Zaman, zaman Türkiye'ye gidiş gelişlerim olmakta. Kimi zaman belli bir sanatsal etkinliği de kapsıyor gidişlerim. Sanat ağırlıklı çalışmalar nedeniyle de Türkiye'de sanatta neler olup bittiğini gözlemliyorum. Bu yıl eylül ayının başında Hiç Çalıştayı için üç haftalığına Türkiye'ye gittim. Hiçbir şey yerinde durmadığı için sanat da yerinde durmuyor, sürekli bir ilerleyiş ve değişim içinde. Türkiye'nin de sanattaki konumunu değerlendirme olanağı buluyorum. Herkesinde çıkmazlara saplanıldığını, çıkmazlardan çıkılamadığını görüyorum. Son zamanlarda çok konuşulup çok tartışılan Kavramsal Sanat konusu tam bir çıkmazın içine sürüklenmiş. İyice sığlaştırılmış ve sığlıkta boğulmuş. Tam anlamıyla kendi yapısından uzaklaşarak bozuk bir saat gibi işlevinden uzaklaşmış. Kavramsal Sanat diye dilimize çevirdiğimiz bu sanat akımı ve anlayışı bir bakıma dilimize kavramsal adlandırılmasının getirdiği anlam açısından yanlış anlamalara neden oluyor. Kavramın bir düşünce ve felsefe gibi algılanması yanlış olmasa da söz konusu kavramsal sanat olunca işler çıkmaza giriyor. Sözcük anlamına dayalı bir yola girmek sanattan da uzaklaşmanın sonucunu doğuruyor. Tuval üzerindeki sanata bakışla kavramsal sanata sanatsal anlamda bakış arasında bir değişiklik yok. Tuval ya da düzlem üzerine yapılmış çalışmalarda aranan değerler, düşünce değil sanatsal bir dildir. Bu dilse baştan aşağı soyut bir dildir. Bir öykü, bir düşünce, somut nesneler arama gibi somutlaştırmaların sanatın diliyle yakından ve uzaktan bir ilişkisi yok. Bu nedenle kavramsal sanat için de geçerli olan, sanatın soyut dilidir. Biz, kavramsal denilince düşünce ve felsefeyle somutlaştırmak diye anlıyoruz ve tartışmalar da bunu desteklemeye yönelik bir çizgiden dışarıya çıkamıyor. Oysa somutlaştırmak demek, sanat yok demektir. Çok bildiğini, çok iyi anladığını sanan ve üniversitelerde sanat eğitimciliği yapanlara bakıldığında söz birliği etmişçesine kavramsal sanatı bir düşünceyi, bir felsefeyi sanata sokarak somutlaştırmak diye nitelendirdikleri görülüyor. Daha işin başında sanat ortadan kalkıyor ve işin içine düşünce giriyor. Oysa sanatın içine düşünce girince sanattan uzaklaşıyor. Düşünce varsa sanat da yoktur. Kıvrak anlaklı görüntüsüyle üstün anlağını göstermek isteyenler hemen aptalca bir sonuç çıkarıyorlar ve Sanat demek düşüncesizlik mi demek oluyor? sorusuyla oturaklı ve yerinde bir yanıt oluşturduklarını sanıyorlar. Bununla da sanat ve sanatın ortaya koymak istediği duygu ve duyarlılığının açıkça anlaşılmadığı görülüyor. Sanat, insan duygu ve duyarlılığının yansımasını güzelduyu denilen bir dille anlatımıdır. Sanatın diliyle günlük yaşamdaki dil ve anlamlar aynı değildir. Sanatı günlük sözcük ve anlamlarına göre bir yere oturtmaya kalkarsak duygu ve duyarlılığı yok sayma durumuna düşeriz. Böylece de insan olgusu yok sayılır. Çoğu zaman sözcüklerin yetmediği ve bu nedenle bir sanat dilinin oluştuğunu göz ardı etmenin sanata yanıt oluşturmadığını bilmemek kıvrak anlakla durumu kurtarmak olmuyor. Bilmeyen ve anlamayanlara karşı aldatıcı olmanın ve sanata zarar vermenin ötesine gitmez. Kavramsal sanatı sanatsal çalışmanın içine kavramlar, düşünceler sokmak, yerleştirmek diye açıklamaya kalkıldığında ve ona konuşma dilindeki anlam yüklenildiğinde sığlaştırmaya gidilmiş oluyor. Çoğu zaman üstüne basa, basa şunu belirtmekte yarar var: Almanca'da durum daha belirgin ve açıklayıcı özellikte. Almanca gerçekten çok varsıl bir dil. Kavramsal sanat konusunda da en yalın ve en anlaşılır sözcükleri seçmiş. Nesnel Sanat anlamında Objekt Kunst diye belirlemiş. Nesneye dayalı bir sanat anlamı doğuyor. Burada insanların kafasında bunun ne anlama gelip gelmediği sorusu beliriyor. Böylece konu üzerinde konuşularak yapılan açıklamalar da doğru bir noktadan başlıyor. Bilgiçliğe olanak tanımıyor. Kısa bir araştırmada da şöyle bir gerçek de çıkıyor ortaya: Fransızlar da bu anlamda objet d'art diyorlar. Amerika İngilizcesi daha çok Fransızcasını kullanıyor. İngilizce'de conceptual art kullanılsa da object art da kullanılmakta. Bu anlamda başka sözcükler de kullanılmış olabilir. İngilizce'de de kavramsal sanat anlamında kullanılan bilmem hangi söz varmış gibi savların geçerliliği yok. Tartışmanın da yararı yok. Elin adamı nesnel sanat anlamına gelen sözcükleri ve buna ilişkin açıklamaları da kullanıyor. Geçerli olan sanatın özündeki gerçektir. Eveleyip gevelemenin yararı yok. Eveleyip gevelemenin yararı yok desek de bizimkilerin konuyu savunamayacak duruma düştüklerinde de hemen kavramsal sanatın babasından, anasından, kardeşinden ve bunların kim olduğundan, neler yaptıklarından söz etmeye başlayarak derin bilgilerini öne sürmeye kalkmaları da kurtuluş olmuyor. Sanırsınız ki bu konudaki bilgileri okyanus. Gerçeğe bakıldığındaysa bildiklerinin yetersizliğinin yanı sıra anlaşılması gerekeni anlamaya hiç yetmediğini çaktırmamaya çalışıyorlar. Anlamadığının anlaşılmaması için kurnazlığa başvurmaları içler acısı. O anı ve günü kurtarmak için her yola başvurmanın geçerli olduğu yöntemin ilkelliği çıkıyor karşımıza. Karşısında kül yutmayan biri varsa yanlışta direnmenin kurtuluş olduğu yolunu seçerek uygarca doğru bilgi alışverişini sertleşmeye ve restleşmeye dönüştürebiliyorlar. Sanat yolundan sapmasa da sapanların elinde sanat diye duyarsız, katı ve insandan uzak, ne olduğu belirsiz bir anlayış yaşatılıyor. Kavramsal sanat da kendi gerçek anlamından ve derinliğinden yitire, yitire sığlaştıkça sığlaşıyor. Çok konuşup bilgisizliklerini bilgiçlikle tartışacaklarına en yakından en uzağa ciddi bir araştırma yapmaları gerekmekte. En yakınımızda Füsun Onur durmakta. Yıllarca kendi bildiği ve sanatın kucakladığı çalışmalarını sürdürerek sanattan ödün vermeden çalıştı, durdu. 2012 yılında DOCUMENTA 13 de yer alınca onun kim ve ne olduğu gözümüze sokulurcasına anlatılmış oldu. Yaşamına bakıldığında bizler tarafından nasıl itilip kakıldığı da görülür. Sanattan anlamayanların güzel sanatlar fakültelerinde görev almalarına ve genç beyinleri sanat adına yanlışlarla doldurmalarına karşın kendisine bu anlamdaki görevler çok görülmüştür. Çünkü onun sanattaki doğrularıyla, çoğunluğun doğruları ve çekememezliği çatışıyordu. Kendimiz çalıp kendimiz oynamayı çok severiz. 70 yaşlarına varmış Füsun Onur'dan yararlanamasak da onun bugüne dek yılmadan ortaya koyduğu yapıtlar, dünya sanatında evrensel değerler olarak tüm insanlığın onurudur. Biz onu bugüne dek onursuzlaştırmaya çalıştık. DOCUMENTA 13 de Füsun Onur'un çalışmalarını gördüm. Bin kez alnından öpülecek bu sanatçının yaşamını inceledim. Tek sözcükle, harcamışız. Onu harcayanlar yaşıyor. Zincire bağlanmış bir sandalyeydi çalışmalarından biri. Sanırım onu engelleyenlere karşı şamarların en ağırını bu yapıtıyla indirmişti. Sanatı ve sanatçıyı doğru dürüst anlayamayıp bilgiçlik taslayarak güzel sanatlar akademilerinde sandalye kapanlar yerlerinden olmasın, bilgisizlikleri anlaşılmasın diye sandalyelere zincir vurmuşlardı. Füsun Onur'a bu nedenle yer yoktu. Yaşam ve sanat nesnelerle iç içe. Elbet bir gün yanıtını bulur. Sanat da Füsun Onur'la o eğitim yuvasında yanıtını bulacaktı. Öykünmecilerin elinde oyuncak olmayacaktı. Bir kez olsun özür dileme çıkmıyor ağızlarından. Ellerinden gelse onu bin kez harcarlar ve boğmaya kalkarlar. Ne mutlu ki Füsun Onur onları boğmuş oldu. Neyse ki bizlere kavramsal sanatı en doğrusuyla anlatacak bir Füsun Onur'umuz var. Daha kaç yıl yaşar bilinmez. Sanatı uzun ve sonsuz oldu. Ömrü daha da uzun olsun. Kavramsal sanatı çok iyi anladığını belirtenler arasında tuval resmiyle kavramsal sanat yaptığını öne sürenler de var. Dilin kemiği yok söyler söylemesine de tuval resmi kavramsal sanat değildir. Tuval resmi kavramsal sanata bir nesne olarak sokulabilir ama; tuval resmine kavramsal sanat sokulmaz. Sanatta her yeni akım kendinden önceki akımlara karşı çıkıştır. Özellikle kavramsal sanatın yapısı nesnellik olduğu için nesnelerle olan bağlantıları sanatsal anlatıma dönüştürür. Tuvalden dışarı olan bu yapılanma nedeniyle nesnel sanat olma özelliği taşır. Tüm dünyayı, doğayı, nesneleri, canlı varlıkları nesne olarak ele alır ve bunlar arasında yeni bir yapılanmayla, bağlantılarla onları sanatsal bir öğeye dönüştürerek bütünlüğü sağlar. Bir kavram ve düşünceyi yerleştirmek tasası yoktur. Sanatı oluşturan soyut değerlerin ortaya çıkardığı bağlantılarla yapıt oluşabilmektedir. Tuval resmiyle ilgisini kopararak nesneler boyutunda bir çalışma söz konusudur. Tuvali de içine alır, tuval resmini de. Christo gibi dağları, denizleri, gölleri, köprüleri, yapıları da paketleyebilir. Beuys gibi banyo küvetinin kirliliğini de sanatın içine sokabilir. Kavramsal sanatta yaşam ve yaşanmışlık nesnelerle ilişkilerde soyutlanabilmektedir. Bu nedenle tuvalin dışında bir oluşumdur. Tuvali tuval olmaktan çıkarıp başka bir nesneye dönüştürmek de olabilir. Fontana kesiklerin yırtığıyla tuvali değişime uğratmıştır. O bir tuval değildir, tuval resmi hiç değildir. Tuval resmine kavramsallık kattığını öne sürenler ne yazık ki sanat yutturmacılığından başka bir şey yapmış olmuyorlar. Kimileri New York Modern Sanat Müzesi'ndeki insan dışkısını örnekleyerek kavramsal sanatı alaya almaya çalışıyor. O insan dışkısının değerini, anlayamamışlar demek. Onu içinden atamayanın dünyanın kaç bucak olduğunu nasıl anlayacağını da anlayamıyorlar. Onu içimizden atarak yaşamın içinde yer alıyoruz. Sağlıklı olmanın bir imi... Onun da yaşamımızda çok önemli bir yeri olduğunu duyumsamamak demek yaşam değerlerinden uzak kalmak demektir. Günlerce kabızlık çekip de o acıdan kurtulanın o dışkıyı öpesi bile gelebilir. Bir zamanlar soyut biçimlerle yapılmış olan resimler için de eşeğin kuyruğuna boya sürsen de olur, diyerek alay edenler vardı. Onlardan kaç kişi kaldı? Geriye bize sil baştan yeniden düşünmek ve gerçek sanat bilgisiyle yol almak düşüyor. Becerebilir miyiz? Önce şu Abdurrahman Çelebileri devirmek gerekiyor.


Yeşilçam'ın emektar oyuncularından Behçet Nacar hayatını kaybetti. Birçok dizi ve filmde rol alan Yeşilçam'ın önemli karakterlerinden Parçala Behçeti yaratan Behçet Nacar 80 yaşında hayata gözlerini yumdu. Behçet Nacaroğlu'nu rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Asıl adı Behçet Nacaroğlu olan Behçet Nacar, İstanbul Erkek Sanat Enstitüsü mezunudur. Asıl mesleği dökümcülüktür, ancak taksi şoförlüğü de yapmıştır. Taksicilik yaparken 1960'lı yılların ortalarında sinemaya figüran olarak başlamıştır. Yaklaşık 142 filmde rol almıştır. Ayrıca Türk sinemasının ilk araba patlatma sahnesini, yapımcılığını da kendisinin üstlendiği bir filmde kendisi uygulamıştır. İlyas Salman, Müslüm Gürses, Fatma Girik gibi birçok ünlüyle filmleri vardır. 1970'li yılların ikinci yarısında Türk tipi erotizm filmlerle ün kazanan sanatçı, bazı filmlerde yapımcılığının yanı sıra, 1987 yılında bir senaryo yazmış olup, en son 1997 yılında bir filmde rol almıştır.


Kimlik ve aidiyet eksenli enstalasyon, resim, fotoğraf ve videolarında, yaklaşık 25 yıldan bu yana biriktirdiği gerçek doküman ve malzemelere yer veren sanatçı, öykülerini birebir takip ettiği mültecilerin bilinmeyen hikayelerini içeriden bir bakış açısıyla görünür hale getiriyor. Çalışmalarını Londra'da sürdüren Denizhan Özer'in sanatı, yasadışı ile legal olan arasındaki ince çizginin tutarsızlığından besleniyor. Farklı nedenlerle memleketlerini terk edip mülteci olarak Londra'ya gelen ve farklı bir coğrafyada yaşama tutunmaya çalışan insanların hikayesini fotoğraf ve minimal düzenlemeleriyle aktarmaya çalışan sanatçı, özne ve iktidar arasında gelişen sosyal adalet kavramına işaret ediyor. Sınır kapılarının işleyişi, devlet politikalarının hesapsızlığı, yasadışı örgütlerin sistemle olan ilişkisi, daha iyi bir yaşam arzusu ile başlayan göçün tehlikeleri ve gelenek ile modernlik arasında sıkışmış bireyin çaresizliği onun düzenlemelerinde ön plana oturttuğu ve savunusunu yaptığı ana olgular. Sanatçı, daha iyi bir yaşam ve çocukları için gelecek umutlarıyla yola çıkan, fakat tır kasalarında havasızlıktan boğulmayla son bulan yolculukların arka yüzüne odaklanıyor. Piramid Sanat, bu sergi için metnini Ali Şimşek'in yazdığı bir katalog da yayınlıyor. Bilinmeyen Hikayeler, 3 Kasım 2014 tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir.


We surround ourselves with portraits we like to see our families, friends, and pets looking back at us. We line hallways with our leaders and heroes. We hang up pictures of people we don't even know, perhaps hoping they can see us too. We feel a connection to a time, or a story, or ourselves, through the image of another's face. The most famous painting in the world is a portrait, and still no one is sure who she was. We have discovered portraits that were made 27,000 years ago, and as long as there are faces to look at we will continue to make them. Search Portrait at Thompson Giroux Gallery brings together five artists exploring contemporary portraiture across a range of media. Margot Curran and Dan Devine both use animals as models. Curran's oil portraits of animals are suffused with warm lighting and empathetic depth, bringing Rembrandt to mind. Devine's close-up color photographs of sheep, inspired by the textured regal quality of a Goya painting, have a rich backstory these are animals he has personally lived with and cared for. John Hampshire, Mark LaRiviere, and Jack Shear all work with human subjects. Hampshire's installation, four large paintings of Laura, are reminiscent of movie stills taken out of context, both intimate and mysterious. LaRiviere's sculptures, with impressionistic and imperfect surfaces made of Hydrocal or clay, transcend the individual subject to suggest the innate vulnerability of humanity itself. Similarly, the men in Jack Shear's black and white photographs all have their eyes closed, fully surrendering themselves to our gaze. By making room for each subject's unique reality, each artist's unique vision, and each viewer's unique response, these works bring a fresh spin to both a classical art form and our complicated, but undeniable, search for connection. Please join us Saturday, October 4th from 4 6pm for refreshments and live jazz by Josh Connors and Ben Lanphear beginning at 4:30pm.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


The Neighborhood Time Exchange: West Philadelphia Artist Residency - an initiative that will explore how embedded artistic practice can be a platform for social change - is seeking artists for its inaugural round of residencies that will take place between January and October, 2015. Time Exchange aims to create a novel residency structure in which for every hour artists spend working in their studio on their own projects, they will in turn provide an hour of volunteer effort and service back to the community. The program offers residencies lasting from one to three months, in newly-renovated storefront space at 4017 Lancaster Avenue, at the intersection of a diverse array of communities in West Philadelphia, and will provide artists with free studio space, a monthly stipend, and basic tools and supplies. In exchange, artists will provide skill and time-based resources for the surrounding communities, working on civic projects identified by residents and community-based organizations. Time Exchange offers an unparalleled opportunity for artists to explore the complex and necessary, if uncharted, role that responsible and accountable creative practice can play in a challenged and changing neighborhood. The residency will aim to create a framework through which the often-invisible resources of a neighborhood can be understood as highly valuable components in revitalizing a neighborhood. By providing clear intersections and negotiations of time between community residents and visiting artists, Time Exchange will aim to cultivate a new dynamic and role for creativity and reciprocity in the revitalization of a neighborhood. The collaborative project founders - Broken City Lab, the City of Philadelphia Mural Arts Program, andthe People's Emergency Center - will offer curatorial and organizational support, as well as introductions to and opportunities for connection with neighborhood and community leaders. The project is also supported by The Office of Arts, Culture and the Creative Economy. Additional details on the goals of the program, neighborhood, and residency structure can be found in the Application Form. Funding for Time Exchange has been generously provided by the National Endowment for the Arts, the Surdna Foundation, the City of Philadelphia, the Kresge Foundation, Bank of America, and the Local Initiatives Support Corporation.


Yenilenen yüzüyle Harmony Sanat Galerisi, Sabahattin Tuncer'in 15. kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, 11 Ekim tarihinde Harmony Galeri'de sanatseverlerle buluşuyor. 29 Ekim tarihine kadar gezilebilecek olan sergi, modern dönemin izinde olmasıyla dikkat çekiyor. Modernist devrimin izinde bir sanatçı olan Sabahattin Tuncer'e göre, bu dönemde yapılan eserler henüz anlaşılabilmiş değil. Kırk yılına malolduğunu söylediği bu görme sürecinde ressam, sanatın gücünü bir kez daha öne çıkarıyor. Tuncer'e göre, bilim ve felsefenin yetersiz kaldığı noktada sanat söz sahibi. Ona göre sanatçının inşa ettiği form, kaosun karşısında bir düzen. Sanat tarihi ise ressama göre insanlığın sanatta tutundukları formların tarihi. Yeni birşeyler üretebilmenin yolu da, öncekilerin bilgisine sahip olmaktan geçiyor.


Evrensel ve ulusal bir sorun ana dil. Her etnik dile ana dil hakkı verilmeli mi yoksa ulusal diller o ulusun ana dili olarak mı kabul edilmeli? Dil meselesine olan ilgim Londra yıllarımda başlar çünkü ilk kez o zaman Türkçe'den başka bir dili konuşmak zorunda kalmıştım. Aziz Benoit'da Fransızca öğrenmiştim ancak o Fransızca sadece okul sınırları içinde geçerliydi. Okul kapısından çıktığım an İstanbul'un en civcivli Türkçe'siyle muhatap oluyordum ancak Türkçe'yi hiç takdir etmiyordum; Türkçe, benim için yalnızca konuştuğum bir dildi o zamanlar. Londra ve İngilizce başlar başlamaz, Türkçe benim için ayrı bir boyut kazandı. Türkçe'nin gerçek hissiyatına Londra'da erişmiştim; çünkü Türkçe'yle orada başbaşa kalmıştım. Şu andan o zamanlara bakınca rahatça diyebilirim ki; ben, Türkçe konuşmaya asıl Londra'da başladım. Daha öncesi sadece Türkçe sözcükler kullanarak kurduğum uzun cümlelerden ibaretti. Ana dil sorunu benim için tam da burada başladı. Ana dil yalnızca anamızdan öğrendiğimiz dil midir yoksa hissettiğimiz dil mi? Bunu, uzun yıllar boyu düşündüm. Öğrenmek benim için her zaman güç bir süreç olmuştur. Öğrenmeye karşı hep bir husumet beslemişimdir; çünkü bir dayatma gibi gelmiştir bana. O yüzden de, evde öğrendiğim Türkçe'yi hiçbir zaman bir ana dil olarak görmedim. Londra yıllarından günümüze dek, Türkçe, benim için sadece hissettiğim dildi. Bu yüzden de, yapabildiğimce onu konuşmaya, yorumlamaya, icra etmeye, yazmaya ve dost edinmeye çalıştım. Savaşın başlamasıyla gencecik çocuklar askere alınmaya başlamıştı. Bu, Kostrowicki'nin canını acıtıyordu. Gencecik çocuklar askere alınırken, kendisi yerinde duramazdı. Askere yazıldı. Bu anda bir şeyi fark etti. Askere alımı teşvik etmek için çıkan yasa, Fransız yurttaşı olmayanlara Fransız yurttaşlığı sunuyordu. Böylece, Kostrowicki hakiki bir Fransız olabilecek ve de Marie Laurencin'le evlenebilecekti. Ancak evlenemedi. 1918'de çok ağır yaralandı. Bağışıklığı çökmüştü. Yaraları bir türlü iyileşmedi ve 9 Kasım'da gripten öldü. Kostrowicki, Leh-İtalyan olarak doğmuş ama hissetiği dilin milliyetinde bir Fransız olarak ölmüştü. Doğum kağıdında adı Wilhelm Albert W odzimierz Apolinary Kostrowicki yazıyordu; ancak dünya onu Fransız olmak için öldüğü Paris'teki mezartaşında yazılı olan adıyla tanıdı: Guillaume Apollinaire. O, ana dilinin değil; hissettiği dilin toprağına gömülmüştü.


Deniz Gökduman approaches the time he lives in with criticism by manifestation of the plastic style, it is traceable in his paintings. The social issues determine the concept of his paintings. He mostly treats political issues, social problems and woman in society. You can track down the oppositeness in his works like Filistin Günlüğü, Barışa Rock, Ne İçindeyim Zamanın Ne de Büsbütün Dışında, On Yedine Geldiğinde. The artist, who starts off from photorealistic digital illustrations, focuses on a digital image which he derives from elements of popular culture using acrylic on canvas. We understand that he departed from a photographic image but his essential aim is not to capture this image but to question this subject oppositely. Starting out especially from images of consumption culture, he deals with ordinary images of daily life and images that dart in and out in a bombardment of iconic signs. In his paintings he analyses pop icons or popular persons from daily life as iconographic elements which transform to signs of reality and in between faces of reality that can never be captured. Havuz'daki Kadınlar V, 50 x 35 cm., T. ü. ark. b., 2008, Don Eddy Kol. The artist respond to momentary digital impressions with the harmony of non-textured plain coloration and contrasting and his superficial descriptions which make reference to popular culture's ephemerality instead of an effort of deep interpretation draw our attention. He points at constantly moving, impermanent superficial reality rather than the feeling of reality. Gökduman's prominently using of contours, fragmentedness, and borders in his figurative acrylic paintings on canvas brings a question corresponding the fragmentedness of the reality itself. This fragmentation appears in all of his paintings and portraits. The disintegration, boundaries, fragmentation symbolize the shattered images of the fragmented and self-alienated soul of the mankind these days. The artist treats the concept of woman, one of the major subjects of the popular art, as a part of popular culture and he paints the woman who turned into a desire object in an erotic image. He almost forces the audience to look at the woman who is presented as a desire object with her lust, seductive and tempting attitude. Gökduman paints woman, who is reduced to a sexually charged object to look at, as an object of desire with her red lips and lustful eyes. He uncovers the social gender codes attributed to woman and the situation of imprisonment of the woman's body through icon females from the past to our time's famous women. He deals the woman, once again an object of desire and a product of publicity as a consequence of being famous, a popular icon of flamboyant, extravagant society of spectacle, unhappy persons pretending to be happy and poker faces in an ironic framework. Yüzünki Korkular Verir Bana Nezaman Yüzüme Tutsam Yüzünü, 80 x 80 cm., T. ü. akr. b., 2009, Opr. Dr. Özcan Baznak Kol. Gökduman questions our conscience fragmented in consumption frenzy of our time, self-alienation and human beings seeking for their real self, no matter man or woman, with his pop icons, in the formal fragmentation of essential elements of art, by means of the plastic style. The artist in this questioning examine especially popular culture in a style analogous to the pop art style, while softening the spaces formed by contours with color tones he creates a style which has a digital impact but doesn't sacrifice also the plastic arts taste. He approaches popular culture critically while using ready-made images and icons of Pop-Art which glorifies the consumption culture and publicity. He reconstructs in a conceptional context ordinary life's objects when he pass them to the two dimensional surface. The fact that he alters the stability of the photorealist approach that captures the moment like a photograph, freeze the time and frame it, via moving, floating letters and numbers carries Gökduman to a contemporary style derived from chronic Photorealist digital illustration. The artist who uses syllables of a sentence or a poem's verses and sometimes numbers, prefers not to build sense but a meaningless, disconnected and deconstructional language. Just like Dadaists, he prefers using letters and numbers as decorative-plastic elements to make meaningful statements of them. He creates a new perception manner using unconnected letters and numbers in the same way that the Dadaists' coincidental anthology that doesn't generate meaning. 5 Aralık 1934, 70 x 100 cm. , T. ü. akr. b., 2008, Ankara Barosu Kol. At first glance his paintings make feel an impressionist spirit on the background, on the other hand a new reading which uses the iconographic language of the pop art, the sensitivity of his personal manifestation offer the audience a new perception form.


Sanat okumaları başlığı altında topladığım sanata dair yazıları, zaman zaman okuyucularla paylaşmak istiyorum. Sanat üzerine yazılan yazılar derin anlam içeren, karmaşık ve bir o kadar da net olmasına karşın tartışmaya son noktayı koyacak ölçüde muktedir değildir. Yazılan her kuramın aklı ikna ettiği bir doğrusu vardır. Amaç bu doğrulardan haberdar olmak ve bunlar arasından bir doğru seçmek değil kuşkusuz. Sanata yol gösterme iddiası taşımadığını iddia eden, sanata ait gerçeği tarif etme çabaları, sonsuza giden bir trende hangi durakta inileceğine dair bir tartışmanın bir o kadar mantıklı, bir o kadar göreceli, bir o kadar gerçek, bir o kadar soyut... yanını gösterir, amaç bu yolculukta yer alabilmektir. Başkalıktan anlaşılan şeyi ikiye ayırıyor Lyotard, ilki; maddenin henüz kendi saf hali, sanat çalışmasında saf hallerinin farklı kullanılmasıyla bozulan maddenin farklılığı. Tüpten çıkan renk aynı fakat uygulamada yaşanan tekil yaklaşım farkı ortaya konuyor. Burada kavramsal bir çıkış söz konusu değildir. Lyotard bu farkı kavramlaştırarak gayri maddilik olarak niteler. Vincent Van Gogh sarısı, Yves Klein mavisi, Turan Erol beyazı, örneklerinde olduğu gibi. Kant, güzeli tarif ederken ortaya çıkan formun fayda kavramını aştığını belirtir. Estetik yargının dayattığı formu kabullenen ne duyuların tatmininde anlaşılır olan bir bilgi nesnesi, ne de aklın acizliğinden kaynaklanan karmaşaya cevap veren arzu nesnesidir. Ancak bu şartlarda güzel güzeldir. Lyotard, bu tanımlamayı kabul ediyor, ancak renk ya da form da aynı düşünceye tabi tutulabilir görüşündedir. Yoksa zihin bulanıklığı yaşandığı çaresiz anlarda, sadece duyguların telaşı ya da hazzı veya içinde taşıdığı tutkuyu karşılayan anlamsızlıklar her zaman bu kavramların yerine geçebilir. İkinci fark; gayri maddiliğin duyulur tekilliği değil, maruz bırakılma gücüdür. Aslında bu düşüncelerin kaynağı, maddenin saf özelliği gayri maddilik, Kant'ın güzeline, ikinci özellik gayri maddiliğin maruz bırakılma gücü Kant'ın yüce çözümlemesine dayanır.


Zur FINISSAGE laden wir herzlichst ein! The artist as a mediator: Jennifer Oellerich has developed a unique and endearing process of building her images. The works often become a residue of a specific moment, which is not constructed but rather captured. Her role as a witness becomes more evident through the way she constructs her works, where she steps away from playing the protagonist. Instead she laboriously constructs an entire setting, or a stage to let an occurrence happen. The amount of time and calculation that goes into the building of this mammoth setting only to capture that one fleeting moment which looks like an unprompted happening adds allure to the final work. The presence of a mightier force nature seems to be a recurring element within her work. She on one level seems to collaborate very naturally with these unmanageable forces like rain, a cosmic supernova or bacteria. It has a lot to do with her as an individual, attempting to take on challenging trials. The very nature of water to be fluid transparent and soluble is something that Oellerich refers to philosophically through her works. She seems to constantly change lenses to zoom in and out, to speak of the micro and the macro, of the local and the global, of the personal and public, to reflect on these opposite yet symbiotic realties. The artist effortlessly weaves together her diverse practice as she moves seamlessly from one medium to the other to bring to light the most mundane occurrences; she deliberately highlights these otherwise unnoticed manifestations to reflect on our avaricious driven existence. She implicitly speaks of this state of vain living by drawing our attention to these little pockets of universe that reside parallel to us. By keenly recording the traces of erosion that happen within our daily life she reflects on how fragile and uninsulated we are, the final work is a poignant comment on the beauty hidden in the quotidian. Der Künstler als Vermittler: Jennifer Oellerich hat einen einzigartigen und einnehmenden Prozess entwickelt mit dem sie ihre Bilder generiert. Die Arbeit wird oft zu einem Überbleibsel eines spezifischen Moments der nicht konstruiert sondern vielmehr eingefangen wird. Ihre Rolle als ein Zeuge wird besonders in der Art wie sie ihre Arbeiten herstellt deutlich, indem sie sich als Akteurin zurückzieht. Stattdessen entwirft sie unter viel Aufwand einen komletten Schauplatz oder eine Bühne um einem Geschehen Raum zu geben. Die Menge an Zeit und Kalkulation die in den Aufbau dieser riesigen Schauplatze fließt, nur um diesen einen flüchtigen Moment festzuhalten der wie ein spontanes Ereignis wirkt, verstarkt den Reiz dieser Arbeiten. Die Anwesenheit einer größeren Kraft Natur ist ein wiederkehrendes Element in ihrer Arbeit. Auf Augenhöhe scheint sie ganz natürlich mit diesen unbandigen Kraften wie Regen, einer Supernova oder Bakterien zu kollaborieren. Es hat eine Menge mit ihr als Individuum zu tun wenn sie immer wieder die Herausforderung sucht. Auf ebendiese Eigenschaften von Wasser, flüssig, transparent und löslich zu sein, bezieht sich Oellerich philosophisch in ihren Arbeiten. Sie scheint permanent den Fokus zu verandern um hinein- und hinauszuzoomen, vom Mikro und vom Makro zu sprechen, vom lokalen und globalen, vom privaten und vom öffentlichen, um über diese gegensatzlichen und doch symbiotischen Realitaten zu reflektieren. Die Künstlerin verflechtet mühelos alle von ihr verwendeten Verfahren wenn sie nahtlos vom einen zum anderen Medium wechselt um die alltaglichsten Erscheinungen ans Licht zu bringen. Sie hebt diese normalerweise unbemerkten Manifestationen bewußt hervor um über unsere von Habgier getriebene Existenz zu reflektieren. Implizit spricht sie über den Zustand des nutzlosen Daseins indem sie auf diese kleinen Taschenuniversen aufmerksam macht die parallel zu uns residieren. Indem sie aufmerksam Spuren von Erosion aufzeichnet die sich in unserem Alltag ereignen, reflektiert sie darüber wie zerbrechlich und schutzlos wir sind, das Ergebnis ist ein ergreifender Kommentar über die im Alltaglichen verborgene Schönheit.


Please join us for the opening of Brian Morris Gallery second space in Midtown at 29 East 32nd Street. Opening Reception: Thursday October 16th, 7-10 pm. Brian Morris Gallery is pleased to present Freak Flag, a multimedia installation featuring work by James Clark, Craig Fisher, Marthe Keller, Al Loving, Noah Post, Ann Shostrom, Gwenn Thomas, Kim Uchiyama, and Stephen Westfall. Paintings by Paul Corio and drawings by Andy Mister are in the reception area. Freak Flag inaugurates the new Brian Morris Gallery Midtown, in the 1889 landmark Grolier Club building located at 29 East 32nd Street. The work of Al Loving (1935-2005) embodies the collective theme of the exhibit. Having been in New York for only a year, he was the first African American artist to receive a solo show at the Whitney Museum. Originally from Detroit, Loving felt mired in the institutional fame that was the hallmark of his early career, in which he had a museum show, art world fame and more commissioned work than he could produce. Loving had to remain true to himself as an artist. He had to let his freak flag fly. The resulting works, such as Bird on Bird No. 3, are as relevant and meaningful today as when he began creating them in the 1970's. James Clark's sculpture is a shaft of light an amalgamation of polyethylene bags, fans, metal, fluorescents and motion sensors that hangs suspended from the ceiling. Clark's Untitled, is both totem and beacon illuminating, uplifting and absurdly responsive. Craig Fisher's Dropcloth Painting expresses the freedom of bodily, rhythmic process by working across a long piece of fabric on his studio floor. Paint is applied to both the front and back of the canvas and pushed through, resulting in a galactic interaction of physical and spatial planes. Marthe Keller's ALP II is seductive, but its meaning is intentionally undermined by chance and idiosyncrasy. Her layered work explores painting as an internal contradiction: vertical brush strokes repeat, but progressively evolve; metallic pigments attract, but defy easy interpretation. Noah Post's Seconds Fall is made on wood panel. He uses two razor blades to cut across the panel, which is then layered with paint, ink and plaster. His process of application and erasure creates elusive, complex imagery, seemingly etched into its support. Ann Shostrom's work blends multiple practices of sewing, dying, staining, and embroidery, using dyes, wax, bleach, and thread to work on cotton fabric. In layering these processes and materials, Colony is a village blueprint, laid out map-like across the shared territories of fine art and craft. In Large Q, Gwenn Thomas reconstructs torn pieces of fabric, photographs them, and then prints the photographic emulsion on stretched linen. By replicating an extant collage, Thomas gives us the Proustian experience of revisiting the past, conflating it with new perspective and meaning. Kim Uchiyama's painting could be seen as a universal flag, comprised of color bars stacked in layers that gracefully mark contrasting qualities of light and weight, arriving at a mysterious open place. Light Study #28 expands well beyond its boundaries, evoking something larger that resonates over time. Stephen Westfall's Time Will Tell Us What To Do uses pattern and color to create a kaleidoscope-like fragmentation and unity. Color shapes vibrate against each other, initially jumpstarting the eye, but always coalescing into sign, and ultimately symbol. Freak Flag hangs October 16. Let your freak flag fly!


OBLIVIOUS (3 high by 12 wide) as the title pieces for the exhibition. This show, titled OBLIVIOUS, introduces a selection of pieces utilising fog and happenings in nebulous backgrounds that create a more edgy feeling to my work. These pieces, while more edgy, sit extremely comfortably alongside the peaceful work that I've been associated with over the past few years. It's been a long and exciting journey and one that has challenged me and excited me in equal measure. I hope you'll be able to visit the show and see the toils of my labour for the past 20 months. If you'd like to know anything else about the show or my art you can drop me a note at art@njcox. com and I'll get back to you as soon as poss.


Arka arkaya galerilerin açıldığı Çiftehavuzlar Cemil Topuzlu Caddesinde geçtiğimiz sezon faaliyete geçen Galeri ARK 18 Ekim tarihinde Okan Dedeoğlu'nun ilk kişisel sergisiyle sezonu açıyor. Okan Dedeoğlu 1976 İstanbul doğumlu. MÜGSF İç Mimarlık ve YTÜ Restorasyon Bölümlerini bitirdi. Okul yıllarında Fluxus, Dadaizm ve Neo Ekspresyonizm sanat akımlarıyla ilgilendi. Profesyonel iş hayatına paralel olarak sanattan uzaklaşmadı ve eskizler üretmeye devam etti. Yurt içi ve yurt dışında sanat fuarlarını takip etti. Resimlerinde; sanat eseri ve izleyici arasındaki duvarları yıkmak ve sanatın gündelik hayatın içerisinde yer alabileceği fikrini sorguluyor. Sergi 9 Kasım tarihine kadar Cemil Topuzlu Caddesi No. 49 Çiftehavuzlar adresindeki Galeri ARK'ta izlenebilir.


Bilgi Sinema, bir bağımsız sanatçı kolektifi tarafından Kadıköy/Yeldeğirmeni'nde yeni açılan Köşe adlı performans mekanında etkinliklerini gerçekleştirmeye devam ediyor. Sinema perdesinde deneyimlenmesinin zaruri olduğunu düşündüğümüz filmlerin gösterileceği Bilgi Sinema Günleri kapsamında Ekim ayının son cumartesi günü Jean-Luc Godard'ın kült bilimkurgu filmi Alphaville (1965) gösterilecek. Amerikalı özel dedektif Lemmy Caution, başka bir gezegendeki baskıyla yönetilen bir ülkenin başkenti Alphaville'e gelir. Amacı ülkenin başkanına suikast düzenlemektir. Alpha 60 isimli başkan aslında insan benzeri bir robottan başka bir şey değildir. Ne var ki Lemmy olaylar esnasında çekici bir kadın olan Natacha'yla tanışıp aşık olur. Güzel kadın, Alpha 60'ı tasarlayan bilimadamının kızıdır. Dolayısıyla Lemmy'nin görevinin önündeki en büyük engel bu kızla yaşadığı ilişki oluverir. Yeni Dalga'nın öncülerinden olan yönetmen Godard, adeta eski Fransız avantür filmlerinden ödünç aldığı karakterleri ve karanlık film atmosferi ile tüm özel efektlerden arınmış deneysel, 'kara film' türünden izler taşıyan bir bilimkurguya imza atıyor. Gösterim için hazırlanan ve bilet ile birlikte sunulacak olan kitapçıkta, Doxa'nın 2. sayısında (Norgunk Yayınevi, 2006) yer alan Işıl Baysal Serim'in 'Işıkla Yazılmış Kent Alfa'dan Hiçliğin Kentine Yolculuk Alphaville: Lemmy Caution'ın Tuhaf Hikayesi, Jean-Luc Godard, 1965 adlı yazısı ile 1986 yılında yayınlanan... Ve Sinema dergisinin üçüncü sayısında Ufuk Üsterman'ın Jean Luc Goodartın Alphaville filminden bazı okumalar..... adlı yazısı yer alacaktır. Film öncesinde Işıl Baysan Serim, film hakkında ufak bir konuşma gerçekleştirecektir. Biletler 13 Ekim Pazartesi gününden itibaren Beyoğlu/Salt'ın üst katındaki Robinson Crusoe 389 adlı kitapevinden temin edilebilir. Biletleri alacağınız zarfın içinde bu gösterim için hazırladığımız kitapçık da mevcuttur. Etkinlik günü bilet satışı gerçekleşmeyecektir. bilgi@bilgisinema. com 'a mail atarak online bilet alabilir, rezervasyon yaptırabilirsiniz.


Mitolojiler konseptli 3. Mardin Bienali'ni coğrafyamızdaki halkların yaşadığı acılar nedeniyle ileri bir tarihe erteliyoruz. Sanat susmaz, susmayacak ancak vakit çocuk çığlıklarını duymanın vaktidir. Bizler 3. Uluslararası Mardin Bienali Ekibi olarak, Mezopotamya ve Anadolu arasında önemli bir kesişim ve etkileşim alanı olan Mardin'de, Mitolojiler konseptiyle, iki uygarlığın ortak belleğini antik çağlarda olduğu gibi dünyanın her köşesiyle harmanlayıp, yeni sentez işlerle yaşadığımız bin yılın sorumluluğunu yerine getirip, o şehirlerin, o ülkelerin sınırlarını aşan akıl almaz renk ve zenginlikteki kültür denizine kendimizce birkaç damla katmak istemiştik. Bunu yapmaya çalıştığımız dönemde, Mezopotamya'nın içinde bulunduğu süreç oldukça manidardı. Son derece ciddi gelişmelerin yaşandığı bu süreçte, sadece belirli coğrafyaların yeniden haritalandırılmasına değil, halkların geleceklerini belirleyecek bir döneme şahit olmaktaydık. Bunun için Kobane kuşatmasına ya da ezidilere yapılan saldırılara, ezidi halkının karşı karşıya geldiklerine bakmak yeterli. Biliyorduk; birileri Mezopotamya ovasını kan deryasına boyarken, birileri Babil Kulesini inşa ediyordu; birileri insanları, evlerini ve düşlerini talan ederken, birileri de yazıyı icat ediyor ve büyük tapınakların duvarlarına mitolojileri resmediyordu. Karanlık ne kadar barbarca ve zulümle gelirse gelsin, ışık her zaman ''bu topraklarda'' vardı ve kendini korkusuzca karanlığın önüne attı. Aydınlığın kendini ilk var ettiği alan da hep sanat oldu. Umudun bitti dendiği yerde ışık sanatla var oluyordu. Biz Uluslararası Mardin Bienali, Mitolojiler ile bunun en doğru zaman olduğunu düşündük. Karanlığın en barbarca kendini dayattığı bu günlerde sanat ile bir çığlık, bir mum yakmak istedik, Mezopotamya'nın Kuzeyinden veya Anadolunun Güneydoğusundan... Çığlığımız ışık var demek, çığlığımız mitolojiler yaşıyor demek, çığlığımız yarın birlikte daha güzel olabilir demek ve çığlığımız sanat ile daha güçlü, daha güzel olabilir demekti. Lakin çığlığımız korkusuzca kendini bu ana kadar getirirken bizim sesimizden, bizim çığlığımızdan daha büyük bir ses duymaya başladık. Bu çığlığın adı Kobane, bu çığlığın adı Şengal... Bu çığlığın adı vicdanın barbarlık karşısındaki duruşu. Bu çığlık, bu topraklarda yaşayan herkesin yüreğinde kanayan yara. Korkmuyoruz, inanıyoruz ve umutluyuz. Me xwest li ser nave koma 3'emin Bienala Navnetewi ya Merdine, li vi bajare ku çanden Anatoliyayi u Mezopotamyayi ji hev ten birin u ji hev distinin Bienaleke bi konsepta Li Merdine Mitoloji darxinin. Me xwest em bibin niqutek av di nav ve deryaya çande de u ve çanda besinor ku tu bend u birc xwe li ber negirtibin disa derxin derve u berpisyariyen xwe ye ve sedsale binin cih... Gava ev xwestek hatin ser ziman, ji xwe pevajoya Mezrabotan bewate bu. Di vi wexte ku gelek guhertinen giring li ser van axan çedibun, em ne şahide ji nuve ava kirina erdnegariye bun le bele şahiden ji nuve ava kirina peşerojan gelan bun. Gava ku em bala xwe didin rewşa serpehatinen Kurdan u kurden ezidi armanca wan diyartir dibe. Le kurdan tu cari ev sinoren ku wan ji hev qut kirine qebul nekirine u herdem li ser sinor hatine kuştin. Ere em disa ji dibejin ku, gava ku li aliyeki kuştin, xwin, qetil kirin dibun li aliyen din ji birca Babile bilind dibu. Gava ku keç u zar u zeç dihatin revandin, kuştin u winda kirin li aliyek din ji nivis hatibu ditin u mitoloji li ser diwaren mezin yen parestan dihatin nivisandin. Her çiqasi tariti bi hoviti u bi zilm were xwe li ser van axa deyne ji, ronahiye xwe qet ji vir qut nekir u xwe kir siper li hember zilm e. Gava ronahiye rehen xwe berdan van erdan zani bu ku ev xelq we dest ji we bernede. Me ji je bawer kir u nexwest heviya xwe bikujin. Ronahi bu huner, huner bu ronahi. Di ve wexte qirik tije de me hevi disa ji çande kir da ku ronahiya me qut ne be. Ev Bienal we bi hewara me ve bihata. Me ne bang kiriba ji bakure Mezopotamyaye heya bakurojhilate Anatoliyaye. We banga me bi wateya ronahi heye ba. We banga me bi wateya mitoloji he sax e ba. Me ne bi hev re bang kiri ba sibehen me bi hunere dikarin xurttir bibin, peşeroj dikare xweştir be .


- 1. LİK ÖDÜLÜ: KEHANET adlı şiiri ile Bilge Çağatay AZKIN ATLANTA/AMERİKA - 2. LİK ÖDÜLÜ: MUTLULUK adlı şiiri ile Deniz GARİPCAN KONYA - 3. LÜK ÖDÜLÜ: OZAN SAZINDA MUTLULUK adlı şiiri ile Zeki UYSAL ISPARTA - 1. MANSİYON: KÖŞEDE YAŞAMAK adlı şiiri ile Sencer BAŞAT ANKARA - 2. MANSİYON: MUT-LU-SUZ-LUK adli şiiri ile Önder KAYA AYDIN - 3. MANSİYON: BÖLÜŞELİM MUTLULUKLAR adli şiiri ile Ahmet FENAR ESKİŞEHİR - 1. LİK ÖDÜLÜ: MUTLULUK adlı fotoğrafı ile Mustafa DEMİRTAŞ ANKARA - 2. LİK ÖDÜLÜ: YEMEK adlı fotoğrafı ile Ali MERMERTAŞ TRABZON - 3. LÜK ÖDÜLÜ: SUYUN SERİNLİĞİ adlı fotoğrafı ile Levent KİRAZOĞLU ÇORLU - 1. MANSİYON: ÖPÜCÜK adlı fotoğrafı ile Erkan YAMAK ÇORLU - 2. MANSİYON: MUTLU ÇOBAN adlı fotoğrafı ile Tahir AKAY ANTALYA - 3. MANSİYON: MUTLULUK adlı fotoğrafı ile Kübra TUNCEL İSTANBUL Yarışmamızda ödül alan katılımcılarımızı tebrik eder, başarılarının devamını dileriz. Yarışmamıza emek vererek katılan tüm adaylarımıza, Yarışmamızın eser sergilemesi: 24 30 Kasım 2014 tarihleri arasında ORION AVM ÇORLU' da, Yarışmamızın ödül töreni: 29 Kasım Cumartesi, Saat: 14:00 de, ORION AVM ÇORLU' da yapılacaktır.


Candan Öztürk Güç ve Boşluk isimli ilk kişisel sergisi ile 30 Ekim 6 Aralık 2014 tarihleri arasında Daire Galeri'de izleyici ile buluşuyor. Candan Öztürk'ün Güç ve Boşluk sergisindeki işleri, yanılsama üzerine kurulu düzenin oluşturduğu silik bireylere ve onların ruh hallerine odaklanıyor. Sergi isminde yer alan güç ve boşluk kelimeleri bize sunulan ile var olan arasındaki tezatlık yoluyla 'yapılandırılmış' kimliklere olan dikkati arttırıyor. İktidarın sembolü olarak güç; varlık, mutluluk, kusursuzluk ve özendirici bir hayatı da beraberinde vaat eder. Sanatçı herşeye sahip olanların sıklıkla düştüğü boşluk üzerinde durarak güç ve statünün, vaat ettiklerini her zaman beraberinde getirmediğine dikkat çekiyor. Candan Öztürk, sergide yer alan çalışmalarında kullandığı görselleri eski dönemleri anlatan film sahnelerinden seçiyor. Bu kareler çoğunlukla ya karakterlerin boş bulunarak tüm zırhlarını kaldırmış oldukları, samimi hislerini dışavuran anlardan ya da dışarıya yansıtmak istedikleri göstermelik sahnelerden oluşuyor. Dolayısıyla sanatçı sergide dışavurum ile iç dünya arasındaki gelgitleri ve bu gelgitler arasındaki tezatlara da değiniyor. Sanatçı dönem filmlerinden seçtiği görüntüler ile dünyanın sandığımız gibi hızla değişmediğini, her dönemin benzer süreçler ve deneyimler sunduğunu, insan tabiatının değişmezliğinin zaman içinde bize sürekli deja vu hissi yaşattığını ve evrenin kısır döngülerden ibaret olduğu duygusu üzerinde odaklanıyor. Sanatçının çalışmaları için kullandığı malzemenin geçirgenliği de değindiği konular ile uyum sağlıyor. Folyonun katman katman oluşu ve transparan yapısı anlatmak istediği yüzeysel kimlikler ve ruh halleri ile örtüşüyor. Sanatçının seçtiği film sahneleri ile folyo bantların naifliği ve geçirgen olan şeffaf yapısı görsel olarak birbirini tamamlıyor. Güç ve Boşluk, 30 Ekim 6 Aralık 2014 tarihlerinde Salı-Cumartesi günleri 11.00 19.00 saatleri arasında Daire Galeri'de görülebilir.


x-ist 16 Ekim-15 Kasım, 2014 tarihleri arasında Amerikalı fotoğrafçı Ryan Schude'nin Tableaux Vivants başlıklı kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. İkinci kere yabancı bir sanatçının sergisini açan x-ist, izleyiciyi daha önce Amerika, Kanada ve Fransa'da eserlerini gösteren Ryan Schude'nin tiyatro sahnelerini andıran fotoğraflarıyla tanıştırmayı hedefliyor. Tableaux Vivants, Fransızca'dan yaşayan resimler olarak çevriliyor. Ryan Schude, bu türün tek bir imaj üzerinden birçok hikaye anlatabilme özelliğinden yararlanıyor. Çoğu zaman, izleyici belirsiz durumlarla başbaşa bırakılırken, her bir karakterin hareketinin arkasındaki sebebi çözümlemesi de bekleniyor. Schude'nin sahnelerinde, set tasarımı, mekan, kıyafetler, ışık ve oyunculuk ön plana çıkıyor. Serinin ilk on fotoğrafı, kavram ve üretim açısından farklı niteliklere sahip. Altı yıllık bir süreçte, farklı işbirlikleri ile gerçekleştirilen bu işlerin hepsi birbirinden bağımsız olarak ortaya çıkıyor. Geniş bir perspektiften anlatılan hikayeler, içlerinde hayal kırıklıkları, mizah, gizem, anlaşmazlık ve günlük eğlenceleri barındırıyor. Hem gerçek mekanlarda, hem de sıfırdan üretilmiş stüdyolarda çekilen fotoğraflar, edebiyat ve sinemadan ilham alıyor. Son beş fotoğraf ise, Ryan Schude'nin ailevi tecrübelerinden esinlenerek kurgulanıyor Bir yıl boyunca planlanıp, beş günde çekilen fotoğraflar, Ryan'ın kardeşi Nicole'un boşanma sonrası yalnız bir anne olarak aileyi idame ettirmesindeki zorluğu konu alıyor. Yarı kurgu, yarı gerçek hikayeler içeren işler, Ryan için yeni bir üretim sürecinin başlangıcı oluyor. Daha ayrıntılı bilgi için x-ist'ten Ece Göymen ile görüşebilirsiniz. San Francisco'da üniversite eğitimini tamamladıktan sonra serbest çalışmayan başlayan ve üç yıl San Diego'da fotoğraf editörlüğü yapan Ryan Schude, şu an Los Angeles, Kaliforniya'da çalışmakta ve yaşamaktadır. Schude'nin katıldığı bazı ulusal ve uluslararası sergiler ve fuarlar arasında Prix De La Photographie (Winners Exhibition, Paris, 2008 karma sergi), Art Director's Club Young Guns Show (New York City, 2008 karma sergi), Galerie 64bis (Paris, 2009 solo sergi), Magenta Flash Forward (Lennox Contemporary, Canada, 2009 karma sergi), Redefining Hollywood (the Factory, Los Angeles, 2011 karma sergi), Busta and Schude (Bleicher Gallery, Los Angeles, 2011 iki kişilik sergi), L. A. te (Bakersfield Museum of Art, California, 2012 karma sergi) ve Contemporary Istanbul'13 yer almaktadır. Ryan Schude's solo show titled Tableaux Vivants is taking place at x-ist between 16 October and 15 November 2014. x-ist is hosting American photographer, Ryan Schude's solo exhibition, titled Tableaux Vivants, between the 16th of October and the 15th of November, 2014. The second foreign artists' solo exhibition to open at x-ist, Ryan Schude's photographs resemble theater scenes. Tableaux Vivants translates to living pictures from French, and Ryan Schude utilizes this genre's quality of telling many different stories from one image. Viewers are expected to analyze the reason behind the every characters' gesture, while they are left alone with uncertain situations most of the time. In this group of Schude's photographs, stages, stage set, space, dresses, light and acting all come into prominence. The first ten photographs of the series have different features in terms of concept and production. Over a six-year period, all of these works were carried out with different collaborations, emerging independently from each other. The stories are told from a broad perspective, covering disappointments, humor, mystery, conflict and daily entertainment within them. They were taken both in real places and studios which were built from scratch, and were inspired by literature and cinema. The last five photographs are constructed by the inspiration of Ryan Schude's family experiences. The photographs, which were planned for a year and taken over five days, are on the subject of the difficulty of maintaining the family as a lonely mother, after the divorce of Nicole, the sister of the photographer. The works involve both semi-fiction and semi-true stories, reflecting the beginning of a new production process.


Galeri ARK, İstanbul-Göztepe, Cemil Topuzlu caddesinde, sanatın Anadolu Yakası'ndaki kalbi olmaya devam ediyor. Farklı renkleri ve sesleri Türkiye sanat ortamına kazandırmayı hedefleyen Galeri ARK, genç sanatçıları da destekliyor. Bu kapsamda Rh+artmagazine dergisi'nin düzenlediği yarışmada, 2013 yılının genç ressamı seçilen Kadir Akyol'un resimlerini sanatseverlerle buluşturuyor. Sanat eleştirmeni Lütfiye Bozdağ, Kadir Akyol'un Galeri ARK'da açılan kişisel sergisi için yazdığı katalog metninde bir fenomen olarak imge kavramını sanatçının geçmiş-gelecek, modern-gelenek karşıtlığı içinde yeni bir ilişkisellikle ele aldığının altını çiziyor ve şöyle devam ediyor. medya-dantel-portre gibi birbiri ile ilişkisiz imgelerin aynı düzlemde bir araya gelerek karşıtlık üzerinden yeni bir ilişkisellik oluşturması, yeni bir gerçekliğin ortaya çıkmasına hizmet ediyor. Bu yeni gerçeklik, varlığın kendi hakikatini içinde barındırmakla birlikte, yan yana getirilen her yeni imgenin birbiri ile kurduğu karşıtlık ilişkisi içinde, kendi gerçekliğini kırarak, yeni anlatıların önünü açıyor. Sanatçı, yaşadığı toplumun güç ve iktidar ilişkilerini medya-dantel-portre üçgeninde ele alıyor. Akyol, resimlerinde yer verdiği geleneksel dantel motifi ile doğu-batı sentezine gönderme yaparken, iktidar yapılanmasında önemli bir rol oynayan medyanın temsilini, tek kanallı devlet televizyonunun açılış modunu kullanarak ortaya koyuyor. Yeni teknolojilerin işgali altında tutsak kalan hayatlarımızın, bir iletişim aracı olarak tasarlanan TV'nin dijital soğukluğu ile el emeği olan dantel motifinin geleneksel sıcak imgesinin birbirine nasıl yabancılaştığını modern ile geleneğin gerilim yüklü karşılaşmasını, çarpıcı bir ironi ile gözler önüne seriyor. Kadir Akyol'un bir fenomen olarak imge başlıklı sergisi 22 Kasım 13 Aralık 2014, tarihleri arasında Galeri ARK'da görülebilir.


Pi Artworks London is pleased to announce Susan Hefuna's third solo exhibition with the gallery and her first at our London venue. Cairotraces features a new series of her highly regarded works on paper as well as a newly commissioned palm wood installation. At the core of Hefuna's practice is her fascination with the networks and structures of connection that inhabit public spaces and become the framework for peoples' interactions with each other. She is particularly interested in how these networks become visible through and influenced by architectural models and city planning. For Hefuna, these public spaces, particularly urban centres, are the intersection of politics, architecture, and history and they shape the formation of different social identities. This interest stems from the artists' duel German Egyptian heritage, which has allowed her to observe the towns and cities of two cultures that are simultaneously foreign and familiar to her as well as her nomadic existence as an artist who immerses herself in the life of the various countries she exhibits in. Since the late 90's, Hefuna has mimicked the visual traits of the mashrabiya screens of Cairo to visualise her anthropological inquiry into public spaces. Mashrabiyas are traditional latticework screens built out of interconnected knobs and rods that form unbroken, crosshatch patterns; they beautify buildings with arabesque ornamentation while protecting the inhabitants from harsh sunlight. The screens reflect many of the key issues that affect the interactions the artist observes on a day-to-day basis, the delineation between private and public space, veiling, and voyeurism. Within Hefuna's work, the mashrabiya's interconnected dot and line motifs are a template with which she can reify the intangible networks and structures of connection that inhabit public spaces and become the framework for peoples' interactions. About Susan Hefuna, b. 1962, Germany. Hefuna has had solo exhibitions in 2014 at The Sharjah Art Foundation, Sharjah, UAE; the Osthaus Museum, Hagen, Germany; both branches of Pi Artworks; and Rhona Hoffman Gallery, Chicago, USA. Other recent solo exhibitions include Notationsnotation at the Drawing Centre in New York City, USA (2013); Vantages at the MAD Museum in New York City, USA (2012-13); Susan Hefuna at Rossa Issa projects, London, 2013;Susan Hefuna at Rhona Hoffman Gallery in Chicago, USA (2012); and I Love Egypt A Temporary Learning Camp, a collaborative commission by The Serpentine Gallery, London, UK and Townhouse, Cairo, Egypt, which took place at London's Speaker's Corner in 2011. Group exhibitions include Safar/Voyage at the Museum of Anthropology in Vancouver, Canada (2013) and Encounter at the Katara Arts Center in Doha, Qatar (2012-13) as well as the Sydney Biennale in Australia (2012); On:Line, Drawing of the 21st Century at MoMA, New York City, USA (2010) and Museum as Hub, New Museum, New York City, USA (2010) among others. Hefuna was the recipient of the 2013 Contemporary Drawing Prize of the Daniel & Florence Guerlain Art Foundation in Paris. She has also had her work exhibited at Fare Mondi as part of the 53rd Venice Biennale in 2009. Public collections include the Centre Pompidou, Paris, France; LACMA, LA, USA; British Museum, London, UK; MoMA, NY, USA; Farjam Collection, Dubai, UA; Institut du Monde Arabe, Paris, France; Victoria and Albert Museum; London, UK; Staatsgalerie, Stuttgart, Germany; Collection HH Sheika Salama, Abu Dhabi, UAE; Sharjah Art Museum, Sharjah, UAE and Foundation Louis Vuitton, Paris, France. Publications about Susan Hefuna include Pars Pro Toto Volumes I-III with editor Hans Ulrich Obrist. Volume III was recently presented at Art Dubai 2014. In September, Kehrer Heidelberg published Buildings in collaboration with Osthaus Museum, Hagen. The book showcases the artist's recent Buildings series. About Pi Artworks: Yesim Turanli founded pi Artworks in 1998 in Ortakoy, Istanbul at a time when the Contemporary art market within the Turkish capital was in its nascent stages. Over the past 15 years the gallery has been committed to showcasing the best of Contemporary Turkish and international art. After 10 years of operating in Ortakoy, Pi Artworks moved to Beyoglu, Tophane, not far from one of Turkeys most important public galleries, Istanbul Modern. This pioneering move into an otherwise underdeveloped area spurred other organizations into action, and within one year eight other galleries had relocated to the district, collaborating on projects such as the monthly Tophane Art Walk. In October 2013, the gallery became the first Turkish commercial gallery to expand into London, when it opened a second venue on 55 Eastcastle Street, in the heart of the capital's bustling Fitzrovia district. This ambitious venture is testament to Pi Artwork's commitment to providing both access to Turkish and international artists to existing collectors in London, as well as introduce British audiences to the rich, original and dynamic art that is coming out of Turkey. The inaugural London exhibition, Pi: Housewarming featured the work of seven artists as a preview of the solo shows coming up over the course of the next twelve months. London audiences were introduced to the works of Volkan Aslan, Nezaket Ekici, Susan Hefuna, Horasan, Nejat Sati, Gulay Semercioglu and Mehmet Ali Uysal.


Sergi İstanbul'dan sonra 8 Ekim-1 Kasım 2014 arasında Ankara'da Kennedy Caddesi'nde bulunan Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde açılıyor. 1963 yılında, eşi Jacqueline Kennedy ile katıldığı bir siyasi propaganda gezisi sırasında Dallas Elm Street'de başından aldığı ağır kurşun yarası sonucu ölen JFK'i kimin vurduğu ve yapıldığı söylenen komployu kimlerin organize etmiş olabileceği 50 yıldır çözülemeyen bir giz perdesi... Cinayetten birkaç saat sonra, o gün aynı zamanda bir Dallas polisini de vurduğu iddiasıyla tutuklanan Lee Harvey Oswald, tüm Amerikan polisi ve yetkililerince cinayeti tek başına işleyen, yalnız kaçık statüsüne sokulmuştu. Hakkındaki suçlamaları reddeden Oswald, cinayetten iki gün sonra Dallas'taki gece kulübü işletmecisi olan Jack Ruby tarafından temizlenince bu savları yaymak daha da kolaylaşmıştı. Cinayetin yarattığı etkiyle 1963'te altı yaşındayken karşılaşan Baykam'ın konuya ilgisi o günlerde başladı. Suikastle ilgili detaylı bilgiler toplayabilmek için iki kere Dallas'a ve New Orleans'a giden sanatçı, aynı zamanda JFK cinayetiyle ilgili sayısız kitap okudu, film izledi, 6th Floor Museum yetkilileri ve cinayetin en tanınmış uzmanlarından Robert Groden başta olmak üzere birçok kişiyle görüşmeler yaptı. Baykam'ın sergisinde tual ve 4D çalışmalar, mekan düzenlemeleri, ses ve video yerleştirmeleri yer alıyor. Sergi salonunda Baykam'ın konuyla ilgili 9 saat 45 dakikalık sunum videosu da İngilizce ve Türkçe olarak gösterilecek. Sergi süresince Kennedy cinayeti hakkında panel ve film gösterimi de düzenlenecek. 132 sayfalık sergi kataloğunda Bedri Baykam'ın yanı sıra eleştirmen Emin Çetin Girgin ve adli bilimci Prof. Dr. Sevil Atasoy'un da yazıları bulunuyor.


'in fotoğraflarında, portrelerin veya manzaraların barındırdığı toplumsal gerçekliklerin ve hikayelerin izlerini görmek mümkündür. Çoğunlukla insanı temel alıp bireylerin varoluşsal durumlarına ve çevreleriyle olan ilişkilerine odaklanarak, sosyolojik bir bakış açısıyla, figürlerinin başından geçen hikayeleri fotoğraf yoluyla izleyiciye aktarır. Daha önceki çalışmalarında gençlere dair kimlik problemleri ve gelecek kaygıları gibi konuların yanı sıra; toplumumuzda kadınların duruşlarına da değinen sanatçı, onların maruz kaldıkları toplumsal politikalara karşı mücadelelerini fotoğraflarına yansıtır; anı değil, bir anlatıyı yakalayıp insanların çevrelerinde olup bitenleri izleyiciyle buluşturur. Görünmeyen adlı yeni projesinde ise, günlük yaşamda maruz kaldığımız imge ve nesne yoğunluğuna dikkat çekerek, bireyin algısının, iradesinin oynadığı rolü ve geliştirdiği tepkiyi ortaya koymayı; gizemli bir sinematografik anlatım üslubu ile öne çıkarıyor. Kurgusal olmayan bir süreç sonucu çektiği fotoğraflarda, topluma uygulanan baskı, şiddet ve oluşmuş ile olan ön yargı, bir görsel gizlilikte / çeşitlilikte; siyasi, ekonomik, kültürel bir kabullenme veya reddediş halinde; ve tasarlanmış bir kurgu-hikaye olarak izleyiciyi etkisi altına alıyor. Through Sıtkı Kösemen's photography one is able to see, make note of the social stories and realities hidden behind the portraits and landscapes framed. Mainly focusing on individuals and their respective stories, the artist narrates each individual's existential situation and her relationship with the environment from a sociological perspective. Kösemen, previously dealt with issues such as young people's identity problems and their future anxieties, the status of women in our society, now not only aims to reflect the very same people's struggles against social policies but also attempts catching the narration; not the moment, and expose the viewer to what is happening around. In his new project called 'Invisible', Kösemen draws attention to the density of images and objects subjugating us all and highlights the role of an individual's will and perception in a notably mysterious and cinematographic style of expression. In his non fictional photographs, the focus is firmly put on the pressure over the society, the violence and the prejudices accompanying; these impress the viewers as if they were fictional stories rather than visual distractions, or mysteries over the political, economic and cultural norms and objection. You may download the images from the links below.


La sala BBK del Museo de Bellas Artes de Bilbao acoge la primera gran retrospectiva en Europa con 68 obras emblematicas del movimiento pictorico hiperrealista, desde sus inicios hasta la actualidad. Esta exposicion constituye la primera gran retrospectiva europea del movimiento hiperrealista y reune 68 obras procedentes de diversas colecciones realizadas por los miembros mas representativos de este estilo pictorico, desde sus inicios en Estados Unidos a mediados de la decada de los anos sesenta hasta su posterior desarrollo internacional, que llega hasta nuestros dias. Se exhiben pinturas de 34 artistas a partir de la primera generacion de maestros norteamericanos John Baeder, Tom Blackwell, Chuck Close, Don Eddy, Richard Estes o Ralph Goings, entre otros hasta diversos pintores actuales. La muestra se distribuye por orden cronologico y comienza con los fundadores del fotorrealismo norteamericano de los anos sesenta y setenta: John Baeder, Robert Bechtle, Charles Bell, Tom Blackwell, Chuck Close, Robert Cottingham, Don Eddy, Richard Estes, Audrey Flack, Franz Gertsch, Ralph Goings, John Kacere, Ron Kleemann, Richard McLean, Jack Mendenhall, David Parrish, John Salt y Ben Schonzeit. Esta seccion incluye obras miticas del movimiento, como las celebres cabinas de telefono de Estes o la iconografia de los restaurantes de comida rapida de Goings. Las dos siguientes generaciones, desde los anos ochenta hasta nuestros dias, representan la internacionalizacion del movimiento y su redefinicion a partir de las nuevas posibilidades tecnicas propias de la era digital: Anthony Brunelli, Davis Cone, Randy Dudley, Robert Gniewek, Gus Heinze, Don Jacot, Bertrand Meniel, Rod Penner, Bernardo Torrens, Roberto Bernardi, Clive Head, Ben Johnson, Peter Maier, Robert Neffson, Yigal Ozeri y Raphaella Spence. Cerca de cincuenta anos tras su aparicion, el hiperrealismo continua vigente en nuestros dias y siguen aun en activo muchos de los pintores que dieron inicio al movimiento. A ellos se han ido sumando artistas de diversas generaciones que han dado a este estilo caracter internacional. Organizada por el Institut für Kulturaustausch de Tubinga y comisariada por su director, Otto Letze, la exposicion se inauguro en la Kunsthalle de Tubinga y viajo mas tarde a varios museos europeos, entre ellos el Museo Thyssen Bornemisza y el Birmingham Museum & Art Gallery, instituciones en donde se presento con exito el pasado ano. A mediados de los anos sesenta surgio en Estados Unidos un grupo de artistas, que utilizando la fotografia como base, pintaban con gran realismo objetos y escenas de la vida cotidiana contemporanea. Formaron el movimiento hiperrealista, que en el mundo anglosajon se conoce con el termino photorealism. El movimiento establecia que eran fotorrealistas aquellos artistas que abiertamente empleaban la camara fotografica como herramienta esencial para ejecutar sus pinturas. Trasladaban la imagen al lienzo lo mas objetivamente posible y con una ejecucion tan minuciosa que producia en el espectador una sorprendente ilusion de realidad, privada de cualquier emocion. La amplia representacion del movimiento en la Documenta de Kassel de 1972 supuso su consagracion y, sobre todo, produjo gran revuelo en un panorama artistico que desde 1945 habia estado dominado por el arte abstracto. La critica lo califico como anti-intelectual y reaccionario: no es arte, sino virtuosismo copista. La figuracion centrada en representar temas intrascendentes y el metodo pictorico basado en el uso de imagenes fotograficas llevadas al lienzo mediante procedimientos mas o menos mecanicos generaron una autentica convulsion en el mundo del arte. A pesar de ello la vinculacion entre fotografia y pintura no era nueva y ya desde el impresionismo, y hasta las serigrafias pop de Warhol, entre otros, el interes por la realidad y el entorno personal del artista tuvo en el uso de la camara un aliado fundamental. Con la incorporacion de la moderna tecnologia de la imagen, el hiperrealismo abrio un enorme campo para el arte, que desde entonces no ha cesado de aprovechar sus avances. Si en un primer momento los artistas utilizaron imagenes publicadas en periodicos y revistas, mas tarde decidieron realizar ellos mismos la toma fotografica. Trasferian despues la imagen al lienzo utilizando un sistema de cuadricula o de proyeccion de diapositivas para, finalmente, ejecutar la pintura con pincel o aerografo. En la actualidad la era digital ha anadido el uso de camaras fotograficas de alta resolucion, ordenadores y programas de imagen que han revolucionado el oficio de pintar y que permiten a cada artista elaborar un metodo propio y a la medida de sus intereses. La laboriosidad tecnica y la ejecucion precisa de estas obras, generalmente de gran tamano, producen en el espectador un asombro que remite a generos centrados en el uso del trampantojo y en la reproduccion fiel de brillos y texturas, presentes en otros momentos de la historia del arte, como las naturalezas muertas del barroco espanol o de la pintura holandesa del siglo XVII. Ademas del uso de la camara, el movimiento hiperrealista heredo del pop la pasion por los iconos de la sociedad de consumo y el mundo de la publicidad, aunque la ironia pop es sustituida en el hiperrealismo por la distancia emocional. Comparten ambos movimientos el gusto por las superficies acristaladas de los escaparates que permiten recrearse en las imagenes que se reflejan deformadas en ellos, los automoviles y las motos relucientes, los letreros luminosos de los cines y teatros, el colorido de los restaurantes de comida rapida y sus botes de ketchup, la arquitectura art deco o la iconografia kitsch. Son fragmentos de la vida cotidiana norteamericana, escenas banales y articulos de consumo convertidos en motivo artistico. Temas intrascendentes del mundo que nos rodea dominado por la sociedad de consumo, la publicidad y los medios de comunicacion de masas, captados primero a traves de la fotografia y trasladados despues al lienzo mediante un laborioso proceso completamente opuesto a la inmediatez de la instantanea fotografica que da origen al cuadro. Los temas evolucionan desde los iconos culturales del american way of life hasta las grandes vistas panoramicas urbanas o las representaciones de figuras humanas, mas propias de los hiperrealistas europeos. Los pioneros del hiperrealismo trabajan de forma aislada en Nueva York y California a comienzos de los anos sesenta del siglo XX, momento en el que la fotografia se revela como un instrumento importante para los medios de comunicacion y la cultura de masas. Robert Bechtle pinta la vida cotidiana de los barrios de las ciudades norteamericanas; Richard Estes comienza a reflejar fragmentos del paisaje neoyorquino; Chuck Close trabaja cuestiones de escala al pintar sus celebres retratos sobredimensionados; y Audrey Flack, la unica mujer de este grupo inicial, realiza sus primeros trabajos. En general, los temas seleccionados muestran los iconos culturales el estilo de vida norteamericano: Tom Blackwell pinta escaparates y motocicletas como simbolo de libertad; Ron Kleemann grandes camiones; Don Eddy las brillantes carrocerias de los automoviles y Ralph Goings American diner, los iconicos establecimientos de comida rapida. Otros artistas producen naturalezas muertas con objetos banales. Charles Bell lo hace con coloridos juguetes de hojalata y maquinas recreativas, Ben Schonzeit con grupos de alimentos y Audrey Flack con objetos personales. Los motivos urbanos son tambien habituales. Robert Cottingham se interesa por las tipografias, Richard Estes por las cabinas telefonicas, y John Baeder y Ralph Goings por las escenas de restaurantes. El mundo rural, con sus modernos cowboys, y la clase media norteamericanase reflejan en las pinturas de Richard McLean, Jack Mendenhall o Robert Bechtle. Por ultimo, el retrato es objeto de atencion por parte de Chuck Close, que se pinta a si mismo y a sus amigos, y del suizo Franz Gertsch, el unico representante, junto con el britanico John Salt, del hiperrealismo no estadounidense de esta primera generacion. La segunda generacion, que trabaja en los anos 80 y 90 del pasado siglo, se caracteriza por la internacionalizacion del movimiento y por la introduccion de las nuevas tecnologias digitales que permiten novedades compositivas. Los pintores se centran en paisajes urbanos de grandes dimensiones, a menudo en formato panoramico. El italiano Anthony Brunelli fotografia motivos con un objetivo gran angular para yuxtaponer despues las tomas en el lienzo; Robert Gniewek refleja espacios urbanos nocturnos; Davis Cone pinta antiguas salas de cine; Rod Penner consigue una enorme precision tecnica a partir del uso de camaras digitales de alta resolucion; y Don Jacot pinta juguetes de hojalata. Los hiperrealistas actuales trabajan con los medios mas avanzados para conseguir llevar el fotorrealismo a una nueva dimension. La nitidez de los contornos y la alta definicion que proporcionan las imagenes digitales hacen que el objeto representado se convierta, literalmente, en un objeto hiperreal. Roberto Bernardi representa bodegones de objetos, Bernardo Torrens desnudos femeninos, Raphaella Spence toma sus imagenes desde lo alto de rascacielos o desde helicopteros, Peter Maier se interesa por la representacion de superficies y Ben Johnson por las arquitecturas. La fascinacion por la ciudad sigue viva en artistas como Robert Neffson o Clive Head. Son, pues, tres generaciones de artistas y cincuenta anos de evolucion de los temas y tecnicas de un estilo que, utilizando la fotografia como punto de partida, continua asombrando al publico por la tecnica impecable y por la precision con la que es capaz de plasmar objetos y escenas del mundo que nos rodea.


Sümerlere ve Hititlere ilişkin eserleri ile tanıdığımız M. İlmiye Çığ, 1914 Bursa doğumlu. 1931'de ilkokul öğretmenliğine başlayan Çığ, Eskişehir'de beş yıla yakın bir süre öğretmenlik yaptı. 1936'da Ankara Dil Tarih Coğrafya Fakültesi'ne girerek burada Sümeroloji, Hititoloji, Arkeoloji eğitimi alan M. İlmiye çığ 1940'ta mezun oldu. İstanbul Arkeoloji Müzelerine Çiviyazısı Uzmanı olarak atandı. Müzedeki Sümer, Akad, Hitit dillerinde yazılmış 74 bin çiviyazısı belge üzerinde 33 yıl çalıştıktan sonra emekli olan Çığ, çalışmalarını halka dönük kitaplarla devam ettirdi. Kur'an, İncil ve Tevrat'ın Sümer'deki kökeni, Sümerli Ludingirra, İbrahim Peygamber, İnanna'nın Aşkı, Hititler ve Hattuşa, Zaman Tüneliyle Sümer'e Yolculuk adlı kitaplarıyla bizleri yaklaşık 3500 yıl öncesine götürerek Sümer ve Hitit medeniyetleriyle tanıştırdı. Yalın ve içten anlatımıyla sesini akademik çevrenin dışına ulaştırmayı başardı. Biz de sizler için onunla görüştük. Muazzez İlmiye Çığ: Ben ilkokul öğretmeniydim. O dönemde bir defaya mahsus olmak üzere öğretmenleri üniversiteye aldılar. Çünkü biz meslek okulundan mezunduk ve meslek okulundan mezun olanlar üniversiteye giremiyordu. Ancak Dil Tarih Fakültesi açılınca eski öğretmenler Atatürk'e haber gönderip öğretmenlerin de bu fakülteye alınmasını talep ediyorlar. Bu kabul edilince ben ve arkadaşım Hatice Kızılyay hemen üniversiteye gittik. Ben Fransızca'ya gidecektim, o tarih bölümüne gidecekti. Biz gittiğimizde eğitim başlayalı bir buçuk ay olmuştu. Bizim bölümler doluydu. Bize dediler ki Hititoloji bölümü yeni açıldı. Yeni hoca geldi. Derslere yeni başlanacak. Buraya gelin, ardından Sümeroloji, arkeoloji ve tarih alacaksınız. Biz de girdik de ne olursa olsun, dedik. Ne lojiler biliyoruz, ne Hitit biliyoruz. Bunların hakkında hiçbir şey bilmiyorduk. Sonra derslere başladık. Hocalarımız hep Alman'dı. 1933'te Almanya'da Nazi devleti çıktı. Bu dönemde Hitler Yahudileri ya da ailesinde Yahudi olanları evvela üniversiteden atmaya başladı. Profesörler, doçentler hep atıldı. Bunlar önce şaşkına dönüyor, sonra İsviçre'de bir cemiyet kurup bütün milletlere bizi alın diye başvuruyorlar. Kimse almıyor. İsviçre'den bir profesörü Atatürk çağırmış, bizde yüksek eğitim yapılacak, bunun için bir proje hazırla diye. Bunun üzerine üniversiteden atılan profesörler Türkiye'ye başvuruyor. Atatürk Derhal gelsinler diyor. Çünkü Atatürk bir yüksek eğitim yapmak istiyordu; ama maddi olanak yoktu, eleman yoktu. 1920'de Atatürk pek çok çocuğu yurt dışına gönderdi. Ancak bunların okuyup eğitim verecek duruma gelmeleri çok uzun zaman alacaktı. Bunun üzerine Atatürk üniversiteden atılan hocaları getirtti. Milli Eğitim Bakanı Naziler döneminde atılan ve Türkiye'ye gelen üniversite hocaları için bir sözleşme yapıyor. Milli Eğitim Bakanı şöyle diyor. Bundan sonra bu kimseler ister hapiste ister serbest olsunlar, artık Türklerin memurudur. Almanya artık bunlara bir şey yapamaz. Eğer yapacak olursa biz çaresine bakacağız. Böyle bir şeyi yapmak çok önemli. Bu adamlar gelirken bir sene sonra Almanlar çok zorluk çıkarıyor. Ama yine bir şey yapamıyorlar. Benim hocalarım onlardandı. Elimizde kitap yoktu. Laboratuvarımız yoktu. Kitap isteyene kitap, laboratuvar isteyene laboratuvar sağlandı. Benim hocam Almanya'da ölen birinin kitaplığının çok önemli olduğundan söz etmişti. Hemen para veriyorlar, getirtiyorlar kitaplığı. Düşünebiliyor musunuz? Biz o dönemden sonra kitap bulamadık. Bir de bu hocaların yanına tercümanlar koydular. Tercümanlar vasıtasıyla biz okuduk. Ancak hocalara iki sene içinde Türkçe'yi öğreneceksiniz diye bir şart koydular. Hakikatten de hocalar Türkçe'yi iyi öğrendiler. Biz orada dört sene okuduk. Hocamız bize üniversitede kalın dedi. Biraz gençlik, biraz da düşüncesizlik nedeniyle kalmadık. Müzeyi istedik, müzeye tayin olduk. Otuz üç sene çalıştık ama bir gün olsun pişman olmadık. Bu süre içinde tabletleri kazılardan çıktığı gibi temizledik, tasnif ettik, numaraladık. Böylece, güzel bir arşiv yaptık. Bu arada yayınlar yaptık. Çünkü herkes müzede çalışmaya gelemiyordu. Hukuki metinler, idari metinler, edebi metinler şeklinde sekiz kitap yayınladık. Bu da aşağı yukarı 3000 tablet demek. Sonra emekli olduk. M. İ. Ç.: Ben 65'i beklemeden biraz, erkence emekli oldum. Evde emekli ol diye beni çok sıkıştırdılar. Emekli olduktan sonra birçok şey oldu, hemen çalışamadım. Eşimi kaybettikten sonra tekrar çalışmaya başladım. Artık müzede çalışamadığıma göre bildiklerimi halka dönük kitaplar haline getirerek faydalı olayım, dedim. İnanna'nın Aşkı'nın oyun haline gelmesi çok enteresan. Cem Sultan'a ait bir opera vardı. Onu dinlemiştim, o bana ilham verdi. Bu İnanna'nın bu kadar şarkıları var, konu da var, bunu opera gibi yapsak çok evrensel bir şey olur, dedim kendi kendime. Şiirleri topladım, ona bir oyun havası verdim. Müzikal olmasını çok istedim ama hala bir şey yapılmadı. İlgilenilse çok güzel olacağını tahmin ediyorum. Opera genel müdürünün nazarı dikkatini celbetti. Onunla konuştuk bir şeyler yapalım, diye. Hala olmadı. Gılgamış'a gelince, Gılgamış destan olarak yazılmış. Tabi bunlar bir parça halinde bulunmadı. Kırıklar ve bozukluklar vardı yer altında kaldığı için. Hemen hemen yüzde 60'ı okunmuyordu. Destan şeklinde yazılsaydı daha çok akademisyenlere hitap edecekti, çünkü kırık yerleri belirtilecekti vs. Ben evvela tercüme edeyim dedim, baktım olmayacak onun üzerine öykü yapmaya karar verdim. Ana temayı bozmadan öykü haline getirdim. Gılgamış destanı İ. Ö. 12. yüzyılda Akadça olarak yazılmış. Daha sonradan 1700'lere ait Sümerce yazılmış olanına ekledim, bir bütün olsun diyerek. Herkes Gılgamış destanının konusunu anlasın istedim. Ş. G. G.: Hititler ve Hattuşa adlı kitabınızda Hititleri gelenekleri, inançları, sosyal ve siyasal yaşamlarıyla anlatırken o dönemi 14 yaşındaki İştar'ın gözüyle günümüz yaşantısıyla kıyaslıyorsunuz. Bu kitabı İştar'ın anıları olarak kaleme almışsınız. Biraz da bundan söz etsek. M. İ. Ç.: Aslında tam anlamıyla bunu söylemiyorum. Birçok hititoloğumuz var; ama onlar bilimsel yazıyor. Bu nedenle de onları bilimsel çevreler okuyor. Bizim müzede yazdığımız yazılar, makaleler var. Ben onları ortaya koysam kimse anlamaz. Ne zaman halka dönük yazılırsa o zaman okunur. Onlar daha henüz halka dönemediler. Şimdi Sedat Alp yeni bir şey yapıyor. Hititler hakkında. Halka dönük bir şey yapıyor. Ben ön ayak oldum galiba ona. Gençler ise bilimsel çalışmalar yapıyorlar. Yaptıkları bilimsel çalışmalar da bilimsel ortamda kalıyor. Türkmenistan'ın merkezine yakın bir yerde bir şehir bulmuşlar. Daha yeni okudum. Yay da var diyorlar. Bu yazı nedir? Kazım Mirşan'ı bilirsiniz. O kırk seneden beri Türk yazıları üzerine çalışıyor. O, Türkler konuşmaya başladığı günden itibaren yazmaya başladılar, diyor. Peki neyle yazdılar? Damgalarla... Her damga bir şey ifade ediyor, diyor. Bakacaksınız bir gün yazıların menşeinin Türklerde olduğu anlaşılacak. Gençlerin bu konu üzerinde durmasını çok istiyorum. M. İ. Ç.: Beni çok etkileyen bir metin var, ondan bahsedeyim. Sümer'de tek evlilik var. Ama kadın kadınlık vazifesini yapamayacak durumdaysa kadının rızasıyla adam başka bir kadınla evlenebiliyor. Bu konuda elimize çok enteresan bir metin geçti. Sümer'de her şey de mukaveleler var; satın alma, kira, borç verme, borç alma, evlenme... Her şey yazılı. Mesela; evlilikte resmi belge yoksa o belge sayılmıyor. Düşünün bundan 4000 yıl önce. Elimize geçen belgede kadının biri kocasıyla sözleşme yapıyor. Metinde şöyle deniyor: Ben falan kadını kendime kardeş, kocama karı olarak alıyorum. Eğer kocam beni boşayacak olursa ben onu beraber alıp götüreceğim. Mukaleve bu. Şahitler önünde bunu yazdırıyor. Kadındaki güce bakın. Çok ilginç geldi bana. M. İ. Ç.: Yakında Sümer hayvan masalları çıkacak. Sümerlerde küçük fıkralar vardı. Onları genişleterek hayvan masalları yaptım. Şimdiye kadar hep hayvan masallarının Yunanlılarda başladığı söyleniyordu. Ben Yunanlılarda başlamadığını, onun da Sümer'de başladığını söylemek için yazdım. Öyle şiirler var ki! Tanrıça İnanna cinsel yaşamın koruyucusu. Onun Tevrat'ta ne şekilde bulunduğunu çıkarttım. Bir de Kral Süleyman'a ait birçok şey çıkarttım. Bunları birbirine ekleyip bir kitap oluşturmak istiyorum; ama hangi birini yazacağım. Zaman yetişmiyor. Not: Bu yazı daha önce Sanat Antika Koleksiyon Dergisi, Yıl: 2003, Sayı:3, Sayfa 79-83 yayımlanmıştır.


Teşvikiye Sanat Galerisi, 1984 yılından bugüne uzanan 30 yıllık serüvenini, çok özel bir sergi ile kutluyor. 16 Ekim 10 Kasım tarihleri arasında açılacak olan sergide Altan Çelem, Doğan Paksoy, Ergin İnan, İrfan Okan, Komet, Mahir Güven, Mehmet Güleryüz, Mehmet Günyeli, Mustafa Ata, Resül Aytemür, Şahin Paksoy, Yavuz Tanyeli'nin eserleri izleyici ile buluşacak. Kurulduğu günden bu yana Türkiye'den ve dünyadan sayısız sanatçının kişisel sergisine yer veren, pek çok genç sanatçının kariyerinde önemli bir yeri olan, klasik ve çağdaş sanatın ve özellikle figüratif resmin önde gelen mekanı olarak kabul edilen galeri, çeşitli konseptler altında gerçekleştirdiği sergiler ile Türkiye'nin sanat belleğinde çok özel bir yer kaplıyor. Teşvikiye Sanat Galerisi'nin köklü ve yenilikçi uzun serüvenini kutlayan 30. yıl sergisi, 16 Ekim tarihinde açılıyor ve tüm sanat izleyicilerini bu tarihi süreci kutlamaya davet ediyor.


Toplumsal Cinsiyet ve Kadın Çalışmaları Dizisinin üçüncüsünü bu yıl gerçekleştireceğiz. Seminerlerimizi Edebiyatta Toplumsal Cinsiyet, Türkiyeli Kadın Edebiyatçılar ve Edebiyatta Kuir başlıklarıyla üç bölüm halinde düzenledik. Edebiyatta Toplumsal Cinsiyet başlıklı ilk bölümümüzde erkek ve kadın yazarların yapıtlarında toplumsal cinsiyetin nasıl konumlandığını inceleyeceğiz. Türkiyeli Kadın Edebiyatçılar başlığını taşıyan ikinci bölümde Türkiyeli kadın şair ve yazarların yapıtlarında toplumsal cinsiyet rollerinin nasıl kurgulandığını irdeleyecek, Edebiyatta Queer başlıklı üçüncü bölümümüzde ise kadın ve erkek edebiyatçıların eserlerindeki kuir alt-metinlerine odaklanacağız. Bu derslerde farklı coğrafyalara, dönemlere ve dillere ait edebiyatçıların eserlerini, bu eserlerde kurgulanan kadınlık ve erkeklik hallerine odaklanarak toplumsal cinsiyet merceğinden okumaya çalışacağız.


Denizhan Özer küratörlüğünde gerçekleşecek olan sergide Hülya Küpçüoğlu Yeşilçam filmlerinden 100 yıl boyunca aklımızda kalan sinematografik imgeleri farklı renk katmanlarıyla oluşturduğu yüzeyler üzerinde izleyiciye sunmaktadır. 100 yıl boyunca hayatımızın bir parçası olan Yeşilçam karakterleri ve mekanlarının yer aldığı sergi 16 Ekim-6 Kasım tarihleri arasında Summart'ta görülebilir. Görsel Sanatlar, müzik, edebiyat, felsefe, sahne ve performans sanatları alanlarında yeni bir buluşma noktası olan Summart, aynı zamanda sanatseverler için yoğun bir iş gününün sonunda dostları ile bir araya gelerek soluk alabilecekleri bir alan olarak tasarlandı. Çağdaş sanatı ve kültür hayatını yeniden yorumlamak isteyenleri bekliyoruz.


Montaj fabrikaların çoğalması ile ortaya çıkan iş üretme biçimiydi. Bu üretim, birey ve sanatı da etkilemiştir. Yan yana ya da alt alta gelmesi düşünülmeyen nesneler montajlanarak bir bütün oluşturur. Montajlama hali sadece konu olarak işlenmez sanatta aynı zamanda teknolojik malzemeleri de sanatsal üretime sunar.. Sadece yağlıboya, suluboya, karakalem yani klasik resimleme malzemeleri değil; projeksiyon, fotokopi, dijital baskı vb. malzemeler de sanatın üretimine kendisini sunar. Tıpkı kendi masallarımız yaşarken tüm çevresel malzemeleri, düşünceleri kullanmamız gibi. Çıkarımlarımda yoğun olarak kullandığım kent temasında, kendisi için oyun alanı arayan çocuk ve dinlenmek için alan arayan bir yetişkin plastik bir değer olarak montajlanarak, eklemlenerek yer alır. Koca bir kent evinizin yanı başında uğuldarken, bir çocuğun boş bir arsada tek başına tozu dumana katarak oyun oynadığını görebilirsiniz. Diğer yandan bir yetişkini, oturduğu bankta düşüncelere dalmış bir şekilde toprağı karıştırırken görebilirsiniz. Resimlerimde imgelediğim kent ve olgusunun bende yarattığı duygu durumu, her bireyin bir masalı olduğu ve bu masalın katmanlar halinde yaşadığıdır.


2013 Arjantin yapımı filmin güldürü öğeleri güçlü; ancak, film, aslında, bir banka soygunu filmi olarak, 'Ocean's Eleven' serisinin Arjantin uyarlaması havası veriyor. Latin Amerika sinemasını tanıtmaktan da uzak. Bir Venezuela filmi olan 'Simon Bolivar', başarılı oyunculuklarla ve her şeyden önce, Venezuelalıların kurtarıcı lider olarak gördükleri Simon Bolivar'ı kahramanlaştırmak yerine zaafları olan sıradan bir insan olarak resmetmesi dolayısıyla övgüyü hak ediyor. Filmde, hamaset yok. Simon Bolivar'ın sürgündeki çöküntü dönemi ve yeniden liderliğe yükselip Jamaika'dan köle devriminin bağımsız devletle sonuçlandığı tek ülke olan Haiti'ye ve oradan sonunda Venezuela'ya gidişinin öyküsü bu. Aslında, film, Simon Bolivar'ın renkli yaşamının bir filmden çok bir film serisi, ırmak film ya da dizi film olmaya çok uygun olduğunu da gösteriyor. Film, Bolivar'ın yaşamının en sönük yıllarını ele almasına karşın ilgi uyandırmayı başarıyor. Filmin iletilerinden biri şu: Lider doğulmaz, lider olunur. Herkes uygun koşullar ve belirli kişilik özellikleriyle bir kahraman olabilir. Bu, kimi sosyalist ülkelerde görülen lider kültünün panzehiri olduğu için not alınmalı. Özetle, lidere tapmayın, onun gibi olmaya çalışın diyor film. Güldürü öğeleriyle süslü 2011 Brezilya yapımı 'Heleno', sıradışı bir futbolcunun yaşamını konu alıyor. Amma ilginç bir kişilik, görüyor musunuzdan öteye geçmeyen, büyük bir bölümü siyah-beyaz olduğu için de izleyiciyi sıkan bir film. Brezilya'da değil de başka yerde geçse de olurdu dedirten bir film. 2004 Peru yapımı film, donanmadan ayrılan Santiago'nun hayata tutunma çabasını anlatıyor. Bolca aile içi şiddet sahnesinin olduğu film, Vietnam-Amerikan Savaşı'ndan dönen Amerikalı 'gazi'nin bu toplum beni anlamıyor tarzı içlenmelerine dayanan Amerikan filmlerine bir hayli benziyor. 2012 Meksika yapımı olan film, çocuğunu hastalıktan kaybetmiş olan bir kadının iç dünyasıyla seyirciyi bunalımdan bunalıma sokuyor. Kendini tekrar eden izlek ve sahnelerle ve yavaş temposuyla seyirciye bir an önce bitsin dedirtiyor. 2013 Panama yapımı filmde bir albino bowling'cinin daha yeni kalp krizi geçirmiş babası ve yolda tanıştıkları bir genç kadın ve köpeği ile turnuva için Ekvador'a doğru yolculuklarına tanık oluyoruz. Baba-oğul ilişkisinin derinliklerine ve oğulun ikili ilişkilerindeki 'başarısız'lıklarına doğru yol alıyoruz. Ortalamanın üstü denebilecek film, yine, herhangi bir ülkede geçebilecek bir biçimde, zayıf bağlamlı olarak kurgulanmış. 2011 Şili yapımı film, festivalin en başarılı filmlerinden biri. Şili çöllerinde (2012'de bu çöllerde yolda kalıp geceleri donmuşluğum vardır) bir film çekmek isteyen İspanyol yönetmen, başkent Santiago'da, hazırladığı kovboy filmi senaryosu için yapımcılarla görüşmekte; onlara adeta yalvarmaktadır. Ancak, hepsi, senaryonun sıkıcı ve ruhsuz olduğunu söylemektedirler. Morali bozulur; basar gider Şili çöllerine. Kasabaya vardığı gibi, başka biri sanılır; ondan sonra başına gelmedik kalmaz. Kaçırılır, vurulur, dövülür, susuzluktan ölmek üzereyken kurtarılır vb... Başına her gerçek olay geldiğinde, senaryosunu nasıl düzelteceğini düşünür. Sonunda senaryo muhteşem olur ama kendisinin bu süreçte yitireceği çok şey olacaktır. Sürpriz sonuyla da heyecanlandıran film, önerilir. Filmin gerçek ile kurgu arasında gidip gelmesi, ona profesyonel bir nitelik kazandırmış. 2013 Kolombiya yapımı film, insanlardan tümüyle uzak bir biçimde yaşayan amcamızın ergenliğe girmek üzere olan kızının onun yanında kalmaya başlamasını konu ediniyor. Ağır ilerleyen film, sıkıcı olabiliyor; ancak doğa belgeselleri izlemeyi seviyorsanız, o kadar da sıkılmayabilirsiniz. 2003 Uruguay yapımı film, daha önce hiç denizi görmemiş olan kafadarların denize yolculuğunu anlatıyor. Güzel bir konu, ancak yeterince işlenmemiş. Gülünç kişilikler ve eğlendirici konuşmalar yeterli görülmüş. Oysa, filmin ana düşüncesi, çeşitleme yapmaya çok uygun. (Benzer bir konu işleyen bir öykü için bkz. http://rizaarican. blogspot. com/2013/10/denizi-ozleyen-adam-tek-parca. html ). 2005 Küba yapımı film, 12 yaşlarındaki bir kızla erkeğin çocuksu aşklarını konu alıyor. Kızın ailesiyle yurt dışına yerleşme durumu ortaya çıkınca, ikili, izin kağıdını onaylamasın diye kızın annesiyle ayrı yaşayan babasının yanına, Havana'dan Küba'nın en ucuna kaçak olarak yolculuk ediyorlar. Çok eğlenceli, çocuksu bir film. Arkadaşlık kavramını düşündürüyor. Festivaldeki diğer filmlerin tersine, bu film, Küba'dan başka bir yerde geçemezdi, dedirtiyor. Film, festivaldeki en iyi filmlerden biri. Bir kere, filmde Küba'daki toplumsal yaşamı görüyoruz. Okulda çocuklar neler yapıyor; insanların birbirleriyle ilişkileri nasıl vb. Tek sorun, filmin adı. Filmin adı, içeriği yansıtmıyor. 2002 Arjantin yapımı tümüyle animasyon olan film, aslında, bir bütünlük taşımaktan çok, birbirinden bağımsız birkaç kısa film havasında. Bu haliyle, diğer filmlerle aynı kategoride değerlendirmek doğru olmaz. Genel olarak başarılı olduğu da söylenemez. 2013 Meksika yapımı olan bu film, eşini yıllar önce kaybetmiş zengin babanın sorumsuz bir biçimde yaşayan üç çocuğunu ölmeden önce yola getirme çabasını konu alıyor. Baba, onları tüm mallarına el konduğuna inandırıyor ve dedelerinin metruk evinde yaşayıp vasıfsız işlerle bir süre geçinmeye çalışıyorlar. Film, festivalde seyirciyi en çok güldüren filmlerden biri oldu; ancak üst düzey bir film olduğunu söylemek zor. Film, konusu itibariyle, Tarık Akan'lı ve Hulusi Kentmen'li 'Ah Nerede' filmini anımsatıyor. Haiti Devrimi'ni konu alan oldukça başarılı bir film. Düşündürüyor; hüzünlendiriyor; sevindiriyor. Film, devrimin lideri Toussaint Louverture'ü konu alıyor. Geriye dönüşlerle süreğen akışın dışına çıkan filmde, reel politikaya ilişkin birçok ders bulunuyor. Latin Amerika Film Festivali'nin tümüyle profesyonel bir çalışma olduğunu söylemek zor. Seçici kurul da ödüller de yok. Film seçimleri, her bir büyükelçiliğe bırakılmış gibi görünüyor. Böyle olunca, bu tür festivallerde bir ölçüde beklenen ülke sinemasını niteleme özelliği ya da üst düzey bir sanat eseri olma beklentisi, çoğunlukla rafa kaldırılmış gibi bir izlenim oluşuyor. Yine de, bu haliyle bile, başarılı olduğu söylenebilir. Festivalin en iyi filmleri, Viva Cuba, Sal ve iki tarihsel yapım: Simon Bolivar ve Toussaint Louverture.


Konu Devlet Güzel Sanatlar Resim ve Heykel yarışması. Abdulkadir Günyaz, Adnan Turani, Kaya Özsezgin ve derginin sahibi Tevfik İhtiyar konuyu tartışıyorlar. Bu sergi ve yarışmaya ilginin neden azaldığını konuşuyorlar. İlginç bölümü olduğu gibi aktarıyorum. İlginin neden azaldığını sanata yaklaşımdaki korkunç boyuttaki bir yanılgının nelere patladığını anlamamız açısından önemli. Biz neden geriyiz, sorusuna çok açık bir yanıtla karşılaşıyoruz. Adnan Turani yanıtlıyor: Çünkü Türkiye'deki kültürel yayılma, kültürel sorumluluk yavaş yavaş Akademi'nin dışına çıkmaya başladı. Akademi artık Türkiye'yi temsil edemez oldu. Birden bire bir soğuma başladı. Artık Akademi'nin sözü geçmiyordu. Enteresan bir olay anlatayım: O sergilerin birinde Jüri üyesiyim. Jüride Bedri Rahmi, Sabri Berkel, Şadi Çalık, Hüseyin Gezer ve Refik Epikman var. Birileri sanat eseri diye adi bir çerçeveyi bir aynaya geçirerek ve altına imza atarak getirip asmış... Pop bir mantık. Ben böyle bir şeyde güzel sanatların hafife alınması tehlikesini gördüğüm için itiraz ettim. Bu spekültif bir olaydır. dedim. Bedri Bey bana, Spekülatif ne demek? dedi. Değersiz bir şeyi değerli olarak yutturmaya kalkarsan bu spekülatif olur. dedim. Aradan pop bir mantık değerlendirmesinin üzerinden oldukça ilginç bir zaman geçmiş. Bu süre içerisinde sanatı kimin hafife alıp almadığı da gün ışığına çıkmış durumda. O aynayı verenin alnından ne denli öpsek azdır. Çünkü olay 1973 öncesi yaşanmış. Zaman içerisinde sanatın hafife alındığını değil, sanatı anladığını sananların kaldıramayacağı bir ağırlıkta olduğu anlaşılıyor. Bu konunun gündeme geldiği Devlet Resim ve Heykel sergisi için toplanan seçici kurulda Bedri Rahmi Eyüboğlu da var. Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun ölüm tarihi 21 Eylül 1973. Bu değerlendirmenin 1973 yıl öncesi yapılmış olduğu açıkça belli oluyor. 2005 yılında da bir söyleşide dile getirilmiş. Bence oldukça düşündürücü ve aydınlatıcı bir durum... Bir zamanlar sergi için verilen çalışma spekülatif diye adlandırılırken aradan geçen sürede sanat dünyasının içine bu tür çalışmaların da girdiği bir zaman dilimi içinde yeniden konu ediliyor. Karşımıza değerlendirmedeki yanılgının ülkemizdeki içler acısı konumunu da çıkarmış oluyor. Demek ki Türkiye'de sanata bakıştaki bozukluk ülkemizdeki sanat açılımlarını üst düzeyde görünen eller tarafından spekülatif diye engellemiş oluyor. Kimileri de daha ne gibi sözlerle engelleniyor; bilenlerimizin sayısı çok. Özellikle dünya sanatı içinde aynalar birer yapıt olarak çıktı ortaya. Sergiye verilen çalışma daha da anlamlıydı sonrakilerine göre. Eski bir çerçeveye konmuş ayna, bırakın spekülatif olmayı ülke sanatına öncülük yapacak, dünya sanatı içinde yerini alabilecek olan bir çalışmaydı. Bizden biri böyle bir başarıyı göstermesine karşın anlaşılmamış ve engellenmiş. Hangi sanatçıydı bilemiyoruz. Kim bilir böyle bir engel ve anlaşılmazlık karşısında küsüp köşesine çekilmiş olabilir. Gerçek spekülatifi seçici kurul yapmış. Değerli bir çalışmayı değersiz göstermeyi başarmış. Spekülatif salt değersizi değerli göstermek değildir; tersini de yapmak aynı anlama geliyor. 2005 yılında yapılan bu söyleşide o zamanlar yanlış yapıldığıyla ilgili konuşma yok. Yıllar sonra bile değerin değeri anlaşılmamış anlamına geliyor. Ülkeye sanat açısından ne büyük zararlar verildiğine gerçekten çok önemli bir örneği kapsıyor. Gerçeğe göz atıldığında Türkiye onlarca yıldır gerçek anlamda değersizliği değerli gösteren gerçek bir spekülatif yol izliyor. Galeriler ve var olan birkaç müzemiz gerçek anlamda değerli olmayıp da resim sanatı adı altında değerli diye gösterilen eti ciğeri beş para etmez çalışmalarla dolup taşıyor. Nasılsa halk sanatı anlamıyor. Bizi yönetenlerse hiç anlamadı bugüne dek. Meydan boş bulundu ve atlar istenildiği gibi koşturuluyor. Ne Türkiye'ye ne de sanata hiçbir katkısı olmuyor. Bildiğimiz Devlet Resim ve Heykel sergisinde ödüller de dağıtılıyor. Gerçek bir yapıt spekülasyon denilerek sergiye alınmazken kim bilir kimler devlet ödülü alıyor. Bu konu da bambaşka bir sorun. Bunlardan kaçı dünyadaki evrensel sanatın içine girdi diye sorulacak olursa, hiçbirinin giremediği görülür. Çünkü, körler sağırlar, birbirini ağırlar ayarlarıyla dağıtılıyor bu ödüller. Hesap soracak anlayan yetkili ve yönetici olmayınca atı alan Üsküdar'ı değil tüm Türkiye'yi baştan başa geçiyor. Yanlış yapanların pişmiş kellelerini ve saçma sapan değerlendirmelerini izlemek zorunda kalıyoruz. Bir de bilgiç, bilgiç konuşmazlar mı... Ölür müsün öldürür müsün?... Cepler para görüyor ama; ülke ve insanlık sanat göremiyor.