Yusuf Murat Şen'in Islak Kent sergisi, 13 Kasım 2014 tarihinde MSGSÜ Tophane-i Amire Kültür Merkezi'nde açılıyor. Sanatçı bu sergisinde, dünya metropolü olma arzusuyla şekillendirilen İstanbul'un hızlı dönüşüm ve değişimini, 19. yüzyıldan kalma yavaş bir fotoğraf üretim tekniğini kullanarak, eleştiriyor. Kentsel dönüşüm ve soylulaştırma projelerinin sunduğu yeni yapı ve yerleşim alanlarını içerdiği tüm çelişkileriyle konu eden sanatçı, bu olgunun toplumun çöküşünde ve bireylerdeki psikolojik semptomların belirişinde nasıl meydana geldiğini, deşifre etmeye çalışmakta. Sanatçı doğal, organik ve kendiliğinden oluşmuş olan yerine, legal işgaller sonrası yükselen ve yeni vaatlerle pazarlanan ve korunaklı, elit ve lüks yapıların sunumuyla gelişen yeni ilişki ve sorun ağlarını tespit etme ve sunma adına plaza, avm ve kentsel dönüşüm bölgelerinde defalarca kez arazi çalışmaları gerçekleştirdi. İşte bu yeni ve hayali bir mutlu yaşam vaadiyle pazarlanan yapay ve mekanik yaşam biçimleri, sanatçının fotoğraflarına yaptığı çeşitli manipülatif müdahalelerle Islak Kenti oluşturmaktadır. Böylece Islak Kent, kentsel dönüşümle tekelleşen siyaset, kültür ve sosyolojik yapılar ağında sıkışan bireyin, psikolojik çöküşünü ve toplumsal minvalde yaşadıklarını/yaşananları seyircinin belleğine yerleştirmeyi amaçlıyor. Şen, fotoğraflarının kimya ile şekillenen üretim süreci içinde tekrarlandığında bir daha yeniden oluşturulamaz imajlar kurgularken; uyguladığı teknikler arayıcılığıyla seyircisiyle akışkanlığın, eriyip yok oluşun ve yeniden varoluşun psikolojisini paylaşarak, onları dönüşümün ezici etkileriyle yüzleştirmeyi planlıyor. Böylece sanatçı Fenton'un Ölüm Vadisi fotoğrafındaki sessiz savaş metaforu ile buhran ikonası Göçmen Ananın depresyonunu ıslak zeminde buluşturuyor. Yusuf Murat Şen: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Fotoğraf Bölümü'nde öğretim üyesidir. Sergi 14-30 Kasım 2014 tarihleri arasında Tophane-i Amire Kültür Merkezi Tek Kubbe Sergi Salonu'nda izlenebilir. The exhibition Wet City of Yusuf Murat Şen will be opened in MSFAU's Tophane-i Amire Cultural Center on 13 November 2014. The artist criticizes the rapid transformation and change of İstanbul, which is being shaped by the desire to make it a world metropolis, using a slow photograph production technic dating from the 19th century. Portraying the new structures and residential areas presented by urban transformation and gentrification projects together with all of their contradictions, the artist tries to decipher how this concept forms in the downfall of society and occurrence of symptoms. In order to determine and exhibit the new relationship and problem networks developed by presentation of protected, elitist and luxurious buildings which have arisen after legal invasions instead of the natural, organic and naturally formed and marketed with new promises, the artist realized countless field works in plaza, shopping center and urban transformation zones. These very artificial and mechanic life forms, new and marketed with an imaginary happy living promise, form the Wet City through the manipulative interventions of the artist on their photographs. Therefore, Wet City aims to place in the viewers' memory the psychological downfall and social experiences of the individual, who is stuck among the political, cultural and sociologic structures which monopolized through urban transformation. Şen, while -through their chemically formed production process of their photographs- building images that are impossible to reproduce, also plans to share with the viewers the psychology of liquidity, melting down and re-existence, hence confronting them with the overwhelming effects of transformation. Therefore, the artist meets the silent war metaphor in Fenton's Death Valley photograph and the depression of Migrant Mother, an icon of depression, on the wet plate. Yusuf Murat Şen: Şen is an academic member in Mimar Sinan Fine Arts University, Photography Dep. The exhibition can be viewed at Tophane-i Amire Cultural Center, Tek Kubbe Exhibition Hall between the dates 14-30 November 2014.


Sanatı günlük hayatımıza dahil ederek yoğun kent hayatına estetik çözümler öneren Şeli Art Project tarafından düzenlenmekte olan plastik sanat sergileri 'Her Yerde Sanat' sloganıyla hayatımızı zenginleştirmeye devam ediyor. Okan POYRAZ'ın' RİTM' adını taşıyan sergisi, e lab ve Medical Corner Teşvikiye'de Şeli Art Project işbirliğiyle tüm sanatseverlerle buluşuyor. En çok kullandığımız ve en önemli duyu organlarımızdan biri. Çevremizdeki olayların biricik izleyicisi ; göz... Hele içinde bulunduğumuz çağda kendisine çok fazla önem verilen bir organ... Ancak gözün gücü hala Düşünce Hızımıza ulaşmakta çok yetersiz kalmaktadır. Aynı görme duyumuz gibi, diğer duyularımız da düşünce hızımızı önemli ölçüde etkilemektedir. İnsan denilen meraklı varlık, kendisinin de içinde bulunduğu dünyada karşılaştığı karmaşayı anlamak için onu düzenlemek zorundadır. Anlamlandırma Kaos un Kozmosa dönüştürülmesi ile oluşur. Karmaşık Şeyler algılanabilir; ama anlamlandırılamaz. Çünkü anlamlandırma için belli bir düzen gereklidir. Bütün Düzen ler de belli bir ritme sahiptirler. Aslında bu kadar düzenli bir evrende karmaşa yoktur. Bizim bunu böyle zannetmemizin sebebi; varolan düzenin tüm verilerine sahip olamama durumumuzun, onu bir karmaşa olarak görmemizi sağlamasıdır. Ancak, bütün verilere sahip olsaydık karmaşa olarak gördüğümüz bu durumun, aslında büyük çapta bir düzenin belli bir parçası olduğunu anlamamızı sağlardı. Ritim Mitir, değil midir? İşte bütün mesele bu! demiş.


Galeri Zilberman Walid Siti'nin Istanbul'da gerçekleşecek ilk kişisel sergisini sunmaktan mutluluk duyar. Aslen Irak Kürdistan'ından olan ve Londra'da yaşayan sanatçının, son dönemlerde üretilmiş ve ilk kez gösterilecek desen, heykel ve yerleştirmelerden oluşan Yeni Babil isimli sergisi 11 Kasım saat 18:30'da açılıyor. Orta Doğu'nun savaşa bağlı olarak değişen ve dönüşen yüzü, sanatçının yaşamını olduğu kadar sanatını da doğrudan şekillendirerek, tüm çalışmalarının ortak hareket noktasını oluşturuyor. Siti, çalışmalarında mecazi dağları, geniş boşluklarıyla coğrafya ve insanın bu coğrafya ile kurduğu doğal bağı, biçimsel olduğu kadar şiirsel bir dizi çözümleme önerileri sunuyor. Dağların, nehirlerin ve geniş boşlukların şekillendirdiği sanatsal pratiği, son dönemlerde insanoğlunun bu doğayla kurduğu, inşa ettiği yapılar ve bu yapılara atfettikleriyle bir başka boyuta evriliyor. Piramitler, ziguratlar ve kulelerle insan ürünü yapıların ortak bileşeni tırmanma, daha yukarıya erişme fikri, en temel yapısal eleman olan merdivenlerle birarada tutunarak belirginleşerek devingen, sonsuz bir edime dönüşüyor. Walid Siti, Yeni Babil'de doğduğu ve büyüdüğü topraklardaki bu yapılara yeniden bakıyor; bu yapıların duyumsal anlamlarını görselleştirmenin yollarını arıyor. Değişen güç yapıları, aceleci gelişme anlayışı özellikle Orta Doğu toplumlarını hoyratça yerinden hala- ederken; bu kitlelerin kırılgan ve belirsiz geleceği, sanatçının kendine has, mecazlarla dolu, yalın ama şiirsel bir dille birbirine çattığı çubuklarla hem göğe hem de kendinden derinlere yansıyor. Walid Siti'nin kendine has plastik dilinin görsel grameri, zamanı iç içe geçirerek, geçmiş ve geleceği birleştiriyor. Bu dertli toprakların yakıcı gerçeğiyle tezat oluşturan bu narin yapılar, güç, fetih ve zafer gibi yıkıcı ve istilacı tutkulara tezat, başka bir gerçekliğin, başka bir maneviyatın izini sürüyor. İzlediği dolambaçlı yollarla, insan ve onun tutkularına uzaktan ve örtük bir bakış gönderiyor. Özenle, sabırla ve ustalıkla birbirine çatılmış yeni kuleler gökyüzüne doğru cılız ama kararlı bir biçimde ilerlerken, bu dönüşme sırasında biçimsel olduğu kadar anlamsal yeni yapı kodları aracılığıyla en çok ihtiyaç duyulan bir zamanda bir umudu da bir arada tutuyor. Yeni Babil Mısır Apartmanı'nın üçücüncü katındaki Galeri Zilberman'da 12 Kasım 10 Ocak tarihlerinde görülebilir. D. C.; Bajeet Art Foundation, BAE koleksiyonlarının da bulunduğu pek çok kamu ve özel koleksiyonlarda çalışmaları bulunmaktadır.


30 yılı geride bırakan, figüratif resim konusunda Türkiye'nin en köklü ve yenilikçi galerilerinden Teşvikiye Sanat Galerisi, 14 Kasım 6 Aralık 2014 tarihleri arasında, geçtiğimiz ay ilki gerçekleşen 30. Yıl sergilerinin ikincisini izleyici ile buluşturuyor. 30. Yıl Sergisi IIde galerinin uzun serüveninde önemli yeri olan yabancı sanatçılar yer alıyor. Alfred Hrdlicka, Andy Warhol, Antonio Segui, Bahram Hajou, Benjamin Demeyere, Bente Christensen-Ernst, Clem Peltier, Corneille, Enrico Baj, Ivan Loubennikov, John Chamberlain, Maria Filopoulou, Nick Andrews, Olivier O. Olivier, Pat Andrea, Richard Serra, Roberto Matta, Salvador Dali gibi dünyanın önde gelen isimlerinin resimden serigrafiye uzanan üretimlerinin yer alacağı bu sergi, bir taraftan çağdaş sanat dünyasının sınırsız üretimine, diğer taraftan da Teşvikiye Sanat Galerisi'nin zengin belleğine bir bakış atmayı hedefliyor. Dünya çağdaş sanatının önde gelen isimlerinin görülebileceği 30. Yıl Sergisi II 14 Kasım'dan itibaren görülebilir.


The intrigue of black and white images has never faded. They force us to focus on the composition and subject within a given piece. In this call for entries share with us any of your monotone renditions utilizing this timeless technique. All entries of Black & White or any Monochromatic approach will be considered. Calls are open to all local, domestic, national and international professional and amateur artists. All art mediums will be considered in this call for submissions, from photography, wall sculpture, fabric, mixed media, all paintings and drawings including, oil, acrylic, pastels, ink, graphite, etc. Sizes up to 12 feet are acceptable. Work must be able to be hung on a wall to be considered for the live exhibition. Freestanding 3D artworks will be displayed online only. We are now accepting video and poetry entries for online shows. Accepted entries for this online exhibition will be judged again in the coming months for a collective live exhibition at our Los Angeles gallery. The artists will be asked if they wish to submit their artwork for the collective exhibition, which is not a requirement to being a part of the online exhibition. Cost: $35 for 3 entries, $5 for additional entries. All submissions must represent the actual artwork as closely as possible. If your work is misrepresented in any way meaning the picture diverges greatly from what the work actually looks like in color, shape, or dimensions etc., we reserve the right to refuse to hang the artwork if it should be chosen for a live show. If you are searching for a gallery that will showcase your Black & White art and Monotone art then submit to our art contest for a chance to be part of our juried exhibition art show. Keep checking back for new new art calls.


Asurelerin komsularla paylasildigi Muharrem Ayi ve Dunya Vegan Ayi`nin ust uste geldigi bu gunlerde asuremizi paylasip radikal hayvan ozgurlugu mucadelesi hakkindaki ilk kurmaca film Bold Native`i izleyelim diyoruz. Spartacus'ün ve zamanın afaroz edilmişlerinin yaptığı gibi kolezyumlardaki seyircileri günlük canlı vahşet yayınından koparmak ya da 17. yüzyıldaki ayaktakımından oluşan aşağı kitleyi, üçkağıtçıları, cadıları, delileri, haydutları ve aylak aylak dolaşan bütün yoksulları yani kısacası varlığıyla sömürge ve hanedanlık düzeninin tüm suçlarını ifşa edecekleri, tüm mağdurları kurtarmak pahasına yapıyorlar bunu. Bu bir örgüt de değil, bir felsefedir. Kurmarhanelere ve tüketici fiyat endeksine korku salan bir felsefe; özgürlüğün empatinin bir belirtisi olduğu düşüncesi, yeryüzündeki her canlının her göz yaşının, özleminin, çığlığının, acısının, terk edilmişliğinin bir anlamı olduğu hakikati. -Bütün yiyecekleri para kullanmadan, marketteki-manavdaki israfa müdahale ederek topluyoruz. Hep birlikte ücretsiz yiyoruz ve de sofraya hayvan sömürüsünü dahil etmiyoruz. Friganlık oley! 🙂 -Evinizde bulunan ve kullanmadığınız malzemeleri de bekleriz. Sıvı yağ, sarımsak, salça, un her zaman makbule geçer. -Evde fazla varsa hafif-melamin tabak ve boş yoğurt kabı vs lazım 🙂 -Ayrıca diğer günlerde siz de kendi yiyeceğinizi köşe başındaki marketin-manavın atmak üzere ayırdıklarından ve yakınlardaki restoran/otellerin mutfaklarında veya masalarında atılmayı bekleyenlerden kotarsanıza? Her gün her öğün sisteme arka kapıdan dalmaca! Every wednesday from 15:00 to around evening, Food Not Bombs Istanbul holds a public meal to share food with hungry people, address unnecessary waste, and make a statement about non-violence in relation to all living creatures at given address in the end. Join us on this Wednesday for FREE, DELICIOUS, VEGAN Sofra ; good company and great conservation! Learn more about hunger, poverty, freeganism and solidarity bring your friends and your appatites! The serving location is in front of Teneffüs / Kahve Sanat ve Bağzışeyler Cafe in Tepebaşı. We will have a banner in the beginning of the street, so you won'T miss us! Prep will start at 15:30 at Teneffüs Cafe, if you are interested in doing prep for this serving, please come there!


Şehrin kalabalığında kimi sokakta kimi evimizde onlar dostlarımız hem de can dostlarımız hayvanlar. Hayvan dostlarımız adına düzenlediğimiz bu sergi ile bir parçada olsa katkımız olsun istedik. Katılımcılar yanlarında kedi ya da köpek maması getirecekler bizlerde bu mamaları hayvan barınaklarına ulaştıracağız. 22 Kasım 3 Aralık 2014 tarihleri arasında ziyaret edilebilecek sergi farklı disiplinlerde çalışılmış hayvan temalı resimleri içeriyor. 31 Sanatçının katılımıyla gerçekleşecek sergide eserleri yer alan sanatçılar; Adnan Başer, Alev Demirkesen, Ali Naki İlhan, Ayşe Yavuzdoğan, Belma Demir Akdağ, Bilge Akon, Deniz Tokgöz, Deniz Uluçay, Elif Çatak, Ender Dikmen, Ercan Günay, Harika Ören, Leyla Gürsözer, Mücella Aşkan, Natali Aydar, Nehir Erişmen, Nilgün Kıztan, Onur Aras, Saliha Gümüş, Saliha Yücel Karslı, Sevil Sağlam Tekin, Suna Atalı Er, Songül Aydoğan, Şenim Erkan, Tülay Sayılgan, Ülkü Cılızoğlu, Yavuz Saraçoğlu, Yusuf Ermez, Z. Deniz Özmen, Z. Nesligül Eryıldırım, Zarife Kara Alemdar' dır.


Marcelle Joseph Projects proudly presents Dwelling: Rio de Janeiro, a solo exhibition of new work created by London-based Turkish artist Güler Ates during a month-long residency in Rio de Janeiro earlier this year. The new work consists of two videos, film stills, photographs, a sculptural work and a recreation of a performance that premiered at the Museu de Arte do Rio in Rio de Janeiro in March 2014. In line with Güler's prior time-based practice, her new work explores nuances of identity politics as seen through the lens of the artist's own experiences of cross-cultural displacement as a woman born in Eastern Turkey but raised in a shantytown in Istanbul. This personal experience inspired her new performative work entitled Dwelling where a 21st century woman fully covered in swathes of silk reminiscent of a veil with all its contemporary Western readings walks down the streets of Rio, alongside local residents, with dozens of miniature hand-painted and individually lit favelas attached to the train of her costume. Ates explains, I wanted to move a shantytown from Istanbul to different locations in Rio de Janeiro so people can see it in a different perspective and relate to their own experiences in their own country or debate about the global housing issue. This juxtaposition of Middle Eastern exoticism and vernacular architecture are common themes in Güler's practice.


Evrensel bir dil olan sanata katkıda bulunmak; bunu da eğitime destek için bir araç olarak kullanmak üzere kurulan Kılınçarslan Eğitim, Kültür ve Sanat Vakfı, bünyesindeki KAV Sanat Galerisi ve KAV Genç Sanat'ta gerçekleştirilen etkinliklerle çalışmalarını sürdürüyor. KAV Genç Sanat, sergilerden elde edilen geliri maddi olanaklardan yoksun ancak öğrenim hayatında başarılı öğrencilere aktarıyor ve genç sanatçılara destek vermeyi sürdürüyor. KAV Genç Sanat, Genç Etki 14/Tripart 14 sergisiyle farklı şehirlerden 3 sanatçıyı, Şenol Bora, Mustafa Kula ve Sema Öcal'ı, Ankara'da sanatseverlerle buluşturuyor. Genç Etki 14/Tripart 14 sergisinde, Şenol Bora heykellerinde Koçbaşı simgesini Türk hayvan üslubunun en karakteristik üslubu olarak ele alıyor ve çağdaş batı sanatı anlayışında kendi kültür öğelerimizi farklı biçim, form ve üslupla yorumlayarak izleyiciye sunuyor. Mustafa Kula, bedenin sınırlarının zorlanması ve nesnelerle ilişki durumundaki çalışmalarını, amorf bir yapıyla yansıtırken, ürettiği bedenleri, post-sürreal kavramı içinde inceliyor. Sema Öcal ise düşün ve gerçeğin, doğrunun ve yalanın, iyinin ve kötünün, birbiri içine geçen, birbirini iten ve çeken tüm kurgu, olay ve olguların armoni ve bütünlüğünü hedef alarak, plastik öğelerin kurgulandığı yeni bütünlükler ve anlamlar ilişkisi yaratmayı amaçlıyor resimlerinde. Genç Etki 14 / Tripart 14 Sergisi, 13 Aralık 2014 tarihine kadar Pazar hariç her gün 10:00 18:00 saatleri arasında KAV Genç Sanat'ta ziyaret edilebilir.


Kader Genç'in bu cümleleriyle izleyiciye sunduğu üçüncü kişisel sergisi ''Karanlık Işığı Çevreler'' tarihsiz bir zamanın akışında, bütün bir insanlığın çağlar boyu taşıdığı dünyevi yükü, ressamın içsel dünyası ile buluşturuyor. Aydınlık ile karanlığın içiçe geçtiği bir kurguda, peyzajların ve imgelerin eşlik ettiği otoportreler, izleyiciye kendi benliğinde var olan hayata dair hesaplaşmaları, sorgulamaları ve yüzleşmeleri hatırlatarak, resimde sonsuz bir keşif alanı sunuyor. 21 Kasım 20 Aralık tarihleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilecek bu sergiye, tüm sanatseverler davetlidir.


Nezihe Bilen Ateş: 1970 Adana doğumluyum. Ailemde sanatla ilgilenen kimse yoktu ama resim yapma duygusu bende hep vardı. Sanırım her şeyi kendi içinde yaşayan bir insan olmamdan dolayı sezgisel olarak resim yapmayı kendim için bir çıkış yolu, bir ifade biçimi olarak benimsedim. Benim için başka bir yol da yoktu. 70'li yılarda önümde ya bir oyuncak ya da kuru boya ve resim defteri olurdu, ben de bol bol çizmeyi tercih ettim. Ortaokulda dolap kapaklarının içine çizdiğim insan figürlerinden dolayı resim öğretmenim Senin ne kadar rahat bir elin var. demişti. Tabi o zamanlar bunun iyi bir özellik olduğunun farkına varacak bilinçte ve yaşta değildim, ne demek istediğini tam anlayamamıştım. İlerleyen yıllarda resim, hayatımda daha çok yer kaplamaya, daha profesyonel ve ciddi bir uğraş halini almaya başladı. Bu yüzden de profesyonel sanatçılarla çalışma ihtiyacını hissetmeye başladım. 1994'ten itibaren Ressam Mehmet Kaçan'la ve Gönülgül Sevim'le çalıştım. 2003 2006 yılları arasında Ressam Mustafa Dulda ile çalıştım ve onun asistanlığını yaptım. Sonrasında Serap Özer ve Reyhan Ayrer ile resim çalışmalarına devam ettim. Şu anda profesyonel olarak kendi atölyemde sanat hayatımı sürdürüyorum. N. B. A.: Sosyal yaşam içinde kendini ifade etmeyi pek sevmeyen, içe dönük, her şeyi kendi içinde yaşayan bir insanım. Sanırım resim, dışarıyla bire bir ilişki kurmadan kendimi ifade edebilmenin, iç dünyamı dışa vurabilmenin korunaklı bir aracı olarak hayatıma girdi. N. B. A.: Tabii ki her insan gibi müzik dinlemeyi severim. Çalışırken o andaki Mooduma göre her türlü müzik dinlerim. Müzik, çalışırken daha çok fonda bir eleman olarak dursa da normal zamanlarda hayatımda hep yeri olan, olmazsa olmazlarımdandır. Farkında olmadan resimlerime de etkisi olduğunu sanıyorum. N. B. A.: Sanatın tüm alanlarının doğal olarak birbirileriyle etkileşim ve ilişki içerisinde olduğunu düşünüyorum. Her biri diğer alanlardan beslenerek gelişir. Ben de edebiyatla ve tiyatroyla, özellikle de yaptığım dramatik ve insan odaklı işler dolayısıyla beni fazlasıyla etkileyen, besleyen sinemayla daha çok ilişki içerisindeyim. Sanırım resimlerimdeki filmlerden alınmış sahne etkisine, sinemanın katkısı çoktur. N. B. A.: Duyguyu nasıl doğru ifade edeceğime yönelik sorunsallar ve cevapları beni bu tarza doğal olarak yönlendirdi. Yani profesyonel ekip yardımıyla ya da birtakım kurgusal, teorik nesnelerle sanat laboratuarından çıkmış bir teknik değil. N. B. A.: Evet tekniğim biraz farklı sanırım. Resim neyi isterse onu veriyorum malzeme olarak. Kullanmak istediğimden çok resme duyguyu daha iyi verebileceğim malzemeyi o anda tercih ediyorum. Kısacası malzemeyi resmin kendisi çağırıyor. Ş. A.: Yani konu ve figürlerinizdeki duygu yoğunluğu sizi yönlendiriyor. N. B. A.: Teknik ve malzeme ile kendimi sınırlandırmayı ve teknikte boğulup kalmayı sevmiyorum. Teknik, yapmak istediğiniz şey için sadece bir araçtır, diğer tüm malzemelerde olduğu gibi. Malzemeye ya da tekniğe takılarak ana temadan uzaklaşma ve resminizi kuru teknikten ibaret duygusuz bir hale getirme tehlikesi her zaman vardır. Resim madem bir dil ve ifade biçimi, o zaman o dile ve söyleme uygun bir tekniği ve malzemeyi kendisi çağırır zaten. Elbette tercih ettiğim, kullandığım ve elimin daha alışkın olduğu bazı teknikler var. Her resim doğal olarak kendi malzemesini üretir. Tekniğe çok takılı kalmanın üretimi gerilettiğini düşünüyorum. N. B. A.: Zaten Mood Duygu-Durum sergisinin ana teması insanın sosyal hayat içerisindeki duygu- durumları, psikolojisi ve açmazlarıydı. Evet, dediğiniz gibi çözümleme yerine bir çözülmeden bahsetmek daha doğru olabilir. Gün boyu insanlar içindesiniz, hayatımızda tekdüze ya da gün boyu tekdüze yaşamıyoruz. Gitmek istiyoruz, boşluğa bakıyoruz, çok bunaldığımızda gözümüzü kapatıyoruz vs. Bunları yapmadım diyen bir insan var mıdır? Herkes bu duygu durumlarını mutlaka yaşıyor. Ben bu durumları bir resim karesinde nasıl ifade edebilirim, nasıl resmedebilirim diye çaba sarf ettim. Sergiyi izleyenlerden resimlerde kendimi gördüm, kendime benzettim, diyenler oldu. Bu, beni mutlu etti. Beni etkileyen farklı okumalar ve gözlemler yanında, evet birkaç işimde de film etkileri, hatta bazı film kareleri vardır. Mesela ölmüş biri... ama benim gözümden ölü çıkmıyor o! N. B. A.: Evet resimlerimde mekan duygusu genellikle yoktur. Ele aldığım konular mekandan bağımsız ve genel insani olana göndermeler içerdiği için burada mekan önemini kaybetmektedir. Bütün duygu durumları sonsuz bir boşlukta ve sadece kendisiyle ilgilidir. Zamansız ve her ana ilişkindir, bu yüzden de mekansızdır. Mekan, zamana işaret eder ve kendine aitliğin önüne geçip temaya hakim olabilir. O yüzden de resimlerimde genellikle mekan tercih etmiyorum. N. B. A.: Atölye benim için huzur ve sığınak demek. Üretmek ve kendimle başbaşa kalabilmek için bir mabet. Çalışma saatlerim çok düzenli değildir. Ortalama bir saatim yoktur. Her an çalışmaya başlayabilirim. Neticede sanatçısınız, memur değil. Çalışma beyinde başlıyor, tuval ve kağıtta son buluyor. Mood serisine yaklaşık bir yılda hazırlandım. Hemen hemen sergi teklifinin geldiği günden, serginin açıldığı güne kadar her gün çok yoğun bir çalışma temposu içerisinde oldum, diyebilirim. N. B. A.: Aslında ben şuna inananlardanım, resim yapan çok, ressam az. Resim yapmak kolay ama sanat yapmak çok zor! N. B. A. : Gerçekten şunu yaptım, bunu da yapayım, ondan sonra bu temaya geçeyim diye bir kaygım ve uğraşım yok. O dönem düşünsel veya hissi olarak yoğunlaştığım şeylerle tema kendiliğinden beliriyor, oluşuyor. N. B. A.: İstanbul sanat ortamını çok kaotik ve gergin buluyorum. Fazlasıyla çelişkiler içeren, trendler peşinde koşan, oturmamış bir sanat ortamı. Daha çok da rüzgara göre yön değiştiren, kaliteden çok trendi hedefleyen bir piyasa. Henüz sanat tüketmenin bir yaşam biçimi haline gelmediğini ve yaygınlaşmadığını söyleyebilirim. Sanat tüketimi tarafı ayrı bir facia... Maalesef, marka bir çanta ya da elbise almanın bir sanat eseri almaktan daha değerli olduğu bir ülkeyiz hala. Sanat tüketmenin toplumların kültür hayatında ve gelişimindeki önemi ve değeri ülkemizde henüz yeteri kadar anlaşılabilmiş değil. Bu yüzden sanat üreten insanlar da birçok sıkıntılar yaşamakta. Sanat üretimi ve tüketiminin, sanat borsasının daha çok İstanbul'da belli oranlarda da Ankara, İzmir gibi metropol şehirlerde oluşmuş olması, metropollere uzak şehirler için de bir handikap oluşturmakta. Sanatın henüz evlere yeterince girmiyor olması, alınıp satılıyor olmaması, sanatın sadece evlerimizi ve duvarlarımızı süsleyen bir nesne olmadığının, ciddi bir yatırım aracı olduğunun yeterince idrak edilmemiş olmasının bir sonucu olarak bu şehirlerde yaşayan sanatçıların, sanatın merkezlerine göç etmesi sonucunu doğurmakta. Unutmamak gerekir ki tüketilmeyen bir şeyin üretimi hiçbir şey ifade etmez. Sanat eseri tüketmek bir statüdür ve diğer tüm statülerden daha seçkin ve saygındır. N. B. A.: Öncelikli dileğim objektif, bilinçli ve üretime saygılı bir piyasa oluşması. Galerilerin, müzayedelerin koordineli çalıştığı, sanatçıyı ötelemeyen ve ezmeyen, hak ettiği değeri bulmasını sağlayan bir piyasa. Ayrıca bilinçli, ne istediğini bilen manipülasyonlarla hareket etmeyen bir sanat tüketicisi. Ş. A.: Paylaşımlarınız, ikramlarınız ve keyifli sohbet için teşekkür ederim. N. B. A.: Zaman ayırdığınız ve kendimi ifade etmeme olanak verdiğiniz için teşekkür eder iyi çalışmalar dilerim.


Değartlab, bizlere düşlerimizi, gerçeklikte karşımıza koyabileceğimiz, sanatta deneysellik ve disiplinler arası deneyimleme yaşatan alternatif bir mekandır. Sanatçı değartlab da kendini özgürce ifade eder ve ortaya koyduğu çalışma artık onun gerçekliğidir. Değartlab olarak biz, sanatçıya laboratuar ortamı sunarken, kendisini ifade etme özgürlüğünün yanı sıra, deneysel yaklaşımlar ve imkanlar sunarak sanatçının ve izleyicinin bu farklı ortamda bir araya gelişinin de apayrı bir bakış açısı olarak değerlendiriyoruz. Değartlab, sanatı izleyiciden ayrık değil, bir bütün içinde izlenmesini sağlayabilen yenilikçi bir yaklaşımın Eskişehir'de ki öncüsüdür. Tamamen gönüllülük ve gönül birliği ile hareket eder ve misyonu sürdürülebilir bir sanat anlayışı gütmektir. değartlab'ın bu anlayışı doğrultusunda açılan ikinci sergi '' the second experiment'' olarak belirlenmiştir. Yiğitcan Alper, Şemsi Altaş, Tayfun Gülnar ve Tahsin Ulusoy'un son dönem çalışmalarını kapsar.


Sanatın sermayeyle doğrudan ilişkisinin sıkça sorgulandığı ve sanata dair geriye ne kaldığı konusunda haklı şüphelerin oluştuğu günümüzde, sanatçı Efe Işıldaksoy, Kafalar Hep Karışık isimli projesiyle sanat eserinin ve sanatçının değerine dair ölçütlerin gözden geçirilmesini zorunlu kılıyor. Bu minvalde Işıldaksoy da, sanat piyasasının yukarıda sözü edilen çarklarının dışına çıkamayan sanatçılara karşı tavrını Para kazanmak için yapılan sanatın temasını anlatmayın bana da sanatı sanatçılardan kurtarın. Böylesi daha iyi olacak sözleriyle ifade ediyor. Sanatı sanatçılardan kurtarmak için de öncelikle kendisi saygın sanatçı kimliğine bürünmekten özenle sakınıyor. Işıldaksoy'un, modern toplumda her türlü başarının en temel göstergelerinden biri olarak görülen ticari başarıyı reddederek, bu şekilde bir saygınlık ve başarı kazanmamak için elinden geleni yaptığı görülüyor. Örneğin, projenin dünya çapında gördüğü ilgi üzerine, galerilerin alışıldık asimilasyon reflekslerinin devreye girerek, Işıldaksoy'un işlerini derhal koleksiyonlarına dahil etme çabasına sanatçı esprili bir dille Sevgili sanat galerileri, çöpten işlerimi alan arkadaşlara abuk sabuk para teklifleriyle gitmeyin, zaten attıklarım çöp, değeri yok... sizleri çöp başında kısa uzun çöp çekerken görme ihtimalini sevdim ben şeklinde yanıt veriyor. Elbette saygısızlık değil Işıldaksoy'un arzu ettiği; bilakis sanatçının, esas derdim saygı, kendi eserime 'saygısızlık' göstererek aslında hepimizin ihtiyaç duyduğu saygıyı sorguluyorum sözleri sanat/sanatçı/sanat yapıtı kavramlarının algılanması, yorumlanması ve konumlandırılması sürecini bütünüyle tersine çevirerek eleştirdiğini gösteriyor. Burada bahsedilen saygı, bir sanatçıya gösterilen saygıdan çok, özünde temel insani değerler bağlamındaki saygı ve bu açıdan Işıldaksoy'un karşısında durduğu sanat piyasası yeterince ünlü olana dek, zaman zaman sanatçıya en büyük saygısızlığın yapıldığı yer olabiliyor. Ancak tekrar vurgularsak, Işıldaksoy Hepimizin ihtiyaç duyduğu saygıyı sorguluyorum derken sadece sanatçılardan bahsetmiyor, her alanda insanın insana karşı saygısızlığı onu rahatsız ediyor. Sanatçının, kapitalist sistemin adaletsizliğinin yaşamın tüm alanlarına sirayet etmesinden; sanatın da bu alandaki özelleştirilmiş konumundan duyduğu rahatsızlığı ifade eden ekmeğini çöplerin içinden çıkaran insan, sanat demeye başladığında uygarlaşacağız... ya da kimse çöplerin arasında ekmek aramadığında sözleri onun sanatı yaşamdan bağımsız bir kavram olarak görmediğini ve bağlantılı olarak sistemdeki eşitsizliğe hizmet eden bir sanata karşı olduğunu gösteriyor. Proje süresince çöplerden yiyecek toplamak zorunda olan çocukları çok daha iyi anladığını ve son nefesine kadar sokakta yaşayan çocuklar ve hayvanlar için elinden geleni yapacağını belirten sanatçı, projeyle ilgilenen insanlarda bu açıdan da bir farkındalık yaratmış oluyor. Öte yandan resimlerini çöpe atabilmesi Işıldaksoy'a vazgeçemem dediği birçok şeyden aslında rahatça vazgeçebileceğini göstermiş. Böylelikle bu proje, kapitalizmin insanın sahip olma arzusunu devamlı kamçılamasına karşı bir reddedişin mümkün olabileceği iddiasını da taşıyor. Yürürlükte olan sanatsal ölçütlerle ilgili Dubuffet şöyle söylüyor: Sıradan insanların kafalarına, alışılagelen kültürel biçimlendirme yollarının sanatsal yaratı için tek kabul edilebilir yollar olduğu fikri yerleştirilecek yerde, kendi başlarına, kendi istediklerine uygun, yeni ve görülmedik biçimlendirmeler, kendi hamurlarının doğasına uygun kalıplar bulmaları önerilip teşvik edilseydi, sanırım pek çok kişinin kendisini sanatsal yaratıya verdiğini görürdük. Onları ürkütüp caydıran, sunulan kalıplardır. Bu yüzden vazgeçiyorlar. (Dubuffet, 2010, s. 20) Işıldaksoy da sanatın ekmek, su gibi zaruri bir ihtiyaç olmadığını, fakat insana fevkalade katkı yaptığını; sanatın insanın doğasında bulunduğunu; herkesin sanat konusunda yeteneği olduğunu düşünüyor. Bu düşünceden hareketle, sanatçı arzu eden herkesin katılmasına izin vererek projenin etki alanının genişlemesini sağlıyor. Böylece sanatı salt bireysel bir üretim olmaktan çıkarıp, insanlararası iletişimi ve yaratıcılığı artıran, manevi yönü ağırlıklı karşılıksız bir paylaşım aracı haline getiriyor ya da tam tersinden bir bakışla insanlar arasındaki paylaşımı sanat haline dönüştürüyor. Hatta projenin amaçlarından biri, sanatın çoğunlukla yaşamın dışında; ancak belli bir kesimin vakıf olabildiği, pek çok insan için dokunulmaz bir alan olduğu yönündeki genel kabulün dışına çıkmak ve bireysel üretimi toplumsal bir paylaşıma dönüştürmek olduğundan Işıldaksoy insanları projeye davet ederken yaptığınız resmi, heykeli, çektiğiniz fotoğrafı, şiirinizi, yapabildiğiniz en güzel yemeği, el emeği bir örgüyü, dilerseniz kısa bir performansınızı oradakilerle karşılıksız paylaşın. Eserinizi almaya veya sizi dinlemeye/izlemeye gelenlerle tanışın, diyor. Projeye katılan insanlar Işıldaksoy'un tahmin ettiğinden de geniş bir çeşitlilikte paylaşımda bulunmuşlar. Çöpe atılanlar arasında resimlerin dışında demo, fotoğraf, el yapımı kolye, yüzük, on dört yıl önceden kalma bir ilk puzzle, el yapımı tişört, pasta, börek, heykel, el yapımı defter, yazarın kendi kitabı, hatta bir papyon dahi var. Sanata ihtiyaç duyan bireylerin azalmasından, sanatın yok olduğundan yakınan Işıldaksoy, projesiyle sanat-insan-yaşam arasında parasal gücün geçerli olmadığı mütevazı bir bağ kurmaya çalışıyor. Ancak elbette Işıldaksoy dünyanın şu andaki koşullarında herkesin paraya ihtiyacı olduğunu ve düzenin dışında kalabilmenin zorluğunu kabul ediyor. Sanatçının sıkıntısı ülkeyle, günümüzle değil; daha çok kapitalist sistemle ve dünyayla alakalı. Afrikalı aç bir çocuğun fotoğrafını çeken fotoğrafçının, akşam gidip de sanat galerisinde, partide kadeh tokuşturmasının kendisini rahatsız ettiğini; yoksa elbette sanatçının eserini satacağını, bu konuda bir derdi olmadığını söylüyor. Yapıtını sokağa atan ilk sanatçı Işıldaksoy değil. Benzer bir proje daha önce Adam Neate tarafından gerçekleştirilmiş. 1997 yılından itibaren, artık atölyesine sığmayan resimlerini sokağa bırakmaya başlayan Neate de, sanatın galerilerle sınırlı olmaması gerektiğini düşünüyor ve sanatın her yerde var olabileceğini göstermek istiyor. Ancak Işıldaksoy sanatın kapitalist sistemin bir parçası olmasına karşı çıkarken, hali hazırda çağdaş sanat piyasasının popüler ve iyi para kazanan isimlerinden biri olan Neate daha çok sanat eserinin görünürlüğü ve ulaşılabilirliği üzerinde duruyor. Dolayısıyla iki sanatçının eylemleri arasında benzerlik bulunsa da felsefeleri farklı. Sonuç olarak yüksek sanat kategorisine meydan okuyan bir postmodern dönem işi olarak Kafalar Hep Karışık projesi sanat ve toplum arasındaki kopukluğu, sanat yapıtının doğrudan kapitalist sistemin hizmetinde bir meta haline gelmesinin yarattığı düşüncesi üzerine temelleniyor. Julian Stallabrass Sanat A. Ş. adlı kitabında insanların çoğu, sanat eserlerini yatırım kadar, manevi tatmin ve saygınlık kazanma niyetiyle de alır (2013, s. 98) diyor. Işıldaksoy ise, hem kendisine hem projeye katılanlara paranın adının geçmediği bir alan oluşturarak, alım gücünün yarattığı söz konusu manevi tatmini veya saygınlığı engelliyor. Sanatçı tüm proje boyunca değer kavramının aslında neyi ifade ettiğini sanat yapıtının değeri üzerinden giderek sorguluyor ve yapıtın veya sanatçının değerini insanlığın değerleriyle bağlantılandırarak sanatı bireysel bir eylem/üretim olmaktan çok, doğrudan insanlar arasındaki bir etkileşim aracı olarak kullanıyor. Öte yandan kinayeli bir biçimde söylediği, Çok sevdiğim eleştirmenler hiçbir şekilde resmimi eleştiremiyor, çöpe atılan bir resim eleştirilemiyor, sözleri, sistemin uzantısı olarak gördüğü eleştirmenleri de kendi çizdiği alanın dışında tuttuğunu gösteriyor. Işıldaksoy, çöpe atıldıkları için genel ölçülere göre değersiz, öte yandan parayla satın alınamayacak oldukları için paha biçilmez işler ortaya koyarak ileride daha kapsamlı olarak incelenmesi gereken önemli bir proje gerçekleştirmiş oluyor. Not: Bu metin Dokuz Eylül Üniversitesi'nde bildiri olarak sunulmuştur.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Sanatçı, 1970 yılında İstanbul'da doğdu. Sanata olan ilgisi daha çocukken onu resme ve plastik sanatlara yöneltti. Marmara Üniversitesi İşletme fakültesini bitirdi ve işletme eğitimine Amerika'da devam etti. 1995 1999 yılları arasında bir işletmecinin Sanata en çok yaklaşabileceği alan olan Reklamcılığı seçti ve dört yıla yakın bu alanda çalıştı. 2002 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Heykel Bölümünü kazanarak pek çok eseri ile çeşitli sergi ve yarışmalara katıldı. Heykel bölümünü ikincilikle bitirdi. Sihirli Ellerde çocuklar ve yetişkinlerle sanatın ve yaratıcılığın sonsuzluğunu keşfetti. Yeşilyurt Spor Kulübü Yaz Okullarında yüzlerce 5-10 yaş gurubu çocuğa yaratıcılıklarını geliştirecek atölye çalışmaları yaptırdı ve Sanat Eğitmenliği yaptı. Esra Vardar Argun evli ve iki çocuk sahibidir. Çamuru elime alıp yoğurmaya başladığımda içimi büyük bir heyecan kaplar. Aslında bazen kafamda tasarladığım ve eskizini kağıda çizdiğim bir form önümde dururken, bir anda çamurun içinde bir heykelin görüntüsü beliriverir. Çamur adeta bana nasıl bir heykel yapmam gerektiğini fısıldar gibidir. Bazen sadece elime çamuru alır ve yoğurmaya başlarım.


Faruk Cimok bu son dönem çalışmalarıyla, günlük yaşamdan kesitleri, evrensel sanat imgesine dönüştürerek döneminin en güzel örneklerini çok figürlü, çok boyutlu çalışmaları ile sanatseverleri buluşturuyor. Sanatçı için bu kenti resmetmek aynı zamanda yaşadığı ana, mekana, çağa tanıklık etmek, yıllar sonrasına hatırlanacak görüntüler bırakmak anlamına da geliyor. Kompozisyonlarında olabildiğince doğal algılamalara ve gerçek görüntülere yer veriyor. Nesnel bir biçimde algılanıp ortaya koyulan bu görsel gerçeklik, Cimok'un resimlerinde yerini şiirsel bir anlatıma bırakır. Daha önceki çalışmalarında modern kent yaşamına ve onun getirdiği yabancılaşmaya karşı belirlediği hicivsel tavır burada yerini daha çok anlatımcılığa ve belli oranda objektif bakış açısına bırakıyor. Yaşadığı zamana sadık kalarak, çevresinde gelişen günlük hayattan yaşam kesitlerini, keskin bir gözlem gücü ve nostaljik bir hava ile tuvaline aktaran Sanatçı'nın resimlerindeki strüktürel doku, pentür dili ve boya kullanım tekniğinde bu nostaljik havayı destekler niteliktedir. Cimok'un yapıtlarında teknik duyarlılık, evrensel ölçüt ve kurallar ağır basar. Malzemeye dayalı kendine özgü yöntemler kullanarak özel bir teknik geliştiren sanatçı eserlerinde empresyonist renk ışık anlayışı ile klasik bir çizim ustalığını birleştirmiştir. Resme olduğu kadar çizime, kompozisyona, ton ve renklere biçimlerin sağlamlığına ve kalıcılığına özen göstermiştir. Kırmızılar ve sarılar içinde patlayan renkler resmin genel özelliklerini oluşturur. Desenin resmin gerçek temeli olduğunu savunan sanatçının resimlerinde altyapı, resminin değerini önemli kılan en belirgin özelliklerden biridir. Kompozisyonlarında resmettiği tarihi eser ve yapıtlarını yaşamdan soyutlayarak yorumlamanın olanağı olmadığına inanan sanatçı, bu mekanları insan-mekan ilişkisi içersinde tuvaline aktarır. Ona göre aksi takdirde hayatın içinden yaşayan resimler olmaz, resim kuru ve durağanlıktan öteye gidemez. Şimdiye değin sergilediği resimlerde insanın hiçbir koşulda çevresinden, doğadan ve bütün bunların oluşturduğu yaşam bütünlüğünden soyutlanamayan bir varlık olduğunu vurgulayan Cimok'un yapıtlarında sanatsal ve toplumsal gerçek iç içe kaynaşmıştır. Resimlerinde toplumsal ve humoristik bir anlatım hakimdir. Figür tiplemelerinde karakterlerini, yapıtları işe uygun bedensel bir hareket, mizaç ve bakış doğrultusunda şekillendiren sanatçı, yüksek gözlem gücü ile yaşamı an ve an gözlemleyerek o ana denk gelen insan-mekan ilişkilerini can alıcı nüanslarla tuvaline aktarmaktadır. Sanatçının yaşamını anlamlı kılan kesitler, resimlerdeki bu ayrıntılarda gizlidir. Çünkü gerçek bir sanatçı yapıtına her zaman yaşadığı dönemi aynı zamanda da ruhunu koyar. Resimlerindeki figürler karakterin, oranların, volüm ve planların derinlik, uzaklık gibi kavramların gölge ışıkla doğru olarak verilmesini öngören sağlam plastik değerleri içermektedir. Belgesel nitelikli, tarihi mekanlardan çalıştığı kompozisyonlarda resmin iç öğelerini tesadüfle değil bilinçle kurgulayarak sağlam bir estetik anlayışa sahip olmuştur. Figürlü bir anlatımla gündelik gerçekleri, yaşama dair öyküleri daha doğrusu yaşamın kendisini yüksek gözlem gücü ile tuvaline yansıtan sanatçının resimlerinin ana teması her an her yerde karşılaşabileceğimiz insan temeli üzerine oturmakta ve onların anlık tepkilerinin üstüne kurgulayıp resimsel bir dile dönüştürmektedir. Resimlerindeki bu öyküsel anlatım sanatçının zengin iç dünyasının bir yansıması olarak karşımıza çıkar. Gerçek hayatın içinde akıp giden an'ları betimleyen sanatçının resimlerinde, hayatın tüm renklerini ve izlerini bütün netliği ile görmek mümkündür. Belgesel nitelikli gerçekçi kent görünümleri, günlük yaşam sahnelerini konu alan bol figürlü kompozisyonlarda güçlü bir desen anlayışı ve mekan düzenlemesi egemendir. Yaptığı resimler onun gözlem yeteneğini sergilemekle birlikte belgesel niteliklerinden çok pitoresk özellikler taşır. Cimok İstanbul'un çeşitli semtlerinden çalıştığı kalabalık, bol figürlü kompozisyonlarında ekonomik sosyal ve kültürel hareketliliği bütün açıklığıyla pentürel bir dille belgelemeyi amaç edinmiştir. Resimlerinde insansız bir açı görmemiz mümkün değildir. Sanat yaşamının başından beri günlük hayattan sahneleri figüratif anlayışa sadık kalarak betimlemektedir. Semt kompozisyonlarında bir araya gelip sohbet eden, yollarda yürüyen insanlar, bilinen tarihi mekanların bahçelerinde, camii avlularındaki güvercinler resimlerindeki temel öğelerdir. Yaşadığımız dönemlere göre güncel yaşamda geçirdiğimiz evreleri O'nun resimlerinde bütün gerçekliğiyle takip edebiliriz. Resimlerindeki hikaye, gücünün kuvvetini buradan almaktadır. İçinde yaşadığı çevreye ilişkin gözlem birikimleriyle kentsel yaşam biçimlerine tanıklık eden resimleri son yıllarda gelişen figüratif resmimize ulusal kimlik, dinamik ve güvenli bir üslup kazandırmıştır. Modern yaşamın ruhunu yakalayan ender sanatçılardan biridir. O kalabalıkları resmetmeyi sever, kalabalıklarda o'nun resimlerini seyretmeyi. Bu yüzden sanat dünyasında sarsılmaz, sağlam ve ayrıcalıklı özel bir yere sahiptir.


Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı tarafından geleneksel olarak gerçekleştirilen Dyo Resim Yarışması'nın 36'ncısı tamamlandı. 4'ü pentür, 2'si özgün baskı dalında ödüle değer bulunan eserler için, Cemal Reşit Rey Kongre Merkezi'nde ödül töreni yapıldı. 992 sanatçının 1.574 eserle rekor bir katılım gösterdiği yarışmada, 67 eser ise sergilenmeye değer bulundu. Ödül kazanan ve sergilenmeye değer bulunan eserler, İstanbul, Ankara, İzmir, Eskişehir, Adana, Şanlıurfa ve Samsun'da sergilenecek.


! f 2015 için son iki hafta! 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'ne başvurular için son iki hafta! Türkiye sinemasındaki yeni bakışları keşfetmesiyle tanınan festival, 12 Şubat 1 Mart 2015 tarihleri arasında gerçekleştirilecek. 12-22 Şubat 2015 tarihlerinde İstanbul'da, 26 Şubat-1 Mart 2015 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleştirilecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'ne film başvuruları devam ediyor. 2014-2015 yapımı kurmaca uzun, belgesel ve kısa filmlerin kabul edileceği festival için son başvuru tarihi 28 Kasım Cuma. Yapılacak değerlendirme sonucu belgesel ve kurmaca uzun filmler, ! f İstanbul'un Türkiye'den ve/ya Türkiye hakkında, yeni, bakışları değiştirebilecek filmleri bir araya getirdiği Ev bölümünde gösterilecek. Başvuran filmler arasından bir film ise, festivalin yarışmalı bölümü Keş! fte yarışacak. ! f İstanbul'un ilk kez 2008'de başlattığı ve dünyadan ve Türkiye'den genç yetenekleri keşfettiği yarışmasında yılın en ilham verici yönetmeni seçiliyor ve filmin yönetmeni 15.000 dolar para ödülünün sahibi oluyor. Festivalin geçen yıl başlayan yeni yarışmalı bölümü Aşk & Başka Bi' Dünya ise, aktivist temalı filmleri ağırlayacak ve başvuru yapan kurmaca ya da belgesel filmlerden biri de bu bölümde Türkiye adına yarışacak. Bu yarışmanın birincisini bekleyen ödül ise 10.000 dolar olacak. ! f İstanbul'un vazgeçilmez bölümü Türkiye'den Kısalar geçen yıl olduğu gibi, yönetmen ve yapımcıların yanı sıra kısa film izleyicilerinin önerileriyle hazırlanıyor. Türkiye'den Kısalara yapılacak öneriler için tür, konu, teknik ve süre gibi kısıtlamalar aranmıyor; Türkiyeli yönetmenlerin hareketli görüntüyle ürettikleri 2014 yapımı 'her şey' öneri olarak sunulabiliyor. Bu öneriler arasından! f İstanbul'un tematik seçkiler halinde derleyerek programlayacağı Türkiye'den Kısalar seçkisi İstanbul, Ankara ve İzmir'de çeşitli festival sinemaları ve mekanlarında ücretsiz olarak! f izleyicilerine sunulacak. 12-22 Şubat tarihlerinde İstanbul'da yapılacak gösterimlerde izleyicinin seçeceği bir kısanın yönetmeni de, uluslararası bir festivale izleyici olarak katılmaya hak kazanacak. 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'ne katılmak isteyen Türkiye yapımı filmler için son başvuru tarihi 28 Kasım 2014. Festival'e başvuru ve kısalar öneri formuna festivalin web sitesi www. ifistanbul. com'dan ulaşabilirsiniz.


1970'ler ile 80'lerin başlarında Türkiye kültür ve sanat ortamında belirleyici bir konuma sahip olan ve zamanının ötesinde bir üretim yapan İsmail Saray'ın yaşamı ve pratiği üzerine bugüne dek detaylı bir çalışma yapılmamıştı. Bu konuda son iki yıldır kapsamlı bir araştırma yürüten SALT, sanatçının pratiği ve dönemini inceleyerek Türkiye sanat tarihi belleğine kazandırmayı amaçlıyor. Uzun vadeli tasarlanan proje, Saray'ın tüm arşivinin toplanıp koruma altına alınması ve sanatçı arkadaşlarının sakladığı işlerinin gün yüzüne çıkarılmasıyla başladı. Gelecekteki araştırmalara da yardımcı olabilecek bir sözlü tarih çalışması bağlamında, Saray'ın birlikte üretim yaptığı kişilerin yanı sıra, arkadaşları ve öğrencileriyle söyleşiler gerçekleştirildi. Tamamı dijitalleştirilen arşiv SALT Araştırma'da erişime açıldı. Araştırmanın ilk aşaması, 13 Eylül-2 Kasım 2014'te SALT Galata'da gerçekleştirilen İngiltere'den Sevgilerle, İsmail Saray sergisiyle görselleştirilerek sunuldu. SALT Ulus için yeniden ele alınan sergi, Saray'ın 70'lerden itibaren ürettiği işlerin yanı sıra arşivinden seçilmiş video ve dokümanlar ile 1972-1979 yıllarında ürettiği sanatçı kitaplarını bir araya getiriyor. Sergi, adını, sanatçının Atatürk Kültür Merkezi'nde düzenlenen 8 Sanatçı 8 İş: B sergisindeki (1990-1991) enstalasyonundan alıyor; Saray'ın uzaktan sanatsal üretimi ve serginin çıkış noktasını oluşturan arşiv malzemesinin, özellikle de yazışmalarının altını çiziyor. SALT Ulus'un giriş katında izleyiciyi, sanatçının İngiltere'deki öğrencilik döneminde gerçekleştirdiği isimsiz bir yerleştirmesinin yeniden kurulumu (1970/2014) ile otoportrelerinden oluşan ve bu sergi için yeniden basılan Envoy adlı işi (1972/2014) karşılıyor. Bu bölümü, sanatçı kitapları, Londra'daki öğrencilik yıllarından taslaklar, 10. Paris Bienali (1977) ile ilgili yazışmalar, Sanat Tanımı Topluluğu tarafından İstanbul'da düzenlenen Sanat Olarak Betik sergisiyle (1980) ilgili dokümanlar takip ediyor. 1980'de Londra'ya yerleşen Saray, Türkiye'de Toplu Sergi (1987 ve 1988), Öncü Türk Sanatından Bir Kesit (1987 ve 1988) ve A, B, C, D (1989'dan 1993'e) gibi sergilere uzaktan katılmayı sürdürdü. İşleri, detaylı tarifler aracılığıyla sanatçı arkadaşları ve sergi düzenleyicileri tarafından üretildi. Saray'ın Toplu Sergi'ler için taslaklarını sanatçı Cengiz Çekil'e yolladığı Somutlaşmış Kurguların Doymazlığı (1987) ve Savunma'nın (1988) yanı sıra, 10 Sanatçı 10 İş: A sergisindeki (1989) Satılmış Topraklar (1989) ve 1980'lerden orijinal işleriyle beraber gösterilen videolar SALT Ulus'un üst katında yer alıyor. Sergide ayrıca, Saray'ın sanatsal pratiğinde önemli yer tutan savaş karşıtı temalı üç işi; Royal College of Art'taki öğrencilik döneminden 1971 tarihli Electric Blanket, 1994 tarihli Under Democracy ve From Floor to Sky sergisi (Londra, 2010) için aynı yıl ürettiği Brand New sunuluyor. Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü'nden mezun olan İsmail Saray, 1968'de almaya hak kazandığı devlet bursuyla öğrenimine Londra'da devam etti. 1969-1970 yıllarında Saint Martin's School of Art'ta heykel dalında lisansüstü sertifika programını tamamlayan Saray, 1973'te Royal College of Art'tan aynı dalda yüksek lisans derecesini aldı. Türkiye'ye döndüğünde zorunlu hizmet görevini yerine getirmek üzere Samsun'a atandı; buradan İstanbul'daki sergilerin yanı sıra, 1977 Paris Bienali'nin de aralarında bulunduğu yurt dışı sergilerine iş gönderdi. Saray, Samsun'da yaşadığı süre zarfında sanat eğitimini iyileştirmek üzere çalışmalar yürüttü. Samsun Eğitim Enstitüsü'nde sanat kitaplarına odaklı bir kütüphane kurulması için uğraş verdi. Yerel yöneticileri kütüphane için bir bütçe oluşturmaya ikna etti ve kütüphaneyi uluslararası sanat dergilerine abone yaptı; İstanbul seyahatlerinden burası için topladığı kitaplarla döndü. Saray, 1960'ların sonunda Türkiye'deki sanat öğrenciliği dönemini hoşgörülü bir ortamda geçirmiş ve eğitimi için yeterli devlet desteğinden faydalanmıştı. Ancak, İngiltere'den döndükten sonra sanatsal pratiğinin odağı, 1980 Eylül'ünde gerçekleşecek askeri darbeden hemen önceki yıllarda ülkenin akademik ve sanatsal ortamlarında artan muhafazakarlık ve siyasi tedirginliğe tepkiye yöneldi; bu yaklaşım kariyeri boyunca devam etti. Bürokratik engellerin de kışkırtmasıyla Türkiye'deki üretimi giderek muhalif bir nitelik kazandı; sanatçının eleştirelliği, dönemin kurumsal ve toplumsal meseleleri tarafından belirlendiği kadar, bunlara karşı bir başkaldırı biçimini de alıyordu. Kavramsal sanata sıkı sıkıya bağlı bir pratikten siyasi anlamla yüklü bir pratiğe doğru bu dönüşüm, Türkiye Cumhuriyeti'nin 1970'lerin ortasında kendi içine kapanan devletçi politikalarının belirlediği sanat sisteminin çeperlerinde üretim yapan bir sanatçının durumunu simgeliyor. Bir eğitim enstitüsü mezunu, yani Güzel Sanatlar Akademisi'nin hakim olduğu, İstanbul merkezli sanat dünyasına yabancı; uzak bir şehirde mecburi hizmetini yapan bir sanatçı olarak Saray, konumunun hem tanınma hem de işlerini sergileme fırsatları açısından sınırlandığının farkındaydı. Samsun'a ilk gittiği dönemde Devlet Resim ve Heykel Sergisi'ne katılan sanatçılara anonim olarak gönderdiği Leonardo da Vinci adlı esrarengiz sanatçı kitabı, Saray'ın sınırları zorlayan yaratıcı yaklaşımını gösterir. Saray, 1976'da Antalya Festivali veya 1979'da İstanbul'da düzenlenen 2. Yeni Eğilimler Sergisi'ndeki gibi, sanat dünyasına yönelik sınırlı girişimlerinde katılımını duyurmaktan feragat eder; zira devlet memuru olarak çalışan sanatçıların, zorlu izin prosedürlerinden geçmeksizin görev alanlarını terk etmesi ve harici bir işle uğraşması keyfiyete göre izne tabidir. Başka bir eğitim kurumuna tayin talebi süresiz olarak ertelenince 1980'de Türkiye'den ayrılan Saray, o tarihten bu yana Londra'da yaşıyor. Londra'da, eşi ve hayat boyunca birlikte çalıştığı Jenni Boswell-Jones ile AND Journal of Art and Art Education adlı dergiyi kurup 10 yıl süreyle yayımlayan Saray, aynı zamanda sanatsal pratiğini ve politik aktivizmini devam ettirdi. Söz konusu dönemde ayrıca, son derece eleştirel iki antimilitarist enstalasyon üreterek Groupe Turc ile 1982 ve 1983'te Paris'te Jeune Peinture sergilerine katıldı. 1980'ler ve 1990'ların başı boyunca Türkiye'deki sergilere uzaktan katılmayı sürdürdü. İşleri, dördüncü ve beşinci Öncü Türk Sanatından Bir Kesit (1987 ve 1988); Toplu Sergi (1987 ve 1988); A, B, C, D (1989'dan 1993'e) gibi çığır açan sergiler ile 1990'da Büyük Sergi 2'de gösterildi. Bu işler, Saray'ın hazırladığı ayrıntılı tanımlar doğrultusunda, sanatçı arkadaşları ve sergi düzenleyicileri tarafından gerçekleştirilmekteydi. 1990'ların başında Saray'ın Türkiye sanat çevresiyle bağları zayıfladı; 1988'de sanatçıdan 2. İstanbul Bienali için bir iş önerisi istendi, ancak geliştirdiği öneriye bir yanıt alamadı. 1980'deki ani ayrılışından sonra ilk kez 1992'de, Sanat, Texnh sergisine katılmak üzere İstanbul'a geldi. Aynı yıl, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nden Açık Alanlara Üç Boyutlu Çağdaş Sanat Yapıtları Yerleştirme Etkinliği için davet almasına rağmen sunduğu öneri gene yanıtsız kaldı. 1993'teki 10 Sanatçı 10 İş: D Sergisi, Türkiye'de yeni iş ürettiği son sergi oldu. Saray, 1994'ten bu yana aktivizme, özellikle de sanatçı haklarına yönelik kampanyalar yürütmeye ağırlık vermektedir.


Gelibolu Memorial Ltd. Şirketi merkezi Sidney Avustralya'da bulunan Gallipoli Memorial Kulübüne bağlı olup Çanakkale'de tescil edilmiştir. Gelibolu Memorial Şirketi bu inançla uyumlu olarak 1915 Çanakkale Savaşı anısına 2008 Çanakkale Resim Yarışmasını düzenlemektedir. Benzer bir Yarışma 2008 Nisan ayında Sidney, Avustralya'da sonuçlanmıştır. Çanakkale Resim Yarışmasının sonuçları 11 Nisan 2015 tarihinde açıklanacaktır. Yarışma 18 yaş ve üstü Türk vatandaşlarına ve Türkiye'de mukim Avustralya ve Yeni Zelandalılar'a açıktır. Konu: Çanakkale Savaşı kahramanlarının şahsında gerçekleşen ve sürekli barış ve evrensel özgürlüğün temeli olarak tüm insanlığa miras bırakılan sadakat, saygı, vatan sevgisi, cesaret ve arkadaşlık değerleri. - Yarışma Türk vatandaşlarına ve Türkiye Cumhuriyetinde mukim Avustralya ve Yeni Zelanda vatandaşlarına açıktır. - Tüm katılımcılar 18 yaşın üstünde olmalıdır. Yarışmaya katılan eserlerin daha önce başka bir yarışmaya katılmamış olması ve aşağıda belirtilen katılım standartlarına uygun olması gereklidir. - Yarışmaya katılacak eserlerin Yarışmaya gönderilmesinden önce önkayit yaptırılması gerekmektedir. Önkayit formları yayınlanmıştır. - Yarışmaya katılacak eser, kayıt formunda belirtilecek olan adrese tüm masrafları katılımcıya ait olmak üzere 18 Mart 2015'dan önce gönderilmelidir. Son katılım tarihi 18 Mart 2015'dir. - Yarışmaya katılan eserlerin değerlendirilmesi Çanakkale Resim Yarışması Organizasyon Komitesi tarafından belirlenecek beş kişilik bir jüri tarafından yapılacaktır. - Jürinin kararları kesin olup kararlarla ilgili herhangi bir itiraz değerlendirmeye alınmayacaktır. - Birincilik Ödülünü kazanan eser Avustralya Gallipoli Memorial Kulübü Müze Fonuna ait olacak ve sergilenmek üzere Avustralya'ya gönderilebilecektir. - Finale kalan eserler Çanakkale, İstanbul ve Ankara'da sergilenebilecektir. - Yarışmayı düzenleyenler tarafından gönderilen eserler ile ilgili olarak her türlü özen ve dikkat gösterilecektir. Ancak kayıp veya zarar hallerinde düzenleyenler, Şirket veya Kulüp herhangi bir sorumluluk kabul etmeyecektir - Sergilenmek üzere seçilmeyen eserler, tüm masrafları eser sahibine ait olmak üzere, en kısa sürede tarafımızca seçilen herhangi bir kargo şirketi aracılığı ile geri gönderilecektir. - Sergilenmek üzere seçilen eserler Çanakkale, İstanbul ve Ankara'daki sergileme faaliyetlerinin tamamlanmasından sonra iade edilecektir. - Eserlerin tüm geri gönderme masrafları eser sahibine aittir. - Yarışmaya katılanlar tüm Yarışma koşullarını kabul etmiş sayılırlar. - Valilik, Büyükelçilik ve Rektörlük Ödüllerini kazananlar da dahil olmak üzere tüm eserler aşağıdaki Yarışma konusuna uygun olarak üretilmiş olmalıdır: Çanakkale Savaşı kahramanlarının şahsında gerçekleşen ve sürekli barış ve evrensel özgürlüğün temeli olarak tüm insanlığa miras bırakılan sadakat, saygı, vatan sevgisi, cesaret ve arkadaşlık kavramları. - Birincilik Ödülü Jüri tarafından ödül konusunu sanatsal olarak en başarılı biçimde işleyen esere verilecektir. - Valilik Ödülü Jüri tarafından Mustafa Kemal Atatürk'ün 1915 yılında Türk topraklarında hayatını kaybeden Anzak askerlerinin analarına hitaben söylediği sözleri sanatsal olarak en iyi işleyen esere verilecektir. - Büyükelçilik Ödülü Jüri tarafından Barış temasını en iyi işleyen esere verilecektir. - Rektörlük Ödülü sadece üniversite öğrencilerine açık olup, Jüri tarafından birincilik ödülüne uygulanan koşullar ile aynı biçimde konuyu en iyi işleyen esere verilecektir. - Tüm katılımcılar Yarışmaya yağlı boya veya akrilik ile üretilmiş sadece bir orijinal eser ile katılabilirler. - Yarışmaya katılan eserlerin boyutları 120cm x 120 cm den fazla ve 40 cm x 40 cm den küçük olmamalıdır. - Tüm eserler çerçevesiz ve asılmaya hazır olmalıdır. - Belirtilen koşullara uygun olmayan eserler değerlenmeye alınmayacaktır. 12.000 TL Eser Gallipoli Memorial Kulübü Müze Fonuna ait olacaktır. (2000 TL) Eser Gallipoli Memorial Kulübü Müze Fonuna ait olacaktır. Tüm eserler beş üyeli bir jüri tarafından değerlendirilecektir. Gelibolu Memorial Ltd. Şti.'nin ilkesi, 1915 Çanakkale Savaşları'nda savaşan kahramanların tüm insanlığa miras bıraktığı, evrensel barış ve özgürlügün temellerini oluşturan vatan sevgisi, cesaret, sadakat, saygı ve kardeşlik duygularının yaşatılması için toplumda herkese düşen bir sorumluluk ve minnet borcu bulunduğu inancıdır. Gelibolu Memorial Ltd. Şti'in faaliyet alanı öncelikle Gelibolu ve Çanakkale olmak üzere Türkiye ve Avustralya arasında kültürel bağları geliştirmek ve diğer alanlarda ilişkiler kurmaktır.


- Resim Sanatına olan ilgiyi arttırmak, - Sanatsal faaliyetlere katılımları sağlamak, - Bireyleri yaşamlarının bir bölümünü bu tür faaliyetlere ayırmaları konusunda teşvik etmek, - Sanat eğitimi alan veya almayan tüm genç sanatçı adaylarını desteklemek, - Resim Sanatına genç yetenekleri kazandırmak ve desteklemek, - Yarışma sayesinde ortaya çıkan eserleri toplumumuza sunmak, - Doğa, tarih ve çevre konularında toplumsal bilinç oluşturmaktır. - Duyuru - Başvuru başlama tarihi: 10 MART 2015 Son başvuru tarihi: 10 NİSAN 2015 - Ön Değerlendirme Sonuçlarının Açıklanması : 25 Nisan 2015 - Jüri Değerlendirmesi: 20 NİSAN 2015 -30 NİSAN 2015 - Yarışma Sonuçlarının İlanı : 30 Nisan 2015 - Ödül Töreni ve Sergi Açılışı: 11 -12 Mayıs 2015 Yarışma jürisini; Sivil toplum temsilcileri, tanınmış sanatçılar ve Görsel Sanatlar alanından akademisyenler oluşturmaktadır. 1. Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan 16-30 yaşları arası herkese açıktır. 2. Katılımcılar yarışmaya daha önce herhangi bir yarışmada ödül almamış ve sergilenmemiş bir(1) özgün eserle katılabilirler. 3. Yarışmaya katılacak yapıtlarda konuya uygunluk aranacaktır. Eserlerin tekniğinde katılımcılar serbesttir. Gönderilecek eserlerin kısa kenarı 70 cm' den az, uzun kenarı 150 cm' den fazla olmamalıdır. 4. Yarışmaya gönderilecek eserlerin kargo bedelleri katılımcılara aittir. Son başvuru tarihinden sonra adrese ulaşan eserler değerlendirmeye alınmayacaktır. Eserlerin posta veya kargo ile gönderimi sırasında oluşacak hasarlardan Karabük Üniversitesi sorumlu değildir. Sergi bitimi tarihinden sonra katılımcıların yapıtları tüm masrafları kendilerine ait olacak şekilde adreslerine kargo ile gönderilecektir. Bu sürecin sonunda oluşacak her türlü yasal durum katılımcıların sorumluluğundadır. a) Eserin yüksek çözünürlükte (300dpi) çekilmiş dijital fotoğrafı. 6. Yukarda belirtilen belgelerin yüklü olduğu CD ve ayrıca başvuru formunun imzalanmış bir nüshası kapalı zarf içinde eser ile birlikte gönderilmeli veya teslim edilmelidir. Zarf üzerine katılımcının belirleyeceği en az beş karakterden oluşan bir rumuz yazılmalıdır. Ayrıca katılımcı, zarf üzerine yazdığı rumuzu eserin arka yüzeyine yapıştıracağı şartname ekinde bulunan form'a da (Ek 2/Form 2) yazarak göndermelidir. Zarf üzerinde sadece rumuz, eserin arkasına yapıştırılan formda ise sadece rumuz ve eserin istenilen özelliklerinin yazılı olmasına dikkat edilmelidir. Gönderilecek olan kapalı zarf ve eser üzerinde katılımcının kimliğini ortaya çıkaran isim, imza vb. işaterler olduğu takdirde bu eserler ön değerlendirmede yarışma dışı bırakılacaktır. 7. Yarışmaya uygunluk yönüyle değerlendirilen ve uygunluk şartlarını sağlamayan eserler ön değerlendirmede yarışma dışı bırakılacaktır. Eserlerin sergileme koşullarına uygunluğu katılımcılara aittir. 8. Değerlendirmeyi geçen katılımcıların isimleri yarışma internet adresi olan www. karabuk. edu. tr/yarisma2015 üzerinden açıklanacak ve katılımcılara e-posta adresleri üzerinden sonuçlar bildirilecektir. 9. Başarı ve mansiyon ödülü alan eserler dışında jüri üyeleri tarafından belirlenecek olan eserler sergilemeye hak kazanacaktır. 10. Yarışmada ödül alan eserlerin tüm kullanım hakları Karabük Üniversitesi'ne aittir. Karabük Üniversitesi, 5846 Sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun ilgili maddelerinde belirtilen şekilde yarışmada ödül alan eserlerin; işleme, çoğaltma, yayma, temsil, işaret, ses veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakkının yanı sıra sergilemek ve ödül alan eserlerin başka kamu kurumlarına devretmek üzere herhangi bir bedel ödemeksizin sahip olacaktır. 11. Yarışmaya katılan tüm katılımcılar yukarıda belirtilen şartları kabul etmiş sayılır.


Sanat dünyamızda çöküntülere sarılarak kurtulacağımızı sanmamızı isteyen yoz kafalar ve çıkarcı karga örneği bezirganlar nedeniyle burnumuz pislikten çıkmıyor. Önemli olan sanat değil anlamında düşünülerek sanat adına çıkarlar önde gidiyor. Çağdaşlığın hakkını veremeyince saçma sapan yöntemler geliştirilerek yaygınlaştırılmaya çalışılıyor. Yetenek yerine yeteneksizlerin at koşturduğu sanat dünyamızda zırvalıkların savunuculuğunu da bu yeteneksizler üstleniyor. Bunlar arasında sanatçı olmayıp sanatçı diye gezen kokuşmuşlar, şişirilmiş balonlar da var. Böyle başa böyle tarak, sözüne uygun eleştirmen diye sanattan anlamayan madrabazlar türetiliyor. Yapamadıysak dışarıdan alırız ve Türkiye'de ilk kez yapılıyor... diyerek güzelce yuttururuz, deyip sanat piyasası yaratmaya kalkanlar dolduruyor her tarafı. Daha önce yıllardır yapılanı yapıp da büyük usta diye geçinenlerin sayısı az değil. Kötüyle özleşmiş örnekler oluşturmuşlar. Bunlara şunu demek gerekiyor: Ya siz sayı saymasını bilmiyorsunuz ya da yüz sopa yemediniz... Gerçeğe bakılırsa her ikisinden de haberleri var ve bilerek yapıyorlar. Ne sanatı biliyorlar ne de yaptıklarının sanat adına verdiği zararın büyüklüğünü... Sanatla ilgilerinin olmadığını da bal gibi bilincindeler. Saçmalığı bilerek yaptıklarını kanıtlayacak söz ve edimlerine de tanık oluyoruz. Yapılandan haberleri yok kesinlikle denemez. Türkiye'nin geçmişindeki dönemlerde sanata tümüyle yabancı bir ülke olduğunu biliyoruz. Bundan yararlanarak Türkiye'ye sanatta yenilik diye Avrupa'da daha önce yapılmışları getirdiler. Türkiye'de bunlar yok ve bunlar bizim sanatımızı ilerletecek çalışmalar... diyerek bir süre öykünmeciliği geçerli kılma uğraşı verilirken yeteneksizliklerini de gizleme olanağı elde ettiler. Yıllarca da öğreticilik yaparak yozluğun perçinlenmesini sağladılar. Böylece sanatın yalancı pehlivanları ülkenin böğrüne yerleşti. Dünya sanatının hızına bakıldığında bizim bunun çok gerisinde kaldığımız görülüyor. Nedeni de çok açık ve belli. Yalancı pehlivanlardan yakasını kurtaramadığı için ülke insanlarının gerçek sanatı anlamaları da pek sağlıklı bir biçimde sağlanamadı. Sanattan anlamayan bir toplum ve ülke konumunda kaldık. Sanat eğitimi veren üniversite sayısı arttıkça niteliksizliği ve ülkedeki sanatı sorgulayanların da sayısı artmaya başladı. Yetersiz eğitim nedeniyle bu sorgulama bir yere dek zorlayabilse de piyasanın sanat kalpazanları bildiklerini okumayı sürdürdüler. Çünkü sanat piyasası diye ellerinde tuttukları yapay yapılanma egemenliğini sürdürebilecek gücü koruyabiliyor. Gerçek sanattan çok kendilerine para getirecek, çıkarlarına uygun kişi ve çalışmaları öne sürmek onlara daha kolay geliyor. Kolay yoldan kazanmayı yeğliyorlar. Sanat düzeyi düşük olan topluma, düzeyi düşük çalışmaları sanat diye yutturmaları da zor olmuyor. Bir de bizim boş çerçeve serüvenimiz var. Avrupa ve Amerika'da boş çerçeve epeyce değişik anlayışlara bağlı olarak kullanıldı. En az 25 yıldır biliniyor. Kimi sanatçılar yeni düzenlemelerle yeni sunumlar yapmaya çalıştı. Bizden biri hiçbir yenilik ve daha önceki anlayışlara hiçbir katkı sağlamadan Türkiye'de ilk kez... diyerek öne fırladı. Kendini eleştirenleri zavallı diye niteledi. Geçmişi de alıntılarla dolu olduğu için kendisini Amerika'yı ilk kendisi bulmuş biri gibi gösterme yürekliliğini cesaret ediyor. Onu yapacağına özgün sanat yapabilme yürekliliğini gösterse daha iyi olmaz mı? Koyunun bulunduğu yerde Abdurrahman Çelebi olmak daha kolay oluyor. Uçağın ne olduğunu bilmeyenlere kendini uçuyor diye gösteren din yobaz ve madrabazlarından ayrılan yanı ne? Ülkemiz sanattan anlamıyor; vur abalıya! Biri kalkıyor boş çerçeveyle gürültü koparmaya çalışıyor. Bunun olay yaratacağını biliyordum. diyerek de övünüyor. Boş çerçevenin çeşitli biçimde sunumlarının yapıldığını anlattığınızda özür dileyeceğine kendi zavallılığını karşısındaki haklı olana yamamaya kalkıyor. Çünkü yaşam boyunca sanatta bir türlü özgünleşmeyi başaramayıp en çok da yeni vahşilere öykünerek Türkiye'de yer edinmeye çalışması, kendine arabesk şarkıcılar gibi çok sayıda taraftar toplamaya çalışıp sanatta güçlü olduğunu yutturmaya çalışmış olması ülkede sanat adına üzücü sonuçlar yaratıyor... Yaptığı yanlışları hiç yüzü kızarmadan da savunması oldukça ilginç bir ruh yapısını da yansıtıyor. Üniversitelerin içler acısı Güzel Sanatlar Fakülteleri de yetersizlik nedeniyle ne yaptığını, ne yapacağını bilmiyor. Ülkenin içinde bulunduğu sanat yozluğunun dümen suyunda gidiyor. Hem kendileri, hem öğrenciler resimden para kazanmak için ne gibi aldatmacalara başvuracaklarıyla yoruyorlar, kafalarını. Yıllar geçip sorgulamalar arttıkça belli bir zorlanma başlıyor. Sanatın gerçeğini anlayanların sayısında artma oldukça sorgulamalara karşı koymak gerekiyor ki kazanç atlarını boş buldukları bu alanda koşturabilsinler. Kendilerine göre yöntemler geliştiriyorlar. Son yıllarda bunlardan biri: Bu tür çalışma Türkiye'de ilk kez yapılıyor... Batı ülkelerinden aşırma işlere böyle bir savunma oluşturuyorlar. Başkaları daha önce yapmış olabilir ama bizde ilk kez yapılıyor. Başka ülkeler bizi ilgilendirmez. Biz kendi ülkemize bakarız... sözleriyle ülkeyi sanatta diğer ülkelerden ve evrensellikten ayrı ahmakça bir yere oturtmanın yalancı kahramanlığını öne çıkarıyorlar. Gerçekten ülkenin sanattaki yüz karası olan bu durum insanlık açısından onarımı çok güç bir düzeysizliği ortaya koyuyor. Ne bir duyarlılık ne bir duygu var içinde. Sanatsa hiç yok. Daha önce bir sanatçının yaptığı bir yapıtın benzerinin yapılmasının, tıpkısının başkası tarafından yapılarak ortaya konulmasının ve öykünmeciliğin sanat adına hiçbir değeri ve önemi yoktur. Bir başkasının anasından emdiği süt burnundan gelircesine bin bir emekle ortaya koyduğu bir yapıtın bir başkasınca da yinelenmesi dolandırıcılığa, hırsızlığa ve utanmazlığa girer. Başkasının yaptığının bir benzeri yok diye onun benzerlerini yaparak kendi ülkesinde bu tür çalışmanın ilk kez yer aldığını öne sürmenin ne derece ucuz, kolay ve sanattan uzak bir aldatmaca olduğu yadsınamaz. Gelin görün ki kimse sanattan anlamıyor diye hiçbir değeri olmayan bir işi değerli gösterip yutturmaya kalkmak sorumsuzluğun ta kendisi. Bu anlayışla da para kazanmak insanlık dışı... Çünkü sanat insanın en üst düzeydeki değerlerinin güzelliğidir. Böylesi çirkin ve iğrenç, insanlık dışı bir dolandırıcılık değildir. Sanatta bir yapıtı ilk kez yapmış olmak geçerlidir. Bir başkasının tıpkısını ya da benzerini yapmak geçerli değildir. Bir başka yerde benzerlerini yaparak Burada ilk kez yapılıyor. demenin de geçerliliği yok. İlk kez sözcüğü kurtarmıyor; batırıyor. Sanatın özünde özgünlük ve yaratıcılık yatar. Hiçbir yaratıcılığı olmayan öykünmeciliğin sanatta yeri yoktur. Bir yapıt, her insanın bir başkasınınkine benzemeyen parmak izi gibidir. O çalışma, onu ilk yapanın özgünlüğüdür. Bir ülkede neden böylesi iğrençliklere başvurulur? Herkesin bildiği bir gerçek var; para için. Öykünmecilik de hiç emek vermeden kolayına kaçılarak daha kolay para kazanmayı öngörüyor. Sanatla ilgisi olmayan çalışmaları sanat diye paraya çevirmek de kolay olunca sanat dolandırıcılığıyla bir iş alanı ortaya çıkıyor. İnsanlar sanattan anlamadıkları için de hiçbir değeri olmayan çalışmalarla kazıklanmış oluyor.


Lidya medeniyetine ev sahipliği yapmış, marka kent olma noktasında sağlam adımlarla ilerleyen Salihli'miz de, sanata ve sanatçıya değer veren bir anlayışla yola çıkan belediyemiz sanatsal ve kültürel birçok etkinlik düzenlemiştir. Bu etkinliklere bir yenisini daha ekleyerek, 2015 yılında 100. Yılını yaşayacağımız, metrekareye 6000 merminin düştüğü, yaşlısından gencine fedakar insanlarımızın, ülkemiz için gözünü kırpmadan şehit düştüğü, Çanakkale Savaşının önemine dikkat çekmek, milli şuurun oluşmasına katkı sağlamak adına, Salihli Belediyesi olarak, ulusal düzeyde karma resim sergisi organize etmiş bulunmaktayız. Salihli Belediyesi tarafından düzenlenen sergiye katılmanızdan mutluluk duyacağız. - Sergiye ulusal düzeyde tüm sanatçılar başvurabileceklerdir. - Katılımcılar sergiye resim, grafik tasarım, seramik, heykel, fotoğraf vb. alanlarda en fazla 2 eser ile katılabilir. - Sergiye katılmak isteyen sanatçılar, word dosyasına kayıtlı Sergi Başvuru Formunda, önerdiği eserine ilişkin bilgilerin yanı sıra mesleki ve sanatsal geçmişini içeren en fazla 160 kelimelik bir özgeçmişini sergi Başvuru Formuna doldurarak 12 Aralık 2014 tarihine kadar canakkale100yil@gmail. com posta adresine göndermeleri gerekmektedir. - Sanatçılar Sergi için önerilen eserlerin fotoğraflarını ise 1 Mart 2015 tarihine kadar JPEG formatında, 300 dpi çözünürlükte ve kısa kenarı en az 1500 piksel olacak şekilde canakkale100yil@gmail. com posta adresine göndermeleri gerekmektedir. - Salihli belediyesi tarafından belirlenen seçici kurul tarafından eserlerin değerlendirmesi yapılarak 3 Mart 2015 tarihinde Salihli belediyesi web sitesinden sergiye katılacak sanatçılar ilan edilecektir. - Sanatçılar Eserlerini en geç 10 Mart 2015 tarihine kadar elden veya kargo yoluyla Salihli Belediyesi adresine göndermelidir. Bu tarihten sonra gelen eserler sergilenmeyecektir. - Önerilen esere dosya ismi olarak, Türkçe karakter kullanmadan, küçük harfler isim_soyisim_yıl_boyut şeklinde isim verilmelidir. - Örn: salıh_yegın _2015_70x110. jpg - Önerilen eserin uzun kenarı 150cm.'yi geçmemelidir. - Eserini kargo yolu ile gönderecekler için; eserlerin Salihli Belediyesi'ne ulaştırılması ve sergi bitiminde sanatçıya geri gönderilmesi gibi hususlar sanatçının sorumluluğunda olup, eserin geri gönderimi ile ilgili masraflar Salihli Belediyesi tarafından karşılanacaktır. - Eserlerin kargo ile gönderimleri esnasında oluşacak zarardan Salihli Belediyesi sorumlu değildir. - Sanatçılar eserlerini Salihli Belediyesi koleksiyonuna hediye edebilirler. Hediye edilen eserler diğer kamu kurum ve kuruluşlarında sanatçı isim ve özgeçmişiyle beraber sergilenecektir. - Sergide bulunmak isteyen sanatçılar, gidiş-geliş yol ücretlerini kendileri karşılayacaktır. - Sergiye katılan sanatçıların katalog, plaket, teşekkür belgesi ve özel hediyeleri eserleriyle beraber adreslerine gönderilecektir.


1. Yarışmaya Seçici Kurul üyeleri ve geçmiş yıllarda Ümraniye Belediyesinin yaptığı resim yarışmalarında 1. lik ödülü alan sanatçılar katılamazlar. 2. Resimler tuval üzerine yağlı boya ve/veya akrilik ile yapılmış olacaktır. 3. Resimlerin tuvallerinin kısa kenarı 80 cm'den küçük, uzun kenarı 120 cm'den büyük olmayacaktır. 4. Her sanatçı yarışmaya en çok 2 çalışması ile katılabilir. 5. Resimler daha önce hiçbir yarışmada ödül almamış olacaktır. 6. Resimlerin arkasına sanatçının adı ve soyadı, resmin tekniği, boyutları ve fiyatını içeren10x10cm ebadında bir kağıt yapıştırılacaktır. 7. Resimlerin üzerinde sanatçının imzasının bulunması zorunludur. 9. Resimlerin alımı aşağıda belirtilen adreste, makbuz karşılığında olacaktır. gönderimden kaynaklanan hasar ve olumsuzluklardan idaremiz sorumlu değildir. 12. Derece alan ve sergilenmeye uygun görülen eserler, idarece belirlenen yerlerde sergilenecektir. gerekli görüldüğünde idaremizce kamu yararına değerlendirilecektir. 15. Yarışmaya katılan sanatçılar yarışma şartları ve Seçici Kurul kararlarını peşinen kabul etmiş sayılacaktır. 16. Yarışma sonuçları 23 Şubat 2015 tarihinde açıklanacaktır. 17. Ödül töreni tarihi daha sonra ilan edilecektir.


Bugün hepimiz medyanın çocukları sayılırız. Biçimlendirdiği yeni enformasyon yapıları ile çekim merkezimiz haline gelen sosyal medyaya tıpkı örümceğin görkemli tasarımıyla yaptığı ağa doğru çekilmesi gibi hızla çekiliyoruz. İmaj, imge ve gerçeği arasında kopamadığımız ancak tutsak kalmayı da istemediğimiz karmaşık ama sıkı bir bağ oluştu. UPDATE sergisinin açılış kokteyli 25.11.2014 tarihinde 18:00 20:00 saatleri arasında gerçekleşecektir. Sergi 20.12.2014 tarihine kadar MERKUR'de görülebilir. We can all be considered as the children of media today. We are being swiftly attracted to social media which has become our center of attraction by shaping its own information structures in the way a spider is attracted to the web it crafted with marvelous design. There occurred a complex yet strong bond among the image, imagery and reality which we cannot escape but we also do not want to be imprisoned by. We are more and more charged and loaded as we constantly update ourselves. From this perspective, the artist Şeyda Cesur interferes via her art in her new exhibition titled UPDATE, By putting layers of oil paint on top of one another, the artists works on a different technical language. Artist's own statement: Everything which hinders creativity ultimately end sup promoting it. In my works, I bring the act of realization, questioning and judgment, in short the image turned into form, together with an ironic set up. I am interested in the image and especially its recycling nature. The setup between the image and reality definitely includes the artist as everything concerning the artist's world or instinct sand emotions adds upto it. Finding one of its most powerful expressions in Aşık Veysel's verse Your beauty is worthless / if my love wouldn't exist, this situation clearly shows the meaningless nature of existence without the human mind and intuitions. Image is the manifestation of an experience gained through the senses in the human mind, in other words, an intellectual representation. Every image consists of observations related to the external world and makes a selection. The artist's role in the process is that of a catalyzer as s/he makes connections among the objects chosen through perception and imagination. S/he constantly update sand modernize these connection sand thus expresses the difference of his or her perception. S/he stays in that moment.


Şair Behçet Aysan anısına verilen 'Behçet Aysan Şiir Ödülü'nün bu yılki sahibi belli oldu. Ödüle 'Eve geç kaldım, yalnızlık bekler' adlı kitabıyla Selahattin Yolgiden değer görüldü. 18'inci kez düzenlenen Türk Tabipleri Birliği Behçet Aysan Şiir Ödülü'ne, Cevat Çapan, Doğan Hızlan, Emin Özdemir, Ahmet Telli, Ali Cengizkan, Turgay Fişekçi, Zeynep Oral'ın yer aldığı seçici kurul karar veriyor.


Sculptures & Drawings. 2000-2014' at the S. M. A. K. is the first mid-career presentation of the oeuvre of Berlinde De Bruyckere (1964, Ghent). This exhibition shows a hundred-odd works which have so far rarely if ever been seen in Belgium, though in the last decade the artist has exhibited in many of the most important international museums and institutions. The exhibition does not give us a chronological survey, but is conceived as a promenade taking in a select choice of drawings, sculptures and installations that bring to light the evolution and nuances of the oeuvre. It combines the core motifs of De Bruyckere's oeuvre: the vulnerability of man, which is her chief theme, and the suffering body, which is the source of her visual idiom. The presentation includes earlier works in textile and horse skin that gained the artist her international renown. The sculptures in wax evolve gradually from human bodies to creatures midway between plant and animal. The pivotal work is 'Kreupelhout Cripplewood' (2012-13), the monumental installation which has previously only been shown at the 2013 Venice Biennale. Finally, drawings are an essential part of this exhibition. They are hung in series in the same rooms as the sculptures and enrich the associations and cross-connections that relate all the works to each other. A modified version of the exhibition 'Berlinde De Bruyckere. Sculptures & Drawings. 2000 2014' will then go to the Municipal Museum at The Hague in the Netherlands (Gemeentemuseum Den Haag, 28 February 23 May 2015), and from 18 April 2015 will be on at the Kunsthaus Bregenz in Austria. The substantial monograph being published by Mercatorfonds to coincide with the exhibition is conceived as an artist's book. It documents the last 25 years of Berlinde De Bruyckere's career, including visual source material from her rich archives. The editor-in-chief, Angela Mengoni, is contributing an essay to the publication, as are Emmanuel Alloa and Gary Carrion-Murayari. Philippe Van Cauteren, the artistic director of the S. M. A. K., adds a personal letter to the artist. The book is available at S. M. A. K. at the exclusive price of 55 euro instead of 64.95 euro. If you want to visit the S. M. A. K. in a group, or are looking for somewhere to visit with family or friends, we have something new to offer you. .


Starting in September, the S. M. A. K. is presenting an exhibition entitled 'Collection Study III: Art in Europe after 1968'. This study project, launched in 2012, has resulted in a presentation about the exhibition 'Art in Europe after 1968', which Jan Hoet mounted in 1980. Works from the original exhibition by such artists as Hanne Darboven, Jannis Kounellis, Luciano Fabro and Art & Language are combined with pieces from the archives and photographic documents in a setting designed by the Brussels artist Richard Venlet. The S. M. A. K. is dedicating this project to Jan Hoet, the founding director of Ghent's Museum of Contemporary Art, following his death in early 2014. 'Art in Europe after 1968', an exhibition mounted by Jan Hoet in the Museum of Contemporary Art and St Peter's Abbey in Ghent in the summer of 1980, had an international appeal. The artists participating were selected by an international panel which, apart from Jan Hoet himself, also included such people as Johannes Cladders, Piet van Daalen and Karel Geirlandt. This was the first time that European art was viewed in the light of the American Minimal Art that was predominant at the time. It was also in this project, with works of art by Barry Flanagan and Daniel Buren, that Jan Hoet initiated the Ghent tradition of contemporary art in public space, which has been continued from 'Chambres d'amis' (1986) through 'Over the Edges' (2002) and 'TRACK' (2012) to present activities at the S. M. A. K. 'Art in Europe after 1968' not only made the museum much more widely known, but also had a major effect on the expansion and significance of the collection. For the first time, Jan Hoet had the resources to give substantial shape to the collection by acquiring such prime works as Panamarenko's The Aeromodeller, Joseph Beuys' Wirtschaftswerte and some major pieces from the Italian Arte Povera. The importance of these key works provided the stimulus for an in-depth study of the significance to the S. M. A. K. collection, and by extension to Belgian art history, of the exhibition 'Art in Europe after 1968'. The artists taking part in 'Art in Europe after 1968' in 1980 were: Art & Language, Joseph Beuys, Christian Boltanski, Marcel Broodthaers, Stanley Brouwn, Daniel Buren, Victor Burgin, Tony Cragg, The Red Crayola, Hanne Darboven, Jan Dibbets, Braco Dimitrijevic, Luciano Fabro, Hans Peter Feldmann, Barry Flanagan, Gilbert & George, Hans Haacke, Imi Knoebel, Jannis Kounellis, Richard Long, Mario Merz, Panamarenko, Giulio Paolini, Anne & Patrick Poirier, Gerry Schum, Jean Luc Vilmouth, Ger Van Elk and Gilberto Zorio. The present exhibition takes this study as its starting point and charts the earlier exhibition, its origins, and its importance to the collection, all on the basis of a number of major pieces from the collection and a selection of archive and documentation material. With the aid of numerous documents, letters, photos, reports, excerpts from audiovisual material, draft sketches, plans and so on, from archives both at the museum and elsewhere, it was possible to make a reconstruction of this crucial period in the history of the museum. The study of the content also forms the basis of the exhibition entitled 'Collection Study III: Art in Europe after 1968'. Rather than being a re-enactment of the earlier exhibition, this new one will offer an overview of the context and content of 'Art in Europe after 1968' on the basis of documentary material. 'Collection Study I' was the 'Inside Installations' project (2010), and 'Collection Study II' took the form of an exhibition entitled 'Museum for a Small City' (2013), whose curator was the artist Richard Venlet. 'Richard Venlet (1964, Hamilton, Australia) examines how and in what context art is presented and how this plays a part in determining the viewer's experience. He questions the museum space and the architecture of viewing. His analysis does not result in the criticism of the institutions we were familiar with in the 1960s and 1970s, but is based on a fascination and respect for art and artworks. In addition to artworks, he regularly incorporates items from archives, documents and exhibition material into his contextual installations; he only rarely produces an autonomous work of art. In 2006 Venlet created the spatial presentation of the 'Recollecting Landscapes' research project for the S. M. A. K. and, more recently, in 2013-14, for his exhibition 'Museum for a Small City', he made use of a small selection of works from the museum's collection and archives. His collaboration with the S. M. A. K. for the design of 'Collection Study III: Art in Europe after 1968' is a continuation of these projects. On this occasion, Venlet's interest in museum collections and their history is combined with the question of how 'Art in Europe after 1968' (1980), one of the more important exhibitions in the history of the S. M. A. K., can be reactivated and presented to the public in an interesting and captivating way. The exhibition will be accompanied by a publication on the study project and a programme of public activities in which Koen Brams and Dirk Pültau, both closely acquainted with the museum and the collection, will explore various elements by means of interviews, talks and debates. Another aspect of the programme of public activities will be linked to the exhibition 'The Sea' that will be held in Ostend this autumn as a tribute to Jan Hoet. Additional information on the public activities will be available later.


Gözün gördüğü, sınır çizgisinin berisi, gerisi, diğer bir deyişle çevresidir. Göz çizginin çevresinde dolanır. Gördüğünü düşündüğü, bu hareketinin içeriğidir. Göz farkında olmadan olaylar yaratır, yanyanalıkları inşa eder. Çizginin tam üzerine gelemeden, hareketinin yönünü değiştirir. Çizgide bir durma hissiyle, çizgiyle ilişkide bitme, son, ölüm, kapanma hissi, gözün hareketini yanlış yönlendirir. Varlık-insan, gözün bu hareket yaşantısında eksik kalanı, çizgide olanı araştırarak, bunu düşünsel, imgesel araçlarla ifade etmeye çalışarak, dışarıda olduğunu düşündüğü iki'likleri, kendi'nde var olduğunu anlar. İlginç olan, aklın da bu çizgide, kendi eşinde, karşıtında yaşıyor olmasıdır. Sanatçı, yaratıcı zihin, bunun farkında olarak, çizgide olanı kendi'ne anlatmaya çalışır. Akıl-çizgi ikilisinde, çizginin sınırdan başka bir şey olduğunun farkı, iki'li durumları görsel bir şölene çevirebilir. Çizgiyi bilebilmek, iki'likleri, karşıtlık düzleminden varoluşsal düzleme taşır. Burada başlar sanatçının, yaratıcı imgelemin yaşantısı: Kareyi iki eşit üçgene bölen çizgi, karenin potensiyelini artırır, Varlık-insanın ortasından geçer çizgi, iki ucu sonlu çizginin anlamı yaşamdaki olaylara bırakılır. Kare, kare olmaya yakınlaşır. Sanatçı bu noktada devreye girer. Sanatçının durduğu yer bu noktalardan biridir: Çizginin iki ucundan biri. Yaratma, noktada genişleme eylemidir. Yüzeyde yaşanan genişleme, ressamın tuval yüzeyinden başlayarak, iki'nin alanına geçer. Ressam Mustafa Karasu'nun, Deux sergisinde tuval yüzeyinde başlayan yaşamlar, tuvalin dışına taşmadan tuvali kendi içinde çoğalırlar. Zihnin-elle birleştiği noktada duran çalışmalar, çizginin üzerindedir. Tuvaller yaşamın ne içinde ne de dışındadır. Yaşamın kendisidir. Akıl, sözcükleri, şeylerle ilişkilendirerek, bilgiyi oluştururken, burada akıl, bulunduğu noktada yayılarak, kendi iki'siyle yaşar. Tuvallerdeki paradoks, karanlığın içinden dışarı çıkmaya hazırlanan figürlerin, aslında kendi'lerinde olmasıdır. Teknik anlatımdaki renk-ışık kullanımının, var-olanın kendi'sini gösterdiği tuvaller, ilk algıdaki kurgu niteliğini aşarak figürlerin içsel yaşantılarının anlatıldığı anlara dönüşür. Nelerdir bu anlar? Köprü: Tuvalde yüzen kafalar, suyun uzamsız olabileceğini, tuvalin sınırlı biçimi içinde anlatırken, kafalardaki tek bir çizginin etrafında seyrederler. Aslında, köprü sözcüğünün beraberinde getirdiği yaşam, tuvalin yüzeyini kaplayan yüzen kafaların, köprüyü izlemekte olduğu, her kafanın köprüsünün farklılığı, ressamın kullandığı ortak renk paydasında tuvalin tüm yüzeyine yayılır. Köprü, bir çizgidir; bağlantı hattı, yüzeyde yüzen kafalar ortak bir bağlam içindedir. Köprü ulaşılacak noktayı, gidilecek yönü belirleyebilir. Sanatçı köprüye dair ilk anlamları, figürlerin ortak yüzüşüyle karşılayarak, anlamsal içeriği biçimsel içerikle aşarken, çizgi imgesini hareketin merkezine almıştır; yüzen, kafalar değil, çizgidir. Sanatçının çizginin, bir birliktelik, karşıtların birlikteliği noktasında gösterdiği hassasiyet, çalışmalarda bir sorgulama noktasında eleştirinin ötesine geçerek, var-olanın kendi içinden konuştuğu, nefes alışın fiziksel işleyişinin, sanatsal anlatımıdır. Burada ressam, rengin var olabilecek gücünü çizgiye alarak, rengi bir kendi'nde var-olan olarak kabul eder. Çizgi alınacak yolu gösterirken, kendi'ne dönüş, Harmoni adlı tuvalde, köpeklerin birbirlerine dalışındaki benzerlik, şiddet, yok ediş duygusunda yaşanır. Dönüş, karanlığın içinden fırlayan güçlü köpek bedenlerinin etkisiyle, tuvalden, izleyiciye, tuvale şeklindedir. Var-olanın kendi'ne olan zorunlu dönüşü, yetişkinin çocukluğuyla yaşadığı ilişkide yaşanır. Köpek bedenlerindeki güçlü varoluşsal dil, rengin kontrast kullanımıyla harmoniyi, yok edişin, savaşın içinde anlatırken, yaşamın içinde karşıt durumların yaşamı nasıl var ettiğini akla getirir. İçeride yaşanan bu varoluş, çatışmanın bir savaş, parçalanma, sarsıntı durumunun yerine, karşıtlık, zıtların birlikteliği anlamında varoluşa yakın durur. Çocukluk tuvali, kendi çocukluğunu ellerinde tutan yetişkin, kendi iki'siyle izleyiciye bakar. Burada ilginç olan kendi çocukluğuna değil, tuttuğu çocukluğuyla izleyiciye bakmasıdır. Bir kabul, kaçınılmazlık içinde herkesi bu duruma dahil eder. Diğer tuvallerde de benzer katılım, ressamın figürleri aracılığıyla yaşanılır. Bu katılma anında, ressam ustalıkla, katılımı izleyicide tutmadan tuvale geri çevirir: Dönüşün yaşantısı. Diğer taraftan, ressam, kendi kurgusunu, yaşamın içinden gelene taşıyarak, kendi tekilliğini de aşar. Tuvallerdeki güçlü, imgesel, renksel çözümlemenin tekilliğin ötesine geçerek, izleyiciye yakınlaşması, tuvalleri her koşulda sanatçının kendi kontrolünün dışına taşır: Yaşam denilen şey budur. Sergi başlığının, tuvallerdeki içeriğin, ressamın renk kullanımı, biçimsel içeriğin seçiminde yol göstericiliği, rengin hem tuvale hem de duralite nasıl uyguladığını düşündürür. Rengin karanlık-aydınlık noktasından ayrılarak, doygunluk noktasında yarattığı kontrast, grinin kullanımındaki cesaret, rengi kendi karşıtlık ilişkisine oturtur. Adalet: Ete, kana bürünmüş bedenin, ölümsüz noktası kemikler, kuru kafanın, kendi yargıcı olarak yaşama yeniden katılması, adaletin yerinde bir kavram olduğu, asıl durumu anlatır. Adalet sözcüğünün, diğer'ini yargıda etkin kullanımı, sözcüğün var-oluşsal içeriğini unutturmuştur: Kendi yargıcı olma, kendi çocukluğuyla yaşama çizginin mekanıdır. Adalet tuvali, yargıç kostümüyle profilden poz veren kurukafanın, dik duran yakalardaki güçlü imgesi, kurukafanın yeşil, sarı tonlarındaki renkli anlatımı yanında yaşamın kıyılarında dolanır. Yargı eylemi, dönüşü içinde taşır. Burada dönüş, hesaplaşma, ceza, kopuş anlamlarında değil, olan durumun anlatılmasında birer araçtır. Araç-amaç ikilisi, ressamın anlatım dilinde, ulaşılacak noktanın var olduğu kabulüyle amacın, çizgiyle olan birlikteliğini tuvalin yüzeyine taşır. Orijin, iki parça duralit üzerine yapılmış resim, çizgiyi maddi gerçekliği içinde zihnin devamında, yüzeyi kateden, figürü, ayakta tutan bir güçle verir. Figür kendi zihinsel yaşantısındaki ulaşacağı noktayı, çizginin devamında, süreklilik içinde, çizginin bir tarafında figür, diğer tarafında sonsuzda yol alan maddi çizgiyle yaşar. Zaman-mekan, çizginin doğrusal anlatımında, figürün kendi'sine yakınlaştığı, zihin yaşantısında anlatılır. Boşluk, figürün yaşantının bir ucunda duran pozisyonuyla tekinsiz durumu aşarak, dönüş sözcüğünü, çizginin uçlarını bağlayan düzleme oturtur: Dairesel anlatımın, kendi'ne bakışın ritmi, çalışmada figürün maddiliğinde toplanır. Sergi genelinde, tek figür anlatımı, sergi başlığı Deux'un nerede arandığının ipuçlarını verebilir. Nerede, ne zaman, var olan Deux. Ressam, deux'un yaşantısını anlatır. Sanrı, travma, korku içinde olmayan deux, figürlerde bütünselliğin içinde, kendin'i var eder. Anlatım içeriğinde, figürlerin yaşamdan, doğadan bir parça olması gerçekliği, deux'un, figürün kendi ifadesinde çeşitlenen renksel, biçimsel anlatımıyla verilir: Köpek grubunu kendi etrafında dönüşü, çocukluğuyla yaşayan figür, kendi yürüyüşünü yapan figür, köstümüyle poz veren adalet. Doğanın parçası değil, kendi ikisinin parçası olan figürler. Deux'un kaçınılmazlık mı, tercih mi olduğu sorulabilir. İki'ye ulaşmak için araçlar yaşamda verilmiş midir, iki yoksa yanı başında mıdır figürün. Sorular izleyiciden önce tuvallerin içeriğinde sorulur. İlginç nokta tuval yüzeyindeki yaşantılar, hem tanıdık hem de sadece tuvallere aittir. Ressam bu noktada zihinsel taktikte, resimlerin içinde bir yaşam anlatımını var eder. Kendisinin sorduğu soruları, kurduğu içerikte, yaşama yakınlaştırmadan tuvallerinde tutmayı becerir sanatçı. Tuvalin bir tarafından koşmaya başlayan figürlerin, hareketleriyle tuvalden çıkma isteği, beyaz fonun yavaş yavaş yüzeye girdiği tuvalde, tekrar yüzeyde tutulur: Tuvalin bir ucundan diğer ucuna çizginin üzerinde başlayan koşu. Bu çalışma, geniş yüzeyde figürlerin toplandığı bir taraf, varılacak diğer taraf arasında rengi yüzeye yayarak, çizginin mekanın oluşturur. Geniş figür yüzeyi, rengin geniş sürülmesiyle, yayılarak, koşma hareketinin kendi'sini verir. Ressamın tuvalleri, resimsel dilin araçlarını verirken, kavramların daha gündelik ifadeyle sözcüklerin yaşam alanına da yakınlaşır: Çocukluk, İki, Adalet, dönüş, harmoni, karşıtlık.


Four Points Contemporary honors the merit and significance of a life dedicated to serious artistic exploration and growth. We believe that the artist's ideas, energy and creative drive cannot bear fruit without periods of time devoted to experimentation, education, and personal reflection. We also acknowledge that artists need opportunities to explore at various stages of their artistic careers. Ahyor Thompson is the Artistic Director and Exhibition Curator at Four Points contemporary. Ahyor has been curating for Four Points Contemporary for the past 24 months and he will be selecting top notch artworks to our 4th Biannual Online Juried International Exhibition. Cash awards totaling $1,000 will be distributed as listed below. Jurors will select three winners out of the eligible applicants to receive monetary compensation plus the five recipients of our, Honorable Mentions and Special Recognitions. Artists will be selected based on merit, skill, technique, and originality. Note:Artwork that has won award in our past completion is not eligible. The contest is open to all visual artists anywhere in the world, 18 years and older. All mediums and styles are accepted including drawings, paintings, pastel, printmaking, ceramic, digital art, sculpture, installations, wood, glass, photography, mixed media and fiber art are eligible. Video and web based are not accepted at this time. All artists whose work is selected to receive one of our prizes will profit from exposure to thousands of visitors, gallery owners and collectors via presence on our website. As well as having their work achieved on our website, the award winning artists' website will be linked to Four Points Contemporary's site, boosting their web presence. Winning artists will also receive the prestigious Four Points Contemporary Award Certificate along with a press release detailing the event. Note: All prize winning artwork will be achieved permanently on our website. Note: The file size for each image should not be larger than 1MB. Note: By Submitting images, all participating artists are agreeing to the use of their images for promotional purposes by Four Points Contemporary. Only winning artists' images will be displayed on the website. Please include a $30 nonrefundable fee for five images when submitting your entry. Applicants can pay the entry fee using PayPal. PayPal will accept debit or credit cards even if you do not have a PayPal account. After you submit your artwork images and other necessary information on the submission page you will be redirected to Paypal to pay your entry fee. Checklist Submit your artwork images, pay your entry fee, tell your colleagues about it and like us on facebook. Note: If you experience technical problem while submitting your entry please contact us or email us your five images and artwork information tocompetition@fourpointscontemporary. com. After your images are received we will send you an invoice to pay your entry fee.


In 2012 the S. M. A. K. received a generous bequest from the estate of the Brussels collector Henri Chotteau (1947-2012). It consisted almost entirely of important works by the French artist François Morellet (1926, Cholet). Chotteau had an extraordinary passion for Morellet's oeuvre. He had already donated works by this artist to the S. M. A. K. in 2004 and in the context of the solo exhibition in 2007. The museum now possesses 24 works by Morellet from Choteau's collection, making it one of the most significant ensembles in the world. Morellet's oeuvre has clear links with the Op Art and Kinetic Art of the 1960s. His geometric compositions of lines, squares and triangles arise out of the systematic application of predetermined rules. He also allows chance to play a part in this controlled process of creation. This results in neutral, universal images from which subjective choices are as far as possible excluded. But it would be too limiting to approach Morellet's oeuvre only from this angle. His titles not only offer a phlegmatically serious insight into the way the works came about, but often also have a humorous double meaning. Morellet, ironic and deliberate, elegantly puts into perspective his self-imposed artistic rules and, more broadly, also the myth of creation and the earnestness of art, thereafter returning to a more serious view. On the occasion of this bequest, the S. M. A. K. is publishing a book with contributions by Philippe Van Cauteren, Valerie Nimal, François Morellet, Thomas McEvilley, Sonja Klee and Rolf Quaghebeur. It will be launched at the opening of the exhibition.


Genco Gülan'ın Galeri FoyART''daki yeni solo sergisi için seçtiği başlık 'Her Şey Dahil'. Resim, heykel, fotoğraf ve çizimlerin yer alacağı serginin başlığı kavramsal ve bir şemsiye olmaktan çok sanatçının çalışma yöntemini ifade etmeye çalıştığı bir tarif. 'Her Şey Dahil' terimi sanatçı için psikolojik bir vaha. Sanatçı Genco Gülan fikir çeşitliliğinde olduğu kadar, malzeme çeşitliliği ile de çağdaşlarından ayrılır. Farklı teknikler ile, disiplinler aşırı sanat yaparken sürekli yeni yöntem ve malzemeler dener. Referanslar hem doğuya hem batıya yönelir, hem geçmişe uzanır hem de bu günü anımsar. Fakat arayışın bir sürece dönüşmesi, sanatçının kendi kendini bile tekrar etmesini imkansız hale getirir.


Sanatçıların küçük boyutlu çalışmalarının buluştuğu KÜÇÜKLER 2014 sergisi 25 Kasım 25 Aralık 2014 tarihleri arasında Tiyatro Rampa Cafe'de sanatseverleri bekliyor. Atölye Arts-In bu sene de yeni yılı 3üncüsünü düzenlediği Küçükler sergisiyle karşılıyor. Sevdikleriniz ve kendiniz için orijinal bir küçük, güzel bir yeni yıl hediyesi olabilir.


Jean Schwind (1935-1985) was the most notorious and enigmatic figure in Belgian art in the 1970s. After studying French literature and working as a research assistant at Ghent University, at the end of the 1960s he found his way into the art scene. In 1970 he showed large format erotic drawings at the Fitzroy Gallery in Brussels, and the following year exhibited the Schwind Collection, a series of remakes by the nouveaux realistes. The confusion was only increased by the fact that hardly anyone knew who was behind this pseudonym. In the context of the Schwind Foundation, he then set up pseudo-exhibitions of successful art using the same procedure, calling them 'hommages' or 'appropriations'; the movements and artists he covered included arte povera, Christo, Fontana and Broodthaers. His interventions soon became more conceptual and in 1974 he took part in overview exhibitions of contemporary art in Antwerp and Bruges. He also worked on a Belgian collection, whose crowning work was a large funeral wreath and the words 'A notre cher art belge/Schwind' on the tricolour ribbon. In 1976 a fictitious announcement of his death put an end to a short but intense career that conflicted with the unwritten rules of the art world. The S. M. A. K. is presenting works and documents by this artist, who is often seen as the missing link in the Belgian art of the 1970s. A monograph will be published to accompany the exhibition.