Alfred Hitchcock sinema sanatının en büyük ustalarından biridir. Hollywood'daki ortalama yönetmen profilinin aksine, Hitchcock, mevcut hikaye anlatma teknik, yöntem ve usulleri ile sinematografik incelikleri yerli yerinde kullanmadaki başarısı bir yana; yenilikçi hatta devrimci- artistik anlayışıyla yedinci sanata muazzam katkılar sunabilmiş özgün bir sinemacıdır. Siyah-beyaz, sessiz sinema dönemlerinde mesleğe atılmış, Star Wars filmlerinin çekildiği yetmişli yıllara kadar mesleğini icra etmeye devam etmiştir. Bu özel durumun önemini vurgulamak adına şöyle bir örnek verelim. Charlie Chaplin, Sergei Eisenstein, Orson Wells ya da D. W. Griffith gibi sinemadamlara bu sanatın meraklıları nezdinde kitle kazandıran ve deha titrini yakıştıran olgunun bir yönü de eserlerini sinemanın çocukluk çağında vermiş olmalarıdır. Öyle ki her biri sanatsal bütünlük veyahut sinema dilinin sürekliliği açısından zuhur eden ihtiyaçlara göre bir kısım yeniliklerin mucidi ve ilk uygulayıcısıdırlar. Ama sinema sanatını Lumiere Kardeşlerin bıraktığı noktadan alıp geliştiren büyük yönetmenlerin içinde, profesyonel meslek yaşamı süresince bu sanatın geçirdiği şaşırtıcı evrimi görmeye nail olanı yok denecek kadar azdır. Görsel efektler, makyaj ve özel efektler, üç boyutlu (3d) çekim teknikleri, Dolby stereo dijital ses kayıtları ve benzeri teknolojik aplikasyonlar ile perdedeki seyirliği güzelleştiren sinemacı tayfası ise diyalogsuz, müziksiz, efektsiz, renksiz filmleri hatırlayamayacak kadar genç bir kuşağı temsil etmektedir. İşte Hitchcock'u özel kılan detay burada saklıdır. Hitchcock, 1930'lardaki Hollywood stüdyo sisteminin altın çağında da İkinci Dünya Savaşı sonrası İtalyan yeni gerçekçiliğinin yükseliş yıllarında da, Fransız yeni dalga akımının en gözde sinematik eğilim haline geldiği 1960 lar'da ve sonrasında da film çekmeye devam etmiştir. Hitchcock sinemasının tarihi, sinemanın tarihine denk düşer. İngiltere'de çektiği ilk dönem filmlerinin neredeyse tamamı sessiz filmlerdir. Kırklardan sonra Hollywood sinemasına el atmış ABD'de de başyapıtlar çıkarmaya devam etmiştir. Edebiyatla hatta diğer sanat disiplinleriyle de arası her daim iyi olmuştur. Öyküsünün orijinalliği ile meşhur birçok filmin senaryosunu bizzat kaleme almasına karşın, Clemence Dane ve Helen Simpson tarafından yazılan Enter Sir John adlı romanın sinema uyarlaması Murder'i saymazsak edebiyat uyarlama senaryoları da genelde iyi kotaran bir yönetmendir. Özel olarak bir tanesine işaret etmek gerekirse Patricia Highsmith'in Trendeki Yabancılar adlı harikulade psikolojik romanından ki kimi eleştirmenlerce Kafka ve Dostoyevski'nin eserleri ile mukayese edilmiştir- sinemaya uyarlama aynı isimli polisiye-gerilim şaheserini sayabiliriz. Film, romanın özgün hikayesinden oldukça belirgin bir ölçüde sapsa da sinema tarihinin en iyi uyarlamaları arasında sayılmaya devam eder. Murat Gülsoy'un ifadesiyle Belki de bir sanat yapıtının kendinden farklı bir başka sanat yapıtını doğurmasına güzel bir örnek diyebiliriz. Üstadın filmlerine isim bulma konusunda da yeteneği vardır. North by Northwest filmini ele alalım. Filmin adına William Shakespeare'in Hamlet'indeki ünlü tiraddan esinlenerek karar vermiştir. 1945 yapımı Spellbound filmi için sürrealist ressam Salvador Dali ile çalışmıştır. Filmdeki üç dakikaya yaklaşan rüya sahnelerinin tasarımı Dali'ye aittir. Hitchcock'un çok yönlü sanatsal zenginliği sadece bununla sınırlı değildir. Bir ara televizyonculuğa merak salmış; bir ara uzun metrajı bırakıp kısa filmlere yönelmiştir. Tv için yaptığı bu kısa metrajlı işleri de oldukça ilginçtir. The Matrix'den yaklaşık 40 yıl önce hibernasyon uykusunu olanaklı kılan bir makineye bağlı bir adamın, tüm hayatını bilgisayar destekli bir rüya simülasyonu olarak yaşamasını anlatan bir hikayeye de imza atmıştır. Ustaların ustası bir yönetmenin 60'ından sonra kısa filmlerle, Tv. dizileriyle haşır neşir olması Amerikalı eleştirmenlerin pek de anlayamadığı bir yönelimdir. Gerçi Oscar Akademisi öteden beri Hitchcock'a karşı her zaman biraz mesafeli olmuştur. Bir iki örnek vermek gerekirse, 1960 yılında Sapık gösterime girdiği ilk günden itibaren hem Avrupalı eleştirmenlerce hem de seyirciler nezdinde tüm zamanların en iyi gerilim filmleri arasında sayılırken, en iyi film ödülü Ben Hur filminin yönetmeni Billy Wilder'a verilmiştir. Yine 1964 yılında Academy Award jürisi, usta yönetmenin Kuşlar filmiyle adaylığına karşın, -o zamanın teknolojik olanaklarına göre daha iyi bir efekt kullanımı mümkün değilken- en iyi özel efekt ödülünü Joseph Mankiewicz'in Cleopatra filmine vermeyi uygun görmüştür. Alfred Hitchcock'un Hollywood macerası bir nevi Martin Scorsese sendromudur. Fransız yeni dalga new wave akımının en büyük yönetmeni François Truffaut, Eric Rohmer ve Claude Chabrol gibi dünya çapında isimler Hitchcock'u ustaları olarak gördüklerini açıkça ifade ederken, Camilla Paglia gibi bir filoloji profesörü ise yönetmenin bir ihtimal Sapık ile beraber- en ünlü filmi Kuşlar hakkında kitap yazıp, yayınlatırken, filmleri Avrupa sinema okullarında ders olarak okutulurken, o Academy Award jürisi tarafından ısrarla heykelcikten uzak tutulmuştur. Otoriteler nezdinde ne denli görmezden gelindiyse, Amerikalı izleyiciler ve genç kuşak sinemacılar tarafından çok güçlü bir kişilik olarak algılandı. Hitchcock, sinema tekniği açısından da birçok yeniliğin mucididir. Asla zoom mercek oyunu yapmayı sevmeyen, traveling kamera kullanmamaya özen gösteren Kanadalı yönetmen David Cronenberg'in aksine Hitchcock bu tür kamera numaralarına bayılır. Vertigo filminde yükseklik korkusunun sebep olduğu baş dönmesi sahnelerini çekebilmek için geriye doğru optik kaydırma yaparken aşağıya doğru raylı sistem üzerinde yol alan jimmy jib düzeneği kullanarak yeni bir görsel illüzyon keşfetmiştir. Perspektif uzunlamasına çekilirken, fon değişmesine karşın, bakış açısı sabit tutulmuş ve her şey oyuncunun bakış açısının merkezini oluşturan odaktan kaçıyormuş hissi vermeyi yakalayabilmiştir. Yönetmenin Truffaut ile yaptığı uzun mu uzun ve detaylı söyleşiye bakılırsa, bu teknik üzerine tam 15 yıl düşündükten sonra mükemmelleştirebilmeyi başarmıştır. Hitchcock bahse konu heyecan profilini oluşturan bir sahneyi ilk kez 1940 yılında Rebecca filmini çekerken gözünde canlandırmıştır. Joan Fountaine'in adli soruşturma sırasında bayılırken her şeyin kendinden uzaklaşıverdiği şeklindeki hissiyatını göstermek istemiştir. Rebecca'da çekemediği bu sahneyi yıllar sonra Vertigo'yu çekme zamanı geldiğinde geriye kaydırma ile optik kaydırmayı aynı anda, birlikte kullanarak çözümlemiştir. Bu çekim hilesi daha sonra pek çok kez taklit edilmiştir. Senaryo yazımı sanatına MacGuffin dediği bir teknik kazandırarak, herhangi değerli bir nesne etrafında dönen soygunlu, casuslu, kovalamacalı filmlerin temel yapı taşlarını belirlemiştir. Bizzat kendisinin uydurduğu bir kelime olan MacGuffin, bugün aksiyon/polisiye sineması senaristlerinin en çok başvurduğu hikaye anlatma tekniğidir. En bilinenlerinden bir iki örnek verelim. Ronin, The Maltese Falcon, Jackie Brown, Back to the Future Part 2, Pulp Fiction'ın gizemli çanta etrafında dönen hikayesi diye uzar liste. Kendisinin tabiriyle sinema, başrol oyuncusunun yaptıklarını kayıt altına almaktan ibaret değildir. Daha fazlasını da sunmayı bilmiştir.


ESKİNİN YENİSİ RESİM SERGİSİ 25 MART-12 NİSAN 2014 Doruk Sanat galerisi Su Yücel'in yeni kişisel sergisi Eskinin Yenisi isimli resim sergisine ev sahipliği yapıyor.


Sadece bir pipo resmi. Sadece resim. Üç boyutlu nesnenin iki boyuta indirgenmiş hali. Pipo temsili. Ama bu kesinlikle havuz başında bir akşam partisi değildir. Vajina... Sadece vajinanın kavramsal temsili... Ötesi hem indirgenen hem bütün dişinin temsili. Sıradan bir Pazar günü... Kahvaltıdan önce lahana turşusu kuruyorum. Gelecek günler için nohut, kuru fasulye ıslatıyorum, yaprak sarmasının içini hazırlıyorum. Çocukların uyanıp yaptıklarımı gördüklerinde ne kadar mutlu olacaklarını düşlüyorum. Eski zamanların manastırları geliyor aklıma. Orada yaşayan siyahlara bürünmüş rahibeler, kutsal bakire kadınlar. Filmlerde, romanlarda hep otorite sapkını korkunç rahibeler vardır ya, benim usuma takılanlar onlar değiller. Manastırların kütüphanelerinde kilisenin skolastik dayatmacılığına inat gizli gizli aydınlanmayı ateşleyecek çevirileri yapanlar. Erkeklerini aşka hazırlamak için küçük toplarla onların ayaklarının altına vuran, onları uzaklara gönderdiklerinde saçlarını kısacık kestiren Çinli kadınlar. Adaklarla onurlandırılan Tanrıçalar, devletleri yönetenler, cadı diye ateşe atılanlar. Zayıf, güçlü, öfkeli, hırslı kadınlar. Gözümün önüne bacak arasından kordon çıkardığı performansıyla Carolee Schneemann, Interior Scroll, (1975)'ın görüntüsü yerleşiyor. Bütün malzemelerden, kadını donatan her şeyden sıyrılıp bedeniyle konuşuyor Schneemann. Latife Tekin, Çırağan Sarayı'ndaki okumasında Kadının kendine ait dili vardır. demişti. Konuşmaktan değil, annelerden, ninelerden alınan o sessiz dilden, kadının sezgisel bilgisinden söz ediyor, Kahkaha da kadına aittir. diyordu, Kadın gülerken bile bir şey anlatır.. Sarmaları tencereye dizerken gülümsediğimi fark ediyorum. Yazmam gerek, diye düşünüyorum. Yazımın başlığı Vahşi Kadına Övgü olacak. Ocağın altını yakıyorum.


temalı resimleriyle, sanat izleyicilerini görsel estetik hazzın zirvesinde buluşturuyor. yeni bir dünyada inadına yer veriyor. çıkarmaktadır. Bu anlamda ''Renklerin Senfonisi'' Hakan Esmer'in doğayı, yaşamı, insanı, kenti coşkulu ve özgün bir yorumla ele almasının yalın ve güçlü bir ifadesidir. Yaklaşan ''Bahara Merhaba'' demek adına, yeni bir tema ile de izlenim bırakarak, sonraki sergilerine ilişkin ipuçlarını da paylaşıyor.


Sanata yönelik sansürü araştıran, belgeleyen ve sansürle mücadele etmeyi amaçlayan Siyah Bant girişimi, Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın etkinliklerde gösterilecek yerli filmlere kayıt-tescil zorunluluğu getirmesine karşı, bu uygulamanın geri çekilmesi için sinemacılarla birlikte bir imza metni hazırladı. Aralarında Nuri Bilge Ceylan, Reha Erdem, Yeşim Ustaoğlu, Tayfun Pirselimoğlu, Onur Ünlü ve Yeni Sinema Hareketi yönetmenlerinin de olduğu 211 sinemacı ve sinema sektörünün büyük bölümünü kapsayan 40'a yakın festival, meslek örgütü, sendika, yapım ve dağıtım şirketinin imzaladığı mektupta, sanatsal etkinliklerde filmlerin gösterimi için istenen kayıt-tescil uygulamasının, sanatsal ifade özgürlüğüne bir engel oluşturacağı ifade edildi. Ayrıca mektupta filmlerin kayıt-tescil edilmesi için geçmeleri gereken Değerlendirme ve Sınıflandırma Kurulları'nın kriterlerinin muğlaklığı, siyasi ve ahlaki gerekçelerle yasaklamaya varan uygulamaları eleştirildi. Son olarak Lars von Trier'in 'Nymphomaniac' filminin ticari gösterimine ve dolaşımına izin verilmeyerek açık bir sansür uygulandığı ve bunun kabul edilemeyeceği belirtildi. Sansüre yönelik girişimlerin karşısında kararlılıkla duracaklarını belirten imzacılar, ilgili yönetmeliklerin sektör ile işbirliği halinde yeniden düzenlenmesini, Kurulların filmlerin ticari dolaşıma ve gösterime giremez kararı verme yetkisinin kaldırılmasını, Kurul kararlarında ifade özgürlüğü ve sinema sanatının özgünlüğünün gözetilmesini ve sanatsal etkinliklerde filmlerin kayıt-tescil belgesi istenmeksizin özgürce gösterilmesini talep ediyor. Açık mektup ve imzası bulunan sinemacılar, meslek örgütleri, sendika ve festivallerin listesi aşağıdadır. Kültür ve Turizm Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü, Türkiye'de düzenlenen film festivallerine ve çeşitli kültür sanat kurumlarına 2014 Ocak ayında gönderdiği bir yazıyla, etkinliklerde gösterilecek yerli filmlerin kayıt ve tescil edilmiş olması zorunluluğunu vurgulayarak, gösterimlerin yapıldığı mekanlarda denetimlerin yapılacağını ve kuralın ihlali halinde yaptırım uygulanacağını bildirdi. Kayıt-tescil, başvurusu mevcut yönetmeliklere göre ancak bir yapımcı şirket tarafından yapılabilen ve filmlerin sınıflandırma ve değerlendirme kurulundan geçmesiyle sonuçlanan bir süreçtir. Dolayısıyla sanatsal etkinliklerde gösterilecek olan filmlere yönelik olarak gönderilen bu yazı, sinema sektöründe karışıklığa ve huzursuzluğa yol açmıştır. Bir filmin yaş sınıflandırması ve değerlendirilmesinin yapılması dünyanın birçok ülkesinde olduğu gibi bir gerekliliktir. Ancak kriterleri son derece muğlak olan Değerlendirme ve Sınıflandırma yönetmeliği doğrultusunda Alt ve Üst Kurul üyeleri, daha ziyade ahlaki ya da siyasi nedenlerle filmlere yüksek yaş sınırları getirerek gösterimini kısıtlayabildiği gibi, ticari dolaşıma giremez kararı alarak açık bir şekilde sansür uygulayabiliyor. Filmlerin kayıt-tescil zorunluluğu üzerinde oluşturulan bu kontrol mekanizması, sanatsal ifade özgürlüğünü açıkça tehdit ediyor. Son olarak Lars von Trier'in 'Nymphomaniac' filmi için Sınıflandırma ve Değerlendirme Üst Kurulu tarafından ticari dolaşım ve gösterime çıkamaz kararı verildi. Mevcut yönetmeliğin 11. maddesinde belirtildiği üzere kamu düzeni, genel ahlak, küçüklerin ve gençlerin ruh ve beden sağlığının korunması, insan onuruna uygunluk ve Anayasada öngörülen diğer ilkeler doğrultusunda film yasaklanmıştır. - Kayıt ve Tescil ile Sınıflandırma ve Değerlendirme yönetmelikleri, sinema sektörü ile istişare edilerek hızla yeniden düzenlenmeli; yeni yönetmelikte yaş sınıflandırmasına uluslararası kabul edilmiş olan bilimsel ölçütler getirilmelidir. Özellikle, Değerlendirme Kurulları'nın, filmlere ticari dolaşıma ve gösterime giremez kararı verme yetkisi kaldırılmalıdır. - Film festivallerinde ve her türlü sanatsal etkinlikte filmler, kayıt-tescil belgesi istenmeksizin özgürce gösterilmelidir. - Değerlendirme ve Sınıflandırma Kurullarında kararlar alınırken, kanunca reşit olarak tanımlanan reşit bireylerin seçme ve ifade özgürlüğü ve sinema sanatının özgünlüğü gözetilmelidir. Süreci yakından takip edeceğimizi ve sansüre yönelik kararların karşısında duracağımızı, her koşulda mesleki özgürlüğümüzü savunmaya hep birlikte ve kararlılıkla devam edeceğimizi kamuoyu huzurunda duyuruyoruz.


We have met with Gezi Spirit in 2013. It has been compulsory to approach March 8 International Women's Day in a richer context. Based on Gezi principles; Pluralism, Integration, Solidarity and MEETING, we wanted to see the REFLECTION of female personality and female problems on our male colleagues' works. The exhibition named itself: REFLECTION AND MEETING. Serhat Kiraz makes a start on with The Poet of the Poets SAPPHO. Alaattin Aksoy, WILL OF GOD: The victims of unconsciousness in the Information Age. He takes the subject of transformation of life into a ruin. Esat Tekand: He takes the photograph named Us of German Revolutionary Socialist Politician and Feminist CLARA ZETKIN (1857-1933). Balkan Naci İslimyeli: He participates with a painting from The Photonovel of a Housewife series. CHILD BRIDE DESTINY of Murat Morova, confront us with one of our most crucial social problems. Kenan Sunar: PROTECT THE NATURE is one of instinctive tasks of being a woman. Ahmet Öktem emphasizes the desperate, dispersed, full of disappointment destiny of womanhood with his work I AM MADAME BOVARY. The portrait named VİVA LA VİDA of Şükrü Karakuş is a tribute to FRIDA KAHLO, a woman and an artist consecrating life nonetheless. The work named CULTURE SYMBOLS of Halil Akdeniz and the work named DILEMMA of H. Avni Öztopçu, are abstract approaches to our exhibition's concept. THE ARTISTS THAT WE BRING TOGETHER IN THIS EXHIBITION WANT TO BE WITNESSES OF WOMAN DESTINY. I thank to all my artist friends who make real this extraordinary exhibition.


Sanatçı Emel Örs etkileşimler 1 başlığı altında topladığı çalışmaları 12 Mart tarihinden itibaren Pinelo Gallery'de izlenebilir. Örs, geçmiş sanat tecrübelerini tuvallerine aktararak günümüz sanat akımlarından örneklerini çalışmalarında sanatseverlere sunuyor. Tuvallerinde ilk göze çarpan kullandığı pastel tonlar ve renklerin uyumu. Sanatçının kendi iç dünyası gerçek yaşamla bir köprü kurarak renk ve figürlere dönüşmekte. Bu dönüşüm figürlerin aykırı bir biçimde deformasyona uğratarak izleyiciye etkisini güçlendirmektedir. Pinelo Gallery'deki sergi 22 Mart tarihine kadar açık kalacaktır. 1963 yılında İstanbul'da doğdu. Kültür Koleji mezunudur. Sanat yaşamına 1996 yılında Ramuş İpek atölyesinde usta çırak ilişkisiyle başladı. Yurt içi ve yurtdışı 9 kişisel ve 50 ye yakın karma sergiye katıldı. Sanatçı bir dönem genel sekreterliğini yaptığı Bakırköylü Sanatçılar Derneği üyesidir. Halen Bakırköy'de kendi atölyesinde (Atölye 7) çalışmalarını sürdürmektedir.


Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul.


1985 yılından itibaren çeşitli atölyelerde resim çalışmaları yaptı. 2007 yılında girdiği Mimar Sinan Üniversitesi, Resim Bölümü Prof. Nedret Sekban ve Doç. Ahmet Umur Deniz Atölyesi'nden mezun oldu.


Serkan Demir'in tezahür/emergence isimli solo sergisi 13 Mart'ta CerModern bünyesinde güncel sanat alanı olarak faaliyet gösteren HUB Sanat Mekan'da izleyici ile buluşuyor. Ağırlıklı olarak heykel formunda işlerin olduğu sergi, 12 Nisan 2014 tarihine kadar görülebilecek. Son yıllarda çalışmalarını çoğunlukla inanç eksenine odaklayan sanatçı, tezahür sergisinde, gerçeküstü ortaya çıkış durumunu sorgular. Beklenmeyen zamanda ve beklenmedik biçimlerde görünürlük kazanan bu durumu 'belirme' olarak tanımlar ve yaşanan değişimi, bozulmayı, sürecinin konusuna dönüştürür. Sanatçı, içinde bulunduğu coğrafyanın siyasi ve politik gerçekliklerinden hareketle, kültürel bir izlenim haritası oluşturmaya çalışmaktadır. Doğu mitosu ve anlatısı ile ilişkilendirmeye çalıştığı bu haritada, coğrafik stratejiler, müdahale mekanizmaları ve küresel sermayenin yarattığı krize ilişkin fotoğraf, ironik bir dille görünürlük kazanırken tezahür kavramının gerekçeleri de tartışmaya açılmaktadır. Yine üzerinde durduğu konuların başında gelen inanç kavramının sınır çizgileri ve bunların gündelik hayattaki dönüşümleri ise son yıllardaki üretimlerinin ana motifini oluşturmaktadır. Enstalasyonlar, hareketli kurgular, küçük boyutlu heykellerden oluşan tezahür adlı sergisinde sanatçı, nesneleri bazen birbirine ekler, çarpıştırır, bazen de tekrar toparlayarak bir sanat oyunu oynar. Birer metin niteliğinde ortaya koyduğu yapıtlarındaki örgü ve kurguyu, ruhani olanın yerine getirilme duygusuyla gerçekleştirir. Kendi tabiri ile 'görsel soruşturma' olarak adlandırdığı bu yapı sökümde, geleneksel üretim biçimlerinin sınırlarını belirgin şekilde zorlar ve üretim seyrinin kanıtlarını da izleyiciye sunmak ister. Eserleri çeşitli müze ve koleksiyonlarda yer alan Serkan Demir, aynı zamanda Yaygara Güncel Sanat İnisiyatifi'nin kurucuları arasında yer almaktadır. Serkan Demir's solo exhibition called as egermence is meeting with audiences on 13th of March in HUB Art Residence which is currently acting as art area in the body of CerModern. The exhibition which has mainly works in sculpture forms will be able to be visited until 12th of April, 2014. The artist who has been focusing his works mostly on belief centerline in last years is also questioning the situation of surrealistic emergence in his emergence exhibition. This situation which becomes visible in unexpected time and in unexpected forms is identified as definition and transforms the experienced change, deterioration to subject of the process. The artist tries to generate a cultural impression map with reference to diplomatic and political reality of the geography he is in. In this map he tries to associate with east mito and narration, rationals of emergence notion is come up for discussion while the image related to geographic strategies, intervention mechanisms and crisis created by global capital is becoming visible with an ironical language. Again boundary lines of belief notion which is the leading subject he insists on and their transformations in daily life constitute the main motive of his production in last years. In this exhibition called as egermence which consist of installation, dynamic fictions, small sized sculptures, the artist plays an art game by piecing objects together sometimes and sometimes by putting together. He performs the fiction and pattern in his works he presents with text characteristics with a sense of performing the one which is spiritual. In this structure removal he calls as visual investigation with his own interpretation, he obviously pushes the limits of tradational production forms and also wants to present to audiences the evidence of production course. Serkan Demir whose works have taken part in various museums and collections, is among founders of Yaygara Contemporary Art Initiative.


Türkiye'nin ilk kişisel Modern Sanat Müzesi olan Doğançay Müzesi, kurulduğundan bu yana çocukların sanata ilgilerini arttırmak amacıyla düzenlediği resim yarışmalarının onuncusunu gerçekleştiriyor. İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin ana sponsorluğunda gerçekleştirilen yarışmanın sergi ve ödül töreni Mayıs ayında Cemal Reşit Rey Konser Salonunda gerçekleşecek. 1. Doğançay Müzesi 10 Orta Okullar Resim Yarışması İstanbul'da eğitim yapan tüm ortaokulların katılımına açıktır. 2. Yarışmada 1., 2., 3.'lük olmak üzere üç derece ödülü ve 5 adet mansiyon ödülünün yanısıra 42 adet sergileme ödülüyle birlikte 50 adet ödül verilecektir. Büyükşehir Belediyesi ödülleri nakit eğitim bursu şeklinde, sponsor firmaların ödülleri farklı seçeneklerde olacaktır. 3. Öğrenciler, GELECEĞİN İSTANBUL'unu özgürce resmedebileceklerdir. Resimler öğrencinin kendisine ait olacak, grup çalışmaları yarışma dışı kalacaktır. Malzeme seçimi serbesttir. Resimlerin boyutu 50x70 cm den daha büyük olmayacaktır. 4. Resimler 5 Mayıs 2014 tarihine kadar, yarışmaya iştirak eden her okul adına toplu bir dosya içerisinde Doğançay Müzesi'ne kargo yolu ile ya da elden teslim edilecektir. ( Doğançay Müzesi Balo Sokak No: 42 Beyoğlu İstanbul Tel: 0212 244 77 70 71) Karşı ödemeli / alıcı ödemeli kargo gönderileri kabul edilmeyecektir. 5. Her resmin arkasına; resim sahibi öğrencinin adı, soyadı, yaşı, sınıfı, okul adı, irtibat numaraları okunaklı, silinmeyecek ve düşmeyecek şekilde yazılmalıdır. 6. Derece ve sergilemeye değer bulunan resimlerin duyurulması ve ödül töreni 2014 Mayıs ayı içerisinde Cemal Reşit Rey Konser Salonunda yapılacak ve sergilenecektir. 7. Ödül alan ve yarışmaya katılan tüm resimler, sergi bitiminden sonra 28 Haziran 2013 tarihine kadar Doğançay Müzesi'nden teslim alınmalıdır. Doğançay Müzesi bu tarihten sonra resim iadesi yapmayacak ve resimlerle ilgili hiç bir sorumluluk kabul etmeyecektir.


Hayata Bağış Derneği ve Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği işbirliğiyle düzenlenecek olan 'organ bağışı' temalı resim sergisi ile toplumumuzun dikkatini bir defa daha bu yüce karara çekmek istiyoruz. O karar ki sona eren bir yaşamdan birçok yeni hayatlar çıkartacak, bizlere insan sevgisinin ve insan hayatına saygının tüm anlamlarını hissettirebilecek, bir acıdan sayısız dersler çıkarttıracak müthiş bir karar... Hiç tanımadığımız ancak ne denli zor durumda olduklarını anlayabildiğimiz insanlarımıza sağlıklarını, ailelerine ise sevdikleriyle geçirecekleri zamanları hediye etmek nasıl bir büyüklüktür!


Figen Batı Alev Okulları'nda açtığı yeni sergisinde farklı serilerine ait resimlerden örnekleri bir araya getiriyor. Doğa ve özgürlük gibi kavramların üzerine giden sanatçı, içsel duygularını ön plana çıkarıyor. Ay sonuna kadar izlenebilecek olan sergi, aynı zamanda Alev Okulları salonlarında açılan ilk sergi olma özelliği taşıyor. Figen Batı: Evet. Resimlerimde doğa ön planda olmakla birlikte içsel duygularımı tuvallerime yansıtırım. Bazen o anda hissettiğim duygular, düşünceler doğanın içinden çıkan formlara dönüşüyor, bazen de o formlar benim duygu ve düşüncelerimi oluşturuyor. Sıçramalar ve aşama aşama geliştirdiğim bir yapı var. Özgürlük ve kendini keşfetmek çok önemli benim için. Resim de kendimi keşfetme sürecinin yollarından biri. F. B.: Araştırma yapmak önemli bir süreç, planlama yapmak da. Öncelikle yeni yapacağım resim serilerinin ana duygusu üzerine yoğunlaşıp bunu en iyi ifade edebileceğim renkleri planlarım. Kompozisyonlarımda ise renklerin de izin vereceği ilham ile tuvale yoğunlaşırım. F. B.: Tamamen içsel duygularımla oluşan renk ve formlardır. Dolayısıyla birlikte uyumlu ve ayrılmazlar. Renk ve biçim kontrastlıklarını oldukça yoğun kullanırım. Ama sonuçta resimde ahenkli bir serüven oluşur. Renkler formları kendiliğinden oluşturur tuval yüzeyinde. . F. B.: Çizgi ögesi resimlerimde kullandığım en önemli elemanlardan biri. Bu ince çizgiler günlük hayattaki anlarla ilgili gelgitlerimi anlatan ritimlerdir. Dışardan bakınca serbest incecik vuruşlar gibi görülse de bir bakıyorsunuz tabloyu size anlatıyor: bütünün kimi zaman bağlayıcı kimi zaman dikkati belli bir yerde odaklamaya yardımcı olan ögelerinden. F. B.: Tuvalin karşısına geçtiğimde o anki duygu ve düşüncelerim renklerle formlara dönüşüyor. Bu aslında planlanmış bir form düzeni değildir. Kendiliğinden çıkıveren anlık formlardır. Bazen bir çıkış gibi bazen de bir kaçış gibi. F. B.: Uzun yıllardır oluşan üslup ve anlatım dilimde yeni ve farklı renk ve formlardan oluşan bir eğilim görülmektedir. Bunu geliştirmeyi çok arzu ediyorum. Hayatımın bu döneminde hissettiklerimi daha iyi anlatabileceğimi düşünüyorum.


UNESCO AIAP Türkiye Ulusal Komitesi Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği geçtiğimiz yıl olduğu gibi bu yıl da 15 Nisan Dünya Sanat Günü'nü çeşitli etkinliklerle kutlayacak. Abdi İpekçi Caddesi mağaza vitrinlerinde düzenlenen, sanatı halkla buluşturmayı amaçlayan Vitrin Sergileri Şişli Belediyesi'nin desteğiyle Nişantaşı Abdi İpekçi Caddesi'nde, 10-23 Nisan tarihleri arasında düzenlenecek. 15 Nisan Dünya Sanat Günü Vitrin Sergileri'ne katılmak isteyen üyelerimiz bu çağrıyı aldıkları günden itibaren 26 Mart 2014 günü saat 17.00'a kadar bize başvurularını gönderebilir. Seçici Kurul Bahri Genç, Tijen Şikar, Murat Havan, Turan Büyükkahraman, Ekin Onat, Sanatçı Ekrem Kahraman Prof. Tülin Onat, Ayşe Erel'den oluşmaktadır. - Üyelerimiz Vitrin Sergisi seçmelerine sergileme mekanlarının mağaza vitrinleri olduğu göz önüne alınarak vitrinde sergilenebilirliği mümkün olabilecek resim, heykel, seramik vb. yapıtlarla katılabileceklerdir. Heykel önerecek arkadaşlarımız kırılgan ve riskli malzemelerden yapılmış yapıtları göndermemeleri rica olunur. - Yapıtların, vitrinlerin büyüklüğü göz önüne alınarak belirlediğimiz ölçülere uygun olması gerekmektedir. Üyelerimiz seçmelere en fazla 3 yapıtla katılabilirler, aynı boyda olan iki yapıtla katılım kabul edilmeyecektir. Seçilen her sanatçıdan bir yapıt sergiye dahil edilecektir. Kullanılan malzeme veya teknikler için sınırlama yoktur, eleme aşamasında değerlendirme dosya üzerinden yapılacaktır. Teslim edilecek dosyada üyenin word dosyasında kayıtlı sanatsal ve mesleki deneyimlerini de içeren özgeçmişi, adresi, telefonu, e-postası bulunmalıdır. Yapıtla birlikte vitrine yerleştireceğimiz sanatçımızı tanıtan bilgi yazısını hazırlamamıza kaynaklık edecek 30 kelime civarında sanatınızı anlattığınız yazıyı da dosyanıza eklemeniz gerekmektedir. Yarışmaya sunulacak işlerin görselleri 300dpi formatında, kısa kenarı 2000 piksel çözünürlükte olmalı ve CD'de kayıtlı olarak, tüm bilgileriyle dosyaya eklenmelidir. Mail yoluyla başvurmak isteyenler, sanatgalerisiupsd@gmail. com adresine, konu bölümüne 15 Nisan Vitrin Sergileri Başvurusu yazarak dosyalarını ve görsellerini gönderebilirler. Elden veya posta yoluyla yapılacaklar başvurular 26 Mart 2014 günü saat 17.00'a kadar UPSD'nin Maçka Demokrasi Parkı Sanatçı İşlikleri Şişli / İstanbul adresine teslim edilmelidir. Bu tarihten sonra yapılacak başvurular dikkate alınmayacaktır. 3. Seçici Kurul, 27 Mart 2014 tarihinde değerlendirmesini tamamlayarak, mekan ve diğer kısıtlamaları göz önünde bulundurarak seçimlerini yaptıktan sonra, eserleri sergilenecek sanatçılara duyuruları yapılacaktır. 4. Eseri seçici kurul tarafından onaylanan sanatçılar yapıtlarını en geç 3 Nisan 2014 günü saat 17:00'a kadar UPSD'ye ulaştırmalıdır. Bu tarihten sonra yapılacak teslimatlar kabul edilmeyecektir. Sergi bitiminden (23 Nisan 2014) sonra eserler UPSD'den geri alınabilecektir. 30 Nisan 2014 saat 17.00'a kadar alınamayan yapıtlardan hiçbir şekilde sorumluluk kabul edilmeyecektir. Kargo ve UPSD-sanatçı arasındaki gerçekleşecek nakliye ücretleri sanatçıya aittir. UPSD-mağaza arasındaki nakliyeden sanatçı sorumlu değildir. 5. Yapıtların sergilenmesi ve taşınması sırasında gereken özen gösterilecekse de doğabilecek hasarlardan hiçbir şekilde Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği ve yapıtın sergilendiği mağaza sahibi sorumlu değildir. Arzu edenler, eserlerinin değer bedeli üzerinden istedikleri özel sigorta şirketine sigorta ettirebilirler. - Bahri Genç - Tijen Şikar - Turan Büyükkahraman - Murat Havan - Ekin Onat - Nebahat Karyağdı


Yaralar vardır hayatta, ruhu cüzzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar. Kimseye anlatılamaz bu dertler, çünkü herkes bunlara nadir ve acaip gözüyle bakarlar. Biri çıkar da bunları söyler ya da yazarsa, insanlar yürürlükteki inançlara ve kendi akıllarına göre hem saygılı, hem de alaycı bir gülüşle dinlerler bunları. Çünkü henüz çaresi de devası da yok bu dertlerin... cümleleriyle başlıyor kitap. Bir kitap yaralar vardır... diye başlıyorsa etkilenmemek mümkün mü? Hele kitap başından sonuna kadar bu yaraları ruhunuzda hissettiriyorsa. Hidayet'in kayıpları, gerçekliği, bu kayıpların verdiği iç dökme seansları ve eğrisiyle doğrusuyla kaleme alınmış her cümlesinde, gerek kendi hayatınızdan gerekse başkalaşmış ruhunuzdan kalıntılar bulmak olasıdır Kör Baykuş'un. Dünyada çok fazla ses getirmiş bir kitap Kör Baykuş. İçinde iki farklı öykü, iki farklı zaman bulunduran bu kitap, karanlığın en koyu yerinden çıkıp günümüze kadar gelir. Hidayet, Kör Baykuş sayesinde, İran edebiyatına Avrupa modernizmini getirir. Eserlerinde Sartre, Kafka, Rilke, Poe ve Zweig etkisi görülür. Eserin Fransızca, Rusça, İngilizce, Almanca, Macarca, Çekçeye çevrilmesi de dünyaya sesini duyurmuş olmasının kanıtıdır. Hidayet, zaman kavramını diğer romanlar gibi tekdüzelikten koparıp, zamanın iç içe geçtiği, düşlerin bir anda gerçekleşmesi yahut gerçeklerin bir anda düşleşmesi durumuna okurları davet ederek eserini bahşetmiştir. Eserde, kendini hissettiren Hidayet'in hayatına dair izler de söz konusudur: Ne erken ne de geç. Ancak biraz da olsa eksik. Hidayet, eserini tam zamanında yazmış ve hayatının orta yerinde gerek kadınlar konusundaki zayıflığını gerekse kendi geleneklerinin karmaşasında kayboluşunu ince ince cümlelere işlemiştir. Hatta kendi toplumundaki batıl inançları eleştirmiştir. Hidayet'in çoğu eseri, psikanalitik, sosyolojik, feminist ve yapısalcı yöntemle ele alınmıştır. Kitapta işlenen, ölüm, aşk, korku, intihar, ölümseverlik, ölüsevicilik gibi birtakım kavramlar ayrıntılı olarak incelenmiştir. En önemli incelemesi de, Dr. Sanati'nin, Hidayet'in eserlerinden yola çıkarak psikolojik rahatsızlığını teşhis ettiği incelemedir. Her şeyden önce, kitap ele alınıp, okunmadan bile, göz atıldığında bile dipnotlar aracılığı ile çok fazla şey öğrenileceği söylenilebilir. Butimar bir kuştur, deniz kıyısına çöker, denizin bir gün kuruyacağını düşünür, bu tasa yüzünden de su içmez hiç. (sf. 39) cümlesiyle insanı butimar adlı bir kuşa benzeten Hidayet, kitapta Nevruz'un 13'ü, Göz, İnsan adları, Ayna, Su ve Suren Nehri, Baykuş gibi sembollere de yer vermiştir. Bu nedenle semboller üzerinden derin okumalar yapmak da mümkündür. Oğuz Demiralp'in bu kitap üzerine derin bir okuma yaptığı kitabı Kör Okur, Kör Baykuş'tan sonra tavsiye edilebilir. Son olarak da eser, karşılaştırmalı olarak incelenmek istenirse, Albert Camus'nün Düşüş kitabı ele alınabilir. 17 Şubat 1903'te Tahran'da doğdu. Ortaöğretimini tamamladıktan sonra mühendis olmak için Belçika'ya gitti. Edebiyata ilgisi olduğundan 1927'de öğrenimini yarıda bırakarak Paris'e gitti. Fransız dili ve edebiyatını yakından inceledi, ilk eserlerini orada yazdı. 1936'da Hindistan'a gitti, Budizmi inceledi ve Buda'nın bazı yazılarını Farsçaya çevirdi. 1950'de Paris'e döndü. Bazı bunalımlar yaşadı. 9 Nisan 1951 günü, yine böyle bir bunalım sonrası, kaldığı yerde havagazı ile intihar etti. Sadık Hidayet, İran edebiyatında modern öykücülüğün kurucularındandır.


The global problem of Colony Collapse Disorder, namely the rapidly decreasing population of honey bees, has caused substantial problems for farmers and the environment. In connection with Softday's project Song of the Bees, Harp Art Lab seeks submissions from artists working with sound to create installations or performances connected to the theme of honey bees, thereby transforming Harp Art Lab Windmill into a hive of sounds. The theme is open to each artist's interpretation. From the applications, eight artists will be selected to participate in the festival.


Francis Bacon'un ünlü triptiğinin Kasım 2013'deki rekor satışından sonra ekonomik gücü çoktan kanıtlanmış olan resmin küresel piyasadaki değeri bir kez daha yükselmiş olmalıdır. Çağdaş sanatın kavramları, içerikleri ve estetiği açısından etkin olan küresel eleştirel ortamda ise Resim öldü mü? sorusu 1850'lerde fotoğraf görsel temsiliyet, gösterge, gösterilen ve imge dünyasına girdiğinden bu yana soruluyor. 1980'lerde yerleştirmeler ve video sanat yükselmeye başladığında resim için yeni bir rekabet alanı daha açıldı ve bu tür yapıtlar bienallerde öne çıktı. Buna karşın resim yapan sanatçıların sayısı hiç bir zaman azalmıyor; dahası özellikle her kuşak sanatçının bütün diğer çekici tekniklere karşın son dönemde resim yapmayı yeğlemesi ve sürdürmesi de başka ilginç bir durum olarak beliriyor. Günümüzdeki çeşitli tekniklerde imge üretimi ortamında resim yapmak özel bir üretim ve bu çoğul seçenekler durumu resim yapan sanatçıya farklı bir özgürlük alanı sağlıyor. Sanatçı güncel imge akıntısının yönlendirmelerine karşı çalışırken kendisine adeta daha geniş bir üretim düzlemi buluyor. Toplum da resim konusundaki bilgisi ve bilinci bağlamında ki bu mağara resminden bu yana var olduğunu bildiği resim olgusudur resmi tarihsel derinliği dolayısıyla güvenilir bir sanat yapıtı olarak kabul ediyor. Bu sanat tarihsel meşruluğa bağlı olan başka bir gerçek de temsiliyetteki çeşitli bildik ögelerin izleyiciyi kendisine bağlaması ve ona kendisini bu kültür mirası ile kimliklendirme olanağı vermesidir. 20. yy boyunca yapılan keskin eleştiriler de resmin gücünü azaltmadı. Bir çok eleştirel metinde ve savda işaret edildiği gibi resim sanıldığı kadar saldırı altında da değildir. Yine de resmin geçmişteki tarihsel ve sanat tarihsel değer ve önceliğe, dinsel ve siyasal temsiliyet gücü ve etkisine sahip olmadığını kabul etmek gerekiyor. Resmi 20. yy başında tümüyle farklı bir temsiliyete dönüştüren Kübizm ya da Soyut Dışavurumculuğun yarattığı gibi köktenci değişim de söz konusu değil. 20. yy sanat akımları bağlamında ve dahası bugün de resimde her şeyin yapıldığı tartışılıyor; içerik ve biçim açısından tükenmiş olduğu ileri sürülüyor. Kuşkusuz yapılmış resimleri durmadan yineleyen, tarih dışı ve dekoratif olarak sınıflandırılan resim türleri var; ancak bu tür küresel dekoratif resim piyasasını besleyen resimler konumuz değil. Sergiye katılan sanatçıların resimleri diğer bütün teknikler ve araçlar gibi dünyayı ve yaşamı yorumlayan görsel bir araçtır ve öznellik içeren bilgi birikimi, düşünsel yoğunlaşma ve uzun soluklu çalışma içeriyor. Resimler bireysel bir üretim olmakla birlikte, üretildiği dönemin ortak bilincini de yansıtabiliyor; bir kuşağın ortak manifestosu olarak da değerlendirilebiliyor. Her kuşak ait olduğu dönemin sorunlarını irdeliyor, yorumluyor ve kendinen sonraki kuşağa çözülmesi ya da yorumlanması gereken başka konular ve sorunlar bırakıyor. Sanatçıların resimlerinde ısrarlı ve dirençli bir üretim ve emeğin özgün estetik, içerik ve biçim zenginliği izlenebiliyor. Resimler ilişkisel estetik çağında toplumsal-siyasal içerikler ve bağlantılar, öznel teknikler ve üsluplar ve sürdürülebilir üretim açısından önemli bir birikimden bir kesittir. Günümüzde Jaques Ranciere'in sanat bilgisi ve eleştirisi bağlamında belirlediği sanatın estetik rejimi kavramı özel bir duyumlanabilirliğin varlığına işaret ediyor. Serginin başlığı da özellikle bu duyumlanabilirliği işaret ediyor. Sergi benzer duyumlanabilirliği izleyicinin de benimsemesini amaçlıyor. After the record sales of Francis Bacon's triptych in November 2013, painting may have multiplied its already established economic power in the global art market. However in the global critical art debate, which is influential for the concepts, contents and aesthetics of contemporary art, the question Is painting dead? has been asked since 1850's when the photography entered into the image production. The rise of video and installation art since the 1980's has also opened a ground of competition for painting and the multi-cultural electronic images became the idols of the biennale. Yet another question is still effective why the majority of the artists and in particular young artists are choosing to paint, despite the various attractive techniques. Within this image making context to be a painter became a particular case and gave a different freedom to the painter who found a ground of productivity in working against this current. The public knowledge and consciousness correspondingly accepts the painting as an art historical medium since the drawings on cave walls and therefore appreciated as an artwork to be trusted. Another fact linked to this art-historical legitimacy is various familiar elements of representation in the paintings engaging the viewer in or giving him the possibility to identify himself/herself and his/her cultural legacy with. Painting is not marginalized and is not really under attack as indicated in many critical texts and statements but neither does it have the same religious, historical and art-historical primacy it once did. Painting doesn't carry the political and religious representative influence and power as it once did and it cannot be as shocking as it once was when Cubism or Abstract Expressionism has transformed it into a very different representation. In consideration of 20th century art movements, and even today it is argued that everything has been done in painting, its content and form is exhausted. Evidently there are paintings rated as anachronism and decorative, repeating all the paintings that has been done before. A painting as decorative productions within the global and local markets is not our consideration. In the age of relational aesthetics paintings of an artist are considered to be significant, sustainable and subjective only because of their critical socio-political and philosophical content, particular techniques, drawing styles and color, which are inimitable and not duplicable. Painting in this sense is an individual and visual way of interpreting the world and the life as well as a life-long determination that conceptual accumulation, concentration and persistence. Painting as thus is an individual task, but at the same time a manifestation of every generation that creates its own imprint and leaves other issues for the next generation to solve. The paintings of the artists participating in this exhibition are visual implementations as all other techniques and implementations of interpreting the world and the life with subjectivity, knowledge, conceptual concentration and sustainable production. The paintings are intensely individual but also reflect the collective consciousness and manifestations of their time. In the age of relational aesthetics and aesthetic regime these paintings present a characteristic of a sensible way of existence. According to Ranciere the distribution of the sensible is a political act and it is composed of the order, which formulates what is possible to see, hear, say, think, do and make involving perception, thought, and activity. All these are possible to capture by the senses. The title of the exhibition refers to this sensible, indicated by Jaques Ranciere and expects the viewer to internalize these images of the sensible.


Akademililer Sanat Merkezi baharın gelişini Ekinoks ile kutluyor. Yaşamın başlangıç anından günümüze kadar baharın gelişi bir anlamda doğanın uyanışı olduğu için her zaman farklı coğrafyalarda yaşayan insanın dolayısıyla da sanatın ilgi odağı olmuştur. Uyanan doğanın uyandırdığı bedenlerin uyku halinden kurtuluşu ile başlayan süreçle sanatın, beden irdelemeleri ile gelişen duruma yönelmesi sürekli eksik olan bir şeyi tamamlama arzusuyla örtüşmektedir. Ahmet Umur Deniz, Gizem Enuysal, Hüsnü Koldaş, Kader Genç, Kemal İskender, Nesli Türk, Sertap Yeğin, Sinem Kaya ve Resul Aytemür'ün yer aldığı sergide sanatçılar özgürlük ve tutsaklık halinin düşünce sistematiğimiz üzerinde yarattığı etkinin sanatsal izdüşümleri ile izleyici karşısına çıkıyorlar. Çok katmanlı bir uyanış hikayesinin şiirsel anlatımı olan Ekinok 26 Nisan 2014'e kadar Akademililer Sanat Merkezinde görülebilir.


Fire Station Artists' Studios offers living and working spaces for visual artists, as well as workshop and computer facilities. - A covering letter - A current CV (3 pages max) and documentation of your work - Residency work plan - Artist statement - An image list A selection committee then reviews your application and makes recommendations to our board. The selection committee bases its decision solely on what you provide. Artists living outside of Ireland may apply for short-term (1 3 months) residencies. A clear and developed rationale for applying for a residency in Ireland must be included in your application e. g. an exhibition or commission opportunity in Ireland; links made with Irish curators, galleries or other artists in Ireland. This should be detailed in the cover letter of your application. Tell us, in detail, how you hope to use the studio, e. g. to work on a commission, to prepare for an exhibition. Tell us why you need residential space specifically. Include a work plan, giving details of what materials and processes you use and any other requirements you have, such as wheelchair access. This will help us provide you with the most suitable space. Tell us for how long you will need your studio. We let out studios for between 1 year and 2 years, 9 months. If you need a studio for more than one year, we will review your progress after your first year. - Up to six still images (Jpeg files only which must be less than 1MB each) - Video showreel: web address of up to 6 minutes of footage. Please indicate in the application form whether you are applying for a short-term (1 month 3 months) or a long-term (1 year 2 years, 9 months) residency and your date preference. Click here for the weekly rental rates for the short-term and long-term residencies.


Graniti is a city in the province of Messina in the Italian region Sicily with 1700 inhabitants. The town was founded by the Arabs. Just some km from the seaside, Taormina and Giardini Naxos and close to the Alcantara Gorge is Graniti on a mountainside below a manicured pine forest. The project management is offering residencies to national and international artists in Graniti. In order to create their individual work on facades, walls, etc. of houses in this Sicilian town. Works will remain for a number of month but at least for 6 month. The organization is allowed to use all documentation materials such as photos, biographies, etc. to promote the project for marketing. It goes without saying that artists are expected to leave the work on its place for the Project in Graiti. Guest artists with work in different medias are offered to live for a certain period in Graniti and work for themselves and the project. The design of a facade as an artistical statement which will be visited during the process of formation and specially when it is finished as a summary and location determination. The artists work in a unique geographical location in the middle of the Mediterranean sea and near to MT Etna. During the month March, April, May, June, October, November, December and January artists can feel free to apply for this residential program any time. Private accommodations are available to host the artists in town. Stay period starts with 2 weeks and can be expanded up to several month depending on the application description. The organization contributes the Artist Call and creates a collection of possible locations for which artists can send a proposal. The Committee would like to thank innovative and creative ideas. After the test for feasibility, candidates will receive will a replay within 4 weeks. The project is in its beginning and not in the position to support your traveling expenses or give you pocet money. We will support you where we can when you apply for traveling grants elsewhere. Successful applications will be determined by Committee which is formed by the founders. The decision will be announced within 4 weeks after receipt the application. After leaving the work the manufacturer remains recognizable for a certain period. As there are plenty of places in and around Graniti the Studio is located in the lower part of a house directly in the center. Private studio is located in the lower part of a house directly in the centre and contents on approx. 30 square meters also a separate toilet. Suitable for a single artist or a couple, but also for a small family. Private hose Iris with 2 sleeping rooms shared bath and kitchen. Private hose Salvatore with 2 sleeping rooms shared bath and kitchen. Private hose Salvo with 2 sleeping rooms shared bath and kitchen.


Sanatçı, 7 yıl yaşadığı Almanya'da 2005 2010 yılları arasında Leipzig, Hochschule Grafik und Buchkunst okulunda eğitim görmüş ve bir çok karma sergide yer almıştır. Türkiye'deki ilk kişisel sergisinde Kösemen, günlük hayattan esinlenerek çalışmalarında binaları, kafelerdeki yaşam ortamını, klasik arabaları, yazlık mekanlardaki insan topluluklarını ön plana çıkartıyor. Resimlerinde ışık ve gölge oyunlarıyla, çok fazla ayrıntılara yer vermeden sadece geniş renk lekeleri kullanarak anlatılmak isteneni basit bir dille anlatıyor. Having studied at Hochschule und Buchkunst Graphics in Leipzig, and participated in group exhibitions in Leipzig, Lyon and Beijing, Murat Kösemen is having his first solo exhibition in Turkey at Gallery LiNART! Inspired by everyday life Kösemen, in his works at Volume 1, features buildings, life in cafes, classic cars and local communities in summer places. The artist, in his exhibition consisting of 12 works, introduces art lovers to what he wants to tell only using the wide colour stains in a simple language without referring to light or shadow games and details.


Sanatı, tarihsel irdelemelerin, çizgisel süreçlerin izinde seyretmeyi bırakıp kendi yolculuğumuz için bir izlek oluşturarak ilerlediğini düşünürsek güncel sergileri bir sosyalleşme alanı olmaktan öteye götürebiliriz. İzlediğimiz sergileri anlamlandırmaya çalışırken baktığımız bakış açısına paralel giden birçok farklı sonuca ulaşırız. Küratörün de amacı, incelediği kavramı sanat nesnesine dönüştüren sanatçılarla bir ortaklık kurup, yansıtmaktır. Buna rağmen küratöryel sistemin sanat aktörleri tarafından yorumlanışı ve aldığı konum bu tür tanımlamalardan fazlasına ihtiyaç duyuyor. Burada küratöryal yapıyı basit tanımıyla ele alacağım. Sanatı en iyi anlamanın yolu sanatçıyı ve bulunduğu ortamı anlamaktır. Buraya kadarını hepimiz biliyoruz. Bundan sonrası bizi sanatçının karmaşık hesaplaşmalarının yapıldığı bir labirente sürüklüyor. Hesaplaşmaların güncel konularla bağlantısı sürdükçe de sanatçı, kimliği ve toplum arasında bir yerde duruyor. Sanatçının sanat ortamındaki yapılanmalara kendini kabul ettirip bir dil oluşturması ve toplumdaki sorunlara eklemlenmesi sürekli varlığını yeniden ispatlamasıyla mümkün oluyor. Sadece üretmek yeterli değil. Birtakım stratejileri izlemek tek yol gibi gösteriliyor. Bu da çalışmaların birbirini tekrar etmesi sonucunu doğururken sanatın öznesi olarak sanatçıyı sistemin çarkına bağımlı bir öge durumuna dönüştürüyor. Sanat ortamındaki bu gidişatın uzunca bir süredir farkında olan sanatçılar, tek silahları olan sergilerle sorunlara işaret etmeye çalışırken bir bakıma iç dökme diyebileceğimiz bir faaliyetin de parçaları haline geldiler. Bir derdimiz var evet fakat bununla daha fazla nasıl yaşayacağız? Sanatçıların toplum içerisindeki sorunlarını görmezden gelen anlayışın sonucunda sanatçı, eseriyle kurduğu ilişkiyi bir şeylere rağmen devam ettirmek zorunda kalıyor ve de yalnızlaşıyor. Tıpkı tüm dünyada düşünen bireyin içinde bulunduğu yalnızlık gibi. Yalnızlık beraberine birtakım sorgulamaları getirdiğinde yaşamın içinde sanatsal duruşu var ettiğimiz sürece hala umudumuz var demektir. Bu umudu besleyen de diğer sanatçılardır. Tıpkı bir grup sanatçının yaptığı ve yapmakta devam ettiği gibi sanatla hayata bir şeyler söylemek ve toplumun önünde ona öncülük eden çağrışımlar bulabilmek. Bu bana Galerimiz sanat galerisinde izlediğim bir grup sanatçının video sergisi özelinde bir masanın etrafındaki umudu ve umutsuzluğu hatırlattı. Bir masanın bir dünya olduğunu anlayabildiğimiz sürece mikro dünyaların makro dünyaları dönüştürebileceğine inanmak gerek. Yapılan sergilerin bağlamı bu düşüncelere yön verecek düşünceler arama çabasından başka bir şey değil. Yapılan sergilerin yön vermesini ve hayata söz söylemesini istiyorsak kurgulamanın doğru yapılması gerekiyor. Sergi alanlarının yapısı öteden beri çağdaş sanatın problemi olmuştur. Sanatçıların kafalarında nasıl bir mekanda sergilemeliyim ki eserler bir bağlam yaratsın soruları dönüp dolaşır. Mekan ve estetik kurgusu aşılması zor bir süreci gerektirir. Mimariyle sanatın kol kola gezdiği bir iklimde bu sorunsal üst seviyelere taşınmış, mimari çağdaş sanatın oyuncaklarını yaratan bir disipline dönüştürülmüştür. Mekanı düzenleyen eşyalar ve odalar sanat alanında işlevinden koparak farklı bir anlam edinmiştir. Woolf'un odası, Judy Chicago'nun feminizmin anıtsal masası hepsi birer gösterge niteliğinde çağdaş sanatta yerini almıştır. Sanatçıların sözleri çağdaşlık kavramı içerisinde dolaşıma girmiş; zaman geçtikçe de klasikleşmiştir. Bugünün sanatçılarını masanın etrafında toplayan ve bir odanın içinde yaratılarını anlamlandırmaya iten, bu göstergelerin sanat içersinde yol almaya iten bir izlek görevi görmesidir. Canan Beykal, Emre Zeytinoğlu, Fatoş Beykal, Mürteza Fidan, Melih Görgün, Güler Ateş, Hülya Küpçüoğlu, Sabrina Obserne, Froso Papadimitriou, Jonathan Bradbury, Nazım İrem ve Nezaket Ekici bir araya gelerek video çalışmalarını bir masanın etrafında topladı. İşleri incelerken kendi kendinize kalacağınız ve sindireceğiniz bir anda çağdaşlığın sorunları ve yapılan işlerin uzamları sizi rahatsız ediyorsa ve sorgulamaya başlıyorsanız -ki serginin amacı bu görünüyor- bundan sonra sergi hakkında başta söylediklerimizden hareketle bir takım sanatsal uğrakları yanımıza çağırabiliriz. Serginin konsepti Melih Görgün'e ait. Bir masa etrafında sanatçıların videolarını toplayarak yukarda söylediğimiz güncel sorunlar içersinde bir yol arıyorlar. Fatoş Beykal'ın öteki kavramını sürekli tekrarlarla sorguladığı çalışması, serginin en doğrudan işleri arasında yer alıyor. Öyle ki o kadar çok öteki tanımı yapılıyor ki öteki kavramı derinliğinin yanı sıra gündelik bir cevap arama uğraşına dönüşüyor. Canan Beykal ile Melih Görgün ise bellekten yola çıkıyorlar ve postmodern bir bakış açısıyla benliği irdeliyorlar. Benlik anlamlandırılırken Sartre'ın kuramları işlere sağlam bir zemin hazırlıyor. Mürteza Fidan'ın Yolun Milimetresi adlı çalışması Hüsamettin Koçan'ın Baksı müzesini konu ediniyor. Baksı'ya giden yolda araba hareket ederken yolu, bir amaca araç ettiğini görüyor aslında yolun ve yaşanan deneyimin ıskalandığını anlıyoruz... Hızı merkezine alan bireyin hareket kavramından kopamaması yaşamı bir döngüye sokarken video çalışmasının kendisi bu döngüyü bozmaya çalışan bir bakış getiriyor. Güler Ateş'in Geceler Günleri, Günler Geceleri Kovaladı videosu geleneksel göstergelerin, güncel durumu nasıl manipüle ettiğine odaklanıyor. Sabrina Osborne, her iki yöne de bak videosunu sıralanmış görüntülerin, seslerin, boşlukların ve zamanların parçalara ayrılmış yapılarının aldatıcı karışımları olarak tanımlıyor. Hülya Küpçüoğlu ise popüler kültürün psikolojik dışavurumlarını, birey özelinden ele alıyor. Kuşlar filminde kullanılan korku ögesi bu sefer video bağlamı içerisinde izleyiciyi meraklandıran bir film gerçekliğinden kopmuş ve bireyin yaşadığı tezatlıkları, olacakları bekleyen huzursuzluğunu açığa çıkarmıştır. Korkunun nedeni belli değildir. Sanatın eleştirel gücünün sisteme eklemlenmeden diri kalması gereken bir zamanda bir masada söylenenlerin gücünü yok sayamayız. Da Vinci'nin son yemek freskini de akla getiren masa miti günümüze taşınırken çağdaş sanatın konularını yanına alıp kutsallıktan ve şartlanmışlıktan arındırıyor, farklı bir düzleme oturtuyor. Masa bir sembol içerisinde hayatımızda beliriyor. Sanatın, bir araya gelmenin ve bir şeyler yapmanın güçlü etkisini geçmişe dönük sanatsal deneyimlerden geri çağırarak günümüze taşıyor.


Please join us in The Main Gallery Friday March 21st to hear William Earle Williams speak about his black and white photography from 'A Stirring Song Sung Heroic: African Americans from Slavery to Freedom, 1619 to 1865'. The photographs document mostly anonymous, unheralded, and uncelebrated places where Americans, black and white, determined the meaning of freedom. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Sanatın, felsefenin, edebiyatın ana kaynağı çoğunlukla sanatçının/düşünürün yaşamı, toplumu ve gerçekliği sorgulamasının yarattığı iç hesaplaşmadır ve bu hesaplaşmanın ağırlığının derin bir depresyona ya da daha genel olarak ruhsal bozukluklara sebep olması büyük bir olasılıktır. Bazı durumlarda hastalığın yaratıcılığı tetiklediğine inanılır; özellikle kalıtsal da olabilen manik-depresyonun, mani evresinin yaratıcılığı ve üretimi artırdığı bilinir ancak gerekli alt yapı ve düşünsel derinlik olmadan tek başına hastalığın bir deha yaratabileceğine inanmak zordur. Yaratım aşaması ise her zaman sancılıdır. Bu bir kendini aşma çabasıdır ve bir insan normal şartlarda bunu başaramaz. Bu, elbette herkes hasta olacak demek değildir ancak gerçek bir yaratma sürecinde ruhsal dalgalanmaların olmaması mümkün değildir. Kişi için acı verici bir durum olsa da sanat bu çelişkili ruhsal durumlardan, bu gel-gitlerden beslenir. Heidegger Her türlü yaratıcı hareket melankolinin içindedir. der ve hatta sıkıntıyı varlığın temel havası olarak adlandırır. Aristoteles'e atfedilen Felsefe, devlet bilimi, şiir ya da sanat alanlarındaki sıra dışı adamların açıkça melankolik olmalarının ve bazılarının, kökeni kara safra olan hastalıklara yakalanmasının nedeni nedir? cümlesi, Kraepelin'e kadar melankoli olarak adlandırılan depresyonun ve ruhsal bozuklukların, yaratıcı zekanın simgesi mi deliliğe giden yol mu olduğu konusundaki tereddütün Antik Çağ'dan beri düşünürleri, bilim adamlarını meşgul ettiğini gösterir. Ancak 21. yüzyılın sorunu daha çetrefillidir; ilaçlarla iyileşen, hoşnut bir toplumdan o toplumu dönüştürebilecek, daha ileriye götürebilecek güçte sanatçılar-düşünürler çıkacak mıdır? Hemen herkesin depresyonda olduğu bir dünyanın şaşırtıcılığı ve iç burkuculuğu kadar kitleler halinde haplarda mutluluk arayışımız da şaşırtıcı ve acınası değil midir? Bu soruya muhtemelen, sanat ve felsefe, kişinin zaman zaman hayatına mal olan büyük acılar pahasına mı var olmalıdır? diye karşı çıkılacaktır. Buna cevap vermeden önce, mevcut sistemlerin sürekliliği için böyle insanların varlığının ciddi bir tehdit olduğunu hatırda tutarak biraz düşünmek gerekir. Zaten moda, statü, başarı gibi yapay kavramların bombardımanı altındaki sanal bir gerçeklikle çevriliyken bir de insanlık dışı yaşam koşullarına rağmen- mutlu olma çabasında bir zorlama yok mudur? Bir insan daima mutlu, huzurlu ve uyumlu olmak zorunda mıdır? Yapay mutluluk bir anormallik barındırmaz mı? Dünya kan ağlarken, insanın tüm varlığı, olan bitene içgüdüsel biçimde isyan ederken belki de durup bir irdelemek gerekir; neden milyarlarca insan kendisini iyi hissetmiyor diye... Belki de iyi hissetmemek bazen iyidir. Belki gerçekten iyi olabilmek için insanın dönüp kendi içine ve çevresine bakması, ardından da çözümleyebilmek için acının sonuna kadar gitmesi gerekir. Bu kolay değildir; korkuyu, yalnızlığı ve hüznü getirir beraberinde ve böyle hisseden insan toplumdan uzaklaşır, farklılaşır ve yadırganır. Tarihin başından beri tüm sistemler toplum düzenini korumak adına farklı olanla savaşmışlardır ve bu savaştan en çok nasibini alanlar önce melankolik, sonra deli diye anılan insanlar ve bu kavramlarla yakın bağı olduğuna inanılan sanatçılarla düşünürler olmuştur. Binswanger melankolinin verili norm sistemlerine uyamayan insanların seçtikleri bir yaşam tarzı olduğunu söyler. Bu tanım da çoğu sanatçı için geçerlidir. Her zaman delilikle deha arasında bir yerde olduğundan şüphelenilen sanatçılar yapıtları kadar toplumsal yaşama uyum sağlayamamak konusunda da ünlüdürler. Rollo May Yaratma Cesareti adlı kitabında Şaşırtıcı ölçüde mekanize olmuş bir dünyada yaşıyoruz. Usdışı, bilinçdışı fenomenler bu mekanizasyona karşı daima bir tehdit oluşturuyorlar. Şairler çayırlarda ya da tavan arasında hoşa giden yaratıklar olabilirler ama montaj hattına sokulan bir çomaktırlar. Düzenekleşme tekbiçimciliği, önceden-bilinirliği ve düzenliliği gerektirir ve tam da bilinçdışı görüngülerin özgün ve usdışı olmaları olgusu, kentsoylu düzen ve tekbiçimciliğe yöneltilmiş reddedilmez bir tehdittir der. May aynı kitapta, sanatçıların ve diğer yaratıcı insanların, sistemlerimizin olası yıkıcıları olduğu gerçeğinin kaygısından kaçıp kurtulamayacağımızı, yaratıcılığın doğasından ötürü ussallığa ve dış kontrole yönelmiş bir tehdit olduğunu söyleyerek devam eder; Dogmatikler bu yüzden sanatçıların ipini kaçırmak istemezler. Kilise onu kimi devirlerde önceden vazedilmiş konulara ve yöntemlere koşabildi. Kapitalizm sanatçının ipini onu satın alarak tutmak niyetinde ve Sovyet gerçekçiliği bunu toplumsal menetme ile yapmayı denedi. Sanatçıyı kontrol etmek mümkün olsaydı -olduğuna inanmıyorum- bu sanatın ölümü demek olurdu der. Kurt Vonnegut'un Maymun Evine Hoş Geldiniz adlı kitabında topladığı kısa hikayelerinden Harrison Bergeron hikayesi normallik, yetenek, eşitlik gibi kavramlarla ilgili etkileyici göndermeler içerir ve son derece ironiktir: 2081 yılında geçen hikayede insanlar Birleşik Devletler anayasasının getirdiği zorunlulukla her bakımdan eşitlenmişlerdir. Kimse kimseden daha güzel, daha yetenekli, daha akıllı, daha çevik değildir. George ve Hazel Bergeron çiftinin oğulları Harrison asi davrandığı için devletin ajanları tarafından yakalanmıştır. Ancak anne baba bu olayı uzun uzun düşünememiştir çünkü anne zaten değerlendirme yapamayacak kadar vasat bir zekaya sahiptir. Babanın zekası ise ileri düzeyde olduğu için kulağında küçük bir zihinsel engel radyosu taşımaktadır ve kanun gereği radyoyu hiç çıkartmaması gerekir. Radyo bir hükümet vericisine ayarlıdır ve her on beş dakikada bir George gibi normalin üstünde zekaya sahip insanların beyinlerine, düşünmelerini engellemek için keskin bir gürültü yollanır. Ayrıca güçlü olduğu için, tüm diğer güçlü insanlar gibi engellenmesi gerekiyordur ve bu sebeple boynuna asma kilitle asılmış yirmi iki kiloluk bir torba taşımak zorundadır. Çift televizyonda bir bale gösterisi seyretmektedir. Zarif veya özgür bir hareket yapamasınlar diye ayaklarına ağırlıklar bağlanmış balerinler hakkında konuşmaya çalışırlar. Bu arada hapiste olan oğulları Harrison'u bölük pörçük düşünmeye başladığı anda George'u titreten çok kuvvetli bir sinyal gelir. Kocasının bitap düştüğünü gören Hazel, saçma dolu torbadan biraz yük boşaltmasını önerir kocasına ancak bunun cezası iki yıl hapis ve büyük bir para cezasıdır. Burada çok önemli bir şey söyler George; Eğer onlardan kurtulmayı denersem, başkaları da aynısını yaparlar ve çok geçmeden herkesin herkesle yarıştığı karanlık çağlara geri dönüveririz. Bunu istemezsin değil mi? Karısı, Aman, Tanrı korusun! diye cevap verir. Çiftin oğulları Harrison hapisten kaçmış ve ailenin o an seyretmekte olduğu kanalın stüdyosunu basmıştır. Son derece güçlü bir atlet ve dahi bir çocuk olduğu için engellenmesi çok zor olmuş, takılan iki bin beş yüz kiloluk aletlerle bir robota benzemiş ancak yine de baş edilememiştir. Harrison meydan okuyup üzerindeki ağırlıkları, kafasındaki aletleri atar ve cesur bir balerinle bir süre dans etmeyi başarır. Ancak engellendirme komutanı gelir ve av tüfeğiyle ikisini de öldürür. O anda yayın kesilir. Hazel ekrandaki kararmayla ilgili bir şey söylemek için kocasına döndüğünde, George'un bir kutu bira almak üzere mutfağa gittiğini görür. George döndüğünde bir sinyalle daha titrer. Yerine oturduğunda Hazel'in ağlamış olduğunu görüp nedenini sorar. Hazel unuttuğunu söyler. George Acıklı şeyleri unut der. Hazel cevap verir, Hep öyle yaparım. Vonnegut'un hikayesini gerçek bir hikayeyle karşılaştıralım; Alman idealizminin romanı sayılan Hyperion'un yazarı Hölderlin öfke ve hüzün nöbetlerine tutulduğu gerekçesiyle 1806 yılında zorla Tübingen Psikiyatri Kliniği'ne kapatılır. Muhtemelen acıklı şeyleri unutamamıştır. Hücrede deli gömleği giydirilir ve yüzüne kliniğin dahiyane buluşu olan deri maske takılır. Altı ay sonra klinikten kendi bakımını bile üstlenemeyecek kadar zararsız olarak çıkarılır; klinik görevini başarıyla tamamlamıştır, Hölderlin bir çeşit bitkisel hayattadır artık. Bakımını bir marangoz üstlenir. Annesi bile onu ölene kadar bir kere olsun arayıp sormaz, oğlu bir papaz olmayı reddetmiştir çünkü. Oysa annesi üstün yeteneğini gördüğü halde, bıkmadan usanmadan ona papaz olunca da mutlu olabileceğini söylemiştir. Bundan sonra tam 36 yıl boyunca Hölderlin Kulesi olarak anılacak odasından çıkmaz ve yanında kaldığı ailenin dışında kimseyle konuşmaz. Hölderlin düzene uyum sağlamakta zorlanan, acı çeken sanatçıya dair mükemmel bir örnektir. İdealist/romantik felsefenin en büyük ozanlarından biri böylece ömrünün son 36 yılında Vonnegut'un hikayesindeki ağırlıkları taşır. Ne yazık ki Hölderlin sistem tarafından yok edilen sanatçının ne ilk ne de son örneğidir. Toplum normalleşmiş, ehlileşmiş aile fertlerini sever. Kamusal alanda kabul edilebilmek için toplumun normlarına uymak zorunluluğu vardır. Bu anlamda insanlar arasındaki eşitliğin değil de eşitlemenin uygulandığını söyleyebiliriz. Milletin ortak çıkarı inancı insani olmayan pek çok hareketi de böyle güçlü bir bahanenin arkasına saklanarak beraberinde getirir. Vonnegut'un hikayesinde ortak çıkar için insanlar eşitlenmişlerdir. Artık sanatçılar yoktur, düşünürler yoktur. Özgürce düşünebilen kimse yoktur. Abartılı bir hikaye gibi gözükse de aynılıkın sistem haline getirilmeye çalışıldığı toplumlardaki çöküşün de çok farklı olacağını düşünmüyorum. Hippokrates, Kaygı ve üzüntünün uzun sürdüğü durumlar melankolidir. diyerek daha İ. Ö. IV. yüzyılda depresyonun ve anksiyetenin genel bir tanımını yapmıştır. 20. yüzyıla kadar melankoli olarak adlandırılan depresyonun ve ruhsal bozuklukların genel tarihine bakıldığında eşitlenemeyen, farklı bireylerin tarihin büyük bölümünde normal insanlar tarafından nasıl konumlandırıldığı açıkça görülür. Antik Çağ'da ve Rönesans'ta rastlanan, melankoli ile deha arasında bağ kuran ılımlı yaklaşım dışında bu insanlar -özellikle Ortaçağ'da- şeytanın etkisinde oldukları gerekçesiyle en ağır işkenceleri görürler, teşhir edilirler, yakılarak öldürülürler, en iyi ihtimalle yalnızlığa mahkum edilirler. Skolastik felsefeye göre melankolik mizaçlı kişi en ağır cezaya çarptırılmıştır. 383 yılında Evagrius acedia diye adlandırdığı melankoliyi iblisin ayartmalarının en korkuncu olarak tanımlar ve böylece melankoli Büyük Gregorius'a kadar ölümcül günahlardan biri sayılır. Aydınlanma Çağı ile birlikte eskiden günahkar denilen insan artık deli kabul edilir. Delilik ise toplumsal bir üretim sorunudur ve üretimi engellediği için aslında gizli bir suçtur. Toplumların arzu ettikleri şekilde çalışamayanlar bir çeşit asalak olarak görülür. Melankoliye bilimsel açıdan yaklaşılan 17. ve 19. yüzyıllar arasında beynin fonksiyonlarını ve yapısını tespit edebilmek amaçlı sayısız deney yapılır. Bu yıllarda melankoli artık tamamen temizlenmesi gereken bir hastalık olarak kabul edilir. İngiliz hekim Thomas Willis 17. yüzyılda nöbetleşe ortaya çıkan mani evreleri ve melankoli evrelerinden söz eder. Böylece tıpta melankoli ile ilgili ilk kez gerçeğe yakın tespitler başlamıştır. Bu dönem hastalar için engizisyondan pek de farklı olmayan çok acı verici bir dönem olur. Özellikle 18. yüzyılda doruğa erişen bir acımasızlıkla, kurallara uymayan anormal insanlar hiçbir hakka sahip olmadan hastanelere kapatılırlar. Hastalara fiziksel acı vermenin kişinin zihnindeki acıyı azaltacağını ileri sürülür. Bu dönemlerde deliler hücrelere kapatılırlar, zincire vurulurlar ve demir kafeslerin içinde teşhir edilirler. 20. yüzyılda ise ruhsal bozuklukların hastaya acı vermeden, insanca tedavisiyle ilgili devrim niteliğinde olumlu bilimsel gelişmelerin sayısı her geçen gün artmakla beraber bir yandan da özellikle İkinci Dünya Savaşı ile birlikte, soru soran, sisteme karşı çıkan insanlar hemen hemen tüm düzenlerde ya yok sayılmışlar ya gerçekten yok edilmişlerdir. Onlar toplumun huzurunu bozanlardır. Naziler tarafından 1941'de ruh hastalarının sistematik olarak öldürülmeleri emredilir. Almanya'da 1933-1945 yılları arasında topluca deli olarak adlandırılan melankolikler, şizofrenler, epileptikler vs. milletin ortak çıkarı için sistematik olarak yok edilir. Bu dönemde Naziler pek çok sanat yapıtını da, toplumun ahlakını tahrip ettikleri gerekçesiyle soysuz/yoz sanat ilan edip meydanlarda yakarlar; bu semboliktir, Ortaçağ'daki cadılar artık sanatçılardır, ancak bu sefer bedenleri değil, önce ruhları yakılır. Son yüzyıldaki bilimsel gelişmeler insanların ruhsal bozukluklarla ve özellikle de depresyonla ilgili daha çok bilgi sahibi olmalarına sebep olmuştur. Bu bilinçlenme toplumların hastalığa bakış açısını değiştirme anlamında olumlu bir gelişmedir, bu inkar edilemez. Sorun, genele uyum sağlamak, mutlu olmak, günlük yaşama devam edebilmek adına insanın kendisini ve dünyayı sorgulamayı unutmak üzere olmasıdır. Modern toplumda insanın da çevresinin de iç hesaplaşmanın ve yabancılaşmanın getirdiği dalgalanmaya tahammülü ve vakti yoktur. Nasılsa çözüm en yakın eczanededir, bilen bilmeyen haplardan medet umar. En katı yaptırımlar bile toplumun kendisini bu uyuşukluğa böylesine isteyerek ve yeni bir tür cehaletle teslim etmesi kadar etkili olamaz. Oysa bunca gerçek acının ve haksızlığın cirit attığı bir dünyada, sormayan, şüphe etmeyen, isyan etmeyen, öfkelenmeyen toplumlardan ne düşünce çıkar ne de sanat. Bu yazıda Serol Teber'in Melankoli, Helene Prigent'in Melankoli-Bunalımın Başkalaşımları ve Andrew Solomon'un Depresyon Atlası adlı kitaplarından yararlanılmıştır.


L'ossessione per il particolare di Simone Menicacci risulta ancor piu evidente nei dipinti, fino ad apparirci ossessiva, ma e ben presente anche nei suoi lavori fotografici. Egli sviluppa una ricerca che sceglie come soggetti dell'immagine le cose e mai le persone, cercando pero di trattarle come avessero un anima e, forse soprattutto, una coscienza. Tutto cio e certamente un riflesso della nostra coscienza, sta di fatto, che, in queste opere, le cose ci sembrano quasi avere una vita e cio crea un fascino che puo' portarci a sentire e capire qualcosa di piu su di noi, visto che tutte queste sensazioni partono da noi e sono quindi un riflesso di cio che noi siamo. Pur essendo ben inserito nella contemporaneita, come possono testimoniare le sue frequenti serate da chitarrista e compositore rock, in Menicacci e presente anche un aspetto di dubbio e messa in discussione verso il consumismo estremo e la perdita dei valori tradizionali, come ci fa notare con la scelta di ritrarre per solito oggetti semplici, talvolta abbinati a frutti e spesso inseriti in paesaggi naturali che, in certi casi, arrivano a costituire il soggetto unico e tutto sempre con gramde risalto alla piega, alla singola ombra, al dettaglio di un contrasto di luce con modalita che mai fanno pensare allo sfarzo ma anzi in modo da colmarr il tutto di significati metaforici. Forte della sua preparazione musicale Simone Menicacci ha lavorato ultimamente ad aspetti performativi sonori abbinati a singole immagini della sua produzione pittorica e fotografica che sviluppano ulteriormente, con altro linguaggio forse ancor piu inserito nel fluire dei tempi, i temi a lui cari. Simone Menicacci e nato a Vigevano nel 1977 e attualmente vive a Castello d'Agogna. Si occupa di fotografia e di pittura da circa cinque anni e ha esposto in diverse realta della sua zona e di pittura Ha al suo attivo diverse esposizioni personali e collelttive tra le quali due a Milano organizzate da Action Art. E' musicista di solidi studi seguiti con costanza fin da bambino, che lo hanno portato a far parte di gruppi, come chitarrista e voce, spaziando tra diversi generi e anche a esibirsi come solista. L'organizzazione della mostra e di 'Action art'. Action Art e una realta sorta nel settembre 2009, che si propone l'obiettivo di sostenere giovani artisti emergenti, alla ricerca di visibilita sul mercato, ma privi della rappresentanza di una galleria o di un curatore. L'iniziativa nasce da una serie di appassionati del settore ed e guidata da Fabrizio Gilardi, operatore culturale e artista egli stesso.


9 Nisan'da Galeri Işık'ta açılacak olan At'nağme başlıklı sergi, Prof. Dr. Süleyman Saim Tekcan'ın son dönem işlerini izleyiciye sunuyor. Sergi ile beraber sunuma hazırlanan kitabın ön yazısı ise sanat camiasının yakından tanıdığı usta bir kalem; Prof. Dr. Semra Germaner tarafından yazıldı. Aşağıda sergi ile ilgili basın bültenini, ilgili görselleri ve sanatçıya ait kısa biyografiyi ilginize sunuyoruz. Türk Sanat'ının ve çağdaş sanat eğitiminin duayeni, Prof. Dr. Süleyman Saim Tekcan, son dönem çalışmalarını 9 Nisan 10 Mayıs 2014 tarihleri arasında Galeri Işık ta sergiliyor. 'At'nağme başlıklı seçkide, sanatçının yağlıboya resim, gravür, bronz ve ahşap heykellerinin yanı sıra, desen çalışmaları da izleyiciyle buluşacak. Dünya çapında sayısız kez ödüle layık görülmüş; sergi ve bienallerde yer almış usta sanatçı, Süleyman Saim Tekcan, ülkemizde sanat eğitimi konusunda da pek çok eğitim kurumunun da yaşama geçmesi için emek verdi. Tekcan, 1986 yılında Güzel Sanatlar Anadolu Liselerini kurmuş; aynı yıl Mimar Sinan Güzel Sanatlar Fakültesi dekanlığı yapmıştır. 1997'de Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi kurucu dekanlık görevini üstlenen sanatçı; 2004 yılında dünya standartlarında bir kurum olmayı başaran İstanbul Grafik Sanatlar Müzesi IMOGA gibi bir esere de imza attı. 2007 yılında Işık Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi kurucu dekanlığını üstlenen sanatçı, 2011'de 50. sanat yılını kutladı. Çalışkanlığı, disiplini ve işine saygılısıyla Tekcan, sanatı ile özdeşleşmiş bir yaşam sürmüş, sayısız öğrenci yetiştirmiştir. Türk Modern sanatının ustasının son dönem çalışmaları 10 Mayıs 2014 tarihine kadar Galeri Işık'ta izlenebilir. Süleyman Saim Tekcan, 1940 yılında Trabzon'da doğdu. 1963'te Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-İş Bölümü'nden lisans diploması aldı. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü'nden lisans ve Mimar Sinan Üniversitesi'nde Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Sanatta Yeterlilik eğitimini tamamladı. 1968 ve 1975 yılları arasında Atatürk Eğitim Fakültesi'nde eğitim görevlisi olarak çalıştı. 1970'de bir yıl boyunca Almanya'da baskı eğitimi üzerine araştırmalarda bulundu. Daha sonra 1975 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğretim kadrosuna girdi. 1985'te profesör oldu ve aynı yıl Grafik Sanat Dalı Başkanlığı görevine atandı. Yugoslavya'da Sarajevo Sanat Akademisi ve Ankara'da Bilkent Üniversitesi'nde özgün baskı seminerleri verdi. 1991 yılında Almanya, Bonn'da Türk Grafik Sanatı'nda 12 Sanatçı ve Çağdaş Türk Resmi'nden Bir Kesit başlıklı iki ayrı konferans verdi. 1994-1995 yılları arasında Mimar Sinan Üniversitesi Dekanlık görevini, Grafik Bölümü Başkanlığı ile beraber yürüttü. 1996 yılında Büyükada'da eğitime başlayan Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ni kurdu ve ilk eğitim yılı süresince Dekanlık görevini yürüttü. 2007 yılında, Işık Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Kurucu Dekanlığı görevini yürüttü. 2008 yılında, 1. Uluslararası Özgün Baskıresim Bienali Jüri Üyeliğin de bulundu. 2004 yılından bu yana İMOGA-İstanbul Grafik Sanatlar Müzesi Kurucu Yönetim Kurulu Başkanı olarak çalışmalarına devam etmektedir.


Burada İşler Karışık, Ahmet Elhan fotoğrafları üzerine Argun Okumuşoğlu'nun yaptığı müdahalelerle, birbirinden bağımsız malzemeler, form arayışları ve hikayelerle beslenen işlerden oluşuyor. Ahmet Elhan'ın davranış biçimi üzerine Okumuşoğlu'nun geliştirdiği tepki, bir anlamda diyaloğu sürdürülmeyen bir soru-cevap. Elhan'ın insan gözü hizasında gördüğü ve kameranın açısını değiştirmeksizin gösterdiği görüntü, o anın gerçekliğine ilişkin mesafeli ve nötr bir algı sunuyor. Okumuşoğlu'nun seçtiği formları öne çıkardığı ya da var olan görüntünün üstüne yığma yaptığı müdahaleleri ise son derece öznel ve keyfi. Elhan'ın kompozisyonlarına sadık kalmaya gayret etse de fotoğraftaki elemanların başka malzemeyle yeniden üretilmesi, kapanması ya da yer değiştirmesi, kaçınılmaz bir yeni boyut kuruyor. Okumuşoğlu'nun zemindeki referans noktasına bazı işlerde müthiş koruyucu ve temkinli yaklaştığını, bazılarında bu temkinin yerini fotoğrafın ruhundan ilham alınan bir heyecanın aldığını söylemek mümkün. Büyükbabadan kalma bir kompasın terk edilmiş sahadaki bir kaleyi ölçtüğü, votka şişesinin üstündeki gümüş balıkların palmiyelerin altında yüzdüğü, renkli tellerin ağaç dallarını gürleştirdiği, hayali kahramanların ormana saklandığı, tel ağlara takılan zokalar ve dışbükey bir camla merkez algısını yanıltan, son derece karışık ama derinlik katmanlarını çoğaltarak algıyı zenginleştiren bir oyun kuruluyor. Burada İşler Karışık, Argun Okumuşoğlu'nun görsel sanatların temel problematiklerinden biri olan espas ve müzikteki çoksesliliği odağına aldığı bir kısmı çok sessiz, renksiz ve yalın, bir kısmı çok gürültülü, kalabalık ve yoğun işlerden oluşuyor.


This May, Bertrand Delacroix Gallery will host CONTRE-NUIT, a solo exhibition of new large-scale works by legendary French artist François Bard. Surprising perspectives, bold brushstrokes and unique textures distinguish Bard's cinematic oil paintings. Contre-Nuit, Bard's third solo exhibition at BDG, follows Big Guns (2010) and Not Guilty (2012), two markedly successful and memorable exhibitions. Bard states, the role of the contemporary artist should be to incite people to see differently. His work does exactly that. Bard's dynamic canvases depict an impressive array of content, from people, dogs and flowers to cars and urban landscapes. In each one, he puts an unusual and provocative spin on ordinary subjects. He often presents everyday objects, such as a worn shoe or tensed hand, as enlarged and unexpectedly cropped; this effect creates extremely realistic and powerful close-ups that resemble stills from a film. Bard often begins his artistic process by taking photographs of himself in poses inspired by images in the media. In fact, many of his paintings are self-portraits. While his aesthetic is decidedly modern, Bard's technique dates back to the classical tradition of layering of oil paint with visible impasto marks and varnish. The resulting pieces are incredibly textured, atmospheric and emotionally charged. Born in France in 1959, Bard attended the Ecole Superieure des Beaux-Arts de Paris and was selected for a two-year residency at the Casa Velazquez in 1988. He taught as a professor at the Ateliers des Beaux-Arts in Paris for 10 years. Bard's work has been featured in major international art fairs, including Art Miami, the London Art Fair, Art Paris, FORM London, Art Gent and Art Karlsruhe, and hangs in prestigious public and private collections around the world, including those of Ralph Lauren, Kit Kemp, Jackye and Curtis Finch, Jr. and Arkansas Arts Center. Bard divides his time between his Paris studio and his home in Burgundy. For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


Sanat; her daim estetik ile olan mükemmel, olmazsa olmaz ilişkisini, geleneğin onayını alarak sanat geleneği adı altında sürdürmektedir. Geleneğin içinde var olmanın güven vericiliğiyle, sanatçının hareket alanı zaten verili kurallar ya da verili serbestlik alanı ile sınırlandırılmıştır. Sınırlandırılmamış olma düşüncesi ise her bir sanatçının zihninde yer edinmiş bir algıdır. Bu algı sanatçının hayal gücünün sonsuz olduğu kanısı ile iyice pekişmektedir. Gelenek bu verili serbestlik alanını sınırsızlık algısı ile öyle bir kamufle etmiştir ki kendisinin devamlılığının muhafazası ancak bu şekilde mümkündür. Sanatçı Vanessa Beecroft'un tüm bu sistem ve kültürel dayatmaların içinde geleneği var eden estetik ile değil de aksine, irite olma duygusunun uyandırdığı nötr, donuk ve en önemlisi cinsiyetsiz performans videoları ile bir karşı çıkışın temsilci kimliğini haketmektedir kanımca. Sanatçı estetik kaygıları elimine ettiği performans videolarında artık iritenin temsiliyeti üzerine odaklanır. Bu odak, sanatçı olarak kendisinin verili serbestlik alanından çıkış bileti olmasının yanında kendisinin kurguladığı yeni bir geleneğin habercisi olmaktadır. Beecroft, Salt Beyoğlu'nda sergilenen VB 25 isimli 1996 yılına ait 13 dk.'lık performans videosunda bu kez de canlı heykeller üzerinden sistem ve kültürel normların altını kazır. Kapalı bir iç mekanda bir grup kadının, mekan içinde duruşları ve yer değiştirişleri üzerine kurgulanan çalışmada dikkati çeken en önemli unsur, sanatçının kadın olgusunu standart beğeni ölçütlerinin aksine, tektipleştirme girişiminde bulunmasıdır. Kadınların her biri aynı renk ve tarzda perukları, bacakları açıkta bırakan şeffaf çorapları ve iç çamaşırları ile birbirilerinden ayırt edilmez durumdadır. Video aktıkça, hareket halinde olan figürlerde kadın olgusunun estetik boyutu kaybolmakta, figürler cinsiyetsiz bir algının oluşmasını sağlamaktadırlar. İzleyicide meydana gelen irite duygusu, alışılmış güzellik normlarının oluşturduğu kaygı durumlarının ortadan kalktığı an'a işaret etmektedir. Çıplaklığın sergilendiği kadın bedenleri nasıl olur da izleyiciyi irite edebilir sorusunun en güzel cevabını, Vanessa Beecroft VB 25 isimli performans videosuyla izleyiciye doğrudan vermektedir.


Ahmet Yeşil'in ''Retrospektif Dokunuşlar'' adlı resim sergisi 28 Mart 16 Nisan 2014 tarihleri arasında Ankara Galeri Soyut / A- B Salonları'nda sanat izleyicileriyle buluşuyor. Ülkemizin sanat ortamında seçkin bir yere sahip olan Yeşil, özgün sanat anlayışı ve üslubu ile Uluslararası sanat ortamında da izlenen bir Türk sanatçısıdır. Ahmet Yeşil aşağıdaki cümlelerle sanat anlayışını ve sanata bakışının ipuçlarını vermektedir. ''Yaşamın gerçekleriyle her an yüzleşme durumumuz, görüntünün anlam değerleriyle yaşama dokunmaya başlarsınız. Bu ise yaşamın her boyutundaki görüntüler /yansımalar arasında kendimize ait olanla buluşmamız demektir. Bulma, buluşma, kavuşma, keşfetme kişinin kendi gerçeğiyle yüzleşmesidir. Duyguların, olguların insana ait saf, onu özgün kılan gerçeğiyle de yaşama kendinize dokunmaya başlarsınız.


Füruzan Şimşek 'Sınır Sistemi' başlıklı sergisiyle 20 Mart 18 Nisan 2014 tarihleri arasında Pg Art Gallery'de izleyiciyle buluşuyor. Gündelik yaşamdan alınmış sahneleri resmettiği tualleriyle tanıdığımız sanatçı, bu sergisinde özellikle kentli insanın yaşamını ve psikolojik anlamda varoluş problemlerini yansıttığı çalışmalarına yer veriyor. Sanatçı üretimlerinde, nesnelere ve olaylara aynı mesafeden yaklaşarak, yaşadığımız çağın ve mekanın tanıklığını üstleniyor. Şimşek, günümüz insanına dair... Bir tarafta sayımız arttıkça daralan yaşam alanlarımız, diğer tarafta da bu daralmanın psikolojilerimiz üzerindeki baskısı söz konusudur ifadelerini kullanıyor. İnsanoğlunun tarih boyunca bir yandan yaşam alanını genişletirken diğer yandan kendini yok edişi, sanatçının seçtiği göstergelerde dolaylı yoldan varoluyor. Buna rağmen sergi, baskı altındaki insanın hayatın karşısına dikilebildiği anlık kaçamakların da izini sürerek, sisteme yönelik negatif bir olumsuzlamanın ötesindeki bir alana da işaret ediyor. Füruzan Şimşek'in çalışmalarındaki mekanlarından koparılmış nesne ve figürler, gündelik yaşamımızda sürekli varolan sıradan durumların belirginleştirilmesinde önemli bir rol oynuyor. Alışkanlığın, bireylerin kendilerine dışardan bakmasını, kendi mekanlarını ve nesnelerle kurdukları ilişkileri bir süre sonra görünmez hale getirmesi, sanatçının bu vurgusuyla tekrar görünür bir nitelik kazanıyor. Şimşek salt fotografik bir bakış açısından ziyade, bugünün bireyine özgü algı biçimini de resminin tekniği ile örtüştürüyor. 1975 İstanbul doğumlu Füruzan Şimşek, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Atatürk Eğitim Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun olduktan sonra yine aynı okul ve bölümde yüksek lisansını tamamladı. Sanatçı bugüne kadar çeşitli kişisel ve karma sergilerde yer almıştır. Füruzan Şimşek welcomes art lovers to her exhibition titled Boundary between March 20 and April 18 2014 at Pg Art Gallery. Şimşek, known for her paintings depicting scenes taken from life, reflects the life of urban people and their existential problems in her canvases psychologically. The artist acts as a witness for the present and the places she lives in her canvas works by approaching objects and events from the same distance. Şimşek says of the contemporary individual, ... On the one hand, our living space is shrinking since the population is constantly growing and, on the other, there is the pressure of this shrinking onto our psychologies. The fact that throughout history humankind has endangered itself while enlarging its living spaces can be found indirectly through the signifiers the artist has chosen. In spite of this, the exhibition still points out a field beyond the negation of the system while tracing out momentary loopholes in which an individual under pressure can stand out in front of life. Objects and figures taken out of their ordinary places play a significant role in Şimşek's artworks while the ordinary situations of our daily lives constantly become evident. The fact that habits hinder individuals from seeing themselves from an external point of view and render the relationships they have with their environments and the objects around them invisible regains visibility through the artist's emphasis. Rather than just a photographic point of view, Şimşek overlaps the contemporary individual's way of perception with her painting technique. Füruzan Şimşek was born in 1975 in İstanbul. She graduated from the painting department of the Atatürk Education Faculty in Marmara University's Social Sciences Institute. She received her master's degree from the same department. She has exhibited her works in various solo and mixed exhibitions.


Bilge Alkor, Taksim Gezi Direnişinden sonra 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü için Geziyi bir arada tutan ilkelerden hareket ederek çoğulculuk, bütünleşme, dayanışma ve buluşma kavramlarını ve bunların yansımasını ele alan bir sergi yapmak istediğini söylüyor. Alkor, erkek ressamlardan, kadına bakışı dışa vuran üretimler yapması konusunda bir konsepti ele alıyor. Aslında bu bir anlamda, bin yıllarca süren kadın yazgısına, görgü tanıklığı yapmış olan erkekler adına, bir grup erkek ressamın söz alması olarak da okunabilir. Erkek ressamlar, farklı coğrafyalarda, geçmişin tarihselliğinden bu güne yaşayan kadın figürlerini ele alırken, yazgısının getirdikleriyle mücadele eden kadınları selamlıyorlar. Antik dönemden on dokuzuncu yüzyıla, yirminci yüzyıldan günümüze, gezide, mücadelenin ve direnmenin sembolü olan kadınlara merhaba diyorlar. Yaşadıkları coğrafyalar ve koşullar ne olursa olsun direngen kadınlar, 2014 yılında erkek ressamların resimlerinde, evrensel estetik değerlerden referanslı bir üslup ve sorgulamayı da gündeme getiriyorlar. Bu üretimlere baktığımızda yaşanan acılar ve güçlüklerin geçmişe ait olan ile bugüne ait olanın buluştuğu, resim içinde resim ile yeni bir semantik dil oluşturuyorlar. Bu semantik dil, kadın yazgısının görgü tanıklığı, belleğimizde kalan izleği ile insani olanı yeniden sorgulamamızı gerektiren bir antropolojik kazıyı çağrıştırıyor. Erkek ressamların üretimlerinde ele aldıkları konular en yakından en uzağa; kadının yazgısına karşı çıkan bir varoluş öyküsünden referans alıyor. . Serhat Kiraz'ın, literatüre geçen ilk kadın şair olarak bilinen Sappho ile başlangıç yapması gibi. Kiraz, Sappho'nun kişiliğinde kendisini etkileyen bir kadın varoluşunun izini sürüyor. Erkek dünyasına kafa tutan direngen bir kadın şairin geçmişten bugüne, zamansal art ardalık içinden belirmesi; tarih içinde tüm acı çeken kadınların çığlığı olarak bugüne ulaşıyor. Erkek dünyasında varolamamanın sancıları, söylenememiş sözlerin dile gelişi karşısında tuhaf bir zamansızlık duygusu ile sarsılıyorsunuz. Sappho'nun şiirindeki lirik dil, Serhat Kiraz'ın referansıyla, insani olanı temel alan bir selamlama içinde, çağdaş bir yorumlama istenci ile dile geliyor. Mürekkep serisinden platin paladyum bir baskıyla sergiye katılan Ahmet Elhan, cinsiyet kimliklerin ontolojik durumuna dair bir sorgulama yapıyor. Toplumsal cinsiyetin sürdürülmesinde, merkezi algı ve iktidar ilişkilerini sorguluyor. Elhan, sosyal kodları fotoğraf görüntüsünün yüzeyinde üst üste bindirmelerle, tekrarlarla, sapmalar yaratarak bozuyor. 21. yüzyılda birçok kadının toplumsal cinsiyet baskısı altında nefret suçları mağduru olduğuna, işkence gördüğüne ya da öldürüldüğüne tanık oluyoruz. Kadının maruz kaldığı şiddet, güç ve baskının yarattığı bedensel ve ruhsal travma, tüm topluma bulaşan bir hastalık gibi huzursuzluğun yayılmasına neden oluyor. Alaattin Aksoy, takdir-i İlahi adını verdiği, alegorinin uçsuz bucaksız evreninde bilgi çağında bilinçsizliğin kurbanları olarak cinsiyet ayrımcılığını ele alıyor. Kadınların erkeklerle eşitlenmediği bir dünyada, yaşamın enkaz'a dönüşmesi konusunu ilk günahı işleyen Havva metaforu ile karşımıza çıkarıyor. Tarihsel kadın ötekiliğini kötücül yılan metaforuyla görünür kılıyor. Doğrudan anlatı yerine ince bir ironi ile kurgusal bir düzenleme anlayışı içinde kitabi dinlere göre yaratılan ilk kadına ve ilk günaha gönderme yaparken semantik bir dil oluşturuyor. Halil Akdeniz, sergiye Kültür İmleri adını verdiği resim ile katılıyor. Akdeniz'in resimlerinin karakteristiğini oluşturacak kadar önem arz eden yaba metaforu, Yunan mitolojisi'nde denizler, depremler ve atlar tanrısı olan Poseidon'a ait. Poseidon'un en önemli silahı olan üç dişli yabası aynı zamanda eril gücün bir simgesi. Poseidon, yabasını yere vurduğunda depremler meydana gelir, yer yerinden oynarmış. Hırsı ve gücü temsil eden Poseidon'un bu tavrı, mite göre Atlantis'in yok olmasına sebep olur. Kadın'ın bedensel güçsüzlüğü karşısında beden gücünü savunan eril anlayış, geçmişin farklı zaman ve mekan katmanlarından gelen imgeler, günümüzün çağdaş imgeleriyle belli bağlamlarda bir araya gelerek sorgulamalar yapmamıza temel oluşturuyor. Akdeniz, en eski çağlardan gelen kültürel ritüelleri modern dünyaya taşıyarak, yeniden kurgulamakta ve soyutlamakta. Geleneksel kodlar ya da kültür imleri ile sergi konseptine kavramsal bir yolculuk yapmamıza neden oluyor. H. Avni Öztopçu, ikilem adını verdiği çalışmasında renkler ve soyutlamalar üzerinden ilişkiselliğin ya da ilişkisizliğin ikilemine dikkati çekerken kadın ve erkek arasında toplumsal cinsiyetin ortaya koyduğu ikileme de gönderme yaparak sergi konseptine referans veriyor. Resmin kurgusu ile izleyicinin tinsel karşılaşması arasında somutun soyuta evrilen sonra tekrar soyuttan somuta evrilen düşünsel kavramların ikilemi ile yüzleşmemize vesile oluyor. Koray Ariş, minimalist yaklaşımıyla yalın ve öz olanın, ağaç formunda bütünleştiği isimsiz başlıklı heykeliyle çocuksu, oyunsu bir dünyanın kapılarını aralayarak sergi konseptine dahil oluyor. Heykelin formu kadın bedenini hatırlatan bir kavramsallıkla soyutlanırken, ağaç dokusunun tüm ayrıntıları gizleyen, olağan yalın hali, minimalist bir düşünüşün izlerini taşıyor. Formun kısmen yuvarlak, kısmen köşeli olması ile kadına ait metaforlara götürüyor, izleyiciyi. Kadına ilişkin gizemli ve derinlikli, sesiz ve durağan bir anlamlar örgüsüne, masalsı ve tarihsel çağrışımları ekleyen örtük bir dünyaya dahil olan bir varoluşu imliyor. Kenan Sunar doğayı korumak adını verdiği çalışmasında doğaya ve hayata bütünsel bir bakış açısıyla bakmamız gerektiğini hatırlatıyor. Özellikle doğayla iç içe, geleneksel yaşam biçiminin korunduğu kırsal bölgelerdeki kadınların, ağır iş yükü altında verdiği mücadeleye doğayı koruma mücadelesini de eklediklerine dikkati çekiyor. Karadeniz'deki HES mücadelesinin direngen kadınlarını bir doğa manzarası ile selamlıyor. Sergiye Bir Ev Kadınının Fotoromanı serisinden bir fotoğraf baskı ile katılan Balkan Naci İslimyeli, kadın yazgısını sorguluyor. Sanatçının kadın yazgısı için seçtiği ev kadını karakteri üzerinden kadın sorununa bakışı fotoğraf üzerinden bir yansıtma ile gerçekleşiyor. Balkan Naci, yaşamın değişmezleri ve akışı arasına sıkışan kadının varoluşunu hikayeleştirerek illüstüre ediyor. Ezilen ve emeği görünmeyen ev kadınları ile bir tür yüzleşme yaşatmak, sorular sordurmak istiyor. Murat Morova'nın Çocuk Gelin KADER başlıklı çalışması, günümüz Türkiye'sinde önemli bir sorunla yüzleşmemize vesile oluyor. Okul sıralarında olması gerektiği yaşta evlendirilerek çocukluğunu yaşayamayan ve zor şartlarda çaresiz kalıp intihar eden çocuk anneler konusunu ele alıyor. Çocuk anne Kader, patriyarkal Türkiye toplumunda bir sembol olarak içimizi acıtıyor. Morova, çocuk gelinlerin uğradığı şiddeti ve ölümü anlatmak için cam bir panelden akıttığı kan gibi görünen, kırmızı rengin metaforundan yararlanıyor. Argun Okumuşoğlu'nun tam da adlandırdığı gibi bu sözlerden yalnız bir kalbin atışını duyuyoruz. Yalnız, kırgın ama direngen bir kadın yazar olarak Sevim Burak, bize bıraktığı hatırası ile geçmişin unutulmuşluğundan sıyrılarak tüm zor koşullara rağmen yazmaya çalışan kadınlara umut oluyor.


Gündelik yaşam alanlarında sanatsal çözümler öneren proje kapsamında açılan sergiler 'Her sağlık kuruluşuna sanat' sloganıyla etkinliklerine devam ediyor. BURADAYIZ adlı sergimize, eserlerimize söz hakkı verme, bir dillerinin olduğunu belirtme ve burada olduğumuzu söyleyebildiğimiz bir sergi olarak bakmaktayım. Serginin adından da anlaşılabileceği gibi biz genç sanatçılar kendimizi ve yapmış olduğumuz sanatı amacımızla birlikte ortaya koymaya çalıştık. Bu niyeti taşırken öncelik olarak, en hassas biçimde orijinalliğimizin ilk bakışta konuşan baskın dil olmasına özen gösterdik. Zannediyorum sergi amacına hizmet edebilecektir. Bu amaçtan yola çıkarak söyleyebilirim ki, Benimde kendi sanat anlayışıma uygun olarak üretmeye çalıştığım eserlerimle, amacım, sergi bağlamında izleyiciye, resim sanatı alanında yeni başlangıçlar yapmak ve yeni bir dil oluşturmaya çalıştığımın mesajını vermektir. Eserlerim, ilk bakışta Sürrealist izlenimler verse bile, oluşturmuş olduğum eserlerimin asıl ve yegane amacı doğal, saf ve süslemecilikten uzak bir sanat anlayışı ortaya koyabilmektir. Elbette bunu yaparken bilinçaltı destekli yaratım sürecine kendimi denetlemeksizin bırakmam gerekiyordur. Yani fırçama ve boyalarıma düşüncemin müdahale etmediği yarı trans halinde gerçekleşen eserler üretmektir. Bu düşünceme sadık kalarak kendi bilinçaltımın gönderdiği, problemimden ve orada olanlardan söz eden eserler üretmeye çabalamaktayım. Eserlerim, kendi bilinçaltı dünyamın içinde bulunduğu durumu ve içinde bulundurduğu Şeyleri izleyiciyle çok küçük kesitler halinde sunmaktadırlar. Aslında eserimin karşısına geçen izleyici benim bilinçaltı dünyama ait çok küçük alanlarla buluşmaktadırlar. kadın ve erkeğin rollerini, toplumda konumlarını sorgulayan bir iştir. Kendi kültürümü yansıtan öğeleri içerir. Resimde; bir araba ve bir deniz taşıtı kullanan iki kadın görülmektedir. Kadınlar eski osmanlı kadınlarıdır. Dünün ve bugünün sorgusu olan erkek kadın eşitliğine bir göndermedir. Şimdi bu gün ve yarında, geçmişten izleri görebileceğimiz buradayız sergisinde bulabiliiz. Resimlerimle farklı yaklaşımlar geliştirmeye çalıtığımı ilk olarak belirtme ihtiyacı hissediyorum. Bu ihtiyacım, çalışmalarımda düş dünyasını sistem ilüzyonlarına zıt olarak paylaşıma açmayı denidiğimin kanıtını ve açıklamasını ortaya koymaktadır. Bu paylaşımı önce kendime sonra ise izleyiciye açarken, çocukluk zihninin berraklığı, unutulan çoğul, tarihsel portre yıkımları, çizgilerimdeki netlik ve nesnelerin devinimine yapılan renk vurgusu gibi yöntemlerle kullanmaya çalıştım. Ayrıca eklemek istediğim bir baska şey isebiz sorunsalına hikayeler sonrasında yanıtlar arıyor olmam. Hikayelerin bittiği, hikayelerin sömürüsünün bitmeye yüz tuttuğu çağımızda, çalışmalarımla izleyiciyi yeniden ve yeniden düşkurmaya çağırıyorum.


Daire Galeri, 28 Mart 3 Mayıs 2014 tarihleri arasında, Ahmet Duru'nunBuralarda Bir Yerde isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Ahmet Duru, bu ilk kişisel sergisinde, izleyiciye sunduğu resim ve çizim serilerinde, panoramik peyzajların mikro ve makro perspektiflerini ortaya koyuyor. Sanatçı, çalışmalarında kullandığı uzak manzaraların yine onlara ait yakın planlarıyla oluşturduğu kontrastlarla dünyanın algılanma sürecine de değiniyor. Farkına varmaktan bağımsız düşünülemeyecek olan görme eylemini irdeleyen sanatçı, bu bağlamda var olma ve yok olma arasındaki karşılıklı ilişkiyi de gözden geçiriyor. Sanatçının çalışmalarının çoğunda görülen, genel manzaraların kendi detaylarıyla çarpıştırılmasıyla oluşan iki parçalı kurgu, gerçekliğin diyalektik bir eleştirisini de yapıyor. Sergide büyük formatların üzerine yerleştirilen geniş açılı resimler, çoğunlukla oldukça küçük ebatlarda olan ve büyük resmin yakın planından oluşan resimlerle yan yana yerleştiriliyor. Bu anlamda sanatçının bu güncel serisi dünyaya hızlıca bir göz atma değil konsantre bir bakış açısı getiriyor; görsel sorgulamaları ile ortak bilinenin ötesine geçme amacı taşıyor. Bu süreç resimsel ve içeriksel bağlamı bulanıklaştıran hafif bir soyutlama ile destekleniyor ve çalışmaları sığ temsiller olmaktan kurtarıyor. Ahmet Duru, gerçekçi resmin gerçeği sadece kopyalamaktan ya da yansıtmaktan ibaret olmayan, aksine gerçekliği parçalarına ayırıp sorgulamayı amaçlayan metotlarını, dünyamıza dair alternatif kavrayışlar geliştirmek için kullanıyor. Fotografik imajları resimlerinin başlangıç noktası olarak kullanan Duru, günümüzün çokça müdahaleye maruz kalmış görsel kültürünün önceden belirlenmişliğini eleştiriyor. Bunun yanında, çalışmalarının taşıdığı deneysel ve yenilikçi karakteri sayesinde gerçekçi resme soyutlama metotlarını eklemekten çekinmeden yeni biçimler sunuyor. Duru, işlerinde gerçek ve gerçekçiliğin statükosunu tartışıyor. Ahmet Duru dünyamızın içinde bulunduğu garip durumu anlamlandırabilmek için günümüz manzara resmi anlayışı ile doğaya dair post-endüstriyel fikirleri bir araya getirerek güncel bir yaklaşım yaratıyor ve bize zihnimizin güzel ve güçlü bir peyzajını sunuyor. Buralarda Bir Yerde, 28 Mart 3 Mayıs 2014 tarihlerinde Salı-Cumartesi günleri 11.00 19.00 saatleri arasında Daire Galeri'de görülebilir.