An exhibition of new works by Don Eddy opens on October 27 and continues through December 10, comprising works of the past three years. Eddy is one of the few early Photorealist painters who has taken his vision into new terrain, and has expanded his unique painting process. In the '70's Eddy painted the California urban landscape, focusing on cars, reflections on cars, bumpers, headlights. The subject came naturally to the son of a car body and fender shop father. The artist moved quickly from cars to storefronts to shelves filled with glassware and toys. For the past several years Eddy has returned to the urban landscape, this time New York is his main subject with the bridges that span Manhattan Island being a focal point. In juxtaposition to the urban are the artist's multi-panel works of nature celebrating light and season in the energy of the ocean a mountain at sunset, a lotus in full bloom. Painted in 20-30 layers of transparent acrylic over an under painting of three colors (the first being circles about a 20th of an inch in diameter of phthalocyanine green, the second being burnt sienna and the third dioxazine purple. With these three colors he separates warm from cool colors, and then begins to add many layers of transparent color to achieve the final palette of each work. On Easter Sunday, maybe 35 years ago, I was given the gift of a tiny house plant, commonly known as a corn plant. A simple present of no particular interest to me, I probably accepted it with poorly disguised contempt. Over time, though, I developed a fondness for the plant and took care to nurture it. In due course it grew from a wee thing into something approaching a small tree (about 190cm). Today, having traveled with it from place to place it sits majestically in my front window. If you were to visit me, sooner or later, it would likely attract your attention. What you would see would not seem all that special, just a fairly large house plant that is clearly thriving. I, on the other hand, would see 35 years of my life. Standing in front of that humble plant I would see my daughter, growing from a small child to a successful adult. I would see a marriage dissolve, and, in time, a new and permanent love take it's place. I would see the winding road of a career in art, the ups and downs, the slow maturation of the work. Simply put, you would perceive the plant. I would experience, in that plant, the flow of my life. But not really. Even you, with no prior experience of this particular plant, would not so much see the plant as experience it through the veil of your hopes, preferences, prejudices, and history. The problem of the corn plant is: How does one deal with the richness of experience as it is embodied in simple things? And how does one communicate that in the context of art? This creates a special difficultly for representation art. It illuminates a substantial weakness when depicting things on a single paneled work of art. If I were to, let's say, paint that corn plant, how would I imbue it with the depth and richness of my experience? I would contend that it cannot be done in the context of a single paneled representational painting. You can affect mood, emotion, and psychology, but not experience. You could attempt to deal with the problem by including many images on a single panel, but that inevitably invokes the burdensome specter of Surrealism with it's attendant psychological issues. Don Eddy was born in Long Beach, California in 1944. He received a B. F. A. in 1967 and an M. F. A. in 1969 from the University of Hawaii. The artist attended the University of California, Santa Barbara, 1969-70, for post-graduate study. Don Eddy's work has been widely shown throughout this country at the Arkansas Arts Center, Little Rock; Bergstrom-Mahler Museum, Neenah, Wisconsin; Boca Raton Museum of Art, Florida; Boise Art Museum, Idaho; The Brooklyn Museum, New York; The Butler Institute of American Art, Youngstown, Ohio; Carnegie Institute, Pittsburgh; The Cathedral Church of Saint John the Divine; New York; Center for the Arts, Vero Beach, Florida; The Cleveland Museum of Art, Ohio; Columbus Museum of Art, Ohio; Contemporary Arts Center, New Orleans; The Contemporary Museum, Honolulu; Danforth Museum of Art, Framingham, Massachusetts, Duke University Museum of Art, Durham, North Carolina; Flint Institute of Arts, Michigan; Greenville County Museum of Art, South Carolina; Heckscher Museum, Huntington, New York; The Huntington Museum of Art, West Virginia; Indianapolis Museum of Art, Indiana; Mana Art Center, Jersey City, New Jersey; Museum of Art, Fort Lauderdale; The Museum of Modern Art, New York; Nassau County Museum of Art, Roslyn Harbor, New York; The Oakland Museum, California; Oklahoma Art Center, Oklahoma City; Oklahoma City Museum of Art, Oklahoma; Orlando Museum of Art, Florida; Pennsylvania Academy of the Fine Arts, Philadelphia; The Philbrook Museum of Art, Tulsa, Oklahoma; Polk Museum of Art, Lakeland, Florida; San Antonio Museum of Art, Texas; San Francisco Museum of Modern Art, California; Tampa Museum of Art, Florida; Tucson Museum of Art, Arizona; Virginia Beach Center for the Arts, Virginia; Virginia Museum of Fine Arts, Richmond; Whitney Museum of America Art, New York; Wichita Art Museum, Kansas; Jane Voorhees Zimmerli Art Museum at Rutgers, University, New Brunswick, New Jersey; among others, and abroad at Aarhus Kunst Museum, Denmark; Australia National Gallery, Canberra; Birmingham Museum and Art Gallery, United Kingdom; Gl. Holtegaards, Copenhagen; Centro Mostre, Rome; Deutsche Guggenheim, Berlin; The Gulbenkian Museum, Lisbon; in Japan at City Museum of Iwaki; Hokodate Museum of Art, Hokkaido; Kumamoto Prefectural Museum of Art; and Prefectural Museum of Iwate; Kunstverein, Hannover; Kunsthalle, Nuremberg; Musee de Strasbourg: Museed'ArtModerne et Contemporain, Strasbourg, France; Museed'Ixelle, Belgium; El Museo del Arte Thyssen-Bornemisza, Madrid, Spain; MuseuEuropeud'Art Modern, Barcelona, Spain; National Museum in Gdansk, Poland; and Salas de Exposiciones de BellasArtes, Madrid. Art Museum, Idaho; The Butler Institute of American Art, Youngstown, Ohio; The Cleveland Museum of Art, Ohio; The Contemporary Museum, Honolulu; Danforth Museum of Art, Framingham, Massachusetts; Evansville Museum of Arts, History & Science, Indiana; Flint Institute of Arts, Michigan; Fogg Art Museum, Harvard University, Cambridge, Massachusetts; Haggin Museum, Stockton, California; Harvard University, Massachusetts; Fort Wayne Museum of Art, Indiana; Hofstra University Museum, Hempstead, New York; Honolulu Academy of Arts, Hawaii; The Metropolitan Museum of Art, New York; Mississippi Museum of Art, Jackson; The Museum of Modern Art, New York; Oklahoma City Museum of Art, Oklahoma; Rhode Island School of Design Museum of Art, Providence; Saint Louis Art Museum, Missouri; San Antonio Museum of Art, Texas; Santa Barbara Museum of Art, California; Sheldon Museum of Art, University of Nebraska, Lincoln; Solomon R. Guggenheim Museum, New York; Speed Art Museum, Louisville, Kentucky; Springfield Art Museum, Missouri; Storm King Art Center, Mountainville, New York; The Toledo Museum of Art, Ohio; University Museum of Contemporary Art, University of Massachusetts, Amherst; Whitney Museum of American Art, New York; among others, and in collections abroad: Israel Museum; Jerusalem; MuseeD'ArtModerne de Saint-Etienne Metropole, St. Etienne, France, Museo de Arte Moderno, Bogota; NeueGalerie, Aachen, Germany; Utrecht Museum, The Netherlands. Don Eddy resides in New York.


EKAV,25. yılında, yarattığı özgün tarzı ve müziğiyle geniş kitleleri peşinden sürükleyenMercan Dede'ninBüyülü Çarklar sergisineev sahipliği yapıyor. Sanatçının Ekavart Gallery'de yer alacak üçüncü kişisel sergisi, 4 Ekim 5Kasım 2016 tarihleri arasındasanatseverlerle buluşacak. Daha çok müzisyen kimliği ile tanınan Mercan Dede, ilk kişisel sergisi Aşıklar Kabilesini 2011 yılında Ekavart Gallery'degerçekleştirdi. Ardından Borusan Müzik Evi'nde Carlito Dalceggio ile birlikte çalıştığı Revolution/Revalation sergisi ile altmış binden fazla sanatseverle buluştu. Yurtdışı sergilerinin yanı sıra, sanatçı, 2014 yılında Ekavart Gallery'de düzenlenen ikinci kişisel sergisi Kadim Zaman Makinesi ile büyük beğeni topladı. Montreal'de kurduğu görsel sanatlar stüdyosundaki 1.5 yıllık yoğun bir çalışma gerçekleştiren sanatçı, bu kez Büyülü Çarklar sergisi ile bizleri yaşam ve yaşam ötesi mistik dünyaların haritaları olan büyülü çarklarla başka boyutlara davet ediyor. Mercan Dede yeni sergisindeki işlerini yaratırken dönüşüm ve devinim kavramlarından esinlendi. Yaşamın dönüşümü, insanın değişimi, semazenlerin dönmesi, karma gibi mefhumları, birbirine bağlı ve etkileşim halinde olan 'büyülü çarklara' benzeten sanatçının bu çalışmaları, bugüne kadar gerçekleştirdiği en gizemli ve sürprizlerle dolu bir sergi olacağa benziyor. Karışık teknik ile ürettiği 22 işin yer alacağı sergi 4 Ekim 5 Kasım tarihleri arasında Ekavart Gallery'de ziyaret edilebilir. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. arttv. com. tr de izleyebilirsiniz.


C24 Gallery New York, Seçkin Pirim'in Hypochondriac ismini taşıyan kişisel sergisini sunmaktan mutluluk duyar. Seçkin Pirim'in C24 Gallery'deki ilk sergisinde kağıt ve pleksiglas gibi farklı malzemeleri kullanarak ürettiği işler simetrik ve asimetrik olarak iki bölümden meydana geliyor. Hypochondriac 15 Eylül 29 Ekim 2016 tarihleri arasında C24 Gallery New York'ta görülebilir. Seçkin Pirim minimal çizgileri taşıyan bu sergisi için direkt olarak kendi yaşamından yola çıkıyor. Hastalık hastalığı anlamına gelen hypochondriac ile iki yıldır mücadele eden sanatçı tedavi sürecinde kendisini bu noktaya getiren şeyin dış etkenlerden kaynaklandığını fark edip aslında hasta olanın da doktor olanın da içinde olduğunu keşfediyor. Bir terapi olarak üretim yoluyla arınıyor. Sanatçının önceki çalışmalarında hissedilen takıntılı simetrik, milimetrik ve optik etkinin tam tersi olan spontan ve hesapsız üretimin bir araya gelmesi serginin ana fikrini oluşturuyor. Bozulmuş olanın mı yoksa kusursuz olanın mı hastalıklı olduğunu sorgulayan Pirim herhangi içsel bir eleştiriye uğramadan ikisinin de kendisine ait olduğunu kabul ediyor ve bir anlamda filtresiz olarak ayna karşısına geçiyor. 1977 yılında Ankara'da doğan Seçkin Pirim, 1995 yılında Güzel Sanatlar Lisesi resim bölümünü bitirdikten sonra, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Heykel Bölümü'ne girmiş, 2000 yılında mezun olduktan sonra Yüksek Lisans eğitimini tamamlamıştır. Heykel ve tasarım sanatçılarından biri olan Seçkin Pirim, sanat hayatına 50'nin üzerinde grup sergi, 14'u Türkiye'de, 3'ü de yurtdışında olmak üzere 17 kişisel sergi sığdırmıştır. Sanatçının eserlerinin yer aldığı sergi ve fuarlar arasında Hypochondriac, C24 Gallery, New York (2016), Glitch, Merkür, İstabul (2014), Retrospective, Plato ArtSpace, İstanbul (2014), Siyah Beyaz Sanat Galerisi, Ankara (2014), Discipline Factory, Saatchi Gallery, Londra (2012), Borusan Art Center, İstanbul (2012), Summertime #2, Galerie Suzanne Tarasieve, Paris (2016), Art Santa Fe, New Mexico (2014), Art Stage, Singapore (2014), TRAIT PAPIER, Yverdon-les-Bains, İsviçre (2013), HOTSPOT ISTANBUL, Museum House Constructive, Zürih, İsviçre (2013), Wonder Works, The Space Gallery, Hong Kong (2013), Swab Barcelona, Barselona, İspanya (2013), Genç Açılım, Pera Müzesi, İstanbul (2005) yer almaktadır. Heykel ve tasarım alanında birçok ödüle sahip olan Pirim'in eserleri National Arts Park, Pekin, Çin; Glory Yeh Museum & Sculpture Park, Tayvan; Çin Ulusal Sanat Müzesi, Pekin, Çin; Robert Bilechki Özel Koleksiyonu, New York, USA; Borusan Çağdaş Sanat Koleksiyonu, İstanbul; Eczacıbaşı Vakfı Koleksiyonu, İstanbul; Özyeğin Koleksiyonu, İstanbul; Nezih Barut Koleksiyonu, İstanbul; Öner Kocabeyoğlu Koleksiyonu, İstanbul; Maurizio Meroni Koleksiyonu, İtalya; Kuok Group Collection, Hong Kong gibi yurtiçi ve yurtdışında birçok özel koleksiyonda ve müzelerde yer almaktadır. Seçkin Pirim çalışmalarına İstanbul'daki atölyesinde devam etmektedir.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present a two person exhibition entitled The Brodsky Sisters as part of the BMG First Look series. The exhibition will included works by sisters Dina and Maya Brodsky. Dina Brodsky will present over 150 drawings from her series entitled Secret Life of Trees. Maya Brodsky's contribution to the exhibition, Behind Closed Doors, will include nearly a dozen new paintings of dramatically lit domestic interiors. This will be the first two person exhibition for these sisters in New York City. In a letter dated August 23, 1799 to Dr. Trusler, the British poet and painter William Blake writes; The tree which moves some to tears of joy is in the eyes of others only a green thing that stands in the way. Some see nature all ridicule and deformity... and some scarce see nature at all. But to the eyes of the man of imagination, nature is imagination itself. Over two hundred years later, the statement impacted Dina Brodsky to reach out to her community of friends, family, and acquaintances to submit images of trees and their stories. She aimed to draw one tree per day for the duration of a year. The result is over 150 drawings of trees, some solitary, some in pairs. Some are intricately rendered in ink on paper, some are on handmade paper, and others are even accented by oil paint. Each tree has its own individual story. Tree No. 80 is one of the largest in the series measuring 11 x 8 ½ inches. The branches of this tree are meticulously mapped by the artist using a ballpoint pen. A halo of light blue oil paint depicting skylight permeates behind the branches. The brown color of the paper is ironically the tree bark itself. Brodsky'sTree #83 is Methuselah, a Swedish tree that is rumored to be the oldest in the world as it celebrates its 4,848th birthday. The complex topography, nooks, crannies of birches, pines, elms, oaks, and many other trees are mapped by Brodsky in this series aiming to develop a social symbiosis of combined memory and experiences. Dina Brodsky lives and works in New York, NY. She holds an MFA from the New York Academy of Art and a BFA from University of Massachusetts at Amherst. She has exhibited in notable group and solo exhibitions throughout the United States including Small Worlds at the Peabody Essex Museum and Animal Heart at the Slater Museum. In 2013 she had a solo exhibition at the notorious Micro Museum entitled Desert Places. Maya Brodsky's part of the exhibition entitledBehind Closed Doors includes intimately sized paintings of interiors. Oftentimes the setting is the living room of the artist's apartment. She uses the visual language of 17th Century Dutch painters like Johannes Vermeer and Early Netherlandish painters like Jan Van Eyck to document contemporary moments. In Mirror (2016) the artist is standing in the position of the viewer and her reflection is apparent in the full length mirror on the far wall of the room. There is a narrative that is implied by the objects on her coffee table; an empty mug, a partially full glass, an anchor paperweight, a bowl of yogurt and honey, and an empty bowl. There is also some mail, a coaster, plants in various states of wilting, and a beer bottle. Sunlight dances over these objects in a way only previously mastered by Vermeer. The coffee table, foreshortened, enters the composition from the lower left corner but appears to be in the center of the room. It rests on a blue Persian rug, rendered in detail reminiscent of the Van Eyck's small paintings, opposite a couch with a loose green cover. The wall with the mirror yields to two doors. One opens up into the bedroom, we can only see that the early morning light comes in from the east. We quickly position the artist and viewer on the south, the mirror and the artist's reflection on the north side and the couch on the east side. The light passes through the glass not casting a shadow on the coffee table, but does not pass through the ceramic bowls, casting a shadow from them. In the mirror we see a reflection of the coffee table and that there is sunlight under it as well. Maya Brodsky's palate appears to be confined to grays, blues, and muted tones but is highlighted by her expert mastering of light. Maya Brodsky, like her sister was born in Minsk, Belarus, but lives and works in Cambridge, MA. She holds an MFA from the National Academy of Art and BFA and BA in Philosophy from the University of Massachusetts at Amherst. Her work has been included in many notable group exhibitions and was recently on view in her solo exhibition entitled Awake at the University Of Maine Museum Of Art. For more information contact Marina Press at (212) 593-3757 or marina@meiselgallery. com.


Türk Edebiyatının değerli Yazarı Çetin Öner vefat etti. Çetin Öner'i rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Çetin Öner 1943 yılında doğdu. Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademesi Banka İşletmesi Bölümü'nden mezun olduktan sonra, 1963 yılında Ankara Sanat Tiyatrosu'na girdi. Burada, 40'tan fazla oyunda görev aldı. 3 yıl boyunca Tiyatro İşçileri Sendikası Ankara Şube Başkanlığı görevinde bulundu. 1972-1973 yılları arasında Milliyet Gazetesi'nin Sanat Dergisi Ankara Temsilciliği'ni yürüttü. Olay ve Barış gazetelerinde tiyatro eleştirileri yazdı. 1973 yılında Ankara Sanat Tiyatrosu'nda sanat yönetmenliği görevinden ayrılarak, TRT'de prodüktör olarak göreve başladı. TRT'nin ilk yerli televizyon dizisi olan, Aziz Nesin'in yazdığı Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamazı yönetti. Birçok televizyon oyununda oynadı. 1972 yılında Yeni A dergisinde ilk öyküsü olan Kekliki yayınladı. 1975 yılında ise Gülibik adlı ilk çocuk kitabı yayınlandı. Gülibik, 1978 yılında Almanca'ya çevrilerek Almanya'da değişik yayınevlerince 5 kez basıldı ve Almanca konuşulan tüm ülkelerde okuma kitabı olarak okullara tavsiye edildi. Ayrıca, Alman Devlet Televizyonu ve TRT ortak yapımı olarak filme çekildi. Gülibik, T. C. Kültür Bakanlığı ve Verlag An Der Ruhr Yayınevi'nce prestij kitabı olarak yeniden basıldı. Ulusal ve uluslararası birçok ödül kazanan Çetin Öner'in Gülibik dışında 3 çocuk kitabı daha ve bir romanı ile bir incelemesi bulunuyor.


Türk Sinemasının dev ismi Tarık Akan sonsuzluğa yürüdü! Tarık Akan'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Sanatçı Tarık Akan'ın cenazesi pazar günü Teşvikiye Camisi'nde ikindi vakti kılınacak cenaze namazının ardından Bakırköy Zuhuratbaba Mezarlığı'nda toprağa verilecek. Nazım Hikmet Kültür ve Sanat Vakfı'ndan yapılan açıklamaya göre sanatçı için pazar günü saat 14.00'te Muhsin Ertuğrul Tiyatrosu'nda tören düzenlenecek. Akan'ın cenazesi, aynı gün Teşvikiye Camisi'nde ikindi vakti kılınacak cenaze namazının ardından Bakırköy Zuhuratbaba Mezarlığı'nda toprağa verilecek. Tarık Tahsin Üregül ya da sahne adıyla Tarık Akan (13 Aralık 1949, İstanbul 16 Eylül 2016, İstanbul), Türk oyuncu. 1970 yılında Ses dergisinin oyunculuk yarışmasına katılarak birinci olmuştur. 1971 yılında ilk sinema filmi Emine ile oyunculuk kariyeri başlamıştır. Bir anda Yeşilçam'ın en yakışıklı oyuncularından birisi haline gelmiştir. Daha sonra 1972 yılında oynadığı film Suçlu ile 1973 yılında Altın Portakal Film Festivali'nde En İyi Erkek Oyuncu ödülünü alır. 1973 yılında Yeşilçam'ın en iyi duygusal filmlerinden birisi olarak bilinen Canım Kardeşim (1973) adlı filmde Halit Akçatepe ile başrol oynar. 1974 yılında Ertem Eğilmez'in yönettiği Rıfat Ilgaz'ın aynı adlı eserinden uyarlanan Hababam Sınıfı (1975) adlı filmde Damat Ferit adlı karakteri canlandırır, film 1975 yılında vizyona girer ve Türkiye'nin gelmiş geçmiş en iyi filmlerinden birisi olur ve bir klasik haline gelir. Ardından Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı (1976) adlı, serinin ikinci filminde rol alır. Film Akan'ın oynadığı son Hababam Sınıfı filmi olmuştur ve serinin gelmiş geçmiş en çok hasılat yapan filmi olur. Gülşen Bubikoğlu ile oynadığı her filmde büyük başarı elde eden Akan'ın, 1975 yılında Bubikoğlu ile birlikte oynadıkları Ah Nerede adlı romantik-komedi filmi ile büyük başarı elde eder. 1970'li yıllarda oynadığı filmlerle adından sıkça söz ettirmiştir. Boyu, giyinişi ve saç stili ile 70'li yıllara damgasını vurarak Yeşilçam'ın büyük jönleri arasına adını yazdırmıştır. Yeşilçam'ın cici çocuğu olarak bilinen Akan, 1977 yılında Zeki Ökten'in yönetmenliğini üstlendiği başrollerini Melike Demirağ ve Tuncel Kurtiz ile paylaştığı Sürü adlı filmde oynamıştır. 70'li yıllardaki tarzından uzak ve artık genelde bıyıklı olarak film çekmiştir. Sürü adlı film ile çok büyük başarı sağlamıştır. Ardından 1978 yılında Cüneyt Arkın ile beraber başrol oynadığı Maden adlı film ile artık her türlü filmde oynayabileceğini kanıtlamıştır. 1982 yılında Şerif Gören ve Yılmaz Güney'in yönettiği efsane olan Yol filmi ile çok büyük başarı elde etmiş ve dünyaya adını duyurmuştur. Film 1982 yılında Cannes Film Festivali'nde Altın Palmiye ödülünü alan tek film olmuştur ve Akan, En İyi Erkek Oyuncu kategorisinde aday olmuştur. 1990 yılında başrolünü oynadığı Karartma Geceleri adlı film Yeşilçam'ın klasikleri arasında yer almıştır. Tarık Akan, Altın Portakal Film Festivali adlı ödül yarışmasında yedi ödül alan tek erkek oyuncudur.


Tülin Onat'ın son dönem eserlerinin yer aldığı sergi Arnavutluk Ulusal Sanat Galerisi'nde 14 Eylül 2 Ekim 2016 tarihleri arasında sanatseverler ile buluşacak. Bugüne kadar yurt içinde ve yurt dışında 37 kişisel sergi açmış, 200'ün üzerinde grup ve karma sergiye katılmış olan Tülin Onat birçok uluslararası ödüle layık görülmüştür. Özel koleksiyonlarda ve müzelerde eserleri yer alan sanatçı ilk kez Arnavutluk Ulusal Sanat Galerisinde gerçekleştireceği ''Döngü'' sergisi ile Arnavut sanatseverler ile bir araya gelecek. T. C. Tiran Büyükelçiliği himayelerinde, Yunus Emre Enstitüsü ve Tiran Ulusal Sanat Galerisi ev sahipliğinde, İKASD ve Türk Hava Yolları desteği ile küratörlüğü Beste Gürsu tarafından yapılan Tülin Onat Döngü sergisinin açılışı 14 Eylül 2016 saat 19.00'da Arnavutluk Ulusal Sanat Galerisi'nde gerçekleşecektir. Küratör Beste Gürsu; Tülin Onat'ın eserlerindeki soyutlanmış biçimlerin, derinlik ve rengin etkisi ile kuvvetlenen 3 boyutlu çalışmaların, heyecan verici, dokunma arzusu uyandıran, etkileyiciformlardan oluştuğunu ve sanatçının duvarı yalnızca taşıyıcı eleman olarak değil, resmin bir parçası olarak konumlandırdığını belirtmektedir. Sergi, Pazartesi günleri hariç hergün 10.00 / 19.00 arası Arnavutluk Ulusal Sanat Galerisinde görülebilir.


Hayat seni en beklemediğin anda arkadan vurur. Ana işidir bu. Kahpeliği sever. Geçen hafta sonu mutlu bir olay için Roma Havaalanı'na yeni iniş yapmıştık. Kuzenimin kızının düğünü için büyük bir aile buluşması vardı. İşte orada geldi o kahrolasıca haber. Tarık'ı kaybetmiştik. Evet, biliyorduk ağırdı durumu... Ama -herhalde inanamamaktan- hepimiz bir mucize bekliyorduk sanki... Veya daha çok vaktimiz var gibi düşünmek istiyorduk. Düğün gecesinin devamında, hiç uyumadan Pazar sabahı 07:10'da bir uçak bulup törene ve cenazeye şükür ki yetişebildim. Sonuçta mikrofon uzatılan herkesin en candan sesleriyle söyleyecek birşeyleri vardı. Zaten Tarık onların arasında işportacılık, taksicilik yapmamış mıydı? Kahvede onlarla tavla oynamamış mıydı? Manavla, bakkalla, kasapla, çiçekçiyle, mahallenin çocuklarıyla, işçilerle ve emeklilerle arkadaş olmamış mıydı? Oynadığı 111 filmde her kalıba girmemiş miydi? Sinemada elde ettiklerigeçici ünü hava atmak, hayranlarına burun çevirmek ve paparazzi dövmek için kullanan renkli skandalların balon starlarına kapak olsun, o efsanenin halkıyla ilişkisi! Efsane dedik de, lütfen herkes bilsin: Kimse boş yere efsane olmaz... Efsane, olmakla kestane olmak arasında ince sanılan ama esasında timsahlı derelerle ayrılmış büyük mesafeler, uçurumlar vardır. Ün vardır, ün vardır. Nasıl ulaşıldığı, nasıl saklandığı, nasıl sürekli hale geldiğinin çok farklı kaynak ve gerekçeleri vardır. Tarık Akan kadar ünlü birkaç aktör sayabiliriz. Ama onun halk kimyasından, halkla bütünleşmesinden çok uzaktalar. Çünkü Tarık'da kibir yoktu. Şöhreti ile çevresi üstünde baskı oluşturma eğilimleri hiç yoktu. Mütevazılık, onun kimliğinin en çarpıcı yansımasıydı. Göründüğü gibi olan, olduğu gibi görünen, halkın içinden geldiğini ve onlardan biri olduğunu çok iyi bilen bir insandı. Haa, bir de unutmadan söyleyelim... Bu ülkede en iyi oyuncu kim? diye sorarsanız, herkesin farklı yanıtları olabilir. Biri çıkıp Şener Şen diyebilir, bir diğeri Uğur Yücel, bir başkası da Cüneyt Arkın diyebilir. Amaen yakışıklı aktör kim? diye sorarsanız, kadını da erkeği de, anneleri de, anneanneleri de size ezici üstünlükle neredeyse tek isim verir: Tarık Akan. - CUMHURİYETÇİLERİN VE DÖNEK MARKSİSTLERİN KANDIRAMADIĞI ADAM Nice 2. Cumhuriyetçi, anti-Kemalist ve Marksist solcu, nice bölücü-Kürtçü, Tarık'ı kendi safına çekip onun insancıl, demokrat, özgürlükçü kimliğini deforme etmeninrüyasını gördüler. Tabii bu onlar için bir rüya olarak kaldı. Çünkü Tarık, en sağlam Atatürkçülerden biri olarak, bu çabaların hepsini taca attı, boşa çıkardı. Her biri kendilerini ofsaytta buldu. Onun Cumhuriyetçi ve bağımsız çizgisi, başta Atatürk ve onu takip eden İlhan Selçuk, Atilla İlhan gibi büyük aydınlar, Kuvayı-Milliye destanına imza atan Nazım Hikmet gibi başka devlerden beslenerek oluşmuştu. Medyanın yanar-döner, çıkarcı, oportünist, sahte aydınları onu doğal olarak etkileyemezdi. Her biri beyhude çabalarının ardından aldıkları tarih dersiyle kaldılar. Tarık'ın faşizm düşmanlığı, emperyalizm düşmanlığıyla birleşiyordu. Onlarda olduğu gibi Atatürk düşmanlığının acınası hafifliğinden değil... Emperyalizmin satılık kalemleri veya beynini yıkadığı dönek Marksistler ne Atatürk'ü, ne de Tarık gibi çağdaş Atatürkçüleri anlayamazlardı.


Bugün Vietnamlı sanatçı Chinh Le'nin karma sergisindeydik. Bu yazıda bu vesileyle sanatçıyı tanıtalım. Evimize misafirliğe ailesiyle birlikte geldiği için, kendisinin heykeltraş ailesini yakından tanıma fırsatı bulduk. Annesi, babası ve eşi de heykeltraş olan sanatçı, 1969 Hanoi doğumlu. 1969, Vietnam-Amerikan Savaşı'nın en hareketli yıllarından biri. O yıllarda Hanoi, sürekli bombardıman altında; gençler trenlere binip güneydeki cephelerde düzenli ordunun bir parçası olarak Güney Vietnam'ın gerillalarıyla birlikte çarpışıyorlar. Hanoi gibi kentlerde ise genç kızlar, topçu olmuş, milis olmuş, kentlerine ölüm yağdıran Amerikan uçaklarını düşürmeye çalışıyor. Çokça düşürüyorlar da. Düşürülen uçaklardan birini eski ABD devlet başkanı adayı John McCain kullanıyor. Bu satırları yazarken bulunduğumuz göle düşürülüyor uçağı ve Vietnam askerleri halkın elinden zor kurtarıyor McCain'i. İşte böyle bir kentte yokluktan da öte savaş içerisinde doğuyor ve büyüyor Chinh Le. Aynı yıl Ho Amca'yı kaybediyoruz. 6 yıl sonra o zamanların deyişiyle 'Ho Amca'nın askerleri' Güney Vietnam'ın kalbi olan Saygon'daki Başkanlık Sarayı'na tankla girerek savaşı sonlandırıyor. O günün ünlü resimlerinden biri, Amerikan büyükelçiliğinin çatısından kalkan son helikoptere binmeye çalışan Amerika yanlısı Güney Vietnamlılar. Dolayısıyla, Chinh Le'lerin kuşağından önceki Vietnamlı sanatçıların çok daha farklı yönelimleri var. Birçoğu, Sovyetlerde eğitim aldığından, sosyalist bloğun resim akımlarından etkileniyor. Savaş sahneleri ve yoksul halk, bu kuşağın en çok işlediği konular. Chinh Le'nin ailesi o 12 yaşındayken, yani 1981'de Saygon'a, artık yeni adıyla Ho Çi Min Kenti'ne göçüyor. Savaş sonrası Saygon, yokluk ve kıtlıkla boğuşup yaralarını sarmaya başlayacakken, yıl 1986'yı gösteriyor ve Sovyetler biz kendimize bile yetemiyoruz diyerek Vietnam'a yardımları kesiyor. Enflasyon % 400'e fırlıyor. Böylece, Vietnam hükümeti, beklenmedik bir karar alıp karma ekonomiye geçiyor. O zamandan beri ülke, özel sektörün her geçen gün daha fazla etkili olduğu, ancak Vietnam Komünist Partisi'nin kontrolü elden bırakmadığı bir coğrafya niteliğinde. 1988'e geliriz sonra, bu yıl, Chinh Le ilk şiir kitabını yayınlar. Daha 19 yaşındadır. Ondan şair olması beklenirken, o bununla yetinmez ve Ho Çi Min Kenti Güzel Sanatlar Üniversitesi'ne kaydolur; burada resim, heykel ve seramik alanında kendini geliştirir. 1997'de mezun olduğunda ilgisi lake ressamlığı ve ipek işlemeciliği gibi geleneksel sanatlara kayar. Hatta 1998'deki ilk kişisel sergisini lake resmi üstüne gerçekleştirir. Yıllar geçtikçe Chinh Le, Vietnam'daki kişisel sergileri yanında, Japonya, Singapur, ABD, Finlandiya ve Hong Kong gibi ülkelerdeki toplu sergilerde yer alır. Tüm bu geçen yıllarda şiirle bağını koparmaz. Şimdi 15 Eylül'den 10 Ekim 2016'ya kadar sürecek olan sergisinden söz açalım: Sergi, 'Güz Ortası Gecesi' başlığını taşıyor. Vietnam'da Avrupa'nın güneş takvimine ek olarak Çin kökenli ay takvimi de kullanılıyor. Ülkede hem 31 Aralık gecesi yılbaşı kutlanıyor hem de ay takvimine göre Ocak sonu ya da Şubat başı gibi de günlerce yeni yıl kutlamaları yapılıyor ( örneğin bu yılın ilk günü 8 Şubat'tı; 2017'in ilk günü, 28 Ocak olacak). Chinh Le'nin sergisi, adını bu ay takviminden alıyor. Ay takvimine göre güz ortası gecesi, 'Tet' olarak adlandırılan ay yılbaşısından sonraki en önemli gün: 8. ayın 15. günü. Dolunaylı olan bu gün, Vietnam dışında Çin, Tayvan ve Hong Kong gibi ülkelerde de kutlanıyor, hatta resmi tatil. Bu güz ortası gününün kökeninde bereket törenleri var. Günümüzdeyse, fenerlerin yakıldığı, çocukların özel giysiler giyip kaplan dansı yaptıkları bir güne evrilmiş durumda. Çocuklar geleneksel davul eşliğinde ev ev dükkan dükkan dolaşıp içeriye girerek dans ediyorlar; onların eve ya da dükkana gelişinin uğur ve bereket getireceğine inanılıyor. Danstan sonra, görevli bir çocuk, dans karşılığında harçlık beklediği ev ya da dükkan sahibine yelpaze tutuyor; ev/dükkan sahibi dansçı çocukların harçlığını veriyorlar. Böylece dans sona ermiş oluyor. Aynı gece adaklar adanıyor ve 'ayçöreği' olarak adlandırılan yalnız bugüne özgü çörekler satılıyor/yeniyor. Chinh Le'nin sergisinde bu güne atıfla, Çin ve Vietnam kültürünün temellerinden biri olan 12 hayvanlı takvimin ve Zen Budist rahiplerin simgeselleştirildiğini görüyoruz. Yağlı boya çalışmaları ise, dolunay gecelerinin ürünü. Aslında Chinh Le ile ilgili olarak en dikkat çekici iki nokta hem değişik sanat dallarında yetenekli olması hem de hiç de küresel modalardan etkilenmeden kendi ülkesinin topraklarından yeşeren geleneksel sanatlardan beslenmesi. Vietnamlı birçok genç sanatçının tersine, onun benim hedef kitlem yabancılar; kendimi kendi memleketlilerime değil onlara kanıtlamalıyım gibi bir derdi yok. Bu 'dertsizlik' ona alçakgönüllü bir özgüven veriyor. Daha az yetenekli sanatçıların bol bol kendi reklamını yapmasının narsisizmin bir boyutu olarak değil de doğal bir olgu olarak görüldüğü çağımızda Chinh Le gibi sanatçılar olumlu anlamda bir anakronizm örneği olarak karşımıza çıkıyorlar. Sergi ile ilgili daha fazla bilgi almak için bkz. http://www. artvietnamgallery.


Gelecek yıl 16. sı düzenlenecek! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'ne başvurular başladı. Türkiye sinemasındaki yeni bakışları keşfeden programıyla dikkat çeken ve belgesel sinemanın en iyilerini buluşturan! f İstanbul, 16 Şubat 5 Mart 2017 tarihleri arasında gerçekleştirilecek. 16-26 Şubat 2017 tarihlerinde İstanbul'da, 2-5 Mart 2017 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleştirilecek 16. ! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali için film başvuruları başladı. 2016-2017 yapımı kurmaca uzun ve belgesel filmlerin kabul edileceği festival için son başvuru tarihi ise15 Aralık Cuma. Türkiye'den başvuracak filmler arasından bir film, Keş! f Uluslararası Yarışma'da jüri önüne çıkacak. ! f İstanbul'un ilk kez 2008'de başlattığı ve dünyadan ve Türkiye'den genç yetenekleri keşfettiği yarışmasına ilk ya da ikinci filmini çekmiş yönetmenler katılabiliyor. Uluslararası jürinin sinemada cesur hikaye anlatımı ve biçimsel arayış kriterlerini gözeterek değerlendirdiği filmlerden birinin yönetmeni festivalin sonunda yılın en ilham verici yönetmeni seçilecek. ! f İstanbul'un bir diğer yarışması Aşk&Başka Bir Dünya Yarışması ise gelecek yıl dördüncü yaşını kutlayacak. Bugüne dek Türkiye jürisi Bejan Matur, Pınar Selek ve Şener Özmen gibi yazar, düşünür ve sanatçılardan oluşan yarışmaya Türkiye'den bir belgesel kabul edilecek vefilmler yılın en yaratıcı müdahalesi seçilmek için yarışacak. Türkiye sinemasındaki yeni bakışları keşfeden programıyla dikkat çeken ve 15 yıl boyunca özellikle genç sinemacıların odak noktası olan! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'ne geçtiğimiz yıl Türkiye'den 500'den fazla film başvurmuştu. - ! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'ne katılmak isteyen Türkiye yapımı filmler için son başvuru tarihi 15 Aralık 2016. Festival'e başvuru formuna festivalin web sitesi www. ifistanbul. com'dan ulaşılabilir. - ! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali


Açık Stüdyo Günleri /// Open Studio Days, kar amacı gütmeyen, sponsorsuz bir organizasyon olarak Juliane Saupe ve Deniz Beşer tarafından koordine edilen 46 sanatçının ve 32 sanat atölyesinin kapılarını ziyaretçilere açtıkları bir etkinliktir. 7-9 Ekim 2016 tarihleri arasında üçüncüsü gerçekleşecek olan Açık Stüdyo Günleri'nde resim, heykel, fotoğraf, enstalasyon, performans ve video gibi disiplinler üzerine çalışmalar gerçekleştiren görsel sanatçılar, sanatçı kolektifleri ve bağımsız sanat alanları Taksim, Cihangir, Kurtuluş, Beyoğlu, Galata, Karaköy, Teşvikiye, Kadıköy ve Büyükada bölgelerinde bulunan ev, atölye ve alanlarını ziyaretçilere açıyorlar. Ziyaretçiler ise harita aracılığıyla bir atölyeden diğerine ulaşarak normalde ziyarete açık olmayan, sanatçıların çalışma ortamlarına misafir olacaktır. Sanatı sergileme ve günümüz sanat dünyasının önemli unsurlardan biri olan ağ oluşturma için bağımsız bir yapı mantalitesi güden Açık Stüdyo Günleri, aynı zamanda herkesin sanata erişimini amaçlıyor. Açık Stüdyo Günleri, geçtiğimiz sene içerisinde rotasına Kadıköy bölgesinide ki atölyeleri eklediği gibi bu sene ilk kez Büyükada bölgesinde ki atölyeleri programına dahil ederek genişliyor. İstanbul'un farklı uluslardan sanatçılar içinde önemli bir merkez olduğunun altını çizen etkinlik, Türkiye dışında İngiltere, Hindistan, Amerika, İran, Fransa ve Bulgaristan gibi ülkelerden sanatçılara ev sahipliği yapıyor. Dünya'nın bir çok yerinde düzenlenen Açık Atölye organizasyonlarına paralel bir yapıda işleyen ASG, İstanbul'un en kapsamlı açık atölye etkinliği olarak ziyaretçilerini sanatçı atölyelerinde ağırlıyor.


Galeri FE, yeni sezona girerken her yıl olduğu gibi açılışı, gelenekselleşen BULUŞMA sergi dizisi ile yapıyor. Bu yıl 6. edisyonu gerçekleşecek olan sergi Türkiye sanatının önde gelen usta isimleri ile genç kuşak sanatçılarını bir araya getiriyor. Mustafa Ata // Mustafa Ayaz // Zeynep San Balkanoğlu // Adnan Çoker // Abidin Dino // Bülent Demirağ // Beril Demircioğlu // Nejad Devrim // Devrim Erbil // Hakime Erciyas // Komet // Serap Eyrenci // Simin Öz Gerards // Bayram Gümüş // Dilek Işıksel // Ergin İnan // Gülten İmamoğlu // Mahmut Karatoprak // Işıl Esen Olgunlu // Mübin Orhon // Fikret Otyam // Mustafa Özkan // Mustafa Pilevneli // Nilüfer Satana // Hülya Özcan Sevil // Mustafa Sönmez // Nesrin Takıl Adnan Turani // Şebnem Tuncer // Olca Uzunokur // Didem Ünlü // Şule Üzüm // Evren Yemişen // Demet Yersel gibi usta ve genç kuşak sanatçılarBULUŞMA VI ile 6 Ekim 12 Kasım 2016 tarihleri arasında Galeri FE'de izleyiciyle buluşuyor. Modern Türk sanatından geniş bir yelpazeyi içeren bu sergide, sanat tarihindeki üslupsal farkları, dönemler ve kuşaklar arasındaki değişim ve dönüşümleri, farklı teknik ve malzemeler üzerinden gözlemlemek mümkün olacak. Serginin bir diğer yönü ise, heykel, seramik ve resim gibi sanatın farklı kollarını bir arada sunan bakış açısının altını çizmek... Sürekli yenilenen eser ve sanatçılarla güncelliğini koruyan sergi sık sık ziyaret edilmeyi bekliyor.


Sanat365. com'un 2015 yılında başlattığı Solo365 serilerine, bu yıl da güçlü isimlerle devam ediyor. Farklı tarz, bakış açıları ve tekniklere sahip sanatçıların solo sergilerine yer verilen Solo365 serilerine ev sahipliği yapan Kozyatağı Kültür Merkezi A Sergi Salonunda düzenlenecek Hayatın İzleri isimli sergide Caner Başer'in sergiye özel hazırladığı eserleri izleyici ile buluşacak. Fotoğrafa ilgisi 2012 yılında başlayan Caner Başer, ilk iki yıl manzara ağırlıklı fotoğraflar çeken sanatçı, sonraki yıllarda ise daha çok çalışan odaklı olmak üzere; emek ve alın terini barındıran hayatın izlerini fotoğraflıyor. 30 Eylül 23 Ekim tarihleri arasında devam edecek sergi her gün 12:00-22:00 saatleri arasında gezilebilir.


Jameel Ödülü'nün Sahibi Ghulam Mohammad Ghulam Mohammad, kağıt kolajından oluşan İsimsiz (2014) adlı eseri ile 25,000 İngiliz Sterlini değerindeki 4. Jameel Ödülü'nün sahibi oldu. Ghulam Mohammad; 25,000 İngiliz Sterlini değerindeki 4. Jameel Ödülü'nü, beş kolajından oluşan İsimsiz (2014) adlı eseri ile kazandı. Victoria and Albert Müzesi Direktörü Martin Roth ile Dice Kayek markasının kurucuları ve 3. Jameel Ödülü'nün kazananları Ayşe ve Ece Ege, 7 Haziran Salı günü Pera Müzesi'nde gerçekleşen törende Ghulam Mohammad'e ödülünü takdim ettiler. Altın-gümüş varak ve İran mürekkebi ile bezeli, Urdu yazısı yazılı kağıt kupürlerinden yapılmış beş kolajdan oluşan İsimsiz (2014) adlı eseri ile Ghulam Mohammad, sanatının karmaşık yapısını gözler önüne seriyor. Kazananın ve ödüle aday olan diğer 10 sanatçının işlerinden oluşan sergi, 14 Ağustos 2016 tarihine kadar Pera Müzesi'nde görülebilecek. Sanatçılar; David Chalmers Alesworth, Rasheed Araeen, Lara Assouad, Canan, Cevdet Erek, Sahand Hesamiyan, Lucia Koch, Ghulam Mohammad, Shahpour Pouyan, Wael Shawky ve Bahia Shehab'dan oluşuyor. Jameel Ödülü; İslami geleneklerden ilham alan çağdaş sanatçılara ve tasarımcılara verilmek üzere iki yılda bir düzenleniyor. Ödül töreni bu yıl ilk kez farklı bir ülkede düzenlenirken, sergi ise V&A vefarklı mekanlar arasında taşınarak dünyanın birçok yerinde ziyaret edilebilecek. Ödülün kazananı, V&A Müzesi Direktörü Martin Roth başkanlığındaki jüri tarafından belirlendi. Jüride; seramik sanatçısı Alan Caiger-Smith, Dice Kayek moda markasının kurucuları Ece ve Ayşe Ege, küratör, yazar, yayıncı ve yapımcı Rose Issa, Hong Kong Asia Art Archive Araştırma ve Planlama Başkanı, küratör ve yazar Hammad Nasar yer aldı.


Kadıköy için yeni bir dönem başlıyor! Kadıköy'ün yeni eğlence ve gösteri merkezi Taşra Kabare, 1 Ekim Cumartesi günü kapılarını açıyor! Taşra Kabare, 200 kişiyi ağırlayacak restoranı ve kabare sahnesiyle İstanbul yemek ve eğlence kültürüne yeni bir soluk getirirken, 120 kişilik blackbox salonu Sofa da tiyatro dünyasının en gözde sahnelerinden birine dönüşecek. Cemal Toktaş ve Nergis Öztürk'ün 2015 yılında birlikte kurdukları ve arabesk-pop-caz-alaturka bir yapılanmaya sahip kültür sanat yapım merkezi Taşra Kabare, şimdi de Kadıköy'de kendi mekanına kavuşuyor. İki kattan oluşan Taşra Kabare'nin Kabare Katı yemek ve sanatı buluştururken, Sofa Katı ise tiyatro dünyasının en gözde sahnelerinden birine dönüşecek. Yemek ve kabare Taşra Kabare'de buluşuyor! Taşra Kabare'nin 200 kişiyi ağırlayacak Kabare Katı, Alman ve Türk mutfağından özel tatlar içeren menüsüyle Kadıköy yemek kültürüne alternatif olurken, akustik konserlere ve kabare gösterilerine ev sahipliği yapacak kabare sahnesiyle de eğlence dünyasına yeni bir soluk getirecek. Taşra Kabare'de dilerseniz bahçe bölümünde sevdiklerinizle uzun sohbetler edebilecek, dilerseniz de sahne alanında yemeğinizi yiyip içkinizi yudumlayarak gösterileri izleyebileceksiniz. Taşra Kabare'nin Kabare Katı'nın konsepti, 19. yüzyıl Fransa ve İngiltere'sindeki kabare mekanlarından esinlenerek hazırlandı. Bahçesi ve sahne alanıyla 200 kişiyi ağırlayacak Kabare Katı'nda, sürpriz gösterilerin sahnelenmesi ve akustik konserlerin ev rahatlığında izlenebilmesi için her türlü konfor ve teknik detay düşünüldü. İlk dönem kabarelerin ruhunu taşıyan vintage masalar, sandalyeler ve koltuklarla döşeli olan Kabare Katı'nda, canlı performansları keyifle dinleyebilmeniz için son teknoloji ses ve ışık sistemi yaratıldı. Kabare Katı'nın sahnesi haftanın çeşitli günleri akustik ve canlı konserlere, kabare gösterilerine ve alternatif performanslara ev sahipliği yapacak. İstanbul müzik sahnesini şekillendirecek konser programıyla müzik tutkunlarını kendine çekecek olan Kabare Sahne, Taşra Kabare üretimi gösterileriyle eğlence anlayışınıza renk katacak. Taşra Kabare'nin mutfağı ise mekana özel lezzetleriyle yemek tutkunlarına göz kırpıyor. Taşra Kabare, misafirlerine sabah 09:00'dan 21:00'e kadar Alman ve Türk mutfağından özel lezzetler sunarken, 21:00'den sonra Kabare Tabakları ve zengin içki menüsüyle de geceyi uzatmak isteyenlere alternatif olacak. Şef Gülcan Güzel tarafından hazırlanan menü, misafirlerine Alman ve Türk mutfağının İstanbul için özenle seçilmiş örneklerini sunuyor. Çorbalar, Salatalar, Şinitzeller, Köfteler, Balıklar ve Makarnalar başlıklarından oluşan menüde, yalnızca Taşra Kabare'de tadabileceğiniz dana ve hindi şinitzeller, anne köfteleri ve Alman ev makarnası Şipetzle, mekanın en çok konuşulacak yemeklerinin başında gelecek. Tatlı sevenler içinse Kabare Restoran'ın sürprizleri ayrıca heyecan verici! Laz Böreği, Kaiserschmarrn ve Tiramisu'dan oluşan tatlı menüsü, Taşra Kabare'ye uğramanız için tatlı seçenekler olacak. 21:00'den sonra Kabare Restoran, gösteriyi izlerken içkinizin yanına lezzet katacak atıştırmalıklar hazırladı. Rakıdan vazgeçemeyenlere ArabeskTabağı, soğuk biralara eşlik edecek Pop Tabağı, kızarmış balık ve patates çeşitlerinden oluşan Caz Tabağı ve vejetaryenlere özel, bol sebze seçeneğiyle Alaturka Tabağı, eğlencesine devam ederken acıkanların yardımına yetişecek. Çeşitli ve çok seçenekli içki ve şarap menüsüyle de dikkat çeken Taşra Kabare'nin, sunumlarıyla şaşırtan lezzetli kokteyl menüsüyle kendinizi şımartabilir; yemeklerle uyumlu kırmızı, beyaz ve roze şarapların yanı sıra şampanyalarla özel günlerinizi kutlayabilirsiniz. Ayrıca tamamen taze meyvelerle hazırlanan Kabare Soğuk Çayları ve Kabare Limonata'yla da sıcak yaz günlerinde serin anlar yaratabilirsiniz. Taşra Kabare üretimi pek çok oyunun sahneleneceği ve sahne sıkıntısından muzdarip İstanbul tiyatro dünyasına yeni bir soluk getirecek olan Sofa Katı ise 120 kişiyi ağırlayacak. Son teknoloji ses sitemi ve ışıklandırmasıyla göz alan Sofa Katı'nda, sezon boyunca tiyatro oyunlarından film gösterimlerine, özel partilerden performanslara pek çok kültür, sanat ve eğlence etkinliğine tanık olacaksınız. Hem Kabare hem Sofa katındaki etkinliklerinin biletlerini ise hiçbir ek ücret ödemedentasrakabare. com'dan satın alabileceksiniz.


Performans sanatçılarını bir çatı altında toplamak ve farklı projelerle buluşturmak amacıyla, Simge Burhanoğlu tarafından kurulan uluslararası performans platformu Performistanbul ve sanatçıları hakkında deyatlı bilgi için ekteki bültene bakabilirsiniz. Performans sanatçılarını bir araya getiren ilk platform olan Performistanbul, sanatçının bedenini materyal olarak kullandığı, tekrarı olmayan, sanatla gerçek yaşam arasındaki sınırları kaldıran performans sanatına ve performans sanatçılarına gereken özeni göstermek üzere yola çıktı. Bu doğrultuda platformun en önemli amacı kurumlarla sanatçılar arasındaki iletişimi yürüterek, performans sanatçılarının üretimlerine odaklanmalarını sağlamak ve bu alanda profesyonel bir çalışma ortamı yaratmak. Geçtiğimiz bir sene içinde sanatçılarını Pi Artworks, Alt Sanat Mekanı, Mamut Art Project gibi farklı mekanlarda projelerle buluşturan Performistanbul, yeni sezonda aralarında Art On, Artnivo Project Space ve Zilberman Gallery Projects Space_ISTANBUL'un yer aldığı mekanlarda gerçekleştireceği bir dizi performans ve projelerle performans sanatçılarını sanatseverlerle bir araya getirecek.


İyilik İçin Sanat / Magnum Opus Derneği, dünyanın en önemli sanat müzelerinden biri olan, yaklaşık2 milyondan fazla sanat eserini bünyesinde barındıran MetropolitanSanat Müzesi ile bir ilke imza attı. Türkiye'den bir dernekle ilk kez gerçekleştirilen işbirliği çerçevesindeThe Met, İyilik İçin Sanat / Magnum Opus Derneğininmaddi desteği ile Türk Modern ve Çağdaş sanatçıların eserlerinden seçtikleri ile Daimi Özel Koleksiyonu'nu oluşturacak. Koleksiyon, ilerleyen zamanda sergi ve başka proje yapabilmek amacıylamüzenin İslam Sanatları Departmanın koleksiyonuna girecek. Sanatı geniş kitlelere sevdirmek iş ve sanat dünyasını birbirine yaklaştırmak amacıyla kurulan Magnum Opus Sanat Platformu'nun tüzel kişiliğini kazanmasıyla kurulan İyilik İçin Sanat / Magnum Opus Derneği, Türkiye'de bir ilki gerçekleştirerek The Metile işbirliğine imza attı. Dünyanın en önemli sanat müzelerinden biri olan, yaklaşık 2 milyondan fazla sanat eserini bünyesinde barındıran The Met, çağdaş Türk sanatından özel koleksiyon çalışması için İyilik İçin Sanat Derneği'ni seçti. Türkiye'den bir dernekle ilk kezTürk Modern ve Çağdaş koleksiyonu geliştiren gerçekleştirilen işbirliği çerçevesindeThe Met, İyilik İçin Sanat-Magnum Opus Derneği'nin maddi desteği ileTürk Modern ve Çağdaşsanatçıların eserlerinden seçtikleri ile Daimi Özel Koleksiyonu'nu oluşturacak. Koleksiyon, ilerleyen zamanda sergi ve başka proje yapa bilmek amacıyla müzenin koleksiyonuna girecek. Sanatı geniş kitlelere sevdirmek, iş ve sanat dünyasını birbirine yaklaştırmak, markaların sanatla ilişki kurmalarını sağlamak hedefiyle Avrupa'da bir Rönesans geleneğinden esinlenerek kurulan Magnum Opus Sanat Platformu, birinci yılında tüzel kişiliğini kazanarak İyilik İçin Sanat / Magnum Opus Derneği oldu. İyilik İçin Sanat Derneği'nce, her hafta düzenli olarakülkemizi uluslararası platformda temsil eden sanatçıların atölyelerinin yanı sıra yurtdışındaki önemli sergi ve sanat buluşmaları ziyaretleri gerçekleştirildi. İyilik İçin Sanat felsefesiyle yola çıkan Dernek, her yıl Güzel Sanatlar Fakültesi resim, heykel ve mimarlık bölümünde eğitim gören ve gelecek vadeden başarılı gençlerin eğitimine katkıda bulunuyor. Bu amaçla Dernek bünyesinde İyilik İçin Sanat Akademisi oluşturuldu. Amerika'da New York City'de Central Park'ın hemen dışında yer alan dünyanın en büyük ve önemli sanat müzelerinden biri olan Metropolitan Müzesi 1870 yılından bu yana toplanmış yaklaşık 2 milyondan fazla sanat eserini bünyesinde barındırarak nadir ve güzel olan objeler hazinesinden bile daha fazlasına ilham kaynağı olmuştur. The Met, dünyanın dört bir tarafından, herkes için tecrübe ve zevk vesilesi olacak 5,000 yılın üzerindeki bir sanatı sunuyor. Müze, New York -Met FifthAvenue, Met Breuer ve Met Cloisters gibi üç ikonik sitede yaşıyor. Milyonlarca insan aynı zamanda The Met'in deneyimine de online olarak iştirak ediyor. 190 bin metrekarelik alana yayılmış olan iki katlı müzede, Eski Mısır, Yunan, Eski Roma, Modern ve Çağdaş Sanat, Ortaçağ Sanatı, Afrika ve Okyanusya kültürü, Silahlar ve Savaş Aletleri, Avrupa Heykel ve Dekoratif Sanatları, Modern Sanat, Kore, Çin, Japon, Güneydoğu Asya, Orta Asya, Kıbrıs ve İslam Eserleri, DrawingsandPrints, EuropeanPaintings ve Müzik Enstrümanları için ayrılmış bölümler bulunuyor. Aynı zamanda müze, birçok başka müzeden toplanan parçalardan oluşan özel sergilere de ev sahipliği yapıyor. Müzede, onlarcaresim galerisi, arkeolojik bölümler, dünya uygarlıkları bölümleri ve dekoratif sanatları içeren 17küratördepartman yer alıyor.


Peki neden 1986? Çünkü 1986, Sovyetler'in Vietnam'a yardımı kesmesiyle enflasyonun % 400'ü bulduğu, bunun sonucu olarak karma ekonomiye geçildiği yıl. Bu yılla birlikte özel sektör ve yabancı sermayenin etkisi yıllar geçtikçe daha da arttı. Sanatçılar da bununla bağlantılı olarak, Vietnam sanatının Budizm, savaş, kahraman askerler, köylüler, yoksul halk, doğa, dağlar gibi izleklerinden, toplumsal gerçekçilikten ve geleneksel tekniklerden yavaş yavaş uzaklaştı. 30 yıl aslında 1986'nın çarpıcılığından kaynaklanıyor; ancak bu, yine de, bize ortak bir izlek vermekten uzak; çünkü Vietnam'ın geleneksel izlekleri tümüyle ortadan kalkmış değil; geleneksel sanatlar da öyle. Ancak, savaş dönemini yaşamış kuşakla sonrasında doğan kuşak arasında ciddi farklar olduğunu söyleyebiliriz. Dolayısıyla, böyle bir retrospektifin kilometre taşının 1986 yerine savaşın son bulduğu 1975'e çekilmesinin daha anlamlı olacağını söylebiliriz; elbette yukarıdaki her yıla bir hafta önerisiyle birlikte. Öte yandan, 1990 yılının Vietnam'da ilk ticari galerinin açıldığı yıl olduğu düşünülürse, bu sergiyi Vietnam sanatının ticarileşmesinin hikayesi olarak okumak da olanaklı; böylece, 1986 yerine 1990'ı bir dönüm noktası olarak görmemiz gerekecek. Şimdi bu kavramsal sorunları unutmadan bir yana koyup 50 sanatçıyı kısaca analım. D S n. 1944 Kuzey Vietnam doğumlu sanatçı, temel olarak Vietnamlı nü kız ve kadın portreleriyle ün yaptı. Kendi deyişiyle, tablolarının Vietnam dışında daha çok alıcısı var. Do Son savaş kuşağı olarak 90'lara kadar daha çok asker tabloları yapıyor; sonradan konusunu değiştiriyor. Nü eserlerinden birinin Beyaz Saray'da sergilendiği söyleniyor. Alıcılarından biri ise, Fas Kralı. Sanatçı, nü eserleriyle ilgili esinini 90'larda bir köydeki ırmakta yıkanan Vietnamlı kadınlardan almış. O zamandan beri halktan insanları çiziyor. Renk kullanımıyla, diğer nü çalışmalardan ayrılıyor. Ressam yılın büyük bölümünü Vietnam'ın kumsallarında geçiriyor; oralardan model seçiyor. Büyük tablo çalışmayı yeğliyor. Sanattan anlamayana tablo satmam diyor. Tüm zamanını resme ayıran sanatçının son zamanlarda boya alerjisi nedeniyle sağlığı bozulmuş durumda. Yine de çalışmaya devam ediyor. (Kimi eserleri için bkz. http://home. Nguy n Thanh Ch ng. 1949 Kuzey Vietnam doğumlu sanatçı, geleneksel bir sanat olan lake üstüne kübist denilebilecek yapıtlarıyla tanındı. Chuong, Güzel Sanatlar Koleji'ni bitirdikten sonra Vietnam-Amerikan Savaşı'na katıldı; Laos ve Orta Vietnam dağlık bölgelerinde çarpıştı. O da diğer kuşak sanatçılarının bir bölümü için geçerli olduğu gibi, resme önce yoksulluk gibi izleklerle başladı, sonra kendi portrelerine ve diğer izleklere yöneldi. Chuong da Vietnam dışında en çok alıcı bulan ressamlardan. Sanatçı, savaş dönemi resminin çoğunlukla propaganda amaçlı olduğunu ve imzasız olarak dağıtıma girdiğini belirtiyor. O dönem kişisel konular geri planda kalıyor. 1990'larla birlikte, turistlere yönelik ürün veren sanatçılar oran olarak artıyor. Bu satışa yönelik yapıtlar, genellikle Vietnam köy yaşamını konu alıyor, çünkü turistler Vietnam'ı böyle görmek istiyorlar. Bu dönem aynı zamanda, Vietnamlı ressamların geçim derdi için nitelik yerine niceliğe önem verdiği bir dönem oluyor. Ressamlar, bir eserleri iyi fiyata alıcı bulursa, bunun onlarca kopyasını yapıp onları da satıyorlar. Chuong da, diğer birçok Vietnamlı ressam gibi bu dönemin özelliklerinden payını alan isimlerden. Ayrıca, Chuong'un adı bir aralar bir sahte tablo iddiasıyla da anıldı, fakat uzun bir konu, burada bırakalım. (Kimi eserleri için bkz. http://www. hanoi-artgallery. Le Anh Van. Sanatçı, Hanoi Güzel Sanatlar Üniversitesi eski rektörü. Kırsal manzara resimleriyle tanınıyor. Nguy n Trung Tin. 1956 Hanoi doğumlu sanatçı, Ho Çi Min Kenti Güzel Sanat Koleji eski rektör vekili. 18 yaşında sergiye girecek eserler veren Tin, hem Kuzey Vietnam'da hem Güney Vietnam'da sanat okumuş nadir Vietnamlılardan. Genellikle sanatçılar ya birinde ya öbüründe ya da Orta Vietnam'da okuyorlar. Tin'in eserleri, izlenimci-soyutlamacı tayfında yer alıyor. Sanat canlıdır diyor Tin, sanatçı sanata yaşam üflemeli. Eşi de ressam olan sanatçı, eşinin kendisi için büyük bir esin kaynağı olduğunu söylüyor. Phan C m Th ng. 1957 Hanoi doğumlu olan sanatçı bu 50 sanatçı içerisinde belki de geleneklere en bağlı olanı. Bir Budist tapınağında yaşayan sanatçı, küçükken bombalanan Hanoi'dan kaçtığı köylerde kaligrafi ve halk resmi gibi geleneksel sanatlarla erken yaşta tanışıyor. Savaşın sonunda 4 yıl askerlik yaptıktan sonra Hanoi'da Sanat Tarihi ve Kuramı okuyan Thuong, sonrasında uzun yıllar aynı bölümde öğretim üyesi olarak çalıştı. Sanatçının tüm resim çalışmaları geleneksel Vietnam sanatlarına ve Budizm'e dayanıyor. Thuong, resimleri dışında Vietnam sanatı üstüne kitaplarıyla da tanınıyor. (Sanatçının kimi eserleri için bkz. http://www. artvietnamgallery. Ha Tri Hi u. Hoang Hong Cam gibi 1959 Hanoi doğumlu olan sanatçı, yurtdışında birçok alıcı bulan Vietnamlı sanatçılar arasında. Sanatçı, geometri ve renk oyunlarıyla tanınıyor. Çok sayıda manda, inek, köylü kız vb. resmi çizen Ha, bu resimlerde imgeleri uzatıyor, kısaltıyor, kesiyor vb. Hieu da, diğer birçok Vietnamlı kuşakdaş sanatçı gibi, köylerde geçen çocukluk anılarından esinleniyor. (Sanatçının kimi eserleri için bkz. http://www. artvietnamgallery. D ng Xuan Hoa. 1959 Kuzey Vietnam doğumlu sanatçının aynı adı taşıyan bir galerisi var (bkz. http://www. dangxuanhoagallery. Nguy n Qu c H i. 1960 Hanoi doğumlu sanatçı, esin kaynaklarından birinin bombalanan Hanoi ile ilgili çocukluk anıları olduğunu söylüyor. Le Thi t C ng. 1962 Hanoi doğumlu olan sanatçı, minimalist yapıtlarıyla tanınıyor. Resim yanında heykel çalışmaları da bulunuyor. O da birçok kuşakdaşı gibi, bombardıman altındaki Hanoi'dan ailesinin kararıyla köye götürülmüş. Savaş sonrasında askerliğini haritacı olarak yapıyor; askerlikten sonra Film Okulu'ndan canlandırma dalında mezun oluyor. Sonrasında Budizm'in akımlarından biriyle tanışıyor. Eserlerinde tüm bu uğrak noktalarının izleri görülüyor. (Kimi eserleri için bkz. http://www. vietnamartgallery. Hoang Ph ng V . Önceki iki sanatçı gibi 1962 Hanoi doğumlu olan Vy'nin resimlerindeki minimalizm, geleneksel Vietnam halk resimlerini anımsatıyor. Genellikle geleneksel ya da günlük yaşamı işliyor. (Kimi eserleri için bkz. https://theeastgallery. Le Th a Ti n. 1964 Orta Vietnam doğumlu sanatçı, resim eğitimini Hollanda'da, Avustralya'da ve Vietnam'da tamamlıyor. 1990'dan bu yana Orta Vietnam'da resim alanında öğretim üyesi olarak çalışıyor. Resim dışında enstalasyon, heykel ve topluluk temelli sanat çalışmaları var. Sanatçı, kendi ağ sayfasına sahip Vietnamlı sanatçılardan bir diğeri (Kimi resimleri için bkz. http://www. artvietnamgallery. Nguy n H i Nguy n. Nguyen 1965 doğumlu bir heykeltraş. Dinh Y Nhi. 1967 Hanoi doğumlu sanatçı, sergide yer alan 3 kadından biri. Üniversitede estetik dersleri veriyor. Babası ünlü bir sanat profesörü, annesi sinemacı. Kimi çalışmalarında Vietnam kadınını geleneksel olmayan rollerde konu ediniyor. O, çağın ticarileşme eğilimine ve alıcı/ticaret için sanat anlayışına karşı kendi tarzını geliştirdiği için kimilerince övgüye değer bulunuyor. (Kimi resimleri için bkz. http://www. artvietnamgallery. Nguy n Minh Thanh. Dao Quoc Huy gibi 1971 Hanoi doğumlu olan sanatçı, Afrika dışında tüm kıtalarda sergilenmiş ve alıcı bulmuş bir sanatçı. Resim dışında, enstalasyon ve performans çalışmaları var. Özellikle kimlik ve Budizm konularını işlediği -ve kimilerinin narsisistik bulduğu- kendi portreleriyle tanınıyor. Geleneksel kağıt, geleneksel mürekkep, sulu boya ve çok az renk kullanıyor. Sanatçı, Güney Vietnam'da, temiz havası, dağları ve yeşiliyle romantik bir dinlence yeri olarak bilinen Dalat'ta yaşıyor. Vietnamlı tanınan sanatçıların çoğunun ya Hanoi'da ya da Ho Çi Min Kenti'nde yaşadığı düşünülürse, bu bilgi not edilmeye değer. (Sanatçının kimi çalışmaları için bkz. http://www. artvietnamgallery. Le L ng L ng. Le Lang Luong, genç kuşak heykeltraşlardan. (Eserlerinden biri için bkz. http://www. nguyenartgallery. Kh ng D Tuy n. Le Lang Luong gibi Khong Do Tuyen de genç kuşak heykeltraşlardan. (Eserlerinden birkaçı için bkz. http://www. nguyenartgallery. Nguy n Ng c Lam. 1977 Kuzey Vietnam doğumlu olan sanatçı, heykelleriyle tanınıyor. Sanatçıya göre, sanat, düşlerin diline sahip. Lam, Vietnam'da mimetik anlayışın ötesine geçerek çağdaş heykelciliğin en önemli temsilcilerinden biri olarak değerlendiriliyor. Ly Tr n Qu nh Giang. 1978 Hanoi doğumlu olan sanatçı, bu sergideki 3 kadın sanatçıdan biri. (Sanatçının kimi resimleri için bkz. http://home. Thai Nh t Minh. 1984 Kuzey Vietnam doğumlu sanatçı, genç yaşında heykel alanında birçok önemli çalışmaya imza atmış bir isim. Belki de kuşak farkından olacak, 50 sanatçı içinde kendi eserlerini nette en derli toplu sergileyen kişi. Ağ sayfasında çocukluk döneminden günümüze dönem dönem hemen hemen bütün çalışmalarının dökümünü sunuyor. Bir dönem hayvan heykelleriyle tanınan sanatçı, 2016'da Vietnam-Amerikan Savaşı dönemindeki askerler ve asker eşlerine ilişkin heykelleriyle öne çıktı. Sanatçının asker olan dedesi Amerikan Ordusu'nun ormanlara sıktığı kimyasallarla ölüyor ; dedesinin kardeşi ise, kendisinin deyişiyle şehit oluyor. Minh'in, savaş kuşağı sanatçıları savaş ve asker izleklerini çoktan bırakmışken bu işe girişmesi dikkat çekici. Vietnam'da heykel sanatı, resim kadar ticarileşmiş değil. Heykeltraşlar kolay kolay alıcı bulamıyorlar. Minh de bu durumdan etkilenmiş durumda. Bümbüyük heykeller yapmak istediğini söylüyor ama büyük çalışmalar için büyük bir atölyeye ihtiyacı var, bu da daha yüksek kira demek. Bu nedenle, sanatçı, küçük çalışmalara odaklanmak durumunda olduğunu belirtiyor. Alıcıları ise çoğunlukla Vietnamlı. Vietnam Sanatının 30 Yılı Sergisi, Vietnam'ın sanat alanında, özellikle resimde ne kadar çeşitlendiğini ve yükseldiğini gösteriyor. Öte yandan bugün Vietnam sanatının en büyük sorunları, taklitler, ticarileşme ve bununla ilgili olarak, beklenen alıcı kitleye göre sanat yapmak. Eserlerinin taklitlerini satmayanlar, ticarileşmeyenler ve alıcıya göre sanat yapmayanlar, yalnız sanat piyasasına değil hayata tutunmakta da zorluk çekiyor. Çeşitliliği, yaratıcılığı ve dünya çapında tanınırlığı nedeniyle Vietnam sanatının son 30 yılını övgüyle ananlar, bu son derece olumsuz özellikleri de yeterince dikkate almak durumunda. Ne Vietnam eski Vietnam ne sanatı eski sanat; ama eskiye dair herşeyin kötü; yeniye dair herşeyin iyi olduğu görüşü, düz mantıktan öteye gitmiyor. Piyasa ve devlet kısıtlamaları olmadan sanat yapabilen bir sanatçı, aslında en özgür olabilendir. Günümüz küresel kapitalizminde ise, bu, çok az sanatçıya nasip oluyor. Vietnam dünyayla benzeşirken, sanatı da dünya sanatına yaklaşıyor, iyisiyle ve kötüsüyle.


Sigara içmeye başlamıştım, sabah erken kaçak olarak kaldığım Kadırga Öğrenci Yurdu'ndan çaktırmadan çıkıp, meydandaki bayiden Birinci sigarasını aldıktan sonra, çınar ağaçlarının gölgelediği Muhtalip'in kahvesinde oturmuş, zorunlu olarak yazıldığım Laleli Yüksek Matematik Fakültesindeki dersin saatini bekliyordum. Askeri darbenin bitmez tükenmez yankıları, askeri marşlar; .. olur mu bu böyle olur mu..! , ne büyük bir ülke olduğumuz ve de demokrasi saptırılmaz, daha neler; çıldırmak üzereyim. O zaman depresyon ve burne-up gibi yıkıntılardan haberimiz yoktu; tam içindeymişim ve çamura saplanmışım, bugün yaptığım analiz sonucu! Üstüne parasızlık da başka bir idea-fixe oluşturmuştu, ne Lambo'ya ne de sahaflara kadar çıkacak param yoktu, açıkça tükenmek üzereyim! Bazen tren yolunu geçip denize bakmak belki dinlendirirdi. Başıbozuk bir deniz kıyısının kendine bırakılmışlığı, kıyı köpekleri, kendi halinde terk edilmiş birkaç tekne ve çöplerin ötesinde sanki denizle gök arasında asılı kalmış tankerler, ışığın oynadığı bir göz yanılsaması yalnız Marmara'ya özgü. Nasıl olabilir; çok uzaklara yolluyorsunuz hayalinizi: Pontus Novus, yeni limana, İmparator Listunus'un limanına iniyorsunuz, solunuzda Sigmar- Bukoleon İmparatorun sarayı, görkemli bir mimari, Hipodroma çıkan kalabalık, mermer basamaklara oturmuş limana dönen tekneleri izleyen kadınlar... Birden kendime geldim, bir köpek sürüsü benim gibi deniz kıyısına iniyordu, aralarında dalaşarak! Akşam çöktüğünde tüm çirkinlikler yok olur ve buranın müdavimi terzi Artin, karısı ve kızıyla evlerindeki büyük transistörlü radyoyu üstünde karısının ördüğü dantelli örtüyle- getirir, otururlar, güneşin batışını bekler, termostan çay içerek, ince saz fasıl heyeti dinleyerek hüzünlenirlerdi. Muhtalip çevrede tanınmış bir kişiydi; eski tulumbacı olarak çevrede çok saygındı ama ben tulumbacı ve efelerde abartmalı bir sıradanlık görürüm nedense, bizim tarihimizin masalcı yanı, bu tür yüceltmelere çok yatkındır; kahramanlık çok ucuza dağıtılan ama çok iyi anlayamadığımız bir şey olduğu için sonuçta kahraman bir ülke olduğumuzu kitaplara yazmıştık ama kimseyi de Efelerin eşkıya, tulumbacıların da mahalle belası olduğuna inandıramadık! Çocukluğumda sürekli baktığım ve de hala sakladığım Salih Erimez'in Tarihten Çizgiler adlı karikatür albümünde Osmanlı toplumunun son yılları, insanın sığlaşması, çağına ters düşmesi absürt bir geri kalmışlık, komik ögesi yörüngesinde sanki yaşadığım bu ortamı anlatıyordu. Kahveyi Muhtalip'in torunları ve akrabaları işletirdi; daha yakın bir sürede Kadırgalı ve semtin futbol takımından yetişmiş Beşiktaşlı Necmi, boş olduğu zaman abilerine yardım ederdi, çok tanındığı için ve de yakışıklılığından kadınların gözünden kaçmazdı ben de gereksiz bir nedenle kıskanırdım! Mahalleli tanınmış başka futbolcular da kahvenin müdavimiydi, Çengel Hüseyin. Büyük Mehmet gibi kulüpten yetişen ünlüler de bu ortamı renklendirirlerdi, o yıllar yabancı oyuncu gibi paraya dönük sorunlar olmadığı için, amatör bir futbol sevgisi, kahvenin devasa Phillips radyosundan maçları dinleyenlerin gürültüsü, takım tartışmaları geç vakitlere kadar sürerdi. Yine o yıl Kadırga'yı ön plana getiren bir olay, Lütfi Akad'ın mahallede çevireceği ve konusu Tulumbacılar olan Yangın Var filmi için Muhtalip'e danışmaya gelmesiydi. Tulumbacı geçinen kim varsa olaya karıştı, sinema ilgi alanımda olduğu için ben de katıldım meraklılara. Muhtalip sandığında ne varsa çıkarttı, eski fotoğraflardan yangın söndürme tulumbası marangoza tarif edilirken, müzede bulunduğu öğrenilip oraya gönderildi. Çekim başlamadan önce film ekibi topluca kahveye geldiler, Ayhan ışık tulumba takımının ağasını oynayacaktı. Geldiğini duyan tüm mahalle kahveyi sardı, yer yerinden oynadı, göründüğü kadarıyla film gişe sorununu halletmişti. Diğer rolleri de o günün tanınmış karakter oyuncuları paylaşmıştı; fenerci, borucu, kökenci vs. Benim tek takıldığım Ayhan Işık bıyığını değiştirecek mi sorusuydu! Ne yazık bu tavizi vermemişti, film çıktıktan sonra tulumba ağası tarifi çok zor, aynı bıyıkla afişte koşuyordu! -Allah'tan Şefik amca sana acıyor; iç çayını git, gözüm görmesin! -Bir şey sorabilir miyim beyefendi? -Buyrun efendim, ben sizi hep görüyorum, belli yukarıda okuyorsunuz Laleli mi, Beyazıt mı? -Laleli efendim, Yüksek Matematik! -Maşallah! -Efendim, anlamadım Cezmi sizin ısmarladığınız çayı o adama verirken, adamı kovdu. Ne yaptı da böyle davranıyor? -Efendim bu adam meşhur Cellat Ali'dir, mahallede de ismi Mazlum'dur, işte! -Cellat Ali bu mu, nasıl olur! Şaşırmıştım, kafamda cellat deyince başka görüntüler var da..-Korktunuz mu yoksa? Hiç cellat görmemiştim, belki sinemada abartıyorlar! -Anlamadığım bu adam devletin görevlendirdiği memur gibi bir şey, yani kendi keyfiyle öldürmüyor... Sonra astığı adamlar da o ölümü hak etmişler, doğru değil mi? Bakışı uzaklarda, dinlemiyor gibi gözüken, iyi giyinmiş olan lafa girdi. -Burada yaşamadığınız belli; Kadırga eskisi gibi değil efendim; buranın ahalisi uçtu gitti, şu gördükleriniz mi eliyle mahalleyi gösterdi -, ben de bilmiyorum nereden geldiklerini, konuştukları dili de! Geldikleri yerlerde pusu kurup, namus temizlerlerdi, şimdi bu zavallıyı taşlıyorlar... -Müdür bey, hepimiz de bir yerlerden gelmedik mi? -Hayır efendim, kimin nereden geldiği 6-7 eylül'de ortaya çıktı, neyse şu ihtilal olmasaydı biz de buradan gitmiştik! Ortalık kızışmaya başlamıştı, özür dileyerek ayrıldım, pişman olmuştum bu konuyu açtığıma. Aklımca müdür bey haklıydı, bu güzel doğanın hakkını veremeyen bu karanlık adamlar nereden gelmişti? Sahaflara çıktım, kafamda hep Cellat Ali; Mazlum! Sahaf Aslan Kaynardağ bana çok yardım etmişti; yolsuz olduğum günlerde babamın kitaplarını satardım, kitap üstüne konuşmak ayrı bir keyifti, bulunmayanların bana listesini verirdi, belki bir yerlerde rastlarım diye. -Elin boş, kitap yok mu? -Yok ama sana bir şey soracağım! Tam gazetecilik konusu, idamı anlatırlar ama kimse bu adamlar başka ne yaparlar diye kafa yormamıştır! -Merak etme, gazetede gördüm: beş yıl sonra Börekçi Ali'yi idama mahkum ettiler, yakında asılacak! Herhalde o asar, baş cellat olduğuna göre! Gitti günü geçmiş gazeteyi aradı, bulamadı. Ama ben de anımsıyorum bu haberi! Sinanpaşa'da galiba, çuval satacağım diye Tahtakale'den çağırdığı iki adamı öldürüp, ceplerinden paralarını alıp, fırınında yakan börekçi Ali Ünver. Fotoğrafını görsen üç gün uyuyamazsın! Ha.. dedim ya merak etme, senin cellat Ali yakında tekrar ününe kavuşur, galiba devlet 40 lira veriyormuş kelle başına! Bu cellatlar üstüne bir kitap bulursan sevinirim! -Reşat Ekrem Koçu bir yerlerde yazmıştı, bir tarih dergisi kanımca, Osmanlıda cellatlar sağır ve ayrıca dilleri kesiliyor; inanmazsın cellatlar önce Hırvatlardan seçiliyordu, sonunda çingeneler alıyor mesleği. Genellikle maske takıyorlarmış. Birden Kadırgalı Ali geldi gözlerimin önüne; maskeli, güldüm. -Size borcu mu var? -Yok canım, ne borcu, tanımıyorum bile; geçen gün adama acımıştım. -Ama kaç kişiyi öldürdü... astı diyecektim! -Öldüren devlet, bu adam asmasa başkasını bulurlar. Her gün kesilen hayvanlar; onlar da canlı değil mi? -Ben horoz bile kesemem abi! İstersen kilisenin arkasında kireççi Mahmut var, Ali onun yanında çalışır, bulursun orada! Kilise'nin arkasına gittim, eski yıkık bir evin bahçesine kazılı kireç kuyusunda kimse yoktu. Devasa bir incir ağacı sanki kuyuyu korurmuş gibi kollarını açmıştı! Yandaki metruk evde yaşama izleri vardı, yıkılmış darabaların üstünden atlayıp geçtim, -Kimse yok mu? -Ne istiyorsun evladım? Arka gelen sese döndüm, yaşlı bir Ermeni bayan, incir ağacı nedeniyle farkına varmamışım. -Merhaba teyze, kireççiyi aramıştım! -Kireççi bir gün var, bir gün yok, kireç mi lazım? -Yok, ben Ali'yi arıyorum! -Adam mı öldürteceksin? -Yok hamfendi, geçen gün kahvede gördüm çok acıdım.. bilmiyordum cellat olduğunu.. -Ben de acırım bu adama, şu yıkık odayı vermiştim uyusun diye, kireçciyle kavga etti artık gelmiyor. -Niye kavga etti? -Bilmiyor musunuz önümüzdeki ay börekçiyi asacak, devlet çağırdı; para da vermişler, ortadan yok oldu. Parayı alınca bana da gözükmedi! Kireççinin dediğine göre, onu da tehdit etmiş. Teşekkür ettim yaşlı bayana, çıktım, yürüdüm, biraz sonra kestirmeden Sultanahmet'e, sonra da tramvayın üçüncü mevkiine binip, yukarıya Beyoğlu'na çıktım. Benim için her dönemde kurtarılmış bölge olan Balıkpazarı Nevizade Sokak'taki Lambo'ya girdim. Bu saatte kimse olmaz orada ama Cahit Irgat bir köşede galiba şiir yazıyor, Lambo, tezgahın arkasında elinde bir kitap, sessizce bir yere çöktüm, bana bakmadılar bile; kimseyle de bir merhabam yoktu, yeniydim orada. Gazetelerden, dergilerden Lambo'nun tüm müdavimlerini tanıyordum; şairler, yazarlar, ressamlar... Bir tek tanıdığım Arslan Kaynardağ'ın tanıştırdığı Akdetron Fikret'ti, o da arada sırada kaybolur, hiç düşünmediğim bir yerde karşıma çıkardı. İdama yakın, Börekçi Ali Ünver gazetelerin diline düştü; Tahtakale'den çuval satacağım diye Sinanpaşa'daki fırınına çağırdığı iki çuval tacirini, kafalarına kürekle vurarak öldürüyor. Ceplerindeki 470 yetmiş lira börekçiyi pişman ediyor ama olan olmuş! 27 Eylül 1955'te semt sakinleri yanık et kokusuyla uyanıyorlar, mahalleye gelen polis fırında yanık et kokusundan başka bir şey bulamıyor ve dükkanı kapatıp, mühürlüyor. Tesadüf aynı gün akşama doğru Beşiktaş'ta deniz kıyısında sahile vurmuş çuvallar içinde bulunan yanık cesetler Börekçiyi ele veriyor. Polis şefi Vedat Sokullu, dört gün süren kovalamacadan sonra Ali Ünver'i Karamürsel'de yakalıyor. Duruşmaya gelinceye kadar börekçi kendini idamdan kurtarmak için elinden geleni yaptı; deliyi oynadı ama adli tıp onaylamadı, avukatı ise bu tip iki kişiyi öldürecek güçte değildir, savını da geçiremedi. Yargıç idamı onayladı ama kalemini kırmadı bu kez yan bu yargıdan hiç pişmanlık duymayacağına işaretti. İhtilal olduğu için Milli Birlik idamı onayladı ve idam günü tespit edildi. 24 Aralık 1960, Eminönü meydanında kurulan darağacında Kadırga'nın ünlü celladı Ali, öbür adıyla Mazlum ve yamağı ipi kontrol ediyorlar, biraz sonra 4.25 de Börekçi Ali yarı baygın önde imam ve yargıçlarla meydana getiriliyor; meydanı dolduran 100.000 kişi donmuş, bir çıt yok, dediklerine göre kadınlar bebekleriyle gelmiş, öyle bir gösteri. -Allah istemiyor, imdat.. ! En önde idamı izleyen polis şefi Vedat Sokullu'nun kanı başına çıktı; ipin koptuğunu görmüştü ama sarhoş cellat ilk kez, koşarak darağacına çıkıp, celladı itip, ilmiği börekçinin boynuna geçiriyor ve bir tekme tabureye. Cellat Ali her şeyini yitirmişti, Mazlum'du ismi şimdi, Kadırga'da kimsenin yüzüne bakacak gücü kalmamıştı ne kadar saklansa görenler dalga geçiyorlardı, kireççi Mahmut onu iki lokma için çalıştırıyordu, karısına dönüş yolu, zaten hiç olmamıştı. Yıllar sonra Kadırga'ya döndüğümde anlattılar: 1965 de parkta ölüsü bulunmuş, bilmiyorum kaç gün sonra, görenler de sesini çıkartmamış, börtü böcek yemiş. Ölümünden sonra karısı parasızlıktan kocasının idam iplerini metresi beş liradan satışa çıkartıyor, sara hastalarını iyeleştirir inancıyla!


Tünay Tunç'un Başka Bir Yer adlı sergisi, 20.09.2016 08.10.2016 tarihleri arasında Galeri İdil'de görülebilir. Galeri İdil pazar günü hariç 11.00-19.00 saatleri arasında açıktır. 2005 Bursa Zeki Müren Güzel Sanatlar Lisesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünü birincilikle kazandı. 2010 Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü Neşe Erdok, Nedret Sekban, Ahmet Umur Deniz Atölyesi'nden mezun oldu.


Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nin Resim Bölümü öğretim üyelerinden Ressam Prof. Dr. Cuma Ocaklı, akciğer rahatsızlığından yaşamını yitirdi. Prof. Dr. Cuma Ocaklı'yı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Ressam Cuma Ocaklı, akciğer rahatsızlığı nedeniyle geçen 30 Eylül'den beri tedavi gördüğü Dokuz Eylül Üniversitesi Hastanesi'nde dün 69 yaşında hayatını kaybetti. 1947 Yılında Siverek' te doğdu.1968 yılında İstanbul İlköğretmen Okulu Resim Semineri'nden mezun olan, 1971'de Atatürk Eğitim Enstitüsü Resim Bölümü'nü bitiren, 1985'de Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde lisans eğitimini yapan Ocaklı, 1987 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nden 'sanatta yeterlilik' aldı. 1989'da aynı kurumda doçent, 1996'da ise profesör oldu. 2002 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü Başkanlığı'ndan emekliye ayrıldı. Türkiye'de ve yurtdışında çok sayıda sergi açın, 20'nin üzerinde ödül alan, evli ve üç çocuk babası Ocaklı'nın cenazesi, 4 Ekim Salı günü Urla Merkez Hoca Ali Camii'nde kılınacak öğle namazından sonra Urla İskele Mezarlığı'nda toprağa verilecek.


Ünlü eleştirmen Kaya Özsezgin'i, bu yıl 17 Ağustos'ta geçirdiği bir beyin kanaması sonucu kaybettik. Kaya Bey'in mütevaziliğine, beyefendiliğine, güler yüzüne, candanlığına atfen sade vatandaş olduğunu söylüyorum. Yoksa 1938 Diyarbakır doğumlu Kaya Özsezgin, ömrüne sayısız makale, kitap, konferans sığdırmış bir sanat düşünürü. Tek hedefi sanatı yüceltmek, yeni kuşaklara dünün ve bugünün sanatını, derin keyif alarak hissettirmek olan Özsezgin, o kaza sonucu yaşamını kaybetmese, senelere meydan okuyarak daha bir çok projede sanatçılar, halk ve sanat eserleri arasındaki köprü görevini üstlenmeye devam edecekti. Eleştirmen denince akla hemen biraz gıcıklık ve eleştirilecek bir şeyler arayan sinirli uyumsuz biri gelebilir. Her ne kadar bazen bu havayı taşıyan isimler tanımış olsak da, bu önyargıdan kurtulmak lazım. Eleştirmenler ve çoğu zaman onlarla beraber ve paralel anılan sanat tarihçiler, aslında sanatı daha değerli, aranır ve anlaşılır kılmak isteyen toplumsal iletkenler. Eleştiri kelimesi hep negatif bir imaj yüklemesiyle gelir. Halbuki eleştiri çok olumlu da olabilir. Bir eleştirmenin yazısı, bir sanatçıyı dünyanın zirvesine de taşıyabilir. Sanat eleştirmeni, sanatı gündeme taşıyıp kendisi sübjektif bir kişilik olsa da o sanatçıyı objektif olarak değerlendirmeye çalışan kişidir. Bugün Kaya Özsezgin'i Piramid Sanat'ta anmak için bir araya geleceğiz. Kızı Elvan Özsezgin, Ankaralı sanat tarihçi Kıymet Giray, sanatçı Barış Sarıbaş, kültür yayıncısı Zafer Bilgin ve ben 18:00-20:30 arasında Kaya Özsezgin'i kişiliği, anekdotları ve yapıtları ile ele alacağız ve ona içten bir selam yollayacağız. Sizi de bekliyoruz. Bu satırları okuduğunuzda, bugün hemen Taksim'e doğru yola çıkın, Feridiye Cad. No:25'deki Piramid Sanat'e gelin ve bu ortamı şahsen izleme fırsatı bulun. Bir kültür insanının izlerine bakın, kulak verin. Taksim'in, Tarlabaşı'na yakın limitinde ve Talimhane'nin bir sokak altındaki bu sanat merkezini keşfetmek sizi ayrıca da besleyebilir. Bağımsız, siyaset, eleştiri hakkı ve erotizmden korkmayan çağdaş bir ortamda bundan sonra yapılacak benzer tartışma ve buluşmalara da katılma imkanı elde edersiniz.


Zeynep Deniz Özmen'in '' Denizden Esintiler'' adlı resim sergisi CKM 'de sanatseverler ile buluşuyor. 4 Ekim'de açılacak sergi, 13 Ekim tarihine kadar ziyaret edilebilecek. İstanbul doğumlu olan sanatçı öğrenim döneminde bıraktığı resim çalışmalarını emekli olduktan sonra tekrar hayata geçirip Mimar Sinan Üniversitesinde Prof. Kemal İskender'den Resim Okuma ve Sanat Tarihi, Prof. Fuat Acaroğlu'ndan desen dersleri aldı. Yağlıboya çalışmalarını Selçuk Fergökçe, Ziyad Sultanov, Natali Aydar ile Suluboya çalışmalarını ise Hicran Alioğlu, Javid Talatabai ve Ömer Muz ile sürdürdü. Resim yapmak gözün gördüklerini, yüreğin hissettiklerini renklerle harmanlayıp kağıda dökmektir. Kimi zaman Balat'ta bir sokağı, kimi zaman Çanakkale'de karşılaştığınız bir çobanın hayat hikayesini kalemin, fırçanın renklerin özgürlüğü ile kavuşturursunuz. Bu sergideki eserlerin bir kısmı kendi objektifimden çıkan anlardan resme döküldü, bazılarında ise anı yaşamak adına akışa bırakıldı. Sanatçının sergide 50 adet çalışması yer almaktadır.


Aynı varoluş hikayesinin bir parçası olan ötekiyle yaşanan geçiş ritüelleri. Benlik algısı, sezgisel kontrol, bilinç akışı, unutuş; soyut organik nüanslar halinde hipnogojik boyutlarda hareket eder. Ruhun ve organların içi, bu temasların eşliğinde metabiosis döngüsü belirtileriyle izlenir. Nalan Türkeri' nin içsel yolculuğunun özünü oluşturan keşif yolundan başladı her şey. Tüm hayatı, karşılaştığı dünyaya esir bir uyumsuzun yolculuğunu hatırlamak ve anlamakla geçiyor. Görsel Sanatlar Alanı'nda, bilinçliliğinin sürgün evrelerinde, sezgilerinin kudretiyle gelişen deneyimlenme kendine ait bir dil oluşturmuştur. Bir anlamda yolculuğun zaman izlenimi resim, dijital ve yazı yoluyla kendi kendini üreten bir süreçte eserlerine anlam yüklemiştir. Hayatın kurgu ve gerçeklik arasındaki sürekliliğini sorgulayarak izleyiciye bir fikir vermek ve uyarmak için gerilimi canlı tutmak amacındadır. Her gün evrenin uzak, rahatsız edici, çekici, aynı zamanda dünyayı temsil dışında çalışmanın içinde eserlerinin değişimini sağlar. Malzeme kullanımı ile resmin biçimsel denge arayışını ve bütünlüğünü bir araya getirmeye çalışır. Çalışmalarında içteki ve dünya arasındaki bağlantı kamuflaj gözler, ben ve öteki arasında organizma ve kafa değişimleri, telepatik irtibatlar eşikte geçiş yoluyla kutlanmaktadır. Organlar garip çıkıntılar halinde döngüde bozulmuştur. Soyut formlarının içinde küflenmiş, iç içe geçmiş, kopmuş olan et ve kemik parçaları, ruh duyumu içinde benler, yüzler ve gözlerle kimlik süresi uyarıcı boyutlarıyla morfogenetik alandaki kökleri tanımlamaktadır. Tüm bunlar onun sanatsal anlamda vurguladığı etkilerdir. Eserlerde bir rüya ve soyut grotesklik görüntüleri izlenir. Bu karmaşanın birey üzerinde yarattığı tesirlere karşı ben, terk yolunu kontrolü ele geçirmekte seçer. Feragat etmenin yolu, gerekene direnç göstermekte değil, onunla yüzleşebilmektedir. Çözümleyebilme yetisi irade idrakındadır. Sanatçı, İstanbul' da doğmuştur ve halen İstanbul' da yaşamını sürdürmekte ve çalışmalarına Beyoğlu'ndaki atölyesinde devam etmektedir. Anlatımın gücünü aldığı diğer taraf, yıllardır yazarak ve zamanı algıladığında yüz yüze geldiği yazılarında bulduğu izlerdir. İzleyiciyi de kendi içini dinlemeye çağrıdır cümleleri. Zamanı geldiğinde hangi ben- den feragat etmen gerektiğini öğreneceksin. Yüzünün seyrinde büyüyen itaat benliğin içindedir. Böylece uyumsuzdan düşen parçaların terazisinde birlik oluşturmak gerekir. Kendi kendine tanıklık et ve dönüştürerek bölünüp terk et. ''Bu evrende hiçbir olasılık yoktur ama her şey verilmiştir. Bu evren aşıldımı yıkılış ve hiçlik başlar. O zaman uyumsuz insan böyle bir evrende yaşamaya, bilinçli bir şekilde diğer her şeyi unutup absürd olana bağlanmayı seçer. Ona ayak uydurmayı değil de onu kontrolüne almayı... Burada başlar yol ayrımları. Nefesimize teslim olduğumuz bu dünyada yaptıklarımızdan sorumluyuz. Böylece bilinçlilikle sürgün durumu başlar. Yaratıcı olarak ölümün kendisine hayat verdim. Ölmeden önce yaptığım bu. Zamanımdan ayrılamayacağımı anlayınca onunla birleşmeye karar verdim.


Galeri ARK sezona Özgür Demirci'nin kişisel sergisi ile merhaba diyor. Küratörlüğünü Firdevs Kayhan'ın üstlendiği, Özgür Demirci'nin kimse bilmez isimli resim sergisi 15 Ekim 6 Kasım 2016 tarihleri arasında Galeri ARK'ta gezilebilir. ... bu yıldızlı gökler ne zaman başladı dönmeye kimse bilmez. kimse bilmez.. Kahverengi karanlık düşsel imgeler.. Kimdir böyle haykıran kimse bilmez... Biçim ve boyutu.. İpucu varsa nerede? Demirci bunu resimlerinde saklıyor. Ölçüsüz karanlıkta.. Bulunduğu yeri imgeliyor. Temsil olan beden ve yüzeylerini kaplayan parmaklar bize ipuçları veriyor. İşaret ediyor. Gerileyen ya da ani bir sıçrayışla giden ya da bir duraksamanın ardından yeryüzünün çamurundan ellerini kurtarıyor. Osmanlı minyatürlerindeki zamansızlıktanAntik Mısır'ın Papirüs resimlerine, orta doğunun en eski dini Zerdüştlüğün peygamberi Zerdüşt'e ilham veren Tanrı Ahura Mazdaya kadar uzanan, sonsuzluk gibi en uzakta olan figürler üstten ve her yandan ve her düzeyden eşit uzaklıkta duruyor.. Her şey aynı zamanda hem olup bitmiş hem de olmak üzere yüzeyde duruyor. İmgelerinde az devingenlik, hafiflik, en uygun konumu ararmışçasına az değişkenliği gösteriyor. İzleyiciye bir geçmiş veriyor ve onu kabullenmesini sağlıyor.


New York City, NY Bernarducci. Meisel. Gallery is pleased to the announce Urban Works of Art: New Photographs, artist Tjalf Sparnaay's first photography exhibition in the United States. The exhibition features two dozen photographs, most of which are 16 x 20 inches. While some appear more abstract and others include figures, all of the photographs are representational of the urban landscape of Sparnaay's home country, The Netherlands. In Karl with Wallflower, Sparnaay captures an advertisement that is plastered to a lamp post. In the advertisement is an older man and a young, attractive blonde girl wearing a pink hat and a pink gingham blouse. The photograph looks like a collage but is in fact a real representation of the artist's urban surroundings. Grafittical Archeology X, another photograph in the exhibition, is more abstract, depicting in great detail a decaying wall covered in graffiti. The photograph almost looks like a painting, and the shape in which the wall is peeling resembles a fish swimming in water. Sparnaay so brilliantly draws attention to the art that often blends into the urban landscape. Born in Haarlem, The Netherlands, Tjalf Sparnaay is a completely self-taught photorealist painter and photographer. His works have been exhibited worldwide. Recently Sparnaay exhibited a retrospective of his paintings at the Museum de Fundatie in Zwolle, The Netherlands and was included in the exhibition Photorealism Beginnings to Today: The Walda and Sydney Besthoff Collection at the New Orleans Museum of Art. His paintings are currently included in the traveling museum exhibition 50 Years of Hyperrealism that will be on view at the Osthaus Museum in Hagen, Germany (15 October 2016 8 January 2017), Kunsthal Rotterdam (25 February 4 June 2017), the Parrish Art Museum (Summer 2017), and the Tampa Museum of Art (30 June 8 October 2017). For further information and images of works from the exhibition please contact Marina Press at (212) 593-3757 or marina@meiselgallery. com.


Maria Kokkini 1968 yılında Atina'da doğdu. Yunanistan'da yaşamakta ve çalışmalarını orada sürdürmektedir. ... Belirgin ironik bakış açısı ile Maria Kokkini resimleri iyimserlik ile gündelik modern yaşama gönderme yapmaktadır. Resimlerindeki parlak renkler ve geniş çizgiler hem yakınlaşma hem de üstünlük duygularını yansıtmaktadır. Bu özgün işler, sanatı bugün krizler ile savaşırken silah olarak kullanılabileceğini gösteriyor. Modern resmin yanı sıra çizgi roman gibi alternatif sanat formlarından da etkilenerek, tamamen alışılmadık şekiller, boşluklar ve kişiler yaratır. Maria Kokkini resimlerinde, hem iç hem de dış mekan referanslarıyla görüntülerin geometrisi doğa ile modern şehir yaşamı arasındaki etkileşimi gösteriyor. Yoğun renk kontrasları ve objeler içine çerçevelenmiş yüzlerin derin duygusal dokunmalar ile gerçeküstü rezonans ve güçlü sembolleri vardır. Sergi 14-30 Ekim tarihleri arasında Galeri Selvin'de ziyaret edilebilir. Galerimiz Pazar günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Vietnam çağdaş sanatının öncülerinden olan sanatçı ve galerici Vu Dan Tan (1946-2009), başkent Hanoi'daki Goethe Enstitüsü'nde açılan çoklu medya sergisi ile anılıyor. 'Vu Dan Tan ve Müzik' başlığını taşıyan sergide Tan'ın çoklu medya çalışmaları sergileniyor. Sanatseverler sanatçının müzik videoları, besteleri, tabloları, metal keman heykelleri ve belki hepsinden de öte eski plakları ve gramofonları kullanarak ortaya çıkardığı yapıtlarıyla tek bir sergide buluşturuluyor. Sergilenenlerin çoğu ilk kez kamuoyu önüne çıkıyor. Bu durum, serginin önemini bir kez daha arttırıyor. 70'lerde sanat yaşamına yönelen Tan, savaşı bizzat yaşamış kuşaktan. Bu kuşağın belirgin özelliklerinden biri, özgüvenleri. Halkı çifte ejderhanın zulmünden kurtaranların kuşağında, dünya kültürlerine ilgi var ama onları taklit etmek ya da yakından izlemek gibi ne bir eğilim var ne bir kaygı. İşte en özgün Vietnamlı sanatçı kuşağı, savaşı görmüş ve sağ kalmayı başarmış, sonra karma ekonomiye geçişi görmüş ve diğer ülkelerdeki akımları izlerken özgüvenlerini korumuş olan kuşak. Onlardan sonraki kuşaklar çoğunlukla yabancı 'müşteri' için üretim yapma yolunu çizdiler ya geçim derdi nedeniyle ya da ticarileşmeyi kişilikleriyle bağdaştırabildikleri için. Bu açıdan Vu Dan Tan'ın Vietnam sanatındaki konumu çok özel. Buradan devam edelim:Tan, ilk galerici olmakla birlikte, Vietnam sanatının ticarileşmediği bir döneme ait. Eşinden hareketle 'Salon Nataşa' adını verdiği galerisi, daha çok deneysel çalışmalara açıktı. Gençliğinde Vietnam'da ve Küba'da televizyonlar için çizgi filmler hazırlayan usta, daha sonra resme yöneliyor. Bu yönüyle, zaten çoklu medya çalışmalarına en baştan eğilimi olduğu görülüyor. O, bir okullu değil, alaylı; bu da kalıpçılık gibi kimi 'meslek hastalıkları'na bağışık olmasını sağlıyor ve dönemin geçer akçe olan normlarına meydan okumasını kolaylaştırıyor. Bu, sanatçının ölümünden sonraki ilk sergisi değil. Tan, birçok sergisiyle sanki aramızdaymış gibi sanat gündeminde olmayı sürdürüyor. Örneğin, Milano'daki oldukça saygın bir çağdaş sanat akımları sergisinde çalışmalarına yer veriliyor; enstelasyonları ve heykelleri Güney Vietnam'da, taşbaskıları ise bir başka etkinlikte sergileniyor. Sanatçı, sanatla geleneksel zanaatları birleştirdiği birçok çalışmasındaki malzeme seçiminin savaş koşullarından kaynaklandığını söylüyor. Savaş sırasında sanat malzemeleri bulmak zor olduğundan, o da gündelik nesnelerle sanat yapmaya yöneliyor. Tan, yapıtları Vietnam dışında en çok alıcı bulan Vietnamlı sanatçılardan; ancak satabilmek için sanatından milim taviz vermek bile onun kitabında yok. Sanatçının kurduğu Salon Nataşa ise ne yazık ki artık tarihin tozlu raflarına kalkmış durumda. Ustanın aile evi olan salon aynı zamanda kendisinin stüdyosu olarak işlev görüyor ve sanatçıların uğrak noktası oluyordu. Salonun koyduğu hedefler arasında, yalnızca 'ünlü' sanatçıları değil, deneysel çalışmalar yapan genç sanatçıları tanıtmak, kolektif ürünleri desteklemek, Vietnam'la ilintili olan yabancı sanat yapıtlarını tanıtmak, sanatta ticarileşmeye ve piyasanın olumsuz etkilerine direnmek ve sanat üretimine kavramsal ve oyunsal açıdan bakanları ağırlamak vardı. Bunlar bugünkü ticarileşmiş Vietnam'da az bulunur hedefler. Salon Nataşa'nın adresinde bugün ne yazık ki bir giysi dükkanı var. Buranın Vietnam'ın savaş sonrası ilk özel galerisi olduğuna bin şahit ister. Sonunda tarihin işleyen motorunu durduramadı, durduramadık. Direndikleri/direndiğimiz piyasa, sanata galip geldi. Ama hikaye burada bitmiyor elbet, bitmeyecek; çünkü genç kuşakta az sayıda da olsa onun sanata ve hayata bakışını örnek alan sanatçılar yetişiyor.


VİS SANAT, YENİ SEZONUN İLK SERGİSİNDE GENÇ SANATÇI DENİZ SAĞDIÇ'IN Ready-ReMade BAŞLIKLI PROJESİNE YER VERİYOR. IŞIK GENÇOĞLU KÜRATÖRLÜĞÜNDE GERÇEKLEŞEN SERGİ, 4 EKİM 13 KASIM 2016 TARİHLERİ ARASINDA İZLENEBİLİR. Evrensel değerler zemininde, güncel teknolojiyle geleneksel olanı birleştirerek, kültür ve sanatın toplumsal katmanların tümüne yayılmasını sağlama hedefiyle yola çıkan Vis Sanat, sezona Deniz Sağdıç, Ready-ReMade sergisiyle başlıyor. Deniz Sağdıç, Ready-ReMade olarak kavramlaştırdığı yaklaşımında, sanatta biçim ve düşünce düzleminde ortaya konulan ayrıştırmalara odaklanıyor. Sanatçı, günlük kullanım nesnelerini, görece tüketilip, terk edildikleri noktalardan kendi deyimiyle devralarak, bu nesnelere kendisiyle özdeşleşen çizgilerle müdahalelerde bulunuyor. Bu yöntemle, düşünceyi yaratıcı eylemle ilişkilendiren Sağdıç, buluntu nesneyi sanatın doğasında yeniden var etmeyi amaçlıyor. Sağdıç'a göre; hazır yapım ready made nesnenin sanata dahil olmasıyla yaratıcı eylemin yerini düşünceye bıraktığına yönelik kabul edilmiş yaklaşım; sanatı, yalnızca eser üzerinden değerlendiren bir sanat tarihi okumasıdır. Söz konusu yaklaşım, eseri de biçim çerçevesinde incelemektedir. Böylece hazır yapım nesneyle biçim unsurlarından sıyrılan sanatın, sadece düşünceyle, öncül ve saf halini kazandığı ileri sürülmüştür. Deniz Sağdıç, Ready-ReMadede hazır yapım nesneye biçimsel müdahalelerde bulunarak söz konusu yaklaşımla bu bağlamda bir hesaplaşmaya girişir. Sağdıç'ın yürürlükte olan sanat yaklaşımıyla hesaplaşması, kaçınılmaz olarak sanatçı tanımına da yöneliktir. Sağdıç'a göre söz konusu yaklaşım sadece sanatı değil sanatçıyı da eser üzerinden tanımlamakta, sanatçının 'ne'liğinden öte 'kim'liği zemininde temellendirmektedir. Bu şekilde, sanatta hepten beri sanatçısıyla 'var' olan düşüncenin, ilk olarak hazır yapım nesneyle yürürlüğe girdiği yanılsamasına düşülmüştür. Sağdıç'ın Ready-ReMade yaklaşımı, yaşadığı dönem, hayata getirdiği biçim ne olursa olsun sanatçının ilk günden beri düşüncesiyle var olduğuna vurgu yapar. Ready-ReMade kavramıyla oluşturulan çalışmaların her birinde nesneler, kazandıkları yeni biçimlerle birbirlerinden bağımsız içeriklere sahip olurlar. Kimi çalışmada evrensel insan davranışları sorunsallaştırılırken, bir başka çalışma yaşamın güncel pratiklerine yönelik eleştiriler taşımaktadır. Düşün dünyasına ait çeşitli kavramların görünürlük kazanmasına yönelik deneme örneklerinin de yer aldığı sergide, kimi nesneler yalnızca Sağdıç'ın kendilerine atadığı işleve yönelik isimler çerçevesinde farklı bir içeriğe bağlamlanır. Deniz Sağdıç, Ready-ReMade sergisi Işık Gençoğlu küratörlüğünde, 4 Ekim 2016 tarihinden itibaren Vis Sanat'ta izlenebilir. Mersin doğumlu sanatçı, 1999 yılında Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakütesi'nde sanat eğitimine başladı. Daha öğrencilik yıllarında çeşitli projelerde yer aldı. 2003 yılında aynı üniversiteden, fakülte birincisi olarak mezun oldu. Mezuniyet başarısının getirdiği akademik davetlere rağmen, sanatını, ülkenin sanat başkentinde sürdürmek üzere İstanbul'da kendi atölyesini kurdu. Genç yaşta olgunlaştırdığı kendine özgü plastik üslubu, kısa zamanda sanatçının imzası haline geldi. Çalışmaları mimari mekan öğesi ve tasarım ürünü olarak, farklı sanatçılar tarafından yeniden üretildi. Video, fotoğraf ve baskı alanında da çalışmalarda bulunan sanatçının, son dönemde çeşitli mekanlara özel ürettiği yerleştirmeleri dikkat çekicidir. Bugüne dek dokuzu kişisel olmak üzere uluslararası ve ulusal birçok projede yer alan genç sanatçı çalışmalarını İstanbul'daki atölyesinde sürdürmektedir. Evrensel değerler zemininde, güncel teknolojiyle geleneksel olanı birleştirerek, kültür ve sanatın toplumsal katmanların tümüne yayılmasını sağlama hedefiyle yola çıkan Vis Sanat, kültürel mirasımıza da sahip çıkmayı amaç edinmiştir. Üretmenin gücüne inanarak destekleyen, toplum belleğini sanat aracılığıyla güçlendiren, merakı tetikleyip araştırmaya özendiren yaklaşımı ile Vis Sanat, zanaat, tasarım ve kopyalanamaz bir değer olan sanatı estetik kalitede sunacak, yaşayan bir yaratım platformunu, İstanbul Levent'teki galeri mekanında sürdürmektedir. Vis Sanat, Vis a Vis atölye+sergi dizileri çalışmalarıyla İstanbul ve Köyceğiz'de olan iki ayrı etkinlik merkezinde, yıl boyu düzenlenecek sergiler ile beraber görsel sanatlar ekseninde geliştirilen proje, eğitim, destek programları, dokümantasyon ve yayın çalışmalarıyla sanatçılarımıza uluslararası görünürlük, kabul ve farkındalık kazanmalarını hedeflemektedir.


Türkiye Cumhuriyeti'nin 93. Kuruluş Yıldönümünde 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı Etkinlikleri Çerçevesinde Portakalçiçeği Uluslararası Plastik Sanatlar Kolonisi 93 Sanatcı ve Eserleriye Bodrum Belediyesi Şevket Sabancı Kültür ve Sanat Merkezi'nde.... Tüm Sanatcı ve Sanatsever Dostlarımızın Açılacak Olan Sergimizi Onurlandırmanızı Dileriz. Sanatcı isimleri alfabetik sıra ile yazılmıştır.


Mine Sanat Galerisi, İstanbul'daki mekanında yeni sezonu Nurcan Perdahcı sergisi ile açıyor. Nurcan Perdahcı çalışmalarında, doğduğu şehrin geleneksel kültüründe önemli bir yer tutan Uşak halılarının, Batı resim sanatı içindeki varoluşunu irdeliyor. Günümüz penceresinden, doğu kültürünün ürünü olan bu halıların, Batı resim sanatında özellikle 16. ve 17 yüzyılın zaman ve mekan olgusu içinde izlediği yolu, çağdaş bir anlayışla ele alıyor. Aile geçmişi ve yaşadığı coğrafyanın tarihi ve kültürüyle ilgili mekansal ve zamansal sorgulamalar yapan sanatçı, yüzyıllar öncesine ait resimlerde nesneleştirilmiş halıları bugün kendi yapıtlarında özneleştirip varlıklarını ön plana çıkarıyor. Güncel ve geleneksel çok farklı teknik ve malzemeleri birarada kullanan sanatçı, Avrupa resim sanatının 16. ve 17. yüzyıllar içerisinde önde gelen örneklerini yapısökümcü bir anlayışta ele alarak gösteren ve gösterilene atıfta bulunuyor. Batı resminde özne ve nesne konumunda olan ögeleri yer değiştiriyor. Nesne konumunda olan Türk halılarını özne konumuna getirerek yapıbozumuna uğratıyor. Halıları, varlık durumlarını, halıları üreten insanları, o halıların bulunduğu resimleri, dolayısıyla onları var eden büyük ustaları ve hepsini var eden kültürleri bazen saydam bazen de geçirgen zamansal ve mekansal katmanlar halinde, güncelleyerek yeni varoluş boyutları oluşturuyor. Perdahcı günümüz penceresinden, doğu kültürünün ürünü olan bu halılara çağdaş eleştirel bir anlayışta yaklaşıyor. Sanatsal üretimlerini bir yolculuk olarak değerlendiren sanatçı, yerelden evrensele varan, Doğudan Batıya, Batıdan günümüze, akış içindeki çağdaş izlenimlerini plastize ediyor. Sanatçı, plastik dilin her türlü imkanını kullanarak kavram ve imge akışını çağdaş müdahaleleriyle yeniden yapılandırdığı eserlerle Mine Sanat Galerisi'nde sanatçı ve sanatseverlerle buluşuyor. Nurcan Perdahcı'nın sergisi Mine Sanat Galerisi'nin İstanbul'daki mekanında 11 30 Ekim 2016 tarihleri arasında görülebilir.


Filiz Onat 1953 Ankara doğumludur. 1975 Ankara Devlet Mimarlık-Mühendislik Akademisi Mimarlık bölümünden mezun olmuştur. 1968 yılından bu yana resim, 1985 yılından itibaren de heykel çalışmaları yapmaktadır. Parçalanmış Bedenler Yorgun Ruhlar isimli heykel sergisini sanatçı şöyle yorumluyor. Ölümü yoğurmak, acıya şekil vermek, sonsuz vedaları ateşle buluşturmak. Elimden gelen tek şey bu şu anda.. Yüreğim yanıyor; ülkem ağlıyor.. Filiz Onat'ın Parçalanmış Bedenler Yorgun Ruhlar isimli heykel sergisi 14 30 Ekim tarihleri arasında Galeri Selvin 2'de izlenebilir. Galerimiz Pazar ve Pazartesi günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Performans sanatçılarını bir araya getiren ilk platform Performistanbul, yeni sezona aralarında Art ON Istanbul, BLOK Art Space ve Artnivo Project Space'in yer aldığı mekanlarda gerçekleştireceği bir dizi performans ile başlıyor. Performanslar, sanatçılar ve Performistanbul ile ilgili gerekli detayları ekteki bültende bulabilirsiniz. Sorularınız ve röportaj talepleriniz olursa yardımcı olmaktan memnun olurum. Görsellere bu linkten ulaşabilirsiniz. Görseleri kullanırken sanatçı ve performans ismini belirterek künye bilgisini verirseniz seviniriz.


Pelmuş ve Pirici'nin, seçili modern sanat eserlerini fiziki olarak canlandırmaya dayalı performatif işi Modern Sanat Kamu Koleksiyonu 13 Ekim'den 6 Kasım'a SALT Galata'da. Performanslar, Türkiye'den üç oyuncu tarafından Türkçe anlatımla gerçekleştirilecek. Manuel Pelmuş ve Alexandra Pirici'nin performatif işi, modernitenin söylemler tarihi ile önemli anları arasında bir diyalog oluşturarak modern sanata özgün bir bakış sunar. Seçili modern sanat eserlerini beden hareketleri ve anlatımlarla canlandırmaya dayalı olan performans, SALT Galata'da Mustafa Karadağ, Buyan Yağmur Memişoğulları ve Müge Olacak tarafından Türkçe olarak gerçekleştirilecek. Modern Sanat Kamu Koleksiyonu (2014), Çarşamba'dan Pazar'a her gün üç saat, SALT Galata'nın birinci katı ile yapının diğer yerlerine yayılacak bir sergi şeklinde hazırlandı. Bu temelde performans, maddi olmayan üretimler ve bunların ekonomisine ilişkin soruları irdelemeyi amaçlar. Ayrıca, tarih yazımına yön veren müzelerin geleneksel açıdan köşe taşı addedilen kalıcı koleksiyonlarının olması ya da -özellikle SALT'ın durumunda- olmamasının ne anlama geldiğini sorgular. Van Abbemuseum'un Confessions of the Imperfect, 1848 1989 Today adlı sergisi için üretilen Modern Sanat Kamu Koleksiyonu, SALT'ın da üyesi olduğu L'internationale müze konfederasyonunun karşılıklı ödünç anlaşması çerçevesinde ve Tek ve Çok sergisi bağlamında sunulmaktadır. Oyuncuların hazırlık süreçlerine eşlik eden Manuel Pelmuş, 13 Ekim Perşembe saat 19.00'da SALT Galata'da, sanat pratiğinin yanı sıra Tek ve Çok'un irdelediği özgün kopyalar kavramıyla performansın nasıl ilişkilendiği üzerine bir konuşma yapacak. Manuel Pelmuş koreografi alanında çalışmalar yaptı; yakın zamanda üretimini görsel sanatlar alanına yoğunlaştırdı. Alexandra Pirici koreografi ve performans alanında çalışmalar yaptı; disiplin dışı bir yaklaşımla film ve müzik gibi çeşitli mecraları bir araya getiren bir pratikte üretimini sürdürmektedir. İşleri uluslararası kurumlarda sunulan sanatçılar, 2013 tarihli projeleri An Immaterial Retrospective of the Venice Biennale ile 55. Venedik Bienali'nde Romanya'yı temsil etmiştir. Manuel Pelmuş'un İstanbul daveti, İstanbul Dimitrie Cantemir Romen Kültür Merkezi tarafından desteklenmiştir.


Zilberman Gallery proje alanı 1 Ekim 12 Kasım 2016 tarihleri arasında gerçekleşecek, Pınar Yoldaş'ın Superfluous adlı proje sergisini duyurmaktan mutluluk duyar. Filozof Elizabeth Grosz, Chaos, Territory, Art: Deleuze and the Framing of the Earth (2008) adlı kitabında Charles Darwin'in pek bilinmeyen, cinsiyet üzerinden seleksiyon savını gündeme getirerek ilk feministlerden olduğunu iddia eder; bu sava göre dişiler, erkeklerin cinsiyet özelliklerini belirleyen güçtür. Darwin, örnek olarak erkek kuşları verir. Muhteşem renkleri, süslü vücutları ve etkileyici sesleri ile dişileri çağırırlar. Grosz, güzellik kavramımızın hayvanlardan geldiğini iddia eder. Superfluous sergisindeki yerleştirme ses ile sentetik estetiği bir araya getirerek Grosz'ün estetik, mitoloji ve hayatın geleceği konularındaki teorileri arasında bağ kuruyor. Sentetik biyoloji alanındaki gelişmeler sonucu sentetik estetik alanı da ortaya çıkmış oluyor.


|Kadın bedeninin ve kimliğinin gizemini, fotoğraf ve enstalasyonun işbirliği ile karşımıza çıkaran TABU sergisi, tahmin edilenin ötesinde dikkat çekici bir sunumla karşımıza çıkıyor. Sanatçının yıllardır üstüne çalıştığı TABU projesinin ilk gösterimi Piramid Sanat'ta yapılıyor. İstanbul'da gerçekleşecek ilk sergiden sonra, birçok ülkede de durakları olacak. Sergi sırasında düzenlenecek panelde Camilo Guevara'yı daha yakından tanıma fırsatı bulacaksınız. Arjantinli devrimci Che Guevara'nın oğlu ve beş çocuğundan biri olan Camilo, 1962 yılında Havana'da doğdu. Adını, Küba Devrimi'nin Fidel Castro ve Che Guevara ile beraber, en önemli üç isminden biri olan ve Devrim'in gerçekleştiği 1959 yılında bir uçak kazasında ölen Camilo Cienfuegos'dan aldı. Avukatlık eğitimi alan Camilo Guevara, fotoğrafçılığa artarak özel bir ilgi duydu. Aralarında Avusturya, Arjantin, Dominik Cumhuriyeti, Küba ve İtalya'nın da bulunduğu 7 kişisel sergi açtı; 7 grup sergisine katıldı. Havana'da Che Merkezi'nin önde gelen yöneticilerinden biri. TABU, 3 Aralık Cumartesi gününe kadar Piramid Sanat'ta ziyaret edilebilir.


'Düşleme'den yoksun bir zaman-uzam içinde varlığını sürdürmeye çalışan bizler, yeniden düşü ünlemek için kendimize bir uzam yarattık, düşlemeyi yeniden hatırla mak, düşüncelere yol açmak için... Yol açmak, bize göre, kasmak-gevşetmek, daraltmak-genleştirmek, sıkıştırmak-patlatmaktır. Bu bizim hayatta kalma biçimimiz. Hayalimizde bir Reiman uzamı var. Bu uzam içinde düş lerimizi haritalandırdık. Bunu sonsuzca bir haritalandırma, harita içinde harita olarak düşünüyoruz. Yaratılan her bir harita, içinde diğer bir haritanın dölünü taşır. Her bir döl içinde bir diğer harita katlanmıştır. Bizim Düş-düşünmelerimizin haritaları aslında içinde bir diğerimizin Düş-düşünme haritalarını da barındırır ve o da bir diğerini. Bir başka deyişle sonsuzca birbirlerinin içinde haritalanmışlardır. Bu nedenle Harita-Uzam düş-düşünmelerini haritalandırmak isteyen tüm sanatçılara açıktır. Çünkü biliyoruz ki bizim düş-düşünmelerimiz içinde katlanan diğer düş-düşünmeler var. İki düş- düşünme arasında bir düş-düşünme oluşur. Bu sebeple Harita-Uzam bir süreci işaretler. Sonuçtan ziyade sürecin kendisine odaklanır. En katı anlamıyla veri elde etmekle ilgilenmez, akışın kıvrımlar arasında dolaşmasını, oluşları takip eder. Sürecin kendisi Harita-Uzam'dır. Harita Uzam süreci değartlab da 11 Ekim 2016 saat 18.00 de Serenay Şahin'in '' Tension '' sergisiyle başlayacaktır.


Yeşim Ustaoğlu'nun yılın en çok merak edilen yerli yapımlarından birine dönüşen son filmi Tereddüt, Türkiye'de ilk kez Uluslararası Antalya Film Festivali'nde seyirci önüne çıkıyor. Tereddüt, Antalya'nın hem ulusal hem de uluslararası olmak üzere iki yarışmasında birden yarışacak. Yeşim Ustaoğlu'nun dünya galasını yaptığıToronto Uluslararası Film Festivali'nde büyük ilgi gören ve eleştirmenlerin övgüyle karşıladığı son filmi Tereddüt, Türkiye'de ilk kez Uluslararası Antalya Film Festivali'nde gösterilecek. 16-23 Ekim tarihlerinde düzenlenecek festivalin hem ulusal hem de uluslararası olmak üzere iki yarışmasında birden yarışacak olan Tereddüt, bir Anadolu kasabasında yolları kesişen aynı ama farklı iki genç kadının birbirlerine çarpan ve dönüşen hayatlarını konu alıyor.