Bertrand Delacroix Gallery is thrilled to announce WORKS ON PAPER, a group exhibition of new paintings by five NYC-based artists: Elizabeth Allison, Chizuru Morii Kaplan, Mitsu Haraguchi, Kathryn Keller Larkins and Norbert Waysberg. This international group of painters, all former students of The Art Students League of New York, is united by their untraditional and evocative use of watercolor. Although these five artists have all surrendered to and embraced the unpredictability of watercolor as a medium, each artist approaches the material with his or her own distinct style, content and technique. Whether illustrating architecture, nudes, cityscapes or nature, the works blur the line between figuration and abstraction. Each piece shows off not only the finished product, but offers a glimpse into the emotional artistic process as the visible drips and splashes of paint prove to be integral to the composition. Collectively, the works in the exhibition celebrate the delicate medium by challenging expectations and pushing the boundaries of traditional watercolor work. The artists in the show come from a range of diverse backgrounds but all currently live and work in New York City. Chicago native Larkins produces large-scale, deeply saturated images that offer a new way to consider familiar, public spaces, such as airports and urban streets. Influenced by her long history in architectural rendering Japanese artist Chizuru Morii Kaplan creates highly detailed paintings of classical buildings. French painter Norbert Waysberg masterfully presents his precisely rendered subjects amongst frenetic brushstrokes and drops of paint. Mitsu Haraguchi had a varied history in biochemistry, film, production and animation before he began creating his mysterious watercolor explorations of nature ten years ago. BDG has been working with Elizabeth Allison, originally from Chicago, for the last several years. She is known for her rich, layered pieces of dark land and cityscapes marked by their visible watermarks. All five of the artists will be present at the opening on October 1. For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. The summer gallery hours are Monday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm; our regular hours will resume in September.


Gezi Park, Taksim Square, Istanbul- May-June 2013. Images and news spread round the world, images of violent police repression, tear gas, 'the woman in the red dress', water cannon, against an amazingly diverse array of peaceful protesters. The protests were unprecedented in scope in Turkey. The attack is disproportionate, we need your help! Many of us rushed to Gezi Park on 31st May 2013 responding to phone calls, to social media, to our friends' calls for help. Others, especially the members of the loosely connected platform, Taksim Solidarity were already there as early bearers of the revolutionary spirit. Gezi Resistance was preceded by the Gezi Park Festival on 13th April 2013 where protest music groups performed for free to address all who appreciate the significance of green areas in cities and who are not willing to bow into submission, when a sultan, a government, a Prime Minister Erdogan issues a decree. The growth of the resistance movement- which spread across Turkey- was gradual, it developed, strengthening with each government and police provocation. Some of the audience were the seasoned politicians of the streets and squares, some of them were the 'retired generals' of the older generation who suffered under Fascism/ the military dictatorship in Turkey of 1980-83 and had lost hope in any sort of social change; while others were of the much admired current wave of protesters, born in the 1990s. Some of us rushed to protect the trees in Gezi Park, a symbol of public space, of `the public', threatened with destruction in the name and pursuit of the glorification of consumption. Some of us were angered by police violence, and yet some others saw this as a sort of socially-rooted festival. We set up our tents and built up a miniature society we have dreamt of for long, with its 'revolution market', 'museum', 'wish tree', 'infirmary', 'organic garden', 'library', 'school', 'public university', 'hair dresser', 'TV channel ', 'radio broadcasts' so and so forth. In this collection of essays and reflection, we present a detailed portrait of Gezi not only as a an act of resistance but as an intentional community that will serve as a beacon for generations in Turkey to come- and, globally, more widely- as examples of resistance to neoliberal and neoconservative and Fascist assault, through chapters by local and international left politicians, activists and academics, providing a deeper insight to Gezi and social movements. As this is just the beginning, as we continue the struggle; this book is also a beginning, an open text that will never be concluded until the demise of the societies of inequality and injustice.


İnal, K., Sancar, N. ve Gezgin, U. B. , Marka, Takva, Tuğra AKP Döneminde Kültür ve Politika, Evrensel Kültür Basım Yayın. 2002 yılı civarında doğanlar AKP Hükümetinin gölgesinde büyüdüler, oy kullanma yaşına girenlerin hafızasında da kıyaslama yapabilecekleri başka bir siyasi iktidar yok. İlk gençlik dönemine adım atmış bir kuşağın duygularından davranışlarına, beğenilerinden zevklerine kadar her şey, ekseninde AKP'nin olduğu bir kültür dünyasında şekillenmiş sayılır. Çizgileri şimdi bir hayli netleşmiş kültür dünyasının geçmişteki ipuçlarını ve eğer herhangi bir kırılma yaşanmazsa yakın gelecekteki muhtemel evrimini içeren bir tablo çizmek için yeterince uzun bir süre bu. Toplumsal bir dönüşüm yaratmak iddiasıyla iktidara gelen AKP açısından kültür bir derlenip toparlanma, saflaşma aracı olduğu kadar kendisini geçmişe ve muhaliflerine karşı korunaklı kılan, muhalifleri ile yandaşları arasında sınır çizen bir kimlik vurgusuydu. Bu yüzden etrafında saflaştırdığı kesimlerin canını acıtacak iktisadi düzenlemeleri yaparken de, politik kararları alırken de dikkati hep partinin kültürel iddialarında toplamaya çalıştı. Bunda da bir hayli başarılı olduğu söylenebilir. Elinizdeki kitap AKP'nin kurduğu kültür dünyasının artık tamamlanmış resmindeki öğeleri, bunların arasındaki bağıntıları irdelemeye ve denk düştükleri iktisadi ve sosyal ilişkileri tartışmaya çalışıyor. Dizginsiz bir piyasaya Neo Osmanlıcı ütopyanın tuğrasının basıldığı böyle bir dönemde yoksulun takvasının İslami burjuvazinin marka hırsıyla imtihanından çıkan sonuç AKP döneminin de temel çelişkisi olarak beliriyor. Yeni Türkiye bu ikisi arasındaki kurgulanmış uyumdan değil gizlenemeyen derin çelişkiden doğacak gibi görünüyor.


Paz, O. (2000). Kartal mı güneş mi? . İstanbul: Virtüel Yayınevi. Başlıyorum ve tekrar başlıyorum. İlerleyemiyorum. Ölümcül harflere vardığımda, düşüyor kalemim: amansız bir yasak kesiyor yolumu. Dün, güçlerimle bütün bütün dolu bir halde, bir başıboş kağıda yazdım akıcı olarak: birazcık gökyüzü, bir duvar, bir çayır, bir başka beden. Her şey hizmet ediyordu bana: 'yazım'ı rüzgarın, kuşların, suyun, taşın. Ergenlik: sabit bir düşünce ile işlenen dünya, hayallerle dövülen beden, parıldayan yara izleri! Yeşillendirirdi güz, büyük ırmakları, doruklarda biriktirirdi ihtişamı, zenginlikleri heykelleştirirdi Meksika Vadisi'de, ışık tarafından, saf harika yığınları üstüne işlenmiş ölümsüz cümleler.


Ulaş Başar Gezgin, An economic psychological experiment: Individualism-collectivism, perspective taking, and real and hypothetical endowment effects. Germany: Lambert Publishing. Gezgin, U. B. (2011). An economic psychological experiment: Individualism-collectivism, perspective taking, and real and hypothetical endowment effects. Germany: Lambert Publishing. In this study conducted in Boğaziçi University with 121 In this study conducted in Boğaziçi University with 121 participants, the psychological correlates of the endowment effect are probed. The endowment effect is the asymmetry between the amount that a given individual would like to pay for a certain good and the amount that this individual would like to accept to sell the same good. There are two types of endowment effect: The real endowment effect is the one observed in real or simulated economies, while the hypothetical endowment effect is the one exhibited for imaginary situatiofect is the one observed in real or simulated economies, while the hypothetical endowment effect is the one exhibited for imaginary situations Individualism-Collectivism and perspective taking are considered as psychological correlates of the endowment effect in this study. The study shows that there is at least some relationship between the real endowment effect and perspective taking and that individualism-collectivism is significantly correlated with perspective taking. 1978 İstanbul doğumlu Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir.


Gezgin, U. B. (2007). Asya yazıları. İzmir: Ara-lık Yayınevi. Bu kitap, size Asya'da çok daha fazlasının olduğunu gösterecek. Avrupalılardan daha önce, Amerika'yı ilk keşfeden Türk kökenli Çinli amiral Zheng He ile 1421'de uzun bir deniz yolculuğuna çıkacak; oradan 2500 yıl önce Çinli bilge Sun Tzu tarafından yazılmış ilk strateji kitabının sayfalarında gezinecek, ama sonra bu bilgelik ve felsefe ülkesinin bugünkü toplumsal çöküşüne tanık olacağız. Don Kişot'tan önce bir Japonyalı kadın yazar tarafından yazılmış ilk romanı birlikte okuyacak, 'Japon mucizesi' üstüne düşüneceğiz. Japonya'da aşırı çalıştırılmaktan ölümleri, Hindistan'da kast düzenini, Kuzey Kore-Güney Kore sorununu, yorucu çözümlemelere girmeden, hepimizin okuyabileceği akıcılıkta gözden geçireceğiz. Siyam ikizlerinin öyküsünü öğrenip yine Siyam'dan bir köy romancısını tanıyacağız. Ve en sonunda, Antarktika Tellioğullarındır! deyip Antarktika üstüne sürmekte olan paylaşım savaşını ele alacağız.


Doç. Dr. Ulaş Başar Gezgin, bilim ve sanatın çeşitli dallarında çalışmaları olan bir araştırmacı. Elinizdeki kitap, Türkiye'de oldukça yeni sayılabilecek disiplinlerarası bir alana, bilişsel bilimlere bir giriş olarak okunabilecek ya da ders kitabı olarak kullanılabilecek bir yapıt. 'Bilişsel Bilimler ya da Yanıtlı-Yanıtsız Sorular Demeti, Bilgisayarlar Düşünebilir mi?', 'Şaşkın Beşer ve 25 Şeker: Düşler, Avukatlar, Çekik Gözlüler, Ben Demiştim Zatenciler ve Diğerleri', 'Turing Salonu'ndan Çince Odası'na': Makineler Düşünebilir mi ya da Makineler Uzman Olabilir mi?' 'Bilişsel Bilimlerden Önce Bilimle ve Bilim Felsefesiyle Hesaplaşmak', 'Yoksa Her İnsan, Bilimci mi?', 'Dil mi Düşünceyi Belirler, Düşünce mi Dili Belirler, Yoksa İkisi Özdeş midir?', 'Duygular: İçli Robotlar, Kalpsiz İnsanlar ve 'Duygusal Zeka', 'Yaratıcılık: Gizemli Olmayan Bir Etkinlik' gibi bölüm başlıklarına sahip olan çalışma, ekler bölümündeki çeşitli metinlerle birlikte, oldukça zengin bir içerik sunuyor. Araştırmacının çeşitli konulardaki konferans bildirilerine ve akademik makalelerine ek olarak, konuyla ilgili başka çalışmaları da sunuluyor. Kitap, bir bilişsel bilim terimleri sözlüğü; derleme ve türetme karşılıklar sözlüğü ve yazarın tüm yapıtlarının bir dökümünden oluşan Gezgin Kaynakça ile son buluyor. Bu tür çokdisiplinli ve disiplinlerüstü ve bilim, sanat ve felsefeyi bir bütünlük olarak gören çalışmaların çoğalması dileğiyle, kitabı siz okurların ilgi ve değerlendirmesine sunuyoruz. Gezgin, U. B., Inal, K., Hill, D. , The Gezi Revolt. People's Revolutionary Resistance against Neoliberal Capitalism in Turkey. Brighton: the Institute for Education Policy Studies.


Gezgin, U. B. (2007). Cana ve Hubli Purana opera librettosu. İstanbul: Çekirdek Sanat.


'Çokkültürlü eğitim', 'anadilinde eğitim' ve 'barış eğitimi' gibi kavramların kamuoyunda sıklıkla anıldığı bir dönemdeyiz. Topluma yön verme gücüne sahip olan bu tür kavramlar, reel siyasetin sıcağı ve hızı içinde yeterince ve ayrıntısıyla konuşulamıyor. Türkiye, gündemin çok hızlı değiştiği bir ülke. Gündem değişse de bu kavramlar baki kalıyor. Peki, ne kadar biliyoruz çokkültürlü eğitimi ya da barış eğitimini? Nasıl olabilir bunlar örneğin, nelerdir gerçekleşme koşulları? Bu konulardaki akademik çalışmalar, konuların gündem maddeleri olarak işgal ettiği yerle orantısız olarak çok az sayıda. Eğitim, herşeyi değiştirecek bir altın formül ya da sihirli bir değnek değil; ancak savaşın kurumları barışın kurumlarına, tekçi kurumlarsa çoğulcu kurumlara dönüşecekse, eğitimde mutlak bir dönüşüm şart. Eğitim şart değil ama eğitimde dönüşüm şart ve toplumsal kurumlarda en başta. Müfredatı ve gizli müfredatıyla, eğitim dili ve yasaklı dilleriyle, otoriter yapısı üzerinden zayi ettiği nice öğrenciyle eğitimde dönüşüm şart. Yayınevimiz Doç. Dr. Ulaş Başar Gezgin'in bu değerli kitabının büyük bir boşluğu doldurmaya çalıştığını düşünerek, bu öncü çalışmayı okurlarımızın ilgi ve dikkatine sunuyor. Eleştirellikle ufkunu çerçevelemek yerine alternatif eğitim için de düşünce üreten böylesi bir çalışmanın alternatif okul girişimlerine katkısını da anmalı. Eğitimin ideolojisiyle başlayan kitap Gezi Direnişi'yle son buluyor. Son yazıda ele alınan Gezi'den ne öğrendik? sorusunun Gezi Direnişi'ne destek olan kesimlerce ilgiyle okunacağını tahmin ediyoruz.


Ulaş Başar Gezgin, Economics, Environment & Society Planning Cities at the center of mass/mess of the sustainability triangle. Germany: Lambert Publishing. Gezgin, U. B. (2011). Economics, environment & society planning cities at the center of mass/mess of the sustainability triangle. Germany: Lambert Publishing. Economics, environment & society: Are they always in conflict? Can they go in tandem? Welcome to an intellectually stimulating exercise in urban planning and sustainability. This book discusses these and other relevant issues in various occasions such as spatial identity formation in cases of Asian urban identities and in the case of the planning of a peninsular town in Vietnam, in terms of biodiversity and ethics in an urban context among others. You will not regret to read this book if you are one of those who have been amazed by rapid urbanization and the challenges and opportunities coming along. 1978 İstanbul doğumlu Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir.


As kids, we were exposed to sexist, racist and violent cartoons and video games. We have been bombarded with images of thin females and hypermuscular males. Then we grew up and started to use Internet and then social media. For some of us, Internet has been a way to escape from loneliness, for some others it has bred loneliness. Then comes Facebook. It has been good for some of us and bad for some others. This is a place where the distinction between public space and private space has blurred. Our self-disclosure patterns have been modified. We share things that we are not supposed to share offline. Dad shot daughter's laptop because of a letter on Facebook. Some of us built their self-esteem on how many 'friends' we have made on Facebook. Social media is everywhere. Nowhere else to go. Social media penetrates all aspects of our lives. This book is about this penetration. It can be read as a book for general public or as a textbook together with the educational materials provided in Appendices. It is unique in endorsing a psychological approach to social media. It tells the story of many of us. De te fabula narratur! 1978 İstanbul doğumlu Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir.


Ulaş Başar Gezgin, Silent Movies, cognition and personality. Germany: VDM Verlag. Gezgin, U. B. (2009). Silent movies, cognition and personality. Almanya: VDM Verlag. Why are there individual differences in people's bodily communication? Which analogies appear to dominate in bodily communication, and in what ways would the metaphorization and metonymization processes operate? In this study, the relationship of bodily communication performance with cognitive and personality variables is investigated. In the experimental setting, the participants are instructed to communicate certain words one by one nonverbally just as in the 'Silent Movie' game. The stability of expectancy ratings, the factor structure of the performance and the frequency of the ways of representations are analyzed. Interrater reliability analysis, third eye analysis and case studies are conducted; the unsuccessful representations are described and finally, structural equation modeling results are presented. The theories and research on personality and cognition, metaphors, metonymies, analogies, bodily representations, mind-reading, pragmatics and relevance are reviewed and after the exposition of the strategies, schemata and scripts employed in the experiments, a model of bodily communication was proposed. 1978 İstanbul doğumlu Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir.


Ulaş Başar Gezgin, Vietnam & Asia in flux, 2008: Economy, tourism, corruption, education and ASEAN regional integration in Vietnam and Asia. Darmstadt: H@vuz Publications. Gezgin, U. B. (2009). Vietnam & Asia in flux, 2008: Economy, tourism, corruption, education and ASEAN regional integration in Vietnam and Asia. Darmstadt: H@vuz Publications. 1978 İstanbul doğumlu Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir.


Yazarımız Ulaş Başar Gezgin'i Kolaj Art ailesi olarak 14. kitabı için kutluyoruz. Kendisiyle, yayıncı aramakta olduğu yeni romanı ile ilgili bir söyleşi gerçekleştirdik. Ayrıca metnin sonunda romandan bazı parçaları okuyabilirsiniz. Ulaş Başar Gezgin: Adını şimdilik saklı tutuyorum. Konusu ise, yıllar sonra sürgünden Üsküdar'a dönen bir düşünce suçlusunun hikayesi. Geçmişin Üsküdar'ını ve İstanbul'unu hatırlıyor. Aradan geçen yıllarda haberleşmediği arkadaşlarını buluyor. Kimisiyle 25-30 yıl sonra ilk kez görüşüyor. Bazılarıyla tekrar görüşmekten mutlu oluyor, onlarla ilişkisini sürdürüyor; bazılarının ise üstünü çiziyor. Ama yalnızca bu da değil, geçmişin ve geleceğin siyasi ortamı var romanda. Olaylar 2023'te geçiyor. U. B. G.: Öncelikle babasızlık. Başkişi, babasız büyümüş. 30'lu yaşlara gelene kadar kendini tutmuş, etkilenmemiş. Ama sonra adeta bir patlama yaşıyor. 40 yıl önce babasının ölüm haberini aldığı eve taşınmasından bile belli bu. Ölüm, dinler ve inançlar, bir diğer izlek. Romanda, hem caminin hem cemevinin olduğu Karacaahmet Mezarlığı, önemli bir mekan olarak karşımıza çıkıyor. Sınıfsal konular da öne çıkıyor yer yer. Zengin bir sanat koleksiyoncusu var romanda örneğin. İstanbul'un yakın tarihteki yağmalanması bir diğer konu. Bu izlek, başkişinin daha sonra şehir plancısı olmuş olan eski arkadaşlarından biri üzerinden aktarılıyor. Bir diğer izlek, sanatçıların yaşamı. Kişilikler arasında bir ressam bir de tiyatro oyuncusu var. Onların üzerinden Türkiye'de olumsuz anlamdaki sanatsal dönüşümü izlemek olanaklı. U. B. G.: Evet, İstanbul'da, en iyi bildiğim kentte. Yalnızca en iyi bildiğim değil, bende en derin duyguları uyandıran kent. Baba tarafından Aydınlı, anne tarafından Elazığlı'yım. İkisinde de büyümedim. Yazarlığımın ilk yıllarında bunu hep bir eksiklik olarak görürdüm; çocukluklarını o bilmediğimiz gizemli kentlerde ya da köylerde geçirenlere imrenirdim. Kimbilir ne anlatılar derlemişlerdi o uzak diyarlardan; hatta tam da o anlatılardı belki, onları yazar yapan. Bense herkesin bildiği bir kentte herkesin bildiği anlatılarla büyümüştüm. Sonra sanırım yaş kemale erdi ve çocukluğumun İstanbul'unu keşfettim. Defalarca terkettim İstanbul'u, çoğunlukla yurtdışı için, bir de Ankara ve Mersin için. Bir ara neredeyse İzmir'e ve Aydın'a taşınıyordum. Ama hayır, kopamadım. İstanbul'da, ev ile iş arasında genellikle onlarca kilometre oluyordu; ama yine de başka kentlere ısınamadım. Romandaki sanat eleştirmeninin dediği gibi, bende de adrenalin bağımlılığı var belki de. Üsküdar dışında, Taksim, Adalar, Kadıköy ve Şile geçiyor romanda. U. B. G.: Çokça var. Bilindiği gibi, hem yazındaki hem gerçek yaşamdaki anlatıların yapısal özelliklerini inceleyen 'anlatıbilim' adlı bir sosyal bilim alanı var. Bu konuda yayınladığım araştırmalarım var. Romandaki tarz, bu araştırmalardan beslendi. Binbir Gece Masalları'nda olduğu gibi, anlatı içinde anlatı, sık sık kullandığım bir araç. Aslında, romanda, kendi içinde bağımsız anlatılar da var. Binbir odalı bir sarayla Sultan'ı konu alan 'Binbiroda Masalları' var, roman taslakları var. Neden varlar? Birkaç nedenle: Birincisi, bu roman, yalnızca bir köklere dönüş anlatısı değil; aynı zamanda, bir türlü roman yazamamış olan öykücü başkişinin roman yazma anlatısı. Dolayısıyla, bütün başarısız roman yazma denemeleri ve aldığı notlar da romanda yer alıyor. Eskiden, yazarların başkişi olduğu romanları biraz amatörce bulduğumu itiraf edeyim. Hele kendi yaşantısını kurmaca gibi verenleri... Ama yıllar geçti ve bu konuda fikrim değişti. Bana romancının en iyi bildiği ama aynı zamanda tarifleyemediği karmaşık duygular beslediği şeyleri yazması daha mantıklı geliyor artık. Karmaşık duygulardan kastım, doğru davranışın ne olduğuna emin olamadığımız durumlar, ikilemler hatta üçlemler... İkilem sözü, gerçek hayatta hafif kalıyor kimi zaman. Çoklamlar diyelim. Bu söylediklerim için verebileceğim örneklerden biri, Harper Lee'nin 'Bülbülü Öldürmek' romanı. İkincisi, romanda daha sonra gelişecek olaylardan önce, okuru dinlendirmek gerekiyor. Roman taslaklarıyla notlara romanda yer vermemin böyle bir işlevi de var. Bir romanın baştan sona olay üstüne olayla ilerleyemeyeceğini düşünüyorum. Hem okuru yorar hem de Hollywood tarzı bir senaryoya dönüştürür bu, anlatısal omurgayı. Üçüncüsü, düz ilerleyen romanlar bana sıcak gelmiyor. Giriş-gelişme-sonuç. Bunların sırasını değiştirebiliriz ya da bunların arasındaki tireleri uzatabiliriz: Giriş gelişme-sonuç. Ben bu taslaklara ve notlara yer vererek bu tireleri uzattığımı ve böylece daha az tekdüze bir olay örgüsüne yaslandığımı düşünüyorum. U. B. G.: Yayıncı bulursam gelecek. Romanda, başkişi, eski arkadaşlarıyla görüştü; kimileriyle görüşmeye devam etti, diğerlerine çizik attı. Görüşmeye devam ettikleriyle bir macera düşünüyorum, sürpriz olsun, şimdiden söylersem tadı kaçar. Aynı kişiliklerle ikinci bir kitap var aklımda. Ayrıca, çok sayıda roman düşüncesi dönüyor kafamda. Tarihsel bir roman var, yazmaya başladım. Bir çocuk romanı var, geçenlerde yazdığım çocuk öyküleri kitabından esinlenerek yazmayı sürdürüyorum. Yüzlerce öykü düşüncesi de bilgisayarımda duruyor. Kimileri, ileride romanlaştırılabilecek kadar iyi düşünceler. U. B. G.: Hergün Türkiye'den ve dünyadan çok sayıda gazete ve haber dergisi okuyorum. Aslına bakarsanız, balık tutmak gibi birşey bu. Buna çok vakit ayırıyorum; bazen boşa vakit harcıyormuşum gibi gelse de, aslına bakarsanız buna değiyor. Haberlerden öyküleşmeye uygun olduğunu düşündüklerimi bir dosyaya atıyorum. Düzyazılar ve araştırmalar için de aynısını yapıyorum. Elimde bu yüzden, işlenmeyi bekleyen bolca ham düşünce var. Bir de, küçüklükten beri ansiklopedileri çok severim. İlkokulda kimi günler erken kalkıp ansiklopedi okuduğum zamanlar olurdu. Şimdi Wikipedia var, çok pratik. Hergün olabildiğince çok maddeye bakmaya çalışıyorum Wikipedia'da. Özellikle de tarihsel kişiliklerin yaşam öykülerini inceliyorum. Örneğin, Orhan Kemal'in babasıyla İhmal Amca'nın yaşamları çok ilginç ya da bin yıl önce Bizans'ta iç savaş çıkmış, yaşananlar bugün yaşadıklarımıza benziyor ucundan bucağından. Hemen not alıyorum böyle durumlarda. U. B. G.: Kesinlikle söyleyebiliriz. Asya ülkeleri başta olmak üzere çeşitli ülkelerde bulundum; kimilerinde araştırmalar da yaptım. Toplum yapısı ve insan yaşamıyla ilgili gözlemler armağan etti bana bütün bu hep yolda olma halleri. Ayrıca, Türkiye'de az bilinen ülkelerin edebiyatları da besleyici olabiliyor. Fakat nereye gidersem gideyim, Türkiye'yi yakından takip ediyorum. Yurtdışındaki ilişkilerin Türkiye'deki dostlukların yerini tutması olanaksız. Günlerimin çoğu, kafa Türkiye'de, beden yurtdışında biçiminde geçiyor. Malum, Türkiye, bol bol 'gelişme'nin olduğu güzide ülkemiz. Çoğunlukla olumsuz anlamıyla gelişme, ama olsun. Kökler orada, memleket orası. İlk gençlik yıllarımdaki küskünlüğüm yok. Basıp gideceğim bir daha dönmeyeceğim gibi bir hisse sahip değilim; ancak, bu hislere sahip olan genç arkadaşları anlayabiliyorum, geçmişte yaşadığım zorluklar sayesinde. Yaşla değişiyor insan, çoğunlukla. Romanda işlenen konulardan biri de bu, aynı zamanda. U. B. G.: Evet. Türkiye'de yayın dünyasındaki ilişkiler iyice zorlaştı benim açımdan. Birincisi, yurtdışında olmanın olumsuz yanlarından biri bu. Gidip doğrudan görüşemediğim için ilişki ağlarının dışında kalıyorum. Bir de, kitaplar eskisi kadar hızlı basılmıyor. Daha önce yayımlanan kitaplarımdan gözlemim bu. İlk iki kitabım, üniversiteden yeni mezun olduğum aylarda 2000 yılında basılmıştı. Bir 10-15 yıl önceyi düşünüyorum. Herşey çok hızlıydı. Dosyayı teslim ettikten sonra çok bekleme olmuyordu. Şimdi çok bekleme oluyor. Editoryal süreç zaten zaman alıyor ama fiziksel olarak basım da zorlaştı gibi geliyor bana. Yayıncı değilim, nedenlerini bilemiyorum, ama gerçekten umut kırıcı olabiliyor bazen bu durum. Geçen yıl, İngiltere'de bir kitap bastık. O kitap da jet hızıyla çıktı. Gezi Direnişi'yle ilgiliydi kitap. Nisan gibi teslim etmiştik, İSBN'siyle herşeyiyle Gezi'nin yıldönümüne yetişti. Yani yayınevi arıyorum ve oyalanmak istemiyorum. Kısa sürede bakıp yayınlıyoruz ya da yayınlamıyoruz arkadaşım diyecek yayınevleriyle iletişime geçmek istiyorum. Olumsuz kararla kırılacağımı düşünerek yanıtlarını geciktirenler daha da sinirimi bozuyor. Olumsuz yanıtla niye kırılayım; kırıldığım şey, oyalanma hissi... Sanırım çok dertliyim bu konuda be Kolajart. Bir ara iki tek atıp dertleşelim mi bütün bunlar üstüne?.. G. Ş.: Ha ha... Dertleşelim elbette... Teşekkür ediyoruz söyleşi için. Umarız bu söyleşimiz, romanınız için uygun bir yayınevi bulma sürecinizi hızlandırır. Dergimize yazdığınız değerli yazılar için de bu vesileyle teşekkür etmek isteriz. U. B. G.: Ben teşekkür ederim, iyi ki varsınız. Kolajart'ın sanat dünyasına katkısını çok önemli buluyorum. Daha da gelişip serpilmesini, güçlenmesini dilerim. Hatta kafa karışıklıklarım, yüzüme kırışıklıklar olarak yansıyor; belki memlekete ayak basınca gençleşirim demiştin. Hepimizin babası ölmüştü. Babasız çocukları okutan aynı okuldandık hepimiz, yatılıydık. Babasızlığımıza alışmıştık; onu zayıf bir noktamız olarak görmüyorduk; hatta gülüyorduk. Hepimiz babasız olduğumuz için doğal geliyordu bu. Oysa onun en zayıf noktamız olduğunu yıllar sonra öğrenecektik. Babasızlıkla ilgili şakalarımız hep yüzeyseldi. Gülerdik, sanki bir savunma mekanizması gibi. Ama hiç derinliğine inmezdik bu konunun. Çoğu, en yakın arkadaşının bile babasının neden öldüğünü bilmezdi. Kaç yaşındayken öldüğünü bilirdik daha çok. O güzelim müzikler, Seyyan Hanımlar yoklar artık. Zaman makinesini ne zaman bulacaksın ODTÜ? Yabancı güçler uzay mekiği yapmamıza engel oluyor ama herhalde geçmişe gitmemize engel olmuyorlardır. 1963'te Ankara valiliği taksilerde plak çalınmasını yasaklamış; taksilerdeki pikaplar sökülmüş. Geri dönülsün isterim. 'Taksilere gramafon istiyoruz' diye imza kampanyası yapalım. Bu ülkeye Gangnam style bir muhalefet lazım, sayaçları bozacak. Bu muhalefeti bir Gezi geceyarısında görmüştüm. İstiklal'de saatlerce kaçma-kovalama sahnelerinden sonra; Balık Pazarı'nın İstiklal girişinde üst katlardaki bardan gangnam dansı çalmaya başlamıştı. Polis gidiyor; millet hem slogan atıp hem de gangnam dansı yapıyordu. Polis gelince müzik devam ediyor, herkes kaçıyor. Polis gidiyor yine sloganlar ve gangnam. Erbakan olsa gulu gulu yapıyorlar derdi. Dr. Jivago'nun yazılamayacağı bir çağdayız artık. Bulup bulup yitirme anlatısı örneği olan bu yapıtın olay örgüsü olanaklı değil artık. Giriyorsun internete buluyorsun. Aşkların heyecanı kaçtı. Hergün onun yanına giderdim, nasıl unuturum. Her sabah kumsalda koşardı; yaşı çok ileriydi ama ölümü ölürken değil yaşarken karşılamak istediğini söylemişti. Önce çocukluklarını kaybetti bütün o kodamanlar, saadet tüccarları, kamikaze şehircileri, konut tellalleri... Oysa aynı mahalledendik biz, aynı sıralarda öğrenmiştik okuma-yazmayı. Aynı kavgalara katılmıştık, küslüklere barışmalara ortak olmuştuk. Aynı oyunlar, aynı oyuncaklar... Ansızın üflenen karahindibalar gibi dağıldık birdenbire. Onlar bir tarafta biz başka tarafta. Çocukluğuna inelim sözünü tam da bu dediklerin nedeniyle doğru bulmuyorum dedi Nuran, çocukluğuna çıkalım daha doğru. Dorukta başlıyoruz hayata ve aşağıya iniyoruz yavaş yavaş ve toprağa karışıyoruz sonra. Sor çocuğa, şurası dutluk ya da elma bahçesi mi olsun yoksa bina mı dikelim? Dutluk der, olmadı elma bahçesi. Ya da der ki nerede oyun sahası? Nerede top oynayacağım? Nerede kaydırağım, nerede salıncağım?.. Yeşil ister parkında da. Hayvanlar olsun ister oynayabileceği... O nedenle en yüksekten başlayıp dibe vuruyoruz gibi geliyor bana büyüdükçe. Taksim'in sönümlenmesiyle birlikte sanatın baş ilçesi Adalar olmuştu İstanbul'da. Bu soruya ikna edici bir yanıtı yoktu. Aslında hafiften kızmaya başlamıştı; ancak eksik olan noktanın farkına varmaya da başlamıştı: Bolca parası vardı, peynir-ekmek alırcasına tablo satın aldığı dönemler olmuştu; ama onları neye göre aldığını ya da nasıl değerlendireceğini kendi de bilmiyordu. Zaten belliydi. Ona güç veren, annesiydi. Hasta haliyle bile güç veriyordu ona ya da tam da hasta olduğu için güç veriyordu ona. Annesinin günlerinin sayılı olduğunun bilinciyle, başka birşeye odaklanmıyordu. Geçinmek için sahne alıyor, geriye kalan zamanlarda annesiyle vakit geçirirken rollerinden arınmış ve soyunmuş gerçek benliği açığa çıkıyordu. Bense ikisi arasında bir yerdeydim, ne tümüyle rol kesiyor ne de tümüyle gerçek benliğini kanatlandırıyordu benimle konuşurken. Başkacasını da bekleyemezdim. Kimdim ki ben sonuçta, 27 yılda bir görünen bir göktaşı falan mıydım... Öyle birşeydim belki ve kimseye çarparak onların yaşam kalkanlarına zarar vermek olamazdı amacım. Onu daha fazla sıkıştırmak, soru yağmuruna tutmak doğru olmazdı. Evet, doğru. Ama ne yapabilirim? Umudumu yitireceksem niye geldim ben buraya? Hiç gelmesem daha iyiydi demek doğru olur mu acaba? Gelmeseydim, zihnimdeki ve kalbimdeki İstanbul hep güneşli hep havadar kalacaktı. Yani sen de hayalle rüya arasındaki bir İstanbul'la avunacaktın. Daha iyi mi olacaktı? Bu şehir bir cennet değil, olamaz da. Egemenlerin kalbi, ezenlerin kalbi, zalimlerin ana komuta merkezi burası. Ama direnişin de merkezi aynı zamanda, ezilenlerin, mazlumların. Ne bekliyordun? İlk zaman romantizmini bir at ve yeniden bak şehre. Ne göreceksin? Açlık yok muydu? Yokluk yok muydu? Evsizler yok muydu? Hepsi vardı, ama sen öyle ideal bir şehir temsili yaratmıştın ki kafanda, yıllar sonra İstanbul'daki ilk günlerinde çevreye baktığında tüm bunları görmüyordun bile. Şimdi hepsini göreceksin ve buranın da kimilerine cennet kimilerine cehennem olduğuna bir kez daha ikna olacaksın. Yıllar önce burayı terketmeden, böyle bir algıya sahip olduğunu anlatmıştın daha önce. Döngünün başına dönmüş oldun, hepsi bu. Sonra bugün çokça ortak yönümüz olan arkadaşlarımı düşündüm. Kimbilir bu ortak yönler ne zaman silinip gidecekti. Kaçımız filtreden geçip önümüzdeki yıllara birlikte merhaba diyecektik. Zaten toprağa verdiğimiz arkadaşlarımız da olmuştu bu arada, çoğunlukla kazalar sonucu. Bu da bir tür kazaydı belki. Evet, evet, bu görüşmemiz tam bir kazaydı Aksu'yla. Bende ondan kalanları, onda benden kalanları öldüren. Hiç iyi olmamıştı yani karşılaşmamız. Gençlik anılarına dair güzel bir izlenim kalacaktı aklımda ona dair hala, görüşmeseydik bugün. Görüşmemişiz gibi yapmaya çalıştım zihnimde, ama olamadı, beceremedim. Aklımda, attığımız kahkahalar ve kahkahalarımızla tuzla buz olan eski bir mutluluk fotoğrafımız canlanıyordu ısrarla. Anahtar sözcük buydu: Israr. Fakat ısrarcı olamamıştık yeterince o eski günlerde ve böylece noktalanmıştı benim açımdan onunla hikayemiz, var ise o hikaye elbette, herşeyden önce. 'Ferrarisi'ni Satan Bilge' diyorlar ama ben tapınaklara park edilmiş birçok lüks araba gördüm memleketten uzakta kaldığım yıllarda. Onlar satarmış gibi yapıp arkaya bahçeye park ediyorlar; herşey sarpa sararsa basıp gidecekler arabalarına atlayıp. Zaten hala mal mülk sahibi olabilmeleri sayesinde oluyor tapınağa kapanıp rahatlama hisleri... Başkası yapamaz onu, yapamıyor. Zengin olman şart.. Hayırseverlik de öyle değil mi... Dalgaları dinlerken bunları düşündük birlikte. Bu yaşa böyle düşünceler yaraşır. Eşini, babasını, kayınpederini aralıklarla hapsetmişler. Bir biri girmiş, bir öteki; bir öteki çıkmış, bir diğeri girmiş. Aslında onları ne kadar sevdiğini söyleyeceğini tahmin ederken tam tersini söyledi: Halkın burasına kadar gelmiş, ordu bizi kurtar diye yalvarıyor; ama bizimkiler birşey yapmıyorlar; birşeyler yapmadıkları gibi, düzmece bir darbe planıyla hapse atılıyorlar; bari birşey yapsaydın da öyle atılsaydın hapse. Buna direnmiyorlar bile; sanki kendileri asker değilmiş de suçluymuş gibi hapislere tıkılmalarına göz yumuyorlar. İleride onlar da dahil hepsini askerlikten atıp yeni bir ordu kurmalı sokakta direnen gençlerden. Direnmesi gerekenler direnmediği için gençler sokağa çıkmak zorunda kalıyor; her gün bir diğeri ölüyor. İktidardaki parti 'muhafazakarım' diyor ama şehrin güzelliklerini muhafaza etmek onun muhaliflerine düşüyor. Burada bir yanlışlık var. Bir mi? Çok var hem de çok. Hem neden o kadar çok çaput bağlayan var Kadıköy'deki kiliselerde? Kimlerden ümit kesilmiş de kimlere bel bağlanmış... Ve bu kadar çok falcı, muhafazakar bir iktidarda? Bir toplum kaygıyla dolup taştığında geleceğe dair, işte o zaman belirir alametler: Çaputlar, falcılar ve bir dediği bir diğerini tutmayan ekonomistler... Ama iktidarın çizdiği geleceğe dair bu kaygı; genel olarak geleceğe dair değil tümüyle. Bir umudu ifade eder çünkü fal, çaput da öyle ve üç vakte kadar ekonomi batacak, hükümet çökecek diyen ekonomistler de öyle. Gelmese de o üç vakit bir türlü, yine de hoşuna gidiyor insanların bunları duyması. Natali'yle yıllar sonra yeniden Taksim'de buluşacaktık. Çocuk uzmanı olan Natali'yle, eski sevdiceğimle Taksim'de. Çok değişmişti her yer. Taksim Meydanı, '1 Mayıs Meydanı' adını almak şöyle dursun, 'II. Abdülhamit Meydanı' adını almıştı. Gezi Parkı diye bir yer ise yoktu artık. Hükümet, bu kez baltayı taşa vurmak yerine dirayetli davranmış, AVM yapacağım diye diretmek yerine 'Taksim Üniversitesi' açacağım, devlet üniversitesi olacak, öğrencilerden harç alınmayacak diyerek, parktaki inşaata tepki gösterecek birçoklarını etkisiz hale getirmişti. Madem ki üniversite yapılacaktı; demek ki yeşil alanlar korunacaktı. Zaten gerçekte parka en uygun inşaat biçimiydi bu. Ancak, üniversite yapısının Topçu Kışlası biçiminde olacağı öğrenildiğinde herşey çok geçti. Artık bir kez bina dikildikten sonra, ileride AVM de yapılabilirdi cami de ve hatta AVM üstü cami de... Atatürk Kültür Merkezi ise yıktırılmış, yerine Çevre ve Şehircilik Bakanlığı binası yaptırılmıştı. Barokla gotik karışımı olan bu bina, bakanlığa göre ülkenin çağdaş uygarlık düzeyine ulaşmasını simgeliyordu. Başkent statüsünü kaybetmesiyle Ankara, ıssız bir kasabaya dönmüştü. Araçlar seyrekleşmiş, Karanfil Sokak'ta ve Sakarya'da in cin top oynamaya başlamıştı. Binbir Odalı Saray ise, veliahtın kurduğu eğitim vakfına bağışlanmıştı. Birçok yol, yabani otların istilasına uğramış, yavaş yavaş yeşillenmişti. İşin belki de tek güzel yanı, trafikte sen benim kim olduğumu biliyor musun? sürücülerinin hepsinin ortadan kalkmasıydı. Rahat bir soluk almıştı Ankara, onlar artık İstanbul'a musallat olacaklardı. Taksim, Taksim'den çok herşeye benziyordu artık. Geçen yıllarda İstiklal Caddesi'ne on cami daha eklenmişti. Arkadaşlarla sık gittiğimiz yerler birer birer kapanmıştı. Fatih'leşmişti Taksim. Turistik özelliklerini de yitirmişti. Hazopulo'nun adı değişmiş, Hacıoğlu olmuştu. Baklava, sütlaç, güllaç vb. dışında birşey bulunmuyordu artık orada. Yine de gidelim bir bakalım dedim ama hata etmişim. Orhan Veli Şiirevi yıllar önce kapanmıştı zaten. Sonra Mephisto, sonra Yapı Kredi, sonra Çiçek Pasajı, sonra Balık Pazarı... Zaten böylece geriye hiçbirşey kalmamıştı. Bula bula Tünel'de yaklaşık 10 yıl önce açılmış olan Gürcü Lokantası'nı bulabildik. Neyse ki dayanabilmişti zamana. İşte orada buluştuk Natali'yle. Pencereden dışarıya bakarken gördük onu. Bizim lokantaya doğru koşarken takıldı, yere kapaklandı. Ceylan'ın yaşlarındaydı, Uğur'un, Berkin'in ve Nihat'ın. Mekanın sahibi kapı pencere açmamıza izin vermedi önce, zarara gireceğinden korkarak; ancak beklediğimizden daha çabuk ikna oldu. İçeri taşıdık onu. Düşünüyorum da, aslında kendimizi içeri taşımıştık gibi geliyor şimdi. Onu taşımayıp da bir Ceylan, bir Uğur, bir Berkin, bir Nihat olmasına göz yumsaydık, bu vicdan azabıyla ömür boyu yaşayamazdık. Yani vicdan azabından kurtulmaktı derdimiz; daha ileri bir değer ya da ülkü değildi sözkonusu olan. Bencildik yani. Daha iyi daha mutlu bir yaşam isteyen ortalama bir insan gibiydik, hatta 'gibi'si fazla. O babasız öğrencileri okutan okulda okumuştuk biz birlikte. İşte tam da bu konuyu yazmayı düşünmüştüm bir sayfa yazıp sonra ansızın tıkandığım o romanda. Neden babasızlık? Çünkü belki kolaya kaçan bir yazardım ya da yazma girişimlerimdeki tıkanıklığı böyle bir konuyla aşacağımı düşünüyordum. Neden böyle bir konu? Çünkü yazar en iyi bildiği şeyi yazmalıdır sözüne inanıyordum o sıralar ve dahası yazar işte bu, yazmaya değer; buna enerjim var; bak bunu yazmayı çok isterdim diyeceği bir konuyu yazsa daha rahat olur sözü de doğru geliyordu bana. Bütün o babasızlık hikayeleriyle büyümüştük. Onlarca hatta yüzlerce babasızlık hikayesi. Bir hayli çeşitlemesi olan, ama ana izleği bir türlü değişmeyen, değişemeyen, bizi biraraya getirmiş olan. Yaşlarda çok fark vardı örneğin: Ana karnında kaybedenden 11 yaşına kadar uzanan bir yelpaze. Ve babalarının nasıl öldüğü hakkında başka hikayeler uydurulan çocuklar. Siyasi cinayetler, kan davaları ve daha niceleri. Sonra farkettim ki bunları anlatmak en zoruydu ve bıraktım bunun için bu konuyu. Neden en zoru? Yazamazsın ki istediğin gibi... Hala gizli kalması gereken meseleler vardı bir kere. Üstelik aslına sadık kalmak gibi ağır bir sorumluluğun olur böyle bir konuda. O zaman yazan ben olamam ki, hayatın ta kendisi olur. Kendi hikayelerini yazan yazardan hayatın dikte ettiklerini daktiloya çeken yazara dönüşmek. Sanırım tercih edebileceğim bir durum değildi bu. Sonunda karar verdim: Babasızlığı konu alan bir roman yazmayacaktım, onun yerine bir anı-belgesel kitabı hazırlayacak, bu yüzlerce babasızlık hikayesini biraraya getirecektim. Geleceğe kalacaktı böylece. Ben de gerçeğe sadık kalma denen zincirlerden kurtulmuş olacaktım. Tamamdı. Böyle bir anı-belgesel kitabı kararı aldıktan sonra birdenbire rahatlamıştım bu konuda. Babasızlığı çok rahat yazabilmeye başlamıştım. İşin aslını o anı-belgesel kitabında yazacaktım. Kültür merkezimize gelen babasız arkadaşlarıma da bu durumu anlattım, böylece babasızlık üstüne yazdığımda iyi de bizde öyle olmamıştı; bu dediğin, gerçeği yansıtmıyor türü yorumlar bıçak gibi kesildi. Ben de rahatladım, onlar da rahatladı. Anılarına saygısızlık ediyorum düşüncesinin doğurduğu suçluluk duygusundan da kurtuluyordum böylece. Bir yandan da şaşırıyordum. Babasızlık ne kadar çok insanın ilgisini çekiyordu böyle ve çoğu da orta yaş üstü insanlardı. Ve o zaman bir tahminde bulundum: Herhalde ancak orta yaş ve sonrasında anlıyordu bütün o babasızlar babasızlığın ağırlığını ya da tam da o zaman kendilerini güvende hissediyor, savunma kalkanlarını ancak o zaman indirebiliyorlardı. O yaşlara kadar babasızlığın getirdiği sorunlarla boğuşuyorlardı belki. Orta yaş ve üstü anneler babalar, bu babasız yaşıtlarıyla daha rahat empati kurabilecekleri bir yaş diliminde bulunuyor olmalılardı o sırada ve kendi çocuklarıyla olan ilişkilerini de değerlendirebilecekleri bir durumdu burada sözkonusu olan. Babalı ya da babasız, kim olursa olsun, büyük bir ilgi vardı babasızlığa. Hiç eksik olmazdı mezarlığın ortasından geçen asfalt yolda çocukların kaldırım taşlarından oluşturdukları kalelerde yaptıkları maçlar ve maç coşkusuyla bağırıp çağırmaları. Bu da bir anma biçimiydi belki. Kiminin çocuğu, kiminin torunuydu burada top oynayan çocuklar. Ya da mezarlık yolundan başkaca bir yer bırakmamıştı onlara top oynayabilecekleri, o lanet rantiyeler. Ben de çocuklarla top oynadım sonra biraz, mezarlığın ortasından geçen asfalt yolda. İzlesin de neşelensin diye babam yattığı yerden ve Beril'in babası ve bağışçılar ve ruhunun şenlenmesini isteyen herkes. Çünkü oyun, hele ki çocuk oyunları, bütün dinlerde, bütün inançlarda, bütün diyarlarda mutluluk verir herkese, şenlendirir ruhları, ölü ya da diri ruhları. Babamların gittiği diyarda hangi inanç geçerse geçsin, ortaktı hepsinde sonuçta çocuk sevinci. O yakılan kağıt nesnenin, paranın, arabanın, hatta evin öbür dünyaya, ölü canlara gideceğine inanılan diyarlarda bile böyleydi bu. Bundandı çocuklarla oynamam; ama yalnız bu değildi yaptığım, çocuk gibi oynuyordum çocuklarla, bir yetişkin gibi değil. Babamın yaşadığı yıllardaki gibi. Ben parkta oynarken oturduğu banktan bana baktığı yıllardaki gibi. Mutlu günlerimizdeki gibi yani. Mutlu günlerimizdeki gibi. En zor örgütlenen iki grup, akademisyenler ve yazarlar da dahil olmak üzere sanatçılardı bana göre. Hala da böyle düşünüyorum. Çünkü bu iki meslek grubunun geçim sağladıkları ve yaşamlarını anlamlandırdıkları temel öğe, bireysel özellikleridir. Bu iki gruba, anonim bir bildiri yazmak, çoğunlukla emeğine değer verilmemesi gibi gelir. Kendileri yazdıklarına göre, isimleri geçmelidir. Bu nedenle akademisyenler arasından bol bol imza metni çıkar; çünkü altlarına isim yazabilirler; ama anonim bir metin nadiren çıkar. Tersine, bakalım direnen işçilere: İsimsizdir onlar. İmzası 'Tuzla Tersanesi'nden bir grup işçi olur en fazla; isim geçmez. Bu iki grupta da işçilerde de işinden atılma korkusuyla anonim olmayı tercih edenler vardır elbet; fakat bu, genel eğilimi değiştirecek kadar etkili değildir. Sanatçılığın ve akademisyenliğin doğası, örgütlülüğe ters. Şişkin egolar da cabası. Herzamanki gibi birçok ilginç slogan ve pankart vardı. Tek bir sözcükten oluşan bir pankart dikkatimi çekti: Harranlıyak. Sordum, ilk kez Bursalı metal işçileri tarafından kullanılmışmış bu pankart, hem işverenle hem de sendikayla yaptıkları mücadelede. Bir Kemal Sunal filmine gönderme yapıyormuş. Nuh Diyoruz Peygamber Demiyoruz Bu Kartopu Şafaklarında diye bir pankart da vardı; 8-10 yıl önce öldürülen bir gazeteciyi anmakmış amaç. Ancak, Üsküdar'daki kutlamanın asıl dikkat çekici özelliği, Müslüman komünistlerle devrimci Şamanistlerin ve devrimci Budistlerin attıkları sloganlar ve açtıkları pankartlardı. Devrimci Budistler, yaşasın Nirvana, yaşasın proleterya diye başladılar, sınıf, kendini aş; devrime ulaş diye devam ettiler. Devrimci Şamanistler, kostümlü gelmişlerdi. Bir mini Şaman ayini yaptıktan sonra, Gök-Tengri'ye dua ettiler, devrimin yağmur yüklü bulutları bir an önce varsın diye ülkeye. Müslüman komünistlerin kitlesini bir hayli genişlettiği anlaşılıyordu. Son yıllarda iyice muhafazakarlaşmış olan Üsküdar'dan böyle bir kitlenin çıkması, ki çoğunun Üsküdarlı olduğu konuşmalarından anlaşılıyordu, beni de Ogün abiyi de çok heyecanlandırdı. Ogün abiyi İstiklal'de yürümek yorduğundan, Tünel'deki Gürcü lokantasında bir soluklanmaya karar verdik. Kendini o ana kadar zor tutmuş meğer Ogün abi. Çocuklarım diye başladı ağlamaya ben böyle bir 1 Mayıs'ı görmem diye üzülüyordum. Sayenizde gördüm. Ölsem de gam yemem artık. Bu kez biz dedik ona ağla Ogün abi ağla. Ağla, rahatla. Sonra ekledim: Ne demek ölsem de gam yemem abiciğim. Daha oooo senin önünde kaç yıl var. Bugünkü 1 Mayıs dopingiyle sen daha birkaç onyıl yaşarsın. Bunu duyunca güldü. Bir yandan ağlıyor bir yandan gülüyordu. O kraliçe arılar, o kraliçe karıncalar içerideydi; onlarsız hareket etmek neredeyse olanaksızdı. Beklenen buydu ama hiç de böyle değildi gerçekte durum. Eskiden olsa böyle denebilirdi; ama artık insanlar arılar ya da karıncalar gibi değil balıklar gibi örgütleniyorlardı. İsyan dalgaları onlara yol gösteriyordu. Liderlere gerek yoktu; gerek varsa da, bu, konsey türünden kolektif bir liderlik oluyordu; bireylerin peşinden sürüklenmek, falancayı öve öve bitirememek, dahası, falanca lider bizim çimentomuzdur demek, işte bütün bunlar tarih olmuştu. 10 yıl öncesiyle karşılaştırıyorum şimdi. Sayıca artmışız ama zulüm düzeni yerli yerinde duruyor. Ne 1 Mayıs'ı kutlayabiliyoruz istediğimiz gibi ne de 31 Mayıs'ı. Bu düzen 2071'e kadar sürer diyorlar; sürebilir bu gidişle. 1 Mayıs'taki heyecanım 31 Mayıs'ta Üsküdar'daki coşkulu kutlamaya karşın söner gibi oldu; bırakın Taksim'e çıkmayı, karşıya bile geçemedik. Yine de iyi ki dönmüşüm diyorum şimdi. Bu mücadele insanın yaşamını anlamlı kılıyor. Rahat yaşamak tembelleştiriyor insanı ve yaşama sevincini elinden alabiliyor bir süre sonra. Babasızlığım sürdü. Baba baba diye sayıklamalarım da. Ogün abiyi ise kaybettik, yaklaşık olarak babam yaşındaki Ogün abiyi; babama benzettiğim abiyi. Çok sonra duydum bu kara haberi. Yas tutmakta bile geç kaldım.


Kansas City 'Artists Coalition' Amerika'nın Missouri eyaletinde bulunuyor. KCAC sadece sergilerin yapıldığı bir mekan olmanın ötesinde 'sanatçı rezidans'larına, yarışmalara veya sanatçıları destekleyen çeşitli programlara 1910'lu yıllardan gelen müthiş binalarında ev sahipliği yapıyor. Sanatçı Birliği nedir? Ya da Kansas City'nin sanat ortamı nasıldır? Gibi sorularımızı KCAC genel direktörü Janet Simpson'a sorduk. Janet Simpson: KCAC 1975'te kuruldu. Bu dönem ABD'de oldukça dengesiz bir dönemdi. Vietnam'dan çekilmiştik, başkanımız bir skandala imza atmıştı ve selefi iki suikast teşebbüsünün hedefi olmuştu. Bu çevreyi huzursuz yaptı, her şey yeniden düşünüldü. İktidarlar güçsüz ve yozlaşmış olarak görüldü. Altmışların fikirleri beklemeye alındı; bu fikirler çok radikaldi ve Amerikan yaşamını dönüştürecekti. Sivil toplum hareketi, öğrenci hareketi, savaş karşıtı mücadele, kadın hareketi, özgür aşk ve kendi kararlarımızı kendimiz alma dürtüsü; tüm bunlar nasıl bir hayat ve kariyer istediğimiz üzerinde oldukça etkili oldu. Doğal olarak sanatçılar, sanatsal ifadelerini kontrol etmek istedi.70'lerin ortasında bir sanatçı hareketi Amerika'nın her köşesini kapladı. 1871'de kurulan Salmagundi Sanat Kulübü gibi sanatçı kuruluşları on yıllardır zaten vardı ama sanatçıların daha fazlasını yapması için doğru zamandaydık. Bireyler statükoya birlikte meydan okumak için katıldılar. Sanatçı kuruluşları oluşturuldu ve Amerika'nın her köşesine mekanlar açıldı. Artist Space New York City'de, Name Chicago'da, F-Space Galerry Orange County-California'da, Self Help Graphics Doğu Los Angeles'ta, Kearny Street Workshop San Fransisco'da, Art Park Lewistown'da, And-Or Seattle'da, Washington Project for Arts Washington DC de açıldı ve böyle biraz daha var. Ve ilk başta ABD hükümetinin Sanat için Ulusal Bağışa desteği vardı. J. S.: Kansas City Sanatçılar Birliği kar gütmeyen bir kuruluş. NFP'ler hükümetlerle çalışmaz. Onların var olması için hiçbir himaye söz konusu olmaz. Tıpkı KCAC gibi NFP'ler bireylerin girişimiyle kurulurlar ancak vergiden muaf olmak ve bağış almaya uygun olmak için anonimleşmek zorundadırlar. Nasıl işletileceği ile ilgili sıkı kurallar var. Kabaca 300 sanat merkezi var Amerika'da ve evet her eyalette bir veya daha fazla sayıdalar. J. S.: KCAC halihazırda iki projeye sahip. Sergi dizisi: KCAC sergileri çağdaş kültür, fikir ve sanatları şekillendiren fikirlerin çeşitliliğini keşfediyor. KCAC ticari mekanlarda kolayca yer bulamayan yenilikçi ve deneysel sanat eserlerine yer veriyor. KCAC ayrıca yerel sanatçıların çalışmalarını destekliyor. J. S.: Sanatçılar birliğinin amacı sanatçılarının endişeleri için güçlü bir ses yaratmaktı. Yetmişlerde, Kansas City sanatçılara birkaç fayda sunabildi ve yerel sanatçılar pek ciddiye almadı. İki yerel galeri başka bir yerde yaşayan sanatçıların eserlerini gösterdi. Sanat sahnesi ve sanatçıların toplanıp çalışmalarını ve fikirlerini paylaşabilecekleri bir yerleri yoktu. Sanatçılar birliği yerel sanatçıların sesi oldu ve sanatçılar ile sanatseverlere yer ve topluluk sundu. Yerel sanatçılara profesyonel mekanlar için lobi yaparak ve boş ticari mekanlar için destek olarak başladı. Sanatçılar KCAC'a başladı çünkü ihtiyaçları vardı, KCAC'ın kurulduğu yıldan beri çok şey değişti ama bizim misyonumuz hala ''sanatçıları desteklemek''. Çalışma hala destek bekliyor. J. S.: 5 Mayıs 1975'de geniş bir grup sanatçı yerel sanatçılar Philomene Bennet ve Lou Marak'ın stüdyosunda Sanatçı merkezileşmeden nasıl fayda sağlayabilir? üzerine konuştular. Ezici çoğunluk kendi kendine başlatılan kuruluşun elitizm, ilgisizlik ve cehaletten izole olmak için tek alternatif olduğunu belirtti. Bu toplantının nihai sonucu KCAC'ın biçimlendirilmesiydi. KCAC uzun tarihi boyunca birçok iş yaptı ama hepsi sanat, sanatçılar ve sanatseverlerle ilgiliydi. KCAC'ın uzun ömürlü olması çalışmalar ve ihtiyaçlar doğrultusunda yenilebilmesiyle ilgili. İlk on yılda KCAC bir sergi alanına sahip değildi. Başlıca aktiviteler toplantılar ve bir bültendi. KCAC ilk galerisine 1983'te sahip oldu ve ondan sonra da baş aktivitesi sergiler oldu. KCAC'ın bülteni Forum adlı bir dergiye dönüştü. Dergi 2000'lere kadar basılı olarak daha sonra internet sitemizde http://www. kansascityartistscoalition. org/ online olarak yayın yaptı İnternet sitesi basılı Artists Directory'nin yerini aldı. Hala basılı kataloglar çıkarıyoruz ama artık çoğunlukla dijital hazırlıyoruz. Fırsatımız olduğunda rezidans için yer satın aldık ve şu an en büyük ikinci aktivitemiz bu. J. S.: Yıllar geçti ve ben bir çok NFP'nin yola çıktığını ve bir çoğunun yok olduğunu gördüm. Bunun çok çeşitli nedenleri var, kimi zaman organizatörler bunun sürdürülebilmesi için gerekli parayı karşılayamıyor. Lakin bence asıl sorun misyonların çok spesifik ya da küçük olmasıyla ilgili, bir süre sonra insanlar ilgilerini kaybediyor. Çok zor olmalı. Sanatçılar KCAC'ın ana müşterileri fakat gelişen bir izleyici de sanatçının çalışması için gerekli. Büyük resim ve geniş görüş önemli. Sanatçılar genelde seçkin elit bir gruba dahil olmak isterler, gündelik ihtiyaçlar için çalışmak onlara göre değildir. Groucho Marx'ın bir esprisi hatırlıyorum: Beni üye olarak kabul edecek hiçbir kulübe üye olmak istemiyorum. Ama şu sözü tercih ederim: Bir yükselen gelgit yükselir tüm teknelere. Bir sanatçının salonda çalışması için birçok şeyin bir araya gelmesi lazım. Mücadeleye hazır bir grup insanın olması lazım. İnsanların destekleyebileceği, bir şeyleri değiştirebilecek ve organizasyonu büyütebilecek bir misyon belirlenmeli. Değişebilen iyidir bilinen değiştiğinde gereklidir. J. S.: İlk Cuma eleştirel ziyaretçi kitlesi yaratmak isteyen galeri sahipleri tarafından başlatıldı. Galeriler bir başka yere taşınıyorlar ve sergilerinin açılışlarını her ayın ilk cuması yapıyorlar. Bu moda olmadan önce insanlar etkinliklere eserleri ve arkadaşlarını görmek belki biraz bedava şarap içmek için geliyorlardı. Sonunda sokak satıcıları, restoranlar, barlar buna katıldı. Şimdi yıllar sonra bu nereye gitsen, nereyi görsen, nerede görülsen tanık olacağın bir sahne bu. Binlerce insan her ilk Cuma galerimizin olduğu mahalleye yığılıyor. J. S.: Kansas City çok renkli bir sanat şehri. 3000'den fazla görsel sanatçı burada yaşıyor. Burada çok büyük heyecan var ve iyi sanatçılar yetişiyor. Sanatçılar iyi müzelere, sergilere gidebiliyor; hibelere ve ucuz stüdyolara ulaşabiliyor. Kansas City zengin çeşitli bir kültürel yaşam isteyen ve onu müdafaa ederek ve maddi destek sunarak destekleyen hayırseverlere ve liderlere sahip olmada çok şanslı. Koleksiyonerlerin de sayısı artıyor ama bu daha yavaş bir gelişme. Kritik diyalog da biraz eksik. Kansas City gazetede sanat eleştirilerine sahip değil ama birçok ilginç blog var. Kansas City çok güzel bir yer ve sanatı desteklemede lider. Umarım bu devam eder ve ilerler. J. S.: Çok basit. Mekan bizim galerilerimizin koridorunun karşında görünür olduğunda ve gördüğümde büyük bir rezidans yapmaya karar verdik. Bir süredir aklımda olan bir şeydi. KCAC bunu yapmaya karar verdi. Sanatçı ve patron gruplarına odaklandık ve bu projeyi ileri taşımak için bir plan hazırladık. Mekan kullanımı ve etkinlikler o zamanlarda belirlendi. KCAC sanatçıların stüdyo kullanım zamanları ve yerel sanatçılarla etkileşimi arasında denge için çabaladı. Yerel bir mimar dizayn etti ve gönüllülerle müteahhit onu inşa etti. Bir yerel sanat enstitüsünde eğitim veren yönetim kurulu üyesi Miguel RİVERA ilk sanatçımızı getirmek için KCAC'la ortaklık ayarladı. Mümkün olduğunda şehirdeki kuruluşlarla topluluğumuz ve konuk sanatçılar için deneyimimizi genişletmek amacıyla işbirliği yapıyoruz. KCAC ayrıca Res Artist, Alliance of Artists Communities ve Transcultural Exchance üyesi. Bu kuruluşlar rezidansı geliştirmek için çok yardımcı oldular. J. S.: Sanat esasen iletişimle ilgilidir. O doğrudan ve güçlü olan dilde entelektüel bir şekilde ilgi çekici bir yöntem ama aynı zamanda şairane ve gizemli. Sanatçılarla çalışmak eğlenceli ama sinir bozucu da olabiliyor. Lakin sonunda heyecan ve memnuniyet verici oluyor. Rezidans KCAC'a yeni bir soluk getirdi. O daima farklı sanat yaklaşımlarını ve kültürleri görmeden büyüleyici olmayı başarıyor. Rezidansta senin gibi yetenekli ve adamış sanatçıları misafir etmek büyük zevk Hülya.


Pera Palace Hotel Jumeirah, ünlü yazar Agatha Christie'nin doğumunun 125. yılı şerefine Türkiye'de ilk kez düzenlenecek olan Kara Hafta İstanbul etkinliğine ev sahipliği yapacak. Dünyanın en lüks tarihi oteli seçilen Pera Palace Hotel Jumeirah, ünlü yazar Agatha Christie'nin doğumunun 125. yılı şerefine 22-24 Ekim 2015 tarihleri arasında Türkiye'de ilk kez düzenlenecek olan Kara Hafta İstanbul etkinliğine ev sahipliği yapacak. Tüm dünya'da büyük bir ilgiyle takip edilen polisiye festivalleri, bu yıl ilk defa Türkiye'de Pera Palace Hotel Jumeirah'nın ev sahipliğinde gerçekleşecek. Kültürlerarası birlikteliği, katılan ünlü yabancı yazarlar ile de zenginleştirecek olan festival kapsamında bir çok sürpriz etkinlikler düzenleniyor. Bu sürprizlerden en önemlisi ise Agatha Christie'nin torunu Matthew Prichard'ın festivali şereflendirmesi olacak. Okumayı geniş kitlelere sevdiren polisiye edebiyatı konusu etrafında renkli bir şehir kültür aktivitesi olarak gerçekleşecekKara Hafta İstanbul Pera Palace Hotel Jumeirah'ta dünyaca ünlü yazarları da ağarlayacak.


Ses getiren çalışmalarıyla felsefe dünyasında kendine özel bir yeri olan Sloven filozof Slavoj Zizek, yeni kitabı Hiçten Az'ın yayımlanması vesilesiyle İstanbul Modern'de okurlarla bir araya geliyor. Dünyayı anlamaya çalışırken dönüştürmek isteyenler için bir rehber olan Zizek, 1990'ların başından bu yana yazdığı birçok kitapta bu çabasını ısrarla ve tutkuyla devam ettiriyor. Güncel meseleler hakkında yazdığı kamusal müdahale niteliği taşıyan yazılar, dünyanın dört bir köşesinde verdiği konferanslar, hakkında çekilen belgeseller, Zizek'in felsefeci kimliğini gölgelemek bir yana, güçlendiriyor. Slavoj Zizek'in Hiçten Az üzerine şekillenen, Günümüzde Radikal Siyaset: Hegel'den Dersler başlıklı konuşması, felsefe, sosyoloji, kültür eleştirisi gibi konularla ilgilenen herkesi bekliyor. Mekan: İstanbul Modern Heykel Bahçesi Etkinlik ücretsizdir. Simültane çeviri yapılacaktır. Rezervasyon alınmamaktadır.


Fotoğrafçılık alanında birçok önemli ödüle sahip olan Amerikalı fotoğrafçı Steve McCurry günümüzün en iyi görsel yapımcılarından biri olarak kabul edilmektedir. Özel olarak derlenmiş olan bu sergi, sanatçının son 30 yılda dünyanın farklı birçok yerinde çektiği en çok bilinen ve hatırlanan çalışmalarını bir araya getirmektedir. McCurry, benzersiz bir kabiliyetle aştığı dil ve kültürel sınırların ötesinde insani deneyimlerin kısacık anlarına odaklanmaktadır. Bizlere zeki bir gözle sunduğu form ve renkler, şekil ve simetrilerle başka dünyaların içine açtığı pencereler sunmaktadır. American photographer Steve McCurry is universally recognized as one of today's finest image-makers and has won many of photography's top awards. This special exhibition brings together the most memorable and beautiful of his images, taken around the world over the last 30 years. McCurry's ability to cross boundaries of language and culture to capture fleeting moments of human experience is unique. With his discerning eye for form and colour, shape and symmetry, he offers us windows into other worlds.


Eserleri Türkçenin de aralarında bulunduğu birçok dünya dilinde yayınlanan ABD'li yazar Edgar Lawrence Doctorow, akciğer kanseri sonucu 84 yaşında New York'ta hayatını kaybetti. Oğlu Richard Doctorow'un ABD basınında yayınlanan açıklamalarında, ünlü yazarın akciğer kanseri nedeniyle tedavi gördüğü bir hastanede yaşamını yitirdiği belirtildi. Doctorow'un genellikle New York şehrinde geçen romanları, yakın tarihte yer alan gerçek karakterlerle kurgu karakterleri bir araya getiren özgün anlatımıyla beğeni kazanmıştı.


İzmirli sanatseverler yeni bir festivale daha kavuşuyor. İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali, 24 Temmuz 5 Eylül tarihleri arasında 'Edebiyat Özgürleştirir' temasıyla gerçekleştirilecek. Festival kapsamında 11 ilçede paneller ve söyleşiler ile şiir ve müzik dinletileri düzenlenecek. Bu ilk festivale Romanya, Macaristan, Yunanistan ve Vietnam'dan edebiyatçılar da katılıyor. İzmir Büyükşehir Belediyesi, özgür düşüncenin, barışın ve demokrasi kültürünün sanat şemsiyesi altında yaygınlaştırılması amacıyla, uluslararası çapta bir etkinliğe imza atıyor. Ülkemizde ve uluslararası alanda tanınan önemli edebiyatçıları sanatseverlerle buluşturacak İzmir Uluslararası Edebiyat Festivali 24 Temmuz'da başlıyor. İzmir'in 11 ilçesine yayılacak festival etkinlikleri 5 Eylül'e kadar devam edecek. Şair Haydar Ergülen'in direktörlüğünü yaptığı festival kapsamında edebiyat söyleşileri, şiir ve müzik dinletileri gibi sanatsal etkinlikler yer alıyor.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Gerçek adı Pervin Doyum olan 23 Mart 1939'da doğan Pervin Par, ilkokulun ardından 13 yaşındayken ilk aşkıyla evlendi, evliliklerinin beşinci ayında eşinin başka bir kadınla ilişki kurması üzerine boşandı. Ardından Alsancak'ta bir fotoğrafçının yanında işe girerek uzun süre kasiyerlik yapan Par, artist olmak için İstanbul'a gitti. Burada Atıf Yılmaz'la tanışan Pervin Par film dünyasına adım attı. Yılmaz'ın çektiği 'Gelinin Muradı' adlı filmde ilk başrolünü oynayan Par, ardından 20'ye yakın filmde başrol oynadı. Kendisi gibi sinema sanatçısı Mahir Özerdem ile evlenen Par, Yeşilçam'ın sıkıntılı dönemlerinde sahneye de çıktı. Birkaç reklam filmi ve sonrasında Yılmaz Duru'nun çektiği 1976 yapımı 'Kader Torbası' filminde, Yıldıray Çınar, Baki Tamer, Erol Taş gibi oyuncularla oynayan Par, sinemaya veda ederek İzmir'e yerleşti ve çiçekçi dükkanı açtı. - Baskın (1977) - Uykusuz Geceler (1969) - Menekşe Gözler (1969) - Fakir Kızın Romanı (1969) - Kanun Namına (1968) - Baharda Solan Çiçek (1968) - Kahveci Güzeli (1968) - Şafak Sökmesin (1968) - Menderes Köprüsü (1968) - Yara (1968) - Kara Yazım (1968) - Namus Belası (1967) - Kilink Uçan Adama Karşı (1967) - Kilink İstanbul'da (1967) - Aşkım Günahımdır (1967) - Ecelin Geldi Yavrum (1967) - Şoför Parçası (1967) - Ilk Aşkım (1967) - Kanlı Pazar (1966) - Ben Bir Kanun Kaçağıyım (1966) - Hudutların Kanunu (1966) - Hızır Efe (1966) - Kahreden Firar (1966) - Burçak Tarlası (1966) - Tehlikeli Oyun (1966) - Kumsalda Üç Kadın (1966) - Korkunç Arzu (1966) - Davudo (1965) - Aşkım Silahımdır (1965) - Bitirim Aşkı (1965) - Devlerin Kavgası (1965) - Erkek Dediğin Böyle Olur (1965) - Garip Bir İzdivaç (1965) - Gizli Emir (1965) - Haremde 4 Kadın (1965) - Muradın Türküsü (1965) - Yaralı Kartal (1965) - Yarına Boşver (1965) - Yasak Cennet (1965) - Yasak Sokaklar (1965) - Anlatamam Utanırım (1964) - Gurbet Kuşları (1964) - Sen Vur Ben Kırayım (1964) - Kalbe Vuran Düşman (1964) - Hayat Kavgası (1964) - Her Gün Ölmektense (1964) - Dağ Başını Duman Almış (1964) - Cehennem Arkadaşları (1964) - Hızlı Yaşayanlar (1964) - Kara Memed (1964) - Azrailin Habercisi (1963) - Gençlik Hülyaları (1962) - Canevimden Vurdular (1962) - Meşeler Güvermiş (1962) - Sonbahar Yaprakları (1962) - Ayrılan Yollar (1962) - Ya O Ya Ben (1961) - Balıkçının Kızı Gülnaz (1959) - Sonbahar (1959) - Pamukçu Güzeli Halime (1959) - Şahinler Diyarı (1958) - Alageyik (1958) - Tütüncü Kız Emine (1958) - Bir Yudum Su (1958) - Lejyon Dönüşü (1957) - Kin (1957) - Murat Çesmesi (1957) - Bir Avuç Toprak (1957) - Yetim (1957) - Dertli Gelin Sirvan (1957) - Gelinin Muradı (1957) - Allı Gelin (1957)


Axelle Fine Arts Galerie Soho is proud to present LES GENS DU CANAL, a new collection of work by French painter Philippe Charles Jacquet. The artist has worked with the gallery since 2008 and has had seven extremely successful solo exhibitions in that time. Trained as an architect, Jacquet paints mysterious twilight worlds with incredible precision and detail. Inspired by the coasts, estuaries and architecture of the Rance Valley in Brittany, France, his oil on board works are stunning composites of the real and the imagined. Jacquet's signature simple stone houses seem to rise organically from the earth and sit among vast seas, skies and rolling fields. The artist often includes a single, small person, emphasizing the greatness of the surrounding natural world. Jacquet's houses often have a single golden light shining from a window similarly to the inclusion of a solitary person, this light can be interpreted as a symbol of hope or one of loneliness. It is up to the viewer to decide. At once, Jacquet depicts the world as one of natural beauty and wonder and as one of profound emptiness. His serene greens and blues lend a dreamlike feeling to his surreal compositions. His pieces play with the viewer's perception it is often unclear whether the artist has depicted water or grass, a floating boat or a resting one in this way, his works are enigmatic other worlds, reminiscent of reality but wholly peculiar and unearthly at the same time. Born in Paris in 1957, Jacquet studied architecture at the Ecole Nationale Superieure des Arts Decoratifs. In 2000, after 20 years in the field, he stopped and dedicated himself solely to painting. In fact, he never studied painting and his technique is entirely self-taught. Jacquet currently lives and works in Pantin, a suburb of Paris. He will attend the opening reception on September 24. For further information, prices and photographic material, please contact Elizabeth Thompson at212.226.2262 or email info@axelle. com. Gallery hours are from 10:00am to 7:00pm every day.


2007 yılının sonunda kaybettiğimiz, sanatçı, düşünür, öğretim üyesi, yazar ve küratör Hüseyin Bahri Alptekin'in retrospektif sergisi Demokratik Lüks, 2 Eylül'de açılıyor. Rampa ve M HKA işbirliğiyle düzenlenen sergi, her iki mekanda gerçekleşecek ve 14 Kasım'a dek sürecek. Yalnızca sanatçı kimliğiyle değil düşünür, öğretim üyesi, yazar ve küratör olarak da kültürel üretime önemli katkılarda bulunmuş Hüseyin Bahri Alptekin'in retrospektif sergisi Demokratik Lüks, 2 Eylül'de açılıyor. Sanatçının arşivinden seçilmiş çizimler, eskizler ve notları da dahil ederek, sanatçının düşünce süreçlerinin derinine inmeyi amaçlayan sergi, Rampa ve Belçika, Antwerp'te bulunan M HKA işbirliğiyle düzenlenecek ve her iki mekanda izlenebilecek. Alptekin'in yeni milenyumdan önceki ve sonraki on yıllarda ürettiği eserleri bir araya getiren bu çok kapsamlı retrospektif, 90'ların başından itibaren ürettiği fotoğraflar, heykeller, enstalasyonlar, neon metinler, video ve kolajları da bir araya getiriyor. Deniz Fili Seyahat Acentası da Demokratik Lükste! Demokratik Lüks ayrıca, Alptekin'in Bunker Research Group ve Barn Research Group gibi başka sanatçılarla ortak girişimlerinin yanı sıra Jules Verne'in İnatçı Keraban'ının (1883) izlediği rotayı takip ederek, sanatçılar arasındaki eleştirel tartışmalara ve sanatsal değiş tokuşa katkıda bulunmak amacıyla Karadeniz'i dolaşan yüzen bir laboratuvar kurma arzusu Sea Elephant Travel Agency'i ele alışıyla da dikkat çekiyor. Hüseyin Bahri Alptekin'in varisleri ile ortaklaşa geliştirilen Demokratik Lüks sergisi 2 Eylül-14 Kasım 2015 tarihleri arasında İstanbul'da Rampa'da, Belçika, Antwerp'te ise M HKA'da izlenebilir. Hüseyin Bahri Alptekin Sanatçı, yazar, öğretim görevlisi ve küratör Hüseyin Bahri Alptekin (1957-2007) Ankara ve Paris'te estetik, sanat felsefesi ve sosyoloji üzerine eğitim gördü. SIPA Press için basın fotoğrafçısı olarak çalıştı ve birçok yayın için sanat ve tasarım eleştirmeni olarak yazılar yazdı. Ankara Bilkent Üniversitesi ve İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde ders verdi, Türkiye'de ve yurtdışında güncel sanat üzerine birçok konferans ve sempozyuma katıldı. 1990'ların başından itibaren sanat üretimine yoğunlaşan Alptekin, eserlerinde küreselleşmenin etkileri, göç ve sürgün, kültürlerarası imge dolaşımı, imzasız üretimler gibi temaları zaman, yer, seyahat, kişisel tarih ve arşivler üzerinden inceledi. Fotoğraf yerleştirmeleri, kolajlar, videolar, objeler hatta kasası plastik futbol toplarıyla dolu bir kamyon gibi eserlerinde birçok farklı malzeme ve yöntemler kullanarak, birbirine referans veren çok katmanlı görsel bir dil yarattı. 2007'de, 52. Uluslararası Venedik Bienali'nde, Hüseyin Bahri Alptekin'in Şikayet Etme isimli yerleştirmesi, Türkiye Pavyonu'ndaki tek eser olarak sergilendi. Aynı sene Londra'da Tate Modern'de düzenlenen Global Cities adlı sergide yer aldı. 2000-2004 yılları arasında kar amacı gütmeyen, misafir sanatçı programları ve konferanslar düzenleyen Sea Elephant Travel Agency adlı bir sanatçı kolektifini yürüttü. Kendisi beraber çalışma ve kolektif üretimlerin insanıydı, Michael Morris ile yaptığı erken dönem işleri, Bilkent yıllarında öğrencileriyle beraber kurduğu Grup Grip-in, LOFT'ta düzenlediği toplantılar, Bunker Research Group ve Barn Research Group bunlardan bazılarıdır. Katıldığı birçok sergi arasında ayrıca Sao Paolo Bienali (1998), UNESCO Ödülü'nü kazandığı Çetince Bienali (2002), Walker Art Center'da gerçekleştirilen How Latitudes Become Forms (2003), Manifesta 5 (2004), 2. ve 3. Tirana Bienali (2005) ve üç kere katıldığı İstanbul Bienali (1995, 2005, 2009) bulunmaktadır. Sanatçının kişisel sergileri ise şunlardır: Hüseyin Bahri Alptekin Facts, Incidents, Accidents, Circumstances, Situations, Muzeum Sztuki, odz (2013), Festival Istambul Agora Hüseyin Bahri Alptekin, SESC Pompeia, Sao Paolo (2013), Ben Bir Stüdyo Sanatçısı Değilim, Salt (2011), Global Mockery, Maison de Folie de Wazemmes, Lille (2009) ve Kriz: Viva Vaia, Dulcinea Çağdaş Sanatlar İçin Özgür Mekan (1999). Ölümünden sonra Hüseyin Bahri Alptekin kütüphanesini devralan SALT, sanatçının ardında bıraktığı fiziksel ve dijital fotoğraflar, not defterleri, nesneler ve eşyalarından oluşan kütüphane ve arşivi kurdu.


4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, Türkiye'nin en seçkin 12 galerisini bir araya getiriyor. Mehmet Güleryüz'den Azade Köker'e, Selma Gürbüz'den Erinç Seymen'e, Türkiye'nin önde gelen sanatçılarının son çalışmalarını ilk kez sanatseverlerle buluşturacak olan fuarda, Nil Yalter'in yurt dışında büyük ses getirmiş işleri Türkiye'de ilk kez gösterilecek. 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, Türkiye'nin en seçkin 12 galerisini bir araya getiriyor. Uluslararası sergileri ve başarıları dikkate alınarak yapılan seçim sonucu, . artSümer, Dirimart, Galerist, Galeri Nev, Galeri Zilberman, Pi Artworks, Pilot, Rampa, Sanatorium ve x-ist' gibi geçen yıl da katılmış galerilerin yanı sıra bu yıl Öktem&Aykut ve The Empire Project yeni galeriler olarak fuardaki yerini alacak. Türkiyeli galerilerin bu yılki sürprizleri arasında, sanatçılarının son çalışmalarının ilk kez ARTINTERNATIONAL'da sergilenecek olması da bulunuyor. Galeri Zilberman'dan Azade Köker, Guido Casaretto, Walid Siti ve Alpin Arda Bağcık'ın; Galerist'ten Şakir Gökçebağ, Seza Paker, Rasim Aksan ve Ali Emir Tapan; Pi Artworks'ten Yeşim Akdeniz, Volkan Aslan, Nancy Atakan, Horasan, Nejat Satı, Gülay Semercioğlu, Mehmet Ali Uysal ve Paul Schwer'in; Pilot Galeri'den Murat Şahinler ve Elmas Deniz'in; Rampa'dan Erinç Seymen, Nilbar Güreş, Selma Gürbüz, Servet Koçyiğit ve Ahmet Oran'ın; x-ist'ten Burcu Perçin, Burçin Başar, Ali Elmacı, Ansen ve Serkan Adın'ın ve Sanatorium'dan Erol Eskici'nin yeni işleri ilk kez ARTINTERNATIONAL'da görücüye çıkacak. Fuarın bu yılki yeni galerileri Öktem & Aykut, Elif Boyner ve Lara Ögel'in yeni projeleriyle katılırken, The Empire Project de usta sanatçı Mehmet Güleryüz'ün son çalışmalarını ilk kez fuarda sergileyecek. . artsümer, sanatçısı Erdal Duman'ın metal ve bronz heykellerinin yanı sıra cam gözyaşı şişelerinden oluşan devasa enstalasyonuyla merak uyandırırken, fuara Ankara'dan katılan Galeri Nev de bizi yeni bir isimle tanıştıracak ve Mehtap Baydu'nun Türkiye'deki ilk kişisel sergisine evsahipliği yapacak. Fuarda ayrıca Fransız feminist sanat akımının 70'lerdeki öncü temsilcilerinden Nil Yalter'in daha önce yurtdışındaki fuarlarda gösterilmiş ve büyük ilgi görmüş işleri Türkiye'de ilk kez ARTINTERNATIONAL'da Galerist standında izlenebilecek. Biletler 31 Ağustos'a dek % 30 indirimli! ArtInternational, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. 31 Ağustos'a dek biletix'ten % 30 indirimli alınabilecek fuar biletleri günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 3 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu.


Bu yıl 4-6 Eylül tarihlerinde üçüncüsü gerçekleşecek uluslararası çağdaş sanat fuarı ARTINTERNATIONAL'ın odak ülkesi İspanya olacak. İspanya'dan 15 galeriyi İstanbul'da buluşturacak olan fuar, İspanyol güncel sanatını keşfetmek için sanatseverlere bulunmaz bir fırsat yaratacak. Türkiye'nin en prestijli uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ARTINTERNATIONAL'ın bu yılki odak ülkesi İspanya olacak. 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek fuar, İspanya'nın en önemli galeri ve sanatçılarını İstanbul'da buluşturacak. 27 ülkeden 88 seçkin galeriyi ağırlayacak ARTINTERNATIONAL'a, İspanya'dan 15 galeri katılıyor. Barselona'dan ADN Galeria, Angels Barcelona, Galeria Carles Tache, Galeria Joan Gaspar, Galeria Joan Prats, Galeria Senda, Galeria Sicart, Galeria Trama, Miguel Marcos Gallery, N2 Galeria, Poligrafa Obra Grafica, Galeria Valid Foto BCN; Madrid'ten Galeria Javier Lopez, Sabrina Amrani Gallery; Palma de Mallorca'dan da Galeria Horrach Moya'nın katılacağı fuar, İspanyol güncel sanatını keşfetmek için bulunmaz bir fırsat yaratacak. Yirminci yüzyıl modern sanatının en sıra dışı ve ilham verici isimlerinden sayılan Katalan sanatçı Joan Miro'nun resimlerinin de yer alacağı fuarda; politik ve aykırı çalışmalarıyla her seferinde tartışmalar yaratmış Güney Afrika asıllı Kendell Geers, çalışmaları MOMA'dan Tate'e, dünyanın bir çok önemli müzesinin koleksiyonunda yer alan, pop art'ın en önemli temsilcilerinden Alex Katz, The Guardian'ın çalışmalarını Andy Warhol ile Jacques-Louis David'in buluşması ifadesiyle andığı sıradışı ikili Muntean/Rosenblum ve iki yıl önce Carrona adlı çalışmasıyla fuarın ilgi odağı olmuş, bu yıl da kuru kafalardan oluşan heykeliyle Haliç terasında büyüleyecek Javier Perez gibi dünyaca ünlü isimlerin işleri de izlenebilecek. Biletler 31 Ağustos'a dek % 30 indirimli! ArtInternational, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. 31 Ağustos'a dek biletix'ten % 30 indirimli alınabilecek fuar biletleri günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 3 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu.


Gallery 25N is presenting a group exhibition of recent work by ten international contemporary artists. - Josepha Gutelius USA - Petr Jedinak Czech Republic - Gavin Mayhew United Kingdom - Jonathan Murrill USA - Harry Robertson United Kingdom - Seungbo Roh USA - Alain Rousseau China - Lynn Skordal USA - Travis Washington USA - Yalim Yildirim Turkey The work in this exhibit is about the use of the color red, from a single dot to a completely red image. The artwork ranges from representational to abstract, painting to photography with an emotional range of power, heat, love, sexuality, anger, joy, and war. Gallery 25N is happy to have worked with Art-competition. net to curate this exhibit of international contemporary artists' work. Our mission is to help promote emerging and established artists and their art to a worldwide audience. Our clientele and audience have been developed over the past twelve years and are comprised of art buyers, collectors, architects, commercial developers, interior designers, curators and other galleries.


Geçen yılın en çok ilgi gören galerilerinden Paul Kasmin Gallery, bu yıl da çok konuşulacak işlerle 4-6 Eylül tarihlerinde ARTINTERNATIONAL'a geliyor. Hiper gerçekçi resimleriyle dünyaca tanınan sanatçı Taner Ceylan, bu kez Golden Age/Altın Çağ serisinden son çalışması Satyr II ile dünyada ilk kez ARTINTERNATIONAL'da! 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek uluslararası güncel ve çağdaş sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, sanat dünyasının en önemli galerilerinden Paul Kasmin Gallery'i bir kez daha İstanbul'da ağırlıyor. Hiper gerçekçi resimleriyle dünyaca tanınan Taner Ceylan'ın geçen yılki solo sergisiyle fuarın en çok ilgi gören galerilerinden birine dönüşen Paul Kasmin Gallery, Ceylan'ın Golden Age/Altın Çağ serisinden son çalışması Satyr II'nin dünya gösterimini ilk kez ARTINTERNATIONAL'da yapıyor. Taner Ceylan'ın 2013 yılından beri devam ettiği, ucu çok açık, sonsuz bir öyküye açılan serisi Golden Age/Altın Çağın son işlerinden olan Satyr II, Yunan mitolojisindeki yeniden doğuş ve ikililik kavramlarını karşı karşıya getiriyor. Yarı keçi yarı insan mitolojik bir varlık olan satirin, bu resimde insanın içindeki hayvana, hayvanın içindeki insana referans verdiğini belirten Ceylan, vahşi, genç kızları ve erkekleri kaçırıp tecavüz eden, her yeri yıkan yakan serseriler olarak bilinen satir figürünün Satyr II'de aksine, kırılgan ve düşünceli, kendi niteliklerine maruz kalmış ve kendi içine bakan bir karakter çizdiğini söylüyor: Satir, hayvanı dizginlemiş ve böylece ortaya insan çıkmıştır. Resmin 20. yy başlarında çekilmiş, siyah beyaz bir fotoğraf üslubuyla yapılmış olması da tüm bu kurgusal masallığa olağandışı bir gerçekçilik katmaktadır. Ceylan'ın tuval üzerine yağlıboya çalıştığı Satyr II, geçtiğimiz aylarda Frieze New York Fuarı'nda izleyici karşısına çıkan Satyr I'in devamı niteliğini de taşıyor. Soutine, Ford ve Lalanne'ler de fuarda! Paul Kasmin Gallery standında Taner Ceylan ile birlikte karşımıza çıkacak diğer isimler de büyük heyecan yaratıyor. Soyut dışavurumculuğun en önemli isimlerinden Chaim Soutine ve eserleri Smithsonian American Art Museum, Whitney Museum of American Art gibi önemli koleksiyonlara girmiş, özellikle suluboya resimleri ile bilinen Walton Ford, Türkiye'de ilk kez sergilenirken, 60'lardan bugüne gerek kişisel, gerek kolektif işleriyle Amerikan modern sanatını derinden etkilemiş Claude ve Francois-Xavier Lalanne'nin heykelleri de Paul Kasmin Gallery standında izlenebilecek. ArtInternational, 5 ve 6 Eylül tarihlerinde 12:00 20:00 saatleri arasında sanatseverlerin ziyaretlerine açık olacak. biletix'ten alınabilecek fuar biletleri günlük Tam 30 TL, 2 günlük Tam 45 TL, 3 günlük Öğrenci 15 TL olarak satışa sunuldu.


Sanat eserlerinin ülkelerini terk edip yabancı ülkelere satılmasını önlemek amacıyla Alman Kültür Bakanı Monika Grütters tarafından hazırlanan bir kanun projesi, ünlü Alman sanatçılarını çok kızdırdı. Geçen yıl gazino işleten bir Alman şirketi, elindeki iki Andy Warhol tablosunu New York'ta satışa çıkartmıştı ve de 70 yılından beri Almanya'da bu tabloların ülkeyi terk etmesi de bu kanunun gereksinmesine nedendi. Bu yasaklama Avrupa ülkeleri için de geçerli; oysa bazılarına göre Avrupa bir bütündü. Kızgın sanatçı Georg Baselitz, eğer bu kanun gelecek ay çıkarsa, Dresden Albertinum müzesindeki 10 tuvalini kaldırmakla tehdit etti. Gerhard Richter de birçok Alman müzesinden tuvallerini geri almakla bu eyleme katıldı. Ünlü galeriler ve tablo satıcıları da müşterilerinin kaçmasından tedirgin. Geçen yazılarımda bir başka Alman ressamı, Markus Lüpertz üstüne ne düşündüğümü yazmıştım. Bu kez yalnız Alman resim sanatından değil, uzun bir süredir dünyaya can sıkıntısı pazarlayan tüm Alman sanatından söz edeceğim; tiyatro ve opera bu konunun içinde. Öncelikle çağımızın resim sanatını nasıl yorumladığını, estetik, güzel, moral adına sanatın var oluşunun; çirkin, sapık ve çamura pentür adına nasıl dönüştüğünü. Görüldüğü gibi, yere yatırımış bir seri tuval üstüne, büyük kaplarda hazırlanmış akrilik boyalar; kolay kuruyacak ve üstüne tekrar sürüştürülecek, renkler opak, katmanlar süreç kısa olduğu için kurumaları olanaksız, boya tuvalin transperence ışığını örttüğü için renk kendini savunamıyor ve de beyaz tüm renklere karıştırılmış, onları ölmüş sayalım. Baselitz üstüne yazarken, birden figürleri bana Fikret Mualla'yı anımsattı. Belki Alman ressam tuvallerini ters asarak bir orijinallik yaratsa bile kanımca Fikret Mualla'nın authenticitesi yok ve de böyle bir endişesi olduğunu sanmıyorum. Lüpertz- Beni iten, yönlendiren parmak yukarıdan, Tanrı'dan gelen bir güç, beni sarsıyor, yerle bir ediyor. Sanki yaralı bir istiridyenin inciyi yaratırken çektiği sancı gibi, işte bana resim yaptıran bu mucize! Pentür bir kültürdür, kültür ise dünyanın özdeği; bize o dünyayı kavramamızı sağlayan dil! Genellikle pentürün dışına çıkarsak, tiyatro, opera ve modern dansta can sıkıntısının bir başka görsel anlamını yine modern sözcüğüyle doğrularız. Dört saat süren Wagner operalarına bilet bulmak olanaksız! Gelin görün Günther Kramer'in Siegfried e dokunuşu! Kimi ilgilendirirse; klasik yapıyı bozmak, anlamsız dekorlar ve günün absürt giysileriyle Shakespeare sahneye koymak; Avignon festivalinde Thomas Östermeier'in 3. Richard oyunu, Laurence Olivier'ı anımsayan bizim kuşak için bir zulüm. Ya da Pina Bausch'un modern balesi. Contemporary adına ne yapılırsa yapılsın ama müzelere, saraylara, mabetlere, klasiklere modern çomağını sokup anlamsızlığı empoze etmek, asıl kültürün hayal perdelerini yok etmektir, işte burada insan tükeniyor.


1949 yılının Aralık ayında doğmuştur Tarık Akan. 70'li yıllarda Yeşilçam'a ayak basmıştır. Ah Nerede, Canım Kardeşim, Sisli Hatıralar gibi filmlerde rol alsa da biz onu Hababam Sınıfı'nda Damat Ferit tiplemesiyle tanırız. Aynı zamanda Sürü filmi ile beraber Tuncel Kurtiz'le başrolü paylaşmıştır. Yılmaz Güney'in yönettiği Yol filminde de rol alan Akan, Türk Sinemasının hiç şüphesiz gelmiş-geçmiş en iyi oyuncularından biridir. Onlarca ödülü bulunur Akan'ın. En son 2007 yılında Sinema Emek Ödülü'nü almıştır. 81 yılında Almanya'da yaptığı bir konuşma yüzünden hakkında soruşturma açılır ve Türkiye'ye iner inmez tutuklanır. Konuşmada hiçbir suç unsuru bulunmasa da dönemin gazetesi olan Tercüman, yapılan konuşmayı manipüle eder ve manşetten Akan'ı hedef alır. Böylece Akan'da 80 darbesinde hapisle tanışır. Yaşadıklarını, Anne Kafamda Bit Var ismiyle 2002 yılında kitaplaştırmıştır Akan ve başından geçenleri anlatırken aslında dönemin koşullarına da ışık tutmuştur. Kitap, Almanya dönüşü Akan'ın ve diğer sanatçıların havaalanına inmesiyle başlar. 80 darbesi ünlü-ünsüz ayırmaksızın tüm ilerici insanlara yapılan sistematik bir işkenceydi aynı zamanda. Akan'a yapılan işkenceler, dayaklar ve baskılar; dönemin en ünlü ismine bunlar yapılıyorsa, sıradan insanlara nasıl davranmışlardır, sorusunu aklımıza getiriyor: Başımdaki polis avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Toparlanmadan bir yumruk da mideme yedim: ranzaya çöküp kaldım. Sürekli de küfrediyordu. İtilip kakılırken yerde oturmuş, ayaklarını uzatmış birilerini görmüştüm, ama ne olduğunu anlayamamıştım. Polis beni duvara çevirdi; bir yandan küfür ediyor, bir yandan da fotoğrafçıya fotoğraflarımın çekilmesini, parmak izlerimin alınmasını emrediyordu. ''Gece yarısını geçtiğini düşündüğüm saatlerde, ayaklarımı sümüklüböcek gibi toplayıp yere kıvrılmışken, birdenbire kapı açıldı. Fırladım, ayağa kalktım. Birini üstüme doğru ittiler. Genç bir çocuktu; yirmi-yirmi bir yaşlarında. Ayaktaydım. Merak ve heyecanla izliyordum. Benim bir suçum yok, dedi çocuk. Evden aldılar... Ders çalışıyordum... Tıp Fakültesinde okuyorum. Beni aramıyorlar aslında, abimi arıyorlar; ama beni aldılar. Bu çocukla beni aynı yere koyamazsınız, dedim. Akan, sürekli olarak küfürle ve şiddetle uyandırıldığını ve bu küfürlerin gün sonuna kadar hiç azalmadan, hatta artarak devam ettiğini söyler: '' Çık lan dışarı! Sesiyle uyandım. Çıktım. Tanımadığım bir polis, beni iterek, şu pezevengi dokuz numaraya at! dedi. Akan'ı, diğer mahkumlar ise bağrına basmıştır ve ona derin bir saygı duymaktadır. Onunla aynı koğuşta kalanlar kendilerini şanslı hissetmektedir:'' Abi hoş geldin, dedi alçak sesle. Sigaran var mı dedim. Akan kitabında Yol filminden de bahsediyor. Ne şekilde, ne zorluklarla filmi bitirdiklerini; bir sahnede atın gerçekten öldürülmesi gerektiğini, ama bunu yapamadığını anlatıyor. Yılmaz Güney ise Yol'u anlatan bir kitabında, o atın gerçekten öldürülmesi gerektiğini, çünkü filmde halkın aldatılmaması gerektiğini her şeyi gerçek bir şekilde çekmesi gerektiğini aktarıyordu. Anne Kafamda Bit Var romandan çok anı niteliği taşıyor. Akan bir döneme hem tanıklık hem de sanıklık ediyor ve bu tanıklığın sonuçlarını Anne Kafamda Bit Var'da topluyor. Müjdat Gezen, Halit Kıvanç, Perran Kutman, Şerif Gören, Fotoş Güney ve Yılmaz Güney de Akan'ın kitabında adı geçen isimlerden bazıları. Barış Davası süreci, Yılmaz Güney'in Yol filmini hapisten yönetmesi, Akan'ın mapushane serüvenleri ile beraber Dev-Sol, Pol-Der ve TKP'li mahkumlarla kurduğu ilişkileri de kitapta bulmak mümkün. Anne Kafamda Bit Var Dil edebi açıdan zayıf olsa da sade dili ve anı niteliği taşımasının yanı sıra, darbeyi ve ardında bıraktığı izleri anlatması bakımından etkileyici bir kitap. Sürü filmi, 2011'de düzenlenen Altın Portakal Film Festivali'nde ''Geç Gelen Altın Portakallar'' gecesinde en iyi film ödülünü almıştır.


EINLADUNG ZUR VERNISSAGE SAHIN CELIKTEN Am Freitag, dem 4. September 2015 um 1 9:0 0 Uhr wird in den Raumen des Stadtgalerie Alte Post Westerland die Ausstellung INSELMALER 2015 SAHIN CELIKTEN eröffnet. Zur Ausstellung Inselmaler 2015, Sahin Celikten vom 05.09. 30.09.2015 laden wir Sie und Ihre Freunde am Freitag, dem 04.09.2015 um 19.00 Uhr sehr herzlich in die Stadtgalerie Alte Post in Westerland ein. Nicht Leinwand, sondern auf Aluminiumplatten aufgebrachte Fotografie bildet den Malgrund des aus Ostanatolien stammenden Künstlers Sahin Celikten, der in Deutschland lebt und arbeitet. Dabei ist das Foto lediglich grobe Vorgabe dessen, was dort in pastosflachiger Malerei in realisticher Manier passiert.