CerModern bünyesinde yer alan HUB Sanat Mekan ve yeni medya sanatları için geliştirdiği alanı HUB Dijital Future Lab, 15 Nisan- 14 Mayıs 2014 tarihleri arasında yurt içi ve yurt dışında başarılı projelere imza atan audiovisual enstalasyonları ile tanınan yeni medya sanatçısı Candaş Şişman'ı konuk ediyor. Candaş Şişman'ın ikinci kişisel sergisi,0II Sıfırbirbir video yerleştirmeler, ses enstalasyonları, dijital baskılar ve kinetik heykellerden oluşuyor. Geleneksel olanı dijital bir ifade ile birleştiren Candaş Şişman'ın üretimlerinde, hayatın karmaşasının aksine sadeliği arayışına tanık oluruz. Zaman, mekan, ses ve hareket öğeleri, eserlerinin temelini oluşturur. Toplumsal ya da siyasi durumlar gibi sonradan inşa edilmiş sistemleri işlemek yerine doğada var olan daha temel olgu ve ilişkileri sorgulayarak, insan algısı ve hislerine yönelik süreç odaklı işler üreten sanatçı, bu amacı doğrultusunda dijital ve mekanik teknolojileri kullanarak aslında altyapısı karmaşık ama sonucu yalın bir dil ortaya çıkarıyor. Doğa bilimlerini kendine referans alan sanatçı, fiziksel ve sanal dünya arasında köprü oluşturarak melez bir duyumsama ortaya çıkartıyor. Ortaya çıkan dil, izleyicinin zaman, mekan ve hareket algısını manipüle ediyor. Goethe Enstitüsü ve Balkan ülkelerinde yeni medya sanatları ağı kurmaya yönelik çalışmaları bulunan ArtUP! Media Art projesi sponsorluğunda gerçekleşen sergi, gelişen yeni medya sanatlarına referans niteliğinde. Candaş Şişman (1985, İzmir), İzmir Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nde görsel sanatlar okudu ve Eskişehir Anadolu Üniversitesi Animasyon Bölümü'nden 2009 yılında mezun oldu. Üniversite eğitiminin bir yılını Hollanda'da multimedya tasarım eğitimi alarak geçirdi (2006-2007). 2011 yılında Deniz Kader ile birlikte tasarım ve sanat alanında kolektif projeler üreten NOHlab oluşumunu kurdu. 2007'dan bu yana aldığı ödüller arasında Prix ARS Electronica Computer Animation/Film/VFX Mansiyon ödülü ile Roma Viedram Video Festivali en iyi ses videosu ödülü yer alır. Nemo Dijital Sanatlar Festivali, ARS Electronica ve Todaysart Festivali gibi birçok yeni medya festivaline katıldı. Şişman en son Nerdworking ile birlikte İstanbul 2010 Kültür Başkenti kapsamında Haydarpaşa Garı'nda gerçekleştirilen 'Yekpare' yansıtma yoluyla haritalandırma performansını ve İlhan Koman Hulda festivali kapsamında 'FLUX' isimli audiovisual enstalasyonu gerçekleştirdi. Candaş Şişman Türkiye'de Pg Art Gallery tarafından temsil edilmektedir ve İstanbul'da yaşayıp, çalışmaktadır. Candaş Şişman ayrıca, 7 Haziran 23 Kasım 2014 tarihleri arasında Venedik Mimarlık Bienali kapsamında açılacak olan Türkiye Pavyonuna, ses enstalasyonu çalışması ile katılacak.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Galerist, Ali Emir Tapan'ın 'Sen Uyurken Seni Göremiyorum' isimli sergisini Asmalımescit'teki proje mekanında sunmaya hazırlanıyor. 11 Nisan Cuma akşamı gerçekleşecek performansta, izleyiciler sanatçının sergideki eserleri dönüştürme sürecine tanıklık edecekler. Tapan'ın, kentsel öğelerden etkilenip, kendi kendini tahrip etme ve yeniden doğma üzerine sinestetik bir algı alanı oluşturmayı planladığı sergi, performansın ardından 11 21 Nisan 2014 tarihleri arasında izlenebilecek. Sanatçı, alışılagelmiş bir beyaz küp sunumundan uzaklaşarak, deneysel sürecin özünü yansıtan, yapımı tamamlanmamış, ham mekanı işgal eder ve mekanı projenin bir parçası haline getirir. 'Sen Uyurken Seni Göremiyorum' birbirleriyle etkileşim içinde olan; 'Köpekler', 'Koro' ve 'Sinyal' başlıklı üç bölümden oluşur. 'Köpekler', sabundan dökülmüş uyuyan köpek heykellerinden; 'Koro', herbiri farklı bir notayı veren ve Tristan Akorunu oluşturacak şekilde konumlandırılan, beyaza boyanmış dört elektronik gitar ve amplifikatörden; 'Sinyal' ise mekanın girişindeki cam vitrine konumlandırılmış ve 'Sen Uyurken Seni Göremiyorum' mesajını mors kodu ile bir mantra gibi tekrarlayarak dış dünyaya ileten bir ışık yerleştirmesinden meydana geliyor. Ali Emir Tapan'ın eserleri fiziksel hayatı, mistik ve şiirsel bir varoluş formuna dönüştüren temsiller içerirken, üretim sürecinin fenomenolojik doğası sanatçının işin üretiminde başladığı temel fikrin gelişmesine ve dönüşmesine izin veriyor. Beyoğlu Galata'daki Alman Lisesi'nden mezun olduğu sırada İstanbul'un en çeşitli kültürel gruplarını buluşturan aynı bölgede yer alan Rock, kahvehane ve meyhane kültürü içinde yetişen Tapan, 2003 2007 yılları arasında ABD'deki Connecticut Üniversitesi'nde Entelektüel Tarih dalında eğitim alır. 2008'de ilk kişisel sergisi Discreet Intimacy'i açan sanatçının çalışmaları, Art Athens, Art Dubai gibi uluslararası fuarların yanısıra, 2011 yılında Egeran Gallery'de Elif Kamışlı küratörlüğündeki 'Küçük Hakikatler' sergisi, 2012 yılında Galerist'te küratörlüğünü Fatoş Üstek'in üstlendiği 'Le Jardin de la Speculation Cosmique' başlıklı sergide ve son olarak 2013 yılında Tapan'ın Galerist'teki ilk kişisel sergisinde gösterilmiştir. Sanatçının imgeleri, gündelik hakikat ile yaratıcının imgeleminde oluşan hakikat bilgisinden bir biçimde firar etmeyi başarır, insanla uzlaşmaz yabanıl bir özgünlüğe sahiptir. Sanatçı, yapıtlarındaki bu kültürel ve görsel 'piç'liği, sinema, müzik, edebiyat ve felsefeden beslendiği türlü kaynaklara referans vererek, gönüllü bir 'ebeveyn evlat edinme durumu' olarak niteler. Çoğunluğunu isimsiz olarak nitelediği eserlerinde bir nevi 'sürçme / kaza payını vurgulayan sanatçı Tapan,.. doğasında şiddet barındıran bir süreç çok zarif bir şekilde de uygulanabilir, diyerek, yapıtlarındaki şiddetin taşıdığı değişim potansiyelini de gündeme alır.


Türkiye'nin ilk oyuncak müzesinikuran aynı zamanda Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi ve Müze Eğitimi Anabilim Dalı kurucusu olan Prof. Dr. Bekir Onur, Oyuncaklı Dünya isimli bu kitabında tarihsel, toplumsal ve kültürel bir ürün olarak çağının tanığı oyuncağın dünya ve ülkemizde yerini incelerken bizi hem Anadolu'da hem Avrupa'da kendisiyle birlikte yolculuklara çıkarıyor. Müzeciliğin, arşivciliğin, tarihi kayıt altına almanın son derece önemli bir gelişme aracı olduğunu idrak ettiriyor. Bunun yanı sıra birçok şehirdeki gezi, röportaj, sohbet ve izlenimlerle oyuncakla geç tanışmış bu toplumda zanaattan sanayiye geçişi de ele alarak bir döneme ışık tutuyor. Yazarın İsveç'te bir oyuncak müzesi gezmekle başlayan kişisel macera ve tutkusuna ortak olup oyuncak araştırmaları için her ipucunu değerlendiren azmine hayran kalacaksınız. Kültür tarihi adına çok önemli bir eser olan Oyuncaklı Dünya aynı zamanda oyuncak sever 'geek'ler ve koleksiyonerler için de bir referans kitabı olarak yerini almıştır.


Deniz Pireci'nin Merhart Galeri'de açtığı 'Çeyiz' adlı yeni sergisi, sanatçının 3 yıllık bir süreçte tamamladığı toplam 10 bin seramik parçadan oluşuyor. Pireci, bu sergisinde toplumun en önemli sorunlarından birisi olarak görülen 'kadın'a çeyiz üzerinden bakıyor ve yorumluyor. Sergi 3-17 Mayıs tarihleri arasında izlenebilir. Deniz Pireci: Yaklaşık 5-6 yıl önce ilk eskizleri yapmaya başlamıştım. Fikirlerimi zamanın süzgecinden geçirmeyi severim, bunun için de bir müddet uyumaya bırakırım. Bu sergi için de aynısı oldu. 3 yıl önce kararımı verip birimlerin üretimine başladım ve her birini tek tek elde ürettim. Binlerce porselen parçanın üretimi zaman zaman bir ritüeli andırıyordu. Her gün tekrar eden ve benim gibi aktif birini oldukça zorlayan bir süreç. Ama bu süreç aynı zamanda kendimle ve geçmişimle yüzleşmeme de sebep oldu. Kimi günler bu yapıma ters durum benim için büyük sıkıntılara neden olsa da, yapıcı inadımla tamamlayabildim. Ve 5 yıllık bir proje 3 yıllık emeğin sonunda paylaşıma açıldı. D. P.: Aslında toplumumuzdaki kadınların hemen tümünün kendinden bir parça bulabileceği bir sergi olduğunu düşünüyorum. Şimdiye kadar görenlerden gelen tepkiler de aynı şekilde, ama dışarıdan bakan başkalarının da çok ilgili olduklarını gördüm. Bu arada erkek izleyicileri dışladığım anlaşılmasın, onlar da çevrelerindeki kadınlardan ötürü bildik bir bakış açısıyla karşılaşmaktalar. Ben de zaten izleyiciyi olaya dahil etmeyi amaçladım ve sanırım bunu da başardım. D. P.: Zaman zaman başka araçlar kullansam da, porselen benim için vazgeçilmez bir malzeme. Hem kırılganlığı ile benzer kırılgan konuları ele almama izin verdiği için, hem de yıllardır birikimimle hakim olduğum bir malzeme olduğu için. Dıştan görünüşü sert ama darbelere karşı zayıf, biraz da kendime benzettiğim söylenebilir. Bu kadar yıl çalıştıktan sonra malzemeyle bütünleşmek bu olsa gerek. Sanırım bundan dolayı kendime yakın benzer kırılgan konuları, yine kendime yakın kırılgan bir malzemeyle anlatmayı tercih ediyorum. Bu sergide de kırılgan bir konu ve kırılgan bir malzemenin bir aradalığı doğal olarak kaçınılmazdı. D. P.: Bu sözü çocukluğumda hiç duymamıştım, bu nedenle bende bir aile baskısı oluşturduğu söylenemez. Ama ilk duyduğumda hayrete kapıldığımı, hatta dehşete düştüğümü hatırlıyorum. D. P.: Öncelikle ilgi ve desteğinize teşekkür ederim. Umarım gelecekte artık bu tür sorunları çözmüş bir toplum oluruz.


20. yüzyılın ilk yıllarında başlayan, etkinlik yılları 1910-1925 olan ekspresyonizm akımını oluşturan zemin çok önceden hazırlanmıştır. 19. yüzyılın son çeyreğinde özellikle bilim, felsefe ve edebiyat alanında başlayan geleneksel düşünceye, inanışa, mutlak gerçeklere olan güvenin sarsılmasıyla yeni düşünsel akımlar ortaya çıkmıştır. Aslında bize göre Rönesans'tan sonra aydınlanma, yani ikinci uyanış, romantizm döneminde başlar. Özellikle Alman asıllı sanatçı-düşünür Goethe'nin filolojiye, tarih anlayışına, edebiyata, düşünce dünyasına ve insan psikolojisine getirdiği yeniliklerle bu akımı başlattığı söylenebilir. Faust ve Genç Werther'in Acılarıadlı kitaplarında birey psikolojisine yakından eğilmiş, insanların kötü yönleri olduğuna ve hatta şeytanla muhasebesine değinmiştir. Ayrıca Goethe o zamanda bile bilimsel ilerlemenin insan yeteneğini aşabileceğini görebilmiştir. Rus yazar Dostoyevski, Goethe'nin taşıdığı uyanış bayrağını devralmıştır. İnsan psikolojisini onun kadar etkileyici ve gerçekçi anlatan bir yazar daha çıkmamıştır. Özellikle Karamazov Kardeşler ve Suç ve Ceza kitaplarında bireyin toplum içerisindeki yerini ve bu durumun yarattığı kimlik bunalımını, insan psikolojisinin en derin ve mahrem yanlarını masaya yatırmış, suç, adalet, dostluk, nefret, sevgi, ihanet, ideoloji gibi felsefi kavramları herkesin anlayabileceği sade bir anlatım diliyle okuyucuya sunmuş ve bunda da mucizevi bir şekilde başarılı olmuştur. Diğer yandan Yer Altından Notlar kitabında birey psikolojisine ve bu psikolojinin yarattığı komplekslere değinerek, aynı zamanda Jean Paul Sartre'ın son noktayı koyduğu Varoluşçuluk felsefesinin temellerini atmıştır. Felsefedeyse Schopenhauer, özellikle de Nietzsche; bireyin önemini vurgulamış, o dönemde sosyal, siyasi, dini alanda yaşanılan dogma inanışlara karşı çıkmış ve tüm benliğiyle, en cüretkar sözlerle, tutkuyla bağlı olduğu felsefesini anlatmış ve o dönemin paradokslarını yerden yere vurmuş, bireyin acılarını, sevinçlerini yüceltmiş, yeni insana, üstün insana olan inancını delirene dek, hatta ölene dek savunmuştur. Resimde H. Daumier, J. L. David, Delacroix, D. Friedrich, F. Goya ve en önemlileri W. Turner dönemin siyasi çalkantılarını izleyerek ve yaşayarak bunu resmettiler. Bunun dışında doğal felaketleri; deprem, çığ düşmesi, sel, yangın, v. s. etkilendikleri şekilde ve etkileyici bir biçimde resme yansıttılar. Müzikte Beethoven, cumhuriyetçi yaklaşımı, kimseye boyun eğmeyen tarzı ve içtenliğiyle yoğun/karmaşık duyguların, hatta tutkuların ifadesiyle bireyin duygularını ve sezgilerini yüceltti. Sözünü ettiğimiz tüm sanatçılar romantik dönem sanatçılarıdır ancak ekspresyonist sanatla ne kadar benzer yönleri olduğunu anlamak hiç de zor değildir. Ekspresyonizmde düşünsel olarak en çok F. Nietzsche'nin felsefesi etkili olmuştur. Çağdışı Yazılar, İnsanca Pek İnsanca, Tan Kızıllığı, Ahlak Üstüne, İyinin ve Kötünün Ötesinde, Ecco Homo adlı eserlerinde daha önce bahsettiğimiz 'Karşı Tutumu'nu dile getirmiştir. Böyle Buyurdu Zerdüşt ile felsefesinin ve aynı zamanda şiirselliğinin doruğuna ulaşmıştır. Bu kitaptan bazı alıntılar yaparak güçlü etkisinin Kandisky ve Schoenberg'in düşünce ve sanatlarına nasıl yansıdığını aktarmaya çalışacağız. Ekspresyonist sanatçılar, diğer akımların içerik ve tekniklerinden soyutlaşarak insanoğlunun içgüdüsel güçlerini yüceltirler, bu sanatçılara göre içgüdü sanatçıyı en derin özüne, insanlığına götürür. Müzik, edebiyat gibi açık bir anlatıma sahip değildir, resim gibi de her şeyi birbirinden açıkça ayırt etmez. Ekspresyonizm kavramı resimde de, edebiyatta da belirgin olmadığı için müzikte görüşler daha az birleşir. Bazılarına göre müzikteki ekspresyonizm, empresyonizmin abartılmış biçimidir, bazılarına göre ise programlı müziğe karşı çıkan A. Schoenberg, Ablan Berg, A. Webern, P. Hertmann gibi besteciler grubunu kapsar. 1909'da Kandinsky'nin besteci Hertmann ile birlikte hazırladığı Sarı Tını adlı sahne kompozisyonunda şiir, müzik, yerine göre gürültü, devinim, ışık, renk, soyut resimler halinde bütünleşiyordu. Bütünlüğü sağlayan Kandinsky'ye göre hiç bir öğenin bir başkasının buyruğuna girmemesiydi. Der Blaue Reiter grubu, Macke, Jawlensky ve daha sonra da Klee'nin katılımlarıyla daha da güçlenmiştir. Dışavurumcu gruplar arasında müzikle bağlantı kuran ve ayrıca sanat dünyasında da kalıcı etkileri olan kuşkusuz bu gruptur. Ekspresyonizm'i daha da ileriye götüren itki en çok Kandinsky'den ve Jawlensky, Marc ve Klee'den kaynaklanıyordu. Onlara göre sanatçının görevi, görünen gerçeği yansıtmak değil, gerçeğin özüne inmek, hakikati aramaktı. Bu sanatta, bize hiçbir şeyi imlemeyen, tanımlamayan, bize hiçbir şeyi hatırlatmayan biçimler, ruhu en çok, bir müziğin notalarının etkileyebileceği denli derin ve güçlü olarak etkiler. Kandinsky'nin sorunu renkte müziğe koşul olan bir uyum yaratmaktı. Bu soruna 1912'den sonra Schoenberg'le çözüm buldu. Schoenberg 1908'den itibaren yaklaşık 1916'ya dek süren eksprestyonist döneminde, diziselin çok kesin kurallarına dönmeden önce, uyuşumsuzluğun kesin kurallarını ilan etmiştir. Bu özgürlük bazı yasaların tanınmasını öneriyor, genellikle atonalite denen fakat Schoenberg'in kabul etmediği, yerine politonalite dediği bir akımı getiriyordu. Schoenberg, tonlar, sesler arasında kavranması güç de olsa mutlaka ilişki olduğunu söylüyor, bu yüzden atonal terimini doğru bulmuyordu. 1. Dönem: Wagner, Brahms ve Mahler'i izleyen Schoenberg ilk yılların yapıtlarında gergin bir müzik dili kullanmıştır. Daha ilk yıllarda bile çağının müzik üslubundan kopmalar görülür. Bu gergin ekspresyonist anlatımın ilk liedlerinde ve Verklarte Macht Op.4'te başladığını görürüz. 1900-1911 yılları arasında tamamladığı Gurre Lieder'in bazı sayfaları Schoenberg'in ekspresyonizme daha o zamandan damgasını vuran bir etki bırakır; ileriyi gören bir haykırıştır. 2. Dönem: Berlin'den sonra Viyana'ya döner. Mahler ile tanışır. Viyana'da önemli iki öğrencisi olur ve onun yolunda giderler: A. Weber ve A. Berg. Schoenberg'in atonal dönemi yapıtları en güzelleridir. Bu besteler o dönemde erişilmemiş bir ustalığa sahiptir. Hangende Garten Op. 15(1908), Piyano İçin Üç Parça Op.11(1908), Orkestra İçin Beş Parça Op.16(1909) Die Glückliche Hand Op.18 (1909-13). 1912'de A. Graud'nun şiirleri üzerine Op. 21, Pierrot Lunaire'ni besteler. Çok güçlü bir ekspresyonist yolda olan bu yapıt karşısında halk şaşkınlığa uğrar. 1911'de yazdığı Harmonielehre adlı kitabında müzik kuralları hakkındaki düşüncelerini açıklar. 1921'de tekrar gözden geçirir, 1948'de tekrar ele alarak tamamlar. 3. Dönem: 1924'ten 1933'e kadar Berlin'de Akademie der Künste'de kompozitor görevi yapar. On iki ses yöntemiyle üçüncü dönemi orada başlar. Bazılarına göre bu dönem gerçek ekspresyonist dönem olarak anılsa da bazılarına göre örgütleniş, düzene giriş, içten gelen haykırmalardan uzaklaşma ve kaos büyüsünden kaçma nitelikleriyle neredeyse ekspresyonizmin yadsınmasıdır. Doğru olan ikinci yorumdur, anlatılan özelliklerin yanı sıra bu dönemde ekspresyonizm akımının aktif yılları sona ermiş, ancak etkisi sürmeye devam etmiştir. Schoenberg'in bu yeni döneminin bazı eserleri; Üflemeliler İçin Beşli (1924), Yaylılar İçin Üçüncü Dörtlü (1927), Orkestra İçin Çeşitlemeler (1930)'dir. Kandinsky'ye göre soyut sanat, sanatçının iç dünyasını dile getirir. Müzik, yapısı gereği sanatçının iç dünyasını yansıttığı için, soyut sanata model olabilir. Ne var ki, bir sanatın başka bir sanattan bir şeyler öğrenmesi ancak ilkesel olursa başarılı olabilirdi. Kandinsky, Sanat, iç dünya olgularının dışa vurması demekle sanat yaratıcılığını öznel alana aktarır. Ama onun iç dünyası romantiklerin duygusal dünyaları değildir. Korku, neşe gibi duygulardan içsel zorunlulukla arınan yüksek düzeydeki doğrulara açılır ve özgürlüğe kavuşur. Özgürlük, renk ve biçim gibi dış etkenlerin uyandırdığı ruhsal titreşimleri duyabilmektir. Kandinsky resim sanatının gelişim sürecinde kompozisyon yapısını ikiye ayırır. Yalın ve karmaşık kompozisyonlar: İlk bakışta açık seçik bir geometrik biçimlerin egemen olduğu yalın kompozisyona melodik diyor. Karmaşık kompozisyon, resme egemen olan tek bir biçime bağımlı olarak değişik biçimlerin bir araya gelmesinden oluşur. Buna da senfonik diyor. 1. Melodik, yalın iç tınıları olan, dinginliği çağrıştıran, müzikte Mozart ve Beethoven'ı, resimde Ravenna mozaiklerini çağrıştıran üslup. 2. Senfonik yapıya örnek olarak üç grupta topladığı kendi resimlerini gösterir. a. İzlenim'de çıkış noktası dış dünya algılarıdır, yani görünen şeyler. Akıl süzgecinden geçmeksizin kendiliğinden, olanca birdenbireliği ile resme dökülenler... İzlenim III. 'de Kandinsky'nin Schoenberg'in konserindeki izlenimleri vardır. Burada dış algılar olduğu belirgindir. Sol alttan yukarıya doğru resmi çapraz ikiye bölen renkli lekeler, dinleyiciler, büyük siyah leke piyano, sol yanda müzisyenler; sağda hemen hemen resmin yarısını kaplayan sarı leke Sarı Tını yani müziğin ressamın üzerinde bıraktığı etki, onda uyandırdığı duygular. b. Doğaçlama dış dünya olgularından bağımsız, iç olguların genellikle bilinçsiz, birden bire oluşan izlenimleridir. Bunlara tinsel izlenimler denir. Örneğin Kandinsky'nin Fuga'sı. Tema, bir çizgi çifti çeşitli çizgilerle ve yuvarlak çizgilerle kesişerek çok renkli karmaşık bir doku oluşturur. Alttaki açık sarı ve oldukça belirsiz biçimler, yukarıya doğru yuvarlak parçacıklara dönüşerek ve koyulaşarak belirginleşir. Resmin ikinci adı Denetimli Doğaçlama bu resme daha çok uyuyor. c. Kompozisyonları da doğaçlama gibi sanatçının iç dünyasında oluşur; ama oluşum süreci ağırdır, birdenbireliği yoktur. İlk taslaktan sonra özenle biçim alır. Burada da tema diyebileceğimiz bir çizgi çifti var. Bunlar kendi aralarında ve doğa ögelerini çağrıştıran biçimlerle kesişerek resmin yapısını oluşturur. Kandinsky, Sanatta Ruhsallık Üzerine adlı kitabında... doğa taklitçiliğini değil de kendi iç dünyasını ifade etmeyi amaç edinmiş olan bir yaratıcı, sanatlar arasında tek maddesiz sanat olan müziğin bu amaca doğal olarak erişmiş olmasına gıpta edecek ve aynı yolu kendi sanatında denemek isteyecektir. der. Bugün resimde gördüğümüz ritim, matematiksel soyut yapı, renkli tonların yinelenmesine verilen önem, renklerin devinim biçimi ve benzeri arayışlar bundan kaynaklanmaktadır. Kandinsky kitabında ayrıca müziğin zamansallığını bir eksiklik olarak değerlendirir ve resim sanatının zamana bağlı olmadığı için, yapıtın içeriğini bir anda seyirciye sunmakla müziğin başaramadığı bir şeyi başardığını söyler. Kandinsky, daha sonra bu yargısının hatalı olduğunu fark eder; çizgi, yüzey, renk, ışık, mekan v. b. Resim sanatının biçimlendirme ögelerinin, müziğin biçimlendirme ögeleri gibi zamansal olduğu, zaman içinde geliştiği, zaman içinde algılandığı gerçeğini kabullenir. Schoenberg'in Die Glückliche Hand sahne eserinin üçüncü perdesinde işçi, teknisyen, hatta başkahramanın süslemeli sanat yaratma çabaları aşağılanır, reddedilir. Kandinsky'nin alışılagelmiş güzellik diye tanımladığı geleneksel estetik kurban edilmeliydi. Schoenberg'e göre sezgi ancak bilimsel düşüncelerden tamamen arındığı takdirde eseri kendi başına yaratabilme gücüne sahipti. Schoenberg, Kandinsky'yle yazıştıkları başka bir mektupta şöyle der: Bu his bana ne yazmam gerektiğini söyler ve onun dışındaki her şey atılır. Yazdığım her akor bir baskıyı yanıtlar. Schoenberg ile aynı çizgide yürüyen Kandinsky, seslere biçim vermek isterken seslerin kendi kendilerini biçimlendirdiklerini, Derbe Klange adlı sahne eserinin yapıtını bildiren duyurusunda açıklar. Schoenberg, Die Glückliche Hand (Op.18)'da birçok özelliğiyle son derece özgün, yaratıcı, devrimci, hatta ütopiktir. İki pandomim rolü, farklı parametrelere oturtulmuş müzik, şiir, renk ve ışıksal, ritimsel yoğunluklar, yüz ifadeleri, vücut ve el hareketleri kullanılır. Pandomimlerin kullanıldığı el hareketleri ve anlatı diliyle müzik senkronize bir şekilde ilerler. Bütün hareketler, renkler, ışıklar ve formlar, bir müzik eserinde olduğu gibi, aynı notalar gibi yan yana getirilir, çünkü her ayrıntı dramada önemli içeriksel bir bağlantı ve eylemin bir parçasını oluşturur. Sinestezi, kısaca duyu algılarının birbirini etkiliyerek harekete geçmesi, iç içe geçerek bütünleşmesi olarak tanımlanabilir. Örneğin, sesi renk olarak görme ya da rengi ses olarak duyma yakın zamana kadar sinestezi algılamak için özel bir yetenek olması gerektiği düşünülüyordu, Kandinsky'de olduğu gibi, ancak, bugün bunun bir olgu olduğu, herkeste açığa çıkabileceği bilimsel olarak kanıtlanmıştır. 16. yüzyılın gerçeküstücü sanatçısı olarak tanımlanan Arcimboldo, renk-ses özdeşliği üzerinde durmuş ve bir renk klavyesi geliştirmeyi düşünmüştü. 1715'te Fransız din adamı ve fizikçi Louis Castel, Newton'un renk kuramına dayanarak ışık, renk ve tınıyı birleştiren bir çalgıyı yapmayı denemiştir. Dönemin ünlü bestecilerinden Telemann 1739'da Paris'e gittiğinde Castel'in sanat çevresinde sözü edilen bu bulgusuyla çok ilgilenmiş ve bir yazısında Göz orgu dediği bu çalgıdan hayranlıkla bahsetmiştir. Yaklaşık 20 yıl sonra Castel'in bir öğrencisi, her tuşa bastığında başka bir renk gösteren renk piyanosu yapmıştır. 19. yüzyılda sembolistlerle güncellik kazanan sinestezinin, Kandinsky'nin bütüncül sanat düşüncesinin temel taşlarından biri olduğu söylenebilir. Kandinsky'nin Sarı Tınısı, Schoenberg'in Mutlu Eli, Skryabin'in Prometee senfonik şiiri bu duyarlılığın ürünleridir. Skyrabin'in Prometee adlı eserinde bir renk klavyesi kullanmak istemiş bu, ancak ölümünden sonra mümkün olmuştur. Sinestetik, birçok sanat dalı ve unsurlarının bir arada kullanılması sonucunda doğan estetik bütündür. Kandinsky, hem sanatların birleşiminin yeni bir tür içerik birliğinin elde edilmesini sağlayabileceğine, hem de tüm bu farklı sanatsal ögelerin sanatçının ifadesinin içsel gerekliliğini besleyeceğine inanıyordu. Kandinsky'nin Der Gelbe Klang'ında (1909) herhangi bir konu ya da hikaye yoktur; sadece renk, müzik ve tek grafik sürreal şiirlerin bileşiminden oluşur. İlginçtir ki; Schoenberg Die Glückliche Hand'ındaki görsel efektlerin sürekli değişen renkli ışıklarla senkronize bir şekilde kullanılışı, Kandinsky'nin o sıralar, Schoenberg'nin hakkında hiçbir şey bilmediği Der Gelbe Klang'ında kullanılır. Yeni evrensel seviyeye ulaşabilme amacını güden bu iki sanatçı, aynı yıllarda renk-ses hareketleriyle çok yakından ilgilenmişlerdi. Sanatçının istek, amaç ve derinliğini sadece seslerin birleştirilmesi süreciyle değil, ses dışı gereçlerin bir araya getirilmesiyle de gerçekleştirilebileceğine inanıyorlardı. Formlar ve renkler, sesler gibi titreşerek seyircinin ruhsallığıyla iletişim kurabilirdi. Dışavurumcu/ifadeci sanatçıların da sık sık sordukları metafizik soruların ardında, yeryüzündeki mutluluğun, belirsizliğin ve insanın varoluşunun algılanışındaki genel karamsarlığın yattığını söyleyebiliriz. Schoenberg ve Kandinsky'nin erken dönem sahne yapıtlarında, sonlu ve sonsuz dünyalarla gerçek ve hayal arasındaki fark, çoğunlukla belirsizdir. Bu yıllarda bilinçdışının gizemli doğasına karşı olan muazzam ilgi kendisini Erwartung ve Die Glückliche Hand gibi eserlerde gösterir. Psikolojik analiz ve insan dramları bazen ürkütücü, bazen de katı bir gerçeklikle ortaya konur. Schoenberg bu yıllardaki estetik amaçlarından biri de, sahnenin sembolik ve dramatik kaynakları aracılığıyla, bilinçdışı duygularının ifadesini de içerebilen daha soyut bir anlayış ve bilince ulaşmaktır. Kandinsky, F. Marc, P. Klee ve Schoenberg gibi sanatçıların göğüslediği sinestetik anlayışı müzik ve resmin yanı sıra, şiir, edebiyat, tiyatro ve sinemayı da kapsayan bir bütün olmaya başlamıştır, yani Kandinsky'nin düşü gerçekleşmiştir. Bu sanatçılar aynı istekleri paylaşıyor, aynı şeylere karşı çıkıyorlardı. Daha da ötesi ilgilerini ve çalışmalarını kendi yaratılarında birleştiriyorlardı. Örneğin A. Berg Lulu adlı ünlü operasını dramatik ekspresyonist öncülerinden biri olan Wedekind'in bir metni üzerine kurmuştu. Schoenberg ise -Der Blaue Reiter hareketiyle ilintili olan besteci, daha önce bahsedildiği gibi- hem beste hem de resim yapıyordu. Öte yandan müzik yapıtlarının özellikle S. Webern ve Berg'in yapıtlarının genel havalarında bize ekspresyonist şiiri anımsatan bir şeyler vardır. Kişinin derinliklerinde, şairlerin o çığlığına benzer haykırmalar, korku ve başkaldırı, kaygı ve kendinden geçiş ortaya dökülür. Schoenberg müzikle bir mesaj, bir vahiy getirmek, onu mesihçesine kullanmak ister. Ekspresyonist şairlerin yazılı sözcükleri, ünlemleri, haykırışlarıyla nasıl müziğe yakınsa, bu çığlıkla müziksel ses de sözcüklere yaklaşır. Müzikteki ekspresyonizmi belirleyen en kesin yol tonalitenin sırlarına uzanan, ya da geleneksel müziğe karşı çıkan bu haykırıştır. Birçok teknik özellikler de bundan çıkar, yani uyuşumsuzluklar, son bölümde gergin akorlar, orkestranın bütün yüküyle boşalan, tek tek çalgıların olanaklarının en uç noktalarını zorlayan tınılar, ne olduğu belli olmayan aralıklar, ritmik kaynaşmalar. Schoenberg'in Beklentisi, Webern'in Yaylı Çalgılar İçin Beş Parçası ve A. Berg'in Oda Konçertosu arasında hiçbir bağ yok gibidir. Tek benzerlikleri artık hiçbir sesin armoni bağlanışlarının koşullarına uymayışlarıdır. En yoğun anlatımı veren fırça darbesi ya da tek başına tüm sayfaya bambaşka bir anlam veren şiirsel imge gibi her ses etrafından soyutlanmış, tek başına kalmıştır. Her çalgının tınısı, en önemli olarak kabul edilir, her tını tek başına müziksel bir konunun sesi olmuştur. Ekspresyonist sanatçılar da ilk modernist sanatçılar, empresyonistler gibi yaşamları süresince anlaşılamamış, sadece şaşkınlıklara neden olmuş ve bazı görüşleri derinden sarsmıştır. Yaşamı süresince pek anlaşılamamış olan Schoenberg de bugün biraz daha kabul edilmiş durumdadır. Geleneksel müzik yapısını değiştirerek çağdaş müziğin evrimi üzerinde yadsınamaz bir etki oluşturmuştur. Ayrıca ne Schoenberg ne de öğrencileri; Bu müziğin dinlenmesi kolay, hoş bir müzik olduğu konusunda hiç kimseyi ikna etmeye çalışmamışlardır. Onlar içsel dünyalarının dışavurum unu olabildiğince doğal bir şekilde ifade etmeye çalışmışlardır. Schoenberg ve Kandinsky, sanatta güzelin sunulması geleneğini bir kenara bırakırlar. Her iki sanatçı da tanımlanamayan sırları, çözülmesi imkansız diğer gerçekliklerin varlığına inanmışlar ve sanatlarını bu temeller üzerine kurmuşlardı.


Karanlığın Yüreği, Joseph Conrad(1) tarafından 1902 yılında yayımlanan bir romandır. 1857'de Polonyalı bir anne-babanın çocuğu olarak Ukrayna'da doğan Joseph Conrad'ın asıl adı Josef Korzeniowski'dir. Sürgün edilen anne ve babasıyla birlikte Rusya'ya giden,1874 yılında bir Fransız gemisinde denizcilik hayatına başladıktan sonra 1884'de bir İngiliz denizcilik şirketine geçen Conrad İngiliz vatandaşı olmuştur. Denizcilik hayatı 1894'e kadar süren ve bu tarihten itibaren kendini yazmaya veren Conrad hikaye ve romanlarının pek çoğunun konusunu denizcilik hayatından almıştır. 1924 yılında ölen Conrad, Polonya asıllı olmasına ve İngilizce'yi yirmili yaşlarda öğrenmesine rağmen İngiliz Edebiyatı'nın en önemli yazarları arasında yer almayı başarmıştır. Dilindeki belli belirsiz yabancılığı, anlatmayı sevdiği iç dünyaları, çeşitli yorumlara açık çetrefil kişilikleri anlatmakta başarıyla kullanan Conrad'ın en önemli eserleri arasında Nostromo, Nigger of Narcissus, Lord Jim, Victory, Secret Agent, Under Western Eyes ve The Heart of Darkness sayılabilir. The Heart of Darkness yani Karanlığın Yüreği, Joseph Conrad'ın 1890 yılında Kongo'ya yaptığı yolculuktan esinlenerek 1899 yılında kaleme aldığı ve bu yolculuğun izlerini taşıyan bir eserdir. İletişim Yayınları, bu eseri, yazarın bu eser hakkındaki notlarını ve Kongo seyahati sırasında tuttuğu günlüğü tek bir kitap halinde yayımlamıştır. Eserde Conrad, Avrupa emperyalizminin 1800'lü yıllarda Asya ve Afrika kıtalarına olan yaygın sömürüsüne eleştirel bir dille yaklaşmış ve okura bu sömürü hakkındaki gözlemlerini bu konudaki ilk edebi çalışma olarak sunmuştur. Karanlığın Yüreği, Belçika'ya ait sömürgeci bir firmada çalışan Marlow adında bir adamın geriye dönük anlattığı öyküden oluşur. Marlow, Kongo Nehri'ni geçerek Şirket'in Kurtz adında bir fildişi tüccarı tarafından yönetilen iç şubesine giden buharlı gemiye kaptanlık eder. Marlow Afrika'ya ulaşır. Şirket tesislerini kötü bir halde bulur ve Avrupalıların Afrikalı yerlileri haince sömürdüğünü görür. Bu durumdan ötürü oldukça sarsılan Marlow, yerlilerin birbirinden ayrı yerleşim alanlarının ötesinde büyük bir ormana rastlar. Bu orman hizasında ilerledikçe ruhsal bir yolculuğa girer. Yolculuk ilerledikçe sömürü tuzaklarının azaldığını fark eder ve Marlow, kendisini insan zihninin ilkel ve bilinmeyen yerlerine yolculuk yapıyor gibi görmeye başlar. Tabii, bu esnade Kurtz hakkında bilmediği birçok şey öğrenir, Kurtz'un Afrikalıları medenileştirme niyetindeki tersliği anlar. Kurtz'un Afrika'nın karanlığına ve vahşiliğine olan merakı onun hayatına mal olur. Conrad, bu eserin oluşumundan sonra, hiçbir işi olmayan adamların burunlarını soktukları yerlerden iyi bir ganimetle çıktıklarını ve kendisinin de bu adamlardan biri olduğunu ve Karanlığın Yüreği kitabının bu ganimetlerden biri olduğunu dile getirmiştir. Bu kitap hakkında yaşantı sözcüğünü kullanmış ve bu karanlık temanın kendisinde oluşturduğu buhranın ancak bu şekilde dile getirilebileceğinden dem vurmuştur. Conrad'ın hayatına baktığımızda denizcilikle ilgilendiğini görürüz. Ve kitabı okumadan önce O yolculukta ne olmuş da Conrad işten ayrılmış? sorusunu sormamız mümkündür. Ancak Conrad, eserini öyle bir dille yazmıştır ki, okurun hem kafasındaki bu soru işaretini silmiş hem yeni soru işaretlerine meydan hazırlamıştır. Karanlık temasına Kurtz karakteri önderlik eder. Kurtz, sömürgeciliğin bir insanın moralini alt üst etmesinde ve insan ruhunda kalıcı kabuslar yaratmasının merkezinde bir karakterdir. Conrad'ın kitapta bahsini ettiği korkular, T. S. Elliot'un şiirlerinde bir yankı bulur. Özellikle de The Hollow Men şiiri buna örnek olarak verilebilir. T. S. Elliot, bu şiirinde Bizler içleri boş adamlarız der. Bu da Conrad'ın bahsettiği konuya kanıt olarak verilebilir. Şiirin orijinal hali Mistah Kurtz he dead diye başlar. Bahsi geçen Kurtz, direkt olarak Conrad'ın eserindeki Kurtz'dur. Eserde fark edilecek bir diğer husus, İngiliz edebiyatında gelişen bir yazı tarzı olan stream of consciousnesstır. Bu, bilinç akışı diye nitelendirilen yazı tarzında, yazar karakterin o an ne hissettiğini, bilincinden nelerin geçtiğini kaleme alır. Conrad da aynını yapmış ve Marlow karakterinin gelgitlerini, sorgulamalarını, korkularını, yükselişlerini ve alçalışlarını öyküden koparak yahut kopmayarak okura sunmuştur.


Öğrencilerimizin ve gençlerimizin sanat yönünün gelişmesini, kendilerini kanıtlamalarını, hayal güçlerini zenginleştirmelerini, düşünme yeteneklerinin güçlenmesini, yaşama bağlılıklarının artmasını sağlamak, düşündüklerini biçimsel anlatımla teknik bilgi ve beceriler kazandırmak, güzel sanatlara olan duyarlılıklarını arttırmak, kuruluşlar ve kişiler arası diyalogları geliştirerek dayanışma ve yardımlaşma yetileri kazandırma amacı ile Türkiye genelindeki Ortaokul, Lise-dengi okullar ile üniversite öğrencilerini kapsayan Geleneksel Bahattin Tatış Resim Yarışmasının on ikincisi düzenlenmiştir. Türkiye genelindeki resmi ve özel Lise öğrencileri katılabilecektir. Türkiye genelindeki tüm üniversite öğrencileri katılabileceklerdir. Boyut : Orta okul, Lise ve dengi okul öğrencileri için 35 x 50 cm. Üniversite öğrencileri için 50 x 70 cm. ve üzeri boyutlar olacaktır. Bir öğrenci en çok 3 resimle katılabilir. Resimler paspartusuz, kıvrılmadan, katlanmadan, düzgün bir şekilde gönderilecektir. Üniversite öğrencileri yağlıboya tablolarını çerçeveli olarak göndereceklerdir. Yarışmacılar eserlerin arkasına ad-soyad, okul, sınıf, numara, okul ve ev adreslerini ve telefonlarını yazacaklardır. Ödül alan ve sergilenen resimler okulumuz tarafından hazırlanacak katalogda yer alacaklardır. Katılımcılara yarışmaya katıldıklarına dair Katılım Belgesi verilecektir. Ödül alan ve eserleri sergilenen öğrencilerin ve refakatçisinin İzmir dışından gelişleri halinde ödül töreninin yapılacağı gün için, yeme içme ve konaklama masrafları tarafımızdan karşılanacaktır. Eserler 05.05.2014 Pazartesi günü saat 17:00 mesai bitimine kadar okulumuz Resim Zümre Başkanlığına teslim edilmiş olacaktır. Kargo ile gönderilen eserlerde Sayın Tuğçe Kutlu dikkatine notu konulması gereklidir. Ayrıca bir nüsha Şartnamenin imzalanarak kargo içinde gönderilmesi şarttır. 08.05.2014 Perşembe günü saat 16:00'da eserler jüri tarafından değerlendirilecektir. Yarışma jürisi gerekli gördüğü takdirde yarışma takvimi üzerinde değişiklik yapabilir veya yarışmayı iptal edebilir. Yarışma iptal edildiği takdirde katılımcılar eserlerini geri alabilirler. İTK Gazi Mustafa Kemal Paşa Sanat Galerisinde 15.05.2014 Perşembe günü saat 17.30'da sergi açılışı ve ödül töreni yapılacaktır. Ödül alan eserler geri iade edilmeyecektir. Telif hakkı okula aittir. Eser sahibi veya velisi ödülü kabul etmekle telif hakkını yarışmayı düzenleyen İzmir Özel Türk Kolejine devrettiğini beyan ve kabul eder. Dereceye giremeyen resimlerin sahipleri sergi süresinin bitiminde resimlerini elden İzmir Özel Türk Koleji'nden geri alabileceklerdir. Süresi içinde geri alınmayan eserlerin sorumluluğu kabul edilmeyecektir. Resim sergisi 15 Mayıs 30 Mayıs 2014 günleri arasında açık kalacaktır.


Hepimiz ironiyi, kast edilen, kullanılan sözcüklerle ifade edilen anlamın karşıtı olduğu bir söz figürü olarak biliriz. Aslında kelimelerin ötesinde karşıt bir sav geliştirmektir. Gerçeğe olan kayıtsızlığın eğlenceli bir dille anlatımı, somut gerçeğe kurmaca bir yön atfetmektir. İroni, sanatsal anlamda bir direnme noktası yaratabildiği için bugünkü eleştirel yönden bir çevrime girebilmiştir. İronik olmayan can sıkıcıdır. Sanat da can sıkıcılığı dışlar. Sanat yapmak için tek bir şey yeterli değildir. Mayanın tutması gerekir. İroni bu mayayı sağlamlaştıran ve diğerlerinden ayıran bir doğru çizer. İroni hep olmuştur ve hep olacaktır. Yolunda gitmeyen bir şeylerin sanatsal dışavurumu için kullanılan bu alaycı tavır bir anti tezdir. İroni, karşıtların birliğinden bir araya gelmiş Marks'tan günümüze temellenen felsefi içeriğin yansımasıdır. Edebiyatta sık sık karşımıza çıkan bu tavır hayatın içinden geçtiği için sanatın ideal kavramlarını çağrıştırır. Modelinin bir gülümsemesiyle sanat tarihinin akışını değiştiren Manet ironiktir. Gizli bir gülümsemeyle antikiteye ve klasiğe kafa tutar. Sanat tarihinin belleğinde birçok ironik yaklaşıma rastlarız. Sanat alanına olan baskının sanatı biçimlendirdiği geçmiş yüzyıllarda ironik olmadan sanat yapmak imkansızdı. Bunun en iyi örneklerini Goya'nın saray karşıtı işler üretmesinden anlayabiliriz. Aklın uykusu canavarlar yaratır gravürü insanlığın uyanışına olan derin bağlılığa işaret eder. Sanatçının sanatının içinde bir özne olmaya başlaması, sanatçı duruşuyla toplum içinde yer alması yapıtlarındaki ironik bakışı akla getirir. İroninin tarihsel gelişimi yaşanılan dönemin sosyal ve politik yapısından beslenir. Günümüze gelindiğinde ironi biçim değiştirmiştir ama realiteyi olumlayarak olumsuzlama özelliğinden vazgeçmemiştir. Olaylar ve tarihler değişse de insanın arayışı devam ettikçe ironinin varlığından söz etmeye devam edeceğiz. Posmodernite günümüzü algılamak için bir çerçeve sunuyor. Posmodernitenin burada sadece sanata olan izdüşümlerinden bahsedebiliriz. Teknolojik belirlemenin yönünü dijital gerçekliğe çevirmesinden bugüne dünya çok çeşitli algı farklılıkları yaşadı. Sanat eserleri, müzeler bu farklılığın sorgulanabildiği yerler olarak ilgi çekti. Bir sanat eserinin tarihsel yolculuğunda son nokta gibi dursa da sanat eserleri anlam katmanları elde etmeye devam edecektir. Duchamp'ın bıyıklı Mona Lisa'sı ve ona yönelttiği Dadacı anlam, sanat eserinin ironik bakışını vurgulamaktadır. Bunda sanatçıların bireysel tavrı da önemli ölçüde belirleyicidir. Sanatçının ölümü ile ilgili makale kaleme alarak düşün dünyasını alt üst eden Barthes, sanatın sanatçının kişisel tavrından koparak dilsel bir kimlik kazandığını vurgulamaktadır. Göstergelerin anlamı biçimlendirdiğini ve sanatçının içinde bulunduğu kültürel yapının bir göstergesi olduğunu vurguladığı metinde postmodern anlamlandırmaya katkıda bulunan izler bırakmıştır. Sanatçının ölümüyle dahiler çağı bitmiş kaydedici, doküman biriktiren bir bellek olarak sanatçı ortaya çıkmıştır. Yazınsal ve felsefi alandan beslenen güncel sanat bu durumun özellikli örneklerini veriyor. Arşivcilik ve kayıt toplumsal hafızayı somutlaştırırken geçmiş ile geleceği postmodern bir bakış açısıyla yeniden kurguluyor. İroninin varlığından öteye geçerek postmodern ilkelerle düşündüğümüzde sanatın postmodern içindeki ironik durumu yeni kapılar açıyor. Yazınsal dilin postmodern bakış açılarıyla yıkıma uğraması fragmanların, zamanı algılayan kavramların postmodern düşünme biçimleriyle edebiyata, sanata evrilmesi ironinin uzamını değişime uğratarak sanatsal anlamda başkalaşmaya itmiştir. Bu değişim sanatın üretim biçimleri dışına çıkarak hayata ve sosyokültürel ortama söz söyleme noktasına gelindiğinde ironi nihai amacına ulaşır. Bu dolaşımı hızlandıran kültürel ortamın yapısıdır. Sanatçıların ironik söylemleri kültür endüstrisi, tüketim toplumu dediğimiz evrende gerçekleşir. O nedenle eleştirinin akıbeti yine karşı çıkılan ideolojinin alanında yaşamla buluşur. Sanatın hayatla buluşma söyleminin Hal Foster'ın tabiriyle kültür endüstrisinde buluşması tespiti ve ardından aslında bir buluşma değil bir istila olduğunun anlaşılması ironik bir yapı içinde temellenir. Sanat, mimariyle ve diğer alanlarla olan ilişkisiyle bir gösteri ortamına dönüşmüş ve araçsallaşmıştır. Avangard'ın hayalleri ise bir buluşma değil bir istilanın yaşanmasıyla son bulmuştur. Elbette ironinin bir kurama bağlı olmayan bağımsız yapısı onu sanatın yeni söylemlerinde de yalnız bırakmamıştır. Manet'nin bir fahişeyi Olympia olarak resmetmesi, Duchamp'ın Pisuvar'ı, Banksy'ın grafitileri ve Magritte başlı başına ironi'nin yolculuğunda önemli köşe taşlarıdır. İroni, ille de gereklidir ve sanatçı düşünmeye siyasi ve sosyal ortama söz söylemeye başladığında kendiliğinden ironik olmaktadır. Postmodernitenin karşıt olduğu temsil fikrine karşılık üst bir dil olan kurmaca, ironiyle vücut kazandı. Baudrillard'ın kuramsallaştırdığı yansımalar alemi ironi ile bir ortaklık ilişkisi geliştirdi. Bu anlamda gerçeğin ironisi postmodern ile dönüşmüş oldu. O nedenle geçmişin ironik dilini bugünkü anlamıyla algılamak yanlış olabilir. Tek bir zamana ait bir ironiden bahsedemeyiz. İroni, kazandığı kültürel anlam ile sanata dahil olur. Postmodernist kurmacalardan bugünün teknolojileriyle yapılan güncel sanatın ironik olup olmadığı tartışmalıdır. Güncel sanat geçmişi oyunlaştırarak yeniden kurgular. Kitleye yönelik yapılan sanat için geçmişin anlatıları elzemdir. Bu anlatıların sanatı üretip üretmeyeceği ve asıl istenenin o olup olmadığı şüphelidir. Eleştirinin ironiyle buluşma noktaları günümüzde birlikte direnme noktalarına dönüştü. Postmodern ironi hayatın olumsuzluklarına direnmek için bir zemin oldu.


10 Mayıs 21 Haziran tarihleri arasında Galeri Zilberman'ın 2. katında Burçak Bingöl'ün galerimizdeki ikinci kişisel sergisi gerçekleşecek. Araba Sevdası adlı sergide sanatçı kimlik sorunsalı ve arada olma halini, Osmanlı ve İslam geleneğinin etkisindeki süslemeleri yeniden yaratarak irdeliyor. 10 Mayıs 26 Temmuz tarihleri arasında Galeri Zilberman'ın 3. katında ise Amerikalı sanatçı Kay Rosen'ın Türkiye'deki ilk kişisel sergisi ziyaretçilere sunulacak. Kay Rosen minimalist bir tavırla resimlerinde ve çizimlerinde; renkler ve zekice kurgulanmış kelime oyunları kullanarak yeni bir farkındalık oluşturuyor. Kay Rosen'ın, 30 Mayıs Cuma günü saat 18:00'de Vassilious Doupas ile yapacağı konuşma galerimizde gerçekleşecek. İlişikte iki sergimizin basın bültenlerini ve seçilmiş görsellerini bulabilirsiniz. Yardımcı olabileceğimiz herhangi bir konu olursa bizi arayabilirsiniz.


Galeri FE Bahar Karması SergisiyleAdil Ocak, Adnan Turani, Aloş, Aysu Koçak, Bayram Gümüş, Burhan Doğançay, Burhan Yıldırım, Elvan Tekcan, Ekin Koç, Ferruh Başağa, Hüseyin Elmas, Komet, Mustafa Ata, Mustafa Ayaz, Mustafa Pilevneli, Mustafa Sekban, Muzaffer Akyol, Neslihan Kıyar, Olca Uzunokur, Serpil Yeter, Soner Çakmak, Süleyman Saim Tekcan, Tuba Önder Demircioğlu gibi usta ve genç kuşak sanatçıları 15 Nisan 3 Mayıs 2014tarihleriarasında izleyiciyle buluşturuyor. Modern Türk sanatından geniş bir yelpazeyi içeren bu sergide, üslupsal çeşitliliğin yanı sırafarklı teknikleri de sergide izlemek mümkün olacak. Serginin bir diğer yönü ise özgün baskı, seramik ve resim gibi sanatın farklı kollarını bir arada sunmak. Galeri FE, Bahar Karmasındasizinle birlikte olmaktan mutluluk duyar.


Mavi bir renk degil, Huydur bende. Dediki şair kadına, Sen mavi giyin ben denizi unuturum... Resim tarihinde böyle birşey yapılmışmıdır bilmiyorum, bir sanatçının başka bir sanatçı, nın tek bir portresinden farklı resimler üretip onun adına bir sergi açması, yaklaşık 5 aydır bir sanatçı arkadaşım için resimler yapıyorum ve oda masamda tesadüfen karaladığım bir portre ile başladı önce farklı çizimler falanda yaptım örnekleri aşağıda var sonra yalnızca bir portre ile bir sergi hazırlama fikri cazip geldi ve şimdi tek bir portreden yola çıkarak BİR (1) PORTRE başlığı altında bir resim sergisi hazırlıyorum. O, na mavi ressam diyorlar, resimlerinde maviyi çokca ve güzel kullandığı için, hırçın ve dalgalı, Karadeniz, i, deniz fenerlerini ve martıları çok seviyor, ve tuvallerine taşıyor, elinden gelse bütün dünyayı maviye boyayacak... Oysa ben onun çok renkli bir kişilik olduğunu düşünüyorum.... ve O, nu öyle resmedicem, mavi ressamı yani Orhan ZAFER, i Maviyi soruyordun... Gözlerimden yüzüme yayılan maviyi mi ? Mavi bir renk değil, Huydur bende. Edip Cansever 6 kasım 2013 Turhan KA.


Ailece sanatçı olmak, sanatın doğuştan gelen yeteneklerini bütün aile bireylerinin paylaşması anlamına gelir ki, yalnız bizde değil başka ülkelerde de örneklerine pek rastlamıyoruz. Sanatçı babadan ya da anneden sanatçı evlat çıkmamış değildir, ancak öyle durumlarda bile babanın ya da annenin egemen konumu çoğu zaman oğulun ya da kızın ününü bastırmış, gölgede bırakmıştır. Aile boyu sanatçılıkta ise paylaşımın dozu, bir aile mensubundan ötekine değişir; biri öne çıkarken diğerleri arka planda kalabilir. Ancak sonuna kadar direnme halinde, bu olasılığın belli ölçülerde aşıldığı da olmuştur. Ekizler bu bağlamda bir prototip ailedir ve bu aile sosyolojik açıdan başlıbaşına inceleme konusu olabilecek bir soy kütüğü yansıtır. Sanatçı bir anne ve tümü sanatçı 3 oğul. Karadenizli ve tamı tamına dağlı bir aile profili. Anne Esma Ekiz, Karadeniz'in dağlık yörelerinden Aluçralı; kökenleri İç Asya Horasan'dan gelme. Yaş sıralamasına göre Metin, Rafet, Rahim, küçük yaşlarından başlayarak sanata gönül vermişler. Tütün işçiliğinden emekli olan Esma Ekiz, ileri bir yaşında bütün çocuklarının kızlar hariç- resim ve heykelle meşgul olmalarında gizli bir anlam bulunduğunu varsayımından hareketle kendisinin de hep ertelenmiş bir yetenekle dolu olduğunun farkına varır ve o da resim yapmaya başlar. Bütün naiflerin ortak özellikleri onda da açığa çıkacaktır. Kardeşlerden biri 1987 'de, öteki 2003'te kaza sonucu yaşama veda ederler. Rahim, Marmara Üniversitesi Resim Bölümü'nü bitirdiğinde asıl ilgisinin heykel sanatına yönelik olduğunu görünce Mimar Sinan Üniversitesi Heykel Bölümü'ne kaydını yaptırır. Bir yandan orada okurken, Bir yandan da Mimar Sinan Üniversitesi Resim Bölümü'nü yeni bitirmiş olan Ağabeyi Rafet Ekiz'le birlikte atölye kurarak çalışmalarını sürdürürler. Ben bu sanatçı aileden Rafet'i yakından tanıma olanağı buldum. Giyimi, davranışları, konuşmalarıyla benzeri olmayan tam bir dağlı idi Rafet. Ayağında potur pantolonuyla ve kaba içten tebessümüyle hiçbir sahtekarlığa prim tanımayan kimliğiyle canlanıyor şimdi gözümde. Birkaç yıl önce İstanbul AKM'de eldeki bütün çalışmalarını kapsayan sergisini gördüğümde herkes, Rafet'in çoğu zaman teslim edilmemiş sanatçı gücü hakkında ortak bir kanıya varmışlardı. Doğrusu ben de o kişiler arasındaydım. Rafet, gerçek bir sanatçı olduğu halde bir iddiada bulunmaktan ısrarla kaçınmıştı yaşamı boyunca. Şaşırtıcı ve inanılması güç bir kaza sonucu öldüğünü duyduğumuzda, sanki böyle bir ölümü seçmiş olabileceği kanısını paylaşanlar gibi ben de bu trajik olayın ayrıntılarını öğrenmeyi bile gereksiz saymış, hatta bu ölümü neredeyse onun kimliğiyle örtüşen bir olay biçiminde yorumlamıştım. Rafet de aynı yazgıyı paylaşan, yaşamın acımasız ve de değerbilmez rüzgarında öğütülen nice sanatçı gibi savrulup gitmişti işte. Anısını yaşatmak için sorumlu çevrelerden hiçbir sinyal gelmediği gibi, yapıtlarını toparlayıp koruma altına alacak kişilere de bugüne kadar rastlanmadı. Şimdi bir olmazın daha üstesinden geliniyor, Ekiz kardeşlerin en küçüğü, oyun yazarı ve tiyatro-sinema oyuncusu Turgut Ekiz, kimsenin ses getirmediği bu değerbilmez ortamda, yeni bir girişimde bulunuyor ve ailenin üyelerini bir sergi çatısı altında buluşturuyor; daha da önemlisi Esma; Metin, Rafet ve Rahim Ekiz'in yapıtlarını bir kez daha kapsamlı ve titiz basımlı bir kitapta topluyor.


x-ist, Bahadır Baruter'in Evim Evim Güzel Evim başlıklı yeni kişisel sergisine 30 Nisan-24 Mayıs, 2014 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Toplumun gizli kalmış tabularını özel hayattan sahneleri ele alarak resmeden Baruter göz ardı edilen gerçekleri ironik bir yaklaşımla su yüzüne çıkarıyor. Dijital resimlerinde masalsı ve sembolik bir anlatımla evlilik ve ev içi hayatının asla dile getirilemeyen iç yüzünü irdeliyor. Baruter, aile kavramını sorguladığı bir önceki sergisi Senin Ailen Bir Yalan Yavrumun devamı niteliğinde olan yeni serisinde bir ev hayali ve evlilik hedefi ile yetiştirilen kadınların, bu süreçteki iç dünyalarını ve gerçek ruh hallerini resmediyor. Mutluluk ve güven vadeden ev ve evlilik sahnelerinin içinde takınılan maskeleri sıyıran Baruter izleyiciyle göz teması kuran karakterleri vasıtasıyla onları kendi sahte hikayeleriyle yüzleşmeye itiyor. Bu hikayelerde, vadedilen gelecek ile o hayallere ulaştığında yaşadıkları arasındaki boşluğu farkeden kadın, özüne, gerçek ruhuna özlem duyuyor. Baruter'in yarattığı karakterlerin medeniyet kurgusunda doğaya ve kendi doğal hallerine dönüş arzuları artık hiç olmadığı kadar belirginleşiyor. Resimlerdeki fantastik sahnelerde, toplumun belirlediği sınırlar içinde yarı özgür kararlar sonucu belirlenen hayatların içinde kendini kimi zaman yalnız ve tekinsiz, kimi zamansa esir hisseden bireylerin içsel sorgulamalarına ve bir çıkış yolu arayışlarına tanıklık ediyoruz. Evim Evim Güzel Evim 24 Mayıs, 2014 tarihine kadar x-ist'te görülebilir. Baruter, in his paintings takes a deep down, taboo journey into the realm of houses, which he defines as haunted temples. He uncovers the uneasy silence of deep corners of rooms with tightly closed doors, holding secrets which are unknown to even ourselves. Home sweet home... our sweet, capacious and peaceful home, burning itself down; burning us down. x-ist hosts Bahadır Baruter's new solo show Home Sweet Home between April 30 May 24, 2014. Questioning societal taboos through intimate portraits, Baruter brings to light hidden realities of the concepts of home and marriage through a fictional narrative. As a continuation of his previous show, Your Family is a Lie, Dear, Baruter this time delves into the inner worlds of women who are raised with the goals of marriage and raising a family. Peeling off the masks that people put on in order to disguise their true feelings inside a household, Bahadır invites the audience for an introspective look through characters that stare the viewer in the eye. The women in his stories yearn for the release of their true spirit after realizing the difference between what their dreams offered them and what they are actually experiencing. Now these civilized characters of Baruter desire more than ever a life in touch with their true selves and nature. We witness an inner inquiry of individuals who feel lonely and insecure at times and captive at others, as a result making semi-voluntary life decisions under the influence of societal structures and rules. Home Sweet Home can be seen until May 24, 2014 at x-ist.


Kabul etmek gerekir ki sanatçıların çalışma temposunu ve bu temponun eserlerini ne izleyiciler ne de kurumlar her zaman takip edemeyebiliyorlar. Modern yaşamın sanat eserlerini sunma biçimi olarak kullandığı kişisel/karma sergiler, fuarlar veya etkinlikler, sanatçı ve izleyici buluşmasında hem yardım ederler, hem de bu buluşmayı engellerler. Şöyle ki artık bir mekanın içinde, belirli bir süre görülebilen sanatçıya dair pek çok eser bir gösteriye dönüşür ve izleyicinin sanatçı adına algısını süreç, çaba, sonuç üzerinden tek tek eserler adına değerlendirme yapmaktan uzaklaştırır, sanatçı o sergi bütününde algılanan bir kişiliğe bürünür. Ve bir sonraki sunuma kadar da sanatçı algılandığı biçimiyle kalakalır. Peki, daima üreten sanatçı bir sonraki sunuma kadar geçen kısa ya da uzun zaman aralıklarında ne yapmalı, hem sanatını hem kendini disipline edecek ne tür faydalar yaratmalıdır? Bu süreç sanatçının atölyesinde olduğu, araştırdığı, okuduğu, yarattığı ama aynı zamanda paylaşıma devam etmek istediği bir süreç. Çoğunluğu Kadıköy'de atölyeye sahip bir grup sanatçı bu kaygılardan ve uzaklaşma hoşnutsuzluğundan yola çıkarak Her ay 3 gün açık atölye sergileri düzenlemeye karar verdiler. Grup, Güneş Acur, Nadir Baylan, Semih Zeki, Deniz Aktaş, Mehmet Öğüt, Seren Asyalı, Serdal Kesgin, Endam Acer ve Gökhan Deniz'den oluşuyor. Ressam Paul Klee şöyle der; Sanat eseri her şeyin üstünde bir yaratma sürecidir; salt bir ürün olarak yaşanmamıştır. Her ay 3 gün açık bu sürecin koleksiyoner, izleyici, eleştirmen, galerici ve akademisyenlerle deneyimlenmesi adına sanatçıların atölye kapılarını açacak. Hedeflenen bağımsız olmak değil, sanat dünyası içine bir çark daha katarak devinimi hızlandırmak! 8-10 Mayıs tarihleri içinde ilk atölye sahipliğini Güneş Acur'un yapacağı Her ay 3 gün açık oluşumu, Acur'un 8 Mayıs gecesi vereceği bir atölye partisi ile başlayacak ve 3 gün boyunca hem atölye sahibinin hem de diğer 8 sanatçının eserlerini görebileceğiniz etkinlikler dizisinin başlangıcı olacak.


Lebnaan Restaurant, Şeli Art Project işbirliğiyle, Fatih ALKAN'ın 'HİS' adını taşıyan heykel sergisine ev sahipliği yapıyor. 'Her yerde sanat' sloganıyla etkinliklerine devam ediyor. Diğer adem oğulları gibi ben de bazen iyi, bazen kötü ruh halleri içinde yaşarken, bunlara neyin sebep olduğu düşünüp durdum. Belki yaşam da bir matematiksel fonksiyonlar dizisi gibi işliyor. Bu fikirden yola çıkarak yaşamın bu boyutunu görselleştirmek istedim biraz. Varsayalım ki, yüzlerce binlerce değişkeni olan bir fonksiyonumuz var. Sağlık, para, aşk, dostlarımız, işimiz, kahvaltıda yediğimiz peynir, birinin merhabası ya da diğerinin küfrü... Binlerce şey nasıl hissettiğimizi belirliyor. Bu değişkenleri elimizden geldiğince bizi iyi hissettirecek şekilde ayarlamaya çalışıyoruz, çoğu zaman da işin içinden çıkamıyoruz. Bu değişkenlerin bir özellikleri de şu; kritik seviyenin altına indiklerinde, önemleri tavan yapıyor. Yani açsanız, başka hiçbir şeyin önemi kalmayıveriyor. Ya da dişiniz ağrıyorsa, seks yapmak falan aklınıza gelmiyor. Demek ki değişkenler dinamik, dolayısıyla fonksiyon da pek karmaşık. Hayatımız bu değişkenlerin birini iyileştirmeye çalışırken diğerini bozmakla, bozulanla uğraşırken bir başkasının alarm vermesiyle geçip gidiyor. Belki akan su ile bahçe sulama analojisiyle olayı daha anlaşılır kılabiliriz. Bahçenize üst tarafından ark ile su geliyor. Siz de elinizde kürek o suyu yönlendirerek bahçenizi sulamak istiyorsunuz. Amacınız bütün bitkileri en az çabayla sulayabilmek. Yapanlar bilir, eğer suyu yatay yönde basit yollar açarak önce bir yöne sonra diğer yöne çevirerek kademeli olarak aşağı doğru bahçeyi tarayarak en alta ulaşırsanız her şey sulanır, çok da yorulmazsınız. Ancak suyu kendi haline bırakırsanız su en kısa yoldan en aşağı iniverir. Yok, suyu yukarı doğru akmaya zorlarsanız, ne kadar kasarsanız kasın gitmez. Burada suladığınız bahçe sizin dünyaya geldiğiniz yer, coğrafya. Akan su sizin hayatınız. Bahçenize girdiği yer doğumunuz. Siz de ruhunuz ve aklınız ile sulayan adamsınız. Sonra bir marangoz atölyesi devralıp evde lazım olan ve kendisinin tasarladığı mobilyalar yaptı. Sonra bir gün İlhan Koman'ın ağaçtan yapılmış bir heykelini görüp, atölyesinde onu yaptı ve artık pek mobilya yapmadı. Yaptığı şeylerde baştan epeyce Koman etkisi görüldüyse de, artık kendi hayalinden çıkan şeyleri aklına ve önüne gelen her çeşit malzemeyle yapıyor. Yaptığı şeylerin insanları şaşırtmasını, düşündürmesini, iyi hissettirmesini istiyor. Çocuklar onun en değerli eleştirmeni, onların beğenisi en önemli kriteri. Yaptıklarında önceleri daha çok masif ağaç kullanırken, şimdi alüminyum, pleksiglas, ip, misina, sünger, bobin teli, çivi, röntgen filmi gibi malzemelerin atıklarını ya da ikinci el hallerini kullanıyor. Yaptıklarına heykel mi demeli, tasarım mı, oyuncak mı kendisi de karar veremiyor. Zaten bir kategoriye sokmak istemiyor. Sadece aklına gelenleri canlandırmaya çalışıyor.


Nihal Martlı C. A. M. Galeri'deki beşinci kişisel sergisinde resimsel yolculuğu boyunca ele aldığı kadın karakterlerini yeni bir algıyla yorumluyor. Eserlerinde genelde bir kadın kahramanı, ruh halini yansıtacak bir atmosferde ya da boşlukta anlam örüntüleriyle betimleyen sanatçı, bu sergide yer alan resimlerde ise, hep aradığı derin anlamın kontrastını oluşturacak bir yapı, bir tür duygudan sıyrılma, apathy arayışına girerek, yıllardır resimlerinin ana konusunu teşkil eden 'kadın'ı idealize ediyor. Willendorf Venüsü ile aramizdaki otuzbin yıl boyunca sanatçıların tercih ettiği bir konu olan kadın bedeni, 19. yüzyılın son on yılından itibaren feminenliğin kaynağının, çekiciliğin ve erotizmin, döneminin zevkine uyarlanmış sembolü olarak betimlenmiştir. Söz konusu kadın temsillerini sıklıkla resimlerine taşıyan Nihal Martlı da yeni işlerinde bir tür renklilik arayışına ve yarattığı kadın kahramanları idealize etmeye yöneliyor. Kişisel mitolojilerini ideal bir kadın portresini betimleyen, her şeyden özgürleşmiş seksi ama namuslu; bayağı olmadan kışkırtan Pin-up kadını ruhuyla bağdaştırıyor. Zaman zaman Sanat Tarihiyle ve geçmisteki üretimleriyle diyaloğa giren sanatçının işlerinde, mekana ya da ruh haline işaret eden benzer motiflerin yıllar içerisinde degiserek kendilerini göstermeleri söz konusu. Bir önceki sergisi Romantique de, Belle Epoque'a ve romantizmin büyüsüne göz kırpan sanatçı yeni sergisinde, insan figürlerine eşlik eden bitki, hayvan, natürmort ve nostaljik obje temsilleriyle izleyiciyi 1930'lar ver 70'ler arasındaki renkli döneme götürüyor. Nihal Martlı's fifth solo show at C. A. M. Gallery interprets the woman characters that she flirts with during herstory of painting with a new perception. In Martli's oeuvre, there's a heroine painted in a condition reflecting her humor or in an emptiness with patterns of signification. Within the works of I Walk the Line, there is a search of a new context which can be the contrast of the profound meaning that the artist has always hunted for; with a sympathy for apathy, she idealizes the women who has been the leitmotiv of her works for quite a while. For thirty thousand years, since the Venus of Willendorf, the female body has been one of the most popular subjects for many artists. From the last ten years of 19th century 'female' has been painted as a symbol of the origin of femininity, charm and erotism adapted to the taste of the epoch. This depiction of women present in Martli's paintings relates with an esprit of Pin-up woman that portrays an ideal woman, unchained, sexy but chaste; provocative but not vulgar through the new works of the artist. In her paintings, Martli forms dialogues with Art History as well as her previous works; recurring images on her canvases pin up to certain places and moods. In her previous show Romantique (2012), artist had surrendered by the charm of romanticism and Belle Epoque, with I walk the line the artist leads the spectator to the colorful epoch of 30s and 70s with images of plants, animals and nostalgic objects that accompany human figures.


French artist Laurent Dauptain returns to Axelle New York this spring for a solo exhibition of all-new paintings and drawings. Dauptain, born in Paris in 1961, is best known for his large-scale self-portraits, of which he has painted thousands each one highly unique. His prolific autoportraits experiment with different brushstrokes, textures, palettes and varying levels of detail. While Dauptain is most well known for these portraits, his body of work ranges from masterful industrial landscapes to painterly country sides, seascapes and still life works. With generous paint application, he blends realism and abstraction to create bold representations of both France and the United States. His fascination with self-portraits began at the age of 20 when he received a college assignment to imagine and draw himself at several different ages ranging from 15 to 95. After the project was completed, he decided to undertake the endeavor in real time and paint his actual changing appearance over time. Using mirrors and recent photographs, Dauptain tirelessly creates series of close ups of his own face, each a different expression, each a different approach to painting. He continuously finds new ways to broach his every-changing subject. His portraits are technical explorations into the realm of painting as well as explorations into his evolution as a painter and as an aging man physically and psychologically. After over thirty years of painting these images, Dauptain's curiosity, as well as that of his viewers, has proved to be insatiable. The bolder colors and new perspectives on Dauptain's face and body distinguish the self-portraits in this new collection from his past work. Dauptain, a graduate of the Ecole des Beaux-Arts in Paris and the Ecole des Arts Decoratifs, gained a master's degree in Aesthetics in 1984. Since graduating from the Ecole des Beaux-Arts in Paris in 1981, he has exhibited constantly and received numerous awards for his work, including the Grand Prix of the Salon des Peintres de l'Armee (2003), the Taylor Prize (2001), and the gold medal of the Salon des Artistes Français (1997). He has had several exceptionally successful solo exhibitions at Axelle since 2007. He now lives and works France. The artist will attend the opening reception on May 17. For further information, prices and photographic material, please contact Elizabeth Thompson at 212.226.2262 or email info@axelle. com Gallery hours are from 10:00am to 7:00pm every day.


OBSESSION: LOVE, RITUAL, COLLECTION is the second installment of a three part project that deals with hidden worlds, private collections and obsessional behaviors, from innovative Independent Curator, Charlotte Meddings. In 2012 Charlotte devised part 1 CONFESSIONS a concept that was born out of a set of strange circumstances, she found herself in. Commissioning 4 photographers to create a series of 10 portraits. Each sitter was asked to make an anonymous confession to something they had done in their life. The state of being obsessed with something or someone. Compulsive preoccupation with a fixed idea or an unwanted feeling or emotion, often accompanied by symptoms of anxiety. A compulsive, often unreasonable idea or emotion. The most spectacular, indescribable deep euphoric feeling. Love can make you do anything, and sacrifice for what will be better in the end. A detailed method of procedure faithfully or regularly followed. Something gathered into a mass or pile. The chosen works have been carefully considered, an ongoing narrative threads each piece of work together, carrying the audience through a visual guide to the darker parts of the artists minds. Painting, Sculpture, Photography, Installation and Performance awaits you....


Gülistan Karagüzel'in ormanlarında dinginlik ve aidiyet gibi kavramlarla ilişkilendirilebilecek olan yuva imgesi, tanıdık, fakat aynı zamanda yersizyurtsuzluk duygusu yaratan tekinsiz bir atmosferin oluşumuna hizmet ediyor. Manzara önünde contemplation-tefekküre dalarak doğa karşısındaki acziyle yüzleşen figürleri resimlerinde sıklıkla kullanan Karagüzel, izleyicinin figürle yoğun bir özdeşlik kurmasını sağlıyor; böylece manzaranın potansiyel yücelik duygusu izleyici tarafından algılanıyor ve idealize ediliyor. Karagüzel, Romantik Manzara ressamlarının izinden giderken, Caspar David Friedrick'de olduğu gibi manzarayı dramaya sahne olan ikincil bir fon, bir arka plan olmaktan çıkarıp, kendi içinde bütünlük arz eden romantik bir duyuşla yüklü bir atmosfere, stimmungslandschaft'a-duyumsal manzara-dönüştürür. Burada söz konusu olan, bir enkaz estetiği ve bağlı olarak da uzay korkusudur. Gülistan Karagüzel'in Oluş ve Seyir isimli sergisi 30 Nisan 24 Mayıs 2014 tarihleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilir.


Deneysel düşünce, araştırma, toplumsal değişim ve dönüşümleri eleştirel ve çok yönlü bakış açılarıyla değerlendirmeyi önemseyen SALT, her biri 10.000 TL değerinde olan 2014 yılı SALT Araştırma Fonları'nı dağıttı. Toplam 161 başvuru arasından yapılı çevre, modernite, duyusal formlar ve göz ardı edilmiş tarihleri inceleyen altı araştırma projesi seçildi. 20. yüzyılın son çeyreğinden itibaren değişen düzende, çocukluk kavramının mekansal ve söylemsel dönüşümünün son 35 yıldaki karşılaştırmalı analizi, bu süreçler arasındaki geçişler ve girift ilişkilerin haritalandırılması. Türkiye tarihi bağlamında sanat nesnelerinde menşein ne anlama geldiğini sorgulayan, karşılaşılan kavramsal ve pratik engelleri tanımlamayı hedefleyen bir araştırma. Tepebaşı Bahçesi'nin öncesini ve yapılma koşullarını; Pera'yı modernite, kozmopolitanizm ve ilerlemenin sembolü olarak değil, mekansal iktidar ilişkileri, yerinden etmeler ve direnişlerle şekillenmiş bir bölge olarak tartışmayı ve bu sayede tarih yazımının seçici çeşitlilik algısının nedenlerini sorgulamayı amaçlayan bir araştırma. Türkiyeli sanatçıların özellikle 1990'lı yıllardan itibaren ürettiği yerleştirme, video ve performanslarda sesin estetik, politik ve performatif yanına odaklanan; görme ile dinleme arasındaki dinamik ilişkiyi mıknatıs ses kavramı önerisiyle inceleyen bir araştırma. Türkiye'de barınma/konut kültürünün oluşumu ve gelişiminde kooperatif evlerle birlikte önemli bir üretim teşkil eden ve günümüzde ciddi bir tehdit altında olan ikramiye evlerinin sürecini belgeleyen bir araştırma. İstanbul'a bir idealden ziyade çok katmanlı, çok kültürlü, kompleks ve çatışmalı bir kent olarak yaklaşıp, kentteki en istisnai yerler olarak görülen Alevi mahallelerinin oluşum biçimlerinin derinlemesine analizini yaparak İstanbul'un tarih yazımına yeni bir perspektif katmayı amaçlayan bir araştırma.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Vadedilmiş Bir Sergi'den seçili işler SALT Ulus'ta. Adını, Gülsün Karamustafa'nın Vaat Edilmiş Resimler (1998-2004) serisinden alan Vadedilmiş Bir Sergi, Karamustafa'nın iki farklı sanatsal varoluş biçiminin; yerel sanat izleyicisi düşünülerek yapılmış resimleri ile daha deneysel bir yönde ilerleyen sanat pratiğinin buluşma noktasının altını çizer. SALT Ulus için yeniden düzenlenen sergi, sanatçının 70'lerin sonundan günümüze dek üretmeye devam ettiği resim, kolaj, enstalasyon ve video işlerini içerir. SALT Ulus'un giriş katında yer alan ve izleyiciyi karşılayan Abide ve Çocuk (2010) enstalasyonu, Karamustafa'nın Ankara'da geçen çocukluğuna gönderme niteliğindedir. Sanatçının babası tarafından Güven Park'ta çekilmiş çocukluk fotoğraflarının üzerine kurulmuş olan enstalasyon, Karamustafa'nın kariyeri boyunca başvurduğu çeşitli malzeme, yöntem ve yaklaşımlardan örnekler barındırır; kitsch ile olan yakın ilişkisi, arşivsel malzemeyi hikaye anlatımına dönüştürmedeki uzmanlığı, Cumhuriyet'in erken dönemine ait sosyal analizleri ile tarih, nostalji ve kişisel deneyimleri örgülemedeki ustalığı bu enstalasyonda birleşir. Kişisel hatıranın toplumsal bellekle iç içe geçtiği bir diğer iş olan Hapishane Resimleri (1972-1978), Karamustafa'nın aktif politik geçmişine atıfta bulunur. 1971 darbesinden sonra tutuklanması üzerine yaptığı bu resimler Ankara'da ilk defa gösterilmektedir. Öte yandan, sanatçının Türkiye politik tarihine odaklanan işleri, her zaman kendi kişisel deneyimleriyle sınırlı değildir. Meydanın Belleği (2005) adlı iki kanallı videosu, Taksim Meydanı'nın şahit olduğu toplumsal olaylar ile bu meydana bakan orta halli bir evde yaşananlara odaklanır. SALT Ulus'un birinci katındaki Kuryeler (1991) enstalasyonu; Merdiven (2001), Muhacir (2003) ve Mükafatsız Fedakarlıklar (2005) videolarıyla Karamustafa, azınlıklar ve sınırları muğlak kimliklerin tanıdık ama göz ardı edilmiş hikayelerini anlatırken zorunlu yer değiştirmeler ve sınır geçmelerin kırılgan tarihlerini de görünür kılar. Karamustafa'nın, kariyeri boyunca uğraştığı hareketlilik fikri, sanatçının soluk tonlardaki dokunaklı işleriyle sınırlı kalmaz, Türkiye'deki insan ve imge göçünün oluşturduğu melez ve renkli gerçekliği de yansıtır. Kadifeyle örtülü bir kaidenin üstüne yerleştirilmiş, etrafı ucuz tülle kaplı ve ev tipi ampulle aydınlatılmış buluntu bir Venüs heykelinden oluşan Abide I (1987) enstalasyonu, kültürel uyarlamanın izlerini taşırken iç göçle farklılaşan görsel kültürün sembolik örneklerinden biri haline gelir. Bu gündelik ama anlam yüklü malzeme kullanımı, Karamustafa için, Türkiye'de özellikle kırsaldan kente göç olgusunun etkisiyle 70'lerde başlayıp 80'lerde süren yeni bir kültür oluşumunu eş zamanlı olarak yansıtan görsel bir pratiğe evrilmiştir. Dönemin yükselen hissiyatı arabesk, alışılagelmiş şehir manzaralarını değiştirirken, Karamustafa'nın resimlerine Yeşilçam'dan baygın bakışlı kadınlar ve erkekler, boncuklu süslemeler, pazen kumaşlardaki çiçek desenleri ve gecekondu odaları yansır; içli şarkı sözlerinden alıntı dizeler resimlerine ad verir. Sanatçının duvara asılı resimleri boyut kazanarak rakı bardağı ve plastik çiçek gibi objelerle bezenir; evlerin duvarlarını süsleyen, bağlamından koparılmış panter desenli, İsa'lı, Elvis Presley'li halılar yeni resimlerine dönüşür. Karamustafa'nın göç, yerellik, kimlik, kültürel farklılık ve toplumsal cinsiyet gibi konuları tekrar tekrar farklı açılardan ve çeşitli mecralar üzerinden ele alması, 40 yılı aşkın sanatsal pratiğinin döngüsel özelliğine işaret eder. Vadedilmiş Bir Sergi'nin yapısını, sanatçının pratiğindeki bu sarmal hareket oluşturur. Gülsün Karamustafa'nın rehberliğinde gerçekleşecek olan Vadedilmiş Bir Sergi turu, 24 Nisan'daki Uzun Perşembe kapsamında saat 19.00'da SALT Ulus'ta.


29 Nisan-16 Mayıs 2014 Tarihleri Arasında Gerçekleştireceğimiz Ali Raşit Karakılıç Özel Sergimizin 29 Nisan Salı Saat 18:00 deki Açılışına Bekliyoruz. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Yılmaz Aysan ve Ela Cindoruk'un daha önce Galeri Siyah Beyaz'da Ankaralı sanatseverlerle buluşan Müstesna / Yolda ismi altında yer alan eserleri, 6 31 Mayıs 2014 tarihleri arasında İstanbul, 44A Sanat Galerisi'nde sergileniyor. Yılmaz Aysan'ın sergide yer alan Müstesna işleri; uydurma mitolojiler, sürprizler, ayrık hikayeler, kurgu mizansenler, sahneler, ilişkiler, arzular, gerilimler, semboller, karakterler, drama, erotizm, yaramazlıklar, dans eden çıplaklar ve diğer kişisel ikonografi yanı sıra sanatsal göndermeler içermektedir. Başka bir amaçla yaratılmış nesneleri/görüntüleri, işlevlerinin ötesinde, salt estetik veya felsefi varoluşlarıyla, kendisine ifade ettiği veya üzerine yüklediği anlamlarla ya da sadece form ve malzeme değerleriyle kullanan, gerektiğinde bu şeyleri bambaşka malzemelerle yeniden üreten Aysan, sergide yer alan işlerini, 1970'ler öncesi modern sanat hareketlerinin; kübizmin, dadizmin, sürrealizmin, empresyonizmin, anti-art hareketlerin sağladığı kaypak zemin üzerinde kurguladım. Bunu, teknik anlamda, klasik gelenekleri bir anlamda sürdürürken onlardan kopmayı, ahşap, bronz, demir gibi tok malzemeler yanında yeni malzeme denemeleri, buluntu nesne kullanımı, soyutlama, hareket ve izleyici müdahalesini içeren deneysel bir yaklaşım olarak düşünüyorum diyerek anlatıyor. Ayrıca, otoyolda 90 km. hızla giderken ilgisini çeken formların, anlık yakalanmasıyla oluşan kompozisyonlar yaratan Cindoruk, 2009 ve 2010 yıllarında İstanbul Ankara İstanbul yolunda çekilen fotoğraflarını da sergi kapsamında izleyicilere sunuyor.


Merve Morkoç'un '2+1' başlıklı Galerist'teki ikinci kişisel sergisi 17 Nisan 17 Mayıs 2014 tarihleri arasında gerçekleşiyor. Sanatçı son dönemde ürettiği eserleri aracılığıyla 2+1 kombili ev sahibi olmaktan yola çıkarak, salon kırlentiyle misafir porseleni arası bir ürüne dönüşme sürecini anlatıyor. Figür ve yaşam alanı arasındaki ilişkinin deformasyonunu, çeşitli malzeme ve tekniklerle eserlerine aktaran sanatçı, güzel ve çirkinin suretini, aynı beden ve yüzeyde birbirini itmeyen bir ahenkle buluşturuyor. Merve Morkoç'un ilgi çekici resimleri, ilhamını sanatçının kendisini daha özgür hissettiği sokak kültürü ve dokusundan alıyor. Morkoç için internet, sokaklar, galeri duvarları, her boyuttaki kağıt ve malzeme verimli birer üretim alanına dönüşebiliyor. Sanatçı bu anlamda kendisini kuşatan kentsoylu animasyon figürleri, reklam filmleri ve anlatım biçimlerinden de açıkça besleniyor. Resimlerindeki davetkar anlatı ve formların yanı sıra, aynı eserlerde izleyiciye karşı karakteristik bir mesafede üretme becerisine sahip Morkoç, sanatında 'konsept olarak çirkin, ama ambalaj olarak sevimli' bir yaklaşıma sahip. Sanatçı, duvar resimlerinden söz ederken, ... Sonsuza kadar var olayım gibi bir derdim yok. Çünkü sırf o işi oraya yapabilmek de çok önemli. Beş yıl ya da beş dakika; benim için bir fark yok açıkçası. ifadesine başvuruyor. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Grafik Tasarım Bölümü mezunu, 1986 doğumlu Merve Morkoç'un tam da bu ifadesindeki tazelik, ortaya koyduğu ve sokaktan beslenen yapıtlarının, galerinin iç mekanında tüm yaşamsallığı ile varoluşunu garanti ediyor. Merve Morkoç'un kişisel sergileri,'1335', The Hall (2010), 'Netame Hanım ve Kumpanyası', Milk Galeri (2010) ve 'Yüzükoyun', Galerist (2011)'dir. Sanatçının katıldığı grup sergileri arasında 'Hayvan Gibi Sergi', Milk Galeri (2012), 'Outside In', Alan İstanbul (2012), 'Zamanın İşaretleri', Galerist (2013) yer almaktadır.


Çağdaş Türk resminin önemli temsilcisi ressam Asım İŞLER (1941-2007)'in vefatının 7. Yılında, Mine Sanat Galerisi'nde gerçekleşen DÖNEMLER 1970-2007 başlıklı sergisinde; 1973 yılında Paris'te yaptığı 100x80 cm yağlıboya Anne ve Çocuklar adlı tablosu, 1989'da yapmış olduğu Kılıçkayada adlı 147x193cm tuval üzerine yağlıboya yapıtı ve 2005 yılına ait Verona'nın Baharı başlıklı 200x150cm tuval eseri, serginin çarpıcı yapıtları arasında yeralıyor. Sergi İŞLER'in Paris'te ihtisas yaptığı 70'li yıllardaki, sosyo politik gerçekliği yansıttığı figüratif döneminden başlayarak, 1987-1992 yılları arasında yaşadığı 2. Paris dönemine ilişkin, hem karton üzerine yaptığı yağlıboya hem de Paris Afiş resimleri gibi farklı teknikte ürettiği eserleri ile, yaşamının son dönemine 2007'e değin yaptığı 80 lerden itibaren benimsediği soyut dışavurumcu tarzdaki tuval eserlerinden geniş bir seçkiyi içermektedir. Salon des Realitees Nouvelles (1974)-Paris, Salon de Jeune Peinture (1974) Musee Art Moderne/Paris, 33. Salon de Montrouge (1988) Galeri Montenay/Paris, De Bonnard a Bazelitz (1993)/Bibliotheque Nationale de Paris, PARİSTANBUL Cite Internationale des Arts- Paris (1990) sergilerinde Türkiye'yi temsil etmiş olan İŞLER'in eserleri, Victoria and Albert Museum-Londra, Bibliotheque Nationale de Paris Fransa İstanbul-Ankara İzmir Resim Heykel Müzeleri, Elgiz Çağdaş Sanatlar Müzesi ve DEMSA gibi yurtiçinde önemli müzelerde başta olmak üzere T. C. Kültür Bakanlığı, Akbank, TEB gibi özel kurum ve birçok önemli kişisel koleksiyonlarda yer almaktadır.


EKAV/ Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, Muzaffer Akyol ve Gaye Su Akyol'un Düalizm: Ruh ve Madde başlıklı ikinci ortak sergisine29 Nisan 14 Haziran tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Aynı atölyeden ve aileden, farklı kuşaktan ve disiplinden gelen iki sanatçı, kendilerine özgü dil ve tekniklerle oluşturdukları son dönem eserleriyle; maddenin, simülasyonun, gerçeğin ve yenidünya düzensizliğinin karşısına, mutasyon geçirmiş modern mitleri, amorf bir zamansızlığı çağrıştıran sembolleri, ikili birlik halini ve düş kavramını yerleştiriyor. Muzaffer Akyol'un eserlerindeki form değiştirmiş mahlukatlar, gösterge ve imgeler; dokuz bin yıllık bir medeniyetin izlerinden ilham alan türkülere, şaman davullarına, nakışlara, seslere, aşklara tanıklık ederek, kendi özdek yapısını oluşturuyor. Kırk yıl önce başladığı sanat serüvenine son dönem eserleriyle devam eden usta sanatçı, bu sergide tuval işleriyle beraber farklı malzemelerle oluşturduğu eserlerini de izleyiciye sunacak. Gaye Su Akyol'un eserleri ilhamını, yıkımla kuşatılmış bir sistemin deformasyonlarından, doğada ve metafizikte de sıkça yer bulan ruh madde, karanlık aydınlık, iyilik kötülük türevi soyutlamalardan alıyor. Alegorik, yeniden yapmak için çöküşü hızlandırmaya davet eden, güçlü, zamansız yarı hayvan yarı kadın figürleri, eril bilgeler; büyülere, hiç söylenmemiş hikayelere, kötülüğü mutsuzluk kavramıyla değiş tokuş eden modern tüketim toplumu mitlerine karşı, yeni bir dil inşa ediyor. Sosyal Antropoloji eğitimi alan sanatçı, tuval, kumaş ve kağıt gibi farklı malzemeler kullandığı işlerininyanı sıra, müziğini yaptığı video ses enstalasyonunu da sergileyecek. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. ekavart. tv'de izleyebilirsiniz. Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Doruk Sanat galerisi Giorgio Bertozzi ve Ferdan Yusufi küratörlüğünde Stefano Ferracci işbirliğiyle İtalyan sanatçı Laura Migotto'nun yeni kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Laura Migotto, mitolojik figürleri çağdaş bir dil ile yorumlayarak günümüze taşıyor. Mekan iki boyutlu yüzeylerden, figür ise hacimli ve üç boyut etkisi oldukça kuvvetli bir etki ile oluşturuluyor. Eserlerinde Postmodern gönderimleri olan sanatçı, sarmal formu sıklıkla yineleyerek, formun, insan DNA'sından yaşadığımız dünyadaki bazı hayvanlara ve evrene kadar pek çok yapıya gönderim yapıyor. Migotto'nun heykelleri de tıpkı resimlerindeki gibi sarmal formun yinelenmesi ve özellikle at figürünün ön plana çıkarılması ile hayat buluyor. Giorgio Bertozzi ve Ferdan Yusufi'nin küratörlüğünü yaptığı, Rosy Colombo ve Hülya Küpçüoğlunun sanat metinlerini yazdığı, Laura Migotto 'Kosmos' adlı Sergi 12 Mayıs Pazartesi saat 18.00 de İstanbul Doruk Sanat Galerisinde izleyiciyle buluşacaktır. 12 Mayıs 2014'de açılan sergi 20 Mayıs 2014 tarihine kadar Doruk Sanat/Tophane'de görülebilir.


In When The Time Comes, alongside video and photographic collage works, we are presented with large-scale portrait paintings, titled only by the years of their subject's birth. Paint is layered then scraped away to create intricate filigree patterns in the background, while thick layers of paint in the foreground depict the folds and wrinkles of faces that evidence long lives lived, yet are indistinguishable in gender.


Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği ve Sanat Galericileri Derneği'nin ortak bildirisiyle kamuoyuna duyurulan müzayede evleri konusu için Piramid Sanat'ta 3 Mayıs Cumartesi günü, 15.00-17.30 arasında panel düzenleniyor. 10 Nisan 2014 tarihinde yayınlanan bildiri, tanınmış sanatçılar, galericiler, eleştirmenler ve küratörler tarafından toplanan imzalarla büyük destek gördü. Bunun devamı olarak düzenlenecek Müzayedeler Krizi başlıklı panele sanatçı, galerici, eleştirmen, müzayedeci ve sanat konusunda uzman avukatlardan oluşan konuşmacılar katılacak. Müzayede evlerinin sanat piyasası üzerindeki etkileri, galerici ve sanatçıların piyasaya aşılanan güvensizlikten duydukları rahatsızlıklar gibi konuların konuşulacağı panele katılımınızı bekliyoruz.


Sanat, barış ve özgürlük için sokağa çıkıyoruz. Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Öğrencileri ve Edirne Fotoğraf Sanatı Derneğiyle beraber düzenlenen 10-11 Mayıs 2014 tarihleri arasında yapılacak olan Sokakta Sanat Var etkinliği Türkiyenin en kapsamlı sanat etkinliğidir. Bu yıl geçen yıllara oranla daha büyük atölyeler ve daha fazla gönüllü çalışanın katılımıyla tüm Edirne halkına sanatı götürmeye çalışacağız. Atölyelerde insanların sanata ilgi duymasını sağlamak amacıyla diğer yıllardan farklı olarak karşılıklı eğitim çalışmaları olacaktır.


Evrensel bir dil olan sanata katkıda bulunmayı görev edinen ve aynı zamanda sanatı eğitime destek için bir araç olarak kullanmak üzere kurulan Kılınçarslan Eğitim, Kültür ve Sanat Vakfı, bünyesindeki KAV Sanat Galerisi ve KAV Genç Sanat'ta gerçekleştirilen etkinliklerle çalışmalarını sürdürüyor. Sergilerden elde edilen gelirle öğrenim hayatında başarılı ve maddi desteğe ihtiyacı olan öğrencilere burs desteği sağlıyor. KAV Sanat Galerisi, 07-31 Mayıs 2014 tarihleri arasında sanatçı Tunç Tanışık'ı ağırlıyor ve sanatseverlere iki yıllık bir süreçte hazırlanan birbirinden özel eserleri görme olanağı sunuyor. Sanatçı yaşamda kendisini etkileyen tüm nesneleri ve figürleri bir kompozisyon bütünlüğünde ele alarak, günümüz dünyasını bizlerle paylaşıyor. Ressam İmren Erşen, sanatçı için kaleme aldığı makalesinde Ressamlar gerçekle, düşlem güçleri arasında yeni bağlar kurarak sanatlarını oluştururlar. Onlar; gerçeklere, hayallere ve imgelere yani iç dünyaya yahut dış dünyaya, nesnelere ve ilişkilere yeni anlamlar yüklerler. ... Böyle bir çerçeveden Tunç Tanışık'ın resim dünyasına bakıldığında; insan, insanlar, çevreleri ve ilişkileri, gündelik yaşantımızda olan, olmayan pek çok şeyin, onun resmini besleyen kaynaklar olduğu görülmektedir. ... Kadınlar, erkekler günümüzün örnekleridir. Giyim kuşamları şıktır. Güzel ama hüzünlü, suskun ve içe dönüktürler. Bakışları bilmediğimiz bir noktaya odaklıdır. Sıcacık bir ortamda bulunmalarına karşın, birbirlerine çok yakın olsalar bile yalnızlıklarını etkili bir biçimde hissettirirler. cümleleriyle, Tanışık'ın figür anlatımı üzerine yoğunlaşan resimleriyle ilgili önemli noktalara değiniyor. 31 Mayıs 2014 tarihine kadar Pazar hariç her gün 10:30-18:30 saatleri arasında, Tunç Tanışık'ın 40'a yakın tuval üzerine yağlıboya çalışılmış eserinden oluşan sergisi, KAV Sanat Galerisi'nde ziyaret edilebilir.


Genco Gülan'ın projesi; 'Büyük Kavuşma', Boğaziçi Üniversite'sindeki Washburn Hall'da. Kavramsal sanatçı Genco Gülan'ın 'Büyük Kavuşma' isimli mekana özgü yerleştirmesi 5 Mayıs- 20 Haziran 2014 tarihleri arasında, Boğaziçi Üniversitesi'ndeki İktisadi ve İdari Bilimler Binası Washburn Hall'da sergilenecek. Sanatçı, lisans derecesini tamamladığı binaya 23 sene sonra farklı bir proje ile dönüyor; tarihi binanın ikiz kulelerini içeriden kravatlar ile birbirine bağlıyor. Sanatçı Genco Gülan'ın kullanılmış kravatlarla gerçekleştirdiği mekana özgü yerleştirmeler serisi bu kez Boğaziçi Üniversitesi'nde İktisadi ve İdari bilimler Fakültesi diğer adıyla Washburn Hall'da yer alacak. Bulunduğu mekana ve konuma göre değişen ve dönüşen proje bu kez bir müzede değil, akademik bir kurumun içerisinde gösterilecek. Gülan'ın 'Büyük Kavuşma' isimli yerleştirmesi önümüzdeki Mayıs ve Haziran ayları boyunca Washburn Hall'da görülebilecek. Gülan yerleştirmesinde yaklaşık 1000 adet kravat kullandı. Kravatlar birbirlerine bağlanarak onlarca metrelik bir hat oluşturuyor ve beş katlı binanın tüm katlarını dolaşıyor. Kravatlar 1906 yılında inşa edilmiş tarihi binanın ikiz kulelerini içerden birbirine bağlıyor. Seyirci katılımına açık projede Gülan, seyircileri kravatlarını getirip yerleştirmeye eklemeye davet ediyor. Gülan'ın yapıtı betimleyici değil; tek bir tarif içermiyor. Hem kullanılan nesneler, hem de bulundukları mekan ve zaman ile ilişki içinde bir dizi anlamlar içeriyor. Gülan'ın yapmaya çalıştığı tüm bu çağrışımları kullanarak yeni anlamsal ilişkiler örmek, yeni çağrışımlar çağırmak. Bunu yaparken de üstlendiği rol, bir çeşit 'oyun kurucu' işlevi görmek ve nerdeyse resmin dışında durmak. Yöntem Nicolas Bourriaud'un ilişkisel estetik kavramına atıfta bulunsa da ortaya çıkan yumuşak heykel çağdaşlarına göre daha plastik ve politik. Projede kullanılan farklı renk, desen ve marka kravatlar farklı ülkelerde üretilmişler. Kravatlar geçen sene, hem yurt içi hem de yurt dışındaki yüzlerce bireysel bağışçıdan toplandı. Kimisi ipek, kimisi naylon kimisi de yün olan kravatlar da bu vesile ile tek parça haline geliyorlar, birbirlerine kavuşuyorlar. Kravatlar 2013 yılında Yunanistan Selanik Devlet Çağdaş Sanat Müzesi, Ankara Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde sergilenmiş ve büyük beğeni toplamışlardı. İstanbul'daki ilk gösterim ise inşa edilmekte olan bir gökdelene vinç yardımı ile bağlanmak sureti ile olmuş, kravatlar yerden yukarı 160 metre yükselmişlerdi. 2011 yılında Avrupa Sanat ödüllerinde finalist seçilen Genco Gülan 1987-1991 yılları arasında Boğaziçi Üniversitesi'nde Siyaset Bilimi ve Uluslar Arası İlişkiler okurken İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi binasında da dersler almış ve 1991 yılında ilk kişisel sergisini yine bu binadaki Beyaz Salon'da yapmıştı. Gülan okumuş olduğu üniversitede hala ders vermekte. 'Büyük Kavuşma' projesi Prof Dr. Ayşe Gül Toker ve Fakülte Sekreteri Hatıra Şenkon'un katkıları ile gerçekleşiyor. Genco Gülan's Installation; 'The Great Conjugation' at Boğaziçi University's famous Washburn Hall. Conceptual artist Genco Gülan's site-specific installation, 'The Great Conjugation', will be exhibited at Boğaziçi University's Faculty of Economics and Administrative Sciences building, Washburn Hall. After 23 years, the artist returns to the building where he completed his undergraduate studies. This time he ties the twin towers of the historical building together from inside. The artist, Genco Gülan's site-specific installation series continues at Boğaziçi University's Faculty of Economics and Administrative Sciences building, Washburn Hall. The project which changes and transforms depending upon the location will be displayed not in a museum but this time in an academic institution. Gülan's installation named 'The Great Conjugation' could be seen at Washburn Hall through May and June 2014. Gülan used approximately 1000 ties for this installation. All of the connected ties create a route tens of meters long and the line flows through the all five floors of the building. The ties connect the twin towers of the building from the inside which was built in 1906. Gülan invites the viewers to bring their ties and add them to the installation the generate a second level of participation. Gülan's work of art is not descriptive, it does not involve just one explanation. Both the objects that are used and the space-time relationship between them give a range of meaning to the piece. What Gülan tries to do is to constitute new semantic connections and summon new connotations by using the association of ideas. While he is doing that he claims the role of 'playmaker' and tries to be almost out of the picture. Even if the method is referring to Nicolas Bourriaud's concept of relational aesthetics, the soft sculpture that came to life is more plastic and political among its contemporaries. The ties that are used in the project have different colors, designs, brands and they were made in different countries. They were gathered from hundreds of domestic and abroad donators. The ties some of which are silk, nylon and wool conjugate and become a whole. The same ties were exhibited and greatly appreciated by viewers in The Thessaloniki State Museum of Contemporary Art and Ankara Contemporary Art Center in 2013. At the first display in Istanbul, they were attached with a crane to a skyscraper and rised 160 meters from the ground. Genco Gülan was selected as a finalist at Sovereign Art Foundation European Art Prize in 2011. He had opened his first exhibition at White Saloon inside the Faculty of Economics and Administrative Sciences building where he had also taken lots of courses while he was studying at the Department of Political Science and International Relations between 1987 and 1991. Gülan still gives lectures at the University he graduated from. 'The Great Conjugation' project is happening with the contributions of Prof Dr. Ayşe Gül Toker and the Faculty Secretary Hatıra Şenkon.


Galeri İlayda 9 Mayıs 8 Haziran 2014 tarihleri arasında Aysel Alver'in ''Agoni / Agony '' isimli solo heykel sergisine ev sahipliği yapacak. Beşinci solo sergisini gerçekleştirecek olan Aysel Alver bu sergisinde agoni kavramı üzerinde durmaktadır. Temelde tıp alanında kullanılan, ölmeden önceki an anlamına gelen bu terimi Alver, yaşadığımız tarihsel süreçte ahlaki ve etik değerleri betimlemek için kullanmaktadır. Bu sergisinin hazırlıklarına Ahlaki çürüme ne zaman ve nasıl başlar? sorusuyla yola çıkan Alver, bu çürüme sürecini insan ve değerleri bağlamında agoni bir zaman dilimi olarak yorumlamaktadır. Alver kesintiye uğrayan modernleşme ve aydınlanma sürecini dengesi bozulmuş hümanizm anlayışı ve deforme olmuş ahlaki ve etik değerler üzerinden tarif etmektedir. Diğer bir deyişle yozlaşma olarak da ifade edilebilecek bu sürecin oluşumunda, hükümetlerin ideolojik yapıları veya dini yaptırımları ile aile yapılarının çok büyük etkisi olmuştur. Bireylerin çocukluktan itibaren psikoseksüel gelişim süreçlerinin baskılanması veya müdahaleye uğraması ve evrensel ahlaktan mahrum bırakılarak yetiştirilmesi bu sürecin koşullarını hazırlamıştır. Toplumsal bir mesele haline gelen bu türden müdahalelerin yarattığı deformasyon ile ortaya çıkan patolojik denilebilecek kişiliklere dikkat çekmek gerekir. Benzer biçimde, bu yaptırımların daha sonraki süreçlerde özel ve kamusal alanlarda pekiştirilmesi yaşanan tahribatı derinleştirmektedir. diyen Alver agoni bir zaman dilimi olarak betimlediği bu türden ahlaki ve etik değerlerin yitimini galeri mekanında sergilediği eserlerde gerçekleştirdiği psikanalitik bir yaklaşımla izleyiciye deneyimletmek istemektedir. Aysel Alver'in Agoni isimli solo heykel sergisi 8 Haziran'a dek Galeri İlayda'da izlenebilir. Gallery Ilayda will be hosting Aysel Alver's ''Agony'' solo sculpture show from May 9th to June 8th, 2014. Aysel Alver points to the concept of agony at her fifth solo exhibition. Alver uses this term, which is generally used in medicine and means the moment before death, to describe moral and ethical values in the historical process we live in. Alver, starting preparations for the Agony exhibition with the question When and how does ethical corruption begin? interprets this corruption process as an agony period of time in terms of human beings and their values. Alver describes the interrupted modernization and enlightenment process over unbalanced perception of humanism and deformed moral and ethical values. Alver states Ideological structures or religious sanctions of governments and family structures had a great impact on the emergence of this process which can also be defined as corruption. Psychosexual development processes of individuals since their childhood being under pressure or intervened with and growing deprived of universal ethics accelerated the conditions for this process. It is required to give attention to personalities that might be called pathologic, emerging from the deformation of such kind of interventions which have become a social issue. Similarly, strengthening these sanctions in public and private areas in the upcoming processes deepens this distortion and wants the audience to experience the loss of these moral and ethical values she describes as an agony period of time through a psychoanalytic approach in the art pieces exhibited at the gallery. Aysel Alver's show Agony can ve seen at Gallery Ilayda till June 8th, 2014.


CerModern, Pet Holding ana sponsorluğunda 6 Mayıs 20 Temmuz 2014 tarihleri arasında, Pablo Picasso'nun doğduğu evden, Malaga'daki Museo Casa Natal Koleksiyonu'ndan seçilen gravür, seramik ve kişisel eşyalarından oluşan Picasso: Doğduğu Evden Gravürler ve Seramikler sergisini Ankaralı sanatseverlerle buluşturuyor.


15 Mayıs 15 Haziran 2014 tarihleri arasında üçüncüsünü düzenlediğimiz İstanbul Çocuk ve Gençlik Sanat Bienali, öğrenci öğretmen, sanatçı, ebeveyn ve ilgililerin değerli çabaları ile ortaya çıkacak sanat projeleri bekliyor. Her geçen gün gelişerek büyüyen Bienal, ortalama 4-5 bin öğrencinin bireysel ve grup çalışmalarına ev sahipliği yaparak, toplumla buluşmaları için nitelikli bir platform yaratıyor. Sanat ve eğitim dünyasına emek veren, çaba gösteren ilgililerin, bu büyük sanat organizasyonuna www. cocukgenclikbienal. org adresinde yer alan Şartname ve Katılım Formunu doldurarak başvurmasını ve öğrencilerini yönlendirmesini bekliyoruz. Konu ile ilgili olarak ekte bir Davet Mektubu bulunmaktadır. Sanatın sesinin daha gür çıkması için, olabildiğince çok ilgili ve öğretmene duyurulması konusunda destek olup, mail listenizdeki arkadaşlarınızla paylaşırsanız seviniriz.