Yazar ve şair Melisa Gürpınar Vefatı, Türk Edebiyat ortamında büyük bir teessür yaratmıştır. Melisa Gürpınar'ı rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1941 yılında İstanbul'da doğan Melisa Gürpınar, Çamlıca Kız Lisesi ve Beyoğlu Ticaret Liselerini bitirdikten sonra bir süre İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi'nde öğrenim gördü. Öğrenimini İstanbul Belediyesi Konservatuarı Tiyatro Bölümü'nde sürdürdü. 1964 yılında konservatuardan mezun olduktan sonra tiyatro öğrenimine 1965-1967 yılları arasında Londra'da devam etti. Aynı dönemde, BBC Türkçe Servisi'nde kültür programları yaptı. İstanbul'da matbaa yöneticiliği, dergi yönetmenliği yaptı. Amatör ve profesyonel birçok tiyatronun kurucu üyesi oldu. Sonraları ise tiyatroyla ilişkisini eleştirmen olarak sürdürdü. İlk yazısı 1959 yılında Vatan Gazetesi'nde yayınlanan şairin ilk şiir kitabı 'Umut Pembeleri', 1962 yılında yayımlandı. 1975 yılında 'Yeni Bir Gün Şarkısı' adı altında üç şiir kitabını bir arada yayımladı. 1981'de 'Geceyarısı Notları', 1983'te 'Ara Beni Sevgilim Sözcüklerin' İçinde ve 'Yalnızlık Mevsimi', 1985'te 'Yaz Mektupları' adlı şiir kitapları yayımlandı. 1990'da yayımlanan 'İstanbul'un Gözleri Mahmur' adlı şiirsel öyküleri, Halil Kocagöz Şiir Ödülü'nü aldı. 'Bir İstanbul Üçlemesi' olan bu çalışmanın ikinci parçası, 'Yeni Zaman Eski Hayat' adlı bir oyun olarak 1993'te basıldı ve o yıl sahneye konulup oyun yazarlığı dalında Avni Dilligil Ödülü'nü aldı. 1992'de 'Çocukluğum ve Ölümüm' adlı şiir kitabıyla, 'Uçup Giden Kent' adlı çocuk romanı yayımlandı. 1997'de 'Okul Arkadaşım' adlı gençlik romanı ve 1998'de 'Salkımsöğütlerin Gölgesinde' adlı düzyazı şiir kitabıyla, 'Kitap Benim Kanadım' adlı çocuklar için yazılmış şiirsel bir anlatı kitabı da yayımlandı. 1999'da, 'Her Harf Bir Melek' adlı şiir kitabı yayımlanan şair, 2003 yılında 'Ada Şiirleri' adlı kitabıyla Cevdet Kudret Edebiyat Ödülü'nü kazandı. Türkiye Yazarlar Sendikası ve PEN üyesidir.


Genç sanatçı Mert Özgen, yağlıboya ve desenlerden oluşan, farklı kadınlara ait hikayelerden esinlenerek yarattığı 'No.5' adlı üçüncü kişisel sergisiyle 4 Aralık-2 Ocak tarihleri arasında Galeri/Miz'de sanat severlerle buluşuyor. Beyazlığın içinde biraz moda, biraz opera... Mert Özgen, Puccini'nin, Donizetti'nin ve Verdi'nin operalarından, Carmen'den, Norma'dan esinlenerek yorumladığı kadınlığa ait hikayeleri çağın en etkin moda ikonuyla birleştirip, kurguladığı portrelerle izleyiciyi kendi sahnesine davet etmektedir. Güzellik ve huzursuzluk, durağanlık ve yoğunluk zıtlıklarını kendine has diliyle resmeden Özgen, sahnede ve kamera önünde nesneleşen kadın figürlerini hikayeleriyle ve duygularıyla ele alıp, kadının gücünü, kırılganlığını, dinginliğini ve aşkınlığını anlatmayı amaçlıyor. 4 Aralık'da başlayacak olan Mert Özgen'in No.5 adlı kişisel sergisi 2 Ocak tarihine kadar Galeri/Miz'de görülebilir. Mert Özgen: 1988 doğumlu Mert Özgen Mimar Sinan Üniversitesi, Resim Bölümü, Neş'e Erdok ve Nedret Sekban Atölyesi'nden 2012 yılında mezun oldu. 2008-2009 yıllarında Erasmus bursuyla İtalya'daki Accademia di Belle Art di Bologna'da sanat öğrencisi olarak bulundu. İstanbul Bilgi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kültürel İncelemeler Yüksek Lisans Programı'nda eğitimine devam etmekte olan sanatçı, İstanbul ve İtalya'da fuarlara ve karma sergilere de katılmaktadır.


ALTERNATE ENDINGS highlights the diverse voices of seven artists/collectives that use video to bring together charged moments and memories from their personal perspective amidst the public history of HIV/AIDS. Featuring videos by: Rhys Ernst, Glen Fogel, Lyle Ashton Harris, Hi Tiger, Tom Kalin, My Barbarian and Julie Tolentino. Conceived and organized by Tom Kalin and Visual AIDS. Alternate Endings was produced and commissioned by Visual AIDS for the 25th anniversary of Day With Art. Visual AIDS utilizes art to fight AIDS by provoking dialogue, supporting HIV+ artists, and preserving a legacy, because AIDS is not over. Gallery entrance is on 68th Street Between Park Ave. and Lexington Ave.


Çocuğum eğlenir ve öğrenirken ben çocuğumu tanıyorum.... Bu atölye dizisinde her hafta için farklı bir temamız var. Bu tema çerçevesinde çocuklar resim atölyesine katılırken, anne ve babalarda çocuklarının her yönden gelişimine yönelik bilgilendirme sohbetine katılacaklar. Atölye, ressam Nurdan Likos ile gelişim psikoloğu ve anne baba koçu Ayşegül Cebenoyan'ın çocuklarla haftanın teması çerçevesinde yapacağı on dakikalık bir sohbetle başlayacak. Sohbet bitiminde çocuklar Nurdan Likos ile baş başa kalacaklar ve önce haftanın ressamını ve o ressamın haftanın temasına uygun bir resmini tanıyacak sonra da bu temaya ilişkin kendi duygu ve düşüncelerini resimlerine yansıtacaklar. Ayşegül Cebenoyan ise anne ve babalarla haftanın teması üzerinden çocuk gelişimi ve ebeveynlik konularında sohbet edecek. Anne babalar bu sohbette, çocuklarının eğitimine ve gelişimine ilişkin bir çok sorularına yanıt bulacaklar. Atölye sonunda anne babaların çocuklarının ihtiyaçlarına ve bu ihtiyaçları nasıl karşılayabileceklerine dair çok şey öğreneceğini düşünüyoruz. Çocuklar ise kendilerini daha iyi tanımanın yanı sıra, resim sanatına dair de bilgilenmiş olacaklar ve evlerine kendi yaptıkları resimlerle dönecekler. Sanatçı Nurdan Likos'un onlara ayrıca bir küçük hediyesi olacak. Bu atölye sonrasında hem anne ve babaların hem de çocukların kendilerini ve birbirlerini daha iyi tanıma fırsatı edinmiş olacaklarına inanıyoruz. - 1. ATÖLYE: Öfkelendiğimde Soru cevap yolu ile çocukların hangi durumlardan hoşlanmadıkları ve böyle durumlarda ne hissettiklerini tanımlamalarını sağlamaya çalışacağız. Kısaca bir içgörü geliştirmelerine yardımcı olacağız. Ardından Norveçli sanatçı Edvard Munch'un hayatı ve eserlerini anlatacağız. Özellikle'Çığlık' adlı eseri üzerinde duracağız. Resmi yaparken sanatçının duygularından yola çıkarak resim üzerine konuşacağız. Çocuklar, kendi yaşamlarında onları mutsuz eden ya da hoşlarına gitmeyen şeyler, bu tip şeylerle karşılaştıklarında ne hissettikleri gibi sorularla kendi dünyalarına yönlendirilecek ve onlardan hoşlarına gitmeyen bir şey yaşadıklarında hissettiklerini anlatan bir resim yapmaları istenecek. Çocukların hayatta başarılı olmalarında duygusal zeka gelişiminin ne kadar önemli olduğu gittikçe daha çok anlaşılıyor. - Çocuklardaki duygusal gelişim - Öfke kontrolü becerilerinin nasıl geliştirilebileceği - Duygusal zeka gibi konular konuşulacak ve anne babaların bu konulardaki sorularına yanıt verilecek. - 2. ATÖLYE: Ben kimim? Çocuklarla yetenekleri, becerileri, kendilerini nasıl gördükleri, başkalarının onları nasıl gördüğü hakkında konuşacağız. Soru cevap yolu ile kendilerine ilişkin duygu ve düşüncelerini netleştirmelerine yardımcı olacağız. Ardından İstanbul Üsküdar doğumlu Şeker Ahmet Paşave sanat hayatı hakkında bilgi verecek ve Şeker Ahmet Paşa'nın otoportresini tanıtacağız. Çocuklarla ressamın kendisini niçin bu şekilde yansıttığı üzerine tartıştıktan sonra onlardan, kendilerini tanıtan bir resim yapmalarını isteyeceğiz. - Özgüven ve özsaygı - Benlik gelişimi - Anne babaların sağlıklı bir benlik gelişimini geliştirici tutumları gibi konular konuşulacak ve anne babaların bu konulardaki sorularına yanıt verilecek. - 3. ATÖLYE: Nasıl bir insan olacağım? Çocuklarla büyüdüklerinde kime benzemek istedikleri ve benzemek istedikleri kişinin hangi davranışlarını örnek aldıkları hakkında sohbet edeceğiz. Soru cevap yolu ile rol modellerini betimlemelerinisağlamayave geleceğe ilişkin hayallerininetleştirmeye çalışacağız. Ardından Hollandalı sanatçı Vincent Van Gogh'un sanat hayatı ve yaşamı hakkında bilgi verip ressamın hayatında çok önemli bir yeri olan, hayranlık duyduğu doktoru Gachet'ten bahsedeceğiz. Son olarak, çocuklardan beğendikleri ve benzemek istedikleri bir kişinin resmini yapmalarını isteyeceğiz. - Çocukların öğrenme süreci - Öğrenme sürecinde ve çevrelerindeki yetişkinlerin rolü - Sözsüz iletişimle çocuklarımıza aktardıklarımız gibi konular konuşulacak ve anne babaların bu konulardaki sorularına yanıt verilecek. - 4. ATÖLYE: Ait miyim? Çocuklar ile nasıl bir yerde yaşadıkları, okulları ve aileleri hakkında sohbet edeceğiz. Bu ortamlarda kendilerini nasıl hissettiklerini konuşacağız. Ardından Hollandalı sanatçı Vincent Van Gogh'un sanat hayatı ve yaşamı hakkında bilgi verecek, Van Gogh'un kendi yatak odasını yaptığı resmi tanıtacağız. Son olarak da çocuklardan kendilerini ve aile ya da okullarını anlatan bir resim yapmalarını isteyeceğiz. - Çocukların temel ihtiyaçları - Temel ihtiyaçları karşılanmayan çocukların tepkileri - Çocukların davranışlarındaki mesajları deşifre etmek için ipuçları - Deşifre edilen mesajlar doğrultusunda neler yapılabileceği gibi konular konuşulacak ve anne babaların bu konulardaki sorularına yanıt verilecek. Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji Bölümü, gelişim psikolojisi dalında yüksek lisans yaptı. Türkiye'de Lise Öğrencilerinin Okul Başarılarında Ebeveynlik Davranışlarının ve Öğrencilerin OkulTutumlarının Rolü konulu mezuniyet tezi Lambert Academic Publishing tarafından basıldı. ABD'deParent Coaching Institute ile Seattle Pacific University'nin ortak olarak sundukları lisansüstü düzeyde bir program olan Parent Coaching programını tamamladı. Positive Discipline Associationtarafından verilen eğitime katılarak Certified Positive Discipline Parent Educator unvanını aldı ve Positive Discipline Association üyesi oldu. Karşı Gazetesi'nde Anne ve Çocuk Gelişimi üzerine haftalık yazılar yazdı. Doğan Kitap'ın Anne Baba Akademisi dizisinden kitap çevirileri yapıyor ve anne babalara yönelik seminer ve koçluk çalışmalarını sürdürüyor. 1964 doğumlu, evli ve bir kızı var. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim öğretmenliği bölümünü bitirdi. Yurtiçinde ve yurtdışında birçok sanat etkinliği ve karma sergilere katıldı. 2012 yılında Aklımdakiler, 2014 yılında Serbest Düşüş isimli solo sergilerini İstanbul Nişantaşı'ndaki Galeri İlayda'da açtı. Şu günlerde Kadıköy'deki atölyesinde resim çalışmalarına devam etmekte ve birçok özel eğitim kurumunda çocuk atölyesi çalışmalarını sürdürmektedir. -2012/13/14 Contemporary İstanbul-Galeri İlayda -2013 Ustalar-Gençler Sergisi İST -2013/14 Tüyap Sanat Fuarı-İstanbul -2013 Minik Ressamlar-İST -2012 Summart Kampüsü Chisinau-Moldova -2012 Duygu Karması D. M.-İST -2011 100 genç 100 İnternational Art Center-İST -2011 Kendi Kendine Art Suites-İST -2008 Göçe Sebep KalmasınYeditepe Üni.-İST


Norgunk Yayıncılık'ın Bilgi Sinema Kulübü işbirliği ile düzenlediği Deleuze ve Sinema etkinliği kapsamında Robert Bresson'un Rastgele Baltazar (Au Hasard Balthazar, 1966) filmi izleyiciler ile buluşacak. -1966, siyah & beyaz, 95 dakika, Fransızca, Türkçe altyazılı- Etkinlik herkese açık ve ücretsizdir. Yer kısıtlı olduğu için bilgi@bilgisinema. com 'a mail atarak yer ayırtabilirsiniz. Au Hasard Balthazar, Türkçe adıyla Rasgele Balthazar, sıklıkla bir film ressamı olarak tarif edilen ve sinema tarihinin en ayrıksı ve kişisel yönetmenlerinden biri olan Robert Bresson'un 50 yıllık kariyeri boyunca çevirdiği her biri ayrı bir kategoriye sokulabilecek 14 filminden 8. sidir. Filmin senaryosunu da Bresson yazmış ve her zaman olduğu gibi bu filminde de amatör oyuncularla çalışmıştır. Oyunculardan Anne Wiazemsky ve François Lafarge bu filmden sonra profesyonel olmuşlardır. Kendine özgü deneyüstücü ve ruhani sade bir üslup geliştirmiş olan Bresson koyu bir Katolikti ve bu filmi de birçok filmi gibi dinsel alegoriler içeren bir mesel olarak kabul edilebilir. Filmin baş kahramanı bir eşektir ve doğduğunda ilk sahipleri olan çocuklar tarafından bir oyun olarak vaftiz edilirken Balthazar ismi verilmiştir. Filmde Balthazar'ın doğumundan ölümüne kadar olan çileli öyküsü ve ona paralel olarak olayın geçtiği köyün ve oradaki yaşamın öyküsü 'resmedilir'. Eşek kimisi şefkatli kimisi zalim çeşitli sahipler arasında el değiştirdikçe ve onlardan eziyet gördükçe bir anlamda yüklerini çektiği bu insanların günahlarını da çeker. Bresson'un bir hayranı olan Jean-Luc Godard'a göre Rastgele Balthazar bir buçuk saate sığdırılmış yaşamın ta kendisidir. Film Bresson'a aynı yıl Venedik Film Festivali'nde OCIC ödülü kazandırmıştı. 1967 de ise kendi ülkesinde, Fransız Sinema Eleştirmenleri Sendikası En İyi Film Ödülü nü aldı.


ASLI VURAL METROPOLIS 15 Kasım 6 Aralık tarihlerinde Türker Art'ta.. Türker Art, Aslı Vural'ın son dönem çalışmalarını içeren METROPOLIS adlı sergisini 15 Kasım 6 Aralık 2014 tarihlerinde sanatseverlerle buluşturuyor. Aslı Vural eserlerinde metropolleri, doğanın katledilişini ve tüm bu sonsuza doğru genişleyen, her adımda daha da yoğunlaşan şehirlerde bireyin bu durum içerisindeki değişimini, dönüşümünü ve konumunu konu alıyor. Her yönüyle şehir ve şehirde kıskaca alınmış bireyi ve çevresindeki yaşamını inceliyor. Şehrin karmaşasının ortasında kalmış insanın sıkışmışlığı, kaosun bireyi içine çekişi ve hızla tüketişi. Aslı Vural'ın birey ve metropol ilişkisinden yola çıkarak hazırladığı METROPOLIS serisi temel olarak güncel bir probleme parmak basıyor. Bütün şehirlerde hızla yükselen arı kovanlarını andıran binalar ve ufkumuzu kuşatan vinçler yani bireye sunulan yeni bir yaşam biçimi ve bu yaşamı sürdürmeye çalışan bireyin giderek yok oluşu. Fritz Lang'ın 1927 yapımı filmine bir gönderme olarak seçilen bu isim, şehirlerin nasıl makinalaştıkları ve şehirde yaşamını sürdürmeye çalışan bireyin de filmdeki işçiler gibi zombileştiğini gösterir. Sanatçı eserlerinde mimari hatırlatmaları ve izlenimleri gerçek boyutuna taşıyor. Bir bütünün parçası gibi görünen, başlangıcı ve sonu olmayan, uzamsal olarak sonsuza giden yüzeyler boya ile gerçeğe iz bırakıyor. Doğanın dönüşümünden geriye kalan, kaos, karanlık ve şimdiki gerçek birbiri üstüne diziliyor. Sanatçı açısından şehirler; mutluluk, öfke, çoşku, panik, korku ve kaosu temsil ediyor. Aynı zamanda metropol dinamik, heyecanlı, özgür ve yaratıcı. Tüm bunlar sanatçının eserlerine soyut metropol siluetleri olarak yansıyor. Özellikle yuvarlak formlar bize dişli çarklarını anımsatır ve merkeze doğru çekilen birey artık nereye gittiğinin bilincini yitirmiş haldedir. Günümüzde bireyin çarklar arasında yaşamaktan ve çevrelenmekten başka seçeneği yoktur. Metropol makinası tam devir çalışır ve çalıştırır. Metropol insanının kaçışı yoktur. İnsanı makineleştiren ve tüm yaşam yetilerini alan bu sistem, insana hata yapma imkanı tanımamaktadır. Bilinç yerini iç güdüye bırakır ve bu sadece yaşam savaşıdır. Önümüze rengarenk bir ambalaj içinde sunulan bu parlak ışıklı ve çok katlı yaşam şekli aslında makinanın kendisidir. Kişi, birey olma özelliğini yitirmiştir. Özellikle medya tüm araçlarıyla kişiye bu yaşam biçimini renkli ekranlardan, dergi sayfalarından ve parlak ambalajlarla sunar. Giderek karanlıklaşan düzenin rengarenk bir aldatmacasıdır bu. 1927 yılında Alman Dışavurumcusu Fritz Lang'ın bize gösterdiği bu dünya düzenini Aslı Vural 2014 yılında renkli reklam dünyasının tonlarında gözler önüne seriyor.


Metin Altıok'un Öndeyiş adlı şiirinden alınan bu mısralar Deniz Bayav'ın Gün Bitecek, Yırt Fotoğrafları adlı sergisinin söze dökülmüş ifadesi gibidir. İlk çalışmalarından itibaren zaman sorunsalını ele alan sanatçı, zamanın akışını göstermek yerine yumuşak fırça darbeleri ve pastel tonlardaki renklerle zamanı durdurmayı, dondurmayı tercih eder ve geçip giden zamanı fotoğraflar vasıtasıyla tek bir ana hapseder. İmaj olarak yırtılmış fotoğrafları kullanması ise çalışmalara bir taraftan duygusal bir anlam yüklerken diğer taraftan estetik bir boyut katar. Deniz Bayav'ın çalışmaları geçmiş zaman dilimlerinin tuvaldeki izdüşümüdür. Odak noktasında figürlerin yer aldığı ve modern dünyanın karmaşıklığı karşısında kendisini çaresiz ve yalnız hisseden bireyin yaşadığı düş kırıklıklarını, sıkıntılarını izleyicinin hayal gücünü harekete geçirerek aktarmaya çalışan Deniz Bayav'ın çalışmalarında hikayenin başkahramanı zamandır. Zaman, onun tuvalinde bir taraftan bir tek fotoğraf karesine hapsedilmiş geçip gitmiş bir anı temsil ederken diğer taraftan izleyiciyle, onun bu fotoğraf karesi üzerine hikayeler kurguladığı şimdiki anla bütünleşerek kurduğu diyaloğun dilini oluşturur.


Ne düşler yedim. Artık doğmam gerekiyordu. Annem haklıydı. Gelip duran mucizeyi karşılamak aşkına, kaçış ve adanma aşkına saf bir tepki olsun. Herkesin içinde patlayıp duran o nazik delilikten başka hammaddesi yok. Tasvirler, bağlar, mantık çizgilerine baybay. Zincirler kopar, paramparça bağlar ve coşkulu köpüklerle gelir arzu karnavalının uçuşkan öğeleri. Despotik makinenin harabelerinde yükselir ritmler ve ölçüsüz caz atağı. Çarpışma durmadan gerçekleşecekse, kasılma ve sancılar bir blok ve doğumu beklerken duyulan dilsiz haz diğer blok olsun. Değilse bu boş beyaz bezlere onları sonsuzluğa doğru doğurup duracağımızı söylememiz sahi midir? Değilse onları tekinsiz bir inziva alanı, günahkar bir meditasyon seccadesine dönüştürmemiz tamam mıdır? Hadi aklım, akıcı bir yok oluşun tadını çıkarmaya gelmiş olması için çırpınılan bu şuursuz dansın ideal queerlarına şimdi burada teslim ol! Sevgili hayvanlığım, korkma, şimdi doğ! Bilirsin, doğum ya da ölüm sadece bir değişmedir. Rüyalar ve gerçeklerin aynı maddeden yapılmış olduğunu bilirsin!


Berlin'de yaşayan İsviçreli sanatçı Maja Weyermann'ın İstanbul'daki ilk kişisel sergisi SANATORIUM'da seyirciyle buluşuyor. Sanatçı bu sergide Real-time nomads ve About Paradise adını verdiği video işlerini ve bu videolardan yakalanmış natürmortları The Miller Houe and a Slice of Cake or- Life Shortly Before Disaster serisiyle birlikte sunuyor. Sanatçının üç ayrı bölümde üzerinde çalıştığı konular aynı odak noktasında birleşiyor: mekan algısı ve temsili. Weyermann Real-time-nomads isimli işinde Berlin'deki farklı kültürel geçmişlere sahip esnaf ve lokanta sahipleriyle ve onların memleket ve çocukluk anılarında hatırladıkları mekan algısı üzerine çalışıyor. Sanatçı bu çalışmasında 3-D simulasyonu ile elde ettiği görüntüleri gerçek video görüntüleriyle birleştiriyor. Sergideki diğer işlerde ise kişisel ve kültürel hafıza ile mekan inşaası arasındaki daha derin ilişkiyi irdeliyor. Maja Weyermann: Amsterdam ve Berlin'de sanat eğitimi alan sanatçı Berlin'de yaşıyor ve çalışıyor. Çeşitli karma sergilere katılan sanatçının işleri son olarak Amsterdam'daki Stedelijk Müzesi'nde gerçekleşen Bad Thoughts sergisinde yer alıyor. Weyermann'ın Sven Flechsenhar ve Antje Buchholz Weyermann ile birlikte üretimini gerçekleştirdiği DLRG isimli video çalışması ise Ekim 2014'te gerçekleşen 8. İstanbul Uluslararası Mimarlık ve Kent Filmleri Festivali'inde Animasyon dalında birincilik ödülüne layık görüldü. Maja Weyermann, a Swiss artist based in Berlin will present her first solo show in Istanbul in SANATORIUM. In the exhibition, Weyermann's video works from the series of Real-time-nomads and About Paradise and stills from these videos as well as an excerpt of her series The Miller House and a slice of cake or life shortly before disaster will be presented. All three work groups have the same focus of interest which is the connection between perception and representation of space. The artist understands SPACE as a result of social relationships, arising from the acts of individuals or groups and IMAGES as genuinely social, not only because they are created in a given social context, but also because this very context could not be constituted without the production of images. In Cooperation with Sven Flechsenhar and Antje Buchholz. Weyermann created the video DLRG which won the first Prize at the VIII Istanbul International Architecture and Urban Films Festival this October 2014. You may download the images from the links below.


Reysi Kamhi Dear Universe, başlıklı kişisel sergisiyle 6 Aralık- 9 Ocak tarihleri arasında Pg Art Gallery'de izleyiciyle buluşuyor. Geçmiş sergilerinde kent hafızasının kaydı üzerine yaptığı çalışmalarıyla tanıdığımız Reysi Kamhi, Dear Universe, serisiyle bu kez bir içe yöneliş yolculuğunun kaydını tutuyor. Her şeyin büyük bir hızla değiştiği ve bu hızı yakalamanın mümkün olmadığı şu günlerde sanatçı, modern hayatın telaşından kendisini soyutlayarak elleriyle gözlerini kapatıyor ve işlerinde bu içe yönelişi tasvir ediyor. İnsanın, sınırsız kaynakları ve harika düzeniyle var olan doğanın bir parçası olması, sanatçıyı doğayı gözlemlemek ve tanımaya itiyor. Geçtiğimiz yaz Subatan Yaylası'nda geçirmiş olduğu günlerinden hareketle kendi evreninin ve içselliğinin bir haritasını çıkartma sürecini işlerine yansıtıyor. Kamhi, Dear Universe, diye evrene seslendiği bu sergisinde, akışkan ebru tekniği ile yağlıboyayı birleştirdiği büyük boy çalışmaları, kolajları ve doğal bir malzeme olan ağaç gövdesine çizmiş olduğu resimleriyle karşımıza çıkıyor. Hiçlik, akış ve teslimiyet gibi kavramları, gölge karakterler üzerinden rüyasal bir görsellikte sunuyor. Reysi Kamhi meets the audience at Pg Art Gallery between December 6th and January 9th with her latest personal exhibition Dear Universe,. We are familiar with Kamhi's work, from her past shows that were about documentation of urban memory. But this time in Dear Universe, which is another documentation work, her works keep a journal of an inner journey. As in today's world, where everything changes rapidly and leaves us feel like we are not able to keep up, the artist makes a choice to stop, turn inside, close her eyes with her hands and isolate herself from the fuss of modern life. Thinking about the nature and its overwhelmingly perfect system and knowing that human beings are an inseparable part of it drives her to observe it more closely. As a result, Dear Universe, departing from her experiences in Subatan Highlands last summer, narrates this experience in the midst of the nature and reveals the maps her own personal universe. In this show, we see collages, large works, created with a technique that is a combination of fluid Ebru and oil, and paintings on tree trunks that successfully present the concepts like nothingness, flux and relinquishment, in a dreamlike environment through shadowy characters.


art ON Istanbul'daki, TUNCA'nın Desire isimli kişisel sergisini damak tadının politik, sosyal ve kültürel açılımları olarak tanımlamak mümkün. Bu proje izleyecilere farklı, yakası açılmadık görsel tecrübeler sunmayı hedefliyor. Sanatçının iki yıldan beri üzerine çalıştığı dizi, 20. Yüzyılı şekillendirmiş önemli liderlerin en sevdikleri yemeklerden yola çıkıyor. Projesini gerçekleştirebilmek için profesyonel aşçılık eğitimi alan sanatçı, liderlerin sevdikleri yemekleri detaylı bir araştırmayla ortaya çıkarıp onların resimlerini yaptıktan sonra tarifleri bizzat kendisinin pişirirken gerçekleştirdiği performans videolarıyla, dün ve bugün arasında ilginç köprüler kuruyor. Castro'dan Churchill'e, Atatürk'ten Mao'ya dek, dünya haritasını yeniden çizen oniki siyaset adamının sofralarını büyüteç altına alan TUNCA, resim, fotoğraf, video, performans ve heykel tekniklerini kullararak oluşturduğu çok katmanlı anlatım diliyle, hem disiplinlerarası bir diyalog kuruyor, hem de tarihin satır arasında kalmış olan önemli detaylarına eğiliyor. TUNCA tutkunun odak noktasında olduğu görsel araştırmalarında farklı bir tarih yazmak iddasında değil. Proje, izleyenlere soyut düşüncenin en somut hallerinden biri olan yeme içme kültürünün ne kadar farklı anlamlar yüklü bir kavram denizi olduğunu hatırlatırken, belgesel ve eğitici olmadan damak tadının aynı zamanda toplumsal bir bellek olduğunu da hatırlatıyor. TUNCA, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Resim Bölümünde 2010 yılında eğitimini tamamlamıştır. Çalışmalarına Kadıköy, Yeldeğirme'nindeki atölyesinde devam etmektedir. TUNCA's solo exhibition Desire, hosted by art ON Istanbul, may possibly be defined as the political, social and cultural expansions of 'taste'. This project aims to present to viewers a very distinctive, unheard-of visual experience. The series, on which the artist has been working for the last two years, focuses on the favourite meals of the distinguished leaders of the 20th century. The artist who undertook a culinary education so as to realize his project, carried out a profound research on the most desired meals of the leaders, painted their pictures and took a performance video in which he cooks the recipes of these meals. With such an ambitious project, TUNCA builds an incredible bridge between the past and the present. Closely examining the dinner tables of the twelve politicians who have redefined the world map from Castro to Churchill, Atatürk to Mao, TUNCA puts forward the significant details hidden between the lines of the history. Thanks to the 'multi-layered' expression style he created by using painting, photography, video, performance and sculpture techniques, the artist establishes an interdisciplinary dialogue. TUNCA does not purport to write a different history through his visual searches in which passion reveals itself as the focal point. This project reminds viewers that 'food and drinking culture, that is the most tangible form of abstract thinking, is a sea of notions that is full of different meanings. What's more is that, TUNCA brings to mind the fact that 'taste' is a social memory without adapting a didactic approach. TUNCA graduated from Mimar Sinan Fine Arts University, Department of Painting in 2010. He lives in Istanbul and continues his works in his atelier in Yeldeğirmeni, Istanbul.


Halil'in 4 Aralık 2014 tarihinde açılacak olan 'I am playing ping pong now' adlı sergisi, aynı isimle yayınlanmış olan kitaptan yapılmış bir seçki. Bu seçki sanatçının yaşadığı ve şahit olduğu durumlar üzerinden, içinde bulunduğu sorgulamaların aynası niteliğini taşıyor. Bu projede diğerlerinden farklı olarak, Halil kamerasını başkaları yerine kendine yöneltiyor ve bu bakış üzerinden bir anlatım oluşturuyor. In this his second solo exhibition at The Empire Project 'I am playing ping-pong now' we are faced with possibly his most personal series of works to date. The works in show is a selection from his most recent book published under the same name. The exhibition opens on the 4th of December.


Aylin Zaptçıoğlu'nun üçüncü kişisel sergisi ihtimal, 2 Aralık 2014 Salı günü Evin Sanat Galerisi'nde açılıyor. Resimlerinde oluşturduğu yalın kompozisyonlarında figürleri ön plana çıkaran sanatçı, birbiriyle bağlantılı serilerden oluşan sergisinde, insanların tercihleri doğrultusunda belirlediği sınırları sorguluyor. Zaptçıoğlu'nun sergisi 2 27 Aralık 2014 tarihleri arasında Evin Sanat Galerisi'nde izlenebilir. 2008 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Resim Bölümü, Nedret Sekban atölyesinden mezun olan Aylin Zaptçıoğlu, aynı sene Sakıp Sabancı Sanat Ödülü Resim Bölümü Üçüncülük Ödülü'nü ve AIAS tarafından düzenlenen Marmara Üniversitesi Sanat ve Tasarımda Dünya Birinciliği Yarışması Türkiye Onur Birinciliği Ödülü'nü aldı. 2011 ve 2013 yıllarında birinci ve ikinci kişisel sergilerini Evin Sanat Galerisi'nde açan Zaptçıoğlu, 2012, 2013 ve 2014 yıllarında ARTIST / Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı'na katılmıştır. Sanatçının katıldığı ulusal ve uluslararası karma sergiler arasında İpek Ahmet Merey Resim Yarışması Sergisi (2005, 2006), Türk Kalp Vakfı Resim Yarışması Sergisi (2006, 2007), Nuri İyem Resim Ödülü Sergisi (2006), 32. DYO Resim Yarışması Sergisi (2006), Mail Art for Bike (2007, Bologna, İtalya), Bologna Güzel Sanatlar Akademisi Erasmus Öğrencileri Sergisi (2007, Bologna, İtalya), Beyoğlu Akademililer Sanat Merkezi, Karma Sergi (2009), Uluslararası Ekslibris Yarışması Sergisi: Ütopya Ormanı (Bodio lomnago, İtalya, 2009), 7. Uluslararası Meksika Bienali, Ekslibris Yarışması: El Burro (Zacatecas, Meksika, 2009), Genç Ustalar / Usta Gençler Resim Sergisi (Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, 2010) yer almaktadır.


bi'galeri, hikayesini Kader Büyükbingöl'ün yazdığı, Gizem Malkoç'un illüstrasyon ve resimleri ve Kerem Akbaş'ın video art çalışması ile yorumladığı sergiye, 13 Aralık- 18 Ocak 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Açılışı 13 Aralık 2014, saat 18:30 da gerçekleşecek sergi, adını hikayesinden alıyor. Lohusa Şerbeti, ½ konsantrasyon isimli projenin ilk yaşam belirtisi. ''Annem beni sıcak ve küçük evimden kovdu. Sonrasını hatırlamıyorum'' cümlesine kadar, hikaye tüm uzuvlarını 'Lohusa Şerbeti'nde' besliyor. 18 Ocak 2015'e kadar Yeldeğirmeni bi'galeri de 11:00- 19:30 saatleri arasında izlenebilir. Psikolojik reaksiyonların yansıması olarak Kader Büyükbingöl ;' 'Dünya bir yanılgı gibi geliyor bana çoğu zaman. Kendi gezegenine alışamamış bir ruhla ne yapacağımı uzun süredir bilemiyorum. Odalarda ne yapacağımı, ellerimle ne yapacağımı, insanlarla ne yapacağımı bilemiyorum. Oysa insanlar var etti. Benliğim dediğim o koca oyuğa, gördüğüm her şeyi sıkıştırdım, bu şekilde var oldum. Hem herkesim, hem de hiç kimseyim. Bütün saatlerim, haftalarım ve anılarım bu düşüncenin gölgesinde büyüdü, küçüldü, eksildi... Dünya aynı anda hem her şeyin olma ihtimalinin olduğu, hem de neredeyse hiçbir şeyin olmadığı bir mutlak. Herkes alışmış -herkes orada- herkes kendinden emin. Tıpkı Jack Kerouac gibi: 'Kimseye kendi kafa karışıklığımdan başka vaat edebileceğim bir şeyim yok. derken yaşama belirtilerinin 'Lohusa şerbeti' isimli sergi ile bir kez daha nabzını tutuyor. Erkeğin dokunuşları ve kadının taşıyıcı misyonu: ayrımcı bir tutumun tutunamayanı olarak düşmüştür güne. Tekrarlardan çoğalırız biz insanlar. Övülerek yüceltildiğimiz ve dışa itildiğimiz bir serüvenin senedi olarak görünürüz. Ayrımcı bir tutum değil, kendini ayırıcı bir tutumdur. Mücadelelerle dolu bir gelişimin özgürleşmesini içerir. Bu da ruha yaptığı ilk katkıdır. Kozmik zamanda şekillenen, sonrasında izaha açık olan bu iki yaklaşımdan doğan ideolojik bir yönlülük vardır. İki farklı enerjinin bir araya gelmesi bazen mutluluk olarak nitelendirilse de; oluşumlar enerjiyi yok eder. Bu yokluk izafi olmayıp hiçliği ifade edemez, bireyleri yeniden var olmaya götürür. Hazzı harcayarak yaratılan emeği, yenileşen bir doğum sürecine eş değer görmüştür Kader Büyükbingöl. Uygulanan güç esnasında sıkışmalardaki derinlik, nefesle metafizik olup, bilinmeyen ve erişilmeyen bir ilkelliği; içine geçme-dışarı çıkma eylemlerini aksiyonlarla anlatmaktadır. Osilasyon un başlamasıyla, itme-çekme içerisindeki bir zamanda devinimler tanımlanır. Bu devinimler esnasında örgütlenmiştir Büyükbingöl'ün hikayesi ile Malkoç'un illüstrasyon ve resimleri. Gizem Malkoç, imgelerin kendi içindeki varoluş döngüsünü; gerçeklik, varlık, anlamın anlamsızlığa itilmesi ya da belirsizlikten kurtulması içerisinde- kendi hissi saptamasını çizgileriyle aktardı. Uzayan bir geçmişin içinden kalemiyle çıkardığı argümanlar: nüve halinden, bulunma haline doğru kendindeki var oluşu alanlarından değerlendirdi. Projenin akışkan bir yerinde duran video art- izleyicisiyle arasındaki fonu kaldırarak şekil-zemin ilişkisini geniş zamanlı kurmak istiyor. Seyircinin ona dahil olduğu yerde, Oyuncu: anlatısı ile izleyicisi arasındaki mesafeyi kırmayı amaçlıyor. Boşluktaki doğumu monitör dışına atarak, bu süreçteki enerjiye sıvı kaybı yaşatmadan aktarma düşüncesi, Kerem Akbaş'ın fabrikasında şekil alıyor. Akbaş; işaretlerin taşınmasını sanatsal bir bakış açısıyla göz önüne getirerek kişilik kazandırıyor. Senaryosunu bi'galeri'nin işlediği ''(1/2 konsantrasyon)' Lohusa Şerbeti'ne'' kıvamını Sermet Yeşil kendi iç dünyası ile etiketliyor. Hareketlerini iç alanları ile oynayan, sesini iki durum arasından çıkaran Yeşil, duyarlılığıyla hikayeye kavramlar yükleyerek tasarımını yapıyor. Bu devinimsel sürecin sınırlarını his ve hazzı ile biçimlendirirken; Yeşil, özel durumlardan çıkarımlarıyla, ruhsal komplikelere kendini iten ve kurtulma eğilimleri ile varlığını dışarıya atan durumları konu alarak ilişkileri eşleştirecektir. Kontraksiyonların yerküre üzerine düşüşü, üretimle ve ürünün tüketiciye aktarılan kısmıyla paylaşılmıştır. Ütopik yakınsallaşmalarla illüstrasyona dönüşen sergi, Gizem Malkoç ile ifadesini bulur. Ruhtan yansıyan gelişimler bizden de gitmiştir diyerek kalıntılarıyla yeni oluşumları aktarmıştır. Zihnimizin yaşattığı kurgular büyüyerek boyutlanır ve pıhtısını atar odaklanmalarımız. Dağınıklık bozukluktur. Dağılmak süreçlerde çoğalmaktır. Bir denklem gibi; en hareketli manzara, tutarsız düşünce sistemine bağlı kalır ve iki de bir bunu yapar. Benim çocukluğum hiç yerinde durmuyor. Yoğunlaşmak konsantre olmaktır... Konsantre ağırlıklı, çoğalan, üreyen, tıpkı lohusanın şerbeti gibi' der ekibin her bir parçası. Lohusa Şerbeti, Yel değirmeni bi'galeri'de 13 Aralık- 18 Ocak 2015 tarihine kadar görülebilir. bi'galeri are hosting the exhibition, that the story of Kader Büyükbingöl's, Gizem Malkoç's experimental and Kerem Akbaş as commented on with video art work, from December 13 to January 2015. Opening December 13,2014 at 18:30 the exhibition will be held until January 18,2015, bi'galeri in Yel değirmeni, also 11:00- 19:30 can be viewed. The puerperium, after about six weeks of a woman's birth process that identifies where is the name given to the postpartum period. In this process, starts rotating backwards changes in women. Syrup; ''şariba'' drink comes from the word meaning. Sherbet, wines and syrups variations. Puerperants syrup; after birth is a traditional drink given to visiting the mother and baby. This syrup is made using a variety of spices into a special sugar called puerperal sugar. All that is holy is a pleasant language. Collected by human creation and the formation and will continue regardless of is greater than any previous stage. The resulting red is stimulating enough to change. These supply: community life is the sum of energy and creative power that affects the destiny. After the sensory irritability, which destroys human life separated from the circulation, relieved him of his soul, leaving their loads. As Irvin Yalom's remarks; Thoughts are the shadows of our feelings; but always darker, more empty and quiet. Kader Büyükbingöl as a reflection of psychological reaction; '' world to me sounds like a delusion. I do not know, what to do in a spirit could not get used to own the planet-for a long time. What to do in the room, what to do with my hands and I do not know what to do with people. However, there are people who had it. I'm also a big ego that hollow, I compress everything I see, I've got this way. Both everyone and I mean no one. All my times, my memories and my weeks, grew up in the shadow of this idea, smaller, detract from the... World simultaneously everything is likely to happen, is not an absolute as well as almost anything. Anyone accustomed to, everyone there, everyone confident. Just like Jack Kerouac: 'I do not have anything to anybody except my own confusion I can promise.' 'He experienced symptoms of' Lohusa syrup 'is once again holding the pulse of this exhibition. Men's touches and women's carrier mission: It is a discriminatory attitude what can not hold down a day. We grow from again we humans. We look like we pushed out of stock of an adventure and we övülerek glorified. Not discriminatory attitude, an attitude of self-separator. Involves the development of a full liberation struggle. This is the first contribution made to the soul. Formed in cosmic time, then there is an ideological explanation to the open nature of these two approaches versatility. Gizem Malkoç opens the pandora and she answers: Artist searches for the truth is the aesthetic. other than that, it looks aesthetic, which may be true. Then, everything he recovers from its meaning, the dream of making the subject of art. Converts and accumulate / Accumulate and stores. To liberate the monster that failed to feed, like using pure version of the material. She is in love with ink. The coming together of two different energy sometimes described as happiness. But sometimes destroys the power formations. This absence cannot express not relative nothingness leads individuals to be there again. Kader Büyükbingöl, created by spending labor enjoyment sees equivalent to a birth process innovation. Depth of compression applied during power becomes metaphysical with breath. She tells a primitiveness unknown and inaccessible; describes actions go out into the pass-through with action. With the start of the oscillation, in which a push-pull motion are also described. Malkoç's experimental lines with Büyükbingöl the story has been organized during this motion. Gizem Malkoç conveyed in this image of its existence cycle; reality, existence, the meaning or meaninglessness pushed to their sense of uncertainty determine the survival with her line. Arguments took a long history with the pen. There was regarded as the event into the core. Art videos in the project, raising funds between figure-ground relationship with the audience wants to build broad-time. The Performer wants to break the distance between the viewer and the narrative seeks. Throwing out the monitor birth in space taking shape in Kerem Akbas the factory. Akbas; bringing into consideration the transportation signs gives people with an artistic standpoint. bi'galeri wrote this screenplay in this exhibitions. Sermet Yeşil is the performer in this video-art. He plays with the spirit of the movement. The sound from the two cases. İt makes a responsive design in the image. He thinks exceptions. Play the relationship between the inner and outer world. Fall upon the earth contractions were shared. And development reflected the spirit has gone from us, saying residue was transferred with new formations. Fiction that've resized our mind, our focus to grow and assigns the clot. Clutter disorder. To disperse; is in the process of proliferation. As an equation; The moving landscape will remain attached to the inconsistent system of thought. And makes it two it one. My childhood does not stop in place. Concentration is to concentrate... concentrate mainly, growing, reproducing, like the puerperants syrup''each part of the team says. Puerperants Syrup ( 2/1 concentration) , can be visited at bi'galeri in Yeldeğirmeni from December 13 until January 18,2015.


Müphem ilişkiler de, kimliklerde, yüzlerde, toplumsal kod ve roller de kendine konak tutar. Önü tedirginlik arkası angst, dışı tekinsiz içi bilinçaltı gibidir; bilinmez- müphemdir. Müphemin yuvası aynı zamanda özgürlük, delilik, blöf ya da isyanda olabilir. Bu yüzden müphem her şeyin belirlenmiş, kodlanmış, statikleşmiş olduğu rasyonel dünyanın dudak kenarındaki uçuk gibidir; onun façası bozar, huzurunu da her an kaçırabilir. Müphem gaibe yakın olduğu için ezoterik bilginin yanında olduğu kadar, Cemil Meriç'in de dediği gibi şiirin, sanatın ve düşüncenin gen havuzudur da. Şimdi çağrımız sanatçının kendi ikircikli düş dünyasının kapısını müpheme açması içindir. There is something disturbing with hazy. Is it good or bad, real or nightmare, totality or fraction, health or a sheer disease? Hazy lives in relations, identities, faces, social codes and roles. One side unrest the other is angst, spook outside unknown inside like subconscious. Hazy can also host freedom, madness, bluff or revolt. Therefore hazy is like herpes on the lips of this rational, static, coded, predetermined world; hazy disturbs the World and also about to disquiet it.


Karma sergi yok-yer 19 Aralık 2014 1 Şubat 2015 tarihleri arasında Mixer'de! Mehmet Kahraman'ın küratörlüğünü üstlendiği karma sergi yok-yer, her yerde oluşları, birbirlerine benzemeleri ve bağlamlarından kopuk olmalarıyla dikkat çeken havaalanları, eğlence ve alışveriş merkezleri gibi çağımızın 'yok-yerleri'ni konu alıyor. Çağdaş dünyanın hareketli öznesinin mekanları deneyimleme şeklini etkileyen yok-yerler, insanların bir araya gelerek sosyalleşmelerine olanak sağlarken aynı zamanda yalnızlık duygusu yaratmalarıyla bireylere varoluşsal bir çelişki alanı sunarlar. Bu bağlamda sergide yer alan sanatçılardan Aslı Narin'in fotoğrafik soyutlamaları bu geçiş alanlarını tanımlamaya çalışırken Egemen Tuncer'in ürettiği imajlar mekanların dönüşüm sonrası aldıkları yeni formlara odaklanmamızı sağlıyor. Hasan Deniz'in fotoğrafları ise değişen veya yok olan yerlerin belleğine dair bir günlük olarak karşımıza çıkıyor. Üç farklı bakış açısı etrafında yapılacak olan yerleştirme, Mixer'in sergi alanının mimari yapısı ile ilişkilendirilerek mekana özgü bir nitelik kazanıyor olacak. yok-yer 19 Aralık 2014 1 Şubat 2015 tarihleri arasında Pazartesi hariç her gün Mixer'de görülebilir. non-place is at Mixer between 19 December 2014 01 February 2015! The group exhibition entitled as non-place, curated by Mehmet Kahraman, is about non-places such as airports, amusement parks and shopping centers of our era, which are detached from their contexts, resemble one another and can be found anywhere. The non-places which influence the way mobile subjects of the contemporary world experience places, bring people together and let them socialize while giving individuals an existential contradiction space by creating a sense of loneliness. In that sense, Aslı Narin's photographic abstractions identify these transit places, whereas images produced by Egemen Tuncer allow us to focus on new forms of these places after going through a transformation. Hasan Deniz's photography reveals uncanny memories of unsteady or vanishing places. Shaped around three different perspectives, the exhibition will become site-specific through a number of references to the architectural structure of Mixer's exhibition area. non-places is at Mixer between 19 December 2014 01 February 2015, open everyday except for Mondays.


İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'nin heyecanla beklenen filmlerinden biri de A Girl Walks Home Alone at Night! Gösterildiği her festivalde büyük övgülerle karşılanan film, İran sinemasının ilk vampiriyle tanıştırıyor bizi. İran sinemasının ilk vampir filmi olan A Girl Walks Home Alone at Night, Türkiye'de ilk kez! f İstanbul'da gösterilecek. Kısalarıyla pek çok ödül kazanmış İranlı kadın yönetmen Ana Lily Amirpour'un ilk uzunu da olan film, İran'daki Bad City adlı bir hayalet kasabada geçiyor ve bu çivisi çıkmış kasabaya yeni gelmiş gizemli bir kadının hikayesini anlatıyor. Western ve vampir türlerini karıştırıp sonunda etkileyici bir aşk filmine dönüşen A Girl Walks Home Alone at Night, stilistik olarak Jean Vigo, Jean Cocteau, Luis Bunuel gibi yönetmenlerin filmleriyle, konusuyla da kült İsveç vampir filmi Let the Right One In/Gir Kanımayla karşılaştırılıyor. Siyah beyaz çekilen film aynı zamanda, estetiği ve ustaca tasarlanmış sahneleriyle David Lynch dünyasının garip gerçeküstücülüğünü ve Sergio Leone filmlerinin kaynayan gerginliğini bir araya getirdiği yorumlarıyla karşılanıyor. The New York Times'ın Pers usülü rock'n roll, Hollywood Reporter'ın Muhteşem olarak tanımladığı A Girl Walks Home Alone at Night, dünyadaki ilk gösterimini Sundance'te yaptı ve gösterildiği her festivalde heyecanla karşılandı. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat 2015 tarihlerinde İstanbul'da, 26 Şubat-1 Mart 2015 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleştirilecek.


Antalya Sanatçılar Derneği binasının tahliye edilmesine yönelik mahkemenin yürütmenin durdurulması kararını iptal etmesinin ardından, Büyükşehir Belediyesi son derece kuşkulu bir biçimde aceleye getirilen boşaltma işlemi için 1 Aralık 2014 tarihinde harekete geçmiş ve tahliye işlemi için ANSAN'a çok sayıda zabıta ve polis ekibi gönderilmiştir. Dernek üyelerinin anayasal bir hak olarak tahliye kararına tepki göstermeleri sırasında yaşanan tartışmalarda, Çevik Kuvvet'in devreye girmesi ve zırhlı araçlarının getirilmesiyle, fikir ve sanat emekçileriyle sanatseverlere müdahale edilmiş ve bu müdahalede biber gazı kullanılmıştır. ANSAN'da sergisi bulunan Nalan Taşkent nezdinde bir araya gelen tüm fikir ve sanat emekçilerine karşı gerçekleştirilen bu şiddetli müdahale Avrupa Birliği kriterleri, küresel çapta ifade özgürlüğü, Evrensel İnsan Hakları ve muasır medeniyet ölçülerini kendisine temel ve hedef edinen bir ülke idaresinde kabul edilemez. İnsani ve demokratik değerlerin aksine, son yıllarda sanatçılara ve sanat etkinliklerine karşı ötekileştirici ve şiddet içeren müdahalelerin sayısında gözlenen artışın birikimiyle, ANSAN a yapılan saldırı hiçbir makul gerekçe kılıf gösterilerek, meşrulaştırılamaz. AICA Türkiye olarak, Türkiye'de sanat ve yaşamın değerinin korunduğu, ifade özgürlüğünün ve demokratik gösteri hakkının kullanılmasının gereğince işlerliğinin sağlanmasını ivedi olarak talep etmekteyiz. AICA olarak bu şiddet kullanılan müdahaleyi kınıyoruz. Merkezi Paris'te, çalışma ofisi ise İstanbul'da bulunan UNESCO'ya bağlı Uluslararası Sanat Eleştirmenleri Derneği Türkiye Şubesi, Antalya Büyükşehir Belediyesi'nde Antalya Sanatçılar Derneği'nce kullanılan, tarihi Kaleiçi girişindeki çay bahçesi ve sergi salonunun, 1 Aralık 2014'te önce zabıta, ardından polis ve zırhlı araç zoruyla tahliye edilmesini ve bu sırada gerek yurttaşlara, gerekse sanatçı ve yapıtlara yönelik uygulanmış sözlü ve fiziksel şiddet girişimini, yaptığı bir basın açıklamasıyla kınadığını bildirdi. Yaşanan müdahale sırasında sergisindeki eserleri toplatılan sanatçı Nalan Taşkent nezdinde, bütün fikir ve sanat emekçileriyle dayanışma içinde olduğunu vurgulayan dernek, Son derece kuşkulu biçimde aceleye getirilmiş bu ani tahliyeye direnen sanatçı ve dernek üyelerine biber gazıyla müdahale edilmiş olmasının, Avrupa Birliği kriterleri, küresel ifade özgürlüğü, Evrensel İnsan Hakları ve 'muasır medeniyet' ölçülerini kendine temel ve hedef edinmiş bir ülkenin idaresinde, hiç bir makul gerekçeye kılıf yapılarak sığdırılamayacağını kaydetti. AICA Türkiye derneğinde halen, içinde sanat tarihçileri, küratörler, kültür kurumu yöneticileri, müze direktörleri ve gazeteciler ile eleştirmenlerin bulunduğu, yurt içi ve dışından 70 civarında üye bulunuyor.


4. Psikeart Günleri Sinemada Ruhsal Travma ve Psikiyatri organizasyonu çerçevesinde bu yıl birincisini düzenleyeceğimiz Psikeart Kısa Film Yarışması'nın konusu ruhsal travma olarak belirlenmiştir. - Yarışma tüm üniversite öğrencilerine ve yönetmenlere - Yarışmaya ruhsal travma konulu kısa filmlerle katılabilinir. - Yarışmaya 20 dakikadan uzun olmayan kurmaca, canlandırma, deneysel filmler başvurabilir. - Yarışmaya 1 Ocak 2012'den sonra çekilmiş filmlerle katılabilinir. - Bir kişi en fazla iki film ile başvurabilir. - Yarışmaya başvuru ücretsizdir. - Türkçe dışındaki dillerde hazırlanan filmler, Türkçe altyazılı olmak zorundadır. - Kopyaların gösterime uygun resim ve ses niteliği taşıması zorunludur. Şartnamede belirtilen koşullara uymayan, bozuk kayıt yapılmış filmler, katılımcı yönetmenin uyarılmasına gerek kalmadan yarışma dışı bırakılır. - Yarışma katılım formu ve şartnamesinde tek kişinin imzası bulunmalıdır ve imza sahibi, eserin yasal sahibi olmalıdır. Eserin oluşmasında kaç kişi bulunursa bulunsun, ödül sadece belgelerde imzası bulunan eserin yasal sahibine verilecektir. Ayrıca, söz konusu belgelerde belirtilecek tüm bilgilerin doğruluğu, imza sahibini bağlar. Bu bilgiler nedeniyle doğabilecek hukuksal sorumluluk, imza sahibine aittir. - Yarışmaya gönderilecek eser içerisindeki özgün olmayan metin, görüntü, müzik, vb. kullanımları sebebiyle üçüncü kişilerden doğacak her türlü telif hakkı ihlali iddiası yarışmacının sorumluluğundadır. Suç teşkil edecek unsurların daha sonra ortaya çıkması halinde, Psikeart ve bu yarışmaya destek veren kurumların herhangi bir sorumluluğu bulunmayacaktır. Telif hakkı veya sair fikri mülkiyet haklarının ihlali ya da her türlü kanun ihlalinin tespiti halinde ilgili eser yarışmadan men edilir. Tespit yarışmadan sonra yapılır ise eser sahibi ödüllendirilmiş olsa dahi ödülü geri alınır. - Filmlerin gösterimi sırasında 3. şahıslardan doğacak telif problemi eser sahibinin - Ödül alan yönetmenlere birer başarı plaketi verilir. - Yarışmaya gönderilen filmlerin yönetmenlerine haber vermek koşulu ile ticari amaç gözetmeksizin düzenlenen gösterimlerde yer alması yarışmacı tarafından kabul edilmiş sayılır. - Yarışma için gönderilen kısa film/filmler kopyaları iade edilmez. - Katılımcılar, imzaladıkları katılım şartnamesini, eksiksiz ve okunaklı biçimde doldurdukları katılım formunu, bir adet fotoğraflarını, kısa film eserinin/eserlerinin uygun formatta kaydedilmiş şekilde ve üzerinde eser sahibinin ve eserin adının yazılı olduğu 2 adet kopyasını yolu ile en geç 31 Ocak 2015 saat 17.00'ye kadar ulaştırmalılar. - Yarışma için gönderilen eserler, sonuç ne olursa olsun iade edilmez. - Seçici kurulun yargısı kesindir. - Ön değerlendirme sonucunda tüm kategoriler içinde olmak üzere 10 film aday gösterilecektir. - Ön değerlendirme, seçici kurul tarafından yapılır. - Ön değerlendirme sonuçları 20 Şubat 2015 tarihinden itibaren Psikeart'ın web sitesinden duyurulacaktır. Ayrıca, sonuçlar ön elemeyi geçen eser sahiplerinin mail adreslerine doğrudan bildirilir. Başvuracak filmlerin dosyaları en geç 31 Ocak 2015 saat 17.00'ye kadar aşağıdaki adrese ulaştırılmalıdır.


Psikeart dergisi ve İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo, Televizyon ve Sinema bölümü tarafından düzenlenen Psikeart Günleri'nin dördüncüsü, 6-8 Mart 2015 tarihlerinde İstanbul Üniversitesi Kongre ve Kültür Merkezi'nde gerçekleştiriliyor. 4. Psikeart Günleri çerçevesinde bu yıl bir de Kısa Film Yarışması düzenleniyor. 1. Psikeart Kısa Film Yarışması'nda birinciye 5.000 TL'lik ödül ile Psikeart ve Memlekent dergileri arşivi verilecek. Psikeart'ın 2012'den beri düzenlediği ve artık gelenekselleşen Psikeart Günleri'nin dördüncüsünde psikiyatristler, psikologlar, yönetmenler, oyuncular, eleştirmenler, akademisyenler ve yazarlar Sinemada Ruhsal Travma ve Psikiyatri teması çerçevesinde değerlendirmeler yapacaklar. Türkiye'nin önde gelen kültürel etkinliklerinden birine dönüşen Psikeart Günleri'nde düzenlenecek panel, konferans ve çalışma gruplarına ek olarak bu yıl ruhsal travma temalı 1. Psikeart Kısa Film Yarışması organize edilecek. Dereceye giren filmlerin katılımcılarla birlikte izleneceği organizasyonda birincilik ve mansiyon ödülleri verilecek. Trafik kazaları, işkenceler, silahlı çatışmalar, terör olayları, zorunlu göçler, kadına yönelik şiddet gibi insan eliyle oluşan travmaların yanı sıra deprem ve sel gibi doğal afetlerin Batı ülkelerine oranla daha fazla görüldüğü Türkiye için travmalar ülkesi diyebiliriz. Travmasız bir yaşam olanaksız olduğuna göre travmayı aşmak için geleceğe olan inancı canlı tutmak gerekiyor. Yedinci sanat sinema, geniş kitlelere etkin bir şekilde ulaşırken, izleyicinin, diğer insanların hallerine, kendisinin içinde bulunduğu durumlara, başına gelebilecek olaylara karşı farkındalığını artırıyor. Sinemada ruhsal travma ve psikiyatri konulu 4. Psikeart Günleri, filmlerden örneklerle ruhsal travma konusunda bilgi ve deneyimleri izleyicilerle paylaşarak farkındalığı artırmaya ve travmaları tanımaya katkı sağlamayı amaçlıyor. İstanbul Üniversitesi Kongre ve Kültür Merkezi'nde yapılacak olan 4. Psikeart Günleri'ne, Psikeart dergisinin Ocak-Şubat ve Mart-Nisan 2015 tarihli 37. ve 38. sayılarıyla dağıtılacak olan davetiyelerle katılmak mümkün.


Bu pazar Space Debris Darkroom Project kapsamında sizi eğlenceli bir workshopa davet ediyor. Fotoğraf makinenlerinin dedesinin dedesinin dedesi olan pinhole kamera yapmayı, ikinci aşamada da bu analog teknikle çekilen fotoğrafları karanlık odada basma tekniklerini öğreteceğiz. Pinhole: iğne deliğidir, karanlık kutudur, dijital dokunuşsuz fotoğraftır. Bilinen en eski fotoğraf hilesi olan camera obscura tekniğini kullanarak ışığı karanlık kutuya hapsederek birbirinden güzel anılar oluşturmaktır. -Pinhole kameranın açıklanması ve temel tekniklerinin örneklendirilmesi -Pinhole kamera yapımı -Fotoğraf çekimi, çekim gezisi, ışık ve pozlama Karanlık Oda Teorik Eğitimi: Temel karanlık oda ekipmanları, kimyasallar, siyah-beyaz fotoğrafçılık. NOT: Atölye katılımcılarının iğne deliği fotoğrafçılığı için gereken ekipman Space Debris tarafından karşılanacaktır. Kontenjanımız sınırlı sayıda olduğundan RSVP yapılması önemle rica edilir. Atölye bitiminde 'Katılım Belgesi' verilecektir. Detaylı bilgi ve rezervasyon için info@spacdebrisart. org adresine Analogram başlığı altında e-mail atmanız yeterlidir. Atölyemiz ücretlidir. Atölyenin başlama tarihinden önce malzemelerin temin edilmesi için ücretin alınması gerekmektedir. This Sunday Space Debris invites you to a fun, fruitful workshop as part of the Darkroom Project. We will be teaching how to make a pinhole camera and how to make lasting unique images in first session, and showing how to develop them on your own in the darkroom in the latter session. Pinhole is camera obscura, the black box, the photograph without the digital touch. It is capturing that beautiful moment and freezing the raw sensibility of light in that black box through your own lens. -Introduction to Pinhole Camera; the use and the techniques with examples -Constructing/Making of the camera -Shooting with the camera; framing, composition, techniques of shooting -Picture taking field trip, mastering the light & framing -Darkroom Essentials; learning the chemicals, darkroom elements, black & white printing -Darkroom Session; printing, turning negatives to positive film and assessment of the photographs NOTE: the equipment and materials needed for the pinhole camera workshop will be supplied by Space Debris. We highly encourage to RSVP for any interested participants since the space is limited. A certificate will be given upon completion of workshop. For more information and to make your reservation please email info@spacedebrisart. org with the subject Analogram.


Imura art gallery tokyo will present Charcoal, a solo exhibition by Hideki Kimura. Hideki Kimura is one of the leading print artists in Japan. He had a strong debut with his highly acclaimed Pencil series in 1974, which received the National Museum of Modern Art Kyoto Award at the International Biennial Exhibition in Tokyo. He also produces art works with glass and canvas as the medium. This exhibition will showcase his latest print works from the Charcoal series, which he has been working on since 2012. First the full-scale picture of charcoal is printed onto Washi paper using an inkjet printer. Then the picture will be printed on both sides of Washi paper by silk screen printing. The Washi paper will then be partially scorched using a hot iron, slits are made, the paper is folded, and a three-dimensional (2.5 dimensional, if we borrow Kimura's word,) structure is built. Charcoal series, produced this way, goes beyond various borders: the borders between the real things and the image of things, the front and the back, and the two dimensional and the three dimensional world. This is Kimura's new approach in his persistent experiment with flat surfaces. This is Kimura's first exhibition at Imura Art Gallery since 2011. We hope you enjoy.


İstanbul Mine Sanat Galerisi, Nişantaşı mekanında küratörlüğünü Lütfiye Bozdağ'ın yaptığı Sabahat Çıkıntaş'ın resim, video ve enstalasyonlarından oluşan de-şif-re başlıklı sergisi yer alıyor. Sabahat Çıkıntaş, sezgileriyle sanat üreten bir sanatçı. Üretimlerinde etkilendiği ve resimlerinin arketipinde yer alan varlık ve zaman sorunsalı, O'nun tüm sanat anlayışının bir özeti olarak okunabilir. Çıkıntaş, de-şif-re sergisi için ürettiği işlerinde; geçmiş anların donmuş kanıtları olan görüntülerin üzerine boya müdahaleleri ve yerleştirdiği kare biçimler ile dikkati çekiyor. Pisagor'a göre; ateş-hava-su-toprak gibi evreni oluşturan dört temel elementin sembolü olan kare, sanatçının resimlerinde yer alan en asal öge. Sabahat Çıkıntaş için kare, nesneler dünyasının sembolik durumlarını temsil ediyor. Kare üzerinden yaptığı biçimsel soyutlamalar sanatçının öznelci ve ifadeci bir tavırla gerçekleştirdiği kompozisyonlarında resim yüzeyini bölen, parçalayan, bazen de tümleyen yüzeyler olarak, onun kozmos içinde evrenselliği aradığı bir neoplastisizmi gözler önüne seriyor. Sabahat Çıkıntaş'ın üretimleriyle yaşamı aynı paralelde ilerleyen, gelişen bir paralel süreç olarak ortaya çıkıyor. Üretimlerinde kendini ve yaşamından kesitleri soyutlayarak dışavuran sanatçı, kendi tasarladığı kostümü giymesiyle kendi varlığını sanatıyla bütünleştiriyor. Tam ve bütün olarak, görünen ve görünmeyen, algılanan ve algılanmayan yanlarıyla içsel sezgilerini, duyumlarını de-şif-re ediyor, dudak hareketlerinden oluşan videosu ile kesik kesik heceler şeklinde serginin tematiği olan de-şif-re repliğini heceliyor. Sabahat Çıkıntaş'ın de-şif-re başlıklı sergisi 17 Aralık 2014 24 Ocak 2015 tarihleri arasında Mine Sanat Galerisi Nişantaşı mekanında görülebilir. In Istanbul Mine Art Gallery, Nisantasi venue, there is an exhibition named under the title of de-cip-her, curated by Lutfiye Bozdag, which consists of the artist Sabahat Cikintas' paintings, videos and installations. Sabahat Cikintas is an artist, who produces art with her intuitions. The problematique of existence and time partaking in the influences and the archetype of her paintings can be read as a summary of her whole art perceptivity. In the produced works for the de-cip-her exhibition, Cikintas catches the attention with the paint interventions on the images which are the frozen proofs of the past moments. According to Pythagoras; square is the symbol of fire-air-water-earth which are the four main elements that compose the universe, and square is also the most fundamental element in the paintings of the artist. Square represents the symbolic conditions of the world of the objects regarding to Sabahat Cikintas. Artist's figural abstractions through square, by dividing, shattering and sometimes complementing the painting surface in the created compositions with a subjectivist and expressionist attitude displays a neoplasticism, which is in search of universalism in the cosmos. Sabahat Cikintas' outputs and her life proceed in same parallel, and arise as a thriving parallel process. The artist, who manifests by abstracting herself and slices of her life, integrates her existence with her art, while wearing the costume that she designed. She de-ciphers her inner intuitions, and sensations with factual and entire, seen and unseen, perceived and unperceived sides, with the video composed of the movement of her lips, she syllabise by snatches the theme of the exhibition de-cipher. Sabahat Cikintas' de-cipher titled exhibition can be seen in Mine Art Gallery, Nisantasi venue between the dates 17th December 24th January 2015.


Alev Gözonar'ın üçüncü solo sergisi Mahkumiyetler Üzerine Bölüm I, 13 Aralık Cumartesi günü Space Debris'de açılıyor. Sanatçının ilk defa sergilenecek kağıt üzerine mürekkep ve suluboya işlerinin yanı sıra, bir polymer işi ve video enstelasyonu da yer alacak. Alev Gözonar'ın eserlerinde mahkumiyet, bir kabullenişin sabitliğiyle belirmez; aksine, kurtulma isteğinin hayatiyetiyle, hareket halinde yorumlanır. Gözonar, mahkumiyet temasını bir süreç olarak ele alır ve bu geniş zamanda ne dayatmalara ne de kadere sığınır. Gözonar için mahkumiyet, üzerine çalışabilen bir olgudur. Haliyle mahkumiyeti bitirecek olan da eylemdir. Gözonar, mahkumiyetten bir adım sonrasıyla ilgilenir. Onu bir adım sonraya taşıyan bilgiyse ilk feminist yazarlardan biri olan Charlotte Perkins Gilman'ın Sarı Duvar Kağıdı öyküsünde gizlidir. Gilman'ın özgürlüğünü geri kazanması için deliliğe sığınması gereken kadın karakteri, içindeki devinimi obsesif bir bakışla odasındaki sarı duvar kağıdına yüklemiştir. Bu duvar kağıdı, ilkin hayal kurmanın önünde bir engelken, kadının kendi özgürlüğü için zihnine yaslandığı günlerin sonunda, altından bir kurtuluş doğurması için parçalara ayrılacaktır. Tıpkı Gözonar'ın elindeki materyalle yetinmeyip onu çeşitli formlara zorlaması gibi. Gözonar, kurtulma isteğini üretimlerinde dönüştürücü bir güç olarak algılar ve bu algıyla kendi üretimlerinde meşakkatli bir yol tercih eder. Bir yaşam boyu bize yüklenilen onca mahkumiyetin yoğunluğunu hatırlatmak isteyen bu üretim süreci, kendi içerisinde kendini yıkıp yeniden kurmak arzusundadır. Duvar kağıdı, simgeledikleriyle birlikte, buruşturulacak, uçak yapıp uzağa atılacak ya da kesip ufaltılacaktır. Desenler, yanıbaşında buruşturulmuş formlarıyla görünürken, bu bozulma, aslında bir kurtuluş için gereken mücadelenin izlerini taşır. Gözonar, öncelikle kullandığı materyali kendi olanakları içerisinde sınar. Bazen deforme eder, bazense düzleme yayar. Belki de bütünlük sanılan bir başka mahkumiyettir, bütünlük yoktur, olasılıklar vardır? Gözonar'ın çalışmaları ikiliklere, olasılıklara inanır. Bu yolda da materyal çeşitli aşamalardan geçmelidir; çizim, katlama, kesme, videoya aktarma, fotoğraf düzlemine aktarma... Yöntemin çeşitliliği yanyanalık getirir, yanyanalık ise bir seçme hakkı. Space Debris is pleased to present Istanbul based artist Alev Gözonar's solo exhibition ON CONVICTIONS CHAPTER 1 opening on Saturday, December 13. The exhibition will present the artist's latest paper works and a polymer work, as well as her new video installation. In the works of Alev Gözonar, conviction does not come across with the constancy of acceptance; on the contrary, it is interpreted fluidly, with the vitality of a wish to be liberated. Gözonar's work takes the subject of conviction as a process, which in the long run does not fall back on imposition or fate. For Gözonar, conviction is a phenomenon that can be worked on. Consequently it is action that brings conviction to an end. Gözonar deals with the step following conviction. The knowledge that brings her to this step is hidden in the story of one of the first feminist authors, Charlotte Perkins Gilman's The Yellow Wallpaper. Gilman's female character, who must take refuge in madness in order to regain her freedom, obsessively projects her internal motion onto the yellow wallpaper in her room. This wallpaper at first serves as an obstacle to imagination, but at the end of the days in which the woman relies on her mind for her freedom, it is divided into pieces so that liberation can be born from beneath it. In the same way, Gözonar is not satisfied with the materials on hand, and forces them into various new forms. Gözonar perceives the wish to be liberated as a transformational power in her works, and based on this perception, chooses toilsome methods in her work. This production process, which reminds us of the burden of countless convictions that we have shouldered throughout our lives, also represents a desire to demolish and rebuild the self within. Wallpaper, like the things it symbolizes, will be folded, made into an airplane and thrown far away or cut up into tiny pieces. While the designs exhibit forms that are folded in on each other, this disorder actually conveys the signs of the struggle required for liberation.


Avangardın ortaya çıkıp kendini kabul ettirme başarısı, o ana kadar elde edilen sanatsal kazanımların içeriğine direkt ya da dolaylı müdahale hakkı doğurmak anlamına gelir. Varlığıyla, yeni imgelem fırsatı yaratılmasına imkan tanıması, çelişkinin derinleşmesi ve sanatsal eleştirinin bir kavram etrafında ifade bulmasına aracı olur. Fakat sanatsal süreçte ömrü kısadır. Estetik stil olarak yoluna devam etmesi ve kiç çalışmalara varan alan genişlemesiyle öncü rolü biter; fakat varlığı devam eder. Kiç, sanatsal olanla estetik olan arasındaki tartışmadan kendine üçüncü bir alan fırsatı yakalar, hatta bir dönem Post Modern hareketin ilk çıkış anında kendisinden medet bile umulmuştur. Avangardın ölmesiyle kiçe duyulan saygının sanatın aradığı değer olmadığı kısa sürede anlaşılmış olacaktır. Clement Greenberg'in Kiç'in akademik olduğu aşikardır ve akademik olan her şey kiçtir demesi, akademinin kiçle arasına bir mesafe koymadığına, muhafazakar yapının korunduğuna, postmodern adına getirdiği eleştiridir. Avangardın, modernizmin estetik stili olarak varlığını devretmeye hazırlandığı Post Modern tarafından aynı alaka ve ilgi ile karşılanmıyor olması gerçekçi değildir. Aslında istemem yan cebime koy durumudur. Modern kalarak postmodenizme dönüşmeye çalışan modernizm. Modenizmin derinleştirdiği yabancılaşmadan beslenen avangardın aksine post modern; kendini sürekli devrimle yenileyen yenilikçi estetiğe dönüşecek olarak tarif eder. Açıklık ve barış ortamının bütünleştirici etkileri göz önüne alındığında modernizmden daha ilericidir görüşünün, postmoderni ayakta tutmaya yetmeyeceği ilerleyen yıllarda daha net görülecektir. Brecht, Benjamin, modern teknolojiden yararlanılarak kitlelere ulaşılabilen devrimci bir sanat yaratmanın mümkün olabileceği üzerinde dururken, tüketim kapitalizminin bu beklentiyi alt üst edeceğini öngöremediler. Avangardın ölmesiyle yeni bir sayfanın açılmadığı Postmodern sürecin anlaşılmasında ortaya çıkacaktır. Fredric Jameson, Modernizm ile gerçekçilik arasındaki estetik çatışmanın ele alınması gereğine işaret etmekle daha isabetli bir analiz sergiler. Modernizmin, sürekli kendini yenileyerek avangardı son kez uygulayabilmesi ve yıkılması gerçekçilikle mümkündür, görüşünü savunur. Modernizmin yabancılaştırma siyasetine karşın, kültürel tüketim, barışı temsil eder, bütünleştirici ve sürekli kendini yenileyen sanatı desteklemek devrimci bir tavırdır, düşüncesi hinliğin tuzağına düşmek demektir. Jameson'ın altını çizdiği gerçekçilik kavramı bu çelişkiye dikkat çeker.


Sarhoş Atlar Zamanı ile hak ettiği şöhreti yakalayıp aynı yıl Cannes Film Festivali'nde Altın Kamera ödülünü alıyor. Doğduğu coğrafyanın sert koşullarını sinema diline de yansıtıyor. Bu yüzden İran devrim yasalarıyla ilişkilerinin çok iyi olmadığını söylemeye hacet yoktur sanırım. Küçük kız kardeş Amaneh' in dilinden anlatılıyor Sarhoş Atlar Zamanı. Hikayesi yaşadığımız coğrafya için bilindik. Annelerinin ve hemen akabinde kaçakçı babalarının ölümünün ardından yapayalnız kalan beş küçük çocuğun hayata tutunma çabaları ve sayılı ömrü kalmış olan özürlü küçük kardeşlerini ameliyat ettirebilmek için kendi -sözde- yaşamlarından vazgeçişleri. Film yönetmenin doğduğu sınırdaki Bane köyünde geçiyor. Oyuncular filmde gerçek hayattaki isimleriyle rol alıyorlar. Hepsi geçimini sınırda kaçakçılık işi yaparak sağlıyor. Kardeşlerden Madi ve Amaneh gerçekten kardeş ve Madi gerçekten bedensel engelli. Oyuncular kendi hayatlarını oynuyor ve filmin gerçekçi olma iddiasına katkıda bulunuyorlar. Yok luğa, rustik feodaliteye, kimsesizliğe rağmen insanüstü bir yaşama ve yaşatma mücadelesi veriyor beş küçük kardeş. Küçük bedenleri bir anda büyüyüveriyor. Zaten Gobadi filmlerinde çocuklar çocuk olamıyor; çocuk kalamıyor. Bunun yönetmenin yaşam hikayesiyle doğrudan ilintisi var. Çocukluğum sınırlarda geçti. Ben çocukluk yaşlarımı yaşamadım. Sınırda yaşayan bir çocuk doğarken yirmi yaşındaki biri gibi doğuyor. Dünyaya geldiğinde yaşadığı zorluklardan dolayı yaşının çok ötesinde yaşıyor. Beden olarak çocuk ama ruhsal ve düşünsel olarak daha büyüktürler. Filmlerimdeki çocuklarda aslında çocuk değiller. Gelecekte yapacağım iki projem var. Ama onlarda da çocuk olmayacak. diyor. Filmde daha çocuk yaştaki Rojin, küçük kardeşini kurtarabilmek adına başlık parası için kendisinden yaşça hayli büyük talibiyle evlenmeye razı olurken, babasının ölümünden sonra evin reisliğini üstlenen Ayoub, yaşıtları okula giderken kaçakçığa başlıyor. Filmin ismiyle ilgili de şunu söylemek lazım en azından. Sarhoş Atlar Zamanı bu filme verilebilecek belki en uygun ve kabul edelim ki bayağı da afili bir isim. Zira sınırda, katırı olmayan için zaman kavramı muğlaklaşır. Hayata ve zamana atlar/katırlar hükmeder. Küçük kız kardeş Amaneh' in dediği gibi orada atlar/katırlar olmaksızın bir yaşam kavramından bahsedilemez. Ancak sarhoş bir katırın inatçı uyuşuk bünyesi eşlik edebilir böylesi bir var olabilme mücadelesine. Zira bilinci açık bir katırın bile gözünü korkutur mayınlı araziler, yakalanma korkusu, soğuk kış ve çetin doğa koşullarına inat başka hayatları sırtında taşımak. Sınırdan maddi değeri olan neredeyse her şey kaçırılır. İçkiler, sigaralar, ev eşyaları, tekerlekler vd. Kaçamayan tek şey vardır: yaşamlar. Kaçakçılar beraberinde götürdükleriyle gider, geride bıraktıklarında kalırlar. Aşılan sınır yalnız iki ülke arasında değil açlık ile tokluk, yaşamla ölüm arasındadır. Ama bir maden işçimizin dediği gibi ölüm ihtimal, açlık kesindir. Kaçakçı sürekli arafı solumaktadır. Yılmaz Güney sinemasını anımsatan Sarhoş Atlar Zamanı, tamamı amatör oyunculardan kurulu kadrosu ile düşük bütçeli minimalist bir film. Tersten anlatılan epik bir varoluş hikayesi. Ölümün yakınlığı ve kesinliği üzerinden yaşamın yüceltilişi. Bembeyaz mekanlarda simsiyah bir dram. Rahatsız etmiyor, ağlatmıyor da. Detaylarından bile birkaç manifesto çıkarılabilecekken, alabildiğine yalın. Eleştirmiyor, sebep-sonuç tahlili yapmıyor, suç-ceza arasında seçim yapmaya zorlamıyor. Oyuncu kalitesi, sınırlı diyalogları ve müzik kullanımına mesafeli duruşuyla şiirsel bir anlatıdan uzak olmakla birlikte ötekine dair rijit ön yargı blokunu parçalamak konusunda hayli başarılı.


Aşkın Önder: Daha önce resimlerin ticari alım satımı varken 2002'den itibaren mekanın adı Kadıköy Sanat Galerisi'ydi ve işletme beş yıl kadar orada devam etti. Sonra Beylerbeyi ve Teşvikiye'de galeri açtım, butik galeri tarzındaydı. Zamanla iki ayrı galeri zor olmaya başladı, 2011'de Galeri Eksen olarak, Galeri Nevin'in ayrılmasından sonra buraya geldik ve 3 yıldır buradayız. A. Ö.: Resimden ziyade sanatçının tarzı ve kişisel özelliklerine daha fazla önem veriyorum. O anlamda galeri mekanının derinden gelen, özgün, yeni, duygusal sanatçıların eserleriyle dolması gerektiğini düşünüyorum. Piyasada güçlü değeri olan, popüler bir sanatçıyla çok ilgilenmiyorum. Bence galericilik, öne çıkamamış sanatçıları öne çıkarmak için var. 50'ye aldım 80'e sattım, bir anlamı yok bence. A. Ö.: Çalıştığım sanatçılardan Barış Kara'yla sergimizde, sanat algısı adına çok deneyim kazandık. Kendi resmini, özünü, konseptini anlattı. Resimlerin isimlerini yazdığımız bantı yere koymak ve insanların basmalarına izin vermek istiyorum. dedi. Bu sergileme işi benim için çok sıra dışıydı, hem kafamı karıştırdı hem de algılarımı açtı, sonra sevdim bu fikri. Sergi hazırlığı içinde Barış devam etti anlatmaya Herkes bir başkasının duyarlığına basıyor, basmalı da. Böyle büyüyoruz çünkü. Herkesin hikayesi başka ve herkesin hikayesi kendisi için önemli, karşısındaki için değil. O yüzden pek çok kırgınlıklarımız, anlaşılmazlıklarımız var. O sergi bana önemli bir şey öğretti, sanat da bence böyle olmalı. Taviz vermeye gelince, sanatçı eserinde ideallerinden, ne halde yaptığından, kompozisyonunun ne anlattığından uzun zaman bahsettikten sonra koleksiyonerin o resimdeki bir kediyi ya da atı beğenmesi o albeniyle eseri satın alması benim zoruma gidiyor. Sanırım asıl taviz, satın alınmak üzere olan bir eser üzerinde sanatçı adına köprü görevi gördüğüm için bunu ne şekilde olursa olsun sağlamak oluyor. A. Ö.: Sanatçının bizimle paylaştığı samimiyeti, öyküsünü, derinliğini biz de koleksiyonerle, ilgililerle paylaşıyoruz. Resimlerin yayılmasına, farklı çevrelere dağılmasına inanıyorum ama tabii bu zaten inandığım işler için geçerli. Sanatçının samimiyetinin bana ulaşması, benim aracılığımla koleksiyonere ve onun aracılığıyla çevresine ulaşmasıyla genişler, yayılır. İlişki kurmak, etkileşim içinde olmak önemli bir şey. Bir manada burada hancıyız, mükellefiyeti taşırız, misyonumuzu en iyi şekilde yerine getirmeye çalışıyoruz. A. Ö.: Zor bir soru gerçekten. Ama koleksiyonerden bahsedecek olursak genelde koleksiyonerlerle arkadaş, abi-kardeş gibiyiz. O yüzden iletişim sorunlarımız, ilişki sorunlarımız, kaprislerimiz genelde olmuyor. Sanatçılar da eski deyimle günümüz alimleri, bilginleri... Malzeme, tuval, heykelleriyle izleklere bırakıyoruz. Genelde destek oluyorum ve destekçiliğimi bildiklerinden sanatçılarla kolay kolay sorun yaşamam. A. Ö.: Önce beğeni önemli. Beğenmedikleriyle ilgili yorum yapmaya bile gerek duymazlar, ısınamadıklarını söyleyip geçiştirirler. Çok beğendiklerinde ise, ilişki kurup peşine düşerler. Diğer yandan genellikle çok beğenseler de kafalarındaki fiyatın üstüne çıkmazlar. Mesela, ilginç bir örnek vereyim; Tüyap'ta beş bin lira etiketi olmasına ve en son dört bin dememize rağmen iki bin teklif eden koleksiyoner, pazarlık payını az bulunca çekti gitti. Tüyap'ın son günü tekrar geldi, yine aynı rakamı teklif etti, yine aynı şeyi söyledik, yine almayı reddetti ve gitti. Aradan iki ay geçtikten sonra bu kez galeriye yanında nakit parasıyla geldi -çok beğendiği halde belli etmemiş demek ki- dört bin liraya aldı ve gitti. A. Ö.: Sanat piyasamızın dramatik yanı ağır basıyor. Ayrıca, maalesef, sahte resim, çalıntı işler, popüler kulvara sürekli atlayan, popüler neyse onu yapan sanatçılar! A. Ö.: Sergi, 2-17 Aralık Tarihleri arasında açık olacak. Sanatçının Türk yazı sanatına duymuş olduğu ilgi, özellikle Osmanlı'da kullanılan Arap alfabesinin kıvraklığından ve estetiğinden etkilenmesi, sanatında kaligrafik öğeler oluşturur. Runik, Arap ve Latin harflerinin harmanlaması, kaligrafik değerlerin ön plana çıkmasını koşulsuz kılar. Geçmiş-gelecek; şimdiki zamanların güncesidir onun için. Geçmişe duyulan saygı, şimdinin gücüyle gelecek zamanlara referanstır aynı zamanda. Yaşanmış anları resmetmek, gerçekliğin kendisidir. Postmodern ifade, modern dünyanın şimdiki zamanıdır aslında... Ahmet Hamdi'nin dediği gibi Şimdiki zaman bıçak sırtı, hem geçmişin yükünü taşır, hem de onu çizgi çizgi değiştirir. Her dönemin yaşanmış anları, bize yaşanılan anların keyfini sunar. Çağdaşlık kavramının da parçası olur. Ne kadar çağdaş olduğumuzu kanıtlamak, sanki geçmişin şimdiki zamanlarını yadsımakla gerçekleşir. A. Ö.: Sanat gündemini, piyasayı yönlendiriyorlar, buna katılmıyorum. 1964'te yurtdışından bir hoca geliyor. Bizim bütün akademisyenler yarışmacı olarak katılıyor... Sonunda alaylı bir kadın kazanıyor. Büyük olay oluyor, hem alaylı hem de kadın!!. Siyasette de yönlendirmeyle ülkemizin beş ilinden başka hiçbir yerinde sanat galerisi yok. Dar alanda kısa paslaşma, dolaşımı yok. Onun dışında zenginler veya iş adamları, kurum ve kuruluşlar... Bu insanlar, giderlerinin bir kısmını sanata yönlendirebilir. Vergiden düşebilirler. Suçu kendimizde bulmalıyız, ben önce kendimi suçlarım, sonra sanatçıyı suçlarım. Ama bizim böyle ayrı ayrı çözülmek yerine birlikte çözüm üretmemiz lazım. Ayrıca resim alıcı sayısı Türkiye'de hala çok az.


İSTANBUL-Türkiye Gazeteciler Cemiyeti 2014 Sedat Simavi Ödülleri'ne değer görülen sanatçı, gazeteci, yazın, spor ve bilim insanlarına verilecek ödüller açıklandı. 11 Aralık 1953'de yaşamını yitiren TGC kurucu başkanı Sedat Simavi adına 38 yıldan bu yana sürdürülen ödüller; gazetecilik, radyo, televizyon, edebiyat, sosyal bilimler, fen bilimleri, sağlık bilimleri, görsel sanatlar ve spor alanlarında veriliyor. Ödüller 11 Aralık Perşembe günü saat 19.00'da The Marmara Taksim Oteli'nde düzenlenecek törenle sahiplerini bulacak. Milliyet Gazetesi'nde yayınlanan En Büyük 10'a Girecekken En Kırılgan 5'teyiz başlıklı dizisi ve Milliyet Dünya Gazetelerindeki Olayların İçinden köşesi ekonomi yazılarıyla. Bünyamin AYGÜN'ü Milliyet Gazetesi'nde yayınlanan Kara Köleler başlıklı yazı dizisi nedeniyle övgüye değer gördü. NTV Radyo'da yayınlanan Ateş Arabaları: 2. Dünya Savaşı ve Futbol adlı ortak radyo programıyla. Gamze SOFUOĞLU Kürşat CEYLAN'ı NTV Radyo'da yayınlanan Başka Bi Gözle: Koku adlı ortak radyo programı nedeniyle övgüye değer gördü. CNN TÜRK'te yayınlanan Soma'da Acı Gerçekler adlı ortak televizyon haber programıyla. Zühre SARAL GÖKAĞAÇ'ı TRT'de yayınlanan Bir Ada İki Göç adlı televizyon belgeseli nedeniyle övgüye değer gördü. Gölgeler ve Hayaller Şehrinde adlı romanıyla. Bir Mahallenin Doğumu ve Ölümü (1494-2008) Osmanlı İstanbulu'nda Kasap İlyas Mahallesi adlı eseriyle. Altan ÖYMEN'i... Ve İhtilal adlı eseri nedeniyle övgüye değer gördü. Ramanujan'ın Rogers-Ramanujan Fonksiyonları İçin Verilmiş Olduğu Bazı Eşitliklerin Basit İspatları adlı eseriyle. Doç. Dr. İnanç ADAGİDELİ' yi Elektron Saçılımının Topolojik Özelliklere Etkisi: Düzensizlik ve Süperörgülerden Majorana Fermiyonları adlı eseri nedeniyle övgüye değer gördü. Mikro RNA 181A, Açlık ve Rapamisin Tarafından Uyarılan Otofajiyi ATG5'i Hedefleyerek Düzenliyor adlı çalışmasıyla. Doç. Dr. Tamer Tevfik ÖNDER'i Kromotin Modifikasyonu Gerçekleştiren Enzimlerin Yeniden Programlama Üzerindeki Etkileri başlıklı çalışması nedeniyle övgüye değer gördü. Galeri Artist ve Arete Sanat Galerisi Dalga Resim Sergisi ile. Avrupa Kadınlar Ligi Şampiyonu olması nedeniyle. Ümit Milli Erkek Basketbol Takımı'nı Avrupa Basketbol Şampiyonu olması nedeniyle övgüye değer gördü. Öncü çalışmaları ile adını yayın tarihine yazdıran Sedat Simavi,1896 yılında İstanbul'da doğdu. Babası Hamdi Simavi Bey, annesi Sultan Abdulhamit sadrazamlarından Saffet Paşa'nın torunu Aliye Hanım'dır. Sedat Simavi, babasının görevli olduğu Samsun'da ilk Fransızca derslerini aldı. Kadıköy Saint-Joseph Fransız Okulu'nda başladığı öğrenimini Galatasaray Lisesi'nde tamamladı (1912), Okul sıralarında ilk karikatürleri yayınlanmaya başlandı. 1. Dünya Savaşı patlak verince Hadımköy'deki birliğine katıldı. 1916'da Şeker Bayramı'nın birinci günü HANDE adındaki haftalık dergiyle yayın hayatına atıldı. 1917'de Müdafaa-i Milliye Cemiyeti adına ilk defa konulu bir film çevirdi. PENÇE, CASUS ve ALEMDAR VAKASI filmleri böyle doğdu. İstanbul'un çeşitli semtlerinde başarı ile oynadı. DİKEN ve İNCİ dergilerini de bu arada yayımlamıştı. Sedat Simavi, günlük gazete idealine 21.7.1920'de DERSAADET ile kavuştu. Gazete, Sevr Muahedesi'nin yarattığı karamsarlığa karşı yapıcı bir ruh aşılıyordu. Onu PAYİTAHT, GÜLERYÜZ izledi. 15 Mart 1933'te yayın hayatına atılan haftalık YEDİGÜN ile 18 yıl en çok satan dergiyi çıkarma başarısına sahip oldu. Gazetecilerin dayanışmalarını ve bağımsızlıklarını sağlamak amacıyla Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin kurulmasında öncü oldu. Cemiyetin 1 numaralı Şeref Rozeti'ni taşıdı ve ilk başkanlığa seçildi. Sedat Simavi, 1 Mayıs 1948'te Türkiye'nin en büyük tirajlı gazetesi HÜRRİYET i yayımlamaya başladı. Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başkanı iken Üniversitede Gazetecilik Kürsüsü'nün kurulması için de ilk yazılı başvuruyu yaptı. Sedat Simavi'nin mücadeleli hayatı 11 Aralık 1953'te son buldu.


Sinema Topluluğu olarak ilk söyleşi etkinliğimize Türk sinemasının en değerli yönetmenlerinden biri olan Zeki Demirkubuz ile başlıyoruz. Zeki Demirkubuz 1964 yılında Isparta'da doğdu. Ortaokulu Isparta'da, Gönen Öğretmen Okulu'nda bitirdikten sonra İstanbul'a yerleşti. Liseye İstanbul'da başladıysa da ilk sömestreden sonra okulu bırakarak fabrika ve atölyelerde çalışmaya başladı. 1980 darbesinden sonra tutuklanıp üç yıl hapis yattı. Bu dönemde edebiyata ilgi duymaya başlayıp, Dostoyevski'yi keşfetti. Özellikle Suç ve Ceza'nın üzerindeki kalıcı etkileri o yıllarda oluştu. Tahliyesinden sonra Anadolu'nun çeşitli kentlerinde işportacılık yaptı. Askerliğini erteleyebilmek için okula dönmeye karar verdi ve liseyi dışarıdan bitirerek İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi'ne girdi. Sinemaya 1986 yılında Zeki Ökten'in asistanlığını yaparak başladı. İlk uzun filmi C Blok'u (1994) çekene kadar çeşitli yönetmenlere asistanlık yaptı. Uluslararası eleştirmenler ve izleyiciler, Demirkubuz'u Venedik Film Festvali'nde gösterilen ikinci filmi Masumiyet'le tanıdılar. Üçüncü filmi olan Üçüncü Sayfa, Türkiye'deki film festivallerinin yanı sıra Locarno ve Rotterdam Film Festivalleri de dahil olmak üzere Avrupa'da yapılan çok sayıda film festivalinde gösterildi. Yazgı (2001) ve İtiraf (2001), 2002 yılında Cannes Film Festivalinin Un Certain Regard bölümünde gösterildi. Başrolünü de üstlendiği Bekleme Odası'nın (2003) ardından Masumiyet'in başlangıç öyküsünü anlatan Kader'i (2006), sonrasında Kıskanmak (2009) ve 'Yeraltı' (2012) filmlerini yaptı.


Teşvikiye Sanat Galerisi '30. Yıl' sergilerinin 3.'sünde genç sanatçıları ağırlıyor. Ahu Akgün, Ali Özhan Güneş, Buket Püren, Can Büyükmehmet, Ceyda Aykan, Didem Ünlü, Esma Sürücü, Leyla Emadi, Nurhan Altay, Nükhet Göldeli, Pemra Aksoy, Saim Erken, Serdar Şencan, Serkan Şen'in eserlerinin görülebileceği 30. YIL -3 başlıklı sergi, figüratif resim konusunda Türkiye'deki en köklü ve yenilikçi galerinin genç yüzünü ortaya koyuyor. Öteden beri genç sanatçıların desteklemek konusunda öncü olan Teşvikiye Sanat Galerisi'nde kariyerinin başından bu güne gelen pek çok önemli sanatçı yetişti. Günümüzde figüratif resmin çeşitlenen biçim ve içeriklerini 14 sanatçının eseri ile görünür kılan bu sergi ise 30 yıllık geçmişi olan galerinin gençlere olan ilgi ve desteğini taçlandırır nitelikte. 9 31 Aralık 2014 tarihlerinde gerçekleşecek 3. sergiyi kaçırmayın!


Come celebrate with us on December 11th with art and events along Chrystie Street at Brian Morris Gallery, Buddy Warren Inc, and Dixon Place! Brian Morris Gallery, Buddy Warren Inc. and Dixon Place are pleased to announce the Chrystie Street Creative Alliance, a partnership between neighbors. Together we will bring you a night of art, music, poetry, and theatre. The event will feature a 3 person show of work by Brian Cypher, Tamara Gonzales, and Meg Lipke in the main space of Brian Morris Gallery, as well as a solo exhibition in the project space featuring Mark Joshua Epstein. A group show featuring Lesny JN Felix, Al Johnson, Claudia Schwalb, and Hannah Vandermolen will open next door at interior design firm and retailer Buddy Warren Inc. For Brian Morris Gallery, these three exhibitions are our 30th, 31st and 32nd shows, and this opening marks our two year anniversary. Thank you all for the continued support!


Arda Yalkın'ın Gaia Galeri'de açtığı yeni sergisi 'Deep Fried Dreams' adını taşıyor. Sergide sanatçı tüketim toplumuna, politikaya, kapitalist sisteme, savaşlara gönderme yapan işlerini sunuyor. 26 Aralık'a kadar izlenebilecek olan sergide, medyanın gücünü ve bir zamanlar değer verdiğimiz şeylerin nasıl tüketim nesnesi haline döndüğünü ve sanatçının bu gidişata karşı nasıl tepki gösterdiğini de izleyeceğiz. Arda Yalkın: Serginin adı 'Super Size Me' belgeseli hakkında bir yazı okurken aklıma geldi. A. Y.: Sağlıklı beslenen bir adam var ve bir ay boyunca sadece fast foodla besleniyor. Her gün yaptığı tıbbi ölçümlerle fast foodun vücuduna nasıl zarar verdiğini anlatıyor. Bir ay sonunda vücudunun şekli bozuluyor, kendisini rahat hissetmiyor ve daha bir sürü şey. Bunun üzerine bir belgeseldi. Buradaki anahtar nokta, her gittiğinde şu kadar farkla büyük seçim ister misiniz? diye sormaları. Ben burada şöyle bir korelasyon kurdum. Bizim düşlerimiz de aynı şekilde manipüle ediliyor. Sistem sana bir hedef koyuyor ve sana normal gelen şey, mesela sabah dokuz, akşam beş çalışmak oluyor, bundan sonra ne yaparsın? Bir yere gidersin, bir şeyler içersin, daha geniş bakınca tatil, araba, belki bir ev vs. Bütüne baktığında mükemmel aile, mükemmel hayat ama haftada en az 50 saat saçma sapan şeylerin peşindesin. Tabi besin piramidinin altına indikçe durum daha da beter. Hormonlu düşlerimiz var ve bunları kızartıyoruz, kendimize meze yapıyoruz. A. Y.: Gündelik hayata dair düşler. Kısa vadeli, insan hayatına dair olmayan, mesela bir ayakkabı, bir motosiklet, bir ev, bir evin varsa 2. ev, 2 fabrikan varsa 3. fabrika gibi... İçsel bir şey hayal etmiyoruz artık. 'Super Size Me' ile bunun arasında bir korelasyon kuruyorum. Reklam kökenli olduğum için de serginin adını özellikle İngilizce koydum. A. Y.: Elbette diyebiliriz; ama dediğim gibi bir alternatif öneremiyorum. Ne kadar onun bir parçası olmak istemesem de- hayatımda bunun çok örneği olsa da- ben de bir parçasıyım. Etrafımda bir sürü şey görüyorum ve gösteriyorum. Benim yaptığım olan bitenin fotoğrafını çekmek gibi, içgüdüsel ve ilkel duygularla yapılan bir şey. A. Y.: Evet, binlerce. Gözümü açtığım andan uyuyana kadar binlerce tabela, resim, video, işaret, marka görüyorum, bundan daha doğal ne olabilir? Tanık olduğum, içinde yaşadığım dünyayı tekrar keşfediyorum, paylaşıyorum. Kullandığım dil ise sermayenin, iktidarın iletişim biçimi. Sanatçıların ana akım medyayı, sinemayı, reklamları aşağıladıklarını, o izlenir mi, o yapılır mı, dediklerini biliyorum. Ben tam aksi bir şey düşünüyorum. A. Y.: Hayır, empati kurmuyorum. Anlamaya ve deşifre etmeye çalışıyorum. Ana akım sinema, medya, reklam, tv dediğimiz aslında her sene değişen, gelişen yeni tekniklerle sürekli kendini yenileyen bir iletişim biçimi. Sermaye ve politik gücün dili. Ben bu dili çok önemsiyorum. Milyarlarca insan açlık sınırının altında yaşıyorsa bir o kadar insan da en alt dilimdeyse ve hala reklamlardaki, dizilerdeki, gazetelerdeki o şaşaalı yaşantıyı görüp de iktidara saldırmıyorlarsa, bunun üzerine düşünmemiz lazım. Bunun olmamasının sebebi bu dil. Bu dilin içinde inanılmaz bir zeka var. Sürekli bir umut pompalanıyor. Kapitalizmin en güzel yaptığı şey bu. 'Sen açsın ama burada fırsat eşitliği var ve bir gün sen de bunlar gibi olabilirsin'. Ana akım medyanın, sinemanın hepsinin altında bu var. Politik gücün iletişim zekasını aşağılayarak gerçeği görmezden geliyoruz. Özellikle de sanatçılar. Sonra yaptıkları bambaşka bir frekansta kendi aralarında iletişmek oluyor. Reklam kökenli olduğum için hep, maksimum insan kitlesini nasıl avlayabilirim? diye düşünürüm. Resimlerimde, videolarımda ilk gördüğünüz renkli, şaşaalı, teknik olarak iyi planlanmış kompozisyonlardır, biraz yaklaştığınızda çok ciddi bir şiddete, gündelik hayatınızda görmekten hoşlanmayacağınız imgelere maruz kalırsınız. Sinemadan, haberlerden, besleniyorum, sürekli yeni yazılımlar, teknikler öğreniyorum, modern fontları takip ediyorum, reklamları izliyorum ve bunları alıp kullanıyorum. Değiştirip bambaşka bir şey haline getiriyorum. Sonuçta hem içerik hem de teknik olarak bugüne dair işler ortaya çıkıyor sanırım. Yarını şekillendirmek ya da geçmiş romantizmi yapmak gibi bir amacım yok. Derdim şimdiyle. Bu yüzden ben de sürekli devinim halindeyim. İlk işlerim daha grafikti mesela. Bugünlerde çerçeveleri, işçiliği ve içeriği ile Rönesans dönemine öykünen işler yapmaya çalışıyorum. A. Y.: İlk resimlerim grafik tarafı ağır basan, iki boyutlu işlerdi. Mağara duvarlarına çizilen resimleri taklit edip kendi karakterlerimi yaratmıştım. Ardından Ortodoks ikonalarını yorumlayan işler yaptım. Şimdikilerde ise perspektif, ışık, gölge gibi unsurlar ve gökyüzü girdi işin içine. Daha foto-gerçekçiler. Sanatçının eserle geçirdiği zamana, verdiği emeğe çok saygı duyarım. Günlerce, haftalarca uğraşılmış detaylar, resmi, videoyu, heykeli, neyse, yapan aklın hezeyanları... Bunlara öykünüyorum. H. K.: Eserlerde ağırlıkta güncel olaylarla ilgili görseller var. A. Y.: Politik göndermeler, sistem gibi güncel olan her şey var. Geçenlerde Marcus Graff'ın düzenlediği bir karma sergiye katıldım. Marcus bana 'Senin iki videon var Gezi olayları ile ilgili, onları da gösterelim mi?' dedi. Ben de 'Ben onları 2011'de yapmıştım.' dedim. Şaşırdı ama bence ezilenin bir noktada patlayacağını görmek için müneccim olmaya gerek yok. Söylediğim gibi olan bitenleri çok yakından takip etmeye çalışıyorum. A. Y.: Hayır. Olaya iki yönden bakalım; Öncelikle, bireylerin eğitim eşitliğinden ya da bireyin yetiştiği aile ortamının niteliği noktasında bir eşitlikten söz edemeyiz. Bizimki gibi hoyrat toplumlarda bu eşitsizlik daha da belirgin maalesef. Belki çok kaba olacak ama şöyle bir şey söylemek istiyorum, sanatın başka bir kolundan, müzikten örnek vereyim, Ankara'lı Bilmem Ne diye ortaya çıkan bir şarkıcının ciddiye alınacağı habitat belirlidir. Plastik sanatlarda her şey çok bulanık. Sanatsal zekası Ankara'lı Bilmem Ne kadar bile olmayan birçok sanatçı sadece zengin olduğu ve belirli bir satış potansiyeli taşıdığı için galerilere kabul ediliyor. Üstelik ana akım eleştirmenlerce, dergilerce, ücreti mukabilinde yaldızlarla boyanıyorlar.


İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, öncü eleştirmen Roger Ebert otobiyografisi Life Itself/Hayatın Kendisini Türkiye'ye getiriyor. Ödül sezonunun en gözde belgesellerinden olan film, sinema eleştirisine dair önyargıları yerlebir eden, Pulitzer ödüllü Roger Ebert'in samimi ve etkileyici portresini çıkarıyor! Amerika'da film eleştirisine olan önyargıları değiştiren, Pulitzer ödülü alan ilk film eleştirmeni Roger Ebert'in hayatını anlatan Life Itself/Hayatın Kendisi, Türkiye'de ilk kez! f İstanbul'da gösterilecek. Hoop Dreams, The Interrupters gibi ödüllü filmleriyle tanıdığımız, belgesel sinemanın ustalarından Steve James'in yönettiği film, sinema tutkunlarını efsane eleştirmenin hayatına dair samimi ve duygusal bir yolculuğa çıkarıyor. Kariyerine 25 yaşında Chicago Sun-Times'ta başlayan, film eleştirmenliğinin ciddiye alınması ve kurumsallaşmasında öncü bir rol üstlenen, daha sonra bütün eleştirmenlerin kullanacağı bir yöntem olacak yıldız sisteminin yaratıcısı Ebert'in son yıllarında blog'unda kaleme aldığı otobiyografisi Life Itself: A Memoir adıyla kitaplaşmıştı. Bu kitaptan yola çıkan film, rakip gazete Chicago Tribune'un film eleştirmeni Gene Siskel'la birlikte yaptıkları televizyon programından alkol sorununa, 2002'de yakalandığı tiroid kanserine karşı verdiği mücadeleden 2013'teki ölümüne dek vazgeçmediği yazma tutkusuna, samimi, kişisel ve duygusal bir Ebert portresi yaratıyor. Aralarında Martin Scorsese, Werner Herzog, Errol Morris, Ramin Bahrani ve Ava Duvernay gibi ünlü sinemacıların da bulunduğu arkadaşları, meslektaşları ve ailesinin yorumlarıyla zenginleşen film, Ebert'in sadece Amerika için değil, pek çok sinema yazarını derinden etkileyen bir kültür insanına nasıl dönüştüğünü de belgeliyor. İlk gösterimini Sundance'te yapan, Cannes'da da özel bir gösterimle taçlandırılan Hayatın Kendisi, Oscar yarışının da en gözde belgesellerinden.


YENİ'ler: her biri yaratıcı aktivitenin yeni kızları; her biri yeni çağın aday sanatçıları; her biri düşçü ve ideal güzelden pay alan yaratıcı yolcular. Sanatın mitolojik yolunda olmak ve edimde bulunmak yoksa bir hedef koyup tamamlamak değildir amaç. Yaratı demek hep yolda olmak demektir çünkü. Dünyanın sürekliliğine, özgün betimlemelerle bir anlık ara vermektir resim. Bir dilektir, istek ve dönüştürebilme arzusudur. Her biri estetik imgeyi tuvale geçirirken, talepte bulunmakta, dünyayı değiştirebilmeyi ummaktadır. Bu nedenle hep yoldadırlar ve yolculuk bitmeyecektir hiç. Bütün renklerle konuşmayı sürdürseler de yeni renklerin giysilerine bürünmek ve Gelecek Meleğinin yoldaşı olmak işte hepsi budur. Birce YILDIZ 1979'da İstanbul'da doğdu. 1998'de Kocaeli Üniv. Güzel Sanatlar Resim Bölümü'nde eğitim almaya başladı. 2003'te Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde yüksek lisans yaptı. Zekai Ormancı atölyesi'nden 2006'da mezun oldu. Çok sayıda karma sergiye katılan sanatçı kariyeri boyunca altı kişisel sergi gerçekleştirdi. Birce Yıldız yaşamını ve çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir. İdil BERF 1980'de İstanbul'da doğdu. 2002'de Marmara Üniv. Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. Çok sayıda karma sergide eserleri yer alan sanatçı kariyeri boyunca dört kişisel sergi gerçekleştirdi. İdil Berf yaşamını ve çalışmalarını İstanbul ve Datça'da sürdürmektedir. Tuğçe GÖNÜLKIRMAZ 1980'de İzmit'de doğdu. 2002'de Marmara Üniv. Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. Çok sayıda karma sergiye katılan sanatçı şimdiye kadar iki kişisel sergi gerçekleştirdi. Tuğçe Gönülkırmaz yaşamını ve çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir. Serra YOLASIĞMAZ 1979'da İstanbul'da doğdu. 1998'de Marmara Üniv. Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde eğitimine başladı. 2002'de aynı yerden üçüncülükle mezun oldu. Kariyeri boyunca çok sayıda karma sergide yer alan sanatçı bugüne dek dört kişisel sergi gerçekleştirmiştir. Serra Yolasığmaz yaşamını ve çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir.