Sinema salonlarının eski kalabalık günleri geride kaldı. Küresel salgınla birlikte dijital platformların popülerleşmesi sinema salonlarının yerini bu platformlar mı alıyor sorularını akıllara getirdi. Beykoz Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi Dr. Öğretim Üyesi Emre Ahmet Seçmen, sinema salonlarındaki genel düşüşün sadece küresel salgınla ilişkisinin olmadığını söyledi. Geleneksel sinemanın hiçbir zaman bitmeyeceğini düşündüğünü belirten Seçmen, Özgün içerikler her zaman sinema salonlarında izleyicisini bulur dedi. Küresel salgının en çok etkilediği alanlardan biri de sinema sektörü oldu. Alınan önlemler kapsamında uzun süre sinema salonları kapalı kalırken, vizyona girmesi planlanan birçok filmin de gösterim tarihleri ertelendi. Bu süreçte gerek sinema gerek diğer etkinliklerin kısıtlanması gerekse kapalı alanlara gelen kısıtlamalar sebebiyle sanatseverler dijital platformlara yöneldi. Sinema salonlarının tekrar açılmasıyla birlikte salonlar eski seyircisini bulamazken, geleneksel sinema yerini dijital platformlara mı bırakıyor soruları gündeme geldi. Bu konuyu değerlendiren Beykoz Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi Radyo, Televizyon ve Sinema Bölümü Dr. Öğretim Üyesi Emre Ahmet Seçmen, sinema salonlarındaki genel seyirci düşüşünün sadece küresel salgınla ilişkili olmadığını belirtirken, özgün içeriklerin her zaman sinemada yer bulacağını söyledi. Seyircinin sinemaya dönme noktasında nasıl tavır takınacağına dair henüz yorum yapmanın erken olduğunu belirten Seçmen, Öncelikle salgın döneminin hala bitmediğini de düşünürsek şu an için sinemalara tekrardan izleyicinin nasıl bir dönüş sağlayacağı konusunda net bir cümle kurabilmek çok kolay değil. Çünkü salgın tam anlamıyla bitmeden salona gitmenin seyirci için hala nasıl bir anlam ifade ettiği sorusuna cevap arayamayız. An itibariyle belirli koşullar altında salona giriş yapabilmekteyiz ama burada salgın öncesi ve sonrası arasında özellikle ekonomik koşullar olarak farklılıklar var. Şu an bilet fiyatları daha da artmış durumda ve izleyicinin de ekonomik koşulları yine salgın öncesine göre daha düşük durumda. Tabi dijital platformların yükselişi de şu ortamı destekleyen ve insanların davranışlarını ister istemez değiştiren bir etken oldu dedi.


Felix-Antoine Morin'in Türkiye'deki ilk kişisel sergisi ''Asemic Sound Mappings'' Melis Bektaş'ın küratörlüğünde Karşı Sanat Çalışmaları'nda açılıyor. Felix-Antoine Morin'in çalışmaları grafik notasyona benzer ve çalışmaların temel yapıları sanatçının beste repertuarından alınan mevcut müzikal formları tasvir eder; genellikle farklı mimarilerden ve çeşitli ses manzaralarının eşsiz hareketinden ilham alır. Asemik belirli bir anlam içeriği olmayan veya en küçük anlam birimi olmayan demektir. Asemik yazıda okuyucunun doldurması ve yorumlaması için bırakılan bir anlam boşluğu ortaya çıkar. Asemik okumasoyut bir sanat eserinden anlam çıkarma yöntemine benzetilebilir. Sanatçının grafik dili sabit bir anlama sahip olma eğiliminde değildir, eserlerin yorumlanmasında izleyiciyi serbest bırakır, müzik notasyonu ile saf resimsel şiir arasındaki belirsizlik teşvik edicidir. Asemic Sound Mappings başlıklı sergi Morin'in müzikal ve resimsel duyarlılıklarını aynı anda ifade ederek, boşlukta hareket eden, ritmi yüzeye taşıyan katmanlı resimlere yer veriyor. Sergide sanatçının farklı tekniklerle çalıştığı resimler ve bir ses yerleştirmesi yer alacak. Sergi 11 Şubat'ta sanatçının canlı performansıyla açılacak. Felix-Antoine Morin araç olarak müziği ve görüntüyü kuırken şiirsel bir icrayla yaklaşımını şekillendirir. Gerçekliği, kurgu ve soyutlamayla farklı algı alışkanlıkları yaratacak görsel ve sessel imgelere dönüştürür. Araştırma alanı; elektro akustik müzik kompozisyonu, video sanatı, grafik notasyon, fotoğrafçılık, enstalasyon ve yeni medya dahil olmak üzere çok çeşitli ortamları kapsar. Felix-Antoine Morin, UQAM'da görsel sanatlar ve Montreal Konservatuarı'nda elektro akustik kompozisyon okudu. 2008'de JTTP ödülünü kazandı ve 2012'de Kanada Sanat Konseyi'nden Joseph S. Stauffer ödülünü aldı. Eserleri birçok ulusal ve uluslararası etkinlikte yer aldı. Ayrıca Kohlenstoff Records'un kurucu üyesidir. Felix-Antoine Morin's first solo exhibition in Turkey, Asemic Sound Mappings, opens at Karşı Sanat Çalışmaları curated by Melis Bektas. The artist's work, akin to graphic notation, depicts existing musical forms whose basic structures are drawn from his repertoire of compositions often inspired by diverse architecture and the unique movement of varied soundscapes. Asemic means without a specific meaning content or without the smallest unit of meaning. In Asemic writing, a void of meaning arises that is left for the reader to fill and interpret. Asemic reading can be likened to the method of extracting meaning from an abstract work of art. The graphic language of the artist does not tend to have a fixed meaning, leaving the interpretation of the works free to the viewer, encouraging the ambiguity between musical notation and pure pictorial poetry. The artworks at the Asemic Sound Mappings exhibition display layered elements moving in the void, carrying rhythm to the surface by simultaneously expressing Morin's musical and pictorial sensibilities. The exhibition will include paintings featuring varied techniques and will be accompanied by a soundtrack of the artist's creation. It opens on February 11th with a live performance by the artist. Whether using the medium of music or image, the overall approach of Felix-Antoine Morin's work is guided by the aesthetic principle of a poetic execution. Transfiguring reality by shifting it into fiction and abstraction, his creations develop a lyric quality as they pass through multiple stages of writing, transforming, and mutating reality into new, perceptual, visual and sonic imagery. His area of exploration encompasses a wide range of mediums, including electroacoustic music composition, video art, graphic scores, photography, immersive installations, and new media. Felix-Antoine Morin studied visual arts at UQAM and electroacoustic composition at the Conservatory of Montreal. In 2008, he won a JTTP award and in 2012, he received the Joseph S. Stauffer award from the Canada Council for the Arts. His works have been featured in several national and international events. He is also a founding member of the Kohlenstoff Records label.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Simbart Projects 13 Ocak 19 Şubat tarihleri arasında Seniha Ünay ve Aytuğ Aykut'un 'Faunaya Ağıt' adlı karma sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, insan merkezciliği hayvanlarla ilişkimiz üzerinden sorguluyor; egemen ve buyurgan özne olarak insanla, insan bakış açısından ele alınan hayvanın ilişkisi üzerine eğiliyor. Sergide yer alan Seniha Ünay'ın 'Henüz İsimsiz' adlı serisi, gündelik yaşantımızın içinden insan kaynaklı nedenlerle uzaklaşan ve sevimli oyuncak temsilleriyle hayatımıza iştirak eden hayvanların, merkez dışına itilme, yeniden var edilme, dekoratif ve işlevsel bir unsur haline getirilmesini odağına alıyor. Aytuğ Aykut'un 'Sayılacak Kadar Azlar' adlı serisi ise günümüzde tükenme tehlikesiyle karşı karşıya olan 'haykıran turna' türüne odaklanırken, insan-hayvan birlikteliği ve bu birlikteliğin zorunluluğuna dikkat çekiyor. Simbart Projects 13 Ocak 19 Şubat tarihleri arasında Seniha Ünay ve Aytuğ Aykut'un 'Faunaya Ağıt' adlı karma sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, insan merkezciliği hayvanlarla ilişkimiz üzerinden sorguluyor; egemen ve buyurgan özne olarak insanla, insan bakış açısından ele alınan hayvanın ilişkisi üzerine eğiliyor.


İçinde yaşadığımız çağda kent olgusu, çoğunlukla sürekli yenilenme, değişim ve gelişme gibi kavramları zihinsel boyutta bizlere düşündürmesine karşın, günlük yaşamın temposu içerisinde bu kavramları aynı zamanda sorgulatan bir çelişkiyi de çeşitli zamanlarda hissettirir. Bilim ve teknolojide yaşanan değişimlerin somut boyutta bugünün kentlerinde sadece görüntüsel olarak bir değişimi gerçekleştirdiği söylenebilir. Görünenin ardında yatan görünmeyen fark edildiğinde, aslında doğallıktan giderek uzaklaşan insanoğlunun yapay bir görüntü içerisinde kent sorununun yarattığı kaotik bir yaşam gerçeği ile birlikte, yaşadığı toplumun içerisinde giderek kendine ve çevresine olan yabancılaşmasının da anlaşılması zor olmayacaktır. Bu yapılanma içerisinde insan, günümüz yaşantısının zor, aynı zamanda da yorucu ilerleyişinin etkisine kendini kaptırarak tıpkı Helen Mitolojisindeki yeraltı tanrısı Hades'in, Persephone'yi bu dünyadan alıp kendi krallığı olan yerin katman katman altına çekip kaçırması gibi, insanı insan yapan düşünme ve sorgulama gibi yetilerden uzaklaşıp makineleşmiş ve rutinleşmiş bir yaşamın girdabına çekilmekte. Seydi Murat Koç, yıllardır içerisinde yaşadığı kentin ve günümüz insanının bir tanığı olarak, kent sorunlarını ve bu sorunların bireyler üzerinde yarattığı tahribatı resimlerinde irdeleyen bir ressam olarak karşımıza çıkıyor. Çağdaş sanatın mantığı içerisinde teknolojinin ona sunduğu imkanlardan yenilik anlamında sonuna kadar faydalanıp farklı tekniklerle çizgisini değiştirdiği gözlemlense de, form boyutunda dönüştürdüğü yeni imgeler yaratmasına karşın, hayata bakışının somut örneği olan resimlerinin içeriğinde odaklandığı konulardan asla taviz vermiyor. Yeni ve dinamik bir seri ile sanat izleyicisinin karşısına çıkmaya hazırlanan Seydi Murat Koç'un gözlemci ve sorgulayıcı tavrı bu resimler üzerinden rahatlıkla okunabilir. Geçtiğimiz Devlet Resim ve Heykel yarışmasında kendisine başarı ödülü kazandıran büyük boyutlu Hades isimli resmi, bu dizinin ismine de hayat veriyor. Beyazın ağırlıklı olarak kullanıldığı büyük boyuttaki resimleri, genç ressamın tüm dönemlerinin bir özeti gibi. Çeşitli serilerinde uyguladığı farklı teknik ve figür anlayışlarını bu seride bir sentez boyutunda kompozisyonlarına katıyor. Pentürden yola çıkarak serigrafi ve linolyum baskı tekniklerinin yardımıyla zaman içerisinde olgunlaştırdığı çeşitli figürleri, bu resimlerinde dikey, diyagonal veya ters biçimde konumlanarak, arka planın beyaz ağırlıklı tonlarının üzerinde siyahlarla kontrast yaratıp öne çıkıyor. Beyaz boya uygulamasının üzerindeki anıtsal boyuttaki yerleşimleriyle bu dinamik figürleri, daha önceki resimlerinde olduğu gibi, ressamın yaklaşımının ve bu doğrultuda aktarmak istediği mesajın içeriğine uygun olarak ilk temasta görsel olarak kavranıyor. Resimlerinde pek çok tekniği cesurca kullanan Seydi Murat Koç'un, içinde yaşadığımız kentin türlü panoramik görüntülerini yansıtan ve tuvallerinde enine dikdörtgen boyutta yerleştirdiği foto kolaj veya foto kolaj üzerine boyasal müdahaleler aracılığı ile şekillendirdiği peyzajlarında da görünenin ardındaki görünmeyen kent gerçeğini irdelediği görülmektedir. Şehrin düzensiz altyapısı, bozulan ve giderek betonlaşan kent görüntüsü, politik sorunlarla birlikte yitirilip giden kültürel değerler, resmin bir bütün halinde değerlendirilmesi ile anlam kazanmaktadır. Bir dönem özgün baskı teknikleriyle uyguladığı anıtsal figür soyutlamalarının yerini, sıçramalar serisinde hareketli, dinamik ve gerçekçi bir figür anlayışına bıraktığı, biçimsel ve boya uygulaması anlamında da bir sıçrayış gerçekleştirdiği resimlerindeki figürlerinin de bu resimlerinin alt bölümlerinde uygulanarak kompozisyona dahil edildiğini görüyoruz. Sonuç olarak, Seydi Murat Koç'un Hades serisi, bir genç sanatçının perspektifinden sunulan bugünün kent olgusu üzerine sorgulatıcı yönünün yanı sıra, O'nun resimlerindeki içerik olarak kararlı biçimsel olarak yenilikçi tavrı ile çeşitli arayış ve uygulamalarının bir sentez olarak nasıl bütünleştiğinin gözlemlenmesi boyutuyla da dikkati çekiyor.


Orta Anadolu'nun bilinen en eski köyü, 10 bin 500 yıllık tarihe sahip Aşıklı Höyük, 5 ülkeden 13 yerli ve yabancı sanatçının işleri üzerinden sanat ve arkeoloji arasında bir diyaloğa dönüşüyor. Avcı toplayıcı dönemden yerleşik tarım düzenine geçişin hemen her aşamasının izlenebildiği bu çok önemli arkeolojik alan, ilk beyin ameliyatının yapılması, koyun ve keçinin ilk kez evcilleştirilmesi gibi pek çok ilkin yaşandığı bir yerleşim yeri. Ancak ne yazık ki henüz ülkemizde ve dünyada hak ettiği bilinirliğe sahip değil. Aşıklı Höyük Dostları Derneği'nin yürüttüğü 'Sanat ve Arkeoloji Projesi', T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından Avrupa Birliği'nin mali desteği ile hayata geçirilen Ortak Kültür Mirası: Türkiye ve AB Arasında Koruma ve Diyalog-II Hibe Programı kapsamında destek almakta. Bu proje kapsamında düzenlenen 'Kazı İzleri / Lines of Site' sergisi, 4 Şubat 2022 Cuma günü Tarihi Hüsrev Kethüda Hamamı'nda ziyarete açılacak. 25 Şubat 2022 tarihine kadar izlenebilecek sergi daha sonra İskoçya'nın Dundee ve İspanya'nın Barcelona şehirlerinde izleyici ile buluşacak. Orta Anadolu'nun bilinen en eski köyü, 10 bin 500 yıllık tarihe sahip Aşıklı Höyük, 5 ülkeden 13 yerli ve yabancı sanatçının işleri üzerinden sanat ve arkeoloji arasında bir diyaloğa dönüşüyor.


Seniha Ünay'ınHenüz İsimsiz ve Aytuğ Aykut'un Sayılacak Kadar Azlarserilerinden yapıtların bir araya geldiği Faunaya Ağıt adlı karma sergi, 13 Ocak 19 Şubat 2022 tarihleri arasında Simbart Projects Çukurcuma'da izlenebilir. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Seniha Ünay'ınHenüz İsimsiz ve Aytuğ Aykut'un Sayılacak Kadar Azlarserilerinden yapıtların bir araya geldiğiFaunaya Ağıt adlı karma sergi, 13 Ocak 19 Şubat 2022 tarihleri arasında Simbart Projects Çukurcuma'da yer alıyor. Göstermenin algıyı, simgeleştirmenin dili değiştirebileceğini gösteriyor. Boyadan kompozisyona; kompozisyondan sergileme biçimine değin sadeleştirilmiş bir dilin çok şey söyleyebileceğini hatırlatıyor. Bu sessiz ağıtın fitilini ateşleyen iki sanatçı Seniha Ünay ve Aytuğ Aykut ile bir araya geldik. Ortaklaştıkları bakış açısını, farklılaştıkları gösterme biçimlerini konuştuk. Seniha Ünay'ın çalışmalarında beden parçaları, gittikçe bakışları yok olan, parçalanan oyuncak hayvanlar yer alıyor. Aytuğ Aykut'un işlerinde ise boya dağılıyor, silikleşiyor haykıran turna figürü bedeninin eksilişiyle çıkıyor karşımıza. Beden bütünlüğüne, yaşama duyduğumuz umursamazlıkla, yaşamın yitişi ve şiddet üzerinden okuyabiliriz tüm bunları. Sizin bakış açınızı, bunu gösterirken ele aldığınız meseleleri merak ediyorum. Aytuğ Aykut: Benim bakmak istediğim yer tüm bu olumsuzluklara rağmen, Cicero'nun da söylediği gibi Yaşamda ne olursa olsun çürümeyen bir taraf var düsturu. Evet, içinde yaşadığımız ekolojinin hızlı bir yıkımı mevcut ancak hala yapılabilecek ve belki de bu yıkımı geri döndürebilecek pek çok şey de var. Bu fikirden yola çıkarak ve biraz olsun nesli tehlikede olan olan hayvanları resmederek tür olarak sorumluluğumuzu hatırlamak ve hatırlatmak. S. Ü:İnsanın merkezi konumunu hayvanlarla ilişkisi üzerinden sorgulamak hakkında düşünsel ve biçimsel açıdan ufuk açabilecek çok şey var. Bende çağrışım yapan şeylerden biri John Berger'in Hayvanlara niçin bakarız kitabındaki Bir Fare Hikayesi oldu. Berger bu hikayede evine giren bir fareyle bir adamın karşılamasını anlatır. Adam, fareyi öldürmek yerine, onu ve diğer fareleri köyün dışında kırlık bir yere götürüp bırakır. Berger, adamla farenin göz göze geldiği anı; bir hayvanla karşılaşmamızda bizim onlara baktığımız gibi onların da bize baktığı; böylece o anda hem farklılıklarımızın hem de benzerliklerimizin farkına vardığımızla açıklar. Hayvanlar insanlara en çok benzeyen canlılar. Bu sebeple kompozisyonlarda hem insanlar hem hayvanlar, bir arada ve insanın şiddetini de vurgulayacak şekilde yerleşmeliydi. Kompozisyonlar dolayısıyla göz göze gelmeyen, temas eden ama dokunmayan insan ve oyuncak hayvanlardan oluştu. AA: Bu katmanların altında yatan aslına bakarsanız geridönüşümü kullanarak, mümkün olduğunca az tüketerek kendime bir zemin yaratma ihtiyacı. Bu ihtiyaç temelinde çıkan bu zemin aynı zamanda resimlerimde de önemsediğim kendiliğindenliğe de hizmet ediyor. AA: Benim yapmak istediğim şeylerden biri olabildiğince az hareketle, hala estetik bir biçimde mesajımı sunabilmek. Her zaman olmamakla birlikte bu serinin figürleri de uygun olduğu için ve sadeliği sunmanın basit bir yolu olduğu için monokrom renkleri tercih ettim. Kırmızı mühür kullanma sebebim hala kendi resmimi arıyor olmam. Mühür stilitize bir simurg oluşturmakta. Bu da bana kendimi resmimi ararken yaptığım yolculuğu hatırlatmak adına bir nokta. S. Ü: Oyuncak hayvanlar öyle bir yerleşmiş ki zihinlerimize cici, tatlı, sevimli hallerini ne olursa olsun kırmak çok zor aslında. Yani şiddeti oyuncak hayvanlar üzerinden anlatmak benim için bu kırılmayı yakalamaya çalışmakla başladı. Endüstriyel bir nesne olarak piyasaya sürülmelerinin renkliliğini de göstermem gerekiyordu. Bir taraftan da insanın hayvanlar üzerindeki etkisine dair meselemdeki duyguyu pekiştirmem gerekiyordu. Bu rol siyah beyaz lavi çalışmalara düştü. Lavi çalışmalarımdaki kurgu, insanın şefkatten şiddete evrilen ilişkisini hikayeleştiriyor. S. Ü: Sarıyor ne de güzel ifade. Sarıyor çünkü o boşluğun dolu dolu bir anlatısı var bana göre. Bahsi geçen boşluk, Henüz İsimsiz serisindeki duvarla bütünleşen, zamansız ve mekansız, devamlı ve ısrarlı bir olayı / olayları çağrıştırıyor diye düşünüyorum. AA: Konuşma uyaranını gürültüden ayıran en temel akustik özelliklerden biri boşluklar içermesi. Benim resmimde de boşlukların temel amacı bu. Kendi adıma sinematografiden çok resimsel bir dil oluşturma çabasıyla boşluklara yer veriyorum. S. Ü:Bu simgeler benim için canlı olma halini temsil ediyor. Oyuncakhayvanlar hem hayvanların nasıl göründüklerine dair bir temsil, hem de hayvanların neden hayatımızdan yok olup gittiği, oyuncak olarak hayatımıza iştirak ettiği yani insanın yaşama pratiğine dair bir temsil. İnsanların cicileştirerek, romantikleştirerek gösterdikleri kötücül bakış açısının temsili biraz da. İnsanın şiddetinin başka bir göstergesi gibi. Tüm bu nedenler doğalında bu seçime götürdü beni. AA: Turna içinde yaşadığımız coğrafyanın sözel kültürünün önemli bir parçası ve sanat tarihini de bakıldığında estetik olması açısından da sık tercih edilen bir figür. Tercih etmenin sebebi sanırım hem vermek istediğim mesajı sunmak için iyi bir figür olması, istediğim sadeliği canlının kendisinin taşıması hem de estetik bir biçimde resmetmeye uygun olması. S. Ü: Bu sergide Aytuğ ve beni bir araya getirme fikri, Simbart Project'in kurucusu Aslı Hatipoğlu'nun fikriydi. İşleri bir arada gördüğümde ne iyi bir öngörüymüş diye düşünmüştüm. Gerçekten de sergiyi bir yapboz olarak görürsek büyük resimde hayvanlara dair bir hassasiyet ortaya çıkıyor. İnsan merkezci bir tavırla bazen yok ettiğimiz, bazen azalttığımız, merkez dışına ittiğimiz, yaşam alanlarından uzaklaştırdığımız hayvanlara dair çalışmalarımızın karşılıklı konuşmaları, duvardan duvara paslaşmaları hem ayrı ayrı okunmalarını hem de bütün olarak ortak bir başlıkta buluşmalarını sağlıyor. Tüm bunlar bazen biçimsel, bazen isimlendirmeyle, yer yer örtük yer yer doğrudan bir anlatıyla görünür oluyor sergide. İnsanın doğrudan görünen ve görünmeyen şiddetinde parçalanıyor, katmanlaşıyor adeta. Cevaba sondan başlamış oldum. Kağıt işlere gelecek olursam, kağıdın kağıt olarak göründüğü, dediğiniz gibi steril olma kaygısı taşımadığı, duvara doğrudan çivilendiği bir düzenleme yaptık. Yine kedi, köpek, ayı, tavşan, panda gibi hayvanların oyuncak portreleri bir arada gösteriliyor. Bu portreler insanın şiddetine dair bazı izler taşıyorlar. Tek başlarına bakıldığında halen ciciler! Bir arada bakıldığında ise ağzı, burnu, gözü vb. eksiklikleri okunmaya başlıyor. AA: Sergileme biçimi konusunda, genelde seri olarak çalışıyorum ve serilerin kendi içlerinde de farklı cümleler oluşturabilmesi adına farklı olasılıklar deniyorum. İşlerin tekilliğinde ve bütünlüğünde farklı ölçüler, farklı işler bir araya getirerek bahsettiğiniz gibi bir yapbozun parçası olmaları fikri benim için az önce de belirttiğim gibi hem seriler içinde yeni anlamlara hem de farklı serilerin benim için birbiriyle olan bağını oluşturuyor. Bir araya gelişimiz Aslı hanımın sayesinde oldu. S. Ü: Bilinç ve aklın tüm canlılara özgü olduğunu hatırlarsak hepimiz farkındayız diyebilirim. Bu bizim ağıdımız olmalı. İnsan merkezli olmayan bir dünyayı mümkün kılmak oldukça zor görünse de; bu düşünce ile yaşama bakmamak mümkün. İnsanın merkezi konumunu sorgulamak, düşünmek, bazı şeylere katkı sağlamaya çalışmak önemli bir adım bence. Bu vesileyle benzer kaygılarla ve düşüncelerle içeriği oluşturulmuş olan Doğu Batı Düşünce Dergisi'nin 2017 tarihli 82. sayısınınFaunaya Ağıt: Hayvan temasından ilhamla sergimizin başlığını oluşturduğumuzu da söylemek isterim. AA: Bilmiyorum bu sorunun cevabını. Farkında olmak çok insani bir bilme biçimi olabilir ve bunu ekolojik sisteme yüklemek insan merkezli bir bakış açısının devamı olabilir. Diğer türler de bizim gibi ekolojinin yıkımından etkileniyorlar belki de çok daha ağır bir biçimde. Ama dediğim gibi böyle bir duyumsama, algılama, fark etme ve anlama pratikleri var mıdır, bilmiyorum. Peki, insan merkezli olmayan bir dünya mümkün mü? Şu zamana kadarki tür olarak pratiğimiz bunun mümkün olduğunu pek düşündürmüyor. Umarım biz ve bizden sonraki nesiller türler arası hiyerarşinin üstünde bir dünyayı anlama ve dünyada olma pratiği geliştirebilir. Zaten bu seri de bu umut üzerine yapılanıyor.


3 23 Mart 2022 tarihleri arasında Beşiktaş Belediyesi Beltaş AŞ. işbirliği ile MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi'nde usta sanatçılarımızdan Yıldız Doyran'ın Yeniden Doğa başlıklı sergisi yer alıyor. Küratörlüğünü Dilek Karaaziz Şener ve Nilgün Yüksel'in üstlendiği sergiye sanatçının uzun sanatsal kariyerinin bir dökümü niteliğinde olan kitap da eşlik ediyor. Yıldız Doyran'ın Yeniden Doğa sergi projesi, bir yandan tam söylendiği gibi en yalın haliyle doğayı anlatırken diğer yandan insana dair olabildiğince kaotik bir söylemi dile getiriyor. Proje, sadece doğaya değil, doğanın bir parçası olan, ona karşıdan bakan, onunla devinen, ondan kopan, ona dolayısıyla kendine yabancılaşan insana dair bir söylence. Yitip gidene dair bir ağıt, binlerce yıldır birlikte devinime dair bir onurlandırma. Yeniden Doğa, kaynaklarını doğanın ritminden, felsefeden ve göçlerle, yeni karşılaşmalarla uzun bir geçmişi de beraberinde taşıyarak oluşturulan kültürden alıyor. düşüncede nasıl çoğalacağı üzerine metinler yer alıyor. izleyici, beraber düşünmeye, sürece dahil olamaya davet ediliyor.


İnsanoğlunun renk olgusuna ilgi duyması tarih öncesi topluluklara dayanmaktadır. Plastik sanatlarda boyanın görsel etkisi renk olarak ifade edilmiştir. Işığın nesnenin üzerine düşmesi ile, nesne görünür duruma gelmekte ve görünen şekiller, biçimi ve rengi ile algılanmaktadır. Bir formun, üzerine düşen ışık demetlerine karşı göstermiş olduğu reaksiyon, renktir. Plastik formu renk olmadan görsel bakımdan algılamamız mümkün değildir. Renk sadece lekesel değer değil, aynı zamanda derinlik kavramını da vurgulamaktadır. Ön-arka ilişkisi derinlik planlarında değişiklik gösterdikçe renk ve renk tonları da değişmek durumunda kalmaktadır. Natüralist bir gözlemde mesafe ve derinlik arttıkça nesne ile onu gözlemleyen insan gözü arasına giren hava tabakalarının derinliği ve yoğunluğu da artmaktadır. Derinlik, renklerin cansızlaştırılmasıyla oluşturulmaktadır. Resim yüzeyinde ön plana yaklaştıkça rengin netliği, canlılığı artmaktadır. İnsan üzerinde her rengin etkisi farklı olup, göz retinasına çarpan rengin psikolojik ve fizyolojik etkileri bulunmaktadır. Renk üzerinde ilk çalışanlar şüphesiz empresyonistler olmamıştır. Empresyonistler ışık tayflarını keşfetmişlerdir. Batı resminin var olmasından itibaren renk, resmin en temel elemanlarından biri olarak kabul edilmiştir. Resim sanatı optik bir sanat olup, her şeyden önce göz duyumlarına dayanmaktadır. Göz duyumları dediğimiz unsurlar ise, gerçekte ışık, renk duyumlarıdır. Renk yönünden yoksul olan grafik sanatlar ve heykelde de mekanla ilgili renklerin estetik izlenimi, onların ışık ve renk etkisi ile olmaktadır. Mekana ait biçimin estetik olarak kavranması ışık ve renk etkisi olmadan mümkün olmamaktadır. Doğada, rengin yanında, rengi çevreleyen doğal nesneleri birbirinden ayıran çizgiler, formlar, konturlar gözlemlenmektedir. Doğanın renk ve çizgi olarak belirlenmesi bir varlık düalitesini göstermektedir. Bu varlık ise, rasyonel bir formdur. Yalnız ampirik ve sansüalist bir yolda kavranmaktadır. Resimde varlık düalitesi ifade bulmaktadır. Rasyonel varlık tablosu resimde bir renk resmi halinde kavranmaktadır. Görünüşten hareket eden resim, bu görünüşü renk olarak ifade etmektedir. Empresyonizme kadar resimde kullanılan renk, ışıkta olduğu gibi başlı başına değer değil, üzerinde bulunduğu nesneyi ifade eden bir araç olmuştur. Renk, izleyiciyi objeye götürmektedir. Nesne ile rengin arasında sıkı bir bağlılık bulunmaktadır ve her nesne kendini belli bir renk içinde realize etmektedir. Objeler, üzerlerine düşen ışık tayfının renginde olup, sabit, objektif, reel bir renk değeri bulunmamaktadır. Nesneler dünyası kontursuz, temelsiz olarak bir değişim içerisindedir. Bu değişimi belirleyen temel prensip tayf rengidir. Böylelikle renk, resmin başlıca taşıyıcısı olmaktadır. Empresyonizm ile birlikte renk, direkt olarak ışığın bir tayfı olarak ifade edilmektedir. Bütün ışık tayfları, değişik karışımlar oluşturarak fenomenler dünyasını belirlemektedirler. Plastik sanatlarda resim sanatı, özüne uygun bir sanat olarak ilk defa empresyonizmle Pür bir sanat olarak ortaya çıkmıştır. Bu yolda resim sanatı tüm formel elemanlardan da kurtarılmış olmaktadır. Modern sanatın başlangıcına empresyonizmin yerleştirilmesi de doğru bir anlayış olmuştur. Pürizm, modern sanatın temel prensibidir. Sadece modern sanatın değil, aynı zamanda modern felsefenin temel prensiplerinden biridir. Sanatta olabildiğince saflaşma, resmin yabancı elemanlardan kurtulması ilk defa Empresyonizm ile görülmüştür. Monet'nin çalışmalarında, tüm değerlerin renk valörlerine, nüanslarına ve renk derecelerine odaklandığı görülmüştür. Gözün duyusal hakimiyeti kuvvetli bir şekilde ortaya konulmaktadır. Monet, sadece görmüş olduğunu resmetmiştir. Monet'nin gözlemlemiş olduğu şey ise, izlenim bağlılıklarından meydana gelen doğa olmuştur. Yani resmettiği de bu doğadır. Kendi başlarına nesneler değil de, nesnelerin anlık görünüşleri olmuştur ki, anlık görünüşler ise ışık ve renk izlenimleridir. Bu anlamda pozitivist obje anlayışı ile empresyonist estetik obje arasındaki uyum bütün çizgileri ile var olmaktadır. Optik Karışım, gerçekte çok farklı bir renk illüzyonudur. İki ya da daha fazla rengin birbirlerini farklı görünümlere itmesi ya da çekmesi, değiştirmesi yerine bu renklerin eşzamanlı olarak algılanması, yeni bir renk olarak görünür kılınması önem kazanmıştır. Bu süreçte iki orijinal renk görünmez hale gelmekte, ardından optik karışım denilen renk onların yerini almaktadır. Empresyonist ressamlar yeşil rengi tek başına kullanmamışlardır. Sarı ve mavi rengin karışımı ile elde edilen yeşil boyanın yerine, sarı ve maviyi yan yana ya da küçük noktalar halinde uygulamışlardır. İki renk, izleyicinin algısında karışmış olmaktadır. Noktaların küçük olması ise efektin mesafe ve boyuta bağlı olduğunun da bir göstergesidir. Renklerin insan algısında karışması son yüzyılda yalnızca izlenimcilerin ve noktacılık akımı sanatının gelişmesini değil, aynı zamanda foto mekanik alanında, siyah beyaz resimlerde yarım ton sürecine de önayak olmuştur. İlk noktalar, sayısız renk tonu ve nüanslarını yaratmaktadır. İnsan göz retinasındaki sinir uçları bütün renkleri oluşturan üç ana rengi algılamaya ayarlanmıştır. ... Kırmızı renge uzun süre bakılması halinde, kırmızıya hassas olan bölgeler felç olmakta, sonra ani bir beyaz renge gözün geçmesi durumunda ise sadece mavi ve sarının karışımı algılanmaktadır. Yeşil renk, kırmızının tamamlayıcısı olan renktir. Renkleri illüzyonist değişimlerden bağımsız olarak görebilmek mümkün değildir. Uygulamaya dayalı çalışmalar, illüzyon yoluyla rengin istikrarsızlaştığını ve göreceliliğini göstermiştir. Görsel algıda, fiziksel gerçek ile fiziksel etki arasındaki çelişkiyi de ifade etmektedir. Burada görmek imgesi önem taşımaktadır. İmgelem ve hayal, ilişki halinde bulunmaktadır. Aynı zamanda bu durum, rengin nicelik, nitelik, form ve ifade bağlılığın farkındalığını yaratmaktadır. Görsel algıda bir renk hiçbir zaman fiziksel haliyle gerçekte olduğu gibi görülmemektedir. Böylece renk, sanatın en göreceli unsuru haline gelmektedir. Rengin, etkin kullanımında her zaman gözü aldatıcı bir eleman olduğunu bilmek gerekmektedir. - Mülayim, S., Sanata Giriş, Bilim Teknik Yayınevi, İstanbul, 2008 - Tunalı, İ., Modern Resim, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2013 - Albers, J., Rengin Etkileşimi, Çev. Gamze Rastgeldi, Hayalperest Yayınevi, İstanbul, 2020 - Delamare, F., Guineau, B., Renkler ve Malzemeler, Çev. Orçun Türkay, YKY Yayıncılık, İstanbul, 2012


Bir ressamın ressam olarak sadece resmin öğelerini uygulama, malzeme ve teknik kullanımıyla başarılı olması mümkündür. Bunlar işin zanaat tarafı ve bir ressamda olması gereken zorunluluklardır. Hedef sanat ise iş değişir. Renk, çizgi, leke, espas, gölge vb. unsurları çok iyi kullandığı için dünyanın en önemli sanatçısı olmuş bir kişi yoktur. Bir sanatçı bu özelliklerinin birkaçı veya birisiyle ön plana çıkarılıyorsa; ya bu sınıflamayı yapan sanat/sanatçı kavramlarını bilmiyordur ya da bu kişinin sanatçı olup/olmadığını anlamamıştır. Esas olan; izlenen yol, işin yapım tekniği ve malzemenin önemi değil, bunlarla ortaya koyduklarıdır. Detay ve alt yapı oluşturmak için kullanılan malzeme ve teknik öz demek değildir. Sanatçıda aranan bu donanımla duyguyu ortaya koyabilmesi beklenen özdür. Gerekli eğitim verilmesi halinde ortalama insanların yüzde ellisinden biraz fazlası bu teknik ve malzeme kullanımını gereken sürede öğrenebilir. Sanat çalışması yapan kişiler ilk aşamadaki tüm çabalarını öncelikle izleyiciyi/sanatseveri o çalışmanın önünden geçerken durdurmak, düşünmeye sevk etmek ve hissettirmek için yapar. Buna boş çerçeve veya beyaz tuval de dahildir. İzleyicinin/yorumcunun/eleştirmenin vb. dikkatini çekmeyen bir çalışmanın değerliliği/değersizliği tartışılabilir hale gelmiştir. İzleyicinin çalışmayı fark etmesi aşaması içinde gizli olabilecek duygusal pornografi tuzağına da düşmemek gerekir. İzleyici ile yüz yüze gelme aşamasından sonra sanatçı üzerinden sanat devreye girer. Sanatçıdan kendi birikim ve tecrübesiyle olmazsa olmaz teknik/malzeme donanımını aşarak duygu ve hayal birikimi ortaya koyması beklenir. Sanatçı olmanın yol ayrımı bu aşamada gerçekleşir. a) Öncelikle malzeme ve teknik kullanımını mükemmel ve somut olarak ortaya koyarak izleyiciyle buluşturacaktır. b) Aynı anda sadece somut olarak ortaya konulan çalışmayla sınırlı kalmayıp bir duygunun varlığını da ortaya koyması gerekir. Sanatçının sanat eserleriyle oluşturduğu o duygu birikimi bir aşama sonrasında sanatçıyı da kavrar ve onu süreklilik içinde olacağı başka bir boyuta çeker. İşte bu durum onun sanatta sağlam adımlar atacağı yola koyulmasını sağlar. İkisini aynı anda yapabilme işi sanatçılık olup tamamen öznel bir faaliyet olan yaratıcılık gerektirir. Yaratıcılıktan uzak teknik ve malzeme bilgisi sanatçı işi bir şey ortaya koyamayacağı gibi teknik olmayan yaratıcılık da bir sanat eseri ortaya koyamaz. İlk kısmı başarılı geçmiş olan bir çalışmanın sanat eseri niteliğine sahip olmayacağı kuralını nedense sadece teknik ve malzeme bilgisi yüksek olanlar pek kabul etmez. Görme biçimlerinin farkında olan ve göz hafızası gelişmiş sanatsever/izleyici sahip olduğu bilgi ve tecrübeyle bu duyguyu yakalamaya çalışır. Sanatçının ortaya koyduğu ile sanatseverin algıladığı duygu hiçbir zaman tamamen örtüşmez. Netice olarak; kendi için bir yeni dünya açan ve bu yeni dünyayı sanatsevere kendi duygusuyla sunan sanatçının yaptığı çalışmayı sanat eseri olarak kabul ederim. Sanatta esas olan yeni yeni dünyalar yaratma işidir.


Sanatçı-Akademisyen Yıldız Doyran'ın Yeniden Doğa I /Renature I adlı sergisi Beşiktaş Belediyesi MKM Kültür Merkezinde, Nilgün Yüksel ve Dilek Karaaziz Şener küratörlüğünde açılmıştır. Yeniden Doğa, bir dolayımdan geçilerek, doğadan yola çıkılıp tekrar doğaya ulaşmanın bir formülünü içermekte. Yıldız Doyran, sanat yolculuğuna doğadan yola çıkıp, kültürün ve bilginin dağlarından dolanıp yeniden doğaya yönelmeye işaret ediyor çalışmalarıyla. Böylece bize sanatın doğayı her zaman bir sorun olarak merkeze aldığını hatırlatıyor. Klasik bir bakışta doğanın bir kopyası iş görürken, modern bir bakışta da doğaya bakışın taşıdığı türlü duyguların aktarımı iş görüyordu... Sanatın doğayla ilgilendiği halleri konusunda doğayı seyretme, kopyalama, doğayı dışlama, doğayı fetişleştirme gibi bir sürü şey sıralanabilir. Oysa doğaya bakışta artık romantizmin, övgünün, pastoralin, pitoreskin eski işlevlerini tam olarak taşımadığı söylenebilir. Doğaya bakış artık daha yüzeysel ve alaycı olabildiği gibi formu içeren, analitik derinliğe dair bir niteliği gerektirebilir. Doğa formlarını ve doğayı derinlemesine analiz etme tavrı sanatın soyut yönelimlerini hatırlatsa da objektif duruşu da gerektirmektedir. Bu türden bir duruşa sahip olan Yıldız Doyran genellikle biraz Spinoza tarzı bir objektiflikle ama sanatçı duyarlılığını hiç yitirmeden doğayı ele almaktadır. Yıldız Doyran, doğayı olmadığı bir şeye dönüştürmeden işlemekte ve doğayı doğanın temsil etmediği bir şeye dönüştürmeden, onu birkaç duygu tanımına hapsetmeden ele alan çalışmalarla kendini ifade etmektedir. Çalışmalarındaki bu özellik için şöyle bir tespit yapmak mümkündür: Sanatçı doğanın resimsel bir topolojisini ortaya koymayı denemektedir. Doğaya özgü olanı sanatın diline çevirerek kendine özgü sistemler aracılığıyla bir haritalama gerçekleştirmektedir. Resimlerinde şekil, yüzey, derinlik, ışık, gölge ve renkleri dilsel bir araç olarak kullanır ve doğanın topolojisini tuval yüzeyinde oluşturmaya uğraşır. Yoğun kullanılmış boyalar güçlü formları öne çıkarırken, kıvrımlar ve tekrar eden akışlarla ritim oluşturulmuştur. Bu oluşumlar aracılığıyla sanatçı, seçilmiş bir doğa parçasının derin imgesel analizini inşa etmektedir. Yıldız Doyran'ın eserlerinin kökenine bakıldığında plastik yapılarda, sanatın niteliksel elemanlarının uygulanışı ve bu uygulamaların sonucunda ortaya çıkan imgelerin oluşturduğu bir bilgi farkedilecektir. Bu bilgi doğa ile yapılmış bir anlaşmanın bilgisidir aslında. Daha doğrusu sanatçının kendi kendisiyle ve doğayla yaptığı bir anlaşmadır bu. Sanatçı yaşamının bir döneminde sanki günümüzdeki eserleriyle doğaya yeniden dönüş şeklinde bir anlaşma yapmıştır. Sanatçının yaptığı bu anlaşma aslında tüm insanlığın doğa ile anlaşmasını önerir. Bu türden bir anlaşma felsefede Odysseus anlaşması olarak adlandırılır. Sanatçı da insanlığa buna benzer bir anlaşmayı hatırlatır. Ne kadar doğadan uzaklaşmış olursa olsun insanın geçmişteki gibi gelecekteki yuvası da doğadır. Sanatçı, toprağın, suyun ve bitkilerin imgeleri aracılığıyla ilerleyen yolculuğuna şimdi doğaya yeniden dönüş sözünü gerçekleştirerek devam etmektedir. Yıldız Doyran'ın tuval resimlerinde güçlü bir şekilde yoğun boya kütleleri ve kendine özgü dokular oluşturduğunu görmek mümkündür. Tuvallerinde başlıca konusu doğadır. Doğadaki çeşitli dönüşümleri su ve su ile ilgili bir doğa parçasının imgesi üzerinden ele almaktadır sanatçı. Doğayı ele alan bu resimlerin yüzeyinde ilginç bir şekilde görüntünün yanında dokunma duyusu da gezinmektedir. Bu dokunma duyusu her zaman net bir şekilde bulunmaz, zaman zaman muğlak bir halde de var olur. Tam burada resim ve dokunma duyusu arasındaki ilişkiye yakından bakmak gereklidir. Yıldız Doyran'ın resimlerinde yer alan dokunma duyusu, sanatçının yaşam enerjisinden kaynaklanan bir çevrim ile birlikte ortaya çıkmış gibidir. Yaşam enerjisinin verdiği coşku ve tutkuyla resimlerinde renkleri, dokuları ve biçimleri özgün bir şekilde organize etmektedir. Bu nedenle resimlerinde belirli bir yakınlık duygusu da vardır. Daha doğrusu bu resimlerde bir dokunma hali, dokunma duyusu ağırlıklı bir biçimde vardır. Resim ve dokunma duyusu arasındaki ilişki denince akla Fransız Filozof Maurice Merleau-Ponty gelmektedir. Çünkü Merleau-Ponty dünyanın algılanışını sadece görmeyle değil dokunmayla da gerçekleştiğini vurgulamaktadır: Merleau-Ponty Görmenin verileri ile dokunma arasında entelektüel bir ilişkinin varlığını sabitlemektedir (Merleau-Ponty, 1996 s.12). İşte bu ilişkinin kuruluşundaki görme ve dokunma birlikteliği dünyanın beden tarafından algılanışını ifade etmektedir. Dünyanın varlığı, bedenin dokunma duyusu için oluşmuştur denebilir. Bu noktadan yaklaşıldığında Yıldız Doyran'ın resimlerinde doğaya görme ve dokunmanın olanağında bir yaklaşım geliştirme aralığı belirmektedir. Dokunma, doğaya ikinci bir bakış, hatta yeniden bir bakış olarak ele alınabilir. Yıldız Doyran'ın resimlerindeki imgeler ve dokunma duyusu arasındaki ilişki bir bakış biçimi olarak öne çıkmaya başlar. Bu imgelerde bulunan dokunma hissi izleyiciyi bu resimler karşısında ilginç bir noktaya taşımaktadır. Bu nokta genellikle görmenin yetmediği bir inceleme tarzına davet gibi düşünülebilir. Bu türden imgesel yüzeylerin daha fazla fenomenal boyut içermesi modern sanatta rastlanan bir olgu olarak görülebilir. Bu olgu yine Merleau -Ponty'nin vurguladığı gibi Cezanne'ın resimlerinde görülebilir. Her ne kadar sadece resim ile karşılaşmış olsak da bu eserlerde dokunma duyusunun verdiği bir mekansal boyut mevcuttur. Yıldız Doyran'ın resimlerindeki sanat pratiği de aynı imgesel ve dokunsal yönleri içermektedir. Çalışmalarında toprak, su, bitki ve köklerin bir görünümünü vermektedir. Su üzerindeki yansımalar, sudaki derinlik, gölge ve ışıltılar suya ait bilgileri içeren estetik ögelerdir. Bitkilerin sıcak tonlardaki renkleri ise hem bir zıtlık oluşturmakta hem de resme plastik bir ritim katmaktadır. Diğer yandan bu bitkiler suya dokunmakta, bu dokunuşu izleyicinin hayaline aktarmaktadır. Suya dokunuş insan için çok farklı bir deneyimdir. Su teni sarar, suyun akışkan yapısı dokunmayı artık başka bir boyuta aktarır. Suya dokunma fiziksel bir temastan fazlası olur. Bu nedenle su doğrudan arınmayı temsil etmez, doğrudan arınmanın kendisi olmaktadır. İmgesel anlamda bu resimlerde yer alan su ise dolaylı olarak doğaya dönüşü gerçekleştiren bir arınmayı içerir. Yıldız Doyran resimlerinde yer alan su ve sudaki varlıkların imgesi bir dokunuş öyküsü içermektedir. Su görüntülerinde yer alan çeşitli ögeler maddenin hallerinin değişimini öykülemektedir. Maddenin halleri değiştikçe maddelere dokunma şeklimiz de değişir. Bu yoldan düşünülünce Yıldız Doyran'ın resimlerinde su bazen katı haliyle buz ve kar olarak yer alır. Genellikle suyun hallerini doğaya dokunmanın bir şiiri gibi kullanır sanatçı, anlamanın bir başka boyutunu çalıştıran bir tarzla. Maddeye dokunduğumuz anda formun niteliğini aktaracak yumuşaklık derecelerini anlarız. Sıcaklık ve soğukluk derecelerinin tahmini bilgisini hissederiz. İşte bu resimler türden doğa deneyimlerinin görüntü yoluyla aktarılmasını içermektedir. Resimlerinde kendine özgü bir doku yapısına ulaşan Yıldız Doyran bu dokuları adeta parmak izi gibi kullanmaktadır. Resimlerindeki imgesel ve dokunsal öğelerin işleyişi bir bilgi formundan çok daha farklıdır. Bu resimlerde görünen dünya bir duygu dünyasıdır aynı zamanda. Doğaya duyulan saygı ve doğada kendiliğini bulma deneyiminin bir yansımasıdır. Bu nedenle sanatçı doğaya resim aracılığıyla yaklaşırken bir şifacı gibi yaklaşmaktadır. Burada Walter Benjamin'in (2004, s.32) ressamı konusuna yaklaşma biçimi bakımından şifacıya benzetmesi örnek verilebilir. Benjamin ressamı şifacıya benzetir ve aynı bağlamda da kameramanı cerraha benzetir. Bu benzetim oldukça güçlü bir düşünce sunmaktadır. Benjamin'in düşüncesinde olduğu gibi Yıldız Doyran da resimlerinde doğaya bir şifacı gibi yaklaşmaktadır. Şifacı karşısındakine dokunur, belirli bir mesafeyi koruyarak yaklaşır. Bedenin dışından ruhun en derinlerine seslendiğini varsayar. Sanat da böyle değil midir? Sanat eseri belli bir mesafeden izlenir ama insanın en derinlerine, ruhsal varoluşuna dokunur. Bu bağlamda Yıldız Doyran'ın eserleri tam olarak doğaya doğru yönelen bir şamanın bakışını içerir. Sanatçı doğanın materyallerine belirli bir mesafeden odaklanmıştır. Buradaki yaklaşma tavrı doğaya duyulan görsel-zihinsel merak, doğaya karışma- dokunma ve doğayı okuma isteğini de gözler önüne sermektedir. Yıldız Doyran eserlerinde doğaya kişisel bir perspektiften yaklaşmaktadır. Bu kişiselliği onun tuvallerini boyarken malzemeyi kullanışında görmek mümkündür. Resimlerini en birincil araçlarla fırça ile, elleri ile dokunarak üretmektedir. Bu nedenle Doyran'ın yapıtlarında dokunma tematik olarak var olmasa bile temel bir duruş olarak mevcuttur. Doyran'ın yapıtlarındaki dokunsallık bir ten ve madde ilişkisinden daha ileridedir. Bakış ve dokunmanın ördüğü bu yapıtlar doğanın imgesini içeren felsefi söylemlere davet eden estetik imgelem önerisidir. Topoloji, yüzeylerin ve şekillerin genel özelliklerini açı, ölçü ve birim olmaksızın geometrik açıdan incelemedir. Kavram bu yazıda bu anlamı üzerinden kullanılmıştır. Odysseus anlaşması: Kişinin gelecekteki kendisi ile şu anda yaptığı bir anlaşmayı ifade eder. Odysseus, kendisiyle, gelecekte evine yurduna ailesine kavuşması karşılığında, yolculuğunda karşısına çıkacak ve onu yolundan edecek her şeyi, her vaadi reddederek kendi yoluna gideceği bir anlaşma yapmıştır. Sirenlerin şarkısını duymak isteyen Odysseus, kendisini direğe bağlatır ve tüm adamlarının kulağını bal mumu ile kapattırır. Sirenlerin sesini bir tek kendisi duyar, Sirenlerin şarkısı Odysseus'u derinden etkiler, onlara gitmek ister, adamlarına kendisini bırakmaları için yalvarır yakarır ama başta aldığı önlemlerle oraya gidemez. Eğer Sirenlere doğru giderse gemisi kayalıklara çarpacak ve batacaktır, o da gelecekte evine asla ulaşamayacaktır.


Institut Français Ankara, Frankofoni Baharı ve 8 Mart Dünya Kadın Hakları Günü kapsamında, Kanada'nın Türkiye Büyükelçiliği ve Ankara Üniversitesi işbirliğiyle, 17 Mart Perşembe günü saat 19.00'da Kadınların Görülmeyen Emeği: Sağlık Krizinden Çıkaracağımız Ders Nedir başlıklı yuvarlak masa toplantısı düzenliyor. Bu konuları tartışmak için konuşmacılar Türkiye, Fransa ve Kanada'dan bakışlarını ve uzmanlıklarını kesiştirecekler ve soruları yanıtlayacaklar.


Welcome to an exciting and unique Indo-British fusion music, brought to Essex by 'Shephali Frost & Friends'. An internationally known poet & singer, Shephali Frost collaborates with British artists to combine South Asian poetry from the 13th to mid-20th century with western classical music, modern English poetry & contemporary Jazz. - Zak Barret on Saxophone - Samuel Hollis on Double Bass - Max Stanton on Piano - Natasha Holmes on Cello - Richard Nolan on Drums and you may well remember several of these musicians from previous Pimlott concerts. Shephali has agreed that all proceeds from this concert should go to support Ukraine in the current crisis. We hope you will come and hear Shephali Frost and Friends, in the knowledge that we are also helping the Ukrainian cause. Tickets are available at this by following this link.


Doğadan kopuş, kendine yabancılaşma, içimizdeki çocukluğa olan mesafe her geçen gün artarken kaotik gürültü patırtı arasında Aysun Oz unutulmuş çocukluğun sesini bize fısıldıyor. Bu fısıltı bize yaban hayatın bir parçası olduğumuz, temelde hepimizin aynı olduğuyla ilgili unutulmuş bir gerçekliği hatırlatıyor. Doğa için 'en önemli içsel kaynağım' diyen sanatçının, ekilip biçilen bahçelerde geçen çocukluğu, bitkilerle ve kuşlarla olan arkadaşlığı resimlerinin arketipini oluşturuyor. Sanatçı; çocukluğa mesafe üzerine enine boyuna düşündüğümüzde, yaşamı, insanı algılayış biçimimle daha da ötesinde sevme ve anlama biçimimle çok örtüştüğünü görüyorum. Hem bu çocuk formundaki insanlarım hem de onları herhangi bir doğa parçasının bitki, ağaç, hayvan gibi yaban hayatın içinde resmediyor oluşum size eski bir hikayeyi artık çok geçmişte bıraktığınızı düşündüğünüz bir romantizmi, bir melankoliyi, bir özlemi ya da acıyı hissettiriyor olabilir. Aysun Oz, toplumsal bir kurgu olan mutlu çocukluk imgesini, çocuğa yüklenen anlamı, geleneksel çocukluk anlayışını yıkan bir gerçekliğin içinden konuşuyor. Bu irite edici gerçeklik karşısında sarsıcı bir sorgulamanın önünü açıyor. Bir sevimliliğin, tatlılığın, güzel bir çocuk formunun peşinde olmadığım aşikar. Belki de bunun ötesinde sizin için rahatsız edici olanın ne olduğuyla ilgili bir farkındalığa davet ediyorumdur. Doğada karşılaştığınız heybetli bir ağaç size bir yandan muhteşem ve güzel gelirken bir yandan ürkütücü de gelebilir. Nereden baktığınız ve onunla kurduğunuz bağ onunla ilişkimizi belirler diyen sanatçının yapıtlarında yer alan pticalar da buna benzer bir yabansılığı taşıyor. Çocukluğundan itibaren hayal dünyasında kurguladığı Pticalar; kuş-insan melezi imgesel varlıklar, sanatçının resimlerinin ana karakterini oluşturuyor. Bu karakterler post-truth çağında bizi 'çocukluk çok saf, temiz bir dönemdir', 'Çocuk olmak ne güzeldir' diyen yeni kapitalizm çağının romantik çocukluk mitine karşın sanatçı, çocukluğun saf, masumane gösterilen tarafına, çocukluğa yapılan güzellemenin dışına çıkan bir önermeyle karşılık veriyor. 'Çocukluk cehennemdir'. Sanatçı bu düşüncesini kendi cümleleriyle şöyle ifade ediyor; Tüm çocukluk fotoğraflarınızda mutlu çocuk olmanız mümkün değildir. Belki buradan bakabilirsek bugün 'en mutlu' en yaşamsal ihtiyaçları giderilmiş çocuğun bile bir binada, bu binanın içinde bir dairede, bu dairenin içinde bir odada 'tüm dünyaya bağlanabildiği' internetiyle aslında ne kadar köksüz ve bağlantısız bırakıldığını görebiliriz sanki. Doğadan her geçen gün uzaklaştığımız, gerçekle simülasyonun birbirine karıştığı metaverse çağında, yaban hayatın bir parçası olduğumuzu hatırlamak bize çok uzak, tıpkı içimizdeki çocuğa ya da çocukluğa uzak oluşumuz gibi. Aysun Oz, insanların çocuk bedenlere bir yandan da kendi çocukluğumuza dönüp bakmamız için bize bir olanak sunuyor. İçsel devinimlerini ve yaşam dinamiğini doğadan aldığı ilhamla, onu izleyerek yakalayabildiğini söylüyor. Aysun Oz'un animatik örüntüyle plastisize ettiği resimleri; kendi çocukluğu, içsel çocukluk ya da tüm bu tanımların üstünde en saf ve yaban haliyle kucaklaşamamış olan insanlar. Sanatçının deyimiyle; Çok işlenmemiş, formlaştırılmamış daha çiğ ya da zihnimiz tarafından dosyalanmamış, yetişkin sosuyla marine edilmemiş duygular, ihtiyaçlar, güdü diyebileceğimiz kadar dolaysız temel yaşam bilgileri. Giderek eksildiğimiz, yabancılaştığımız dünyanın karşısında onu ifade ediş biçimlerimizin de kısırlaştığı bir zamanda saf, yalın ve masum çocuk mitinin mutlaklaştırılmasına karşın Aysun Oz fısıltı başlıklı sergisiyle bizi çocukluğun sevimli, naif, romantik haline değil, yetişkinlerin ötelediği, irite eden, yaban haline, kucaklaşamadığımız çocukluğumuz ile yüzleşmeye davet ediyor.


Kendini sürekli yenileyen ve insanoğlunun düşüncesizce yok etmeye zarar vermeye devam ettiği doğamız tüm güzellikleriyle Melihat Tüzün'ün tuvallerinde yer alıyor. Tuvallerinde kimi zaman farkında olmadan yanından geçtiğimiz kent dokusu ile bütünleşmiş köprüler, yollar, elektrik direkleri yeşil doğa ile bütünleşirken sanatçıya ilham, resim izleyicisine ise keyifli izlenimlerle tatlar bırakmaktadır. Tuvallerde fırçanın boya ile bıraktığı doku ve konturlar, gravür tadında bir etki bırakarak renk, ışık ve leke dengesini mükemmelliğe ulaştırmaktadır. Bulgaristan'ın Varna şehrinde Boris Georgiev City Art Gallery'de 31 Mart 03 Nisan tarihleri arasında gerçekleşecek Kişisel Sergi sanatseverlerin beğenisine sunulacaktır. 1997 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. 2000 yılında yüksek lisans eğitimini, 2004 yılında ise sanatta yeterlilik eğitimini tamamladı. 2000 yılında Kocaeli Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde araştırma görevlisi kadrosuna girdi. 2001-2005 yılları arasında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde, Temel Eğitim Bölümü'nde araştırma görevlisi olarak görev yaptı. 2006 yılında Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde yardımcı doçent, 2009 yılında doçent oldu. 2013 yılında Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi, Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi Resim Bölümü'nde doçent, 2014 yılında profesör oldu. 2018 yılında Trakya Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesine dekan olarak atandı. Uluslararası plastik sanatlar derneği ve İstanbul ekslibris derneği üyesi olan sanatçı, 2017 yılından bu yana Türkiye özgün baskı resim sanatçıları derneği başkanlığını yapmaktadır. Sanatçının; ulusal ve uluslararası bienallere, workshoplara, karma sergilere katılımları ve 12 yurt içi, 2 yurt dışı olmak üzere 14 kişisel sergisi vardır. Ayrıca birçok ulusal ve uluslararası müzede, kamu kurum ve kuruluşların koleksiyonlarında eserleri yer almaktadır. Resim, plastik sanatlar ve gravür sanatının değişik konularda makaleleri, araştırmaları, kitap bölümleri bulunur. 1995 yılında Ayşe ve Ercüment Kalmık Vakfı özgün baskı dalında birincilik ödülü vardır. Sanatçı eserlerinde; insanın doğa ile olan etkileşimini irdeler. Somut ve soyut imgelerin birlikteliği ile zıtlıklarından oluşan varoluş, yokoluş ve sonsuzluk sorgusunu yapar. İnsanların doğa ile ilgili yoğun ilişkisinde, doğa ile yüzleşmeye, doğaya, doğal olana zarif bir farkındalık oluşturmaya çalışır.


Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Öğretim elemanları ve öğrencilerinin eserleri, Bulgaristan'ın Varna kentinde, Balkan Sergileri II sergisinde sanatseverlerle buluşacak. Akademisyenler ve öğrencilerin özgün temaları ile yaptıkları resim, heykel, grafik ve fotoğraf gibi farklı disiplinlerdeki eserler izleyici ile buluşacak. Balkan Sergileri II sergisi, Varna Boris Georgiev City Art Gallery'de 31 Mart 2022'de açılacak. Sergi, 3 Nisan 2022 tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Balkan Sergileri Türkiye ve Balkanlar arasında bir köprü oluşturması açısından büyük önem taşıyor. Balkan Sergileri II de; komşu iki ülke olan Bulgaristan ve Türkiye'nin benzer kültürel özelliklere sahip olmaları ve bu özelliklerin sanata yansıması görülebilecek. Sergi aynı zamanda evrensel bir dile sahip olan sanatın, sınırları kaldırıcı gücünü de ortaya koyuyor. Bu bağlamda sergi, hem kültürel zenginliklerinin görülmesi hem de iki ülke arasında dostluk bağlarının güçlenmesi açısından büyük önem taşıyor. Sergide öğrenci ve akademisyenlerin işleri birarada yer alacak. Böylece; sanatseverler, iki farklı grubun çalışmalarını etkileşim içerisinde izleyebilecek. Balkan Sergileri II de eserleri sergilenen akademisyenler; Melihat Tüzün, Ali M. Bayraktaroğlu, Deniz Bayav, Ruken Aslan, Mustafa Haykır, Ayhan Çetin, Kerem İşcanoğlu, Baybora Temel, Deniz Gökduman, Ercan Yılmaz, Ö. Gökhan Temizel, Başar Hatırnaz, Devrim Baran, Elif Karaaslan, Can Özal, İter Alkan, Ferit Yazıcı, Zehra Atabey, Koral İlhan, Ergin Soyal, Halil Fırat Uysal, Ayşegül Kalkan, Selma Özkan, Filiz Gültekin, Begona Rodrıguez Rueda, Zerrin Pehlivan, Konur Koldaş, Kübra Yıldız, Meriç Batuhan Çil. Öğrenciler; Güray Uygun, Duygu Abatay, Savvas Kozidis, Duygu Erbaş, Melih Can, Çağrı Cengizoğlu, İrem Koçan, Sevda Şimşek, Sedanur Şimşek, Buse Fulürya, Aslıhan Elrantıssı, Ayşe Deniz Almadık, Selçuk Işık, Şeyda Yılmasın, Metin Özgör, Onur Örnek, Özgür Tunca, Berna Sağlam, Şerif Aslan, Aygül Yılmaz, Rümeysa Korkmaz olacak. The works of the artists of the Trakya University Faculty of Fine Arts will meet with art lovers in the Balkan Exhibitions II exhibition in Varna, Bulgaria. Works in different disciplines such as painting, sculpture, graphics and photography, created by faculty members and students with their original themes, will meet with the audience. The Balkan Exhibitions II exhibition, which will be held by the academicians and students of the Faculty of Fine Arts of Trakya University, will open on March 31, 2022 at the Boris Georgiev City Art Gallery. The exhibition can be visited until April 3, 2022. Balkan Exhibitions are of great importance in terms of creating a bridge between Turkey and the Balkans. In Balkan Exhibitions II; It will be seen that the two neighboring countries, Bulgaria and Turkey, have similar cultural characteristics and that these characteristics are reflected in art. The exhibition also reveals the power of art, which has a universal language, to remove borders. In this context, the exhibition is of great importance in terms of both seeing the cultural richness and strengthening the friendship ties between the two countries. The works of students and academics will be displayed together in the exhibition. Like this; art lovers will be able to watch the works of two different groups in interaction. Academics whose works were exhibited in Balkan Exhibitions II; Melihat Tüzün, Ali M. Bayraktaroğlu, Deniz Bayav, Ruken Aslan, Mustafa Haykır, Ayhan Çetin, Kerem İşcanoğlu, Baybora Temel, Deniz Gökduman, Ercan Yılmaz, Ö. Gökhan Temizel, Başar Hatırnaz, Devrim Baran, Elif Karaaslan, Can Özal, İter Alkan, Ferit Yazıcı, Zehra Atabey, Koral İlhan, Ergin Soyal, Halil Fırat Uysal, Ayşegül Kalkan, Selma Özkan, Filiz Gültekin, Begona Rodriguez Rueda, Zerrin Pehlivan, Konur Koldaş, Kübra Yıldız, Meriç Batuhan Çil. Students; Güray Uygun, Duygu Abatay, Savvas Kozidis, Duygu Erbaş, Melih Can, Çağrı Cengizoğlu, İrem Koçan, Sevda Şimşek, Sedanur Şimşek, Buse Fulürya, Aslıhan Elrantıssı, Ayşe Deniz Almadik, Selçuk Işık, Şeyda Yılmaz, Metin Özgör, Onur Örnek, Özgür Tunca, Berna Sağlam, Şerif Aslan, Aygül Yılmaz, Rümeysa Korkmaz.


Melihat Tüzün'ün son üç yıldaki çalışmalarından oluşan Just In Nature üst başlığını taşıyan resimlerinin konusunu giderek yabancılaştığımız, günlük koşuşturmalar içinde görmezden geldiğimiz hatta tahrip ettiğimiz doğa oluşturuyor. Haydi Doğaya, Haydi Ormana gibi triptikleri, Karaağaç'a Giderken, Edirne'de gibi resimleri sanatçının yaşadığı şehirler olan Edirne ve Tekirdağ izlenimlerinden oluşuyor. Sanatçı bu resimlerinde kent görünümleri yerine doğaya ve tarihi dokuya odaklanmayı tercih ediyor. Kadrajına doğayı ve ağaçları alan sanatçı, doğanın renklerini tuvaline aktarırken gözlemlerinden yola çıkıyor. Doğayı en yalın haliyle betimlerken adeta doğaya ait izlenimlerinden oluşan bir günce tutuyor. Kimi zaman da Dala Konarken, Akbabalar, Dallarda adlı resimlerinde olduğu gibi günlük hayatın tutsaklığından yeşile ve maviye bakmayı unutmuş insanlara biraz olsun nefes aldırmak adına özgürlüğün sembolü olan kuşlara çeviriyor objektifini. Bazen de köprüleriyle, camileriyle kentin tarihi sızıyor tuvallere geçmişin aralığından. Selimiye'den Tunca'ya, Tunca Köprüsü gibi resimlerinde uzam ve zaman ekseninde doğayı, tarihi dokuyla bütünleştirerek Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Bir zafer müjdesi burda her isim/Sanki tek bir anda gün, saat, mevsim dizelerine gönderme yaparcasına geçmişle şimdiki anı harmanlıyor Tüzün. Figüre yer verilmeyen resimlerdeki monokrom renk kullanımı resimler arasındaki bütünlüğü pekiştirici bir unsur olarak önem taşıyor. Ton ve nüans armonileri ise bu bütünlüğü destekleyici bir biçimde kullanılırken doğanın yalın güzelliğini ön plana çıkarıyor. Resme derinlik katan boya katmanlarının kullanımı izleyicinin resme, sanatçının durduğu yerden bakmasına olanak sağlıyor.


Sanatın konusu ve anlamı en başından bu yana insanın kendisidir. Bu gerçekten hareketle Serap İskender'in sanat anlayışı, figürasyon temelinde; insan yapısı ve karakterini ve de bu karakterin anlamını biçimsel bir boyut içinde geliştirmeye dayanır. Ele aldığı bu insanı, zamandan bağımsız, çağdaş bir gerçeklik atmosferinde, okunabilir ancak edebi olmayan bir kavrayışla donatmayı bir ön koşul olarak bizlere sunar. İnsanın iç dünyasını, ilişkilerini, hüznünü, sevincini, yalnızlığını, birlikteliğini, özgür olmakla bağlanmak arasındaki gelgitlerini, tüm çeşitliliği ile sergileyen bir kadın figürü; sanatının özünü özetlemektedir. Ve bu özet bir bakıma hayatla hesaplaşmanın ta kendisidir.


-Sophie Brandes Bahçıvan Kadınlar, soyutlamalar ve gerçek hayat arasında gidip gelirken bize yeni bir dünya düzeni hatta yeni bir insan tasavvurundan bahsediyor. Peki nedir bu yeni insan tasavvuru? Acısız bir toplum. Şiddet yok ve nefret de... Geleceğin toplumlarını şekillendirirken gücün asıl kaynağı kadın. Tek şartla: kadının toplumsal cinsiyet rolleri gereği doğum yapmak zorunda olduğuna dair algının ve biyolojik baskının ortadan kalkması. İnsanlık olarak şu an bulunduğumuz noktadan ileriye eski pratiklerimizle ilerleyemeyiz. Ekonomik ve dolayısıyla toplumsal olarak sınırlarımıza ulaştık artık. Ya da hayır, çoktan aştık bile onları. Bu da çatışmaların, bölüşüm kavgalarının ve savaşların artmasından başka bir sonuç yaratmıyor. Yalnızca kadının yaratıcı gücü kurtarabilir bizi. Güçlü olduğu kadar da fantastik bir tasavvur. Bahçıvan Kadınlar sergisi, ilk olarak Spitale galerisinde, ardından Polonya Ulusal Müzesi'nde Auschwitz konulu Majdenek Uluslararası Sanat Trienali'nde yer alan ve büyük ilgi gören Yanık Resimler serisini de içine alarak, toplumsal şartlanma ve ifadesizleştirilme üzerinden kurduğu bağlamla birlikte izleyiciyi interaktif bir şekilde bu duyguyu hissetmeye yönlendiriyor. Kulaklarımızda 'savaş' sözü çınlıyor hala. Yüzümüzü bugüne çevirelim yine. Ve dolayısıyla gerçekliğe. O halde Erdo Sam'ın çıkış noktasına geri dönelim. Bugün, ülkemizde derin acıları pekiştiren, toplumsal travmalara sebep olan kadın cinayetleri ve şiddet eğilimi ile Rusya'nın Ukrayna halkına uyguladığı zulmün hissettirdiği isyanla karışık çaresizlik duygusu serginin temel ritmini oluşturuyor. 15 Nisan Dünya Sanat Günü açılan Bahçıvan Kadınlar sergisi, 29 Mayıs 2022 tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir.


Institut français Türkiye'nin nitelikli edebiyat çevirilerini desteklemek ve çevirmenlik mesleğine hak ettiği değeri vermek amacıyla 2021 yılında başlattığı Fransızca Çeviri Ödülleri'nin 2022 edisyonu başvuruya açıldı. Beşeri ve Sosyal Bilimler ve Deneme dalında 1 Ocak 2020 30 Mart 2022 tarihleri arasında yayımlanmış çeviri eserlerin katılabileceği Institut français Çeviri ödülleri Genel ve Teşvik adı altında iki ayrı kategoride verilecek. Genel kategori ödülü 30 000TL, jürinin önerisi ile verilebilecek olan Genç Çevirmen Teşvik Ödülü tutarı ise 15 000TL olarak belirlendi. Başvurular 29 Nisan 2022 saat 17.00'a kadar yapılabilecek. Başkanlığını INALCO Türkçe Kürsüsü Başkanı ve Actes Sud Yayınevi Koleksiyon Müdürü Timour Muhidine'in yaptığı Institut français Türkiye Çeviri Ödülleri Seçici Kurulu; Yıldız Teknik Üniversitesi'nden Doç. Dr Lale Özcan, Hacettepe Üniversitesi Çeviri Bölümü Başkanı Doç. Dr Zeynep Oral, Galatasaray Üniversitesi Öğretim Görevlisi ve çevirmen Dr. Şilan Karadağ ve editör çevirmen Ayça Sezen'den oluşuyor. Institut français Çeviri Ödülleri'nin 2021 edisyonunda Mahir Güven'in Grand Frere adlı romanını, Ağabey başlığıyla Türkçeleştiren Ebru Erbaş büyük ödüle, Genç Çevirmen Teşvik Ödülü'ne Yunus Çetin ve Onur Ödülü'ne ise geçtiğimiz Şubat ayında 79 yaşında yaşamını yitiren Aysel Bora layık görülmüştü. Bir kitabın ortaya çıkma sürecinde çevirmenlerin katkısı esastır. Institut français Türkiye için diller birer Evliya Çelebi gibidir, onlar da seyahat ederler! Çevirmenler ise, kültürleri buluşturup aralarında kalıcı bağlar kurulmasını sağlayan her şeyin -sözcüklerin ve eğretilemelerin- peşine düşen, yeri doldurulamaz aktarıcılardır. İyi bir çeviri okumak, yazarı kendi dilinde okuyormuş hissini uyandırır. Edebi çevirmen, yeteneğini başkalarının hizmetine sunarak eserde kendisini görünmez kılsa bile, aslında bir sanatçıdır. O basit bir teknisyen değildir, yılların deneyimine ve eğitimine dayanarak karmaşık düşünceleri yorumlayan ve öteki dilde eşdeğer bir üslup yaratabilen kişidir. Çevirmen, kendi kültürüne olduğu kadar yazarın kültürüne de hakim olmalıdır, bu onun mesleğinin doğası, hatta asaletidir. Çevirmenlerin işlevi çoğu kez azımsanır, sektördeki aktörler tarafından nadiren öne çıkarılır ve değerinin karşılığını maddi açıdan da pek bulamaz. Institut français Türkiye bir Fransızca Çeviri Ödülü yaratarak çevirmenlerin bu rolünü takdir eder ve yanlarında yer aldığını beyan eder. Sezar'ın hakkını Sezar'a verme zamanı gelmiştir! Başka bir deyişle, ezelden beri kültür ve edebiyatın bizi bu derece mutlu edecek şekilde daldan dala konmasını sağlayan kadın ve erkek çevirmenlerin, yani bu edebiyatçıların emeğini yerli yerine oturtarak artık haklarını vermeliyiz.


Kiss FM, Kiss NFT başlıklı ilk NFT koleksiyonunun tanıtımını 42 Maslak'ta gerçekleştirdi. Koleksiyonda yer alan NFT eserler 1 Nisan'da Babylons. io platformu üzerinden satışa çıkacak. Kiss NFT Koleksiyonunda İsmail Acar, Bedri Baykam, Bozkaya Aldaş, Deniz Gökduman, Deniz Tolegen, Elif Erdem, Ferruh Karakaşlı, Gamze Çamoğlu, Genco Gülan, Hakan Yılmaz, Hakan Yıldırım, Koray Erkaya, Levent Morgök, Ömer Tomruk, Sadi Alipur, Sevil Kuranel, Sibel Bilgiç, Şevval Başalan, Uğur Çakı, Yiğit Dündar, Yiğit Yazıcı, Ayşin İldeş ve Cemre Karakaş'ın eserleri yer alıyor. Koleksiyonda Kiss FM'in sembolü olan dudak bu sanatçılar tarafından yorumlanarak izleyiciye sunuluyor. Kiss NFT Koleksiyonu, 30 Nisan tarihine kadar 42 Maslak'ta yer alan Kiss Art Galeri'de görülebilir.


Suluboya tekniği ile ilgili fazla yazı ve bilgi bulunmuyor. Bulabildiğimiz kaynaklarda da aşağı yukarı birbirine yakın bilgilere ulaşabiliyoruz. Suluboya tekniğinin, resim sanatında diğer teknikler arasında önemli bir yeri vardır; sulandırılan boya ile kağıda hükmetme işidir. Islandığında bozulmayan özel suluboya kağıdında sulandırılan boyanın ne kadar dağılacağı, alacağı şekil sizin elinizde ve kontrolünüzde olmalıdır; kısaca dizginler sizin elinizde olmalıdır. Diğer tekniklerdeki kapatıcı özellik suluboyada olmadığı için hatalı olan yerin düzeltilme olanağı yok. Diğer bir dezavantaj da beyazın kullanılmaması; renklerin açık tonunu bulmak için boya yerine kağıdın beyazlığını kullanmanız gerekiyor. Suluboya yaparken kağıdın deforme olmaması için kalın gramajlı kağıt seçilmeli, en ideali 300 veya 350 gr. lık özel imal edilmiş kağıtlar olmalıdır. Nasıl güzel bir yemek yapmak için kaliteli malzemeye ihtiyaç varsa suluboya resimde de sonucun güzel olması için kaliteli malzeme kullanmak gerekmektedir. Kaliteli dediğimizde pahalı malzeme akla gelmemeli, her pahalı malzeme kaliteli olmayabilir. Suluboya da mutlaka kağıdın resim altlığına kağıt bant yardımı ile sabitlenmesi gerekir. Suluboya tekniği ile ilgili kısa bir araştırma yaptığınızda, sizi karşılayan ilk bilgi; suluboyanın en zor teknik olmasıdır. Buna rağmen nedense bize ilkokul yıllarımızdan başlayarak resim derslerimizde suluboya resim yaptırdılar? Bize öğrencilik yıllarımızda suluboya resim yaptıran öğretmenlerimiz bu tekniğin hakkını vererek resim yapabilirler mi? Günümüzde de kaç resim öğretmeni suluboya tekniği ile resim yapabiliyor? Benim gözlemim Bursa gibi büyük bir şehirde bir elin parmakları kadar azdır... Güzel sanatlar lisesinde yağlı boya resim yapılırken boya, tiner veya terebentin ile inceltiliyorsa ;suluboya resim yapan kişi sayısı konusunda yanılacağımı sanmıyorum. Yüzme bilmeyenler bize yüzmeyi öğretemez... Öğrenci size buyurun öğretmenim siz bana önce bir gösterin nasıl yapacağımı derse ne yapacaksınız? Sakın ha mutlaka yanınızda can yeleğiniz olsun. Suluboya; zamklı su toz boya karışımı bir malzeme olup, bilinen en eski resim tekniklerindendir. İlk suluboya kullanımı tarih öncesi devirlere, mağara resimlerine dayanır. Eski Mısır'da papirüsler, ipek ve pirinç kağıdın Çinliler tarafından icat edilmesiyle de kağıt üzerine suluboya resimler yapılmaya başlanmıştır. İlk zamanlarda kullanılan boyalar, çırpılmış yumurta akıyla karıştırılarak elde edilen boyalardı. Ortaçağ Avrupa'sında, dini eserlerin anlatımını kolaylaştırmak için kullanılan resimlerdeki boyalar, su bazlı olduğu için bir tür suluboyadır. Tarih boyunca sanatçılar suluboya resim tekniği ile ilgilenmişlerdi. En çok bilinenler; Giorgio Vasari, Leonardo da Vinci,(1452-1519). Yine dönemin ustalarından Albrecht Dürer,(1471-1528), John Varley (1778-1842)William Blake(1757-1828)Joseph Mollard, William Turner (1775-1851)Thomas Girtin (1775-1802) John Sell Cotman(1782- 1842) Peter De Wint (1784-1849). Ayrıca Emil Nolde(1867-1956), Oskar Kokoschka (1886- 1980), Gustav Klimt (1862-1918)vb. Fausto Zonaro (1854-1929) II. Abdülhamit döneminde Osmanlı sarayında saray ressamı olarak hizmet vermiş oryantalist bir ressamdır. Türk resim sanatı tarihine baktığımızda ise, suluboyanın oldukça önemli bir yere sahip olduğunu görmekteyiz. Kullanılan boyaların özelliği bakımından minyatür resimler bir tür suluboyadır. Minyatürün ilk çıkış yerinin Orta Asya'daki Uygur Türkleri olduğu işaret edilmektedir. Selçuklular ve Osmanlılar döneminde minyatür sanatı en parlak çağını yaşamıştır. Türk resminde suluboya 1793'ten sonra Mühendishane-i Berri-i Hümayun'un kurulması ile başlamıştır. Daha sonra kurulan (1834) Harp Okulunda verilen desen, sulu boya tekniği dersleri ile resimde yetenekli olanlar ileri düzeyde yetişmiş ve ressam olmuşlardı;İbrahim Paşa,(1817-1861) Tevfik Paşa, Hüsnü Yusuf Bey ve Ahmet Emin Bey (18826-1891) Avrupa'da eğitim görmüş ilk kuşak ressamlarımızdır. Bunlardan Hüsnü Yusuf Bey ve Ahmet Emin Bey suluboya resim tekniğinde çok güzel eserler vermişlerdir. Sanat tarihimize mal olmuş ustaca eserleri ile tanınan suluboya ressamlarımızdan ilk akla gelenler Hoca Ali Rıza Bey, Bahriyeli İsmail Hakkı Bey, Celal Esad Arseven, Mehmet Ali Laga, Şeref Akdik, Abidin Elderoğlu, Malik Aksel, Ferit Apa, Nüzhet İslimyeli, Şeref Bigalı, Cemal Güvenç... Türkiye'de 1950'lerden sonra yağlı boya dalında başarı göstermiş olan sanatçıların sergilerinde sulu boya resimlerine de yer verdikleri gözlenmiştir. Bedri Rahmi Eyüpoğlu bu sanatçıların başında gelmektedir. Suluboya ressamların bir çatı altında toplanma arzuları,1970'lerde başlamıştır. Nüzhet İslimyeli ve arkadaşlarının bir araya gelerek kurdukları Suluboya Ressamlar Grubu Türkiye'de yeteri kadar ilgi görmeyen suluboya tekniğini sevdirmeyi, yaymayı ve geliştirmeyi amaç edinmiştir. Grubun üyelerinden Cafer Bater ve Cemal Güvenç doğrudan suluboya tekniğini kullanan sanatçılardır. Suluboya tekniğini kendi üslubuyla kullanan ve adını yurt dışında duyuran sanatçımız Fikret Mualla Saygı'nın bu tekniğe ve resim sanatımıza katkıları övgüye layıktır. Türkiye'de Suluboya Ressamları Grubu'ndan sonra 2001 yılında ressam Atanur Doğan öncülüğünde İzmir Suluboya Ressamları Derneği kurulmuştur. Dernek sadece suluboya etkinliklerinde bulunmakta suluboya tekniği ile hazırlanan sergilere öncülük etmektedir. İzmir Suluboya Ressamları Derneği, suluboya resme gönül verenlerin sayısının artmasını sağlamış ve birbirleriyle bilgi paylaşımı sağlayarak önemli bir görev üstlenmiştir. Bursa'da da böyle bir suluboyacılar grubu kurulmuş, ilk sergilerini başka şehirlerden suluboya resim yapan birkaç ressamı da davet ederek açmışlardır. Kendilerine şimdiden başarılar diliyorum. Suluboyayı Uluslararası düzeye taşımak adına International Watercolor Society yine Atanur Doğan öncülüğünde kurulmuş ve 2012 2013 yıllarında çok sayıda yerli ve yabancı ressamın katılımlarıyla Uluslararası Suluboya Festivalleri düzenlenmiştir.


Sanat, insanın kendisini ifade ettiği bir alandır. İnsanoğlu, sürekli olarak yaşadığı ortamdan etkilenmekte, çevresindeki nesneler ile olan ilişkilerini algılamakta ve yorumlamaktadır. Sanat, insanoğlunun bu tür birikimleri ile bağlantılı bir enerjidir. Arkeoloji araştırmaları ve sanat tarihi çalışmaları yazıdan önce sanatın var olduğunu göstermiştir. Sanatçı, eserlerini oluştururken ruhsal karmaşası, duyarlılığı tüm ağırlığı ile ortaya konulmaktadır. Sanat, bir biçim yaratmaktır ve biçim ile ifade edilmektedir. Sanat bir anlaşma aracı olmakta, insan elinde duygu ve düşünce olarak biçimlenmekte ve estetik ögesi taşımaktadır. Biçim verme kaygısı tüm sanatlarda ortak olup, fark, biçim verilen malzemededir. İşlendikleri malzemelerin farklı oluşları sanatlar arasında bir ayırım yapabilmeyi ortaya koymaktadır. Plastik sanatlar olarak ifade edilen sanatlar, insanın maddeye şekil vererek yarattığı sanat dallarını kapsamakta ve gözle görünüp algılanmaktadır. Bu nedenle bu gruba giren sanatlara görsel sanatlar denilmektedir. Mekan yaratan ve büyük ölçüleri kullanan mimariden, öteki hacim sanatlarına doğru inilmekte ve en son bir yüzey sanatı olan resim gelmektedir. Sanatla birlikte insanoğlunun kendisini araştırmaya başlaması ve ilkel insanın yaptığı her şeyin sanat amacı ile olmadığı, sanat tarihinin simgeci bir bakış açısıyla başlangıç yaptığı bilinmektedir. Paleolitik çağlarda tüm sanatlar toplumların dinsel inançlarına, ahlak anlayışlarına göre şekillenmiştir. Resim ve heykeller büyüsel amaçlarla kullanılmıştır. İlkel toplumlarda yapılan av ve büyü törenleri ilkel insanları zihinsel, fiziksel ve psikolojik yönden hazırlayan eğitim aracı görevini üstlenmiştir. Bu törenler, insanın fiziksel olarak gelişmesinin yanında duygusal hatta ahlaksal, dinsel ve estetik düşünce yönünde de etkili olmuştur. Bazı görüşlere göre, sanatın taklitten doğduğuna inanılmıştır. Toplum yapısı taklit etmeye dayanmış olduğundan, sanat da kendisini taklitten kurtaramamıştır. Aristo hayvanların en taklitçisi insandır ifadesini kullanmıştır, ona göre sanatçı, doğayı taklit etmekte, ancak salt görünüş ile yetinmeyip doğanın eksik yönlerini tamamlamaktadır. Sanat ile nesne arasındaki ilgi, mimesis ilgisidir. Sanat sürekli yenilikler getiren yaratımların ürünüdür. İnsanlar arasındaki iletişimin sağlanmasında da etkili rol oynamakta ve bu iletişim, insanoğlunun ilk dönemlerinden itibaren günümüze kadar gelmektedir. Bu iletişimde sanatın toplumsal olarak belirlenmesi durumu, toplum çıkarları ile bağlantılıdır. Örneğin Ortaçağ'ın feodal estetik görüşünde sanatın görevi insan ruhunu arındırmak ve öteki dünya ile bağlantı kurmak olmuştur. Oysaki, Rönesans estetiğine göre, insanın dünyayı tanıması önemlidir. Sanat, insanın içsel dünyası ile birlikte dış dünyanın bilincine varmak için akılcı bir gereksinim olup, bu sayede dünyayı değiştirmesine yardımcı olmaktadır. İlkel toplulukların yapmış olduğu resimler insan becerisinin en eski izlerinden olup günümüzün ilk soyut desen örnekleri sayılmaktadır. Bu resimler 19. yüzyılda İspanya'daki ve Güney Fransa'daki mağara duvarları ve kayalar üzerinde ilk kez bulunduklarında arkeologlar buzul çağı insanlarınca yapılmış olduklarını gözlemlemişlerdir. Daha sonra bu bölgelerde bulunan kemik ve taştan yapılmış kaba aletler bizon mamut ve geyik resimlerini, onları anlayan ve iyi tanıyan insanların resmettiklerini kesin bir şekilde ortaya koymuştur. İlkel topluluklar bizlerden daha basit oldukları için değil, onların düşünme biçimi bizlerden daha çok karışık olduğu için ve tüm insanlığın gelmiş olduğu ilk koşullarda yer aldıklarından dolayı ilkel topluluklar ismi verilmektedir. Gerçekte sanatın tüm tarihi sürekli gelişen teknik yetkinleşme tarihi değildir. Değişen düşünce tarzının ve ilkelerinin tarzı olmuştur. Primitif sanatların tüm sanat tarihi boyunca sanatı etkilemiş olduğu gözlemlenmektedir. Modern sanatçıların çoğunun ilkel sanatçıların dışavurumcu enerjisinden etkilendikleri bilinmektedir. 20. yüzyılda modern sanat akımlarını incelerken özellikle Kübizm (1908-1918) akımının doğuşunu etkileyen faktörler arasında görülmektedir. Sanatı, insanoğlunun beğendiklerinde, duygularında güzellik anlayışlarında etkili olan subjektif bir olgu olarak tanımlayabiliriz. Tarihsel süreç içerisinde çeşitli değişkenlerden etkilenmiştir, yeni yollar arama özelliğinden ötürü toplumların, insanlığın kültürün izlerini geleceğe taşımakta önemli rolleri bulunmaktadır. İnsanlar farklı dünya görüşlerine sahip olarak sanatı farklı biçimlerde yorumlamaktadırlar. Sanatçı tinselliği ile düşüncesini birleştirerek sanat yapısını oluşturmaktadır. Kültür, bir toplumun düşünme, kavrama ve eyleme geçiş durumlarını belirleyen değerler toplamıdır ve direkt olarak insanla ilgili bir süreç olup inanç, din gibi kaynakları bulunmaktadır. Bu kaynakların o toplumdaki insanlar tarafından yorumlanıp ortaya konulan temsilleri kültürü teşkil eder. Bilindiği gibi toplumlar kendilerine özgü kültürlere sahiptir. Her bir sanatsal yaratım belli bir dünya görüşünün, inancın, belirli bir algı ve yaşam tarzının göstergesi olup bir toplumun anlaşılması için büyük önem taşımaktadır. Sanat, kültür ve medeniyet ile direkt ilişki içerisinde olup, kültür ve medeniyet bir toplumun yapı taşlarını temsil etmektedir. Sanat, coğrafya, politika, ekonomi, eğitim, din gibi toplum yapısının önemli etkenleri ile iletişim halinde olup toplumsal gelişmeler, sanatın aynasını yansıtmaktadır. Tarihsel gelişimde toplumların yaşadığı ekonomik, kültürel, bilimsel, siyasal gelişmeleri estetik bir bakış açısı ile ortaya koymaktadır. Teknoloji ve endüstri ürünlerinin birlikte hareket etmesi önem kazanmaktadır. Bu görüş, modernizmin çıkış noktası olmuş özellikle fotoğraf makinesi ve teknolojinin gelişmesinden sonra sanatçılar ifade olanaklarını daha fazla düşünsel, kavramsal, duyusal eğilimlere yöneltmişlerdir. Sanat, bir taraftan içinde bulunduğu dönemde yaşanılan ekonomik, politik, bilimsel, toplumsal etkileri yansıtırken, diğer taraftan da bulunduğu çağa yön vermektedir. Herbert Read, Art and Society de sanatın öneminin, beğenilmesinin bireysel olduğunu ancak toplum benimsediğinde toplumsal dokuya işlenmiş olabileceğini ifade etmiştir. Sanat ve bilim, insanoğlunun varlığı ile birlikte başlamıştır ve zaman içerisinde ilerleme göstermiştir. Bilim ve sanat doğadaki en üstün varlık olan insanın gizleri ile ilgilenmektedir. Bu gize de akıl yoluyla ulaşmaktadır. Yunan ve Roma uygarlıklarının aklın kullanılması sayesinde bilim ve sanatta yükselmiş oldukları gözlenmektedir. Gerçek anlamda bilim ve sanat, aynı gerçekleri yansıtmakta ve tarih boyunca insanlığın mücadelesini göstermektedir. Sanat, bilimsel araştırmaları ve gelişmeleri izlemekte, yaratımlarını etkinleştirmektedir. Sanatçı, yapıtlarını üretirken öznellik önem kazanmaktadır. Oysa bilim adamı mevcut olan ile ilişki kurarken, onu direk olduğu gibi kavramakta, algılamasını engelleyecek her türlü inanç, tutum vesaire gibi öznel öğelerden arınmaktadır. Yunan uygarlığında güzellik duygusu matematikle birlikte ilerlemiştir. Euclid, Thales, Pisagor 'ın olduğu Yunan matematikçilerinin ortaya koyduğu kavramlar, onların kültürlerinde matematiğin ne derece entelektüel bir alan olarak ele alındığını kanıtlamıştır. Matematik, mimar, ressam ya da müzisyenlerin eserlerini yaratırken duyumsadığı sezgi ve ahengin bir dışavurumudur. Bilim sayesinde sanatın ortaya koyduğu yaratılar, estetik bir değer kazanmaktadır. Sanat ve bilim eski çağlardan günümüze dek güncel yaşamdaki düşüncelerden, duyumlardan çelişkiler oluşturmakta ve tek düzelikten de uzak bir yol izlemektedir. Akıl ve duygunun beraber olduğu simetri, uyum ve biçimsel güzellik anlayışı da matematik ve sanatın ortak etkileri ile oluşmaktadır. Sanat, bir şekilde bilimin duygu haline dönüşmüş şeklidir. Doğanın yasaları ile bilim arasında muhteşem bir uyum var olmaktadır ve insanlık tarihinde ilk bilimsel kavramlar insan- doğa etkileşiminden doğmuştur. Bilim, doğayı bozmadan değişimine gitmeden doğanın bilinmeyenlerini toplumsal farklılıklar ve zaman faktörü gözetmeden somut gerçeklerle ortaya koymaktadır. Sanat ise, gerçekleri olması gerektiği gibi idealize etmektedir. Bu yaratımlarda ise öznel bir bakış açısı sergilemekte ve doğayı değiştirmektir. Sanat, doğadaki niteliklerle, bilim ise niceliklerle ilgilenmektedir. Bilimsel ve sanatsal çalışmalarda toplumsal, ekonomik, kültürel ortamın son derece etkisi bulunmaktadır. Sanat yaratıcı bir süreç olduğu için özgürlüğe gereksinim duyan bir insan eğilimidir. Bilim, soyutlamalar ve kavramlar oluşturarak bilimsel bilgi bütünlüğüne ulaşırken, sanat, imgelem gücünü kullanmaktadır. Bu bağlamda sanatçının doğada duyumsadığı ve estetik ilişki kurduğu nesne gerçek bir nesne değil, estetik olarak özümsediği nesnedir. Bilim ve sanat, birlikte gelişme göstermektedir. Resim sanatının temel ögelerinden nokta, çizgi, yüzey, aynı zamanda geometrik kavramlardır. Altın Oran Mısır piramitlerinden başlayarak Yunan tapınak ve heykellerinde, Rönesans döneminde kullanılmış bir oranlar sistemi olmuştur. Sanat, insanla doğa arasındaki estetik ilişkidir. Dolayısıyla sanatın insana olan katkısı tinsel olmaktadır. Bilimsel çalışmaların resim sanatı üzerindeki en önemli etkilerini izlenimci sanatçılarda da görmek mümkündür. Newton'un ışık üzerinde yaptığı çalışmaların izlenimci üslup üzerinde etkileri olmuştur. İzlenimciler, doğa nesnelerinin üzerindeki ışığı güneş renkleri ile incelemişler, aynı görüntülerin değişik ışık etkileri ile farklı çalışmalar üretmişlerdir. Bilimsel ışık incelemelerinin resim sanatına uygulanması, resim sanatının yapısal kuruluşunu etkilemiştir. Teknoloji çağı modern sanatta yüzyıllardır elde edilmiş olan görüşleri de etkilemiş, tam tersi bir anlayış sergilemiştir. Resim sanatında yapılan araştırmalar, buluşlar daha sonra mimari ve iç mimari dallarında uygulama alanları bulmuştur. Jugenstil 'in Kübizmin, Mondrian' ın, Neoplastizim'in günümüzün mimarlık ve iç mimarlığın da da büyük rol oynadığı bilinmektedir. Endüstri ile teknoloji günümüzde toplumsal çevreyi, insan yaşamını, dünya görüşlerini ve politikasını etkilemektedir. Sosyal etmenler, ekonomik savaşlar, krizler materyalizme olan güvensizlik ile ilişkilidir. Bireyin kapanmasına neden olan bu durum paralel olarak sanatçıların da uygarlıktan kaçma eylemlerine neden olmuştur. Gauguin, endüstriyel ortamın bozmadığı saf insanı ve doğayı Tahiti'de aramayı denenmiştir. Kübistler, tepkilerini objenin gerçek formunu parçalayarak göstermişler, tuval yüzeyinde objenin dış görünüşünün anlatım konusu olarak tamamen reddedilmesi ile materyalist düşünceye olan tepkiyi ortaya çıkaran soyut sanat akımları doğmuştur. 20. yüzyılın başlarına kadar sanat eserlerinin ana maddesi doğa görünüşlerinin renklerine ve biçimlerine benzetilmiştir. Rönesans sanatında Maniyerist, Barok, Rokoko dönemlerinde ve Empresyonizmde boya, gözlenen nesnenin resmedilmesine malzeme oluşturmuştur. Kandinsky, boyayı kendi yaşamının psikolojik orkestrasyonu için kullanmış, boya, resimde tek başına anlatım yolu olmuştur. Günümüz sanatçıları maddenin strüktürel görünüşünde kendi içsel anlatımlarına ulaşmışlardır. İnsanların iç dünyalarını ilk olarak Sigmund Freud incelemiştir. Kendi içine dönme isteği, psikanaliz çalışmaları ile birlikte açıklanmıştır. Bilinçaltının keşfi toplum açısından son derece önemli olup, 20. yüzyılın sanatını açıklamakta da etkili olmuştur. Sanatçılar materyalizmin sebep olduğu endişelere içsel bir tepki olarak figür ve nesneyi parçalayarak yok etmişlerdir. Kübist ve ekspresyonist akımlar, objenin dış görünüşünü reddetmişler ve tuvalden tümüyle atmışlardır. Cezanne, resimde objeyi geometrik biçimler üzerinde konstrüktif bir şekilde oturtmuş ve bilimsel perspektiften uzaklaşmıştır. Picasso ve Braque, doğa biçimlerini parçalayarak Analitik Kübizm anlayışına varmışlardır. Worringer, insanoğlunun doğa ile bütünleşme isteğine bağlı olarak ve evren karşısında aldığı tavır sonucu soyut düşünceler geliştirmiş olduğunu ifade etmektedir. Worringer'e göre ilkel toplumlar evren hakkındaki bilgisizliklerinden dolayı soyut sanata gittikleri halde, uygar toplumlar bilim ve uygarlığın gelişmesi ile evren hakkında yeterince bilgiye sahip oldukları halde soyutlamaya gitmişlerdir. Bilim dogma değildir. Bilimde inanca yer yoktur, matematiksel bilimlerde akıl yürütmeye dayanan bilginin doğruluğunu ispat etmek durumu vardır. Ancak deneysel bilimlerde bilginin doğruluğu her zaman ispat edilemez. Ancak şüphe edilen bilginin yanlışları tespit edilmeye çalışılmakta deney, gözlem, akıl yürütme ile üretilen bilgi, bilimsel bilgi havuzuna girmektedir. Dergiler, kitaplar, sempozyumlar, konferanslar gibi yayın iletişim araçları ile gelen bilgilerden süzülerek oluşmaktadır. Bilim de sanat ve felsefe gibi yaratıcı ve icat edici bir disiplin olarak bilinmektedir. Sanatın teoride estetik zorunluluklar dışında boyun eğebileceği bir durum yoktur. Da Vinci, görsel sanatlar ile fiziği, matematiği, biyolojiyi ve anatomiyi birlikte harmanlamıştır. Rönesans'ın önemli sanatçıları doğa bilimleri ile ilgilenmişlerdir Dürer, iyi bir ressamın hem kuramsal kavrayış hem de pratik becerisi olması gerektiğini ifade etmiştir. Leonardo ve Newton, insan zihninin en yüksek ifadesi olarak kuramsal matematik ile ilgili çalışmalar yapmışlardır. Sanatın bilimle olan ilişkisi, geometrinin perspektif kurallarının sanat alanında bir prensip olarak uygulanması ile başlamıştır. Delacroix'in ışık renk bağlantıları ile devam etmiş olan süreç, İzlenimcilerin renk kuramlarını ortaya koyması, başlangıçta akılcı olan Kübizmin kavramsal alana yönelmesi, fizik kurallarındaki algının zaman ve eşzamanlılık gibi bilimsel yöntemlerin dikkate alındığını göstermektedir. Fizik ve matematik alanına giren ve dördüncü boyut olarak bildiğimiz boyut kavramının, 20. yüzyılın başlarında bilimden destek alarak ilerlemiş olduğu gözlenmiştir. Einstein'ın İzafiyet teorisini ortaya koymasından sonra fizikçiler dünya üzerinde 4. boyutun olduğunu kabul etmişlerdir. Reel dünyadaki dördüncü boyut, boy, en, derinlik ve zaman tüm varlıkların arasındaki ilgileri sürdürmektedir. Doğadaki varlıkların pek çoğu hareket halinde olup mekanla ilgisini tanımak için 4. boyuta zamana ihtiyaç duymaktadır. Teknoloji, bilim ve matematikteki gelişmeler ile ile Picasso zaman ve uzam kavramları üzerinde çalışmalar yapmıştır. Röntgen'in x fotoğraflarının yayınlanması ile 4. boyuta olan ilgi artmıştır. Öklid'in üç boyut anlayışını büyük sanatçılar dördüncü boyut bulununcaya kadar başarıyla uygulamışlardır. Dolayısı ile sanatçılar farklı açılardan uzamsal eş zamanda nesneye bakış sorunlarını geometrik çalışmalar ile çözümlemişlerdir. Genel Görelilik kavramı yalnızca Newton fiziğinden değil, Öklitçi geometriden de kopuşu simgelemiştir. Öklitçi anlayışta nesneler boy, en ve derinlik sistemine göre betimlenmiştir. Üç boyutlu olarak kavranan nesneler, çizgisel perspektif ile birlikte hava ve renk anlayışıyla çözümlenmiştir. 4. boyut Apollinaire'e göre sınırsızlıktır. Plastik bakış açısında 4 boyut, verili anda eş zamanlı olarak tüm doğrultularda alan sonsuzluğunun genişliğini temsil etmektedir. Alan, sınırsızlığın boyutudur. Dördüncü boyut, plastikte nesneleri vermekte, nesnelere tüm olarak doğru oranlama vermektedir. Kübistler, nesnenin etrafında dolaşarak pek çok noktadan bakış açısıyla matematik ve fizik kurallarını çözümleyerek bilimsel olarak dördüncü boyutun sınırları içine girmişlerdir. Toplumun maddeci bir anlayış içinde olmasını ve teknolojiyi yadırgayan Kazimir Malevich' in süprematist yapıtları, ruhsal çöküntüleri kübist parçalanmalar ile gösteren Picasso, anarşist anti estetik tavrı yozlaşmış düzene, hatta sanata bile karşı çıkan Dadaizm, fotoğraf makinesinin uygulamalarıyla yeni ifade yolları arayan resmin tuval yüzeyinin dışına çıkmış olması, enstelasyon, performans, happening, video sanatı, internet sanatı, ışık sanatı gibi birçok sanat hareketi ve sanatçı da teknolojinin insanlar üzerindeki etkilerini ve sanatı değiştiren yönünü kavramsal sanat olarak kullanmışlardır. - E. H., Gombrich, Sanatın Öyküsü, Çev. Erol Erduran, Ömer Erduran, Remzi Kitabevi, İstanbul, 2004 - Read, H., Sanat ve Toplum, Çev. Elif Kök, Hayalperest Yayınevi, İstanbul, 2018 - Öndin, N., Rönesans Düşüncesi ve Resim Sanatı, Hayalperest Yayınevi, İstanbul, 2016 - Butler, C., Modernizm, Çev. Nursu Örge, Dost Kitabevi, İstanbul, 2010


Pire bir kez girmiştir artık bilinç altına ve yorganı ele geçirmiştir. Rahat durmaz. Ressam Onay AKBAŞ'ın, Beşiktaş Belediyesi'nin ev sahipliğinde 2021 yılının Eylül-Ekim aylarında Paris Galerie Heart'da gerçekleşen, kapsamlı eskiz-desen çalışmalarının yer aldığı Çizgi Bir uçtan öbür uca Traits, d'un bout a l'autre adlı kişisel desen sergisi, 30 mart -30 Nisan 2022 tarihleri arasında tarihi Hüsrev Kethüda Hamamı'nda, sergileniyor. Çizgiyi layık olduğu yere oturtanlardandır Onay Akbaş ve eskizleri mutfağı sergilemek pek çok sanatçının göze alabileceği bir cesaret hali değildir, çünkü kendini en ilkel haliyle deşifredir, soyunup çırılçıplak olma halidir sahnede. Çizgi mağara duvarlarına resimlerden çizen ilk münzeviden bu yana insanın sözünü söylemede çok etkili ifade dillerinden biri olmuştur. Onay Akbaş resimlerinde çizgi, eserin başlangıcında ve sonunda etkili bir biçimde dışavurur. Zihindeki imgeyi başarıyla biçimsel görünüş haline dönüştürür. Formları kuşatan çizgiler, formların iç yapılarını belirleyen çizgilerle ustaca bağdaşır. Eskizlerle ilk karşılaşmada kaotik bir evren ve bu evreni işgal etmiş, eklem bacaklılar her yerdeler hali gibi algılanabilir. Eskizlerle daha yakın ilişkiye girince, sanatçının kendi oluşturduğu alfabesi ve mitleriyle sahnelenen bir hikayenin sunumu olduğu rahatça söylenebilir. Parodi ile trajedi arasında gider gelir izleyici. Kuklaya dönüştürülmüş figürler, sahnede koreografileri ressamın sabitlediği halleriyle yer alırlar, bazılarında zemberek kelebeği vardır ve bu bize zamana ve mekana hapsolmuş insanın trajedisini açıkça gösterir. Hikayelerde kahramanların mecburiyet prangaları vardır, zamanları ve mekanları kapitalizmin şeflerince satın alınmıştır/gasp edilmiştir. Bu nedenle katıdırlar. Eskizlerle figürler protestoyu teknik olarak üretirler, sanki Batı geleneğiyle çarpışan bir altyapı ile felsefeyi ve kulvarı bilerek... Figürler mekaniktir, eklem yerlerinden mafsallanmıştır. Eskizler tuvale aktarılıp boyayla yoğrulduğunda da figürlerin oyunbaz bir sıçrayışla tuvaldeki yerini aldıklarını görürüz. Burada sadece eskizlerden söz ettiğim için boyanın dahil olduğu aşamayı daha sonraki yazılara bırakmak üzere şimdilik sanatçının imge ve çizgi dünyasına yolculukla devam edelim. Hayatta nasıl ki istikrarlı öznenin inşaası disiplin gücü gerektirirse, istikrarlı figürlerin inşaası da aynı disiplin gücüyle mümkündür. Onay Akbaş imgeden eskize, eskizden tuvale, tuvalden hayata bu disiplin gücünün farkındalığı ile çalışmış ve çalışmakta ve heyecanını izleyiciye yansıtmaktadır. İnsanlık tarih boyunca pek çok acılarla yoğrulmuş, 'big brother' ların elinde her dönem oyuncak olmuştur. Sanatçı insanın panoramasını mekanikleştirdiği edilgen figürlerle etkili bir biçimde dışavurur. İnsan için umut elbette vardır, pire rahat durur mu, durmaz, elbet bir gün güneşe de zıplar. Pire için yorgan yakanlara selam olsun! Eskizler 30 Nisan 2022 ye kadar Ortaköy Hüsrev Kethüda Hamamı'nda görülebilir.


Çağdaş Türk Sanatına değerli katkılarda bulunmuş Balkan Naci İslimyeli'nin vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Balkan Naci İslimyeli'yi rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Cenazesi 16 Nisan 2022 Cumartesi günü Burgazada Camii'nden kılınacak öğle namazını müteakiben Burgazada Mezarlığı'na defnedilecektir. Balkan Naci İslimyeli (d. 1947 Adapazarı ö. 14 Nisan 2022 İstanbul, Burgazada) Türk ressam ve öğretim üyesi. 1967 yılında şimdiki adıyla Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi olan dönemin İstanbul Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'nun uygulamalı yetenek sınavını kazanarak girdiği resim bölümünde beş yıl resim eğitimi gördü. Birincilikle mezun olduğu okula bir yıl sonra 1973 yılında asistan oldu. Asistanlığı döneminde kazandığı Avusturya Hükumeti'nin bursu ile litografi eğitimi görmek üzere 1975 yılında Salzburg'a gitti. Yurda döndüğünde tez çalışmalarına devam eden sanatçı 1977'de Görsel Sanatlar Öğesi Olarak Kurgu adlı tezi ile yüksek lisansını tamamladı. Floransa'ya 1980 yılında bu kez İtalyan Hükumeti'nin bursuyla giderek; Floransa Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü'nde iki yıl boyunca çalışmalar yaptı. 1982 yılında yurda döndü. Doktoraya eşdeğer olan sanatta yeterlilik diplomasını 1983 yılında alan sanatçı üç yıl sonra 1986'da resim bölümünde doçent oldu. 1989 yılında New York'a giderek çağdaş sanatlar üzerine çalışmalar yaptı. New York Üniversitesi Hagop Kevorkian Yakındoğu Merkezi'nin davetiyle 1990 yılında burada çalışmalarda bulunan İslimyeli, 1991'de Fulbright bursuyla Güzel Sanatlar Fakültesi'nde çalışmalarını sürdürdü. Konuk sanatçı olarak davet edildiği ABD Hartford Trinity Koleji'nde çalıştı. 1996 yılında profesör oldu. Değişik ülkelerden aldığı davetlerle gittiği yerlerde kısa süreli çalışmalar yaptı. İslimyeli, eğitimciliğinin yanı sıra sanat kitapları, şiir ve öyküler yazmakta sinema ile de ilgilenmektedir. Şiir ve öyküleri Dost, Oluşum, Yazı, Gösteri, Argos, Kitaplık dergilerinde yayımlanmıştır. Marmara Üniversitesi'nde kendi adıyla resim atölyesi; yirminin üzerinde de yüksek lisans ve doktora tezi yöneten sanatçı, halen Işık Üniversitesi'ndeki öğretim üyeliği görevine devam ederken, yakalandığı kanser tedavisi sonunda 14 Nisan Perşembe günü arkasında yüzlerce eser bırakarak hayata gözlerini yumdu.


Eşitsizlik üzerine kurulu insanlık tarihinin dayattığı cinsiyetçi tutumdan arınmanın yolunun doğa ile bütünleşmekten geçtiğine vurgu yapan Nazan Azeri' nin son dönem çalışmaları Mine Sanat Galerisi Deneysel Mekan'da sergileniyor. Ve öyleyse resim de dişidir ve Nazan Azeri resimleri daha fazla dişidir. Sergi 23 Nisan'a kadar Mine Sanat Galerisi Deneysel Mekan'da görülebilir.


Çağdaş Türk Resmine değerli katkılarda bulunmuş Ömer Kaleşi'nin vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Ömer Kaleşi'yi rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1932 yılında Makedonya Cumhuriyeti, Kırçova kasabasının Srbitsa köyünde dünyaya geldi. Makedon asıllı Hayriye ile Arnavut asıllı Ahmet Kaleşi'nin on çocuğundan yedincisidir. 1950 yılında Üsküp Teknik Okulu Elektrik Bölümü'nden mezun oldu. 1956 yılında ailesi ile birlikte Türkiye'ye yerleşti. 1959-1965 yılları arasında, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü'nden Bedri Rahmi Eyüboğlu Atölyesi'nden mezun oldu. Mezuniyetinin ardından 1965 yılının sonbaharında Paris'e yerleşti. Aynı yıl Belgrad ve Üsküp'te kişisel sergiler açtı. 1969-1970 yılları arasında Paris'teki Bağımsızlar Salonu ve 1973-74 yılları arasında Salon de Mai'nin sergilerine katıldı. 2013'de eleştirmen Luan Rama'nın Zamir Mati, Bujar Luca ve Artur Muharremi ile oluşturduğu Fransa'da yaşayan Arnavut ressamlar dörtlüsüne katıldı. Yaşamını ve çalışmalarını 1965'te taşındığı Paris'te sürdürmekteydi.


EKAV/ Eğitim Kültür ve Araştırma Vakfı, resim ve şiiri motiflerindeki yanılsama ile bir araya getiren Zeynep ÖZTÜRK'ün 'Bakarken II' isimli resim sergisine 9 Nisan 2022 7 Mayıs 2022 tarihleri arasında Ekavart Gallery'de ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. ÖZTÜRK'ün üçüncü kişisel sergisi olan Bakarken II, Anadolu'da yetişen 14 farklı çiçeğin hikayesini sanatseverlere anlatmak için gün sayıyor. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim İş Öğretmenliği Öğretim Görevlisi Zeynep ÖZTÜRK 'Bakarken II' isimli sergisini 9 Nisan'da Ekavart Galeri'de açmaya hazırlanıyor. Anadolu'da yetişen farklı çiçeklerin hikayesinin hakim olduğu 14 eseri şiirleri ile buluşturan, ÖZTÜRK'ün çalışmaları 7 Mayıs'a kadar ziyaret edilebilecek. Zeynep ÖZTÜRK, eserlerinde, sevgi ve coşkusunu motiflerle tuvaline aktarırken bu motifler, belli bir düzen anlayışında tekstil altyapısını da içine alıyor. Pentürlerinde dokusal çıkış olarak ele aldığı çiçek motifleri, gerçek ayrıntılardan arınmış olarak tuale yansıyor. Sanatçı, titiz bir disiplinle ele aldığı obje, figür veya mekan unsurlarını bellekte yarattığı değişimle, geometrik motiflerinin yanılsamalarını renklerle konumlandırıyor. Işığın vurduğu alanları yanılsamalarla irdelerken doku arayışlarını, stilize edilmiş geometrik motifler sayesinde farklı renk tonlarıyla yansıtan ÖZTÜRK, küçük, ince ayrıntılarla verdiği geometrik motifler ve renk ahenkleriyle insanı iç yolculuğa çıkarırken doğayla, tarihle, gelenekle kurduğu birliktelik, onun fırçasıyla çağdaş bir arayış içinde sentez olarak öne çıkıyor. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim İş Öğretmenliğinde Öğretim Görevlisi olarak çalışmalarına devam eden sanatçı Zeynep ÖZTÜRK, 9 Nisan'da kapılarını açacak sergisinde ikinci şiir kitabını da tanıtacak. Kitapta yer alan 20 şiir; sevginin, aşkın, tutkunun, var oluşun, anlamın, sezginin, insanlığın, arkadaşlığın, bütün kavram ve değerlerin, bütün hissediş ve sezişlerin nasıl özgün bir dil katmanıyla dile geldiğinin güzel örneklerini içinde barındırıyor. Resim yapmaya devam ederken aynı zamanda kelimelerin sihirli gücünü kullanarak şiir çalışmalarını da sürdüren ÖZTÜRK, okuyucuları ve izleyicileriyle buluşmak için sabırsızlandığını dile getirdi. Aynı zamanda bu serginin bir öneminin daha olduğunu söyleyen Zeynep ÖZTÜRK: Ekavart Galeride sergilenecek 14 eserin satışı ile elde edilecek gelirin tamamının Elim Sende Platformu üzerinden SMA'lı çocukların tedavisi ile EKAV Vakfının sanat dalında eğitim gören bursiyerlerine aktarılacağını belirtti. 1974 yılında İzmit'te doğdu. 1998 yılında Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim İş Öğretmenliğinden mezun oldu. 1998 2009 yılları arası Bilfen Okullarında resim öğretmeni olarak çalıştı. 2010 yılında Haliç Üniversitesi Tekstil ve Moda Tasarım Bölümünde 16. ve 17. yy Osmanlı kaftanları üzerine hazırlamış olduğu teziyle yüksek lisansını tamamladı ve doktorasına başladı. Aynı zamanda 2010 yılından itibaren Marmara Üniversitesi Atatürk Etiğim Fakültesi Resim İş Öğretmenliği Bölümünde öğretim görevlisi olarak çalışmaktadır. Çeşitli ulusal ve uluslararası sempozyum ve karma sergilere katılmış, jüri üyeliklerinde bulunmuş, kişisel sergiler açmıştır. Uşak ilinde, Geleneksel Çağdaşa Halı Müzesi'nde bir eseri bulunmaktadır. Sanatın birçok dalı ile ilgilenen Öztürk, ilk kişisel resim sergisini 2013 yılında Motiflerin Yanılsaması adıyla açmıştır. 2015 yılında ilk şiir kitabı Bakarken ile edebiyat dünyasına da adım atan ÖZTÜRK, üçüncü kişisel sergisini ve ikinci şiir kitabını Nisan 2022'de sanatseverlerin beğenisine sunuyor.


Nitsch'in eşi Rita Nitsch, Salı günü Avusturya Basın Ajansı'na verdiği demeçte, Nitsch'in ciddi bir hastalıktan sonra 18 Nisan 2022 Pazartesi günü Avusturya'nın Mistelbach kasabasındaki bir hastanede öldüğünü söyledi.