Kimi zaman bir sorumluluk, kimi zaman bir duyarlık, kimi zaman bir denge, kimi zaman tutarlı bir aykırılık, kimi zaman sıra dışılık, kimi zaman bir bilinmezliktir yaratıcılık. Sanat bunların tümünü bir arada tutan bir güçtür. Kendi doğruluğundan sapmayan, ödün vermeyen, özgür, özgün ve kendi içinde her zaman temele dayalı bir yapının en üstteki değeridir. Ne yazık ki sanat her zaman büyük saldırılarla karşılaşarak yozlaştırılmaya çalışılmaktadır. Özellikle sanatın evrensel ve çağdaş çizgisini yakalayamayanlar sanatın duyuncunu duyumsayamadıkları için sanatı çarpıtmaktan çekinmezler. Oysa sanat kendi duyuncu içinde kendi yolundan hiçbir zaman sapmaz. Vicdan dediğimiz duyunç elbette insanoğlunu her kötülükten koruyan, uzaklaştıran, engelleyen çok önemli bir duygudur. Duyuncunun sesini dinleyerek yaşamını sürdürenler güvenilir ve erdemli kişilerdir. Bir kerecikten bir şey olmaz... düşüncesinde olmadıklarından onlara kötü bir şey yaptıramazsınız. Her zaman güzelden, doğrudan ve insana yakışandan yanadırlar. Öyle ki sonunda ölüm de olsa ödün vermezler. Bu niteliği taşıyan kaç kişi vardır, dediğimizde hepimiz ağız birliği etmişçesine çok az sayıda olduklarını söyleriz. Her insanın kendi duyuncunun sesinden yana olmasını da bu anlamda onaylarız. Ne yazık ki böyle insanların sayısı yeterli ve etkili bir sayıya ulaşmaz. İnsanoğlunun çiğ süt emdiğini söyleyerek buna bir neden buluruz. İnsanlaşabilmek bu denli zor olunca duyunçlu insanların sorunları duyunçsuz olanlardan çok fazla. Onları anlayanların da sayısı çok azdır. Sanat denince onun sapasağlam bir duyuncunun olduğu bilinmeli. Hiçbir zaman onu yerinden sökemezsiniz, aldatamazsınız ve yozlaştıramazsınız. Sanat niteliğini taşıyan her yapıtın ilk temel taşı sanat duyuncuyla atılmıştır. Sanat adına yapılacak her yapıt bu duyunca dayalı olarak ilk çizgisini, rengini, lekesini, dokusunu belirler. Sanatçının her anı sanatın duyuncuyla iç içedir. Sanatçı bir yapıtın ortaya başka türlü çıkmayacağını çok iyi bilerek kendi duyuncuyla sanatın duyuncunu birleştirir. Böyle bir birleşme olmadığı sürece de sanattan uzaklaşılır. Çalışmanın içine satma, beğendirme, kimilerinin beğenisine göre ayarlama gibi düşünceler girince sanat duyuncundan kopmalar başlar. Sonuç bir başarısızlığa dönüşür. Ortaya çıkan çalışmanın içinde sanatın duyuncu olmayınca sanat da yok olur. Yozlaşan, cicili-bicili, tatlı, şerbet gibi çalışmalarla karşılaşırız. Bir toplumda sanatın yerleşebilmesi için duyarlılıkla duyuncun birbirinden kopmaması gerekiyor. Çalışmalarda kendine göre bir şey aramak yerine yapıttaki sanat değerlerini arayıp bulmak gerekmektedir. Onun bunun isteği ve beğenisine yönelik çalışmalar sanatın duyuncuna aykırı olduğu için yozlaşmış çalışmalardır. İnsanları bu tür yozlaşmış çalışmalara alıştırarak adına da sanat denmesi insan duyuncunun çirkinleşmesi, kabalaşması anlamına gelir. İnsanlar ayrıca aldatılarak sanatsızlığa doğru sürüklenir. Buna engel olmanın yolu da sanatla uğraşanların sanatın duyuncu konusunda bilinçli olmalarıdır. Gelişmemiş toplumlarda bu anlamda başarı sağlamak oldukça güçtür. Bunu bilen birçok açıkgöz ne kendinin ne de sanatın duyuncunu dinliyor. Burada söz konusu olan insanın kendini insanlaştıran öz değerlerine sahip çıkmasını bilmesidir. Sanat kendi öz değerlerimizin en üst noktasıdır. Hiç bir ödün verilmemesinin, hiçbir sapmamanın anlayışla karşılanmamasının, hiçbir çıkar uğruna sanat duyuncundan kopulmamasının bilinciyle yaşamalıyız. İnsan olma değerlerini yitirerek insanlaşılamaz.


Yönetmen Başar Sabuncu, 17 Haziran 2015 tarihinde, 72 yaşında hayatını kaybetti. Başar Sabuncu'yu anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Sabuncu'nun cenazesi 19 Haziran Cuma günü Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nde saat 10.30'da düzenlenecek anma töreninden sonra Teşvikiye Camii'nde kılınacak öğle namazını müteakip Edirnekapı Mezarlığı'nda toprağa verilecek.


Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu olan Ece Temelkuran, mesleğini hiç icra etmemiş 1993 yılında Cumhuriyet gazetesinde gazeteciliğe başlamıştır. CNN Türk'te muhabirlik yapan Temelkuran, Milliyet ve Habertürk gazetelerinde ise yazılar yazmıştır. BirGün gazetesi genel yayın yönetmenliğini de yapan Temelkuran, şu an hiçbir yerde yazmıyor. Biz Burada Devrim Yapıyoruz Sinyorita, Muz Sesleri ve Kayda Geçsin gibi önemli kitapları bulunur Temelkuran'ın. Venezuella'daki Bolivarcı sistemi yerinde gören Temelkuran bunu ''Biz Burada Devrim Yapıyoruz Sinyorita'' adıyla kitaplaştırmıştır. 2006 yılında çıkan kitap, Venezuella'yı ve Bolivarcı sistemi doğru bir şekilde öğrenebilmemiz açısından müthiş kaynaklar sunuyor. Bir Latin Amerika ülkesi olan Venezuella'da, Chavez iktidarı dönemiyle başlayan ve hala devam eden sosyalizm arayışını ve bu doğrultuda sosyalizme geçişi konu alıyor. Ayrıca yine bir Latin Amerika ülkesi olan sosyalist Küba'dan, ücretsiz olarak gelen doktorlar bu barrio'larda hastaları ücretsiz muayene edip, yine ücretsiz bir şekilde ilaçlarını temin etmelerini sağlıyor. Sağlık konusunda Küba ve Venezuella'nın nasıl ileri teknikte olduklarını, sağlığa, yani insana ayırdıkları bütçeyi ise hepimiz zaten biliyoruz. EVEREST yayınlarından çıkan kitap Türk Tabipler Birliği tarafından Düşünce ve Demokrası Ödülü ne layık görüldü. Simon Bolivar, Venezuella doğumlu olmasına rağmen bütün Latin Amerika'nın sömürgelikten bağımsızlığa geçiş yolunda, neredeyse bir aziz olarak ''taptığı''kahramandır. Latin Amerika'da Simon Bolivar, ''Libertador'', yani ''Özgürleştirici'' ismiyle bilinir. Kısacası Bolivar, 1800'lerin başında Latin Amerika'yı, -İspanyol sömürgesine karşı, yurtsever ve aydınlanmacı güçleri örgütleyerek- Kolombiya, Panama, Ekvador, Peru, Bolivya ve Venezuella gibi ülkerin bulunduğu bölgeyi bağımsızlığına kavuşturan Venezuellalı kahramadır.


Geçen ay İzmir'e St. Joseph okulunun sanat şenliği davetine gitmiştim, okulun her yıl düzenlediği, öğrencileri sanata bağışıklık kazandıracak yarışmalar, sergiler ve de söyleşileri içeriyordu. İstanbul'dan Eleştirmen Kaya Özsezgin, resim öğretmeni Gülin Altuner ve İzmir'li sanatçılardan oluşan jüri olarak yarışmaya katılan öğrencilerin çalıştığı A3 boyutunda akrilikle yapılan resimleri değerlendirirken kendiliğinden 50 yıllarına kaydı aklım. Geçen blog yazılarımdan birinde Resim Öğretmeni başlığında, resim öğretmenim Mehmet Yücetürk'ü anlatmıştım. Akademi'den sonra yaşamak için resim öğretmeni olan ve Anadolu'nun ıssızlığında resmi düşleyen bir ressamın öyküsünü. O yıllarda becerilemeyen, bazı derslerin ikinci planda olması belki olanaksızlık, kanımca ilgisizlikti. Amerika'nın dümen suyuna girmiş bu yeni Türkiye'de ingilizce öğretmenimiz, bir ziraat mühendisiydi, tanımlık the söylenişine iki ay koymuştu; çok ilginç Fransızlar da beceremez bunu. Ayrıca sanat tarihi ve resim derslerine verilen önem bir çeşit geçiştirmeydi; öğretmenin iyi niyeti de bir tabure üstüne konmuş boş saksının alegorisiyle doğru orantılıydı. Öğrenciye gösterecek bir tek resimle ilgili görsel olmadığı gibi, harp sonrası perişanlık, kalem, boya vs. bulmak zordu. Ülkemizde ilk ve son üretilen kurşun kalem Nur kalem le yazarken defteri yırtmaması için çaba sarf ederdik. Babam edebiyat öğretmeniydi. İzlediğim kadar; o yıllardaki yalnızlık 100 yılın ötesinde bir yalnızlıktı; kendi halinde yazdığı şiirden, kendi parasıyla çıkarttığı edebiyat dergilerinden öte Halk Evleri uğraşısı ve de cumhuriyet bayramlarındaki ateşli konuşmasıyla ünlüydü; her pahasına bu cumhuriyeti savunmak bu kuşağın boynunun borcuydu. 50 yıllarına doğru, Cumhuriyet'le başlayan devrimler; Halk Evleri, Köy Enstitüleri, Devletçi Ekonomik Sistem tavsamaya yol alırken, bunların kapanmasını düşleyen çevreler de daha sonra çokça kullanacakları komünizm etiketlerini dağıtmaya başlamışlardı. Onlar farkındaydı, Atatürk'ün ölümüyle başka akıntılara kapılabilirdi bu ülke. Babam 1951 de öldüğünde, Amerika'nın sahneye koyduğu; dine dönüşü hedef alan Demokrat Parti yönetime geçmişti, minarelerden Arapca haykırıyorlardı, Cumhuriyete özgü ne varsa kısa bir sürede yerle bir oldu. Bir kuşak olarak izlediğimiz bu ikilemde, dinin politikaya alet edilmesini, bir radyosyon gibi kimliğimize yapışmasını, yarım asır sonra bunun ne boyutlar alacağını, yani bugünü, 2015 yılını, 100 kişiye bir cami düşeceğini kimse düşünde bile göremezdi. Sürekli bir aykırılık yaşıyoruz ama giderek bunun bizim kaderimiz olduğunu düşünüyorum. Bir paradox ülkesidir Türkiye; her zaman başlanan iyi niyetli projeler; sanatı destekleme, Tercüme Bürosu, Milli Eğitim Yayınları, Devlet Resim Heykel Yarışmaları, Ressamların Yurtiçi Gezileri; sonuçta hep hayal kırıklığıyla bitmiştir. Kimse kimsenin farkında olmadığı yıllarda, Akademi'de estetik hocamız Ahmet Kutsi Tecer'in şiiri gibi; Orda bir köy var, uzakta. 1939 yılında Halk Evleri kapsamında Ressamların Yurt Gezileri, Anadolu'ya gitmek, sanatı biraz da olsa oraya götürmek projesi gerçekleşti. 48 ressam 1939-1944 yılları arasında 300 lira yol masrafı alarak o uzaktaki köylere gittiler. Gerçeğe bir yolculuk yaptıklarının farkında değillerdi, hep boyanmış, idealize edilmiş bir Anadolu folkloru; Turgut Zaim'in tabloları gibi, badem gözlü köy kızları, tüyleri taranmış keçiler ve de dekorda mutlu bir yaz umuyorlardı belki ama gerçek öyle değildi. Nedendir bilinmez; Anadolu'nun gerçeğini sürekli yadsıdık. Eğer oraya gidilecekse ya mecburen memur, asker, ya da politik sürgün olarak. Partinin 1939 yılında yem olarak 300 lira verip, Mektepden Memlekete Dönüş gibi bir ütopya, bir kaç yıl içinde foya verdi. Bırakın resim yapmayı, içine düştükleri cehendemden nasıl sağ çıktıklarına şaştılar. Bu konuda çok az belge var ve açıkca bir sansür uygulandığı, yaşananları saptırdıkları bir gerçek. Bir tek Candan Keskin'in bir tez araştırması belki bu konuda tek belge. Yurt gezileri de söylem düzeyinde halk ile yeni rejim arasındaki uçurumu kapatmak gibi bir amaç edinse de, Anadolu'ya giden sanatçıların bu uçurumu kapatabildikleri tartışmalıdır. Örneğin Avni Arbaş'ın Siirt ve Cemal Bingöl'ün Bingöl izlenimleri dikkat çekicidir. Daha önce büyük şehirlerde bulunmuş ressamlar, buralarda karşılaştıkları yoksulluk ve kötü koşullar karşısında adeta şaşkına döner. Mektuplarında her ikisi de bölgedeki yoksunluğu açıkça yazmış olsa da aynı zamanda halk ile aralarında aşılmaz bir yabancılık duvarı olduğunu da hissettirirler. Daha çok Kürt-Arap nüfusun yaşadığı şehirlerdeki bu yabancılığın adı net bir şekilde konmaz, anıları okuyan okuyucu bunu sessiz bir biçimde hisseder. Ayrıca ressamların bölge insanlarına bakışları da dışarıdan ve ötekileştiricidir. Fakat resimlerin çoğunluğunun insansız manzaralardan oluşması, geri kalan köy yaşantılarının ise gerçeklikten uzak, idealize edilmiş köylü figürleri olması düşündürücüdür. Örneğin bu süreçte üretilen resimlerden biri olan Şeref Akdik'in epik anlatımlı Köylü Kızı tablosu veya Eşref Üren'in yüzleri birbirine benzeyen kadınların uyum içinde tarlada çalıştığı Bulgur Yıkayan Kadınlar tablosu, yoksulluğun yer almadığı bir ortamda, mutlu, neşeli, romantik köylü imajlarının örnekleridir. Burada başka bir gerçeği açıklamada fayda var: bu beş yıl içinde yapılan resimlerden geriye çok az resim kalmış, kimse bilmiyor ne olduğunu. Eğer Türk Resim Sanatı üstüne bir araştırma yapacaksanız; Devlet Müzelerinin internet sitelerinin fukaralığına şaşacaksınız. Son yıllarda müzelerden çalınan 300 yakın tuvalin sonuçları açıklanmadı çünkü ellerinde o resimlerin orjinallerine özgü hiçbir görsel yoktu. Yine Anadoluya dönersek, daha sonraki yıllarda motoruyla Anadolu'yu gezen, bu gerçeği resimleyen tek ressam kanımca Neşet Günal'dır. O gezilerden çok sonra yaptı bu resimleri, dönemler değişiyor ama gerçek aynı.


Sapanca Kent Konseyi olarak OCAK 2015 tarihinde başlattığımız SU DÖNGÜSÜ SAPANCA posta sanatları etkinliği o1 Mayıs 2015 tarihinde son bulmuştur. Ulusal ve Uluslar arası bu sanatla ilgili 371 eser posta yolu ile sergilenmek üzere ilçemize gelmiş bulunmaktadır. Bu aktiviteye Sapanca dan da katılanlar olmuştur. Şimdi sergileme zamanı. Dünyanın her yerinden SUYA VE SAPANCAYA ilgi duyan sanatçıların eserleri Sapanca Sahil Şeridi İnsan Hakları Parkında sergilenmiş. Şimdi de 06-27 Temmuz 2015 tarihlerinde Via Kafe, Kırkpınar Sapanca'da sergilenecektir. -Adenoidi -Roberta Savolini Guido Capuano Barbara Cotignoli -Cecilia Bossi -Serse Luigetti -Maya Lopez Muro Vittorio Politano


Usta Şair Mehmet Başaran, 27 Haziran 2015 tarihinde, 89 yaşında hayatını kaybetti. Mehmet Başaran'ı anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. (1926, Kırklareli 27 Haziran 2015, İstanbul), köy edebiyatı hareketinin şiirdeki temsilcilerinden biri olan ozan, eğitimci ve yazar. 1926'da Kırklareli'nin Lüleburgaz ilçesindeki Ceylanköy'de doğdu. Kepirtepe Köy Enstitüsü'nü (1943) ve Hasanoğlan Yüksek Köy Enstitüsü'nü bitirdi (1946). Köy Enstitülü Hatun Birsen Başaran ile evlendi. Askerliğini yaparken Yedeksubay Okulu'ndan çavuşa çıkarıldı. Köy enstitüsü öğretmenliği, gezici başöğretmenlik, ilkokul öğretmenliği, Türkçe Öğretmenliği yaptı. Türkiye Öğretmenler Sendikası'nın kuruluş çalışmalarına katıldı, 1979'da emekli oldu. 1950'li ve 1960'lı yıllarda güçlenen köy edebiyatı hareketinin şiirdeki önde gelen temsilcilerinden olan Mehmet Başaran'ın ilk şiiri Köy Enstitüleri Dergisi'nde yer aldı. Adam Sanat, Gösteri, Kıyı, Varlık, Yansıma, Yazko Edebiyat, Yeditepe, Yeni Biçem, Yeni Ufuklar, Yücel gibi dergilerde de şiirleri yayımlanan şair toplumcu düşünceyi didaktizme düşmeden şiirlerine sindirmeyi bildi. Şiirlerinde direnme ve umut temalarını iç içe işledi. Aynı temalar gözlem ve deneyimleriyle bütünleşmiş olarak Ahlat Ağacı ve Nisan Haritasından sonra şiir kitaplarına damgasını vurdu.


Galeri Zilberman'ın düzenli sergilerinin yanı sıra yürüttüğü faaliyetlerinden biri olan proje alanı sergileri, genç sanatçı Begüm Yamanlar'ın Ada isimli video çalışmasına ev sahipliği yapıyor. Galeri dışındaki sanatçılara da açık olan bu alan, sağladığı üretim bütçesi ve sanatçı ödeneğiyle yeni çalışmaların gerçekleşebilmesine katkıda bulunuyor. Galeriyle birlikte, ilk kez 2014 yılındaki GYF-5'te çalışması sergilenen Begüm Yamanlar, Ada adlı projesinde zaman ve mekan fikirlerini iç içe geçirip, doğanın çok katmanlı algılanma biçimleri üzerine yoğunlaşıyor. Fotografik görüntülerden oluşturulmuş bir video doğanın döngüsel yapısına, insanın doğayla ve evrenle kurduğu değişken ilişkiye, bütün bunları nasıl algıladığımıza ve zaman kavramına odaklanıyor. yeniden şekillendiriyor. Bu bakışı yer-gök arasında sürekli dönüşen bir akışın içerisinde yeniden konumlandırıyor. Yeniden üretilmiş bu zaman algısıyla, yer ve gök, gece ve gündüz yavaşça birbirine dönüşürken, birbirinin tamamlayıcısı, sürekliliğin sağlayıcısı oluyor. Gerçek ve optik olarak algılanabilir olandan çıkan bakış, öznel olduğu ölçüde içsel olan yeni bir sezgisel kavrayışı çağırıyor. Sanatçıları en çok etkilemiş konuların başında gelen konu manzara, Begüm Yamanlar'ın incelikle ve titizlikle işlediği dijital bilgiyle yeniden şekilleniyor. Bu tarihsel temayı, bugünün malzeme, araç ve kavrayışıyla yeniden ele alıyor. Ada, insanoğlunun yerkürede bıraktığı izleri, bu toprak parçasındaki varoluşuyla erişebildiği bilgiyi zaman ve mekan tutarlığını kırarak anlamayı deniyor. 2012 yılında Bahçeşehir Üniversitesi Fotoğraf ve Video üzerine lisans eğitimini tamamlayan Yamanlar, halen Sabancı Üniversitesi'nde Görsel Sanatlar ve İletişim Tasarımı'nda Yüksek Lisans programına devam etmektedir. Çalısmaları, aralarında GYF-5 ve İstanbul Modern'deki Yakın Menzil'in de bulunduğu karma sergilerde gösterilmiş, ayrıca İsveç ve Filipinler'de de sergilenmiştir. Sanatçı 2014 yılında Siemens Sanat'ın verdiği Borders Orbit ödülünün de sahibi olmuştur. İstanbul'da yaşamakta ve çalışmaktadır.


24 ülkeden 83 seçkin galeri İstanbul'a geliyor! Bu yıl üçüncüsü gerçekleşecek uluslararası çağdaş sanat fuarı ArtInternational'a katılacak galeriler belli oldu. İspanya'dan Çin'e, İtalya'dan Bulgaristan'a, 24 ülkeden 83 galerinin katılacağı fuar, 4-6 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek. Türkiye'nin en prestijli uluslararası çağdaş ve modern sanat fuarı ArtInternational'ın üçüncüsü 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde gerçekleşecek. İstanbul'un en önemli sanat etkinliklerinden biri kabul edilen ArtInternational'ın direktörlüğünü bu yıl da Dyala Nusseibeh, sanat yönetmenliğini ise Stephane Ackermann üstleniyor. Konuklarını bir kez daha Haliç Kongre Merkezi'nde karşılayacak fuara bu yıl 24 ülkeden 83 seçkin galeri katılacak. İstanbul'dan Leyla Tara Suyabatmaz ve Yeşim Turanlı, Viyana'dan Ursula Krinzinger ve New York'tan Leila Heller 'den oluşan seçim komitesinin Avrupa, Amerika, Ortadoğu ve Asya'yı kapsayan geniş bir bölgede yaptıkları değerlendirme sonucu 83 galeri İstanbul'da sanatseverlerle buluşacak. Dünyanın en köklü ve seçkin galerilerinden Paul Kasmin Gallery, Pearl Lam Galleries, Gallery Lelong, Deweer Gallery, Robert Miller Gallery'nin bir kez daha heyecan verici işlerle yer alacağı fuara, Londra'dan Victoria Miro, Bombay'dan Sakshi Gallery, Almatı'dan Aspan Gallery, Hong Kong'dan Galerie Du Monde ve New York ile Londra'dan Aicon Gallery ilk kez katılacak. ArtInternational'ın Türkiye ayağında ise İstanbul'un güncel sanat dünyasının odak noktası olmayı başarmış 12 galeri yer alıyor. Komitenin, uluslararası sergileri ve başarılarını dikkate alarak yaptıkları seçim sonucu; ArtSümer, Dirimart, Galerist, Galeri Nev, Galeri Zilberman, Pi Artworks, Rampa, Sanatorium ve x-ist gibi geçen yıl da katılmış galerilerin yanı sıra Kuad, Öktem&Aykut and The Empire Project gibi yeni galeriler fuardaki yerlerini alacak. - . artSümer, İstanbul - ADN Galeria, Barselona - Aicon Gallery, New York & Londra - Andipa Gallery, Londra - Angels, Barcelona - Anna Jill Lüpertz Gallery, Berlin - Aspan Gallery, Almatı - Assar Art Gallery, Tahran - Berloni, Londra - Boccanera, Trento - Catinca Tabacaru Gallery, New York - Cecilia Hillström Gallery, Stockholm - Charim Galerie, Viyana - Circle Culture Gallery, Berlin - Deweer Gallery, Otegem - Dirimart, İstanbul - Edouard Malingue Gallery, Hong Kong - Ernst Hilger, Viyana - Ex Elettrofonica, Roma - Galeri Nev, Ankara - Galeri Zilberman, İstanbul - Galeria Carles Tache Projects, Barselona - Galeria Javier Lopez & Fer Frances, Madrid - Galeria Joan Gaspar, Barselona - Galeria Joan Prats, Barselona - Galeria Senda, Barselona - Galeria Sicart, Barselona - Galeria Trama, Barselona - Galerie Du Monde, Viyana & Salzburg - Galerie Jerome Poggi, Paris - Galerie Kornfeld, Berlin - Galerie Krinzinger, Viyana - Galerie Lelong, Paris - Galerie Lindner, Viyana - Galerie Paris-Beijing, Paris, Brüksel & Pekin - Galerie Raum Mit Licht, Viyana - Galerie Suzanne Tarasieve, Paris - Galerist, İstanbul - Galleri Andersson/Sandström, Stockholm & Umea - Galleria Marie-Laure Fleisch, Roma - Gazelli Art House, Londra & Bakü - Giacomo Guidi, Roma - Horrach Moya, Palma De Mallorca - Hosfelt Gallery, San Francisco - Kalfayan Galleries, Atina & Selanik - Kukje Gallery, Seul - Leila Heller Gallery, New York - Louise Alexander Gallery, Porto Cervo - Mario Mauroner Contemporary Art, Viyana - Miguel Marcos Gallery, Barselona - N2 Galeria, Barselona - Nitra Gallery, Selanik - Nosbaum Reding, Lüksemburg - Officine Dell'Immagine, Milan - Öktem&Aykut, İstanbul - Patricia Low Contemporary, Gstaad & St Moritz - Paul Kasmin Gallery, New York - Pearl Lam Galleries, Hong Kong, Şanghay & Singapur - Pi Artworks, İstanbul - Piero Atchugarry, Tierra Garzon - Poligrafa Obra Grafica, Barselona - Project Artbeat, Tiflis - Rampa, İstanbul - Robert Miller Gallery, New York - Rosenfeld Porcini, Londra - Rukshaan Art, Mumbai - Sabrina Amrani Gallery, Madrid - Sakshi Gallery, Mumbai - Sanatorium, İstanbul - Sariev Contemporary, Filibe - Studio Sales Di Norberto Ruggeri, Roma - Tenderpixel, Londra - The Empire Project, İstanbul - The Fine Art Society Contemporary, Londra - Tina Kim Gallery, New York - Tristan Hoare, Londra - Upstream Gallery, Amsterdam - Valid Foto Bcn Gallery, Barselona - Victoria Miro, Londra - Wienerroither & Kohlbacher, Viyana - x-ist, İstanbul - Zak | Branicka, Berlin - Zorzini Gallery, Bükreş ArtInternational'ın online sanat sitesi artsy. net ile işbirliği bu yıl da sürüyor. Sanatseverler açılıştan önce ArtInternational'ı artsy. net'ten online izleyebilirken, sergilenecek sanat eserlerini fuar tarihleri arasında online satın alabilecekler. Geçen yıl ikinci yılı olmasına rağmen yılın en rağbet gören sanat etkinliklerinden biri olan ArtInternational, ArtInternational'ı 20 binden fazla kişi izlemişti. 26.500 milyon Euro'luk satışın yapıldığı fuar, 1500'ü aşkın yabancı koleksiyoner ve sanat tüccarını İstanbul'da buluşturmuştu. Türkiye, Orta Doğu ve ötesine odaklanan, koleksiyonerlere uluslararası çağdaş sanata rakipsiz erişim imkanı yaratmayı ve evrensel sanat toplumunu birbirine bağlamayı amaçlayan ArtInternational, dünyanın önemli sanat fuarlarındaki ortaklıklarıyla tanınan Angus Montgomery ile Türkiye'nin önde gelen fuarcılık şirketlerinden Fiera Milano İnterteks'in işbirliğiyle yapılıyor.


Evet, balığı ve denizi babası kadar çok seven sanatçı bu sergisini babasının anısına böyle isimlemiş ve ayrıca denizin bir sanatçıya heykel yapabilmesi için ne denli çok malzeme sunduğunu vurgulayan Mavitan, Ufuk çizgisinden Balık kılçığına, Dipbarbunundan Denizkızına, Çipura yanağından Batık iskeletlerine, İskele babasından Tekne kıçına kadar birçok veriyi kullanarak ürettiği heykellerini izleyiciye sunuyor. My Art Galeri işbirliği ile gerçekleşen bu sergiyi 3 13 Ağustos 2015 tarihleri arasında Bodrum Yalıkavak Palmarina'da izleyebilirsiniz.


Galeri Zilberman, bu sene 6. edisyonu gerçekleşecek olan Genç Yeni Farklı sergisini sunmaktan mutluluk duyar. Sergi 4 Temmuz Cumartesi günü Mısır Apartmanı'nda Galeri Zilberman'da 1 Ağustos tarihine kadar görülebilir. Galeri Zilberman, ana sergilerinin yanında yürüttüğü farklı projelerden birisi olarak Genç Yeni Farklı'yı açık çağrı yoluyla genç sanatçılara yönelik olarak düzenliyor. Başvuruların her yıl farklı ve bağımsız bir jüri tarafından değerlendirildiği Genç Yeni Farklı'nın bu yılki seçimleri, Işın Önol başkanlığında, Aslı Çetinkaya, Johanna Reiner ve galeriyi temsilen Burçak Bingöl tarafından gerçekleştirildi. Genç Yeni Farklı-VI'de Ahu Akkan, Berke Doğanoğlu, Sırma Doruk, Akın Güreş, Nisan Güven, Burak Kabadayı, Hasan Baran Kurtoğlu, Can Küçük, Ali Şentürk, Hasan Özgür Top çalışmaları yer alıyor. Galeri Zilberman tarafından ülke genelinde duyurusu yapılan ve genç sanatçılara destek amaçlı gerçekleştirilen Genç Yeni Farklı, her sezonun son sergisi olarak düzenleniyor. Herhangi bir konu veya malzeme kısıtlamasının olmadığı seçki 35 yaş altındaki sanatçıların çalışmalarını kabul ediyor. Genç sanatçıları desteklenmesi amacıyla maddi bir teşvik desteğinin de yapıldığı sergi Genç Yeni Farklı-VI olarak 1 Ağustos tarihine kadar Mısır Apartmanı'ndaki Galeri Zilberman'da görülebilir.


Bu sempozyum Forum du Champ Lacanien Türkiye İnisiyatifi tarafından Saint Benoit Lisesi'nin katkılarıyla düzenlenmektedir. Lacan, XI. Seminer'de Öğretimin amacı daima analistleri eğitmek oldu ve bu böyle kalacaktır dediğinde psikanalizin, kendi Okul'unun yönünü az çok işaret etmişti. Psikanalitik pratik, bir praxis olarak, her şeyin ötesinde klinikle bağını sürdürmeye yönelik bir teori ve pratik bütünüdür. Bunun yanında öznenin toplumsal olana tabi olduğu, onun tarafından şekillendirildiği ve bizatihi onu şekillendirdiği yerde psikanaliz durur. Psikanaliz tek bir öznenin acılarından başlar belki ama oradan ilerilere gider, Freud kadar Lacan'da bunu hep vurgulamıştır. Psikanaliz, üzeri çizili öznenin, Öteki'ne hitap ettiği yeri ve Öteki'nin dönüp onu belirlediği, aştığı ve kendi varlığıyla onu, yani tek bir bireyi, askıya aldığı yeri araştırır, varlığını tam da buraya konumlar. Bizler de bu toplantıyla, Lacancı psikanalizin temel yaratılarına bir giriş sunmaktan çok, onun güncel uygulamasıyla bir tanışıklık sağlamayı amaçlıyoruz. Klinik praxisten çıkan kavramları, felsefenin, politikanın, toplumsal bağların bazen karşısına, bazen yanına koyduğumuzda elimizde neler kalabileceğini göstermeyi amaçlıyoruz. Bu toplantı sadece bir başlangıç olmanın ötesinde, Lacancı psikanalizin, Türkiye'de yerleşmesinin, yeşermesinin ve kök salmasının ilk adımlarından birisini de oluşturması nedeniyle büyük bir önem taşıyor. Kavramlar onları taşıyan pratikler varolduğunda hakiki ağırlıklarına kavuşacaklardır. Lacan'ın kavramlarının ve kliniğinin hakettiği karşılığı bulabilmesi toplumumuzda yaşadığımız çıkmazları, ki bunlar politik, psikolojik, ekonomik vb. çıkmazlardır, yeni türde araçlarla ele almamıza olanak sağlayabilir. Lacancı Forum Sempozyumu sayesinde, Freud'un açtığı, Lacan'ın ilerlettiği bu yol Ecole de Psychanalyse des Forums du Champ lacanien'in uluslararası ölçekte, pek çok ülkede sürdürdüğü çalışmaların taçlandırdığı bir çaba olarak yolunu İstanbul'dan da geçen bir rotaya çevirdi. Kuşkusuz bu bir başlangıç ve devamı gelecektir!


Galeri İlayda 1 Temmuz 30 Agustos 2015 tarihleri arasında SUMMER COLLECTIVE isimli grup sergisine ev sahipliği yapacak. Tüm sezon boyunca eserlerini sergilediğimiz, solo sergilerini düzenlediğimiz sanatçılarımızdan Barış Cihanoğlu, Damla Özdemir, Atilla Galip Pınar, Ardan Özmenoğlu, Kerim Yetkin, Gazi Sansoy, Nurdan Likos, Özcan Uzkur, Aysel Alver, Caner Şengünalp ve Derya Özparlak'ın işlerinin yer aldığı sergide, sanatçıların son dönem işleri izlenebilir. Eğer sanatçılarımızın son yapıtlarını merak ediyorsaniz veya solo sergilerini kaçırdıysanız, sizleri yaz boyu devam edecek olan sergimizi ziyarete bekliyoruz. Barış Cihanoğlu, evrensel temaları kişisel üslubu ile irdeleyerek sanatına sürekli yenilikler katan, üretkenliği ve yaratıcılığı ile izleyenleri şaşırtmaya devam eden bir sanatçı olarak bu sene ilk defa tuval dışı bir yüzey üzerinde ürettiği resimleri ile izleyici karşısına çıkmıştı. Ali Gradiva Şimşek'in ''Bölünemeyen Ayrılık'' makalesinde kalame aldığı gibi ''Sanatçı, uzun bir süreçte alt yapısını oluşturduğu yeni eserlerinde, yakarak kömürleştirdiği ahşapları tuvale dönüştürüyor, bu çalışmalarında yanmış ahşabın yüzeyi üzerinde oluşan isli siyah renk ve yanma sonucu belirginleşen dokular resimlerinin alt yapısını oluşturuyor. Resimlerinde siyah renk olarak görülen alanlar, yakılan ahşabın kömürleşmesi sonucu elde edilirken, figürlerin diğer kısımları yağlıboya tekniği ile renklendirilerek oluşturulmuş.'' Sanatçının hem ahşap hem tuval resimlerinde son yıllarda uyguladığı ''kaymalar'' ve sıra dışı ''çekilmeler'' sergilenen eserlerde görebileceksiniz. Figürlerin, sadece baş kısımlarından belirli bir yöne doğru çekilmeleri, geçen zaman ile birlikte insanın mental dönüşümüne işaret ediyor. Atilla Galip Pınar resimlerinde çoğunlukla kendi iç yolculuğunun ve varoluş sorgulamalarının yansımalarını izleyiciyle paylaşıyor. İnsan ve doğa ilişkisini temel alan, duygusal anlamda loş olarak tanımlanabilecek fakat bütünüyle pesimist olmayan bir yaklaşımın görüldüğü eserler, özellikle günümüz insanının maddeselliğe indirgenmiş genel bilinç düzeyine eleştiriler yöneltiyor. Ardan Özmenoğu, alışılmış kalıpların dışında özgün fikir ve tekniği ile öne çıkan sanatçılarımızdan biri olarak özgün baskı tekniğiyle buluşturduğu post-it notlar ile yarattığı eserleri, heykelleri ve enstalasyonlarıyla tanınmaktadır. Rögarın Altındakiler adını verdiği üç boyut izlenimli, çok-katmanlı, izleyiciyi eserin karşısında tutsak bırakan eserler üretmiş olan sanatçı, alışılagelmiş, yürürken gözümüzün alıştığı obje ve nesneleri, sabit hallerinin dışına çıkarak yorumlarken, geleneksel formundan çıkararak geometriye sunduğu bu simgeler üstünden aynı zamanda kendisini ve bizi tanımlıyor. New York rögar kapakları çalışmalarının haricinde sergide cam heykeli de görülebilecek. Kerim Yetkin, pentürün statükosuna bir anlamda baş kaldırırken, kullandığı farklı teknikler ile dokuda fırça darbelerinden ziyade, kesikler, yarıklar ve silmeler ile geçişler elderken, kimi zaman yalın, kimi zaman da bütün içindeki grift anlatım şekliyle izleyicinin öze, çok derinlere gitmesini arzuluyor. Bu yansımalar, sanatçının bazen oldukça geniş tuval yüzeylerinde, bazen de parça bütün ilişkisini irdelediği küçük boy onlarca eserden meydana gelen çoklu kompozisyonlarında muhteşem bir armoni içinde karşımıza çıkıyorlar. Gazi Sansoy, görsel dilleri ve kurguları oldukça farklı olan Minyatürler ve Yüzsüzler olmak üzere iki seriyi paralel olarak birkaç yıldır çalışmaktadır. Batı resminin önemli tablolarından yola çıkarak Gazi Sansoy'un resimlerine vasıl olan ve Doğu-Batı karışımı bir sirki andıran tüm bu insan figürleri karmaşası ile Sansoy'un anlatmak istediği; temelinde II. Viyana kuşatmasına kadar uzanan bir ezikliği veya Tanzimat'la başlayan bir batılılaşma modernleşme ve bunun Cumhuriyet ile ve devrimlerle en üst seviyeye yükselip şu son 10 yılda tekrar yüzümüzü iyice doğuya ama çıkarlarımızı batıya ve daha da çok Amerika'ya çevirdiğimiz son derece iki yüzlü bir yönetimle kurgulanmaya çalışılan toplumumuzdaki çarpıklık ve zıtlıkların en üst seviyeye ulaşmış olması durumudur. Sansoy Minyatür serisi resimlerinde kürk için öldürülen hayvanlar, boğa güreşleri, Filistin halkına özgürlük veya adaletsizlik gibi insan veya hayvan hakları konularında dolaylı dolaysız politik mesajlar veriyor. Yüzsüzler serisi resimlerinde ise Rönesans dönemi resimlerini sadece vücutları yok edip pop renklerle boyayarak klasik ve çağdaş renk ve kompozisyon zıtlığını oluşturuyor.. Özcan Uzkur, insanın dramını gözler önüne seriyor. Sanatçının oluşturduğu kimliksiz bedenler, birbirine savaş açmış insan bedenlerinden izler sunuyor izleyicilere. Uzkur'un yapıtlarında, lif ve kan öne çıkarak, bir yandan bedeni oluşturmak üzere bir araya gelip bir yandan ondan ayrılıyorlar. Parçalarından tekrar, tekrar inşa edilmeye çalışılan bedenler, temsil edilenin yalnızca insanlar değil, belki de onun ötesinde, insanın parçalandıkça bütünleşmeye çalışan vahşi doğası olduğuna işaret ediyor. Birleştiği anda tekrar dağılmaya başlayan beden, belki de kendi bedenine yabancılaştığını ve hiçbir zaman tam bir bütün olamayacağını ifade ediyor. Aysel Alver, Ahlaki çürüme ne zaman ve nasıl başlar? sorusuyla yola çıkarak, bu çürüme sürecini insan ve değerleri bağlamında agoni bir zaman dilimi olarak yorumlamaktadır. Alver kesintiye uğrayan modernleşme ve aydınlanma sürecini dengesi bozulmuş hümanizm anlayışı ve deforme olmuş ahlaki ve etik değerler üzerinden tarif etmektedir. Bireylerin çocukluktan itibaren psikoseksüel gelişim süreçlerinin baskılanması veya müdahaleye uğraması ve evrensel ahlaktan mahrum bırakılarak yetiştirilmesi bu sürecin koşullarını hazırlamıştır. Toplumsal bir mesele haline gelen bu türden müdahalelerin yarattığı deformasyon ile ortaya çıkan patolojik denilebilecek kişiliklere dikkat çekmek gerekir. Benzer biçimde, bu yaptırımların daha sonraki süreçlerde özel ve kamusal alanlarda pekiştirilmesi yaşanan tahribatı derinleştirmektedir. diyen Alver agoni bir zaman dilimi olarak betimlediği bu türden ahlaki ve etik değerlerin yitimini galeri mekanında sergilediği eserlerde gerçekleştirdiği psikanalitik bir yaklaşımla izleyiciye deneyimletmek istemektedir. Caner Şengünalp, heykeli insan yaşamını süslemek için değil, değiştirmek ve bilgi aktarımını sağlamak için yapan sanatçı, uygulamalarını bu yönde tasarlar. Özellikle kentsel mekanlar için heykeli bir mekan kurucu öğe olarak üretir ve mekansal bağlamın taşıdığı anlamı sorgulayarak, izleyicinin yapıtın aktif bir tamamlayıcısı olmasına, mekansal belleğin yapıtın oluşum sürecine katılmasına dikkat eder. Maket ölçeğine indirgenmiş figürler, büyük bir tiyatro sahnesi gibi düşünülen, her gün daha da büyüyen ve dönüşen İstanbul'un birer aktörleri olarak bu dev sahnede yerlerini almaktadırlar. Galeri İlayda tarafından temsil edilmiş ve birbirinden özgün işler üreten sanatçıların son dönem işleri 30 Agustos 2015 arihine kadar Galeri İlayda'da görülebilir. Detaylı bilgi, yüksek çözünürlükte görseller ve röportaj talepleri için; Galeri İlayda Şebnem Kutal Galeri Direktörü Hüsrev Gerede Cad. No:37 Teşvikiye Tel : 0.212.227 92 92 e-mail: director@galleryilayda. com www. galleryilayda. com Galerimiz yaz boyunca hafta içi her gün 10:00 ile 19 :00 arasında ziyarete açıktır. Galerimizin altında ve karşısında otopark mevcuttur.


İtalya'nın köklü galerilerinden Galleria Russo'nun İstanbulda ki adresi Russo Art Gallery İstanbul sizleri büyüleyecek yepyeni bir karma sergiye yaz boyunca ev sahipliği yapıyor. Temmuz/Ağustos boyunca devam edecek olan yaz sergisinde birbirinden iddialı İtalyan ressamların eserleri siz sanatseverlerin beğenisine sunulacaktır. 2014 yılının Kasım ayında İstanbul'da ilk İtalyan galeri olarak açılan Roma'nın tarihi galerisi Galleria Russo, Doğu ve Batı arasındaki karşılaşmanın bir sembolü olmaktan gurur duyuyor. Canlı ve kozmopolit İstanbul'un kalbi Beyoğlu'nun merkezi bölgesinde bulunan galeri, farklı kültürlerin buluşma noktası ve gelecekte önemli bir sanat ve kültür merkezi olmak istiyor. Yaz Sergimiz, Russo Art Gallery İstanbul, Boğazkesen Cad. No: 21/A Tophane- İstanbul adresinde Temmuz / Ağustos 2015 boyunca görülebilir.


Geçtiğimiz hafta sonunu sevgili oğlumla Madrid'e Fenerbahçe seferine çıktık. Daha önce bir Lizbon seferinde Benficazedeolmuş, Avrupa finalinin kapısından dönmüştük. Şimdi ise hedef daha büyüktü: Avrupa'nın en görkemli kupası! Futbolda Barcelona, Real Madrid ve Bayern Münih'le son dörde kalıp çarpışmak ne ise, basketbolda bunun karşılığına ulaştık, korkunç bir başarı bu. Ekranlardan da görmüşsünüzdür ama o koca tribünleri içinden yaşamış biri olarak söylüyorum: Eminim ki dünya devi Real Madrid, tarihinde ilk defa kendi evinde konuk takım durumuna düştü. Fenerbahçe seyircisi, Madrid seyircisine fark attı, hatta maçın başında ezdi. Bu da olağandışı bir güç gösterisiydi. Genellikle sanatçı ve yazarlar spor işlerine pek takılmazlar, renk belli etmezler. Ben ise olduğun gibi görün, göründüğün gibi ol kavramından yola çıkarak, ne futbol ne de siyasi aidiyetimi saklamam. Bunun yarattığı kayıplara da razıyımdır. Beşiktaşlı Yalçın Doğan'ın koyduğu isimle Fenerbahçe Cumhuriyetinin bir ferdiyim ben! Ama bu espriden bile nem kapıp, vay efendim burası Türkiye Cumhuriyeti! diye yüklenme refleksini canlı tutanların ülkesinde, başımıza hayli iş açmıştır sevgili Yalçın Bey! Sonuçta her takım tutan, arada siyasi konulara göstermediği bir hışımla bağırıp çağırsa da bundan büyük keyif alır! Hatta bu işten anlamayanlara da -itiraf edeyim- biraz acıyarak bakılır. Aynen onların bize küçümseyerek baktığı gibi! Bu yetişkinlerin biraz mantıksız olsa da- bir ömür boyu ergen ve genç kalma yöntemidir belki. İşte o dev spor endüstrisi, bu hislerin en tatlı sömürüsü üzerine inşa edilen milyarlarca dolarlık, büyüyen bir okyanustur. Bu okyanusun en büyük kulübü, Fenerbahçe'yi yarı finalde eleyip şampiyonluğu kazanan Real Madrid'dir. Bu vesileyle, Suphi'yle birlikte Madrid'in en önemli müzelerini gezdik. Ama ömrü boyunca sayısız müze gezmiş biri olarak Real Madrid'in stadı Bernabeu'nun içindeki bu müzenin beni Prado ve Reina Sofia müzelerinden neredeyse daha çok etkilediğini söyleyebilirim. İnanın yok böyle bir şey! demek hafif kalıyor. En çağdaş görsel-işitsel yöntemlerle dijital devrim ve günümüzün her sunum olanağıyla orada Real Madrid'e katkı vermiş istisnasız her kişinin en güzel resimleri, istatistikleri, golleri, her şeyi tarihteki yerini almış. Kendi kulübüm ve Real Madrid arasındaki uçurum, maçta oluşan 9 sayıcık kadar değil, buradan Himalayalara kadar. Çünkü Fenerbahçe geçmişini kucaklamayı başaramıyor. Neyse, bu da ayrı bir araştırma ve yazı konusu deyip geçelim. Ama sırf bu müzeyi görmek için bile Madrid'e gidilir. Tabii bunu bir avunma yöntemi olarak görmeyin. Fenerbahçe, oynadığı her iki maçta da konsantrasyonunu kaybedip ilk çeyrekte 25 sayı geriye düşmeseydi, şampiyon olması işten bile değildi. Madrid maçında fark 25'ten 9'a indikten sonra 3'lük atma şansını bile kullandı Fenerbahçe ama başaramadı. Ardından CSKA maçında da 25 farkı kapatıp oyunu 77-77 yapmayı da becerdi ama son kertede doğru kartları desteden çekemedi. Yazık oldu. Ama Real'in tecrübesi ve kurduğu firesiz dayanışma ağları, aradaki farkı kaçınılmaz hale getirdi. Yine de sarı-lacivertlileri tebrik etmek lazım! O muhteşem seyirciyi maçların başındaki konsantrasyon kaybı seansları dışında gururla maç izletecek kıvamda tuttular. Son söz: Madrid'e o ünlü üçgende Prado, Reina Sofia ve Thyssen Bornemisza müzelerini gezin. Ama şu şartla: Çıkar çıkmaz çantanıza sahip çıkarak kaçın! O bölge, tüm profesyonel 1. sınıf yankesicilerin cirit attıkları alan. Firesiz çıkmak mümkün değil. İspanya, yalnız spor değil, kültür endüstrisindeki dev rolü ve paha biçilmez sayısız eseriyle de yeryüzünün en prestijli ülkelerinden biri olarak parlamaya devam ediyor. Bizim ise ortaçağ prangamızdan kurtulma şansımızı zekice kullanmak için 3 haftacığımız kaldı... 19 Mayıs gençlik ve spor bayramımız kutlu olsun! Not: Bu yazı 19.05.2015 tarihinde Cumhuriyet Gazetesi'nde yayımlanmıştır.


19. yy'da yöntem tartışmalarına güçlü bir yön çizen doğa bilimlerinin zaferi, insan bilimlerin her alanına da nüfuz ederek kendine sağlam bir yer edindi. Yöntemin gücü profesyonellerce daima vurgulanırken, özne ve nesne arasındaki keskin ayrımlar, kutsal bir metne bağlılık esasında, daima savunulan ve uygulanan ayrımlar oldu. Aydınlanmayla birlikte dinin yerine bilimin ikamesi, yeni yasaların gerekliliğini zorunlu kıldı. Bilimsel yasalar artık evrensel ve nesnel olma iddiasıyla doğanın yeniden inşasında başucu kriterleri olarak yerini sağlamlaştırdı. Öznenin nesne ile olan mücadelesinde özne'nin saf dışı bırakıldığı bu süreçte objektivite kabulü, nesne üzerinden bilimsel yasalarını var etti. Bir deneyin önceliği z değişkenlerini kapı dışarı etmekti çünkü onlar karıştırıcı idi ve durumu manipüle etmekteydiler. Ki yöntemde manipülasyona izin verilemez çünkü doğanın belirli bir düzen içinde işlediği ön bir kabuldür. Özne faktörünün al aşa edilmesinin amacı, onun sahip olduğu duyguların ve düşüncelerin, inançların ve tecrübelerin bir sıfır noktasına yerleştirilmesi çabasından ileri gelir. Bir karıştırıcı olan özne faktörü, kontrol altında tutulduğunda nesneye arzu edilen formun kazandırılması, yalnızca bilimsel dünya da değil, dünyanın politik inşasında da kullanılan en işlevsel formüldür. Bilimin önceliği ise sadece yanılgıdan ibarettir. Bilim, politik inşa sürecinin temel harcını oluşturur. Aydınlanma değerlerine dayalı, bilimsel bilginin ışığında kendini var eden modernizm'in holocaust sürecine nasıl rehberlik ettiğini ve toplu kıyımlarla sonuçlandığını bizzat deneyimlemiş olduk. Öznenin daima hastalıklı olduğunun kabulü, dolayısıyla şizofrenik bir gerçeklik algısına sahip olduğu, tüm bu bilimsel ve ideolojik yapısallarda bir ön kabul olarak kanıksanmıştır. Ne de olsa aydınlanma ile gelen öznenin hastalıklı olduğu kanısı, bir gelenek olarak halen köklü bir bilimsel stereotip olarak karşımızda durmaktadır. Öznenin, anlama, kendini anlama, tecrübe etme dolayısıyla nesne ile ilişkide olma süreçleri, Gadamer tarafından tarih fenomeninin önemine de bir atıftır. Tarih ve gelenek kavramları, öznenin tahsis edilen konumu ile yeniden anlam kazanmaya başlar. Dahası anlama problemini Heidegger, diğer kişiyle iletişim probleminden kurtararak, insanların varolma tarzlarına ve nesnelerle dünyada karşı karşıya gelme tarzlarına dikkat çeker.(2) Anlamın tarihselliği, öznenin şizofrenik bir gerçeklik algısına sahip olduğu stereotipine karşı önemli bir kanıt olarak gösterilebilir. Ancak tüm bu kanıt ve çürütmelere rağmen hakim sistemde kabul gören politik uygulamalar halen özne olarak insanın değersizliği, özgüven eksikliği, hastalıklı olduğunun dikte edilmesi gibi çabalarla, toplumlara dayatılmaya devam edilmektedir. Sanat üzerine analizler bir rüyadan uyanmanın referanslarını teorik olarak anlamlandırırken, pratikte de var edilen sanat yapıtları, insanla olan münasebeti doğrultusunda bu sürece önemli bir katkı sağlamaktadır. Bu katkılardan birini Galeri Zilberman'da sanatçı Alpin Arda Bağcık'ın ilk solo sergisi Ambivalansta görmekteyiz. Sanatçı sergilenen sanat yapıtlarında realite okumalarının politik ideolojilerle çarpıtılarak, özne tarafından şizofrenik okumaya hazır hale getirilmesinin altını çizmektedir. Öncelikle tuval üzerine karakalem olan Seroquel 7'li seri ve tuval üzerine yağlı boya Trifluperazin 3'lü seri, reel bütünün klasik algısının, önce öznenin içinden sonrasın da ise doğayı yorumlama biçiminden kendini açığa vurmaktadır. 7'li seri de sanatçı, şüpheli olma halinin, bir haftanın her gününde dozaj dozaj nasıl bir bozulmaya maruz kaldığını şizofrenik bir göz ile tasarlar. Onun tasarısı, aslında bire bir politik inşanın tasarladığı insan modelinin düşünme biçimine bir atıftır. Trifluperazin serisindeki dışarı olgusu, öznenin net ve keskin bir bakış açısından çok uzak, ikilemlerde kaldığı, emin olmadığı, dolayısıyla gerçekliğin manipülasyonu ile algının arafta kaldığı bir kurgu-gerçekliğin farkına varılması için önemlidir. Bu kurgu-gerçeklik, tarih ve gelenek ve tarih kavramlarının birbiriyle olan bağının koparılmasına da hizmet etmektedir. Tuval üzerine yağlı boya Olanzepin ile Rexapin, bu bağın koparıldığı iki tuval çalışması olarak karşımıza çıkmaktadır. Savaşın bitiş kutlamaları ile Çin'deki askeri birliklerin fotoğraf karelerinin tuvale aktarılmasıyla kurgu-gerçeklik'in şizofrenik boyutundan tarih içindeki reel-gerçekliğe geçişini gösteren sanatçı, tuval üzerine yağlı boya Abilify isimli çalışmasında bu geçişi zirveye taşımaktadır. Ağaca asılmış 2 insanın karşısında toplanmış poz veren bir kalabalıktan bir kesitin yer aldığı bu çalışmada, kalabalık içinde seçilen yüzlerdeki her bir mimik ve jestler, yaşanılan travmatik durumun inkarı ve kurgu-gerçekliğe dönüşünün birer temsiliyeti olarak okunmalıdır.


Kriz varsa eleştiri var! Yunancadan Latinceye uzanan soyağacında kritik yani eleştiri aynı zamanda bir sarsıntıya, krize gönderme yapar. Kelimenin etimolojisi ortaktır. 1960 sonrası ivmelenen ama kendi meşruluğunu 1990 sonrası gerçekleştiren Contemporary tam bir yıldız şimdi. İzlenimcilikten Dada'ya inceden sızan ve modernizmi belirleyen, ironi, yoğun farkındalık, yeniden temellük, anıştırma ve parodi bugün sanatın tek yöntemi haline gelmiş durumda. Sanat sadece kendisine referans yaparak var olabiliyor artık. Baudrillard'ın deyimiyle: Yaratıcı eylem bile kendisini kopyalayarak kendi işleyişinin işaretinden farksız hale geliyor artık. Bir ressamın konusu ne resmettiği değil; resmediyor olmanın kendisidir. Resim resim yaptığı gerçeğini resmeder. Sürekli kendi üstüne kıvrılan, matlaşan bir sanat severlik hali... Bir tarafıyla sanat izleyicisi, anlamadığı ve keyif almadığı bir süreci senaryoya uygun yaşamak zorunda kalıe. Bienaller, küratörler, küresel organizasyonlar ve burjuvazinin artan ilgisi onu vazgeçilmez kılıyor. Dilimizde çağdaş-güncel ikilisiyle karşılanan Contemporary bir tarafıyla diğer alanları sömürgeleştiren, dışlayan bir imparatorluk inşaa ediyor. Kendini tek ve biricik alan olarak sunuyor. Çağdaş sanat günümüzün yıldızı. Dünya tarihinde olmadığı kadarıyla büyük paraların dolaştığı bir ucu Dubai şeyhlerine uzanan bir küresel ağ aynı zamanda. Masanın üzerinde duran bir kül tablası ummadığınız anda bir sanat yapıtı olabilir dikkat edin. Seven de var sevmeyen de... Ne var bunu ben de yaparım diyen de... Cağdaş sanat neredeyse politikayı ve felsefeyi ikame etmeye çalışıyor. Ali Şimşek Agora Kitaplığı'ndan yayınlanan son kitabı Kriz ve Kritik'te ressamlığın ve bohemin sonundan sanatçının burjuvalaşmasına birçok konuyu tartışıyor.


'Kansas City Artists Coalition' is in the Missouri state of the USA. KCAC is not just a space where exhibitions are held but also hosts artist residencies, competitions or various programs that support the artists in their magnificent building dating back to the 1910's. We asked our question such as, What is the Artist Coalition? How is the art environment of Kansas City? to Janet Simpson, the general director of KCAC. J. S.: KCAC was formed in 1975. It was very volatile time in the United States. We had pulled out of Viet Nam, our President had resigned in scandal, and his predecessor, President Ford, was the target of two assassination attempts. This made environment was very unsettled, everything was being rethought. The powers that be were viewed as corrupt and incompetent. Ideas from the sixties had taken hold; ideas that were quite radical and that would transform American life. The Civil Rights Movement, student activism, the anti-war movement, the women's movement, free love and the impulse for self-determination; all of it was effecting what we wanted for our lives and careers. Naturally, artists wanted control of their artistic expression. By the mid-seventies, an artist movement was sweeping across the United States. There had been artist organizations for decades like the Salmagundi Art Club, which was founded in 1871, but the time was right for artists to do more. Individuals joined together to challenge the status quo. Artists' organizations were formed and spaces were opened across America. Artists Space opened in New York City, Name opened in Chicago, F-Space Gallery opened in Orange County, California, Self-Help Graphics opened in East Los Angeles, Kearny Street Workshop opened in San Francisco, Artpark opened in Lewistown, New York, And/Or opened in Seattle, and the Washington Project for the Arts opened in Washington, DC to name a few. And for the first time there was some financial support from the US government through the new National Endowment for the Arts. J. S.: The Kansas City Artists Coalition is a not-for-profit corporation. NFPs are not affiliated with the government. There is no mandate for them to existence. NFPs like the KCAC are started by individuals, but they must incorporate to become tax-exempt and be eligible to receive donations. There are strict guidelines for how they operate, i. e. they must have a Board of Directors. There are roughly 300 artist-centered NFPs in the US and, yes, there are usually one or more in every state. J. S.: KCAC currently has two projects. The exhibition series; The Kansas City Artists Coalition's exhibitions explore the diversity of expression that shape contemporary culture, art, and ideas. KCAC is a space for innovative and experimental art, which does not readily lend itself to commercial venues. KCAC also aggressively supports and embraces local and regional artists' work. The international artists residency: The mission of the Kansas City International Residency at the Artists Coalition is to bring artists from around the world together in order to build friendships and improve intercultural understanding. The residency seeks dedicated artists who create visual artwork of exceptional quality, and whose work and career are at a level to benefit from an international exchange with peers. The program is especially geared toward artists from abroad who have never before worked in the United States. This program will provide time and space for at least four weeks of residency. J. S.: The Artists Coalition's goal was to create a strong voice for the concerns of artists. In the seventies, Kansas City offered artists few opportunities and local artists were not taken very seriously. The two local galleries mainly showed the art of artists living elsewhere. There was no art scene and nowhere for artists to gather to share work and ideas. The Artists Coalition became the voice for local artists and provided a sense of place and community for artists and art lovers. It began by lobbying for professional venues for local artists and mounting exhibitions in empty commercial spaces. Artists started KCAC because they needed it and although much has changed in the forty years since the KCAC was founded, our mission to support artists' work is still needed. J. S.: On March 5, 1975 a large group of artists gathered in the studio of local artists Philomene Bennett and Lou Marak to address How the Artist Can Benefit From Centralization. Overwhelmingly the group felt a self-initiated organization was the only alternative to isolation, elitism, apathy, and ignorance. The ultimate result of that meeting was the formation of the Kansas City Artist Coalition. KCAC has done many things over its long history but it is always about artists, art, and audience. The key to KCAC's longevity is being flexible, doing what works and moving on as needed. For the first 10 years, KCAC did not have a space. The main activities were meetings, a newsletter, and putting together shows for other spaces. KCAC got its first gallery 1983, from then on the primary activity has been the exhibition series. KCAC's newsletter evolved into a magazine called Forum. It was published as a print magazine until 2000 when it was transitioned online to KCAC's e-mail blasts and website: http://www. kansascityartistscoalition. org/ The website also replaced the printed the Artists Directory. There are still print catalogs produced but more and more they are being done digitally. When opportunity arose KCAC acquired space for the residency. That was in 2011, it is now KCAC's second big activity. J. S.: Over the years I have seen many NFPs start and many end. The reasons vary greatly, sometimes the organizers could not raise the funds necessary to sustain the organization, but I think the biggest reason it that mission is too small or too specific and people lose interest. It can be very difficult. Artists are KCAC's core constituency but developing and keeping a audience for artist' work is also necessary. The big picture and long view are important. Artists often want to be part of an exclusive, elite group; so working for the common good is not very interesting to them. I am often reminded of the Groucho Marx joke: I don't want to belong to any club that will accept me as a member. However, I prefer the aphorism a rising tide lifts all boats. Many things have to come together for an artist run space to work. There has to be fire in the belly of a core group of individuals that strongly believe in the mission. The mission has to address a need that additional people can also support and it needs to be broad enough to allow for change and growth of the organization. Being able to change is good, knowing when is change is essential. J. S.: First Fridays were started by gallery owners who wanted to create a critical mass of audience. Galleries choose to move close to one another and agreed to host the opening receptions of their exhibitions on the first Friday of every month. Before long it caught on and people came to the event to see art, friends, and maybe have a little free wine. Eventually street vendors and restaurants and bars joined in. Now after several years, it is a scene where you go to see and be seen. Thousands of people pour into the gallery district on every first Friday. J. S.: Kansas City is a very vibrant arts city. There are over 3,000 visual artists who make Kansas City their home. There is much excitement here and the base of good artists is growing. Artists have access to good museums, exhibition space, grants, and inexpensive studio space. Kansas City is fortunate to have many leaders and philanthropists who want a richly diverse cultural life and support it with advocacy and funding. Collectors of art are also increasing but it is a slower process. Critical dialogue is also somewhat lacking. Kansas City does not have an art critic at the newspaper, however, we do have several interesting art bloggers. Kansas City is in a very good place and the current city leaders support the arts. I hope it continues to move forward. J. S.: It's pretty simple, when space became available across the hall from our galleries the Board of Directors and I looked into it. We decided it would make a great residency This is something that had been on my mind for a while. It was determined that while challenging it was a direction KCAC wanted to go. We did focus groups of artists and patrons and developed a plan to move forward. The space usage and events were determined at that time. KCAC strives for a balance between the artists' studio time, and interaction with the local community. A local architect designed the space and volunteers and contractors built it out. A board member, Miguel Rivera, who teaches at the local Art Institute arranged a partnership with KCAC to bring our first artist, Alicia Candiani. When possible, we partner with organizations in the city to help broaden the experience for our community and the visiting artists. KCAC is also a member of Res Artis, Alliance of Artists Communities, and the TransCultural Exchange. These organizations have been helpful in developing the residency. J. S.: To me, art is essentially about communication it's a way of engaging intellectually in a language that is direct and powerful, but at the same time poetic and mysterious. Working with artists is a joy; it can be maddening too, but in the end, it is exciting and gratifying to work in an environment where something so valuable is being nurtured. The residency has added a new dimension to the work of KCAC it is always fascinating to see the many approaches to art making and learn about different cultures. It is a great pleasure to host talented and dedicated artists like you, Hulya, who make the residency so highly rated.


Ziyaretçiler, aralarında Vincent van Gogh, Henry Moore, William Blake gibi önemli isimlerin işlerinin de bulunduğu 55 bine yakın eseri müzede görebiliyor. 1908 yılında kapılarını açan Withworth Müzesi 'nde İngiliz ressamların sıradışı işleri ve Picasso'nun bazı önemli çalışmaları bulunuyor. Manchester Üniversitesi'nin kampusunde bulunan ve Kuzey'in Tate'i olarak anılan müze, 2003 yılında yaşanan büyük hırsızlık skandalıyla da gündeme gelmişti. Müzeden Van Gogh'un The Fortification of Paris with Houses, Picasso'nun Poverty ve Gauguin'in Tahitian Landscape adlı tabloları çalınmıştı. Kısa zaman sonra, müzenin yakınlarındaki bir umumi tuvalette bulunan tablolar, müzeye iade edilmişti. Bu yıl Yılın En İyi Müzesi ödülüne Manchester şehrinde bulunan 125 yıllık tarihi olan Whitworth adlı müze değer görüldü. Ziyaretçiler, aralarında Vincent van Gogh, Henry Moore, William Blake gibi önemli isimlerin işlerinin de bulunduğu 55 bine yakın eseri müzede görebiliyor.


20 Aralık 1915'te İstanbul'da doğmuştur Aziz Nesin. Türkiye'nin en önemli aydınlarındandır. Gençliğinde Askeri Harp Okulu'nu bitiren Nesin, 1944 yılında ordudan ''komünizm propagandası'' yapıyor diye uzaklaştırıldı. Sayısız işte çalışıp; sayısız gazetede, sayısız takma adla yazılar yazmıştır. Eserleri, Nazım Hikmet ve Yaşar Kemal'den sonra en çok yabancı dillere çevrilen yazardır. Nesin, ömrü boyunca hayatla hep bir kavga vermiştir. Yılmamıştır; hapse tıktıklarında hatta ''yakmaya'' çalıştıklarında bile sözünü esirgememiştir. Tan gazetesinde çalışmıştır, Nesin. Ancak gericilerin bu gazeteyi yakması üzerine, Sabahattin Ali ve Rıfat Ilgaz ile birlikte Marko Paşa mizah dergisini çıkarmıştır. Çoğu zaman yazarların kendileri elden dağıtmıştır bu dergiyi. Dönemin koşullarına göre çok da iyi bir tiraj yakalamıştır. Ancak dergide geçen Paşa'' ismi; 'İsmet İnönü'yle dalga geçiyor'' denilerek kapatılmıştır. 6-7 Eylül olaylarında gerici ve faşist güruhun; Atatürk'ün, Selanik'teki evine bomba atıldı diyerek halkı galeyana getirmesiyle birlikte Ermeni ve Rum'ların dükkanları yağmalandı, 400'den fazla kadın tecavüze uğradı, 15 kişi hayatını kaybetti, 250'den fazla insan ise yaralandı. Bu korkunç olay, dönemin iktidarı Demokrat Parti'nin olayları solcuların üzerine yıkmaya çalışmasıyla sonuçlandı. Bunun sonucu olarak da Aziz Nesin'i 'yok yere' 9 ay hapse attılar. Yani anlaşılacağı üzere, Ne İsmet İnönü döneminde, ne de Menderes zamanında, Nesin rahat etmemiştir. Her iki dönemde de ve bundan sonraki gelecek iktidarlar döneminde de, Aziz Nesin'le uğraşılmış, onu yıldırmaya çalışmışlardır. Nesin'in çokça eseri ve ödülü vardır; öykü, roman, anı, masal, taşlama ve şiir alanında sayısız eseri bulunur. Aynı şekilde 10'dan fazla oyunu da bulunur Nesin'in. Sosyalizm Geliyor Savulun ve İhtilali Nasıl Yaptık öyküleri, Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz' ve Zübük romanları, Azizname taşlaması ve Sivas Acısı şiirleri, edebiyatımızda Nesin'in en önemli eserleri arasında yer almaktadır. -Benzer miyim de ne demek, tıpkı... İnsan kendi resmine benzemez mi? Bir benzer tek yerimiz olsa yanmam. Ben kısa boyluyum, o herif uzun... Ben sıskayım, o dolgun... Benim başım cavlak, onunki sırma saçlı. -Kardeşler, bu sizin Kadri'nin soyadı ne? -Erterek... -Gördünüz mü kardeşler, soyadımız da tutmuyor. Onunki Erterek, benimki Canbazoğlu... -Biz onu da öğrendik, kulüpte takma ad kullandığını biliriz. Kalabalık futbolcu Kadri'nin değil; basbayağı bir Kadri'nin oyunu oynadığını, kendilerini kandırdığını söyleyip;Kadri'yi kovalamaya başlarlar. Radyoda o anda Kadri kaleye iniyor... denmekteydi; Ben sahada debelenir dururken, radyo da maçı verir, o topçu Kadri'yi anlatırmış; benim o topçu olmadığımı o yüzden anlamışlar. -Sen Kadri'ysen, ya bu kim? -Ocağınıza düştüm, dedim, yahu dünyada bitek mi Kadri var? O herif topçu Kadri, ben basbayağı bir Kadri'yim işte... Toplumdaki dalkavukluğu, ünün ve şöhretin, insanlar üzerindeki etkilerini ve çıkarcılığı çok güzel bir şekilde hicvetmiştir Nesin. -Ne sosyalizmi yahu, diye tersledim, senin başka işin yok mu? -Yani, sosyalizmi bilir misin? -Sus allahaşkına, birisi duyar da başımız belaya girer. Ben o dalgalardan çakmam. Onbeş yıl kadar önce ben bu sosyalizmden ağzımın payını almıştım. Bigün yolum ordan geçtiği için devlet hastanelerinden birinin önünden giderken, hastane kapısı önünde kaldırıma yatmış insana benzer, ama insanlıkla hiçbir ilişkileri kalmamış, küçüklü büyüklü, kadınlı erkekli bitakım yaratıklar görmüştüm. Yere serilmişlerdi... Çocuklar ağlaşıyorlardı. Tarihteki veba salgınından artakalmış can çekişen insanlar gibiydiler. Kaldırıma serdiği yamalı, kirli yorgana uzanmış, gözleri çukura kaçmış, irin sarısı yüzlü adama, -Ne bekleşiyorsunuz burada? diye sormuştum. Adamın sözlerini duyabilmek için yanına çömeldim. Hastanede yer bulamayan hastalarmış, gidecekleri yer yokmuş... Az ilerideki fırına koşup on ekmek, manavdan da domatesle üzüm alıp bunlara dağıttım. Herbirinin eline de birer lira verdim. -Biraz gel benimle... -Ne var? -Gel hele sen de... Uzatmayalım efendim, adam sivil polismiş, beni alıp götüreceği yere götürdü. -Sen o adamlara neden ekmek dağıttın, para verdin? diye soruyorlardı. -Açlarmış, acıdım, ekmek verdim. -Sen devlet misin ulan... Acımak sana mı düştü? Parayı nerden buldun da verdin? İşte böylesine bir ortamda 3 kişi bir işe kalkışırlar. İşadamlarıyla tek tek randevu ayarlayıp ziyarete giderler. Gittikleri her işadamında aynı kendileri gibi gelenlerin ve konuşanların olduğunu farkederler. Patronların altından girip-üstünden çıkarlar. Vatan aşkı, iman aşkı, milli birlik ve beraberlik diyerek bütün işadamlarından sosyalizme karşı kullanmak suretiyle paralar alırlar. Defalarca farklı işadamına gidip;dernek için, gazete için ve kitap için para toplarlar. Bu topladıkları paraları, biri hariç diğer ikisi akşamları bir güzel eğlenerek harcarlar. Ellerinde para kalmaz ve işadamlarından eskisi gibi para alamazlar; ... Bir insan yüzde yirmi, yüzde otuz, hatta yüzde kırk sosyalist olabilir... Ama her şeyin fazlası haram.. Daha önce gittiklerimize de uğruyorduk. Onlar da gittikçe sosyalist oluyorlar ve sosyalist oldukça da bize verdikleri para azalıyordu. Son gittiğimiz büyük işadamı, -Ben yüzde altmış sosyalistimdir... dediği gün, Niyazi kahvede bize, -Arkadaşlar, artık bu iş tamam, bu herifler yüzde altmış sosyalist oldu mu, olmadı mı... Bize iş yok... dedi. -Neden? diye sordum. -İşadamları böyledir, dedi, bütün hisse senetlerini alıp şirkete sahip olmak isterler, görüyorsunuz ya heriflerin yüzdeleri gittikçe artıyor, yakında yüzde yüz sosyalist oldular mı, işte o zaman yandık! Baktılar ki, sosyalizmi başka türlü önleyemeyecekler, kendileri sosyalist olup sosyalizmi de bombok edecekler... Nesin, kitabında 13 öyküye yer vermiştir. Hepsi birbirinden ustaca yazılmış olan öykülerin her birinden ayrı bir ders çıkarıyoruz. Sosyalizm Geliyor Savulun da hepsini ve daha fazlasını bulmak mümkün. Okudukça günümüzden parçalar gözümün önüne geliyor. Ayrıca dil sade ve yalındır. Dilin sade oluşu kitabın bir solukta okunmasını sağlıyor. Kitap 183 sayfadan oluşuyor. Kitabın tüm geliri Nesin VAKFI na bağışlanmıştır. Temmuz ayı, hem Aziz Nesin'in ölümyıldönümüne denk gelmesinden ötürü, hem de Sivas Katliamının yıldönümü olması bakımından önemlidir. O günden bu zamana değişmeyen zihniyete inat; daha gür sesle ve gururla Aziz Nesin okumalıyız. Aziz Nesin, edebiyat hayatında iki yüze yakın takma ad kullanmıştır. Dönemin koşullarında en iyi gazetenin 50 bin civarında tirajı olurken; Marko-Paşa 70 bine yakın trajıyla büyük ses getirmiştir. Aziz Nesin dava savunmasının bir bölümünde şöyle söylüyordu: ''Bizler bu dilekçeyi yazar ve imzalarken bunun karşılığında aydın olduğumuz için bir minnet beklemiyorduk ve aydın olmanın ayrıcalıklarından yararlanmaya kalkmış değildik. Emekli olduktan sonra holdinglerin yönetim kurullarında ve büyük sermayeli ticaret kuruluşlarında ve dış alım-satım firmalarında, yüksek çıkarlar karşılığında hiç anlamadıkları işlerde ve hiç çalışmadan görev alan ve aç gözleri ile doymayan yaşlı kişilerin aydın olduklarını söylemelerinden utanmaları nasıl gerekirse, bu dilekçeyi yazıp imzalamak karşılığında bugünkü yönetimin tutumunu bildiğimizden nimet değil külfet, ödül değil ceza bekleyen bizler de kendimizi aydın sanmaktan onur duymaktayız. Aziz Nesin'e özgü başlıca yazım biçimleri vardır; ''candarma'' da onlardan bir tanesidir. Nesin Vakfı 1973'de, Aziz Nesin tarafından kurulmuştur. Nesin Vakfı'nın amacı, kimsesiz, yoksul ve eğitime muhtaç çocukları, ilköğretimden başlatarak bir yüksekokul bitirinceye ya da bir meslek edininceye dek her türlü gereksinimlerini sağlayarak barındırmaktır.


- Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Hüseyin Sözlü, bu yıl 14-20 Eylül 2015 tarihleri arasında yapılacak 22. Uluslararası Altın Koza Film Festivali kapsamında gerçekleştirilecek yarışmaların yönetmeliklerinin yayınlandığını açıkladı. - Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması, Akdeniz Ülkeleri Kısa Film Yarışması, Ulusal Öğrenci Filmleri Yarışması ve bu yıl ilki yapılacak olan Adana Konulu Senaryo Yarışması yönetmeliklerine Adana Büyükşehir Belediyesi resmi web sitesinden ulaşılabilecek. Bu yıl 14-20 Eylül 2015 tarihleri arasında yapılacak olan 22. Uluslararası Altın Koza Film Festivali kapsamında yapılacak Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması, Ulusal Öğrenci Filmleri Yarışması, Akdeniz Ülkeleri Kısa Film Yarışması ve bu yıl ilk kez yapılacak olan Adana Konulu Senaryo Yarışması yönetmelikleri açıklandı. Buna göre, Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması, Akdeniz Ülkeleri Kısa Film Yarışması ve Ulusal Öğrenci Filmleri Yarışması ve Adana Konulu Senaryo Yarışması son başvuru tarihi 31 Temmuz 2015 olarak belirlendi. Konuyla ilgili açıklama yapan Büyükşehir Belediyesi Başkanı Hüseyin Sözlü Türkiye'nin önemli kültür sanat etkinliklerinden biri olan Uluslararası Altın Koza Film Festivali kapsamında gerçekleştirilecek, yarışmalarla ilgili yönetmeliklerimiz yayınlandı. Sinemayı ve sinemacıları desteklemek amaçlarında olan festivalimize her yıl olduğu gibi bu yıl da yoğun ilgi ve katılım bekliyoruz. Bunların yanı sıra dünyadaki çeşitli festivallerden ödül almış pek çok seçkin film izleyiciyle buluşacak. Galalar, söyleşiler, atölyeler ve konserler de festivalimiz kapsamında sanatseverlerle buluşacak. Ayrıca bu yıl Adana Konulu Senaryo Yarışması ile bir ilki daha gerçekleştirecek olmanın heyecanı içindeyiz şeklinde konuştu. Festival kapsamında düzenlenecek yarışmalarda toplam 876.000 TL ödül dağıtılacak. Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması kapsamında 'En İyi Film' seçilen eser 350.000 TL alacak. Yarışmada ayrıca; Yılmaz Güney Ödülü, Adana İzleyici Ödülü, En İyi Yönetmen, En İyi Senaryo Ödülü, En İyi Sanat Yönetmeni, En İyi Müzik Ödülü, En İyi Oyuncu dalları ve En İyi Kurgu dallarında da akçeli ödüller verilecek. Festival kapsamında her yıl olduğu gibi Dünya Sineması Prömiyerleri, Akdeniz Ülkeleri Film Seçkisi, Bir Ülke Sineması, Özel gösterim bölümleri, Belgesel gösterimleri, söyleşiler, atölye çalışmaları, konserler ve sergiler sinemaseverlerle buluşacak. Yarışma yönetmeliklerine ve başvuru formlarına http://altinkozafestivali. org. tr vehttp://www. adana-bld. gov. tr/duyurular. html adresinden ulaşılabilir.


1. Yarışmamız uluslararası katılıma açıktır. Her yaş ve meslekten ilgililer yarışmaya katılabilir. 2. Öykülerin konusu eğitimde şiddet bağlamında öğretmenlik mesleği, eğitim öğretim süreçleri olmalıdır. 3. Yarışmaya katılan öyküler hiçbir yerde yayımlanmamış olmalıdır. 4. Öyküler Microsoft Office Word programıyla A4 kağıt boyutunda, bir buçuk satır aralığıyla, 12 punto Calibri karakteriyle beş sayfayı geçmeyecek şekilde yazılmalıdır. Gönderilecek öyküyü içeren MS Word dosyasının adı yalnızca rumuzdan oluşmalı; yazarın adı, soyadı, rumuzu, kimlik ve iletişim bilgileri, Kimlik Bilgileri menüsündeki sıraya göre, ayrı bir dosya / belge şeklinde gönderilmelidir. 5. Son Başvuru tarihi: 20 Ekim 2015 tarihidir. 6. Sonuçlar 24 Kasım 2015 tarihinde, Öğretmenler Gününde ilan edilecektir. 7. Ödüller 24 Kasım 2015 günü takdim edileceği için dereceye girenlere, sonuçların açıklandığı gün ve saatte hazır olabilmeleri için ayrıca duyuru yapılacaktır. 8. Kişiler sadece bir öykü ile katılabilir. 9. Şartnameye uymayan katılımcıların eserleri değerlendirmeye tabi tutulmayacaktır. 10. Yarışmaya katılan öyküler, gerek görüldüğü takdirde, basım, yayın, dağıtım vb. tüm telif hakları İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dekanlığında olmak kaydıyla yazarların adıyla yayımlanacaktır. 11. Değerlendirme kurulunda görev alan kişiler, bu kişilerle birinci dereceden kan bağı olanlar ile onların yakınları yarışmaya katılamazlar. 12. Eserlerin yazımında TDK Yazım Kılavuzu'na uyulmalıdır. 13. Eserler milli ve manevi değerlere ve genel ahlak ile insanlık ilkelerine uygun olmalıdır. 15. Yarışmaya katılanlar yukarıdaki şartları kabul etmiş sayılırlar. Özendirme (1 adet): 500 TL verilecektir.


2- Şiirler, 12 punto Times New Roman karakterli bilgisayar ile 1 satır aralıklı olarak yazılacak; beş nüsha çoğaltılıp, posta ile PK: 66 Alanya/ Antalya adresine bir nüsha da ayrıca e-posta yoluyla alanyaguncel@gmail. com gönderilecektir. 3- Şairler, gerçek isimleri ile yarışmaya katılacakladır. 4- Katılım süreci 1 Temmuz 2015 tarihinde başlayıp, 31 Aralık 2015 tarihinde sona erecektir. 5- Katılımcılar, 1'er özgeçmiş, vesikalık fotoğraf ile yazışma adresi, telefon, e-posta ve varsa faks gibi iletişim bilgilerini ayrı bir zarfa koyarak, eserleriyle birlikte göndereceklerdir. 6- Ödüller: Kaygusuz Abdal Ödülü, Güzel Alanya, Alanya Kale, Alara, Alanya Kızıl kule, Güncel Sanat ve Seçici Kurul Özendirme ödülleri olarak belirlenmiştir. 2- Öykü, 12 punto Times New Roman karakterli bilgisayar ile 1 satır aralıklı olarak en fazla 4 sayfa olarak yazılacak; beş nüsha çoğaltılıp, posta ile PK: 66 Alanya / Antalya adresine bir nüsha da ayrıca e-posta yoluyla alanyaguncel@gmail. com gönderilecektir. 3-Yazarlar gerçek isimleri ile yarışmaya katılacaklardır. 4- Katılımcılar, 1'er özgeçmiş, vesikalık fotoğraf ile yazışma adresi, telefon, e-posta ve varsa faks gibi iletişim bilgilerini ayrı bir zarfa koyarak, eserleriyle birlikte göndereceklerdir. 5-Ödüller: Akdeniz Öykü Ödülü, Güzel Alanya, Alanya Kale, Alara, Alanya Kızılkule, Güncel Sanat ve Seçici Kurul Özendirme ödülleri olarak belirlenmiştir. Her iki yarışma için katılım; 1 Temmuz 2015 tarihinde başlayıp, 31 Aralık 2015 tarihinde sona erecektir. Sonuçlar: 1 Mart 2016 tarihinde açıklanacak, ödül töreni Nisan ayı içindeki bir tarihte belirlenip duyurulacaktır. Yurt dışından ve öğrenci müracaatları olursa, yaş gruplarına göre önceki yıllar da yaptığımız gibi ayrıca değerlendirilecektir. Gecikme ve kayıplardan dergimiz sorumlu tutulamaz. Yarışma ödülleri: Kitap seti, kazandı belgesi ve plaket verilecektir. Yarışmalar için, alanyaguncel@gmail. com ve 0532 409 4521 numaralı telefondan da ayrıca bilgi edinilebilir. Eserler ön seçici kuruldan geçtikten sonra asıl seçici kurula gönderilecektir. Derece alan eserlerin ilk yayınlama hakkı dergimizindir. Ayrıca Güncel Sanat Öykü ve Şiir Ödüllü Eserleri adı altında kitaplaştırılacaktır. 3 yıl üst üste ödül alanlar, en az bir yıl ara verilerek yarışmamıza katılabileceklerdir. Katılımcılar yukarıdaki şartları kabul etmiş sayılırlar.


Metin Altıok Şiir Ödülü, 1993 Sivas Katliamı'nda öldürülen şair Metin Altıok adına Kırmızı Yayınları tarafından verilen şiir ödülüdür. Bu sene ödülü Salih Bolat'ın Atların Uykusu adlı kitabıyla kazandı. 1956'da Adana'da doğdu. İlkokulu ve orta öğrenimini burada tamamladıktan sonra, Gazi Üniversitesi'nin Sosyal Politika Bölümü'nü bitirdi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Bölümü'nde yüksek lisans ve Doktora programlarını tamamladı. Çeşitli üniversitelerde, öğretim üyesi olarak Senaryo, Sinema ve Edebiyat, Dramatik Yazarlık, İletişim Yazarlığı, Tiyatro Tarihi, İletişim ve Edebiyat, Eleştirel Okuma adlı dersleri verdi. Edebiyat yaşamına Yeni Adana gazetesinin kültür sanat sayfasında öyküler yazarak başladı (1974). Arkadaşlarıyla birlikte Koza adlı dergiyi çıkardı (1975). İlk şiirini bu dergide yayımladı.1977-1980 yılları arasında Yapıt dergisinin, 1982-83 yıllarında Petek dergisinin yazı kurulu üyeliğinde bulundu. 1984-86 yıllarında Yarın dergisinin çalışmalarına katıldı. 1995 yılında, Cem Savran ile Promete dergisini kurdu. 1980 yılı başlarından itibaren Yeni Olgu, Oluşum, Edebiyat 81, Türkiye Yazıları, Süreç, Yeni Düşün, Varlık, Gösteri, Düşler, Şiir-lik, Edebiyat ve Eleştiri, Defter, E, Kaçak Yayın, Evrensel Kültür, Yasakmeyve gibi dergilerde şiirler ve yazılar yayımladı. 1995-97 yıllarında Siyah Beyaz gazetesinde, Duygusal Düşünceler adlı köşede yazdı. Bu yazılarından seçtiklerinin de yer aldığı yazılarını, daha sonraki yıllarda, aynı adla bir kitapta topladı. 1996 yılında, Radyo C'de Şiir Penceresi adlı programı yapımcı ve sunucu olarak yürüttü. Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü'nün ve Orhon Murat Arıburnu Şiir Ödülü'nün seçici kurul üyeliklerinde de bulunan Salih Bolat, Edebiyatçılar Derneği'nin ve Türkiye Yazarlar Sendikası'nın Yönetim Kurulu Üyeliğinde de görev aldı. 2010 Yılında, Uluslararası Sete Şiir Festivaline katılmak üzere Fransa'ya davet edildi. Deniz Feneri-Behçet Aysan Kitabı,2006.


Kahire'de kalp krizi sonucu hayatını kaybeden Şerif 83 yaşındaydı. Bu yılın başlarında Alzheimer hastalığına yakalandığı açıklanan Ömer Şerif kaldığı hastanede kalp krizi geçirerek vefat etmiştir. 10 Nisan 1932 -10 Temmuz 2015) Altın Küre ödülü kazanmış Lübnan asıllı Mısırlı ünlü sinema oyuncusu. Ailesi 20. asrın başlarında Lübnan'ın Zahle kentinden göç etmiştir. - Hassan & Marcus... (2008) - MÖ 10,000 (2008) - Hanan W Haneen (2007) - The Ten Commandments (2007)... Jethro rolünde - One Night with the King (2006) - St. Peter (2005) - Fuoco su di me (2005) - Shaka Zulu: The Last Great Warrior (2005) - Hidalgo (2004) - İbrahim Bey ve Kuran'ın Çiçekleri (2003) - The Parole Officer (2001) - The 13th Warrior (1999) - The Mysteries of Egypt (1998) - Heaven Before I Die (1997) - Gulliver's Travels (1996) - Catherine the Great (1995) - Lie Down With Lions (1994)


Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sanat Tarihi öğretim üyelerinden Prof. Dr. Semra Germaner'i kaybettik. Prof. Dr. Semra Germaner'i anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1967 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi yüksek resim bölümünden mezun oldu. 1968-73 yılları arasında Üniversite de Paris I Sorbonne Institut d'Art et d'Archeologie'de Sanat Tarihi ve Çağdaş Sanat dalında lisans ve master eğitimini tamamladı. 1979'da İTÜ Mimarlık Fakültesi'nde Son Osmanlı Dönemi İstanbul Ahşap Konutlarında Cephe Bezemeleri konulu tezle doktor unvanı aldı. 1985'te doçent, 1992 yılında ise profesör olan Semra Germaner, 1974'ten bu yana Mimar Sinan Üniversitesi'nde öğretim üyesidir. 1995'ten beri MSÜ Fen-Edebiyat Fakültesi, Arkeoloji ve Sanat Tarihi Bölümü Başkanlığını sürdüren Germaner'in Ortaçağdan 19. yüzyıla Osmanlı Sanatı ve Mimarlığı; Çağımız Türk Resmi konularında çeşitli makaleleri; ulusal ve uluslararası kongrelerde bildirileri vardır. Semra Germaner'in, Zeynep İnankur'la hazırladığı Oryantalizm ve Türkiye adlı çalışma 1989 yılında Türk Kültürüne Hizmet Vakfı tarafından yayımlanmıştır.


Vietnam'da iki tane güzel sanatlar müzesi var, biri kuzeyde, başkent Hanoi'da; diğeri, güneyde ülkenin en büyük kenti olan Ho Çi Min Kenti'nde. Bu iki müze de, 1954'te Vietnam Halk Ordusu'nun Dien Bien Phu'daki zaferiyle son bulan Fransız sömürge yönetimi döneminde inşa edilmiş iki güzel yapıda. Üçüncü bir güzel sanatlar müzesi, yakında, ülkenin üçüncü büyük kenti olan Danang'da açılacak. Son zamanlarda Hanoi'daki müzeyle ilgili olarak Vietnamlı sanatçılar arasında bir tartışma dönüyor. Müzenin yıllardır aynı yapıtları sergilemesi ve Vietnam'ın çağdaş sanatçılarına çok daha az yer vermesi eleştiriliyor. Bu geleneksel sanat ağırlığının olumsuz sonuçlarından biri, yabancılar başta olmak üzere müze ziyaretçilerinin Vietnam'da çağdaş sanatların pek gelişmediğini düşünmeleri biçiminde karşımıza çıkıyor. Gerçi, bu 'gelişim'in ölçütleri de tartışmalı. Hatta ölçütlerden öte, çağdaş sanat yapıtlarında, sanatla sanat olmayanın sınırlarının muğlaklaşması, bu tartışmaya bir sorun daha katıyor ve 'çağdaş'ın nerede başlayıp nerede bittiği sorunu da ekleniyor tartışmaya. Müzenin yenilenmesi gerekiyor elbette; ancak bu, Vietnam'ın sanat tarihinin yapıtaşlarının sergilenmesine engel olacaksa, bir ikilem bekliyor bizi. İşin aslı, yer darlığı. Kimi sanatçılar, müzenin daha çok bir anıt salonu işlevinde olmasına ve Vietnam sanat dünyasının 'yaşayan sanat' yönüne dokunamamasına değiniyorlar. Bu müzeler, küratöryal olarak zayıf bulunuyorlar; daha çok, sanat yapıtlarının istiflendiği bir depo havası veriyorlar. Vietnam sanatı tarihini dönemlendirmek açısından da, müzenin yeniden gözden geçirilmesi gerektiğini önerenler var. Ayrıca, her bir sanat nesnesi ile ilgili olarak daha uzun yazılı açıklama talebi var. Kimi sanat eleştirmenleri ise, son dönem eserlerin Vietnam dışında satılmasından şikayetçi. Bu, Vietnam sanatının tanıtımı açısından elbette çok güzel bir gelişme. Ancak, aynı zamanda, bu eserlerin Vietnamlı sanatseverlerce tanınmasını zorlaştırıyor. Müzeciliğin son dönem eserleri sergilemesinin önündeki önemli engellerden biri, tam da bu işte. Bir diğer sorun da şu: Müzeye eser bağışı, eskisine göre daha düşük düzeyde seyrediyor. Sanatçıların kimi, geçim kaygısıyla kimiyse ticari niyetlerle, müzeye eser bağışı gibi kamusal seçenekleri düşünmüyor ya da düşünebilecek maddi düzeyde değiller. Vietnam'ın ayrı bir çağdaş sanatlar müzesine ihtiyacı olduğunu söyleyenler var. Ancak, bunu kim finanse edecek? Türkiye'deki gibi sanata büyük bütçeler ayırabilecek, hatta bununla övünüp bunun üstünden kültürel sermaye biriktirebilecek küresel ölçekte bir burjuvaziye sahip değil şimdilik Vietnam. İstanbul Modern gibi bir müzenin kurulması, yakın dönemde olanaklı görünmüyor. Vietnam burjuvazisinin daha birkaç yıl öncesine kadar kendi özel uçağı yoktu. Dünya zenginlerinin her yıl bir dökümünü veren Forbes'ta ya da Fortune'da Vietnam'ın zenginleri yer almıyordu son yıllara kadar. Bugün Vietnam'da küresel zenginlerin sayısı artsa da, Türkiye'deki kadar küresel bir burjuvazi yok. Sanata yönelik gösteriş yatırımları ya da ileride rant toplamayı amaçlayan spekülatif yatırımlar da henüz düşük düzeyde. Özel koleksiyoncular elbette ve neyse ki varlar; ama sayıları az. Bu bağlamda, tüm odaları resim galerisi olarak tasarımlanmış ve başkentin göbeğinde olmasıyla öne çıkan yeni bir lüks oteli, Apricot Hotel'i analım. Bu oteli ziyaretimizde, otelin Vietnam'ın çağdaş sanatları alanında adeta yaşayan bir müze gibi küratöryalize edilmesi dikkatimizi çekti. Ancak, hem işlev hem de kapsam dolayısıyla, bir müze-otel olduğunu söylemek olanaksız. 2014'te 3 bin m2'lik alanda çokça eser sergilemeye devam eden Hanoi Güzel Sanatlar Müzesi'ni 70 bin sanatsever ziyaret etmiş. Devlet planlarında 2020-2030 aralığında yeni bir müze önerisi var. Demek ki, bir on yıl kadar, Hanoi'a bu müzeden başka pek bir seçenek kalmayacak. Çözüm önerilerinden biri, bu müzenin sanal müzecilikle desteklenmesi. Böylece, çağdaş sanatlara da yer açılabilir; müzenin envanterinde yer alıp sergilenemeyen diğer eserler de sergilenmiş olur. Elbette, eksileri de var bu önerinin. Sanal eserler, eserleri bizzat görmek gibi olmuyor. Öte yandan, sanalın sağladığı multi-medya seçenekleri, istiflemecilik temelli bir müzecilik yerine deneyimleme temelli bir müzecilik için dikkate değer olanaklar sunuyor sonuçta. Vietnam'daki güzel sanatlar müzelerinde sergilenen eserlerin ve envanterde yer alıp sergilenemeyenlerin Google Art Project gibi sanal müzecilik platformlarında yer alması, öneriler arasında. Bunun yapılabilir olup olmadığı tartışmaları için, Hanoi'daki Vietnam Milli Tarih Müzesi'nin iki sergiyi dijital ortama aktarması, bir örnek olarak veriliyor. Bir diğer öneri, Vietnam hükümetinin teşviklerle ya da vergi indirimleriyle, burjuvaziyi müzeciliğe özendirmesi. İçlerinden koleksiyoncu olanlarının müzeciliğe yönelmesi bile Vietnam sanat dünyası için büyük bir fark yaratabilir. Öte yandan, geleneksel sanatlar yerine çağdaş sanatlara yönelecek bir burjuvazi ile çağdaş sanatçılar arasında, sanat zevkleri ve düzeyi açısından farklar çıkması da olası. Burjuvazinin sanatçılar kadar sanat bilgisine sahip olmasını beklemek hayal olur. İlgi, bilgiyle eşanlamlı değil. Keşke olsaydı; böylece birçoklarımız için hayat daha kolay olurdu. Bir başka çıkış yolu ise, son zamanlarda kendi müzelerini kuran daha ileri yaşlardaki Vietnamlı sanatçıları desteklemek. Daha çok şehrin dış çeperlerinde daha ucuza bulabildikleri arsaları satın alıp sanat amaçlı yapılar inşa eden bu sanatçı kuşağının sergileme alanı kısıtlı olsa da, yaptıkları katkı büyük. Diğer şehirlerdeki girişimler için de geçerli bu durum. Ya zenginler sanata yönelecek ya da sanatçılar maddi durumu düzeltip ileri yaşlarda işliklerini ve çalışma alanlarını genişleterek müzeleştirecek. En akla yakın seçeneklerin bunlar olduğu anlaşılıyor.


Resim sanatına yaklaşımda öncelikle birtakım 'ön yargılarla' karşılaşırız: Sanatı size kendilerince öğretmek adına önemli bir tavır konulmuştur. Müzelerde, kitapçılarda vs. ulaşabileceğiniz her türlü yayın hemen hemen belli bir beğeninin ürünüdür. Bugün açıkça diyebilirim ki; kendi 'hayal-imaginer' müzelerimi, kitaplığımı gerçekleştirdim. Akademi yıllarında bu ön yargıları çözmek adına 'meraklı' diye anılabilecek her şeyi yaptım. Açıkça olanaklar epey kısıtlıydı. O zamanki Devlet Güzel Sanatlar Akademisinin kütüphanesi ve Tünel'deki 'Hachette' kitapevi bize o günün en önemli yayınlarını izlemek olanağını veriyordu ama bir tek elden. Kalite yönünden 'SKIRA'nın resim kitapları, çoğumuzu bir ressamı sevmek adına yönlendirdi. Anımsadığım kadarıyla atölyesine ilk kez girdiğimde Bedri Rahmi Eyüboğlu 'Reis, ustan kim senin?' diye sorduğunda, George Rouault, diye yanıtlamıştım. Epey şaşırmıştı. Nerede gördüğümü sormuştu.1965 yılında Akademinin son yılında, 4. Paris Bienali'ne ülkemiz adına ben de katıldım. Resimlerimiz Fransa'ya gidiyordu; ama biz davetli değildik. Bir fırsattır, kaçırılmaz diyerek 'beş parasız' ve otostopla bir Avrupa turuna çıktım. Amacım müze görmek ve de Bienalin açılışını yakalamaktı. Temmuz ayının ortalarında yolum Belçika'nın Oostende kentine düştü. Kenti dolaşırken yolum bir 'mekan-müze'ye düştü ve de adını az çok duyduğum James Ensor'un dünyasına girdim. O gri temmuz ayında Ostende boş gibiydi. Garip bir şeydi ama şimdi müze olan bu garip, gotik burjuva evinin gizemi bana işte ancak burada sanrı yaşanabilir diyordu. Gerçekten de o ev yaşanmışlıkla tıklım tıklım doluydu. Ensor'un İsa'nın Brüksel'e girişi tablosu şurada asılıydı; bütün objeler Onun hala oralarda dolaştığını söylüyordu. Kimsenin olmaması ve benim de oradaki her şeye olağanüstü ilgimden mi acaba, müze bekçisi bana rahatça oturabileceğimi söyleyip çay ikram etti. İlk kez sanatçının kendi 'labirentindeydim'.


2010'daki resmi açılışından bu güne ulusal ve uluslararası olmak üzere yüzlerce sempozyum ve çalıştay düzenleyen UKKSA geleneksel hale getirdiği KNİDOS'un SIR'ı Sanat Festivali'nin 5'incisini 01 Ağustos 2015 tarihinde Sema MORİTZ ve Hasan KARAYOL'un canlı müzik performanslarının yanı sıra 10 kişisel sergiyle birlikte, ulusal ve uluslararası çalıştaylarda üretilen sanat eserlerinden seçme 40 sanatçının resimlerinden oluşan KNİDOS'un SIR'ı Ulusal ve Uluslararası Resim Sergisi'ni de Akademi'nin açık ve kapalı mekanlarında tüm sanatseverlere sunacaktır. Ayrıca, geleneksel hale gelen 5. KNİDOS'un SIR'ı Sanat Festivali'nin bu yıl ki büyük sürprizi aynı gün, UKKSA Açıkhava Heykel Müzesi'nin açılışının gerçekleştirilecek olmasıdır. Tüm bunların yanı sıra, 12-14 Ağustos tarihleri arasında CAN BABA'ya BİN SELAM anma günleri ülkenin önde gelen şair ve yazarlarının katılımıyla, 22 Ağustos Ataol BEHRAMOĞLU 50. Yıl Kutlaması ve Şiirle Müziğin buluşması gibi birçok etkinlik düzenlenecektir. 01 Haziran 30 Eylül 2015 tarihleri arasında gerçekleşecek 5. KNİDOS'un SIR'ı Sanat Festivali tüm sanatseverleri UKKSA'ya davetlidir.


kitapçılarda satışa sunulmaya başlanan eser, toplam 315 sayfa. eserlerinin yer aldığı müze ve özel koleksiyonlar da belirtiliyor. nitelenebilir ve böylece Akdeniz'in sanat anlayışının kaynakları, dönemde form ve malzeme tercihlerindeki zenginleşmeye yer verilirken,


Nerkiz Akçura Atölyesi, Türk kültürüne Hizmet Vakfı hedefleri çerçevesinde, sanat bilincini uyandırmaya ve estetik algıyı geliştirmeye katkıda bulunmak amacıyla her yıl sezon boyunca ürettikleri çalışmalardan örnekleri Anadolu'nun bir kasabasında ya da köyünde sergiliyorlar. İlkini geçen yıl Kapadokya'nın İbrahimpaşa Babayan Köyü'nde gerçekleştiren NERKİZ AKÇURA ATÖLYESİ sanatçıları, bu yıl 10. yılını kutlayan BAKSI MÜZESİ'nde sanat severlerle buluşuyor. Baksı Müzesi'nin özellikle 10'uncu yılını kutladığı günlerde orada olmaktan dolayı memnuniyetlerini belirten Nerkiz Akçura Baksı Müzesi, sanat projelerinin yanı sıra bölgede kadın istihdamı ve çocuk eğitimine yönelik çalışmaları ile de toplumsal fayda noktasında buluştuğumuz bir oluşumdur dedi. Bu sebeple Nerkiz Akçura Atölyesi, her yıl geleneksel hale getirmeyi amaçladıkları Anadolu'da Sanat etkinlikleri çerçevesinde bu yıl sergiyi BAKSI MÜZESİ'nde yapmaya istediler. TÜRK KÜLTÜRÜNE HİZMET VAKFI bünyesinde onlarca öğrenciye yıllardır klasik minyatür ve çağdaş yorumları üzerine eğitim veren Nerkiz Akçura bu sergiye beş öğrencisiyle katılıyor. Eğitmenleri ressam NERKİZ AKÇURA ile birlikte sergide eserleri ile yer alanlar; HANDAN BAĞDATLIOĞLU, MAKBULE BÜYÜKBAYRAK, ELİF DEMİRCİ, OYA KİMYONSEN ve NEJLA ÖZKANDEMİR'dir. Hem yöre halkının hem de turistlerin ilgisini çekeceğine inandıkları bu sergi, 26 Temmuz'da başlayacak ve 31 Temmuz'a kadar izlemeye açık olacak.


Avusturya'nın önde gelen sanat kurumları arasında yer alan, 62 yıldır dünyanın farklı ülkelerden davet ettiği sanatçılarla eğitimlerine devam eden Salzburg Güzel Sanatlar Yaz Akademisi, bu yıl Türkiye'den 7 sanatçıyı davet etti. 1953 yılında Avusturyalı ressam, şair ve oyun yazarı Oskar Kokoschka tarafından kurulan Salzburg Uluslararası Güzel Sanatlar Yaz Akademisi, Avrupa'da bu alanda kurulmuş en eski vizyon okulu özelliğini sürdürüyor. Her yıl dünyanın farklı ülkelerinden 300 civarında konuğu ile Hohensalzburg Kalesi ve Fürstenbrunn içindeki Kiefer ocağı ile Salzburg merkezindeki farklı mekanlarında 20 farklı alanda eğitimlerini sürdürmeye devam ediyor. Dünya çapında tanınmış sanatçılar, küratörler ve eleştirmenler her yıl sanat üretiminin yanısıra, yaratım süreci ve yazım üzerine yoğunlaşıyorlar. Bu yıl, farklı konu başlıkları ve sanat dallarından oluşan atölyeler Avusturya'nın Salzburg kentindeki akademide, Temmuz sonunda ve yoğunluklu olarak Ağustos ayında gerçekleşecek. Şimdiye kadar Türkiye'den Adnan Çoker, Ergin İnan, Mustafa Pilevneli, Balkan Naci İslimyeli, Tülin Onat, Gül Derman, Fevzi Karakoç, Tayfun Erdoğmuş, Gülsün Karamustafa gibi pekçok önemli sanatçının davet edildiği Salzburg Güzel Sanatlar Yaz Akademisi'nin bu yıl Türkiye'den davet edilen sanatçıları belirlendi. Bu sene 50 farklı ülkeden 300'ün üzerinde sanatçının katılacağı belirtilen Salzburg Güzel Sanatlar Yaz Akademisi'ne Türkiye'den Fatma Çolakoğlu, Merve Dündar, Annie Özsaraç, Elvan Serin, Mehmet Sülek, Ayşe Damla Turfanda ve Mediha Didem Türemen katılıyor. 62. yaşını kutlayan akademinin direktörü 2009 yılından bu yana Hildegund Amanshauser. Eğitimlerin, atölyelerin yanısıra, atölye sonu sergileri, söyleşi ve seminerleri kapsayan pekçok etkinlik yaz boyunca Akademi'de gerçekleşiyor olacak.


4-6 Eylül tarihlerinde gerçekleşecek ARTINTERNATIONAL'ın sanatçıları belli olmaya başladı. Andy Warhol, Grayson Perry, Banksy, Joan Miro, Jan Fabre gibi birbirinden ünlü isimlerin işlerini İstanbul'da buluşturacak olan fuarın açık hava heykel galerisi By The Watersideın programı da açıklandı. 4-6 Eylül 2015 tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde gerçekleşecek uluslararası sanat fuarı ARTINTERNATIONAL, modern ve çağdaş sanatın ünlü isimlerini İstanbul'da buluşturmaya devam ediyor. İngiltere'nin en köklü galerilerinden Andipa standında Banksy'den David Hockney'e, Andy Warhol'dan şu anda Pera Müzesi'ndeki sergisiyle de büyük ilgi gören Grayson Perry'nin işlerini görme şansı bulacak olan sanatseverler ayrıca, Fabien Merelle, Joan Miro, ARTINTERNATIONAL'ın vazgeçilmez isimlerinden Tony Cragg ve güncel sanatın en kışkırtıcı sanatçılarından Jan Fabre'nin eserlerini de izleyebilecekler. ARTINTERNATIONAL'ın en çok ilgi gören bölümlerinden By The Waterside programı da belli oldu. Bu yıl da fuar ziyaretçilerini Haliç Kongre Merkezi'nin terasında karşılayacak olan By The Watersideın 2015 sanatçıları ise; Filibeli galeri Sariev Contemporary'den Rada Boukova ve Stefan Nikolaev, Barselona'dan Galeria Carles Tache Projects'ten Javier Perez, Aspan Gallery'den Yerbossyn Meldibekov, Dirimart'tan Ichwan Noor ve Chen Wenling, Pi Artworks'ten Paul Schwer ve Galeri Zilberman'dan Guido Casaretto ile Walid Siti olacak. Geçen yıl ikinci yılı olmasına rağmen yılın en rağbet gören sanat etkinliklerinden biri olan ARTINTERNATIONAL'ı 20 binden fazla kişi izlemişti. 26.500 milyon Euro'luk satışın yapıldığı fuar, 1500'ü aşkın yabancı koleksiyoner ve sanat tüccarını İstanbul'da buluşturmuştu. Türkiye, Orta Doğu ve ötesine odaklanan, koleksiyonerlere uluslararası çağdaş sanata rakipsiz erişim imkanı yaratmayı ve evrensel sanat toplumunu birbirine bağlamayı amaçlayan ARTINTERNATIONAL, dünyanın önemli sanat fuarlarındaki ortaklıklarıyla tanınan Angus Montgomery ile Türkiye'nin önde gelen fuarcılık şirketlerinden Fiera Milano İnterteks'in işbirliğiyle yapılıyor.


Ünlü psikanalist ve düşünür Jacques Lacan, Freudyen psikanalizi bir adım öteye taşıyarak farklı disiplinleri de içine alacak şekilde kendine has bir kuramlar bütünü yarattı. Felsefeden sinemaya, sosyolojiden karakter analizine, antropolojiden dilbilime kadar uzanan bu kuramlar bütününü anlamak ve Türkiye'de Lacan'ı tanıtmak adına herkesi etkinliğimize davet ediyoruz. Katılım Belgesi Verilecektir... Kayıt Tarihi: 23 Haziran 15 Eylül 2015 Detaylı Bilgi: akademi. dusunbil. com İletişim: dusunbil hotmail. Etkinlik herkese açık ancak ücretlidir. Etkinlik 2 gün sürecektir.


Temmuz ayı için genç ve başarılı ressam Ali Elmacı'nın atölyesine konuk olduk. Humor duygusu ve çok renkli figürleriyle dikkat çeken ressam, kara mizahı ve ters köşe şaşırtıcı karakterlerine can vermeye, izleyicileri rahatsız etmeye ve şaşırtmaya devam ediyor. Hoş ve samimi sohbetiyle ve akıllı kedileriyle güzel bir söyleşi gerçekleştirdik. Ali Elmacı: Sinop'ta doğdum ve büyüdüm. Çok az nüfusa sahip bir yerdi. Tabi ben de her çocuk gibi ilkokulda resim yapmaya başladım... Çizimlerim ilgi görüyordu. Günümüze kalan çizimim yok ama o yıllarda özellikle televizyonda gördüğüm Humeyni'yi çizmem ailem tarafından epey şaşkınlık yaratmıştı. A. E.: Hem o, hem de gerçekçilik açısından etkiliydi yani, başarılı çizmiştim. Hala silüetini hatırlıyorum, başarılı bir portre denemesiydi gerçekten. Ortaokulda imam hatip maceram da oldu. A. E.: Derslerde arkalara oturup duvarlara bakardım. Hoca soru sorardı, neden o kadar ilgisiz olduğumu merak ederdi cevap bile vermezdim. Oraya buraya kömürden resimler çizerdim. A. E.: Lisede de elektrik okudum. Sonra sıkıcı aile ritüellerini görevlerimi yerine getirdikten sonra İstanbul'a taşındım. Aslında on yıl kadar da elektrik projeleri çizdim. Uzun dönem askerlik yaptım. Askerdeyken, tabi çok düşünecek zaman oluyor, Yapmak istediğin şeyi yap kardeşim, hayat çok kısa, en kötü ne olabilir ki bir şekilde hep yaşamını sürdürüyorsun, sahip olduğun tek şey hayallerin.. diye kendime telkinlerde, tavsiyelerde bulundum. Askerden döndükten sonra Karga Bar'da falan çalıştım, diğer yandan güzel sanatlara hazırlandım. Daha sonra Mimar Sinan'ı kazandım. Yirmi yedi yaşımda okula girdim. Ahmet Orhan'ın atölyesindeydim, sonra üç yıl onun asistanlığını da yaptım. Çok çalıştım... deniz kenarında olmasına rağmen kantine gitmeden denizi görmeden pek çok zamanım geçti, çok çalışkandım, öyle olmak zorundaydım. A. E.: İlk gençlik yıllarım Akmar Pasajı'nda geçti. Tabi o yıllarda basına kötü yansıtılıyordu, Alkolikler, uyuşturucu bağımlıları.. diye ama orada yaşayan bir kültür vardı ve uzun yıllar devam etti. Kitap okumayı orada öğrendik, iyi müzik dinlemeyi, paramızı bölüşmeyi, dertleri paylaşmayı... Tabi uzun yıllar, yoğunlukla rock müzik türevleri dinledim, hala da dinlerim punk rock da dinlerim, hard rock da ama tabi değişik müzikler de dinliyorum doğal olarak... ama resim yaparken konsantrasyonumu dağıtacak müzikler dinlemiyorum artık. A. E.: Evet. Son zamanlarda, ilk çıktığı zamanlar Nicholas Jaar'ın Dark Side albümünü çok dinledim. A. E.: Her gün belli bir mesaim var. Her gün geliyorum ve öyle ya da böyle çiziktiriyorum, çalışıyorum. A. E.: Evet, aslında okul döneminde de öyleydim tertipli ve düzenli biri olduğum için işleri her zaman sıkı tutuyorum, iyi çalışıyorum yani. Günlük hayat içinde de çok çalışkanım işim bitmeden hiçbir şey yapmam. Çalışırken alkol yerine çay yada kahve içiyorum, sonra işim bitince eğleniyorum ya da gezip tozuyorum. A. E.: İnstagramdan bir yorum gelmişti yurtdışından; Senin resimlerini izlemek morga girmek, morgda gezi yapmak gibi.. demişti. Bazıları da; Aman korkunç, bakamıyorum ki diyor. Ş. A.: Belki bu tam da vermek istediğin. Rahatsızlığı bile bile verdiğin bir durumdur. A. E.: Hayatın kendisi daha farklı değil ki! Her an neler oluyor, haberleri izlediğimizde, gazetelerin üçüncü sayfalarına baktığımızda her şey ortada.. En azından benim resmimde mizah var. İzleyenler mizahı görüyorlar zaten, anlayanlarla beraber eğleniyoruz. A. E.: Evet, böyle eleştiriler geliyor, Yeteri kadar sert değilsin, daha eleştirel, sert olabilirsin. diye. İlk önce estetik olmalı, kör göze parmak asla tercih edeceğim bir şey değil. A. E.: Ben otoritenin resmini yapıyorum ve küresel bir dille anlatmaya çalışıyorum, dünyanın her yerinde otorite aynı karakterlerim bu yüzden neredeyse aynı ve benzer. A. E.: Bence, sanatı yönlendiren trendy işler, bu tarz sanat yüzünden birbirine çok benzeyen, neredeyse aynı olan işler çoğalıyor. Tabi garanti tutar, düşüncesiyle yapılan projeler çoğaldıkça ruhsuz, farbrikasyon işler ortaya çıkıyor. En büyük sorun da meselesiz insanlar olması. Sanatımızın daha oturaklı, ayağı sağlam yere basan bir yere gelmesi için bu kopyalamalardan vazgeçip özgünlüğe ulaşmamız lazım. Aslında herkes kendi kişşiliğine, alışkanlıklarına, zevklerine uygun bir yoldan gitse bu sağlanır ama bu trend bu popüler bu satar diye sanat yapmaya çalışınca bahsettiğim tek tipleşme doğıyor. Eğitimin de iyi olması lazım çünkü kopyalama da okulda başlıyor, hocalar kendilerini taklit eden öğrencilere iyi puan veriyor, onları destekliyor, farklı olanları, ya da kendi yolunda ilerlemek isteyenleri dışlıyorlar. Herkes kendisinin kötü örneğini istiyor. Ş. A.: İşte tam da bu yüzden asıl iyi sanatçılar akademik dönemleri boyunca bu yüzden okulda tutunamamış kişilerden çıkıyor. En iyi bilinen güzel sanatlar okullarında okuyan arıza arkadaşlarım, en özgün sanatçı kişilikler ve en yaratıcı işleri ortaya koyanlardı ama okulda da hiç tutunamayan bütün hocaların atölyelerinden kovulmuş tiplerdi, aynen de bu doğrudur. A. E.: Evet bana da fikir danışan öğrenciler var, akademiyle ilgili ne tavsiye edersin? diyorlar ben de, onlar ne diyorsa tersini yapın diyorum. A. E.: Aşırı bir özgüven ve ilgisizlikle sürdürdüğü yaşamlarında hataları ve faturayı başkalarına kesiyorlar. O kadar meseleleri yok ki uzun vadede başarılı olmamaları, çok kolay silinmeleri acımasız piyasa koşullarında gayet doğal görünüyor. Meseleleri de olmadığı için, trendi tuttursalar da uzun ömürlü olamıyorlar. A. E.: Önemli sorun, galericilerden bahsedecek olursak, tabi iyi ve etik tavır sergileyenler de var, mesela çalıştığım galeri X-ist, ülkemizin standartlarının üzerinde etik ve profesyonel çalışıyorlar, sanatçıyı hiç mağdur etmiyor ama iyi olanlar bir elin parmaklarını geçmezler. Genel olarak galericilerin sadece kendilerine yatırım yapmaları, piyasayı vahşi bir para/finansal kaynağı alanına sokmaları en önemli sorun bence! Sanatçılar da mağdur oluyor, koleksiyonerler de... Sonra piyasa şişip şişip patlıyor. A. E.: Dijital sanatta beğendiğim işler, sanatçılar var. Ansen'i severim ve beğenirim mesela. Ben disiplinlerarası işler düşünüyorum video çekmek gibi, zaman zaman baskı işlere, heykele bulaşmak.. hepsine açığım aslında onu seviyorum bunu sevmiyorum diye bir şey yok. A. E.: Facebook ve instagram'a yoğun bakıyorum, onlar yetiyor bana. A. E.: Tabi pek çok ressamın böyle hayalleri vardır, ben de hayallerin ötesine geçmeyi hedefleyip galerimle de birlikte çalışmalarımı sürdürüyorum. Tabi Türkiyeli sanatçı için bu durumlar, malum zor, ilişkilerimiz gayet olumlu ilerliyor üç yıla kalmadan yurtdışında kişisel sergimi yapmış olacağım gibi görünüyor. Hep birlikte göreceğiz. A. E.: Umarım sanat alemi biraz daha canlanır. Güzel, bereketli sezon olsun. Güzel işler çıksın ve karşılığını alalım, en büyük temennim bu. Ş. A.: Çok teşekkür ediyorum, başarılar diliyorum.


BDG is please to present our Summer Collective featuring new work by Beth Carter, Joseph Adolphe and Frederico Infante as well as Ayline Olukman, Stephane E. Dumas, Quentin Garel and Yannick Fournie. Beth Carter's new sculptures continue her exploration of mythological themes with human-animal hybrids in bronze and resin. Canadian painter Joseph Adolphe presents new large-scale oil on canvas pieces that depict the subjects with masterful intensity. Adolphe's works have an Old Master/Expressionist quality with rich, visible brushstrokes and a clear understanding of motion; however, he endows his work with an undeniable modernity and relevancy to today's rapidly changing world. His new paintings include bulls and guns in his signature style. In addition to Adolphe's paintings, we have new pieces from Chilean artist Federico Infante on view. Infante's acrylic masterpieces blend areas of abstraction with sections of exceptionally defined details. Ayline Olukman creates mixed media pieces using her own photographs taken during her travels combined with old photos, mostly from the 1950's, that she finds while traveling. Olukman's bold colors give her work a decidedly modern feel while her subjects and collage-style approach add a hint of nostalgia. Dumas' work focuses on nature, particularly the Atlantic Ocean and the lush foliage of Normandy; however, his work is not a realistic representation of nature but rather his artistic interpretation of the natural world. Dumas' paintings are characterized by their ethereal blend of abstract and landscape genres. We have on view a selection of works from Yannick Fournie's recent exhibition, INCOGNITO.


Our next deadline for applications is September 1, 2015. The Kimmel Harding Nelson Center for the Arts in Nebraska City, NE offers 2- to 8-week residencies year-round for writers, visual artists, and music composers. Housing, studio space, $100/week stipend are provided. Approximately 60 residencies are awarded per year. Two deadlines each year, March 1 for the following July through December; or September 1 for the following January through June. See website for complete information, guidelines and the online application portal: www. KHNCenterfortheArts. org. Visual artists work in one of three studios, two of which are approximately 425 square feet and one that is 258 square feet. Onsite letterpress studio also available.


We are calling for the Research Residency Program, aimed at both international and local creators who are willing to conduct research activities on arts and culture for new creation in the city of Tokyo. - who are willing to conduct research activities with their own theme in the city of Tokyo. - who practice in any of the following cultural/ artistic fields: visual art, music, sound art, performing art, architecture, design, and curation. 2 4 creators for each period/ 20 creators in total are to be selected. - Self-contained single room and support for research activities - A twin room will be provided for creators applying as a duo. - In principle, this program does not provide working studio for the participating creators. - Any activities making big noise or vibration including playing musical instruments are not allowed in TWS Residency. - Please download the Application Outline and Application Package from the following URL: http://www. tokyo-ws. org/english/application/2015/06/r0619E. shtml Then, please send all of the materials to Tokyo Wonder Site Residency. - For Japanese applicants: Please use Japanese application form from the following URL: http://www. tokyo-ws. org/application/2015/06/19J. shtml - Email: research2016@tokyo-ws. org - For inquiry which is not listed in FAQ in TWS website, please contact us by e-mail by July 5, 2015. We will update FAQ on TWS website after July 8, 2015. Please note that in principle, we cannot answer each inquiry individually.