Zaman ve mekan kavramları arasındaki ilişkinin en tipik çözümlemesi, insanın bilişsel süreçler yardımıyla anılarıyla kurduğu bağlantıyla yapılabilir. Anılar, bu müthiş ikili arasında bağlantıyı kurarken aynı zamanda insanın bizatihi karakterine yön vermektedir. Belleğin yitimi ise insanın içi boş bir beden yığınına dönüşmesiyle aynı sonuca varmaktadır. İnsan yaşadığı fiili hayatta anıları vasıtasıyla mekanlarla özdeşim kurar ve zamanın itkisiyle kendi yaşam organizasyonunu tasarlar. Onu bu güvenli yaşam alanından çekip almanın hatta riske sokmanın cesaretini gösterebilecek olanlar vardır elbet. Sanatçı Nermin Er, Aynı anda başka bir yerde... derken sizleri, bu güvenli alanı terk etmeye cesaretlendirmekte ve başka mekanlara, farklı manzaralara taşıyarak realite ile rüya arasında bir noktada sabitlemektedir. O noktanın akıbeti ise, özelde insanın kendi belleğiyle hayal gücünün çatıştığı ya da uzlaştığı referanslar ile açığa çıkar. Sanatçı Er'in an'da realitede ve başka yerlerde olmanın hayal gücüyle olan kuvvetli bağı, onun sanat yapıtlarıyla karşılaşan her bir izleyici için eski ve yeni deneyimlere açık küçük mekanlarda vuku bulur. Bu küçük mekanlar, birer sanat yapıtı ve yerleştirme olarak, yeni deneyimlere alan açarken insan özelinde, yalnızca, hafıza egzersizleri ile anıların bilinç düzeyine çıkmasına hizmet etmez. Anılar yalnızca mutluluk, huzur, sevgi, aşk vb. üzerine kurulu temalar değildir. İnsanın acı ve özlem dolayısıyla yalnızlık ve boşluk kavramları üzerindeki geleneksel mücadelesi de işin içine katıldığında, işte o zaman, var olma ve benliğin içine nüfuz etmek mümkün görünmektedir. Sanatçı Er, heykel yerleştirmelerinde, bu etkiyi yalnızca bir manzaranın canlandırılması ile değil kullandığı malzemeyle daha da arttırır. Beton malzemenin öne çıktığı yerleştirmelerde doğanın parçası olan taşların kullanımı, hayalin yumuşak varyasyonlarını oldukça sert ve vurucu bir şekilde yerle bir etmektedir. Sanatçı Er, Galeri Nev'de Aynı anda başka bir yerde sergisiyle, yapıt ile bilişsel süreçleri devreye sokarak her birimizin yaşanmışlıkları ile hayal ettikleri arasında gidip gelmesine, farkındalık kazanmasına neden olurken, heykel yerleştirmelerinin malzemelerinin sert ve donuk etkisiyle gerçeklikten kopmaya da izin vermemektedir. Yapıtlar arasında bu ikircikli süreçler, yapıttan çıkıp insan odağına aktarıldığında oldukça etkili, heykel yerleştirmelerinde ise güçlü eserler olarak sanat tarihine eklemlenmektedir.


Çağımızda iletişim ve bilgi yönünden yapılan aşamayı yadsıyamayız; çok kısa bir süre önce bize verilenle ve de onu alabilme gücümüzle yetinirken, bugün kendi merak fenomenleri de kapılarını açtı; bir sanatçının gizemine, doğanın albesine, uzayın derinliklerine ulaşabilmek için onu düşlemek gerekmiyor, virtuel gerçekle eşleştiğinde, belki sözü edilen 5. boyuta ulaşacağız, sonuç ne olur bilmiyorum! Bu tüm aşamaların tersine, resim sanatını kendini ele vermemekte direniyor. Son gördüğüm bir belgesel, bana, sürekli kendime sorduğum bir soruyu tekrar anımsattı; resim tekniğini niçin dışladık? Contemporary adına tüm gereçlerinde silkelenip, conceptuel olduktan, bu sanatı öğreten okullarda desen, resim tekniği gibi öğretinin kaldırılmasıyla, bu sanatı yapan bilincin yok edilmesiyle, sanat nasıl mediatique bir şamata oldu. Bu belgesel film: Art and Craft, çok ilginç bir kişiliğin anatomisi; 46 Amerikan müzesine ünlü ressamlardan yaptığı kopyaları yutturmuş Mark Landis'in kendi gerçek rolünü oynadığı çok ilginç bir resim sanatı öğretisi. Landis bugün 60 yaşlarında, öyküsü tüm Amerikan filmlerini anımsatan. Baba bir deniz subayı, görevi dolayısıyla Nato'da görevli. Brüksel ve Paris'te uzun yıllar ailece kalıyorlar. Anne, sanata meraklı güzel bir kadın. Yaşadıkları tüm bu kentlerde müzeleri gezerken aldıkları kitaplar, katologlar çocuğun ilgi alanına giriyor, seçtiklerini renkli kalemlerle kopyalamak ve de annesinin ilgisini seçmek. Önce Walt Disney'den başlayan kopyalamalar giderek müze kitaplarına yöneldiğinde, yılların birikimi; merak, bilgi ve resim tekniği, onu orjinaldeki sahiciliğe ve virtuositeye varabilmeye yönlendiriyor. 17 yaşına bastığında babasının ölümüyle, güzelliğine hayran olduğu annesiyle yaşamaya başlıyor Bazı rahatsızlıkların su yüzeyine çıkışı, örneğin babasını acımasız yargılaması; önce farkında olmadığı varoluşundaki bu sarsıntının schizophrenie ve de bipolair olduğunun farkında olmayışı, kendi içine kapanıp, yaşamını resme yöneltiyor. Art İnstitute of Chicago'ya bir süre devam ediyor. Bu okulu bırakıp restauration çalışması da fazla sürmüyor. Açtığı bir galeri de iflas ediyor. Rahatsızlıkların aşaması onu iyice kendine kapatırken, başka bir hesaplaşma kompleks de ona başka bir kapı açıyor; bir gün Laurel kasabasında annesiyle yaşarken, Maynard Dixon'dan yaptığı bir kopyayı sanki gerçekmiş gibi annesine hediye ediyor. Yaptığı kopyalardaki sahicilik, işi daha da önemsetmeye, kalem, füzen' den hareketle aquarelle ve pentüre yöneltiyor. Daha çok ufak boyutlar onu hızlı çalışmaya iterken hastalık da tüm aşamasında ona başka bir maske takıyor; 2007 de Oklahoma City Müzesine Louis Valtat'ın bir aquarellini, yakın bir sürede ölen kız kardeşinin bir bağışı olarak götürüyor, müze gayet mutlu, piyasada binlerce dolar bir tablo nasıl olur da kendi kendine gelir. Annesinin ölümüyle de iyice kafayı kaçıran Landis, 40 yakın müzeye; Marie Laurincin, Stanislas Lepine, Daumier, Picasso vs. vermekte israr ederken bazı müzelere aynı resmi iki ya da üç kez kopyaladığının farkında değildi. Charles Caurtney Curran' dan kopyaladığı bir tabloyu, Lafayette'deki Hillard üniversitesi müzesine, jeusite papazı giysileri ve Arthur Scotte sahte adıyla, annesinin adına bağışta bulunuyor. Müze direktörü Mark Tullos ve conservatrice Joyce Penn tabloyu ültra-viole ışınlarıyla incelediklerinde, kopyanın reprodüksiyon üstüne çalışıldığını görüyorlar. Bu süre içinde bu müzenin tuttuğu bir dedektif; Joyse Penne, topladığı tüm belgeleri NewYorker dergisine ulaştırıp, konunun ilginç bir senaryoya dönüşebileceğini gazeteci Axel Wilkinson'a anlatıyor. Başka bir müzenin concervateur'ü Matthev Leininger'e de bu kişiliği yani Landis'in iç dünyasına girip, analizini yapmak; sahteciliğin para karşılığında yapılmadığını, FBI' da bunu izlediğini, NewYorker'deki çıkan yazının da Landis'i kahraman yapacağını, bu nedenle kendi konusu olan sahteciği bir Landis sergisi düzenleyip, tüm kopyalarını müzelerden toplayıp sergilenmesine Cincinnati Üniversitesini ikna ediyor. Landis tüm sahtecilik serüveninde 15 kez ev değiştiriyor ve de her yeni bir müzeye gittiğinde kendine yeni bir ad, değişik kostümler, eserleri de ailesinden uydurduğu isimlerden bağış edildiği vs. yalanlar uydururken gerçek bir aktör kimliği taşıyor. Akıl hastaları kliniği Narsan'nın da sürekli kontrolünde; her on beş günde bir doktorunun sorularına yanıt vermesi gerekiyor: örneğin- intiharı düşünüyor musunuz?, ya da birini öldürmeyi planlıyor musunuz? gibi. Bu detayları filmde olduğu gibi gösteriyor. Daha önce blog'da anlattığım Wolfgang Beltracchi' yle sahtecilik adına hiç bir ilgisi yok Landis'in. Karşımızda bir auto-didact, bir bi-polair var. Varoluşunu kendiliğinden gelen bir idee fixe saptamış ve de gerçekten yetenekli bir kişiliği var. Bu belgeseli yapanlar; Sam Cullman ve Jennifer Grausman, Landis'e kendi yaşantısını oynatıyorlar, her türlü birikimle tıklım tıklım dolu bir apartmanın içinde ayakta duracak bir alan bile yok, TV sürekli açık; bir yerde Landis'in dünyaya baktığı penceresi gibi. Konuştuğunda çok inandırıcı. Tüm gizemini; malzemesinden, kitaplarına, her şeyi kameraya gösteriyor. Malzeme satan mağazadan aldığı yeni çerçeveleri nasıl eskittiğini, yaptığı bir desende, kağıdın üstüne kahve döküp yaşlandırması vs. Dikkat; Landis bir naif, anlattıkları ve yaptığını başka profesyonel bir çevreye inandıramaz. Amerikalılarda doğuştan bir naivete var, belki bana öyle geliyor. Landis'i başkaları bu kadar kolay yutmazdı ama Han Van Meegeren'nin Vermeer içerikli tablosundaki saflığı, ünlü uzmanların nasıl anlayamadığına hala şaşıyorum. Uzman geçinip resim satanların çoğunun resimden anlamadıkları bir gerçek, sanat tarihçileri de öyle. Ünlü tablo trafikçisi Lagros copist Elmyr De Hory'ye yüzlerce Matisse, Picasso yaptırıp, bunu da uzmanlara tescil ettirip, Amerikalı zenginlere satarken kimse sesini çıkartmadı. Aynı yıllarda ressam da copist de aynı malzemeyi kullanıyorlardı. Bu ressamların kendilerine özgü bir tekniklerinin de olmaması; yani tüpten sıkılan bir boyanın tuvale sürülmesi bir teknik değildir. Teknik bir tuvalin hazırlanmasından, pigmanına, onu tuvale yapıştıracak medium'una kadar, eski resmin öğretisinde güç bir sanattır. Birçok sahte tablo özel kolleksiyonlarda ve de müzelerde kaldı. Nedeni de bu işin fazla üzerine gittiğimizde, yapılan benzeri tuvallerin asıllarından daha çekici olduğunun kanıtlanmasıydı. Milyoner bir Amerikalı resimden anladığı için duvarına bir Matisse asmaz, her şeye rağmen onun bir kopya olduğunu kabul etmezse kim ne diyebilir, amaç çevresine hava atmak!


Orhan Kemal, şiir yazma hevesinden hapiste tanıştığı Nazım Hikmet'in önerisiyle vazgeçer ve onun da etkisiyle düz yazıya yönelir. Yazdığı roman ve öykülerle Türk edebiyatının en önde gelen toplumcu gerçekçi yazarlarından biri olur. 1963 yılında yazılmış Dünyada Harp Vardı öykü kitabında yer alan ve o yılların Türkiye'sinden izler taşıyan, yoksulluğun çocuk dünyasındaki ağır izlerini yansıtan bir öykü olan Çikolata, öteki öykülerinin içinde ayrı bir yerdedir çünkü okuru hem acıtır hem de büyütür. Sahici bir öyküdür Çikolata... Öykünün henüz dördüncü cümlesinde tanıştığımız kahramanları olan topaç oğlan, ablası ve yoğurtçunun kızı kadar, şekerci vitrini, sidik kokan sokak da çok gerçekçi verilmiştir. O denli ki öyküyü okurken bu metnin kurmacalığını unutup bu dramın herhangi bir mahallede gerçekleştiğine inanırsınız. Çocuk kahramanları, onların saf dünyalarını son derece yalın ve açık bir üslupla sunmuş, konuşma dilini ustalıkla kullanmıştır. Yazar, öyküde kahramanları verirken senaryo yazmadaki tecrübesini konuşturmuş ve kahramanları diyaloglarda yaratmıştır. Orhan Kemal öyküsünde gerçekçiliği sunarken ne mahalleyi, ne de kahramanları uzun uzadıya betimlemiştir. Zaten onun öykülerinde betimlemeye çok az yer verilir. Bu öyküdeki az sayıdaki betimlerinden en başarılısı şekerci vitrini betimlemesidir. Şekerci vitrini öyle canlı betimlenir ki okurken o çikolataları alasınız gelir. Renklerle çikolata arasında bir ilişki kurmuştur: Çikolatalar vardı şimdi, salt çikolatalar. Güneşte alev alev uçuşan kırmızılar, morlar, sarılar, maviler; kırmızılara, morlara, sarılara, mavilere sıkı sıkı sarılı çikolatalar. Abla da, oğlan kardeş te, yoğurtçunun kızı da sıkı sıkı sarılı, alev alev kırmızıların, morların, sarıların, mavilerin içindeydiler. Ya da maviler, sarılar, morlar; kırmızılar alev alev, yaprak yaprak uçuşuyordu içlerinde. Sen söyle bakalım nereden getirdiğini! Enayi, dedi. Enayi kıpkırmızı kesildi. Babasının arkadaşıydı sonra. Dudağının üstünde ipince, simsiyah bıyığı, karşı evin koca memeli kızına güler dururdu aynalardan. Ablayla kardeş tadını biliyorlardı çikolatanın. Halaları getirmişti birinde, Sarıyer'den. Halalarının siyah mantosu vardı, kocaman bir et beni vardı yüzünde, gözleri sürmeli sürmeli. Para da verirdi arada. Koz helvası, ya da yuvarlak keten helvaları getirirdi Emirgan'dan. K'at k'at. Isırınca tatlı koz helvasının tadında. Babalarının seferden uzamış sakalıyla benzin benzin döndüğü yağmurlu gecelerden birinde babası da getirmişti koz helvası. Gözlerini açtı, yan yana gidiyorlardı. Yumdu gözlerini, açtı, yumdu. En son açtığı sıra karşı sokağın dönemecini bulduklarını gördü. Yumdu, açtı, yoktular artık. Topmuş gibi, buruşuk kağıdı havaya attı, tuttu, tuttu attı. Atıp tutarak bir sokak, bir sokak daha, daha sonra daha bir başka sokak. Yer yer pislenmişti. Sidik kokuyordu bu sokak. Gümüşten topu açtı, çikolata bulaşıklarını yaladı yaladı. Yoğurtçunun kızı gülüverdi. Ablasının kurdelesi yine sarardı! Açık ve süsten uzak anlatımı anlattığı mahalleye, kahramanlara, dönemin zihniyetine uyar, yapmacıksız bir dili vardır. Hikayelerin romana geçişte bir aşama olduğunu belirten Orhan Kemal için dil önemli bir meseledir. Hikayecinin dilini çok iyi bilmesi ve dilin nereye gittiğini sezmesi gerektiğini savunmuştur. Orhan Kemal'in söyleşi tekniği ile yarattığı kahramanları; yalın, açık ve etkileyici üslubu; konuşma dili ile sağladığı doğallık ve gerçekçilik ile okuru sarsan bu öyküsü, ajitasyona müsait bir tema üzerine yazılmıştır: Yoksulluk! Ancak asıl konusu çikolataya hasret yoğurtçu kızının gururudur. Dilenmez, ağlamaz, sızlamaz. Yere atılan çikolata kağıdını alırken bile görülmek istemez. İşte o anda Ayfer Tunç'un Merhamet adlı yazısında ifade ettiği gibi merhamet duygusu kaplar içimizi. Buna rağmen Orhan Kemal gururlu yoğurtçu kızının abla kardeşe kafa tutmasını fakat sonunda abla kardeşin attıkları çikolata kağıdını yalamaktan kendini alamaması, abla kardeşin günaha girmekten korkmaları ama çikolatanın cazibesine ve yoğurtçu kızın ayak direyişine kapılmaları ajitasyon yapılmadan başarıyla anlatır. Orhan Kemal'in adı da kendi gibi yalın olan Çikolata'sını okuduktan sonra artık mutluluk hormonu salgılamaya vesile olan çikolatalara yaklaşırken çikolata almak için para birleştiren abla kardeş ve onu yiyemeyen yoğurtçunun kızları gibi çocuklar aklınıza gelecek, yutkunacaksınız... Kaynakça Kemal, Orhan (1963), Dünyada Harp Vardı, Çikolata, Ataç Kitabevi, İstanbul. Öğütçü, Işık (2013), Çikolata Getiren Kuş, Cumhuriyet Gazetesi, 2 Haziran 2013 Tosun, Necip( 2007), Sokağa Açılan Pencere Ya Da Kırık Hayatlar: Orhan Kemal Öykücülüğü, Hece, Sayı: 103. Tunç, Ayfer (2009), Büyümenin Türkçe Tarihi, Merhamet, Metis Edebiyat, İstanbul 2009, s.35-41.


Ardan Özmenoğlu 17 Nisan-17 Mayıs 2015 tarihleri arasında Değmesin Yağlıboya // Watch Out isimli solo sergisiyle Galeri İlayda'da sanatseverler ile ikinci kere, altı sene sonra, aynı galeride buluşuyor. Ardan Özmenoğlu özgün baskı tekniğiyle buluşturduğu post-it notlar ile yarattığı eserleri ve enstalasyonlarıyla tanınmaktadır. Özmenoğlu kendisiyle özdeşleşen neon ve kavramsal işleriyle, bu sergide sanatseverlerin karşısına sergiye adini verdigi neon isi ve ve yeni çalışmaları ile çıkacaktır. Serginin adı, Değmesin Yağlıboya Gırgır dergisinin bir zamanlar en ünlü karakteri En Kahraman Rıdvan'dan sıkça rastladığımız bir replik, halk dilinde bir şey taşınırken kalabalıktan hızlı geçilmesi gerekiyorsa söylenen söz ve Barış Manço'nun değerli plaklarından biri; yedinci albümü. Sergiyle ayni ismi taşıyan eser, Barış Manço'nun aynı adlı albümüyle aynı karakterde yazıldı. Sergi bunlardan referans alıyor ama gerçekliğinde bir sanat görüsü var. Bu sanatta çokça rastladığımız, özellikle ressamların yağlıboya tablolarında önem verdiği ve eseri taşırken çokça söylediği, bütün bu anlamlarından çok başka bir yaklaşım. Aynı zamanda çağdaş sanatçıların günümüzdeki bir tutumu! Sanatçının sergide anlatacakları gene bize ait olan, unuttuğumuz bazen çok gördüğümüz veya çok duyduğumuz için farkına varamadığımız hayatımız. Bu sergisi için karışık teknikle ürettiği 'desenli rögar kapakları adını verdiği üç boyut izlenimli, çok-katmanlı, izleyiciyi eserin karşısında tutsak bırakan eserler üretmektedir. Özmenoğlu, alışılagelmiş, yürürken gözümüzün alıştığı obje ve nesneleri, sabit hallerinin dışına çıkarak kendine göre yorumluyor. Geleneksel formundan çıkararak geometriye sunduğu bu simgeler üstünden aynı zamanda bir sanatçı olarak kendisini ve bizi tanımlıyor. Alışılmış kalıpların dışında özgün, orijinal fikir ve tekniği ile göz dolduran ender çağdaş sanatçılarımızdan olan Ardan Özmenoğlu'nun Değmesin Yağlıboya isimli solo sergisi 17 Nisan 17 Mayıs 2015 tarihleri arasında Galeri İlayda'da izlenebilir. Ardan Özmenoğlu (d.1979, Ankara), Çağdaş Sanatçı. Lisans ve lisansüstü eğitimini Bilkent Üniversitesi Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi'nde tamamladı. Eserleri esas olarak, özgün baskı tekniklerini farklı materyal yüzeylerinde kullanarak oluşturduğu mekana özgü enstalasyonlar, resimler ve bu teknikle buluşturduğu transparan cam heykeller oluşturmaktadır. Berkeley Kala Art Enstitüsü, Berlin; Ateliergemeinschaft Milchhof e. V. 'de, Belçika; Frans Masereel Sanat Merkezi'nde ve Kulturkontakt Austria, Viyana'da davetli sanatçı olarak çalıştı. Sanat eserleri dünya çapında gösterilen sanatçı İstanbul ve New York'ta yaşamını sürdürmektedir. Galeri İlayda Şebnem Kutal Gallery Director Hüsrev Gerede Cad. No:37 Teşvikiye Tel : 0.212.227 92 92 e-mail:info@galleryilayda. com www. galleryilayda. com Galeri Pazar günleri hariç, her gün 10:00 ile 19 :00 arasında açıktır. Galerimizin altında ve karşısında otopark mevcuttur.


Tek yanlı, tarihten beslenme olasılığına karşı, dünya sanat tarihiyle kurulan ilişkinin gerekliliği, açıklanan sanat kavramlarına kuşkuyla bakmanın, zorunlu, diyalektik bir süreç olduğu unutulmamalıdır. Sanat hareketlerinin kesintisiz süregelen örnekleri açısından Avrupa sanatına bakmanın kaçınılmaz olduğu da başka bir gerçektir. Öncelikle başvurulacak kaynak olarak görülmesini sağlayan; Rönesans'la keşfedilen insan merkezli gelişme ve kendini dönüştüren sosyal yapı ve buna bağlı bilim ve sanatın kendi üzerine evrilme süreci bütün insanlığı ilgilendiren bir konudur. Modern sanatın doğmasını tetikleyen sosyal-kültürel değişim hareketleri ve bu dönüşümü sağlayan etmenlerin muhalefet geleneğiyle olgunlaştığı bir yapıdan alınacak tarihi verileri kimse inkar edemez. Soyut olanla somut olanın ilişkisindeki çelişki, bilimsel bir eleştiri düzleminde kavrama yüklenen atıfla açıklanır. Kavramın olgunlaştığı mekan ve zaman bu nedenle önemli hale gelir. Tarihlemenin sanatı tanımlamada kolaylık sağlaması açısından bir önemi vardır. Tarihe dayalı sınıflandırmanın yanlışlığı ise olguların sonuçlarını tarif etmesidir. Sonuç sürecin ölmüş halidir. Ortaya çıkan sanat, zamanın örneğini tanımlaması açısından bir kıymet değeri taşır, ancak üzerinde durulması gereken oluşum sürecidir. 19. yüzyılda önemli bazı tarihi kırılma noktalarına bakılacak olunursa; sanatın toplumsal görevlerini bırakıp kendi form ve kurumlarına yöneldiği görülür. Avangard özelliği içinde, modernist ve özerk bir yapı kazanmaya çalışan sanatın, toplumsal temsil normlarına karşı kendi formunu ortaya koyduğu, yani içeriğin biçime dönüştüğü 1848 yılı miladi yıl olmuştur. Modernizm ile iç içe geçen, Bürger'in tanımladığı 'avangard' birbirine yakın tanımlardır. Burjuvaya karşı, politika ve sanatta yabancılaşmayı öngören ilericilik, aynı ruh, aynı bilinç ortak tavırdır. Bu tanıma göre Manet, 'avangardın' modern öncüsü sayılır. Formun özelliklerini sadece zamana bağlı tarif etmenin dar ve sınırlı olacağı günümüz sanat anlayışında geçerlidir. 19 yüzyılda kritik üç aşamaya bakmak gerekir. Birinci aşama; yenilikçi sanatın, piyasa ve akademik kuruma karşı kendini korumaya giriştiği evre. İkinci aşama; aktif hale geçtikleri, radikal ve alternatif bir yapı oluşturdukları evre. Üçüncü aşama; On üç yaşında bir çocuğu maden ocağına indirmekten çekinmeyen ve kendi iktidarını besleyecek burjuva ahlakı ve şuuru aşılamaya çalışan düzene ve kültür kurumlarına karşı saldırıya geçen bir evre. Modernizm ikinci evrede, avangard üçüncü evrede tarihi oluşumunu başlatır. Williams, avangardı, egemenlik peşinde, yeni kimlikler arayan, aykırı kişiliklerin eylemleri olarak tanımlar. Fütürist Marinetti, İtalyan faşizmini; Mayakovski, Rusya sosyalizmini destekleyen sanatçıları örnek gösterir. Halk yığınlarının 'sanayi toplumu' çatısı altında burjuva devrimine desteği, burjuvanın iktidarı ele geçirmesiyle işçi sınıfına attığı kazığı 'sanatın ahlaktan ve faydadan ayrılmayacağını' savunan Baudelaire'in siyasi düşüncesini tekrar gözden geçirmek zorunda bırakır. Burjuva devrimi, sanayi devrimi derken modernizm içine sığdırılan çağdaşlaşma süreci; 'sosyal sanat' kavramını aşan ve sonunda karşı estetik noktasında gerçeği aramaktan, değer olgusu veya iyi, güzel, doğru gibi savlardan, doğayı ve hatta tanrıyı bile reddeden konuma gelmiştir. Sanat bağımsızlığını ilk önce devleti oluşturan oligarşik güce karşı gösterdi, sonra toplumsal görev yükünden kurtularak, daha sonra kendi formu ve kurumuna karşı gösterdiği karşı tavır ve en sonunda sanatın estetik varlığına gösterilen başkaldırı ile yirminci yüz yıla evrildi. Yüz yılın ilk evresi sanatla sanatçının karşı karşıya kaldığı bir dönemi anlatır. Burjuvanın teknolojiye, sanayi ve mali güce ulaşmış bir şekilde 20. yüzyıla girdiği, iktidarını emperyalist bir güç olarak dünyaya yaymak için, kan ve gözyaşı dökmekten çekinmediği bir evrede sanatın karşı duruşu geçen yüz yılın en önemli avangard hareketi sayılır. Emperyalist güce karşı sanat kurumunu ortadan kaldırmak, dada için en erdemli davranıştır. Çünkü sanat kurumu en az kapitalist burjuva kadar suçludur.


Kuruculuğunu Betül Usta'nın yaptığı Art Maya GALLERY, bir semt galerisi niteliği taşıyor. Dönemsel sergiler ve sanatsal etkinliklerle özellikle Anadolu Yakası'nda oturan sanatseverleri ağırlayacak olan galeri, düzenleyeceği aktivitelerle Kadıköy'de kültür ve sanatın gelişmesine katkıda bulunmayı hedefliyor. 11 Nisan 2015 tarihinde Ertuğrul Ateş ve Emel Vardar ikili sergisi ile sanat hayatına başlayacak olan Art Maya, Anadolu Yakası'nda sanatsal ivmeyi yükseğe taşımayı hedefliyor. Süreli sergiler ve sanatsal etkinliklikler aracılığıyla sanatın ve hayatın bütün renklerinin paylaşılacağı galerinin açılışına tüm sanatseverler davetlidir.


Visit our website to view both of our spectacular new residency spaces in Puebla and Oaxaca. Founded in 2009 in Puebla, Arquetopia is an award-winning, Mexican official nonprofit foundation run entirely by artists. It has since grown to include the premier artist residency program of Mexico and Latin America, with extensive collaborative networks in Puebla and Oaxaca. Our resident artists have come from dozens of countries on six continents, and many have returned multiple times. Our Artist-in-Residence Programs offer competitive professional opportunities for emerging and mid-career, national and international artists, designers, curators, art historians, art educators, writers, journalists, and cultural researchers age 25 and over. In contrast to the many vacation rentals, spa resorts, B&B's, and sublets advertised as part-time quasi art centers, both Arquetopia and Arquetopia Oaxaca have always been spaces exclusively for productive art professionals, writers, and researchers and include structured programs; a network of collaborative workspaces, institutions, and studios; and project support. ELIGIBILITY: emerging and mid-career, national and international artists, designers, curators, art historians, art educators, writers, journalists, cultural researchers, and graduate students age 25 and over.


EKAV / Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı ressam İnci Ertuğ'un varoluşun temelinde yer alan devinim kavramını irdelediği Devin ler M o t i o n s isimli kişisel sergisine 7-30 Mayıs 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Son sergisini Ankara Cer Modern'de gerçekleştiren Ertuğ, yeni sergisinde; geçişkenlik, değişimin özündeki devinim, toplumsal ve tinsel güçlerin birey üzerinde oluşturduğu baskıları tuvallerine aktarıyor. Farklı materyalleri bütünsel bir yorumla birleştiren sanatçı, devinimin hızıyla hayatları sorguluyor, evrenin doğal devinimini renklerle tercüme ediyor. Zaman aynasında zaman kırıntılarını toplaya toplaya yoluna devam eden Ertuğ, rüya ile hayal, güneşle göz arasında, zamandan öte bir hale çağırıyor bizi. Yaşamın canlılığını, yaratma güdüsüne dönüştüren ressam, durmadan maddeyi işleyerek, zaman içinde geliştirilmiş formları ortaya çıkarıyor. Kompozisyonlarını, kadim zamanlar / kadim renkler arasından seçen Ertuğ'un tuvallerinde bir araya gelmeleri, renklerin talihi oluyor bir anlamda. Sürekli devinim halinde olan evrende, her şeyin bir an bile duraksamadan dansını sürdürmesine paralel, düşsel olanla simgesel olan arasındaki alışverişlerle, deneyselliğin çemberinden rahatça geçen İnci Ertuğ, tüm devinimlerini tuvale aktarırken, mikro kozmostan makro kozmosa bir yolculuğa çıkarıyor sanatseverleri. Ankara'da doğmuş olup; ilk, orta ve lise öğreniminden sonra Ankara Hukuk Fakültesi'ne bir süre devam etmiş ve bu arada Ankara Öğretmen Okulu'nu bitirmiştir. Prof. Nurullah Berk ile başlayan resim çalışmaları günümüz usta sanatçıları ile devam etmiştir. Sanat tarihi dersleri almış olan Ertuğ, halen kendi atölyesinde resim çalışmalarını sürdürmektedir. SERGİ : İnci Ertuğ Devin ler M o t i o n sAÇILIŞ : 7 Mayıs Perşembe, 18:00 YER : Ekavart Gallery ZİYARET SAATLERİ : Pazartesi Cuma 11:00-18:30 / Cumartesi 12:00-18:30 Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Edebiyat dünyası bugün başka bir üzücü haber daha aldı. 74 yaşındaki Uruguaylı yazar Eduarda Galeano, akciğer kanseri sebebiyle Uruguay'ın başkenti Montevideo'daki bir hastaneye kaldırılmıştı. Galeano 74 yaşında 13 Nisan 2015'te hayata veda etti. Galeano, 03 Eylül 1940'da Montevideo'da, orta sınıf Katolik bir ailede doğmuştur. Çocukluğunda futbol oyuncusu olmak istemiş, gençliğinde birçok farklı işte çalışmıştır. 14 yaşında ilk politik çizgi romanını, Sosyalist Parti'nin haftalık yayın organı El Sol'a satmıştır. Gazetecilik kariyerine 1960lar'da, Marcha'da editör olarak başlamıştır. 1973'te bir askeri darbe nedeniyle Uruguay'ın iktidarı değişince Galeano hapse atılmış, daha sonra da sürgüne yollanmıştır. Arjantin'e yerleşmiş ve kültürel bir dergi olan, Crisis'i kurmuştur. 1976'da Videla rejimi, askeri bir darbe ile, Arjantin'de iktidara gelince ülkeden İspanya'ya kaçtı. Burada ünlü triyolojisi, Memoria del fuego Ateş Anılarını kaleme aldı. Yazar genel olarak Latin Amerika'daki örneklerden yola çıkarak dünya sorunlarından bahsetmiştir. Köle ve kadın ticareti ile mütemadiyen artmakta olan suç oranı irdelediği sorunlar arasındadır. Kitaplarında çoğunlukla gazete haberleri kullanarak örneklendirmeler yapılmaktadır. 1971 yılında yayımlanan 'Latin Amerika'nın Kesik Damarları' eseri klasikleşen Galeano'nun yapıtları 20 dile çevrildi. 'Gölgede ve Güneşte Futbol' gibi futbol üzerine kitaplarıyla da bilinen Galeano, gazetecilik ve yazarlığa başlamadan önce fabrika işçiliği de yaptı. Ateş Anıları, Latin Amerika'nın Kesik Damarları, Aşkın ve Savaşın Gündüz ve Geceleri, Biz Hayır Diyoruz, Tepetaklak, Zamanın Ağızları, Yürüyen Kelimeler, Kucaklaşmanın Kitabı, Gölgede ve Güneşte Futbol, Söz Mezbahası, Görüşmeler, Gözlemler, Görünümler, Aynalar, Ve Günler Yürümeye Başladı.


Şu an Gdansk adıyla Polonya'ya bağlı olan Danzig kentinde 16 Ekim 1927 tarihinde dünyaya gelen Alman yazar Grass, Almanya'nın Lübeck kentindeki 13 Nisan 2015'te bir hastanede hayatını kaybetti. 1999 Nobel Edebiyat Ödülü'ne değer görülen Grass, sadece yetenekli bir romancı değil, aynı zamanda oyun yazarı, şair, heykeltıraş ve kendi kitap kapaklarının dizaynını yapan bir tasarımcıydı. Günter Grass 15 yaşında Reichsarbeitsdienst'e kaydolmuş ve ardından Luftwaffenhelfer'e, Luftwaffe'ye yardım elemanı olarak katılmıştır. Kasım 1944'te 17 yaşında Waffen-SS'e kaydolmuştur. Kriegsmarine'de denizaltı hizmeti için gönüllü oldu. Ancak Donanma tarafından kabul edilmedi ve onun yerine Şubat 1945'te 10. SS Panzer Tümeni Frundsberg'e verilmiş ve 20 Nisan'da yaralanıncaya kadar tank topçusu olarak savaşmıştır. Marienbad'de yakalandı ve bir Amerikan esirleri savaş kampına gönderildi. Danzig'de Sovyet Ordusu tarafından esir edildi ve ardından batı Almanya'ya sığındı. Teneke Trampet'te cüce kahraman Oskar Matzerath'ın gözüyle II. Dünya Savaşı yıllarını anlattı. Ardından Joachim Mahlke ve onun elmacık kemiğini ölümsüzleştirdiği Kedi ve Fare'yi yazmıştır. Köpek Yılları, Lokal Anestezi, Pisi Balığı, Dişi Fare, Kafadan Doğumlar, Uzak Tarla, Yüzyılım ve Kanser Yolunda diğer yapıtlarıdır. Kafadan Doğumlar 'da Almanların soylarını devam ettirme endişesini yine kendine has tarzıyla ele alan Grass, Uzak Tarla'da Berlin Duvarı'nın yapılması ve yıkılması arasında geçen süreci yansıttı.


Piramid Sanat'ta 17 Nisan 2015, Cuma günü yapılacak panel, sanat ortamımızın ağır travmasını ve yapılan suç duyurusunu kamuoyuyla tekrar paylaşacak. Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği ve Piramid Sanat'ın ortak girişimiyle, Dünya Sanat Günü etkinlikleri çerçevesinde bir panel düzenleniyor. AKM NEDEN KAPALI? başlıklı panel, 7 yıldır tamamen gerekçesiz şekilde kapalı olan, İstanbul sanat hayatının kalbi Atatürk Kültür Merkezi'nin durumunu kamuoyunun önüne taşıyacak. 27 Mart'ta Çağlayan Adliyesi önünde AKM'deyiz İnisiyatifi tarafından düzenlenen basın bildirisinin ardından, 9 sanatçı ve sanat insanı tarafından AKM'yi kullandırtmadan kapalı tutan ve ölüme terk edenler hakkında savcılığa bir suç duyurusu yapıldı. Bu panel, bu kararlılığı tekrar gerekçeleriyle beraber sunacak ve mücadelenin AKM tekrar açılana kadar süreceğini kamuoyuyla paylaşacak. Panel katılımcıları dışında, birçok sanat kamuoyu önderi ve sendika-dernek başkanı söz alarak görüşlerini basın ve izleyicilerle paylaşacak.


Neriman Şairoğlu'nun zaman içinde ürettiği resimlere şöyle bir baktığımızda, adım adım kendini yenileyen ve aşma eğilimi içinde olan bir ressam duruşu ile karşı karşıya olduğumuzu fark ediyoruz. İpuçlarını geçmiş süreçte yaptığı resimlerinde gözlemlediğimiz biçimsel oluşumları, farklı tekniklerden yararlanışının ve anlatım biçimi olarak şimdiki resimlerinde kendi çizgisinde olgun bir seviyeye gelmiş arayışlarının bir sonucu olarak görülüyor. Günümüz dünyasının sanat anlayışını belirleyen teknolojik gelişmelerin farkında olan araştırmacı yapısının yanı sıra, kompozisyon kurgusunun temel çizgisinde bu yönünü ortaya koyan yaratıcı bakış açısı da, üretiminde önemli bir etki yaratıyor. Araştırmacı ve deneysel arayışlarının etkisinin fark edildiği resimlerinde, alt yapı olarak çeşitli görsel malzemelerden yararlanarak oluşturduğu kolajların etkisi bir temel oluşturuyor. Bu ön çalışmalar, derinlik etkisi ile boyutları geliştirerektuvale taşıyacağı görsel kompozisyonun çıkış noktasını belirliyor. Bu görsellik, kompozisyonda yer yer üst üste getirilmiş yüzeylerin oluşturduğu soyut ve yarı soyut oluşumlarla birlikte, resim yüzeyinde belirli noktalarda boyanın yarattığı enerjiyi ortaya koyan dokusal uygulamalarla bütünleşiyor. Neriman Şairoğlu'nun resimleri, kolaj alt yapısının temellendirdiği ve boyanın devreye girmesiyle farklı bir görsellik kazanan kompozisyon çizgisi bakımından, resmi oluşturan biçimsel elemanlar sanki tuval sınırları dışında devam ediyormuş gibi veya daha büyük bir görüntünün parçası olarakçekip çıkarılmış gibi bir izlenim yaratıyor. Bu yapılanma içinde derinlik etkisi veren ve algıyı bu çizgide belirli noktalara yönlendiren unsurların yerleşimleriyle birlikte, görünen gerçekliğe de gönderme yapan bazı uygulamalar, bu resimlerin bir sentez bakış açısının sonucunda oluşturulduğunu gözler önüne seriyor. Neriman Şairoğlu, resimlerinde peşinde olduğu arayışlarını, farklı disiplinlerin ışığında renk ve ritimle harmanlayıp izleyiciyle paylaşıyor.


Resim sanatını bir yaşam biçimi olarak gören Hatice Karadoğan İ. Ü. İstanbul Fen Fakültesi mezun olan Karadoğan bu kentteki bir lisede matematik öğretmeni olarak görev yapıyor. Resim eğitimini Yeditepe Üniversitesi Plastik Sanatlar Yüksek Lisans Programını tamamlayan sanatçı, halen aynı bölümde doktora programına devam ediyor. Hatice Karadoğan, resim-heykel eserlerini matematik ve uzay çalışmalarından esinlenerek yapıyor. Çıkış noktasını herkesin öğrenciliğinde yabancı olmadığı Karatahtadan alan sanatçı, çalışmalarını Zahit Büyükişleyen, Ergin İnan, Aydın Ayan, Mustafa Ata, Özdemir Altan Kaya Özsezgin hocaların atölye ve derslerine devam ederek gerçekleştirdi.


Entries may include 2- and 3-dimensional media, such as paintings, drawings, photography, mixed media, installations, ceramics, jewelry, sculpture, fiction, poetry, short stories and other written explorations (up to 900 words). Submissions must be the original work of the applicant. Apply using the online form. The Gold, Silver and Bronze Artists and the Gold Writer will be featured in the ArtAscent Art & Literature Journal complete with artist profile reviews written by our art writer. From 20 to 30 artists and three to seven writers in total will be published in ArtAscent Art & Literature Journal; showcased, along with website links, in an online exhibition on the ArtAscent website for at least two years; and, promoted on the ArtAscent Facebook and Twitter feeds. The mission of ArtAscent is to promote artists of images and words, and connect them with art lovers. This is accomplished by calls for artists and writers, artist profiling, art magazine publication, and artist and writer online showcasing. Each call is theme based, with the intent to showcase diverse creative explorations of that theme via various media.


David DeSimone, Kristy Gordon, David Kassan, Nikolina Kovalenko, Shana Levenson, Emilie Lee, Stefano Losi, Daniel Maidman, David Rockwell, Buket Savci, Victoria Selbach and Patricia Watwood. Dacia Gallery proudly presents Primavera our Annual Group Exhibition on Figurative Art. This exhibition embodies an eclectic mix of contemporary artists that focus on representational art. The collection of work contains a mosaic of figures and portraits through a life long study of anatomy, depth, color and light through the unique vision of each artist. From renowned representational painters, Victoria Selbach and David Kassan to classically influenced Patricia Watwood and rising stars Nikolina Kovalenko and Daniel Maidman. Fusing together an achievement of what is currently being created in representational art at the peak of a new movement by young inspiring artists. Come celebrate with us and meet some of today's most intriguing figurative artists.


Annemin sesini duyuyorum; 40 yılların sonu olsa gerek... bu havada zemheri zürafası gibi sokağa çıkılır mı? Ben yine çıkardım, biraz istemeyerek çünkü berbere gitmek gerekiyordu, bence cumhuriyetin son bekaret yıllarıydı, okullarda saç, baş, giyim ve de disiplin. Bilmiyorum o yaşta kimse koşarak gitmez berbere, hem de berber aynı zamanda sünettçiyse, başka anılar da vardır geçmişte! Berber dükkanı belediyenin yan sokağında, şehir sinemasının karşısındaydı. Kendimi avuttum; sinema afişlerine de bakarım, sonra berber; geçen kez yorumlamasını bitiremediğim, dükkandaki asılı resme tekrar takılmak. Dört resim asılıydı dükkanda, dördünün de konusu değişikti. Yorgun çerçevelerinin, sararmış camlarının içinde başka dünyaların görüntüleriydi, bizimle ilgisi yoktu; ama okuduğum kitaplardan, gördüğüm filmlerden bu yaşantılar bana yabancı değildi. O yıllarda duvara resim asmak; cam altı resimleri, genellikle... ah minel aşk, Hz. Ali'nin at üstünde savaş resimleri ve de Şahmaran. Genelde Atatürk portreleri çoğunluktaydı. Sünnetçi-berber İkizler diye tanınan Hamdi beyin dükkanı başka bir ayrıcalık taşıyordu bu nedenle ötekilerden değişikti, eğer bunlar benim gözümü çelmişse de bir nedeni vardı şüphesiz, beklerken resimleri yorumlardım vakit geçsin diye. Babamın kütüphanesindeki 1936 baskısı Dante, İlahi Komedyanın cehennem bölümünün koyu mavi, çamur gibi basılmış resimlerinden; o yılların nadir kadın dergisi Hanımeline kadar, ilgi alanım içindeydi imge. Kendisine sormadım ama Berber Hamdi beyin hayal bahçesinde koşuyordu bu güzel iki kadın. Kimse olmadığı zaman berber de katılıyordu onlara. Saçlarına hayrandı biraz, kendisine takılanlara da kısa yanıtlar verirdi: ... lepiska saçlarına bakın; ne güzel! gibi. Ama tenhada müşteri beklerken, onlar yalnızlığının öğleden sonrası düşleriydi, yaz günlerini özlerdi; beraberce kırlara doğru... Tam dalmışken kapının çıngırağı onu uyandırırdı; böylesi daha iyiydi, farkında değildi ama voyeur dü Hamdi bey. Üçüncü resim Hamdi beyin moral tablosuydu kanımca. Fransızca bilmediğim için yazıları anlamıyordum ama konuyu anlamak zor değildi, kredi nedir haberim yoktu, o yıllar, kimin haberi olsun! Harp sonrası kendi yağıyla kavrulan ülkede kim kime borç verecek? Ben daha çok servetini yitirmiş adamın farelerine takılırdım. Görsele özgü; bir imgeyi basarak çoğaltma, günümüzün ileri tekniklerinden biraz önce örneğin 50 yıllarına kadar daha çok artisanal ve de sanata bağımlı özgün tekniklere dayanırdı. Litographie taş baskıyla başlayan ve gelişen teknik, chromolitograpie den hareketle 4 renk kullanarak yapılan baskı tekniği geliştirildi: quadrochromie, bizi orjinale daha da yaklaştırdı, afişin ve de reprodüksiyonun yayılmasında çok önemli bir etken oldu. Daha sonra tipo tekniği; fotoğrafın çinko üstüne asitle transferi de, daha çok gazete ve dergilerin büyük sayıda basılmasında kullanıldı.1952'de Şevket Rado'nun Resimli Hayat dergisiyle gelen yeni bir teknik; Tiftruk; teknik olarak çukur baskı dediğimiz gününün en modern tekniğiyle ilk kez çok renkli bir boyuta girdi ülke. Bundan sonra Resimli Hayatın orta sayfası duvarları süslemeye başladı. Herkes duvarlarındaki chromolithographileri çöpe attı ne yazık. Bugün kolleksiyonerlerin çok aradığı bu baskılarda, anlayanın farkına varabileceği bir renk doymuşluğu, onu öteki baskı tekniklerinden ayırır. Sanki her baskı orjinalmiş gibi bir his. Daha sonra da ofset tekniği bunu noktaladı, günümüze geldik. Dördüncü resim nereden düşmüşse; o gün için hiç bir şey, zaten kimse bu grafiği o gün değerlendiremezdi. Anlaşılmazlığı kimseyi de yoruma zorlamazdı, kendi halinde o dükkanda yaşayıp, kanımca yok olmuş bu afiş, Hamdi beye epey para getirirdi bugün. Ünlü graphist Hohlwein bu afişi nasıl olup da bu dükkana, o duvara asılmıştı? Ludwig Hohlwein' nin afişlerini yıllar sonra Münih'te büyük bir retrospektif sergisinde iyice tanıdım; nedense biraz dışlanmıştı, sanatçının künyesinde üçüncü Reich'tın graphiste'i olmasının nedeni büyüktü. En önemli afişlerini de o dönemde yapmıştı, giderek Münih graphique okulu bu propogandanın odak noktası olmuştu. Bence çok büyük bir concept ustasıdır. Genellikle ülkemizde o yılların milli piyango biletlerini resimleyen graphistin ismi nedense iyi bilinirdi; afişlerinin altındaki imza: İhap Hulusi-İstanbul ve aradaki bu üçgen. Evet İhap Hulusi 1920 yıllarında Münih'te Ludwig Hohlwein'nin öğrencisi olmuştu. Bence usta-çırak ilişkisinin bu denli yoğun olabileceği; imzaya kadar, içerik, kompozisyon, fotoğraftan hareketle clair-obscur, pochoir dediğimiz, decoupage tekniği, ustaca yapılmış aquarelle'deki gölge ve leke, önemli bir dışavurumcu dilin yani afiş sanatının ta kendisi. İhap Hulusi uzun yaşadı; o yıllar Akademi afiş bölümünde ona özenen kimseyi görmedim ve de niçin ilgilenilmedi, doğru dürüst işlerini kapsayan bir kitap da yok. Nedense yaşadığımız o yıllar, bende başka bir duygu alanı, bir bellek çağrışımı oluşturmuştur. Örneğin bir imge; özleme dair bir geri dönüş, bir çağrı yapıyorsa; bundaki yaşanmışlık payının gizemini çözmek elbette güç olacaktır. Neyin albenisini yapıyoruz? Nedense hep geriye bakmaya başladık, eğer bir alfabe kitabının kapağı; beni, sanki uzak denizlerin kıyılarına, anlatılmaz bir huzura, kendimle bir barışa götürüyorsa; ya bende, ya da bu yaşamaya çalıştığımız ülkede gitmeyen bir şey var. Annem haklıydı galiba: zemheri zürafası, doğruydu bu benzetme.


Uşak Belediyesi Atatürk Kültür Merkezi Sanat Galerisi'nde Nurcan Perdahcı'nın Bellek Ve İz III Başlıklı Sergisi 22 Nisan/15 Mayıs 2015 tarihleri arasında izlenebilir. Bellek ve İz konu başlıklı serinin daha önce İzmir ve İstanbul'da gerçekleştirilen I. Ve II. sergilerinden sonra Bellek ve İz IIINurcan Perdahçı resim sergisi 22 Nisan 2015 tarihinde esin kaynağı Uşak'la buluşuyor. Nurcan Perdahçı'nın resimlerinde, bir dönem Avrupalı ressamların tablolarında dekoratif amaçlı kullanılan Uşak halılarından yola çıkarak hem kendisiyle hem de doğduğu coğrafyanın tarihi ve kültürüyle kurduğu ilişki vurgulanır. Yüzyıllar ötesinde tuvallerde yer alan halılar ve portreler, an-bellek-iz üzerinden, günümüzün sunmuş olduğu teknolojik olanaklarla, Perdahcı'nın işlerinde geleneksel tekniğe yapılan göndermeler ve yapısökümcü yaklaşımlarla yeniden ele alınır. Burada sözü edilen sökme terimi 'yıkma', 'tahrip etme' ile eş anlamlı kullanılmaz. Varolan, karşıda duran yapıyı anlama ya da anlamak için çaba gösterme edimi olarak kullanılır. Göstergelerin izi takip edilir, üstlerini örten yüzyılların içinde derinlemesine bir keşif yolculuğuna çıkılır. Resimlerde; görsel dil içinde varlığın zamansal bir yol-cu-lukta olduğunu ve öznenin / nesnenin bir iz bırakarak süreç içerisinde sürekli başka bir şeye, şeylere evrilerek dönüştüğü gösterilir. Sergi, Uşak Belediyesi Atatürk Kültür Merkezi Sanat Galerisi'nde 22 Nisan- 15 Mayıs 2015 tarihleri arasında izlenebilir.


Bir Kanarya Operası İçin Seçmeler'i ve Antonio Cosentino'nun Marmara'dan Kaçış'ı SALT Ulus'un iki katını paylaşıyor. Sanatçıların dil, zaman ve mekan üzerine kurguladıkları enstalasyonlar, izleyiciyi coğrafya ve edebiyat referanslarıyla dolu bir yolculuğa çıkarıyor. Esra Ersen'in bu video enstalasyonu, zaman ve mekanın üst üste bindiği bir tarihsel sorgulamadır. E. adlı bir karakterin 2013'te, Sofya'da geçirdiği beş günü anlatan hikaye, sanatçının çizimleri, yazıları ve topladığı fotoğraflar üzerinden üçüncü tekil şahıs anlatımıyla seslendirilir. E., Sofya'ya, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başında Balkanlara seyahat eden Osmanlı seyyahları ve edebiyatçılarının izlerini aramak üzere gider. Şehri dolaşırken, hem elindeki metinlerle bir tarih okuması yapar, hem de serbest çağrışımlarla kendi deneyimini oluşturur. 1870'lerin sonundan itibaren Osmanlı İmparatorluğu'ndan adım adım kopan Bulgaristan, kültür tarihinde Osmanlı boyunduruğunda geçen dönemi neredeyse yok sayar. Koşullandırılmış tarihselcilik, Türkiye Cumhuriyeti dahil, kendi kimliğini oluşturmaya çalışan her ulus devlette mevcuttur. Kimlik inşası, başkent inşasıyla özdeşleşir; bu durum, Sofya ve Ankara arasında paralellik kurarken izleyiciyi, bu kentlerin tarihi ve kurgusunu sorgulatan bir konuma yerleştirir. Esra Ersen'in bu video enstalasyonu, Kanarya Sevenler Derneği'nin toplanma alanında geçer. Dernek üyeleri, onlarca kanarya kafesinin önünde durarak sanatçının kendilerine verdiği metinleri okurlar. Söz konusu okumalara, kanarya sesleri ve zaman zaman yerli enstrümanlarla çalınan müzikler eşlik eder. Bu derneğin seçilmesindeki amaç, Türkiye'de birçok kent inisiyatifi, işçi sendikası, siyasi parti ve hatta bürokratın propaganda konuşmalarında sürekli olarak Kanarya Sevenler Derneği olmadığını vurgulamasıdır. Ersen'in bu tür konuşmalardan yaptığı seçkileri okuyarak birer aktöre dönüşen dernek üyeleri, kanaryaların arasında durarak oranın bir Kanarya Sevenler Derneği olmadığını farklı şekillerde ifade ederler. İş, bu anlamda görüntü ve metin arasındaki bağları kırılganlaştırırken Türkiye'nin politik gündemine de atıfta bulunur. Bir Kanarya Operası İçin Seçmeler, görme ve duyma aracılığıyla kurulan anlamın meydana geliş biçimini alaycı bir bakış açısıyla yerinden ederek izleyiciye bu ilişkiyi yorumlama olanağı sunar. Antonio Cosentino'nun bu enstalasyonu, kullanılmış tenekelerden el yapımı bir gemi ile bu geminin İstiklal Caddesi ve Beyoğlu sokaklarından geçirilerek Boğaz'a indirilmesini gösteren bir videodan oluşur. Bir mühendislik ürünü olan gemi, üstünde lunapark ve helikopter pisti gibi çeşitli mimari kurguları barındırır. Sanatçı, gemi imgesi üzerinden ironik bir anlatımla bu coğrafyadan gitmiş, gitmekte olan ve gitmek zorunda kalanlara dikkati çekerken Marmara Denizi'ni hem bir hareket noktası hem de bir geçiş rotası olarak ele alır. Geminin çıkış noktası, eskiden bir Ermeni semti olan Kumkapı'dır. Bu bölgede şehrin demografik, etnik ve mekansal dönüşümü kendini tüm açıklığıyla gösterir. Geminin kıç tarafında, limanına işaret eden Kumkapı ibaresi yer alır. Sanatçının esin kaynakları arasında, Sait Faik Abasıyanık'ın, oyuncak gemisi batırılan bir çocuğu anlattığı hikayesi vardır. Cosentino, bu hikaye temelinde yazarın, Tanzimat'tan itibaren edebiyatta süregelen milliyetçiliğe ve azınlık tasvirlerine karşı duruşunu da hatırlatır. Sanatçı, geminin üretiminde kullandığı atık teneke malzemeyle ekosisteme ve İstanbul'un periferisinde bu malzemenin ekonomik değerine gönderme yapıp kent yaşamıyla paralellikler kurarak bir referans dizisi oluşturur. Enstalasyon, özellikle 1970'lerden günümüze şehrin maddi değişim hızı ve sosyo-kültürel dönüşümüne dair fikir verirken geçmişe ait mekanların kaybolmasının bireysel hafızaya etkilerini sorgular ve izleyiciyi, geleceği belirsiz bir ideale doğru yolculuğa çıkarır. Esra Ersen Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nin ardından, 2000'de Fransa'da Ecole Superieure des Beaux-Arts de Nantes Post-Diploma Programı'nı tamamladı. 1998'den itibaren, İsveç'te IASPIS (2001) ve İngiltere'de Delfina International Fellowship (2005) gibi birçok önemli sanatçı programına katıldı. 2001-2013 yıllarında, Elsewhere (Kunsthaus Baselland, Basel, 2007) ve Passengers (Tanas, Berlin, 2009) başta olmak üzere farklı ülkelerde kişisel sergiler gerçekleştirdi. Ersen'in işleri, 4. ve 8. İstanbul Bienali, 4. Kwangju Bienali, Manifesta 4, 4. Liverpool Bienali ve 27. Sao Paulo Bienali'nde sergilendi. Sanatçı, 14. İstanbul Bienali'ne de katılacak. Hochschule für Bildende Künste ve Det Kongelige Danske Kunstakademi'de ders vermiş olan Ersen, İstanbul ve Berlin'de yaşıyor.


Türkiye sanat ve iş dünyasından isimler önceki gün ArtInternational'a özel düzenlenen brunch'ta buluştu. Fuarın Resmi Sanat Eserleri Depolama Hizmetleri partneri Artfactory'nin ev sahipliğinde bir araya gelen konuklar, Eylül'de gerçekleşecek fuarın heyecanını şimdiden paylaştılar. Sanat eserlerinin depolanması ve sergilenmesi konusunda uzman ilk ve tek kuruluş olan Artfactory önceki gün (12 Nisan) Yukarı Dudullu'da açılan yeni sanat deposunda, Eylül'de üçüncüsü düzenlenecek ArtInternational'a özel bir brunch düzenledi. ArtInternational'da geçen yıl Private Viewing Lounge ve Artfactory Weekend Talks projeleriyle yer alan ve fuarın Resmi Sanat Eserleri Depolama Hizmetleri partneri olan Artfactory'nin ev sahipliğinde ve The Moments Entertainment organizasyonuyla gerçekleşen brunch'a; Aslı Biçer, Efe Korkut Kurt, İpek-Ahmet Merey, Ekrem Yalçındağ, Örge Tulga, Karoly Aliotti, İdil-Ali ve Aslı Bilge, Ardan Özmenoğlu, Füsun Gençsü, Paul McMillen, Cengiz Sezen, Mert İncekara, Domenico Alonzi, Özlem Ünsal, Mete Başol, Tolga Aykut, Zeynep-Murat Selek, Sedef-Nail Erman gibi Türkiye sanat ve iş dünyasının önde gelen isimleri katıldı. Brunch'ta ayrıca ArtInternational'ın VIP Program Direktörü Anlam Arslanoğlu, konuklara fuar hakkında bilgi verdi. Bu yıl 4-6 Eylül tarihlerinde üçüncüsü yapılacak ArtInternational güncel sanat fuarı, Amerika'dan Uzakdoğu'ya farklı ülkelere uzanacak seçkin programıyla sanatseverleri bir kez daha büyüleyecek. Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek fuarın bu yılki konukları arasında Avrupa ve Ortadoğu'nun önde gelen galeri ve sanatçıları bulunuyor.


Tesir değişim yaratma potansiyeli taşıyan bir etkileşim biçimidir. Her etkileşim, insan öznelliğinden kaynaklanan istek ve fikirlerin şekillendirdiği amaçlar çerçevesinde gerçekleşir. Amaçlarımızın sınırlarını derin ahlaki, estetik, ekonomik, siyasal ve sosyal yapılar belirler. Yapılar amaçlarımızı anlamlandıran zihinsel kurgulardır. Her birimizin kendisini olduğu gibi var ettiği derin yapısal farklılıklar ile deneyim, imgelenim ve bilme hallerimizin bağlamsallığı nedeniyle tesirler aynı şekilde tecrübe edilmezler. Bazen tesir değil de yan-tesirdir deneyimlediğimiz... Amaçlanan, amaçlanmayan, beklenen, beklenilmeyen, hesaplanan, hesaplanmayan, doğrudan, dolaylı her ne var ise tesir ve yan|tesir olarak etkileşirler. Böylece yaşadığımız dünya çok-amaçlı, çok-anlamlı ve çok imkanlı bir alana dönüşür. Yalnızca bu alanda estetik olan siyasal-ahlaki, ahlaki olan siyasal-estetik yan tesirler yaratabilir. Her fikir doğası gereği sadece mevcut gerçekliğin değil, bir olasılığında göstergesidir diyen John Dewey, aynı zamanda, insani deneyime yön veren imgelemin, toplum-olarak-diğerinin yan tesiri olarak eylem ve amaçlarımızı mevcut gerçeklik alanından başka imkanlara doğru nasıl genişlettiğini ve yeni anlamlar kazandırdığını da ifade etmektedir. Bu sergideki sanatçıların eserlerinde açığa çıkan fantazi, metaforlar, görüntüler ile bütün bilinenlerin ilk biçimlerine yapılan göndermeler yaşattığımız dünyanın o derin yapılarının yan|tesirleridir.


Bozlu Art Project, 21 Nisan 3 Haziran tarihleri arasında modern heykel sanatının önde gelen isimlerinden Ali Teoman Germaner'in kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Küratörlüğünü Özlem İnay Erten'in yaptığı, düzenlemesini ise Nevzat Sayın'ın üstlendiği sergide Ali Teoman Germaner'in 1950'li yıllardan bu yana ürettiği desenleri, resimleri ve heykellerinin bir arada görülebileceği kapsamlı bir seçkiye yer veriliyor. 1949 yılında girdiği Akademi'nin heykel bölümünde Rudolf Belling, Ali Hadi Bara ve Zühtü Müridoğlu gibi Türk heykelinin öncü isimlerinin öğrencisi olan Ali Teoman Germaner'in sanat yaşamındaki önemli köşe taşlarını yansıtmayı amaçlayan sergi, gerek sanatçı gerekse akademisyen kişiliğiyle Türkiye'de heykel sanatının geçirdiği dönüşümlerin büyük bir bölümüne tanıklık etmiş sanatçının yarım asrı aşan sanat yaşamındaki süreci gözler önüne seriyor. İnsanlığın geçmişi benim de geçmişimdir. diyen Aloş'un Mezopotamya, Mısır, Orta Amerika gibi uygarlıklarının sanat ve mitolojilerinden etkilenerek oluşturduğu fantastik figürlerle dolu görsel dil, güncel siyasal-sosyal olayları irdeleyen metaforik bir anlatımın kapılarını izleyiciye aralarken, sanatçının resim ve heykellerinin adeta imzası haline gelen Zümrüd-ü Anka, yılan ve at figürleri ile deniz kabuklarına kadar uzanan masalsı atmosfer, sanatseverleri Aloş'un düş gücünün doruklarında sıra dışı bir gezintiye çıkarıyor. Bozlu Art Project Nişantaşı'nda 3 Haziran'a kadar izlenebilecek sergi, Aloş'un yarım asrı aşkın bir süredir soyuttan figüre, desenden gravüre, resimden heykele ve bronz, taş, ahşap gibi farklı malzemelere uzanan zengin ifade arayışlarını yansıtıyor.


Baykam 'EmptyFrame'i New York ve İstanbul'un ardından, |Uluslararası sanatçı birliği Nine Dragon Heads ile birlikte 'Jump into the Unknown' başlığıyla bienale katılan Baykam ve Özer, uzun yıllardır grubun uluslararası projelerinde yer alıyor. Venedik Bienali'nde merkez mekan haricinde düzenlenecek ana etkinlikler arasında yer alan 'Jump into the Unknown'a değişik ülkelerden 26 sanatçı katılıyor. Baykam'ın Boş Çerçeve isimli serisi, 2013 yılında New York'ta the Proposition Gallery'de sergilenmiş ve büyük ilgi uyandırmıştı. Baykam, Marcel Duchamp'ın hazır-yapım kavramının '10. kuşak' sanatçılar tarafından sürekli ve sıkıcı sömürüsüne karşı çıkarken, artık bizi kuşatan nesnelerin değil, uzamın sunduğu her an değişken kompozisyonları canlı izleme zamanının geldiğini savunuyor. Boş Çerçeve'yi uluslararası bir reklam kampanyasıyla ilk önce New York'ta tanıtan Baykam'ın Venedik'te yer alacak olan çerçevesi ise, bir yüzü klasik sanata, diğer yüzü bugüne dönük EmptyFrame/Fast Forward History başlıklı yeni bir yorum. Denizhan Özer'in İngiltere'ye kaçan mültecilerin gerçek yaşam öykülerinden derleyerek oluşturduğu ve ülkeye ilk girişte fişlendikten sonra kendilerine verilen belgelerin metal baskılarından oluşan değişken boyutlu enstalasyon, bilinmeyen bir durumla karşılaşan insanların hikayesini anlatıyor. Daha önce Londra'da A Foundation Rochelle School'da ve İstanbul'da Piramid Sanat'ta gösterilen yapıt, özne ve iktidar arasında gelişen sosyal adalet kavramını göç teması üzerinden aktarıyor. 1995 yılında Güney Kore'de Park Byoung tarafından kurulan Nine Dragon Heads, 20 ülkeden sanatçılarla birlikte çevresel ve sosyolojik dünya konularına multimedya ve kavramsal sanat üzerinden çözümlemeler arıyor.


|Görülmemiş olanın görünüre ulaşımını denetleyen bekçiye, tüm sahneye girişlerin efendisine, belirmenin sınırlarının muhafızına ressam denir. Ressam görülmemişe görünürlüğü vererek görülmemişi önceki görülmezliğinden kurtarır ve onu şekillendirir. Peki bunu neden sadece ressam başarır? Görülmememişi gösterme gibi bir yeteneğe nasıl sahip olunur? Hangi lütufla ressam olunur? Şüphesiz, görmek, bakışa nezaret etmek, yani her gün zaten el altında olan ve sergilenen görünüre göz kulak kesilmek (intueri, in-tueri, regarde yeterli değildir, zira aksi halde her gözü gören ressamın gücünü, nasıl resim yapılacağını bilirdi. Eğer ressam görülmemişin görünüre ulaşmasına hükmediyorsa, bunu görünüre dair kendi görüşüne değil görülmemişe dair sezgisine borçludur. Duyuların alanında eyleyen bir özne olarak ressam görünmeyenleri görünür kılmak isterken, belirli bir bakışla görünmeyene bakma yükümlülüğü üstlenmektedir. Söz konusu bakış bir gözdalmasına indirgenemeyeceği gibi, herkesin gördüğüne yönelen bir görme edimi de değildir. Ressam görünmeyenin gizlenmişliğinin bilinciyle, hiç görülmemiş olanı görünüre çıkarma niyetindedir. Çünkü her halükarda giz, sır ya da perde nesnenin bir görünmeyen olarak değerlendirilmesinin olmazsa olmazıdır, yani sözün kısası sadece gizlenmiş, perdelenmiş olan görünmez olabilir. Görünmeyen perdelenmiş değilse, bakışın yönelebileceği bir yerden dahi söz edilemez. Böyle olsaydı, bakılmaya çalışılan, bir şey olma ihtimalinden yoksun, mekansız, hatta saçma bir boşluktan öteye gitmezdi. Bu nedenle, görünmeyen şeyin kendisini görmeye yönelen ressam, adların yardımı olmaksızın yola çıktığının farkındadır. Görünmez olanın cazibesi görmenin karşı konulmaz arzusunu kışkırtırken, düpedüz görmenin imkansızlığını da hatırlatır. Bakışları kendisine davet eden, görünmeyene şeylik vasfı kazandıran, onu perdeleyenin ta kendisidir. Zira perde bir yandan nesneyi görünmez yaparken, öte yandan bakılabilecek bir şey haline getirir. Perdenin perdelediği başka bir perde de olabilir. Perdenin saydamlık derecesi görünmeyeni görünür kılmaya değil, görünür zannedilenin görünmezliğini ifşa etmeye hizmet eder. Perdeleyen her bir katman, başka bir perdeyi perdeliyorsa, saydam katmanların çoğulluğu nesneyi mutlak görünmezlikte perdeleyen bir opaklığı inşa eder. Nesne saydam olanla örtüldükçe opaklaşır, şeyleşir. Ancak bu opaklığı sabitlemeye çalıştıkça, o nesnenin saydamlığını ortaya çıkaran katmanlardır bunlar. Zira saydamlık, Heideggerci terimlerle perdenin özünde özünü sürdürür, perdelediği nesnede değil. Ressam bu saydam katmanları eklerken her seferinde inşa edilmiş bir opaklıkla görünmeyeni perdelemekte, görünmeyeni bakılabilecek bir şey haline getirmektedir. Ressam üst üste binen lekelerin katmanlarıyla bir resimsel perde terziliği yaparken, tam da hiç görülmemiş olanın görünürlüğüne zemin hazırlamaktadır. Yazısal lekeler, lekesel yazılarla tamamlanırken, perde opaklığını kendi katmanlarının saydamlığıyla temin etmektedir. Zaten ressam hiç görülmemiş olanın giz ini açıklama gayesi taşımaz, tersine gizi yeniden gizleyerek, perdeyi yeniden perdeleyerek görünmeyenin görünmezliğinin kefilidir. Çünkü görünmez olan ancak görünmez kalarak görünür. |The porter who filters the unseen's Access to the visible, the master of every entree onto the scene, the guardian of the limits of appearance is called the painter. The painter grants visibility to the unseen, delivering the unseen from its anrterior invisibility, its shapelessness. But why is it the painter who manages to do this he and he alone? How does he seize the power to make unseen appear? By what gift does one become a painter? Certainly it is not enough to be able to see, to on duty with a gaze, so to speak, to have an eye for the invisible already available and on display everyday, since in that case every nonblind person would know how to paint. If the painter rules over the access of the unseen to the visible his gift thus has nothing to do with his vision of the visible with his divination of the unseen. For that reason, the painter, who tends to see the unseen thingitself, is aware of going on a journey without the help of the names. While the fascination of unseen stirs the irresistible desire of seeing, at the same time, it utterly reminds the impossibility of seeing. It is the very self of veil, which invites the sights into the veiled, which attributes the unseen as a thing. Yet, the veil on the one hand makes the object unseen, on the other hand turn the same object into a thing that can be looked at. The veil can veil another veil. The degree of transparency of the veil contributes not to make the unseen visible, but to manifest the invisibility of the supposed visible. If each of the veiling layers veils another veil, the multiplicity of the transparent layers construct an opacity that veils the object in the ultimate invisibility. The object becomes more opaque as soon as being veiled by the transparent one. Nevertheless, these are the layers that bring the transparency of the very object into. For the transparency, in Heiddegerian terms, essences in the essence of the veil, not in the object being veiled. While the painter inserts these transparent layers, each time veils the unseen through a constructed opaqueness and turns the unseen into a thing which can be looked at. The painter leads up the visibility of the one never seen while making pictorial tailoring with overlapping layers. During the inscriptional stains are completed by the tainting inscriptions, the veil obtains its opaqueness through the transparency of its layers. After all, the painter does not propose of exposing the secret/mystery of the one has never been seen, contrary he is the guarantor of the invisibility of the unseen by conceal the hidden one more time. For the unseen may only be seen when it remains hidden.


1971 doğumlu Enver Aysever, Mimar Sinan Üniversitesi Sosyoloji bölümü mezunudur. Usta bir tiyatrocu olan Aysever aynı zamanda bir yazardır ve TV programcılığı da yapmıştır. Önceden CNN'de 'Dört Bir Taraf' programında yorumcu olarak yer alan Aysever'in yaptığı; ''Aykırı Sorular'' adlı program ise çok başarılı gittiği halde -her muhalif ses susturulurken ayakta kalması düşünülemezdi-yayından kaldırıldı. Yinede Aysever'den bahsederken TV programcısı olma özelliğini yok saymamız mümkün değil. Zira tiyatro kadar bu konuda da başarılı bir isim Enver Aysever. Aysever'in, ekibiyle beraber yaptığı, 'Aykırı Kumpanya' gösterileri ise kesinlikle izlenmeye değer... Başlı başına bir başyapıttır; ''Aykırı Kumpanya'' gösterileri. Cumhuriyet ve BirGün gazetelerinde yazan Aysever, SoL dergisine de bir dönem haftalık olarak yazılarıyla katkıda bulunmuştur. Halen BirGün gazetesindeki köşe yazılarıyla Pazar günleri okurlarına sesleniyor. Kitap kahramanımız- Kahverengi Pardösülü Adam ve onun ölümsüz aşkı olan Bal Gözlü Kız Eda/Ritası arasındaki yasadışı aşkı konu alıyor. 12 Eylül darbesi, Cumartesi anneleri, dağa çıkanlar, vurulanlar, ölenler... Kitapta hepsini bulmak mümkün. Salt bu cümlelerle bile piyasada bulunan sıradan aşk hikayelerinden çok farklı olduğunu gösteren romanda, sık sık Cemal Süreya dizelerine de başvurularak, okur derin bir yolculuğa çıkarılıyor. Kitabın en güzel özelliği de sanırım bu. Günlük hayatta unuttuğumuz veya daha önce hiç okumadığımız Cemal Süreya şiirlerini, dizelerine Aysever'in kitabında sık sık rastlıyoruz. Bu da şiiri seven, şiirin kıyısında-bucağında dolanan herkesi romanı daha bir şevkle okumaya itiyor. Romanın şiirle bütünleşmesi ancak bu kadar güzel olabilirdi. Kahverengi Pardösölü Adam, Bal Gözlü Kız Rita'yla son kez görüşebildi mi bilmiyoruz, ancak şunu çok iyi biliyoruz ki; gerçek bir aşkın ve sevginin önünde hiçbir engel duramaz. ''Ne çok istemişim bir kez daha gözlerini görmeyi, sesine soyunmayı. Kolay hallederim sandımdı. Bir yanı hasret, ötesi intikam belki. Ama ''Gidiyorum'' demek için de sevgili aranmaz ki! Aysever'in soL dergisinde yazdığı dönemdeki köşe yazılarının betimlemelerini ve tasvirlerini bu kitabında göremesek de bunu beklentilerin fazlalılığına vermek gerek diye düşünüyorum.


Tomur Atagök'ün Retrospektif Sergisi, Anneler Günü kutlamaları kapsamında Beşiktaş Belediyesi MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi'nde 7 Mayıs 15 Haziran 2015 tarihleri arasında izlenebilir. 16 Nisan tarihinde gerçekleşen törende 2015 yılı Unesco UPSD/AIAP ödülünü de alan Atagök; Bu yıl bu ödülü alan iki sanatçıdan biri olmak beni epey sevindirdi açıklamasını yaptı. 1960 yılında SANAT EĞİTİMİ için Amerika Birleşik Devletlerine giden ve 70'lerden itibaren İstanbul'da etkin bir sanat yaşamını sürdüren TOMUR ATAGÖK, 2015 yılında sanatında odaklandığı temaları toplu olarak toplumun dikkatine sunacağı retrospektif sergisinin hazırlığını tamamladı. Beşiktaş Belediye'sinin yılda bir retrospektif sergi dizisini sürdürecek bu sergi, özellikle ANNELER GÜNÜ etkinlikleri kapsamında kadına gösterilmesi gereken sevgi ve saygıyı gündeme getiriyor. ATAGÖK, 1980'lerden bu yana kadın sanatçının sanat ortamında geride kalmışlığına da tepki göstererek, konuşma ve yazılarında kadın sanatçıyı yüceltmiş ve kadın sanatçıları dikkate getiren sergiler düzenlemiştir. 1993 yılında Kültür Bakanlığının İstanbul'da organize ettiği Çağlar Boyu Anadolu'da Kadın Sergileri ATAGÖK tarafından gerçekleştirilirken, 2001'de Almanya Bonn Kadın Müzesinde de Türkiye'den kadın sanatçılar sergisinin küratörlüğünü yapmıştır. Kadın sanatçıları gündeme taşıdığı diğer sergileri, söyleşi ve yazıları yıllarca gerçekleştirirken, bir akademisyen olarak Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim ve Heykel Müzesi ve Yıldız Teknik Üniversitesi'nde görev yapmış olan TOMUR ATAGÖK, bir yandan da müzeciliğin ülkemizde gelişmesi için emek harcamıştır. Yıldız Teknik Üniversitesi'nde 1989'da kurulan Müzecilik Yüksek Lisans Programı Türkiye'de bir ilk olma özelliği taşır. Sanatçı olarak 1960'larda insanın düşünce, duygu ve ilişkilerini soyut tanımlama adı altında gerçekleştiren TOMUR ATAGÖK, 1980'lerden itibaren figür ve soyutu birlikte sanatında kullanırken, özellikle kadın sorunları üzerine odaklanmaya başlamıştır. SANATÇI KADIN söylemiyle sanatında yol alırken, metalik yüzeye izleyicinin ve çevrenin yansıyarak sanatla yaşamın birleştiği bir mekan anlayışını vurgulamaya başlamıştır. Resimsel çalışmalara ilave olarak, yaşamdan izlerin de bulunduğu eserlerinde, 1990'larda özellikle Anadolu'nun ANA TANRIÇALARI'nı günümüz kadınına örnek göstermeyi hedeflemiştir. Bir koruyucu olarak kadının enerji ve otoritesini temsil eden Tanrıçalar aynı zamanda üretici nitelikleriyle bereketin de sembolü olmuşlardır. Bazen klasik görüntülerini kıpkırmızı dudaklarıyla güncelleştirdiği tanrıçalar, bazen oyuncakları anımsatan silahlarla tehdit altında kalmış analar, şiddete yakalanan ya da kaçan kadınlar bir araya geliyorlar. Ancak 2000'li yıllarda TOPLUMDA artan şiddet, sanatçının son işlerinde de izleyiciye 'dikkat' işareti veriyor. Burada konuşmanın, dinlemenin ve sözün önemi, bazı yazar ve filozoflardan alıntılarla sanatçının gündemi vurgulanıyor. Son yıllarda sanatçının üzerinde durduğu bir başka konu, DOĞAya insanoğlunun verdiği zarar. 2000'li yıllardan bu yana işlerinde bizleri çevreye yöneltiyor: DOĞA bize çağrıda bulunuyor. açıklamasını yapıyor. Resim, yerleştirme, heykel, artbox'ları ile sanatçı; GEL DOĞAYI YAŞATALIM diyor. Bir kez daha toplumu sanatıyla uyaran TOMUR ATAGÖK, YAŞAM VE SANATIN AYRILMAZ BİRLİKTELİĞİNİ vurguluyor.


Son yıllarda üniversiteliler üstüne yapılan araştırmaların ortak paydası aynı: Okuduğunu anlamama ve anlatamama. Alt metin, satırarası ya da benzeri belli bir derinlik isteyen konuları artık üniversite düzeyine gelmiş kişiler anlayamıyor, algılayamıyor. Bunun birçok nedeni kuşkusuz vardır; ancak artık okuduğunu anlama gereksinimi duymaması başlıca neden gibi geliyor bana. Neden duysun ki? Günümüzde sosyal medya etkileşime değil sadece iletişime dayanıyor. Bu iletişim için de günlük ve sınırlı bir kelime dağarcığı yeterli kalıyor. Görselin ne demek istediği yeterince açık değilmiş gibi, bir de görselin altına o görseli açıklayan bir metincik yerleştiriliyor. Kırmızıyı, Kırmızı yazmak gibi. Bu beyin tembelleşmesi, biraz derinlemesine olan bir metni anlamamaya ve anlatamamaya neden oluyor. Beyin sürekli bir biçimde anlama ve anlatma için Kırmızı'yı arıyor. Sanat sözkonusu olduğunda yüksek perdeci bir bakış açısıyla sanattan anlama kampında hiç olmadım. Sanatın anlamadan çok bir beğeni olduğunu hep düşündüm. Ancak bu beğeni de kolay oluşmuyor. Bir şeye baktığında beğenmek vardır; bir de baktıkça beğenmek. Aşkla sevgi arasındaki fark gibi. Baktığında beğenmek aşk, baktıkça beğenmek ise sevgidir. Kişinin tercihine göre değişse de baktıkça gelişen, oturan, demlenen sevgi, ilk bakıştaki aşktan her zaman daha güçlü, daha uzun soluklu ve daha sağlamdır. Sevgi zamana yenik düşmez, tıpkı sanat gibi. Baktıkça beğenmek, düşünmeyi ve düşünmede sebat etmeyi gerektiriyor. Bu iki eylem de günümüz insanı için oldukça zor çünkü yaşamda bir karşılıkları yok artık. Günümüzde hangi eylemimizi düşünerek ve o eylemimizin sonunu getirme azmiyle yapıyoruz ki? Eylemleri yalnızca yapıyoruz artık. Yapıyoruz ve yaptığımız eylemi boşluğa bırakıyoruz. Bunun yansımaları acı oluyor: Toplu kıyımlar, ırza geçmeler, çevreyi kirletme ve saire. Yeniden sanata dönersek de, eylemi yalnızca yapma işlemini en açık seçik bir biçimde Hiperrealizm'de görüyoruz. Yapılıp biten, yani sürmeyen bir süreç. Bakmak yeterli, bakmayı sürdürmeye gerek yok. Yalnızca bir teknik ve taktik. Sanat değil, bir zanaat. Tam da günümüz insanı için icat edilmiş bir dal. Bakması ve anlaması arasındaki süre mili-salise. Ve bu anladığını tüketmesi an bile değil. Bu kolaycılık günümüz Türk sanatını da epey esir etmeye başladı. Genç sanatçılar, bu genel kabul gören akıma kendilerini kaptırmada çok hızlı davrandılar. 2000-2010'lar kuşağı sanatçı topluluğu, günümüz insanın doğal uzantısı olarak bir derdi anlatmayı değil sunmayı tercih etti. Tıpkı, bir sosyal medya paylaşımı gibi. Ve çevresinden ne kadar Like aldıysa sanatçı olarak geliştiğini sandı. Oysa ki, Likeların takipçi sayıları gibi geçici olduğunu görmesi gerekiyordu. Ancak Hiperrealizm buna en büyük engel. Bunun iki ana nedeni var: 1) Yeni ve sonradan görme zenginler sınıf atlama ve yatırım yapma amacıyla sanata yönelip, sanatta da en kolay anlayacağı ve beğeneceği Hiperrealistik işlere keseyi açınca, genç sanatçı mal bulmuş Mağribi gibi Hiperrealizm'e daha çok abandı. Arz-talep ilişkisiyle de beraber, bu sakat ilişki kendisini kendisiyle besledi. Burada bir besin ve kan zehirlenmesi olması kaçınılmazdı. 2) Yine sosyal medya. Sosyal medyanın enbüyük zararı kuşkusuz gerçeklikle hakikati eş değerlemesidir. Oysa ki ikisinin arasındaki değer ve anlam farkı uçurumdur. Bu ikisinin arasındaki farkı bilmeyen kişi sanat yapamaz. Sanat yapamayınca da zanaata başvurur; yani Hiperrealizm'e. Bu kolaycılık, ne yazık ki, sanatımızın önündeki en büyük engellerden biridir.


Mahmut Öztürk: Sorunuzun birinci bölümünü Mitoloji, din, tarihsel olaylar gibi temaları ve gündelik hayatı ile evrensel hayatı, edebi dil içerikleriyle resimlerine yansıtan kişi ressamdır diyerek yanıtlayabilirim. Sorunuzun ikinci bölümünde sanırım ressam ve sanatçı kavramlarının yarattığı 'yapay' çelişkileri açıklamamı istiyorsunuz. Sorunuzun bu bölümünü yanıtlayabilmem için 1980 darbesine kadar uzanmamız gerekiyor, yapay diyorum, çünkü sanatçı ve ressam kavramları, özellikle 1980 sonrası Türkiye'sinde, neoliberalizmin politik ve siyasi oluşumları paralelinde tanımlanmaya çalışılmış ve ressam, yetenek gösterisi yapan maymun gibi gösterilmiştir. Ressam ve resim kavramları ile sanatsal üretime yönelik uygulama aşağılanmış, sanatçı kavramı ile söze, kavrama ve metinlere dayalı modüler sanat ve sanat eğitimi ön plana çıkarılmıştır. Sanatçı ile ressam farklı kişilermiş gibi gösterilmeye çalışılmıştır. Sanatçı kavramı, açık ve net olarak Fransızca'da sadece ressam ve heykeltıraşlar için kullanılır. Boudelaire, Modern Hayatın Ressamı adlı yapıtında, heykelin açlık, mimarinin ise barınma gibi temel ilkel ihtiyaçlardan doğduğunu, resmin ise ilkel ihtiyaçlardan bağımsız oluştuğunu vurgular. Leonardo da Vinci... Bir resim biliminden bahsetmek gerekir. der. Resmin ve ressamın önemine vurgu yapan pek çok örnek vermek olanaklıdır. Türkiye Cumhuriyeti, kuruluşunda varlığını ve geleceğini her alanda üretim yapma şiarına bağlamıştır. Kültür, sanat ve sanat eğitimi alanlarında çağdaş üretim gerçekleştirmek için Resim ve İş kavramlarını bir bütün olarak görmüş ve Resim-İş Bölümü, Resim-İş Dersi ve Resim-İş Öğretmeni kavramlarına haklı olarak büyük önem vermiştir. 24 Ocak Kararları olarak bilinen neoliberalist pratikleri uygulamak için yapılan 1980 darbesi ve sonrasındaki iktidarlar tarafından, Çağdaş Türk kültürünün, sanatının ve sanat eğitiminin üretilmesini engelleme girişimlerine ve uygulamalarına tanık olunmuştur. Ressam ve sanatçı kavramları bu dönemde tartışılmaya başlanmıştır. Neoliberalist pratiklerin modüler sanat ve sanat eğitimi modeline uyumlu sanatı, sanatçıyı ve işini ön plana çıkararak, ressamı, resmi, sanat eserini, resim-iş kavramlarını aşağılayan postmodernist kavram pratikleri üretilmiştir. Bu konuda bildiri ve makalelerim vardır. Resim, burjuva duvarlarını süsleyen sanattır, resim bitmiştir, resim dörtgeninin dışına çıkmalıdır, sanat-sanatçı-sanat eseri yeniden tanımlanmalıdır, sanat eseri değil sanatçı önemlidir, sanatçının kavramı ve ne söylediği önemlidir gibi postmodernist kavram pratiklerinin, 1996'da uygulamaya konulan MEB ve YÖK- Dünya Bankası Projesi ile uyumlu olması çok manidardır. Kısaca adı Milli Eğitimi Geliştirme Projesi olan bu uluslararası neoliberalist pratik, modüler sanat ve sanat eğitimi modeli olarak 1998 yılında MEB ve YÖK tarafından üniversitelere zorla dayatılmış ve uygulamaya konmuştur. Bugün gerici zihniyetin, Güzel Sanatlar Fakültelerinde, Resim bölümlerinin kurulmasını ve açılmasını engellemesi, Resim-İş Öğretmeni adının Görsel Sanatlar Öğretmenine dönüştürülmesi, resim, ressam ve iş kavramlarına düşmanlığın bir kanıtıdır. Emperyalizmin neoliberalist pratikleri ve bu pratikleri haklı göstermek için üst yapısal anlamda uydurduğu postmodernist kavram pratikleri ile feodal gericiliğin, ressam, resim ve iş kavramları üzerinden saldırarak aynı değirmene su taşımaları bir tesadüf olamaz. Emperyalizmin kuklası 1980 darbesinden bu güne yaşadığım ve öğrendiğim gerçek şudur: Emperyalizmin neoliberalist pratiklerine uyumlu sanat ve sanat eğitimi yaratmak ve çağdaş Türk kültürünün üretilmesini engellemek için ressam ve resim sanatı yok sayılmaya çalışılmıştır. Bu nedenlerle, benim için ressam ve sanatçı öğretmen tanımları çok önemlidir. M. Ö.: Figüratif resim için demode ya da ömrünü-miadını tamamladı demek evrensel hayattan ve gündelik hayattan kaçışı, yetenek ve yeti yoksunluğunu işaret eder. Figüratif resim, gündelik hayatın ve evrensel hayatın kültürel değerlerini üretir. Erwin Panofsy, elbette figüratif resme vurgu yaparak Resim, kültür taşıyıcısıdır. der. Marksist düşünür Çernişevsky Biz, geçmiş uygarlıklara ait bilgileri onların sanat eserlerinden öğreniyoruz. der. Figüratif resim, insanlık tarihiyle özdeştir ve insan var olduğu sürece yaşamda yer alacaktır. Çağımız felaketlerinin gerçek sorumlusu ve suçlusu olan burjuvazi, postmodern söylemlerle aydınlama çağını, endüstri devrimini, modernizmi günümüz felaketlerinin sorumlusu olarak suçlamayı ve hedef şaşırtmayı başarmış görünmektedir. Benim için figüratif resim, modernitenin ve modernizmin son meyvesi olan Marksizm'in ve Sosyalizm ütopyasını gerçekleştirecek gücün yoldaşıdır. Postmodern anlayışların ve yandaşı akımların figüratif resme olan düşmanlıklarının kökenini doğru saptamak gerekir. Marks, gündelik hayatın tahlilini diyalektik tarihsel materyalizmin özü olarak görse de evrensel hayatın tahliline bağlanmayan gündelik hayat tahlilinin somut değerler üretemeyeceğini vurgular. 12 Şubat 2015 Tarihli Birgün gazetesi ile yaptığı söyleşisinde, Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nde uzun yıllar anayasa hukuku ile Marksist devlet kuramı üzerine çalışmalarda bulunan ve dersler veren Prof. Dr. Cem Eroğul Tekel ve metal işçilerinin direnişi, bitmekte olan kapitalist düzenin hareketleridir. Gezi ise yarınındır, yeni bir dünyadır. diyor. Bu gerçekliği ancak figüratif resim anlatabilir. Gündelik hayatın ve evrensel hayatın gerçekliğini bir bütün halinde sunan, figüratif anlatıma dayalı Toplumcu Gerçekçi Resmin ve Toplumcu Eleştirel Gerçekçi Resmin izleyicisi ve alıcısı ile olan bağlarının koparılması figüratif resmin bittiği anlamına gelmez. Postmodernist anlayışlar ve yandaşı akımlar, derin bir örgütlülük içinde galerileri, dergileri parsellemiş görünmektedirler. Toplumcu bağlamda ve anlayışta figüratif resim yapan ressamların ve heykeltıraşların örgütlenmesi gerektiğini otuz yıldır savunan bir ressamım. Sizin aracılığınızla bu çağrımı bir kez daha yinelemiş olayım. M. Ö.: 2010 tarihli olan bu resimde, Ergenekon, Balyoz davaları başta olmak üzere adalet mekanizmasının çöküşe yönlendirildiği döneme, Adalet tanrıçası Themis'in dengesini kaybetme tedirginliği yaşadığına, teraziyi dengeli tutamadığına ve kılıcını adaletli kullanamayacağına dikkat çekmek istedim. Evrensel anlamda laikliğin de simgelerinden birisi olan adalet tanrıçası, bugün dinci gericiliğin tecavüzüne uğramış durumda. M. Ö.: Sanat ve siyaset ilişkisi birbirinden ayrılmayan üst yapısal kavramlardır. Egemen iktidarın siyasetine uyumlu sanat olduğu gibi buna karşı direnen siyasetin de kendi anlayışına uygun sanatı vardır. Emperyalizmin neoliberalist pratiklerinin uygulayıcıları, postmodernist kavram pratikleri üreterek burjuva sanat ve sanat eğitimi anlayışını dönüştürmekte ve bu anlayışa paralel Sanat Tarihi yaratmaya çalışmaktadır. Ben, bu anlayışa karşı tavır koymuş bir ressamım. Resimlerim 1980'den bu güne her zaman politik duruş sergilemiştir. Dağlar ve Başlar serisi resimlerimin ardılı olarak, 1980 faşist darbe dönemi işkence ve idamlarından etkilenen İşkenceler Dizisi resimlerim vardır. 1980 darbecisi Evren'in Ne olacak şu bizim Fenerbahçe'nin hali? ve Ankaragücü'nün tartışmalı biçimde birinci lige çıkarılması gibi pek çok senaryoyla, önemini ve anlamını yitiren futbolun tekrar piyasaya pompalanmasına eleştirel yaklaşımla Tribünlerde Konfetiler resimlerimi yaptım. 1983'de türbanın Evren ve Doğramacı tarafından icat edilmesinin hemen ardından,1985'de net olarak açığa vurulma cesareti gösterilen dinci gerici pratikleri eleştiren Kütükler ve Saman Çuvalları serisi resimlerimi yaptım. 1987 yılından bu yana, dünyayı podyum, Türkiye'yi vitrin olarak göstermeye çalıştığım ve kapitalizmin reklam ve moda dünyasında kadını tüketim nesnesine dönüştürmesine ve Kimlik, Altkimlik, Üstkimlik, Öteki, Alanlar, Sınırlar gibi postmodernist kavram pratiklerine tepki koyan, Podyumlardan Vitrinlerden temalı resimler yapıyorum. 2003 Irak'ın işgali ile birlikte Podyumda Dayak Yiyen Asyalılar temalı resimlere başladım. Vurguladığım Asyalılar kavramı; Asya kıtasının en ucuz ve en yoğun iş gücünü barındırdığı ve emperyalizmin en karlı sömürü alanı olduğu için öne çıkardığım bir kavramdır. Irak'ta, Bosna'da olduğu gibi savaşların gerçek mağduru kadınlar ve çocuklardır. Asya kıtasının büyüklüğü, iş gücü yoğunluğu ile güçlü kadın, güçlü, emekçi, fakat örgütsüz olduğu için dayak yiyor mesajını vermeye çalıştım. 2013 Haziran Gezi Direnişi ile yöneldiğim Podyumda Direnen Asyalılar temalı resimlerimde, direnişi, simge ve metaforlarla politikleştirmeye, kompozisyonların gereği olan plastik dilin estetik değerlerine bağlı kalmaya özen gösterdim. Sanatın görevi, en temel insani değerleri yüceltmek ve estetik bağlamda sunmaktır. Gezi temalı resimlerin, insani en temel değerlere bağlı politik içeriğinden soyutlanması, resmin ise estetik değerlerden uzak olması düşünülemez. Kendisini çağdaş Türk kültürünü üretme politikasına adamış bir ressam olarak bu benim görevim. Elbette politika estetize edilebilir. M. Ö.: Boya ve malzeme ile başa çıkamama, boyayı ve biçimi etüt edememe problemlerini yaşamadığımı ifade etmek istemiştim. Ortaokul ikinci sınıfta 13 yaşımda iken, resim derslerime resim yapmayı çok seven sınıf öğretmeni olan bir öğretmen girdi ve yağlıboya resim maceram başladı. Akademik sınavlardan birisinde resimlerim hakkında Boya yetisinden başka bir şey yok. eleştirisini duyunca Boya yetisini kutsuyorum. diyerek sert bir çıkışla savunmamı yaptım ve sınavı kazandım. Boya ve biçim etüdü deneyimi, içeriğin taşıyıcısı olduğu için boya yetisi son derece önem verdiğim bir aşamadır. M. Ö.: Malzemeye ve malzemenin teknik olanakları ile boyanın ve biçimin etüt olanaklarına egemen olmak kadar, ressamın kendi vücudunun kassal ve sinirsel davranış olanaklarını da iyi tanıması gerekir. Boya ile sevişirken, dayak yiyen ya da direnen figürler yapmak çok yaman bir çelişki!? Bu çelişkiyi, akademik eğitim dilinin kurallarını bilmek ve uygulamak zorunda olup akademik eğitim dilinin dışında kendine özgü sanatsal dil oluşturma çelişkisine benzetiyorum. Bu çelişkileri aşmanın yolunu sadece yapmaya, etmeye yönelik olanda aramamak gerekir. Yaşamda ve hayatta olup biten her şeyin tartışılabileceği sağlam bir platform kurmak için düşünce tasarımı oluşturma zorunluluğu vardır. Her ressamın motifsel ve imgesel bağlamlarda kendi görsel müze birikiminin olması, Paul Klee'nin Sanat Kuramı kitabında dediği gibi, doğal olanı doğasal olana çevirebilme yetisinin olması şarttır. Kısaca hepsinin neoliberal projenin parçaları olarak şimdi fotoğrafın bütününü oluşturduğunu açık ve net olarak görmekteyiz. Birbirinden soyutmuş gibi görünen parçaların bir bütün oluşturduğunu savunduğumda, beni komplo teorisi üretiyor diyerek suçlamışlardı. İktidar erkanından, cumhurbaşkanı olduğu dönemde Abdullah Gül'ün Vücut Dünyası-Yaşam Döngüsü sergisine gitmesinin bile tek başına sorgulanması gerekir. Sanat olanın içine tükürmek, ucube, rezalet, böyle sanat mı olur? diyerek aşağılamak, cumhurbaşkanı payesini kullanarak sanat olmaz şeyi sanat olarak topluma yutturmaya çalışmak, kimlerin hangi ortak paydada nasıl buluştuklarını kanıtlamaktadır. Müzeler gereksizdir, müzeler yıkılmalıdır, diyen postmodernist kavram pratiklerinin, neoliberalizmin gerici silahşörü IŞİD'in müzeleri yerle bir etmesinden ne farkı vardır? Devrimci ve yenilikçi diye pompalanan postmodernist kavram pratiklerinin söze, anlatıma ve metinlere dayalı modüler sanat ve sanat eğitimi ile feodal gericiliğin eğitim modelinin söze dayalı öğüt ve telkini temel aldığı ortaçağ zihniyetiyle ortak payda bulmaları bir tesadüf olamaz. MEB ve YÖK- Dünya Bankası Projesinin 1998'de tek tip yapılanmayla dayattığı modüler sanat ve sanat eğitimi projesine ve programlarına karşı ilk bildirileri sunan, ilk makaleleri yazan sanatçı öğretmen olarak, ressam duruşum ve dünya görüşüm nettir. Düşüncelerimin politik içerikleri bağlamında, resim dörtgeninin dışına çıkmadan gündelik hayatı, bağlandığı evrensel hayatla yorumladım, ağır bedeller ödedim, yine de taviz vermeden yorumlamaya devam edeceğim. İlginize teşekkür ederim.


Sanat ve futbol ilk kez bir araya geliyor. Sanatçı ve Galeri Bu'nun sahibi Umut Yalım, futbolun ekran yüzleriyle yaptığı söyleşileri tuvale dökerek Savunmadan Seken Ruhlar adıyla 6. kişisel sergisini biz sanatseverlere sunuyor. Sanatçı ve galerici Umut Yalım sergisini Futbolun ekran yüzleriyle çeşitli söyleşiler yaptım. bu söyleşiler sonucu çıkan metinleri ruhsal tahlillerden geçirip verileri resme döktüm. amaç, sadece futboldan anlayan birinin aslında sadece futboldan anlamayacağını gösterip, bu ekran yüzlerinin futbol dışı hallerini de ortaya çıkarmaktı. bunu da, resimle yapmaya çalıştım. cümleleriyle özetliyor. Umut Yalım'ın sergi hazırlık sürecinde söyleşi yaptığı isimler ekranların en sevilen simalarından oluşuyor. Bu isimler arasında kimler yok ki? Ercan Taner, Fuat Akdağ, Serem Tan, Deniz Satar, Okay Karacan, Burcu Kapu, Özgür Buzbaş, Pelin Koç, Emek Ege, Sinem Fıstıkoğlu, Simge Fıstıkoğlu, Tuğba Dural, Nehir Babataş, Pınar Bekbölet, Ali Ece ve Göktuğ Sevinçli sergiyi oluşturan isimler.


Türkiye'nin seçkin ressamlarından Kayıhan Keskinok hayatını kaybetti. Kalp yetmezliği nedeniyle bir süredir tedavi gören sanatçı tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadı. Keskinok eserleri ve çalışmalarıyla çok sayıda ödüle layık görülmüş bir ressamdı. Kayıhan Keskinok'u anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Usta Sanatçı, yurt içi ve yurt dışında katıldığı çok sayıda sergiyle Türk resim sanatına katkı sunmuştu. Keskinok'un İzmir ve Ankara müzelerinde, Yugoslavya Pocitelli kenti sanatçılar kolonisi müzesinde ve Türkiye Büyük Millet Meclisi'ndeki koleksiyonlarda yapıtları bulunuyor. 1923 yılında doğmuştur. 1942-1945 yılları arasında Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-İş Bölümü'nde öğrenim görmüştür. Refik Epikman ve Malik Aksel'in atölyelerinde çalıştıktan sonra 1948-1955 yılları arasında ortaöğrenim kurumlarında resim öğretmenliği yapmıştır. 1956 yılında Ankara'da ilk kişisel sergisini açan ressam, İsviçre hükümetini bursu ile gittiği Lozan Güzel Sanatlar Okulu'nda asistan olarak çalışmıştır. Yurda döndükten sonra Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-İş Bölümü'nde resim öğretmenliği yapan Keskinok, Bulgaristan ve Romanya'da çağdaş Türk sanatı sergilerine de katılmıştır. Birinci dönem resimlerinde yöresel konuları işleyen ressamın, sağlam desen bilgisi bu resimlerinde kendini gösterir. Ressamın resimlerinde heyecan ve hareket öğesi ve zaman zaman kaligrafik öğelerinde katkıda bulunduğu anlatımcı ve renkçi bir çizgi vardır. Keskinok sanat yaşamında çok sayıda ödül aldı. Kültür Bakanlığı Atatürk ve Cumhuriyet Ödülü, Cumhuriyet Senatosu Atatürk Resim Yarışması Birinciliği, Kültür Bakanlığı Atatürk ve Devrimleri Resim yarışması ödülü, Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği Onur ödülü sanatçının sahibi olduğu ödüllerden bazıları oldu.


Sergi 8 Mayıs Cuma gününe kadar, Pazartesi hariç her gün saat 10:00 19:00 arası gezilebilir. Ressam Ümit Erzurumlu 7. Kişisel sergisini 25 Nisan 2015 Cumartesi günü Düş Yolcusu Sanat Durağı Sanat Galerisinde açıyor. Resimlerinin ana temasının hareket olduğunu belirten sanatçı, her şeyin aktığını, hareketin sürekli olduğunu, duran bir cismin dahi aslında hareket halinde olduğunu belirtiyor. Zamanla bu bakışı bir çeşit duyumsama biçimi olarak tüm varlığı hatta varolmayanı dinleme, anlamaya çalışma şeklinde tuvale aksettirişi olarak anlatıyor resim yapma serüvenini. Varlığın geleceğe dair hayallerini kovaladığını ifade ediyor. Bir ressamın ifade tarzında renklerin yan yana geliş biçimleri, tonları, armonisi tablonun bütünün temel unsurlarından biriyse sanat da toplumun tüm renklerinin yan yana gelmesini sağlayan çok ama çok gerekli bir unsurdur diyerek özellikle ülkemizde sanatçılara daha fazla görev düştüğünü belirtiyor; sanatın öneminin de altını çiziyor. Müzik ve matematik kardeş, rüzgar ve gürültü yakın akrabalarsa, biz her şeyle akrabayız. Her bir resmimde, bütün varlığın soyağacının dallarında gezerek dalların kendi aralarındaki ilişkileri sorguluyorum. Zihnimde düşünceler kelimelerle kovalamaca oynuyorlar sanki. Bir natürmort, çiçek veya doğa resmi yapmak süreç içerisinde mola değil görünmeyeni ifade edebilmenin bir başka yolu. Enstrüman çalanları çizerken müziğin ritmine eşlik ediyor, kavga edenleri çizerken kalp atışlarını duyuyorum. Bir peyzaj çizerken ise rüzgarın gürültüsüne karşı çatıların çığlıklarını dinleyebiliyorum. 17.11.1974 yılında Sivas Koyulhisar'da doğdu. Resim merakı ilkokul yıllarında başladı. 12 yaşında babasının teşvikiyle çeşitli ressamların atölyelerinde başladığı resim çalışmalarına lise yıllarında da devam etti. 1992 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Bölümünü girdi. Öğrencilik yıllarında Mustafa Aslıer ve Fevzi Karakoç'tan Özgün Baskı Resim, Gürbüz Doğan Ekşioğlu'ndan İllüstrasyon dersleri aldı.1996 yılında kendi atölyesini kurdu. 1999 ve 2003 yıllarında Kübist eğilimli resimler yapan sanatçı, sonraki yıllarda asimetri ve hareket İmgesini resimlerinde kullanmaya başladıktan sonra Kübofütürist ve Fütüristik resimler üretmeye başladı.


IWS Geleneksel Uluslararası Suluboya etkinliğimiz 12-15 Mayıs 2015 tarihleri arasında Homeros Sanat Yoluyla Sevgi ve Barış Suluboya Festivali ve Yarışması olarak; Bornova Belediye Başkanı Sn. Olgun ATİLA Bey'in himayesinde Homeros'un şehri Bornova/İzmir'de yapılacaktır. Festivalde sanatçılar canlı performans çalışmaları yapacaklar, ayrıca panel ve söyleşiler gerçekleşecektir. Festival kapsamında, toplamda 20.000 dolar değerinde ödüllerin dağıtılacağı Bornova konulu suluboya resim yarışması düzenlenecektir. Bornova'nın çeşitli mekanlarında açık havada resimler yapılacak ve sanatçılar bu resimlerle yarışmaya katılacaklardır. Kazanan sanatçılara para ödülü, plaket ve çeşitli mansiyon ödülleri verilecektir. Kazanan eserler geleneksel 2015 IWS katalogunda yer alacaktır. Ödül ve mansiyon alan resimler Bornova Belediyesi'nin çeşitli Kültür Merkezleri'nde sergilenecektir. Tarihi antik çağlara dayanan Bornova ilçesinin bugünü ve geçmişi. - 1. Eserler mutlaka suluboya ile yapılmalı ve konu Bornova ilçesi olmalıdır. http://resim. bornova. bel. tr adresinden yarışma için kullanım izni alınmış görsel kaynaklara ulaşabilir, yararlanabilirsiniz. - 2. Yarışma profesyonel ve amatör, 18 yaş ve üzeri tüm sanatçılara açıktır. - 3. Sanatçılar yarışmaya en çok 3 eserle katılabilir. Eserlerin boyutu en fazla 70x100 cm ebadında olmalıdır. - 4. Eser ile ilgili şu bilgiler bulunmalıdır. Sanatçının adı, soyadı/Ülkesi/Adresi/E-posta adresi/Eserin adı ve ölçüsü. Bu bilgiler doğrudan eserin üzerine kesinlikle yazılmamalı, ayrı bir sayfada yer almalıdır. - 5. Posta ile gönderilen eserler yarışmada derece almasalar bile, sahiplerine iade edilmezler. - 6. Yarışmaya posta yoluyla gönderilecek eserler; en geç 10 Mayıs 2015 tarihine kadar Bornova Belediyesi Bornova Kent Arşivi ve Müzesi Dramalılar Köşkü 2 Sokak No: 4 Bornova, İzmir, Türkiye adresine ulaşmış olmalıdır. Yarışmaya elden resim teslimi; en geç 14 Mayıs 2015 tarihinde saat 13.00'a kadar Bornova Belediyesi Atatürk Kitaplığı Fevzi Çakmak Cad. No:34/A K:2 Bornova / İzmir adresindeki yarışma komitesine yapılmalıdır. Ayrıca 1.000 USDlik 3 özel jüri ödülü sunulacaktır. 10 esere Bornova Kent Tarihi Özel Ödülü adı ile 500'er USD'lik ödül verilecektir. 15 eser de mansiyon alacaktır. Yarışmaya katılan tüm sanatçılara Katılım Belgesi sunulacaktır. Türk sanatçılara, eğer kazanırlarsa, ödemeler yasal vergiler de kesilerek Türk Lirası olarak yapılacaktır. Her yıl basımı yapılan, uluslararası seçkin sanatçıların yer aldığı IWS 2015 katalogunda yer almak ve festival sergisine katılmak isteyen sanatçılarımızın, yukarıda katılım şartları verilen Bornova ilçesi bugünü ve geçmişi konulu resimlerinden seçilecektir. Eserlerde sanatsal ve teknik üstünlük jürinin temel değerlendirmesiyle olacaktır. Sanatçı yarışma ve kataloga katılmak üzere verdikleri eserlerin görüntülerinin kullanma ve çoğaltılma yetkisini IWS-Uluslararası Suluboya Derneği ve Proje ortağına vermiş olur.


Geçmiş yüzyıllardan günümüze kadar geldiğimizde sanatın geleneksel yöntemler dışında farklı arayış biçimlerine -girerek yeni yaratımlarla- yol aldığını görürüz. Özellikle yaşadığımız son zaman diliminde teknolojik ve bilimsel çalışmaların artması sanatçıları bu teknolojiyi kullanarak yeni yaratım biçimlerine yönlendirerek farklı farklı bir sürecin içine sokmuştur. Gelenek bir yandan devam ederken yeni olan geleneğe eklenip onun melezleşmesine, değişmesine neden olarak yaşanılan zaman dilimine uyum sağlamıştır. Bu bilim sanat paslaşması içinde her ne kadar bilim insanları düzenli, tahmin edilebilir, sebep sonuç ilişkisine dayalı sistemlerin var olduğunu kabul etseler de sanatçılar düzensiz durumları kendi bakış açılarıyla yorumlayıp bir yapıt olarak hayatın içine katarak yeni algılama ve görme pratikleri oluştururlar. İşte Dönüşüm Süreçleri bu mantıkla ortaya çıkmış yapıtlardan oluşmaktadır. Ali Raşit Karakılıç kaostan beslenen bir sanatçıdır ve bunun yanı sıra analitik düşünce yapısıyla bilimsel paradikmalardan yararlanarak yol almaktadır. Onun kaos estetiğinden beslenen yapı-bozumsal üretim biçimi doğrusal resimden uzak görünse de aslında pek çok açıdan doğrusal olarak yapılan resimle benzerlikleri görülür. Bir takım sanatçılar yüzeyi direkt olarak kullanırken, Karakılıç iki farklı yüzeyi parçalayarak ayıp tekrar bir araya getirerek yeni bir yüzey yaratır ki bu da sanatçının oluşturduğu kendine ait bir dildir. Ali Raşit Karakılıç günlük hayat içinde kullanımdan çıkmış, geri dönüşüme giden ya da tekrar bir şekilde üretime girecek olan, kısacası hurda alanlarında toplanan her türlü araç, gereç, malzemenin fotoğraflarını çekerek başladığı sürece baktığınızda kaotik bir durumla karşılaşırsınız. İnsan yaşantısının ya da kentin oluşturduğu bu kaotik yapının kendine göre estetik bir durumu vardır. Sıradan bir yaşam için bu durum her ne kadar önemsiz ya da görülmek istenmeyen olsa da sanatçı için son derece önemli olup yaratımının bir parçası haline gelmektedir. Kısacası sanatcı, hurdalardan ortaya çıkan estetiğin transformasyonunu sağlayıp, onları resimsel ve üç boyutlu yapıtlara dönüştürerek farklılık sağlamayı başarmış ender sanatçılardan biridir ve bu bakımdan sanatçıyı ve eserlerini anlayabilmek için onun analitik düşünce yapısını irdelemek gerekir. Ali Raşit Karakılıç'ın bir başka önemli yanı ise yapıtların politik anlamlar içermesidir. Kapitalist üretim biçiminin oluşturduğu tüketim toplumunun içinde bulunduğu durumu açık bir şekilde ortaya koyan sanatçı insanların tüketip attığı her şeyin aslında hala bir değer olduğunu, hayata bağlanabileceğini de göstererek çevreci bir tutum takınmakta çevre kavramına sahip çıkmaktadır. Günlük hayat koşuşturmacası içinde, sistemin öğretileri ile beslenip onun kurallarına uyan ve böylelikle dünyayı, kendini tüketen sıradan insan yaşantısına getirilen bu eleştirel tutum onun sorumluluk taşıyan sanatçı duruşuna saygı duymamızı sağlamaktadır. Ali Raşit Karakılıç 3 7 Nisan 2015 tarihleri arasında Adana 3. Portakal Çiçeği Karnavalı sırasında Adana Büyük Şehir Belediyesi 75. Yıl Sanat Galerisi'nde Denizhan Özer küratörlüğünde Dönüşüm Süreçleri 2 isimli sergiyle Adana'lı sanat severlerin karşısına çıkıyor. 3 Nisan 2015 Cuma günü açılacak olan sergide, sanatçının son 10 yıl boyunca büyük araştırma ve incelemeler sonucu oluşturduğu dönüşüm süreçlerine ait enstalasyon ve resimlerde günümüz toplumunun oluşturduğu kaotik yapıya yönelik bir eleştiri yer alıyor. Kaos estetiğinden beslenen ve yapıbozumsal üretim biçimi ile oluşturulan yapıtların çıkış noktası, günlük hayat içinde kullanımdan çıkmış, atılmış, geri dönüşüme giden atıklar ya da hurdalardır. Analitik bir düşünce yapısı ile üretilen yapıtların günümüz insanının görmezden geldiği çevre sorunlarına değinmesi son derece önemli olup yaşadığımız hayata ait yaşam izlerini irdelemenin yanı sıra politik anlamlar ve mesajlar içermektedir.


Pazar günüm güzel başlamıştı. Sabah, televizyonda CHP'nin seçim bildirgesini dinledim, canlı yayında. Son derece güzel konuştu Kılıçdaroğlu. Belki ilk defa CHP bir genel seçime ekonomik açıdan bu kadar hazırlıklı gidiyor. 1500 TL asgari maaş, iki dini bayramda emeklilere birer maaş ikramiye ve daha birçok avantajlı değişim. Liderliğe giderek daha çok ısınmış bir Kılıçdaroğlu'nun vurgularıyla kulaklarımda çınlayan bu sözlerin, Kaçaksaray'ı nasıl ürküttüğünü, Davutoğlu'nu nasıl daha da panik ettiğini hissetmemek mümkün değil. Kayıhan Keskinok, birkaç yıldır yavaş yavaş ağırlaşarak seyreden hastalığı onu kalp yetmezliğinden aramızdan aldığı son ana kadar, 90'lı yaşlarında bile her gün resim yaptı. 1923'te İzmir'de doğan usta sanatçı, gençlik yıllarında, Görele, Kars, Trabzon ve Ankara'da liselerde resim ve sanat tarihi dersleri verdi. 1963-1968 arasında Gazi Eğitim Enstitüsü'nde eğitmenlik yaptı. TRT'de çalıştı. 1982'den bugüne kadar da Sanat Yapım kurumunda kendi adını taşıyan atölyeyi yönetti. Kayıhan Keskinok, tam bir sol Atatürk devrimcisiydi ve yaşamı boyunca duruşundan ödün vermedi. Konu yalnız 1962'den itibaren benim ortaya çıkmam konusunda harcadığı efor, yazdığı yazılar değil. Kendisine çok daha fazlasını borçluyum. Profesyonel ressamlık, çok zor bir karardır. İşte yetişkinliğe geçiş yıllarımda tüm zorluklara karşın bu yolu seçmemde tek başına yönlendirici rol oynadı. Yurda yayılmış yüzlerce, binlerce ressam ve sanatseverde Keskinok'un emeği vardır. Aydınlanmamızın bu yüz akı, ayrıca beş yazılı eser bırakmıştır arkasında. Uzun emekler sonucu, 2011'de basılan Sanat Tarihi kitabı gibi. Sanat dünyamızın ve kalbimizin en kalıcı sayfalarına aldık artık kendisini... Not: Bu yazı 14 Nisan 2015 tarihinde Cumhuriyet Gazetesinde yayımlanmıştır.


İlk sergisi Bedenin Hafızasıyla ilgi çeken Nesli Türk, ikinci solo sergisi Kara Duyu resimleriyle Karşı Sanat'ta. Kara Duyu beden, ten ve melankoli arasındaki salınımlara odaklanıyor. Nesli Türk'ün resimlerinde bedenin kıvrımları, sivrilikleri ve salgılayan uzuvları, sert fırça darbeleriyle beraber katlanıyor her zaman. Sıklıkla seyrelen ve aniden yoğunlaşan boya tabakası, onu taşıyabilecek bir çizgisellikle beraber yayılıyor geniş tuvallere. Gövdenin en gerilimli yeri çığlıktır. Şiddeti ve ifadeyi yutan bir kara delik. Nesli Türk'ün figürleri çığlık atmakla atmamak arasında asılı kalmışlardır neredeyse. Grotesk hep dişidir Türk'ün espasında. Pürüzsüz güzelliği ve erkeğin bakışını bozan çirkini gösterir. Uysal güzellik ansızın dağılır onun kompozisyonlarında. Sıkılma ve boğulma, plastik-hijyenik poşetlerin koruyuculuğunun ötesindedir. Nesli bilir ki: Et bozulur ve çürür! Güncel sanat kolaycılığı düşünüldüğünde tam bir ressamdır Nesli Türk. Sadece pentür değil, gravür ve baskının olanaklarıyla zenginleşen güçlü deseninin pentürün önüne geçmesine izin vermez; izleyici bilir ki, çizgiyi gerektirmeyen boyadan desen vardır karşısında. Kara Duyu 8 Mayıs-6 Haziran tarihleri arasında Karşı Sanat Çalışmaları'nda izlenebilir.


Horasan Pi Artworks İstanbul'daki son kişisel sergisiyle kolaj tekniğine ve estetiğine yeni bir yaklaşım getiriyor. Sanatçı geçtiğimiz yıl galerinin Londra şubesinde açtığı When The Time Comes isimli sergisinde, kolaj çalışmalarından oluşan bir seriye ilk kez kapsamlı bir şekilde yer vermişti. Yeni sergisi Karanlığın Uykusu ise sanatçının farklı yorumuyla, alışılagelmiş kolaj anlayışının, kes-yapıştır veya parçala-birleştir yönteminin nasıl dışına çıktığını gösteriyor. Önce aklıma bir fikir veya duygu takılıyor. Bununla birlikte üretimim de başlıyor ve gelişiyor. Bu sergi, birbirine eklenen yapılar, hayatımızdaki atıklar, tüketim fazlaları, kullanmadığımız fakat yine de atamadığımız eşyalar ve biriktirdiğimiz nesneler üzerine kuruldu. Belki de bu sergiyi yapma nedenim, tüketme arzusunun bende yarattığı infial diyor Horasan. 'Biriktirdikleri' sanatçının son sergisindeki heykellerinin harcını oluşturuyor; tuvallerinin ise esin kaynağını. Yepyeni bir malzemeyle çıkıyor karşımıza sanatçı. Aslında bu malzeme sadece bizler için değil; onun için de yeni. Horasan heykellerini, son birkaç yıldır araştırdığı ve olanaklarını keşfetmek için sayısız denemeler yaptığı, mumyalamada kullanılanlara benzer bir karışımla kaplıyor. Özellikle üç boyutlu kompozisyonlarını oluştururken, parçaların birbiriyle kurduğu ilişkiyi, bir araya geldiklerinde oluşturdukları ahengi ve şiirselliği, yani rastgele oluşan duyguları ve imgeleri özgür bırakıyor. İşler belirli bir fikri ve konsepti olduğu kadar; hesaplanmamış, anlık durumları da ortaya koyuyor. Resim yapar gibi ürettiği heykellerinde kontrol, sanatçıdan malzemeye, malzemedense yine sanatçıya geçiyor. Tuvallerinde ise bambaşka bir şaşırtmacayla karşılaşıyoruz Horasan'ın. Bir nevi kolaj estetiğini yağlı boya tuval resimlerine taşıyan sanatçı, bu eserleri bütünlük içerisindeki bir anlatının parçaları gibi galerinin duvarlarına yayıyor. Kendi çektiği fotoğraflardan oluşturduğu kolajları, bu kez yağlı boyası ve fırçasıyla tuvallerinde yeniden yorumluyor. Burada ortaya koyduğu detaycı ve gerçekçi yaklaşım, ziyaretçileri bu işlere yakından bakmaya davet ediyor. Serginin sürprizlerinden biri de, seriye son anda dahil olan, sanatçının mimari bir plan üzerinde müdahaleler yaparak dönüştürdüğü yerleştirmesi. Çok katlı apartmanlarla dolu karanlık bir şehir yaratan Horasan, sıradan ve korunaklı gibi görünen bu site manzarasını biraz ironiyle hareketlendiriyor. Ve bu sakin sitede bir şeylerin ters gittiği, gerçek dışı bazı unsurlar olduğu anlaşılıyor. Her taraf beton; karanlığa doğru gidiyoruz diyen Horasan, kendi yarattığı kent manzarasında küçük hikayelerini anlatıyor. Horasan brings a new perspective to assemblage in his upcoming solo show Sleep of the Darkness at Pi Artworks Istanbul. His preceding exhibition entitled When The Time Comes (2014), at Pi Artworks London branch, was the first comprehensive presentation of the artist's work with photo collage. New work exceeds the limitations of collage techniques such as cut and paste, shredding and weaving. Horasan is compelled by his resentment of our desire to consume, constructing works from what he refers to as 'residue', 'waste', 'stuff we don't use but continue to save'. Resulting sculptures and works on canvas address feelings of immobility and accumulation, emanating a heavy distain. This time found objects are drenched in black, becoming a unified mass of capricious forms. The artist challenges both himself and the viewer with by coating each work in a compound substance he devised through lengthy research and significant testing. Its chemical composition resembles that of a fluid used in mummification. The works offer un-calculated and subconscious relationships between objects and ideas. His process, which imitates that of painting, passes control from the artist's hands to his material and back again, as he manipulates its composition throughout production. Alongside his well-known paintings, he has often produced collages using his own photographs. Within this new body of work, Horasan has allowed his painting practice to be influenced by his work as a collage artist. For Sleep of the Darkness the artist places various black and white cut-out forms, which are recognizable as from his paper collages. Horasan first prepares a paper collage, and later paints it in a hyper-realistic manner. He creates a great illusion, and refers so to the relativity and subjectivism of any idea or image of reality.