Ressam Habip Aydoğdu, 76. kişisel sergisini son dönem resimlerinden oluşan bir seçkiyle 12 Şubat 2019 tarihinde İzmir Selçuk Yaşar Resim Müzesi ve Sanat Galerisi'nde açtı. Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı, sanatçı Habip Aydoğdu'nun ilk kişisel sergisini açtığı 1976 yılından bu güne 76. kez sanatseverlerle buluşması fikrinden hareketle, Aydoğdu'nun 76/76... olarak adlandırdığı sergisinde, sanatı ve sanatçıyı bir kez daha bir araya getiriyor. Bu sergide izleyici ile buluşan resimlerin -Resimli Notlar Serisi hariç -Monolog, Arayış, Kör Dövüşü vb. birer kavram ile isimlendirilmiş olması bu serginin kavram üzerinden bir anlatım dili seçmesi ile dikkat çekmektedir. Habip Aydoğdu gibi soyut çalışan bir sanatçının bir soyut çalışmasını incelemek ve oradan da bir sonuca ulaşmak her sanat izleyicisinin çok kolay başarabileceği bir süreç değildir. Sözel, yazılı, görsel veya plastik sanatlar dahil bir sistematik sanatsal yapıyı anlamaya çalışırken kavramlara, kavramların içeriğine, önemine, birliktelik ile karşıtlığına sahip olmamız; içselleştirerek uygulamaya koyabilmemizle doğrudan ilgilidir. Soyutlama fonksiyonunu bilirseniz; kavramların içeriğine kolaylıkla ulaşabilirsiniz. Örneğin; İnsan hakkı ile kul hakkının içeriği farklıdır. Sakat, Özürlü ve Engelli kavramlarının aynı olduğu sanılsa da, tarihsel süreçte etken ve edilgen olan tarafa bakıldığında farklılık bulunduğu görülmektedir. Habip Aydoğdu resimlerini incelerken Okuma- Okuduğunu Anlama-Düşünme-Analiz Etme-Düşünce Oluşturma-Düşünceyi Ortaya koyma aşamalarını geçmek için sadece fayda/yarar üzerine değil, tamamen değer üzerine ve üç yüz altmış derece ve holistik açıdan bakabilen bir düşünme gerçekleştirmemiz gerekir. Resimlerinde boya ve fırça ile anlık hareketler sonucunda oluşan, ilk bakışta figür etkisi yaratan yüzey üzerindeki hareketlenmelerden zaman zaman çıktığı ifade edilen mitolojik ve metafizik havadan etkilenmemek için öncelikle soyut kavramlara başvurmak gereklidir. Habip Aydoğdu resimlerini anlamaya çalışırken; soyut ve somut varlıklara aracılık eden kavramların epistemoloji temelinde farklı olduğunu, soyut varlıklara ait kavramların somut varlıklara ait kavramlardan daha açık ve seçik olmadığını unutmamak ve bu ayrımı da çok iyi bilmek gerekir. Bu resimleri anlayabilmemiz için de kavramların kaplam ve içlemi, açık-seçikliği, birlikteliği, karşıtlığı-farklılığı ve önemine dikkat etmemiz gerekmektedir. Kavramın açıklığı olan kavramın içeriğinin değişmesi; var olanın bilgisini elde eden insan tabiatında aranırsa, insanın bilme gücü ve bilmeye yönelik tarzı bu değişikliğin ana sebeplerindendir. Kavramın seçikliği ise; onu başka kavramlardan ayıran niteliklerin belirginliği ve kavramın temsil ettiği var olanın çerçevesinin ifadesidir. Özgürlük kavramını içselleştirebilmek için esaretten özgürlüğe ulaşılan yolun detayını bilmek gerekir. Manalar, anlamlarda gizli olup anlamların farklı algılarda değişkenlik göstermesi ve kavramların içeriğinin tam olarak anlaşılmaması sonucunda gerçeklik kişiye göre değişir ve buradan da anlamdan manaya, manadan da tek olan hakikate ulaşılması için gereken doğru zincir kurulamaz. Burada anlatılan hakikate ulaşma mistik olmayıp insanın iç dünyasını ortaya koyması sonucu akılla değer yaratma ve bu çabaların sonucunu insanlık yararına koyma çabasıdır. İnsan biyolojik ve yaşam ihtiyaçlarını giderirken somut, diğer varlıklarda olmayıp sadece kendisinde olan düşünsel yönü ile de simgeleri ve sembolleri çözerek kendi varlığını inşa ederken soyut bir varlıktır. İnsan için en üst düzey ve geniş düşünme biçimi olan soyut düşünme; somuttan başlar ve yine ona döner. Örnek olarak din de önce somuttan soyuta, daha sonra soyuttan somuta indirilmiş yaşam biçimi ve kültürdür. İnsan zihninin bilgi edinmesinde gerekli olan soyutlama, maddi olan bir nesnenin duyusal bilgisinin kavramsal hale getirilmesi ya da doğrudan kavramsal olarak düşünülmesidir. Her iki durumda da soyut düşünme; ussal, kavramsal, kuramsal, tümel ve simgesel düşünmedir. İnsanın bilişsel yapısının gelişmesinde soyut düşünme önemli bir işleve sahiptir. Bilincimizin ilk adımı algıdır ve algıda daha henüz düşünme dediğimiz soyutlama ve simgeleştirme edimi yoktur. Algı; bilincin dikkati ve ilgi alanına girdiği andan itibaren artık özneden, algılanan nesneye doğru işleyen yönde bir hareket ortaya çıkar. Algı ya da duyum daha sonraki adımda duyguya dönüştüğü andan itibaren algı; saf algı durumunu kaybeder ve bilincin yani öznenin ona yüklediği yüklemler ile şekillenir, bir hikaye kazanmaya ve duygu ifade etmeye başlar. Bu aşamada soyutlama edimi devreye girer. Kullandığı dil tümüyle soyut ve simgesel olan insan; bu somut olan dünyadan kendisini çıkarmış, dil ve düşünme ile şu an içinde yaşadığı tümüyle soyut bir dünya yaratmıştır. Düşünce eyleminin sonunda ortaya çıkan ham ve saf düşüncenin sunumu için mutlaka dikkatli ve derinlikli düşünceler haline getirilmesi esastır. Düşüncenin bir sanat eseri aracılığıyla özellikle kavramsal birikime sahip topluluklar önünde sunulmasında detaylandırma, kavramsal açıklamalar, bağlantılar, karşılaştırmalar yapma ve kavramlar arası ilişkisini ortaya koyma esastır. Düşünceye derinlik verme aşamasında çok dikkatli olunmazsa saf düşünce gereken etkiyi sağlayamadığı için resim içinde kısa bir süre içinde kaybolur. Habip Aydoğdu resimlerinde kavramların yerleştirilmesi ve kalıcılığını sağlamak için gereken sanatçı dikkati ve sabrı görülebilmektedir. Habip Aydoğdu çalışmalarının amacı; kavramların gücü ve etki alanına ulaşma çabasındandır. İzleyici olarak resimleri kavramların içinde olduğu anektodal, alegorik, betimletici, hikayeci ve işaret edici yanından kurtarırsak, o kavram artık kendi yüklemlerinden sıyrılır ve sadece kendisini göstermeye başlar. Plastik sanatlar başta olmak üzere tüm sanat dallarında önemli ve uzun bir süreç olan soyutlama, soyut sanat gibi kavramların hepsi de bu işlemden başka hiç bir şey değildir. Felsefe içerikli bir makaleyi, soyut bir resmi veya heykeli anlayamıyorsanız; henüz soyut kavramları, bu kavramların içeriği ve diğer kavramlarla ilişkisini kavrayamamış olmanızdandır. Soyutlama; konunun özetini yapmak veya detaylarını ortadan kaldırıp sadece ana hatlarına çekmek olmayıp daha önce bir sembole veya kavrama aktardığı üzerinden anlatım yapmaktır. Soyutlama; kendi içeriklerinden soyutlayarak sonunda artık soyutlanamayacak noktaya taşır ve orada kavramın ilkesi ortaya çıkmış olur. Sembol ise; böyle bir ilke aramak yerine bir parçanın bütünü araması şeklindedir. Soyutlama ve soyut; bir analiz işlemi iken, sembol ise tam tersine bir sentez işlemidir. Sembol çoklu anlamların birbirinin üstüne eklendiği bir şeydir. Burada görünür unsur ile görünür olmayan unsurun birlikteliği söz konusu olup, sembol tamamen soyutlamadan farklılığıyla görünür unsurun görünmez unsuru işaret edenidir. Habip Aydoğdu resimlerini incelerken resim yüzeyinde oluşmuş hareketlerden birer simge yaratmak değil, bu hareketlerden bir soyut kavrama doğru yol almak önemlidir. İzleyici bunu gerçekleştiremediği zaman aklında imge olarak yarattığı simgesel resim etrafında dönecek ve soyut kavramlara ulaşamayacaktır. Habip Aydoğdu resimlerinde belirgin olmayan figürlerden yola çıkılarak imgeler yaratılabilir, ancak salt imgeler üzerinden de felsefe yapılamaz. İmgeleri mutlaka simgeye dönüştürmeniz gerekir ki ortaya anlam çıkabilsin. İnsan imgeleri sadece birer iz olarak bırakmaz, onları simgeye dönüştürerek sonra da onlar üzerinden kendine yansıtmalar yaparak bir ben bilinci oluşturur. İmgeyi olduğu gibi bırakmayarak, onu bir yazıma çevirerek o imgeyi imgenin salt kendi varlığını göstermesinden sıyırır ve böylece bir imge artık kendini değil de kendi olmayanını gösteren çoklu anlamlar denizine doğru açıldığı zaman artık onun adı imge değil simgedir. Soyutlamanın çıktığı yer burasıdır. Yani bir soyutlama yetisi... Habip Aydoğdu sahip olduğu soyutlama yetisi ve sanat birikimiyle izleyicisi adına soyut kavramları çalışmalarında anlatma çabasındadır. Psikolojik olarak uzak nesneler soyut, daha yakın olanlar somut algılanmaktadır. Psikolojik uzaklık; zamansal olarak uzak, gelecek veya geçmiş duygusu yaratacaktır. Uzağın soyut, yakının ise somut algılanmasının sebebi, uzağın tahayyülünde zamandan ve mekandan bağımsız, değişmeyen, sabit unsurların ön plana çıkarılmasının gerekmesidir. Habip Aydoğdu resmindeki derinlik ve uzaklık hissinin temeli, yaratılan soyut kavramların varlığı yanında kırmızı ve siyah renklerin yarattığı histir. Ressam Habip Aydoğdu'nun yıllardır uyguladığı yaklaşım gibi bu sergi ile de her bir çalışmasını bir çemberin üzerine ve izleyicisini de çemberin merkezine yerleştirerek oluşturduğu bir daire, onun anlatım dilinin başka bir ifadesidir. İzleyici sergi esnasında dairenin merkezinden çemberin çevresine sık sık giderek/gelerek bir şeyler almalı/vermeli, mutlaka kendi içindeki kavramsal daireyi büyütüp güçlendirecek yeni bir şeyleri de merkeze bırakabilmeli ve düşünsel yarar sağlamalıdır. Akıl ve zihin işletimin sistemin yapısı doğrultusunda; bu çemberin çapının genişliği ve çemberde yer alan sanatseverin bilgisi, gücü ve direnci artacaktır. Kavramların önemine yapılan bu açıklamalardan sonra Habip Aydoğdu'nun sergisi bir kavramsal yığını veya kavramlardan oluşan tek bir metinmiş gibi düşünülmemelidir ve anlama süreci de buradan başlatılabilir. Bu kavrayışı edindikten sonra da Hermeneutik Döngü'nün içinde ormanını kaybetmiş bir ağaç gibi dönüp durmayı göze almak oldukça önemlidir, çünkü ne kadar metinler arası bir okuma yapılırsa yapılsın, döngüsel süreçte anlamın neresinde durduğumuzun keşfi pek de mümkün değildir. Dilimin sınırı dünyamın sınırıdır. 'dan dan hareketle; Okuma- Okuduğunu Anlama-Düşünme-Analiz Etme-Düşünce Oluşturma-Düşünceyi Ortaya koyma zincirinin de sağlanması için Habip Aydoğdu resimlerinde mevcut kavram zenginliğini yakalayabilecek Güncel Dil Birikimi ve Dil Felsefesine sahip olmak gerekir. Her biri bizim için açık ve Açık Yapıt olan çok katmanlı resimleri, yüzey yapı/derin yapı ilişkisi ile çoğul okumaya müsait anlam düzlemleri oluşturur. Yüzey yapı gösterenlerinin derin yapıdaki karşılıkları okuyucuya kendi birikimine göre bir anlam boyutu açar. Metaforik dokulu bu tip metinlerin tüm katmanlarıyla çözümlenebilmesi sanatsever ile Habip Aydoğdu resimleri arasında kültürel ittifakın var olmasına bağlıdır. Resimlerdeki ana fikrin bulunmasında düşünce akışının hangi yöne doğru olduğunu bulmak çok önemli bir kuraldır. Anlatım tekniği olarak düşünce akışının genelden özele gittiği paragraflarda tümdengelim tekniğiyle yazılmış yazılarda ana fikir net olarak ortadadır. Tümevarımda, düşünce akışının özelden genele gittiği parçalarda ise ana fikir detaylarda gizlidir. Az renk ve figür ile yaratılan Habip Aydoğdu resimlerinde, soyut kavramlarına sahip sanatseverlere tümden gelim yoluyla anlatım dili kullanmaktadır. Gerek sergi, gerekse her resim için yapılan açıklamalar izleyicinin yolunu ve ulaşabileceği hedefini ortaya koymaya yardımcı olmaktadır. Netice olarak; kavramların öğreniminde; kavramların içerik öğelerinin açıklanması etkili bir öğrenme için önemlidir. Tam ve eksiksiz öğrenilen kavramlar, öğrenme niteliğini artırmaktadır. Yanlış ve eksik öğrenilen kavramlarla; ya aşırı ve dar genellemelere, ya da yanlış kavramsallaştırmalara ulaşılır. Kavramlar arasındaki ilişkileri görmek, farklı bakış açılarıyla bir kavramı tanımak ve doğrusal olmayan bir içerikle kavramları öğrenmek, bilişsel esnekliklerinin gelişmesine yardımcı olmaktadır. Kavramların içerik öğelerinin açıklanması; kavramların tam ve eksiksiz öğrenilmesine ve bilişsel esnekliğin gelişmesine katkıda bulunarak sanatın, bilimin ve felsefenin daha nitelikli öğrenmesine yardımcı olacaktır. Habip Aydoğdu; daha önceki sergilerinde olduğu gibi bu sergisinde de sert mesajlarla aklımıza doğrudan temas ederek düşünmemizi sağlamaya çalışmaktadır. Sanatseverlere düşen görev ise öncelikle sanat çalışmalarındaki kavramları anlama çabası içinde olmaktır. Habip Aydoğdu, 1952'de Konya'da doğdu. 1974'te, bugünkü adı Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi olan İstanbul Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksekokulunu tamamladı. 1988 yılında TRT Haber Merkezindeki grafikerlik görevinden ayrılan Aydoğdu, tüm zamanını sanata adadı. Şu ana kadar yurt içi ve dışında 76 kişisel sergi gerçekleştirdi. Habip Aydoğdu ve sanatı hakkında çok sayıda kitap yayınlandı. 2016 yılında Çağdaş Arap Edebiyatı'nın dünyaca en büyük şairi kabul edilen Adonis ile İzmir Folkart Gallery'de Kan Kırmızı adlı sergisiyle izleyicileriyle buluşan Aydoğdu, 2018 yılında ise Bodrum Şevket Sabancı Kültür ve Sanat Merkezi'nde Kırmızı Yolculuk adlı sergisini gerçekleştirdi. Sanat alanında çeşitli ödüllerinden bazıları; 1987 yılında 4. Yunus Emre Resim Yarışması Başarı Ödülü, Uluslararası Bandırma Kuş Cenneti Kültür ve Sanat Festivali Resim Yarışması Başarı Ödülü, 21. DYO Resim Yarışması Resim Ödülü, 48. Devlet Resim ve Heykel Sergisi Resim Ödülü, 1997 yılında 8. Asya Sanat Bienali Onur Ödülü, 2009 yılında ise Artforum Ankara 5. Sanat Fuarı Sanatçı Onur Ödülü'dür. Aydoğdu'nun yapıtları; Ankara Resim ve Heykel Müzesi, İzmir Selçuk Yaşar Resim Müzesi, İzmir Resim Heykel Müzesi, Merkez Bankası Sanat Koleksiyonu, İş Bankası Sanat Koleksiyonu, Eskişehir Anadolu Üniversitesi Çağdaş Sanatlar Müzesi, Hacettepe Sanat Müzesi, Gazi Üniversitesi Sanat Müzesi ve Proje 4L-Elgiz Güncel Sanat Müzesi'nde bulunmaktadır.


Bu son iki on yıl boyunca yoğun bir zaman-mekan sıkışması evresi yaşamakta olduğumuzu, bunun politik-ekonomik uygulamalar, sınıf güç dengeleri ve kültürel ve toplumal yaşam üzerinde, insana yönünü şaşırtan, sarsıcı bir etki yaptığını ileri sürmek istiyorum. ABD Başkanı John F. Kennedy'nin Rice Üniversitesi'nde Ay'a seyahat programını açıkladığı anı hayal edin ve bugünü; yani içinde bulunduğumuz Mars'a Yolculuk dönemini. Kendimize şunu soralım: Dünya yıllar içerisinde nasıl hızlı bir değişime uğradı? Ya da gerçekten değişmekte mi? Krassimir Terziev, Unutulamayan Gelecek sergisinde, bize yaklaşık yarım yüzyıllık bir geçmişi, kendi lensleri üzerinden gösteriyor ve şu soruları gündeme getiriyor: Sahiden, biz bu dönemi geride bıraktık mı? İçinde bulunduğumuz zeitgeist'a dair neler söyleyebiliriz? Sanatçının çalışmaları, bizlere siyasal olgular, otoriteryen tutumlar ve özgürlükler konusunda zamanın belirli bir mesafesinden mesaj verirken, bu kavramların hem geçmişin hem de günümüzün gerçeklikleri olduğunu iletiyor. O halde, bu serginin geçmiş ve gelecek arasında salınan bir boşlukla ilgili olduğunu ve çözümlerin/yorumların bu boşluktan çıkacağını varsayabiliriz. David Harvey'in belirttiği gibi, mekan ve zamanın nesnel niteliklerinde öylesine devrimci değişikler olur ki, dünyayı görüş tarzımızı, bazen çok köklü biçimlerde, değiştirmek zorunda kalırız. Terziev'in yaklaşımında, tarihin bilişsel göreliliği ve tarihteki her şeyin karşılaştırılabilir olma olgusu, bu zaman-mekan sıkışması önermesi ışığında okunabiliyor. İmgeler çağındayız ve bu imgeler kavramsal, deneysel ve belgesel-yönelimli olarak gruplandırılır ve bu imgeleri, akademik ve analitik bir biçimde ele almak ve üzerlerine görsel-sessel bir biçimde eleştirel yaklaşımlar geliştirmek oldukça önemli. Ancak böyle bir eleştirel yaklaşımla günümüzde sanat, medya ve teknoloji arasındaki etkileşim tam anlamıyla kavranabilir ve Krassimir Terziev, sanatın günümüzdeki farklı ifade olasılıklarını kullanarak, bizleri bir tür zaman yolculuğuna çıkartıyor ve sergi, sanatçının geçmiş ve gelecek arasındaki ilişkiye dair stratejik yaklaşımlarını ve bu ilişki arasındaki konumunu görünür kılıyor. Terziev'in zaman-mekan ve birey arasındaki ilişkilere dair gözlemlerine tanık oluyoruz ve çalışmalarındaki görsel kayıtlar, sinematik dil ve yeni anlatılar yaratma arasındaki sınırlarda salınmakta. Geçmişin imgeleri ve günümüzdeki yansımasıyla, bizleri büyük anlatılar döneminin ütopyalarında bir yolculuğa çıkartan Terziev, görülmeyen ama hayal edilebilen bir paradigmayla, insanlığın dünya-dışı gezegenlerde yerleşme ütopyasını işlerinde bize anımsatıyor. Terziev'in kozmik ütopyaları, hayvanların insanlardan önce uzaya seyahatlerine de referans vererek, bizi efsanelerle birleştiren bir düşsel dünyaya götürüyor. Diğer bir olgu ise, teknolojik aygıtlar ve kullanıcı arasındaki ilişkiye dair. Artık çalışır halde olmayan tablet ve televizyonlar gibi yüzeylerinde kullanıcılarının imajlarını taşıyan aletlerle, zamanın donduğu an'ın kalıcılaşmasını temsil ediyor. Öte yandan, NASA'nın Mavi Bilye olarak adlandırılan, binlerce kilometre mesafeden çekilen yörünge fotoğrafı üzerine, dünyaya içkin egzotik bir palmiye ağacı siluetini ekleyerek, farklı ilişkilere dair okumalar geliştirilebilecek bir manzara resmini de izleyicisine sunuyor. Yeri gelmişken bu yörünge konusu Terziev'in çalışmaları için oldukça önemli. Yerküredeki kıtaların bir karmaşa içerisinde görüldüğü, ama aslında kültürel iletişimin günümüzdeki halinin ustaca görsel-veri haline geldiği işleriyle, son kertede, çağımızın ürettiği görsel dil ön plana çıkıyor. Böylece, totalde, teknolojinin bağımsızlığının geleceği mercek altına alınırken, artık insana gerek kalmayan imge üretimi ve değişen perspektifler sorgulanıyor, çünkü artık çizgisel değil, dikey bir perspektif çağındayız, hepimiz.


Bu tür, bırakması en kolay olanlardandır; çünkü gazete ya da bir site için yazılır. Bunlar, özellikle birinciler, yazardan belli bir sözcük sınırını aşmamalarını isterler. Böyle olunca, yazı belli bir sözcüğe gelince, o noktada, metin üzerinde son düzeltmeler yapılır ve teslim edilir. Bu türün diğer özelliği ise, birşeyler anlatmak yerine birşeyler hissettirmenin amaçlanmasıdır; bu nedenle, anlatısal bir bütünlük gibi bir yük söz konusu değildir. Bundan sonra, en kolay bırakılan türlerden biri anı olabilir. Bu türde, başımızdan geçeni anlatmak gibi bir niyetimiz olduğu için, bu hedefe ulaştığımızda dururuz. Günceler de benzer kolaylıktadır; çünkü bir gün boyu yapılanlar anlatılır. Başı ve sonu bellidir. Gezi yazıları da kolay bırakılır. Fakat bugün yazılan gezi yazılarının çok azı edebi sayılır. Eskiden edebiyatçılar gittikleri ülkeleri sanatlı bir dille anlatırlardı. Bu türün soyu tükenmek üzere. Yine gezilerin bir başı ve sonu kolaylıkla yerli yerine oturtulabileceğinden, bu türü bırakması daha kolaydır. Masallar da, özellikle çocuklara yazılıyorsa, görece kolaydır. Zaten basit ve kısa tutulması gerekir ve çoğunlukla sade bir dili ve düz bir anlatı yapısı vardır. Kişiler tanıtılır, başlarından geçen olaylar aktarılır ve son... Bundan sonra deneme gelir. Deneme türü Türkçe'de öldü ya da farklı anlamlar kazanarak düzyazıyla eşdeğer görülmeye başladı. Deneme, düşüncelere ağırlık verilen, fakat edebi bir dil kullanılan bir türdü. Bunun eskiden ustaları vardı. Şimdi bu da yavanlaştı. Sonraki tür, kısa öykü. Az ve öz bir anlatı türü. Bu tür, dergilere yönelik olarak yazılıyorsa, dergilerin belli bir uzunluk/kısalık beklentisi olacaktır. Kısa öyküye dönüp dönüp onda değişiklik yapmak pek yaygın bir durum değildir. Uzun öyküde değişiklik beklentisi artar ve bu tür, görece daha zor bırakılır. En zoru ise, romandır. Hem uzunluğu hem de kurgu hakimiyeti gibi temel zorunluluğu nedeniyle, en çok dönüp dönüp bakılan tür, roman olmaktadır. Gerçi artık, yayınevlerinden editör desteği alınabiliyor. İkinci bir gözün bakması fark yaratıyor. Fakat içine sinme anlamında, en zor bırakılan, sık sık roman oluyor. Öte yandan, kimi edebiyatçılara göre, daha da zoru var: Şiir. Şiir de roman gibi, en çok dönüp dönüp değişiklik yapılan türlerin başında gelir. Kimi şairler, şiirleri deneme tahtasında bekletir gibi bekletir. Düzeltmeler yıllara yayılabilir. Fazıl Hüsnü Dağlarca gibi kimi şairler ise, kimi şiir kitaplarını adeta yeniden yazmışlardır; eski baskılara artık ulaşılamaz. Dağlarca, ilerleyen yaşlarında arı dil yanlısı olmuş, ilk şiir kitaplarındaki eski sözcükleri ayıklamıştır; ancak bunları yaparken, kimi durumlarda neredeyse yeni şiirler yazmıştır. Zaten diğer türlerdeki durumun tersine, şiir için tek bir sözcük bile önemlidir. Bırakma zorluğu da buradan kaynaklanıyor. Bu nedenlerle, bırakması en zor türlerin, roman ve şiir olduğunu düşünüyoruz. Bu türlerin kitaplaşmasında ise, çok uç bir durum olmadığı sürece içeriğe dokunulmaması yeğlenir. Temel olarak 4 tür uç durum olabilir, bunlar değişiklik gerektirebilir: Birincisi, kişisel bir sorun olabilir: Kitabın girişinde bir arkadaşınıza teşekkür ediyorsunuzdur, ama kitaplaşma aşamasında aranız açılmıştır. Buna ikili ilişkiler de girer. Kitabın içeriğinde de benzer bir sorun olabilir. Bir öyküde kendinize yakın birinden bahsediyorsunuzdur, ama artık yakın değilsinizdir. Bir kızı/erkeği sevmişsinizdir, şiir yazmışsınızdır; kitaplarda yer alacaktır bu şiirler; fakat sonra o ilişki hayal kırıklığıyla sonuçlanır vb. İkinci tür bir sorun, teknik bir sorun olabilir. Yazım hataları ve sayfa düzeniyle ilgili sıkıntılar söz konusu olabilir. Üçüncü tür bir sorun, yapısal bir sorun olabilir. Örneğin, bir roman ya da öykü yazmışsınızdır, ama yapısal bir sorun vardır. Kişilerin adları yanlış olabilir, bu nedenle olay örgüsünde eşleşme olamamıştır ya da olaylarda bir tutarsızlık vardır. Örneğin, kişilerden birinin falanca tarihlerde filanca şehirde yaşadığını yazmışsınızdır, ama başka bir paragrafta ya da bölümde bununla çelişen bir bilgi vardır. Böyle bir durumda kurguya müdahale etmek gerekebilir. Dördüncü tür bir sorun, toplumsal boyutlarla ilişkili olabilir. Örneğin, ilerici demokrat, kadın duyarlılığıyla dolu diye bilinen ünlü bir şairin ilk kitabı, ırkçılık ve ayrımcılıkla doludur. Bu durumda şairin önünde üç seçenek vardır: Ya arşiv değeri var diyerek bu şiirleri olduğu gibi yayınlatır ya utanç duyarak hiç yayınlatmaz ya da düzeltmelerle yayınlanmasına izin verir. Fakat ırkçı ifadeler tek tük değil de metnin genelinde varsa ki bu şair için durum buydu- o zaman bu seçenek geçersiz olacaktır. Benzer bir biçimde, metinde daha önce doğru bulduğunuz fakat artık katılmadığınız birtakım görüşler olabilir. Yine bu üç seçenek ortaya çıkar. Buna bir örnek daha verebiliriz: Sabahattin Ali, Nazi karşıtı sosyalist bir yazardır. Fakat 2. Paylaşım Savaşı öncesinde yazdığı bir yazıda, daha sonra Nazi yanlısı olacak Knut Hamsun'u över. Hamsun'un faşistliği sonradan ortaya çıkar. Sabahattin Ali'nin bunu öngörme olanağı bulunmamaktadır. Bu yazı, arşiv değeri olduğu için yayınlanmıştır, fakat artık, yazarın düşünsel dünyasını yansıtmaktan uzaktır. Bu yazıya katkıları için Alper Yaman'a teşekkür ederim.


2015 yılından bu yana UNESCO resmi partneri International Association of Art Dünya Başkanlığı görevini sürdüren ve aynı zamanda UPSD Başkanı olan sanatçı Bedri Baykam, Azerbaycan'ın değerli Vatan Evladı nişanına layık görüldü. Azerbaycan Dede Korkut Uluslararası Vakfı Başkanı ve Azerbaycan Dünyası Dergisi genel yayın yönetmeni Eldar Ismayilov, Bedri Baykam'ın dünyada çağdaş sanatın ve kültürün gelişiminde büyük emeği olduğunu söyledi. Sanatçı, Azerbaycan ve Türkiye arasındaki kültürel bağı ve dostluk ilişkilerini güçlendirmek için yaptığı hizmetlerden ötürü Azerbaycan Dede Korkut Uluslararası Vakfı ve Azerbaycan Dünyası Dergisi tarafından tesis edilen Vatan Evladı nişanı ile ödüllendirildi. Türk dünyasının bu yüksek ödülü, İstanbul'da yapılacak bir törenle Dede Korkut Vakfı Başkanı Eld r Ismayilov tarafından Bedri Baykam'a Dünya Sanat Günü Haftası'nda takdim edilecek.


Bedenin Hafızası (2011) ve Kara Duyu (2015) sergileriyle hesaplaştığı duyumsamayı Corpus Magnum serisiyle başka bir plastiğe taşıyor. Hep beden, sıvılar, kıvrımlar ve saçılma ile derdi olmuştur Nesli Türk'ün. Bedenin saçıldığı büyüklüğü boyamak... Ötesi, dünyevi ve sonsuz! Nesli'nin güçlü desenine ve boya sürüşüne eşlik eden bu yaklaşım, Corpus Magnum ile eskizin hafifliğine dönüşerek sökün ediyor gözlerimize. İnsanın, anima ya da arzunun dolayımsız akışı... Tanıdık olan; Nesli'nin tuvallerinde Büyük Bedenin ya da kadın oluşun gözüne dönüşüyor. Genç kuşağın güçlü fırçalarından Nesli Türk Corpus Magnum resimleriyle bu bakışı sorgulamaya çalışıyor bıkmadan. Büyük bir bedeniz aslında hepimiz! 1983 yılında, İzmir'de doğdu. 2002 yılında Yeditepe Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Plastik Sanatlar Bölümü'ne kaydoldu ve üç dönem boyunca mesleki İngilizce görerek üniversitenin hazırlık sınıfında okudu. 2003 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Resim Bölümü'nde lisans öğrenimine başladı. 2009 yılında lisans öğrenimini tamamladı. Aynı yıl, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Resim Bölümü, yüksek lisans programına girmeye hak kazandı. 2010 senesinde yüksek lisans öğrenimine devam ettiği sırada, Erasmus öğrenci değişim programı ile Almanya'da Halle, Burg Giebichenstein Hochschule für Kunst und Design/Burg Giebichenstein, Sanat ve Tasarım Üniversitesi'nde öğrenim gördü. 2011 yılında Akademililer Sanat Galerisi'nde Bedenin Hafızası isimli ilk kişisel sergisini açtı. 2013 yılında yüksek lisans programından 20. yy Resminde Ekspresif Beden İmgesi isimli eser metni çalışması ile mezun oldu. Aynı yıl, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Resim Bölümü sanatta yeterlik programına girmeye hak kazandı. 2017 yılında Resim Sanatında Ekspresif Bedenin Melankoli Kavramı İle İlişkilendirilmesi isimli eser metni çalışması ile mezun oldu. 2015 yılında, KARŞI Sanat Çalışmaları'nda, Kara Duyu isimli ikinci kişisel sergisini açtı. Yurt içinde ve yurt dışında pek çok karma sergiye katılmış olan sanatçı, İstanbul'daki atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir. Ayrıca çeviri çalışmaları yapmış olan Nesli Türk'ün Türkçe'ye kazandırdığı eserler arasında Paul Virilio'nun Sanat Kazası isimli kitabı bulunmaktadır. Corpus Magnum 11 Mart-1 Nisan 2019 tarihleri arasında MERKUR'de izlenebilir.


Halka Sanat Projesi'nin düzenlediği konuk sanatçı programlarının Şubat ayı konuğu Kanada'dan Colleen O'Brien'dı. Sanatçı kaldığı 1 aylık süreçte İstanbul üzerinden edindiği izlenimler üzerine resimler yaptı. İlham kaynağını kimi zaman insan kimi zamansa İstanbul manzaraları oluşturdu. Sanatçı çalışmalarını, 'Işığa Doğru' adı altında geçtiğimiz günlerde izleyicilerle paylaştı. Colleen O'Brien:Tanıştığım ve sokakta rastladığım insanlar kibar, yardımsever ve iyi izlenim veren kişiler oldu hep. Halka sanat projesi gelmek için tam doğru yermiş; bana hem kenti tanımak, deneyimlemek için ihtiyaç duyacağım alanı tanıdılar hem de her ihtiyacım olduğunda yardım ettiler. Böylesi unutulmaz bir kentte vaktini resim yapmaya ve bu kente dair resim yapmaya adayabilmek bulunmaz bir nimet. Colleen O'Brien: En çok zamanı anıtsal nitelikteki tarihi yapılarda, camilerde ve İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde geçirdim. Taş yontan, seramik yapan eski sanatçılar muazzam ürünler vermişler ve bu çağlar boyu süren bir gelenek olmuş. Ayrıca modern Türk zanaatkarlarına ve kumaşla, metalle, mücevherle, deriyle çalışan sanatçıların üretimlerine de hayran oldum. Colleen O'Brien: Çok hızlı akan modern dünyada ben de çevreme ilişkin hızlı bir izlenim edinmeye gayret ediyorum ve bunu resme dönüştürüyorum. Bunu yaparken de hızlı kuruyan bir malzemeyi, akrilik boyayı tercih ediyorum. İlk izlenim benim için çok önemli, özellikle burada bir ay geçireceğimi bildiğim için. Belki burada yaşayan sizler için bu kente ilişkin vizyonum günlük ya da sıradan ama benim için her şey yeni: gemiler, kuşlar, çiçek satıcıları, eski dar sokaklar ve birbirini öpen binalar... Gördüğüm bazı yüzler bana Sanat Tarihi eğitimimi hatırlattı ve onları tarihsel, kültürel ve sosyal bağlama yerleştirdim. Colleen O'Brien: Bundan yüz yıl önce Group of Seven Kanada'nın bilinmeyen köşelerine yolculuk yaptı. Bu yerlere ulaşmak için kanoyla yola çıktılar, dağ yürüyüşleri yaptılar. Yanlarında yağlı boya ve küçük tuvaller vardı. Ne ülke içinde ne de uluslararası ölçekte keşfedilmiş Kanada'nın doğal hazinelerine ait çalışmalar yaptılar. Doğaya verdikleri yanıt aniydi. Bu tavır Kanadalıların kendi manzaralarını algılayış biçimini değiştirdi. Colleen O'Brien: Işığa ve karanlığa verdiğim güçlü yanıt, tüm bu küçük tuvallerin içerdiği hareket ve ilk izlenimler kendi içlerinde birer küçük hazineye dönüşüyor. Küçük eskizlerim atölyeme döndüğümde daha büyük tuvallere geçip daha bitmiş hale bürünüyorlar. Yediler Grubu da yolculuklarının sonunda ortaya çıkan çalışmaları daha büyük resimlere dönüştürürdü. Colleen O'Brien: İzlenimcilik sanat dünyasında çok büyük bir kırılma idi. Öyle güçlü yayıldı ki bugün hala modern ressamları etkiliyor. Colleen O'Brien İstanbul'un tarihi, coğrafyası ve içindeki kültür katmanları ile sanatsal üretim beni iki biçimde etkiliyor: Bir yandan sanatçı olduğum için gurur duyuyorum, diğer yandan ise böylesi bir büyüklüğün karşısında insanı aciz hissettiriyor.


Sosyal medyada çokça karikatür paylaşılıyor. Bu karikatürlerin çoğunluğu küfürlü, dikkate değer bir bölümü ise cinsiyet ayrımcısı. Whatsapp gibi ortamlarda, erkeklerin kendi aralarında paylaştıkları karikatürlerle kadınlarla paylaştıkları arasında büyük fark var. Kadınların paylaştığı hemen hemen hiç bir karikatür erkeklerde bir sorun yaratmıyor, ancak tam tersi geçerli değil. Burada 'tüm' yerine 'hemen hemen hiç bir' dememizin nedeni, ataerkiyi sorgulayan kimi karikatürleri erkeklerin hoş karşılamaması. 1:) Küfür: Küfürleri ayrımcı ve kalıplaşmış olarak ikiye ayırabiliriz. Kimi küfürler, kadınlara, eşcinsellere, etnik gruplara, uluslara, ülkelere vb. yönelik ayrımcı yargılar içeriyor. Kalıplaşmış küfürler ise, Türkçe'de artık İngilizce'de 'fuck' gibi günlük dilin bir parçası olmuş durumda. Örneğin, erkek yazışmalarında sık sık 'aq' kısaltmasını görüyoruz. Yarı-şaka yarı-ciddi olarak paylaşılan bir mahkeme savunmasında, davalı, 'amk' ifadesini davacıya yönelik bir küfür olarak kullanmadığını, bunun günlük dilin bir parçası haline geldiğini belirtiyor ve ekliyor: 'AMK' küfür olsaydı bir gazetenin ismi olamazdı. Aslında kategorik olarak bütün küfürleri eril sayıyor, onları feminist karikatürlerin dışında tutuyoruz, fakat bu küfürlerin de kadın düşmanı olma derecelerinden söz edebiliyoruz. Bir karikatürde kadın kişilikler olmasa bile, bu küfürler kadına ilişkin olabilir. Fakat olmadıkları durumlar da çok var. Argo, bir dilin zenginliğinin bir parçasıdır. Yaratıcı olan küfürler de öyle; fakat yaygın küfürlerin çoğu, yaratıcı değil, sıradan ayrımcılık öğeleri taşıyorlar. Bir de şu var: Kadınlar küfür etmez mi? Edenler de var etmeyenler de. Kadınlar küfür etmez gibi bir varsayım, belki de bir yandan kadınları makbulleştirme gibi bir düşüncenin ürünü olabilir. Böylelikle, hiç istenmemesine karşın, geleneksel kadın rolleri de olumlanmış olur. Bu konuda daha fazla düşünmek gerekiyor. 2:) Hakaret ve Aşağılama: Erkekler arasında kadınları aşağılayan karikatürler paylaşılabiliyor. Bunlar, küfürlü değil, ama yine de kadınlar için rahatsız edici oluyor. Bu tür karikatürler, küfürlerin daha yumuşak hallerini içerebiliyor; fakat yine de içerikleri dolayısıyla tepki uyandırıyor. Bunların hafif olanları da var, ağır olanları da. Örneğin, eskiden kimi karikatürlerde tecavüz sıradan bir 'olay' gibi gösterilirdi. Şimdi tepkiler nedeniyle öyle karikatürler pek çizilemiyor. Benzer bir biçimde, çok değerli bir mizahçı olan Aziz Nesin'in kimi gençlik ve orta yaş öykülerinde, tecavüzün mizah konusu yapıldığını görürüz; bugün artık bu, yapılmıyor. Aynı biçimde, mizah dalında olmasa da, Vedat Türkali anlatılarında, üstelik de kadını savunmak üzere, tecavüzün uzun uzun gösterilmesi; olay olduktan sonra anlatılması yerine ayrıntılarıyla yer verilmesi, tam tersi etki etmekte, tecavüzü olumlamaktadır. Bu nedenle, 'Fatmagül'ün Suçu Ne?' dizisi üzerinde dönen tartışmalar, rastlantısal değildir. 3:) Temsiller: Bununla ilişkili olarak, karikatürlerde kadınların temsil edilme biçimleri önem kazanıyor. Aslı Alpar, yukarıdaki söyleşide, kadınların daha çok eş, anne ve sevgili olarak çizildiğini söylüyor. Çok doğru. Bunlara ek olarak, kadınlar, birtakım tipik davranışlarla ilişkilendiriliyor. Örneğin, makyaj, yürüme biçimi vb. 4:) Espri Konusu: Kadınların birtakım özellikleri olumsuz bir biçimde espri konusu yapılıyor mu? Kimi karikatürler, küfür ya da hakaret içermiyor ama kadınların kimi özellikleriyle erkek bakış açısından alay ediliyor. Puanlama Cetveli: Bu 5 nokta yardımıyla, bir karikatürün erilliğini 100 üzerinden değerlendirebiliriz. Tersi de bize dişilliğini verecektir. Her bir noktayı 20 üzerinden değerlendirebiliriz. Küfür, içeriğine göre, 10 ila 20 puan arası alır. Hakaret de aynı biçimde. Kadınların olmadığı, yalnızca erkeklerin olduğu karikatürler, 10 ila 20 puan arası alır. Espri konusu, kadınları olumsuz gösterip erkekleri yüceltiyorsa 10 ila 20 puan arası alır. Espriyi erkeklerin yaptığı ve çizimde kadınların yer almadığı karikatürler, 10 ila 20 puan arası alır. Ekler bölümünde çeşitli örnekler veriyoruz. Bu ölçütler, 5'in üstüne elbette çıkabilir. Önerdiğimiz puanlama sistemi geliştirilmeye açık. Ayrıca 'Bayır Gülü' bandı ile 'Bayan Yanı' karikatürleri incelenerek, erillik yerine dişillik üzerinden daha bütüncül bir model oluşturulabilir. Aslında, bu, bu ikilinin çizerleri ve yayıncıları başta olmak üzere feminist karikatürlere kafa yoranlar için bir çağrı olsun. Feminist karikatür arşivlerini internette kamuya açık duruma getirirlerse, bu konudaki araştırmalar artar ve Türkiye'de mizahın ve karikatürün toplumsal cinsiyet temelli dönüşümüne daha fazla destek sağlanmış olur. Peki böyle bir puanlama çabası ne işe yarar? Amaç sansür mü? Amaç sansür değil; ama karikatürseverler eril, ben ne yapayım diyerek eril karikatürler çizen erkek ve kadın çizerlere başka türlü bir mizahın ve karikatürün olanaklı olduğunu ve bunların da sevenlerinin olduğunu göstermek. Bir kere, nüfusun neredeyse yarısı, küfürlü eril karikatürlere gülmüyor. Ama karikatürü dönüştürecek nitelikte bir güç değiller. Amaç, onların daha güçlü olmasını sağlamak... Bu ya da daha geliştirilmiş bir puanlama sistemine dayanarak, Altın Bamya Ödülleri örneğinde olduğu gibi, karikatürler için de haftalık, aylık ve yıllık olarak, en eril karikatürler belirlenip bunların çizerleri utandırılabilir. Umarız bu yazı, eril karikatürler konusunda eleştirilerin ötesine geçip pratik adımlar atmak isteyenler için yardımcı olabilir. |Bu karikatürde, iki erkek kişilik yerine iki kadın yer alabilirdi. Sonuçta, erkekliğe özgü bir karikatür değil. Ama belki o zaman da, ataerkil karikatür alımlayıcısı, bunu kadınlara özgü bir durum gibi yorumlayacaktı. |Tipik bir cinsiyetçi karikatür. Tek olumlu yanı, küfür içermemesi. |Kadınların yaşadığı zorluklara dikkat çeken az ve öz karikatür.


Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul.


Dubai'ye gidecek işlerinden bir tanesi de bu, ben çıkartamadım ne olduğunu, kanımca artık bizim sorunumuz değil, yargıyı Araplara bırakalım! Ramazan Can 2016 yaptığı bir söyleşide konusunun Şamanizm olduğunu söylüyor ve konuşmasında, ... bulunduğumuz yüzyıl ve bundan önceki yüzyıllarda bu topraklar üzerinde hüküm sürmüş imparatorluğun izlediği politikalar neticesinde Anadolu halkının ümmetçiliğe ve Araplaşmaya doğru itilmesine gönderme yapmak için kullanabilecek en iyi dilin bu olduğunu düşünüyorum! diyor. Ne yazık bir sanatçı ileride ne yapacağını bilemez ama Araplara tere satmak için Dubai'ye gitmek, eski ön yargılarından vazgeçtiğini kanıtlar. İngiliz contemporary lobisinin sıkı yönetiminde, onların Dubai'de açtığı galerilerin dümen suyunda organize edilen bu tür fuarların tek amacı para kazanmaktır; tanıdığım bir İngiliz avukat: .. sistemin ne kadar güçlü olduğunu, sanata yatırımın, tamamen küresel bir oyun olduğunu, ama bir türlü Araplara koleksiyonculuğu öğretemediklerini, yine zorla da olsa onlara modern sanat müzelerinin turist çekmek adına önemini yavaş yavaş öğrettiklerini söylemişti! Ne olursa olsun paranın olağanüstü birikimi, dekora birkaç koleksiyoner ismini koyarak, genellikle Arap ve de birkaç Müslüman ülkeden topladıklarını çağdaş Arap sanatı olarak dışa tanıtmalarıyla, kendilerine bir kabuk edinmek ve Batı müzelerine girmek arzusu kanımca gerçekleşecek. Bu koleksiyonların en önemlisi Sharjah Emirate Arabian-Barjeel Art Foundation, Sultan Al-Qassemi'nin! İstanbul'dan malum birkaç galerinin Eldorado gibi gördüğü ama deneyleri sonucu umduklarını bulamadığı bu tür Araplara özgü fuarların göz boyama olduğunu anlatamadım! Daha önce Çin'lilerin Shanghai Contemporary Fuarını Paris FİACa karşı açtıklarından bir süre sonra amaçlarının yabancı sanatçıları satın almak değil, kendi sanatçılarını pazarlamak olduğunu ve bu fuarın balon gibi söndüğünü 2015'te izledim! İngiliz lobisi fuarın ciddiyetini yitirip arabesk bir şamataya dönüşmesinden şikayetçi, sanatın açıkça bir kültür olduğunu, Emira'nın milyarderlerine pentürü öğretmenin deveye hendek atlatmak olduğunu çok iyi biliyorlar. Dubai'nin bu kahrı çekmesinin arkasında turizm olduğu bir gerçek; belki her şey bir SHOPİNG! Onları ayaklandırırak Osmanlı İmparatorluğunu düşüren ve petrole el koyan İngiliz Empire'nin asırlardır manipüle ettiği bu ülkeler, genel kültürü dışlayıp, art contemporary ve futbola yatırım yaptılar; kanımca bunları kavramak için bir bilgi gerekmiyor! Kısaca anlattıklarım çağımızda artık absürt ün giderek gerçek ve normale dönüştüğünü ve de artık yargılarımızı da ona göre yapmamızın bir çevirisidir. Jeopolitik bakışla bu ülkelerin petrolle aşırı zenginleşmelerini izleyen bundan payını alan, danışmanlığını yapan yine başında bu ülkelere bağımlı özgürlüklerini veren İngiltere, onlara sanatın gerekliliğini nasıl oldu da empose etti, bilinmez! Transcontinentales dergisinde Ami Moghadam bunu bu ülkelere Batı sanat eserlerini sokarken, ne-mene bir alış-verişten kimsenin haberi yoktu, bir süre sonra sanatın önemli bir para yatırımı olduğunu öğrendiklerinde, kendi expert'lerinin de olması için Londra'ya burs verdiler. 2002 de William Lawrie Dubai uluslararası yatırım merkezine Christie's yi açıyor, beraberinde on galeri de buraya yerleşiyor. İngilizler şunu çok iyi biliyorlar ki contemporary bir sirktir; kültür gerekmez lüks bir araba alırken, kendi geleneklerinde misyonerlik ya da sömürgecilik deneyimlerinden gelen birikimle, bu insanları kendi komplekslerinden arındırıp ama deveyi terk etmeden modern sanatın çekim alanına sokabilmektir.


Nesli Türk'ün Merkür Sanat Galerisi'nde açtığı yeni sergisi 'Corpus Magnum' adını taşıyor. 'Corpus' sadece beden anlamına gelmiyor, aynı zamanda ölü veya hareketsiz olarak da tanımlanıyor. Sanatçı bu isimle, ortadan kalkmış olduğuna inandığı ruh ve beden ikiliğine işaret ederken, bedenin yüceltilmesini ve maddiliğini vurguluyor. Sergi ayrıca, sanatçının önceki yıllarda gerçekleştirdiği 'Bedenin Hafızası' ve 'Kara Duyu' sergilerine atıfla, daha çizgisel ve lekesel bir plastiğe de bürünüyor. Çizgi, sanatçının eserlerinde hareketli, akışkan ve belli bir ritimde izlenmekte. Çizgilerin iç içe geçen devinimi, takibi zor kaotik bir yapıyı gündeme getiriyor. Sanatçı, duygularını ve düşüncelerini yüzeye aktarmak istiyor ve çizgiler giderek büyüyor, yayılıyor, tanımlanıyor ya da tanımlanamıyor ve plastik olarak resimlerin en vurgulu ögesi konumuna ulaşıyor. Bu yapı, Nesli Türk'ün resimlerinde ön plana çıkarmak istediği psikolojik etkinin güçlendirilmesi ile bağlantılıdır ve kadına dair simgesel anlamlar da taşımaktadır. Bu anlamlar, Türk'ün resimlerinde görmeye alışkın olduğumuz sıvılar, kıvrımlar ve saçılmalarla ilintilidir ve yinelemelerle karşıt ögeleri anımsatmaktadır. Nesli Türk, kadını ve kadın bedenini sorun etmektedir. Resimlerin bir kısmında görülen otoportreler elbette otobiyografik etkileri de içeri almakta ve bu noktada derin psikolojik analizleri de gündeme getirmektedir. Ancak sıklıkla etrafındaki insanlardan, fotoğraflardan veya kendisinden yola çıkarak resmettiği kadınlar, belli bir kişiden ziyade tüm kadınlara atıfta bulunmaktadır. Resimdeki kadın, herhangi biridir. Ancak seyirlik nesne haline getirilmiş çekici bir kadın da değildir. Kadın, tuval yüzeyinde kapladığı büyük bedeniyle, sanatçı için yegane var oluşunun bir göstergesidir. Yok olacağının bilinciyle yaşayan kadın, büyük bedeniyle varoluş alanını genişletmek isterken, bir yandan da 'corpus'un Latince diğer bir anlamına, 'ceset'e gönderme yaparak yok oluşa ve melankoliğe de gönderme yapmaktadır. Sanatçının deyişiyle resimlerdeki kadınlar 'Spinoza ve sonrasında Nietzsche ve nihayet Deleuze ile bedenin ruh ile birleştiği, tüm cinselliği ile yaşayan, salgılayan, şiddet ve cinsellik dolu bir beden'dir. Nesli Türk'ün temastan kaçınmayacağını hissettiren bedenleri aynı zamanda grotesk bir bedendir. Ancak çoğunlukla bedenin tasvirinden çok içerdiği sıvıları, yumuşak ve yağlı dokusuyla bu etkiyi bize hissettirmektedir. Melankolik kadınlar, heyecansız ve hareketsizdirler. Genellikle gözlerini bir noktaya dikmiş sanki kendisini bekleyen nihai sona odaklanmış gibidirler. Tuval yüzeyindeki sıkıntılı ortam ve mutsuzluk, kullanılan griler ve sarılar melankolik etkiyi kuvvetlendirmektedir. Portrelerdeki durgun yüz ifadesi, aza indirgenmiş renkler ile iç içe geçerken, hareketli çizgilerle karşıt bir anlamı tetikler. Hareket ve durağanlık resimlerin hem içeriğinde hem de plastik ögelerinde birbirinden ayrılamaz iki karşıt yapıdır. Önceki işlerinden aşina olduğumuz yoğun boya kullanımları yer yer yeni resimlerde de kendisini göstermektedir. Ancak daha yalın ve arınmış bir durum söz konudur. Bu, figüre dair detayların arındırılmasından başlayarak, çizgi ile daha ekspresif bir yolun uzantısında, kimi ince ve bazen neredeyse monokrom kullanılan boya tabakalarında kendisini gösterir. Tüm bu anlatım, resimlerdeki melankolik ifadeyi güçlendirir. Vurgu, zaman zaman sanatçının detaylı yaklaşımıyla yapılmış bir kumaş etüdünde, kimi zaman kolaj öğesinde toplanır ve resimden resme değişken bir etkide sunulur. Kadın bedeni, mevsimler gibi dönemleri, geçişleri olan bir yapı. Tüm bu dönemler sıvıların çoğalması veya azalması ile ilintili. Kadın sıvılarla var olan veya yok olan bir figür. Nesli Türk'ün yeni sergisindeki kadın bedenleri tüm bu süreçlere gönderme yapıyor ve zaten tüm bu sıvılarla melankoliğe oldukça yatkın olan 'kadın'ı serginin kavramı haline getiriyor. Önceki sergilerinden farkı, daha bireysel ve yalnız bir kadın olmasıdır. Tuvallerdeki 'tek başınalık' özgürleşmeyi akla getiriyor. Kim bilir belki özgürleşmek için, önce içe kapanmak lazım.


Edirne Görünümleri Resim Yarışma jürisi, Prof. Caner Karavit başkanlığında Prof. Mustafa Orkun Müftüoğlu, Prof. Dr. Deniz Bayav, Doç. Kerem İşcanoğlu, Öğr. Gör. Veysel Kurucu, Öğr. Gör. Dr. Deniz Gökduman, Dr. Şafak Güneş Gökduman, ile 24.03.2019 tarihinde T. Ü. G. S. F. Resim Bölümü Temel Sanat Atölyesinde saat 14:00'de toplanarak değerlendirme yapmıştır. 16 farklı şehirden, 50 eser arasından, 7 eser Ödüle, 29 eser sergilemeye layık görülmüştür.


Koleksiyon yapmak, koleksiyoner olmak salt entelektüel bir arayışın peşinde olmakla değil, bir sürece bizzat dahil olmakla ilgili. Biz bugün sanat tarihinin önemli bir kısmını büyük koleksiyonerlerin koleksiyonundan, onların oluşturdukları müzelerden ya da müzelere yaptıkları bağışlardan izliyoruz. Zaman zaman koleksiyonerlerle yaptığım röportajlar elbette ki mesleki bir meraktan kaynaklanıyor. Onların seçimleri ve bu seçimlerden yapılacak çıkarımlar biz sanat tarihçileri için önemli. Yaman Tunaoğlu ile bir Ankara ziyaretim sırasında görüştük. Koleksiyon yapmaktan ve bu uzun yolculuktan söz ettik. Tunaoğlu: Ben resme meraklıydım. Okul zamanlarımda resim derslerim iyiydi. Zaten anne babamız da mimar. Ankara'da sergileri gezerdim. Birkaç eser de almıştım. Sonra müzayedeleri takip etmeye ve genellikle de o mecralardan eser almaya başladım. 2005 yılında da koleksiyon yapmaya başladım ve elbette daha seçici oldum. Çünkü sonuçta bir değer alıyoruz. İleride bu benim çocuklarıma kalacak ve elbette değerini korumasını isterim koleksiyonun. Öte yandan onların görsel eğitimi için de çok önemli buluyorum koleksiyonu. Y. T.: Benim eşim de sanatla ilgili. O da seramikle uğraşıyor. Hatta şu sıralar sergi olanaklarını araştırmaya başladı. Dolayısıyla eser edinmek onun da keyif aldığı bir şey. Bu her ikimiz için de önemli bir motivasyon. Örneğin Fikret Muallalar'ı ikimiz de çok seviyoruz. Elbette ki koleksiyon içinde benim ya da onun daha çok sevdiği eserler var ama koleksiyonun çoğu ortak beğenimizi yansıtıyor. Onun dışında eve gelen arkadaşlarımız da beğeniyor eserleri. Bu da keyif verici ama destek dediğinizde eşimi ayrıcalıklı bir yere koyduğumu söylemem gerek. Onun sanatla iç içe olması en önemli destek. Sonuçta bu resimleri evimize asıyoruz ve onun keyif alması değerli. Y. T.: Özellikle Ankara'daki sergileri takip ediyoruz. Resimlerine sahip olduğumuz ya da eserlerine ilgi duyduğumuz sanatçıların sergilerini özellikle kaçırmamaya çalışıyoruz ama iş yoğunluğundan dolayı İstanbul'u çok takip edemiyoruz. Yine internet üzerinden takip etme olanağımız var. Ben gidemesem bile en azından sanat sitelerinden takip etmeye çalışıyorum. Bir süredir eser almıyorum ama bu takiple oradaki sergilerden eser aldığım da oldu. Y. T.: Zor bir soru. Ben artık resim topluyorum dediğim noktada aldığım ilk eser bir Nuri İyem resmiydi. Y. T.: Ben müzayedelere hep telefonla katıldım. Alacağım resmi ekrandan seçtim. Bu bir yandan benim için heyecan verici bir şey. Çünkü orijinalini görmeden seçiyorum işi. Sonra o paketlenip eve geliyor. Paketi açıyoruz ve çoğu zaman doğru seçim yapmanın keyfini yaşıyoruz. Y. T.: Dolaylı bir katkısı olmuştur. Sanatla ilgilenmek insanı rahatlatan, insana yeni bir boyut katan, huzur ve mutluluk veren bir süreç. Onun dışında işe ilişkin sosyalleşmede bir katkısı olmadı tabii. Y. T.: Müzayede bazında oldu tabii. Müzayedeye katılırken çoğu zaman bu eseri alacağım diye girdim ve çoğunlukla da aldım. Bazen fiyat artırımında anlamsız noktalara gelindiği de oldu. Belli bir estetik yaklaşımınız varsa seçiyorsunuz elbette. Bu, otorite iddiası anlamında değil, aynı düzeyde birçok eserin içinden daha çok sevdikleriniz ya da hiç beğenmedikleriniz olabilir, bir noktadan sonra biraz kişisel seçime bağlı. Ben müzayedeye belli bir eseri beğenerek ve kesinlikle almak duygusuyla katılıyorum. Benim istediğim çalışmayı başkaları da çok beğenmişse o eser üzerinde bir grup oluşuyor ve esere ulaşmak her zaman mümkün olmuyor. Y. T.: Onu düşündüm açıkçası. Benim koleksiyonum sayı itibariyle müze oluşturabilecek bir koleksiyon değil ama sergiyi düşündüm açıkçası. Ama çok yorucu bir şey sergileme de. Resimlerin bir kısmı çok büyük. Onların evden çıkması, taşınması zorlayıcı bir süreç. İleride eşim kendi sergilerini açmaya başladığında onun seramiklerini de koleksiyona katarak büyük bir gösterim yapmayı isterim. Yalnız Ankara bu konuda henüz biraz daha kapalı, İstanbul gibi büyük hareketlere sık rastlamıyoruz. Örneğin Evin Hanım, İstanbul'da büyük bir Nuri İyem sergisi yapmıştı ve benim koleksiyonumdan da eser istemişti. O zaman birkaç aylığına eser göndermiştim. Tüm resimlerin sergilenmesi çok kolay bir şey değil ama sanırım önemli. N. Y.: Evet. Örneğin şu anda İstanbul'da Öner Kocabeyoğlu'nun koleksiyonundan bir seçki sergisi yer alıyor. Ankara Sanat Fuarı'nda Ali ve Sezer Er koleksiyonundan baretler sergisini izledim. Sanatçılar onların gönderdikleri baretleri dönüştürmüşlerdi ve onların yaratımlarını bir de o gözden izledik. Cer Modern'de büyük bir Eren Eyüboğlu sergisi vardı ve onun çalışmalarını toplu görme fırsatı sunuyordu. Özellikle sanat tarihçileri için bu gösterimlerin önemli olduğunu düşünüyorum. Müze oluşumlarında işin henüz çok başında olduğumuz için eserlere erişim fırsatını yakalayabildiğimiz sergiler bunlar. Y. T.: Bu konuda haklısınız yurt dışında müzelerde sanat tarihini izleyebiliyorsunuz. Örneğin yurt dışı gezilerinde Van Gogh'un orijinal işlerini görmek, Rembrandt, Picasso ile karşılaşmak benim için heyecan verici olmuştu. Y. T.: Öncelikle bir şeyin altını çizelim. Biz bazı şeylere geç başladık ama çok acele ediyoruz. Örneğin koleksiyon yapmaya başlayanlar bir an önce birçok esere ulaşmaya çalışıyorlar. Sanırım bakın ben koleksiyon yapıyorum, diye başka bir duyguya geçiyorlar. Diğer yandan hiç kişisel sergi açmamış kişilerin eserleri müzayedeye çıkıyor, bazen anlamsız fiyatlar dönüyor ve bu kafa karıştırıcı olabiliyor. Koleksiyon yapmaya bireysel olarak bakmamak gerek aslında burada bir gruptan söz ediyoruz. Koleksiyonerin bilinci, bilinçli seçimleri bu alanın gelişiminde önemli çünkü koleksiyoner üretimi finanse ediyor. Özellikle yaşayan sanatçıların eserlerini alıp onlara bir değer kazandırmak onların üretimlerinin de önünü açıyor. Bu yüzden bu işin gerçekçi olması lazım. İşin ekonomik boyutuna baktığımızda da farklı bir algıyla karşılaşıyoruz. Örneğin belli bir isim yapmış sanatçının her işi onaylanıyor ve bazen gerçekten gereğinden yüksek fiyatlara gidiyor. Bu konuda makul yaklaşımlar olması gerek ki iyi üreten yetenekli sanatçıların önü daha çok açılabilsin. Bu bilinci sağlayacak olan da koleksiyonerler. Sanırım büyük holdingler ya da büyük koleksiyon yapan kişiler sizin gibi kişilerden danışmanlık anlamında yararlanıyorlardır. Çünkü bir işin sanatsal ve ekonomik değerini doğru belirlemek ilerisi için önemli.


Kendi kendisinin varlık nedeni olan 'Bilinç kavramı', insanda farkındalığın, duygunun, algının ve bilginin, merkezi olarak kabul edilmektedir. Zihnin kendi içeriklerinin farkında oluşu, içebakış yoluyla kavranan duyumları ve algıları anılarıyla harmanlamaktadır. Bu insanoğlunun görülemeyen ancak ruhunu şekillendiren bir varlık biçimidir. Bilinç-dışı duygulanım ise insanın güdüsel ve dürtüsel olarak farkında olmadan gündelik yaşamla olan temasındaki davranışlarıdır. Zihnindeki gizli iktidarlarla savaşımında insan, kendisinden ve bilinç dışı duygularından kaçamamaktadır. Kendi kendisinin varlığından şüphe duymayan bilinç, bu savaşımında öncelikle varlığının gerçekliğini sorgulamaktadır. Descartes'in 'Düşünüyorum Öyleyse Varım' söylemi bu duruma işaret etmektedir. O halde kendi kendisinin farkında olan bilinç, farkında olmadığı bilinç dışı duygularının toplamıyla bir birey olabilmektedir. İnsanoğlunun kendi zihninde yaşadığı savaş ile dış dünyadaki konumu öngürülebilir bir yapaylık sunmakta, sonucunda psikolojik bozukluklara neden olmaktadır. Freudcu bakış açısına göre bunun nedeni insanoğlunun hayvani güdüleridir. Bilinç-dışı duygulanım insanın hayvani güdülerinin, insani duygularıyla ömür boyu sürecek bir savaşının nedenidir. Kendi kendisinden kaçamayan insan, henüz doğmamış rüyalarının, sancılı uykularında yaşam mücadelesi vermektedir. Doyumsuz, mutsuz ve hayatta kalmak için başkalarının, mutsuzluğunda boğulan bilincin kaçış yolu olanaksızdır. İnsanoğlu ebedi olarak kısa süreli mutluluklarından ibarettir. Bundan dolayı dünya tarihinde bilincin varlığı, kumsala vuran dalgaların oluşturduğu köpük kadardır. 22 Temmuz 1989 Osmaniye doğumlu. 2004 yılında Mersin Nevid Kodallı Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Resim Bölümünde, sanat eğitimine başladı. 2008 yılında başarı ile mezun olduktan sonra, aynı yıl Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünü kazanarak akademik eğitime başladı. Fakülteden 2013 yılında Bölüm Birincisi olarak mezun oldu. Akademik eğitim süresince çeşitli resim sergilerine katılmaya başladı. 2017 yılında OsmanGazi Üniversitesi Sanat Tasarım Fakültesinde Yüksek Lisans eğitimine başladı. Akademik eğitimden günümüze kadar atmıştan fazla sergiye, pek çok çalıştay ve fuara katılmış ve 3 kişisel sergi açmıştır. Ayrıca iyi bir okuyucu olarak, sanat eserlerinin incelemesini gerçekleştirip, çeşitli sosyal haber platformlarında okuyucu ile paylaşmaktadır. Yazıları toplamda 3 milyon defa okunma ve 700 bin defa çeşitli sosyal ağlarda paylaşılma oranını yakalamıştır. Sanatçı Eskişehir'de ev atölyesinde üretimlerine devam etmektedir.


Bir an bir koku etkiler bizi. Küçük bir görüntü, ansızın kulağımıza çalınan bir ezgi. Bazen anlamlandıramadığımız, o kadar çok şey içinden neden sadece onu böylesine çekici bulduğumuz sorusuna yanıt veremediğimiz anlardır bunlar. Bazen unuttuğumuz bazen hep yanımızda taşıdığımız ama çoğunlukla güzel bir anıya, mutluluğa, yaşama karşılık gelen duyumlardır oysa hissettiğimiz. Her koleksiyoncunun kendine özel bir öyküsü vardır. Onu eser almaya iten böylesi bir başlangıç. Büyük bir evde doğar İzi Morhayim. Salonda o zaman kime ait olduğunu bilmediği resimler vardır. Resimlerin kime ait olduğunu bilmez ama onların kendisinde yarattığı mutluluk hep belleğindedir. Tam da o duygu onun koleksiyoner olmasının ilk adımıdır aynı zamanda. 2000 yılında aldığı ilk eserle de bugün mutluluk ve huzur diye tanımlayacağı koleksiyonunu oluşturmaya başlar. İzi Morhayim: Bir gün eşimin apartman arkadaşı olan Hüseyin Kocabaş'ın galerisini ziyarete gittik. Antika da satıyordu kendisi. Sohbet ederken çocukluğumdaki o resim sevgisi yeniden ortaya çıktı. Onunla sohbetimiz ilerledi. Ondan sonra resim almaya başladık. Elbette ki birden 10.000 TL verip bir resim almıyorsunuz, çünkü ne olduğunu bilmiyorsunuz, kafanızda bir değer tespiti yok. Sadece beğeniyorsunuz. Önce küçük fiyatlarla, küçük resimlerle başladık. Daha sonra Artium müzayede evi ve Rüştü Sungur ile tanıştık. Orası yeni başlayanları alıştıran bir müzayede evi. Yeni sanatçıların eserlerini oldukça uygun fiyata alabiliyorsunuz. O yüzden ben Rüştü Bey'i çok takdir ederim. Bizim için çok uygun bir ortamdı. Hem keyifli sohbetler yapıp hem de alabileceğimiz resimlere ulaşabiliyorduk. Tabii, olay 200 TL.'den başlayıp gidiyor, sonra eserlere daha çok para yatırmaya başlıyorsunuz. Neden? İçine giriyorsunuz, araştırıyorsunuz, araştırdıkça keşfediyorsunuz. Sonra keşiflerle düşünceler uyum sağlamaya başlıyor. Bir de ben sanatı ve sanatçıları çok seviyorum çünkü onlar yaratıcı insanlar ve her gün bir şey yaratıyorlar. Örneğin ben de iş hayatımda değişik şeyler yapmayı seviyorum. İş hayatımda kimsenin yapmadığı şeyleri yapmaya çalıştım ama onlar her gün yapıyor. O yüzden benim gözümde ayrı bir değerleri var. İ. M.: Benim için en önemlisi huzur bulmaya başlamak oldu. Resme bakınca, sanatçıyla konuşunca huzur buluyorum. Çünkü çok dolu insanlar, geniş dünyaları var. Çok fazla para pulla işleri yok, sanat yapmaya çalışıyorlar. İş hayatında parayla o kadar çok uğraşıyoruz ki yoruluyoruz zaman zaman. Bu yüzden sanatın içinde, sanatçıyla iletişim halinde olmak benim için bir mutluluk kaynağına da dönüştü. Çok sıkıntılı günlerimde de sanatçılar sayesinde çok rahatladığımı hatırlıyorum. Ağabeyimi kaybettiğimde onlarla yaptığım sohbetler acımı hafifletti, dikkatimi dağıtmamı, kendimi iyi hissetmemi sağladı. Barış Sarıbaş'a, Yiğit Yazıcı'ya gidip sohbet ediyordum o dönemde. İ. M.: Çoğu zaman hayal ediyorum. Örneğin Nazmi Ziya geldi aklıma onu kafamın içinde izliyorum. Bir Yiğit Yazıcı'ya bakarken aslında onun diğer eserlerini de görüyorum. Bazen insanlar Ne yapacaksın bu kadar eseri? diye soruyorlar. Ben o eserleri hep izliyorum. Her zaman hepsinin duvarımda asılı olması gerekmiyor. İ. M.: Eserin peşinden koşmadım ama bazen bir sanatçı şöyle bir eser yapsa ne güzel olur, dersiniz. Ben sanatçının yapmasını istediğim bir eseri, yaşama geçirmesi için sanatçının peşinden koştum. Örneğin ofisimdeki Yiğit Yazıcı çalışması bunlardan biri. Yiğit Yazıcı böyle bir eser yapsa ortaya muhteşem çizgiler çıkar, diye hayal kuruyordum ve bunu yapması için Yazıcı'nın peşinden bir buçuk yıl koştum. İ. M.: İlk yıllarda kriterim ucuz fakat beni etkileyen resimlerdi. Şimdi de önce eseri sevmem gerektiğini düşünüyorum. Sonra sanatçısına bakıyorum. Tanıyorsam ne ala, tanımıyorsam hakkında araştırma yapıyorum. Kim bu sanatçı? Bu işe ne kadar emek vermiş? Kişiliği, eğitimi, özgünlüğü, sergileri, müzelerdeki varlığı, piyasa değeri... Bunun dışında renkli bir sanatçı mı? Mesela tarz değiştirmiş mi? Yoksa bir yere takılıp yaşamı boyunca benzer işler mi üretmiş? Bütün soruları sorup ona göre yapıyorum değerlendirmemi. Tabii, daha sonra resme bakarken daha mutlu oluyorum. Çünkü dolu bir eser görüyorum karşımda. Özgün olması da önemli benim için. Tabii özgünlük ne kadar, nereye kadar, bu tartışılabilir ama en azından bu ülkenin şartlarında olabildiği kadar. Bir de sanat piyasası geliştikçe sanatçılar da gelişiyor. Neden? Gelir elde edebiliyorlar dolayısıyla ayakta kalıp kendilerini işlerine verebiliyorlar. İ. M.: Hayır. Ben sadece giderim koltuğuma otururum ve eseri izlerim. Ama çok özen gösteririm onlara. Örneğin şimdi ofisimi düzenliyorum. Buraya getireceğim, izleyeceğim eserler şimdiden aklımda. Sadece bunu yapmak, nereye ne koyacağımı düşünmek, aklımdan bir sanatçıyı, eseri geçirmek bile beni mutlu ediyor. İ. M.: Önce hisleriyle baksınlar. Gerçekten sevsinler bu işi. Bir sanatçıyı öğrenip başkalarında olduğu için bende de olsun duygusuna kapılmasınlar. Bir koleksiyonerin Sabri Berkel ile böylesi bir anısı var. Kendisi Berkel'in atölyesine gidip bir fiyat önererek bütün eserlerini almak istemiş. Böyle yapıt toplarsanız, evet büyük bir koleksiyonunuz olur ama haz alamazsınız. Bu işi yaparken haz almak çok önemli. Üç resmi olsun ama sevsin onları. İ. M.: Benim böyle bir hayalim yok ama bu koleksiyonun bir aile mirası olarak kalması, nesilden nesile büyüyerek devam etmesi gibi bir hayalim var. Bir de sanatçılarla ilgili hayallerim var. Örneğin Bubi benim çok takdir ettiğim bir sanatçı. Örneğin bir gün İstanbul'daki büyük bir binanın cephesini Bubi'ye verseler, o cephe onun çalışması olsa ve insanlar da başka başka yerlerden bunu görmeye gelseler ne güzel olur. İşleri de buna çok yatkın. Böyle bir şey olsa parayla yapamayacağınız reklamı yaparsınız İstanbul için. İ. M.: Kesinlikle. Bir Picasso'yu, Dali'yi düşünün. İnsanlar sırf onların eserlerini görebilmek için İspanya'ya gidiyor. Dali'nin yaşadığı yeri görmek istiyorsunuz örneğin. Örneğin ben onu görmek için bayağı kilometre yol yapmıştım.


Bozlu Art Project, 9 Nisan-31 Ağustos tarihleri arasında Türk resminin en özgün ve sıra dışı karakterlerinden biri olan Cihat Burak'ın ilk kez gün yüzüne çıkan desenlerini sergiliyor. Sanatçılarla olan dostlukları, grafik çalışmalarından, afiş tasarımlarına ve tiyatro dekorlarına kadar farklı alanlardaki başarılı eserleriyle tanınan Mengü Ertel'in adeta müzeye benzeyen evindeki bir çekmecede ortaya çıkan bu desenler, bugün her ikisi de hayatta olmayan iki sanatçının ve dönemin samimi, çıkarsız, dostane ilişkilerinin de nişanesi niteliğinde. Küratörlüğünü Esma Ertel ve Oğuz Erten'in üstlendiği sergide, resim, edebiyat, müzik, sinema gibi farklı sanat dallarındaki disiplinlerarası ilişkinin önemi vurgulanmaya çalışılırken, sergi dolayısıyla hazırlanan kitabın yazarlığını ise Oğuz Erten yapıyor. Cihat Burak'ın seksene yakın yapıtının yer aldığı sergiye videolar, Cihat Burak'ın öykülerinden alıntılar ve Mengü Ertel'in oğlu BaBa ZuLa'nın kurucusu Murat Ertel ile eşi Esma Ertel'in birlikte hazırladığı ses enstalasyonları eşlik ediyor. Açılış akşamı ise sanatseverleri sürpriz bir müzik dinletisi bekliyor olacak.


derecesi ile mezun oldu. 2015 yılında Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliği Yüksek Lisansa başladı. Halen aynı kurumda yüksek lisansa devam etmektedir. 2009-2019 yılları arasında birçok karma sergide yer almıştır. Resim çalışmalarını atölyesinde sürdürmektedir.


bir güç olabilmek adına, her sene değişmek koşuluyla bir sanatçı, bir koleksiyoner, bir küratör ve bir akademisyenin oluşturduğu jürinin vereceği karar doğrultusunda, daha önce kişisel sergi açmamış bir genç sanatçının ilk sergisini gerçekleştirmeyi hedefliyor. Yalnızca Ankara'da bulunan üniversitelerin resim, heykel, seramik, fotoğraf, video, grafik tasarım bölümlerinin lisans, yüksek lisans veya doktora programlarına devam eden veya bu programların birinde öğrenimlerini tamamlamış kişilerin başvurularına açık olan Alfa 2019 için son başvuru tarihi 28 Nisan 2018 Pazar günü, gerçekleşecek olan serginin ise açılış tarih ve saati 25 Mayıs Cumartesi saat 18.00 olarak belirlendi.


Mimar Sinan Genim, ortaokul sıralarında başlayan harita tutkusunu ilerleyen yıllarında oldukça ciddi bir koleksiyona dönüştürdü. Koleksiyonunda Roma, Bizans, Osmanlı ve Cumhuriyet sonrası çok sayıda ve farklı baskılarda örnekler yer aldı. Özellikle de İstanbul harita ve gravürlerinin ağırlıkta olduğu koleksiyon şimdi Pendik Belediyesi tarafından yapılan bir seçki ile izleyicilerin ve araştırmacıların beğeni ve ilgisine sunuluyor. Serginin Küratörlüğünü üstlenen Erkan Doğanay; Günümüz teknolojisi ile donatılmış cep telefonlarındaki harita ya da navigasyon uygulamasından oldukça uzun yıllar önce Osmanlı Devleti'nde ya da daha öncesi dönemlerde bir denizci ya da kara yolunu kullanan bir tüccar yolunu ancak bu belgeler aracılığı ile bulabiliyordu. Keşifler ya da savaşların vazgeçilmez temel unsuru günümüzde koleksiyonlarda ve müzelerde görebildiğimiz bu haritalardı. Koleksiyon ve arşivinden seçki yaparak bir harita sergisi yaptığımız asıl mesleği mimarlık olan Sinan Genim'de bu kıymetli çizimler aracılığı ile yeryüzü topografyasını, mimarisini, kentlerini ve yaşamını okuyan bir kartograf aslında. Sinan Genim koleksiyonundaki haritalardan yapmış olduğu araştırmaları daha önce pekçok yayında ve makalesinin alt yapısında kullandı. Bu sergi ile ilk kez izleyiciye sunulacak olan harita ve gravürler -ki büyük çoğunluğunu İstanbul haritaları oluşturmaktadır- Bizans döneminden Osmanlıya bir kentin gelişimini ve değişimini gözler önüne sermektedir. Sinan Genim, ayrıca daha önce Suna ve İnan Kıraç Vakfı İstanbul Araştırmaları Enstitüsü tarafından yayınlanan Konstantiniyye'den İstanbul'a, XIX. Yüzyıl Ortalarından XX. Yüzyıla Boğaziçi'nin Rumeli Yakası Fotoğrafları albümü ile fotoğraf ve haritalar üzerinden İstanbul araştırmalarını ilgililerle paylaşmıştı. Cümleleri ile serginin önemine dikkat çekiyor. M. Sinan Genim Koleksiyonundan Yeryüzü Suretleri başlıklı bu sergide yetmiş dört adet harita ve gravüre yer verildi. Seçkide ki bu rakamın özel bir anlamı var, Sinan Genim'in yaşına ithafen bu sayı belirlendi.12 Nisan'da açılışı yapılacak olan sergi 27 Nisan tarihine dek izlenebilecek.


Nadide Akdeniz 4 Nisan 4 Mayıs 2019 tarihleri arasında Labirent Sanat'ta Zamansız İmgeler başlıklı 26. kişisel sergisi ile 25 yılı kapsayan yönelimlerinden, farklı dönem ve tekniklerde ürettiği işleriyle izleyici karşısına çıkıyor. Nadide Akdeniz'in Zamansız İmgeler sergisindeki resimleri, ilk bakışta doğal olanın estetik bir aktarımı gibi algılansa da kullandığı imgelerle izleyeni zamansız bir aralığa çekerek, düşünmeye sevk ediyor. Issız, kusursuz bir doğa görüntüsünün içine gizlenmiş, günlük yaşamda sıklıkla kullanılan ya da gelişen teknolojiye yenik düşmüş, işlevini yitirmiş sıradan nesneler bizi resmin içine alarak, bireysel deneyimlerimizle anlamı çoğaltıyor. Duraksamayı, sistemi tehdit eden bir bozukluk olarak gören yaşadığımız çağda, yenilik zorlamasıyla sürekli değişime maruz kalan çevremiz, kullandığımız eşyalar, alışkanlıklarımız hatta bedenimizle birlikte, benliğimizi kuran anılar ve hafızamız da zamanın yakalanamayan bu hızı içinde kayboluyor. Nadide Akdeniz'in resimlerinde doğal olanla kurgu, geçmiş ile aktüel, yaşamla ölüm, eski ile yeni gibi kavramlar geçmiş-şimdi-gelecek diyalekti üzerinden büyük bir titizlikle izleyiciye aktarılıyor. Akdeniz'in resimlerindeki imgeler, yalnızca edimsel olarak içinde var olduğu şimdiyle sınırlı kalmadan, aksine hem geçmişe hem de geleceğe doğru uzanarak var oluyor. Nadide Akdeniz'in son 25 yıllık işlerinden bir seçkinin yer aldığı, Zamansız İmgeler başlıklı kişisel sergisini, 4 Nisan 4 Mayıs 2019 tarihleri arasında Labirent Sanat'ta görebilirsiniz.


Sinan Demirtaş gerçekliğin bir yanılmasa olduğunu anlattığı resimleri ile 7 Mayıs-15 Haziran 2019 tarihleri arasında Bozlu Art Project Mongeri Binası'nda. Fotoğrafı resimsel gerçekliği araştırmanın önemli bir aracı olarak gören sanatçı yapıtlarında yanılsamadan uzaklaşarak kendi dünyasını yansıtıyor. Sinan Demirtaş'a göre gerçeklik bir yanılsamadır ve asıl olan kişiyi ne kadar içine aldığıyla ilgilidir. Resimdeki gerçeklik onun izleyeni içine çekebilmek için kullandığı unsurlardan sadece biridir. Çizgi, ton, ışık ve gölge gibi ögeler ise bu yanılsamanın diğer enstrümanlarıdır. Bütün renkleri içinde barındıran beyaz, O'nun resimlerinin zamandan arındırılmış soyut mekanlarıdır. Mekan soyut olunca ona istediği yerden bakabilir artık. Tek bir yön ya da açı ile yetinmez, farklı ufuklardan da bakar, dokunur. Bu, Demirtaş için bir oyun gibidir, zamanı kandırmaca oyunu! Bir şey, baktığın yerden görebildiğin kadardır ama onu daha iyi tanımak için birçok açıdan bakmak, dokunmak, temas etmek gerekir. Sinan Demirtaş shall be on view at the Bozlu Art Project Mongeri Building from the 7th of May to 15th of June 2019 with his images demonstrating that reality is, in fact, an illusion. Considering photography an important means of exploring pictorial reality, the artist distances himself from illusion in his artworks, reflecting his own world. According to Sinan Demirtaş, reality is an illusion, and all that truly matters is how much it 'takes you in'. Realism is just one of the elements an image uses to draw its viewers in. Lines, tones, light and shadow are other instruments of this illusion. White, made up of all colours, constitutes the abstract settings of his paintings devoid of time. When space itself is rendered abstract, it is open to being regarded from whichever viewpoint one wishes. He does not make do with a single direction or angle either, he discovers different horizons to look and touch from. This is like a game for Demirtaş, a game of tricking time! What anything is, after all, is what you can see from where you're standing, but in order to get to know it better you must look, touch and come in contact with it from a multiplicity of angles.


Günümüz 100 ressamın katılımıyla resim tarihimizin önemli ressamlarının portreleri Romanya'nın Köstence kentinden sonra Dünya Sanat Günü kapsamında Kartal Belediyesi, İstanbul Kartal Kültür Sanat Derneği ve UPSD yönetim kurulu üyesi ressam Murat Havan'ın desteği ile İstanbul'un Kartal ilçesinde sergilenecek. İstanbul kartal kültür sanat derneği Sergi Kartal Belediyesi Fuaye Sergi Salonu'nda 14-18 Nisan 2019 tarihleri arasında açık kalması planlanıyor. Serginin açılışı farklı bir tarihte olacak 16 Nisan 2019 tarihinde saat: 13:00 17:30 açılacak. Adem Başpınar, Ağıt Uğur Uludağ, Ahmet Kiracı, Akın Demiral, Alev Huzur, Ali Gümülcine, Asena Sarcan, Ayça Karaca, Ayfer Uz, Aylin Beyoğlu, Aysel Barış, Ayşe Deniz Almadık, Ayşe Kapusuz, Ayşegül Kalkan, Berna Sağlam, Birol Özer, Burçak Cansu, Cansu Sönmez, Ceyda Güler, Çiler Süyev, Damla Bozkurt, Deniz Bayav, Deniz Gökduman, Dilara Koz, Doğan Keskin, Ecem Aydın, Ekin Akalın Kurucu, Elçin Topçu, Emine Babatürk, Emrah Nallar, Erkan Doğanay, Esma Taşdemir, Esra Engin, Esra Yıldırım, Eylül Köksümer, Ezgi Yemenicioğlu Negir, Fahri Çağdaş, Ferhunde K. Öner, Figen Girgin, Firuzan Şimşek, Gamze Tunç, Gizem Altun, Gözde Aytaç, Gözde Baykara, Gülcan Başar, Güliz Baydemir, Gülşah Kalkan, Hakan Cingöz, Haydar Taşçılar, Hüda Sayın Yücel, Hülya Küpçüoğlu, Işıl Dural, İsmail Eyüpoğlu, Kader Akçay, Kamber Koç, Kerem İşcanoğlu, Kübra Yıldız, Levent Tosun, Mahpeyker Yönsel, Mehmet Göktepe, Murat Havan, Mustafa Albayrak, Mustafa Özbakır, Nebahat Karyağdı, Nesli Türk, Neslihan Kıyar, Nezihe Bilen Ateş, Nur Sultan Yıldırım, Nurcan Perdahçı, Nurdan Likos, Nurhayat Güneş, Nurullah Atalay, Orhan Karakaplan, Özer Çevik, Özlem Özkan, Özlem Üner, Pınar Partanaz, Rugül Serbest, Sema Öcal, Semih Zeki, Sercan Başar, Serdal Keskin, Serpil Kapar, Sinem Korkut, Soner Tuna, Süreyya Genç, Şehmus Atasever, Şenay Kazalova, Şerif Kino, Şevket Sönmez, Şuayyip Yücel, Tolga Boztoprak, Turan Büyükkahraman, Veysel Kurucu, Volkan Karabağ, Zafer Malkoç, Zehra Başaran, Zerrin Pehlivan, Zeynep Özdemir.


Türk sanatçılarının 1989'da önayak olarak kurdukları UPSD bu yıl 30. yılında! UPSD kendi 30. yılını kutlarken, ESAS ŞIMDI SANAT ZAMANI sloganı ile başlattığımız, Dünya Sanat Günü etkinliklerinden, UPSD galerimizde 13 Nisan & 05 Mayıs 2019 tarihleri arasında düzenleyeceğimiz 18 USTA 18 BAŞYAPIT sergisine sizi davet etmekten onur duyuyoruz. Türk sanatçılarının usta isimlerinin biraraya geldiği bu önemli sergide, değerli duayen sanatçılarımızın başyapıtlarını birarada görebileceğimiz için çok şanslı ve heyecanlıyız. Ülkemizde bu konuda en önemli ekspertize sahip SERGİ-KUR bu sergimizin sponsoru olarak, eserlerin ulaşımını özenle üstleniyor.


Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği'nin Dünya Sanat Günü kutlamaları çerçevesinde Piramid Sanat'ta genç sanatçıların ve sanatçı adaylarının içinde bulundukları zorlukları, çıkmazları tartışmaya açılıyor. Forumda genç sanatçılar ve sanatçı adayları, Türkiye'de sanat eğitiminin ne kadar yeterli olduğu, ekonomik durumun yarattığı etki, sanat ortamına karşı duyulan güvensizlik, mezun olduktan sonra sanatçı olarak karşılaştıkları zorlukları irdeleyecekler. Küratör Denizhan Özer moderatörlüğünde gerçekleşecek olan forumda genç sanatçılar ve sanatçı adaylarının yanı sıra sanat eleştirmeni ve yazar Ali Şimşek akademisyen ve sanatçı Melik İskender ve Deniz Gökduman, genç sanatın bugün içinde bulunduğu durum ile ilgili yapacakları yorumlarla foruma katkıda bulunacaklar. Piramid Sanat'ta gerçekleşecek olan forum, UPSD tarafından kayıt altına alınarak ayrıca rapor haline getirilecek. Özellikle genç sanatçılar başta olmak üzere konuya ilgi duyan herkesi bekliyoruz. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Dünya Sanat Günü etkinliklerimizden, bir diğeri de, PANEL / 17 Nisan çarşamba günü EPİVERON hakkında herşey konuşulacak. Ajandanıza not alın lütfen. İstanbul'da iseniz PERA MÜZESİ'ne zisi de bekliyoruz. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Dengemiz nasıl bozuldu, bilmiyorum ama gün geçmiyor Paris'te sanatın üst yüzeyinde bizi yıkamak adına contemporary mafyasının yaptığı etkinlikleri izlemeye kalkarsanız yorulursunuz! Eskiden sanatı yönetenler genellikle meydanı başkalarına bırakırlardı; kültür bakanları, müze yöneticileri, küratörler, ünlü galeriler ve de basın. Dada'yı, Kübistleri, Picasso'yu, moderni vs. giderek 20. yüzyıl sanat tarihini alnımıza yazanlar pentüre değer biçenler ve pazarlayanlar genellikle tablo satıcıları ve de onlarla çalışan ünlü eleştirmenler, sanat tarihçileriydi; koleksiyonerleri görmezdik çünkü zenginlik, para bugünkü gibi sergilenmezdi, genellikle Musevilerin ilgi alanında olan sanat ticareti, İkinci Dünya Savaşı'yla el değiştirdi; onların koleksiyon ve sanatsal tüm varlıkları önce Almanlar tarafından talan edilirken, çok önemli para ve beyin göçü sanatın çekim alanını Amerika'ya yönlendirdi. Bu aşırı zenginlik, Amerika'nın özellikle pentürde kendi hegemonyasını dünyaya empose ederken, merkezi Avrupa olan sanatı da Amerikan müze ve koleksiyonlarına kaydırdı- ilk kez müze ve koleksiyon adına yeni konseptler yaratarak, örneğin Houston Menil koleksiyonu, Guggenheim Müzesi vs.- Bu kısa geçmişten sonra bugüne doğru yol aldığımızda, Contemporary markalı günümüz sanatını yöneten akıl hocaları, sanatı yine aynı merkezden yönetilen ama daha küresel bir biçimde paylaşılmasının daha geçerli olduğunu, parası olan her ülkenin de kendi sanatçıları, modern müzeleri, koleksiyonerleri ve de bienallerinin çok daha atraktif ve onlar adına kazançlı olacağına karar verdiler: Türkiye buna çok iyi bir örnektir! Örneğin bu lobinin en önemli markası Saatchi, bir adım geri çekilip, topu iki Fransız milyardere verdi: Bernard Arnault Fondation Vuitton -ve François Pinault. Malum sanatın alım-satım merkezi Sotheby's ve Christie's'in patronu kendi fondationu da Venedik'tedir. Ulusal Modern Sanat müzeleri de tümüyle onların kontrolü altındadır. Danışmanları eski kültür bakanları, modern müze yöneticileri ve teknotratlar aynı zamanda Fransız Kültür Bakanlığının sanat fonu FRAC'ın da satın alma sektöründe de söz sahibidir. Bu günlerde Paris Modern Sanat Müzesinde Thomas Houseago'nun ilk kez bir retrospektif sergisi açıldı, bu İngiliz asıllı ressam ve yontucu 72 doğumlu ve Los Angeles'ta yaşıyor. Sanat çizgisi malzeme olarak ağaç, alçı, metal ve bronz kullanıyor genellikle; Henry Moore ve Baselitz'in çizgisinde olduğunu da katalogda yazmışlar! Koleksiyonerlerin gözdesiymiş; Tate Modern'den Gogosian'a sonra da Venedik François Pinault Fondation'ına otoyol misali ulaşım onun aynı zamanda medyatik ününün de, yakın dostu aktör Brad Pitt'den kaynaklandığı; aktör onun atölyesinde saatlerce therapeutique ivmede bakarak ve çalışarak sanatı öğrenmeye çalışıyor ve de koleksiyoner olarak işlerini alıyor, yaptığı sergilere katılıyor. İşte bu Paris Le Musee d'Art Moderne retrospektifine François Pinault ile katılan aktör, serginin albenisini basında ikiye katladı! Sergide müze koleksiyonlarından gelen devasa işler var, dört salonu dolduran işleri değişik malzemeler ve boyutlar içeriyor, müzenin havuzuna kadar ama ilk kez kendilerine sanatçıyı abartma görevi verilen katalog yazarları bu beğeniye katılmakta zorluk çekmişler; zor durumda bazı sözcükler kullanmışlar, okuyan anlamasın ve de baksın gitsin, demek buraya kadar getirmişlerse Brad Pitt'in hayran olduğu, koleksiyonunu yaptığı bu adam önemli bir sanatçıdır! Sözcükler ve cümleler: yontu ve dökümlerin yapımındaki grotex abartma, Hulk, sculptures anthropomorphes, gigantisme et a la noirceur! Türkçe naif bir step dili olarak günümüzde kullanılan birçok terimine yanıt vermiyor ama bu gereksiz çirkinliği güncel sanat olarak yutturmak isteyenlere bize özgü sözcükler yok değil! Yontu atölyelerinde ahşap ve metal structure'a alçı sıvıyarak bir form vermek isteyen ama bir türlü figüre dair bir estetik oluşturamayan, yarım bırakıp atölyeden çıkan izlenimini veriyor. Gördüğünüz gibi abartmıyorum, ama ona bu ünü yakıştıranlar; yani satıcıları için büyük sanatçı yakıştırması, örneğin Picasso'nun son devresi, Kübist, primitif vs. Aynı sürede Paris'te başka bir yontucunun, Alman Thomas Schütte'ün işleri Monnaie de Pariste sergileniyor. Yine François Pinot'nun sahneye koyduğu, bilinçli olarak ötekine paralel bir gösteri. Bu iki sanatçıyı müzeler ve koleksiyonerler paylaşamıyormuş! Gerhard Richter'in öğrencisi, 2005'te Venedik Bienali Lion d'Or, en ünlü müzeler: Stockholm vs., Fondation Beyeler, Bale, Centre Pompidou... Yontu'yu yeniden keşfetti diyerek bize öğretide bulunuyorlar, güya yaşadığımız toplumu eleştiren yapıtları insana başka bir boyut getiriyormuş! Uzun süre önce gördüğüm ama çirkinliğinden ötürü dışladığım, belki anlatılamayacak kadar naif ve çarpık bu işin Schütte tarafından yapıldığını yeniden gördüğümde sevindim, birini al ötekine vur!


Kerim Zapsu'nun çalışmalarıyla, küratörlüğünü aynı zamanda galerinin kurucusu Ulaş Parkan'ın yaptığı Ambidexter Sanat Galerisi'ndeki 7,680,000,000 isimli kişisel sergisinde tanıştım. Söyleşinin başlığı da Zapsu'nun sanatsal eğilimlerinden yola çıkarak onun işlerini tanımlamak için kullanıldı. Zapsu'nun sanatsal yolculuğunda kinetik heykel, bir adım ötesinde hareket kavramı baş konumda. Üstelik kişisel sergisinde sadece bir tane kinetik çalışması olmasına karşın hareket hem tek tek işlerde hem de serginin bütününde kendisini fazlasıyla ortaya koymuştu. Kerim Zapsu: 21 yaşıma gelene kadar aklımda sanat yoktu. Kentsel planlamaya ilgi duyuyordum ve Parsons'a kabul edildim. Parsons'ın hazırlık senesi kısa sürede pek çok farklı beceriler öğrenerek geçti; ilk defa ellerimi kullanarak bir şeyler üretmeye başlamıştım. Burda ayrıca harika öğretmenlerle çalışma ve kavramsal fikirler keşfetme fırsatım oldu. Bu yolda tanıştığım insanlar ve yaptığımız projeler kentsel tasarımdan güzel sanatlara geçiş yapmamda etkili oldu. Parsons'ın güzel sanatlar bölümü farklı araçlar deneme esnekliğini sunuyordu; video ve performansı kapsayan 2D, 3D ve 4D dersleri zorunluydu. Bu süre boyunca her şeyi denedim ve görsel kompozisyonda kullanacağım araçları seçme sırası bana geldiğinde heykel, enstalasyon ve videoya yöneldim. K. Z.: Kinetik heykel, içgüdüsel anlar oluşturmak için hareketi kullanma fikri ile beni cezbetti. Örneğin, neredeyse kaza yapmak üzere olan bir arabaya verilen tepki çoğu zaman aynıdır: Nutkun tutulması ile aniden nefesi içe çekme. Benim için bu süngerden damlayan bir su damlası veya kendi kendine işleyen bir tahterevalli bile olabilir. Bu aralar ayrıca insanların hem eseri nasıl gördüğü, hem de konseptle beraber onun mekaniğini de düşünmek zorunda oldukları ve bu sayede nasıl beyinlerini tamamen iki farklı şekilde kullanmak zorunda kaldıkları bir durum geliştiği üzerine düşünüyorum. Fakat en temel cezbedici nedenlerden birisi de kişi eseri sevmese bile sadece hareket döngüsünü tamamlamak adına bakacaktır. K. Z.: New York'ta 5 yıl yaşadıktan sonra şehrin yaratıcılık anlamında sunduğu şeyleri tükettiğimi hissettim. Şehir, farklı etkinlikleri ve kalabalık bir sanatçı topluluğu sunması ile yaratıcılığınızı her daim besliyor. Ancak bir balon içinde yaşıyormuşum hissine alışamadım, bir yabancı için New York, bir sanatçının Disneyland'i gibidir. En iyi müzeler, en iyi galeriler, en iyi konserler... Aslında bu, yaratıcılığa dalmak için harika bir ortam sunuyor ama bir şeylerin eksik olduğunu ve yer değiştirerek daha fazla şey elde edebileceğimi hissettim. Bir Müslüman veya bir Türk olduğumu görmezden gelemeyen insan tipleriyle de problemim vardı. Soyut ve insanlıkla ilgili olduğunu düşündüğüm işler üretiyordum, ancak onlar daima eserlerime politik anlamlar yüklüyordu. Sanat vasıtasıyla şikayet etme düşüncesinden gerçekten hoşlanmıyorum, onlar ise daima haberlerde izledikleri hikayeleri eserlerimde duymak istiyorlardı. Öğretmenlere mağdur olmadığımı ve böyle hissetmek istemediğimi söylemek zorunda kalıyordum. İlk solo sergim için Bogota'ya gittiğimde taşınma kararım kesinleşti. Burası bana 1980'lerin İstanbul'unu anımsattı. Üretim ve sanatın etrafındaki tutum ve sohbetler çok farklıydı, kendimi daha çok evimde gibi hissettim. Ama tabii ki en önemli şey yemek! K. Z.: Basitçe anlatıyorum çünkü işlerdeki boşlukları zorla doldurmak istemiyorum; bu boşluklar burada olmalı ve izleyici ve ben tarafından yorumlanmalı. Bazı filmler vardır, tam anlamı ile her noktasını çözemezsiniz ve yer eder, hatta izledikten aylar sonra aklınıza gelebilir. Kalıcı bir his ve karmaşıklık bırakan eserleri daha anlamlı buluyorum; böylece o boşlukları kabul etmek ve geriye kalan soruları tek başınıza cevaplamak durumunda kalıyorsunuz. Görsel bir eserin cevaplarını vermeyi sevmiyorum çünkü ben de halen o soruları çözüyorum. Malzemeyi seçtiğimde veya malzeme bir projeyle ilişkilendirildiğinde, kendi dilimi yaratmak için uğraşırım. Bir şeyi üretme sürecinde elimde bulunan olanakları değerlendirmeyi seviyorum, bayrakları da uzun süredir evimde dekorasyon olarak kullanıyorum. Untitled 2018 adlı eserimdeki gülen suratı yaratmak için bayraklar ile oynamaya başladım ve ardından bu başka bayraklar ile yeni işler doğurdu. Bir malzeme kullanmamamın tek nedeni, onunla yeni bir dil oluşturmam olabilir. K. Z.: Evet, bireyleri temsil ediyor. Sonuç olarak bayraklar insanları sınıflandırmanın bir yolu ve bu sayı, bu kadar çok insanı gruplara sınıflandırırken doğabilecek sorunların bir hatırlatıcısı gibi aslında. Kişi ile bayrak arasındaki bağlar oldukça kişiseldir. İnsanlar bir bayraktan dolayı rahatsız veya mutlu hissedebilir veya bir bayraktaki güzelliği görebilir, fakat tüm bunlar o kişiye bağlıdır. Bireyler ve bayraklar vasıtasıyla aklımıza gelen büyük fikirler arasında bağlantı kurmak adına bu başlığı istedim. K. Z.: Bayrakların duygusal çağrışımları vardır. Çoğunluk için bir Suudi Arabistan bayrağı, bir Brezilya bayrağı kadar samimi ve sıcak duygular hissettirmeyebilir. Bunun nedeni ilginçtir, Suudi bayrağı siyasi anlamda yargılanırken Brezilya bayrağı futbol, güzellik, sahiller ve Caipirinha ile özdeşleşmiştir. Ama dürüst olalım; Suudi petrolünü herkes sever ve Amazon ormanları Brezilya hükumeti altında paramparça ediliyor. K. Z.: Senin de altını çizdiğin gibi bu malzemenin iki taraflılığı çok ilginç. Bu, insanların nasıl hiç yoktan da bir anlam çıkarabildiklerini gösteren iyi bir örnek. İlginç çünkü biz de soyut resimlerde aynı şeyi yapıyoruz. Pollock'un bir boya damlasının yarattığı o etkiyi, ülkenizin bayrağı yükselirken de hissedebilirsiniz. Ben görsel çağrışımlar, malzeme ve onların temsil ettiği politik duygular arasındaki fikirler ile oynuyorum. Dot, Spray ve Untitledda bilinen sembollerin duygularını değiştirmek ve Puf I, Puf II ve Scrollda sembolleri çıkararak soyut bir duvar eseri yaratmak istedim. Malzemelerin sadeliği sembollerden çıkardığımız anlamları çözmede farklı yollar keşfetmemi sağladı. K. Z.: Bir eser yapma fikri nereden geliyor gerçekten bilmiyorum ve her zaman araştırma yapmıyorum. Bayraklar zaten kendiliğinden bir çok farklı duygu oluşturur ve bu yüzden bu eserler özelinde araştırma ihtiyacı hissetmedim fakat salonuma dizdiğim bayraklara olan tepkileri gözlemledim. Aklımda kalan bir an var; bir arkadaşım evime geldi ve duvarda asılı olan bayrağı görünce memnuniyetsiz bir şekilde neden kendi ülkesinin de sembolü olan Türk bayrağını duvarıma astığımı sordu. Bu ülkesini desteklemediğinden veya iyiliğini istemediğinden değil, bayrak ve bayrağın üzerinden yapılan politik savaş ile bir arkadaş ortamında yüzleşmek istememesinden. İşlerimi yaparken tabii ki çevremden ve o sıralar araştırdığım konulardan etkileniyorum; yani örneğin eski medeniyetler hakkında bir Graham Hancock kitabı okuryorsam bu ister istemez eserlerime direk yansıyor. K. Z.: Bayrak kumaşlarını kullanmaya devam ettim fakat daha abstrakt işlere yöneldim ve onları sadece renkleri ve şekilleri için kullanmaya başladım. Bunları Nisan sonuna doğru Step sanat fuarında Ambidexter galeri ile sunacağım. Veksillojiyi yaparken çok keyif aldım; 17 aydır üzerinde çalıştığım ilk kinetik heykelimdi ve yarattığım bu dili ilerletmek istiyordum. Halka açık yerler için heykeller üretme konusunda bazı planlarım var. Belki Eylül'e doğru sokaklarda bir eserime rastlayabilirsiniz. Instagram hesabım @kerimslefthand, gelecek projelerim hakkında bilgi almak için beni buradan takip edebilirsiniz.


Günsu Saraçoğlu ve Dilşad Atasoy ile bir sanat projesi yürüttükleri sırada tanıştım. Aynı zamanda bugün hala devam ettikleri Beyaz Tuval başlıklı sanat söyleşi programını yapıyorlardı. Çalıştıkları bir başka alan ise, sanatsal alanı, sanatsal olanı daha görünür kılmak adına kurumlar, sanatçılar ve sergiler için basın danışmanlığı, özel tanıtım çalışmaları yapıyorlardı. Sonra Piece of Art News sanat gazetesi geldi. Vernice Art Sanat Fuarı ve Art Ankara'nın basın sponsorluğunu üstlendiler. Her yerde ve herkes için sanat mottosuyla özel ve kamusal alanların sanat eserleri ile buluşması için çalışmalar yapmaya başladılar. Son görüşmemizde Demsa işbirliği ile Sanat Vitrinde projesi ile çıktılar karşıma. Bazı insanlarla yollarınız kesişir. Aradan zaman geçer yine kesişir. Başka yerlerde, başka zamanlarda ve başka fikirlerde karşılaştık Günsu Saraçoğlu ve Dilşad Atasoy ile. Sonunda artık söyleşelim, dedim. Yaptıkları iş, işler ve yaşam üzerine söyleştik. GÜNSU- Müzik, tiyatro, sinema gibi sanat dalları daha geniş kitlelere hitap ederken, plastik sanatlar sınırlı bir elit kitleye hitap ediyor. Bunu değiştirmek için biz ne yapabiliriz diye düşünüyoruz uzun zamandır. Elbette ki bu o kadar kolay bir olay değil. Birçok dinamik var bunu yaratan. Ama biz bir ucundan tutup küçük bir katkı sağlayabilir miyiz düşüncesiyle yola çıktık. Bu amaçla Vesaire Sanat Galerisi'yle birlikte hazırladığımız bir projeyi hayata geçirmek istedik. DİLŞAD- Her yerde sanat, herkes için sanat... O zaman sanatı galerilerin dışına çıkarmalıyız diye düşündük. AVM'ler, mağaza vitrinleri herkesin mutlaka baktığı yerler. Bunu bir projeye dönüştürme fikriyle Demsa Group'la görüştük. Onların da ilgisini çeken bir proje oldu. Tam da ilkbahar sezonu için yeni vitrin düzenlemeleri yaklaşıyordu. Ona yetiştirmek için hızlıca başladık işe. Sanatçı ve eser seçimlerini yapmak, eserleri toplamak ve onların vitrinlere yerleştirilmesi süreci bizim için de yeni bir deneyim oldu. Demsa Group gibi Türkiye'ye dünyanın en önemli markalarını getiren bir firmayla işbirliği ayrıca çok kıymetli ve keyifliydi bizim için. Emar AVM de La Fayette, Kanyon'da Harvey Nichols ve Nişantaşı'nda Brandroom mağazalarının vitrinlerinde projeyi izlemek mümkün. İnsanlar sevdikleri markaların yeni sezon ürünlerini sanat eserleriyle birlikte görüyorlar, bu bence çok değerli. GÜNSU- Evet, bu da bizim önemsediğimiz başka bir projemiz. Mimarlardan oluşan ekiple birlikte çalışıyoruz. Evlerin tasarımı ve düzenlenmesi mimarlar tarafından bitirilip teslim edilme noktasına gelince biz devreye giriyoruz. Her şeyi bitmiş mekanın duvarlarındaki eksiklik sanat eserleriyle tamamlanıyor. Evle ilgili görseller bize gönderildikten sonra eser seçimi yapıyoruz. Tabii önce ev sahiplerinin ne tür resimlerle ilgilendiğini bilmemiz gerekiyor. Her mekan için, farklı sanatçıların farklı eserlerinden oluşan seçenekler sunuyoruz. Biz, mimarlar ve ev sahipleri hep birlikte, fikir alışverişi içinde yapıyoruz bu seçimleri, yerleştiriyoruz ve bırakıyoruz. Ev sahipleri bir müddet o eserlerle yaşıyor. Belli bir sürenin sonunda seçimini yapıyor. Değiştirmek istediği olursa değiştiriyor, almak istemediğini bırakıyor ya da tümünü alıyor. DİLŞAD- Özellikle galerilere gitme, sanatı takip etme şansı olmayan ya da bu işe vakit bulamayan insanlar için, sanatla onları buluşturmak açısından etkili bir yol oldu. Günümüzde büyük şehirlerde yaşayan, yoğun çalışan insanlar her şeyi bir telefonla ya da internet üzerinden siparişle evine getirmek istiyor ya, biz de bunu sanat için yapıyoruz bir anlamda. O eserlerle bir müddet yaşayan insan zaten onlardan vazgeçemiyor. Orijinal bir eserin olmadığı ev ne kadar modern ve özel döşenirse döşensin, eksiktir bize göre. DİLŞAD- İkimiz de resim yapan insanlarız. Yıllardır sanat camiasının içindeyiz ve sanatçıların yaşadığı zorlukları biliyoruz. Heyecanla, emekle hazırlanıp bir sergi açarsınız, açılış günü bir kalabalık davetli grubunun ardından ilgilenen kişi sayısı giderek azalır. Hele bir de basında yer almadı ya da katalog hazırlanmadıysa serginiz hızla unutulur gider. Geçmişte açılmış çok önemli bazı sergilere ait hiç belge bulamıyoruz. O dönemi yaşamış o sergiye katılmış insanların anılarından dinleyebiliyoruz ancak. İşte bu nedenle dedik ki sanatçının yaptığı işle ilgili bir tanıtıma ihtiyacı var. GÜNSU: Türkiye'de hepimizin şikayet ettiği bir sorun var, belleksizlik... İşte sanat alanında bellek oluşturmaya da bir katkı sağlamış oluyoruz böylece. Bir çok sanatçının basın ve tanıtım çalışmalarını profesyonel olarak yürütüyoruz. Ayrıca sergi tanıtımları, ulusal ve uluslararası fuarların ve sanat galerilerinin basın ve tanıtım çalışmalarını yapıyoruz. Bizden bu konuda profesyonel destek alan sanatçı ve galeriler hem sergilerini daha geniş kitlelere duyuruyor hem de kendileriyle ilgili kalıcı belge ve bilgilere katkı sağlamış oluyorlar. GÜNSU- Çok proje yaptık geçmişte, burada hepsinden söz etmek mümkün değil elbette... Ama şunu kesin olarak söyleyebiliriz ki; çok emek harcadık ama iyi ki de yaptık dediğimiz ve bizi mutlu eden projelerdi hepsi de... Geleceğe dair hayallerimiz o kadar çok ki şimdi üzerinde düşündüğümüz projeleri anlatmaya başlasak zaman yetmez. Kimi uygulanabilir, kimi çok ütopik, kimi çok yatırım isteyen projeler. Hepsini yavaş yavaş olgunlaştırmaya ve hayata geçirmeye çalışıyoruz. Büyük yatırım yaptığımız, çok emek verdiğimiz ve bizi en mutlu eden işlerimizden birisi Piece of Art News'i kurmak oldu, o kesin. DİLŞAD: Evet çok emek harcadık hala da harcıyoruz ve çok önemsiyoruz. Piece of Art News bir sanat gazetesi, içinde sanata dair çok şey bulmak mümkün. Sanat haberleri, sergi duyuruları, sanat yazıları sanatçılarla söyleşiler ve Beyaz Tuval/ Kısa Metraj gibi sanatseverlerin direkt sanatçıyı izleyebilecekleri sohbetler var. Bu gazete güncel sanat haberlerinin yanında aynı zamanda geniş bir sanat arşivi bizim için. Kalıcı olmasını, yaşamasını istiyoruz, bunun için çabalıyoruz. NİLGÜN YÜKSEL: Geçmiş, gelecek; arşiv, bellek üzerinde durmak istiyorum bir kez daha. Beyaz tuval programı bunun üzerine çünkü. Sanatın aktörleri ile televizyon üzerinden söyleşilerle bir arşiv oluşturuyorsunuz. Bu hem belleği tazeleyip, canlı tutmak hem de geleceğe dair yatırım yapmak sanırım. GÜNSU- Beyaz Tuval deyince bize güvenen destekleyen sponsorumuz Art Boya ve medya partnerimiz Ogün Tv'den söz etmeden ve onlara teşekkür etmeden olmaz, çünkü onların desteği ve işbirliğinin, bu programın uzun soluklu olmasında rolü büyük. DİLŞAD- Beyaz Tuval vakit ayırıp izlenmesi gereken bir sanat programı, çünkü ortalama bir saat sürüyor. Fakat Kısa Metraj, bir sanatçıya dair kısa bir çekim. Bu çekim, sanatçının bir resmiyle ilgili olabilir, bir sergisini anlatabilir, genel olarak kendisini ve resimlerini tanımaya dair olabilir ya da sanat hakkında görüşlerini içerebilir. Kısa kısa, hızla izlenebilecek, özellikle günümüzde İnstagram gibi herkesin takip ettiği bir sosyal medya alanına uygun çekimlerden oluşuyor. Beyaz Tuval'de de Kısa Metraj'da da izlenme oranlarımız çok yüksek, onu söylemeden geçmeyelim. NİLGÜN YÜKSEL: Aynı zamanda sanat üretiyorsunuz. Bütün bu çalışmalar arasında işin mutfağını da bildiğiniz anlamına geliyor bu. Projelere yaklaşımınızda kuşkusuz bunun ayrıcalıklı bir tarafı var. GÜNSU- Tabii aslında bu bizim çok yönlü bakmamızı sağlıyor. Hem sanatçı, hem basın, hem organizasyon tarafını biliyoruz. Böylece hem daha adil, daha tarafsız kalabiliyoruz hem de her tarafın sorunlarını, eksiklerini, gereksinimlerini bildiğimizden işimize hakimiyetimiz artıyor. DİLŞAD- Ben eğitimciyim, yıllarca öğretmenlik yaptım ama öğretmenlik yaparken de hep resim yaptım. Resim yapmak yaşama biçimi benim için. Bu kadar yoğunluğun arasında resim yapmadığım, boyaya fırçaya dokunmadığım bir gün yok. Kendim için resim yapıyorum, bana iyi geliyor, yorgunluğumu resim yaparak gideriyorum. Resim yapmak, kendimi ifade etme, motivasyon ve deşarj olma yolu benim için. Tüm bu projelerde her sanatçı, onlarla yaptığım her sohbet, onlardan aldığım her bilgi, gördüğüm atölyeler, eserler, hepsi bir okul niteliğinde... Düzenli bir okuyucuyum, okumayı, araştırmayı, incelemeyi, yazmayı da çok severim. Okuduklarımla, tüm bu edindiklerim birleşince gerçekten özel bir sanat eğitimi almış gibi hissediyorum kendimi. GÜNSU- Ben de teknik resim ve sosyoloji eğimi aldım. Yıllarca proje çizimleri yaptım. Fakat resim yapmayı hiç bırakmadım. Tüm çalışma tempomun içinde, yaptığım onca işte sadece sanat düşündüğümü ve sanat dışında hiçbir şeyin beni mutlu edemediğini fark ettiğim gün her şeyden vazgeçip bu alana yöneldim. Sanat projeleri, sanat gazetesi, sanat programları derken gerçekten akademi eğitimi almış kadar oldum nerdeyse. O kadar değerli hocalarla, o kadar güzel sohbetlerimiz oldu ki, kendimi çok şanslı sayıyorum. DİLŞAD- Benim var kesinlikle, hayalim Ayvalık'a yerleşmek ve sadece resim yapmak. Günsu için biraz uzak tabii bu hayal, onun çocukları küçük daha. Zamanı yönetmek konusuna gelince çok zor olduğunu söylemeliyim. Fakat aramızda çok güzel bir işbölümü var herkes kendi işiyle ilgili sorumluluğu taşıyınca kolaylaşıyor. Paylaşmak, dayanışma ve güven çok önemli burada. GÜNSU- Birlikte başarmanın mutluluğunu yaşıyoruz biz. Ben biliyorum ki, Dilşad'ın yapacağı bir iş varsa benim onu düşünmem gerekmiyor, o en iyi şekilde yapılır. Aynı şey onun için de geçerli bana ait olan işleri de o düşünmez. Aramızda tam bir güven var. Bu çok kıymetli bizim için. Birbirimize danışmadan karar almayız. Bir karar almışsak bedeli ne olursa olsun onu en iyi şekilde yapmaya çalışırız. Bir de sanat camiasında ciddi bir güven sorunu var, bu konuya özen gösteriyoruz. Hiç kimsenin güvenini kıracak bir şeyi yapmamalıyız ki şimdiye kadar aksini söyleyecek biri olduğunu da sanmıyorum gerçekten, dürüst ve çalıştığımız insanların haklarını koruyan bir çalışma anlayışımız var. DİLŞAD- Ne güzel olur, çok yorulduk bu yıl gerçekten çok ihtiyacımız var.


bir güç olabilmek adına, her sene değişmek koşuluyla bir sanatçı, bir koleksiyoner, bir küratör ve bir akademisyenin oluşturduğu jürinin vereceği karar doğrultusunda, daha önce kişisel sergi açmamış bir genç sanatçının ilk sergisini gerçekleştirmeyi hedefliyor. ve saati 25 Mayıs Cumartesi saat 18.00 olarak belirlendi.


Edirne Görünümleri Resim Yarışması Sergisi, Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Fuaye Sergi Salonu, açılış ise 16 Mayıs 2019 Perşembe günü saat 16:00'da gerçekleşecektir.


Yusuf Taktak'ın Akademi yıllarından günümüze kadar olan seçili eserlerini görebileceğiniz sergide, aynı zamanda hayatına dair hazırlanan kronolojik akış ile keyifli bir yolculuk sizi bekliyor. Ortaokulda tanıştığı resim öğretmeninin teşviki sayesinde Akademi'ye gitmeyi kendisine hedef olarak seçen Taktak, Adnan Çoker atölyesinden mezun olduktan sonra sadece sanatını üretmek yerine, aynı zamanda Türk sanatının belleğini oluşturmak için ciddi çalışmalar yaptı. 80'lerde büyük bir ivme kazanan Türk sanatının baş rollerinden biri olan sanatçı, Akademi'deki ve İstanbul Resim ve Heykel Müzesi'ndeki pozisyonunun da sayesinde teoride ve pratikte değerli sergilere imza attı. Küratörlüğünü Öykü Eras'ın üstlendiği Ellerim Tanıktır Zamana... başlıklı sergi, 23 Mayıs 2019 tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nden 1974 yılında mezun oldu. Eğitimini Avusturya Salzburg Yaz Akademisi'nde sürdürdü. 1976-1992 İstanbul Resim ve Heykel Müzesi Arşiv bölümünde ve İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 1999 Yeditepe Üniversitesi'nde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 2005-2018 yılları arasında Yıldız Üniversitesi Sanat Tasarım Fakültesi'nde öğretim görevlisi olarak görev yaptı. İstanbul'da yaşamakta ve çalışmalarını Asmalı Mescid'deki atölyesinde sürdürüyor.