Bu yazıda Afganistan, Çin, İran ve Türkiye'den toplam 6 film üzerinden ataerki ve kadının kurtuluşu temsillerine ilişkin olarak düşünce üretiyoruz. Asya'da 48 ülke var; dolayısıyla 4 ülkeden seçmelerin Asya'nın bütününe genellenemeyeceğini önden belirtelim. Bu, yazının kısıtlılıklarından biridir. Ayrıca, her bir ülkede çekilmiş olan binlerce film içinden 1-2 film seçmek de, bir ülke sinemasının bütününü temsil eder nitelikte olmayacaktır. Bu da yazının ikinci kısıtlılığı. Afganistan sinemasından 'Usama' adlı film, kadınların yaşadığı korkunç baskı koşullarını konu edindiği için yazının kapsamına giriyor. Filmde Taliban döneminde kadınlar toplumsal yaşamdan yalıtılmış, evlere hapsedilmiştir. Kadınlara ve çocuklara bakma görevi erkeklerindir. Peki ama dul ve yetimler ne yapacaktır? Onlara bu düzende düşen, açlıktır. Bir çözüm bulunur: Evin 12 yaşındaki kızı, erkek gibi giyinip erkek gibi görünmeye çalışır. Böylelikle, babasının bir arkadaşı olup hallerine acıyan bir fırıncının yanında iş bulur. Taliban toplumunda bile her erkek eşit oranda ataerkil değildir. Fırıncı, durumu bilir, ama ses çıkarmaz. Ancak, Taliban'ın derdi yalnızca kadınlar değildir, çocuklar da hedef tahtasındadır. Taliban, çocukluğu adeta silmeye çalışmaktadır, her Afgan, mücahit doğar misali... Erkek çocuklar kampa alınıp yavru-kötüler olarak yetiştirilecektir. Kız çocuğu da erkek bilindiği/sanıldığı için, fırından zorla eğitime alınır. Elbette, erkek olmadığı kısa sürede anlaşılır. Burada yine de onu korumaya çalışan bir yaşıtı erkek vardır; daha az ataerkildir, ölümü ve zulmü göze alır. Kız, dolandırıcılıktan idam edilecekken yaşlı bir şeyh onu cariye olarak almayı kabul eder, böylece affedilir. Mandela'nın afla ilgili bir sözüyle başlar film. Kadının kurtuluşu nerededir? Bu düzende kurtuluş için küçücük bir umut bile yoktur. Çin sinemasından 'Mulan' filminde yaklaşık 1,500 yıl önce yaşadığı düşünülen bir kadın generalin yaşamı anlatılır. Hunlara karşı savaş için Çin ordusu, erkekleri askere almaktadır. Mulan'ın ailesindeki tek erkek, hasta olan gazi babasıdır. Bir daha savaşa giderse, bozuk sağlığı nedeniyle ölmesi kesin gibidir. Bu nedenle, Mulan, erkek kılığına bürünür ve hasta yatağındaki babasının yerine orduya katılır. Savaşta başarılar göstererek generalliğe kadar yükselir. Bu filmde kadının kurtuluşu, erkeklerden daha erkek olmaktır. Yine de Mulan'da sevecenlik eksik olmaz. Babası için kendisini feda etmesi söz konusudur. Çin sinemasından bir diğer film olan ve kadın dostu bir başyapıt olarak değerlendirebileceğimiz, gerçek bir yaşam öyküsüne dayanan 'Kadın Şövalye'de 1881 doğumlu Çinli bir devrimci kadının yaşamı konu edilir. Filmde, başkişinin, yalnızca kadın hareketi liderliğine değil Cumhuriyet devrimi önderliğine yükselişinin çocukluğundan belli olduğu hissettirilir. İlerici bir ailede büyür; babası, ataerkil normların dışındadır. O kadar geri bir dönemde, kızının cinsiyet ayrımcısı geleneklere karşı isyanını destekler. Ona, bir baba olarak, bir erkek çocuğa ne verebilecekse aynısını verir: Dövüş sporları ve düşünsel olarak ileri düzeyde bir eğitim. Başkişinin evlendiği erkek de, ataerkil normlara tümüyle uymaz. Öte yandan, ataerkinin ondan bekledikleri nedeniyle, kendini rezil olmuş hisseder ve bir 'erkeklik krizi'ne girer. Bu kriz, başkişinin evi terk edip Japonya'ya gitmesine, orada öğrencilik yapıp uluslararası kadın hareketleri ve Çinli devrimcilerle bütünleşmesine; hatta onların da öncülüğünü yapmasına yol açacaktır. Memleketine döndüğünde, onu seven bir eş ve yabancılaşmış çocuklarla karşılaşır. Sonrasında, devrim ateşini iki anlamda da Çin'e taşıyacaktır: Hem ülkenin hem kadınların kurtuluşu için kendini gözünü kırpmadan feda edecektir. 'Kadın Şövalye'de kadının kurtuluşu, erkek gibi olmanın ötesine geçer: Eşitlik talep edilir ve erkeklik, değişmez, biyolojik bir özellik değil, değişime açık toplumsal bir ideoloji olarak yeniden anlamlandırılır. Kadının kurtuluşu, yalnızca kadınlarla olmayacaktır; bu yolda, erkekliğin dönüşümü zorunludur. İran sinemasından 'Süreyya'yı Taşlamak' adlı filmde, bir İran köyünde bir kadına yapılan haksız 'zina' suçlaması ve insanlıkdışı cezalandırma anlatılır. Kimi kadınlar, buna tanık olur, ama kendi sonlarının da aynı olacağını düşünerek korkar, ses çıkarmazlar. Kimileri ise ataerkildir, kadının hak ettiğini düşünürler; ataerkil ideolojiyi içselleştirmişlerdir. Filmde yine de daha az ataerkil olan erkekler vardır. Fakat bu kurtlar sofrasında onların sesi her zaman cılız çıkar. Kadının kurtuluşu, bu filmde, köyden kaçmaktadır. Fakat başka köylerde de kurtuluş olmadığı için, asıl çözüm, ülkeden kaçmak olarak belirir; çünkü ülkenin düzelmesinin herhangi bir yolu bulunuyor gibi görünmemektedir. İran ve Afganistan kaynaklı kadın dostu filmlerin bir sıkıntısı da, yapılan kötülüklerin izleyiciyi iyice öfkelendirerek filmin gerisini izlememeye yol açması olasılığıdır. Kötülükler öyle bir biçimde ve dozda verilmelidir ki, film yine de kendini izletebilsin. Tartışmamıza, Türkiye sinemasından 'Tersine Dünya'yı ve 'Mavi Gece'yi katıyoruz. 'Tersine Dünya', bir Orhan Kemal yapıtından uyarlama. Anlatıda kadın-erkek rolleri tersine çevriliyor. Dünyayı kadınlar yönetir; güçlü olan taraf, kadınlardır. Erkekler kadınları değil kadınlar erkekleri taciz eder. Filmde, bu rollerin değişmezliği reddedilerek, kadınlık ve erkekliğin aslında biyolojik değil toplumsal olduğu vurgulanmış olur. 'Mavi Gece'de ise, ataerkinin kitlesel eleştirisinin ötesine geçilerek toplumsal cinsiyet, kişiselleştirilir ve psikolojikleştirilir: Ataerkil erkek ve kadın doktor, bir trafik kazası sonucunda beden değiştirir. Kadın bedeninde bir maço vardır; erkek bedeninde ise ayrıcalıklı, üst sınıftan bir kadın. İki film de güldürürken düşündürür. Toplumun beklentileri, bedene göredir; oysa birey, kendini başka bir cinste hissedebilir. Böylelikle, kimi hastalıklar için geçerli olduğu gibi, beden, kişinin hapishanesi olur. Kazayla beden değiştirirler, en umutsuz anlarında, artık bir çözümün olmadığına iyice inanmaya başladıklarında, yine kazayla bedenlerine geri dönerler. Ataerkil erkek ile eşitlikçi kadını bütünleyen ataerkil bir kadın ve eşitlikçi bir erkek vardır. Cinsellik biyolojik olsa da, erkeklik ve kadınlık, filmde bir ideoloji olarak kodlanır. Peki kadının kurtuluşu filme göre nerededir? Erkeklerin kadınlarla empati yaparak dönüşmesindedir. Ayrıca filmde, sınıfsal yön öne çıkar. Eşitlikçi kadın doktorla ataerkil temizlikçi kadın arasındaki sınıf farkı, onların toplumsal cinsiyet ideolojisiyle iç içe geçer. Ataerkil erkekten toplumsal cinsiyet konusunda eşitlikçi olması beklenirken, doktor kadından sınıfsal olarak eşitlikçi olması istenir. Böylelikle film, sınıfla toplumsal cinsiyetin iç içe geçmişliğine dikkat çeker. 'Mavi Gece', bu nedenlerle, konuyla ilgili bir tartışma yürütmek için önerilebilecek bir film. Hayat yalnızca çıkarlardan oluşmuyor; insanlar ideolojik kararlar da alıyorlar. ABD'de köleliğin kaldırılması buna bir örnektir: Kölelik hem siyahların mücadelesi hem de köleliği dinsel ya da ideolojik nedenlerle reddeden beyazların desteğiyle kaldırılmıştır. Kimi beyazlar, kölelikten çıkar sağlamalarına karşın, çıkarlarına aykırı hareket edip köleliğin kaldırılmasına emek harcamıştır. ABD'de, 1960'larda, siyahların yurttaşlık hakları eylemlerinde de yanı başlarında beyaz destekçileri görürüz. Kadının kurtuluşu da, benzer biçimde, biyoloji üstünden başkalarını dışlayıcı değil, ideolojik olarak başkalarını davet edici, yan yana getirici olmalıdır. Başka bir konu da, eşitlikçi bir toplumda evliliğin konumu. Eşitlikçilik evliliğe engel midir, yoksa evlilik dönüştürülebilir mi? Bu soruya bireylerin kendi kişisel deneyimlerine göre farklı yanıtlar verdiğini görüyoruz. Eşitlikçi evlilikler de var; bunların olanaksız olduğunu ileri sürenler de... Aynı biçimde, eşitlikçi bir toplumda küfür olacak mıdır? gibi bir soru akla geliyor. Kimi kadınlar da küfür ediyor. Eşitlik, küfürde eşitlik anlamına mı gelecektir yoksa küfürün kalması mı? Küfürlerin büyük bölümü cinsiyetçidir; ama cinsiyetçi olmayan küfürler de vardır. Cinsiyetçi küfürler kalkıp bu küfürler mi kalacaktır? Bu soruları akla getiren nedenlerden biri, feminist psikolojinin kurucularından olan Naomi Weisstein'in anmasındaki '. uck you' korosu konseridir. Bu, Amerikan kültürüne mi özgüdür, bu da düşünülmelidir. Gerçekte, ataerki, yalnız kadınları değil erkekleri de belli normlara kilitliyor. 'Kadın işi' sayılan ev işlerini yapanlar, 'kılıbık' denerek aşağılanıyor. Eşitlikçi erkeklerin kadın dinlenirken bulaşık yıkaması gibi durumları gören ataerkiller dalgasını geçmektedir. Yalnızca kadınları değil erkekleri de belli bir kalıba sokan bu normların değişmesi gerekir.


Sinan Demirtaş gerçekliğin bir yanılmasa olduğunu anlattığı resimleri ile 7 Mayıs-15 Haziran 2019 tarihleri arasında Bozlu Art Project Mongeri Binası'nda. Fotoğrafı resimsel gerçekliği araştırmanın önemli bir aracı olarak gören sanatçı yapıtlarında yanılsamadan uzaklaşarak kendi dünyasını yansıtıyor. Sinan Demirtaş'a göre gerçeklik bir yanılsamadır ve asıl olan kişiyi ne kadar içine aldığıyla ilgilidir. Resimdeki gerçeklik onun izleyeni içine çekebilmek için kullandığı unsurlardan sadece biridir. Çizgi, ton, ışık ve gölge gibi ögeler ise bu yanılsamanın diğer enstrümanlarıdır. Bütün renkleri içinde barındıran beyaz, O'nun resimlerinin zamandan arındırılmış soyut mekanlarıdır. Mekan soyut olunca ona istediği yerden bakabilir artık. Tek bir yön ya da açı ile yetinmez, farklı ufuklardan da bakar, dokunur. Bu, Demirtaş için bir oyun gibidir, zamanı kandırmaca oyunu! Bir şey, baktığın yerden görebildiğin kadardır ama onu daha iyi tanımak için birçok açıdan bakmak, dokunmak, temas etmek gerekir.


Bursa Güzel Sanatlar Birliği Derneği Başkanı Ayfer Demircioğlu ve Hüseyin Avni Yamaner'in, Bursa Tayyare Kültür Merkezi'nde açtıkları Nü başlıklı sergi, 17 Nisan 2019 Çarşamba günü müstehcenlik gerekçesiyle kapatılmıştır. AKP'nin kalesinde böyle şeyler yapamazsınız denilerek, sanatçılarımıza hiçbir açıklama yapma hakkı tanınmadan kapatılan sergi, galeriye ulaşan bir telefondan gelen bir talimat ile gerçekleşmiş olması AKP iktidarına bağlı yerel yönetimlerin sanat düşmanlığını maalesef bir kez daha ortaya koymuştur. Son yılda kamusal alan heykellerinden, okullardaki anatomi çalışmalarına, sergilerden dizilere, tiyatrolardan filmlere gazetelerden sosyal medyaya süren sansür furyası bu sefer de Bursa'da Tayyare Kültür Merkezi'ndeki, gayet olağan ve normal olan bir soyutlama-nü sergiyi seçmiştir. Çağdaş Türkiye'nin ifade ve sanatsal yaratım özgürlüğü sanki laik-demokratik bir hukuk devletinde yurttaşların anayasal hakları askıya alınmışçasına ortadan kaldırılabilmektedir. Olay artık en sade insan bedeni tasvirlerini kapsayacak kadar çığırından çıkmış, Türkiye en gerici ülkelerde görülebilecek çağdışı yorum ve bunu takip eden uygulamaların bahtsız bir merkezi haline gelmiştir. Sayın Kültür ve Turizm Bakanı'nı, Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı'nı konuya acilen müdahale etmeye ve kapatılan sergiyi tekrar açmaya davet ediyoruz. Sözde evrensel standartlarda AB demokrasi kriterleri peşinde koşan bir ülkede, böylesine traji-komik olayların yaşanabilmesi, düşündürücü olmaktan öte dehşet vericidir. Sansüre konu olan resimlerin yurt dışında görülmesi, Türkiye'yi kaçınılmaz şekilde alay konusu yapar, kimse bu resimlerin sansürünü talep eden bir zihniyetin bu çağda varlığına inanamaz! Toplumun ve medyanın bu uygulamalara alışması ve kabullenmesi Türkiye'nin geleceği adına bizi bekleyen en büyük tehlikelerden biridir. UPSD olarak laik, demokratik Türkiye Cumhuriyeti'nin değerlerini savunmaya devam edeceğimizi, kültür ve sanat alanında yapılan baskılara, dayatmalara karşı dayanışma içinde olacağımızı, özgürce üretme ve sergileme hakkımızı sonuna kadar savunacağımızı sanatçılarımız Ayfer Demircioğlu ve Hüseyin Avni Yamaner'in yanında olduğumuzu basınımıza ve kamuoyuna saygıyla duyururuz.


Türkiye'de sanatın sorunları ve çözüm yollarını konuşmaya çalışacağız. Ender Güzey: Sanatım yaşamım, yaşamım sanatımdır. Kendimi çok farklı tekniklerle ifade ediyorum. Bu heyecan verici bir macera ve risk; Tanınmamışlarda yol almak. Gelmiş geçmiş medeniyetler ve doğadan besleniyorum. Bir şaman gibi keşfe çıkıyorum, bilinçaltı ve gerçek üstü ile iletişim kuruyorum. Eserlerim bir nevi meditasyon sonunda vücut buluyor. Kendimi evrenin bir pazl parçası olarak görüyorum. Hem çok önemli hem de çok önemsiz bir bütünün mikroskobik bir parçası. Gesamt Kunstwerk = Bütünsel Sanatı temsil eden bir sanatçıyım. Farklı tekniklerle kendimi ifade ediyorum; Resim, Heykel, Obje, Fotoğraf, Performans, Land Art, Environment benim vizyonlarımın dış dünyamla iletişimin. İzleyiciyi vizyonlarımın içine çekerek, buluşturarak yaşatmak bana heyecan veriyor. E. G.: Susayanın suya ihtiyacı olduğu gibi, suyun da susayana ihtiyacı vardır Bu anlayışla Sanata Susayanlarla buluşmak istiyorum. Diğerleri bana fuzuli gibi geliyor. Bir insanın kendini biraz zahmet vererek bir adım geliştirmiş olması gerekiyor ki; sanatla buluşabilsin. ARThill / Sanat Tepesi bu buluşmalar için çok doğru bir yer oldu. Sanat emek ister, sanatla buluşmak da emek ister. ARThill' in en değerli misafirleri benim için çocuklar oluyor. Çevredeki okullardan öğretmenleri ile birlikte ilk ve ortaokul çocukları gelince onlarla Düşler Seyahati yapıyoruz. Anlayacağınız burada insanlardan uzak değilim. Doğru insanlara odaklanma şansına sahibim. E. G.: Hiç olmaz mı? ARThill'in konumu çok özel. Karşımdaki tepe Leleglerin ilk yerleşim yerlerinden biri, önümden geçen yol Leleg yolu. O dönemler de Tanrıçalar Geçidi / Ana Tanrıça'ya giden yol olarak anılmış. Daha ne olsun? Sanat tepesinin enerjisi o kadar yüksek ki; bunu her gelen hissediyor, adeta büyüleniyor. Bu olumlu enerji henüz çok tanıtım yapılmamasına rağmen yurt dışından birçok insanı çekiyor. Dünyanın her köşesinden Sanat severler galericiler koleksiyoncular geliyorlar. Önümüzdeki hafta Florida dan çok önemli bir galeri sahibi ve bir koleksiyoncu özellikle benim eserlerimi ve ARThill' i görmek üzere ilk defa Bodrum a gelecekler. Eserlerimdeki bir çok motif Anadolu medeniyetlerinden esinlenmiştir. Mitoloji ve arkeoloji beni çok etkiliyor ve ilham veriyor. Tanrılar ve tanrıçalar resimlerime hep konu olmuştur. Zeus benim iyi bir dostumdur. Onunla çok güzel sohbetlerimiz oluyor; muzurluklarına bayılıyorum. Birçok performansıma ve resimlerime konu olmuştur efsaneleri. E. G.: Nedense bizde bazı kavramlar yanlış anlaşılıyor gibime geliyor. Örneğin: Amatör ruhla resim yapıyorum demek bana o kişinin mesleğinin yanı sıra hobi olarak resim yaptığını ifade ediyor! Yani bu kişinin yaşamının bir özü değil. Resimle vakit geçiriyor ve kendini sanata adamış değil. Hayatını ciddi bir şekilde sanata endekslemiş değil. Sanat seni tamamen eline aldıysa, gecen gündüzün sanatsa, sevişirken, müzik dinlerken, seyahat ederken, yemek yerken ve düşlerin harekete geçip vizyonlara dönüşüp eserlerle kendini ifade ediyorsan sanatçısındır. Buna amatör ruh/hobi diyemezsin, eğer böyle bir yaklaşımla çalışıyorsan yapıtlarında sanat eseri olmaktan çok uzakta kalıyor. Örneklerini de bildiğiniz gibi çok görüyoruz. E. G.: Bu sorunuz çok kapsamlı ve tam bir makale konusu. Kısaca cevap vermek gerekirse; Bir ülkenin politik kimliği ve ülke profili kültürlü bir toplumu işaret ediyor ve sanata değer veren bir ortam sergiliyorsa dünyada farklı bir prestije sahip olur. Böylelikle o ülkenin sanatçısı ve sanatı baştan bir bonusla algılanır. Örneğin Rönesans yaşamış İtalya ve sanatçısı gibi. Eğer ki; Sanat bir ülkede genel olarak değer görmüyorsa, devletin dünya çapında müzeleri ve koleksiyonları ve ciddiye alınacak bir sanat piyasası yoksa yapılan hiçbir şey değerlide olsa algılanmaz ve ciddiye alınmaz. Bir ülke düşünün ki; kendi tanıtımlarında hala geçmişte kalan el sanatlarıyla ve folklor gösterileriyle dünya fuarlarında tanıtım yapıyor ve hiçbir şekilde çağdaş sanatıyla ortaya çıkmıyorsa, sanatçısı da uluslararası bir seviyede tanınmaz. Bu açıdan Devlet desteği daha doğrusu kimliği çok önemlidir. Demek istediğim konuyu çok daha global ele almak gerekir. Tabi ki; birebir destek de önemlidir. Örneğin; Hollanda ülkesindeki her profesyonel ressama eserler karşılığında belli bir katkıda bulunuyor. Sonunda bu satın aldıkları eserlerin bir kısmı önemsiz ve değersiz de kalsa da önemli bir koleksiyona sahip oluyor. Ama mesele birebir maddi destek değil, ülkenin kültür seviyesinin yüksek olmasıdır. Bundan doğal olarak yalnız Devlet değil o ülkenin bireylerinin de çok önemli bir rolü vardır. Çoğu zaman sergilerde ve fuarlarda karşılaşılan tavır Ben pazarlıksız ve indirimsiz resim almam yaklaşımı veya atölyelere gelen sanat toptancılarına Amatör ruhlu sanatçılarımızın kendilerini temsil eden galerileri devre dışı bırakarak aşırı indirimlerle resim satmaları toplumumuzun ve sanat piyasasının nasıl bir seviyede olduğunun göstergesidir. E. G.: Müze konusunda bizde en önemli sorun, müze koleksiyonu oluştururken çarpık ve amatörce bir anlayışın gelişmiş olmasıdır. Ciddiye alınacak bir müze koleksiyonunun çoğunluğunu sanatçıların bağışlamış olduğu eserler ile kuramaz. Bu tavır tesadüfi ve inişli çıkışlı kalitede eserlerden oluşan bir koleksiyonu beraberinde getirir. Müzenin alımları için bir bütçeye sahip olması kurulacak müzenin olmazsa olmazı vazgeçilmez temelidir. Sanatçıların egolarından faydalanarak oluşturulan Toplantı Eserler bir müzeye yakışmaz ve o müzeyi değerli kılmaz. Sanat tarihi açısından da topluma bir katkı sağlamaz. - Müzelerin öncelikle eser alımı için ciddiye alınacak bir sermayesi olması gerekir. - Misyonunun belirlenmesi önem arz eder: Ulusal / Uluslararası / Çağdaş / Klasik / Antik vs. gibi hedeflerin konulması önem taşır. - Koleksiyoncu Müzesi veya Sanatçı Müzesi de ayrı kurallara sahiptir - Bu farklı kuruluş ve hedeflerin de kendilerine ait resmi mevzuatları olmalıdır: Arkeolojik eserler koleksiyon kuralları her bir müzeye uygulanamaz. Örneğin yaşayan bir sanatçının kendi eserleriyle kurduğu müze devletin mevcut eski eserlere uyguladığı yaptırım ve kısıtlamalarıyla ölü doğmuş bir projedir. Sanatçı müzesi bir nevi sanat platformu gibi değişken yaşayarak aktif ve enerjik olmalıdır. Burada devlet destekleri gerçekten önemlidir. Özellikle sanatçıya köstek değil destek olmalıdır. E. G.: Örneğin; Anadolu medeniyetleri müzesi tam bir hayal kırıklığı. Dünyada eşi benzeri olmayan müthiş bir koleksiyona sahip olan bu müzenin alanları ve sergi binası son derece kısıtlı. Bu eserlerin sergileneceği alan en az on misli büyüklükte olmalıdır. Çağdaş mimarisi olan bir müze düşlüyorum. Mevcut müzenin sunum vitrinleri çağımızın imkanlarına hiçbir şekilde sahip değil. Bugün dünyada müzecilik ve sunumları teknik açıdan o kadar gelişmiş durumda ki; Bu muhteşem eserlerin çağdaş teknik ve aydınlatma imkanlarıyla sergilenmesi gerekir. İnanılacak gibi değil! Bu eserlerin değerlerini algılamamak nasıl bir zihniyettir? İşte kendi ülkesinin, tarihinin ve sanatının değerini bilmeyen kişiler bunların nasıl bir katma değer olduğunun da farkında değiller. Eğer Bütçe meselesi deniyorsa? Ben de zihniyet meselesi derim. Neye öncelik verdiğiniz sizin elinizde! Artık ülkemizde müzecilik eğitimi veren üniversiteler de var ve bu Fakültelerden mezun olan gençlerimiz bu işi başarabilirler. Onlara güvenmek ve bir şans tanımak gerekir. E. G.: Eğitim başlı başına bir sorun. İçi doldurulmamış özel üniversiteler ticari para makinelerine dönüştürülmüş durumda. Yurtdışında özel üniversitede eğitim aldığınız takdirde size en yüksek seviyede eğitim verilir. Burada aynısı iddia edilemez. Ayrıca eğitim devletin sorumluluğudur. Bu kadar özel üniversiteye ihtiyaç olmadan devlet en üst düzey eğitim olanakları sağlamak durumundadır. E. G.: Gördüğüm kadarıyla ülkemizde sanat eğitimi anlayışı artık çok basit bir seviyeye indirgendi. Ayrıca toplumsal kültür seviyesi, müzeler vs. eğitimi besleyen faktörlerdir. Dünya çapında koleksiyonu içeren müzelerin olmadığı bir ortamda görgü ve kültür gelişemez. Sanat eğitimi alan öğrencilerden defalarca duyduğum eğitmenlerinin sergi gezmeyin etkilenirsiniz tavsiyeleri beni şok etti! Doğru olmadığını içtenlikle diliyorum. Çıplak model ile desen çalışmaları çoğu fakültelerden kaldırılmış. Halbuki anatomi plastik sanatlarda temel eğitimdir. Sansürlenen sergiler, baskına uğrayan sanat galerileri, açık alanda tahrip edilen sanat eserleri tabi ki olumlu bir ortam yaratmıyor. Buna rağmen dinamik gençlerimizin üretmeye ve başarılı işler çıkartmaları bir mucizedir. Bir de önlerinin açık olduğunu düşünün. Endüstri tasarımı bölümlerinden mezun olmuş, müthiş cin fikirli gençlerimiz iş bulamıyorlar. Halbuki üretici bir endüstrimiz olsa ürünler ham madde olarak değil, tasarım ürünleri olarak dünyaya ihraç edilerek katma değer elde edilir. Tüm bunlar zihniyet ve kültür meselesidir. E. G.: Bence temelde bir etik sorun var! Toplum değerleri basitleştikçe gençlerin tercihleri de etkilenir. Bu etkileşimde her şey rol oynar: TV'lerin Prime Time'da yayınladıkları şiddet içeren dizilerden, sinemalar da devlet desteği ile yapılmış konuları basit, şivesi bozuk sözde komedi filmlerden tutun da taklit üreten endüstrimize kadar. Ekonomik sorunlar tabi ki bir rol oynar, ancak mesleki haysiyet, dürüstlük, sorumluluk dik duruş karakterdir. Bu da genetik olmasıyla beraber aile içinde görgü ve ebeveynlerin örnek tavırlarıyla gelişir. Bu eksiklerden her birey kendi sorumludur. Gençler satış kaygılarını ön plana çıkarırsa o gençlere başka bir meslek seçmelerini tavsiye ederim. İdealleri çok para kazanmaksa o doğrultuda kafa çalıştırıp ona göre bir iş seçsinler. Gönlünü sanata adamış bir genç aç kalmayı da bilecek. Gençlere soruyorum..! El Greco, Van Gogh ve birçok değerli sanatçı para kazanmak için mi resim yaptı? Picasso ısınmak için eskizlerini sobada yaktı! Giacometti'nin, Caspar David Fiedrich'in hayatlarını hiç mi okumadınız? Max Ernst ve sürrealist arkadaşları Elli yaşlarını aştıktan sonra tek tük resim satmaya başladılar. Gençler biraz sanat tarihi okuyun lütfen. E. G.: Bu sene sergilenen eserlerin kalitesinin geçen seneye nazaran kısmen daha yüksek olduğunu söyleyebilirim. Ancak yine de arada bazı galeriler toplama amatörleri sergilemişlerdi, bu da fuarın kalitesini çok olumsuz etkiliyordu. Fuar yönetiminin ciddi bir seçim yapması ve bu galerileri kabul etmemeleri gerekiyor. Portakal Çiçeği Sanat Kolonisi üst katta gayet kaliteli bir sunum yapmıştı. Bazı gençleri de umut verici ve başarılı gördüm. E. G.: Öyle bir soru sordunuz ki; yine bir makale yazmam gerekirdi. Daha iyi bir eğitim ve genel kültürün gelişmesi için ilkokuldan başlamak gerekir. Eğitimde herhalde dünya standartlarının sonlarına doğru hızlı adım ilerliyoruz. Amerika'yı yeniden keşfetmemize gerek yok. Dünya da başarılı eğitim modelleri var; İsveç'i örnek almak yeter. Çocuklar deney tahtası değildir, her biri değerli bir cevherdir. Biz çocukları okullarda eğitmiyoruz Eğriltiyoruz. Kendi hallerine bile bıraksak çok daha düzgün bireyler olabilirler. Mevcut eğitim tarzı yalancılığa, şiddete, bencilliğe, materyalist bir zihniyete sahip olmalarını teşvik ediyor. Eğer eğitimi sıfırdan düzeltmeyi başarırsak birkaç kuşak sonra toplum olarak etik açıdan yüksek bir seviyeye gelebiliriz. - Cesaretle Sanat yaparak! - Her şeye rağmen dürüst ve sorumlulukla üreterek. - Aç kalsan da inandığını yaparak! Muhafazakar değildir, bu işin tabiatına terstir! İleri görüşlüdür risk alır aykırı davranma hürriyetine sahiptir. Maddiyat için yalakalık yapmaz, cesur ve dürüsttür. E. G.: Yabancı dil; her medeni toplumun bireyleri için olmazsa olmazıdır! Öncelikle dünya insanı olmayı her alanda bilgilenmeyi sağladığı gibi iletişimin temelidir. Her bir yabancı dil önemli bir artıdır. Kültür ve kimlik göstergesidir: Kültürsüz bir sanatçı düşünemiyorum. Eskiden Her bir lisan bir insandır derlerdi. Ne yazık ki artık ülkemizde bir yabancı dil bile bilmeyen üniversite mezunları ve akademisyenler var. E. G.: Kendi kültürünü ve değerlerini tanımamak ve kestirmeden kopyacılıkla para kazanmak hırsı. Bir de tabi ki; özeleştiriden uzak megaloman bir Ego. E. G.: İyi bir koleksiyon bir kuşakta gelişmez. Bu bir aile kültürüdür. Anne ve babadan çocuklara geçen bir merakla sevgiyle doğar. İlle de sanatla başlamayabilir; koleksiyonculuk ruhu sevilen nesneleri toplamakla başlayabilir. İlle de büyük paralara bağlı değildir. En önemlisi tutku dur ve iyi bir koleksiyonun vazgeçilmezi sevgidir. Aşık olmak gibi. Onsuz yapamamak sevdiğine kavuşmaktır. Bunun için aşırı bir maddi güce sahip olmak gerekmez, keşfetmek gerekir. Gönlünüzün ve ruhunuzun açık olması gerekir. Bir koleksiyon birden bire oluşmaz, adım adım gelişir ve zamanla eğitilirsiniz, Bakmaya değil, daha hassas görmeye başlarsınız. Keyif alırsınız ve keşif ruhunuz coşar. Ressam isimleri değil yapıtları sizi ilgilendirir. Zamanla sözde uzmanların söyledikleri tavsiye ettikleri sizi ilgilendirmez. Kendi hislerinize güvenmeye başlarsınız. Kim ne demiş umursamazsınız. Sevdiğinizle buluşursunuz ve yakınınızda olmasını istersiniz. Bakarsınız ki; bu bir öğrenci işidir ve ruhunuza hitap etmiştir. Coşarsınız ve çok uygun bir fiyatla kavuşabilirsiniz. Belki de size derinden dokunan bu resmi yapmış olan öğrencinin ilk satışı olmuştur. Onun da özgüveni artmış önündeki aydaki geçim sıkıntısına merhem olmuştur. Bir zaman sonra ömrünün çoğunu sanatında kendini keşfetmeye adamış ve hala tüm zorluklara hayal kırıklıklarına üzüntülere rağmen tutkuyla sevgiyle sanatının zirvesine ulaşmaya çalışan gerçek bir duayen ustanın eseriyle karşılaşırsınız. Bu eser sizin maddi imkanlarınızı ciddi şekilde aşar. Fakat hiç düşünmeden bir teklifte bulunursunuz ustaya; Ben bu eserinize kavuşmak istiyorum, ancak şu an imkanlarım elverişli değil ve alabileceğim zamana kadar bana bu eserinizi benim için ayırabilir misiniz? Usta gülümseyerek olumlu bir şekilde size gözleriyle cevap verir. Mutluluktan uçar gibi olursunuz. Birkaç sene para biriktirdikten sonra büyük bir heyecanla ustaya gider sizi büyüleyen esere kavuşursunuz. Belki de bu buluşma sizin yeni bir eser almanızı uzun bir süre ertelemiş veya engellemiş olabilir, fakat mutlusunuzdur. İşte koleksiyonculuk böyle bir şeydir. Önemli olan koleksiyonunuzun adedi değil sevgiyle buluştuğunuz bir eserdir.


1959'da Ankara'da doğdu. Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Resim Bölümünü bitirdi. Maltepe Anadolu Meslek Lisesi'nde resim öğretmenliği yaptı. Yeditepe Üniversitesi Meslek Yüksek Okulu'nda Grafik Bölümü'nde Öğretim görevlisi olarak çalıştı. Kasım Koçak atölyesine devam etti. On kişisel sergi ve çok sayıda karma sergiye katıldı. 10. Şefik Bursalı Resim Yarışması, Türkiye Jokey Kulübü Resim Yarışması ve Trakya Üniversitesi Posta Sanatı Yarışması'nda sergileme aldı. Çok sayıda çalıştay ve sempozyuma katıldı. Ayrıca Türkan Saylan Kültür Merkezinde BGİ Birinci Yıl Büyük Sergi'sinde ve Formların Diyaloğu Adahan Galeri karma sergisinde yer aldı. Halen İstanbul Maltepe'deki atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir. Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği üyesidir. 1985'te İstanbul'da doğdu. Kocaeli Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümünden mezun oldu. Sanat tarihi ve Bizans sanatı üzerine çalışmalar yaptı. Düş Yolcusu Sanat Durağı'nda galeri yöneticisi olarak çalıştı. Arkeolog Ufuk Baş Arığ ile Arkeoloji atölyesinde Megalitik Kültürler konusunda çalışmalar yaptı. Heyyamola Yayınları Roman Kahramanları dergisinde editörlük yaptı. Fatma Savaş Güzel Sanatlar Atölyesinde, Bahar Kılıç-Can Tekeli Atölyesinde resim çalışmalarına devam etti. 2017'de 3. Kapadokya Asker ve Akademisyenler Sanat Çalıştayı, İda Sanat Terasları Çalıştayı ve 29 Ekim Kartal Çalıştayı'na katıldı. Trajedi ya da Hiçlik adlı ilk kişisel sergisini 2018'de Kadıköy Galeria Mavist'te açtı. Pusula Sanat Evi, Neta Art ve Galeria Mavist'te çok sayıda karma sergiye katıldı. Türkan Saylan Kültür Merkezi'nde, Bir Grup İnsan Birinci Yıl Büyük Sergisi'ne ve Pusula Sanat Evi'nde Genç Etki karma sergisine katıldı. Maltepe'deki Atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir.


Sezer ve Ali Ak ile bir akşam yemeğinde buluştuk bu söyleşiyi yapmak için. Söyleşinin bir yerinde Sezer Ak, sadece koleksiyon yapmadıklarını yeni dostluklar oluşturduklarından, sanatın mutfağına tanıklık ettiklerinden ve eserlerin ardındaki hikayelerden söz etti. Bir esere bakmanın, onunla yaşamanın başka bir şekliydi sözünü ettiği. Üstelik öyle kısacık hikayeler de değildi bunlar. Röportajı çözerken bir novella olmalı bu koleksiyon, dedim. Anlatıların birbirine bağlandığı bir novella. Yaşayan, dönüşen, uzun soluklu bir romana doğru evrilen bir novella. Ali Ak: Ben 2001 2002 yıllarını Bakü'de geçirdim. Oradaki çevremiz sergilere gider, antikayla ilgilenirdi. Ben de arkadaşlarımla sergileri, atölyeleri dolaşırken 6-7 tane resim aldım. Daha sonra bundan 10 yıl kadar önce burada da sergilere gitmeye başladık. Özellikle bizim yönetim kurulu başkanımız eşiyle sergilere katılır, bizi de davet ederdi. O sergilere giderken o faydalı bakteri bize de bulaştı. Eşimle giderek daha çok ilgi duymaya başladık bu alana. Ben bu konuda çok da okuma yapıyorum. Anlamaya çalışıyorum. Ali Ak: Daha çok galerilerden yapıyoruz. Müzayedelere hiç katılmadık, çünkü biz sanatçıyla tanışmayı seviyoruz. Sanatçıyla tanışıp eserini almayı seviyoruz. Ali Ak: Herkes gibi, aldığımız eserler eve sığmamaya başlayınca kendimizi koleksiyoner olarak tanımlamaya başladık. Ben koleksiyonerlerin röportajlarını çok okurum. Koleksiyonerliğe ne zaman başladığınız sorusuna çoğunlukla Aman, koleksiyoner demeyelim, sanatsever ya da toplayıcı diyelim, gibi cevaplar verdiklerini görüyorum. Bu biraz aşırı bir tevazu gibi geliyor bana. Zaten koleksiyonerin kelime anlamı toplayıcı demek. Diyelim ki, pul koleksiyonu yapıyorsunuz Ben pulseverim, ya da para koleksiyonu yapıyorsunuz, Paraseverim, demiyorsunuz. Koleksiyonerlik, sanat eseri almaya başlayınca başlayan sonra da sürüp giden bir şey. Çoğu zaman, maddi olarak şartlarınız el verdiği sürece Ben artık almayayım, burada keseyim, diyemiyorsunuz. Ali Ak: Sanatçılarla konuşurken zaten bir şeyler öğreniyoruz onun dışında bir danışman kullanmadık. Çevremizdeki az sayıda koleksiyoner dostumuz, sanatçılar ve galericilerle yürüyoruz. Sezer Ak: Sedef Yılmabaşar. Ankara'da bir sergiden küçük bir Sedef Yılmabaşar eseri almıştık. O eser hala benim çalışma odamda duruyor. Ali Ak: Sonra, her Ankaralı gibi, Ayaz, Turani, Balaban ile devam ettik. Ali Ak: Elbette. Takip ettiğimiz bazı sanatçıların eserlerini sergi öncesi görmek istiyoruz. Galericiler görsel gönderiyor. Serginin en güzel eserini almaya çalışıyoruz bu yüzden öncelikle seçmeye çalışıyoruz. Sezer Ak: Ben sosyal medyayı çok kullanırım. Geç yattığım zamanlar bir instagram ya da facebook taraması yaparım. Hatta gecenin bir yarısı eşimi uyandırıp, Çabuk bu esere biz talip olalım, yoksa sabaha satılır, dediğim, sonra da habercilikte haber atlatılır ya, onun gibi galeriye ya da sanatçıya mesaj atıp işi bağladığım oldu. Çünkü bizim camiada aynı işin peşine düşen insanlar vardır. Hatta bir keresinde sabah düşündüğüm kişiler aynı eseri almak için galeriye telefon etmişler, galerici de gece satıldı, demiş. Ali Ak: Böyle durumlar oldu ama özellikle almak için peşine düştüğümüz bir eser olmadı. Sadece var olanlar arasından en iyisini seçmeye çalışıyoruz. Ali Ak: Hayır. Eklektik bir koleksiyon. Çoğu zaman koleksiyon için bir konsept belirlenmesi gerektiği fikrini duyuyor ya da okuyoruz. İleride konsept bir müze açacaksanız bu olabilir ya da yatırım için alıyorsanız daha dar kapsamlı bir toplama yapılabilir. Biz tamamen keyif için yapıyoruz bu işi. Çünkü kendinizi bir konuyla sınırladığınız zaman diğer eserleri dışlamış oluyorsunuz. Eserini aldığımız sanatçıların çoğu yaşayan sanatçılar. Ve çoğu da bizden genç. Ali Ak: Evet, üstelik özellikle takip ediyoruz. Bu çok heyecan verici bizim için. Çünkü genç bir sanatçıdan iş alıyorsunuz ve on sene sonra kim bilir nerede olacak, sorusunu soruyorsunuz. Bir serüvene eşlik ediyorsunuz. Öte yandan ekonomik olarak da daha uygun. Bu seçim genç sanatçı için de heyecan verici. Sezer Ak: Kesinlikle. Ayrıca bir şeklide desteklemiş oluyoruz o sanatçıyı yeni üretimleri için. Ali Ak: Bizim sadece desteklemek amacıyla yaptığımız alımlar da vardır o yüzden. Ali Ak: Yayınlardan Artam ve İstanbul Art News'ı takip ediyorum. Artam dergisinin görsel tasarımını beğeniyorum. Art News'ı da bir ödev gibi okuyorum. Üç tane gazete, her biri otuz küsur sayfa. İnternetten de yabancı yayınları takip ediyordum ama son zamanlarda daha az takip etmeye başladım, çünkü arada farklı kitaplar okumak istiyorum. Ali Ak: Evet, etmeye çalışıyoruz. Bizim bütün yurtdışı seyahatlerimiz müze ağırlıklı. Sezer Ak: Yurtdışı gezilerimizi bile müze, sergi, fuar etkinlikleri çevresinde planlıyoruz. Türk halkının yurtdışında alışveriş zamanı vardır ya, biz onu zamanımız varsa havaalanındaki free-shoplarda değerlendiriyoruz. Onun dışında kentlerde sanat ağırlıklı geziyoruz. Zaten bir süre sonra gezmeyince bir boşluk hissi doğuyor. Ali Ak: Geçenlerdebirkaç günlüğüne Berlin'e sonra da bir günlüğüne Münih'e gittik. O bir günlük gezide de dört müze gezdik. Ali Ak: Şu anda sergileyecek kadar yeterli görmüyorum koleksiyonu. Bunun dışında koleksiyondan parçaları sergilenmek üzere ödünç verdiğimiz oldu tabii. Sezer Ak: Sergi teklifi aldığımız oldu ama sayıca biraz daha artmanın iyi olacağını düşünüyoruz. Bu arada hiç hesapta olmayan baret koleksiyonu çıktı ortaya. Onu sergilediler. Duvardakilerden önce onları sergiledik böylece. Ali Ak: Elimizde 160 kadar eser var ve evet arşiv tutuyoruz. Her aldığımız eseri fotoğraflıyoruz, nereden, hangi yıl ve ne kadara aldığımızı not ediyoruz, sanatçıyla mutlaka fotoğraf çektirip dosyalamaya çalışıyoruz. Bu önemsediğimiz bir şey. Ali Ak: Alarmart grubundanHakan Esmer ile Erhan Lanpir çok eskiden beri tanıdığım arkadaşlarımızdır. Ankara'da bulundukları bir tarihte beni ofisimde ziyarete geldiler. Ofis binamızı gezdirirken, yönetim kurulu başkanımızın odasında ona hediye edilmiş bir baret gördüler. Baretin üzeri kolaj tekniği ile kaplanmıştı. Hakan Esmer, Bundan çok güzel koleksiyon olur, dedi. Gerçekten iyi fikirdi. Bir akşam yemeğinde dostumuz ressam Funda İyce Tuncel ile paylaştık bu fikri. O hemen Yalçın Gökçebağ'ı aradı, sonra başka sanatçılar arandı ve proje hızlı bir şekilde başladı. Biz de tanıdığımız sanatçı ve galerici arkadaşlara Ostim'den aldığımız çuval çuval baretleri dağıttık. Toplam on ay içinde de bu koleksiyon oluştu. Sezer Ak: Yaşayan koleksiyon adını verdik biz bu baretlere. Yeni sanatçılar ve eserlerle büyümeye devam edecek. Sezer Ak: Bana da baretlerle ilgili çok mesaj geliyor, özellikle instagram üzerinden, bu arada oradan da katılmak isteyen ya da şartları soranlar oluyor. Hepsine karşılık vermemiz mümkün değil tabii ki. Çünkü, nasıl ilerleyeceğiz, nereye kadar yaşayan bir koleksiyon olacak çok kestiremiyoruz şimdilik. Bazı sanatçılara baret vermeye devam ettik ama çalışmalarına çok vakıf olamadığımız sanatçılara da şimdilik olumlu bir cevap veremedik. Ali Ak: Bazen hiç beklemediğiniz şekilde çok genç bir sanatçı şaşırtıcı derecede yaratıcı bir iş çıkarabiliyor. Bu sürprizli sonuçlar karşısında kimseyi de dışlamamaya özen gösteriyoruz. Nilgün Yüksel: Malzeme sanatçı için başlı başına yaratım olanaklarını zorlayan kafa açıcı bir şeye dönüşebilir. Bu anlamda bu kollektif çalışma deneysel bir içerik de taşıyor. Sezer Ak: Oldukça deneyimli sanatçılar bile zorlandıklarını söylediler çalışma sürecinde. Dışbükey bir malzeme. Bize gelen işlerde bazen boya dökülmeleri oldu. Sonra Funda Hanım ilk çalışmayı yaptığı için diğer sanatçılara teknik ile ilgili bilgi verdi ama zor malzeme adı kondu baretlere. Nilgün Yüksel: Deus Ex Machina(1) başlığıyla sergilediniz fuarda baretleri. Biz işleri görmek yanında nefis bir metin okuma fırsatını da bulduk. Sezer Ak: Umarım bundan sonra da olmaz. Ali Ak: Ben uzun yıllardır petrol endüstrisinde çalışıyorum ve meslek hayatım boyunca hep bilimle uğraştım. Koleksiyon bizim için farklı bir alana açılmaktı. Bilim, doğrular ve yanlışlarla uğraşır. Yeni bir bilgi ortaya çıktığında eskisi bırakılır ve daha doğru olan üzerinden devam edilir. Sanat eserinde böyle bir kavram yok. Bu da başka bir açılım. Sezer Ak: Bir de işin alışveriş kısmı var. Bedel ödüyorsunuz ve karşılığında bir şey alıyorsunuz ama bunun yanında sanat alanına girmekle biz çok güzel dostluklar kazandık. Bizim için koleksiyon oluşturmak sadece sanat eseri almakla kalmadı. Sanat dünyasından insanlarla çocuklarımızın düğünlerinde bir araya gelmeye, beraber seyahatlere çıkmaya başladık. Örneğin şurada bir Ahmet Güneştekin eseri var. Ben o esere baktığımda sadece eseri değil anıları da görüyorum. Kahvaltı etmemizi, kızlarını, asistanlarını, Monako, Barselona sergilerine katılmamızı. Her sanat eserinde hem sanatçıyı hem ailesini tanıyoruz. Aslında hepsinin bir hikayesi var. Hakan Esmer'in ilk eserini aldığımızda kızı üç yaşındaydı, babasının yanında, elinde ıhlamur bardağıyla dolaşıyordu, şimdi üniversiteye hazırlanıyor. Aslında biz sanatın mutfağına da tanıklık ediyoruz ve bu, çok keyif veren bir şey. (1) Klasik Yunan ve Roma tragedyalarında oyunun sonunda sorunlar örgüsünü mucizevi bir şekilde çözmek üzere ilkel bir vinçle sahneye indirilen tanrı kılığına girmiş aktör. İnsanın güçsüzlüğü karşısında erdemi sunan bir yöntem.


Her biri Türk sanat tarihinin kilometre taşlarından olan 100 ressamın portresi günümüz yaşayan 100 genç ressamı tarafından çalışıldı. Her sanatçı kendi üslubunca Türk sanat tarihinden seçmiş olduğu bir ismin portresini yaptı. Türkiye genelinden güzel sanatlar fakülteleri akademisyenleri ve serbest çalışan sanatçıların yer aldığı proje ile sanat tarihine bir yolculuk deneyimi yaşatılacak. Aralarında Osman Hamdi Bey, Hüseyin Avni Lifij, Celile Hikmet, Fahrelnissa Zeyd, İbrahim Çallı, Avni Memedoğlu, Burhan Doğançay, Mehmet Güleryüz, Ramiz Aydın, Komet, Bedri Baykam ve daha pek çok ismin portrelerinin görülebileceği sergi 19 Mayıs günü Küçükçekmece Belediyesi Cennet Kültür ve Sanat Merkezinde açılacaktır. Adem Başpınar, Ağıt Uğur Uludağ, Ahmet Kiracı, Alev Huzur, Ali Gümülcine, Ayça Karaca, Ayfer Uz, Aylin Beyoğlu, Aysel Barış, Ayşe Deniz Almadık, Ayşe Kapusuz, Ayşegül Kalkan, Berna Sağlam, Birol Özer, Burçak Cansu, Cansu Sönmez, Ceyda Güler, Cihan Atıcı, Çiler Süyev, Damla Bozkurt, Deniz Bayav, Deniz Gökduman, Dilara Koz, Doğan Keskin, Ecem Aydın, Ekin Akalın Kurucu, Elçin Topçu, Emine Babatürk, Emrah Nallar, Emre Karaoğlu, Erkan Doğanay, Esma Taşdemir, Esra Engin, Esra Yıldırım, Eylül Köksümer, Ezgi Yemenicioğlu Negir, Fahri Çağdaş, Ferhunde K. Öner, Figen Girgin, Firuzan Şimşek, Gizem Altun, Gözde Baykara, Gülcan Başar, Güliz Baydemir, Hakan Cingöz, Halil Şentürk, Halime Türkyılmaz, Haydar Taşçılar, Hüda Sayın Yücel, Hülya Küpçüoğlu, Işıl Dural, İsmail Eyüpoğlu, Kaan Sarı, Kader Akçay, Kamber Koç, Kerem İşcanoğlu, Kübra Yıldız, Levent Tosun, Mahpeyker Yönsel, Mehmet Göktepe, Murat Havan, Mustafa Albayrak, Mustafa Özbakır, Nebahat Karyağdı, Nesli Türk, Neslihan Kıyar, Nezihe Bilen Ateş, Nur Sultan Yıldırım, Nurcan Perdahçı, Nurdan Likos, Nurhayat Güneş, Oğulcan Öz, Orhan Karakaplan, Özer Çevik, Özlem Üner, Pınar Partanaz, Raife Tokyürek, Rugül Serbest, Sema Öcal, Semih Zeki, Sercan Başar, Serdal Keskin, Serpil Kapar, Sinem Korkut, Soner Tuna, Süreyya Genç, Şehmus Atasever, Şenay Kazalova, Şevket Sönmez, Şuayyip Yücel, Taylan Sarı, Tolga Boztoprak, Turan Büyükkahraman, Veysel Kurucu, Zafer Malkoç, Zehra Başaran, Zerrin Pehlivan, Zeynep Özdemir.


25 Mayıs, benim doğum günüm. Ne sen benim doğum günümü bilirsin ne ben senin... Bu nedenle, bugünü senin doğum günün olarak kutlamaya karar verdim. Doğum günün kutlu olsun! En son ne zaman bir yakınınıza iyi ki varsın dediniz örneğin? Doğum günleri de, en başta, adında bile yanıltıcı. O gün doğum değil, var oluş günü. O nedenle, iyi ki doğdun değil, iyi ki varsın demek daha doğru... Doğmuş oluşumuzu değil, var oluşumuzu kutluyor olmalıyız. Üstelik, hayata anlam vererek kendimizi her gün her gün var ederiz; bu hayata bir kez doğarız ama kendimizi nice kez var ederiz... Doğumdan öte, bu hayatta tüm zorluklara karşın ayakta kalmamız, direnmemiz... Asıl kutlanması gereken budur. Gelenekler zaten sıkıntılı. Düğün adına insanları yıllarca ödeyemeyecekleri borçlara sokup böylelikle sisteme bağlıyorlar. Böylelikle, iş kaybetme korkusuyla her tür haksızlığı sineye çeken bir toplum yaratılıyor. Doğum günü, bu kadar masraflı değil neyse ki, ama onun için de benzer türden bir itaat bekleniyor. Kimi aileler, düğünün ne kadar pahalı olduğuyla (5 yıldızlı otelde yapılmış vb.) övünürken, doğum gününü masraflı bir biçimde kutlamak da tüketim toplumuyla bütünleşik bir biçimde çocuk yaşlarda özendiriliyor. Ben geçtiğimiz yıllarda, aile içi küçük kutlamalarda törensel öğeleri değiştirmiştim. O gün, sevdiğimiz tatlılardan alıp onları yiyorduk, elbette harika bir yemekten sonra. Ama her gün varoluşunuzu ve yakınlarınızın varoluşunu kutluyor olacaksanız, böyle özel bir güne bile gerek yok. İlla olsun diyorsanız, küçük de olsa bağış yapabilirsiniz. Daha iyi olmaz mı? Artık aramızda olmayan yakınlarımız için yapsak bu bağışları, çok daha iyi olmaz mı? Ama bağıştan onlarca yüzlerce gevşek para politikası yanlısı fotoğraf çıkmaz öyle değil mi... Bu birörnek kutlamaların altında yatan bir neden daha... Fotoğraflanabilir olmayan ya da daha az fotoğraflanabilir olan kutlama biçimleri ve yaşam deneyimleri geri plana itiliyor. Bugün 25 Mayıs. İyi ki varsın sevgili okur, sevgili düşünsever, sanatsever, Varoluş günün kutlu olsun! İyi ki varoldun! Benden mutlu bir hayat dileği sana! Bu kez mumları değil de horoz çiçeğini üfle! Prof. Dr. Ulas Basar Gezgin is a journalist, a social science researcher and an academic with 19 years of teaching experience in various institutions in Turkey, Vietnam, Thailand and Malaysia, and research experience in New Zealand, Australia and Latin America. He holds degrees in education, psychology, cognitive science and urban planning. 1978 İstanbul doğumlu Gezgin, Türkiye, Vietnam, Tayland ve Malezya'da 19 yıl ders verme deneyimine ve Yeni Zelanda, Avustralya ve Latin Amerika'da araştırma deneyimine sahip bir akademisyen-yazardır. Eğitimini Darüşşafaka (1989-1996), Boğaziçi Üniversitesi (Eğitim Bilimleri, lisans, 2000; Sosyal Psikoloji, yüksek lisans 2002), ODTÜ (Bilişsel Bilimler, doktora, 2006) ve yurtdışında (2009, üniversite düzeyinde ders verme yetkisi, Avustralya; Darmstadt Teknik Üniversitesi, Şehir Plancılığı, yüksek lisans, 2011) tamamlayan Gezgin'in toplam 100 kitabı bulunmaktadır. Akademik çalışmalar dışında, çeşitli dergi ve gazetelere köşe yazıları yazmakta; şiir, şarkı sözü, şarkı, deneme, yazınsal inceleme, öykü, film öyküsü, film çözümlemesi, tiyatro oyunu, masal ve roman türlerinde yapıtlar vermekte ve çeşitli ülkelerden şairleri ve şarkıcıları Türkçe'ye kazandırmaktadır. Ayrıca henüz gün yüzü görmemiş 100'ü aşkın bestesi bulunmaktadır. Çeşitli çalışmaları 12 dile çevrilmiştir. - Gezgin, U. B. (2018). Cultural Studies & Politics: From Buddhism to Anthropo-Gerontology. - Gezgin, U. B. (2018). Studies in Psychology: From Marxist Psychology to Critical Peace Psychology. - Gezgin, U. B. (2018). Futurology & Critical Sciences: Trend Analyses & Thought - Experiments. 4. Gezgin, U. B. (2018). Media Studies and Cognitive Science: From Creative Industry to Media - Literacy. 5. Gezgin, U. B. (2018). From Captain Narratives to Life Wisdom: Coauthored Works. - Gezgin, U. B. (2018). Marxist Psychology A Short Introduction. - Gezgin, U. B. (2017). Connecting Social Science Research with Human Communication Practices: Politics, Education and Psychology of Social Media, Media and Culture - Gezgin, U. B. (2017). From Political Psychology To Teaching Economics: Essays On Psychology, Economics And Politics. - Gezgin, U. B. (2017). When the Dragon Reigns the World: On Asian Society, Politics and Education. - Gezgin, U. B. (2017). Cognition and Art: Essays on Cognitive Science and Art Narratives. - Gezgin, U. B. (2016). Economic Psychology & Child Development. Germany: Lambert. - Gezgin, U. B., Inal, K., Hill, D. . (2014). The Gezi Revolt. People's Revolutionary Resistance against Neoliberal Capitalism in Turkey. Brighton: the Institute for Education Policy Studies. - Gezgin, U. B. (2012). Psychology of You 2.0: Psychology of Social Media. Germany:Lambert Publishing. - Gezgin, U. B. (2011). Economics, Environment & Society: Planning Cities at the Center of Mass/mess of the Sustainability Triangle. Germany: Lambert Publishing. - Gezgin, U. B. (2011). An Economic Psychological Experiment: Individualism-collectivism, Perspective Taking, and Real and Hypothetical Endowment Effects. Germany: Lambert - Gezgin, U. B. (2011/2017). Catalogue, Location, Use and History of French Colonial Buildings in Ho Chi Minh City. - Gezgin, U. B. (2009). Silent Movies, Cognition and Personality. Almanya: VDM Verlag. - Gezgin, U. B. (2009). Vietnam & Asia in flux, 2008: Economy, Tourism, Corruption Education and ASEAN Regional Integration in Vietnam and Asia. Darmstadt: H@vuz Publications. - Gezgin, U. B. (2017). Yağmur Sonrası/ After Rain / / Diğer Dillerdeki Gezgin Şiirleri: Rusça, İngilizce, Tayca, Azerbaycan Dili, Vietnamca, İspanyolca ve Japonca. - Gezgin, U. B. (2017). You, I and Our Son Poems of Peace, Longing and Love from Vietnam - Gezgin, U. B. (2017). For Those Who Will Sail Across The Oceans: An Explorer's Vietnam Poems. - Gezgin, U. B. (2007). On a Tablet English Poems by Ulas Basar Gezgin. Lulu. 1. Gezgin, U. B. (2017). Savaş Ne Zaman Biter? Barış Üzerine Psiko-kültürel Denemeler. 2. Gezgin, U. B. (2017). İletişim Psikolojisi, Sosyal Medya Çalışmaları ve Siyasal İletişim. 3. Gezgin, U. B. (2017). Psikolojiden Sanata Doğru: Sanat Psikolojisi ve Sanat Yazıları Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin. 4. Gezgin, U. B. (2017). Eleştirel Psikolojide Bir Yolculuk: Marksist Psikolojiden Politik Psikolojiye ve Ötesine Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin. 5. Gezgin, U. B. (2017). Eleştirel Bilim: İnsan ve Toplum Bilimlerine Yönelik Eleştirel Yazılar. 6. Gezgin, U. B. (2017). Efsaneye Dokunmak: İlk Ekonomik Psikoloji ve Bilişsel Bilim Çalışmaları, İlk Psikoloji Yazıları (1998-2006) . 7. Gezgin, U. B. (2014). Bilişsel Bilimler Elkitabı, İstanbul: İstanbul Gelişim Üniversitesi. 8. Gezgin, U. B. (2013). Dünyayı Sarsan 40 Gün: Gezi Direnişi'nin Psikolojisi ve Sosyolojisi. 1. Gezgin, U. B. (2018). Edebiyat Defteri: Film Öykülerinden Tiyatro Oyunlarına. 1. Gezgin, U. B. (2017). Nasıl Olup da Gerçeklere İnanabiliyorsunuz? Anlatılar Kitabı (2012- 2017): Öyküler, Masallar, Film Öyküleri ve Kısa Film Senaryoları. 2. Gezgin, U. B. (2015). Yağmur'un Bahçe Güncesi / Yagmur's Garden Diary / Nh t Ky Trong V n C a Yagmur. 3. Gezgin, U. B. (2015). İsmi Saklı. 4. Gezgin, U. B. (2009). Barbar Türkler, İMF'ye Karşı. Ho Çi Min Kenti, Vietnam, 2009. 5. Gezgin, U. B. (2008). Gezgin Öyküleri (2001-2007) . Ho Çi Min Kenti, Vietnam, Mart 2008. 6. Gezgin, U. B. (2007). Cana ve Hubli Purana Opera Librettosu. İstanbul: Çekirdek Sanat. 7. Süer, A, Gezgin, U. B., Kızgın, S., Dinç, O. ve Ünsal, P. (2000). Öyküler- Gençlik Kitabevi Gençlik Ödülleri 2000. İstanbul: Gençlik Kitabevi. 8. Gezgin, U. B. (2017). İlk Anlatılar: 90'lardan Kısa Romanlar ve Öyküler. 1. Gezgin, U. B. (2018). Çin Araştırmalarından Vietnam'a: Dirlik Düzenlik ve Çatışma. 2. Gezgin, U. B. (2017). Çifte Ejderhanın Diyarında: Çin ve Vietnam Üzerine Cilt 1: Çin Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin. 3. Gezgin, U. B. (2017). Çifte Ejderhanın Diyarında: Çin ve Vietnam Üzerine Cilt 2: Vietnam Prof. Dr. Ulaş Başar Gezgin. 4. Gezgin, U. B. (2017). Asya'da 15 Yıl: Yükselen Bir Coğrafyanın İzinde. 5. Gezgin, U. B. (2011). Asya-Pasifik Hattı'nda: Seçme Yazılar. Ho Çi Min Kenti, Vietnam, 2011. 6. Gezgin, U. B. (2007). Asya Yazıları. İzmir: Ara-lık Yayınevi. 1. Gezgin, U. B. (2017). Anlatıbilim Açısından Film Psikolojisi ve Film Çözümlemeleri. 2. Gezgin, U. B. (2017). Anlatıbilim Açısından Roman, Öykü ve Masal İncelemeleri (2000- 2017) . 3. Gezgin, U. B. (2017). Ben Bütün Karanlıkları Bunlarla Yendim Şiir Eleştirileri (2000- 2017) . 4. Gezgin, U. B. (2017). Anlatıda Kavuşanlar: Film, Opera ve Bale Yazıları (2000-2017) . 1. Gezgin, U. B. (2017). Ötekiler Açısından Tarih. 2. Gezgin, U. B. (2017). Küresel Dünya, İç Siyaset ve İstanbul Üstüne Notlar. Cilt 1: Dünyada Savaş. . 3. Gezgin, U. B. (2017). Küresel Dünya, İç Siyaset ve İstanbul Üstüne Notlar. Cilt 2: Yurtta Savaş. . 4. Gezgin, U. B. (2015). İnsan Hakları, Demokratik Okul ve Anadilinde Öğretim için Çokkültürlü Eğitim. Ankara: Ütopya. 1. Gezgin, U. B. (2018). Gelirken Türkiye'den Ne İstersin?: Defterlerde Kalan Şiirler (2000- 2017) . 2. Gezgin, U. B. (2018). Güldeste (1990-2017) 27 Şiir Yılı 175 Seçme Gezgin Şiiri. 3. Gezgin, U. B. (2018). Bizim Üstümüzden Yükseliyor Bu Dünya Bu Şehir. 4. Gezgin, U. B. (2017). Öyküleriyle Gittiler Yine: Seçme Şiirler (2012-2017) . 5. Gezgin, U. B. (2017). Eskisi Gibi Bir Ülke: Şiirler 2014-2017 ve Şarkılar 2008-2017. 6. Gezgin, U. B. (2017). Haiyan Tayfunu: Şiirler 2013. 7. Gezgin, U. B. (2017). Gümüş Bir Kolye: Şiirler 2012. 8. Gezgin, U. B. (2017). Ucuz Olmasın: Şiirler 2011. 9. Gezgin, U. B. (2017). Yapıcılarla Yıkıcılar: Şiirler 2010. 10. Gezgin, U. B. (2017). Okyanusa Açılacaklar İçin: Şiirler 2009. 11. Gezgin, U. B. (2017). Vietnam, Aşkın Sırrı Ve Dünya: Şiirler 2008. 12. Gezgin, U. B. (2017). Zemfira: Kitaplara Girmeyen Şiirler (2001-2006) . 13. Gezgin, U. B. (2017). Bir Yanım Deniz Bir Yanımda Kum: Kitaplara Girmeyen Şiirler ve Şarkılar (1990-2000) . 14. Gezgin, U. B. (2008). Vietnam Şiirleri (2007-2008) . Ho Çi Min Kenti, Vietnam, Mart 2008. 15. Gezgin, U. B. (2008). Gezgin Şiirleri (2005-2007) . Ho Çi Min Kenti, Vietnam, Mart 2008. 16. Gezgin, U. B. (2007). Gezgin Şiirleri (2000-2005) . Lulu. 17. Gezgin, U. B. (2007). Doğu Sazları İçin Bir Ahesta Opera. Lulu. 18. Gezgin, U. B. (2007). Milan Kundera Atlası. Lulu. 20. Gezgin, U. B. (2017). Macar Raksları: Defterlerde Kalan Şiirler (1995-2005). 1. Gezgin, U. B. (2017). Mısır Devrimi Gibiymiş Aşkımız: Kişisel Yazılar ve Anlatılar. 2. Gezgin, U. B. (2017). Vietnam Güncesi. 3. Gezgin, U. B. (2012). Latin Amerika'da Bir Gezgin: Brezilya, Arjantin ve Şili. Santiago, Şili, 2012. 4. Gezgin, U. B. (2012). Küba'da Bir Gezgin: Küba Güncesi. Havana, Küba, 2012. 1. Gezgin, U. B. . Mektuplar Sarıgelin'e Aşk Mektupları (1997-2007) Ulaş Başar Gezgin. 2. Gezgin, U. B. Tayland Güncesi. 3. Gezgin, U. B. . Sür-Günlük: Defterlerde Kalan Yazılar 1993-2018. Ulaş Başar Gezgin. 4. Gezgin, U. B. (2018). Ergenlik Ürünleri-1 Kalemimden Çıkanlar (1992-1993, 14-15 Yaş) Öykü, Anı, Deneme, Gezi ve Günceler. 5. Gezgin, U. B. (2018). Ergenlik Ürünleri-2 Cönkler İlk Defterlerde Kalan Şiirler ve Şarkılar (12 Yaş ve Sonrası, 1990-1997) . 6. Gezgin, U. B. (2018). Ergenlik Ürünleri-3 Şarkılar, Besteler, Şarkı Sözleri, Uyarlamalar. 1. Gezgin, U. B. (2018). Hasan Basri Gezgin'den Kalanlar. 2. Gezgin, U. B. (2017). Dünyayı Şiirle Dolaşmak: 2000'den 2017'ye Dünya Şiiri Çevirileri. 5. Gezgin, U. B. (2017). Şarkılarla Dünya Turu: Latin Amerika'dan Afrika'ya Protesto Şarkıları ve Türküler Şarkı Sözü Çevirileri (1999-2017) . 6. Gezgin, U. B. (2017). Hollanda'dan Tayvan'a Şiir Çevirileri: Diğer Kitaplara Giren Çeviriler Çeviren: Ulaş Başar Gezgin. 7. Gezgin, U. B. (2017). Yanardağlar Patladığında / Bilimsel ve Yazınsal Çeviriler (1999-2017)- Çeviren: Ulaş Başar Gezgin. 8. Kincheloe, J. L. (2017). Eleştirel Pedagoji. Ankara: Yeni İnsan Yayınevi. 9. Parker, I. (2017). Psikolojide Devrim. Ankara: Ütopya Yayınevi. 10. Parker, I. ve Spears, R. (2017). Psikoloji ve Toplum: Radikal Teori ve Pratik. Ankara: Ütopya Yayınevi. 11. Kemal, İ. (2017). Çocuk Hakları ve Siyaset. İstanbul: Yeni İnsan Yayınevi. 12. İnal, K., Sancar, N. ve Gezgin, U. B. (2015). Marka, Takva, Tuğra. AKP Döneminde Kültür ve Politika. İstanbul: Evrensel Kültür Basım Yayın. 13. Adnan, Etel (2007). Arap Kıyameti. Lulu. 14. Baramidze A. G., Gamezardaşvili, D. M. (2007). Gürcü Yazını. Lulu. 15. Gezgin, U. B. (2007). Devletler ve marşları. Lulu. 16. Jimenez, J. R. (2007). 50 İspanyol şiiri. Lulu. 17. Paz, O. (2000). Kartal mı Güneş mi? . İstanbul: Virtüel Yayınevi.


Galeri Soyut, 19 Mayıs'a özel, Hasan Çağlayan'ın 19 adet eserinden oluşan Samsun'dan Doğan Güneş isimli sanal sergisini izleyicilerle buluşturuyor. Sanal Sergiyi web sitemizden izleyebilirsiniz. Sergide yer alan eserleri bu adresten izleyebilirsiniz. Gallery Soyut presents virtual exhibition called The Rising Sun From Samsun, which was prepared specially for May 19 by Hasan Çağlayan. You can watch the virtual exhibition on our website. Hasan Çağlayan 1959 yılında Çanakkale'de doğdu. Uludağ Üniversitesi Eğitim Enstitüsü'nden 1979'da mezun oldu. Çağlayan'ın 27 yıllık sanat yaşamında 12 kişisel sergi ve 4 ödül bulunmaktadır. Çağlayan Sanat adına daha çok şeyin yapılması gerektiğini belirterek sanatsal çalışmalarının yanında, tekniğini dekorasyonla birleştirip dekoratif uygulama ve çalışmalara yöneldi. Eskişehir Albatros Hoteli, Bölge İdare Mahkemesi Binası, Eti Arkeoloji Müzesi duvar resimlerini, Çırağan Salonu'nun tavan süslemelerini yaptı. Birçok kişi ve kuruluşların özel koleksiyonlarında ve yaşam alanlarında çok sayıda eseri ve uygulama çalışmaları bulunan H. Çağlayan çalışmalarını Çanakkale'deki Atölyesi'nde sürdürmektedir. 2006 Eskişehir Eti Arkeoloji Müzesi Restorasyonu Tasarım Ödülü. 2000 Bilecik Valiliği Şeyh Edebali Türbesi Düzenlemesi Heykelleri, Özel Ödülü.


Bedri Baykam'ın 29. kitabı olan Sistem Eleştirileri, 29 Mayıs'ta Piramid Sanat'ta düzenlenecek tanıtım gecesiyle okuyucularla buluşuyor. Güzel magazin fotoğraflarının ve kahkahalı açılışların arka yüzlerinde hangi yoğun polemiklerin saklandığını merak ediyorsanız, Sistem Eleştirileri sizin için en doğru kaynak! 29 Mayıs, Çarşamba günü tanıtım gecesinde aynı zamanda ilk defa satışa sunulacak olan Sistem Eleştirileri, Baykam'ınson 20 yıla yayılan eleştirel bakış açısını kapsıyor.


Artı Atölye, Dum Spiro Spero / Nefes Aldığım Sürece Umudumu Yitirmeyeceğim adlı resim ve heykel sergisine ev sahipliği yapacak. Teşvikiye'de Artı Atölye çatısı altında düzenlenecek olan etkinlikte beş sanatçı yer alacak. Burak Boyraz, Nebahat Karyağdı, Recep Keçeli, Emel Örs ve Irmak Şahin'den oluşan grup, figüratif yaklaşımdan soyut üsluba uzanan ve tamamı yakın zamanlı üretimlerden oluşan bir resim & heykel seçkisi sunacak. Burak BOYRAZ: 1986, İstanbul doğumlu. Kocaeli Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Plastik Sanatlar Bölümü mezunu. Yurt içi ve yurt dışında karma sergilere katıldı. Halen Yıldız Teknik Üniversitesi, Sanat ve Tasarım Fakültesi, Sanat Bölümü'nde görev yapmakta. Nebahat KARYAĞDI: 1983, Antalya doğumlu. Anadolu Üniversitesi, Eğitim Fakültesi, Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü mezunu. Altınbaş Üniversitesi Plastik Sanatlar Bölümü'nde Yüksek Lisans diplomasını aldı. İSTEK ACIBADEM okullarında görsel sanatlar öğretmeni. IAA UPSD yönetim kurulu üyesi. Recep KEÇELİ: 1979, İstanbul doğumlu. Marmara Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Resim Bölümü mezunu. Yurt içi ve yurt dışında pek çok sergiye katıldı. Emel ÖRS: 1963, İstanbul doğumlu. Ramuş İpek atölyesinde resim çalışmaları üzerine eğitim aldı. Yurt içi ve yurt dışında 50'den fazla sergi ve sanat etkinliğe dahil oldu. Sanatsal çalışmalarını İstanbul'daki atölyesinde (Atölye 7) sürdürmekte. Irmak ŞAHİN: 1988, İstanbul doğumlu. Kocaeli Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Heykel Bölümü mezunu. Marmara Üniversitesi çatısı altında yüksek lisans eğitimine devam etmekte. BİLFEN Okulları'nda görsel sanatlar öğretmeni olarak görev yapmakta. Dum Spiro Spero, 29 Mayıs ve 15 Haziran 2019 tarihleri arasında görülebilir. Sergi 30 Mayıs, Bayram tatili ve pazar günü kapalıdır.


İstanbul'da Donkişot Sanat Cafe, günümüzün önemli isimlerinden; Aliye ALTUNBİLEK, Onur ARIKAN, Deniz Ulaş ATLI, Mehmet BABAT, Zehra BAŞARAN, Beşir BAYAR, Orçun ÇADIRCI, Onur ÇETİN, Şener ÇEVGEN, Savaş Kurtuluş ÇEVİK, BurçakGüner GÖLGELİ, Nazlı IŞIK, Ali İRGİN, Ayşe KAPUSUZ, Müslüm TEKE, Şerif KİNO, Ömer KOÇAĞ, Bengisu Muazzez KURTULUŞ, Tuğba KÜÇÜKBAHAR, Murat ÖZBAKIR, Mahmut ÖZDEMİR, Sait TOPRAK, Taner TUNGA, Veli Aras YALÇINKAYA ve Serdar YÖRÜK' ün eserlerinden oluşan SPOİLER adlı sergiyi sanatseverlerle buluşturuyor. Sanatçılar, kendi dünyalarına ait sembol, kavram ve biçimler ile öyküleştirdikleri eserler, sanatçılar hakkında spoilerler vermektedir. Sanatçıların düşün dünyasının bu ipuçlarına Donkişot Sanat Cafe ev sahipliği edecektir. Sergi, 25 Mayıs-14 Haziran 2019 tarihleri arasında Donkişot Sanat Cafe bünyesinde bulunan galeride izlenebilir.


Sanat benim için ilkokul birinci sınıfın ilk gününde başlayan bir merak olarak kendini gösterdi. Alfabedeki at resmini çizerek başladım. Yeteneğimin annemden geldiğini sanıyorum; çünkü annem koca turşu küplerinin içini doldurmadan kara sakız denilen asfalt malzeme ile üzerine rölyef çiçekler yapar ve rengarenk boyardı. Ortaokuldayken resim öğretmenimiz bana sen Güzel Sanatlara gidebilirsin demişti ve ben o günden sonra Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okuluna girmeyi hayal ederek yılları geçirdim. Ortaokuldan sonra Yapı Enstitüsüne yazdırdı babam; çünkü kısa yoldan ya inşaatçı olmamı veya yükseğini de okuyarak mühendis olmamı düşünüyordu. Ayrıca ben Yapı Enstitüsüne girdiğim zaman okul 2 yıllıktı ve üniversite yolu kapalıydı. Fakat ben okula girdikten sonra okul 3 yıla çıkarıldı ve üniversite yolu açıldı. Sevinmiştim fakat öğretmenlerimiz benden hiç de memnun değildi. Sanat okumayı düşündüğüm için dersleri asıyordum ve öğretmenlerde bana hayal görüyorsun diyerek beni sınıfta bırakıyorlardı. Böylece orta öğretimde 6 yıl kayıp yaşadıktan sonra, Tatbiki Güzel Sanatlara birincilikle girerek bana hayal gördüğümü söyleyerek yıllarımı yiyen öğretmenlere de bir ders vermiş oldum. Tatbiki, 4 yıllık üniversite düzeyinde bir okuldu ve sanat eğitimi Almanların ünlü Bauhaus ekolüyle yapılıyordu. Yani o zaman gördüğümüz sanat eğitimi bugün yapılanlardan çok daha önemliydi ve temel sanatı kavrayarak yetiştik. Hiç unutmam; okulu kazandığım zaman şunu söylemiştim kendi kendime: Ey Tatbiki! Beni almakla tarihindeki en önemli işlerden birini yaptın. Sonra sanat eğitimi için orta öğrenimde bana kaybettirilen yıllarımı düşünerek, acı acı gülümsedim. Tatbiki yıllarımda Kuzgun Acar ile Genç Sinema kuruluşunda birlikte çalıştım. Mehmet Ulusoy, Ali Özgentürk gibi isimler ile tiyatro yaparak Türkiye'nin ilk sokak tiyatrosunu gerçekleştirdik. Sanatın içinde sürekli yenilikleri kovalıyordum ve Bir şey yapacaksam birilerinden örnek alarak değil, kendim yapmalıyım. diye düşünürdüm. Bu nedenle resim sanatında kendi teknik ve üslubumu geliştirdim. 1987 yılında Chicago'daki Art Enstitü müzesinde de tescil edilmiş oldu. Şimdilerde yüzbinlerce sanatçı dünyanın çeşitli yerlerinde benden yayılmış olan Kontrollü Akıtma Tekniğini geliştirmekle uğraşıyorlar ve epey de yol aldılar. Amerika'nın 3 çağdaş müzesi Metropolitan, Chicago Art Enstitü ve Washinton, Ulusal Galeridir dünya çapında birer değerdir. Chicago'da 1987 Temmuz ayında, Muhteşem Süleyman sergisi sırasında bir ay Junior müzede sergi yaptım ve 12 gün boyunca müzeyi gezenler performanslarımı izlediler. Performanslarımı önce yapmak istemedim, fakat müze yetkilileri, dünyanın önemli bir müzesinde teknik ve üslubunu tescil ettirmiş olacaksın ve ne kadar yayılırsa o kadar kredisi sana gelir dediler ve ben de kabul ettim. Müze sergim sırasında WGN ulusal televizyonu da müzede röportaj yaptı ve 2 gün ana haberlerde 2 dakika 30 saniye yayınladı. Müze yayımladığı hakkımdaki metinde, benim dünya görsel sanatlarına yeni bir teknik getirdiğimi de vurguladı ve televizyonda da konu aynıydı. Şimdilerde Chicago'daki avukatım müze ile temasa geçerek bu konunun tekrar gündeme getirilmesini isteyecek. Müze sergisinden sonra Illinois eyaleti çevresinde ve Chicago'da birçok okulda 11 yıl 70 bin öğrenci ve 20 bin veli ile workshoplar yaparak görsel sanatlara kazandırdığım kontrollü akıtma tekniğinin çeşitli versiyonlarını öğretmeye çalıştım. Ortaya koyduğum teknik Çağdaş Ebru. Teknik; görsel sanatlarda sanat açısından bence çok önemli değil. Önemli olan ortaya koyduğunun felsefesi ve mesajıdır. Benim resimlerimde verdiğim mesaj; sanatçının kendi coğrafyasından, kültüründen, göreneklerinden ve geçmişinden faydalanması gerektiği üzerinedir ve bunu yapacak sanatçıların ancak evrensel olarak değere ulaşabileceğini vurguluyorum. Felsefem ise; insanoğlunun renkler ile olan bağı üzerinedir. Sanatçının özgürce renkleri kullanmasını, yüzeydeki lekelerin dengesizlik içinde denge yaratabildiğini ortaya koyarken, yan yana gelen renklerin insan psikolojisi üzerindeki etkilerini de sorguluyorum. Resimlerim doğadaki bitkilerin evrimi gibidir. Önceden eskiz çizmem, doğaçlama iç güdüsüyle çalışır kollarım, gözlerim sürekli bir tartı aleti gibi hassas dengeyi kurar ve çalışmamın sonunda tuval veya malzeme üzerine attığım ilk lekenin, koca bir bitki, canli veya dağ gibi karşımda büyümüş olduğunu görürüm. O zaman resim bitmiştir. Eserlerim ortaya çıktıkları zamandaki ruh halimi yansıtır. Eğer çok neşeli bir durumda yapmışsam eserimi cıvıl cıvıldır. Çok neşesiz zamanımda yaptığım eserlerimde mutlaka bir karamsarlık belirir, fakat o durumda da lekeler, denge belli bir özellik gösterir. Resimlerimde ebru, hat, kaligrafi, tuğra, süsleme sanatı ve Bizans'tan etkiler görülür. Eserlerimin temeli geleneksel sanatlarımızdan yola çıkarak çağdaş anlamda geliştirmiş olduğum sentezlerdir. Eğer bir görsel sanatçı gelenekten günümüze çağdaş sentezler ortaya koyabiliyorsa bu önemlidir. Resimlerimde kendi geliştirdiğim teknik ve üslubu kullandığım için, herhangi bir ustadan alıntı yaptığım iddia edilemez ve de bugüne kadar da böyle bir konu olmadı. Oysa benden etkilenen ustalar da var ve bunlar medyada da zaman zaman yer aldı. Görsel sanatlarda sanatçının arkasında mutlaka ülkesinin bulunması gerekiyor ki uluslararası platformlarda ülkemizin sanat açısından önü açılsın. Bugüne kadar bu konuyu göz ardı ettiğimiz için dünya sanat piyasasında ülkemizin adı pek geçmiyor. Sanata meraklı birçok zengin insanımız sanat piyasasını yanlış yönlendiren müzayede şirketlerinin kurbanı olarak, sanata yatırım yapmaktan vazgeçtiler ve yabancı sanatçılara yatırım yapmaya başladılar... Üç beş kişi ceplerini doldurma pahasına, görsel sanatlarımızı linç ettiler. Bugün sanatçılar zor durumda ve atölyesinin kirasını ödemekte zorluk çekenleri duyuyoruz. Birçok sanatçı resim yapmaktan uzaklaştı. Sanatın durumu böyleyken Güzel Sanatlar Fakültelerinin sayıları da gün geçtikçe artıyor. Elbette bu da güzel bir şey -fakat bu fakültelerden mezun olanların çoğu bir üniversite bitirmiş olmaktan başka bir şey kazanmış olmuyorlar- çünkü sanatçı, bir kuşak oluşturma açısından önemlidir. Çünkü sanatçı kuşağı olan ülkelerin ekonomileri de daha iyi oluyor. Ülkemizdeki zengin insanlar ülkemizin ve çocuklarının geleceğini düşünüyorlarsa mutlaka sanata destek olmalıdırlar ki ülkemizde sanatçı bir kuşak oluşturabilelim ve bu devam etsin. Genç sanatçı adaylarına tavsiyem; köklü araştırmalar yaparak kendi üsluplarını geliştirme yoluna gitmeleridir. Birilerinin yaptıklarından esinlenilerek de sanat yapılır, fakat önemli olan kendi coğrafyamızdan yola çıkarak çağdaşı etkileyecek çalışmalar yapabilmektir. Güzel sanatlar fakültelerinde öğrenciler ile kendi yollarını bulma açısından önemli çalışmaların yapılmadığını görüyoruz. Eğer yapılmış olsaydı sürekli benzer işler görmezdik. Ne yazık ki; Türkiye'de müze anlamında açılmış olan kurumların koleksiyonlarında benzer işleri gördüğümüz gibi, bir müzede yer alamayacak derecede işler de görebiliyoruz. Bir sanatçının müzeye girebilmesi için mutlaka bulunduğu ülkenin sanatına yeni bir şeyler katmış olması veya dünya görsel sanatlarında bir yenilik yapmış olması gerekir. Oysa bizdeki müzelerde bu konu göz ardı edildiği için çoğu müzemiz sadece birer gezi yeri olarak önem kazandı. Yani sanatsal önemden çok insanların çeşitli sanat eserleri görebilmek ve vakit geçirmek için gittikleri bir yer olarak akıllara kazındı. Bunun arkasında da müze kurulurken müzenin belli bir kritere dayandırılmamış olması yatmaktadır. Oysa müzelerin belli kriterleri vardır ve o kriterleri tutturmuş olan sanatçılar ve eserleri müzenin ana kısmında sergilenirken, diğer bölümlerde ülkedeki çeşitli sanatlardan seçilmiş örneklere yer verilir ki Türkiye gibi görsel sanatlar açısından dünya sanat platformunda ağırlık kazanmamış ülkelerde sanatın önü açılmış olsun.


Bu hafta 29. kitabım çıktı, Sistem Eleştirileri. İlk kitabım Boyanın Beyni 1990'da gün yüzü görmüştü. Şimdi baktığımda, çağdaş Türk sanatının kuruluş tüzüğü ve dünyaya açılma senedi gibi bir belge görüyorum. Dışarıdan görülen, ışıltılı fotoğraflar, kalabalık açılışlar, kahkahalar eşliğinde boşalan kadehler ve büyük fiyatlara satılan birbirinden çarpıcı eserlerin yarışıdır. Müzayedeciler, Türk sanatının geleceğini umursamaz şekilde yok edercesine, sanatçıları resmen onursuzlaştırarak intihara sürüklemek ister gibi bir tutumdalar. Sanat eseri satmayı, sanatçıların varlığını ve tüm kariyerlerini yok sayarak sürdürdükleri bir aktivite haline getirmeye çalışmaları ve onlara gönüllü olarak kanan sözde koleksiyonerler, beni her zaman dehşete düşürdü. Sistem Eleştirilerini tüm sabotajlara rağmen yoluna kararlılıkla devam eden Türk çağdaş sanatçılarına ve onları destekleyen sanat insanlarına ve gerçek koleksiyonerlere ithaf ettim. Kanser gibi sanat ortamımızı adım adım kuşatan bu amansız hastalığın yok olması ise, basit bir kaideye riayet etmekten geçiyor: UPSD'nin bu yılın başında çıkardığı Epiveron Belgesi olmayan hiçbir sanat eserini satın almamak. Ama bu ancak onurlu koleksiyonerlerin kararlılığıyla gerçekleşebilir. Gerçek koleksiyoner, ister müzayede, ister galeri veya atölyeden olsun, Epiveron'u olmayan hiçbir sanat eseri almaz. Sözde koleksiyoner ise ucuz malların teşhir edildiği müzayedelere akın eder, bozuk düzenden nasibini almak üzere hamlesini hazırlar. Gerçek koleksiyoner, müzayede rayiçlerinin sanat yaşamının gerçekleriyle hiçbir şekilde örtüşmediğini bilir, bunu gündeme getirmeyi aklından bile geçirmez. Sözde koleksiyoner ise durmadan bu noktaya dönüş yapar, bel altı vurarak kendine pazarlıkta avantaj sağlamaya çalışır, küçüldükçe küçülür. Gerçek koleksiyoner, bir sanat eserini almadan önce bu sanatçının fikirlerini, geçmişini, dönemlerini, bulabildiği her şeyi araştırır, sergisine ve atölyesine gider. Sözde koleksiyoner, müzayedelere gitmeden önce, bol bol dedikodu dinler, kim neyi nerden kaça almış, kaça satmış, salt bu rakamlarla ilgilenir. Sanatı bir borsa oyunu gibi görür. Gerçek koleksiyoner, sanat eserini milletin önünde, kumar oynar gibi para yarıştırma keyfi için almaz. Kendi zevkine, ruhuna hitap eden ve inandığı bir sanatçının eserlerini alır. Hem genel sanat tarihini, hem yaşadığı ülkenin sanatçılarının tarihini öğrenmek için emek harcar, gezer, kitap okur. Gösteriş budalası sözde koleksiyoner, müzayedelerde kalkan ellere bakıp bunların ve çevresindeki dedikodu eksperi tacirlerin çıkarcı yönlendirmeleriyle karlı mal almaya bakar. Gerçek koleksiyoner, kendi gözüne zevkine, düşüncelerine güvenir. Bir eseri çok sevdiği veya yapılış nedenini anladığı veya sanatçısını desteklediği için alır. Sözde koleksiyonerler gibi, zoraki ithal fikirlerin yönlendirmeleriyle kazanan ata oynamaya çalışırlar. Ana hedefleri sanat üstünden üstün iş adamı vasıflarını sağa sola kanıtlamaktır. Gerçek koleksiyoner, bir sanatçının, bir dönemin en önemli kilit işlerini almaya gayret eder, bir dönemin başyapıtlarını bulmaya gayret eder. En beğendiği eseri almak için konuşurken makul ölçüde pazarlık yaparak o resmi koleksiyonuna katar. Sözde koleksiyoner, uyduruk danışmanların yönlendirmesiyle, piyasadan-müzayedelerden ünlü ressamların ucuz işlerini toplamaya çalışır, çoğunlukla 3. sınıf koleksiyonlara ulaşır. Gerçek koleksiyoner, resim satmak için koleksiyon yapmaz. Çocuklarına, torunlarına veya kentine muhteşem bir koleksiyon bırakmak için bu zahmetli işe girişir. Desturu Allah sattırmasın cümlesidir. Sözde koleksiyonerin kafasında yalnız rakamlar vardır. Herkesten daha kurnazca bu yatırımı nasıl değerlendirdiğini etrafa anlatarak kimliğini kanıtlama yoluna girişir. Gerçek koleksiyoner, ne kadar parası olursa olsun, bundan bin yıl sonra karşısında duran o ressamın toplumlar tarafından hatırlanma şansının olduğunu bilerek, düğmesini ilikler, güven ve dostluğunu kazanmaya çalışır. Aldığı eserlerin fiyatından kimseye söz etmez. Sözde koleksiyoner, parasıyla şımarmış bir hava atma yarışçısıdır. Sanatçıyı ezmeye çalışıp fiyatını nereye kadar düşürebileceğini görmeye çalışır. Çevresine de yaşayan sanatçılara ödediği paraların azlığı veya vefat etmiş olanlara çokluğunu sızdırarak el altından reklam yapar. Gerçek koleksiyoner, bir sanatçı veya galerici ile el sıkıştığı andan itibaren, vade ne olursa olsun, artık o paranın kendisine ait olmadığını bilir. Aynen sanatçının da artık o resimlerin kendisine ait olmadığını bildiği gibi. Gerçek koleksiyoner için bitmiş bir satış, onur üstünden bir sözleşmedir. O noktadan sonra ölmek var, dönmek yoktur. Sözde koleksiyoner için ise, el sıkışmalarının veya sözlerin bir anlamı yoktur. Sanatçılara bin bir zarar verme pahasına şeref kelimesi unutularak sözlerden dönülür, anlaşmalar çöpe atılır. Gerçek koleksiyoner olmayacaksanız, resim işine pek girmeyin. Çek-senet-borsa-arsa işlerine takılın. Gerçek koleksiyonerler ve sanatçılar ise, bu listeyi istedikleri kadar genişletebilirler... Hepinize iyi bayramlar!


Kendimden utanmalı mıyım bilmiyorum ama Zümrüt Apartmanı kitabını okumadım hatta birkaç güne kadar adını bile duymamıştım. Fakat malum olaydan bir arkadaşım vasıtasıyla haberdar oldum. Sözü edilen kitaptan alınmış bir sayfanın ancak birkaç satırını okumaya tahammül edebildim. Bu satırlar, tahammül sınırımın dışında olsa da söz konusu kişinin ve yayınevi sahibinin iddia ettiği gibi ortada edebi bir eser var da ben eski kafalı olduğum için mi göremiyorum diyerek şiir de yazmış olduğunu öğrendiğim Abdullah Şevki'nin şiirlerine bir göz attım. Evet birkaç güzel şiiri var denebilir. Ancak birkaç şiiri de var ki söz konusu olan romandaki satırların tesadüfi ya da yazarın tabiriyle kirli roman akımına dahil olmadığını ya da ben bilmiyorsam eğer kirli şiirakımı diye bir de şiir akımı olduğunu düşündürüyor. Şiir konusunda uzman olduğumu düşünmesem de şiirin tamamen duygu işi olmadığını bilirim. Fakat Abdullah Şevki'nin şiirlerine baktığınızda özellikle birkaç şiirinin oldukça yoğun bir duygu ifade ettiğini görmezden gelmenin mümkün olmayacağını düşünüyorum. Abdullah Şevki'nin şiirlerini incelediğimde özellikle Dans Edemeyen Fallus, At Kıçı ve Ekşi Cam, Sacide Hanım ve Dolmalar, Tecavüz, ve WC(1) adlı şiirlerinin genelde sapkın bir cinsellik teması etrafında geliştiğini ve cinayet, insana ve hayvana tecavüz, pedofili ve nekrofiliden bahsettiğini söyleyebilirim. Söz konusu şiirler çeşitli internet sitelerinde yayımlanmış. Öğrencim Hakan Erol'un, Kimse kusura bakmasın... Pedofili skandalı Türk edebiyatının utancıdır(2) başlıklı yazısında da belirttiği gibi Türk edebiyatının önemli dergileri de -umarım bu şiirleri yayımlama gafletine düşmemiştir -Abdullah Şevki'nin şiirlerine yer vermiş, onca genç, nitelikli şair ve yazar adayı tek bir şiir ya da öyküsünün yayımlanmasını hayal ederken ve edebiyat çevresindeki zat-ı muhteremleri tanımadıklarından yayımlatamazken. Demek ki Türk Edebiyatı Cenap Şahabettin, Tevfik Fikret, Ahmet Haşim, Nazım Hikmet, Cemal Süreya, Ahmet Arif, Hasan Hüseyin, Sezai Karaçok vs. den sonra bize Abdullah Şevki'yi layık görmüş. Bu vesileyle umarım edebiyat ve sanat çevreleri de durup biraz kendilerine bakarlar ve en azından yarışmalara jüri üyesi belirlerken kendi cemaat ve cemiyetlerinin dışına çıkıp birbirleriyle iyi anlaşamayan kişileri seçerler de sonuç gerçekten edebiyat ya da sanat lehine olur. Gelelim romana... Elbette ki roman gibi kurguya dayalı bir edebi türde her cümlenin yazarın kendi düşünceleri olduğunu düşünmek doğru değildir, fakat her eserde yazarından veya yazarın yaşadığı dönemden izler bulabilmek ve en az üç kitabını okuduğunuzda bir yazarın hangi temalar etrafında dolaştığı veya kurgusunu nasıl oluşturduğu hakkında bir fikir edinmek mümkündür. Elbette ki bir insan düşündüğü kötü bir şeyi eyleme dökmedikçe suçlu kabul edilemez ve Zümrüt Apartmanı adlı romanda pedofilinin bu kadar yoğun biçimde işlenmesi yazarın kurgusu kabul edilebilir, belki de insanları bu derece rahatsız edebileceğini düşünememiştir denilebilir. Fakat sadece bir internet sitesindeki yirmi şiirden altı tanesinde cinayet, insana ve hayvana tecavüz, pedofili ve nekrofiliden söz ediliyorsa bu düşündürücüdür ve okuyan kitlenin teşviki manasını da içermektedir. Kısacası evet, tacizi, tecavüzü sokakta durduramıyorsak bari kitapta durduralım. (1)Şiirlerden alıntılanması gereken dizelere özellikle yer verilmemiştir.


Günümüzde çağdaş sanat, geleneksel sanatlar ve hayat bağlamında nesne, malzeme, form ve mekan önemli bir unsurdur. Üslup, imgeleri yapıta uygun teknikte uygulayarak yapıt ortaya çıkmaktadır. Açık Yapıt'' adlı eserinde, sanat, dünyayı tanımaktan çok var olanlara eklenerek özgül yasalarını ve özel yaşamlarını çıkararak bağımsız biçimleri ve tümleyenlerini yaratmaktır.''der Umberto Eco. Sanatçı doğaya sıradan bir göze göründüğü biçimiyle bakmaz, düşünce güncesiyle alt kavramlara inmek ve uygulamak ister. Eserlerinde görüntünün ötesine çıkarak kavramsal bir anlatım yönüne gider. Çağımızın getirdiği teknolojik konfor ve insanların büyük çoğunluğunun şehirlerde yaşaması, şehir hayatının getirdiği hızlı yaşam insanları doğadan uzaklaştırmıştır. Eserlerimi üretirken genel anlamıyla doğal malzemeleri kullanarak sanat tüketicisine içerik ve biçim dışında malzemeyle de mesaj vermek istemekteyim. Sanat üretimin ilk aşaması ve sanatsal hayatımda önemli yer tutan; keçiboynuzundan balıklar metamorfoz serisi, ayçiçeklerinden yapmış olduğum ayyüzler serisi, bitki köklerinden figürler, eski kırsal yaşamda kullanılan doğal eşyalardan yapmış olduğum enstalasyonlar serisi ve son olarak da şimdi görev yerim olan Çankırı Kaya Tuz Mağarasında kaya tuzu üzerinde çalışmalarımı sürdürmekteyim. Kaya tuzu, yataklarının, 256 milyon yıl öncesi, Tetis Denizinin çökelmesi ve o devirlerden itibaren denizlerin ya da kapalı havzaların kurumasıyla oluşmuştur. Bu eksende ironik düzeyde denizin, günümüzde bozkır olarak yer alması sanat manifestoma destek olmaktadır. Evet, genel olarak balık ve deniz teması üzerinde çalışmaktayım. Bozkır coğrafyası ve kültürü içerisinde yetişmiş biri olarak çocukluk dönemimden itibaren deniz yaşamını ve kültürünü merak ederim ve bunu sanatsal biçimde ifade etmek istiyorum. Eserlerimi düşünce alt yapısında kavramsal anlam ve ifadeler kullanarak üretmekteyim. Özellikle coğrafik yapın getirdiği şartlar ve etnik sosyal yapının özelliklerini de sentezleyerek anlamsal yorumlar elde etmek istiyorum. Bu bağlamda, çalışmalarımda sanatsal açıdan da çeşitli disiplinler üzerinden bahsi geçen konuyu tartışmaya açarak çalışmalarımın izleyiciye soru sordurmasını ve izleyicinin de eserleri sorgulamasını hedeflemekteyim. Eserlerimi kullanılmış ya da kullanılmakta olan bir gerek organik gerekse inorganik nesnelerle üretmekteyim. Örneğin Anakronik''adlı eserim iki bölümden oluşmakta ve alt bölümde gerçek yaşamda bulan kedi, balık ironisi konu aldım; üst bölümde ise küresel ısınmayı. Ağaç dalları üzerine balık kılçıklarını yerleştirerek küresel ısınmaya sürrealist bir dille dikkat çekmek istedim. Nem adlı çalışmamda ise malzeme olarak atık bir çekmeceyi kullandım. Çekmeceler insanların gizli nesneleri korumak için kullandıkları materyallerdir. Bu amaçla, çekmeceye deniz yaşamına yer verilmiş bir resim yerleştirerek ve kurutulmuş balıkları asarak düşünce alt yapımda bulanan deniz yaşamına atıfta bulundum. Evet, Metamorfoz-Balık serisinde keçiboynuzlarını başkalaşıma uğratarak balığa çevirerek organik nesneyi kavramsal biçim de yorumladım. Bence sanatı farklı ve özel kılan etmenlerden biri de nesnenin formundan, dokusundan faydalanarak ve ona farklı bakış açısı getirerek sanat tüketicisine mesaj vermektir. Boynuzun gücü ve sağlamlığı, balığın yumuşak hareketli dokusu ve kültürlerde de bereketi temsil etmesi düşüncemi geliştirmişti. Boynuzu balığa çevirerek boynuzun sağlamlığıyla balığın hareketliliğini ve bereketliliğini sembolize şekilde eserlerime aktardım. Sanki suyun içinde ahenkle yüzerken bir anda bulundukları dünyadan, hava ve toprakla temasa geçtiklerinde ürperdiklerini, katılaştıklarını, adeta kaskatı kesildiklerini düşündüm. Gerçek yaşam döngüsünde balık, hikaye ve kitaplara atıfla denizcilik konuları üzerine de çalışmalarımı sürdürmekteyim. Bellek'', isimli çalışmamda ise elinde balık tutan bir el figürü yer almaktadır. Çalışmada malzemelerin sert yapısının dokusal olarak yumuşak dokuya dönüştüğünü izlemekteyiz. İki organik yapının anı yaşatır etkisi dikkat çekmektedir. Balığın gerçek hayatta göstereceği etki anlık olarak sezdirilmeye çalışılmıştır. Halikarnas Balıkçısı, ismindeki çalışmada ise fırtınaya karşı kendisi savunmaya çalışan figürle birlikte doğal afetlere dikkat çekmeye çalıştım. Metafor'', ismindeki çalışmada ise negatif biçimde fosil balık işlenmiştir. Üst kısımda eklenen parçayla dikey kompozisyon dengelenmiştir. Kaya tuzunun denizin çökelmesi sonucu oluşmasıyla, balığa ve denize yapılan atıfla malzemenin de birleşimi kavramsal tanıma yardımcı olmaktadır. Sanatsal gelişim ve deneyim açısından önemli bir yer ve çalışma kapsamında Türkiye'de Tuz Mağarasın da sanat atölyesi bulunması ilklerden birisidir. Yer altında yerin 150 ila 200 metre altında Çankırı Belediyesi bünyesinde heykeltıraş olarak görev yapmaktayım. İlk etapta Çankırı ilini temsil eden çalışmalar ürettim. Çankırı Belediyesi Tuz Mağarasını turizme açma kapsamında çalışmalar devam etmektedir. İlk etapta Çankırı'nın isminin eski dönemlerde Gangaris olması ve bu ismin keçisi bol ülke anlamına gelmesi nedeniyle duvara bir keçi rölyefi işledim. Heykel kısmında Hititleri temsilen bir çalışma yaptım. 8 buçuk milyon yıl önce Çankırı yaşayan hayvan türü olması ve Çankırı Yapraklı yolu üzerinde Prof. Dr. Ayla Sevim EROL başkanlığında yürütülen kazıda, Çorak Yerler kazı alanında 8 cm dişi bulunan bir kaplan fosilinin ilk defa Çankırı bulunması ve eczacılığın da simgesi olması nedeniyle Anadolu kaplanını işledim. Anadolu'daki ilk Dar-ul Hadis olan eser halk tarafından Taş Mescit olarak isimlendirilmektedir. Biri yapı üzerinde, diğeri heykel görünümünde olan iki adet figürlü taş eserde birbirine dolanmış iki yılanın tasvir edildiği ve günümüzde Tıp Sembolü olarak kullanılan birinci parça yapı üzerinde bulunmaktadır. Çankırı Müzesinde sergilenen ikinci parçada ise günümüzde Eczacılık Sembolü olarak kullanılan kupaya dolanmış yılan figürü bulunmaktadır. Buna binaen kupaya dolanmış yılan sembolünün replikasını yaptım. Anadolu Selçuklular döneminde 21 Eylül 1281 tarihinde Çankırı da Şeyh Hacı Bahaeddin tarafından Kuşhane Vakfiyesi kurulmuştur. Yazdığı Vakfiye Anadolu'nun en eski ve orijinal belgesidir. Kuşhaneyi temsilen heykel çalışması da yapmış bulunmaktayım. Şu an çalışmalar sergilenir konumda ve ziyaretçilerini bekliyor.


Her biri Türk sanat tarihinin kilometre taşlarından olan 100 ressamın portresi günümüz yaşayan 100 genç ressamı tarafından çalışıldı. Her sanatçı kendi üslubunca Türk sanat tarihinden seçmiş olduğu bir ismin portresini yaptı. Türkiye genelinden güzel sanatlar fakülteleri akademisyenleri ve serbest çalışan sanatçıların yer aldığı proje ile sanat tarihine bir yolculuk deneyimi yaşatılacak. Aralarında Osman Hamdi Bey, Hüseyin Avni Lifij, Celile Hikmet, Fahrelnissa Zeyd, İbrahim Çallı, İbrahim Balaban, Avni Memedoğlu, Burhan Doğançay, Mehmet Güleryüz, Ramiz Aydın, Komet, Muhsin Kut, Bedri Baykam ve daha pek çok ismin portrelerinin görülebileceği sergi 15 Haziran, Cumartesi günü Bakırköy Kültür ve Sanat Derneği Muhsin Kut Sanat Galerisi'nde açılacaktır. Adem Başpınar, Ağıt Uğur Uludağ, Ahmet Kiracı, Alev Huzur, Ali Gümülcine, Ayça Karaca, Ayfer Uz, Aylin Beyoğlu, Aysel Barış, Ayşe Deniz Almadık, Ayşe Kapusuz, Ayşegül Kalkan, Berna Sağlam, Birol Özer, Burçak Cansu, Cansu Sönmez, Ceyda Güler, Çiler Süyev, Damla Bozkurt, Deniz Bayav, Dilara Koz, Doğan Keskin, Ecem Aydın, Ekin Akalın Kurucu, Elçin Topçu, Emine Babatürk, Emrah Nallar, Emre Karaoğlu, Erkan Doğanay, Esma Taşdemir, Esra Engin, Esra Yıldırım, Eylül Köksümer, Ezgi Yemenicioğlu Negir, Fahri Çağdaş, Fatma Akyüz, Ferhunde K. Öner, Figen Girgin, Füruzan Şimşek, Gizem Altun, Gözde Baykara, Gülcan Başar, Güliz Baydemir, Hakan Cingöz, Halis Karakurt, Halil Şentürk, Halime Türkyılmaz, Haydar Taşçılar, Hüda Sayın Yücel, Hülya Küpçüoğlu, Işıl Dural, İsmail Eyüpoğlu, Kaan Sarı, Kader Akçay, Kamber Koç, Kerem İşcanoğlu, Kübra Yıldız, Levent Tosun, Mahpeyker Yönsel, Mehmet Göktepe, Murat Havan, Mustafa Albayrak, Mustafa Özbakır, Nebahat Karyağdı, Nesli Türk, Neslihan Kıyar, Nezihe Bilen Ateş, Nur Sultan Yıldırım, Nurcan Perdahçı, Nurdan Likos, Nurhayat Güneş, Oğulcan Öz, Orhan Karakaplan, Özer Çevik, Özlem Üner, Pınar Partanaz, Raife Tokyürek, Rugül Serbest, Sema Öcal, Semih Zeki, Sercan Başar, Serdal Keskin, Serpil Kapar, Sinem Korkut, Soner Tuna, Süreyya Genç, Şehmus Atasever, Şenay Kazalova, Şevket Sönmez, Şuayyip Yücel, Taylan Sarı, Tolga Boztoprak, Turan Büyükkahraman, Veysel Kurucu, Zafer Malkoç, Zehra Başaran, Zerrin Pehlivan, Zeynep Özdemir.


İstanbul'da yaşamını yitiren ünlü ressam İbrahim Balaban için Şişli Camii'nde cenaze töreni düzenlendi. Törene İbrahim Balaban'ın oğlu Hasan Nazım Balaban ve yakınlarının yanı sıra Şişli Belediye Başkanı Muammer Keskin, Vatan Partisi Genel Başkanı Doğu Perinçek, CHP Milletvekili Kani Beko, Ressam Bedri Baykam, Sanatçı Rutkay Aziz ve Nebil Özgentürk'ün de aralarında bulunduğu çok sayıda isim katıldı. 1921'de Bursa-Seçköy, Osmangazi'de dünyaya geldi. Doğduğu köyün 3 yıllık okulunda eğitim gördü. 1937 yılının son günlerinde, henüz 16 yaşındayken hint keneviri yetiştirmek suçundan cezaevine girdi. Cezaevinde kendini avutmak için resim çizmeye başladı. Resimlerini zeytinyağına batırdığı renkli kalemlerle yapıyordu. Altı ay hapis ve 16 bin lira da para cezasına çarptırılmıştı; ancak para cezasını ödeyemeyince, para cezası üç yıl mahkumiyete çevrildi. Cezasının bitmesine çok az bir zaman kala dört mahkumun saldırısına uğrayan Balaban, cezaevinden çıktıktan sonra evlendiği gün düğün evini basan hasmını öldürdü ve yeniden cezaevine girdi. 1942 ile 1944 ve 1947 ile 1950 yılları arasını Bursa Cezaevi'nde geçirdi.


2005 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim bölümünden mezun olan sanatçı, Almanya'da Bauhaus ekolünde üstün yetenekli öğrencilere verilen ünvana hak kazanarak Burg Giebichenstein University of Art and Design Halle'de resim ve tekstil üzerine doktorasını tamamladı. İki ay önce Orta Amerika gezisinden dönen Devrim Ömer Ada, Almanya, Meksika, Kostarika, İspanya, Nikaragua gibi birçok ülkede sanat üretimine devam etti ve enstalasyon, kinetik heykel, video art, illüstrasyon, resim gibi çeşitli disiplinlerde birçok eser üretti. 2000 yılında kurucuları arasında yer aldığı ve sözcüsü olduğu Çorba Kasesi Sanat grubu ile 4 karma sergi düzenledi. 2015-2016 yılları arasında Muğla Büyükşehir Belediyesinde Sanat Yönetmeni olarak çalıştı. 2016-2017 yılları arasında Muğla'da kendi atölyesinde canlı heykeller üzerine çalıştı. 2017-2019 yılları arasında Orta Amerika gezisi sürecinde çocuk dergilerine, Adnan Özyalçıner'in Uzayda Yaz Tatili ve Cemile Özyakan'ın Dikkat Kedi Var adlı çocuk kitaplarına illüstrasyonlar yaptı.


Umut Devrim Can, 1973 yılında Aksaray' da doğdu. 1995 yılında Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünden mezun oldu. Bu güne değin iki kişisel sergi açan sanatçı bir çok karma sergi ve sanat fuarına katıldı. Ayrıca yurdun değişik yerlerinde yapımı gerçekleştirilen çok sayıda anıt sanatçının imzasını taşıyor. Sanatçı halen kendi atölyesinde heykel çalışmalarını sürdürmekteydi. - Kişisel Sergiler - 2004 Tara Sanat Galerisi, Ankara - 2008 Galeri Soyut, Ankara - Karma Sergiler - 1994 55. Devlet Resim ve Heykel Sergisi, Ankara - 1996 57. Devlet Resim ve Heykel Sergisi, Ankara - 1997 Sanat Kurumu Galerisi, Ankara - 1998 59. Devlet Resim ve Heykel Sergisi, Ankara - 2003 Kalkınma Bankası Galerisi, Ankara - 2004 15. uluslararası 2004 Hacı Bektaş Veli Anma Törenleri ve Kültür Sanat Etkinliği - 2004 Galeri Sans, Ankara - 2004 Grape Art Gallery, Ankara - 2004 Emima Sanat Galerisi, Ankara - 2005 Tara Sanat Galerisi, Ankara - 2005 Akyaka Nail Çakırhan Kültür ve Sanat Evi, Marmaris - 2007- BRHD 37. yıl sergisi, Ankara - 2007 G&G Sanat Galerisi Ankara - Sanat Fuarları - 2004 10. Ankara Sanat ve El Sanatları Fuarı, Ankara - 2004 14. Artist İstanbul Sanat Fuarı , İstanbul - 2005 15. Artist İstanbul Sanat Fuarı , İstanbul - 2006 6. Ankara Sanat Fuarı Ankart Ares Sanat Galerisi, Ankara - 2006 Artforum 2006 Ankara Galeri Soyut, Ankara - 2007 Artİstanbul , İstanbul - 2008 Contemporary İstanbul 08 Art&Life, İstanbul - Sanatçının Ülkemizin çeşitli il ve ilçelerindeki Atatürk büst ve heykel çalışmalarının yanı sıra; - Konya Kulu, Göç Anıtı - Ankara, Hacı Bektaş-ı Veli Kültür Vakfı Anıt Heykelleri - İstanbul, Harp Akademileri Komutanlığı Kurtuluş Savaşı Rölyefi - Manisa Kırkağaç, Jandarma Er Eğitim Tugayı Şehitlik Anıtı - Tarsus, Kuva-i Milliye Anıtı - Balıkesir, Şehitlik Anıtı - İstanbul Küçükyalı, Levazım ve Maliye Okul Komutanlığı Rölyefleri - Çanakkale Bolayır, Gazi Süleyman Paşa Anıtı - Bartın, Yöresel Enstrümanlar Anıtı - Ankara, Askeri Yargıtay Anıtı - Çanakkale Eceabat Kilye Ana Tanıtım Merkezi, Çanakkale Cephesinde Savaşan Birliklerin Türk Komutanları Rölyefleri bulunmaktadır.


Piramid Sanat, 19 Mayıs, 100. Yıl başlıklı grup sergisine ev sahipliği yapıyor. Bedri Baykam ve Öykü Eras'ın beraber hazırladığı bu önemli buluşma, tarihimizin en değerli anlarına sanatçı yorumları ile yaklaşıyor. 13 sanatçının katılımıyla gerçekleşen grup sergisine, aynı zamanda Alev Coşkun, Uğur Dündar, Ataol Behramoğlu, Orhan Aydın, Emin Çetin Girgin, Ekrem Kahraman, Mahmut Nüvit Doksatlı da yazılarıyla destek oluyor. Sanatçılar, özgün eserleriyle konuyu kendi bakış açılarına göre irdelerken, yazarlar da genç Mustafa Kemal'in ilk adımıyla başlayan ve en büyük eserim dediği Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla sonuçlanan sürecini ve bu aydınlanma hareketinin dününü-bugününü ele alıyorlar. 19 Mayıs, 100. Yıl sergisi 30 Ağustos'a kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir. Piramid Sanat, 19 Mayıs, 100. Yıl başlıklı grup sergisine ev sahipliği yapıyor. Bedri Baykam ve Öykü Eras'ın beraber hazırladığı bu önemli buluşma, tarihimizin en değerli anlarına sanatçı yorumları ile yaklaşıyor. 13 sanatçının katılımıyla gerçekleşen grup sergisine, aynı zamanda Alev Coşkun, Uğur Dündar, Ataol Behramoğlu, Orhan Aydın, Emin Çetin Girgin, Ekrem Kahraman, Mahmut Nüvit Doksatlı da yazılarıyla destek oluyor. Sanatçılar, özgün eserleriyle konuyu kendi bakış açılarına göre irdelerken, yazarlar da genç Mustafa Kemal'in ilk adımıyla başlayan ve en büyük eserim dediği Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluşuyla sonuçlanan sürecini ve bu aydınlanma hareketinin dününü-bugününü ele alıyorlar. 19 Mayıs, 100. Yıl sergisi 30 Ağustos'a kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir. - +90 (212) 2973121 m. +90 (537) 8166449


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Elgiz Müzesi, bu sene 11.'sini düzenlediği teras sergisinde, çağdaş sanat heykellerini, kirlilik ve Dünya'nın kaynaklarının tüketilmesini sorgulayan çevreci eleştiri ekseninde buluşturuyor. Müzenin açık hava terasında konumlanmış olan büyük ölçekli heykeller yaz boyunca ziyaret edilebilir. 2012 yılında beri Teras Sergileri büyük ölçekli heykellerin sergilendiği özgün bir çağdaş sanat platformudur. Heykel sanatçılarını desteklemeyi ve çağdaş heykel sanatının sürdürülebilirliğini sağlamayı amaçlayan Teras Sergileri, her sene gökdelenlerin ortasında yerlerini alan eserleri sanatseverlerle buluşturuyor.


Bu Benim Fotoğrafım | This is a Photograph of Me halka sanat projesi ile Kanadalı sanat inisiyatifi Arts Assembly'nin iki yıllık küratöyal değişim projesi COMMON GROUND | UYUŞMA TEMELİ'nin ikinci yıl sergisidir. Küratörlüğünü İpek Çankaya'nın yaptığı sergi önce, 13 30 Haziran 2019'da Vancouver'da, ardından, 03 Temmuz 18 Ağustos tarihleri arasında halka sanat projesi'nde izleyiciye sunulmaktadır. Kanada merkezli sanatçılar Tanya P. Johnson ve Terriann Walling'in işlerini gösteren İstanbul ayağı, projenin her iki yılına ait belge, yazı ve görselleri de içeren bir dokümantasyondan oluşur. Sergi başlığı Kanadalı şair ve yazar Margaret Atwood'un aynı adlı şiirinden esinlenilmiştir. Bu Benim Fotoğrafım | This is a Photograph of Me kişinin yaşam, ölüm, yoksunluk, savunmasızlık, direnç ve dönüşüm gibi bireysel deneyimleri nasıl karşıladığını ve bu durumlar kısıtlayıcı engeller haline geldiğinde onlarla mücadele ya da barışma yollarını sorgular. Diğer bir deyişle sergi, insanlık durumu olarak kabul edilen ve kişinin kimliğinin oluşmasına etki eden, ya da kendini tam olarak gerçekleştirmesinin önünde beliren engelleri, bunlara verdiği tepkileri ve her türlü kısıtlı erişimin ne anlama geldiğini araştırır. Kısıtlı erişim birbiriyle ilişkili durum, mekan ve ilişkilerde deneyimlenir. Serginin iki sanatçısı Tanya P. Johnson ve Terriann Walling'in görsel ve metinsel işleri, duyulmamış ya da yanlış anlaşılmış bireysel sesleri ve kişinin kendisi ve kökleriyle yeniden bağ kurma arayışını tartışmaya açar. Serginin kavramsal çerçevesi iki eksen üzerine oturmaktadır. Bu eksenlerden ilki 2017 sonunda COMMON GROUND | UYUŞMA TEMELİ projesi ilk ortaya çıktığında araştırma zemini olarak belirlenen üç kavramdır. Bu kavramlar insanlık durumu, kısıtlı erişim ve denge ya da denge yitimidir. Projenin birinci yılında Lara Ögel ile Merve Ünsal'ın işlerini gösteren Tutma | Hold adlı sergi bu kavramları fiziksel mekanda varoluş ve prekarite anlamında incelerken, ikinci yıl sergisi ilk yıla cevap olarak onları farklı bir bağlama oturtur. Bu bağlam, kendini ifade etmenin sınırlanışı ve bireysel kimliktir. Böylece ortak kavramlardan yola çıkan ama kendi özgün yollarını oluşturan iki sergi, iki odak noktası ve bir alışveriş belirmiş olur. Kavramsal çerçevenin ikinci kurucu ekseni ise Margaret Atwood'un sergiye adını veren şiiridir. Güçlü bir kadın sesi tarafından kaleme alınan, derin bir kırılma, görünmezlik ve ölümle yüzleşme anlatısı kadar, şiirin ifade dili ve tonu da serginin rengini belirlemeye öncülük eder. Johnson ve Walling'in işleri derin ve duyarlı düşünceyle yaratıcılığın özgün ve incelikli ifadeleri olarak Atwood'un yüksek sesle bağırmayan ancak büyük bir ustalıkla okuru derinden etkileyerek avucunun içine alan, özü dolu tonuna yanıt niteliği taşır. Bu Benim Fotoğrafım | This is a Photograph of Me is the second year exhibition of COMMON GROUND | UYUŞMA TEMELİ, the two-year curatorial exchange project between halka sanat projesi and ARTS ASSEMBLY Vancouver. Curated by İpek Çankaya, Bu Benim Fotoğrafım | This is a Photograph of Me take places at halka sanat projesi between 03 July 18 August 2019, after its debut in June 2019 in Vancouver. The exhibition shows works by Canada based artists Tanya P. Johnson and Terriann Walling as well as documentation from both years of the project. Exhibition title is inspired by Margaret Atwood's poem of the same title. Bu Benim Fotoğrafım | This is a Photograph of Me questions ways of facing experiences of loss, longing, vulnerability, resilience and transformation in life and how one reacts under these circumstances when they become restrictions in their life. In other words, the exhibition explores the meaning of a restricted access in relation to what is considered a human condition. It investigates the setbacks against a satisfying self-realization and its effects on one's personality. Forms of any emotionally restricted access and human responses to it are under the radar of the exhibition. Restricted access is experienced in conditions, places and encounters that are in relation to one and other. Tanya P. Johnson's and Terriann Walling's visual works, poems and concentric stories open a discussion on the unheard or the misplaced in an attempt to uncover individual voices and experiences to reconnect with oneself and one's roots. The conceptual framework of the exhibition is based on two axes. Three concepts has come to the surface when the project COMMON GROUND | UYUŞMA TEMELİ is initially conceived in late 2017. These are: The human condition, restricted access and instability. In the first year of the project, the exhibition Tutma | Hold that has featured works by Lara Ögel and Merve Ünsal investigates these concepts in the sense of occupation and precarity of physical space. As a response, the second year exhibition places them into a different context which is the restriction of expressing oneself and personal identity. Hence, comes forward an exchange between two exhibitions having their distinct voices with different focuses based on the same concepts. The second founding axe of the conceptual framework is the poem by Margaret Atwood that gives the exhibition its title. Written by a powerful female voice, its expressive language and tone pioneer in determining the colour of the exhibition as much as its narrative dealing with a deep break down and facing with death does. As expressions of a deep and sensible comprehension combined with an intrinsic and authentic creativity, works by Johnson and Walling respond to Atwood's tone that holds the breath of her reader in her palm with an essence that profoundly moves without shouting loud.


Sergileri ve düzenlediği Büyük Efes Sanat Günleri ile İzmir sanat hayatının tam merkezinde yer alan Büyük Efes Sanat 2. Ulusal Fotoğraf Yarışması'na imza atıyor. İlkinin 2013 yılında gerçekleştirildiği Zaman Tünelinde Büyük Efes isimli 1. Ulusal Fotoğraf Yarışması'nda, Büyük Efes Oteli'nin 50 yılı kapsayan süreç içerisinde yaşanmışlıklarını fotoğraf arşivlerinden ve güncel çekimlerden gün yüzüne çıkarmak hedeflenmişti. Birinciliği Mutlu Kurtbaş, ikinciliği İsmet Danyeli, üçüncülüğü Hakan Kuyumcu, mansiyon ödülünü de Murat Varol paylaşmıştı. Şehrin Kalbinde Büyük Efes ismini taşıyan Büyük Efes Sanat'ın 2. Ulusal Fotoğraf Yarışması ise; Büyük Efes Oteli'nin ve şimdiki adıyla Swissotel Büyük Efes İzmir'in yaşanmışlıklarını ve güncelliğini Sanat ve İzmiri de içerisine alan çekimler ile yeniden yorumlamak ve sergilemek için başlatılıyor. Fotoğraf Sanatçısı&Yazar Merih Akoğul, Fotoğraf Sanatçısı İsa Çelik, Bahçeşehir Üniversitesi Öğretim Görevlisi&Fotoğrafçı Orhan Cem Çetin, Fotoğrafçı&Sanatçı Murat Germen, Fotoğrafçı&Yazar Çerkes Karadağ, TFSF Temsilcisi Selahattin Nemlioğlu; Ulusal Fotoğraf Yarışması Şehrin Kalbinde Büyük Efesin jüri üyeleri olarak karşımıza çıkıyor. Yarışmaya katılmak için yarisma@buyukefessanat. com adresine başvuruda bulunabilirsiniz. Son başvuru tarihi 30 Eylül 2019.


Galeri Bu Pavilion ve online çağdaş sanat platformu Art50. net'in farklı disiplinlerden 42 sanatçısını bir araya getiren sergi, güncel sanat pratiklerinin ve anlatım biçimlerinin bir arada olduğu zengin bir dile sahip. Sanat piyasası içinde dolaşımı olan birçok ismin yanı sıra, yeni alternatif isim ve yaklaşımların yer aldığı sergide resim, heykel, fotoğraf, video, yerleştirme, illüstrasyon gibi birçok alandan çalışmalar yer alıyor. Galeri Bu Pavillion, sanat piyasasından çözüm ortakları, girişimciler ve farklı kurumlarla iş birliği halinde önümüzdeki süreçlerde periyodik olarak devam ettireceği ''All in One'' seçkileri ile yeni bir keşif alanı yaratmayı amaçlıyor. Galata Serdar-ı Ekrem Caddesi'nde bulunan Galeri Bu binasının girişinde Nisan 2019'da bir proje mekanı olarak faaliyete başlayan Galeri Bu Pavilion, sanat alanından alternatif yaklaşımlar, tasarımcılar ve sektörün tüm aktörleri ile etkileşim içinde olup, yeni projeler geliştiren, sürekli güncellenen ve gelişen sektörel dinamiklerin oluşturduğu melez yaklaşımlar üzerinde duruyor. Çağdaş sanatı yeni kitlelere ulaştırmak ve herkes için sanat dolu bir yaşama aracı olmak amacıyla 5 yıl önce hayata geçen Art50. net, genç ve yükselen sanatçıların ulaşılabilir eserlerine dünya çapında ulaşım ve tanıtım imkanı sağlarken, zamandan ve mekandan bağımsız 7/24 işleyen online bir platform olarak Türkiye sanat piyasası için tamamlayıcı ve destekleyici bir model oluşturuyor. Bu bağlamda ulaşılabilir sanatın öncüsü Art50. net ve Galeri Bu Pavilion işbirliği ile iki kurumun birlikte oluşturduğu sanatçı seçkisinden oluşan All in One sergisi, sanatçıların farklı dönemlerde yaptıkları çalışmalar, deneysel yaklaşımlar ve yeni arayışlarını ortaya koyarken sanat piyasasında son dönemlerde dikkat çeken ulaşılabilir sanat olgusunun farklı yaklaşımları üzerinde duruyor. All in One'01 sergisi 15 Haziran 15 Temmuz 2019 tarihleri arasında Pazar ve Pazartesi günleri hariç her gün 12.00 19.00 arası Galeri Bu Pavillion'da ziyarete açık olacak.