Sanatı ve üreticisini ablukaya alan katmanlı sarmalın ne olduğunu kavramadan sanatın bağımsızlığından söz edemeyiz. Çoğu zaman sanatı oluşturan bileşenlerin önü politik ve ekonomik dayatmalarla kesilmeye çalışılır ancak sanat bildiği yoldan devam eder. Soruların cevaplarına geçen yüzyılın son çeyreğinden itibaren, uygulamaya konulan neo-libarel siyasi yapıda aramak gerekir. Nedeni bu sürecin; sanatın en özgür olduğu an olarak takdim edilmesi ve hatta herkes bir gün sanatçı bile olacak denilmiş olmasıdır. Ancak tam tersi bir süreç yaşandı. Post modern süreç, kültür ve sanatın ne olması gerektiğine dair dayatmaları bize sunar. Ekonomi ve siyasette küreselleşme kavramıyla anlatılan ise; devrimci ütopyanın, kapitalizm karşısında yenilgiye uğramasıyla alan hakimiyetini ele geçiren sermayenin dünyaya dayattığı sömürge politikalarıdır. Thatcher ve Reagan sosyal ve ekonomik alanda devletin rolünü yeniden tanımlayarak işe başladı. 24 Ocak Kararları olarak bilinen küresel proje, Süleyman Demirel hükümeti tarafından imzalanmayınca netekim Evren ve müsteşarı Özal darbesi imdada yetişti. Yapılmak istenen devletin ekonomideki etkisi ve dolaylı olarak yetkisini ortadan kaldırmak bu hakları özel sektöre devretmek. Aslında işin özü özgürleşme palavrasıyla kapitalizmin dünyaya yayılma ve daha kolay sömürebilme projesinin önünün açılmasıdır.


Çıkış Var sergisi içeriğine uygun olarak, sembolik anlamı yoğun bir günde, 1 Eylül Dünya Barış Günü'nde açıldı. Oysa barış umudunu hep diri tuttuğumuz ve yüksek sesle dile getirdiğimiz o güne buruk girdik. Çünkü buraların uzağında bir yerlerde savaşlar devam ediyordu. Üstelik bu savaşlarda sadece çatışan taraflar değil çocuklar, kadınlar, sağlık çalışanları da hayatlarını kaybediyordu. Savaşın bile hiç değilse kuralına uygun sürmesini isteyecek duruma düştüğümüz bu dönemin karamsarlığında açıldı sergi. Diyarbakır'da yaşayan, güncel sanat alanında işler üreten sanatçı Şener Özmen, tüm bu savaş ve kaos ortamından bir çıkışın mümkün olup olmadığını ironik ama aynı zamanda hüzünlü bir dille buradakilere, buranın vicdanına anlatmaya çalışmakta. Çünkü barış söylemi ve bir çıkışın olabileceği düşüncesi hep onun bulunduğu yerden geliyor yani Batı'nın uzağında olan bir coğrafyadan. Her yerde sergiler, bienaller, açılışlar, konferanslar sürerken ve onları takip etmeye çalışırken bir yandan da gündemi takip ettiğimiz Eylül ayı yoğunluğu. Yakılan binalar, linç edilen insanlar, abluka altındaki şehirler, sokağa çıkma yasakları, konuşma yasakları, basın yasakları, ölümler, ama en çok da çocuk ölümleri, güvercinlerin ölümü, yani barışın ölümü... Karmakarışık bir dünyada oradan oraya sürüklenme durumu. Peki, buradan bir çıkış var mı? diye düşünürken kendimi Sıraselviler'deki Pilot Galeri'nin kapısında buldum. Küçük bir sergi mekanının az sayıda işle nasıl da dolu dolu olabileceğini gördüm. Galeri merdivenlerinden ilk indiğinde ziyaretçiyi, sanatçının aydınlatılmış bir mektubu karşılaşıyor. Bu mektup yine benzer karanlık günlerde kaleme alınmış, 6-7 Ekim Kobani olaylarında. Mektup İstanbul'da bir oturuma davet edilen sanatçının niçin gitmek zorunda olduğunu oğlu Robin'e anlatma çabasıyla başlıyor. Olayların yoğunlaşması nedeniyle havaalanına ulaşamayan sanatçı bu defa da neden oturuma katılamayacağını davet eden dostlarına anlatmaya çalışıyor. Mektuptan sonra karşı duvarda Kurşun Üçlemesi yer alıyor. Dökülmüş üç kurşun ve altlarında üç ayrı dilde metin var. Kurşunlardan biri dünya biri barut fıçısına dönüşmüş Ortadoğu ve bir diğeri ise ana dili için dökülmüş. Metinlerdeki dualar, üzerlerindeki nazarlardan, kem gözlerden kurtulmalarını sağlayacak. Her tarafın silahlardan çıkan kurşunlarla cehenneme döndüğü bir ortama karşılık sanatçı da kurşun döküp, umut diliyor. Kurşunların karşısındaki duvarda bakıra dövülmüş Şahmaran figürü karşılıyor izleyiciyi. Şahmaran Ortadoğu, Anadolu mitolojisinin önemli bir figürü. Bölgeden bölgeye farklılık gösteren masalların kiminde erkek kiminde kadındır Şahmaran. Ama hepsinde ihanete uğrayan ve ihanet yüzünden ölen bilge bir figürdür. Burada sanatçı Şahmaran figürüne kendi yüzünü yerleştirmiş. Etrafındaki kurşundan bir çember içine sıkışmıştır. Yok Ülke hemen Kurşun Üçlemesinin yan duvarında yer alıyor. Halıya işlenmiş bir dünya haritası görülüyor ancak bildiğimiz dünya haritalarından farklı, yeniden oluşturulmuş bir harita söz konusu olan. Haritalandırmak, sınırlar çizmek yayılmacı düşüncenin politik ürünüdür. Bunun alternatifi haritalamaktır ve alternatif anlamlandırma düzenekleri geliştirir. Sosyo-coğrafya araştırmalarında bireylerin sabit kimlikleri olmadığı, yere, zamana ve sosyal ilişkilere göre değiştiği göz önüne alınarak, bu çoklu kimlikleri mekana göre tanımlama, haritalamanın konularından biridir. Sanatçı da gerçekleştirdiği haritalandırmayla sınır, ülke, ulus kavramının yerle bağlantısını sorguluyor. Tabii yine her şekilde haritalarda adları geçmeyen halklarınyok ülke leri bu haritada da yok. Orta yerde birTribod betona saplanmış, hareket edemez bir şekilde duruyor. Sanatçı daha önceki videolarındaki kamerasal ve çevresel titremelere, sabitlenemeyen tripodlarına yönelik eleştirilere betona saplanmış, sabitlenmiş tripoduyla cevap veriyor sanki. Tripod'dan İkarus'un Düşüşü adlı videoya geçiyoruz. Hareketsizlikten harekete. Bu videoda öncelikle Pieter Bruegel'in İkarus'un Düşüşü adlı tablosunu görüyoruz. İkarus balmumuyla sabitlenmiş kanatlarıyla göğe yükselip güneşe yaklaşır ancak balmumu erir ve İkarus düşer. Bruegel tablosunda sadece İkarus'un suya düşmüş ve boğulmak üzere olduğu anı resmeder. Deniz kenarında güzel bir manzarada İkarus denize düşmüştür ama bu düşüşü etrafındakiler hatta resme bakan izleyici tarafından bile fark edilmemektedir. Tarlasını süren çiftçi, sürüsünü güden çoban, ağını denize atan bir balıkçı, resmin ana merkezinde yer alır. Yanı başlarındaki ölüme rağmen insanlar günlük rutinleri içinde yaşamaya devam etmektedirler. Resim görselinin hemen ardından sanatçıyı küçük bir havuzun kenarında oturmuş görürüz ve bir anda kendini suya bırakır, İkarus'un düşüşünü temsil eder bu düşüş. Bu çalışmayla sanatçı çatışmalara, savaşa, göçlere, ölümlere yönelik insanın vurdumduymazlığını eleştirir. Bir yerlerde insanlar ölürken, yaşam devam eder başka yerde ve ölüleri kimse görmez. Yapışık-diptik adlı çalışması iktidar mekanizmasının her şeyin üstünde oluşunu, anılara, geçmişe bile el koyabilme gücünü sorgular. Devletle yapışık geliyorsun dünyaya, senin olan, aynı zamanda onundur demektedir sanatçı. Evlerine yapılan bir baskın sırasında polisin çocukluk fotoğraflarına el koyması ve çocukluğuna dair tek fotoğrafının Almanya'daki arkadaşının gönderdiği bir siyah beyaz fotoğraf olması her şeyi yeterince anlatmakta. Metnin dili Türkçe, çünkü buraya, buradakilerin vicdanına, onların dilinden seslenmek istemiş sanatçı. Çünkü savaş her gün televizyonlardan gazetelerden bu dilde veriliyor. Çünkü barış diyenler başka bir dilde konuştuklarında kimse onlara kulak vermiyor. Salıvereceğim seni sevgili beyaz güvercin, siyaseten değil. Bunca beyaz güvercinin yaşadığı bir coğrafyada barıştan söz edemediğimiz için diyerek son buluyor video. Barış sözünü sarf edenin her türlü haksızlığa uğradığı bu günlerde Şener Özmen yaptığı işlerle barıştan söz ediyor, onu duymak istemeyenlere inat sesini ulaştırmaya çalışmaksa bizlere düşüyor. Sergi 10 Ekim'e kadar Pilot Galeri'de ziyaretçisini bekliyor.


1923 yılında İstanbul'da doğmuştur Oktay Akbal. İstanbul Üniversitesi, Hukuk ve Edebiyat bölümlerini okurken okulunu yarıda bırakıp çok sevdiği yazarlığa yönelmiştir. Hayatını gazetecilik yaparak kazanmıştır. Düzeltmenlik ve sekreterlik gibi çeşitli işlerden sonra 1956 yılında Vatan gazetesinde köşe yazarı olmuştur. 1985 yılında Hürriyet gazetesinde çalışmaya başlayan Akbal, buradan Milliyet'e ve son olarak Cumhuriyet'e geçmiş ve Evet/Hayır adlı köşenin yazarlığını yapmıştır. Öykü denilince şüphesiz aklımıza gelen ilk üç isimden birisidir Akbal. İlkokul yıllarından başlayarak öyküler yazmıştır. Akbal'ı, Sait Faik'in öykücülüğü etkilemiştir. Faik'i okuduktan sonra öykü, onun için vazgeçilmez olmuştur. Akbal, 40 yılında başlayan toplumcu gerçekçilik akımından da etkilenmiştir. Bir süre bu şekilde eserler verir. Daha sonra ise kimi yazarlar onun ''varoluşçuluk'' akımının etkisinde kaldığını belirtirler. Akbal'ın öyküleri, genellikle İstanbul'da geçer. Yani bize kent yaşamını vurgular ve anlatır. Nurullah Ataç'ın, Oktay Akbal'ın 'Önce Ekmekler Bozuldu' adlı küçük bir betiğini gördüm, daha yeni çıktı. Ne güzel yerleri var. Oktay Akbal'ın güvenilecek, bundan sonra yazacakları umutla beklenecek bir yazar olduğunu sanıyorum.''cümleleriyle tanıttığı ''Önce Ekmekler Bozuldu, Akbal'ın ilk kitabıdır. 1946 yılında yayınlanan kitap, Akbal'ın gençlik anılarından oluşur. 17 hikayeden oluşan kitapta savaşın yakıcılığının yanı sıra umut ve aşk da olabildiğince hissettirir kendini. İnsanın en belirgin özelliği hayaller kurmasıdır. İyinin, güzelin düşleri kurulur. Kötü hayal yoktur zaten, kötünün hayali olmaz. Akbal, kitabında hayallere dalar. Hayallerin insanı insan yaptığından bahseder. Hayallerin yaşı, cinsi, ülkesi yoktur. Akbal; Herkesin hayali boyuna posuna göredir! der. İtiraz edilsede insanların birbirine benzediğini belirten Akbal, biraz da gençliğin verdiği heyecanla; Bütün inkarlarına rağmen bütün insanlar muhakkak ki birbirine benzerler. Ben de her insan gibi gelişigüzel yaşamakta, bir hiç için kendimi feda etmekteyim. cümlesini kurmaktadır.