Bozlu Art Project Nişantaşı, Ali Teoman Germaner'in 1970'li yıllardan günümüze dek sürdürdüğü Aloşname isimli desen sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatçının başyapıtı niteliğindeki Aloşnamenin ilk kez bu kadar kapsamlı bir şekilde ele alındığı sergiye Bozlu Sanat Yayınları tarafından hazırlanan, sanat tarihçisi Ahu Antmen'in kaleme aldığı Aloşname: Bir Heykeltıraşın Felsefe Taşı isimli kitap eşlik ediyor. Bozlu Art Project Nişantaşı, modern Türk heykelinin önde gelen sanatçılarından Ali Teoman Germaner'in Aloşname isimli desen sergisine ev sahipliği yapıyor. Aloş'un 1970'li yılların gerilimli toplumsal ortamında üretmeye başladığı ve günümüze dek sürdürdüğü bu desen serisi daha çok heykelleriyle ön plana çıkan bir sanatçının kişisel yolculuğuna dair ipuçları veren görsel bir günce olmasının yanı sıra, Türkiye'nin tarihine dair metaforlarla örülü görsel bir yorum da içeriyor. Sergiye eşlik eden, Ahu Antmen'in kaleme aldığı Aloşname: Bir Heykeltıraşın Felsefe Taşı isimli kitap, bu özgün desenler birikimini ilk kez bu denli zengin bir kapsamda bir araya getirirken, Germaner'in zamana yayılmış bu başyapıtına dair çözümlemenin yanı sıra sanatçıyla yapılan ayrıntılı söyleşi ile Aloşname'nin gizemine pencere açıyor.


Nobel Ödüllü Oyun Yazarı, Yönetmen ve Oyuncu Dario Fo'nun yaşamını yitirdi. Dario Fo, 24 Mart 1926 tarihinde İtalya, Sangiano'da Felice Fo ve Pina Rota Fo çiftinin oğlu olarak doğdu. Babası lokomotif sürücüsü bir makinist idi. Fulvio adında bir erkek kardeşi vardır. Kız kardeşi Bianca Fo Garambois de bir yazardır. 1940 yılında eğitimi için Milan'a taşındı. Brera güzel sanatlar akademisinde okudu. 1952 yılında Milano'da tiyatro oyunculuğuna başladı. İtalyan oyun yazarı, yönetmen, mim oyuncusu ve tiyatro yöneticisi. Gösterileri güncel sorunlardan kaynaklandığı için tiyatro karikatürcüsü, toplumsal ajitatör ve radikal palyaço olarak da nitelenmiştir. Önceleri küçük kabare ve tiyatrolar için yergili revüler yazımında bir metin yazarına yardım etti. Oyuncu Franca Rame ile evlendikten sonra 1959'da karısıyla birlikte Dario Fo France Rame Topluluğu'nu kurdu. Eşi ile birlikte Canzonissima adlı televizyon programında sundukları komik skeçlerle kısa sürede tanındı. Zamanla siyasal bir ajitprop tiyatrosu geliştirdiler. Çoğu kez küfürlü ve açık saçık da olsa oyunları temelde commedia dell'arte geleneğine dayanıyordu ve Fo'nun deyişiyle resmi olmayan solculukla kaynaşmıştı. Dario Fo ve eşi Franca Rame 1968 yılında İtalyan Komünist Partisi'yle bağları olan Yeni Sahne adlı bir başka topluluk kurdular. 1970 yılında ise Halk Tiyatrosu ile fabrika, park, spor alanı gibi halkın toplu olarak bulunduğu yerleri dolaşmaya başladılar. Morte Accidentale di un anarchico (1974; Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü, 1990) ve Non si paga, non si paga! (1974; Ödemiyoruz, Ödeyemeyeceğiz!) gibi oyunları çok tutuldu. Bir oyuncu olarak Fo en çok, tek başına bir yetenek gösterisi yaptığı Mistero Buffo'daki (1973) rolüyle tanındı. Her izleyici topluluğu önünde değişecek kadar güncelliğe dayanan bu yapıt ortaçağ gizem oyunlarının çağdaş bir uyarlamasıdır. 1997 yılında Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü adlı oyunuyla Nobel Edebiyat Ödülü kazanmıştır. Oyunları çoğu zaman skandal olarak nitelendirildi ve sahnede bile tutuklandı. Dario Fo'nun çalışmaları; Türkiye, Arjantin, İsveç ve Yugoslavya, Şili, İngiltere, Hollanda, Polonya, Romanya, Güney Afrika, Güney Kore, İspanya, Sri Lanka, dahil olmak üzere 30 dile çevirisi yapılmıştır. Dario Fo, 1954 yılında İtalyan tiyatro oyuncusu Franca Rame ile evlendi. 29 Mayıs 2013 tarihinde eşi vefat etti. Jacopo Fo (d.31 Mart 1955) adında bir oğlu vardır.


Platform A Sanat Galerisi ve Taurus AVM'nin birlikte düzenledikleri ve bu sene üçüncüsü gerçekleşecek olan Yunus Ensari Resim Yarışması için hazırlıklar başladı. Yarışmanın son başvuru tarihi 13 Kasım 2016. Başvuruların internet üzerinden alınacağı ve ilk değerlendirmenin jüri üyeleri tarafından bu başvurular üzerinden yapılacağı yarışmada ilk elemeyi geçen eserler, Platform A Sanat Galerisi'nde tekrar aynı jüri üyeleri tarafından değerlendirilecekler. Ödül alan ve sergilenmeye değer görülen eserler, Ocak 2017'de Platform A'da düzenlenecek olan ödül töreni ve sergi ile sanatseverler tarafından izlenebilecek. Gerçekleştirdikleri etkinlikler ve sergiler ile genç sanatçılara destek olmayı hedefleyen Platform A yöneticileri Elif Pehlivanlı ve Selim Özdemir, Taurus AVM'nin desteği ile düzenledikleri ve her sene katılımın daha da arttığı Yunus Ensari Resim Yarışmasının bu hedefte oldukça önemli bir adım olduğuna inanıyorlar. Başvuru formu ve katılım koşulları için www. yunusensariresimyarismasi. com ziyaret edilebilir.


Ayşenur Köksal ARKA PLANDA KALANLAR isimli sergisiyle Akademililer Sanat Merkezinde sanat severlerin karşısına çıkıyor. Arka planda kalan insanların, görülmeyen yada görülmek istenmeyen hikayelerini kendine ait bir figür anlayışıyla anlatan Ayşenur Köksal, eserleriyle hayatın anlamını sorgulamamıza yardım ediyor. Denizhan Özer küratörlüğünde gerçekleşen sergide, sanatçı figüratif anlatımın klasik biçim ve üsluplarını kullanarak yeni bir görsel dil oluşturmaktadır. Kendisiyle ve yaşadığı zaman dilimiyle olan hesaplaşmasında, belleklerimizin kıyısında köşesinde kalmış yaşanmışlıkların ve düşünceye bağlı kurguların izleriyle hayatı sorguluyor. İzleyiciyi bilinçli olarak içinde bulunduğu zaman ve mekandan koparıp resmin karşısında kendisiyle yalnız bırakan sanatçı, onların kendi geçmiş ve geleceğine karşı duyacağı rahatsızlığı da bir göstergeye dönüştürerek resimlerini bir ifade aracı olarak kullanmaktadır.


GaleriBU, sezon açılış sergisi için Art50. net sanatçılarını ağırlıyor. 1-22 Ekim tarihleri arasında gerçekleşecek PROFILER adlı sergide, Baysan Yüksel, Eda Emirdağ, Erim Bikkul, Genco Gülan, Karbon, Özge Yağcı, Saliha Yılmaz ve Taşkın Esin'in yapıtları yer alacak. Küratörlüğünü İpek Yeğinsü'nün üstlendiği sergi, PROFILER sözcüğünün farklı anlamlarından yola çıkar. Yazılım mühendisleri dinamik program analizi yaparken birer PROFILER'a dönüşürken, kriminal alanda etkinlik gösteren PROFILER, bir suçun ardındaki potansiyel şüphelinin demografik özelliklerini tahmin eder. Sanatçı da gerek kendi içsel dinamiklerinin, gerek içinde yaşadığı toplumun bir tür PROFILER'ıdır; her bir yapıtında onu çevreleyen gerçekliğe dair ipuçlarının peşine düşer ve bu gerçekliğin evrileceği bir sonraki aşamanın profilini çizer. Sergide Baysan Yüksel özgür iradeyi ve ikilemleri sorgulayan resimleriyle; Eda Emirdağ topluma ayna tutan video ve fotoğraflarıyla; Erim Bikkul kesme kağıt katmanlarıyla inşa ettiği figürlerle; Genco Gülan iktidar kavramına ironiyle yaklaşan heykeliyle; Karbon portre kavramını yaşam/ölüm ikiliği üzerinden yorumladığı mekana özgü yerleştirmesiyle; Özge Yağcı kadınlığa dair toplumsal baskıları ele aldığı asamblajıyla; Saliha Yılmaz farklı kimlikler yaratarak kurguladığı gerçeküstü portreleriyle; Taşkın Esin ise veriler üzerinden olasılık kavramını görselleştiren düzeneğiyle yer alıyor. PROFILER sergisi kapsamında Genco Gülan ve Saliha Yılmaz portre kavramına sundukları ironik yaklaşımı tartışacak; bu eksende ürettikleri diğer yapıtlarla ilgili değerli bilgiler verecek. PROFILER sergisinde karşımıza gerek kendi üretim süreçlerini belgeleyen, gerek toplumun nabzını tutan ve dünyanın yönelimlerini saptayarak onlara cevap vermeye çalışan sanatçılar çıkıyor. Esra Aliçavuşoğluve Derya NuketÖzer' de yaşadığımız toplumsal gelişmelerin ışığında Türkiye'de çağdaş sanat ortamının profilini çıkaracak; aldıkları sinyalleri değerlendirerek sanatın geleceğini tartışmaya açacak. Söyleşi bitiminde Ece Dorsay Akustik performans sergileyecek.


|The smoking pipe appears again in a photorealistic painting of an aircraft carrier inexplicably turned on its side. For Pipe Smoker, Helvie sourced imagery of a WWll battleship from the National Archives' internet database and after painstakingly rendering the image in oils, proceeded to paint over the vessel with a layer of cartoon-like scales, as if the ship itself were being taken down by some giant, hazy, pipe-smoking sea monster. Other works included in the exhibition, such as Nool, Cave Ghost, and Peter, are layered in both visual reference and textured material. Thick oil paint and bubbling scales are veiled by richly pigmented scraps of fleece which were aggressively cut from pink, purple, and green Snuggies. The paintings are rich, striking, and intriguingly cryptic. And that's exactly the point: the works in NOOL are products of intuitive association. During the painting process, Helvie allows abstract shapes to dictate and ultimately determine the piece's own final reference, which this time around has landed in the territory of the Pipe Smokers, Leviathan, the Cyclops, and even Peter Pan and Tinkerbell. Nothing is censored or filtered and judgement is deliberately postponed. The results are wild, specific objects, rich in cultural and political reference, completely autobiographical, and saturated in Internet free-form association.


BLOK art space, Çukurcuma'da bulunan ana merkezinin bünyesine farklı sanatsal çalışma, proje ve etkinlikleri destekleyecek yeni bir alan katıyor. 17. Yüzyıl'da Kösem Mahpeyker Valide Sultan'ın Mahmutpaşa'da yaptırdığı, İstanbul'un en büyük hanı olarak bilinen Büyük Valide Han'ın içinde bulunan 210 odadan birini (53 numara) dönemsel güncel sanat projeleri, performanslar, mekana özgü yerleştirme ve araştırmalar, seminer ve sanatçı atölye programları için sanat severlere açıyor. Günümüzde Han'ın odalarında dükkanlar, atölyeler, ofisler bulunmaktadır. Döneminde ticari olduğu kadar siyasi, sosyal ve dini bir merkez olarak da kullanılan Büyük Valide Han bir çok kültüre ve farklı coğrafyaların insanlarına ev sahipliği yapmış ve bu süreç içinde fiziki dokusunda ve mekan kullanımında önemli dönüşümler geçirerek toplumsal ve ekonomik değişimlere de uyum sağlamıştır. Istanbul'un katmanlı ve derin tarihsel dokusunun en iyi örneklerinden biri olan Büyük Valide Han'ın belleğinde bir yer edinme amacıyla yola çıkan BLOK art space aynı zamanda şehrin belirli alanlarında toplanmış olan güncel sanat güzergahını da bu yeni rota ile genişletmeyi hedeflemektedir. BLOK art space Büyük Valide Han açılışı sanatçı Cansu Çakar'ın İki Taraf adlı sergisi ile gerçekleşiyor. 23 Ekim tarihinde açılacak olan sergi 17 Aralık'a kadar haftanın belirli günlerinde ziyaretçilere açık olacak. Sanatçı Cansu Çakar minyatür tekniğini kullanarak geçmiş ile güncel arasında kurduğu bağları bu sefer Büyük Valide Han belleğinden yola çıkarak kuruyor. Han'ın tarihini araştırırken derinlere inen ve Han'da uzun yıllar yer edinmiş İran kültürünün temellerini araştıran sanatçı Mani dinini ve bu din ile günümüz politikaları arasında benzerlik ve farklılıkları ortaya koyarak Han'da yeni bir arşiv ve araştırma sürecinin başlangıcına öncülük ediyor. İranlıların Mader Han dedikleri Büyük Valide Han'ın da tanıklık ettiği gelenek, adet ve ritüellere tekrar bakabilmenin yanısıra nasıl araştırılabileceği sorusunu da vurgulayarak izleyiciyi hanın tarihi ile katmanlaşan hafızası arasında bir yolculuğa çıkarıyor.


22 EKİM 2016 tarihinde Mine Sanat Galerisi Nişantaşı mekanında saat 14.00 de sanat eleştirmeni Lütfiye Bozdağ tarafından Nurcan Perdahcı sergi okuması ve söyleşi gerçekleştirilecektir. Nurcan Perdahcı'nın en son çalışmalarının yer aldığı Mine Sanat Galerisi İstanbul/Nişantaşı mekanında yer alan sergide, bazı yenilikler dikkati çekiyor. Sanatçının çalışmalarında kinetik işlere yer vermesi, yapay ışık kullanarak izleyiciyi yapıta dahil eden interaktif ortam oluşturması, tuval resmine kattığı hareket ve ışık ile eşzamanlılığı gündeme getirmesi serginin önemli özelliklerinden birkaçı. Sanatçının kullandığı yapay ışık ile bakılan her açıdan farklı görünümlerin ortaya çıkması ve eşzamanlılık içinde üçüncü ve dördüncü boyutu algılatan görselliğe ulaşması, serginin en dikkati çekici yanlarından biri. Nurcan Perdahcı çalışmalarında, doğduğu şehrin geleneksel kültüründe önemli bir yer tutan Uşak halılarının, Batı resim sanatı içindeki varoluşunu irdeliyor. Günümüz penceresinden, doğu kültürünün ürünü olan bu halıların, Batı resim sanatında özellikle 16. ve 17 yüzyılın zaman ve mekan olgusu içinde izlediği yolu, çağdaş bir anlayışla ele alıyor. Aile geçmişi ve yaşadığı coğrafyanın tarihi ve kültürüyle ilgili mekansal ve zamansal sorgulamalar yapan sanatçı, yüzyıllar öncesine ait resimlerde nesneleştirilmiş halıları bugün kendi yapıtlarında özneleştirip varlıklarını ön plana çıkarıyor. Nurcan Perdahcı sergisi, 11-30 Ekim 2016 tarihleri arasında Mine Sanat Galerisi İstanbul/Nişantaşı Mekanında görülebilir.


Genç Sanatçı Nebahat Karyağdı İtalya'nın seçkin Sanat galerisi ve Kurumu RUSSO galeri ile Art Shopping Carrousel du Louvre Uluslararası Sanat fuarına katılıyor. Dr. Francesco Saverio Russo ve Salvatore Russo'nun küratörlüğünde gerçekleşecek Uluslararası seçkide pek çok Avrupalı sanatçı yer alıyor. Bu yıl 19. yaşını kutlayan fuarda dünyanın pek çok ülkesinden 600 sanatçı ve galeri sanatseverlerle buluşacak. Avrupa'nın en ünlü sanat fuarlarından Art Shopping Carrousel du Louvre Paris Louvre Müzesinde 21 Ekim'de ki VIP açılışn ardından fuar 22-23 Ekim tarihlerinde ziyaret edilebilecek. Nebahat Karyağdı, Cihangir'deki atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir. www. sanatsalhaber. com adlı sitede düzenli olarak sanat ve kültür yazıları yazmaktadır. Resmi ve Özel koleksiyonlarda çalışmaları bulunmaktadır. 5 kez yılın en iyi genç sanatçısı seçilmiştir. İSTEK Vakfı Acıbadem Okullarında Görsel Sanatlar öğretmenliği yapmaktadır. 1983 yılında Antalya'da doğan Nebahat Karyağdı, 2001'de Antalya Tic. Ve San. Odası Anadolu Güzel Sanatlar Lisesini bitirdi. 2005' de Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümünden mezun oldu. 2006' da Anadolu Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsünde Özel Öğrenci oldu. 2009' da Unesco Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği ve Güzel Sanatlar Birliği üyesi oldu. 2012' de Unesco Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği Yönetim Kurulu Üyesi olmuştur. 2016'da İstanbul Kemerburgaz Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sanat ve Tasarım Fakültesi Plastik Sanatlar Bölümünde Yüksek Lisans Programından mezun oldu.


Birim Erol, Yüksek Lisans derslerim sırasında yeni tanıştığım, sanat üretmekle ile epeyce deneyimleri olan genç bir sanatçı. Yaşı genç olmasına rağmen 10. kişisel sergisini açması deneyiminin bir göstergesi. Resim ve fotoğraf sergilerinin yanı sıra tiyatro yapımları ve senaryo çalışmaları ile sanatın farklı disiplinlerinde de üretimler yapan Birim, bu sergisinde mitolojik konulardan yola çıkarak mitolojik tanrı hikayelerini konu edindiği resimleriyle ''Gaia'nın Aşkı başlığında oluşturduğu çalışmalarını 20 Ekim-29 Kasım 2016 tarihleri arasında İstanbul'unçeşitli mekanlarında izleyicilerle paylaşıyor. Birim'in sergi için yaptığı 6 mitolojik tanrı imgelemini tanrıların karakterlerine uygun mekan özelliklerini gözeterek 6 farklı mekanda sergilemesi İstanbul sanat ortamında sık rastlanmayan bir sergileme tavrı olarak görülebilir. Butik sergi biçiminde 20 Ekim La Boom'da Tanrı Demeter ile ilk açılışı yapılacak sergiyi ikinci mekan ve ikinci açılış 27 Ekim de Any Hades, devamında 3 Kasım Finn Posedion, 10 Kasım No.19 DiningHestia, 17 Kasım Juno Hera'yı sergiliyor ve 24 Kasım kendi stüdyosu olan Stüdyo Dokuz da Tanrı Zeus ile finalini yapıyor. Türkiye sanat ortamında her türlü deneyselliğin önünü açacak sergileri desteklemenin önemli olduğunu düşünüyorum. Birim Erol, dikkatle izlenmesi gereken genç ve fazlasıyla üretken bir sanatçı. Birim'in sergilerini takip ederek genç bir sanatçının arayışlarını, sanat yolculuğunu izleyebiliriz. Sanat da tıpkı felsefe gibi bir yolda olma hali değil midir? Aslolan hedefe varmak değil o esnada katedilen yoldur. Birim'in kendi yolunu bulma arayışı, kendi estetiğini, sanat anlayışını ortaya koyma çabası beni fazlasıyla heyecanlandırıyor.


Nisan 2017'de Akkök Holding sponsorluğunda beşincisi gerçekleşecek Mamut Art Project'e başvurular başladı! Yılın umut vaat eden sanatçılarının projelerini koleksiyonerler, galeriler, kültür-sanat kurumları ve sanatseverlerle buluşturan Mamut Art Project'in 2017 jürisi ise; Akkök Holding Yönetim Kurulu Başkanı ve koleksiyoner Ali Raif Dinçkök, sanatçı Sarkis, sanat danışmanı Elif Bayoğlu, küratör Övül Durmuşoğlu ve eleştirmen Murat Alat'tan oluşuyor. Akkök Holding sponsorluğunda 13-16 Nisan 2017 tarihlerinde beşincisi gerçekleşecek Mamut Art Project, güncel sanatta yeni keşiflerin buluşma noktası olmaya devam ediyor. Yılın umut vaat eden sanatçılarının projelerini koleksiyonerler, galeriler, kültür-sanat kurumları ve sanatseverlerle buluşturan Mamut Art Project'e başvurularmamutartproject. com adresinden yapılacak. Başvuruların 2 Aralık'ta sona ereceği Mamut Art Project'in 2017 jürisi yine alanında tanınmış ve usta isimlerden oluşuyor. Akkök HoldingYönetim Kurulu Başkanı ve koleksiyoner Ali Raif Dinçkök, günümüzün en önemli kavramsal sanatçılarından Sarkis, sanat danışmanıElif Bayoğlu, küratör ve yazar Övül Durmuşoğlu ile güncel sanat eleştirmeni Murat Alat'tan oluşan jüri, yılın keşif sanatçılarını ve projelerini seçecek. Ulaşılabilir sanat alternatifi olarak yola çıkan ve her yıl yeni sanatçıların üretimleriyle gelişen Mamut Art Project, seçilen sanatçılara kendi idareleri ile yürütebilecekleri disiplinlerarası bir paylaşım ve sergileme imkanı sağlıyor. Akkök Holding sponsorluğunda düzenlenecek olan Mamut Art Project, 13-16 Nisan 2017 tarihleri arasındamekan ortağı KüçükÇiftlikPark'ta gerçekleşecek. Türkiye'nin önde gelen koleksiyonerlerinden Ali Raif Dinçkök, 1944 yılında İstanbul'da doğdu. 1969 yılında Aachen Üniversitesi Tekstil Mühendisliği Bölümü'nden mezun oldu. Çalışma hayatına Aksu İplik ve Dokuma Fabrikası'nda mühendis olarak atılan Ali Raif Dinçkök, 1979 yılında kurulan Akkök Holding'in kurucu ortaklarındandır. Kuruluşundan bu yana Akkök Holding A. Ş.'nin Yönetim Kurulunda bulunan Ali Raif Dinçkök, Yönetim Kurulu Başkanı olarak görevini sürdürmekte ve çeşitli Akkök Grup Şirketleri'nin Yönetim Kurullarında yer almaktadır. Ali Raif Dinçkök'ün, 35 yılı aşkın süredir emek verdiği ve büyüttüğü koleksiyonu, ülkemizde ve dünya çapında isim yapmış sanatçıların eserlerini bir araya getirmektedir. Belirli bir tür veya akımın içine sıkıştırılamayacak kadar geniş bir skalaya sahip olan koleksiyonda genel olarak heykel, enstalasyon ve karışık teknik ile yapılan resimler yer almaktadır. Ali Raif Dinçkök, eser seçimlerinde yatırım odaklı değil, duygusal bir anlayışla hareket etmektedir. Sanata olan bu yaklaşımından ötürü koleksiyonundaki eserleri yaşam alanlarında sergilemeye özen göstermektedir. Türkiye sınırları içerisinde sanatın gelişimine verdiği katkılarla da adından söz ettiren Ali Raif Dinçkök, Venedik Bienali'nde Türkiye Pavyonu'na destek veren isimler arasında yer almaktadır. Günümüzün önde gelen kavramsal sanatçılarından Sarkis, İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğrenim gördü. İlk sergisini 1960 yılında İstanbul Sanat Galerisi'nde açan sanatçı çalışmalarını 1964 yılında gittiği ve atölyesinin de bulunduğu Paris'te sürdürmektedir. Resimle başladığı sanat hayatına heykelin yanı sıra disiplinlerarası enstalasyonlar gibi farklı sanat formları ekleyen sanatçının eserleri, aralarında Louvre Müzesi, MOMAC, Guggenheim Museum, Musee d'Art Contemporain ve Centre Georges Pompidou'nun da bulunduğu birçok sanat merkezi, müze ve galeride sergilenmiştir. Quand les Attitudes deviennent Formes (Kunsthalle Bern, 1969), DOCUMENTA VI (Kassel, 1977) and DOCUMENTA VII (Kassel, 1982) Sarkis'in önemli sergileri arasındadır. Sarkis 1967 Prix de la Peinture a la Biennale de Paris ve 1991 Grand Prix National de Sculpture ödüllerini kazandı. Kasım 2015'te Venedik Bienali 56. Uluslararası Sanat Sergisi Türkiye Pavyonu'nda Respiro başlıklı projesi sergilendi. Son dönem kişisel sergileri arasında; Galeri Mana (Türkiye, 2013), Arter (Türkiye, 2013), Museum Boijmans van Beuningen (Hollanda, 2012), MAMCO Cenevre Çağdaş Sanat Müzesi (İsviçre, 2011), Galerie Nathalie Obadia (Fransa, 2011), MAMCO-Cenevre Çağdaş Sanat Müzesi (İsviçre, 2011), Centre Pompidou Çağdaş Sanat Merkezi (Fransa, 2010), Yapı Kredi Kazım Taşkent Sanat (Istanbul, 2010) ve TANAS (2010) sayılabilir. 1984'te İstanbul'da dünyaya geldi. Üsküdar Amerikan Lisesi'ni bitirdikten sonra Chicago'da Northwestern Üniversitesi'nde Ekonomi ve Sanat Tarihi Bölümü'nde okudu. Üniversite eğitiminin hemen ardından New York'ta Çin sanatı üzerine yoğunlaşan bir galeride çalıştı. Yüksek lisansını Londra'da, Sotheby's Institute of Art'ta Art Business Bölümü'nde yaptı. Mezuniyet tezini Çağdaş Türk Sanatı Pazarı üzerine hazırlayan Bayoğlu, Sotheby's'in Londra'da başlattığı çağdaş Türk sanatı müzayedelerinde uzman olarak çalışmaya başladı. 2009-2012 yılları arasında bu satışlarda çalışırken son iki satışta müzayedelerin başında yer aldı. Aynı süre zarfında Sotheby's'in Londra ve Doha'daki Çağdaş Arap ve İran sanatı müzayedelerinde de direktör uzman olarak çalıştı. 2012'den bu yana Çağdaş Türk Sanatı'nın karma satışlı sergilerinin ve 20. Yüzyıl Orta Doğu ve Türk Sanatı müzayedelerinin yanı sıra Sotheby's'indiğer uluslararası müzayedelerinin tanıtımı ve satışlarındaçalışan Bayoğlu, Nisan 2014'ten beri İstanbul'da yaşamakta ve Sotheby's'in İran, Orta Doğu ve Türkiye Sanat Danışmanı olarak görevine devam etmektedir. Boğaziçi Üniversitesi Çeviribilim Bölümü'nden mezun oldu. Çalışmalarını Berlin ve İstanbul'da sürdüren Övül Durmuşoğlu'nun sanat yaşamını dil, çeviri, müzik, sinema gibi disiplinler besledi. 2005-2006 döneminde Malmö Art Academy'nin Critical Studies lisans üstü programına katılan Durmuşoğlu o tarihten bu yana serbest yazarlık ve küratörlük yapıyor. Almanya, Türkiye, Avusturya, İtalya, ABD ve Hollanda'da çeşitli kişisel ve kurumsal projelerde yer alan Durmuşoğlu 2007'de Premio Lorenzo Bonaldi Young Curators Award -Lorenzo Bonaldi Genç Küratör Ödülü'ne değer bulundu. dOCUMENTA (13) kapsamındaki halka açık programlara küratöryel katkı sunan ve 13. Uluslararası İstanbul Bienali'nin Sosyal Medya Küratörlüğü'nü yapan Övül Durmuşoğlu halen YAMA'nın sanat yönetmenliğini üstleniyor. En son Artsy tarafından Avrupa'nın en etkili 20 genç küratörü listesinde yer alan Durmuşoğlu en son, sanatçı Gülsün Karamustafa'nın Hamburger Bahnhof Museum, Berlin'de açacağı serginin küratörlüğünü yürüttü. 1983'te İstanbul'da dünyaya geldi. Bilgi Üniversitesi'nde halkla ilişkiler, sinema ve sosyoloji dallarında eğitim gördü. İKSV, SALT, ARTER gibi kurumlarda yöneticilik yaptı. Halen Galatasaray Üniversitesi'nde felsefe eğitimi gören Alat, aynı zamanda Art Unlimited dergisinde ve Sanatatak. com'da sanat yazıları yazıyor.


Performistanbul, yeni sezonun ilk performansı olarak, görsel ve performans sanatçısı Murat Adash'ın yeni performansı olan Face Time'ı 22 Ekim Cumartesi günü saat 18.00'de Art On Istanbul'da sunuyor. Performistanbul'un yeni sezondaki ilk performansı olan Face Time, izleyici ile performansçılar arasında yüz yüze bir karşılaşma anı sağlarken, aynı zamanda bedenlerin bir alanda karşı karşıya gelmesiyle birlikte, var oluşu ve bedenlerin neyi yapıp yapamayacağını sorguluyor. Performans sanatçılarını bir araya getiren ilk platform Performistanbul, yeni sezona aralarında Art ON Istanbul, BLOK Art Space ve Artnivo Project Space'in yer aldığı mekanlarda gerçekleştireceği bir dizi performans ile devam edecek. Murat Adash'ın bu hafta sonu gerçekleşecek Face Time performansı ve Performistanbul ile ilgili tüm detayları ekteki bültende bulabilirsiniz. Sorularınız ve röportaj talepleriniz olursa yardımcı olmaktan memnun olurum. Görsellere bu linkten ulaşabilirsiniz. Görseleri kullanırken sanatçı ve performans ismini belirterek künye bilgisini verirseniz seviniriz.


BERLINARTPROJECTS'te sergilenen Territories of Commitments, çağdaş fotoğrafçılık alanında gerçekleştirilen Greetings From Now On serisinin ilk sergisidir. Bu sergi, İstanbul'da yaşayan altı sanatçının, küresel çatışmalar ve göç yol ayrımında bulunan ve hızla genişleyen Türk metropolünün kentsel ve toplumsal bağlamda çatışma içinde ve bölünmüş olması üzerinden geçirdiği son anlamlı değişiklikler başta olmak üzere içinde yaşadıkları ortamı nasıl irdelediklerini ve onunla nasıl etkileşimde bulunduklarını gösteren inceleme çalışmalarını bir araya getiriyor. Aile hatırasına saygı duruşu niteliğinde, coğrafi konuma dayanan bir biriktirme sistemi; boş evler ve arkada bırakılan insanların izleri; kentsel alanda, çağdaş avarelerin krizi tasvir eden görüntüleri; yerel ve küresel sanat piyasasında bireysellik için savaşan bir sanatçının dahiliyetinin işaretleri veya bir çevre sivil toplum örgütünün fotoğraf arşivinin yeniden canlandırılması. Çeşitli sesler, çok yönlü yoğunluklar. Altı sanatçının pratikleri çok çeşitli olsa da, bu sanatçılar sergideki çalışmalara işleyen bir amaç hissiyle, bireysel bir bağlılık duygusuyla birleşiyorlar. Sanatsal duruşları bir şekilde, fiziksel gerçeklik ve bu fiziksel gerçekliğin bileşenlerine dayanıyor ve bunlar tarafından yönlendiriliyor gibi görünüyor; bölge ise araştırma, üretim ve eylem sahası olarak öne çıkıyor1. Altı sanatçı, kimi zaman eleştirel bir yaklaşımla fakat her zaman bireyselliğe, kendi bölge formlarını hayal etmeye ve şekillendirmeye olan bağlılıkla, varoluşsal coğrafyanın en geniş anlamına yaklaşarak, çevrelerine tepki gösteriyor ve onu yorumluyor. Fiziksel ve düşsel mahremiyet alanlarıyla sürekli olarak yenilenen bir şiirde2 özgür düşünürler olarak konumlarını savunmakla uğraşıyorlar.


Zerrin Tekindor, tuval üzerine yaptığı karışık teknik çalışmaları ile 30 Kasım- 4 Aralık tarihleri arasında Aqua Art Miami Sanat Fuarına Galeri Selvin ile birlikte ülkemizi temsil etmeye Amerika'ya gidiyor. Bir yanda tiyatro kariyerini sürdürürken, 1990-1994 yılları arasında Bilkent Üniversitesi Resim Bölümü'ne özel öğrenci olarak devam eden sanatçı, Halil Akdeniz Atölyesi'nde öğrenim görmüştür. Bu bölüme eğitmen olarak davet edilen Mehmet Güleryüz ve Bedri Baykam Atölye'lerinde de çalışmıştır. Çok sayıda yapıtı özel koleksiyonlarda bulunan sanatçı, günümüze kadar birçok kişisel sergi açmış ve çok sayıda sanat fuarlarına katılmıştır. Geçtiğimiz Haziran ayında da Stuttgart'ta Sanat Fuarında eserleriye sanatseverlerin karşısına çıkan Tekindor son dönemde resim çalışmalarına ağırlık veriyor. Aqua Art Miami Sanat Fuarında Galeri Selvin stantında yer alacak diğer sanatçılar: Eda Taşlı, Mahmut Karatoprak, Nejdet Vergili ve Neveser Özenbaş olacaktır.


ders BELGELİĞİ Sergisi 12 Ekim 2016 tarihinde Çek Cumhuriyeti Usti nad Labem şehrinde bulunan Jan Evangelista Purkyne Üniversitesi'nin Sanat ve Tasarım Fakültesi binasındaki Galerie H'da açılıyor. Sergi, her yıl bölüm içinde açılan Belgelik Sergilerini diğer eğitim kurumlarına taşıyarak sanat eğitimine katkı üretmeyi hedefleyen ders BELGELİĞİ'nin yurtdışında açılan ilk sergisi olacak. - Avni Öztopçu atölye öğrencilerinin portre çalışmalarından oluşan sergide ders BELGELİĞİ'nin kısa bir tanıtım videosu da yer alacak. Sergi 11 Kasım 2016 tarihine kadar izlenebilecek...


Sabahattin Ali'nin 'Kürk Mantolu Madonna' adlı yapıtının çokça baskı yapmasını, gençlerin saf aşkı aramasına bağlayanlar var; bir diğer açıklama da, anlatıda okurun bir ölçüde kendini bulması (bkz. http://www. milliyet. com. tr/saf-aska-ozlem/gundem/ydetay/1929951/default. htm ). Bu görüşlerin doğruluk payını değerlendirmeden önce, metni anlatıbilim açısından çözümlemeye çalışalım. Defterdeki öykünün, kitabın birinci bölümündeki Raif Efendi betimlemelerine ve çözümlemelerine göre, daha zayıf ve sıradan olduğu söylenebilir. Ayrıca, kitabın adının defterden verilmesi dikkat çekici. İçinde Raif Efendi'nin geçtiği ya da ona gönderme yapan bir isim daha uygun olacaktı; çünkü Kürk Mantolu Madonna, ana kişiliğimiz değil. İlk bölümdeki anlatıcının işsizlik dönemi dışındaki tüm kişilikler, anlatıda Raif Efendi'yle ilişkili oldukları için yer alıyorlar. Maria, kadın okurların özdeşlik kurabileceği olmasa da, kadın-erkek ilişkileri ile ilgili olarak kendileriyle karşılaştırabilecekleri bir kişilik. Kitabın, adını kadın kişilikten alması, bu yakınlığa ek bir neden olarak anılabilir. Kitabın adının kitabın yayınlanmasından çok sonra ortaya çıkan Madonna dolayısıyla ikinci bir anlam da kazandığını not edelim. Defterdeki genç Raif, ortalama erkek okur için özdeşleşilebilecek bir kişilik olmaktan uzak, fazlasıyla utangaç ve içedönük. Anlatıda tümüyle olumlu bir kişilik yok. Baştaki anlatıcı, olumlu bir kişilik sayılabilir; ancak o da kendini tümüyle olumlu olarak görmüyor. İlk bölümde, anlatıcı gözüyle 3. tekil kullanıldığı için, Raif Efendi'den çok, yazarla özdeşlik kuruyoruz. Özdeşlik, okuru bir metne çeken tek düzenek değil. Özdeşlik hissetmediğimiz bir kişiliği dışarıdan gözlemenin merakı da, bir etmen olabiliyor. Bunu daha çok 3. tekil anlatımlarda ve/ya da olumsuz özelliklere sahip kişileri konu alan anlatılarda görüyoruz. Okuyucu, olumsuz özelliklere sahip olan kişilerle nadiren özdeşleşebiliyor. 2. bölümle birlikte, Raif Efendi'nin 1. tekiline giriyoruz. Raif'in ilk ayrılık sonucunda, kendini değersiz, boş hissettiğini ve zamanla bunu kanıksadığını görüyoruz (bkz. s.126-127). Ancak, Raif, ilişkiden önce de böyleydi; çocukluk yaşantısında, bunun öncüllerini görmek mümkün. Maria, onun için kişiliğini değiştirebilecek bir seçenekti; O, hayatından çıkınca, Raif de, 'fabrika ayarları'na dönüyor. Raif'in başından ilginç bir olay geçse de, kendisi değişmediği için, anlatı zayıf kalıyor. Oysa, genç Raif, yaşlı Raif'ten çok farklı, dışadönük, hareketli bir insanken, bu aşktan sonra durgunlaşsaydı; anlatı, daha ilgi çekici olacaktı. Şaşırtıcı bir biçimde, değişen, başkişi değil, ikinci kişi: Maria. Bu da, uzun ve ağır hastalığı nedeniyle oluyor. Bu değişimin kalıcı olup olmayacağını anlayamıyoruz. Yazar, geriye dönük öykü içinde öykü tekniği kullanıyor. Oysa bunlar, birbirinden bağımsız iki öykü. İlk bölüm atılsa da olur; nasıl olsa Raif Efendi, değişmiyor. Hatta anlatı, defterle başlayıp bitse çok daha iyi olur. İlk bölüme bakarsak, silik bir kişiliğe sahip olan Raif Efendi'nin her yerde ezilip aşağılandığını görüyoruz. Yazar, bu kişilik betimlemesini yaparak anlatıyı bitirseydi; bu, bir tür klasik Rus öyküsü olacaktı ve bu haliyle güzel olacaktı. 2. bölümde, olay örgüsü kurulmaya başlanıyor. Fakat olay örgüsü de, pek renkli değil; olaylar, çoğunlukla, iki kişilik arasında geçiyor. Daha karmaşık aşk anlatılarında olduğu gibi, üçüncü bir kişilik bile yok. Romandaki kişilikler, toplumsal özneler değiller, hele siyasal özneler hiç değiller. Olmaları gerekmiyor elbette; öte yandan, özellikle Almanya'da yaşadıkları dönem düşünüldüğünde, siyasal atmosfer, pansiyon konuşmalarıyla geçiştirilemeyecek biçimde baskın olarak karşımıza çıkmalıydı. Berlin'de birlikte yürürlerken hiç mi gösteriye, lince vb. tanıklık etmediler?! Maria'nın Yahudi olduğu düşünüldüğünde, hiç mi baskı yoktu o dönemde? Birdenbire mi geldi sonraki yıllarda Nazi iktidarı?! Maria'nın Yahudi olması ve Raif'in ondan yıllarca haber alamaması, onun siyasi bir cinayete kurban gitmesi olasılığını akla getiriyor; oysa yazar toplumsal eleştiri yönü güçlü olabilecek bu olasılığı bile kullanmıyor. Raif, gençlik döneminde üst düzey edebiyat yapıtları okusa da, o kadar apolitik bir insan ki, Yahudilerin başına birşeyler gelmiş olabileceği aklına bile gelmiyor. Yıllar sonra Ankara'dayken, şans eseri olarak, külah olarak kullanılan vb. gazetede, böyle bir katliam haberi görmesini bekliyoruz; ama o da yok. Aslında, bu, Sabahattin Ali'den beklenmeyecek apolitiklikte bir roman. Belki bunu sansüre bağlayabiliriz. Anlatının apolitikliği, anlatının üç temel taşı olan özyapı, olay ve ortam içerisinde, ortama çok az yer ayırmasıyla da yakından ilgili. Birinci bölümde anlatı, işsizlik döneminde dışarıda, arkadaş evlerinde ve iş yerlerinde; memurluk döneminde, iş ortamlarında, sokakta ve Raif Efendi'nin evinde geçiyor. Romanda, kişiliklere ağırlık verilmiş. İkinci bölümün Berlin'de geçmesi dolayısıyla, ortam önem kazanıyor; yine de, anlatıda ortama ağırlık verilmiyor; bu, bir yolculuk anlatısı değil. Oysa, Berlin'e daha fazla yer ayrılsaydı; belki de, roman, politik bir aşk anlatısına dönüşebilecekti. Bu romanı politikleştirmenin bir başka yolu da, Maria'nın günlüğü olabilirdi. Bu günlük Raif Efendi ya da anlatıcı tarafından daha sonra bulunabilirdi. Bunun için, Maria'nın doğum sırasında ölmemesi; bunun yerine, Yahudilere yönelik baskılar dolayısıyla gizlenmesi gibi bir olasılık düşünülebilirdi. Bu durumda, yaşadıklarını Raif Efendi'ye yazdığı mektuplara yansıtmaz; asıl olan bitenleri günlüklerinde anlatırdı. Olasılıklar arttırılabilir. Bu olasılıkları düşününce, Evet, hafif bir kitap Kürk Mantolu Madonna diyebiliriz. Kürk Mantolu Madonna, sağcı bir yazarın da kaleme alabileceği bir anlatı. Söyleyiş güzelliği var; ancak anlatı, ne ilginç ne de toplumsal eleştiri taşıyor. Maria'nın kadın-erkek ilişkilerine ve dine bakışında toplumsal eleştiri var; ama bunlar, tekil ve dar kapsamlı kalıyorlar. Üstelik, romanın tonu, bunları ne olumluyor ne olumlamıyor; onun yerine, olduğu gibi aktarıyor. Oysa, bir başka tablolu anlatı örneği olan Jokond ile Si-Ya-U'da (Nazım Hikmet, 1928) hem aşkı hem isyanı görüyoruz. Anlatının sonunda, Raif Efendi, çocuğun, kızı olduğunu anlıyor; ama onu bulmak için kılını kıpırdatmıyor. Çocuğu bulmaya çalışsaydı, daha ilginç bir anlatı olurdu. Bağdat'a giderdi sonraki trenle, orada iş arardı belki. Böylece, kişilik dönüşümü görecektik. Olasılıklar bol; yazar, çok azını işlemiş. Şimdi yazının başına dönelim: 'Kürk Mantolu Madonna'ya yönelik ilgi, gençlerin saf aşk özlemi ya da okurun anlatıda kendini bulmasına bağlanabilir mi? 1983'ten bu yana 67 baskı yapmış bir romanı gençlere yüklemek için, öncelikle, okurların genç olup olmadığını saptamamız gerekir; elde böyle bir veri olmayınca, yorum da havada kalıyor. Kitaba yönelik ilgi, Sabahattin Ali'ye yönelik genel ilgi, yayınevinin tanıtımları, eleştiri yazıları ve arkadaş önerisi olabilir. Daha az öne çıkan bir neden ise, anlatının bir Türk erkeğinin bir yabancı kadınla ilişkisini konu alması olabilir. Bu tür kültürel karma ilişkilerle ilgili anlatılar, son dönemde daha çok ilgi görüyor. Kitabın ince olması da (yalnızca 165 sayfa), bir başka etmen olabilir; ama hepsinden önce, sol edebiyata yönelik genel ilgiyi dikkate almakta fayda var. Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen bir kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne olduğu bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır (s.11). İlk haftalar, kendimi idare edecek kadar lisan öğrenmek ve hayran hayran etrafıma bakınarak şehri dolaşmakla geçti. İlk günlerin şaşkınlığı çok sürmedi. Burası da en nihayet bir şehirdi. Sokakları biraz daha geniş, çok daha temiz, insanları daha sarışın bir şehir. Fakat ortada insanı hayretinden düşüp bayılmaya sevk edecek bir şey de yoktu. Benim hayalimdeki Avrupa'nın nasıl bir şey olduğunu ve şimdi içinde yaşadığım şehrin buna nazaran ne noksanları bulunduğunu kendim de bilmiyordum... Hayatta hiçbir zaman kafamızdaki kadar harikulade şeyler olmayacağını henüz idrak etmemiştim (s.52). Ali, S. (1943/2004). Kürk mantolu Madonna. İstanbul: YKY. Görüşlerini paylaştığı için, sevgili İnan Öner'e teşekkür ederim.


Galeri İlayda, 28 Ekim 4 Aralık tarihleri arasında, Atilla Galip Pınar'ın ''Umut Fısıldar'' adlı 5. kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatçı, eserlerinde, insan ve doğa ilişkisi, varoluş karşısında bireyin durumu, zaman ve mekan gibi kavramları, içsel sorgulamalarla yoğurarak yansıtıyor. Resimlerinde duygusal ve güncel durumların etkisiyle farklılaşan formlar ve renkler, zengin bir dil ile kendini gösteriyor. Sanatçı; cehalet, kin, açgözlülük girdabında hem kendi varlığıyla hem de diğer insanlarla savaşarak yorgun düşmüş insanoğlu için, umut, her şartta ve her zamanda yeşerebilir mi sorusuna, karamsarlığa düşmeden fakat aynı zamanda güncel gerçeklikten de kopmadan yanıt arıyor. Atilla Galip Pınar'ın bir yılı aşkın bir sürede ürettiği eserlerden oluşan 'Umut Fısıldar' adlı sergisi, 28 Ekim 4 Aralık tarihleri arasında Galeri İlayda'da görülebilir. Galeri Pazar Pazartesi günleri hariç, her gün 11:00 ile 19 :00 arasında açıktır.


Türkiye'nin ve bölgenin çağdaş sanat eserlerinin en iyi örneklerini sanatseverlerle buluşturan Contemporary Istanbul, 3 6 Kasım tarihlerinde İstanbul Kongre Merkezi ve Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı'nda Akbank'ın desteğiyle gerçekleşecek. 19 ülkeden 70 galeri ve 520sanatçının1050 eserle katılacağı Contemporary Istanbul yeni bölümleriyle sanatseverlerin karşısına çıkmak için geri sayıma başladı. Bölgenin önde gelen çağdaş sanat fuarı Contemporary Istanbul, 11. yılında da Akbank'ın desteğiyle kapılarını açmaya hazırlanıyor. Özgür ve özgün fikirlerin her alandaki gelişime ilham vereceğine inanan Akbank, Türkiye'nin en kapsamlı uluslararası çağdaş sanat fuarı ContemporaryIstanbul'a 2007 yılından bu yana desteğini sürdürüyor. Sürdürülebilir kurumsal sosyal sorumluluk projeleriyle Türkiye'nin sosyal ve ekonomik gelişimine önemli katkı sağlayan Akbank, ekonomik büyümeyi desteklemenin yanı sıra toplumun kültür ve sanat alanında da gelişimini öncelikli sorumluluğu olarak görüyor. Sanatsever sayısının bütün dünyada ve Türkiye'de arttığını ifade eden Güreli, fuarın son on yıl içerisinde yükselen ziyaretçi sayısının da bu artışı yansıttığına dikkat çekti. Konuşmasında sanatın insanları birbirine yaklaştıran ve insanlara huzur veren bir üretim olduğunu vurgulayan Güreli, fuarın insanlara içerisinden geçtiğimiz zor dönemlerde umut vereceğini söyledi. 2000-2014 yılları arasında açılan müze sayısının önceki iki yüz yıllık dönemden daha fazla olduğunun altını çizen Güreli, müze sayısındaki bu artışının da çağdaş sanat piyasası için oldukça önemli olduğunu ifade etti. Güreli ayrıca müze alımlarının nitelikli sanat üretimi artışına da katkı sağladığını belirtti. Bu yıl küratörlüğünü Marc-OlivierWahler'in yaptığı ve danışmanlığını MarcusGraf'ın üstlendiği Collectors' Stories sergisinin de detaylarını aktaran Güreli, Akbank'ın 10 yıldır ana sponsor olarak desteğinin fuarın geldiği noktaya büyük katkı sağladığını ifade etti. Türkiye'nin önde gelen 60 koleksiyoneri tarafından bizzat seçilen 120 sanat eserinin sergileneceği sergide, 53 Türk ve 49 yabancı sanatçı olmak üzere toplam 102 sanatçının enstalasyon, heykel, video, pentür ve fotoğraf işleri yer alıyor. Türkiye'de ve yurt dışında gayrimenkul ve turizm sektöründe faaliyet gösterenFerko, 25 yıldır modern tasarım ile lüksün hayat tarzına dönüştüğü yaşam alanları inşa ediyor. Deneyimli tasarım ve mühendislik ekibinden aldığı güçle gayrimenkul sektörüne değer katan Ferko, ContemporaryIstanbul'u ortak sponsor olarak desteklemeye devam ediyor. Mutluluğun yolunun sanattan da geçtiğine inanan CI ortak sponsoruYıldız Holding, bu yıl Ülker Çocuk Sanat Atölyesi'ni gerçekleştirecek. Çocukları erken yaşta sanatla buluşturmak, sanatı günlük yaşamlarının bir parçası haline getirmek hedefiyle 2011 yılından bu yana düzenlenen Ülker Çocuk Sanat Atölyesi, 3-6 Kasım tarihlerinde Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı'nda çocukları ağırlayacak. Çocukların hayal güçlerinin ve estetik duygularının gelişimini destekleyecek çalışmaların uygulanacağı atölyede, çocuklar uzman eğitmenlerle birlikte yeteneklerini keşfetme fırsatı bulacak. ContemporaryIstanbul'unen dikkat çeken bölümlerini bu yıl ilk defa sanatseverlerle buluşacak olan Collectors' Stories ve CI Designoluşturuyor. Fuarda bu yıl yeni bölümlerin yanı sıra yeni projeler de dikkat çekiyor. Contemporary Istanbul bu yıl için bir ilke imza atarak, Collectors' Stories bölümündeTürkiye'nin önde gelen 60 çağdaş sanat koleksiyonundan 120 eseri sanatseverlerle buluşturacak. Türkiye'nin önde gelen koleksiyonerlerinin kendi koleksiyonlarından seçeceği eserler CI Artistik Danışmanı Marc-OlivierWahler'inküratörlüğünde sergilenecek. Koleksiyonerlerin kişisel estetik anlayışlarını sunmalarına olanak sağlayacak sergi, Türkiye'de sanat koleksiyonerliğinin geçirdiği dönemsel değişimleri ve bugününü tartışmaya açacak. Bu bağlamda hazırlanacak olan Collectors' Stories kitabı ise CI Publications'ın ilk yayını olacak ve sergilenen eserlerin tüm dünyaya açılmasını sağlayacak. Sergide yer alan koleksiyoner ve koleksiyonlar arasında Leyla Alaton, Ahmet Aral, Ali Raif Dinçkök, Mehmet Armağan, Mine & Cem Bahadır, Mehmet Ali Bakanay, Berrak & Nezih Barut, Rezzan Benardete, Hanzade& Osman Boyner, Dr. Şükrü Bozluolçay Koleksiyonu, Banu Vargı Tümay Büyük Efes Sanat Koleksiyonu, Ahu Büyükkuşoğlu Serter Büyükkuşoğlu Aile Koleksiyonu, HaroCümbüşyan, Banu & Hakan Çarmıklı, Demet & Cengiz Çetindoğan, Suzan Sabancı Dinçer, Ayşe & Saruhan Doğan, Gülin & Emre Dökmeci, Elif Dürüst, Oya & Bülent Eczacıbaşı, Tansa Mermerci Ekşioğlu, Sevda & Can Elgiz, Nesrin Esirtgen, Özlem & Naim Gençoğlu, Zeynep & Fırat Gönenç, Emine & Selim Gülçelik, Cem Hakko, Can Has, Emin Hitay, Hüma Kabakçı, Ayşegül & Doğan Karadeniz, Hatice & FeritMeriçten, Ari Meşulam, Naim Nihmet, Fazlı Özcan, Önder Öztarhan, Murat Özyeğin, Ayşegül & Ömer Özyürek, Leyla Pekin, Arzu & Ömer Sabancı, Sevil Sabancı, Vuslat Sabancı, Melis & Hakan Salargil, Ali Selçuk, Erol Tabanca, Türkan & Ziya Tacir, Lucette& Mustafa Taviloğlu, Agah Uğur, Ayşe Umur, Freda&İzakUziyel, Murat Ülker, Şebnem & Mahmut Ünlü, Erdinç Varlıbaş, Ergin Varlıbaş, Selim Varol, TonyVentura, Şirin & Neşet Yalçın, Arzuhan& Mehmet Ali Yalçındağ, Zafer Yıldırım ve Cem Yılmaz yer alıyor. ContemporaryIstanbul'un bu yılki programının yeniliklerinden CI Design, 22 Ekim 4 Aralık tarihleri arasında düzenlenen 3. Istanbul Tasarım Bienali ile eş zamanlı olarak fuarda yerini alacak ve bienalin yarattığı sinerji etrafında yoğunlaşacak. Arçelik bu yıl Contemporary Istanbul ile yaptığı işbirliği sayesinde geri dönüşümü sanatla buluşturacak ve 'Cycles' sergisini hayata geçirecek. Bu sergiyle Arçelik'in geri dönüşüm tesislerinden elde edilen malzemeler Türkiye'nin önde gelen sanatçıları ve tasarımcıları tarafından fonksiyonel sanat eserleri ve koleksiyon objelerine dönüştürülecek. 'Cycles' sergisinde; Seçkin Pirim, Sema Topaloğlu ve Ela Cindoruk & Nazan Pak, bu geri dönüştürülmüş materyallere ustalıkla yeni bir hayat kazandıracak. Arçelik, bu sergi ile geri dönüşüm konusunda farkındalık sağlarken, aynı zamanda tasarım konusundaki uzmanlığına da dikkat çekecek. 'Dünyaya Saygılı, Dünyada Saygın' vizyonuna sahip Arçelik, kaynakların verimliliğine odaklanarak 'sürdürülebilirlik' yaklaşımını tüm süreç ve faaliyetlerine entegre ediyor. Bu amaçla, Türkiye'nin en büyük geri dönüşüm hareketini başlatan Arçelik, beyaz eşya üreticisi olup kendi geri dönüşüm tesisini kuran ilk ve tek şirket oldu. Kalküta merkezli Basu Foundation fortheArts tarafından düzenlenen misafir sanatçı programının eski katılımcılarından Thomas Henriot, MiguelAngelGarcia ve Yusuf Sevinçligibi sanatçıların eserleri de bu yıl ContemporaryIstanbul'da sergilenecek. BFA tarafından belirlenen ve fuarda eserleri sergilenen bir Türk sanatçıbir ay süreyle misafir sanatçı programına katılma hakkı elde edecek. Sanatçının eserleri Kalküta'da BFA Gallery'den başlayan bir gezici sergide yer alacak. Mimar Fahrettin Aykut'un Contemporary Istanbul için özel olarak hazırlayacağı iç mekan tasarımlarının yanı sıra Ardan Özmenoğlu tarafından hazırlanan bir enstalasyona yer verecek. Ayrıca bu yıl Türkiye'nin ilk melek yatırım organizasyonlarından GBA, teknolojiyi kullanarak kurulan sanat girişimlerine fuarda kendilerini tanıtabilecekleri bir platform sağlayarak destek olacak. Galata Business Angels, sanat ile dijitali birleştiren İyisahne, Decol, Iconic, Art50, Kültür Limited, Sanatatak, Sanatonline, DarkTownPictures ve LimartOnline gibi girişimlere ev sahipliği yapacak bir sergileme gerçekleştirecek. Solo Shows kapsamında bu yıl aralarında Galeri/Miz'den Mustafa Pancar, Cep Gallery'den Ahmet Sarı, GaleriaSenda'dan Ahmet Ertuğ ve KasiaMichalskiGallery'denAgnieszkaBrzezanska'nın yer aldığı sanatçıların kişisel projelerini sanatseverlerle buluşturacak. Plugin'in 2016 teması ise networkedspaces olacak. Plugin fuarda yeni ve daha katılımcı bir düzenlemeyle gerçekleştirilecek. Contemporary Istanbul kapsamında düzenlenen CI Dialogues, bu yıl 3 gün boyunca 50'den fazla sanat profesyonelini, sanatçıyı ve koleksiyoneri çağdaş sanatın durumunun yanı sıra ekonomisinin ve piyasasının güncel niteliklerini değerlendirmek üzere bir araya getirecek. Program dahilinde çağdaş sanat hakkında çeşitli kavramsal çerçevelerin ele alınacağı yuvarlak masa konuşmaları gerçekleşecek. CI Dialogues buna ek olarak çağdaş sanat ve bağlamını eleştirel olarak yansıtan ve çağdaş sanat anlayışını, araştırmasını ve aracılığını yürüten fuarın özel bölümleri olan CI Design ve Plugin'i de kapsayacak.


Türk sanatının ve Türk sanatçılarının desteklenmesi adına projeler üreten İyilik İçin Sanat Derneği, İyilik İçin Sanat Akademisi projesini hayata geçiriyor. Proje kapsamında üniversitelerin Güzel Sanatlar Fakültelerinden mezun olmuş ancak sanat eğitimine devam etmek için imkan bulamayan öğrencilere eğitim imkanı vedünyanın en önemli sanat merkezlerini ziyaret etmeleri için burs verilecek. İyilik İçin Sanat Akademisi projesi ilk yıl için Mimar Sinan Üniversitesi mezunlarının katılımıyla başlarken, önümüzdeki yıldan itibaren Türkiye'nin nın dört bir yanındaki Güzel Sanat Üniversitelerinden mezunları kabul edecek. Türkiye'nin sanat potansiyelini dünyaya tanıtmak, sanatı ve genç sanatçıları desteklemek adına yeni projeler üretmek amacıyla kurulan İyilik İçin Sanat Derneği, Frankie İstanbul'da Ağustos ayında gerçekleştirdiği ilk genel kurul toplantısında Türk sanatının gelişimi için önemli bir projeyi gerçekleştirme kararı aldı. İyilik İçin Sanat Akademisi adı verilen proje, Derneğin kültürel faaliyet programı kapsamında Ressam Nedret Sekban'ın atölyesine gerçekleştiren 62. Sanat Buluşması sırasında gündeme geldi. Proje kapsamında üniversitelerin Güzel Sanatlar Fakültelerinden mezun olmuş ancak eğitimlerini sürdürme imkanı bulamayan başarılı öğrencilere imkan tanınacak. 1 yıllık eğitimin sonunda başarılı öğrencilere dünyanın en önemli sanat merkezlerini ziyaret etmeleri için burs verilecek. Proje, ilk yıl için Mimar Sinan Üniversitesi'nden mezun, aranan şartlara uygun 5 öğrenci ile başlıyor. Mezunlar, Prof. Dr. Nedret Sekban ve Öğretim Görevlisi Aslı Özok yönetiminde koordine edilen 1 yıllık eğitimden geçecek. Projeye önümüzdeki yıldan itibaren Türkiye'nin dört bir yanındaki Güzel Sanat Üniversitelerinden mezunlar kabul edilecek ve öğrenci sayısı 10'a çıkarılacak. İyilik İçin Sanat Akademisi projesinin, genç sanatçı adaylarını destekleyecek ve Türk Sanatının gelişimine katkıda bulunacak kalıcı bir proje olması amaçlanıyor.


Enstitünün resim bölümü sınavında model, figür olarak bitişikteki alaydan gönderilen bir askerdi, elinde silahla poz verdi; natürmort'a gelince bu kez askerin eline silah yerine bir çiçek buketi iliştirmişlerdi. 12 Eylül dönemi, aylardan nisan, Göztepe Kampüsü. Burası Göztepe Sosyal Hastanesinin yanında, eski yıllarda Sultan dördüncü Murat'ın av sahası, doğa olarak o yıllar daha kentleşmemiş, daha ötelere hayalinizi iletirseniz tepelerin yamacında minyatüre özgü bir doğa coşkunluğu, kendini ne menem yapılmış boş büyük hangarlara, beton binalara bırakır.12 Eylül'de Trakya'dan Kırkbeşinci Piyade Alayı bu boş binalara yerleştirilmişti. Eski Eğitim Enstitüsünün yerinde bir basket sahası. Yemekhaneden geçip okulun atölyelerine gelirsiniz. Enstitü'nün resim bölümünü iyi bir dereceyle başarmıştı; şimdi yaşama zorunlulukları; para sorunları, eğitimin gerektirdiği malzemeyi edinmek, en ucuzundan kantinde yemek içmek, yolsuzluğunu fazla dışa göstermeden kotarmak gerekiyordu. Fotoğraf öğretmeni Ali Candaş onu tekrar uyardı: çektiği fotoğrafları, karanlık odada basmak, kısacası labo ödevi. Ahmet bir tek sen kaldın ödevi getirmeyen! -Hocam benim makinem yok, ötekilerden de isteyemedim! -Ne yaparsan yap, tekrar ara, iyi bir arkadaşın yok mu ödünç verecek, yarım saat? -Hemen hocam! Kendine yakınlık gösteren arkadaşı Gülay'dan alıyor makineyi. Lubitel-166 Rus malı, ucuz ve 6x6 kare çeken, vizörü üstte, bu nedenle kullanışı biraz zor. Kendine güveniyordu fotoğraf konusunda; ortaokul ve liseyi yatılı olarak okumak için Kastamonu'ya gittiğinde, yaşamak için, kentin fotoğrafçısı Foto Rekora küçük makinesiyle lisede çektiği negatifleri götürüp, orada basarak, birkaç kuruş kazanıyordu. Fotoğrafçı bekar, kedisini seven suskun bir adamdı. Labo'dan parmakları kırmızıydı, bunu bilmeyenler çok sigara içtiği kanısına varırlar. O yıllar bu uzak kentlerde bekar olmak bir merak konusu olur, pek iyi bakılmazdı yalnız yaşayanlara; çaktırmadan Ermeni olduğu da konuşulurdu. Makineyi alıp arka alandaki metruk doğaya yürüdü, biraz ilerde dördüncü Murat'ın yıkık köşkünün eski tuğlaları, eski ahşap doğramalar... Nasıl olur da böyle terk edilirdi! Neyse o kadar güzel bir sabahtı ki buna kafayı takmadan, çiçeklere, arılara, güneşle devinen bu şenliğin fotoğrafını çekmek için yaklaşırken, aniden havalan kuşları havada yakalayabilmek için göğe çevirdiği objektif ne gördü bilinmez! Birinci bobin bitti, acele ikincisini takıp labo'ya koşacaktı, amacı şaşırtmaktı ötekileri. Bobini takarken birden farkına vardı, bir subay, iki asker ona doğru geliyorlardı, irkildi. Askerler arkada durdular, binbaşı yaklaşıp makineyi elinden aldı, evirip çevirirken makinenin markasına bakarken; yüzünden bir mutluluk gelip geçti. -Gözünü bağlayıp, atın içeri! -Gel hemşerim! -Tamam, size teslim; alın makineyi düşündüğüm gibi... -... buraya gel lan! Görmediği için bir iki adım attı, mengene gibi bir el ensesinden tuttu, biraz yürüdüler. -... Eğ başını, eğ eğ! -Gel bakayım, gel gel... Kafasına bir silah dayandı, delecek gibi acımasız! -Bandı açarsan ölürsün... Bacaklarını çelip yıkmaya çalıştılar, önce direndi, on yedi yaşının gücüyle itişmeye başladı, düşmemek için. -... anasını ne yaptığımın çocuğu, yıkıl lan! Kafasına inen kum torbasıyla yere düştü, bir iki tekme yiyince ağlamaya başladı. Falakadan sonra konuşursun orospu çocuğu.. -Abi niye vuruyorsunuz, ben bir şey yapmadım! -Abi ben orada okumadım, Kastamonu'da okudum, yatılı okulda. Yarım saat kadar dövdüler, sonra falakayı çıkarıp kaldırdılar; yere su döküp tepindirdiler, şişmesin diye ayakları, düşmesin diye kollarından tutuyorlardı. Bilemedin kırk beş dakika geçmişti; bahçedeki kelebeklerden ayrılalı, böyle bir değişim nasıl olur, düş bile bunu beceremez! Fatsalı olduğunu nasıl öğrenmişlerdi bu kısa sürede, ne zaman araştırdılar? Yüzde yüz birisi onu ispiyonlamıştı. Üzüldü, Gülay'ın makinesi de gitti bu arada! Gözü bağlıyken kollarına girip odadan çıkarttılar, kapı gıcırdayarak kapandı, yürüdüler, daha sonra öğrendiğinde; başını eğ aslında bir taktik, yanıltmak için söyleniyormuş. Belki bu kez bir koğuşa bırakırlar, belki bir yatak ya da ranza; uzanıp hesabını yapmak şu yaşadığının! Tekrar bir mekana girdiler, sesler geldi kulağına, aksıran tıksıran, kapı kapandı. Ortada durdu gözleri bağlı. -Orospu çocukları seni fena dövmüşler! -Bize bir şey olmaz, bir şey söylemedim! Birden kafasına inen yumruk, tekmeler, kollarından tutarak yere düşürmeden dövüyorlardı. -... anasını si. t. evladı, oro. pu çocuğu, demek konuşmadın, daha önünde doksan gün var, bülbül gibi öteceksin. Gözünü açarsan bitiririz seni! Soydular, belki intihar eder diye kayışı, gömleği, pantolonu, ayakkabıları aldılar, don ve atletle kaldı. -Buraya uzanacaksın, şu kartonun üstüne! Fikirtepe'de Mit'in işkence merkezinde olduğunu bilmiyordu, tüm siyasi tutuklular buradan geçiyordu; öyle ki her gün dolup taşıyordu bu devasa koğuşlar; çıplak beton üstüne istif edilen tutuklular, sürekli işkence, dayak, hakaret, aşağılama, tecavüz... Sanki bir ceza sömürgesinde, ne menem bir ülkenin zindanlarında olabilecek engizisyonun bize özgü uygulanışı. Kimse gelip nedenini sormadı, bu on yedi yaşındaki genç öğrencinin kahrının. Betona uzandı, sessizce, acı kendini yeniledi. Yavaş yavaş öteki sesler sanki uzaklaştı, belleği Fatsa'ya' doğru süzüldü. Babası köyün imamıydı. O yıllar din istismar edilmezdi, genellikle gönüllü çalışırlardı imamlar, caminin dışında kendi uğraşıları; tarlada, ormanda, fındık bahçelerinde çalışmak, onları bu mistik ayrıcalıktan uzaklaştırırdı. Yedi kardeştiler; üç kız, dört erkek, yatalak büyük anne, büyük baba. Elektrik olmadığı için, sürekli ocağın başında bir anne, cami dahil tüm aileyi yöneten baba... Yıllar önce komşusunun korudaki kendi ağaçlarını kesmesi nedeniyle çıkan kavgada, komşunun baltası, başını az kalsın ikiye bölüyordu; sağ gözünü yitirdiği bu kazadan sonra yaşaması bir mucizeydi. Başından fötr şapkasını hiç çıkartmazdı bu nedenle. İşte o yıllar olmadık güçlüklerle okutulan yedi çocuk evin devinimine, tarlada, fındıkta, mısırda çalışarak katkıda bulunuyorlardı. Anne ise çocukları okutabilmek amacıyla fındık hasadından önce tefeciden borç para almak için, yağmur çamur içinde kapısında beklerdi, böyle yıllar geçti. Evin devinimine katkıda bulunmanın karşılığı, babanın aldığı İnce Memed romanı her akşam yemekten sonra, büyük abi tarafından yirmi sayfa okunuyordu. Gaz lambasında, abinin çevresinde yere çöküp, İnce Memed'i düşlüyorlardı ve gelecek okuma yarın akşam olacaktı; tarlada iyi çalışmak şartıyla! Bu gözaltıda sürekli gelenlerle ancak kıvrılıp uyuyacak bir alan bile az gelmeye başlamıştı. Konuşmak yasaktı, her iki saatte bir değişen nöbetçi iki asker, tuvalet sorununu yüklenmek istemiyorlardı; üç bakımsız tuvalet gerekeni karşılamaktan öte biraz hava almak için düşleniyordu, genellikle sidik kokusu da bir başka sorundu. -Sen Fatsa'lı mısın hemşerim? -Hemşeriyiz desene, bana.. Ordunun Derelerini söyle! -Bak hemşerim, halimi görüyorsun; benim türkü söyleyecek.... -Söylersin, yoksa kenefi unut! Asker sözünü tuttu, kalkmasına yardım etti, ayaklarını sürüyerek çıktılar. Tuvalet bölümü öbür koridorun ucundaydı, yaklaşınca koku dayanılmaz oldu; asker birinci kapıyı gösterip, üç dakika dedi. Burnunu kapatıp, çişini yapmak istedi, yapamadı, gözündeki bağı kaldırdı, ne olursa olsun! Gözü ışığa alıştığında, pencereden öte ufak bir havalandırma deliğinden, duvarda biten bir incir ağacının yapraklarına dokunan güneşi gördüğünde, nedense içinde tekrar bir umut belirdi. -Ulan senin paran yok mu? -Yok beyfendi! -Gelip gideninde mi yok? -Hayır. -Ben yandaki okulda okuyorum, belki okulun müdürü yardım eder. Onbeş gün sonra iki resmi polis gelip gözlerini açtılar, elleri bağlı. -Müdürden falan isteme, bu adamlar korkarlar. Polisler biraz beklerse ben bulurum! -Oğlum sana n'oldu, bu ne perişanlık? -Sen sus, tamam! Polisler tekrar kelepçeyi takıyorlar, gözleri bağlı, bu kez parayla dönüyorlar. Daha sonra öğreniyor, polisler okula gelip bir soruşturma yapmışlar ve gözaltında olmasının nedeni de Fatsa'lı olması ve Rus malı Lübitel fotoğraf makinesiyle alayın cephaneliğinin fotoğrafını çekmesi Mit'in işkence merkezinden söz edilmiyor! Rus casusu olma şüphesiyle gözaltında tutulduğunu müdüre bildiriyorlar. -Gözünün bağını indir, ulan bana bakma manzaraya bak! -.. Vay puşt oğlu puşt... atın içeri! Nezaret, kusmuk ve sidik kokusundan öte belki yaşantısında bir daha göremeyeceği pis bir sandalyeyi içeriyordu, ayakta duracaktı. -Sen çok perişansın kardeşim, ne yaptılar sana?... -Gel şu bankta yat, sabaha kadar. Şikayetçilerin oturduğu, kırmızı boyalı, Akbank yazıyordu sırtında. Banka uzandı, belleği sürekli aynı fenomenleri irdelemekten yorulmuştu; yıpranmıştı daha doğrusu, uykuya doğru kayarken kendine soruyordu: kimin ahı tutmuştu? Onu bu kuyuya iten kader mi? Çabalıyordu, tutunmak olanaksız! Çocukluğuna doğru geriye saymaya başladı, evet kuşlardı bunu yapan, onların ahı tuttu. Önceleri, hasattan sonra elekle avlardı zavallı kuşları, ökse'yle; bir değneğe bağlı ip, çektin mi elek düşer, içinde kuşlar! On yaşındaydı, iki arkadaşıyla kasabaya indiler, balık alıp köye, bağdaki ev döneceklerdi, kimse yoktu evde; balıkları kızartıp yedikten sonra, gece lambayla bıldırcın toplayacaklardı. Gri, sıcak bir hava; Lodoş bu kuşları Karadeniz kıyılarına zar zor getirir. Ukrayna'da hasat sonrası iyice beslenen bıldırcınlar, kendilerini göçe atarlar, güneye, ama yol uzundur, dayanabilen karayı gördüğünde kendini bırakır, bahçelere, kırlara bıldırcın yağar. Kıyı halkı elinde torbalarla toplar bu kuşları. Terden sırılsıklam, yüreği küt küt atan zavallı kuşun kafasını koparıp, torbalara doldururlar, kuşluk vakti diyebiliriz evlerine döndüklerinde. Sanki büyük bir avdan eli dolu dönmenin gururuyla! Balıkla eve döndüklerinde hava kararmıştı, lüksü yakıp birisi balıkları temizleyecekti, öteki ateşi yakacaktı, kendisi? Kendinde bir elebaşılık seziyordu bu akşam, yönettiğini hissediyordu ve de gece daha başlamamıştı. Öğretmen abisi altı ay önce faşistler tarafından bir otobüste öldürülmüştü Çorum'da, niçin, bilinmiyordu, kim vurduya gitti, ölüm çok ucuzdu o yıllar! -Ekrem lambayı yak.. Kibriti arıyor bulamıyor, çakmak yanmıyor, bu kez sol elinin serçe parmağı ve başparmak kopmuştu, deri tutmasa. Onları Fatsa hastanesine götüren komşunun arabası olmasaydı kader tersine dönecekti. Kurşun kalbinin biraz üstünden geçmişti çocuğun; ne yazık felç oldu vücudunun bu bölümü, daha sonra başka bir nedenle öldü. Onun parmaklarını kurtardılar ama tinsel yara hiç iyileşmedi! Sabah bekçi gelip uyardığında, otuz gündür ilk kez uyumuştu bu kadar güzel. Tekrar nezarete soktular, bütün gün gelen giden kafesteki bir hayvana gösterilen acımayla bakıyorlardı ona. Zavallıya bakın; oğlum ne yaptın buralara düşecek kadar? Ağlamaya başladı, toparlayamıyordu ne yaptığının, ne olacağını! İkinci geceyi de Akbank bankında yatarak geçirdi. Yine geldiler, bu kez Gayrettepe Siyasi Şubeye götürüldü, bir mahzene tıktılar, gözü açık. Bütün gece alttan sesler geldi, dayanılmaz, bilmiyordu ne yapıyorlardı? Kum torbası, falaka filan değil, acıya dönük ne varsa elektro şok, ateş. ne bileyim kerpeten, cop; asıl işkence merkezi burasıydı, gözü kapıda, korkuyla bekledi! Bu kez dokunmadılar, belki gözdağı vermek istemişlerdi. Tekrar alıp karakola getirdiler; bekçi onu tanıyordu artık. Ertesi gün iki polis kamyonetle gelip Selimiye kışlasına, askerlere teslim etti, elleri bağlı olarak. Askeri mahkemeye çıkacaktı, dosyalar da teslim edildi. Tuğla duvar otuz metreye yedi metrelik tonoz kubbeli bir yere tıktılar. İçeride kırk ya da elli kişi bekliyordu, bir çavuş elinde listeyle gelip sırasıyla tutukluları çağırıyor, giden bir daha geri dönmüyordu. Bu kadar adamın içinde yüzleri karanlık üç kişiyle göz göze geldi, yere çömelmişlerdi, ellerinde mühürlü plastik torbalarda suç aletleri vardı. Adi suç işleyenler ellerinde delilleriyle çıkarılıyordu savcının önüne. Niçin kötü bakıyorlardı kendisine, anlayamadı, sırası geldiğinde asker onu tuvalete götürdü. Kabinin boşalmasını beklerken gözü, yerlerde sürünen gazetelerden birindeki fotoğrafa ilişti; şaşırdı, biraz önce ona kötü bakan üç tutuklunun fotoğrafı, birinci sayfada. Üç ülkücü dokuz kişinin ölümüyle suçlandırılmışlardı, 28 Nisan tarihli, yani bir ay önce. Koğuşa döndüğünde bu adamlara iyice baktı; yanılamazdı onlardı gazetedeki yüzler. Listede ismini, daha çok nereli olduğunu görmüşlerdi. Fatsa; sağcılar bu kentten nefret ederlerdi. Bu kent bir direniş göstermişti, Belediye Reisi Fikri Sönmez, Katılımcı Demokrasi sloganıyla önemli eylemler yapmıştı; doğayı kurtarmak, kültür festivalleri yapmak, sosyal eylemler, daha neler! Başbakan Süleyman Demirel ülkesi Kabakistanda böyle sosyalist bir yönetim olamaz diyerek, orduyu Nokta Operasyonu koduyla Fatsa'ya gönderip, karşı çıkanları dağlardan toplayıp, 852 kişiyi devletin Balık Kurumunun soğuk hava depolarına tıkmıştı. Sonunda Fatsa'ya devleti getirdik dedi ama 12 Eylül'de kendisi de gitti. Bu dağa çıkanlara katılarak bir süre eylemin içinde oldu ama kimse o yaşta devlete kafa tutamazdı, annesinin çabalarıyla Ünye'den otobüse binerek Ankara'ya abisinin yanına geliyor. Belki gördüğü bir sanrıydı; bu üç ülkücü karanlık adam yavaş yavaş gelip yanına çömeldiler, bakışları bir hesaplaşmayı içeriyordu, kafasından ne yapsam, bağırsam, askerleri çağırsam derken çavuş geldi, elinde dosyayla, çıktılar. Seni Fikirtepe'ye gönderiyoruz, serbestsin! Koramiral Zahit Atakan kuzey deniz saha kumandanı, İstanbul Sıkı Yönetim vekili, imzalı.. yasalarda suç unsuru, görünürde bulunamadı.. sanığın salıverilmesi vs. Kapının önüne çıktılar, dosyasını verip polise teslim ettiler. Polis: .. bu gizli dosya bakılmaz lan dedi. Dönüşte dosya elini yakıyordu, çaktırmadan şöyle baktı, polis oralı değildi, biraz daha açtı. Şaşırdı, çektiği filmler basılmıştı; boktan gri fotoğraflar; hiç net yok, bir şey görünmüyor, kendine mi acısın bu enayi fotoğraf makinesine mi? İyi ki hocası görmemişti, askeri benzin deposuna geldiklerinde.. tamam serbestsin, dedi polis eline bir kağıt verdi, emanetlerini teslim etti; kalan parası vs. -Hani karakola götürecektiniz beni? Seni korkutmak için söyledi çavuş! Bir yıl sonra çıktığında okuldan da bir yıl gitmişti. 12 Eylül hala sürüyordu, ressam olduğuna karar verdi, Maltepe'de bir dükkanı kiralayarak atölye yaptı, arkadaşlarıyla Maltepe Ressamlarını kurdular. Her şeye rağmen bu su akacaktı, belki Paris'e kadar. Alt yapı işkenceciler emekli olup, tatil köylerinde yaşamlarını sürdürürken, onların yöneticileri üst rütbeler; generaller: örneğin, Kenan Evren, kendini resme adayıp, yaptığı çiçek ve kedi resimleriyle sergiler açtı ve kendi ölümüyle öldü.


The application period for A. I. R. program 2017 is now closed. We have received 1520 applications. Kindly note that only invited artists will be contacted. Thanks to all who have applied to this open call. Next call for applications will be announced in the beginning of 2017. The selection is based on artistic merits and the quality of artistic practice. Applicants from outside the Nordic region are expected to master the English language. The program is not available for students. The residency at the Nordic Artists' Centre includes a monthly grant of 10.000 NOK, living and working space, as well as support of travel expenses up to 6.000 NOK, which will be reimbursed on arrival. Residency periods are 2 or 3 months. The centre has five private residencies of various sizes for the selected artists, and five identical north-lit studios, each 50 m . Artists' houses are fully equipped, and provided with wireless internet access.


- Uluslararası Posta Sanatı Yarışması 15 yaş ve üzeri herkes katılabilirler. Seçici Kurul Üyeleri yarışmaya katılamazlar. Seçici kurul üyelerinden biri veya birileri gelemez ise Trakya Üniversitesin Güzel Sanatlar Fakültesinden Öğretim Elemanı çağrılabilir. Yarışmaya katılacaklar eserler, daha önce hiç sergilenmemiş ve herhangi bir yarışmada ödül almamış olmalıdır. Yarışmacılar en fazla bir eserle katılabilirler. Eserlerin arka yüzünde imza, adı soyadı, yaşı, E-Mail yazılacaktır. Eserlerinde Irkçılık ve Cinsiyet ayrımcılığı olanlar değerlendirmeye alınmayacaktır. Ödül alan eserlerin her türlü kullanım hakkı Trakya Üniversite'sine aittir. Şartnamede belirtilmeyen konularda seçici kurul kararı geçerlidir. - Yarışmaya katılan eserler İlhan Koman Heykel ve Resim Müzesine kalacaktır. A4 boyutunda Kağıt üzerine karakalem, kuru kalem, keçeli kalem, pastel, suluboya, akrilik, yağlıboya gibi her tür teknik olabilir. Eserler aynı süre içinde yukarıdaki adrese teslim edilmek koşulu ile posta veya kargo yolu ile de gönderilebilir. Şubat 2017 içersinde http://guzelsanatlar. trakya. edu. tr/ adresinden duyurulacaktır. Yarışmaya başvuran eserler, Seçici Kurul tarafından belirlenen 100 eser sergilemeye alınacaktır. 100 eser içinden de 7 ödül verilecektir. Dereceye girmeye hak kazananlara ödülleri, Trakya Üniversitesi'nin düzenleyeceği etkinlikte verilecektir. Dereceye giren ve sergilenmeye değer bulunan eserler belirtilen süre içinde sergilenecektir.


1,5 yıldır akciğer kanseri ile mücadele eden ve tedavi gördüğü hastanede 22 Ekim akşamı yaşamını yitiren 76 yaşındaki usta oyuncuYılmaz Köksal, son yolculuğuna uğurlandı. Yeşilçam'ın Usta Oyuncusu Yılmaz Köksal Hayata Veda Etti. Yılmaz Köksal'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Yılmaz Köksal, ( d. 15 Temmuz 1939 Kırşehir, ö. 22 Ekim 2015 İstanbul ) Türk sinema ve dizi oyuncusu. Kırşehir ilinde doğan Köksal, daha sonra ilkokulu bitirerek Osmaniye'den İstanbul'a geldi ve Tophane Sanat Enstitüsünde okudu. Bir süre gemilerde çalışarak Avrupayı dolaştı. Tunç Başaran'ın sinemaya uyarladığı, Orhan Kemal'in Murtaza eserinde Dubara rolünü oynayarak sinema tarihine geçti. Uzun bir süre ikinci derecede rollerde oynadıktan sonra 1970 de Çetin İnanç'ın yönettiği Çeko filminde başrole yükseldi. Filmin başarısıyla halkın beğenisini kazanıp, macera filmlerinin aranan oyuncusu ve sinema tarihinin sevilen oyuncularından biri oldu.


The Bradley International Print and Drawing Exhibition is the second-longest running juried print and drawing competition in the country. Every two years it features the best contemporary graphic artwork from around the globe. This year's exhibition will be held at four prominent Peoria Illinois Galleries, The Contemporary Art Center of Peoria, Studios on Sheridan, Prairie Center of the Arts, and Heuser Art Gallery at Bradley University. The 36th Bradley International will be juried by Kathryn Polk. Polk (born 1952) studied at the Memphis Art Academy and The University of Memphis. She lives and works in Tucson, Arizona where she is the co-owner of L VIS Press, a lithography print studio. Three cash awards will be selected by the Juror. Purchase awards will be made by the University. - 1st Place $3,000 - 2nd Place $1,750 - 3rd Place- $750


İnsanoğlunun öte dünya tasarımındaki en yeni yerdir belki de Araf. Garip bir adalet duygusundan, iyiliğin ve kötülüğün eşitlendiği ya da hesaba katılmadığı bir 'sıfır' noktasından, karadeliklerdekine benzer bir tekillikten doğar. Kendini büyütür; cennetin ve cehennemin sınırlarına sırnaşır; çağların gaddarlığı, ahmaklığı, sakarlığı koca koca hayatları zaman zaman da kitlesel bir biçimde aramızdan koparırken, kayıp giden onca ruh, en çok da Araf'ın hanesine yazılır. Raşit Altun 1980 yılında İzmir'de doğdu. 2001 yılında Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Görsel Sanatlar Eğitimi Bölümü'nden mezun oldu. Üç kişisel serginin yanı sıra, 2015 Fransa Paris Louvre SNBA Carrousel Salonu Türk Delegasyonu Salon Sergisi, 2015 Polonya'da Torun Museum Okregowe'de Ala Turque Sergisi ve 2012 ABD Miami Art Expo gibi çok sayıda sergide yer almış, ulusal ve uluslararası sempozyumlara katılmıştır. Yunus Emre Resim Yarışması, TJK Anıt Heykel Yarışması, Turgut Pura Vakfı Heykel Yarışması, 2012 yılında Eskişehir Sanat Derneği Yılın Resim Ödülü'nün de aralarında bulunduğu toplam dokuz ödülü olan sanatçının eserleri, resmi ve özel koleksiyonlarda yer almaktadır. Sanatçı, Eskişehir'de bulunan kişisel atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir ve Alarm-Art Sanat Grubu üyesidir. 29 Ekim 24 Kasım 2016 tarihleri arasında devam edecek olan sergi, Platform A Sanat Galerisi'nde Pazartesi günleri hariç her gün 11:00-19:00 saatleri arasında gezilebilir. Sergide yer alan tüm eserler galerinin web sitesinde ve www. lebriz. com'da yer alan online sergide görülebilir.


HOF Art and Surface Arts presents an exciting residency program in the heart of Bangkok's budding art district. Surface Arts and HOF ART bring artists together from around the world to concentrate on using collaborative practice to generate new work and new audiences. We aim to support the production of ideas and art works to develop understanding between cultures. Our space is in the hip Sukhumvit area and is a focal point for both emerging and established artists, providing a space for exhibitions and events with two galleries and a cafe bar. We also have ten studio spaces, along with our resident accommodation, rooftop kitchen and social space. - Proposal/outline of project - Preferred starting date and duration of visit - CV - Visual material


Grup Pipo Refik Doğu Özgün ve Merve Temel ile bu sene ARTIST 2016'da salon 8'de resimlerini sergileyecek. 2012 yılından beri her sene ARTIST bünyesinde yer alan bağımsız sanat grubu bu sene Mekanın Personası başlığı altında fuar izleyicisiyle bir araya geliyor. Fuarın sanatçılarına Umul-madık Topraklar çağrısında bulunmasıyla, kişisel üretimlerini ve temalarını fuar ile bir başlık altında toplamayı hedefleyen Özgün ve Temel, kendilerini birer göçmen, yaratım süreçlerini ise umulmadık topraklar olarak tanımlıyorlar. Varılan veya göç edilen toprakların umulmadık olması, umulmadık bir insana dönüşmeyi doğura-caktır. Kişinin yaşadığı sanrı bittiğinde, gerçeklik umulmadık bir toprak olacaktır. Gerçekliğin ve sez-gilerin aynı anda paylaşıldığı gerilimli bir süreci resmetmekte Pipo Grubu. Kişilerin personası olduğu gibi mekanların da personası vardır söylemi ile yola çıkan sanatçılar, uykudan uyanma hali, uyandı-ğında burası neresi veya ben nerdeyim sorusu -şaşkınlığı- ile ve bir yandan da gerçekliğin sadist doğasına dahil olmama veya ondan zarar görmeme tedbiriyle diğer bir gerçekliğe, zihinin yarattığı tekinsizliğe yöneldiler. Bergman'ın Persona filminde de tüm bu yaratım süreci imlenmektedir. Me-kanların kazandığı kimlik ve onlara verilen görevler, ancak içlerinden çıkıldığı anda farkedilen mas-keler gibi olmuşlardır. Her maske bir insan için yeni bir alan açacaktır ya da yeni mekanlar insanlara farklı maskeler takacaktır. Umulmadık olan; o maskelerin çıkartıldığı an ve yer olacaktır. Umulmadık Topraklar konu başlığı Özgün ve Temel'e göre bir avangard olana çağrı niteliği ta-şımaktadır. Sanatçılarından beklenen bizi şaşırt çağrısı, iştahlı bir beklentidir. Özeleştiri safhalarına neden olan bu çoşkulu çağrı, sanki toplumun dönüşmeye, değişmeye hazır olduğu bir ütopyayı barın-dırıyor. Ne geçmişi ne de geleceği ya da nerede olunduğu ikinci planda olarak ve kim ve nasıl sorula-rına cevap vermeyen, sadece şimdinin ve o yerin umulmadık olduğuna işaret ediyor Grup Pipo. Seyir-ciye maskelerinden kurtulmak için bir farkındalık yaratıyor Mekanın Personası adlı sergi.


New York City, NY Bernarducci. Meisel. Gallery is pleased to the announce Photorealist Urban Landscapes, the first exhibition to present a historical overview of cityscape paintings by the following artists; Robert Bechtle, Anthony Brunelli, Robert Cottingham, Don Eddy, Richard Estes, Max Ferguson, Robert Gniewek, Gus Heinze, Don Jacot, Charles Jarboe, Cheryl Kelley, Ron Kleemann, Neil MacCormick, Jack Mendenhall, Bertrand Meniel, Robert Neffson, Adam Normandin, John Salt, Raphaella Spence, and Nathan Walsh. This historical survey of the Photorealist urban landscape aims to access and reevaluate the method in which the cityscape has traditionally been painted. The earliest painting in this exhibition is by Ron Kleemann and the most recent painting is by Raphaella Spence. Spence's Roma di Sera (2016), depicts the historical city skyline over a bridge on the Tiber river in Rome. The city's history is mirrored in its architecture that it is meticulously painted in the background and reflected in the river. In contrast, an earlier painting of the Old Police Headquarters (1984) by Richard Estes captures a quintessential cityscape scene. It is the former headquarters of the New York City Police Department. Estes paved the way for artists working today by narrowing his streets to follow the multiple point perspective of his compositions depicted in this painting. Kleemann's Manhattan on the Hudson (1979) is a painting of a yellow helicopter and a yellow maintenance truck at the Heliport in midtown Manhattan on the Hudson River. There is a gray chain link fence serving as a barrier between the viewer and the Heliport. The license plate of the maintenance truck reads NY indicating that the rarely depicted setting is New York City. The only skyscrapers in Weehawken, New Jersey and are visible in the far distance. Approximately two dozen paintings are included in this exhibition. Many of the artists exhibited here are also on view in the traveling museum exhibition 50 Years of Hyperrealism that is currently on view at the Osthaus Museum in Hagen Germany through January 2017. The exhibition has traveled to notable institutions such as the Museo Thyssen Bornemisza in Spain, the Museum of Fine Arts in Bilbao, The Birmingham Gallery of Art and more.


Nilüfer Belediyesi tarafından 02 06 Kasım tarihleri arasında düzenlenecek olan Uluslararası Nilüfer Şiir Festivali için geri sayım başladı. Yerli ve yabancı birçok şairin buluşacağı Uluslararası Nilüfer Şiir Festivali, şiirlerle yaşanacak dolu dolu 5 günün yanı sıra renkli etkinlikleri ile sanatseverlere unutulmaz anlar yaşatmayı hedefliyor. Türkiye'nin en ilgi çekici kültür-sanat etkinliklerine imza atan Nilüfer Belediyesi, Kasım ayında da bu alandaki etkinliklerini ara vermeden sürdürüyor ve şiir dünyası için büyük bir buluşmaya sahne olmaya hazırlanıyor. Şiirin yaşayan önde gelen temsilcilerinin buluşacağı Uluslararası Nilüfer Şiir Festivali, 7'si uluslararası olmak üzere toplam 17 şairi bir araya getirecek festival kapsamında tam 10 farklı noktada etkinlikler ve şiir dinletileri gerçekleştirilecek. Türkiye genelinde tüm sanatseverlerin bir araya gelmesi hedeflenen Uluslararası Nilüfer Şiir Festivali'nde; Türk ve Dünya şiiri, Bursa'nın sokaklarında ve gözde mekanlarında festival katılımcıları ile buluşmaya hazırlanıyor. Bu yıl ilki düzenlenecek olan Uluslararası Nilüfer Şiir Festivali'nin konukları; Hans Thill, Ryan Van Winkle, Marc Delouze, Tara Skurtu, Darjia Zilic, Zoe Skoulding, Ahmet Telli, Hüseyin Yuttaş, Orhan Alkaya, Deniz Durukan, Küçük İskender, Karin Karakaşlı, Hilmi Haşal, Ülkü Tamer, Emel İrtem, Zafer Şenocak ve Birhan Keskin. Festivale gelecek yabancı şairlerin kendi dillerinde okuyacakları şiirler ve bu şiirlerin Türkçe çevirilerinin de yer alacağı festivalde tüm ziyaretçilerin şiirle buluşması hedefleniyor. Uluslararası Nilüfer Şiir Festivali, 02 Kasım günü saat 18.00'de BAOB Yerleşkesi'nde sergi açılışı ve kokteyl ile başlayacak. Ardından saat 19:00 da Şiirin Sesi Nilüfer isimli organizasyonla şiiri; ebru, modern minyatür, can üfleme, dans ve grafiti sanat türleri ile bir araya getiren muhteşem bir gösteri ile festival açılış töreni gerçekleşecek. Festivalin diğer günleri; şiir okumalarının yanı sıra çeşitli sahne gösterileri ve eğitim programlarına da ev sahipliği yapacak. Şiiri, edebiyatı ve sanatı seven herkesin ücretsiz olarak katılabileceği festival süresince, tüm meydanlar şiir sesleri ile dolup taşacak. Şiirin yaşayan önde gelen temsilcileri ile masal tadında 5 gün! 02 06 Kasım 2016 tarihleri arasında düzenlenecek festival süresinceşiir ve şair buluşmaları, şiir dinletileri, söyleşiler, sine-film gösterimleri ve geziler ile Nilüfer Belediyesi tüm şiir severlere masal tadında 5 gün yaşatmayı amaçlıyor. Festival bünyesinde 26 Ekim 06 Kasım tarihleri arasında PodyumPark AVM'de açık olacak olan, içerisinde sahaflar, antikacılar ve yayınevlerinin bulunduğu Edebiyat Çarşısı, festivalin 2. gününden itibaren şair buluşmalarına ev sahipliği yapacak. BAOB, Konak Kültürevi, Şahinkaya Koleji, Ted Koleji, 23 Nisan Mahallesi, Gölyazı Mübadele Evi ve Nazım Hikmet Kültürevi Şiir Kütüphanesi ise festivale ev sahipliği yapacak olan diğer mekanlar. Festivalin en önemli izlerinden biri de, Nilüfer Belediyesi'nin şiire ve edebiyata hizmet amacıyla üstlendiği, Nahit Kayabaşı tarafından hazırlanan Cumhuriyet'ten Günümüze Bursa Şiirleri kitabının genişletilmiş yeni basımı katılımcılara armağan edilecek. Festivalin en dikkat çekici organizasyonlarından biri ise sanatının 100. yılında Behçet Necatigil'in de anılacağı etkinlikler olacak. Bu etkinlikler kapsamında Behçet Necatigil'in kızı Ayşe Sarısayın'ın da katılacağı bir söyleşi gerçekleşecek. PTT işbirliği ile festival özel Behçet Necatigil 100. yıl pulu ve Solgun Bir Gül Dokununca şiiri için tasarlanan kent enstalasyonu ile Necatigil anılacak.


Bright Door offers a ten-day residency for artists, scholars and community leaders. Located in the Lowcountry of Beaufort, SC, one of the many Sea Islands along the South Carolina coastline, this five-room 1,000 sq. ft. cottage in a racially diverse neighborhood is set within a residential community known as Pigeon Point. This comfortable cottage has a quiet backyard and kind neighbors. It has plenty of natural light, and is equipped with overhead fans in each room, AC and Heating system, and cooking facilities. Founded with the purpose of encouraging the development of creative ideas and projects, the residency allows for private use of the cottage and is geared towards those with the maturity and desire to explore the community and the environment independently. The ten days are intended for retreat, research, and the drafting of creative projects. Artists and researchers particularly interested in environmental studies, plein air painting, landscape art, drawing, composing, writing, research of Gullah culture, The Civil War, Slavery, Reconstruction are great fits for this residency, as are leaders in all fields looking for inspiration in their work. However, the residency is not restricted to those areas, so all are welcome to apply.


İKSV tarafından ENKA Vakfı, Petkim ve Vitra eş sponsorluğunda düzenlenen 3. İstanbul Tasarım Bienali 22 Ekim'de izleyiciyle buluştu. Küratörlüğünü Beatriz Colomina ve Mark Wigley'in yaptığı konsept danışmanlığını Kamusal Sanat Laboratuvarı üstlendiği bienalde 'Biz insan mıyız?: Türümüzün Tasarımı: 2 saniye, 2 gün, 2 yıl, 200 yıl, 200.000 yıl' başlığıyla, insanın 200 bin yıl boyunca tasarımla kurduğu ilişki birçok farklı alanda inceliyor. Bienalin başlığı ve konsept danışmanlığını Kamusal Sanat Laboratuvarı üstlenmesi kimi çevreler tarafından eleştirildi. Nedeni de Kamusal Sanat Laboratuvarı'nun 13. İstanbul Bienali protestolarında yer almış olmasıydı. Bilindiği gibi Fulya Erdemci'nin küratörlüğünde düzenlenen 13. Uluslararası İstanbul Bienali'nin başlığı Lale Müldür'ün aynı adlı kitabından mülhem Anne Ben Barbar Mıyım? olarak belirlenmişti. Kamusal Sanat Laboratuarı, Kent Hareketleri, Açıkalan Sanat Kolektifi, , ArtHack, Homur Mizah ve Karikatür Grubu, Öğrenci Kolektifleri, Gündoğusu Sanat ve Düşün Topluluğu, Red Fotoğraf, Bağımsız Sanatçılar ve Bağımsız Üniversite Öğrencileri'nden oluşan çeşitli guruplar, Kamusal Direniş Platformu adı altında bir araya gelmişler ve 22 Mart 2013 tarihinde 13. İstanbul Bienali'nin Kamusal Programı'nın Kamusal Simya oturumu protesto edilmişti. Protestoda bir deklarasyonla birlikte Konstantin Kavafis'in Barbarları Beklerken şiiri okunurken, arka planda da Anne Ben İnsan Mıyım? pankartı açılmıştı. İşte bu protestoda yer almaları nedeniyle Kamusal Sanat Laboratuvarı'nın 3. İstanbul Tasarım Bienali'nin konsept danışmanlığı eleştiri konusu oldu. - İstanbul Tasarım Bienali Konsept Danışmanlığını Kamusal Sanat Laboratuvarı olarak üstlenmekten gurur duyarız. - İstanbul Bienali'nin kamusal toplantılarından biri olan Kamuya Hitap Etmek oturumunda, oturuma müdahale ettiğimiz sırada sahnede sergilediğimiz ve onlara sorduğumuz performansın sorusu, bugün 3. İstanbul Tasarım Bienali ekibi tarafından Tasarım bienalinin yeni konsepti olarak tanıtıldı. İKSV 3. Tasarım Bienali'nin ana konseptini, Kamusal Sanat Laboratuvarı olarak Gezi Direnişi sırasında da Gezi Parkı'na taşıdığımız bu performans pankartından esinlendik. Umarız danışmanlığımızdan memnun kalırlar. Bundan sonraki bienaller içinde işbirliğimiz devam edecektir.


- International Mail Art Competition - The Competition is open to all artists 15 years of age or older. - Selection Committee members can not join the Competition. If a member will not be able to attend, lecturers from Trakya University Faculty of Fine Arts will be called to replace them. - Artworks previously exhibited or which brought a prize can not be submitted. - Competitors can participate with maximum of one piece. - Competitors will write their name and surname, signature, age and e-mail on the back of the works. - Works containing any form of racism or sexism will not be considered for the Competition. - Competitors agree by entering this Competition that the right of use of winning artworks belong to Trakya University. - Any issues unspecified hereby with these rules will be dealt by the Committee. - Artworks will not be sent back. - All the submitted artworks will belong to Ilhan Koman Sculpture and Painting Museum. Charcoal drawing on A4 size paper, crayon, markers, pastels, watercolors, acrylic, can be all kinds of techniques, such as oil. It will be announced in February 2017 within the http://guzelsanatlar. trakya. edu. tr/ address. Works admitted to the contest as determined by the Selection Committee will be exhibiting 100 works. 100 will be awarded through 7 at work. The winners qualify to enter the degrees will be awarded at the event organized by the University of Trakya. Contest winners will be exhibited within the specified period and artifacts found worthy of exibition. Works submitted to the contest will be not returned.


Çok zor ve pahalı olan, benim ise diş söktüren diye tarif edebileceğim bir sergiyi hazırlıyoruz. Yarın (26 Ekim, Çarşamba) açılmış olacak; herhalde çoğunuz duymuştur. Bu serginin sanatçısı, dünya tarihinin en büyük birkaç efsanesinden biri olan Che Guevara'nın büyük oğlu, Camilo Guevara. Yarın, yani ayın 26'sında, bu sergi açılıyor. Paniğe ve kendinizden geçmeye gerek yok, sadece yarınki işlerinizi iptal edip açılışa gelin! Öncelikle şunu söyleyeyim: Sanat merkezimin on yıldır neler yaptığını bilenlerdenseniz, Piramid Sanat'ta hatır sergisi olmayacağını bilirsiniz. Sanat ve sporda torpil olmaz. Olamaz. Yani çarşambadan itibaren İstanbul'da Piramid Sanat'ta izleyeceğiniz TABU başlıklı sergi, sanatçı Che'nin oğlu olduğu için düzenlenmedi. Sanatçı Camilo, gerçekten ilginç, yaratıcı ve soru işaretleri ile dolu bir sergi hazırladığı için açıldı. Bunun ötesinde, 1,5 yıl boyunca bu kadar zor ve sorunlu bir sergiyi uzaktan kumandalı olarak ısrarla takip edip inatla doğurmaya çalışırken, her türlü olumsuzluğu yenmeye uğraşırken, üzerimizdeki Che imgesinin bir gram dahi fonksiyonu olmadı dersek, o zaman da yalan söylemiş oluruz, gerçekçi olmaz. Bilinçaltı da olsa, elbette Che sevgimiz mesafenin yarattığı sorunları aşılabilir kıldı. Peki ben Camilo ile nasıl tanıştım, TABU ile nasıl karşılaştım? Aslında Che'ye dair bir şeyin önüme çıkması, yaşamın bir tesadüfü değildir. Ben yıllardır Küba Devrimi'nin de, Che Guevara'nın da, onun yakınlarının da, sürekli etrafında dönen bir insanım. Daha önce de belirtmiştim: 1999'da Havana Devrim Müzesi'nde açtığım Küba Devrimi'in 40. Yılı ve Che Guevara isimli sergi vesilesiyle, Che'nin kızı Aleida, en yakın arkadaşı, meşhur Motorsiklet Günlükleri günlerinden yoldaşı Alberto Granado ve nice yakın dostu ile tanışmış, röportajlar yapıp Che ve Küba Devrimi üzerine bir kitap da kaleme almıştım. Geçen yıl da hem arşiv çalışması hem de bu kitabı yeni röportajlarla genişletmek üzere tekrar Küba'ya gittim. Orada bu sefer, Froilan Gonzalez gibi bir Che tarihçisi, Pombo gibi Che'nin en yakın silah arkadaşı ve Che'nin kızı Aleida ile tekrar görüşmek dışında, tamamen hayat tesadüfleri ile Che'nin oğlu Camilo ile tanıştım. Nasıl mı? Küba'da yapmak istediğim bir model fotoğraf çekimi için tesadüfen tanıştığım bir Türk, Havanalı bir fotoğrafçı ile buluşmamı sağladı: Luis Gell. Benim geçmişimi öğrenince de Camilo Guevara ile çok yakın dost olduğunu ve onun bir sanatsal projesini beraber götürdüklerini bana aktardı. Sonuçta ciddi bir fikir takibiyle, Centro Che'de Camilo ile tanışıp görüştük. Ardından evinde kendisi bana detaylı bir şekilde TABUyu anlattı. Çünkü TABU, yıllardır üzerinde çalıştığı bir projeden ibaretti. Önümde skeçler, desenler, bilgisayar notları ve orijinal büyük boy basılı halde projenin temeli olan erotik, birbirini okşayan iki kadının fotoğrafları vardı. Öte yandan serginin bütünü, bu tabu konusunun üstüne gidip her türlü engelleme ve hareket ve parçalanma-çözülme yöntemini kullanıp, fotoğrafların rahat algılanmasını bozmak üzerine kuruluydu. İşte bu zor projeyi o günden itibaren geliştirmek için Camilo'nun proje yardımcısı Luis Gell iki kere İstanbul'a davet edildi. Burada başta Piramid'in direktörü Öykü Eras olmak üzere Piramid ekibi bize eklenerek tüm eserlerin üretimi yapıldı. Olay saniye saniye pişen bir sabır kebabı olarak yarınki açılışa kadar gelişti. Camilo İstanbul'a eşi Rosa ile beraber geldi. İlk andan itibaren, benim için şöyle bir his oluştu: Yıllardır, her anını okuduğum için yakın arkadaşım olarak bildiğim Che, bana fotoğrafta kucağında baş parmağını emen oğlunu emanet etmiş, onun Türkiye'ye gelmesine izin vermişti. İşte hep bu özenle Camilo'ya sahip çıkma ihtiyacı hissettim. Bu insan 54 yaşında olsa bile! İnsanlara önceleri yakın yüzünü göstermeyen, onların gerçek derinliklerini keşfetmeyi bekleyen, samimi ve göründüğü gibi olan, olduğu gibi görünen, dünyada hiç kimseye önden açık çek vermeyen bir insan. Bir kere herkesin en çok merak ettiği noktayı başından söyleyeyim: Che Guevara'nın oğlu imajını ve sorumluluğunu çok iyi taşıyor! Hatta ilk algının ardından, özellikle suratının ne kadar Che'ye benzediğini fark edebiliyorsunuz. Kendisi ile fotoğraf çektirmek isteyen insanları, elinden geldiği kadar kırmıyor. Ama asla fotoğrafçıların arzu ettiği anlamda poz vermiyor. Ne yakalarsanız doğal akışta oluyor. Futbol seyretmeyi seviyor. Ama daha çok Almanya ve İngiltere ligine yoğunlaşıyor -bizim lig onu pek sarmadı. Nedeni ise size, bize göre malum! Son derece spor ve sade giyiniyor. Ayağında hep bir sandalet... Rahatlık abidesi. Bu arada Türk çayına aşık oldu, bizler gibi günde 20 bardak içiyor, şimdiden onun adına kara kara düşünüyorum ülkesine dönünce ne yapacak diye! Basınla olan temaslarında, ömründe on bininci kez yanıt verdiği sorulara karşı bile sabırlı olmayı beceriyor. Ancak izin verirseniz, Camilo Guevara'nın basın temaslarının bazı detaylarına inmeden önce, Türk basınının bir acıklı röntgenini size aktarayım: Dünyanın en önemli 3-5 soyadını taşıyan insanlarından biri, hem de bir sergiyle ülkemize gelmiş. Konusu çarpıcı. Babası sonsuza dek dünya yıldızı. Ben Camilo'yu Türkiye'ye davet eden insan olmasam, onunla röportaj yapmak için ölürüm mesela! Halbuki bizim basını ilgilendiren TEK konu, Camilo ile ilk konuşan olmanın komik yarışı! Yani ben nasıl bu adamla çok ilginç bir söyleşi yaparım? sorusu ve meydan okuması akıllarına bile gelmiyor. Olaydaki sığlık, biraz Türkiye'deki bekaret fetişizmini andırıyor! Özgüvenlerine ve bilgilerine, röportaj zekalarına güvenmeyen bu insanların tek kullanmaya çalıştıkları kredi, ilk konuşan olmak! Peki bunu gerçekleştirmek için ne yapıyorlar dersiniz? Arada bana telefon etmek! Tek efor da bu! Peki benim Camilo'yu, bu rüyayı gören her yayına ilk olarak sunmam, mümkün mü? Hayır! Onca örneği size aktarmayayım ama, şunu bilmekle yetinin: Can Dündar'ın tasarladığı evlere şenlik Yeni Cumhuriyet yapısıyla, sudan sebeplerle benim 30 yıllık yazılarıma ve onca başka isme dur diyen, bana iftira atan yetmez ama evetçi yazarlarını bile ısrarla koruyan Cumhuriyet gazetesi dahi, ciddi ciddi benim Camilo'nun ilk röportajını onlara vermemi bekliyormuş, bu olmayınca da görüşmek istemiyoruz diyerek aradan çıkmışlar! Güler misiniz, ağlar mısınız? Neyse, bu ziyaret vesilesiyle, Türk basınının nasıl bir özgüven ve entelektüel seviye kaybı içinde yüzdüğünü bir kere daha anladım demekle yetineyim! İsmail Kahraman'ın, babası hakkında eşkıya demesi ile ilgili olarak Camilo, Cehaletin kol gezdiğini ve bu sözleri sarf eden siyasetçinin kaçınılmaz şekilde kendi seviyesini belli ettiğini, ağır açık verdiğini bilge ve sakin bir üslupla anlatıyor. Babanızın resmi her yerde, o bir pop-ikonu, bu sizi rahatsız ediyor mu? sorusuna da İnsanların onu fotoğraflarından önce düşünceleriyle tanımalarını isterim yanıtını veriyor, doğal olarak. Ben ise bu konuda ondan farklı düşünüyorum. Che'nin görüntüsünün her yerde var olmasını olumlu buluyorum. Çünkü yeni kuşak Che'nin oltasına önce o tişörtlerden ve rozetlerden düşüyor, ardından merakla yaşamına, fikirlerine yönelebiliyorlar. Yoksa dünyada, o simge statüsüne çıkamadan fikirleri dar çevrede kalan onca başka insan var ki! Keşke Camilo hazır tual işler ressamı olsaydı da, İstanbul'u gezecek vakti kalsaydı! Çünkü bu sergiyi hazırlamak tam da filin üzerinde ayakta dengede durmaya çalışırken, ipliği iğne deliğinden geçirmek gibi! Size bu yazıyı ulaştırabilmek için, Piramid Sanat ekibi her zamanki gibi müzeci ciddiyetiyle çalışırken ben de onlarla masa başında ve galeride sabahlıyorum. Okuyucularımla yıllardır buluştuğum Salı gününün sabah 5'ini bulmuşuz bile! Yapıtları tabu konusuna bir yap-boz gibi yaklaşırken, bu komplike eserlerin İstanbul'daki yapım serüvenine girişebilmemizin belki de en önemli nedeni, sadece benim bu projeyi dünyanın diğer ucundan bulup getirmem değil, aynı zamanda Piramid'in Öykü Eras gibi yarı tatlı kaçık bir sanat insanı tarafından yönetiliyor olması sayesinde! Çünkü normal bir insan bu sergiye bulaşıp elini taşın altına sokamaz, tüm yapıtları 10.340 kilometre öteden, bu topraklarda üretmeye kalkışmaz! Kanıtı şu: Camilo bile 10 yıl boyunca bu projeyi ancak teoride bırakmış! Sergiyi ziyaret ederken ortada hala bitirilmeye çalışılan bazı parçalar görüp de homurdandığınızı yakalarsam, vay halinize! TABU zaten henüz tamamlanmamış, önü açık bir proje! Ben bu duruma biraz fazla alıştım galiba. Che'nin sevgili oğlu, -hem de en sevdiği cephe arkadaşı, devrimden 10 ay sonra bir uçak kazasında kaybolan ünlü 3. Comandante Camilo Cienfuegos'un anısına Camilo adını verdiği gözbebeği- burada kah Piramid Cafe'de, kah Beyoğlu sokaklarında bizimle beraber zaman geçiriyor. Bu gerçekten güzel bir onur. Bizler için, ülkemiz için, sanat ve siyaset ortamımız için. Bunun değerini Camilo ayrılınca anlayacağız demiyorum, çünkü bunu her an içimizde hissediyoruz. Evet, doğruyu söylemek gerekirse, Che'nin oğlu olmak zor be kardeşim!. Nazım'dan yardım istiyorum, güzel dizeler yazardı bu konu hakkında! Zaten Camilo da gelir gelmez Nazım'ı sordu, babam ondan alıntılar yapardı dedi gururla. Ama Küba'nın bu çok özel insanı, durumu donanımıyla, bilgisiyle, kültürüyle, bilgeliğiyle rahatça idare etmeyi biliyor! Onunla oluşturduğumuz dostluğun, Guevara ailesinin tarihinde güzel bir yer edineceğine inanıyorum. Camilo'nun 10 yıl boyunca askıya aldığı rüyasının Türkiye'de gerçekleştiğini, eminim torunları da uzun uzun konuşacaklar. Küba dünyanın sürekli ilgi odağı kalmayı başaran bir merkez ada! Dünya merkezi, fazla değil! Adayı bekleyen değişim rüzgarının hafif hafif de olsa başladığını hepimiz biliyoruz. Herkeste gizliden bir telaş var, adaya fazla bozulmadan, Starbucks ve Mc Donald's saldırısına uğramadan gitmek... THY de direkt seferlerine başlamak üzere olduğuna göre, kim tutar sizi!


Gama Art Galeri İstanbul, 9-30 Kasım 2016 tarihleri arasında Gülderen Depas'ın son üç yıllık üretimini kapsayan Yenik Düşürülmüş Zaman isimli sergisine yer veriyor. Yetenek, hırs, mücadele, entrika, tutku dolu kadınlar ve onların fırtınalı yaşamlarının ışığında dünyanın kaosunu betimleyen sanatçı; Florence Nightingale, Hannah Höch, Mata Hari, Maria Callas ve Sophie Scholl gibi farklı dönemlerde yaşayıp, inandıkları amaç doğrultusunda mücadele eden kadınların portreleriniled ışıklı panolar içinde oluşturuyor. Yağlıboya çalışılmış bu portrelerin dijital baskıları yine yağlıboya soyut yıkım resimleri ile üst üste geliyor ve bu katmanlaşmanın sonucunda ışıklar yakıldığında altta kalan yıkım ve kaos ön plana çıkıyor. Bu kaos; terörü, savaşı ve insanların doğaya verdiği zararın etkisiyle artan doğal felaketleri de kapsıyor. Kapitalizmin kar uğruna doğayı, huzuru ve yaşamı feda etmesidir söz konusu olan. Işıklar kapalı iken görünen sadece bir portredir. Olan bitenin, tahribatın kimse farkında değildir, ya da görmeyerek akıl sağlığını koruduğunu düşünmektedir, ta ki sıra ona gelene dek. Gülderen Depas'ın son üç yılına bakıldığında üretiminin ana konularının;yıkım, kaos, terör ve savaşın yanısıra, tarihte onu etkileyen mücadeleci, tutkulu iz bırakan sanatçı, politikacı ve bilim kadınları olduğu görülür. Sanatçı Yenik Düşürülmüş Zaman adlı sergisinde çok farklı gibi görünen bu iki konuyu, soyut ve figüratifin birlikteliğinde yeni bir anlatımla led ışıklarla aydınlatıyor. Gülderen Depas'ın, Yenik Düşürülmüş Zaman adlı sergisini 9- 30 Kasım tarihleri arasında Pazar Pazartesi günleri hariç her gün 12:00- 19:00 saatleri arasında ziyaret edebilirsiniz! İzmir'de kendisine ait atölyesinde çalışmalarını sürdüren Gülderen Depas, 1979'da Ege Üniversitesi GSF Mimarlık Bölümü,2010 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. 2015 yılında DEÜ Güzel Sanatlar Enstitüsü Resim Ana sanat dalında, Yüksek Lisans eğitimini tamamladı. Arzunun İtici Gücü IIArzunun İtici Gücü I, Tarihin k Hali'' Kadın Olmadan Barış Asla, Bir Yıkım Güzel Olabilir mi? adını verdiği kişisel sergileri farklı yer ve mekanlarda sanatseverler ile buluştu. Türkiye'nin faklı şehirleri ve ülke dışında eserleri karma sergilerde yer aldı. Gülderen Depas, 3. dalga sanat inisiyatifi kurucu üyesi ve Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği üyesidir.


Olasılıklar insan varlığının bilinç düzeyinde meydana gelen tıkanıklığı aşma ve kendine yeni bir yol tahsis etmede vazgeçilmezdir. Bilinç kendisine eşlik eden kalıp yargıların artık işlevselliğini yitirdiği noktada, karar verme- tercih etme eylemleriyle olasılıklar içinden bilinçli seçimler gerçekleştirir. Bu bilinçli seçimler çoğu zaman fiziksel dünyanın algılanması ve yorumlanmasıyla insan varlığına özgü olur. Özgü olma, öznellik, algılanan realitenin düşünce, nesne ya da eylem yoluyla sanata dönüştüğü nokta da kendini sanatçı olarak kimliklendirir dolayısıyla var eder. Sanatçı, yaşam tecrübeleriyle olasılıkların bilinçli bir seçimiyle kimliğini inşa eder. Bu bilinçli seçim sanatın aslında rastlantısal olduğu gerçeğini önümüze koyar. Sanat rastlantısal ise, bilinç düzeyinde cereyan eden bu rastlantısallık, her bir olasılıktan birinin tercih edilmesiyle bilinç dışı bir olguya atfedilemez. Prof. Dr. Hasan Bülent Kahraman bu olguyu, sanattan önceki bilinçle sanat sonrası bilincin aynı olmadığını ifade ederek açıklar;dolayısıyla bilincin artık eskisi gibi olmadığı bu nokta sanatın rastlantısını ifade eder. Prof. Dr. Hasan Bülent Kahraman'ın küratörlüğün de Akbank Sanat'ta Sanat Rastlantısı Rastlantının Sanatı Ardan Özmenoğlu, Burak Eren Güler, Doruk Kumkumoğlu, Eda Soylu, Elif Boyner, Erdal İnci, Fırat Engin, Kıvanç Martaloz, Nurtaç Ulutürk ve Seydi Murat Koç'un sanat çalışmalarının olasılıklar üzerinden anlamlandırıldığı ve yorumlandığı bir sergi olarak karşımıza çıkıyor. Sanatçı Fırat Engin, Sanatın Sultanları (2016) isimli yerleştirmesinde 150 cm uzunluğunda bir kılıcın üzerine sanatın önde gelen isimlerini lazerle yazmıştır. Sanat ve kılıç olgularınıniç içe geçtiği bu çalışma ile Fırat, tarihsel geçmişte savaş/ganimet ve adaletkavramlarınımodern zamanlarda rekabet/piyasa ve adalet kavramlarına transfer ederek, yerleştirmenin kontekstini oldukça genişletir. Mehmet'in Karısı,(2016)isimli duvar yerleştirmesinde sanatçı Elif Boyner, çay tabaklarının orta kısmına konumlandırdığı kadın figürünün geleneksel formlarını kullanır. Tarlada çalışan kadın, kahvehane de oturan erkeğin içtiği çayın tabaklarında, çayın yerinde konumlanır. Boyner, toplumsal cinsiyet rollerini oldukça nüktedan bir şekilde irdelemektedir. Sanatçı Erdal İnci Karaköy'de Bir Gün (2016) isimli fotogrametri çalışmasında, sıkışık, bitişik, metruk ve renkli binaların meydana getirdiği kent dokusunun tek düze görüntüsünü ışık ve gölge detaylarıyla vitalik bir boyuta taşımaktadır. Sergide Burak Eren Güler İsimsiz (2016) ve sanatçı Eda Soylu Twisteryard (2015) isimli interaktif yerleştirmelerle yer almaktadırlar. Sanatçı Güler, mekana yerleştirdiği yaylı platformdagörsel ve eylemsel boyutta ziyaretçilerin üzerine çıkarak çalışmayla ilişkiye geçmelerini ve tecrübe etmelerini sağlar. Aynı şekilde sanatçı Soylu, mekanın tabanına yerleştirdiği renkli yaylara izleyicinin temas etmesiyle birlikte çalışmanın yaratıcılık boyutunun izleyiciyle işbirliği içinde yeniden deneyimlenmesini sağlamaktadır. Sergilenen çalışmaların olasılıkları her bir çalışmada farklı boyutlarda temsil ettikleri olguların, kavramların, düşüncelerin tecrübeyle birlikte her bir bilinçte yeniden var olması, rastlantısallığın içinde estetiği keşfetme serüveninin belleğini oluşturmaktadır.


This November Hollis Taggart Galleries will present New York Nocturnes, an exhibition of the work of Alan Wolfson, a master of the diorama. The artist explores New York City with all its quotidian vices in intricately detailed scenes of the metropolis. This exhibition will display a range of the artist's miniature urban vignettes, each of which offer an intimate portrait of the city as seen through the grime and grit of its street corners, subway stations, and storefronts. Devoid of figures, Wolfson's scenes are primarily focused on the architecture and design of his chosen urban locations, but most importantly on the leftover evidence of those city dwellers that have been and gone. Trash, cigarette butts, and graffiti all indicate the presence of people and yet the works are left empty, creating a world of possible narratives. As viewers, we become voyeurs peering into the unkept and lonely corners of the city that Wolfson invites us to explore. These elaborate snapshots are the result of months of extensive planning and research, with each detail having been meticulously crafted by the artist himself. Wolfson's final sculptures represent a careful balance of the real and the invented, combining elements from memory, reality, and imagination. Alan Wolfson grew up in Brooklyn where began constructing assemblages and fostered a strong appreciation for art history as a small child. He was awarded his first solo exhibition in 1980 at Los Angeles' Jacqueline Anhalt Gallery, a year after graduating from Humboldt State University. Wolfson has exhibited regularly in both solo and group settings since then, with notable exhibitions at the Museum of Art and Design, New York; the Vero Beach Art Center, Florida; and the Tel Aviv Art Museum.


1976 Balıkesir doğumlu olan Deniz Gökduman Lisans Eğitimini M. Ü. Atatürk Eğitim Fakültesi'nde Prof. Dr. İsa Başlıoğlu ve Prof. Dr. Ramiz Aydın'ın atölyelerinde, Yüksek Lisansını İTÜ Görsel ve Çevresel Sanatlar bölümünde tamamlamıştır. Halen Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde Öğretim Görevlisi Dr. olan Deniz Gökduman, M. Ü. Eğitim Bilimleri Enst. Resim Öğretmenliği Böl. Doktora Tezini bitirmiştir. 1978'de Adana'da doğdu. Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden 2011 yılında mezun oldu. Çalışmalarına Eskişehir'deki atölyesinde devam etmektedir. 1976 Adana'da doğdu İlk ve orta öğrenimimi Adana'da tamamladı. Uzun yıllar marangozluk zanaatı ile ilgilendi. 28 yaşında heykel sanatına merak saldı ve bu doğrultuda 2004 -2005 öğretim yılında Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünde lisans eğitimi aldı. 2008 yılında mezun oldu. 2012 Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsünde yüksek lisans programına başladı. 2009-2013 yılları arasında Mersin de kendi atölyesinde çalışmaya başladı. 2014 den günümüze istanbul da yaşıyor. Sinema sektöründe özel efekt işler, Müzelere realist silikon heykeller, yapıyor bunun yanı sırada özgün heykel çalışmalarıma devam etmektedir. 1970 Yılında Kars Sarıkamış' ta doğan sanatçı 1999 yılında Erzurum Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünden mezun oldu. Halen Avcılar Mehmet Baydar Lisesinde Resim Öğretmenliği yapmaktadır. Çalışmalarına kendi atölyesi olan Toprak Resim Atölyesinde devam etmektedir. BPSD kurucu üyelerinden olup, yönetim kurulundadır.