Önce bu tehlikenin boyutunu biraz aktarmak istiyorum: Belki farkında değiller ama, bu ihanet dolu, ülkesinin prestijini, geçmiş sanat birikimini, gelecek kültürel varlığını çöpe atmaya hazır ve bu konuda acımasız olduğu kadar egoist ve umursamaz olan, kültürel bilinci sıfıra yakın bu insanlar yüzünden, bu bulaşıcı saygısız düşünce sanat burjuvazisinin içine yayılmaya devam ediyor. Ve bu nedenlerle Türk çağdaş sanatı evrensel sanat dünyasına doğmaya çalışırken, henüz bir bebekken bitkisel hayata girecek. Buna açık tepki verecek sağduyulu koleksiyonerler ve/veya özel kurumlar devreye girmezse, başka türlü sonuçlanması imkansızdır. Aslında bubatı bağımlıları biraz okur yazar olduklarını hatırlasalar, okuyabilecekleri bazı makale ve kitaplarlaaçıklarını oldukça kapatabilirler. Örneğin bundan 32 yıl önce kaleme aldığım vebatının çağdaş sanat ortamındaki önyargılı tavrına protesto notası çeken San Francisco Manifestosuve Maymunların Resim Yapma Hakkı kitabımı okusalar, öncelikle zaten işin kökeninde aslında batının, modern sanat konusunda doğu ve güney ülkelerine ne kadar borçlu olduklarının farkına varacaklar. Şu noktadan itibaren okuyacaklarınız açısından aklınızda tutmanızı rica edeceğim bir bilgi daha vereyim size: 1986'da New Art Examiner dergisinde Modern Sanat Tarihi Batının Bir Oldu Bittisidir yazım çıktıktan sonra yarattığı polemik ve ilgi alanı çerçevesinde, Güney Amerikalı, uluslararası bir koleksiyoner, Edgar Gunther, yıllarca sürecek bir sanat ödülünü yaşama geçirdi. Her yıl uluslararası ortamda Güney Amerikalı sanatçıları teşvik etmek için konulmuş bir art prize. Benim adıma daha gurur verici bir gelişme olamazdı. Gunther'le ömür boyu dost kaldım, üç yıl önce ne yazık ki vefat etti. Ama görüyorum ki, sanat alanında doğu-batı arasındaki abartılı haksızlıklar ve dengesizlikler konusunda onun bugünkü Türk koleksiyonerine hatırlatacağı çok şey var. Hadi diyelim ki içerikli sanat tarihi okuma ilgilerini çekmiyor. Peki bugün yaşadıkları, para kazandıkları ülkede, biz sanatçılar nasıl bir hayat sürüyoruzfarkında değiller mi? Bir yanda batılıbinbir ulusal-uluslararası veya belediye müzeleri birbiriyle rekabet ve işbirliği yapmışken, en az on kuşaktan beri onbinlerce koleksiyoner aile en önemli sanat eserlerini toplamaya alışıkken, devletler, en mükemmel koleksiyonlara sahip olma peşinde kendini paralıyorken, diğer yanda bizim ülkemizdeki çağdaş sanatçılar, sıfır devlet desteği, hatta tam tersine devlet baskısı, sansürü ve tehdidiyle boğuşarak bir varlık savaşı veriyor, yok sayılabilecek küçük paralarla hem sanat yapma, hem uluslararası etkinlikler sürdürme, hem deyaşam mücadelesi ile uğraşıyor. Sevgili koleksiyonerlerimizin bazılarının kalkıp yabancı sanatçılar daha pahalı, daha tanınmış, daha iyi yatırım diyebilmeleri, ne yazık ki dünyada çok bilinen bazı bölgesel fıkralarda bile görülmeyen düzeyde bir anlayışa sahip olduklarını kanıtlıyor. Yani bu konuları hiç mi hiç düşünme vakitleri olmamış! Rekabet içinde olduğumuz batılı meslektaşlarımızla kıyası anlayabilmeniz için, yine vermeyi sevdiğim o örneğe döneceğim. 5000 metre olimpiyat yarışı düşünün: Alman atlet en iyi vitaminleri almış, en hafif ayakkabılara sahip, en iyi et-balık-nişasta oranlarının hesaplandığı bir gıda programı izlemiş, meşhur antrenörlerle çalışmış; bizim atletinse, bir ayağına pranga vurulmuş, diğerine dev bir taş bağlanmış, 3 gündür uyumamış, 2 gündür su içmemiş, yemek yememiş. Ve sonra yarış başlıyor, batılı atlet arayı açmaya başlıyor tabii... Ama inatla bizim atlet de koşuyor, herkesin şaşkın bakışları arasında. Yarışı kaybetse bile olimpiyat ruhuyla tüm abartılı engellere ve sabotajlara rağmen koşuyor, koşuyor, koşuyor... İşte sanat alanında bizler aynen bu durumdayız. Onların arkasında milyar dolarlık bütçeler ve tüm manevi özenli destek, bizde ise ilgisizlik, yok sayma veya tam tersine hedef göstererek tehdit ve caydırma girişimleri... Tabii işin daha ilginç bir yönü de var: Bizimki sanat alanı; atletizm gibi objektif başarı kriteri yok. Türk atlet bu handikaplara rağmen belki kazanabilir! Ama sanat alanında ne gezerrr! Kimin hangi büyük müzede retrospektif dev sergi açacağı kapalı kapılar ardında, sadece onlar tarafından belirleniyor! Yani atletizmde, Etiyopyalı bir atlet gelip en zengin ülkeleri en akıl almaz imkansızlıklara rağmen geçip altın madalya alabilir. Ama sanatta o şans bile yok. Her karar batılı VIP grubu tarafından alınıyor. Sen benim sırtımı kaşı, ben senin sırtını kaşıyayım. Ben sana genç sanatçılarımı yollayayım sen onlara Chicago, New York, Miami müzelerinde tur attır, ben de senin sanatçılarını Avrupa ve Fransa müzelerinde gezdireyim. Zaten arkalarında Deutsche Bank, Rockefeller Foundation, Rothschildler, Alman veya Fransız Kültür Bakanlığı ve milyarlarca dolarlık fon imkanı var. Bu adamları Türkiye'ye getirseniz, ya sansüre uğrarlar ya takibata! Çünkü bildiğiniz gibi devletimizin bir adet modern veya çağdaş sanat müzesi yok! Bırakın devletin sanata bir tutku duymasını, konuyla bir ilgisi dahi yok! Bu ayıp da zaten siyasetçilerin topuna 1000 yıl yeter. Bu ülkede, sanat denilen şeyin, gördüğü nefret dışında hiçbir resmi karşılığı yok! Atatürk ve İnönü'den beri, ülkede sanata önem veren tek bir siyaset adamı gelmemiş ki! Talat Halman, İsmail Cem veya Ercan Karakaş gibi değerli isimleri istisna tutuyorum. Onların da devlete yön verecek seviyede güçleri olmadı. İlginçtir ki, en zengin ülkelerin sanatçıları bile böyle bir koleksiyoner koruması altındayken, Çin, Kore, Hint ve İran başta olmak üzere, onca batılı olmayan ülke kendi sanatçılarını en özverili duygularla sahiplenip Gunther örneğinde olduğu gibi korumaya alıyor, tüm dünyada onları en iyi yerlere çıkarmak için akla karayı seçiyor... Bizim sevgili koleksiyonerlerimiz ise yukarıda anlattığımız gibi davranacaklarına, devlet bunlara zaten bir tokat atmış, iki tane de ben atayım diyebiliyorlar. Bunu demekle kalmayıp, bu çözümlemeleriyle medyada övünmeyi düşünecek kadar da abarta biliyorlar. Tam tersine, sanata yatırım yaparken zor ve emek isteyen yolu tercih etseler, Türk resmini batıya taşıyacak yolları araştırsalar ve bunu başarsalar, çok daha tarihi bir hamleye imza atmış olacaklar. Ama ne yazık ki onlar birbirlerine ve yeni genç kuşaklara da aynı zavallı bakış açısını enjekte edebilmek için özel bir çaba harcıyorlar. Ne yani, siz hala ananızın liginde mi oynuyorsunuz? diye birbiriyle alay eden futbolseverler gibi, Türk sanatçısının eserlerini toplamaya devam eden insanları da yoldan çıkarmaya çalışıyorlar. Gerekçeli kararlarıyla, neden artık Türk sanatı almamaları gerektiğini üstüne basa basa anlatabiliyorlar... ve o anda tarihe arka kapısından girdiklerinin farkına bile varmıyorlar! Çocukları veya torunlarının bu tavrın izlerini gizlemeye mecbur kalacaklarının bilincine varamıyorlar. Bir insan ülkesinin değerleri, entellektüel evrensel temsiliyeti ve prestijine bu kadar mı alakasız ve Fransız kalabilir? O önemli yabancı misafirleri buraya gelip neden hiç Türk sanatı yok bu evde dediklerinde, ne diyecekler? Çünkü bilmedikleri şey şu: Bu işler batıda böyle yürümez. Bu büyük işadamlarımız, kendi kendilerine şu soruyu sormaya cesaret edemiyorlar: Ben bir rol-model olarak böyle davranırsam, herkesin de böyle davranmasını istersem, onlar da beni izlerlerse, nasıl bir Türkiye çıkar ortaya? Sanatçıları üretemez, sergi açamaz, fiyatları yok olmuş, dünyada etkinliklerini yapamayan, genç sanatçıların henüz işin başında mesleği toptan bırakmayı düşündükleri, geri adım atarken uçuruma yuvarlanan bir çağdaş Türk sanatı... Böyle bir hedef taşıyacak kadar kendini kaybedebilir mi, herhangi bir ülkenin gerçek sanatsever koleksiyoneri? Bakın aynı derginin piyasa dosyasında, İranlı kadın sanat insanı Rana Noebashari, neler söylüyor:İran sanatının dünya çapında önemli bir yere gelmesindeki en büyük etmen 'devamlılık': Büyük müzelerin İran sanatına duyduğu ilginin nedeni bu. MET Museum, British Museum, LACMA'nın İran çağdaş sanatından örnekler almasının nedeni de bu. Bir başka önemli noktanın ise, İran'ın ülke olarak öncülü Perslerin mirasına değer vermesi olduğunun altını çizen Neobashari, Ulus olarak mirasımıza değer veriyor, onu koruyor ve yeni nesillere aktarıyoruz diyor. Bir diğer İranlı galeri Dastan's Basement'ın direktörü Roxana Afkhami'ye göre ise, bu başarı dünyaya açılan galerilerin yanında dünyanın çeşitli yerlerinde yaşayan ve lobi yapan İranlı sanat hamilerine ait: 'New York Üniversitesi'ne bağlı The Abby Grey, İranlı sanatçıların Birleşik Devletler'de tanınmasında çok etkili oldu. Daha sonra diğer hamiler de harika özel koleksiyonlar yarattı ve bunları kamuya açtı. Bu özel koleksiyonlar tüm dünyayı dolaştı ve kimi galeriler bu durumu etkiledi. Birçok kişi güncel sanat müzelerinin kuruluş süreci boyunca önemli rol oynadı. Dünyanın önemli müzelerinin satın alma komitelerinde yer alan iyi bilgili hamiler de elbette çok önemli. Bunları okurken içim bir kere daha cız etti, neden biliyor musunuz? Tüm yaşadıklarımız gözlerimin önünden akıp giderken, aklıma New York'un zirvesini elinde tutan ünlü bir Türk geldi; müzik ve resim dünyasında son derece etkin bir insandı. 1980'lerde ben New York'ta üst üste sergiler açarken kendisiyle birçok kez bir araya geldik. Ne bana ne New York'ta yaşayan diğer ünlü Türk sanatçılara hiç bir faydası dokunmadı. Sembolik bir jest bile yapmadı. Bir tek sonradan New York'a giden bir sanatçımıza kısa bir süre destek oldu, o kadar. Halbuki, dünyanın en önemli gerçeküstü sanat koleksiyonerleri arasında adı geçiyordu. Yani İranlı hanımefendilerin anlattığı derin bilge, koruyucu, yurt dışında Türk sanatçılaragüvenli limanlar yaratacak isimler de çıkaramadık, ne yazık ki. Günümüz Türk koleksiyoncularının sözünü ettiğimizisimlerinde de sanatçıyı insan yerine koyarak onu kendi ülkesini ve geçmişini-geleceğini temsil eden bir bayrak olarak görme dürtüleri yok. Sanat, zenginlerin bir araya gelip, ellerindeki elmas parçalarına bakar ve yarıştırır gibi birbirleriyle üstü kapalı rekabet edebilecekleri bir alan değildir. Öncelikle herkese tekrar hatırlatmak lazım: Ortada bu beyefendilerin yapıt alma veya almama tercihi yapabilecekleri çok sayıda sanatçı olması, bir gerçeği değiştirmez: Sanatçılar, bu sanat ortamının içinde en önemli öğeyi temsil ederler. Nedeni de gayet basit: Sanatçılar olmazsa, ortada hiçbir şey yoktur. Sanatçı eser üretmeseydi, ortada ne müze, ne müze müdürü olurdu, ne koleksiyoner, ne galerici, ne küratör, ne müzayedeci... Bu nedenle sanatçılar en zengin veya en güçlü kişiimajını vermiyorlar diye onları hor görebileceklerini veya onlara çok saygı göstermeye gerek olmadığını sanan kimi şampanya bardaklı açılış resepsiyonu müdavimlerine hatırlatmak istedim! Bir gün, tüm bu engellere rağmen, modern ve çağdaş Türk sanatı, batıda hak ettiği şekilde sergilenecek. Belki MoMa'da, belki Tate'de veya Centre Pompidou'da... İşte o gün, shopping'e gider gibi dünya fuarlarını gezip dostlar alışverişte görsün mantığıyla yabancı galeri kapılarını aşındıranlar, lütfen o açılışa gelmesinler! Çünkü bu sergi, onların sabotajlarına rağmen yaşama tutunabilmiş Türk sanatçılarının dünyayla buluşma sergisi olacak. Türk sanatı para etmez, değersizdir diye etrafı borsa velvelesine verip, daha önce büyük pazarlıklarla topladıkları işleri, bir kısmı bu sanatçıların düşmanı gibi çalışan müzayedecilere teslim edenler, müzayedeci tuzaklarının da altında fiyatlardan piyasaya çıkararak bu sanatçıları haksız şekilde, açıkça mağdur edenlerin, yerleşmiş değerleri yok saymaya çalışanların o açılışta yerleri tabii ki olmayacak. Özellikle bu düşünme ve hatasından dönme, açıkça pişman olup günah çıkarma fırsatlarını kullanamamış olurlarsa! Bir de tabii tam tersine, o gün orada onur davetlisi olarak bulunması gerekenler listesi var. Her zorluğa rağmen, bu ülkede kendi girişimleriyle çağdaş sanat müzesi açan, sanatçılara saygı gösteren, Türkiye'yi dünya haritasında önemli bir yere getirmeye uğraşanlar. Onların da kimler olduğunu ve hangi alkışı hak ettiklerini biliyoruz. Ayrıca batılı olup alkışı hak edenler de olacaktır. Örneğin 2015'te Kunstverein Düsseldorf'ta The Art of the Turks sergisini açan Alman küratörler Manuel Graf ve Hans-Jürgen Hafner, Haluk Akakçe, Erdağ Aksel, ve Adnan Çoker'in de aralarında bulunduğu, 20. Yüzyıla ve Cumhuriyet dönemine geçişiniz ve sancılarını da içeren bir serge hazırladılar. Benim de San Francisco manifestomu ön plana çıkarıp, bir çeşit batı kültürü adına özürlerini ve suç kabullerini sunmuşken, ne kadar acıdır ki, insanın kendi ülkesinde, kendi koleksiyonerleri arasında böyle çağdışı heveslerle yüklü moda akımlar yaşanabilmektedir! Uzun lafın kısası, çok zor bir konudur Türkiye'de sanatçı olmak! Ülkemizde bu mesleğin bir varlık yansıması yoktur. Henüz devlet müzesi yoktur, mali ve manevi haklara saygı yoktur, bu mesleğin siyasilerin gözünde geçerliliği yoktur. Sanatçı olsa olsa potansiyel tehlikedir, hepsi bu. Onlara göre, her türlü sapkınlığı yapabilecekleri için, sürekli gözetim altında kalmalıdırlar! İşte bu kadar ilkel bir ülkede, bu kadar zor ve ağır şartlar altında bir varlık ve hiçlik mücadelesi veren sanatçılarına sonsuz bir aidiyet duygusuyla sarılacağına, onların Türkiye'nin kültür hazinesine hediye ettikleri eserleri, salt maddi güncel değer açısından analiz edecek kadar küçük düşünebilen bu insanları ilgilendiren tek şey, şöminelerinin üstünde gurur duyabilecekleri genç bir Türk sanatçısının işi değil, yabancı misafirlerine name dropping yaparak caka satabilecekleri ünlü bir yabancı sanatçı! Adı ister Anish Kapoor, ister Anselm Kiefer, ister David Hockney, Tony Cragg, Baselitz veya Salome olsun, fark etmez. Konu hava basmaktan ibarettir. Hele o İngiltere galerisinde, o işi kendilerine satan sorumlunun adını misafiri de biliyorsa, gece kurtulmuş demektir! Burada sanatçı isimleri, galeri isimlerive belki satıcı isimleri yarışır, hepsi bu. Yine bu ay verdikleri röportajlara inanacak olursak, bu güzide koleksiyonerlerimize Türk galerileri önce yüksek fiyat sunmuşlar, sonra fazla iskonto yapmışlar ve bu durum kendilerinde hayal kırıklığı yaratmış. Kendileri daha ağır cümleler kullanıyorlar da, geçelim. Söylemeyi unuttukları bazı ek bilgiler var burada. Örneğin, yabancı büyük galerilere neredeyse yok denecek pazarlıklarla milyon eurolar sayabilen bu değerli sanat insanlarının, sıra Türk sanatçılarına gelince, tüm pazarlık becerilerini devreye sokup kimi zaman 2000 Dolarlık bir ek indirim elde etmeye çalışmak için nasıl üç saat harcayabildikleri bu röportajlarda unutulmuş! Daha da ötesi, burada işin püf noktası şudur: Bu koleksiyonerlerin herbiri kendisini aynı zamanda ülkenin en başarılı ve zeki işadamı olarak gördüğünden ve birbirleriyle ciddi bir rekabet içinde olduklarından, onları ilgilendiren şey, X ressamın işini en UCUZA kapatmayı başarmış şahıs olabilmektir! Yani X veya Y ressamın en iyi, en tarihi, en çarpıcı işlerini almak onları ilgilendirmez. En ucuz noktasına takılıp kalmıştır çoğu zaman arayışları... Laf aramızda bu faaliyetin ana tanımlaması koleksiyonculuk olamaz. Ucuz iş arayışına kafayı takarak kimse koleksiyoner sıfatını hak edemez. Koleksiyoner sıfatı ciddi sanat tarihsel veya kişisel kalite arayışları ve özellikleri içerir. Konu, müzayede av alanındaki fiyata takılıp kalmaz. Fiyat savaşları konusunda okuru güldürecek bir hatırlatma yapmadan geçemeyeceğim. Bu koleksiyonerlerin çoğu, birbirleriyle rekabette olan arkadaşlar olduklarından, ya müzayedelerde ucuz iş ya da galeri veya atölyelerde en iyi ama illa ki en ucuz iş ararken, basit bir matematiksel gerçeğin farkına varamazlar: Bir galeri veya bir ressam, bir kentin tüm koleksiyonerlerineen büyük indirimi yapmış olamaz! Bu matematik bir imkansızlıktan ibarettir! En büyük indirim tek bir kişiye nasip olacak bir tanımlamadır. Halbuki hepsi bu sıfata talip olmakta ve hatta elde ettiğine kendilerini inandırmaktadırlar. Dolayısıyla bu koleksiyonerler birbirlerinin ağzından laf aradıkça strese gireceklerdir ve şayet bu zihniyeti terk etmezlerse, bundan kurtuluşları yoktur! Bu tavırlarının traji-komik sonucu, Walt Disney'in Varyemez'ini hatırlatan huzursuzluk ve güvensizlik dolu sahnelerden ibaret kalacaktır. Çünkü zaten sanat eseri tekildir. Böyle bir ortamda sanki aynı eşya, farklı fiyata satılmış ve kazık yemişler gibi bir havaya girilmesi, uzaktan yakından gerçekle örtüşmemektedir. Aslında bu Türk sanatı para etmiyor, bizler o nedenle çıkıyoruz şeklinde mantıklarını savunan insanların ortaya sürdükleri gerekçenin ana ayağı yıllardır Türk sanatçılarının işlerini değerlerinin beşte birine satmaya girişen müzayede evleridir. Ne ilginçtir ki, onlara hiç tepki vermez bu koleksiyonerler. Neye dayanarak bu toptan budamayı yaptıklarını da sorgulamazlar. Çünkü damping mantığı herhalde hoşlarına gidiyordur, işlerine geliyordur. Ama sanatçıyı harcayarakaleyhine çalışan bu ortamlarda, kendi bindikleri dalın kesildiğini de anlayamamışlardır. Aslında Türk sanatçısı müzayedelere karşı değildir, müzayedelerin sanatçıların değerini akıl almaz boyutlarda aşağı çekmelerine karşıdır. Fiyatlar, sanatçının hakları gözetilerek ve galericisine danışılarak konulsa, müzayedelerin yararı bile olabilir. Ama bizde çoğu zaman görülen, korsan saldırı unsuru olarak kullanılan, sanatçıları ve galericilerini iki paralık etmeye çalışan, toptan sürümden kazanç arayanbazı müzayede girişimleridir. Tabi burada etik davrananları, sanatçı ve galericileri arayıp danışanları tenzih ederim. Herhangi bir somut gerekçeye dayanmadan, kabul edilemez şekilde bu sanatçıların işlerinin rütbesi, %80 indirilir! Bunu kimin, hangi hakla yapmaya cüretini gösterebildiği, dev bir cevapsız sorudur. Tek yanıt, devletin bu konudaki ilgisizliği ve umursamazlığıdır. Dünyada hiç bir yerde bu kadar abartılı bir hak ihlali yaşanamaz. Burada kimilerinin öne sürdüğü sav şudur: Zaten, katalog ne yazarsa yazsın, müzayede de o yapıt, gerçek fiyatına tırmanabilir. Bu doğru değildir. Birincisi, bu denilen gerçekleşse ve o fiyat yukarı tırmansa bile, sonsuza dek o kataloglarda kalacak o basılı tahmini fiyat skalası, gelip o sanatçılara bir raiç gibi yapışır. Kimse bunun aksini iddia edemez. Öte yandan müzayedeyeye katılan potansiyel koleksiyonerler de, fiyatını çok daha yüksek olarak bildikleri bir sanatçı, o fiyattan sunulunca, bu sunumu yapanları bilinç altında bir eksper sandıklarından, bu değer yargısı onları şaşırtmakta, demek ki ben yanlış biliyorum, bu sanatçı meğer artık toplanmamalıymış, değeri bu kadar düştüğüne göre şeklinde bir yoruma itilmiş olmaktadırlar. Bu piyasaya girmeden önce menkul kıymetler borsasında batmış ve yasaklanma cezası almış kimi isimler, bu denetimsiz sanat piyasasında, akıl almaz bir şekilde her türlü rakamı aşağı-yukarı çekerek, dedikodu ile oynata bilmektedirler. Tümüyle sahipsiz bir boş alanda en ağır vahşi kapitalist sendromlar eşliğinde at koşturmaktadırlar ve kendilerine dur diyen yoktur. Mesela Fransa'da commissaire-priseurs'lerin yıllarca aldıkları eğitim ve geçirdikleri imtihanlar, anlaşılan gereksiz ötesi boş işlerdir! Büyük Türk koleksiyoneri, sıfır ekspertizle kafasına göre fiyatları kesip biçen yasaklı borsacıların değer yargılarını kanun kabul etmeye çoktan hazırdır! Bu değeri kendinden menkul sözde sanat eksperi müzayedeciler, şayet Paris'te aynı mesleği yapacak olsalar, en zor sınavlara girmeden önce iki diploma sunmaları lazımdır: Sanat tarihi ve hukuk fakültesi diplomaları. Bu ikisine sahip olmadan, o zor sınavlara girme hakkını bile elde edemezler. Yani uzun lafın kısası, bu ülkelerde, borsa batıklarına neden olanların performansı yeterli sayılmaz! Ne yazık ki çok daha ciddi ve mantıklı prosedürler vardır! Orada sanatçıların değerini ve onurunuiki paralığa çıkaran saldırıları ciddiye alıp piyasa kriteri kabul eden koleksiyoner de bulamazsınız. Çünkü onlar çıkarcı spekülatörlere değil, sanatçıya güvenmeyi tercih ederler. Uzun lafın kısası şöyle özetleye bilirim durumu: Çince tek kelime bilmeyen ben, gidip Pekin'de yılın Çin edebiyatı şiir ödülünün tek seçiciliğine nasıl soyunmuyorsam, sanatta hiç bir geçmişi, ehliyeti ve ekspertizi olmayan ve balıklama piyasaya geçiş yapmış müzayedecinin, sanat ortamında fiyatlara ayar getirme ve raiç saptama merakı da aynen odur! Daha bile dramatik olan olgu ise, bu akıl almaz sorumsuz tavırdan en büyük zararı gören koleksiyonerlerin bu gerçeğin farkına varmayıp, ortaya atılan bu uydurma rakamları esas piyasa kriteri sanabilmeleri, buradan hareketle sanatçıları hedef alabilmeleridir. O ortamlarda en mantıklı ikazları gerekçeleri ile önlerine getiren sanatçı ve sanat derneklerini hiçe saymalarının arkasında, sanat eserine salt meta olarak bakmanın da ötesinde, sanatçıya saygı duymamaları vardır. Bunun bu çağda eserler açısından yapılan bir çeşit köle ticaretinden farkı yoktur. Halbuki, güya sanat ve içerdiği dokunulmaz derecede klas alana girmek, centilmen aristokrasinin, sanat eksperi müze ve tarihçilerin, kralların işidir gibi bir hava yansıtılır hep... Ne geezeeerrr? Geçmiş olsun! Bu tavırdaki müzayede evleri, sanatçılara bir dirhem değer vermez, saygı duymaz. Koleksiyonerler, nasıl sanatçılara zarar verecek çalıntı eser satın almaya kalkışmazlarsa, sanatçıların fiyat politikaları ve onurlarıyla alay edercesine onları değersiz ucuz eser seviyesine/seviyesizliğine indiren müzayedelerden de eser almamaları gerekir. Bunun lamı cimi yoktur! Çalıntı mal satışı bile, sanatçılara kimi müzayedelerin yaptığı saldırı kadar zarar vermez. Nedeni basit: İlkinde zaten olayın yasadışı olduğu tescilli, sanatçı bir eseri üzerinden zarar görüyor ama bu onun genel değerine etki etmiyor. Diğerinde ise kabul edilemez şekilde esere durup dururken kafasına göre yalan yanlış bir fiyat biçen bir sorumsuz insan, koleksiyonerler de içerikli bilgi dağarcığına sahip olmadığı için, o sanatçının tüm diğer eserlerinin değeri sanki birden düşmüş gibi bir uydurma hava yaratılmasına neden oluyor. Bu -yazık ki cehalet dolu ve özgüven yoksunu- ortamda, daha ağır bir zarar verilemez. Bu uyduruk sahte zarar, o sanatçının sanki tüm koleksiyonlardaki eserlerine ve ellerindeki tüm stokuna uygulanabilir ve yansımalıdır gibi bir ahlaksız hava ortaya çıkıyor. Yani bir deli kuyuya taş attı yüz akıllı çıkaramıyor sözü gibi, sorumsuz bir hamleyle, sanatçıların 20-30-40 yılda kurdukları dünya toptan ateşe atılabiliyor. Çünkü zaten alıcılar grubu kendi bilgi donanımsızlıkları içerisinde bu rüzgarlardan etkilenmeye ve spekülatörlere kanmaya fazlasıyla açık! Yani batıya yönelelim diyenlerin ana gerekçesi, müzayede sonuçları olduğuna göre, bu müzayede rakamları da tamamen alakasız ve illegal bir şekilde galerici ve sanatçıları budayan, değerlerini haksız yere yerlerde süründüren veriler olduğuna göre, batıya bu sonuçlar nedeniyle yönelmeye kalkışanların mantık nedeni havada askıda kalan içi boş bir buluttan ibaret. 10-15 yıl önce Çağdaş sanat nedir ki? diye kapıları aşındıran ve konunun alfabesini öğrenmeye çalışanlar, şimdi birden tereciye tere satar hale geldiler. Artık connaisseur oldular, dağdan inip bağdakini kovanlar gibi, Türk sanatçılarını beğenmez oldular. Öne sürdükleri gerekçeler de tam tersine neden dört elle Türk sanatına sarılmaları gerektiğinin dökümü mahiyetinde! Devlet veya yurt dışındaki Türkler sahip çıkmıyorsa, bu yurt içindeki gerçek koleksiyonerlerin üç misli kolları sıvamaları gerektiğini ortaya koyar, tersini değil. Eğer bir koleksiyonerin zevki, beğenisi sadece yurt dışına yönelmesini gerektiyorsa buna diyecek birşey yok. Ama sadece para, değer, piyasa, yatırım diyerek sanata bakıp, üstüne üstlük benim olmayan yok olsun mantığıyla bütün bir sanat ortamını ezmeye kalkıyorsa, orada durması lazım. Ayrıca şu gerçeği de kimse unutmasın: Eğer bu koleksiyonerler, sanat eseri almaya başladılarsa, bu Türk sanatıyla oldu. Şimdi kalkıp onu öldürmeleri kendi köklerini ve kimliklerini yok edecek! Bu tavır, aynı zamanda yine farkında olarak veya olmadan, batının tüm kültürel emperyalizmine ve kolonyalizmine teslim olmak demektir. Batıya bağımlılığı ve ona boyun eğmişliği kabullenmektir. O koleksiyonerlerin anlayamadığı işin püf noktası şudur: O eserleri en güzel sözlerle kendilerine satan ve sürekli hal hatır soran galericilerin, art dealer'ların hepsi, kendilerine saygılı davranır, ama kesinlikle saygı duymazlar! Kendi evinde, dilinde, yaşamında sırf ortaya para dökerek aldığı yabancı eserlerle statüsünü belli etmeye çalışaninsanlar, en iyi ihtimalle bir gün evlerindeki Picasso veya Matisse resmiyle caka satan petrol şeyhlerinin durumuna yükselebilirler. Kendi özgün seçimleri, kültürleri, ülkelerinin kültürel evrensel yansımalarına olan bağlılıkları konusunda sınıfta kaldıkları gibi, Korelilerden, Çinlilerden, İranlılardan ve tüm Güney Amerikalılardan öğrenecek bir ton hayat dersleri vardır. Kendi kendilerine bir an önce bu şansı tanımalarını dilerim. Çünkü sanat sandıkları gibi yalnız bir para kazanma, değer elde etme gibi yolların arandığı bir borsa, bir piyasa değildir. Sanatın para kazandırabilmesi ikincil, üçüncül bir detaydır. Gerçek koleksiyoner zaten ne resimden para kazanmak için resim alır, ne de parası değerlensin diye. Gerçek koleksiyoner, o işlere sahip olma tutkusuyla ve onları ancak kendisinden sonra müzesine veya çocuklarına bağışlamayı düşünerek yaşayandır. Birileri o resim para edecek dedi diye dedikoduyla resim almazlar, tutkulu şekilde bir eseri sevdikleri için alırlar. Diğer al-sat hamleleri, kendilerini kurnaz sanmalarına olanak tanıyan kendi kendini tatmin etme işlemlerinden ibarettir. Kendilerine ikincil dealer süsü vermeye kalkışmazlar. 1- İçinde yaşadığımız ülke, bu mesleği resmi olarak kabul etmemekte, devlet hiçbir koleksiyon yapmayıp hiçbir modern ve çağdaş müze açmamaktadır. Normalde medeni bir ülkede el üstünde tutulması gereken sanatçılar, tam tersine itilip kakılmakta, aşağılanmakta, ağır taciz altında ve bir nevi müsamaha ile mesleklerini sürdürmektedirler. AKM'nin sekiz yıldır neden kapalı tutulduğunu bilen bir kişi yoktur. Plastik sanatlar alanına ömrünü vakfetmiş bir insan, şunu bilmelidir ki, mesleğinin dengi, ülkemizde henüz yoktur! 2- Ülke zaten kendi ekseninde ekonomik bir darboğaza ve irili ufaklı krizlere doğru yol almaktadır. Bu ortam zaten sanat alımını teşvik eden bir ortam değildir. 4- Müzayedeler, Türk çağdaş sanatçılarını ve yapıtları rencide eden en haksız alt fiyatlara çekmekte, sanatçıların mali ve manevi haklarını açıkça ihlal edebilmektedir. Müzayede ortamı, çoğu zaman konuyla alakası olmayan, sanatla ilgili hiçbir yeterliliği olmayan bu konuda gerekli düzeye sahip olmayan insanlara teslim edilmiştir. 5- Bu da yetmezmiş gibi, sanat alımına ve koleksiyon oluşturmaya devam eden Türk çağdaş sanat ortamının en önde gelen isimlerinin biz Türk sanatından çıkıyoruz söylemiyle, ellerindeki Türk sanatçıların işlerini topluca sanatçıları kıyama uygun birer mal olarak gören kimi müzayede evlerine aslanlara yem atar gibi götürüp bırakmaları, affedilmez bir nihai öldürücü darbedir. Bu sorumsuz fiilin sahipleri, bu tavırlarıyla ne kendilerine, ne Türk sanatına, ne de ülke prestijine hangi zararları verdiklerini görmekten uzak, ağır ve şaşırtıcıbir bilinçsizlik içinde yüzmektedirler. 6- Gerçek koleksiyoner, sanatçılara köle muamelesi yapan ve piyasa manevralarıyla kariyerleri lekelemeye kalkışan düzeysiz, sorumsuz ve ehliyetsizlerden etkilenmez, onların müzayedelerinden eser alamaya gitmez, bu sanatçıları yok etme girişiminin parçası olmaz. Türk çağdaş sanatı, batı hormonlarının yapay pompalamasıyla kendine varoluş nedeni bulmaya çalışan bazı sorumsuzların etkisinden bir an önce çıkıpbinbir zorlukla gelinen noktada, gerçek yurtsever-sanatsever-koleksiyonerlerin elbirliğiyle, dünyada hak ettiği noktaya doğru ilerlemelidir ve bunu başaracak özgünlüğe ve kuvvete sahiptir. Bu arkadaşların isimlerini burada afişeetmiyorsak, onlara bu karanlık hatalarından dönme şansı vermek istediğimizdendir. Yoksa hatalarında ısrar ederlerse, kaçınılmaz şekilde sorumsuz ve vurdumduymaz bir çocuk gibi yaptıkları bu ağır gaflar, hem de kendi sözleri üzerinden kalıcı bir leke olarak alınlarına sürülecektir. Hedefimiz tabii ki bu değildir; tersine, bu ikazlarımızın temel amacı da, onları tarih önünde kalıcı hatalardan korumaktır. Çünkü sanat aracılığıyla gelen saygınlık çok kısa sürede belleklere kazınabilir, ama ne var ki, aynı hızda bu saygınlık yok olabilir, yerini tam tersine başka duygulara da bırakabilir!


Beaux Arts dergisinin son sayısının manşeti Figüre Büyük Dönüş; önce, sanki bir muştu, evet... Sonuçta anladılar! diyebileceğimiz, içinizi rahatlatan bir haber mi? atölyelerinde eski günleri düşleyen, unutulmuş ressamları yüreklendirmek için bir gözdağı mı? Bilmiyorum ama olan olmuştu bir kez; nereye döneceksin, yok olan galerilere mi, yoksa yaşamak için öğretim üyesi olan ressamlara mı? Aklıma paletini pencereden, sonra da tüm malzemesini, boyalarını çöpe atan eski dostum Yugoslav ressam Zaviç geldi; bilmiyorum bu derginin kapağını görseydi ne yapardı? Gelin görün; iyilik melekleri bir kez daha bize bu şansı tanımaz, sanatı manipüle eden, deseni, pentürü okullardan, akademilerden yok eden, contemporary sirkinin patronları, bir caniche balonu milyonlara satarken, sıra dışı zevzeklikleri müzelere, koleksiyonlara doldurmuşken tekrar pentüre dönüp, o tuvalin kurumasını bekleyecek zamanı yok! Bir tuvalin kötü boyandığının farkına varabilmek bile yine bir bilgi içerir; pentürün tüm varoluşunu, bir tek sözcükle örneğin postmodernle, ters yüz etmek, yeteneksizliği müzelere, koleksiyonlara sokmak becerisini gösterenlerin, bu manipülasyon güçlerinin arkasında kapitalist yatırım fonları, bankalar, zengin uluslararası müzeler vardır. Dergi günümüz figüratif resmini complexes'siz ve sexy tanımlarken bu dönüşün örneklerini, şu günlerde isim yapmış ressamlardan bir seçki olarak görsellerle ve de kategorilere ayırarak yorumluyor. Örneğin: Kaşiflerin Paletleri, Çağdaş Vanite vs. Yorumları yapan; seçkin resimlerin anlamsızlığını açıklamak isterken daha da anlamsız cümleler kuruyor: ... işte her şeyin tıkıştırıldığı bir çeşit sujet oluşturuyor; jubilatoire bir guruplaşma! Örneğin mide bulandıran burgerler, tocolar, sigaralar, karpuzlar... Tuvalet kağıtları vs. Amerikalı Katherine Bernhardt tuval yüzeyini, nasıl alış verişte sepeti doldurursak o yoğunlukta sıvıyor! Yine anlamsızlığa geliyoruz; papağan ve alüminyum yemek kabı arasında bir ilişki bulmak, tanrının varlığını kanıtlamak kadar güç kanımca! Yazar çağdaş figürü açıkça sensual buluyor; çıplak resmin geleneksel bir öğesiydi ama onun sensualitesi desenin gücünden, pentürün ustalığından gelirdi. Bugün imgenin çokça banaliser ettiği kadına dair çekicilik bence kişiye özgü bir arzu ve de bu şekilde boyandığında hiçbir şey değil. Karşınızda Çin çağdaş pentürünün en önemli ressamlarından biri var; bu akrilikle çok hızlı yapılmış tuvali algılamak için önce su hortumunun psychique sıkıntısından konuya girmemiz gerekiyor. Bu demek değil ki düşlediğimiz resim yapılmıyor; ressam -benim anlamımda- parasal döngü içinde açılmış galerilerden elini ayağını çekmiş, yerini çığırtkanlara, şarlatanlara bırakmıştır. Resim çağdaşı, moderni bayrak olarak açmış sanat lobileri kurmuştur, atölye yerini manufacturea bırakmıştır Yaratma edinmeleri, yaratıcılığın bireyselleşmesiyle orantılıdır, resme nitelikli bir katkı, sanatın anlamıyla bir kaygı oluşturur, yapma boyutları resmin geldiği yeri yadsımaz, sanat bir sürekliliktir. Soyutlaşma bir indirgeme tehlikesi değildir, anlatımdaki transparence teknik bir dil olduğu sürece figüre içerik olarak katılır. En büyük tehlike; sanatın anlamını, varoluşunu unutup standart kurmacalar ya da contemporaryyle göz boyamaktır. Entrikaya dönük, gnostik anlamda müzecilik, yargı sistemlerinin monopolleşmesi, uç yargı sistemleri giderek sanatın sığlaşmasının nedenlerinden biri oluyor. Modernlik fenomeni bir kalkan olduğu sürece, sanatı yargılamak, bakanın algısını robotize etmekle, örneğin postmodern oluşturuyor. İşte o zaman isterseniz, siz de ressam olabilirsiniz!


Buket Güreli 'nin 4. kişisel sergisi '' Arka Bahçe '' 25 şubat 2016, Sergi 25 şubat 2016 / 13 mart 2016 tarihleri aradında gezilebilir.


Sanatçının 14 yeni yağlıboya tuval çalışmasından oluşan sergisi, 3 Mart 2016 Perşembe günü Selçuk Yaşar Resim Müzesi ve Sanat Galerisi'nde açılıyor. 31 Mart 2016 tarihine kadar sürecek olan sergi Kahraman'ın Aralık ayı içerisinde İstanbul Milli Reasürans Sanat Galerisi'nde açılan ve halen Ankara'da KAV Sanat Galerisi'nde süren YERYÜZÜ DUALARI başlıklı dizisinden seçilmiş en son çalışmalarından oluşmaktadır. Kahraman insanoğlunun daha başlangıcından itibaren dünyayla sorunları karşısında sürekli dualar edip durduğu, bu yüzden de dini duaların yanı sıra farklı ritüellerle, formlarla da dualarını çoğaltığını, sanatın da bu yolların başında geldiğini söylüyor. Özellikle günümüzde çağdaş sanatın en etkin ve yaygın dua ritüelerinden biri olmayı sürdürdüğünü savunuyor. 1948 yılında Tarsus'da doğdu. 1971 yılında İstanbul Eğitim Enstitüsü Resim Bölümü'nden mezun oldu. Çeşitli ortaöğretim kurumlarında öğretmenlik yaptı. 1989 yılında öğretmenlikten ayrılarak sanat alanında ilerlemeyi tercih etti. Plastik Sanatlar alanında teorik yazılar yazdı. Yazıları birçok sanat dergisinde, gazetelerde yayımlandı. 2007 yılında bir grup arkadaşıyla birlikte Sanatçının Atölyesi dergisini yayımladı. Yayımlanmış beş şiir kitabının yanında; Aşk Olsun Hayat isimli bir Toplu Şiirler ve bir Seçme Şiirler kitabı ile sanat ve sanatçılar üzerine deneme yazılarının yer aldığı Ateşin Peşinde ve Sesli Düşünmek isimli iki kitabı bulunuyor. Yurtiçi ve yurtdışında 80'in üzerinde kişisel sergi açan sanatçı, çok sayıda karma ve grup sergilerine katıldı, ulusal ve uluslararası fuarlarda yer aldı, İçerisinde 17. DYO Resim Yarışması ödülü de olmak üzere 16 ödül kazandı. Sanatı hakkında birçok kitap, katalog ve broşür yayımlandı. Sanatıyla ilgili iki belgesel film çekildi. Çok sayıda ulusal ve uluslararası koleksiyonlarda eserleri bulunan sanatçı, çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir.


Galeri İlayda 11 Mart 10 Nisan 2016 tarihleri arasında Caner Şengünalp'in Logos isimli solo heykel sergisine ev sahipliği yapacak. ''Caner Şengünalp düşünmenin sınırlarında gezen bir sanatçı... İnsanın varoluşunu derinden bağlayan en soyut kavramların gizini filozoflar binlerce yıldır konuşma diliyle, mantık ve matematikle açmaya çalışırken, Şengünalp sanatın, üstelik heykelin diliyle akıl almaz bir metafizik macera sergiliyor. Bu derece derin ve imkansız bir problematiğin içinden heykellerini konuşturabilmek hem büyük bir sanatsal ustalık hem de felsefi görüş gücü gerektirir. O, heykellerinde kullandığı doğal malzemelerin dokusuyladüşüncelerin dokusu arasında yol alırken doğaya nüfuz eden insan aklının paradoksal girdaplarını açıyor. Onun bütün heykelleri hem arkaik hem çağdaş formların bir sentezi; heykellerin kavramsal içeriğinde otantik insandaki kaybolmuş köklerimizi gözle görebiliyoruz. Şengünalp'in sanatı insan doğasının tarih üstü hakikatini arayan, antropolojik ve felsefi bir altyapı ile kendi sanatsal ifade yollarını açıyor. Onda yeni bir çağın büyük dönemecindeki geçmişten ileriyi gösteren öncü bir sanatın ve sanatçının hazırlığı var. Şengünalp sanatın tarihsel rolünü, son derece örtük ve gizemli ve bir o kadar da açık ve akıl sahibi her varlığın içinde kendini bulacağı, arındırıcı ve gösterici işlevini, günümüze inat yeniden kuşanmış evrensel bir sanat anlayışına sahip. Caner Şengünalp'in solo heykel sergisi 10 Nisan 2016'ya değin Galeri İlayda'da sanatseverlerle buluşacak.


Bu sergi, motosiklet üzerinde doğayı ve özgürlüğü içime çekerken yaşadığım olaylardan ve hayal gücümden;plastik değerler düşüncesi noktasında birleştirerek ortaya çıkardığım düş gezgini bir ressamın motosiklet ve sanat ruhunu birlikte yansıttığı kült bir oluşumdur. The Cult sergimde kullandığım kişiler, sanat eserleri, mekanlar, yollar aslında çoğumuzun bildiği, tanıdığı yaşamın da çeşitli zaman dilimlerinde karşılarına çıkan, zaman içinde unuttukları veya hiç bilmedikleri konuları biraz değiştirerek ve fantastik öğeler ekleyerek izleyicinin bir taraftan da algı sınırlamalarını değiştirirken; dönemlerinde kült olan, reddedilen ama günümüzde dünya sanat tarihine imza olmuş sanatçıları, sanat yapıtlarını motosiklet üzerinde, özgür ruh ve yaşam felsefesi, bilgelik, sıra dışılık ve gücün temsili olan Harley Davıdson motosikletlerin üzerinde kurguladığım çağdaş, modern ve güncel sanatımın bir yol hikayesidir. Evet cümle biraz uzun... Zaten ben de uzun bir yoldan geliyorum.


Eco'nun, ilk romanı olan ve bir başyapıt niteliğindeki Gülün Adı dışında Foucault Sarkacı, Önceki Günün Adası gibi romanlarının yanı sıra, Genç Bir Romancının İtirafları adlı denemesiyle de özel bir yere sahiptir. Eco, muazzam bir tarih bilgisiyle süslediği eleştirilerinde ise günümüzdeki Orta Çağ'dan kalma kurumları ve yöntemleri acımasızca ve korkusuzca eleştirmekten hiç çekinmemiştir. Genç Bir Romancının İtirafları'nı yazarken, yaşı ellinin üstünde olan Eco, genç'' sıfatını kendisi için kullanmış, ellisine bastığını belirterek, yaşının edebiyat ölçeğinde otuzlara denk düştüğünü ileri sürmüştür. Gençliğine yakışan bir kalem ve üslubunun olması, aynı zamanda her daim kendini genç hissetmesi onun büyük bir yazar oluşunda da etkili olmuştur denilebilir. Genç Bir Romancının İtirafları'nda, yazmaya nasıl karar verdiğini ve yazarken nelere dikkat ettiğini anlatan Eco, dünya klasiklerinden ve diğer yazarların önemli eserlerinden verdiği örneklerle de, yazısını zenginleştirmeyi başarmıştır. Tasvirlerden, tarihi şahsiyetlere; giyim kuşamdan, konuşma metinlerine kadar her şeyi en ince ayrıntısına kadar yazan Eco, okuyucuda derin izler bırakmıştır. Eco, bu denemesiyle, okuyucuyla adeta sohbet eder bir tarza bürünür. Bu tarzıyla, okumayı kolaylaştırdığı gibi, yazarın hayatındaki dönüm noktalarını da rahat anlamamızı sağlar. Eco, romanlarını yazarken, tasvirini yaptığı yeri önceden gidip görmüştür. Bol bol notlar alarak, orada geceler geçirmiştir.. Roman kahramanlarının arasında geçen konuşma sürelerini bile detaylı bir biçimde hesaplamış ve gerçekçiliğe verdiği önem nedeniyle Eco'nun, bir kitabına tam 8 yıl harcadığı olmuştur. Romancıyla tarihçi arasında fark olduğunu da belirten Eco, ancak romancıların bir ayrıcalığa sahip olduğunu söyler. Bunun örneğini ise Tolstoy'un ''Anna Karenina'' yapıtını uzun uzadıya inceleyerek anlatır. Rabelais'in Gargantua''sından çok etkilendiğini belirten Eco, kitabı okuduktan sonra oğluna bir mektup yazdığını ifade eder. Kırmızı Kedi Yayınevi'nden çıkmış olan Genç Bir Romancının İtirafları'nı okurken bir yandan Orta Çağ'ın gericiliğini, tarihsel kişilikleri ve kitapların kahramanlarını yanı başınızda hissederken, diğer yandan bu kahramanlarla yüzleşen ve aynı zamanda Orta Çağ'ın karanlığından çıkışı da gösteren bir ustanın eseriyle karşı karşıya kalıyorsunuz.


Ahraz olan iki kardeşi, insanları ve doğanın içindeki dört mevsimlik zorlu hayat mücadelesini anlatan deneysel ve gözlemsel film projesi 'Sessizliğin Kardeşleri' destek bekliyor! 2008 yılından bu yana sinema ile ilgilenen ve 'Sessizliğin Kardeşleri' belgeseli ile hem yönetmen hem de görüntü yönetmeni koltuğuna oturan disiplinlerarası sanatçı Taylan Mintaş, bu filmde ahraz kuzenleri Taso ve Çao'nun benzersiz hikayesini sizlere aktarmaya hazırlanıyor. Şuanda post-prodüksiyon aşamasında olan belgesel, development ve work in progress aşamalarında Green house Development Program for Documentary Filmmakers, Sarajevo Film Festival, Docu-Rough Cut Boutique ve Antalya Film Festivali Antalya Film Forum gibi platformlara seçildi ve şimdiden bir çok tv ve festival yetkilisinin ilgisini üzerine topladı. Taylan Mintaş, yıllar sonra unuttuğu yüzleri hatırlamak için köyüne döndüğünde çocukluğunu birlikte geçirdiği kuzenleri ile karşılaşıyor ve hiçbir eğitim almamalarına rağmen kendi dillerini yaratan bu kardeşlerin dillerini anlamaya çalışıyor. Mintaş, bu iki kardeşin sert coğrafyada doğa ve insanlar ile verdikleri mücadelelerine şahit olabilmeniz için, üç yıl boyunca dört mevsimini Taso ve Çao'nun hayatlarına dahil olarak geçiriyor. Hiçbir engelin kendilerini durdurmasına izin vermeyen Taso ve Çao'nun herkes gibi sürdürdükleri hayatlarının beyazperdeye yansıması için Mintaş destekçilerinden katkı bekliyor. Sessizliğin Kardeşleri belgeselinin etkileyici ve orjinal hikayesine siz de destek vererek bu başarıya ortak olabilir; oto-portre, portre ve yağlı boya tablolar gibi birbirinden eşsiz ödüllere kavuşabilirsiniz. Fongogo aracılığıyla ön-satışı gerçekleştirilen tablolar, engelleri aşmak için yaşam mücadelesi veren insanların hayat öyküsünü anlatan bir sanat eserinin hayata geçmesini sağlayacaktır.


Usta Şair Ahmet Oktay hayata veda etti. Ahmet Oktay'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Usta Şairin Cenazesi yarın Erenköy Galip Paşa Camisi'nde öğlen vakti kılınacak namazının ardından Karacaahmet Mezarlığı'nda toprağa verilecek. Asıl adı Ahmet Oktay Börtecene olan ancak soyadını kullanmayan Ahmet Oktay, 1933'te Ankara'da doğan Şair, 1961'de Yeni İstanbul Gazetesi'nin Ankara Bürosu'nda parlamento muhabiri olarak profesyonel gazeteciliğe başladı. Ankara Ekspres, İktisat ve Piyasa, Vatan gibi gazetelerde muhabir olarak çalışan Ahmet Oktay, daha sonra İstanbul Radyosu, Akajans ve Dünya gazetesinde görev yaptı. 1978'de yeniden TRT'ye dönen Ahmet Oktay, 1982'de emekliye ayrıldı. Ahmet Oktay, emekli olduktan sonra bir süre de Milliyet gazetesinde çalıştı. Ortaokulda sıralarında yazmaya başladığı bazı şiirleri çeşitli dergilerde yayınlanan Börtecene, Her Yüz Bir Öykü Yazar kitabıyla 1957'de Yeditepe Dergisi'nin Şiir Ödülü'nü, Yol Üstündeki Semender kitabıyla 1987'de Behçet Necatigil Şiir Ödülü'nü aldı.


14. Filmmor, 7 Şehirde 7 Hafta Mor Perde! 14. Uluslararası Gezici Filmmor Kadın Filmleri Festivali, Kadın Dayanışması Yaşatır diyerek 12 Mart'ta yola çıkıyor, 7 şehirde 7 hafta mor perde açıyor! Her yıl kadınların deneyimlerini, ürettiklerini ve düşlerini sinemayla, yine sinemada paylaşan Uluslararası Gezici Filmmor Kadın Filmleri Festivali 12 Mart'ta başlayacak 14. yolculuğunda Kadın Dayanışması Yaşatır diyor. 30 dilden 70'in üzerinde film 8 bölümde ve atölye, panel, söyleşi gibi etkinliklerle izleyicilerle; 7 şehirde kadın sinemacılar ve kadınlar festivalde buluşacak. 5 Ekim 2015 günü aramızdan ayrılan Chantal Akerman'a ayrılan, İstanbul Modern işbirliği ile toplu gösterim Chantal Hakkında Her Şey yönetmenin Türkiye'de bugüne kadar yapılmış en geniş retrospektifi. Toplu gösterimde; henüz 18 yaşındayken yaptığı ilk filmi Patlat Şehri / Saute Ma Ville'den bir kadının rutin ev içi mesaisinde cinayetle yemek pişirmenin aynı dehşete sahip olabileceğini gösteren Jeanne Dielman'a, Yarın Taşınıyoruz / Tomorrow We Move'dan No Home Movie'ye, kişisel olan politiktir diyerek annesinin anlatamadıklarını anlatan 15 Chantal Akerman filmi yer alıyor. Ürdün'den Fas'a, Mısır'dan İran'a uzanan bir coğrafyadan filmler Ortadoğu ve Kuzey Afrika'da Kadınların Sineması bölümünde bizlerle olacak. 14. Filmmor Kadın Filmleri Festivali bu coğrafyada kadınların, kader denileni değiştirme çabasını 9 film ve bir söyleşiyle selamlıyor. Sepideh Farsi'nin Tahran'da Green Wave ayaklanması sırasında gelişen sıra dışı bir aşkı anlattığı Kırmızı Gül / Red Rose'dan İran'da çocukluklarından itibaren hayallerini halılara dokuyan kız çocuklarının hikayesini anlatan Baran M. Reihani'nin yönettiği Binlercesinden Biri / One of Thousands'a, Yetmişli yıllarda Fas'tan Sahra Çölü'ne sürülen ama geri dönecekleri inancını asla kaybetmeyen, hakları için savaşan Sahrawi kadınlarına objektifini çeviren Diana Nava'dan Coria ve Deniz / Coria and the Sea'den Viola Shafik'in kendi ailesinden Kıpti kadınların hikayelerini beyazperdeye taşıdığı Işık Ana ve Kızları / The Mother of Light and Her Daughters'a. Ayrıca Ortadoğu ve Kuzey Afrika'da Kadınların Sineması söyleşisinde Viola Shafik ve Hülya Uğur Tanrıöver olacak. Filmmor İngiltere'deki kadınların oy hakkı mücadelesini anlatan Diren / Suffragette filmi ve sonrasında Serpil Çakır'ın katılacağı Osmanlı'da Kadınların Oy Hakkı Mücadelesi söyleşisiyle yüz yıllık mücadelenin öznesi kadınlar buluşacak. Ayşegül Sönmez'in hazırladığı seçkide Canan'ın Vak Vak Ağacı, Hatice Güleryüz'ün İleri Sar ve Gülçin Aksoy'un Cumhur Kadın'ının da içinde yer aldığı 9 video-art çalışması yer alıyor. Türkiye sinemasında kadınlarla ilgili yanlış mitlerin, algıların, cinsiyetçi bakışın sinemada yeniden üretilip temsil edilmesine, kadınlara dair alanların daraltılmasına eleştiri olarak ortaya çıkan Altın Bamya Ödülleri bu yıl 8. kez verilecek. Gelecek yıllarda ödül verecek aday bulamamak dileğiyle yola çıkılan Altın Bamya Film Ödülü bu yıl sinema izleyicilerinin www. altinbamya. org sitesinden 15 Mart tarihine kadar yapacağı oylama ile belirlenecek. Bu yılın film adayları: Aşk Nerede?, En Güzeli, Eski Sevgiliyi Unutmanın 10 Yolu, Kendinol, Kırmızı, Krallar Kulübü, Mucize. 12-20 Mart'ta İstanbul'da Pera Müzesi, İtalyan Kültür Merkezi, Aynalı Geçit ve İstanbul Modern'de olacak festival, İstanbul'un ardından; Kadın Emeği Kolektifi ortaklığıyla 26-27 Mart'ta Hatay, Adana Kadın Platformu ortaklığıyla 2-3 Nisan'da Adana'ya, 9-10 Nisan'da Bodrum Kadın Dayanışma Derneği ortaklığıyla Bodrum'a, Arin Kadın Merkezi ortaklığıyla 16-17 Nisan'da Mardin'e, İzmir Kadın Dayanışma Derneği ve Bağımsız Kadın İnisiyatifi ortaklığıyla 23-24 Nisan'da İzmir'e, Van Kadın Derneği ortaklığıyla 29-30 Nisan'da Van'a gidecek.14. Filmmor Kadın Filmleri Festivali, 12 Mart'tan itibaren 7 şehre, dayanışmayla yaşamak ve yaşatmak dileğiyle geliyor.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present a solo exhibition of new still life paintings by Roberto Bernardi of perfectly arranged assorted sweets from Dylan's Candy Bar in New York and Perugia Chocolates from the artist's hometown. Bright monotone backgrounds and intricate reflections are signatures of Bernardi's optimistic and uplifting work. The exhibition titled Castelli di Zucchero translates from Italian to Castles of Sugar as the artist personifies the sweets into fortresses with clever compositional arrangements. L'ippopotamo al Tramonto (2015) depicts an open clip-top glass jar with a green lollipop of a purple hippopotamus, a yellow flower, and assorted striped lollipops. These hint to the title that translated to Hippopotamus at Sunrise. The stage for this delectable still life takes place on a reflective red plane against a red orange backdrop. These colors, which also appear in the candies, merge together to create a clear horizon line giving the painting a magical and surreal sensation. Bernardi selects the most delectable treats from Dylan's Candy Bar in New York City and spends countless hours carefully placing and lighting the candies until the perfect composition is achieved. He then photographs the arrangement and uses this highly detailed image as source material for his paintings. Since the camera flattens the image, Bernardi paints what is lost by distorting the perspective and enhancing the painting to make it feel as alive as possible. In a societal sense, Bernardi's choice of delicacies are a contribution to the lineage of traditional still life themes of vanitas and memento mori. Seventeenth century well-to-do merchants would commission still lifes of decadent items to remind them that the pleasures in life are temporary and that death will come to them just as fruit will rot and wine will sour. However, Bernardi's still lifes are more optimistic they do not contain sweets that would spoil in time but consist of candies that have a long shelf life. Perhaps this is a view of a glass half full and a play on the theme of memento viviere. Each moment of our lives spent away from toil is there to remind us that small pleasures are imperative to our overall well-being. Born in the historic Italian town of Todi, Bernardi began working as a restoration specialist in historic Italian churches where he mimicked the technique of renowned Renaissance fresco painters to maintain their delicate work. His work has been featured in notable exhibitions such as a traveling exhibition entitled 50 Years of Photorealism:1962-2012 which was on view at the Kunsthalle Tuebingen, Museo Thyssen-Bornemisza, Saarlandmuseum, The Birmingham Gallery of Art, Museum of Fine Arts and will travel to the Art Museum of Estonia, Musee d'Ixelles, Osthaus Museum, and the Museum of Modern Realism. In addition, his paintings were included in Photorealism Revisited, an exhibition that traveled to the Oklahoma City Art Museum and the Butler Institute of Art in 2013. Frank Bernarducci and Louis K. Meisel founded Bernarducci Meisel Gallery in 2000. The gallery is well known for a commitment to established and developing realist artists. The Gallery is located at 37 West 57th Street between 5th and 6th Avenues on the third floor.


İstanbul'un yeni sanat merkezlerinden VİS SANAT kapısını Barış Cihanoğlu, Çayan Yılmaz, Erdinç Babat, Meliha Sözeri'nin işlerinin yer aldığı Çoğulcu Arayışlar sergisiyle açıyor. Küratörlüğünü Mahmut Nüvit'in yaptığı Çoğulcu Arayışlar geleneksel sanatlardan modern sanata geçişte, sanatçının bireyselleşme çabalarını ele alıyor. Sergi 25 Şubat 2016 tarihinden 25 Mart 2016 tarihine kadar, ViS SANAT Galerisinde izlenebilecek. Modernitenin sorunu kişiselleşmedir. Kişi orijinal, otantik ve biriciktir. Veya modern insan buna inandırılmıştır. Oysa devraldığımız geleneksel sanatta insan, anonim tarzda bir istif düzeni içinde görülen ve sadece istif düzeninde bir yeri ve değeri olan insandır. Cemaatle anılır ve çoğunluğun içinde değerlidir. Aslında 'Hiç'tir ve hiçleşme kültürü içinde değer kazanır. Türk Resmindeki modernleşme arzuları, biçimdeki yenilenme isteği ile beraber konularını da şehre taşımıştır. Şehrin mekansal olarak temsil ettiği hayat tarzı, tüketim toplumunun nimetleri ve açmazları, şehirleşen insanın cemaatten uzaklaşarak birey olarak kendini gerçekleştirme isteğini de beraberinde getirmiştir kaçınılmaz olarak gruplarla ve başka kişilerle tanımlamak yerine, kendini daha değerli kılabilecek ve birey olarak tanımlayabilecek yeni arayışlar içine girmesinin yolunu açmıştır. Şehirleşmenin getirdiği ara dönem konuları kimlik sorunları olarak, Türk Sanatı'nın sıkça işlenen zengin bir çelişki kaynağı olmuştur. Bu gün ise, her zaman olduğu gibi, tüm yenilikler, bir doğa kanunu gibi en önce gençlere ulaşmakta, kuşaklar arası çatışma ve çelişkileriyle zengin bir sanatsal kaynak yaratmaktadır. Sanatçılar Barış Cihanoğlu, Çayan Yılmaz, Erdinç Babat ve Meliha Sözeri'nin birbirinden farklı sanat formları ve yaklaşımlarıyla gerçekleştirdikleri son dönem işleri bu temel sorular ve zemin üzerinde izleyiciyle buluşuyor. Bu sergide bireyselleşme çabalarıyla, sanatta biçimsel arayışları örtüşen ve her biri özgün ve biricik yollarında ilerleyerek büyük bir gelecek vadeden sanatçıların en son işleri, Mahmut Nüvit'in küratörlüğünde bir araya geliyor. Çoğulcu Arayışlar' sergisi 25 Şubat 2016- 25 Mart 2016 tarihleri arasında Levent'te yeni açılan Vis Sanat Galerisinde izlenebilir. Vis Sanat, sanatın organik gelişimini izleyen ve anlamaya çalışan bir anlayışla koordinatları sabitlemeden tüm işlere, sanatçı, koleksiyoner ve izleyiciye açık bir sanat mekanı olarak düşünüldü. Yıl boyu düzenlenecek sergiler ile beraber görsel sanatların ekseninde geliştirilen proje, eğitim, destek programları ve dokümantasyon, yayın çalışmalarıyla da şehir takvimi ve nihayetinde Sanat Tarihine notlar düşmeyi hedefliyor. Vis Sanat'ın 80 m2 mekanı da şehrin yeni kalabalık yaşam merkezlerinden Levent'te, alışılmışın dışında büyük plazaların ilk örneklerinden sayılabilecek eski tip küçük bir iş merkezi olan POL AVM'nin içinde yer alıyor. Şehir merkezinde kolay ulaşılabilir ve görünür olmasıyla demokratik dilini vurgulayan mekan bir yandan tam da kalbinde yer aldığı formları tartışılır tüketim kültürü ve sanat üretim süreçlerine atıfta bulunuyor.


Mistik düşüncelerin doğruluğunda, Çin, Türk, Arap, Hint medeniyetlerinde ilerleme daha çok kültür alanındadır. Üretim kültür anlayışına göre şekillenir. Modern topluma geçilmesi, devlet denilen kurumun inşası, hukuk ve ona bağlı cumhuriyetin doğuşu ve demokrasinin çalıştırılması, üst üste, alt, alta harman olmuş yüzlerce topluluğu barındıran Avrupa bölgesinde şans bulur. Sosyal dokunun karmaşıklığı ve derinliği, var olma çelişkisini tetikleyen ana unsur olarak safları daha belirgin hale getirir. Alta kalanın canı cıksın misali saldırgan rekabet, ana karayı daha sonra deniz aşırı bölgeleri doğal sömürü alanına dönüştürür. Sömürü bölgelerinden akan artı değer, ana karada birikmeye başladığında, içerde paylaşımın doğru dürüst yapılabilmesi ve sömürünün selameti açısından demokrasi ve hukuk çalıştırılabilmelidir. Örneğin, özgürlük fermanı olarak bilinen belge, İngiltere kralının yetkilerini kısıtlayan anlaşmadır. Sonuçta yeni burjuva bir hukuk zaferi elde etmiştir. Hak etmenin memnuniyeti ve başarısı örgütlenmeyi, ortaçağ zihniyetine karşı mücadele etmeyi öğretmiştir Avrupa insanına ve böylece Rönesans gerçekleşir. Sosyal uyanış ve insanın keşfi, arkasından gelen aydınlanma, bilimin özgürleşmesi, sanayileşme ve kapitalizmin doğuşu, sınıf mücadelesi, modernizm derken 20. yüzyıla gelindi. İçte modern kavramı etrafında biçimlenen gelişmişlik, dışta batı medeniyeti olarak sömürge olarak dünyayı yeniden biçimlemek mümkündü. Ancak bu proje için iki savaş yeterli olmadı. Savaş sonrası kapitalizm, emperyalist özelliğini devam ettirmek için 1950'li yıllardan itibaren post modern politikaları devreye aldı. İlk çıkış yıllarında globelleşme küreselleşme kavramı çok ciciydi ısıtıyordu soğuk ortamı. Küreselleşmenin nimetleri liboş, işbirlikçi, sözde solcu, entel, dantel gibi kişiler tarafından Allahın bir lütfu gibi anlatılıyordu tüm dünyaya. Etnik milliyetçilik, mezhep temelinde inanç, travesti, homoseksüel, marjinal guruplar, anarşistler, çıkar gurupları, vb. demokratik yönetim kültürün birer ana unsuru olarak gösterildi. Demokrasi ve insan hakları liberal politikalara göre yeniden tarif edilmeliydi. Ulus devlet ve cumhuriyet değerleri eskimiştir, yeniden düzenlenmeli ya da tamamen bu işten kurtulmalıydı. Fırsat eşitliği, yaşama hakkı, adalet, hukukun üstünlüğü, vb. kısaca insana ve doğaya ait değerler hayata geçirilmeliydi. İlerleyen yıllarda bu telkin ve dayatmalar uygarlık transferi denilen yeni nesil sömürü yöntemi olduğu er geç anlaşılacaktı. Ancak bu politikalar seksenli yıllardan itibaren adım adım hayata geçirildi. Bunalım atlatılınca küreselleşme küresel güce yani emperyalizme aslına döndü. Doksanlı yıllarda sosyalist blok iflas edince önü tamamen açıldı, tek adamlık başladı. İki binli yıllarda tek adam teklemeye başladı. İmdada Asya ülkeleri yetişti. Küresel ekonomiye emek yoğun mal üretimiyle destek oldu. Dördüncü evrede yani iki bin onlu yıllarda işler karıştı, Asya ülkeleri emperyalizmi büyütürken kendileri de büyümüştü. Bu gerçek ortada iken tek adamlığı sürdürmek mümkün değildi. Bu işten kurtulmak için iki bin yirmili yılları içine alan beşinci plan devreye sokuldu. Afrika ve Müslüman coğrafya etnik ve mezhep temelinde bir birine kırdırılıp boşalan alana yerleşmek ve doğrudan sömürmeye başlamak. Nasıl olsa bölgeye uygarlık ve demokrasi geliyordu! Ancak proje ölü doğdu. Yağmurdan kaçarken doluya tutuldu. Kuzey komşumuz sahaya indi toplayacağın balı bensiz yiyemezsin! diye serde olan ayılığını gösterdi.


- Mallin Gallery: BAI MING Chinese contemporary artist in the field of ceramics, oil painting, ink, in an eclectic style which alternates geometrical compositions and gestural practices. Bai Ming's paintings and ceramics are presented at KCAC as part of the 50th anniversary of NCECA. - Charno Gallery: AESTHETIC INFLUENCE: THE ART OF CHINESE SCHOLAR ROCKS The artists are Virginia Pfau-Thompson from Arizona, Richard Hirsch from New York, Howard Koerth from Oklahoma, Chang Ching-Yuan from Taiwan, and Keith Ekstam from Missouri. Many of the ideas surrounding Chinese Scholar's Rocks are explored by this group of artists. This includes concerns such as references to utopian existence, a search for paradise in a less-than-perfect-world, geologic imagery, and utilizing the requisite Scholar's Rock base or plinth as a stage for visual activity. Largely made of clay, the work by this distinct group of artists also employs glass, plastic, wood and found objects as needed. - Underground Gallery: - NANCY KRAMER BOVEE uses images from nature, artist predecessors, quilting, and design. After sketching and template creation, tiles are rolled out, cut and hand shaped before drying. Terra Sigillata is applied and clear glazes to accent. After firing tiles are mounted on a frame to unite and lift them off the wall so that light can illuminate the negative spaces. - KRISTIN KOWALSKI wants to create a feeling of intimacy between the interaction of abstracted forms. Those experiences lead to a floral or blossom element that represents the peak of the experience. She wants the work to be very sensual, playful and slightly dark, and intends to create these feeling with the combination of form, color and surface texture. The floral elements in the work have been inspired from Kowalski's garden; she is inspired by the process and transformation that occurs in nature. If you would like more information or hi-res images please feel free to contact me via this email address or give me a call at the gallery at 816-421-5222. I look forward to hearing from you soon and hope you are gearing up for a great few weeks packed full of all things ceramic! Chinese contemporary artist in the field of ceramics, oil painting, ink, in an eclectic style which alternates geometrical compositions and gestural practices. Bai Ming's paintings and ceramics are presented at KCAC as part of the 50th anniversary of NCECA. The artists are Virginia Pfau-Thompson from Arizona, Richard Hirsch from New York, Howard Koerth from Oklahoma, Chang Ching-Yuan from Taiwan, and Keith Ekstam from Missouri. Many of the ideas surrounding Chinese Scholar's Rocks are explored by this group of artists. This includes concerns such as references to utopian existence, a search for paradise in a less-than-perfect-world, geologic imagery, and utilizing the requisite Scholar's Rock base or plinth as a stage for visual activity. Largely made of clay, the work by this distinct group of artists also employs glass, plastic, wood and found objects as needed. Nancy uses images from nature, artist predecessors, quilting, and design. After sketching and template creation, tiles are rolled out, cut and hand shaped before drying. Terra Sigillata is applied and clear glazes to accent. After firing tiles are mounted on a frame to unite and lift them off the wall so that light can illuminate the negative spaces. Kristin wants to create a feeling of intimacy between the interaction of abstracted forms. Those experiences lead to a floral or blossom element that represents the peak of the experience. She wants the work to be very sensual, playful and slightly dark, and intends to create these feeling with the combination of form, color and surface texture. The floral elements in the work have been inspired from Kowalski's garden; she is inspired by the process and transformation that occurs in nature.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present Saints and Sinners, an exhibition of recent work by British- born Photorealist painter, Raphaella Spence. This will be the first showing of the artist's depictions of 18th century Italian 'field churches' together with her earlier cityscapes of 'The Strip' in Las Vegas, Nevada. In addition, there will be paintings of the one of the holiest cities, Rome. Spence is best known for her precise and evocative renderings of European cities. This past year she has been exploring the tactile and visceral beauty of small, derelict chapels that pepper the Italian landscape. Her much awaited solo exhibition includes these new works alongside earlier night scenes of the unsentimental temples of gambling that populate the Las Vegas Strip. The subjects of these paintings, while polar opposite in their intent, have long and storied histories that reveal the irony in which they coincide. Field churches were modest structures designed by and built for field workers, homesteaders, grape pickers, harvesters of wheat, farm hands and their families to worship on Sundays as most farms were a long way from town where the central churches were located. Chiesa Di San Martino (2015) is a modern portrayal of an 18th century chapel located in the tiny village of Petroro in the province of Umbria where the artist lives and works. This beautiful stone chapel is still called San Martino and is situated on the property of the Dutchess Consolazione on the left side of the road Duesanti-Petroro. Originally part of the Abby of Sassovivo, in 1711 it became part of the Church of Santa Maria Della Consolazione in Todi. The inside of the church is plastered with weathered frescos while the outside is stone with embrasure windows and a ceramic tile roof typical of the period. It has a plain wooden door with a double raised arch sitting on a Romanesque architrave. The artist captures the serenity of this rambling sanctuary which is surrounded by a tempestuous sky and a well-worn terra firma path leading to the entrance. The Vegas Strip on the other hand has been a favorite subject of the artist since her visit to the United States in 2006. Overwhelmed by its opulence, Spence has tried to capture Las Vegas as it is perceived an internationally renowned major resort city known primarily for twenty-four hour a day gambling, decadent nightlife and overall conspicuous consumption. The Strip (2013) depicts the city from an aerial view which is consistent with the work she has been doing for the past ten years, creating a vertiginous atmosphere and rakish angles versus the centered, calm and modest composition of the field churches. Born in London in 1978, Raphaella Spence carries with her a distinguished artistic heritage. Both her father and grandfather were well-known British architects who influenced her interest in artistic precision, attention to detail, emotional understanding of beauty and her innate artistic gift. Her work has been featured in notable museum exhibitions such as 50 Years of Photorealism: 1962-2012 which was on view at the Museo Thyssen-Bornemisza, Saarlandmuseum, The Birmingham Gallery of Art, Museo de Bellas Arte. The exhibition continues to travel throughout Eastern Europe and the Netherlands. The first presentation of her work in a major museum exhibition was Iperrealisti at the Museum Chiostro del Bramante. In the United States, Spence's paintings were included in Photorealism Revisited, a survey that traveled to the Oklahoma City Art Museum and the Butler Institute of Art in 2013. 57th Street between 5th and 6th Avenues on the third floor.


C24 Gallery, 03 Mart 23 Nisan 2016 tarihleri arasında İrfan Önürmen'in SARKAÇ / PENDULUM ismini taşıyan üçüncü solo sergisine ev sahipliği yapıyor. İrfan Önürmen'in C24 Gallery'deki Sarkaç / Pendulum ismini taşıyan üçüncü solo sergisinde içinde bulunduğu ruh halinin tezahürünü görürüz. Sanatçı içsel olanla yaşanan realitenin sarsıcılığı arasında gidip gelen bir sarkaç gibi salınır. İçsellik ve ideolojik alanlar arasında gider gelir. Sürekli bir ikilem yaşar gibidir. Bu durumla baş edebilmesi için sanat bahçesinde hem oyun kuran hem oyunbozan olmayı yeğlemiştir. Öyle de yapar. Bunun için ciddiyetle sanatsal yapıtlar üretmek ve onun ironisini yapmak arasındaki sınırda dolaşmayı hep sevmiştir. Düzeni yıkmak için kaos yaratmaya yeltenmek ister ama kaostan kaçmak için bir düzen oluşturmanın gayretini taşır aynı zamanda. Yapıt yüzeyinde oluşturduğu geometrik formlarla duygu yüklü boya alanları arasındaki ilişki, içinde bulunduğu salınımın değdiği diğer uçlardır. Uyum ve uyumsuzluğun peşinden koşmak isterken kırılganlık, şeffaflık, parçalanma ve derinlik gibi kavramlar üzerine kurduğu bir estetik anlayış geliştirmiştir. Kurguladığı gizemli atmosferlerinde gerçek olan, örtülmüş ve bir perdenin arkasına gizlenmiş gibidir. Yapıtlarında ikili anlamlar hiç peşimizi bırakmaz ve bizi tedirgin eder. Konuları bir yanıyla son derece günlük ve sıradandır ama aynı zamanda büyük insanlığı sembolize edecek şekilde devasadır. Sanatçı; insani trajedilerin yaşandığı coğrafyada yaşar, insan hayatının parçalanması ve sürgün edilmesinin şahididir, savaşın sinsiliğini ve acımasızlığını hisseder. Sonuçta konuları hayata aittir ve medyadan üzerimize akan simge ve imgelerle yüklüdür. İrfan Önürmen'in Sarkaç / Pendulum ismini taşıyan sergisi 03 Mart 26 Nisan 2016 tarihleri arasında C24 Gallery, New York'ta ziyaret edilebilir. İrfan Önürmen 1987 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Resim Bölümü'nden mezun olmuştur. Çalışmalarında farklı malzemeleri özgün biçimde kullanarak tül kolajlar, tül üstüne boyamalar, gazete heykeller ve enstalasyon serileri meydana getiren İrfan Önürmen, çağdaş medya merceğinden görünen kişisel ve kamusal deneyimler arasındaki ilişkiler ve farklılıkları açığa çıkarmaktadır.


Atom altı evrenin muhteşem tasarımını anlamaya, hissetmeye, özde olanı görünür kılmaya ve paylaşmaya çalışan Birsen Yurdaer, evreni mikroskobik bakışla inceliyor, hücresel ve atomik formlarıçıplak gözle algılanır boyuttatuallerine aktarıyor. Bu yolla evrenin ruhuna, yaradılış ve varoluş ilkelerinin özüne, TİN'e doğru biraz daha yaklaşmak isteyen Yurdaer'ın çalışmaları plastik anlamda soyut çalışmalar olsa da aslında varlığın mikro düzeyde gerçekçi formlarını göstermektedir. Mikro evrende, dalgalar ve parçacıklar aslında birbirinin zıddı değil birbirlerini bütünler nitelikte ve her bir parçanın bu koca evereni temsil eden bir kesit olduğunu kabul edersek her bir varlığın, evreni ve yaratıcısını anlatan ipuçları olduğunu düşünebilir, hissedebiliriz. Bu bizi ortak evrensel görüşe, bugün dünyada cereyan eden tanık olduğumuz yıkıcı ve mutsuz olayların olmadığı başka bir yaşam bilincine götürüyor bizleri. İşte Yurdaer çalışmalarıyla buna dikkat çekmek istiyor. Her şeyin özündeki birlik düşüncesi, görünüşte farklı yaşam formlarına karşı duyarlı olmayı, evren ve insan arasındaki bağın evrensel bir yasa olduğu bilincini oluşturuyor. Böylecealgıladığımızın dışında da farklı alemlerin, boyutların olduğunu dikkate alarak bedenimizi, ruhumuzu evrenin sırları karşısında baskılamadan anlayıp özgürleşebilir, ufkumuzu genişletebiliriz. Henüz insan yok iken evrensel bilincin ve ruhun var olabileceğini düşünebilir, varoluşun özüne, temel ilkelerine varabiliriz. Birsen Yurdaer, işte atom altı mikro dünyadan kesitler sunarak her şeyin aynılığına ve birliğine gönderme yapıyor. Bilimle sanatı birleştirerek yaşama bakan Yurdaer, sanatın, beş duyu ile algıladığımız şeyleri yansıtmak değil, bunun ötesine, var olana daha yakından bakmak ve yeni bir bakış açısıyla yorum getirmek olduğu inancıyla hareket ediyor. Çalışmalarında mikro detayları makro ölçekte görünür kılmaya gayret eden sanatçının bu yaklaşımı, hayata bakış açısını da yansıtmaktadır. Birsen Yurdaer'ın kişisel sergisi TİN 3 Mart'ta saat 17:30'da yapılacak açılış daveti ile başlayacak. Sergi, Pazar ve resmi tatil günleri hariç saat 10:00-18:30 saatleri arasında, 14 Mart'a kadar izlemeye açık olacak.


UNESCO Resmi Partneri AIAP Türkiye Ulusal Komitesi Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği tarafından 15 Nisan Dünya Sanat Günü Etkinlikleri kapsamında: 15 Nisan- 20 Mayıs 2016 tarihleri arasında düzenlenecek olan KAZAN KAYNIYOR Genç Sanatçılar Sergisi için başvurular başladı. Gençleri sanat ortamına kazandırma amacıyla yola çıkılan etkinlik bu sene UPSD Maçka Sanat Galerisi'nde gerçekleştirilecek. Tüm plastik sanat disiplinlerinin katılabileceği KAZAN KAYNIYOR Gençler Sergisi seçici kurulu UPSD Başkanı Bedri Baykam, Yönetim Kurulu Üyeleri Bahri Genç, Tijen Şikar, Murat Havan, Aslı Özok, Fazilet Kendirci, Ceylan Mutlu ve Sanat Tarihci Osman Erden, Sanat Yazarı Ali Şimşek, Eleştirmen Kaya Özsezgin olacaktır. I. Adaylar, resim, heykel, fotoğraf, seramik, dijital sanat, video-art gibi çağdaş sanatın her alanında üretilmiş olan en fazla 3 yapıtla katılabilir. Sergiye katılmaya hak kazanan her sanatçıdan seçilen bir veya daha fazla yapıt sergiye dahil edilecektir. Yapıtlar daha önce sergilenmemiş ve yarışmalara katılmamış olmalıdır. Kullanılan malzeme veya teknikler için sınırlama yoktur, eleme aşamasında değerlendirme dosya üzerinden yapılacaktır. Ancak yapıtın, büyük olsa da sergilenme aşamasında kapalı bir mekanda UPSD Sanat Galerisinde yerleştirilebilecek ya da bu mekana uygun olarak düzenlenebilecek boyutlarda olması gerekmektedir. Sanatçı, hiç bir şekilde yapıtı veya yapıtlarının sergilenme biçimine müdahale edemez. Ama sergilenme biçiminde spesifik bir önerisi varsa bunu yapıt tesliminde yazılı olarak iletir. KAZAN KAYNIYOR' a 15 Nisan 2016 itibariyle 36 yaşını doldurmamış adaylar katılabilir. Mail yoluyla başvurmak isteyenler, upsd. kazankayniyor@gmail. com adresine, konu bölümüne kazan kaynıyor başvurusu yazarak dosyalarını ve görsellerini gönderebilirler. Tüm başvurular 28 Mart 2016 Pazartesi günü saat 17.00'a kadar Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği'nin Maçka Demokrasi Parkı Sanatçı İşlikleri Şişli / İstanbul adresine teslim edilmelidir. Bu tarihten sonra yapılacak başvurular dikkate alınmayacaktır. Serginin tanıtımından UPSD sorumludur ama bunun haricinde her sanatçı veya üniversitesi veya galerisi, UPSD'nin basın bildirisini kullanarak tanıtıma katkı yapabilir. III. Video Art, dijital sanat eserleri tek ekranda sergilenebilecek şekilde ve looplu olarak, CD'ye kayıtlı şekilde teslim edilmelidir. IV. Eseri seçici kurul tarafından onaylanan sanatçılar yapıtlarını en geç 10 Nisan 2016 günü, 13.00-17.00 saatleri arasında UPSD Binası'na ulaştırmalıdır. Bu tarihten sonra yapılacak teslimatlar kabul edilmeyecektir ve bu kişinin yerine yedek listedeki sanatçılardan eser alınacaktır. Teslimatı kargo yoluyla yapılacak eserler katkı payları ödendiğinde sergilenecektir. Eserimi UPSD'den aynı gün, 20 Mayıs 2016 tarihinde teslim almayı kabul ediyorum. Eserimin ödemeli kargo ile adresime gönderilmesini istiyorum. Yukarıda anılan seçeneklerden birini tercih etmediğimde UPSD'nin hiçbir sorumluluğu kalmadığını kabul ediyorum. Kargo ve tüm nakliye ücretleri sanatçıya aittir. V. Yapıtların sergilenmesi ve taşınması sırasında gereken özen gösterilecekse de yapıtların görebileceği hasarlardan Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği veya hiç bir şekilde sorumlu değildir. Arzu edenler, eserlerinin değer bedeli üzerinden istedikleri özel sigorta şirketine sigorta ettirebilirler. Bunu yaptıkları zaman derneğe sigorta şirketinin adını ve yapıtla ilgili kontratın kopyasını ulaştırmaları rica olunur. VI. KAZAN KAYNIYOR Genç Sanatçılar Sergisi'ne UPSD Yönetim Kurulu Üyeleri, Yedek Yönetim Kurulu Üyeleri ve 1. dereceden yakın akrabaları katılamaz.


Galeri FE; 21 Nisan 14 Mayıs 2016 tarihleri arasında Bayram Gümüş'ün kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Naif resmin Türkiye'deki en önemli temsilcilerinden Bayram Gümüş; kendine özgü bir renk anlayışı ve üslup ile yansıttığı İstanbul'un kent trafiğini, çay bahçelerini, köy düğünlerini, kentteki telaşlı yaşamı, kar altındaki evleri, naif ressamlara özgü yaşam sevincini ve mutluluğu; son dönem üretimleri yağlıboya ve gravürleri ile Galeri FE izleyicisiyle buluşturuyor. Açılış kokteyli 21 Nisan Perşembe günü saat 17.00 20.00 arası gerçekleşecek olan Bayram Gümüş solo sergisi 14 Mayıs'a kadar Pazar Pazartesi hariç her gün 11.00 19.00 arası izlenebilir. Galeri FE; 21 Nisan 14 Mayıs 2016 tarihleri arasında Bayram Gümüş'ün kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor.


Genç sanatçıları desteklemek, onlara görünürlük kazandırmak amacıyla Galeri Zilberman olarak düzenlediğimiz Genç Yeni Farklı Seçkisi, yine sezonun son sergisi olarak Mısır Apartmanı'ndaki galeri mekanında yer alacak. Yurt genelinde yaptığımız açık çağrı sonucu yapılan başvurular bu sene, başkanlığını Gülçin Aksoy'un yapacağı Fatih Aydoğdu, Shulamit Bruckstein Çoruh, Ömer Özyürek ve galeriyi temsilen Burçak Bingöl'den oluşan seçici kurul tarafından değerlendirilecektir. Çalışmaları seçilen sanatçılara 500 TL destek ödemesinin de yapılacağı seçki Genç Yeni Farklı-VII adıyla Temmuz ayında sergilenecek. - Yarışma her tür sanatsal malzeme ve stile açıktır - Sanatçıların 1 Ocak 2016 tarihinde 35 yaşından gün almamış olmaları gerekmektedir - 2015 yılında gerçekleştirilen Genç Yeni Farklı-VI yarışmasına katılıp eserleri sergilenmeye değer görülenler, bu yıl yarışmaya katılamazlar - Sanatçı tek bir yapıt önermeli ve bu yapıtla birlikte en fazla 5 yapıttan oluşan bir portfolyo sunmalıdır - Başvuru, CD, DVD olarak galeriye teslim edilmeli veya wetransfer vb. aracılığı ile gyf@galerizilberman. com adresine gönderilmelidir. - Çalışmalarla ilgili görseller, künye bilgileri ile birlikte. jpeg veya. pdf formatında ve toplam en fazla 5MB boyutunda olmalıdır. - Sanatçının özgeçmişi ve iletişim bilgileri aynı dosyada bulunmalıdır - CD/DVD'lerin üzerinde adayın ismi ve Galeri Zilberman- Genç Yeni Farklı 2016 ibaresi yer almalı ve yine aynı bilgilerin olduğu bir zarf içerisinde teslimi yapılmalıdır. Eğer başvuru internet ortamından yapılacaksa aynı bilgilerin e-postada belirtildiğinden emin olunuz. - Teslim edilen CD/DVD'lerin iadesi yapılmayacaktır - Teslim için son tarih 20 Mayıs 2016'dır. Bu tarihi, posta gecikmesi ya da herhangi bir başka mazeret ile geçiren adayların başvurusu kabul edilmeyecektir - Seçilen eserlerin galeriye teslimi ve sergi sonunda galeriden geri alınması sanatçının sorumluluğundadır. - Önerilen eser Genç Yeni Farklı VII sergisi boyunca başka hiç bir yerde sergilenemez. Seçici Kurul değerlendirmesini tamamladıktan sonra, sergilenmeye değer gördüğü çalışmaların sanatçıları 8 Haziran günü saat 16:00'dan itibaren galerinin web sitesinden duyurulacaktır. Yarışmaya katılanlar bu şartnamedeki tüm koşulları kabul etmiş sayılırlar. Seçilen adaylar, Galeri Zilberman ile bu sergiye özel bir sözleşme imzalayacaktır. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde yüksek lisans ve sanatta yeterlilik eğitimini tamamladı. 1993 yılından beri Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Resim Bölümü'nde öğretim üyesi olarak çalışmakta ve 'Halı Atölyesi'ni yürütmektedir. Aksoy, sanatsal üretimini, eğitimci kimliğinden ayırmadan, birlikte öğrenmek ve üretmek üzerine konumladı. Kişisel üretimlerinin yanında 'Atılkunst' kolektifi gibi bir çok ortak çalışmada yer aldı. İstanbul ve Münih'te kişisel sergileri gerçekleşen sanatçının çalışmaları, aynı zamanda yurt içi ve yurtdışında pek çok karma sergide yer aldı. Çalışmalarını halen İstanbul'da sürdürmektedir. Fatih Aydoğdu (1963, Türkiye), İstanbul Mimar Sinan Üniversitesi'nde okuduktan sonra Viyana Güzel Sanatlar Akademisi'nden mezun olmuştur. Çalışmalarını Viyana ve İstanbul'da sürdüren Aydoğdu, kavramsal görsel sanatçı, küratör, müzisyen ve tasarımcıdır. Çalışmalarında medya estetikleri, göç ve kimlik politikaları, dilbilimi konularına yoğunlaşan sanatçı, Türkiye dışında, Avrupa, ABD ve Asya'da birçok sergiye katılmıştır. 'AmberPlatform İstanbul' küratör takımı üyesidir. Küratörlüğünü yaptığı sergilerden bazıları: Commons Tense (Electriciteitsfabriek, Den Haag, Hollanda, Ekmel Ertan ile, 2012), Grenzpegel | Pressure Level Creativity and Controversies of Migrant Music Scenes (Viyana, Avusturya, 2009-2010), Boundary Signal (Open Space Zentrum für Kunstprojekte, Viyana, 2009), The Bone of the Tongue, Diagonale Graz (Avusturya, 2005). Ayrıca 2012 yılından beri 'amberFestival, İstanbul'un kürasyonu ve kavramsal çerçevesi üzerine çalışmaktadır. 1998'de Türkiye'nin ilk medya sanatı ve teorisi dergisi olan 'Hat'i yayınlayan Aydoğdu'nun yazıları birçok uluslar arası kitap ve dergide yer almaktadır. Burçak Bingöl (1976, Türkiye), doktora düzeyindeki sanat eğitimini 2008 yılında Ankara Hacettepe Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi'nde, Araştırma Görevlisi olarak çalışırken tamamladı. 1985-91 yılları arasında Ankara Devlet Konservatuvarı Yarı Zamanlı Koro Bölümü'nü; son olarak da 2009 yılında New School, New York'ta Fotoğraf üzerine bir program bitirdi. 2006'da Hunter College, New York'ta, 2010 yılında Cura Bodrum'da misafir sanatçı olarak çalışmalarda bulundu. Arjantin, New York, Philadelphia ve Avrupa'nın çeşitli ülkelerinde çalışmalarıyla ilgili sunumlar ve atölye çalışmaları yaptı. Çalışmaları pek çok uluslararası etkinlikte gösterildi. Küratörlüğünü yaptığı üç serginin yanında, ikisi New York, biri Ankara ve son ikisi de İstanbul'da olmak üzere beş kişisel sergi açtı. Galeri Zilberman'da küratör olarak görev yapmakta olan Bingöl, sanatsal ve akademik çalışmalarını halen İstanbul'da sürdürmektedir. Ömer Özyürek, lisans eğitimini London School of Economics and Political Science'ta Ekonomi, Uluslararası Ticaret ve Gelişimi üzerine tamamladıktan sonra, yüksek lisans eğitimini Imperial College of Science and Technology'de Finans departmanında almıştır. Halen Rasen Group'ta finans şefi olarak görev almakta ve aynı zamanda Konaktepe Elektrik Üretimi Şirketi'nin genel müdürlüğünü üstlenmektedir. Gençlik yıllarında pul, kartpostal, kibrit ve küçük oyuncak kartlarıyla başlayan koleksiyon tutkusu, 1993-2003 yılları arasında Osmanlı İmparatorluğu dönemi bono & hisse senedi sertifikası ve kaligrafi çalışmaları toplamaya ve 2005 yılından sonra farklı disiplinlerde çağdaş sanat koleksiyonerliğine dönüşmüştür.


Belkıs Balpınar, İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi Tekstil Bölümü'nden mezun olduktan sonra, Türk ve İslam Eserleri Müzesi'nin Halı Bölümü'nde küratör, İstanbul Vakıflar Halı ve Kilim Müzesi'nde kurucu müdür olarak çalıştı. 1986'dan bu yana ise geleneksel kilim dokusunu kullanarak artkilim denilen sanat dalının öncüsü oldu. Araştırmacı ve yazar olarak kilim ve halılar hakkında kitap ve makaleler yazan sanatçı ayrıca yurt içi ve yurt dışında bu konuda konferanslar veriyor. Çalışmalarında geleneksel kilim motiflerinden yola çıkarak çağdaş sanat anlayışı ile özgün yorumlar getiren Balpınar, kompozisyonlarında evrendeki uzamsal düzlemlerden yaralanıyor. Yerel olan bir kültürün izlerini mikrokozmostan evrensele giden bir makrokozmosa taşıyor. Anadolu kadınlarının el dokuması olan kilimleri çağdaş sanat anlayışı içinde modernize eden, dokumayı bir tuval yüzeyi gibi kullanan sanatçı, kendine özgü oluşturduğu teknik ve tasarımlarla tekstil-artın Türkiye'deki önemli temsilcilerinden biri. Belkıs Balpınar, kilimlerinde orta koyduğu form ve dokunun estetiği ile plastik dilin imkanlarını birleştiren bir sanatçı. Geleneksel Anadolu kilimlerindeki, renkler, semboller, motifler ve tekstilin kendine has dokusu ile artistik bir tavırda üretimler yapmaya devam ediyor. Balpınar, yaşamın temel elamanlarını, evrenlerdeki form ve hareketlerin yorumunu kendine ait bir ekspresyon ile ifade ediyor. Yerelden evrensele, geleneksel olandan çağdaşa geçiş yapan bu tasarımlar, uzayı, temel parçacıkları, hücreleri sembolize eden evrenin bir kesiti gibi. Sanatçının kuantum fiziği ve kozmos konusunda yaptığı araştırmalar, çalışmalarında kendisini hissettiriyor. Çizgisellik, doku, yüzeyler, renkler birbirini bütünleyen bir kompozisyon içinde mikro evren gibi. Hareketin parçalar arasındaki yönü, yüzeye yaklaşan ya da yüzeyden kaçış hareketleri, sürekli hareket eden ve değişen evreni yansıtıyor, adeta. Sanatçı, insanlığın en eski üretimi olan halı, kilim gibi dokuma biçimleri ile sanat yapmayı seçmiş. Halı, kilim gibi dokumaları, tekstili kullanarak en eski el sanatını kreatif bir sanat yapma biçimine dönüştüren sanatçının üretimlerinde plastiğin estetize hale bürünen renk, doku ve kompozisyonlarının yanında uzaysal bir derinlik ve espası takip etmek heyecan verici.


Birce Yıldız Soyut Ekspresyonist olarak tanımlanabilen çalışmalarında; Maddenin özü, Hareket, Değişkenlik, Akış, Oluşum, Evren, Düzeninin Oluşumu, Doğada Tekrarlanan Formlar, Döngü gibi kavramları irdeliyor. Bu sergisinin teması evren, madde ve nesne arasındaki ilişki, enerjinin devinimidir. Ressam, Sonsuz bir mekanda hareket halindeki enerji kümelerini hayal eder ve onların hayalindeki anlık görüntülerini resmeder. Albert Einstein'ın de dediği gibi Evrende varolan her şey enerjidir. Birce Yıldız resimlerini yaparken aynı zamanda Evrenin temelinde hangi form var? sorusunun da arayışına girişir ve çeşitli okumalar sonucunda, en temelde bir enerji kütlesi olarak hayal etttiği formun Kendi kendisini sürekli yenileyen ve arttıran sonsuz bir enerji modeli olan Thorus formu olduğunu görür. Thorus şekli antik mısırdan, inka ve mayalara kadar çeştli kültürlerde kullanılmaktadır. Anadolu'da da her zaman bilinmekte ve kullanılmaktaydı. Yer ve göğü birleştiren anadoludaki hayat ağacı motifi bu şekilden türemekte ve bunun gizli bilgilerini bize iletmektedir. Bu sergide thorus formu biçimsel olarak direk gösterilmemiştir. Sadece enerji akışı hayal edilmiş ve onun ressamın belleğine yansıması olan formlar soyutlaşarak ifade bulmuştur. Sergi genelinde yoğun olarak kullanılan mor renk de bize mistik bir boyutu çağrıştırmaktadır. Birce Yıldız kullandığı karışık tekniğe taşları da ekleyerek bize farklı bir deneyim sunmaktadır. Doğal Değerli taşları kullanarak onların yaydığı enerjilerden de faydalanmaktadır. Akik, Aventurin, Florit, Ametist gibi değerli taşların insan ve mekan üzerindeki olumlu etkileri bilinmektedir. |Birce Yıldız, 1979 yılında İstanbul'da doğdu. 1998 yılında İtalyan Lisesi'nden mezun oldu. Aynı yıl Kocaeli Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'ne girdi. 2003 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nde Yüksek Lisans programına girdi. 2006'da Soyut Resmin Düşünsel Dayanakları adlı tez çalışması ile mezun oldu. Halen resim çalışmalarına İstanbul'da kendi atölyesinde devam ediyor. Yurtiçi ve yurt dışında çeşitli özel koleksiyonlarda çalışmaları bulunuyor. Karma Sergilerden Seçmeler: 2016 LA Art Show 2016 with Gama Gallery, Los Angeles / 2013 Nart Business Center, İstanbul / 2011 ARTIST 2011, 21. İstanbul Sanat Fuarı, Galeri Espas, İstanbul / 2010 Genç Modernistler, Gama Gallery, İstanbul / 2009 GaleriBinyıl ' Haftanın Sanatçıları 3 ' resim-heykel Sergisi, Galeri Binyıl, İstanbul / 2007 GençSanatçılar Karma ResimSergisi, İMSG, İstanbul.


Yazarlar, masallar ve kısa öykülerden yola çıkan Melis Kolyozyan'ın ilk kişisel seramik heykel sergisi 17 Mart Perşembe günü Galeri Selvin 2'de açılıyor. Kolyozyan'ın Öyküler adını verdiği sergide, hayatta tecrübe edilen küçük anlar, yaşanmışlıklar ve karakterler naif ve mizahi bir dille izleyiciye aktarılıyor. Sergide görülebilecek heykeller, bazen daha mutlu ve masalsı, bazen de daha gizemli bir dünyanın sınırlarına yaklaşırken izleyicileri sanatçının hayal dünyasına sürüklüyor. Kolyozyan'ın heykellerinin mizahi dili ve üzerine örüldüğü öyküler sanatseverlere tebessüm etmeyi de vadediyor. Sergide, Kolyozyan'ın seramik heykel çalışmalarının yanı sıra, kolaj ve illüstrasyon alt yapılı karışık üç boyutlu çalışmaları ve enstalasyonları da yer alıyor. Sanatçının uzun yıllar hem yurt içi hem yurt dışında seramik eğitimi aldıktan sonra açtığı ilk kişisel sergisi Öyküler 17 Mart 3 Nisan tarihleri arasında, Pazar ve Pazartesi hariç her gün 11:00 19:00 saatlerinde Galeri Selvin 2'de görülebiliyor. Galerimiz Pazar ve Pazartesi günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Galeri Selvin sanatçılarından Neveser Özenbaş, tuval ve pleksi katmanları üzerine yapmış olduğu çalışmaları ile 18 20 Mart 2016 tarihleri arasında İtalya Vernice Forli'deki EUROEXPOART Sanat Fuarında ülkemizi temsil ediyor. Neveser Özenbaş'ın son serisinde kirli siyaset, kirli savaşlar, çevreci politikaların gelişimi, moda, spor özellikle futbol ve fanatizm, değişen şiddet araçları ve etkileri gibi olgular yer almaktadır. İzleyiciler olarak bizlere düşense, sanatçının ürettiği bu anlam katmanlarını ve işaret sistemlerini çözerek, nasıl bir kente ve nasıl bir insan yaşamına sahip olduğumuzu görmek ve iyisini talep edebilmenin yollarını aramak. 1959 Edirne doğumlu sanatçı, 1981 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Tekstil Bölümü'nü bitirdi. Mehmet Güleryüz Atölyesi'nde dört yıl çalıştı. İstanbul'da yaşamakta ve kendi atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir.


Galeri Zilberman proje alanı 26 Mart 7 Mayıs 2016 tarihleri arasında gerçekleşecek, Selçuk Artut'un Sımsıkı adlı proje sergisini duyurmaktan mutluluk duyar. Çalışmalarında dijital teknoloji ve ses mimarlığının imkanları hakkında felsefi tartışma yaratan, çok yönlü sanatçı Selçuk Artut, galeriyle yaptığı bir önceki sergi Verisel Gerçeklik (2014) ile ses, etkileşimli yerleştirme, sanal gerçeklik gibi unsurları bir araya getirerek sanat objelerinin işlevselliğini sorgulamış, Sonsuza Dek (2011) sergisi ile Endüstri Devrimi ve dünya savaşlarının sonucu olarak süregelen kaos ve makina yapısı arasındaki ilişkiyi incelemişti. Galerideki yeni projesi Sımsıkı'da sanatçı, önceki sergilerinde de yer alan sonsuzluk, çok seslilik ve algısal çeşitliliği, üretim fikri üzerine kurguladığı deneysel bir projeye çeviriyor. Sanatsal ve endüstriyel açılardan üretimin aynılaştığı ve ayrıldığı durumlar üzerine izleyiciyi sanatı tüketmeye davet ediyor. Proje, sanatçı tarafından tasarlanarak üretilmiş, içerisinde elektronik devre olan kavanozlar üzerinden sanat nesnesi ve endüstri nesnesi arasındaki ince çizgiyi gündeme getiriyor. 'Kavanoz' nesnesi sanatçının ellerinde, seri üretim ve sanatsal üretimin 'biricik'lik kaygısı arasındaki gri alanda titreşiyor; bu iki üretimin nerede başlayıp nerede bittiğine dair bir soru soruyor. Oyuncaklaştırdığı bu sanat nesneleri, yaydıkları titreşim ve gürültüyle birbirlerine yaklaşarak 'sımsıkı' kenetleniyor ve bu durumun 'ironik'liğine değinerek estetik ve form üzerine kışkırtıcı bir tartışma alanı yaratıyor. İzleyicilerin düşük bir meblağ karşılığında sahip olabileceği kavanozlar, aynı zamanda heykelleşmiş minik bir nesne üzerinden elektronik sanatların doğası gereği erişilebilir olması fikrine değiniyor. Proje, izleyicilerin satın alımı üzerinden kendini fonlayarak sonsuz bir üretime dönüşüyor ve 'tüketimle gelen üretim'i de kendine mal edip dönüştürerek farklı bir model sunuyor. Selçuk Artut (1976, İzmir), İstanbul'da yaşamakta ve çalışmaktadır. İşleri, Moving Image (New York, 2015), Art13 London (Londra, 2013), Soundworks/ICA London (Londra, 2012) ve İmkansız Değil, Üstelik Gerekli: Küresel Savaş Çağında İyimserlik (10. İstanbul Bienali, İstanbul, 2007) de dahil olmak üzere pek çok ulusal ve uluslararası platformda sergilenmiştir. Sabancı Üniversitesi'nde tam zamanlı öğretim üyesi olan Artut aynı zamanda düzenli olarak dijital gerçeklikler ve ses sanatları konularında akademik makaleler yayımlamaktadır. Yapıtları Vehbi Koç Vakfı Koleksiyonu'nun parçası olan sanatçının son kitabı 'Teknoloji-İnsan Birlikteliği' 2014'te piyasaya çıkmıştır. Artut ayrıca deneysel müzik grubu Replikas'ın üyesidir.


2013 yılında kurulduğundan bu yana Nişantaşı'ndaki galerisinde, sanat dünyasında ses getiren sergilere ve etkinliklere imza atan Bozlu Art Project, Şişli'deki sanat merkezinin kapılarını 1 Mart'ta sanatseverlere açtı. Cumhuriyet dönemi I. Ulusal Mimarlık Akımı'nın önemli örneklerinden biri olan tarihi Mongeri Binası, iki yıla yaklaşan bir hazırlık sürecinin sonunda Bozlu Art Project'in etkinliklerine ev sahipliği yapacak bir sanat merkezine dönüştürüldü. 2013 yılından bu yana Nişantaşı'ndaki sanat galerisinde düzenlediği sergiler, sanatçı konuşmaları, belgesel, katalog ve arşiv çalışmalarıyla vizyonunu sanatseverlerle paylaşan Bozlu Art Project, Şişli'deki sanat merkezinin kapılarını Dr. Şükrü Bozluolçay Koleksiyonu ve Bozlu Art Project sanatçılarından derlenen karma sergiyle sanatseverlere açıyor. Bozlu Art Project Şişli, açılış sergisinin ardından kütüphane, arşiv, sergi, yayınevi ve sanat semineri gibi faaliyetlere ev sahipliği yapacak. Bozlu Art Project, which has launched exhibitions and events widely acclaimed in the world of art in its gallery in Nişantaşı since it was founded in 2013, opened the doors of its art center in Şişli for the art lovers on March 1. The historical Mongeri Building, which is one of the important examples of the Republican Era 1st National Architecture Movement, has been transformed into an art center that shall host the events held by Bozlu Art Project, by the end of a preparation process that lasted nearly two years. Bozlu Art Project, which has been sharing its vision with the art lovers via exhibitions, artist speeches, documentaries, cataloging and archiving studies it has held its art gallery in Nişantaşı since 2013, opens the doors of its art center in Şişli for the art lovers with a group exhibition compiled from Dr. Şükrü Bozluolçay Collection and Bozlu Art Project artists. Following the opening exhibition, Bozlu Art Project Şişli is going to host activities such as libraries, archives, exhibitions, publishing house and art seminars.


Pavel Florensky, ikona resimlerini açıklarken belli bir varlık kaygısıyla yapıldıklarını ifade etmiştir. Florensky'nin düşüncesi ödünç alınarak bu sergide ifade edilenler keşfedilmeye çalışıldığında, bireylerin varlık kaygılarının ne kadar değişken ve çakışabilen bir yapıda olduğu algılanacaktır. Kimi bir metnin cümleleri, bir şiirin dizeleri arasında, kimi sıradan nesnelerin, mekanların yaşanmışlıklarında kendini bulurken, kimi bir başkaının ruhunu, yaşamını bir hayalet gibi üzerinde taşıma isteğiyle varlığını ifade eder. Kimi albümlerden dışarı taşan figürlerin gerçek hayatta devam eden hikayelerine, kimi bir duygu seline kendini bırakırken; bir diğeri varlığın boşluktaki ifadesine ekler özünü. Bu bağlamda izleyenlerin varlık kaygıları da bazen sanatçılarınkiyle örtüşerek bazense tamamen ayrışarak serginin deneyimlenmesine katkıda bulunacaktır. Bambaşka varlıkların bambaşka kaygılarla ortaya koyduğu eserlere bakan, onları gören, izleyen ve hatta özümseyen seyircinin eserde kendi varlığının bir izini bırakmadan oradan ayrılması düşünülemez. Bu sergi, gerek sanatçı gerek izleyici olarak farklı bireylerin, yani aslında bir bütünün savrulmuş parçalarının yeniden bir araya gelmesine, farklı kaygıların ortak bir varlığa bürünmesine yol açacaktır. Bu bağlamda birbirinden farklı dile sahip Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim Bölümü Necla ERKAYA COŞKUN atölyesinin bir araya geldiği ''Varlık Kaygısı'' sergisi 15 Mart -25 Mart 2016 tarihleri arasında değartlab Eskişehir' de görülebilir.


Hayat her an yeni şeyler dayatıyor insana. Doğaldan kimyasala, küçük atelyelerin tıkırdayan insani el emeklerinden, sanayi devrimi sonrasındaki devasa fabrikaların gürültülü bant üretimlerine, yaşamın her alanında her şey hızlanıp, kolaylaşıyor. Analogdan dijitale geçiş de öyle. Lambalı radyo ile büyüyen benim yaşımdakiler, transistörlü radyoyu, entegre devreli cihazları, televizyonu, aya gidişleri, fotokopi makinalarını tanıdılar yaşamları içinde. Ve sonunda hızla gelişen bilgisayarları ve onların inanılmaz programları ile oluşan sınırsız dijital dünya ile tanıştı insan. Banka şubelerinde çalışanlar daha erken gitti evlerine, büyük marketler kaç şişe sütü kaldığını kolayca öğrendi. Alışverişlerde para yerine kart kullanılır oldu. Vahşi kapitalizmin de desteği ile daha fazlayıhızla, çabucak ve hatta kalıcı olmasını bile önemsemeden tüketen yeni bir dünya ile tanıştı ve iştahlı bir şekilde tüketti. Sevdi onu insan. Bu dünyanın bir başka insanı olan sanatçı da şüphesiz bu keyifli durumun dışında kalamazdı. Sanatını bu lezzetli mutfaktan yararlandırmaması, beslememesi beklenemezdi. İşte benim görebildiğim kadar, ilkel tepegözler ve fotokopi makineleri ile başlayan vahşi kapitalizmin ve tüketim çılgınlığının, hızlı yaşamın olanakları ile tanışan bir sanatsal dönem, yeni, kolay ve bolca üretilebilen sanat yapıtlarına ulaştı. Kalıcı olup olmadıkları bile umursanmıyordu. Mağaradan başlayıp 20. YY la kadar uzanan, sanatçının geleneksel araç gereç ve malzeme ile ürettiği, sanatsal ustalığının, yaratıcılığının, becerisinin ve işin kalıcılığının ön planda olduğu analog veya konvansiyonel sanatın yanında, dijital sanat da aldı yürüdü. İçine doğdukları böylesi bir dünyanın nimetlerinden sonuna kadar yararlanmak isteyen özellikle genç sanatçılar, sanatlarını üretirken kendilerine bonkörce sunulan tüm dijital olanakları kullanmaya başladılar. Böylece fotoğraf makinesinin icadı, kabaca Rönesans ve empresyonizmden, sonra sanat, belki de üçüncü büyük ya da başka bir şeyi yaşıyor. İşte zurnanın son deliğinino kötü sesi çıkardığı an burada başlıyor. Bir yanda, elindeki geleneksel araç ve gerece çok az yeni şey ekleyerek, yine geleneksel yöntemlerle ve kalıcılığı düşünerek, yaratıp, üreten sanatçılar, diğer yanda ise teknolojinin ve değişen dünyanın sunduğu olanaklarla yaratıcılığı, olarak gören, felsefeye, ironiye, karşı çıkmaya, ilginç olanı, görülmeyeni göstermeye eğilimli, kalıcı olmaya bile gerek duymadan yapan, dijital kayıt sonrasında ise yıkan sanatçılar. Benden hangisinin doğru olduğunu söylememi beklemeyin. Bir kenarda geleneksel anlamda resim yapan biri olarak bunu bilmiyorum doğrusu. Döneminde veya içinde yaşarken de o sanattır, bu değildir gibi iddialı ve erken yargılarda bulunulmasınıdoğru bulmuyorum. Herkes, inandığını, bildiği gibi yapacak, çalışacak, üretecek, yıllar sonra sanat tarihi, sosyoloji ve diğer ilgili bilimler, dönüp de çağımıza baktığında bu ikilemi araştıracak, yargılayacak, gerçek ve bilimsel bir sonuca varacaktır.


Detay sergisi sekiz sanatçının kaçırdığımız, kaçırmak istediğimiz, görmezden geldiğimiz, göremediğimizi düşündüğümüz tüm detaylara farklı açılardan yaklaştıkları bir incelemedir. Detayı bir teknik olarak da ele alabilen bu sanatçılar, izleyicileri görünenin ötesine çağıran işler üreterek, günümüz sanatında eser ile izleyici arasındaki mesafeyi kapatmaya çalışıyorlar. Detay sergisi daha çok üretim sürecinin kendisine yoğunlaşan, farklı teknikler kullanan bu sekiz sanatçının ele aldıkları detayları inceleme biçimlerine de odaklanıyor. Bu sayede her bir sanatçının kendi detay yorumları da serginin ana hattını oluşturuyor. Detay, bir kafa haritasını ve bir cetveli gerekli kılar. Tıpkı bir kaç yüz bin galaksinin yüz metreye altmış beş milimetre bile olmayan bir açıklıktan görüntülendiği bir Hubble derin uzay fotoğrafı gibi. Önemsiz görünen bir detayı gösterebilmek için bütünü atmak, yani yorganı yakıp pirenin resmini yapmak, özü anlamlı kılmak için rehber olabilir. Her bir detay, pratikte bütünün sonsuz miktarda yeniden üretimini sunduğu için kıymetlidir. Şeytan ayrıntıda gizlidir söyleyişi en büyük projenin bile en küçük parçalarının başarısına bağlı olduğunu anlatır. Bana göre sanat eserlerindeki detaylar sanatçının imzasıdır; kişinin odağının bir saniyeliğine bile olsa kaymasına ve yeni bir deneyimin meta seviyeye ulaşmasına izin verir. Bir şeyin detayı her zaman başka bir şeydir; gittikçe derine inip maddenin özüne ulaşıncaya kadar detayın detayı keşfedildiğinde içinde yaşadığımıza benzer büyük bir dünyanın kapıları açılacaktır. Burada ise kendi içindeki etkileşimleri düzenleyen bir diğer fiziksel yasalarla karşılaşılır. İşlerimin çoğunda konu ne olursa olsun doğayla bir bağlantı kurmayı seviyorum. Doğanın kendisi de oldukça karmaşık olduğundan işlere de bu detay olarak yansıyor. Doğayı taklitten çok onu anlayıp onun gibi işlemeye çalışıyorum; tekrar etmeyen asimetrik, her biri kusurlu ama bir şekilde kusursuza evrilen detaylar görüyorum doğada, bununla birleşmeye çalışmak yaratım sürecini bir meditasyona çeviriyor. Sergi ile görünmeyen sınırları, detayların fark edilmesiyle oluşan yeni alanları, ışığın kırılma noktalarında yarattıklarını, Francis Bacon'ın göz bebeğini, tozun içinde biriktirdiklerini, uzayın derinliklerini ve birbirine geçmiş, dikkatlice bakılmaz, bakmaya vakit ayırılmaz ise ayırt edilemeyecek tüm detayları birlikte incelemeyi hedefliyoruz. Nisan ayı süresince sanatçıların katılımları ile kendi detay teknikleri ve ele aldıkları ana konuları BLOK art space'de farklı günlerde buluşarak tartışmaya açıyoruz. Sergi, 6 Nisan 12 Mayıs 2016 tarihleri arasında BLOK art space'de gezilebilir, herkesi bekleriz.


Rusya'nın Tula şehrinde zengin bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Lev Nikolayeviç Tolstoy çok küçük yaşlarında önce annesini, sonra babasını kaybetti, yakınlarının elinde büyüdü. Çocukluğundan beri gerçekleri incelemeye karşı büyük bir ilgisi vardı. Öğrenimini tamamlamak için Moskova'ya giden Tolstoy çalışkan zeki bir öğrenciydi. Fransızcasını ilerletmiş, Voltaire'i ve J. J. Rousseau'yu okumuş, bu iki yazarın kuvvetli etkisinde kalmıştı. Tula'ya döndü, yoksul köylüler arasına katıldı. Bir süre sonra orduya katılıp Kafkasya'ya giden Tolstoy, Kafkas halkının yoksulluk dolu yaşayışlarını ele aldığı izlenimlerle ilk gerçekçi hikayelerini yazdı 1854'te Kırım Savaşı'na subay olarak katıldıktan sonra askerlikten ayrılıp Petersburg'a gitti. . Bir kısım eserlerini de oldukça sakin geçirdiği bu yıllarda yazdı. Yine de içinde, aradığını bulamayan bir ruh çalkalanıyordu. Böyle bir dönemde kaleme aldığı Hazin Bir Evliliğin Romanı adlı eseri, 19. yy'ın aile, ev ve evlilik ilişkilerine ışık tutuyor. Rus toplumunun dönüşen dengeler karşısında nasıl bir aile oluşturduğunu anlatıyor. İnsanın gelişiminde etkin rol oynayan üç kurum vardır. - Aile - Eğitim - Psikolojik Danışmanlık İnsanların kendi karakterlerini yaşayamamasının nedeni toplumun vazgeçilmezliklerinden ileri gelir ve bu vazgeçilmezlik yörüngesinde gelişim gösteren birey bunun bedelini ağır öder. Toplumun yaşadığı bu dünyanın sağlıksızlığı sonucu ortaya çıkan etmenlerden biri ''suç'' kavramıdır. Ama suç kime ve neye göredir? Yaşanılan toplumun kriterleri ya da o toplumun egemenlerinin belirlediği yasalara göre yapılmaması gereken davranışların bütününe suç deniyor. Yasaların konuluşuna göre aile ve eğitim kurumunun şekillendirilmesi insanın gelişimi sürecinde oluşan karakterin gerçekliğini ya da hayalciliğini dışa vuruyor. Herhangi bir toplumun yasalarına göre gerçekleştirilemeyen davranışlar bütünü o toplumun genel karakterini gösterir. Tolstoy'un vurgulamak istediği durumlardan biri tam olarak buraya denk gelir. Betimlemelere fazlaca başvurduğu Hazin Bir Evliliğin Romanı'nın perde arkasında kendi psikolojisini de bize anlatmış oluyor. Hazin Bir Evliliğin Romanı'nda Tolstoy'un betimlediği üç ana unsur toplumsal bir soruna parmak basar niteliktedir. 19. yy'da yaşayan toplumdan bugüne kadar değişmeyen gerçeklikleri, Tolstoy'un betimlemeleri ışığında iyi analiz etmek gerekir. - Nessos'un Deianeira'ya Vermiş Olduğu Kanlı Gömlek Betimlemesi Neyi Anlatır? Herakles'e bir tören esnasında Deianeira'nın giydirdiği kanlı gömleğin toplumdaki karşılığı evliliktir. Burada anlatılan tören, nikah törenidir ve Deianeira'nın Herakles'e giydirdiği bu gömleğin aşkının sonsuzlaşmasında bir nişane olarak görmesi, Herakles'in dönülmez acılar yolculuğuna çıkışı demektir. - Herakles Neden Giydiği Bu Gömleği Çıkarmak İster? Herakles'in, giydiği bu gömleği ölümüne kadar çıkaramayacak oluşunun temel nedeni yapmış olduğu evlilik sonucunda Deianeira ile isminin yan yana anılması anlamına gelir. Bu gerçekliğin ışığında Herakles, hayatının Deianeira'nın yönlendirmesiyle ilerlediğini ve Deinaeira'nın ihyası için yaşamaya başladığını fark eder ve içindeki insani duyguların önünün kesilerek belirli bir amaç için savaşan paralı askere dönüştüğünü düşünür. - Farklı Dağlardan Getirilerek Meydana Biriktirilen Ağaçların Ateşe Verilmesi Ne Anlama Gelir? Evliliğinden sonra her günün dün ile benzerlik göstermesinin yanı sıra her gün farklı acıların yani anlaşmazlıkların yaşanması sonucu Herakles tarafından farklı dağlardan getirilen ağaçlar betimi aslında Herakles'in her gün değişik acılar tatması ve bu acılardan dolayı anlaşmazlıklarının birikmesini ve bir noktaya yığılmasını resmeder. Yığılan bu ağaçların ateşe verilmesi ise Herakles'in içinde insanlığa dair ne varsa her şeyin kuruması demektir ve meydanda biriktirmiş olduğu ağaçları yakarak kendini bu ağaçların alevine atması ise fiziki bir ölümden değil içsel bir yıkıntıdan söz ediliyor oluşuyla ilgilidir.