Kanada'nın David Lynch'i olarak anılan Guy Maddin, ! f İstanbul'a geliyor. Festival kapsamında özel bir söyleşiye katılacak ve Hauntings I/Hayaletler I adlı işini de sergileyecek olan Maddin'in merakla beklenen son filmi The Forbidden Room/Yasaklı Oda da Türkiye'de ilk kez! f İstanbul'da gösterilecek. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde 12 Şubat'ta başlayacak 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'nin dünyaca ünlü konuklarından biri de, Archangel, Careful, The Saddest Music in the World, Keyhole filmleriyle tanınan ve Kanada'nın David Lynch'i olarak anılan Guy Maddin! Festival kapsamında bir söyleşiye katılacak olan usta yönetmenin merakla beklenen ve Roy Dupuis, Geraldine Chaplin, Udo Kier, Charlotte Rampling, Amira Casar gibi iddialı bir kadroyu bir araya getiren son filmi The Forbidden Room/Yasaklı Oda da festivalin Digiturk Galaları bölümünde seyirciyle buluşacak. ! f İstanbul'un bir diğer sürprizi ise, Maddin'in 2010'da Toronto Film Festivali'nin siparişiyle gerçekleştirilen Hauntings I/Hayaletler I adlı yerleştirmesi olacak. Fransa, Danimarka, Brezilya gibi bir çok ülkede film festivalleri ve bienallerde gösterilen ve Maddin'in F. W. Murnau, Fritz Lang, Hollis Frampton, Victor Sjöström, Jean Vigo, Kenji Mizoguchi ve Josef von Sternberg gibi efsanevi sinemacıların tamamlanmamış işlerinden seçtiği parçalarla paralel bir evren yarattığı bu 11 kanallı yerleştirme, Astel Profesyonel Görüntü Sistemleri katkılarıyla 12-21 Şubat tarihleri arasında SALT Beyoğlu'nda sergilenecek. Melis Behlil'in moderatörlüğünde yapılacak ve Geçmişin Büyüsü: Sessiz Sinema, Sürrealizm ve Yasaklanmış Odalardan Hikayeler başlığını taşıyan sohbet ise, 14 Şubat Cumartesi günü SALT Beyoğlu'nda ücretsiz olarak gerçekleşecek. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde ve Mars Cinema Group ortaklığında yapılacak 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat 2015 tarihlerinde İstanbul'da, 26 Şubat-1 Mart 2015 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleşecek. ! f İstanbul bağımsız sinemanın en iyilerini, yılın çok konuşulan ve bol ödüllü filmlerini sinemaseverlerle buluştururken, ! f music partileriyle İstanbul'un eğlence hayatına alternatif olacak, ! f ile de 34 şehir, 40 farklı noktaya film götürecek. 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat tarihleri arasında İstanbul'da Beyoğlu Cinemaximum Fitaş, Cinemaximum Kanyon, Cinemaximum Budak; 26 Şubat-1 Mart tarihlerinde de Ankara Cinemaximum Armada ve İzmir'de ise Cinemaximum Konak Pier sinemalarında gerçekleşecek. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde ve Mars Cinema Group ortaklığında düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat 2015 tarihlerinde İstanbul'da, 26 Şubat-1 Mart 2015 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleştirilecek. Festival biletleri ise 30 Ocak'ta biletix'te %10 indirimle ön satışa çıkacak. İş Bankası Maximum Kart sahipleri geçen yıl olduğu gibi ön satış döneminde %20 indirim ayrıcalığından yararlanabilecekler.


New Yorker'ın yaşayan en önemli 10 yönetmenden biri saydığı, The Guardian'ın da Sinemanın Beckett'i sözleriyle övdüğü Pedro Costa, ! f İstanbul'a geliyor. Festival kapsamında özel bir söyleşiye katılacak Costa'nın şimdiden 2015'in en iyi filmlerinden biri sayılan son başyapıtı At Parası, Türkiye'de ilk kez! f İstanbul'da gösterilecek. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde 12 Şubat'ta başlayacak 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'nin dünyaca ünlü konuklarından biri de, The Blood, Casa de Lava, In Vanda's Room filmleriyle tanınan Portekizli yönetmen Pedro Costa! New Yorker'ın yaşayan en önemli 10 yönetmenden birisi olarak gösterdiği, The Guardian'ın Sinemanın Beckett'i sözleriyle övdüğü Pedro Costa'nın son başyapıtı Horse Money/At Parası festivalin Özel Gösterimler bölümünde seyirciyle buluşacak. Usta yönetmenin Lizbon'un gecekondu mahallesi Fontainhas'ta 1994 yılından beri Cape Verdeli göçmenlerle birlikte çektiği Bones/Kemikler ve Colossal Youth/Gençler Yürüyordan sonra Fontiainhas Üçlemesi'ni tamamladığı At Parası, büyüleyici ve minimalist anlatımıyla seyirciyi hem ışığın hem de karanlığın içinden bir yolculuğa çıkaran büyüleyici bir deneyim. Locarno'da En İyi Yönetmen dahil olmak üzere toplamda dört ödül birden kazanan, hafta başı da Sundance'ten de belgesel dalında Seyirci Ödülü'nü alan film, bir çok eleştirmence şimdiden 2015'in en iyi filmlerinden biri sayılıyor. Pedro Costa aynı zamanda, At Parasını, Fontainhas'ı ve büyüleyici sinemasını konuşacağı! f İstanbul'a özel bir söyleşiye de katılacak. Gerçekliğin Dokusu: Post-Belgesel, Şiir ve Işık Üzerine başlığını taşıyan bu sohbet, 18 Şubat Çarşamba günü saat 18:00'de SALT Beyoğlu'nda ücretsiz olarak gerçekleşecek. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde ve Mars Cinema Group ortaklığında yapılacak 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat 2015 tarihlerinde İstanbul'da, 26 Şubat-1 Mart 2015 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleşecek. ! f İstanbul bağımsız sinemanın en iyilerini, yılın çok konuşulan ve bol ödüllü filmlerini sinemaseverlerle buluştururken, ! f music partileriyle İstanbul'un eğlence hayatına alternatif olacak, ! f ile de 34 şehir, 40 farklı noktaya film götürecek. 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat tarihleri arasında İstanbul'da Beyoğlu Cinemaximum Fitaş, Cinemaximum Kanyon, Cinemaximum Budak; 26 Şubat-1 Mart tarihlerinde de Ankara Cinemaximum Armada ve İzmir'de ise Cinemaximum Konak Pier sinemalarında gerçekleşecek.


Meltem Yönder: İşimin gereği, elbette sinema ve televizyonun görselliğinden etkilenmiş olabilirim. Yazarken çok net olarak görebiliyordum karakterleri, vücut dillerini, kıyafetleri, sokakları, evleri... Bir roman okurken de hikayenin örgüsü içinde bir olay yaşanıyorsa, aynı anda diğer taraftaki karakterlerin ne yapmakta olduklarını merak ederim hep. Küçüklüğümdeki ilk arkadaşım, benimle aynı yaştaki bir Yahudi kızıydı. Dört yaşımdan on yaşıma kadar birlikte oynadık, birbirimizin evlerinde geçti günlerimiz. Onların evi benim için gizemli bir yerdi. Annesiyle babasının zaman zaman hiç bilmediğim bir dilde konuşmaları, babasının dua ederken tepesine yerleştirdiği garip takkesi, duvarda asılı, ölmüş akrabalarının vesikalık resimlerinden oluşturulmuş garip tablo... Bütün bu ayrıntıları o günden bugüne hep hatırlarım. İçimdeki birikimi paylaşmak, anlatmak istedim sanırım. Romandaki birçok karakteri tanıyorum galiba. Hayatımın bir yerlerinde, başka ortamlarda, başka adlar altında tanıdığım kişiler. Yalnızca üstlerine giydirdiğim elbiseler değişik. Ş. G. G.: İlk kitabınızla 1940'lı yılların İstanbul'unda, Galata'nın, Beyoğlu'nun arka sokaklarında dolaştırıyorsunuz okuru. Randevuevi işleten Şişman Viktoryayı, onun iniş çıkışlarla dolu, fırtınalı yaşamını anlatıyorsunuz. Kadın gözüyle bunları anlatmak pek çok zorluğu da beraberinde getirmiş olmalı. M. Y.: Hayır, romanı yazarken bu konuda hiçbir zorluk çekmedim aksine ben de şaştım bu kadar bilerek yazışıma. Kadınları iyi tanıdığımı sanıyorum. Benim için kadın her yerde kadındır. Bir randevuevi patronu da sekiz çocuklu bir kadın da aynı duyguları taşıyabiliyor olaylar karşısında. Benzer duygular çok uç noktalardaki iki kadın arasında köprü oluşturabiliyor. Ayrıca, okuduğum, randevuevlerinin anlatıldığı onca kitabı, gördüğüm onca filmi de göz önüne alırsak, hiç zor olmadığını söyleyebilirim. Üstelik müthiş eğlendim yazarken, özellikle Niko beni çok güldürüyordu. Ş. G. G.: Viktorya'nın tüm çabalarının sonuçsuz kalmasını ve hayatının son dönemindeki yalnızlığını belirleyen kahramanlardan biri Urania. Oysa Rumca yaptığı telefon görüşmeleri dışında adeta görünmez bir kahraman. M. Y.: Urania. Sadece motiflerden biri, çok belirleyici değil. Viktorya'nın yalnız başına kalmasının temel sebepleri, bütün geleceğini bağladığı Ester'le Leopold'ün gidişi, Dinika'nın mahalleden taşınması, Dahiliye Vekaletinin emriyle, tescil edilmemiş bütün randevuevlerinin süresiz kapatılması. M. Y.: Bu düşüncenize katılmıyorum. Benim için Ester, belirleyici olmasına rağmen güzel, hafif, uçuk renkte bir motif. Temel karakter her zaman Viktorya. Ondan etkilendiğimi itiraf etmeliyim. Olsa olsa o beni esir almıştır! M. Y.: Şimdi sırada çok iyi bildiğim bir dünya var; televizyon kanalları. Ekran gerisinde yaşanan rezillikler, zavallılıklar, kanal sahibi patronlar, emir kulu müdürler, rol kapmaya çalışan aptal sarışınlar vs... Sonra da bunların yalanlarla dolu dünyaları, programları, sahte yüzleri... Altı ay içinde romanımı bitirebileceğimi umuyorum. Adı büyük ihtimalle Az Sonra olacak. Meltem Yönder, Şişman Viktoria, Bütün Dünya Kitaplığı, 2000, 176 s. Not: Bu yazı daha önce 2000 yılında Mayıs ayında Virgül dergisinde yayımlanmıştır.


15 Eylül 1914'te Adana'da doğmuştur Orhan Kemal. Asıl ismi Mehmet Raşit Öğütçü'dür. Hayatında çokça zorluklarla karşılaşmıştır Orhan Kemal. Babasının gazete çıkarmasıyla beraber ve İstiklal Mahkemeleri'nde birçok defa yargılanması nedeniyle babasında öldürülme korkusu başlar. Bundan dolayı babasıyla beraber Orhan Kemal de Suriye'ye geçer. Daha ortaokul yıllarında Orhan Kemal yurdundan kısa bir süre de olsa ayrılmak zorunda kalır böylece. Tekrardan yurduna döndüğü zaman ise Adana'ya yerleşip burada işçilik yapar. O da tıpkı diğer aydın-toplumcu ve halkçı yazarlar gibi hapishaneyle erken tanışır. Bursa Cezaevi'nde Nazım Hikmet'le tanışması ise Orhan Kemal'in hayatında bir dönüm noktası olmuştur. Yirmi yedi romanı bulunan Orhan Kemal'in öne çıkan romanlarından biridir Eskici Dükkanı. Olay örgüsü ve karakterlerin ''gerçekçi'' anlatımı Eskici Dükkanını hayatımızda önemli bir yere oturtur. Romanda başkahramanımız Topal Eskici; savaş yıllarında Trablus'ta bir bacağını kaybetmiştir. Ve bu onun hayatında büyük bir yara açmıştır. Bu nedenle o her yeni tanıştığı insana veya çevresindekilere sık sık 'Ben Trablus'ta... diye başlayan cümleler kurar. İki oğlu bir de kızı bulunur kahramanımızın. Topal Eskici, küçük oğlunu daha çok sever, büyük ve evli oğluna ise sürekli bağırır ve kızar. Ali bu durumdan rahatsız olsa da, yer yer babasıyla tartışsa da Mehmet, kardeşini her defasında sakinleştirir ve ona babamızdır o bizim, ona her ne olursa olsun saygısızlık yapma'' diyerek nasihatte bulunur. Topal Eskici'nin kendi dükkanı vardır. Ve burada iki çocuğuna iş vermiştir. Ancak bir süre sonra baba, Ali'ye dert yanar ve Mehmet'in artık başka iş yerinde çalışması gerektiğini, bu dükkanın bu kadar boğaza bakamadığını söyler. Mehmet'in tuvalete gitmesine dahi tahammül edemez artık Topal Eskici. Çukurova'ya vardıklarında inmeye halleri kalmamıştır. Sıcak ve yol tüm aileyi yormuştur. Ayrıca daha ilk gün başlamıştır sivrisinekler... Daha sonra ise sıtma, açlık baş göstermiştir. Topal Eskici ve karısı her geçen gün daha çok yorulsalar da kendilerini hep çok iyi para kazanacakları'' yönünde motive etmektedirler. Topal Eskici'nin kızı Zeliha ise en başından beri pamuk toplama işini istemez. Havalı ve bir o kadar da gösterişli'' hayaller kurar. Pamuk işçiliğinin kendisini küçülteceğini, köşk kızı olmak istediğini söyleyip durur. Kendilerini Adana'ya bir kamyonla getiren iki adamdan biri olan Ünal'a ise vurulmuştur Zeliha. Ünal da kızdan etkilenmiştir. Ve kendini şoföre kovdurur. Ünal bu vesileyle aileyle daha çok yakınlaşır, onlarla kalmaya başlar. Topal Eskici'ye her akşam rakı getirir, onun gönlünü hoş tutar. Böylelikle Zeliha'ya bir adım daha yaklaşır. Ali ise Ünal'dan nefret etmektedir. Günler böyle geçerken aile çok fazla pamuk topladıklarını düşünüp sık sık dinlenmekte ve topladıkları pamukları elciye gösterip paralarını almayı dört gözle beklemektedir. Güneşin kavurucu sıcağı, sivrisineklerin çekilmez çilesi, yemek bulamama ve en sonunda sıtmaya yakalanma... Ailenin her bireyi tek tek sıtmaya yakalanır, bunun üzerine Topal Eskici'yle, Mehmet'in şiddetli kavgası da eklenince, Topal, elcinin gelmesini beklemeden, sabah şehre dönmeye karar verir. Mehmet'e yumruk atmıştır Topal Eskici. Mehmet'in ise yüzü morarmış, burnu kırılmıştır. Yine de babasına karşı hiçbir kin beslemez. Ali ise abisini öyle görünce çıldırmıştır. Artık ipler tamamen kopmuştur. Topal Eskici, karısını, kızını ve Ünal'ı alıp şehre döner. Ama gidişlerindeki dinçlik ve dirençlikten artık eser kalmamıştır. Hasta bir şekilde yataklara düşerler. Topal Eskici'yi ve karısını Ünal ile beraber mahalledeki kadınlar, yardım ederek, tekrar ayağa kaldırırlar. Topal Eskici iyileşse de oğullarını, gelinini ve torunlarını düşünmekten kendini alıkoyamaz. Üstelik Mehmet'e attığı yumruktan dolayı bin pişmandır. Ali, Mehmet, Mehmet'in eşi ve çocukları ise pamuk toplamaya devam etmişlerdir. Elci gelmiş ancak toplanılan pamuğu az bulmuştur. Hatta verdiği avansın yarısını bile toplayamadıklarını ve kendisine borçlu olduklarını söyleyip, bir araba dolusu ırgatı oraya bırakarak uzaklaşmıştır. Mehmet'le, Ali kara kara düşünmeye başlamışlardır. Yaptıkları plan hiç de umdukları gibi gitmemiştir. Üstelik bir de borçlu çıkmışlardır. Durumları daha da kötüye gitmiş, sıtma hepsini mahvetmiştir. Şehre döndüklerinde ölümlerine ramak kalmıştır. Topal Eskici, oğullarının bu durumuna dayanamaz, eskici dükkanını satıp elciye borçlarını öder ve oğullarını iyileştirir. Roman emekçi halkın acılarına ayna tutması bakımından eşsiz bir değere sahiptir. Ekonomik zorlukları, geçim sıkıntısını, açlığı, sefaleti, hastalığı ve bireyin iç sıkıntılarını-çatışmalarını okuruz Eskici Dükkanı'nda. NOT: Orhan Kemal'in ailesi, 1971'den itibaren her yıl ''Orhan Kemal Roman Ödülü'' ismiyle ödül veriyor. Bu ödülün ilki 1972 yılında Boynu Bükük Öldüler romanıyla Yılmaz Güney'e; sonuncusu ise 2014 yılında Çıplak ve Yalnız romanıyla Hamdi Koç'a verilmiştir.


Outsider Art ya da Art Brut terimi 2. Dünya Savaşı'ndan sonra kullanılmaya başlanmıştır. Türkçeye toplumdışı olarak giren bu kavram, genel olarak sanat kültürü olmayan kişilerin yapıtlarını tanımlamak için kullanılır. Yapıtların kişilerin kendi benliklerinden kaynaklanması ve geçmiş ya da güncel hiçbir akımla benzerlik göstermemesiyle, bir bakıma kültürel sanatın karşıtıdır. Çoğunlukla toplumun dışına itilmiş kişiler, akıl hastaları, medyumlar ve sanat kurumlarıyla bağdaşmayan ve yapıtları Güzel Sanatların dışında tutulan kişilerin ürünleridir. Bu olguya outsiders adının verilmesi, gerçekten de kültürel sınırlardan farklı olduğunun keşfedilmesiydi. Bu sanat kültürel şekillenmelerin dışında, başka odaklanmalarla tartışılmalıydı. Önce herkes tarafından bilinen genel kültür bariyeri yıkılmalı, Outsider Art'ın orijinal nosyonu kültürle sanat arasında daha geniş bir çizgide incelenmeliydi. Her zaman delilikle dahilik arasında çok yakın bir bağ olduğuna dair inanış vardır. Akademikleşmemiş özellikle zihinsel hasara uğramış insanlarca oluşturulan bu sanat yapıtları eksperler için daima büyüleyici olmuştur. Fransız eleştirmen Laurent Danchin'e göre, Art Brut psikiyatrinin sınırlarını açığa çıkarmaktadır. Hans Prinzhorn'un 1924'te Berlin'de yayımlanan Bildnerei der Grewkranken kitabı Art Brut'a kaynaklık etmiştir. Bu kitap ortaya çıktığında akıl hastalarının yapıtlarının ciddi bir dram taşıdığı gerçeği sansasyon yaratır. Hans Prinzhorn bu çalışmaya 1918 yılında başlamış ve 18 ay süren araştırma sonucunda Almanya, Avusturya, İsviçre ve İtalya'daki değişik hastane ve kliniklerden yüz elli yapıt toplayarak, kitabında bunlardan bir kısmını incelemiştir. Kitapta akıl hastalarının sanatı, bu hastalara dair Prinzhorn'un teorileri ve çocuklar ile ilkel kültürler arasında karşılaştırmalar yer alıyordu. Art Brut bir çeşit primitivizm olarak tanımlanmakla birlikte, bu iki sanat arasında belirleyici kesin ayrımlar vardır. Primitif sanatçılar belirli konuları, teknikleri ve değerleri kabul ederler, ayrıca yapıtlarını topluma sunar ve bunların toplum tarafından benimsenmesini isterler. Art Brut'de ise temalar, saplantılar ve sanatçının içsel yaşantısıyla belirlenir. Art Brut sanatçıları kendi tekniklerini yaratır. Yapıtları için değişik malzemeler seçer. Yaptıklarının anlaşılıp anlaşılmaması onları ilgilendirmez. Hatta çalışmalarını sır gibi saklarlar. Bu çalışmaların üzerinde daha önce de çokça konuşulmasına rağmen, bu sanat türüne dair ilk açıklama Dubuffet'den geldi. Dubuffet bu artistik yaratıcılığı saf ve ateşli; profesyonellerin mekanikleşmiş, saflığı bozulmuş, hatta uzlaşmış üretimlerinden bağımsız olarak tanımladı. Bu orijinal yaratıcılık uzun süredir takip edilen Avrupa kültüründen farklı bir yön çiziyordu. Bu terim kişisel ya da öznel olmakla; toplumsal ya da kolektif olmak arasında bir diyalektikti. Rönesans'tan beri sanat tarihinde bir motivasyon gücüne sahip olan dışavurumculuğa benziyor, onun diyalektiğini kapsıyordu. Bununla birlikte bu değişik formlar birbirleri arasında çok büyük farklılıklar taşımıyor ya da yeni bir form önermiyordu. Bunlara benzer gösterimler sürrealizmde de vardı. Orada da anonim formlar ve simultane yaratımlar söz konusuydu. Zaten Art Brut ile gerçeküstücüler de ilgilenmiş, onların bu sanata ilgisini çeken de yine Prinzhorn'un kitabı olmuştu. Max Ernst, Dali ve kendisi de tıp öğrenimi görmüş olan Andre Breton toplumdışı sanattan özellikle etkilenmişlerdir. Paris, Saint Anne Hastanesi psikiyatristlerinden Dr. Gaston Ferdiere de gerçeküstücülerin toplumdışı sanatçılarla buluşmalarında arabuluculuk yapanlardandı. 1938 yılında gerçekleştirilen Gerçeküstücülük uluslararası sergisinde Dr. Ferdiere'in hastalarının yapmış oldukları büyük bez bebekler, kuklalar ve fetiş objeler de yer almıştı. 1946 yılında ise Ferdiere, Sainte Anne Hastanesi'nde Toplumdışı sanat sergisinin açılmasını sağladı. Art Brut çalışmalarına kaynaklık eden ve belki de bu alanda en ünlü sanatçı Adolf Wölfli'ydi. Dr. Mortganhaler'in hastası olan Wölfli, 1864 yılında İsviçre'nin Berne kentinde doğdu. Annesi çamaşırcıydı. Alkolik olan babası ise taş yontuculuğu yapıyordu. 8 yaşına geldiğinde anne ve babasını yitirdi. Bir süre başkalarının yanında yaşadı. Bir kıza aşık oldu fakat kızın ailesi bu beraberliği engelledi. 1890 yılında iki küçük kıza sarkıntılık ettiği gerekçesiyle hapse atıldı. Tahliye olduktan sonra üç yaşında bir kız çocuğuna tecavüz ettiği için, Waldou psikiyatri kliniğine yatırıldı ve ölümüne dek 35 yıl boyunca burada kaldı. Tek kişilik odasında korkunç sanrılar görüyordu. Adolf Wölfli korkularının karşısında resim, müzik ve şiire sarıldı. 1900'lerde düşsel bir öz yaşam öyküsü oluşturmaya başladı. 25.000 sayfaya ulaşan defterinin içinde kendisini düşsel bir savaş kahramanı olarak anlattığı yaşam öyküsünden başka neler vardı? Brida. 16 Chehr: 1. Crummah 16 Chehr: 1 Striga gibi tuhaf sözcükler ve rakamlar. Düşsel servetinin faiz hesaplamaları ve yaptığı bestelerin yüzlerce notası. Bazen bestelerini yaptıktan sonra müziği yazdığı kağıdı borazan gibi yapıp kendi bestelerini çalıyordu. Wölfli öldüğünde arkasında 1600 kadar illüstrasyon, 1500 kolaj ve 900 kadar resim bıraktı. Kendisini defterlere sığdıramadığı zamanlarda Waldau'daki odasının duvarlarını boyadı. Bugün bu resimler hala o odada Wölfli'nin anısını yaşatmaktadır. A. Wölfli çalışmalarıyla bir anlamda daha sonra modernist bir akım olarak değerlendirilecek Outsider akımının, kendi farkında olmasa da, temellerini atan önemli isimlerden biri oldu. A. Wölfli'nin çalışmaları ve yaşamı ile ilgili dökümanlar Sanat Tarihçisi Elka Spoerri'nin özenli çalışmasıyla yeniden derlendi. Wölfli'nin çalışmalarında resim, müzik, yazı iç içe geçmiştir. Resimlerinde tüm ayrıntılar incelikle işlenmekte, bu ayrıntıların arasında notalar ve anlamsız küçük notlar karşımıza çıkarken, yapılan her şeyi birbirine benzeyen yüzler, gözler neredeyse aynı ifadeyle izlemektedir. Wölfli'nin de içinde olduğu çok az eğitim almış ya da hiç eğitim almamış, hala çocukluk çağlarındaymışçasına ya da gençlik yıllarının yoğunluğuyla resim yapmayı sürdüren bu gruba Roger Cardinal, masumlar der. Kimler vardır bu masumlar grubunun içinde? Elimizdeki kaynaklar bu grubun tümüne ulaşabilecek kadar yeterli olmasa da birkaç örnekle masumların profili çizilebilmektedir. Auguste Forestier (1887-1958), raylara, trenin onları nasıl ezdiğini görmek için çakıl taşları koyup trenin devrilmesine sebep olunca 27 yaşında akıl hastanesine gönderilir. Doktorların geri zekalı, kendinden çok emin bir hasta diye rapor verdikleri Forestier, çalışmalarında her türlü malzemeyi kullanır, özellikle tahta, ayna, kumaş parçaları ve mutfak artıklarıyla küçük heykeller yapar. Onun atlı süvari heykelinde, figürleri yorumlayışındaki kendine özgülüğü görmek olası. Forestier bu hayvanın aslında koyunla at karışımı hayali bir yaratık olduğunu imlemeye çalışmıştır. Forestier, 58 yaşında Saint Alban Hapishanesi'nde ölür. Joseph Moindre'nin çalışması ise, daha çok yetenekli bir çocuğun elinden çıkmış izlenimi vermekte, bununla birlikte Art Brut sanatçılarının birçoğunda karşımıza çıkan simetri saplantısı, bu resimde de çok acemice olsa da genel izleği oluşturmaktadır. 1920'de Fransa'da Pas de Calais'de doğan Gaston Duf, hiç eğitim almamıştır. 20 yaşına gelmeden alkolizmle tanışır ve intihar etme girişimlerinde bulunur. Akıl hastanesine yattığı sırada, doktoru onun resim yaptığını fark eder ve Duf'u çalışması için teşvik eder. Duf'un resminde, puzzle'ı andıran bir parçalanmışlığın içinde yine bir simetri ve akıcılık sezilmektedir. Guillaume Pujolle'nin, Kartallar ve Kaztüyü adlı resmi, yarı fantastik öğelerle, sanatçının sanrılarını bilinçüstüne çıkarmaktadır. Mutsuz bir çocukluk ve mutsuz bir evliliğin ardından akıl hastanesine yatan Pujolle, büyük bir şanssızlık olan yaşamından geriye sadece resim bırakmıştır. Hiç eğitim almamış Art Brut sanatçılarından biri olan Joseph Giavarini, evli bir kadınla ilişki kurduktan sonra, sevgilisini kıskanmaya başlar ve cinnet anında öldürür onu. İşviçre'nin Basel kentinde hapse girer. 6 yıl süren mahkumiyetinden sonra salıverilir. Tahliyesinden birkaç gün sonra da ölür. Joseph'in yaptığı heykelin malzemesi kurutulup boyanmış ekmek içi. Yine akıl hastanesinde resim yapan hastalardan biri Heinrich Anton Müller'dir. Üzüm bağları olan Müller, onları budamak için bir makine yapar, fakat fikrinin başkalarınca çalınması ona çok ağır gelir. Yaşamının geri kalanını hastanede geçiren Müller, tüm yaşamı boyunca makineler üretip resim yapar. Carlo'nun yaptığı resim, daha çok Orta Çağ kilise bezemelerindeki mahşer sahnelerini hatırlatır. Carlo'nun bu resmi yaparken böylesi bir imgeden yola çıkıp çıkmadığını bilmiyoruz, ama Art Brut sanatçılarında zaman zaman dinsel dogmatizme kayan bir mistisizm görüldüğü de bir gerçek. Sürrealistlerin çokça ilgisini çeken Toplumdışı sanatçılardan bir diğeri de Frederich Sonnersten Schröder (1892-1982). 13 çocuklu bir aileden gelen sanatçı 13 yaşındayken işlediği bir suç yüzünden cezaevine kapatılır. 18 yaşında bir polisi bıçakla tehdit edince akıl hastanesine gönderilir. Bir süre posta idaresinde çalıştıktan sonra 1917'de kaçakçılıktan tutuklanır. Çıktıktan sonra şifa dağıtıcı, falcı olarak ünlenir. Bu kez 1930 yılında sahte doktorluk yapmaktan tutuklanır. 60 yaşındayken renkli kalemlerle lirik ve alaycı imgeleri resmetmeye başlar. 1951 yılında Bellmer onun resimlerini sürrealistlere gösterir ve EROS gösterisiyle (1959), L'ecart Absolu (1965) sergilerinde yapıtlarının yer almasını sağlar. Sanatçı daha sonra fantastik sanat sergilerine katılmaya devam eder ve kendi kendini yetiştirmiş örnek bir sanatçı olarak gösterilir. Fakat yoksulların Sandöviç Kralı Sonnersten yaşamının son günlerini alkolizmle savaşarak geçirmek zorunda kalmıştır. Erken Viktoryen Dönemin genç sanatçılarından Richard Dadd, oldukça iyi bir eğitimden sonra, akademik sanat eğitimi almış, fakat 27 yaşında akli dengesini yitirdikten sonra yaşamının 43 yılını akıl hastanesinde geçirmiştir. Richard Dadd babasının dostu olan David Roberts'le çıktığı Ortadoğu gezisinde, güneş çarpmasından dolayı sanrılar geçirmeye başlar. Dönüşte doktorlar eylemlerinden sorumlu tutulamayacak bir şizofren tanısını koyarlar Dadd'e. Birlikte Londra dışına yürüyüşe çıktıkları bir gün babasını bıçaklayarak öldürür. Fransa'ya kaçarken posta arabasında sinirlendiği bir yolcuya saldırınca tutuklanır. Yakalandığında asıl amacının Avusturya İmparatoru'nu öldürmek olduğunu söyler. Daha sonra İngiltere'ye iade edilen Dadd, Bedlam akıl hastanesine kapatılır. Üzerinde dokuz yıl çalıştığı Oduncu Perinin Son Darbesi, son derece ayrıntılı işlenmiş bir çalışmadır. Resimde ağaçlar, yapraklar ve otların arasına gizlenmiş cüceler ve cinleri seçebilmek oldukça güçtür. Psikiyatri kliniklerinde yaşamadıkları halde, aynı derecede toplumdan izole edilip sanatla uğraşanların oluşturduğu gruplar da Art Brut'ün inceleme alanı içindedir. Art Brut içindeki küçük bir grup ruhsal itikat ve öğretilere bağlıdır. Bu insanlar işlerini kendi başlarına üretemediklerine, ruhların emri ya da rehberliğiyle resim yaptıklarına inanmaktadır. Ruhların Resim yap emri verdiği insanlardan biri Augustin Lesage'dır. Lesage bir resme başladığında, resmin nasıl biteceğini bilmediğini söyler. Çünkü onun resmini tamamen gaipten gelen sesler yönlendirmektedir. Lesage'nin resminde ilk göze çarpan simetridir. Resmi yukarıdan aşağıya ikiye bölen bu simetri yatay olarak daha çok parçalara ayırmaktadır. Bu anlayış yazılarla kesilen resme bitmemişlik duygusu da vermektedir. Bu medyum sanatçıların çalışmalarında başarıyla kotarılmış bir akıcılık ve spontanlık seçilmektedir. Evlilik dışı bir çocuk olarak dünyaya gelen Madge Gill (1882-1961) yetimhanede büyümüştür. 1907 yılında evlenir ve üç çocuk dünyaya getirir. Yaptığı bir ölü doğum sırasında bir gözü kör olur. Çocuklarından birini grip salgınında yitirince spiritüalizmle ilgilenmeye ve aynı dönemde resim yapmaya da başlar. Resim yapması için emir aldığı ruha Myrninerest adını vermiştir. Bu ad büyük olasılıkla en içteki ben anlamına gelen my innerest self sözcüğünden türetilmiştir. Gerçekte kendisine değil bu ruha ait olduğuna inandığı resimleri sergilemeyi ve satmayı reddeder. 79 yaşında öldüğü Doğu Londra'daki evinde yüzlerce resim bulunur. Resimlerinin tümünde başına tuhaf bir şapka giymiş bir kadın yüzü göze çarpmaktadır.


Özgür Yener'in, 14 Şubat 2015 Cumartesi günü saat 17:00'da Düş Yolcusu Sanat Durağı Çiftehavuzlar'da açılacak olan Dizin Sergisinde; insanlar arasındaki ilişkisel, yaptırımsal, gelişi güzel, rastgele ya da planlanarak oluşmuş yapıları ve bu yapıların kullanılmasıyla belli bir toplum formatının nasıl oluştuğunu izleyeceksiniz. Sanatçı, 2008 yılında yansımalar kavramı altında toplumların şekillenmesi üzerine başlattığı araştırmalarını somut objeler arasındaki asimetrik ilişkileri uzay-zaman düzleminde formüle ederek sürdürmüş ve bulgularını ağ teorisi ile bütünleştirerek önermesini bitişiklik ve etkisellik adıyla sanatseverlere sunmuş. Fizik, matematik ve toplum biliminin sanat ile birleştiği Özgür Yener eserleri iki hafta boyunca izlencede kalacak. Bir önceki Vakitsiz Vakitlerim sergimde yansımalar kavramı ile izleyicilerime sunduğum araştırmalarımda toplumun bütünlüğünü/parçalanamazlığını ifade etmiş, temel olarak üç olguyu vurgulamıştım: benlik dürtüleri, bu benlik dürtüleri ile oluşan insan şekillenmeleri ve bu şekillenmelerin saf gerçeği ve doğayı örtüp tüketmeleri. Ayrıca, gördük ki toplum dediğimiz bu oluş içindeki bir parçayı çıkarıp aldığınızda bütün matematiksel denge çöküşe uğramaktadır. Bugün vardığım noktada bitişiklik ve etkisellik şeklinde adlandırdığım bulgularım olan somut objeler arasındaki asimetrik ilişkileri, uzay-zaman düzleminde formüle edip bilinen adıyla ağ teorisi kapsamında görsel hafızaya öneriler şeklinde sunabilmeye çalışmaktayım. Dolayısıyla izleyiciyi mekandan koparıp varlığın ne olduğunu, saf uzay-zamanın yokluk realitesinde anlamın nasıl doğduğunu ve fakat anlam doğuşuyla gerçeğin de bir o kadar nasıl perdelendiğini ortaya koymaya çalışıyorum. Canlı olmanın getirdiği dürtüler uzayı ve zamanı parçalar. Dürtülerin etkileşimi ile oluşan bu parçalanma, varoluşu düşünülebilir yani anlaşılır kılar ve insanı kendini sorgulayan bir varlık haline getirir. Kendi penceremden görüp formüle ettiğim ağ teorim ile bu sorgulamaya katkıda bulunmaktayım. Geliştirdiğim 'bitişiklik ve etkisellik' önermemde, insanın, egolarla biçim bulan bir yapıyı bu sorgulayıcılığına rağmen ironik bir şekilde yasallaştırarak dizini esnetip bozduğunu vurgulamaktayım. Eserlerimde bu anlatımı ters bakıştan hareket edip tümevarış bir metotla dile getirmekteyim. Uzay-zamanı parçalayan dürtüleri simgeleyen uzuvlar birbirinden ayrıdır çünkü izleyici gözünde birer beden halinde tezahür eden şey, aslen sadece birer uzuvlar bileşkesidir. Diğer bir deyişle birey, tek bir motivasyon ile değil, istek ve arzuların çeşitliliği ve kontrol edilemezliği ile karşı karşıyadır. Birbirini geliştirip destekleyen sıralı öğeler tablosu olarak günlük dile tercüme edebileceğimiz 'dizin'in üyeleri yani bireyler, dizin üyeleri olmaları sebebiyle kendilerine has misyonlara sahiptir. Ancak, bu misyonların gerektirdiği davranışlar belli bir hareket alanına ihtiyaç duyar ve bireyler birbirlerinden uzaklaşır, toplum dediğimiz oluşum ortaya çıkar. Uzaklaşma, kimi egolara alan açar. Egoyu besleyen arzular birey bilinci tarafından değil, bu uzaklaşma sonucu oluşan boşluklar yani toplum içinde kendilerine bırakılan ya da bırakılmayan boş alanların şekil ve miktarı tarafından kontrol edilir. Gözlemlerimi resmedip yorumu izleyicilere bıraktığım gibi, bu duruma da dizin adını veriyor ve bu kelimenin önüne eklenecek sıfatı izleyiciye bırakıyorum. Toplum içinde bazen kalabalık ve kargaşa kesitleri sunan dizin üyesi bireylere ait kimi uzuvların aşırı hareket halinde olup birey egosunu zirveye taşıdığı görülebilir. Kimi bireylerde kimi uzuvlar ise körelmiş, yer bulamamış ya da daha baskın olan bir başka birey uzvu tarafından yok edilmiştir, ezilmiştir. Bunu bertaraf etmek adına ihtiyaç duyulan yeni alanları açmaya yeltenmek, bütün dengeyi yani toplumu ortadan kaldırır çünkü mevcut hal çerçevesinde bireyler aralarında dinamik bir ağ kurmuşlar ve birbirleri sayesinde işlev görmektedirler. Bu zorunlu asimetrik bitişiklik ve etkisellik sonuçta saf realiteyi, doğanın gerçekliğini örter ve tüketir. Eserlerin yaratımında, toplumsal baskı ve hoyratlıkları geometrileştirme arayışları mevcuttur. Bu arayışlar sonucu obje kenarları halinde görüntü kazanan matematiksel patlamalar daha önce hiç yapılmamış bir cüretle hesaplayıp denediğim uygulamalardır. Gördüğüm toplum-birey yapılanmasını konstrüktif bir anlayışla ve teknik bakımdan geleneksel bir tavırla resmederken, renk olarak kabul edilmeyen beyazı vahşi bir şekilde uygulayarak, genel kanaatlerin ne kadar aksi tarafında bir yerlere ulaşmış olduğumu iletmekte, önermem kapsamındaki resimlerim. Araştırmalarımın yeni safhası, düşünsel zonların toplum üzerindeki etkilerinin bendeki tezahürü olacak. Ruh ve düşün dünyası ile dürtüler arasında gözlemlediğim örtüşme şekilleri üzerine tespitlerimi tuvallerimde hep birlikte müşahade edeceğiz.


Suna Atalı Er'in '' DÜŞLER '' adlı resim sergisi Venüs Sanat Galerisi'nde sanatseverler ile buluşuyor. 14 Şubat'ta açılacak sergi, 25 Şubat tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Suna Atalı Er'in resim merakı lise çağlarında başladı, emekli olduktan sonra resim çalışmalarına ağırlık verdi. Prof. Fuat Acaroğlu'nun eğitmenliğini yaptığı Serbest Desen eğitim programına katıldı. Selçuk Fergökçe, Natali Aydar, Ömer Muz, Javid Tabatabaii, Hicran Alioğlu ile desen, yağlıboya ve suluboya çalışmalarında bulundu. Birçok karma sergiye katılan sanatçı Selçuk Fergökçe ile çalışmalarını sürdürmektedir. Suna Atalı Er ; eserlerinde kendi yaşamsal ve duygusal birikimlerinin desen ve renk olarak hayat bulduğunu belirtmektedir. Sergide sanatçının 40 adet yağlıboya ve suluboya çalışması yer almaktadır.


Kırmızı Çizgi adlı kişisel sergisinde Evren Erol; öznellik denen boyutu kuşatan ve kuran çizgilerin izini sürüyor. Küratörlüğünü Oğuz Erten'in yaptığı sergi, çeşitli biçimleriyle sınır deneyimini araştırırken, itaat ve ihlal olasılıklarını bir arada tartışıyor. Varoluşun temelindeki esaret ile yüzleşmek, kalıplar içindeki yaşamı reddetmek cesaret ister. Gerçek, tek ve değişmez midir? Dayatılan tüm psikolojik, sosyolojik, kültürel şemaya yeni önermeler ve yeni yörüngeler yaratmak mümkün müdür? gibi sorulardan hareket eden Evren Erol, Kırmızı Çizginin değişim, dönüşüm, karşıtlık, ret ve kabul bağlamı gibi temel metaforlar çerçevesinde, hayatın baş aktörü bireyin kendini yeniden var edebilme ihtimali için bir deney alanı olduğunu söylüyor. Evren Erol'un Kırmızı Çizgisi düz ve sürekli değil, kısa ve kesintili, geçici ve devingen. Bu biçimiyle kırmızı çizgi düzen tesis eden, anlam kuran her öznelliğin bünyevi eksiğine işaret ediyor. Heykelleri kırmızı çizginin içindeki tekinsiz boşluktan uç veriyor. Bu heykellerde köpüren, şişen, kabaran yumrular eksikliğe işaret eden esrarengiz fazlalıklar gibi. Kırmızı çizgileri geriyor, esnetiyor, çarpıtıyorlar. Derinde tomurcuklanan her neyse heykelin pürüzsüz tenini ağrıtıyor, yırtıyor. Ardından sergi mekanının içine düşüyor dalga dalga akıyor ve mekanı istila ediyor. Erol'un heykelleri gerçekliğe, onu yaralayarak dahil oluyor. Sergideki heykeller anlamın dilsiz, varlığın adsız kaldığı yere, sesin alanına yakın duruyor. Evren Erol'un varlık üzerine düşünen formları bir vadi içinde yankılanan ses gibi. Boşluğu doldurmadan, negatif mevcudiyeti kucaklıyor. Sergi gerçekliğin yarasından soluk alıyor, bir çığlıkta soluk veriyor. Kırmızı Çizgi ise bu yaranın hafifçe aralanmış dudakları. 1977'de İstanbul'da doğan Evren Erol, 1998 yılında Yıldız Teknik Üniversitesi Serigrafi Bölümü'nden, 2003 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü'nden mezun oldu. Sanatı, var olan gerçekliğe alternatif bakma yöntemleri geliştirebilmek noktasında, sanatçıya sonsuz özgürlük alanı yaratan kendini ifade etme ve sorgulama dili olarak görmektedir. Heykellerini, koşullara göre kendi varoluşunu biçimleyen düşünce ve kavramların, bilinçaltında yer alan değişimin yansıması olarak tanımlamaktadır. Değişim, dönüşüm, karşıtlık, ret ve kabul bağlamı gibi temel metaforlar çerçevesinde üretmektedir. 2012 yılında açtığı KENDİNİ BULus başlıklı kişisel sergisinin yanı sıra birçok karma sergi ve sempozyumda yer almıştır. Heykel üretimiyle birlikte edebiyat alanında illüstrasyon çalışmalarını İstanbul'da atölyesinde sürdürmektedir.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present Melissa Cooke's first solo exhibition at the Gallery entitled Recent Graphite Drawings. The monumental and highly detailed drawings included in this show pull from four distinct bodies of work: Still Lives, Plunge, Surfaced, and Lost Inside You and will be on view through February 28. Undertow Bubble is a drawing from her Plunge series. She begins by photographing herself in a bathtub sinking and swirling underwater. The foreground and background unite and the bathtub becomes a landscape. Flesh and hair intertwine with ripples and bubbles making the figure ambiguous and concealed. Blocked is a self-portrait that is disguised by dark paint as her eyes glare back at the viewer. This work is an example from her Surfaced series where she intentionally collapses the boundaries of multiple creative processes by drawing from a photo of herself covered in paint and other liquids. Lost Inside You is a series of drawings in which Cooke explores sexuality, relationships, and gender through depicting overtly symbolic everyday objects that are seen in a new light in their arrangement. This exhibition features a significant piece from this series titled Afternoon Delight a drawing of a peeled banana secreting clear liquid onto bed sheets. The series Still Lives, which is her most recent, departs from portraiture and places wigs among dandelions. In Wig in the Weeds, the attraction and repulsion of these discarded objects adds tension and mystery to the unknown narrative taken place in the image. Melissa Cooke Melissa Cooke (b. Oconomowoc, WI, 1982) received her MFA in 2011 and BFA in 2006 from the University of Wisconsin-Madison. Her drawings have been exhibited at venues nationwide, including the Madison Museum of Contemporary Art, the Museum of Wisconsin Art, the Oceanside Museum of Contemporary Art, and numerous colleges. Cooke's drawings are in collections such as the Arkansas Art Center and the Howard Tullman Collection, and have been featured in New American Painting, and Drawing magazine. For more information please contact Marina Press at marina@meiselgallery. com.


Merkür Galeri, 2010'da Sabiha Kurtulmuş tarafından kurulmuştur. Türkiye'nin en önemli sanatçıları ile çalışan Sabiha Kurtulmuş'un yılların birikimine dayanan deneyimiyle kurduğu Merkür Galeri öncelikle genç sanatçıları sanatseverlerle buluşturmayı hedeflemektedir. Kolajart okurları için Sabiha Kurtulmuş'la keyifli bir sanat sohbeti gerçekleştirdik. Sabiha Kurtulmuş: İlk önce Şakayık Sokak'ta 2010'da kuruldu, yaklaşık bir buçuk yıl orada kaldık. Yaklaşık üç buçuk yıldır da buradayız. Başlangıcından günümüze genç sanatçı arkadaşlarımızla çalışıyoruz. S. K.: Evet genç sanatçılarla çalıştığımız doğrudur ancak galericiliği klasik ve çağdaş üslup olarak çalışanlar diye ikiye ayırmayı doğru bulmuyorum. İyi galericiler aynı zamanda iyi birer 'art dealer'dır bu yüzden sanata yön verirler. Sanat da yeni eski diye ayrılmamalı, iyi sanat vardır, kötü sanat vardır. Ayrıca güncel sanat terimine de katılmıyorum, dünyada böyle bir isim yok. Çağdaş sanat var. S. K.: Böyle bir algı var ama içi boş, güncel, neye göre güncel, ne kadar güncel, yurt dışında bir karşılığı yok. S. K.: Taviz anlamında herhangi bir şey hatırlamıyorum. Çok çalışarak, dik duruşumuzla, sanatçı seçimlerinde dikkatli olarak, onlarla birlikte büyüyerek bugünlere geldik. Türkiye'de yeterli sayıda müze, enstitü ve galeri dışında sanat kurumu olmadığı için önemli sanatçılar koleksiyonlara yeterince girememiş olabilir. Kapanan galerilere gelince çok iyi/ünlü sanatçılarla çalışan galeriler vardı, bilinen sanatçıların, çeşitli müze ve koleksiyonlarda yerlerini bulamamaları onlarda hayal kırıklığı yaratmış olabilir. Bazı yakından tanıdığım galeriler de etkinliklerde yeterli kişiye ve hedeflerine ulaşamadıkları için kendileri kapattılar. Bu iş gerçekten uzun vadeli hedefleri olması gereken bir alan, bazıları da sanat camiasının iyi kar getirdiğini, belki duruma göre sosyal ortam, prestij, şan şöhret getirdiğini düşünüp şansını deniyor. Bir iki senede hemen karşılık bekledikleri için sonrasında faturalar, kiralar, çeşitli giderler masraf olmaya, külfet olmaya başlıyor. Bu şekilde algılanınca zaten sorun oluyor, o zaman yanlış yerdesinizdir! S. K.: Tabii, etik, ahlak, güvenilirlik ilk başta gelir. Sanat satıyorsunuz, yani yenilen içilen bir şey, insanların ilk önceliği olan bir şey değil. Fikir satıyorsunuz, geometrik bir obje satıyorsunuz bu nedenle galeri olarak yeterli güvenirliği sağlamanız, koleksiyoneri doğru yönlendirmeniz lazım, bu önemli bir misyondur. S. K.: Önceleri güzel sanatlara gidip oradan seçiyorduk. Tabii ki gelişimini, sanat algısını, entelektüel düzeyini inceliyorduk. Çağdaş sanatta yeni bir akım yoktur, trentler üzerine dönen bir sanat piyasasından bahsettiğimiz için sanatçı adayımızın gerek algı gerek iş pratiği olarak çağın hızına ve enerjisine yetişebilen bir karaktere sahip olması gerekiyor. Çağdaş sanatın, açılan bu uluslar arası geçidinden yalnızca günümüz çağdaş, genç sanatçıları geçebiliyor. Modernlerimizin çoğu Paris ve Amerika'da yan işlerde çalışarak para kazanıp resim yaptılar. Zorluklardan bugünlere geldiler. S. K.: Günümüzde genç bir sanatçı okulunu bitiriyor, bir sergi açıyor, PR'lığını iyi yapan, iyi bir satış grafiği çizen bir galeriyle anlaşmışsa o sergiden bir şirketteki genel müdür maaşı kadar para alıyor. O parayla isterse dünyanın dört bir yanını gezebiliyor, istediği yerde yaşayabiliyor. Ben henüz sanatçı adayısınız, daha sanatçı değilsiniz, bu uzun bir yol, sabırlı olmanız ve yıllanmanız gerek, diyorum. Gençlerde koleksiyoner / galerici yuzde 50 riski birlikte alır. Geçc bir sanatcinin 5 sene sonra sanatı bırakıp grafiker olmayacağını bilemeyiz. Ş. A.: Evet daha net, hem heykelciyim, hem ressamım, new media da yapıyorum, onu da bunu da video art da, sayı arttıkça içerik biraz muğlaklaşıyor, o yüzden sanatçıyım, nokta! belki de üç nokta... Tabii sanatçı dememiz için bir sergide, iki sergide kendini göstermiş, olumlu eleştiriler almış, özgün tarafları dikkat çekmiş, birkaç satış yapmış olması yeterli değil. Belki 4-5 kişisel sergi, pek çok karma sergi yaptıklarında o zaman bir sanatçı kimliğinden, varoluştan söz edilebilir. Markalaşma süreci belki on yıl sürüyor marka olduktan sonra da onu koruma serüveni hiç bitmiyor. S. K.: On-on beş yıl önce güzel sanatlar mezunu olmayan, alaylı diyebileceğimiz kişiler de bu kulvarda yer alabiliyordu artık yalnızca tuval değil, farklı medyumlar da kullanıldığı için temel sanat eğitimleri ortaya çıkıyor, önem kazanıyor ve fark yaratıyor. Bu anlamda okullu sanatçı adaylarını tercih ediyoruz. S. K.: Gayet iyi, malum son beş yıldır sanat fuarlarımız dikkat çekiyor, önemseniyor. Yurt dışında Art Management okuyan arkadaşım var, onun söylediğine göre Sotheby's'da bu yıl İstanbul değer kazanan üçüncü merkez seçilmiş. Tabii bazıları sergilemeyi beğenmiyor, küratöryal sergi talebinde bulunuyor, orası pazar alanı! Sanat fuarları sergi alanı, küratörün alanı değildir, bunun ne olduğunu iyi bilmek lazım. S. K.: Bize özgü bazı sorunlar var elbette belli başlı önemli sorunlarımız var. Mesela aklıma ilk gelen, çok hızlı karar verip hemen tüketen bir koleksiyoner kesiminin mevcut olması. Kulaktan dolma bilgilerle yatırım yapıp sonra pişman oluyorlar. Bu işin de ciddi bir eğitimi olmalı, koleksiyoner kendisini geliştirmeli, çağdaş sanatı takip etmeli. Bazı koleksiyonerler tavsiyeler üzerine yola çıktıkları için pişman oluyorlar. S. K.: Evet, özellikle koleksiyoner eğer yatırım amaçlı düşünüyorsa ev ödevine iyi çalışmalı! Ş. A.: Evet ben de görüştüğüm, karşılaştığım koleksiyonerlere bunu tavsiye ediyorum. Koleksiyonerlerin modern sanatı ve en azından aşinalık kadar olacak da olsa çağdaş sanatın tarihini, -ki bizler de uzun zamandır bu işin içinde olsak da bilmediğimiz çok şey var, çağdaş sanat bir okyanus- çağdaş sanatta ekol/idol sanatçı örneklerini biliyor olmaları lazım. Güncel haberleri, sanat dergilerini okuyor, takip ediyor olmaları lazım. S. K.: Evet, aslında bu eğlenceli, keyifli bir hobiye de dönüştürülebilir, bunu başarmak çok da zor değil, eserlerle ilgilenmek, onlar hakkında düşünmek güzel bir uğraşı. S. K.: Öncelikle tembeller, her şeyi bilgisayardan ibaret görüyorlar. Gezip araştırmayı sevmiyorlar. Diyelim ki, galerimizle çalışan genç sanatçı arkadaşlarım maddi olarak Avrupa'yı, yurtdışındaki müzeleri, sanat fuarlarını gezme şanslarına sahipler, fakat bunu yapmıyorlar. Ben mesela ilk olarak Louvre'a gittim, bence new media art yapacak olsan da klasik eserleri görmelisin. Mesela ekonomik bütçeye göre de 300-500 euroya turlar var, mutlaka gitmek lazım. Ben kendi adıma, bohem sanatçıların son dönemine yetiştim. Ustaları yakından tanıdım, atölyelerinde vakit geçirdim; ama yeni nesil için üzüldüğüm şey, anlatacakları bir öykü yok! Ben mesela katalog yazısı yazılacağı zaman genç sanatçı adaylarından kendi yazılarını da yazmalarını, kendi sanatlarını nasıl bulduklarını anlatmalarını istiyorum. Bir izleyici, bir eleştirmen veya bir koleksiyoner onlara soru yönelttiğinde işlerini açıklıyor veya gerektiğinde benzeri çağdaş sanatçılarla karşılaştırıldığında rahatça açıklayabiliyor, tartışabiliyor olmaları lazım. S. K.: Genç sanatçılar sosyal medya ya da görsel datalara sahip çeşitli internet sitelerinden beslendikçe çok benzer işlere yöneliyorlar, aynılaşıyorlar. Etkilendikleri veya esinlendikleri aynı popüler sanatçı olunca, özgünlük de katmadan benzerini yapmaya başlıyor ve birbirini tanımadan, görmeden dahi sanatsal olarak benzerliğe, aynılığa düşebiliyorlar. Ş. A.: Ülkemizdeki modern sanat, çağdaş sanat eğitimini nasıl buluyorsunuz? Benim gördüğüm kadarıyla pek çok güzel sanatlar veya sanat tarihi öğrencisi çağdaş sanatı geçtim, modern sanatı yeterince özümsemeden, tam kavrayamadan okuldan mezun oluyor. S. K.: Tabii sanat eğitiminde tartışılacak çok şey var. Evet, modern sanat ve sonrası sanat eğitiminde eksikliklerimiz var. Ama tabii sanat eğitimi yurt dışında da sorunlu. Mesela tam tersi new mediayı yeni eğitimlerde ele alıp sanat onlardan ibaretmiş gibi gösteriyorlar. Klasik sanat tamamen yok sayılıyor. Elle tutabileceğiniz, duvara yaslayabileceğiniz hiçbir bir şey gösterilmiyor, bu tarz eğitimi de sakıncalı buluyorum. Klasik sanat hiçbir zaman ölmez bence, kişisel olarak da aslında tercihim klasik sanattan yana. Ş. A.: Klasik derken, kalıcı sanat demek istiyorsunuz galiba? Diğer yandan hep tartışıla gelen bir şey vardır hani günümüzde 'güncel sanat' gibi, ne kadar güncel? Yarının günceli ne olacak? Ya da daha eski bir tartışma konusu 'çağdaş sanat', 'modern sanat' Aslında günümüze klasik olarak gelen her sanat eseri zamanın 'modern sanatı'ydı, hatta çağının tanığı olmasından dolayı çağdaştı terminoloji olarak doğru sayılmasa da 'çağdaş sanat'tı hatta yüz yıllarca kendinden sonra gelenlere ilham kaynağı olanlar kendi zamanlarında 'avangart'tı. Müzikten örnek vereyim J. S. Bach, yaşadığı dönemde on parmakla piyano çalınmazken sağ el, sol el tekniğini geliştirmiştir, orkestrasyonu zenginleştirmiştir, kimilerine göre günümüzün çağdaş müziğini, hatta caza giden müzik armonilerini deneyen kişidir. Leonardo desek, uçak tasarımlarından gemi çizimlerine, efsanevi, ölümsüz eseri Mona Lisa'ya kadar insanlığa ışık tutacak eserler bırakmıştır. Tabii Michelangelo, Caravaggio ve diğerleri de öyle. Siz kalıcı ve ölümsüzlüğünü ilan eden sanat eserlerinden bahsediyorsunuz sanırım. S. K.: Evet. Dediğim gibi çağdaş sanat şu anda trentlerle şekilleniyor. Bir yıl soyut gundemde, bir yıl figur, bir yıl fotoğraf... Beş ya da on sene sonra bunların devamı, sonu ne olacak bilmiyorum, kimse de öngöremiyor. Ben kendi adıma gördüğüm, dokunduğum, hissettiğim sanattan vazgeçmeyeceğim. S. K.: Küratörler, Melike Bayık ve Mergüze Günay. Sanatçılar: Recep Akar, Mustafa Duymaz, Didem Erbaş, Murat Germen, Şifa Girinci, Emre Kantaşlı, Volkan Kızıltunç, Manbor, Ali İbrahim Öcal, Saliha Yılmaz. Küreselleşen dünya düzeni ve kent hayatının baskıcı dinamikleri karşısında Pardon, Kaçıncı Kat?, isimli küratöryal sergi. Kent ve doğa ilişkisi üzerinden sanat alanında dönüşümün olanaklarını sorguluyor. Devamı niteliği taşıyan sergi ise Olmadı Kaçarız 10 Şubat'ta açılacak. S. K.: Sistemdeki sorunlar küratörleri de etkiliyor. Küratörler de bağımsız değiller. Bir tarafta koleksiyonerler, diğer tarafta galericiler ya da büyük sergi alanı, mekan sahipleri var. Doğal olarak, bana küratöryal bir proje geldiğinde galeriye nasıl bir yenilik getireceğini, prestij olarak nasıl bir katkı sağlayacağını sorgularım mesela. S. K.: Kendi adıma size teşekkür ediyorum, sizi takip ediyorum ve destekliyorum. Her ne kadar sosyal medyayı ve sanal mecraları kullansanız da bu işi iyi yapıyor, bizleri, sanatçıları tanıtıyor, gündemi ve günceli bizimle paylaşıyorsunuz, iyi ki varsınız. Ş. A.: Ben teşekkür ederim, galerici olarak tavırlı ve kararlı duruşunuz, istikrarlı ilerleyişiniz ve örnek galericiliğiniz, açık sözlü değerli fikirleriniz, keyifli sohbetiniz için.


This March, BERTRAND DELACROIX GALLERY is thrilled to introduce the work of contemporary French painter STEPHANE JOANNES. His new collection, entitled Tankers, features large oil on canvas paintings of huge, solitary cargo ships surrounded by the vast sky and water. His traditional subjects are made contemporary by Joannes' clean lines, bold delineations of space and hints of abstraction. Joannes' paintings are typically long, horizontal pieces, sometimes diptychs or triptychs over eight feet long. He breaks his paintings up into three distinct sections: the sea, the sky and the sea vessel on the horizon. The air and water seem vast and are often blocked off with a single, bold color. His ships, on the other hand, are incredibly detailed with each drip of rust and weathering carefully articulated. These orange and brown drops reveal not only the ship's past but also the painting's history they are visible evidence of the painter's brushstrokes and artistic process. The busy, overlapping vertical streaks provide an interesting contrast to the otherwise clean, precise lines the artist uses. Born in 1975 in Besançon, France, the painter studied at L'Ecole Superieure des Arts Decoratifs in Strasbourg, France. Joannes' first exhibition in 1997 was mainly black and white figurative paintings of nudes. However, after a visit to Le Havre, a waterfront town in France, the artist became fascinated by the large sea ships he saw there. He is now most known for his work on this subject. For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present The Graduates, an exhibition of new paintings by Zoe Sua Kay and Helen Strickler. These two artists are recent graduates of the New York Academy of Art and both deal with life, death, and the beauty that surrounds these motifs in their approach to painting. Zoe Sua Kay often uses herself as a model in her work. Her departure from a realist depiction of skin is recognized in her colors choices which are often crude and grotesque. She pushes her reference further into abstraction by cropping and highlighting typically overlooked portions of the body. The result is eerie, unfamiliar, and fascinating. It is unapologetically bold and pays tribute to the history of flesh and paint recognized in the oeuvres of Lucian Freud, Francis Bacon, and Jenny Saville. Hanging Out (2014) is one of her most recent works included in the exhibition. This massive vertically oriented painting of two legs pressed up one another offers a visceral effect. The legs have a lifelessness to them in their positioning and hues of blues and purples. One is left not knowing the surrounding narrative of this human and leaves the viewer in a place of mystery and anxiety. Helen Strickler paints skulls as symbols of universal commonalities in human beings. Though humans appear strikingly different, our interiors are nearly identical. The incorporation of fresh and dead flowers relates Day of the Dead a celebration of the deceased. She highlights that there is an overlooked optimism and wonder in the afterlife that should not be overlooked. Kay was born in Lisbon, Portugal, Zoe Sua Kay moved to London in 2006 where she worked as an artist for seven years. Strickler was born in Atlanta Georgia and studied visual art internationally in Costa Rica, Italy, and Ecuador. Both of these painters now live and work in New York City.


Naif Ressam Hüseyin Yüce'nin vefatı, Türk Sanatı ortamında büyük bir teessür yaratmıştır. Hüseyin Yüce'yi rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Kütahyalı ünlü naif ressam Hüseyin Yüce, 87 yaşında vefat etti. Bir süredir Dumlupınar Üniversitesi Evliya Çelebi eğitim Araştırma Hastanesi'nde nefes darlığı rahatsızlığı sebebiyle tedavi gören Yüce, hayatını kaybetti. Hüseyin Yüce, herhangi bir akademik öğrenim görmeden, içgüdülerinin yönlendirici etkisiyle resim yapan ve bu nedenle safyürek olarak adlandırılan ressamlar gurubunun, Türkiye'deki önemli temsilcileri arasında yer alır. Titiz bir resim işçiliği, doğa sevgisi ve yöre yaşamına tutkusuyla biçimlenen resimlerinde, ince dallı ağaçlar, büyüsel bir sessizliğe bürünmüş köy evleri sık işlediği konulardır. İlk kişisel sergisini 1965 yılında Kütahya Güzel Sanatlar Galerisi'nde, ikinci kişisel sergisini de 1968'de Ankara Güzel Sanatlar Galerisi'nde açan Naif Ressam Hüseyin Yüce bunların dışında kaç tane sergiye katıldığını kendisi bile bilmiyor. Yurt dışında ise Fransa, Almanya, Finlandiya, Hindistan, Mısır, Çekoslovakya, Macaristan, Romanya ve İngiltere'de sergiler açmıştı.


In Istanbul an international art scene has been established over the last decade. Artists, often supported by international residency programs, choose Istanbul to live and work temporarily in a city of diversity, others were forced to leave their homeland and find themselves struggling in this megalopolis trying to develop new long-lasting prospects for their life and culture in a challenging environment. Artists from Istanbul on the other hand find themselves confronted with new perspectives and in direct contact with divergent cultures from various origins. For all of them Istanbul represents a cultural melting pot with great moments of life and on the same time an everyday challenge to survive. This struggle could become a unifying force that forges a shared vision and identity. However, the struggle itself is incredibly temporary when compared to the lasting durability and enduring spirit of Istanbul as a metropolis of diversity. InEnArt and Diyalog Derne i in collaboration with Kargart are proud to present a one-night-only, pop-up art exhibition with art works by young artists from different cultural backgrounds to provide an international platform and provoke a dialogue on the transformative power of art and society. The show runs for one night only and presents visual art works, objects, performances and sounds picked by InEnArt. Selected, international artists from the Middle East, Europe and Turkey searching for a shared vision and identity. İstanbul, geçen 10 yılda uluslararası sanat için bir cazibe merkezine dönüştü. Kimi zaman uluslararası burs programlarından yararlanan seçkin sanatçılar, çeşitliliklerin bir arada bulunduğu bir kentte bir süre çalışmak ve yaşamak için seçiyor İstanbul'u... Kimi zaman kendi iradeleri dışında ülkelerini terk etmek zorunda kalan sanatçılar, yaşamlarına ve kültürlerine yeni bir yön verme arayışını bu kentte sürdürmek zorunda kalıyor. İstanbullu sanatçılar için ise, çeşitli kökenlerden farklı kültürlerle doğrudan temas, yeni perspektifleri beraberinde getiriyor. Ortadoğu, Avrupa ve Türkiye'den, farklı kültürel geçmişlerden gelen sanatçıların birer eserinin yer aldığı görsel malzemeler, performanslar ve seslerden oluşan tek gecelik sergi sanatın ve toplumun dönüştürücü gücüne dair bir diyalog başlatma hedefini de taşıyor. ...'daki sergide yaklaşık 20 sanatçının eseri yer alacak. 17 Şubat'ta bir gece sergilenecek birer parça eser, ortak mücadeledeki birleştirici gücü yansıtıyor. İstanbul'da yaşayan ve çalışan sanatçılar ve Berlin Senatosu'nun düzenlediği programla Türkiye'ye gelen Ruben Aubrecht ile Avusturya kökenli kız arkadaşı ve görsel sanatçı Maria Anwander'in yanı sıra, yerlerinden edilmiş ve mücadeleye İstanbul'da devam eden Suriyeli ve Filistinli sanatçıların eserleri de sergide yer alıyor. Bir yıldır Türkiye'de yaşayan peformans sanatçısı Suriyeli Batool Muhammed bu sanatçılardan birisi.


14 Şubat Sevgililer Günü'nde açılacak olan SEVGİLİ KEDİLERİMİZ isimli sergide her yıl olduğu gibi bu yıl da baş rolü en sadık sevgililerimiz olan kedilere verdik. Konusu kedi olan resimler başta olmak üzere gravürler, minyatürler, ebrular, karikatürler ve takıların sergileneceği bu sergiye ev sahipliğini galerimizin kedisi ÜRÜN yapacaktır. 19 Mart tarihine kadar kedi de seven sanat sever dostlarımızı bekliyoruz. 14 Şubat Sevgililer Günü'nde açılacak olan SEVGİLİ KEDİLERİMİZ isimli sergide her yıl olduğu gibi bu yıl da baş rolü en sadık sevgililerimiz olan kedilere verdik. Konusu kedi olan resimler başta olmak üzere gravürler, minyatürler, ebrular, karikatürler ve takıların sergileneceği bu sergiye ev sahipliğini galerimizin kedisi ÜRÜN yapacaktır.


Almanya'dan Uwe Ommer, Fransa'dan Philippe Deutsch, Damien Guillaume, Arto Pazat, Japonya'dan Tetsuro Higashi, Amerika'dan Hugh Holland, Türkiye'den Bedri Baykam, Erden Cantürk, Koray Erkaya'nın katıldığı sergide 49 adet eser yer alıyor. 26 Şubat, Perşembe günü gerçekleşecek açılışa Türk sanatçıların yanısıra Higashi, Deutsch, Guillaume, Ommer geliyorlar (Ommer 52 yıldır sanatını Paris'te sürdürüyor bu nedenle Fransa'yı da temsil ediyor). Sanatın, görselliğin ilk günlerinden bu yana baktığımızda hep çıplaklığı izliyoruz, doğanın yarattığı belki de en güzel şey olan insan vücudundan utanan, sakınan, onunla ilgili inanılmaz garip yorumlarla, onu örtüp saklamaya çalışanlara inat bu sergiyi düzenlemeyi düşündüm ve işte ÇIRILÇIPLAK diyen küratör Ayral, yaşamakta olduğu Paris'te, sokaklardaki hemen hemen tüm heykellerin çıplak olduğunu ve bundan hiç kimsenin gocunmadığını, üstelik yürüyüp gezerken cinsel isteklerinin artmadığını, güzellik ve estetik karşısında apayrı bir zevk aldıklarını anlatıyor. Sergi için Piramid Yayıncılık tarafından hazırlanan kataloğun kapak fotoğrafını Ahmet Öre Paris'te çekti. Çırılçıplak üzerine şair Devrim Bağman'ın da bir yazısının yer aldığı katalog Türkçe, İngilizce ve Fransızca olarak hazırlandı. İngilizce çevirilerin Tarık Günersel, Fransızca çevirilerin ise Beverly Barbey tarafından yapıldığı katalogda sergilenen tüm eserler yer alıyor.


28.03.2015 tarihleri arasında FABL /Güncel Öğretiler başlıklı bir sergi gerçekleştirilecektir. Küratörlüğünü Ayşe Sibel Gedik ve Şevket Arık'ın yaptığı, konusu hayvansı temalarla insani özellikleri anlatmak olan sergide, bu alanda farklı disiplinlerde çalışmaları olan 23 sanatçının eserleri sergilenecektir. Yaban hayatta; korkarak, ardımıza baka baka kaçarak kurduğumuz bu medeni dünyaya o kadar hızlı koştuk ki, artık bu koşu anlam değiştirdi ve dünyaya meydan okumaya kadar geldi. Sonra bir şeyleri anlamak için durduk ve mizacımızı belirleyen her şeyi tarihin derinliklerine gömdüğümüzü fark ettik. Mitolojilerimizde, masallarımızda, efsanelerimizde, fantastik dünyamızda var olan bütün karakterlerin, içimizdeki hayvansı alemin bir parçası olduğunu anladık. Kendimizi hep hayvanlarla kıyasladık. Doğanın karakterini bizim şekillendirdiğimizi düşünürken aslında onunda bizi şekillendirdiğini anladık. Artık doğayı anlamakiçin daha fazla sebebimiz var. Çünkü doğadan kopuş sürecinde öyle bir noktaya geldik ki, mizacımızın ne olduğunu bile belirleyememekteyiz. Aslında bir nevi ödünç vererek, hayvan karakterlerine dönüştürdüğümüz mizacımızı, tekrar kendimizi anlamak için karşımıza koymak durumundayız. öykülerdir. Genellikle hayvanların ve bitkilerin konuşmasıdır. Fablların kahramanları genellikle hayvanlardır. Ama bu hayvanlar insanlar gibi düşünür, konuşur ve tıpkı insanlar gibi davranır. Hayvanlar, insanlarda hangi özellik varsa onlara sahiptiler. Fabl sözcüğünün kökeni Latince hikaye manasına gelen fabıladır. Fakat bu sözcük zamanla bir ahlak ilkesi veya davranış kuralını anlatan kısa sembolik bir hikaye türünün adı olmuştur. FABL Güncel Öğretiler; konusu hayvansı temalarla insani özellikleri anlatmak olan, modern zamanların değerlerini, günümüz insanının kaygılarını ve kişiliğini ortaya koyan, modern mitolojiler anlatan bir yaklaşım arar. Doğadan kopuşun sınırlarında, kimliklerin yeniden belirlendiği koşulları sorgular. Günümüz insanının korkularına temel olan otoriter yaklaşımlara karşı mücadele alnını belirlemede, doğanın engin karakterini bir alternatif olarak önerir. Yaşadığı çağın gidişatında sorumluluk sahibi ve zorunlu kahramanı olan sanatçının kıssadan hissesi tanımlar. Bu noktada kendine tezat her türlü değerin karşısında ibretlik bir duruş gösterme cesareti ve çağının yaşam biçimini sorgulayan, günümüz insanına güncel dilde masallar anlatan bir tavrın arayışı sergilenecektir.


1990'lı yıllarda ise Rirkrit Tiravanija yemeği performanslarında kullandı. Babası bir diplomat olan ve çeşitli kültürleri görme şansına eriştiği bir çocukluk geçiren sanatçı, toplumlar arası iletişimin anahtarlarından birinin yemek olduğuna inanıyordu. Tiravanija erken dönem performanslarında mekanı yeniden ele alarak ve yemeği de sanatına dahil ederek seyircinin yerleşmiş algısıyla oynuyordu. New York'taki Galeri 303'te izleyicinin normal şartlarda görmesinin pek mümkün olmadığı, galerinin çalışma ofislerinin yerini değiştirerek, bu ofisleri herkes tarafından seyredilebilir hale getirdi. Çalışanlar ve müdür izleyicilerin seyrine açıkken, Tiravanija galerinin arka kısmında Tayland yemekleri yapıyor ve dileyen izleyicilere ikram ediyordu. Bu arada yapılan sohbet de interaktif bir katılım olarak performansa dahildi. Tiravanija'nın yemek yapıp, izleyicilere sunması ikram özelliğiyle, Amerikan yerlilerinin birkaç gün süren, büyük bir ziyafeti kapsayan eğlencelerine de gönderme yapıyordu. Nasıl aşiretten bir yerli, halkı için bu ziyafeti veriyorsa Tiravanija da eliyle yaptığı yemekleri kendi sanat halkıyla paylaşıyordu. Yemeğin ana tema olduğu bu performanslarda karşılık beklemeden vermek kavramı ve bunun içerdiği anlamlar da ayrıca sorgulanıyordu. Fluxus'un ve kavramsal sanatın felsefesini başarıyla harmanlayan sanatçı, yaşamı ve sanatı, kültürlerarası ve pozitif bir iletişimin ön planda olduğu bir düzlemde birleştirmeye çalıştı. İstanbul'da yaşayan Amerikalı sanatçı Julie Upmeyer da yemeğin insanlar için anlamını sanatsal bir bakış açısıyla irdeliyor ve yemek yemenin son derece kişisel bir eylem olmasının yanı sıra tüm insanlığın ortak noktası olmasının üzerinde duruyor. Upmeyer, bu noktadan hareketle sanatı, yemeği ve teknolojiyi birleştirerek Virtual Chef projesini hayata geçirmiş. Upmeyer'ın yemeğin sanatta kullanımı fikriyle ilgili Spoerri'nin ve Tiravanija'nın mirasından faydalandığını söyleyebiliriz. Ancak sanatçı, içinde bulunduğumuz çağın olanaklarını ve iletişim yöntemlerini kullanarak yemek ve sanat ilişkisine yepyeni bir yorum getirmeyi başarıyor. Upmeyer, içinde bulunduğumuz 21. yüzyıl gerçekliğinin farkına varmamızı sağlıyor. Zamanı, mesafeyi, mekanı, sanal ve gerçek kavramlarını yeniden düşünmemizi öneriyor. Upmeyer, Virtual Chef'te internet teknolojisinden yararlanarak dünyanın çeşitli yerlerinden katılımcıların birbirleriyle tariflerini paylaşarak eşzamanlı yemek yapmalarını ve ardından hep beraber yemelerini sağlıyor. Hem bir yemek partisi, hem de bir performans olan bu proje, Julie'nin kendisine yemek tarifleriyle başvuran katılımcıları ve izleyicileri internet üzerinden canlı bağlantı kurarak biraraya getirmesiyle gerçekleşiyor. Dünyanın farklı ülkelerinden katılımcılar tariflerini hiç tanımadıkları insanlarla canlı olarak paylaşıyorlar. Polonya'daki veya İran'daki biri Türkiye'deki katılımcıya internet üzerinden canlı yayında tarif verebiliyor ve katılımcı onun yönlendirmesiyle yöresel bir İran veya Polonya yemeği pişirip, bu performansı canlı olarak izleyen, dünyanın farklı ülkelerindeki insanların gözü önünde bir grup arkadaşıyla beraber pişirdiği yemeği afiyetle yiyerek işin fiziksel boyutunu da deneyimliyor. Upmeyer, Virtual Chef için İnsanlar biraraya gelip bir şeyler üretiyorlar. Benim projedeki amacım da bu; sanatsal bir deneyim paylaşımı. Yemek yapmak paylaşıma dayalı, tarif veriyorsunuz, alıyorsunuz. Bir başlangıcı var, sonu var ve o süreçten zevk alıyorsunuz. Sanatsal bir boyutu var ama insanları ürkütmüyor diyor. Bu projenin ortaya çıkmasında Türklerin yemeğe verdikleri değer de etkili olmuş. Son derece resmi bir toplantıda dahi, yemekler üzerine konuşarak ya da çorbaları soğutmadan içelim, öyle konuşuruz denilerek toplantının ana konusundan evvel yemeğe öncelik verilmesi İstanbul'a ilk geldiğinde sanatçıyı çok şaşırtmış. Yemeğe yüklenen bu anlamı fiziksel ve sosyal yönüyle, aynı zamanda günümüz teknolojisiyle de harmanlayıp ifade edebileceği bir proje olarak tasarlamış Virtual Chef'i. Virtual Chef, bizi üzerinde düşünmeye sevk eden, yeme eyleminin kendisi, malzeme temini sırasında şehri başka bir gözle keşfediş, teknolojinin 21. yüzyıl insanının yaşamında kapladığı alan, sanal gerçeklik kavramı, mesafenin ortadan kalkması gibi birden fazla öğe barındırıyor. Öncelikle sayısız kere yaptığımız halde üzerinde en az düşündüğümüz, ancak yaşamsal açıdan en önemli eylem olan yeme eylemini ele alalım. Yemek yemenin varoluş için temel gerekliliğini bir kenara bıraksak bile yemeğin ne kadar önemli bir kültürel kodlanma olduğunu, kişisel ve milli bir bellek oluşturduğunu, hatta zaman zaman simgesel bir önem arz ettiğini biliriz. Yemek kültürü dünyayla birlikte dönüşen, dünyadaki her değişime tepki veren, dolayısıyla yaşayan, canlı bir kültür. Kıtlık, savaş, barış, deprem, küreselleşme, ekonomik kriz, göç gibi insanları etkileyen her durum yemek kültürünü ve alışkanlıkları da etkiliyor. Bu bağlamda Julie, Virtual Chef ile yemeğin gelenekle ve toplumsal bellekle ilişkisini, farklı yemek kültürlerinin paylaşımını, yemek-milliyetçilik, yemek-küreselleşme arasındaki bağlantıları ve bunların birey üzerindeki etkilerini irdeliyor. Sanatçı, Yemek bir iletişim aracı, bir hediye, kültürel bir farklılık ve benzerliktir. diyor. Virtual Chef'te malzemelerin temini, performansın gözden kaçırılmaması gereken önemli bir aşaması. Tarifler her ülkeye göre farklılık gösterdiğinden malzemeleri bulmak için çaba sarf etmek gerekiyor. Böylece iki taraf da rutin alışveriş alışkanlıklarından vazgeçip tüm şehri kapsayan, sokakların, dükkanların yeniden keşfedileceği bir arayış içine giriyor. Bu vesileyle katılımcılar bazen göçmenlerin kenar mahallelerde kalmış kaçak dükkanlarını, adını hiç duymadıkları baharatları veya her günkü marketlerinde görüp, bir kere bile merak edip almayı düşünmedikleri konservelerin ne olduğunu öğreniyorlar. Bulundukları şehre farklı bir bakış açısıyla yaklaşıp yeni bir bireysel deneyim ediniyorlar. Virtual Chef projesi Türkiye, İran, Fransa, Polonya, Almanya, Romanya, Amerika, Ukrayna başta olmak üzere dünyanın birçok bölgesini fiziksel ve sanal olarak dolaşmış. Fiziksel ve sanal olarak dolaşmış denildiği anda çok kısa bir geçmişi olan ancak özellikle yeni nesil tarafından tamamen kanıksanmış bir kavramdan söz edildiğinin ve bu kavramın, zaman-mekan-insan ilişkileri gibi diğer kavramları tekrar ele almak zorunda bıraktığının farkına varılmalı. Aslında bu fiziksel ve sanal olarak dolaşmış cümlesine hayret edilmeli! Buradaki sanallığın gerçekliği ya da tam tersi gerçekliğin sanallığı düşündürücüdür. Ortada, başka bir kültürden hiç tanımadığı bir insanın sanal dünyadan canlı tarifiyle gerçek bir yemek ortaya çıkaran bir katılımcı var. Bu eylemin aşamalarına yemek yapan için sanal ama aslında gerçek insanlar şahit oluyor ve sonuçta gerçek bir deneyimi sanal ortamda paylaşıyorlar. Yemek onu hazırlayıp yiyen kişi ve arkadaşları için gerçek, diğerleri için sanal. Teknolojik bir sihri olan etkileyici bir iletişim ağı söz konusu burada. İnternetten her gün yaptığımız bu zaten denilebilir, ancak bir işin/eylemin sanatsal sayılabilmesi için içinde fikir/duygu/merak/hayret/eleştiri gibi öğeler barındırması gerekir ve her gün milyonlarca insanın internetin iletişim olanaklarını kullanarak yaptığı, kabul edilmelidir ki, kesinlikle bu değildir. Düşünsel bir temele dayanarak teknolojinin olumlandığı bu projede de görüldüğü üzere günümüzde sanat ve teknolojinin bazen ayrıştırılamayacak kadar iç içe geçmesi, alışılagelmiş sanatçı, bilim adamı, teknik adam vs. tanımlarının tekrar ele alınmasına neden oluyor. Bu geniş ilgi alanları bir açıdan Rönesans sanatçılarının çok yönlülüğünü hatırlatıyor. Artık bir teknisyen, bilgisayar uzmanı, kameraman, fotoğrafçı ve bir izleyici olarak 21. yüzyıl sanatçısı da salt resim-heykelle sınırlamıyor kendisini. Spoerri ve Tiravanija nasıl kendilerini tanrı sanatçı pozisyonundan kurtarmış ve performanslarında rastlantıya, hayatın akışına izin vermişlerse, Upmeyer da bu projede bunu yapmaya çalışıyor. Organizasyonu bizzat kuruyor, altyapıyı ayarlıyor ve insanları buluşturuyor, ardından geri çekiliyor. Böylece zaman zaman ortaya çıkan teknik problemler dahil her şey son derece doğal gelişiyor. İnternetin kullanımı, mekan sınırlamasını ortadan kaldırıyor. Değişik ülkelerdeki izleyiciler içinde bulundukları farklı mekanlarla performansa sanal olarak dahil olup elli yıl önce hayal bile edilemeyecek bir gerçekliği var ediyorlar. İletişim teknolojisinin vardığı bu nokta müzelerin, galerilerin varlık nedenlerini ve mekan kavramını yeniden mercek altına alma gerekliliği doğuruyor. Tiravanija performanslarıyla galerilerin standart kullanımını değiştirmiş ve bilinen işlevini alaşağı etmeye çalışmıştı. Ancak galeri hala oradaydı ve performans galeride, galeriye gelen izleyicilere yapılıyordu. Performanslarını galeride gerçekleştirmese bile Tiravanija'nın o dönemin koşullarında mekanın sınırlayıcılığından tam anlamıyla kurtulması, fikirsel düzlemde yolu açılmış ve tartışılan bir kavram olsa dahi, fiziksel olarak mümkün değildi. Virtual Chef ise günümüz imkanlarıyla, tam anlamıyla mekanın kısıtlayıcılığını ve tekilliğini ortadan kaldırmaya yönelik bir proje olarak görülebilir. Bu proje, sanatsal eyleme atfedilen genel değerle ilgili de soru işareti yaratıyor. Virtual Chef katılımcılarının, dünyayı değiştirecek bir sanatsal performans gerçekleştirdiklerine inandıklarını düşünmüyorum. Upmeyer da bunu amaçlamıyor zaten. O, süreç üzerinde duruyor. Kahkahalı, hafif, bazen teknik sorunlar nedeniyle biraz stresli olabilen, genel olarak eğlenceli, paylaşıma dayalı ve uçucu bir süreç! 21. yüzyılın sanal dünyasının deneyiminin özetini performans doğal olarak kendi içinde barındırıyor, Dünyanın pek çok farklı ülkesinden insanla eğlenceli bir deneyim paylaştık, yemeği de yedik/yediler, bitti. ALT+F4/Bilgisayarı Kapat dedirterek yaşamın hızını, tüketim toplumunun genel özelliği olan kısa ömürlü deneyimleri ve paylaşımları -muhtemelen bu duruma dikkat çekmeyi bilinçli olarak hedeflemeden- göstermek adına iyi bir örnek teşkil ediyor. Kaçırılmaması gereken bir nokta daha var; Upmeyer, Virtual Chef ile internet gibi bireyi yalnızlaştırdığı öne sürülen bir teknolojinin olanaklarını kullanarak insanları kısa süreli de olsa yakınlaştırmayı başarıyor ve sosyal bir etkileşim yaratıyor.


Erol Eskici'nin SANATORIUM'daki ilk kişisel sergisi Nostomania, sanatçının son iki yıllık çalışmalarını bir araya getiriyor. Sanatçı, şiddetli bir eve dönme arzusuna işaret eden 'nostomania' kelimesinin ışığında, çocukluk dünyası ile ideolojinin aygıtlarının hüküm sürdüğü yetişkin dünyasını karşı karşıya getiriyor. Politik bir alt katmanın inceden inceye hissedildiği Nesil İnşası serisi ile diğer çalışmalar izleyicileri uzun süre üzerine düşünecekleri bir sanatsal ve toplumsal gerçeklik okumasına davet ediyor. Genelde akrilik tekniğiyle çalışan sanatçının resimlerinde büyük önem taşıyan ve mevcut iktidar yapılarını deşifre etmekte yararlandığı diğer bir unsur da mimari. 'Devletin eli'ne dönüşebildiği gibi çocuğun sığınağı işlevini de görebilen; her defasında karşımıza farklı formlar ve işlevlerle çıkan mimari, ölçeklerin orantısızlığı nedeniyle izleyicide endişe verici bir tuhaflık hissi uyandırdığı gibi, çocukluğun sanattaki zorunlu yeniden inşasına da işaret ediyor. Erol Eskici: 1984, Hakkari doğumlu sanatçı, 2006'da Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun olmuştur. İstanbul'da yaşayan ve çalışan sanatçı, Mac Art Gallery'de gerçekleştirdiği Alçak Gerilim Yüksek Tahribat (2010) ve Kayıp Frekans (2011) adlı iki kişisel serginin ardından aralarında İlerlemenin Kutsallığı ve Zorbalığı (Alan İstanbul, 2013), Mutsuz Hazır Nesne (KUAD Galeri, 2014), Neredeyim? (Kare Sanat Galerisi, 2014) ve Yücenin (Sanatorium, 2014) olduğu birçok karma sergiye de katılmıştır. Nostomania, Erol Eskici's first solo show in SANATORIUM, brings together artist's works from last two years. In the light of the word 'nostomania' which refers to an irresistible compulsion to return home, the artist confronts the world of childhood with that of adulthood reigned by the dispositifs of ideology. The Construction of Generation series and other works, which implicitly evoke a political substratum, invite the viewer to a deeper reading of artistic and social fact. Architecture is an important element for unveiling existing power structures for the artist who generally uses acrylic as technique. Both a tool of the state and a refuge for children, architecture takes different forms and functions a different times. The disproportion in architectural elements arouses an uncanny feeling in viewer whilst emphasizing the necessary reconstruction of childhood in art. Erol Eskici: Born in 1984, Hakkari, he graduated from Mimar Sinan Fine Arts University Painting Department. After two solo shows, Low Voltage-High Damage (2010) and Lost Frequency (2011) in Mac Art Gallery Istanbul, he participated many group exhibitions such as Sanctity and Despotism of Progress (Alan İstanbul, 2013), Unhappy Ready -Made (KUAD Gallery, 2014), Where Am I? (Kare Art Gallery, 2014) ve Sublimenin (Sanatorium, 2014). Eskici lives and works in Istanbul.


Okuduğum anı metinlerinde çoğu zaman bizim yabancı ülkelerde açtığımız sergilere dair yabancıların şu sözleri aktarılır: Bunlar bizde var, bize benziyor. Sizlerden, size özgü bir şey yok mu? Türkiye'de sanat tartışmaları yapılırken her nedense belirtilen bu sözleri öne sürerek konuyu ulusal sanata getirmeye çalışanlarla sık sık karşılaşıyoruz. Konuyu kendi istedikleri yöne çekmek için bu sözlere dayanmakta ve haklılıklarına kanıt olarak göstermeye çalışmaktadırlar. Bu konu bir türlü, bir sonuca bağlanamamıştır. Sanattaki yerimize bakıldığında çağdaş sanatta çözümsüzlüğü giderecek oranda ilerleme ve gelişme olmamıştır. Özellikle çıkar elde etme düşüncesi ve kolaya kaçma da gerçeğin önünü tıkamayı kolayca sürdürmektedir. Evrensellik mi, ulusallık mı sorularıyla boğuşarak sanatta boşuna zaman yitirilmesine neden olunmaktadır. Elin adamının Bunlar bize benziyor. sözüyle bize özgü bir şeyler araması karşısında bocalamanın çözümünü ulusallığa dönüşte görenler kendilerini haklı çıkarmaya çalıştıkça batağa saplanılıp saplanılmadığına da aldırmamaktadırlar. Sorun bostan yemek değil; bostancıyı dövmek. Yeteneksizlik, beceriksizlik nedeniyle ciğere yetişemeyeceğini anlayanlar sanat ortamındaki yetersizlik koşullarından yararlanarak keseri kendilerine doğru yontmayı sürdürmektedir. Yetkili bir yer kapmışlarsa elde ettikleri konumu kullanarak sanatta ulusallığı destekleyip savunmayı sürdürdükleri için kafalar iyice karışıyor. Yetkin diye nitelenenlerin bir tuzağın içine düştükleri anlaşılmıyor ve onları dinleyenler de kendilerinin o tuzağın içine çekildiğini anlayamıyor. Batılıların sanat anlayışı çok gerilere ve derinlere gittiği için günümüzde neredeyse sanatla doğup sanatla yaşayan bir toplum yapısına ulaşmışlardır. Rönesans'dan bu yana geçen beş yüz yıl gibi bir zaman içinde sanat serüveninin ne denli zorluklar içinde varlığını sürdürerek bugüne varmış olduğunu açıkça söylemek gerekirse Batılıların büyük bir başarısı olduğunu bilmemiz gerekiyor. Biz leb demeden onlar leblebiyi çok kolay anlıyor. Bizlerse leblebi dense bile leblebi olup olmadığına kuşkuyla bakıyoruz. Görsel Sanatlardaki geçmişimize baktığımızda yaptıklarımızın bunu çok kolay kanıtladığını görürüz. Geçmişimiz bundan yüz yıl öncesine dayanıyor ve bizler bugüne dek sürekli olarak Batı'nın arkasından yol almaktayız. Onlar yolu açıyor; bizler de bir süre sonra o yoldan ilerliyoruz. Son zamanlarda ne olduysa oldu durum daha da kötü ve iğrenç bir hal aldı. Batılıların çalışmalarının benzerlerini yaparak yutturmacaların sayısı öylesine arttı ki bu çalışmalar yarışmalarda da ödül almaya başladılar. Batı'yı anlayıp onların düzeyine varmak yerine öykünmecilikle çağdaş ve evrensel olmaya kalkıyoruz. Batılıların yaptıklarını, yapmak istediklerini anlayamayacağımız düşüncesinde olan sanatsız ve yüreksiz duyarsızlıkların beceriksizleri öykünmecilik becerisine başvuruyor. Elbette karşımıza ülkemizdeki saygınlığı koruma sorunu çıkıyor. Bu saygın olmayan konumundan kurtulmak isteyenler de öykünmecilik yerine kendi ulusal, bölgesel değerlerimizle özgün olabileceğimizi öne sürüyorlar. Böylesi sıkışık bir durumdan kurtulmanın yolu olarak öne geçmeye çalışıyorlar. Gerekçeleri ne olursa olsun her iki yol da çıkmazdır. Bizim burada yapacağımız tek şey, onun bunun sözüne bakmadan çağdaş ve evrensel sanatın istemleri doğrultusunda yol almaktır. Sözünü ettiğim ve bildiğimiz Rönesans günümüz dünyasında salt Batılların değil tüm insanlığın büyük bir değeridir. Özellikle sanat denildiğinde yeryüzündeki her insanın yaratıcılığında yol gösterici olan en önemli kaynağıdır. Sanatın evrenselliğine bakılınca sanata ilişkin her değer insanlığın malıdır. Ulusallık bunun içinde ancak evrensel değerlerin içinde yer alabilecek bir çizgideyse sanatta yerini bulabilir ve o da tüm insanlığın dili olur. Bu nedenle sanatı ulusal değerler kapsamında bir alana sıkıştırmaya çalışmanın sanatın özüne aykırı olduğunu bilmek ve doğru saptamak gerekiyor. Sanat sizi evrensellik ve çağdaş özgünlükle buluşturmuyorsa ne derseniz deyin, ne denilirse denilsin boş. Onun bunun sözüne bakarak boşluğa düşecek yönlendirmelerden uzak durulmazsa tüm çalışmalar boşa gidecektir. Bizlere Bunlar bizde var, bize benziyor. Sizlerden size özgü bir şey yok mu? diyenlere gelince ya ağızlarından çıkanı bilmiyorlar ya da karşısındakinin çağdaş anlamda sanat yapabileceğine inanmıyor. Her iki bakış açısı da ciddiye alınacak düşünce ve görüşler kapsamına girmiyor. Kötü anlamda da kullanmış olmalarını göz ardı etmemeli: Sizler bizim gibi sanat uğraşı vermediniz. Bizler, yüzyıllardır sanatın içinde büyüyerek yoğrulduk. Sanat bizden sorulur. Sizler bizimle yarışmayın. Kendi kabuğunuzda oyalanıp durun... da demek isteyebilirler; derler de... Sanata bakışımızda tam bir bilinç söz konusu değilse kötüyü iyiye yormak gibi bir saflığın da içine düşeriz. Bir sözü söyleyeni kendi söylediğiyle uyum içinde mi, değil mi diye irdelemek gerekiyor. Eğer herkes kendi ulusal değerlerini de içine alacak ve onu da ortaya koyacak çalışmalar yapacaksa bu yeryüzündeki tüm sanatçıları da kapsamalı. Bulunduğu ülkenin sanatçılarının da böyle çalışması gerekiyor. Batılılar böyle mi çalışıyor? Bir Alman, Fransız, İtalyan, İngiliz, Hollandalı bulunduğu ülkenin ulusal değerlerine göre mi çalışıyor? Çalışıyorsa söylediklerinde doğruluk var demektir. Değilse karşısındakine Siz bizim gibi sanat yapacak güç ve yetenekte değilsiniz... demek istemektedir. Bir yandan da başkalarının kendi düzeyine varmasını istememek gibi bir anlam çıkar. Çünkü böyle söyleyenin kendilerini üstün görme duygusu zarar görecektir. Kötü bir düşünceden kaynaklanan bu ve buna benzer sözleri zoka gibi yutup birbirimize yol gösterici anlamda yutturmaya kalkmamızın da doğru olduğunu savunmanın ahmakça olduğunu belirtmenin yanlış olmadığı da çok açık.


Daire Galeri 21 Şubat 28 Mart 2015 tarihleri arasında çoktan seçmeli adlı sergiyle Anti-pop, Didem Erbaş, Nesren Jake, Korhan Karaoysal, Buğra Erol, ve Seher Uysal'ı ağırlıyor. Sergi, çalışmalarında öğrencilik süreci, eğitim, okul temalarına yer veren sanatçıları bir araya getirme düşüncesinden yola çıkıyor. Kişisel belleğin oluşmasında önemli bir süreç olan çocukluk ve ilk eğitim sürecini, sanatçıların hangi nedenlerle ele aldıklarını inceliyor ve toplumsal hafızaya bu sürecin katkılarını sorguluyor. Bir kimsenin yaşam öyküsüne dair anımsama eylemleri ile şekillenen, kişisel bir geçmişe gönderme yapan belleğimiz, aslında birçok insanın tanıklık ettiği, ortak bir anın alımlanması ile oluşur. Herhangi bir şey ile bağ kurmayan bir bellek mümkün değildir. Kişi, içinde yaşadığı toplumun, devletin, coğrafyanın geçmişini bilmese de, büyüdüğü evi, ailesini, yakın çevresini, okuduğu okulu, yaşadığı yeri tanır ve kimliği tüm bunlarla birlikte şekillenir. Anıları da bu çerçeve ile bağlantılarla kişide yer eder. Bellek, her zaman bir kişiye 'ait'tir, ama bu bellek toplumsal olarak belirlenir. Assmann 'ın dediği gibi Kuşkusuz toplumlara 'ait' bir bellek yoktur, ama toplumlar üyelerinin belleğini belirler. En kişisel anılar bile sadece sosyal grupların iletişimi ve etkileşimi üzerinden oluşur. Bireysel hafızalarımızın toplumsal bir niteliği olduğunu varsayan pek çok düşünür, toplumsal bellek dediğimiz olgunun kişisel belleklerin birlikteliğinden, ortaklığından oluştuğunu savunur. Sergide yer alan sanatçıların çalışmaları da bu bağlamda ele alınmıştır. Sanatçıların her birinin kendi bireysel geçmişleri izleğinde oluşturdukları çalışmalar, benzer mekanlar, figürler, olaylar bütünlüğünü barındırırken, belli toplumsal süreçlerimizi yansıtmaktadırlar. Sosyalizasyon açısından önemli bir dönem olan ilk eğitim süreci, belleğin yeniden kurma işlevi ile sanatçıların çalışmalarında canlanıyor. O dönemlere ait geçmişleri, Assmann'ın dediği gibi, şimdiki zamanın değişken ilişkileri çerçevesinde yeniden örgütleniyor. İzleyici ve çalışmalar arasındaki ilişki de hatırlama eylemini harekete geçirerek örgütlenme sürecine dahil oluyor. İnsan belleği somut bir mekana yerleştirdiğinde daha iyi anlayabileceğini düşünür ve tüm anılarını da belli bir düzen içinde oluşturduğu mekana yerleştirir. Bu kez hatırlananlar okul ve okula adapte edilmiş ritüellerin gerçekleştiği yerleri mekan olarak sahipleniyor. Çoktan Seçmeli sergisinde yer alan sanatçıların her biri kendi kişisel deneyimleri ile oluşturdukları ortak mekan algısı yaratan işleriyle farklı toplumsal, siyasal ve sosyolojik konulara göndermeler yapıyorlar. Sergi, toplumsal belleğimiz içinde ayrı bir yere sahip ilk eğitim süreçlerini, sanatçıların nasıl ve nelere dokunmak isteyerek hatırladıklarına odaklanıyor.


Akademililer Sanat Merkezi 12 Mart 11 Nisan 2015 tarihleri arasında Yıldız Doyran'ın Hayat Hamlesi isimli kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Denizhan Özer küratörlüğünde gerçekleşen sergide sanatçı, sürekli değişim ve dönüşüm süreci içinde kendini yenileyen doğanın, içinde bulunduğumuz zaman dilimi ve insanlar ile kurduğu ilişkiyi sezgisel ve aynı zamanda akılcı bir dille ele almaktadır. Bir çeşit tanıklık etme süreci olarak kurgulanan resimlerin arındırılmış renkli yüzeyler üzerinden kendi gerçeğini unutarak doğadan uzaklaşan insana bu unuttuklarını doğanın yarattığı hayat hamlesi üzerinden anlatmaktadır. Daha önce, doğa içinde bir direnç noktası olan bataklık sazları serisinden sonra oluşan su serisi resimleri, Yıldız Doyran, ın doğaya olan yaklaşımında ki değişimin sembolik göstergeleri olarak izleyiciyle ilişki kurmaktadır. Sanatçının kendine ait bir dille oluşturduğu resimler varlığın katmanlı yapısına işaret ederek çağdaş bir anlatım biçimine dönüşmektedir.


EKAV/ Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfıfotoğraf sanatçısı A. Halim Kulaksız ve Nejat Türkmen'in Lively Bodiesisimli karma sergisine 3 Mart 1 Nisan 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Her yıl Avusturya'nın Pörtschach kentinde dünyanın en büyük ve en önemli vücut boyama festivali geleneksel olarak düzenlenmektedir. Bu festivalde her sene dünyanın en önde gelen vücut boyama sanatçıları gelip, atölyeler düzenler ve yapılan yarışma ile festival bir şenlik havasında geçer. A. Halim Kulaksız ve Nejat Türkmen işte bu önemli festivalin kendi zihinlerinde ve ruhlarında bıraktıkları izleri bizlere fotoğraf makinelerinin vizöründen aktarıyorlar ve festival süresince renkten renge, şekilden şekle boyanan modeller üzerindeki sanat eserlerini fotoğraf ortamı aracılığı ile bizlere aktarıp, ölümsüzleştirmiş oluyorlar. Serginin adı gibi bu eserler insan ruhundaki yaratıcı dünyanın canlı, renkli, hareketli, hayat dolu ve eğlenceli şekilde insan vücudu üzerine yansıtılmasıdır. Klasik resmin aksine insan vücudu şekilden şekle girdiği için hem sanatçıya hem de izleyiciye dinamik ve hareketli bir tuval oluşturuyor. A. Halim Kulaksız ve Nejat Türkmen çekmiş oldukları görüntüleri kendi iç dünyalarının fotoğraf anlayışı ile birleştirip, soyut ile somut arası bir anlatım yaratarak izleyiciye bir katman daha renkli, eğlenceli, hareketli ve canlı eserler sunuyorlar. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonuwww. ekavart. tvde izleyebilirsiniz. SERGİ : A. Halim Kulaksız Nejat Türkmen Lively Bodies AÇILIŞ : 3 Mart Salı, 18:00 YER : Ekavart Gallery ZİYARET SAATLERİ : Pazartesi Cuma 11:00-18:30 / Cumartesi 12:00-18:30 Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Sanatçı Şakir Gökçebağ, sanat yapıtlarında evreni bir matematikçinin gözüyle geometrik formlar olarak bölümler. Çevrenizde olan, her an temas ettiğiniz işlevsel ancak sıradan nesneleri, yaşamın genel geçer kontekstinden azat eder. Onların bir şekilde bağlı olduğu ya da kaderine terk edilmiş varlıklarına Tanrı olgusuyla, yeniden nefes verir. Malzemenin hayat bulmasıyla başlayan yaratım süreci, Gökçebağ tarafından analitik bir şekilde form kazandırılması ve yeniden tahsis edilen kontekst ile tamamlanmış olur. Nesnenin yaşamla kurduğu o muazzam ilişki, Tree of Life / Hayat Ağacı yerleştirmesiyle (2014) daha da ifşa olur. Gündelik yaşamda sıradan olan elbise askıları sanatçı tarafından yeniden yorumlanır. Onların demonte şekle getirilerek ağaç formunda duvara yerleştirilmesi kavramsal olarak köklerle olan bağın kurulmasında da aracı olur. Her bir insanın ağaç misali kök saldığı doğa, sanatçı tarafından oldukça yalın bir şekilde ifade edilir. Yalınlık, kimi zaman, doğadaki kaosun anlaşılmasında tek başına yeterli olmamaktadır. Kaos insanın hem içinde hem dışında bir denge içerisinde olmalıdır ki doğa ile başa çıkılabilsin. Parabol (2014) isimli, sanatçının girdap algısı yarattığı yerleştirme de bu başa çıkma girişiminde ne denli zorlandığımızın birer kanıtını oluşturur. Estetik temsil, bir nesne olarak sınırlı işlevde kullanılan şemsiye ile oldukça etkili düşünsel bir yapıta dönüşmektedir. Gökçebağ'ın bu üslubu, Think Tank (2014) isimli duvara yerleştirmesinde de tekrar eder. Mekanın duvarında bahçe demirlerini analitik formda, simetrik bir şekilde desenleyen sanatçı, nesnenin varoluş sürecine en büyük müdahaleyi gerçekleştirmiş olur. Onlar artık bahçe demirinden çok uzak, bambaşka bir sanat yapıtına dönüşmüşlerdir. İnsanın nesneyi tecrübe etmesiyle başlayan anlama süreci, Gökçebağ tarafından sanatsal parametrelerin devreye sokulmasıyla yine yaşama dair olan ancak bambaşka duygular uyandırmaktadır. Black Forest yerleştirmesinde şemsiyelerden bir orman kurgulayan sanatçı, siyahın o ürkütücü ve bir o kadar korkutucu detaylarını doğrudan insanın zihnine kazımaktadır. Ağaçlar bir orduyu andırır şekilde mekana yerleştirilmiştir. Malzemenin bir başka yorumu Firmanent / Gökkubbeler (2013) isimli yerleştirmede karşımıza çıkmaktadır. Açık şemsiyelere geometrik formlar oluşturacak şekilde beyaz iplerle müdahale eden sanatçı, oluşturduğu her bir şemsiye konteksinde / uzayında yeni bir yıldız kümesinin geometrik şemasını oluşturur. Her bir şema, uzayda var olan yıldızların estetik birer temsili gibi okunur. Köklerin toprakla olan uyumu göz önüne alındığında suyun yaşam döngüsü için ne denli önemli olduğu aşikardır. Sanatçı, su odaklı bu döngüyü Horizon 2 (2014) isimli yerleştirmeyle tasvir eder. İçi su dolu kovalar simetrik olarak mekana dizimlenirken kovaların üzerine de kovalardan kesimlenmiş parçalar aynı simetrik düzende yerleştirilir. Yerleştirme mekana horizontal olarak konumlandırılırken, mekandaki diğer sanat yapıtları ile temas sağlanmış olur. Galerist, Şakir Gökçebağ'ı Think Tank isimli sergiyle ağırlarken, aynı zamanda sanatçının malzemenin sıradanlığına yaptığı estetik müdahaleler ile kavramsal bir zihin tasavvurunun oluşmasına aracılık etmesini mekansal platformla desteklemiş olmaktadır. Trans Layers #7 (2014) isimli duvara yerleştirmede kullanılan malzemenin niteliği tuvalet kağıdı olmasından öte yukarıda değindiğim her bir noktayı doğrudan karşılamaktadır.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present True Colors, a group exhibition featuring works by over a dozen of the gallery's artists including Roberto Bernardi, Luigi Benedicenti, Ester Curini, David Eichenberg, Gabriele Grones, Gus Heinze, Park Hyung Jin, Cheryl Kelley, Stephen Knapp, Bernardo Torrens, Sharon Moody, Adam Normandin, Matthew Pierog, and Hubert de Lartigue. From the brightly painted marble statues of Classical Greek Sculpture to Yves Klein's patented blue pigment, color has been an essential aspect of creative practice for centuries. The Gallery would like to use this exhibition as an opportunity to demonstrate how color continues to be at the forefront of contemporary painters' practices to this day. Some of the works use color in a way to tempt the viewer of appealing foods presented to them. Bernardi's La Festa del Paese (2014) reveals a striking yellow background with brightly lit delicious candy. Lemon (2006), Pierog's painting of a bright yellow lemon uses the black background to make the sour piece of fruit take center stage in the composition. In de Lartigue's Big Kiss (2014), red lips pucker at the viewer in a highly detailed fashion and tempt the viewer in a different way. (2014) that explodes against her auburn hair. Several of the artists in this show use color to illuminate different types of machines. Heinze offers the viewer a warm pallet of orange in red machinery in his detailed painting Orange Magnito (2011). This warmth contradicts what emotions that are typically associated with harsh cold machinery. Kelley's Bel Air with Pink (2013) highlights the luscious smooth and polished surface of this classic car with notes of pink, maroon, and green. Normandin explores the vibrancy of everyday plagiarized trains in Hiding Out (2014). Siegel and Shuster's Action Comics No 1 June 1938 (2014). This particular comic is the first issue of Superman. The wrinkles in the paper, and the date listed on the front cover, peeking out from behind, are not the only indications of the age of the issue. The dialogue of the characters such as... her yellow boyfriend is another way that color has been addressed in our culture. the world that we live in. For more information please contact Marina Press at marina@meiselgallery. com.


İnşaat Ya Resulallah! Bir beton cumhuriyetine dönüşüyoruz. Şu artık kesin, bütün mücadelelerin kalbinde kent ve kamusal alan duruyor. Tarihte daha önce görülmedik şekilde kentin bizzat talan ve sömürünün merkezine yerleştiği bir aralık yaşıyoruz. Kent hakkı diğer bütün çelişkileri ve talepleri birbirine eklemleyen bir fanusa dönüşüyor. Arzunun özgürlük hayalinin ve Umut İlkesi ütopyanın konakladığı zemin oluyor. İktidar her milimetrekareyi, manzarayı sermayeye tahvile uğraşıyor. Her yer inşaat, her yer hafriyat! Hafriyat. Direkt inşaatı, kentsel dönüşümü, atılacak artığı, hurdayı ve hesaplaşmayı anıştıran kelime. Arkada bırakılan cüruf, toz ve duman ve kalıntı. Yaralanmış bellek aynı zamanda. Hakan Gürsoytrak, Mustafa Pancar, Neriman Polat, Nalan Yırtmaç, Murat Akagündüz, Antonio Cosentino ve Extramücadele TOKİ'leşen, sermayeye peşkeş çekilen, manzara hakkı çalınan insanların çilesini çiziktirdiler, boyadılar yıllarca. Evet. Betonlaşma hızla ve arsızca devam ediyor. Taksim koca bir beton zemine dönüştü Gezi'nin hemen arkasından. Beyaz ve soğuk bir boşluk. Hayalet üzerimize çökerken, sevindirici başka bir hayalet geri döndü işte. Uzun süren bir sessizlikten sonra Hafriyat üyelerinin teker teker geri dönüşlerini izliyoruz. Bu ay Antonio ve Extramücadele'nin Stüdyo X'te Anne Ben Beton Dökmeye Gidiyorum adıyla açtıkları sergiyi daha dolaşamadan, Milli Reasürans'ta Mustafa pancar'ın Yol Kenarı sergisi açılıverdi. Geçtiğimiz günlerde Fulya Çetin Depo'da Havaya Uçuşanlar adıyla son işlerini sergilemeye başlamıştı. Elbette planlı değil; ama bence güzel ve yerinde bir tesadüf oldu. Pancar, yeni iş dizilerinin kolaj tekniğiyle üretilmiş daha küçük ölçekli örneklerinde de büyük yağlıboya resimlerdeki ve desenlerdeki renk alanlarını ve figürlü anlatımı koruyor. Sanatçının küçük resimlerinde kavram ve içerik değişmezken, yeni ürettiği şeffaf teknikli kolajlar da figürler tamamlayıcı bir betimleme olarak sunuluyor. Sergi, 10 Şubat-21 Mart 2015 tarihleri arasında Milli Reasürans Sanat Galerisi'nde izlenebilir. Evren Sungur'un Summart'taki son sergisi Organik Makinelera Maalesef son iki günü içinde uğrayabildim. Özellikle boya sürüşünü sevdiğim bir ressam Evren. Evren Sungur, Organik Makine isimli yeni serisinde alternatif evrim, otomatikleşen güncel yaşam, gerçeküstü medeniyet tasarımı gibi konuları ele alıyor. Sanatçı figüratif anlatımın klasik biçim ve kompozisyonlarını görmezden gelip yeni bir görsel dil oluşturarak, hayali mekanlarda gerçeküstü insan tasarımlarını yüzey üzerine taşıyor. Seyirciyi bilinçli olarak içinde bulunduğu zaman ve mekandan koparıp resmin karşısında kendisiyle yalnız bırakan sanatçı, seyircinin kendi geçmiş ve geleceğine karşı duyacağı rahatsızlığı da bir fetişe dönüştürerek geleceğe yönelik ip uçları veriyor. Organik Makineler bir tarafıyla içinden çıkılamayacak bir oksimoronu gösteriyor; ama diğer taraftan çok uzak olmayacak bir gelecekteki karşılaşmaları. Makine genelde olumsuz tınıya sahip bir kavram. Fütürizm ve Konstrüktivizm gibi iyimser tınıları dışında, bir duygusuzluğu, hatta korkuyu imliyor. Makine bir tarafıyla bilim-kurgu külliyatının çok kullandığı bir başkalaşımı, makinelerin kontrolden çıkarak insanları yönetme korkusunu da anlatıyor. Yani modernizmden günümüze makine ütopya çağrışımından, kıyametçi bir distopya çağrışımına geçti. Evren, ütopya-distopya arasında sarkan, salınan, et ve bedeniyle yığılan bu başkalaşımları boyuyor. Makine aynı zamanda, kendi kendine yeten, aparata ihtiyaç duymayan, arzu yeğinlikleri olarak çalışıyor. Yakıtı ise salgı.


Ahmet Nejat'ın son dönem Aşk ve Hiç temalı eserlerini kapsayan Hiç'in Rengi isimli sergisi 26 Mart 18 Nisan 2015 tarihleri arasında Galeri Fe'de sanatseverlerle buluşuyor. Ahmet Nejat, aşkı; herşeyi kapsayan mutlakiyete, bir başka söyleyişle hiçe ulaşma yolundaki önemli bir evre olarak tanımlıyor ve eserlerinin kaynağı olarak görüyor. Dünyevi ve manevi alemlerin her ikisinde tutkuyla özlenen, beklenen aşk, Ahmet Nejat'ın yapıtlarında renge ve biçime bürünmüş halde karşımıza çıkıyor. Bir dönem, kusursuz güzelliğin aranışının sonucu olarak tanımlanan geleneksel tasvir sanatlarına özgü ve bir o kadar da çağdaş bir malzeme olan altın Ahmet Nejat'ın eserlerinde sonsuzluğun yansıması olarak karşımıza çıkıyor. 2011 tarihli kişisel sergisinde ilk defa sanatseverlerin beğenisine heykellerini sunan Nejat son dönem çalışmasında da gerçek ve düşü, dünyevi ve manevi olanı üçüncü boyutta bir araya getiriyor. Latin yazısından farklı olarak, her sözcüğe ayrı bir değer katabilmesiyle üstün bir imgesel güce sahip olan Fars yazısı Nejat'ın eserinde iki sözcüğün; aşk ve hiçin sayısız zikredilmesinin temsili, kaligrafinin olduğu kadar üçüncü boyutun da sınırlarını zorluyor. Ahmet Nejat'ın bilinen ve bilinmeyen alemlerin unsurlarını bir araya getiren yapıtları, birbirinin zıddı olan kavramları bünyesinde barındırmıyor; aksine, ancak ve ancak birlikte var olabilen karşıtlıkları vurguluyor. Varlığın ve yokluğun, biri olmaksızın diğerinin var olamayacağı kavramların altını çiziyor. Ahmet Nejat, 5 Eylül 1956'da İran'da doğdu. 1984 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Grafik Bölümü'nde öğrenim görmeye başladı. 1992 yılında aynı üniversiteden, Özdemir Altan Atölyesi'nden yüksek lisans derecesi ile mezun oldu. Bu dönem süresince kendi atölyesinde özgün resim çalışmalarını sürdürdü. Kişisel sergiler açtı ve çeşitli karma sergilere katıldı. Yapıtları Türkiye, İran, ABD ve Birleşik Arap Emirlikleri'nde sanat severlerle buluştu. Yapıtları, Sadberk Hanım Müzesi'ne kabul edildi ve Demet Sabancı, Koç, Tayfun Eroğlu, Nejat Türkmen, Aydın Harezi, Kosifler Holding, NAB Holding, Ali Polat gibi özel koleksiyonlarda yer aldı. Ahmet Nejat, halen atölyesinde resim ve heykel çalışmalarını sürdürmektedir.


21 Şubat 22 Mart 2015 tarihleri arasında Galeri ARK'ta Maide Bulak'ın kişisel sergisi yer alıyor. Nilgün Yüksel onun eserleri için Başka bir açıdan bakıldığında sanatçı, kendi yapıtını tersine çeviriyor. Malzemeyle oynadığı oyunu resmin dilinde sürdürüyor. Benzer kompozisyonlarda tezat görsel anlatımlar kullanarak algının sınırlarını genişletiyor. ifadesini kullanıyor. Maide Bulak yeni çalışmalarında uzun yılların birikimini, resim sanatının sessiz ama çok söyleyen tavrıyla birleştirip kendine özgü sade ve net tavrıyla ortaya koyuyor. Onun başlangıçta İstanbul'dan yola çıkıp kent haritalarının plastik anlatımına evrilen çalışmaları bu kez çıkış noktasını flulaştırarak sessiz, dingin bir anlatıma dönüşüyor. Keskin konturlar, parlak renklerle birleşip dinamizmden zarifçe sade bir anlatıma geçiyor.