New York City, NY Bernarducci Meisel Gallery, in conjunction with Louis K. Meisel Gallery, is pleased to announce The Lost Paintings of 1962: A Look Back at POP!, an exhibition of new works from legendary pop artist Mel Ramos. Considered one of the most captivating and provocative painters of the American Pop Art movement, Ramos is celebrated for his playful yet seductive female nudes intertwined with elements of commercial pop culture. The Lost Paintings of 1962: A Look Back at POP! explores Ramos' early affinity for comic book heroes and heroines as his subjects. This body of work was inspired by one of Ramos' forgotten sketches made decades ago. On a trip to Germany, Louis Meisel discovered Ramos' drawing of the superheroine Black Cat. When he returned to the U. S., Meisel asked Ramos to execute the image as a painting. This was all the inspiration needed for Ramos to revive his series of superheroes and superheroines from the early 1960s and the exhibition The Lost Paintings of 1962: A Look Back at POP! was born. From Captain America to Blonde Phantom, the series depicts an assemblage of characters from Ramos' personal comic book collection. Featuring 12 colorful paintings, the playful imagery originates primarily from the 1940s the golden age of comic books. One of the first artists to focus on the superheroine as a subject, Ramos has painted six females and six males for this exhibition, and his characters vary from the recognizable to the obscure. Originally from Sacramento, California, Mel Ramos received his B. A. and M. A. from Sacramento State College in 1958. His works are held in many prestigious collections including the Solomon R. Guggenheim Museum, Museum of Modern Art, National Gallery of Art, the San Francisco Museum of Modern Art, and the Whitney Museum of American Art.


Bozlu Art Project Nişantaşı hosts the exhibition titled NOTHING: Untraveled seas, unspoken words by Utku Varlık between May 3 and June 16 2016. The exhibition, which is fictionalized upon a short story the artist has written based on his experiences, comprises new paintings by Varlık, all of which will be exhibited for the first time. Utku Varlık, who has been living in Paris since the 70's, will also deliver a speech for Bozlu Art Project in Istanbul, where he will come for his new exhibition. Bozlu Art Project Nişantaşı, 3 Mayıs 16 Haziran 2016 tarihleri arasında Utku Varlık'ın HİÇ: Gidilmemiş denizler, söylenmemiş sözler isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatçının kendi deneyimlerinden yola çıkarak kaleme aldığı kısa bir hikaye üzerine kurgulanan sergide, Varlık'ın tamamı ilk kez sergilenecek yeni resimlerine yer veriliyor. 1970'li yıllardan beri Paris'te yaşayan Utku Varlık, yeni sergisi için geleceği İstanbul'da Bozlu Art Project için bir sanatçı konuşması da gerçekleştirecek. Sanatsal eğitimine 1961 1966 yılları arasında Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Sabri Berkel atölyelerinde başlayan Utku Varlık daha sonra oyma baskı ve taş baskı atölyelerinde devam etmiştir. 1970 yılında Paris e gitmiş, 1971 1974 yılları arasında Güzel Sanatlar Ulusal Yüksekokulu nda George Dayez ile, 1973 1975 yılları arasında da Cachan Atölyesi nde taşbaskı çalışmıştır. Sanat çalışmalarına halen Paris te devam etmektedir. İlk önceleri dışavurumcu anlatımla figürlerini biçimlendiren Utku Varlık, 1960 ve 1970 lerde dönemin politik yaşamından etkilenerek yaptığı resimlerinde de bu anlatım biçimini kullanmıştır. Sanatçı özellikle 1975 ten sonra dışavurumcu anlatımdan uzaklaşmış ve düşsel bir anlatım biçimine yönelmiştir. Sanatçı için figür, sürekli ve asal olan doğanın yaşayan öğelerinden biridir ve yansımasını doğada bulur.


Bozlu Art Project Nişantaşı, 3 Mayıs 16 Haziran 2016 tarihleri arasında Utku Varlık'ın HİÇ: Gidilmemiş denizler, söylenmemiş sözler isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatçının bu sergi için kaleme aldığı kısa bir hikayeyle birlikte sunulan sergide, Varlık'ın tamamı ilk kez görücüye çıkacak yeni eserlerine yer veriliyor. 68 Kuşağı'nın resim alanındaki önde gelen sanatçılarından Utku Varlık'ın yeni sergisi, Mayıs ayının başında izleyiciyle buluşuyor. Doğu ve Batı felsefelerinde önemli yere sahip bir kavramdan, HİÇ'likten yola çıkan sergi, izleyiciyi hem sanatçının kişisel geçmişine hem de kavramsal sorgulamalarına uzanan sezgisel bir yolculuğa davet ediyor. Varlık, geçtiğimiz yıl yine Bozlu Art Project'te açtığı Fragmanlar sergisinde Eğer bir düş giderek resme dönüşüyorsa, resim de sonuçta düş'e dönüşür, düşüncesinden hareketle bir düş'ün kurgusunda yaşanılmış, düşünülmüş 'fenomen' tabakalarının montajından kırpılıp düşen fakat yine de bir kenara konup saklanan küçük öyküler, şiir kırıntıları ve farklı kurgulara ait eskizlere yeniden bakarak kendi sanatını ve günümüzde resmin geldiği noktayı sorguluyordu. Sanatçı şimdi de söze kaldığı yerden devam ediyor ve bu sefer gerçek ile düş arasında bir yolculuğa atılarak HİÇ'likten çıkıp tekrar HİÇ'liğe doğru yol alıyor ve izleyiciyi gidilmemiş denizlere, söylenmemiş sözlere götürüyor. Utku Varlık'ın HİÇ: Gidilmemiş denizler, söylenmemiş sözler isimli sergisi 3 Mayıs 16 Haziran 2016 tarihleri arasında Bozlu Art Project Nişantaşı'nda görülebilir.


Bu ilk mısra/cümle, günümüzden yaklaşık beş bin, Homeros'un İlyada'sından bin beş yüz, Dante'nin İlahi Komedya'sından dört bin küsur yıl önce -farklı zaman dilimlerinde- çamur tabletler üzerine kazınarak çivi yazıya geçirilip pişirilerek korunmuş ve dünyanın en eski metni olarak kabul edilen Gılgamış Destanı'nın dokuzuncu tabletinden. Arkasından da önünde ardında göremiyordu hiçbir şey. mısrası geliyor. Ama koyuydu karanlık, hiç ışık yoktu, Gılgamış gibi destansı bir anlatıda bile alabildiğine olağan ve sıradanmış gibi duran bu efsanevi, şiirsel, trajik söylem aynı zamanda bir o kadar da çağdaş, güncel ve tanıdık. Bir destan anlatısı olmasına rağmen sanki trajik bir roman ya da film söylemi kurmaya yönelik kurgusal bir anlatının işareti. Daha ilk bakışta uyandırdığı duyum, arkasından asıl gelecek olan için düzenlendiği bir imayı içeriyor. Sanki, kadim bir yeryüzü duasının günümüzden öncesi yüzyıllarda da, günümüzde de hatta gelecekte de geçerli olacağı belli, alabildiğine etkili bir giriş söylemi. Çünkü tarihsel bir durum olarak bu şiirsel imge/duyum insanlık tarihinin sonraki süreçlerinde de evrimleşerek yinelenecektir. Büyük İnsanlık sanki hep aynı yerinden, aynı neden durumdan ötürü pot vermektedir. Bir dizi paralel, toplumsal, kültürel sıkıntı ve çıkmazın üst üste binmesiyle oluşan bu doğal, kendiliğinden potlar aklımızın ve gözlerimizin basiretine sert bir biçimde çarparak kendi kırılgan gerçekliğini unutkan hafızalarımıza ve kafamıza kafamıza vurmaktadır sanki: Mezopotamya kültürlerinin tarihe geçirdiği Gılgamış Destanı'ndan, yine aynı dönemlerde ortaya çıkan Zerdüşt dininin etkin din adamlarından Arda Viraf'ın Ardavirafname'sine, Gılgamış Destanı ve Ardavirafname'den Homeros'un İlyada'sına, Homeros'tan Elealı Parmenides'in gerçeklik arayışına çıktığı Doğa Üzerine şiirine, Parmenides'ten Vergilius'un Troialı kahraman Aeneas'ın epik destanına, Vergilius'un Aeneas'ından Hz. Muhammed'in Miraç Gecesi meseline ve oradan da Dante'nin İlahi Komedyası'na varana kadar bildik bütün kadim destansal ya da dinsel anlatılar aynı imgesel insanlık çizgisini sürdürürler. Bu, tarihsel kadim bir anlatı geleneğidir. Aralarında binlerce yıllık zaman dilimleri, katmanları sıralansa da söz konusu bu dinsel, yarı dinsel, destansal metinler aslında hem birbiriyle iç içedirler hem de birbirine eklemlenip yenilenerek gelişen geleneksel -edebi- metinlerdir. Belki de günümüzde yeterince fark edilmese de muhtemeldir ki sonsuza kadar da yinelenmeye devam edecek. Bu birbirine deste deste bağlanmış kültürel birikim hem bir dizi ardışık etkileşim ya da aktarım ile oluşur hem de insanlık kültürünün ortak duyarlığı ve derdi olarak önümüze bir anlatı geleneği olarak sık sık dökülür. Sanki değişen hiçbir şey yok gibidir. İnsanlığın önemli bir bölümü farkında olma tecrübesini kaybetmiş gibi görünse de Tanrı hep aynı yerinde, aynı imge, inanç ve ihtiyaç pozisyonunda benzer anlamlar dizisinde sık sık karşımıza çıkıp durmaktadır. Yani bir bakıma Dante'nin de altını kalın bir çizgiyle işaretlemiş olduğu tarihsel Cehennem insanlığın başlangıcından beri bazen bir ürperti ve ürkeklikle, bazen önlenemez bir korkuyla, bazen de müzmin dualara gark ederek olumlu olumsuz bütün insanlığı etkileyip dönüştürüyor. Elbette Dante'ninki çağsal, siyasal, toplumsal, tarihsel ve kültürel olarak çok daha yakın ve anlaşılabilir. Fakat aynı zamanda bir o kadar da o tarihsellikten kendi payına düşenin alınmış olunduğu alabildiğine kişisel, trajik ve tipik bir Cehennem. Çünkü, Dante'nin kendi kişisel yaşam riskleri, kayıpları, yanılgıları söz konusu ve aslında o kendi kapısına dayanan cehennemini İlahi Komedya metnini kaleme alarak aşmaya çalışıyor. Aşıyor da; kitabının ismini Komedya olarak koyması da bunun sonucu: ironik bir adlandırma. İnsan/insanlık, akıl/duyarlık, düşünce/sanat/kültür, yaşam ve ölüm ne zaman tarihsel bir durgunluğa, çıkmaza girip yeni bir arayışa, beklentiye yönelse arkasından daima yeni hülyalar, tanrısal hesaplaşmalar, ruhani yoğunlaşmalar, yakarışlar, düşünsel açılışlar ortaya çıkar. Önce koyu bir karanlık duyumu, umutsuzluk ve çaresizlik, sonra da daima unutulmuş gibi görünen değeri pek bilinmemiş bir aydınlanma ve parlak bir gündüzleşme duyumu oluşur. Dante yaşadıklarının ve başına gelenlerin de etkisiyle doğru yolu terk ettiğini, yanlış bir seçim yaptığını düşünmektedir. Tarih daima böyle işler: İnsan/insanlık doğru yolu bırakıp gittiğinde hemen her zaman tarihsel trajediler, felaketler, cehennemlik süreçler başlar. Dante'nin başına çöken ruh hali de aslında bu olağan insani kader yüzündendir. Hem de bir tür kendi kişisel tercihleri, yanlışları, siyasal, toplumsal, kültürel ütopyalarının -geçici de olsa- yenilgisi ve çaresizliğinin trajedisi sayılması gereken anlaşılabilir bir noktada. Çünkü, gerçekten de -her anlamda- hayati bir çıkmaza sürüklenmiş, kalbi ve aklı derin kırılmalar yaşamış, bu yüzden de kendisi başta olmak üzere yoluyla, tercihleriyle, çağıyla hesaplaşmaya, yeni ve başka bir yol arayışına evrilmiştir artık. Artık siyasetçi Dante'den yazar, şair, düşünür Dante'ye doğru evrilecek, kendisini tümüyle yaşadıklarını, hissettiklerini, intikam ve içsel pişmanlıklarını yazmaya verecektir. Daha baştan belirteyim: Konu Dante'nin ve sadece kendisinin değil çağının ve sonrasının en önemli edebi metni sayılan İlahi Komedya olmasına rağmen bu yazının niyeti bunların da ötesine geçerek insanlığın kadim çıkmazları ile o trajik pozisyonların arka yüzlerine taşarak geçmiş yerine asıl günümüze sıçramak ve günümüzün güncel ortak Cehennem'i olacak. Bu yüzden de Dante ve İlahi Komedya kavramlarının akademik, bildik, görünür değerleri, kodları üzerinde fazlaca durmak yanlısı değilim. Aksine, aşırı ihmal edildiği ya da görmezden gelindiğini düşündüğüm asıl ideolojik, siyasi özü, kültürel ya da insani imgeleri ve kavramları ile hem tarihsel referans kaynakları, hem günümüzde bölgemiz Ortadoğu ile güncel, çağdaş ilintileri üzerinden paralellikler kurmayı deneyeceğim. Ne yazık ki günümüzde ve bizim gibi ülkelerde bir edebi metin ya da sanat yapıtının genellikle ortaya çıktığı dönemin siyasal, toplumsal, kültürel ve insani bağlarından koparılarak ele alınmasının hastalıklı bir yaklaşım ve derin bir eksiklik içerdiğini düşünüyorum. Bu nedenle, bu yazının ön amaçlarından birisi de bu alabildiğine tutucu, sekter ve sığ tutumun aşılması yönündeki çabalara bir katkı olması. Açık: gece, koyu karanlık, uyumak, çökmek, ormanda kaybolmak, rastlamak, idrak etmek vb. kavramlar en az insanlık tarihi kadar eski ve tarihsel, fakat aynı zamanda bir o kadar da çağdaş, güncel, canlı ve hayati. Bir zamanların Dicle ve Fırat nehirleri arasında oluşmuş ve Yunan tarihçileri tarafından adlandırılmış bir kavram olarak Mezopotamya kültürleri günümüzün Irak, güney batı İran, Suriye'nin kuzeydoğu bölgesi ile bizim Güneydoğu Anadolu topraklarından oluşmaktadır ve adı da lezzetli bir meyve kadar küresel güçlerin iştahını çeken Ortadoğu'dur. Bu kadim bölgenin en önemli özelliği bütün kadim dinlerin ortak toprağı olmasının yanı sıra bu toprakların üstünde insanlık kültürünün ilk temellerinin atılmış olması, altında ise bütün dünyaya yetecek kadar -bir tür doğa kültürü sayılabilecek- petrol barındırmasıdır. Çünkü, o çağda belki henüz petrol bile oluşmamıştır ama çağ başka bir çağdır ve artık dünya dinsel ideaların, iddiaların da ötesine geçerek fakat etkisi süren bu dinsel idea, öngörü ve iddiaları da kullanarak başka bir birikime, niyete, gelecek iddiasına evrilmiştir. M. Ö 5000'li yıllarda, Büyük İnsanlık diye tanımlanan tarihsel uygarlığın başlangıcında- insanlık kültürü, Sümer, Babil, Asur, Akad, Elam vd. kültürleri kimliğinde yeni bir Mezopotamya uygarlığına geçmeye başlayacaktır. Artık Tanrı/Tanrıça Krallar çağından yarı Tanrı, yarı İnsan Krallar çağına geçilmektedir. Mezopotamya kültürlerine ve o kültürlerin özü olan yarı dinsel destansal metinlere göre Adem ilk insandır. Gılgamış ise yarı insan Tanrı'ların ilklerinden birisi ve Tanrılara/Tanrıçalara bahşedilmiş ölümsüzlük hakkının peşine düştüğü için aşırı önemsenmiş, öyle olduğu için de bir yandan hayran olunmuş öte yandan korkulmuş, biat edilmiş en ünlüsü ve en güçlüsüdür. Artık Tanrı/Tanrıça hükümdarlıklar çağı sona ermekte, kadim Tanrı kavramının yerini -tanrısallık duyumu henüz terk edilmemiş olsa da- insanlık diye yeni bir kavram almaktadır. Doğal olarak bu da, her zaman olduğu gibi mutlaka geçmiş sistemin -en azından zihinde- hükümdarları ile geliyor olan yeni insanlığının hükümdarları arasındaki çatışmalara yol açacaktır. Bunun sonucu olarak ilk Sümer yerleşkelerinden Uruk kentinin kralı yarı Tanrı yarı insan Gılgamış kendisini birden ilk Tanrı/Tanrıça Kral ile İnsan Kral çatışmasının ortasında bulacaktır. Gılgamış, ölümsüzlük hakkına sahip Tanrı/Tanrıça Anunnaki'ler soyundan gelen Ninsun'dan doğmuştu. Ninsun Tanrılar/Tanrıçalar katının kurallarına, yasaklarına aykırı bir kişiliğe sahipti. Hiçbir zaman ait olduğu ayrıcalıklı katın kurallarına yatkın davranmamıştı, bu yüzden de hiç evlenmemişti. Bir süre öz amcası Tanrı Enki ile birlikte olmuş, fakat o sırada aslında yarı Tanrı olarak da yazılan ilk insan kral Lugalbanda ile büyük bir aşk yaşamıştı. Yasak bir ilişkiydi bu. Çünkü Ninsun bir Tanrıça, uagalbanda ise ölümlü bir kraldı sonuçta. Gılgamış da işte bu ayrıcalıklı asi Tanrıça ve insan kral arasındaki yasak ilişkiden dünyaya gelmişti. Bazı Gılgamış ya da Sümer kültürü araştırmacılarına göre Gılgamış'ın tanrılardan ölümsüzlük istemesinin kökeninde aslında anne tarafından hak ettiğini düşündüğü tanrısallık hakkının kendisine de bahşedilmesi isteği, ısrarı vardır. Yani Tanrılar/Tanrıçalar nezdinde yarı gayrı meşru bir çocuk olarak görülse de yine de tanrısal bir hak iddiasındadır. Aslında demek istemektedir ki mademki ben de Tanrılar/Tanrıçalar sülalesi olan Anunnaki'lerin kızı Ninsun'dan doğmuşum o zaman bana da hakkım olan tanrısallık/ölümsüzlük hakkımı verin! Bu hak iddiasını Gılgamış hiçbir zaman da bırakmayacak, neredeyse bütün ömrünü bunun için harcayacaktır. Dönemin en güçlü ve yetkilendirilmiş Tanrıça'larından Aruru Gılgamış'ı bu isteğinden vazgeçirmek için çok uğraşır. Ne var ki onu bir türlü ikna edemez. Bunun üzerine onun bu hak isteğiyle baş etmesi için -tıpkı Adem'in yaradılışı gibi- topraktan kendi elleriyle biçimlendirip vahşi Enkidu'yu yaratır. Fakat Gılgamış giriştikleri dövüşte Enkidu'yu yener. Dahası onun gönlünü kazanır ve çok yakın dost olurlar. Kendi elleriyle yarattıkları biri tarafından ihanete uğradıklarını düşünen Tanrılar/Tanrıçalar katı ise Enkidu'yu cezalandırıp öldürtürler. Gılgamış dostu Enkidu'nun ölümünü duyduğunda aşırı üzülür. Onun yerde yatan cesedinin önünde diz çökerek yemin eder: Gidip ölümsüzlük hakkını bulup söke söke alacak ve Enkidu'nun kanını yerde bırakmayacaktır. Ne var ki Gılgamış yemin etmiştir ve yemininde inatçıdır. Ne yapıp edip ölümün bir çaresini bulmak ve kendisi de başta olmak üzere tüm halkına sunmak zorunda hisseder kendisini. Yürüyen olmamıştır şimdiye dek bu yolu, karanlıktır içerisi on iki konak boyunca, Gılgamış'ın kişiliğinde, eski düzenin Tanrılar/Tanrıçalar'ı ile geliyor olan yeni yarı Tanrı yarı insan iradesindeki insanlık uygarlığı/kültürü arasındaki gizli çatışma yükselmiş, yürüyüp giden egemen sistem önemli ölçüde çıkmaza sürüklenmiştir. Koyu karanlık ve o karanlıkta gözün gözü görmemesi bu yüzdendir. Gılgamış, önünde durduğu kapıdan merak ve cesaretle geçerek arayış yolculuğunu artık yer altında öteki dünya diye adlandırılmış Cennet ve Cehennem'de sürdürecektir. Tanrıların/Tanrıçaların hep birlikte orada yaşadıklarına inanılan yer altındaki dünyaya giden bu mistik yol ve kapı, bir sorunu ya da insani bir derdi çözme niyetiyle daha önceleri hiç kullanılmamıştır. Hiç sanmam, ama destana ya da dönemin uyanmış mistik aklına göre bu yolu ilk kullanan kişi Gılgamış'tır. Çünkü, zaten o da sonuçta yarı Tanrı, insan üstü ayrıcalıklı yeni bir Tanrı insandır. Şiirdeki on iki konak kavramı, yürüyerek ve on iki defa konaklayarak gidilen on iki günlük bir yolculuğun karşılığı olarak kullanılıyor. Fakat Gılgamış on iki gün değil günlerce, aylarca yolculuk edecek ve her konakladığı yerde sanki karanlıkta bir mezarlıktan geçer gibi hep ama koyuydu karanlık ve ışık yoktu diye yüksek sesle söylenip duracak fakat yine de yolculuğunu ısrarla sürdürüp cesaretle gideceği yere ulaşacaktır. Burada dikkat çekici olan, yolculuk boyunca Gılgamış'ın altı ısrarla çizili bir Cehennem kavramından çok, sürekli olarak etrafından, geçtiği yerlerden koyu karanlık diye söz etmesi ve gerçekten de öyle hissetmesi. Zaten zorluklarla vardığı, ulaştığı yer de Dante gibi Cennet'ten koparılıp aralarına sınırlar konulmuş bir Cehennem değil doğrudan Cennet'in ta kendisidir. Çünkü adı üzerine fazlaca vurgu yapılmasa da Cehennem henüz hala Cennet'e ya da hakikate giden ruhsal yol üzerindeki zorluklar, bilinmezlikten gelen ürkeklik ve korkunun doğrudan kendisidir. Bu belki de Gılgamış'ın halen üçte biri insan üçte ikisinin Tanrı olmasından da ileri gelmektedir. Çünkü Cehennem aslında sadece insanlar içindir ve henüz dinler ortaya çıkmadıkları ve işlenen insani günahlar ile karşılıkları cezaları çekecekleri bir yer olarak düşünülmediği için Cehennem denilen yer, aynı zamanda Cenneti de içerisinde barındırmaktadır. Yani bir bakıma esasen öteki dünya olarak adlandırılmış olan Cennet'in bizzat kendisidir. Yani adı sonradan toptan öteki dünya diye tanımlanacak olandır. Tanrılar içinse zaten ancak yeraltı, yer üstü ya da göklerin üst katlarında ölümsüzlük sunan yetkililerin yaşama alanlarıdır. Zaten Gılgamış'ın yolun sonuna vardığında gördüğü yer de aslında bir Cennet Bahçesi'dir bilindiği üzere. Aynı dönemin farklı kültürlerinde ya da sonraki süreçlerde ortaya çıkacak destanlar, dinsel anlatılar ve efsanelerde benzer durumlarda altı kalın bir çizgiyle -az ya da çok- çizilmiş daha belirgin bir Cehennem kavramından söz edilecektir. Kuşkusuz, daha öncesinin tarihsel ya da edebi bilgilerine sahip değiliz. Fakat Gılgamış'la birlikte insanlık oldum olası hep o ürkütücü, korkutucu Cehennem imgesiyle karşı karşıyadır artık. Fakat ölümlü her insan yine de hep Cennet'i düşleyerek yaşar. Çünkü artık daha doğduğu ya da aklı ermeye başladığı andan itibaren sonuçta önlenemez bir biçimde bir ölümlü olduğunu, bu yüzden de ölümden sonra geleceğine inandırıldığı öteki dünyada ne ve nasıl olacağıyla ilgili düşünmeyi bir türlü bırakamayacaktır. Yani bir bakıma Cennet düşünü kaybederse aslında asıl kendisini sonsuza kadar kaybedeceğini kabul etmek zorunda kalmıştır. Üçte ikisi Tanrı etinden, üçte biri insan etinden Gılgamış'ı saran ölüm korkusu aynı zamanda her tarihsel insanın, Doğu Batı tüm insanlığın kadim korkusudur. Bugünden bakıldığında Gılgamış'ın ölümsüzlük talebi aslında alabildiğine yalın bir istek. Her yasak aşk ilişkisinden doğan çocuk geçmişte de günümüzde de anne babasından hangisi daha güçlü bir şeye, varlığa sahipse -ve kendi ihtiyacı neyse- onlardan kendi payına düşmesi gerektiğini düşündüğü hakkı / mirası ister doğal olarak. Gılgamış'ın ihtiyacı olan ölümsüzlük hakkı ise Tanrıça olan anne tarafındandır bilindiği üzere ve o da bu yasal hakkın peşindedir. Dante de duygusal, düşünsel travmalara girdiği sürgün günlerinde pişmanlık içerisinde kıvranırken o günlere kadar asla dillendirmediği, elini eline dokundurmadığı saf Beatrice'i istemişti o öldükten sonra. Çünkü o onun hak alanında durmaktaydı ve nihayet düşsel olarak da olsa Cennet'e gidip onu orada bulacaktır. Tarih başka türlü işler daima: Gılgamış'ın hakkını istediği Tanrılar/Tanrıçalar zamanla ölüp gittiler. Fakat ölümlü Gılgamış hiç düşünmediği halde günümüze kadar geldi, ölümsüz oldu. İnsanlık/uygarlık Doğu'dan doğdu, oradan yükselip Batı'yı aydınlattı, dünyanın arkasını dolanıp günümüzde yeniden kadim dinlerin, kültürlerin oluştuğu bu bölgeye Doğu'ya, Ortadoğu'ya geri döndü. Binlerce yıllık bu süreç aynı zamanda bir Büyük İnsanlık/Uygarlık kavramının da tarihi. ya da ne kadar batıya gidersen de aslında doğuya ulaşacaksın! Yani ne niyetle, nereden ve nasıl başlarsan başla çizilen çizginin ucu ya boşlukta kalacaktır ya da diğer ucuyla birleşip bir bütünlüklü form oluşturacaktır ki aslında zaten bu uygarlık dediğimiz şeyin de tam kendisi olmalı. Bu da insana hem oldukça anlamlı hem de bir o kadar da dokunaklı geliyor. Çünkü tamamlayıp sonunu getirmek hem zorunlu hem de bir o kadar ölümcül. Zaten tam da bu yüzden oldukça da trajik derslerle yüklü. Sonuçta hangi din, hangi kültür, hangi tarih ve geçmişten hangi korku, hangi hayal ve ütopyayla gelirsen gel dönüp dolaşıp insanlık ilk belirdiği, kimlik bulduğu, dövüştüğü topraklara, değerlere geri dönmüş oluyor. Tıpkı hayal edenin, düşünenin, yürüyüp gidenin çizip tasarlayanın önünde sonunda yeniden kendisine geri dönmesi gibi. Yeniden aramasının, yeniden çizmesinin, yeniden yürüyüp gitmesinin, ilerlemesinin, aradığını bulmasının ve bulduğunu alıp sindirmesinin, anlamasının yolu da buradan geçiyor çünkü. Fakat artık insanlık hangi durumda, hangi koşul ve niyetle neye, nereye, niçin ve nasıl dönmüş olursa olsun döndüğü yer/kaynak Ortadoğu bütün dinsel metinlerde, destansı anlatılarda olduğu gibi yine koyu karanlık ve tamamıyla güncel bir cehennem. Yani buna bir tür çağdaş bir cehennem de denilebilir. Zaten uzunca bir süreden beri Ortadoğu için açık açık hazırlanıp ilan edilmiş olan güncel BOP projesi gereği siyasi bir cehennem olarak ilan edilmişti ama artık yüz kat daha cehennem. Bu küresel cehennemin perde önündeki görünür Lucifer'leri de IŞİD ve diğer terör örgütleri ile ürkütücü küresel bölge tasavvurları. Perdenin hemen arkasındaki asıl Lucifer'ler ise artık yaşlanmış, çoktan çuvallamaya başlamışlar, bu yüzden de Ortadoğu'nun çöllerinde kum tepeleri arasına baş aşağı gömülüp çakılmış BOP'un asıl sahibi ABD ile onun eteklerinden kene tırtıklamaya çalışan bazı AB ülkeleri duruyor. Günümüzde bazı yarı görevli, yarı sözde düşünürlerin ileri sürdükleri gibi tarihin sonu, ütopyanın sonu, insanın sonu ya da medeniyetler savaşı vb. olarak sunulan ama arkasında petrol çıkarlarını koruma ve hegemonya kurma üzerinden büyük kavgaların ve katliamların yaşandığı, yaşanmaya da devam edileceği anlaşılan neoliberal, küresel emperyalist bir savaş bu.


Sanatsal eğitimine 1961 1966 yılları arasında Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Sabri Berkel atölyelerinde başlayan Utku Varlık daha sonra oyma baskı ve taş baskı atölyelerinde devam etmiştir. 1970 yılında Paris e gitmiş, 1971 1974 yılları arasında Güzel Sanatlar Ulusal Yüksekokulu nda George Dayez ile, 1973 1975 yılları arasında da Cachan Atölyesi nde taşbaskı çalışmıştır. Sanat çalışmalarına halen Paris te devam etmektedir. İlk önceleri dışavurumcu anlatımla figürlerini biçimlendiren Utku Varlık, 1960 ve 1970 lerde dönemin politik yaşamından etkilenerek yaptığı resimlerinde de bu anlatım biçimini kullanmıştır. Sanatçı özellikle 1975 ten sonra dışavurumcu anlatımdan uzaklaşmış ve düşsel bir anlatım biçimine yönelmiştir. Sanatçı için figür, sürekli ve asal olan doğanın yaşayan öğelerinden biridir ve yansımasını doğada bulur.


Ressam Roby Zober ülkesini terk edeli yarım asrı geçmişti ama onun geçmişle olan hesaplaşması, sonuçta; ... geçmiş aslında bugün'dür; silik ilişkiler, kadın yüzleri, sepia peyzajlar, uçuk mavi bir çocukluk, öğleden sonra sinemaları, akademi, şairler... Nahit hanımın cuma sofraları, bir kapıyı kapayıp, ötekini açmak; sanki yaşanmışlığın pentür misali: yaşam katmanları giderek bir hayat: SFUMATO oluşturmuştu ama bu sis dağıldığında, onun altındaki gizi bir türlü çözemiyordu. Peki neyi anlatmak; HİÇ'likten hareketle şimdi geldiği yer, her geçen gün, bilinmez bir denize doğru dingin akarken yaşam diyeceğimiz olguyla tekrar bir HİÇ'e ulaşıyor. 1965 yılı haziran ayının sonları: HİÇ şaşırmamıştım bu kadar, kendimi Kunsthistorische Museum'un kapısında bulduğumda; oto-stop'la yemeden içmeden gelmiştim Viyana'ya ve de kötü reprodüksiyonlarla dolu kafamı yıkamak, belleğimi yenilemek yani meraklarıma bir yanıt bulmak adına bir umut gezisi; improviser, ve parasız! Roby böyle bir mekanı nasıl düşlesin, bu görkemli mermer merdivenlerden çıkarken, dostu Anhegger'in Almanca yazdığı, kısaca onun genç bir akademi öğrencisi olduğunu ve de Avrupa müzelerini olanaksız dolaştığını içeren belgeyi cebine koydu, müze parasızdı; .. nasıl olur, Viyana'da otursam buradan hiç çıkmam! diye düşündü, içinde olağanüstü bir şeyi görmeye giderken oluşan anlatılmaz bir çırpıntı, belki bir hava boşluğuyla kendini büyük tuvallerle karşı karşıya buldu. Bilmiyorum ne kadar durmuştum Brueghel'in Karda Avcılar tablosunun önünde; müze bekçisinin uyarısıyla kendime geldim, saçları uzun, kırmızımsı sakallı, zayıf, İsa'ya benzeyen bir adam bir saattir ne yapıyor bu tablonun önünde? Belki ayakta uyuyor, hiç böylesini görmedim diye düşünmüştü bekçi; .. hep dikkat ederim, dokunacaklar diye korkarım, tırnağıyla kazımak isteyenler bile gördüm, lupla bakanlar, niceleri, ama bu sanki tablonun içine girdi! Doğru düşündü bekçi, resmi okuyordum, daha doğrusu bir olguyu ters-yüz etmek adına gelmiştim buralara, allegorie yi öğrenmek adına. HİÇ beyazı kullanmamıştım resimde, öteki renkleri öldürürdü karıştığında, ucuza alınan kötü pigmanların gücünü, ona azar azar beyaz katarak ölçerdik. Bilmiyorum, belki renklerden hiçbirisini gerçekte optik anlamıyla değil de tinsel olarak düşünürdüm; nedense hüzne ve melankoli'ye özgü renkler bulurdum; çocukluğumun rengi, gözüm gibi sakladığım bir renkli kalemdi, tarif edilmez bir yeşil, beni peyzaj yapmaya zorlardı, yıllar sonra o rengi bilinçli aradığımda bulduğum: Lime yeşili, Smaragdin pigmanı, ne yazık HİÇ birisi o yeşil değildi! Bu yeşille boyadığım kırlarda dolaşırım hala. Ama önce gökyüzüdür bir peyzaj diye düşündü Roby; bu kez Bruegel'in Kar resminde önce tarifsiz bir gökyüzü var; bekçi geldiğinde ressamın beyazı yönetecek bu rengi nasıl düşlediğini, önce peyzaja beyaz tülü çektikten sonra mı o tarifsiz Jade yeşilini yakaladığını, bunun gibi sorularla geziniyordum; bekçinin görüntüsüyle uyandıktan sonra tekrar tabloya girdim, bu kez aklıma bir KAR şiiri takıldı; HİÇ bir kez tümünü belleyemediğim bu şiirin dört dizesini tekrar ettim: Kardır yağan üstümüze geceden/ yağmurlu karanlık bir düşünceden/ Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte/ Kar yağıyor üstümüze inceden ; hızla geçti belleğimden. Ne olursa olsun içime düşen bir yalnızlık ve olamaz bir dinginlik olgusu var şu anda yaşadıklarımda, beni kendine çeken, bir TIN titreşiminin uzaklaşması gibi; boşluğa kendini bırakmış saksağan'ın gözünden bakıyorum bu dingin peyzaja, belki bir kar müziği olabilir. Bu peyzajının bütünlüğündeki erinç, sabahın dinamiği, yeni başlayan bir günün sevinci, buz tutmuş derelerin üstünde kayanlar, çocuk oyunları, köylülerin günlük işlevleri belki bir dekor ama ön planda avcıların yorgunluğu bir gerçek, karanlık geceyle başlayan yaşam kavgasından eli boş dönmek, avın ceremesi nasıl olmuşsa bir yaban tavşanı, kime yeter, gel köpeklere anlat bunu; HİÇ böylesini görmedik, doğa bize sırtını döndü sanki, yorgunluk da cabası. Öğlendi galiba, Roby müzeye gireli yalnız bir tek tabloya baktığının farkına vardı, belki ikincisine de bir güç saklamak gerekliliğiyle müzenin parkına indi, kimse yoktu ortalıkta, farkında olmadan bir düş yaşıyordu; nasıl yalnız olabilir insan böyle bir mekanda? Ulu bir ağacın altındaki bankı seçti, yorgunluk onu yavaş yavaş bir başka dinginliğe doğru çekerken gözü ağacın üstündeki etikete ilişti, kim bilir neler görmüştür bu ağaç, tüm yaşadıkları ve şimdi de ben;... yavaş yavaş kendimden sıyrıldım, görkemli ağacın dallarından kendimi boşluğa bıraktığımda ufuk çizgisine, ortaçağ ressamlarının peyzajlarındaki o kaçış noktası na doğru kendime yön verdim; antik bir düş'tü Alp dağlarını aşmak, o ölümsüz beyaz zirvelerden, yeşilin çıldırdığı vadilerden ışığa, söz verilen İtalya'ya doğru süzülürken, uzakta Sienna, o tarifsiz ocre kent, elimin altındaydı. Roby uyandığında müzenin kapandığı korkusuyla az kalsın banktan düşüyordu; kafası karmakarışık; nasıl olur; biraz önce Sienna'ya yaklaşıyordum, Acele müzeye girdi, bu kez gideceği yeri biliyordu: salonlardan hızla geçti, Delft'deydi şimdi; 40 Vlamingstraat, çevresi beyaz kireçle boyanmış kırmızı kiremit kapıdan geçti, dar sokak bir bahçeye açılıyordu; üç katlı evin ağır, görkemli kapısı aralıktı, yavaşça içeriye süzüldü, loş koridorun ucundaki merdivenden çıkarken burnuna tanıdık bir koku geldi, beziryağı kokuyordu bu kat, demek atölye buradaydı. Kapının girişindeki ağır perde yarı aralıktı, epey aydınlık mekan ışığı soldaki büyük pencereden alıyordu ve ressamın sırtı kapıya dönüktü; farkına bile varmadı Roby Zober'in içeriye girdiğinin ama model görmüştü onu, ses çıkartmadı, hafifçe gülümsedi. Başında defne motifli garip bir taç vardı; sarı, kızılımsı saçlarının kıvrımlarıyla karışıp, tarifsiz bir uçarılık yansıtıyordu. Beyaz jupe'ün üstüdeki ağır mavi giysisinin drape'ler, modelin sağ elinde tuttuğu trompette, öbür elindeki ağır kitap; arka plandaki Pays-bas haritası, masanın üstünde alçı bir maske, partisyonlar. Tavandan sarkan altın bir lustre. Sanki ressam mekana göre giyinmişti; başındaki bere, çok ilginç bir kostüm de zeminin siyah-beyaz mermer karolarına eşlik ediyordu. Elini dayadığı resim çubuğuna eğilmiş, modelin başındaki tacın royal mavimsi yapraklarının detayına dalmıştı. Eski saflığıma geri dönmek istiyorum, hüzünlü ve esrik bir görselliğe saptanmak, bir KATHARSİS nasıl olursa! Bir HİÇ'ten tekrar başlamak, geç de olsa.


Sanatçı, 1957 yılında İstanbul'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini aynı kentte yaptı. 1977 yılından başlayarak çeşitli medya kuruluşlarında grafiker, ressam ve karikatürist olarak yer aldı. Sonraki yıllarda yurt dışındaki çeşitli yayın kuruluşlarının çıkarttığı yayınlara kapak illüstrasyonları ve çizgi romanlar yapmaya başladı. Özellikle 1980'li yıllardan itibaren ülkemizde gösterime giren birçok ünlü filmin afiş çalışmalarını yapmış çocuk dergilerine kapak ve yayına çizgi romanlarla birlikte günlük gazetelere karikatür çalışmaları ile medya da yer almıştır. 90'lı yılların başlarında kısa bir dönem İtalya'da da bulunan sanatçı yurda dönüşünde suluboya çalışmalarına ağırlık verdi. New York, California, Paris ve Viyana'da özel koleksiyonlarda resimleri bulunan sanatçı yapıtlarını güçlü ve sağlam tekniğinin yanı sıra empresyonist bir tavırla belgesel tadında yorumlamaktadır. Çevre gözlemlerine dayanan ustalığını kolay anlaşılabilir bir fırçayla dillendiren sanatçı kendisinden çok önce gelmiş, Türk resim sanatının izlenimci ressamlarından Hoca Ali Rıza Üsküdarlı Cevat, Hikmet Onat gibi ekol olmuş bir kuşağın izini sürmektedir. Ömer Muz'u müzeyi kurarken tanıdım, bize müthiş resimler yapmıştı. O zamandan bu zamana şahsi dost olduk. Yalnız ısmarladığım resimlerden değil, sergilerinden de resimler aldım. Ne var ki tanıdıkça fiyatları arttı tabii o bu fiyatları hak ediyor. Gördüğüm Türk ressamlarından suluboyayı en iyi kullanan sanatkardır. Resimlerinde canlılık, hareket ve şahsiyet vardır. O mütevazı bir geçmişi olan büyük bir sanatkardır. Tablolarının albenisi vardır ve suluboya resimden anlayanları cezbeder. Hele bir de resmini kendi ağzından dinlerseniz ve size izah ederse başka türlü hayran kalırsınız. Sempatik ve cana yakın kişiliği onu resmin ötesine götürmüştür. Şahsiyeti resimlerine aksetmiştir. Kış resimleri dahi sıcak ve insanı çeker. Kendinizi resmin bir parçası sanırsınız. Bu hissi uyandırmak her ressamın harcı değildir. Ömer Muz'un resmini aldığınızda sadece resim satın almazsınız kendisinin de bir parçası beraberinizde gelir. Bu nedenle suluboya tablo sevenlerin koleksiyonlarına bir Ömer Muz imzalı resim almalarını tavsiye ederim.


Sanat dünyasına geçtiğimiz aylarda merhaba diyen Vis Sanat, 4 Mayıs 4 Haziran 2016 tarihleri arasında, Barış Cihanoğlu'nun DESENFORMASYON / DESIGNFORMATION isimli solo resim sergisine ev sahipliği yapıyor. Genç kuşak figüratif ressamlar arasında, ses getiren sergileri ve kendine özgü resim dili ile tanınan Barış Cihanoğlu, Enformasyon Çağında yaşanan yoğun dezenformasyona ironik bir göndemeyle ''Desenformasyon'' ismini verdiği yeni solosunu, tümüyle kağıt üzerine yaptığı işlerden oluşturuyor. ''Desenformasyon'' sergisinde, modelden kara kalem çizimlere, imgesel karalamalara, laviye, sulu boyaya, akriliğe kadar uzanan, gerek teknik gerekse malzeme açısından son derece geniş bir yelpaze dahilinde kotarılmış eserlere tanıklık ediyoruz. Barış Cihanoğlu'nun önceki sergilerinden aşina olduğumuz, dekupe edilmiş figürler ve üst üste binen katmanlar, bu sergisinde kağıt kolajlara dönüşmüş. Özenle oluşturulmuş sıradışı kurguları ve imge-leke ağırlıklı işleri, sanatçının neredeyse tüm dönemlerinden izler taşımakta. Sanat yazarı Özcan Türkmen, sanatçının son sergisi için şunları dile getirmekte: ''Barış, deseni hiç terk etmeyen ender sanatçılardan. Ciddi emek ve sabır isteyen desenin, geleneksel ustalığına ulaşabilmek için canlı modelden çalışma disiplinini aralıksız sürdürdüğü gibi, teknoloji fetişizmine de hiç kapılmadı. Kendisini içinde bulunduğumuz dönemin birçok sanatçısından farklı bir yere taşıyan bu yönelimlerinin, desenformasyon sergisiyle birlikte semeresini vermiş olduğunu görüyoruz. Ben desen ile özgürleştim diyen Barış, tam da kavuştuğu bu özgürlük sayesinde, kendi imge dünyasını izleyiciye güçlü bir biçimde duyumsatmayı başarıyor. Kağıt işlerden oluşan desenformasyon, Barış'ın serbest kalem çizimlerindeki yetkinliğini sergilemekle kalmıyor, bize gelenekselin çağdaşla, tekniğin kurguyla, rastlantının yaratıcılıkla, bir sergi konsepti içinde nasıl harmanlanabileceğini gösteriyor. Barış Cihanoğlu, sanatına sürekli yenilikler katarak, üretkenliği ve yaratıcılığı ile izleyenleri şaşırtmaya devam etmektedir.''Desenformasyon''sergisi, 4 Mayıs- 4 Haziran 2016 tarihleri arasında, Vis Sanat'ta görülebilir. Vis Sanat which has recently opened its doors to the world of art will be hosting the solo paining exhibition by Barış Cihanoğlu entitled DESENFORMASYON / DESIGNFORMATION from May 4th to June 4th. Known among the new generation figurative painters especially because of his attention-grabbing exhibitions and his intrinsic painting language, Barış, with an ironic reference to the disinformation which is densely felt in the Era of Information, has prepared his new solo called 'Designformation'' totally out of works made on paper. When viewing the exhibition ''Designformation, we witness works achieved within an extensively wide range both in terms of technique and material from models to pencil drawing, imaginary scribbling, lavi, water color, acrylic. Decoupage figures and overlapping layers with which we are familiar from previous exhibitions by Barış Cihanoğlu have taken the shape of paper collage with this exhibition. Extraordinary fictions created with great care and works composed of notably image-stain bear traces from almost all eras of the artist. Özcan Türkmen, the art writer, tells the following about the latest exhibition of the artist: ''Barış is one of rare artists who never leaves the pattern. Not only does he continue to work on live models with a view to achieving the traditional mastery of the pattern requiring a great deal of labor and patience but also he has never indulged himself in technology fetishism. We are able to observe that these orientations of his that brought him to a place distinguished from other artists of the present era bear fruits with the exhibition designformation. Barış who says I have freed myself with pattern succeeds in making viewers strongly sense his own world of image thanks to that freedom he has embraced. designformation made of paper works both reveals mastery of Barış in free pencil drawing and shows us how the traditional and the contemporary, the technique and the fiction, the coincidence and the creativity can be blended with one another within an exhibition concept. Barış Cihanoğlu continues to add new things to his art all the time, astonishing viewers with his productivity and creativity. ''Designformation''exhibition may be viewed at Vis Sanat at Levent from 4th of May to 4th of June.


Hinnemo's large paintings on cardboard are a consolidation of her work of the past decade; she fashioned the larger scale of these works by grasping and internalizing a language and then more recently by using her entire body to expand her marks and gestures. Her paintings touch upon some of the most fundamental properties of abstract painting: improvised, grand, uncluttered, and firmly planted in reality. She paints with immediacy and directness but her thick black marks are pinned down by an attentive and purposeful energy. Her smaller works offer a different exploration: they can be quirky, quick, awkward, amusing and almost entirely elusive. They read like sublimated remains that defy their nearly discarded look. We are left experiencing a condensation of means and an assertion of essentials. Born in 1976 in Helsinki, Finland, Hinnemo spent time growing up between Sweden, Finland and Russia. She received her BFA in painting from Parsons School of Design in 2000. Hinnemo has exhibited in New York, Miami, Boston, Provincetown and Stockholm. Her paintings have been reviewed by major publications, including The New York Times, Time Out New York, The New Yorker, and The New York Sun. She currently lives and works in Springs, NY.


Kimi edebiyatçı, kimi şair, kimi yazar. Kimi sadece Kadın, kimi sadece Erkek. Sanatçı Ebru Ceylan, Suretler ve Man o To den sonra Ebedi- Edebi sergisi ile Cumhuriyet dönemi beş akıma konu olan edebiyatçıların; hayatlarını, kırılma noktalarını, hayallerini, aşklarını plastik sanatlar ve edebiyatı birleştirerek tekrar gün yüzüne çıkartıyor, günümüz kuşağı ile buluşturuyor. İsminde olduğu gibi Edebiyi oluşturuyor. Yağlı boya tablo ve hikayelerden oluşan sergide, Cumhuriyet tarihinin edebi eserlerinin sahipleri, Halide Edip Adıvar, Ahmet Hamdi Tanpınar, Nazım Hikmet, Aziz Nesin, Metin Altıok, Orhan Veli, Rıfat Ilgaz, Turgut Uyar, Özdemir Asaf, Edip Cansever, Can Yücel, Ahmet Telli, Yaşar Kemal dahil birçok yazar ve şairin tabloları ve hikayeleri yer alıyor. Bu hikayeleri aralarında; Alican Yücesoy, Almıla Uluer, Ayçin İnci, Bahtiyar Engin, Can Sözeri, Caner Cindoruk, Cem Davran, Cenk Sözeri, Ceylan Ertem, Demet Evgar, Deniz Çakır, Emre Erkan, Erkan Can, Esra Dermancıoğlu, Ezel Akay, Ezgi Sözeri, Fırat Çelik, Fikret Kuşkan, Görkem Kanpolat, İsmail Demirci, Kerem Atabeyoğlu, Levent Özdilek, Levent Üzümcü, Melih Selçuk, Mehmet Günsur, Mert Fırat, Mert Öner, Murat Akkoyunlu, Onur Saylak, Oktay Kaynarca, Ozan Akbaba, Rana Mamat, Rıza Kocaoğlu, Sanem Çelik, Sarp Akkaya, Saygın Soysal, Selen Öztürk, Selim Bayraktar, Serdal Genç, Serhat Teoman, Serkan Altunorak, Songül Öden, Toprak Sergen, Yekta Kopan, Yiğit Özşener'in de olduğu sanatçılar seslendiriyor. Farklı Fikirlerin, dünden bugüne, bugünden yarına, tuvale yansıyan renkler gibi farklılık ve uyum içinde bir arada yaşamasını hayal eden sanatçı bu sergide farklı fikirleri ile tarihe iz bırakan edebiyatçıları ağırlıyor. 52 eserin yer alacak sergi 05- 20 Mayıs 2016'ya kadar sürecek.


Galeri İlayda 15 Nisan 15 Mayıs 2016 tarihleri arasında Mehmet Turgut'un ''KOZA'' isimli solo fotoğraf sergisine ev sahipliği yapacak. Sanatçı ''Bir kadının bütün uzuvlarını çekmek istiyorum. Dirseğini, sırtını, kafasını, kollarını, göğüslerini... Parça parça çekmeye başladım. Niye çektiğimi bilmeden basıyordum deklanşöre. Sonra dedim ki, Kafamdaki kadını yaratacağım. Sonunda bir koza çıktı karşıma. Tamamlayamadım kafamdaki kadını, insan formunu veremedim ya da zaten tam değildi kafamdaki kadın.'' yorumunda bulunduğu ''Koza'' eserinden ilham alarak çekimlerini gerçekleştirdiği yeni serisinde, yıllar sonra, ruhundaki kadını ifadelendirme arayışında yeni bir yolculuğa çıkıyor. Mehmet Turgut'un solo fotoğraf sergisi 15 Mayıs 2016'ya kadar Galeri İlayda'da sanatseverlerle buluşacak. Galeri Pazar Pazartesi günleri hariç, her gün 11:00 ile 19 :00 arasında açıktır. Galerimizin altında ve krşısında otopark mevcuttur. Galeri İlayda 15 Nisan 15 Mayıs 2016 tarihleri arasında Mehmet Turgut'un ''KOZA'' isimli solo fotoğraf sergisine ev sahipliği yapacak. Sanatçı ''Bir kadının bütün uzuvlarını çekmek istiyorum. Dirseğini, sırtını, kafasını, kollarını, göğüslerini... Parça parça çekmeye başladım. Niye çektiğimi bilmeden basıyordum deklanşöre. Sonra dedim ki, Kafamdaki kadını yaratacağım. Sonunda bir koza çıktı karşıma. Tamamlayamadım kafamdaki kadını, insan formunu veremedim ya da zaten tam değildi kafamdaki kadın.'' yorumunda bulunduğu ''Koza'' eserinden ilham alarak çekimlerini gerçekleştirdiği yeni serisinde, yıllar sonra, ruhundaki kadını ifadelendirme arayışında yeni bir yolculuğa çıkıyor. Mehmet Turgut'un solo fotoğraf sergisi 15 Mayıs 2016'ya kadar Galeri İlayda'da sanatseverlerle buluşacak. Galeri Pazar Pazartesi günleri hariç, her gün 11:00 ile 19 :00 arasında açıktır. Galerimizin altında ve krşısında otopark mevcuttur.


La noche del pasado jueves 28 de abril, se llevo a cabo la inauguracion y premiacion de la V Bienal Internacional de Pintura de Guayaquil Alvaro Noboa, que este 2016, cuya tematica fue: Tributo a la Mujer. Mas de 200 obras provenientes de 21 paises fueron inscritas. Su fundador, Alvaro Noboa, dio un sentido discurso para luego entregar los premios a los ganadores del certamen, asi como tambien varias menciones de honor. El ecuatoriano Jimmy Lara obtuvo el primer lugar, cuyo premio fue de $10.000 con su obra A ritmo de la historia; el segundo lugar ($6.000) fue para el cubano Orlando Barroso Gonzalez con la obra S/N. Tambien se entrego una Mencion Especial a la Dra. Annabella Azin de Noboa, quien es la mujer del ano y esta trabajando con los damnificados del terremoto, con las brigadas medicas en la provincia de Los Rios y otras provincias mas que va a seguir visitando, indico Noboa.


TACTO/CONTACTO consiste na exposiçao de um acervo de obras de mail art dedicadas ao tema da tactilidade e apresentaçao de um projecto de ciberliteratura acompanhada de uma performance poetica criada para a ocasiao. Esta iniciativa parte de uma tentativa de construçao de pontes entre tecnologias analogicas e digitais, por meio de um sentido com a capacidade de aproximar e, ao mesmo tempo, de afastar ambos os universos: o tacto. No contacto entre o gesto analogico que da vida ao circuito de correspondencia artistica por correio e o toque digital que proporciona renovadas experiencias sensoriais expoem-se multiplas tensoes de aproximaçao e afastamento entre dois universos cada vez mais dissociaveis.


Göçebe Bağımsız Sanatçı İnisiyatifi nin ilk adımları 2008 yılında atıldı, 2009 yılında yola çıkıldı. Başlangıçta yola çıkanlara ek olarak yeni sanatçılarla bağını kurmakta ve büyümektedir. Sanatın ve sanatçının göçebe olduğuna inanan ve onaylayan grup; birikimini her durakda yollarının kesiştiği ile paylaşıyor. Göçebe Bağımsız Sanatçı İnisiyatifi süreç içinde farklı mekanlarda, yeni sanatçıların ve üretimlerinin sunumlarıyla gelişen uluslararası bir inisiyatifdir. Proje; göç süreci, göçebelik ve değişkenlerinin toplumdaki etkisi üzerine irdeleme yapma arzusundan kaynaklandı. Proje için birlikte olan sanatçılar; göç sürecinin küresel boyutuna değinen yeni işler üretiyor. Göçebe, pek çok sanatçının değişik aşamalarda katkıda bulunduğu bir proje. Bu oluşumun ilgi alanı, toplumun içinde bulunduğu dönüşümü gözlemlemek, anlamak ve sanatçılar aracılığıyla müdahalede bulunmaktır.


Zerrin Tekindor, tuval üzerine yaptığı karışık teknik çalışmaları ile 2 5 Haziran 2016 tarihleri arasında Almanya Art-Stuttgart Sanat Fuarında Galeri Selvin ile birlikte ülkemizi temsil etmeye Stuttgart'a gidiyor. Bir yanda tiyatro kariyerini sürdürürken, 1990-1994 yılları arasında Bilkent Üniversitesi Resim Bölümü'ne özel öğrenci olarak devam eden sanatçı, Halil Akdeniz Atölyesi'nde öğrenim görmüştür. Bu bölüme eğitmen olarak davet edilen Mehmet Güleryüz ve Bedri Baykam Atölye'lerinde çalışmıştır. Çok sayıda yapıtı özel kolleksiyonlarda bulunan sanatçı, günümüze kadar birçok kişisel sergi açmış ve çok sayıda sanat fuarlarına katılmıştır. Kasım ayında Contex Art Miami Fuarında da eserleriye sanatseverlerin karşısına çıkacak olan Tekindor son dönemde resim çalışmalarına ağırlık veriyor. Art-Stuttgart Sanat Fuarında Galeri Selvin stantında yer alacak diğer sanatçılar:, Bihrat Mavitan, Mahmut Karatoprak, Nejdet Vergili, Cem Sağbil, Neveser Özenbaş ve Buket Aslantepe'dir.


2010 ve 2012 yıllarında Çağla Cabaoğlu Galeri'de solo sergiler gerçekleştiren Gökhan Deniz'in son beş yıldır ürettiği, farklı birçok malzemeyi kullandığı işlerinden oluşan solo sergisi açıldı. Daha önceki işlerinde konu olarak odaklandığı iktidar ve kimlik kavramları yine Gökhan Deniz'in işlerinde başrolü oynuyor. Fakat bu sefer kimlik meselesine doğa da eşlik ediyor. Peyzajlar, dokular ve birbirinden çeşitli malzemeler ile kavramlar farklı şekillerde izleyiciye sunuluyor. Münferit figürler, mütemadi portreler, peyzajlar, kötü adamlar, gözetleyenler, ses çıkarma gibi geçtiğimiz yıllarda ürettiği ve hala devam ettiği serilerden eserlerinin yanı sıra, kağıt, tuval, şeffaf mika malzeme, pileksi ve paslanmaz çelik üzerine resim ve enstalasyon çalışmaları ile Deniz, izleyiciyi bakmaya, işlerle ilişki kurmaya davet ediyor. Sanatçı, hem figürün başrolde olduğu işlerde hem de peyzajlarında gomalak, reçine gibi doğal malzemelerin yanı sıra, matbaa mürekkebi, pigment boya, akrilik boya gibi farklı birçok malzeme ile tarif edilemez yüzeyler, tanımlanamaz dokular sunarken, figürle ilişki kuran izleyiciye bir es vermesi, durup izlemesi için boşluk yaratıyor. Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Güzel Sanatlar Resim Bölümü Seramik Anasanat Dalı'nda eğitimini tamamlayan Gökhan Deniz, 1997'den yılından buyana birçok kişisel sergi açtı, karma sergilerde yer aldı. Cezaevleri ve akıl ve ruh sağlığı hastanelerinde çeşitli sivil toplum kuruluşları ile atölye çalışmaları gerçekleştirdi. 2010 yılında 'Kötü Adamlar ve Tanıklıklar' ve '2012 yılında 'Hangisi Daha Gerçek?' adlı kişisel sergileriyle Çağla Cabaoğlu Galeri'de izleyiciyle buluştu. Eserlerinde kimlik ve iktidar kavramlarını işleyen sanatçı 'Hangisi Daha Gerçek' adlı sergisinde biçimlendirme şeklini değiştirerek ayna etkisi yaratan paslanmaz çelik tuvaller kullandı. Sanatçı çalışmalarına İstanbul'da devam ediyor.


Bu inanç, düşünce ve adetler Batı Kültürüne uzak olmakla birlikte, Sanatçı öğrencilerini eğitirken, onların spiritüel deneyimler yaşayabilmeleri ve performans sanatını uygulamadan önce gerekli gücü toplamayı öğrenmeleri için arınma programları hazırlamış; onlara, günlerce sadece su içerek, zor hava şartlarında, çıplak, korumasız ve konuşmanın yasak olduğu kamplar yaptırmıştır. ABRAMOVİÇ, Marina. Cleaning the House, Academy Editions, Art and Design Monographs, Academy Group, 1995. Tokdemir, İdil. Günümüz Sanatında Mistik Etkileşimler Ve İçseli Bulma, Y. Lisans Tez Raporu, Hacettepe Üniversitesi, G. S. Heykel Bölümü, 2013:64. Tokdemir, İdil. Günümüz Sanatında Mistik Etkileşimler Ve İçseli Bulma, Y. Lisans Tez Raporu, Hacettepe Üniversitesi, G. S. Heykel Bölümü, 2013:64. ABRAMOVİÇ, Marina. Cleaning the House, Academy Editions, Art and Design Monographs, Academy Group, 1995. MANAF, Akif. Yoga Pratyahara Duyu Kontrolü ve Astral Teknikler, İnkılap Kitabevi, İstanbul, 2009:291.


Etkinlik gelirleri Düşünbil ve Libido Dergileri bütçelerine bağış olarak aktarılmaktadır. Bu nedenle kayıt iptali yapılmamaktadır. Alınan her ödeme dergilerimizin okurlarımıza daha iyi şartlarda ulaşabilmesi için kullanılmaktadır. Etkinlik ücretini yatırırken banka masrafları katılımcıya aittir. Lütfen banka masraflarını hesaplamayı unutmayınız. 0-25 yaş indiriminden yararlanacak katılımcılarımızın kimliklerinin ön yüzünü tarayarak ya da fotoğrafını çekerek dusunbil hotmail. com adresine, konu kısmına I. Psikanaliz Sempozyumu Kimlik yazarak, göndermeleri gerekmektedir. PayPal / Kredi Kartı ödeme için Tıklayınız.


Galeri Selvin sanatçılarından Neveser Özenbaş, tuval ve pleksi katmanları üzerine yapmış olduğu çalışmaları ile 18 20 Mart 2016 tarihleri arasında İtalya Vernice Forli'deki Euro Expo Art Sanat Fuarı'nda ülkemizi temsil etti. Uluslararası birçok sanatçının yer aldığı fuarda resim dalında birincilik Neveser Özenbaş'ın oldu. Sanatçı, son serisinde kirli siyaset, kirli savaşlar, çevreci politikaların gelişimi, moda, spor özellikle futbol ve fanatizm, değişen şiddet araçları ve etkileri gibi olgular yer almaktadır. İzleyiciler olarak bizlere düşense, sanatçının ürettiği bu anlam katmanlarını ve işaret sistemlerini çözerek, nasıl bir kente ve nasıl bir insan yaşamına sahip olduğumuzu görmek ve iyisini talep edebilmenin yollarını aramak. 1959 Edirne doğumlu Özenbaş, 1981 yılında Mimar Sinan Üniversitesi Tekstil Bölümü'nü bitirdi. Mehmet Güleryüz Atölyesi'nde çalıştı. İstanbul'da yaşamakta ve kendi atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir.


Culture of Resistance ile ortak gerçekleştirdiğimiz film gösterimlerinin ardından gelen yoğun talep nedeniyle ikinci kere gösterimini yapacağımız Yaşam Bekliyor: Batı Sahra'da Referandum ve Direniş belgeseli ve gene Iara Lee'nin Direniş Kültürleri ile olan bağı üzerinden bir sanat pratiği olarak direniş konusunu tartışmaya açıyoruz. Birçok ülkede yasaklanan belgeselleri ile farklı coğrafyalardaki direnişleri izleyicilere sunan yönetmenin çalışmaları üzerinden sorduğumuz sorulara Türkiye'den davet ettiğimiz sanatçıların çalışmaları ve sanat pratikleri üzerinden cevaplar arayacağız. 15 yılı aşkın süredir var olan sistemlerin yerine başka hangi sistemler mümkün olabilir? sorusuna yanıt arayan çalışmaları ve projeleri ile adından söz ettiren Extramücadele ile farklı sanat pratikleri üzerinden sanatta eleştiriyi ve direnişi sorgulayacağız. 2000'lerin başındaki dergicilik ortamının etkisiyle sanat pratiğine başlayan genç sanatçı Hasan Özgür Top ile 'Parça Tesirli' adıyla başladığı yolda gerçekleştirmiş olduğu yayın ve fanzin projeleri, bir direniş olarak sanatta sosyal medyanın kullanım amaçları ve bu süreçte üretmiş olduğu videolar hakkında konuşacağız. Extramücadele ve Hasan Özgür Top'un son dönem çalışmaları üzerinden günümüz çağdaş sanat ortamında politik bir direnişin nasıl var olabileceğini tartışacağız. Herkesi bekleriz. Iara Lee'nin belgesel gösterimi İngilizce altyazılı olarak gösterilecektir. Söyleşi ve sanatçı sunumları Türkçe olarak yapılacaktır. Extramücadele ilk olarak 1997'de bir kültür karıştırması/sanatsal müdahale olarak ortaya çıktı. Daha çok birbirinden bağımsız referanslar içeren dışadönük işler üretti. Bu, adına uygun olarak, bir 'mücadele' projesiydi; Türkiye Cumhuriyeti kuruluşunu oluşturan söylemlere karşı bir söylem mücadelesi. Güncel hegemonik görsellere/görüntülere karşı müdahaleler yürüttü ve onları almaşık bileşmelere dahil etti. İşleri devlet ideolojisiyle ve sıklıkla da kutsal bir tabu olan Kemalizm'le sürekli mücadele halindeydi. Extramücadele, aynı zamanda Kemalizm'in yerine geçmeyi hedefleyen 'Yeni Cumhuriyetçilik' hakkında yorumda bulunan işler üretti. Bu bağlamda, sanatsal müdahalelerini ülkenin tarihi ve güncel gündemi hakkında anlatılar, semboller ve söylemler kullanarak yapan Extramücadele politik ve sanatsal bir icracı oldu. Bütün bunları gerçekleştirirken, onun mesafeli ve gayrı şahsileştirilmiş siyasi bağlantısı, kendi itibarı ve şahsiyetini görünmez kıldı. Ve belki de bu yüzden Extramücadele'nin, sıklıkla ve yanlışlıkla bir 'grup' projesi olduğu zannedilir. Thankstoyourinterest in thedocumentaries of Culture of Resistanceafterourfirstscreening, wearescreeningthedocumentary Life is Waiting: ReferendumandResistance in Western Sahara forthesecond time. Through thedirectorIaraLee'sinterest in cultures of resistance, wewillopenup a platform fordiscussion on resistance as art practices. Through her documentariescensoredandbanned in manydifferentcountriesandraisingawarenessforvariousresistancesacrosstheworld, wewilluseIara'sdocumentariestoanswerthesequestions, makinguse of worksand art practices of artistsfromTurkey. Wewillquestioncriticismandresistance in art, invitingExtrastruggle, tryingtofindanswertothequestion Arethereotherpossiblesystemsthat can replacethealreadyexistingones? fornearlyfifteenyearswith his worksandprojects. Invitingyoung artist Hasan Özgür Top whostarted his own art practice as a result of publicationandfanzinemovement in early 2000s underthenick name parça tesirli, wewill talk about his publicationsandfanzineprojects, usingsocialmedia in art as a way of resistanceand his videos. Through recentworks of Hasan Özgür Top andExtrastruggle, wewilldiscuss how politicalresistance can exist in contemporary art. Pleasecomeandjoin us. IaraLee'sdocumentarywillhave English subtitles. Conversationand artist presentationwill be in Turkish. Fortyyearsafteritspeoplewerepromisedfreedombydeparting Spanish rulers, the Western SahararemainsAfrica'slastcolony. While a UN-brokeredceasefire put an endtoarmedhostilities in theterritory in 1991, theSahrawipeoplehavecontinuedtoliveundertheMoroccanarmedforces' oppressiveoccupation, andwhatpeaceexists in thearea is fragile at best. Tens of thousands of SahrawishavefledtoneighboringAlgeria, whereover 125,000 refugeesstilllive in campsthatwereintendedto be temporary. Inspite of thesedifficulties, a newmovement, withyouth at itscenter, is risingtochallengehumanrightsabusesandtodemandthelong-promisedreferendum on freedom. Today'syounggeneration is deployingcreativenonviolentresistanceforthecause of self-determination. Indoingso, they've had topersevereagainst a torrent of conflictingforces. Whileriskingtortureanddisappearance at thehands of Moroccanauthorities, they'realsopushingbackagainstthosewhohavelostpatiencewiththeinternationalcommunityandarereadytolaunchanotherguerrillawar. This film examinesthesetensions as it chroniclestheeverydayviolence of life underoccupation, givingvoicetotheaspirations of a desertpeopleforwhomcolonialism has neverended. Extrastrugglefirstemerged in 1997 as a movement of culturejamming/artisticintervention. Extrastrugglemostlyproducedextrovertworkswithhighlydistinctreferences. As befitsits name, thiswas a project of 'struggle'; a struggleagainstthediscoursesthatformedtheestablishment of theRepublic of Turkey. He carriedoutinterventionsagainstcurrenthegemonicvisuals/imagesandenteredthemintoalternativecombinations. His workswere in constantstrugglewithstateideology, andoftenwiththeholytaboo of Kemalism. Extrastrugglealsoproducedworksthatcommented on 'New Republicanism', a politicalmovementaimingtotaketheplace of Kemalism. Inthismanner, withartisticinterventionsusingnarratives, symbolsandmyths of thenation'shistoryandcurrentagenda, Extrastrugglebecame a politicalandartisticperformer. Indoingallthis, his detached, depersonalizedpoliticalengagementrendered his ownstatusandpersonainvisible. ThiswasperhapswhyExtrastrugglewasoftenerroneouslythoughtto be a 'group' project. An confrontationwithsocialconsciousnesswhich is nowbeingappliedbyskilledsocialengineers: implementers of modern propaganda techniquespioneeredby Joseph Goebbels; theattempttosabotagethecodestappedintothecollectivesubconsciousness; 'counter-manipulation' againstmanipulation.


Bahariye Sanat Galerisi, 19 Mayıs Atatürk'ü Anma, Gençlik ve Spor Bayramı Etkinlikleri kapsamında birbirinden değerli sanatçı ve eleştirmenleri aynı çatı altında buluşturacak. Galerinin bu yıl ikinci defa düzenlediği ve teması Barış olan Posta Sanatı sergisi ile bağlantılı olan etkinlikte sanat tarihçiler Abdülkadir GÜNYAZ ve Ümit GEZGİN, Burak BOYRAZ'ın moderatörlüğünde Dünün ve Bugünün Gençleri İçin Sanatsal Bir İletişim Biçimi Olarak: Mail Art başlıklı bir konuşma gerçekleştirecek. Ayrıca yine etkinlik kapsamında geçtiğimiz aylarda Selanik'te Yılın Genç Sanatçısı ödülünü alan Nebahat KARYAĞDI 'nın yer aldığı bir söyleşiyi takiben, farklı kuşaklardan sanatçılar güzel sanatlar öğrencileri ile birlikte Barış temalı posta sanatı üretimleri hazırlayacak. Sertifika Töreni ile sonlandırılacak etkinliğin başlama saati ise : 11-45. Bahariye Sanat Galerisi, Caferağa Mah. Kadife Sok. Kızıltunç. Apt. No:1/1, Kadıköy / İSTANBUL.


Yıl 1855. Çar için savaşa giren bir Rusya. Dini vecizelerle, milli duygularla kandırılmış insanları kendi rahatlığı için ölüme gönderen bir Çar! Savaş koşullarının kolay olduğunu ve basit bir açıyla bakarak 'en fazla ölürüz' diyen bir birey! Savaş koşullarında neler düşünüldüğü, neler yaşandığı, en önemlisi hiç basit olmayan o koşulların neler olduğunu yaşamaktan çok öncesini sorgulamaktan aciz olmasıdır bu sözü söyleten etmen. Her dini inançta ahiret inancı ve vatanı için can vermenin sonucunda cennet ödülü ile ödüllendirileceği inancı var. Peki ya gerçekten de öyle mi? Korkarak çarpışmak, ölmemek için elinden gelen her şeyi yapan Rus ordusu ve Rus komutanlarının psikolojik analizini görmezden gelmek imkansızdır. Sorgulama yetisini devreye sokmanın tüm insanlık için iyi bir sonuç getireceği açıkça ortada. Rus Devleti'nin yönetim aygıtları gerçekten Rus halkının elinde olsaydı, girilen savaş toprak bütünlüğünü savunmak olabilirdi ancak ve ancak. Onun dışında asla ve asla Rus halkının elinden alınan yönetim aygıtlarının Çar'ın çıkarı doğrultusunda şekil almasından kaynaklı girilen savaşa toprak bütünlüğünü savunma adını koyamayız. - Gösteriş ve gösterişin içine dalan, - Gösterişin üstesinden gelemeyen ama gösterişi aşağılık olarak gören, - Gösterişin kölesi olan ve gösterişten etkilenip bu senaryoya hayatı boyunca devam eder...


Oya Aydoğan yaşamını yitirdi. Boğazına takılan patatesi çıkartmak isterken aort damarı yırtılan ve kaldırıldığı hastanede 12 saat süren ameliyat geçiren Oya Aydoğan o günden bu yana uyutuluyordu. Aydoğan'ın hayatını kaybetmesi sanat dünyasını yasa boğdu. Hastaneden yapılan açıklamaya göre Oya Aydoğan yapılan tüm müdahalerere rağmen kurtarılamadı. Oya Aydoğan'nı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Oya Aydoğan 10 Şubat 1957 yılında Erzincan'da doğdu. Ortaokulu o dönemde Fransız Kız Ortaokulu olan Sainte-Pulcherie Fransız Lisesi'nde, lise eğitimini ise Saint Michel Fransız Lisesi'nde tamamladı. Yeşilçam'a 1972 yılı yapımı Kabadayılar Kralı filmi başladı. 1976'da Ses Dergisi'nin düzenlediği 8. Sinema Artisti Yarışması'nda birinci oldu. 1978 yılında Ertem Eğilmez yapımı Neşeli Günler adlı filmin oyuncu kadrosuna dahil edildi.


Antonio Sannino işlerinde geleneksel İtalyan sanatına ait birçok referans vardır. Italya'daki opera gösterilerini buna kaynak gösterebiliriz; ilk performanslar şehrin sahne arkası gibi göründüğü asillerin saray bahçelerinde gerçekleştirildi daha sonra ise bina içlerinde gerçekleştirilen bu performanslarda yine şehir görüntüsü vardı ama sadece resim olarak. Tuvalin hazırlanma tekniği ve derin ve kalın fırça darbeleri ile desteklenen bu çalışmalarda kullanılan malzeme, renk ve ışık resmi çok çekici hale getirmektedir. İzleyici tanımlanmış tutkunun, aşırı duygusal coşkunun, yansıtılmış yalnızlığın ve günün büyüleyici koşuşturmacasının sembollerini görebilir. Sannino, halen çalışmalarını sürdürdüğü ve yaşadığı Napoli'de doğdu; etrafımızdaki yaşamı tercüme ederken kullandığı görüntülerle de izleyicilerini etkilemeye devam ediyor. Bu projesinde de eski düşünceyi yeni bir şeye dönüştürmekte ve izleyiciyi boyalı alan içine çekmektedir. Sannino, tuvalin iki boyutlu limitlerinin ötesine geçerek izleyicileri kendi Newyork ve Istanbul görüntülerinin içine getirmektedir. Beynin peyazjları içindeki rüya ve hakikat, duygu ve düşünce karışıklığı ve duygusal algı gibi ifadeleri eserleri ile doğrudan ve samimi bir iletişim kurmak için kullanır. Newyork ve Istanbul'un birbirlerine çok uzak fakat çekici olmaları beni çılgınca ve tüm güzelliği içinde yansıtmaya çalıştığım yeni bir dünyaya sürükledi. Istanbul, Napoli ruhuna çok yakın bir şehir olduğu için iletilen tutku ve enerji sizi sarmaktadır. Bu duyguları tuvalime aktarmaya çalıştım. Sergi 18 Mayıs 18 Haziran tarihleri arasında Galeri Selvin'de ziyaret edilebilir. Galerimiz Pazar günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Are you an artist or creator? An NGO or a non-profit private body or a public body, whose activities contribute to the promotion of culture and artistic creation? If your project is compliant with the criteria indicated in the Operational Guidelines of the International Fund for the Promotion of Culture, you can submit your project application and be considered in order to benefit from the financial support of the Fund. Priority is given to young artists and creators aged 18 to 30 years old. Only a limited number of projects will be approved for funding. Deadline for submission is 31 May 2016 at noon CEST Paris, France time. You must create an account on the online platform in order to start your online application. Once your account has been created, you can access your online application form. You are advised to use Mozilla Firefox or Google Chrome navigators in filling out your online application. You are strongly advised to read the FAQs prior to starting the online application process. While filling the online application form, you may use the 'SAVE button at the end of the application form to save your work before submitting your project proposal. All applications must be completed in English or French. Please note that only one (1) application per applicant/project holder will be considered. Once your application has been submitted you will not be able to make any further changes. Final selection will be made in February 2017. Successful candidates only will be notified no later than two weeks following the date of the selection. Due to the large number of applications we receive, there may be technical issues during the hours close to the deadline. We therefore recommend that you submit your project proposal well in advance of the deadline. Applications which, for technical issues or for issues of any other kind, are not received within the deadline will not be accepted. Unsigned and/or incomplete applications will also not be accepted. If you have any queries related to the call for project proposals you may write to us at: infoifpc@unesco. org.


Akademililer Sanat Merkezi bünyesinde çalışmalarını sürdüren 17 sanatçının natürmort eserlerinden oluşan Yüzeydekiler resim sergisi, farklı tekniklerde ve üsluplarda kompozisyon yorumlarından oluşmaktadır. Natürmort resim, klasikten moderne her sanat döneminde, sanatçının doğaya ve çevresine bakışının en estetik ve karakterli resimsel özetlerinden biridir. Sergide ressamların atölyelerinden yaşam alanlarına, doğa kesitlerinden inorganik kompozisyonlara, keyifli bir seçki sanatseverleri beklemektedir. Yüzeydekiler karma resim sergisi, yüzey üzerinde durağan bir şekilde toplanmış öğelerin, incelikli ve hareket dolu bir kompozisyona dönüşümünü farklı sanatçıların tuvallerinden sanatseverlerle buluşturmaktadır. Sergi 1Temmuz 2016 tarihine kadar Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilir. Sergide işleri sergilenen sanatçılar: Songül Canerik, Akın Ekici, Gizem Enuysal, Süleyman Erdal, Serap İskender, Hakan Kalay, H. Emre Karaoğlu, Ayşenur Köksal, Eylül Köksümer, Yasemin Kuşi, Joel Menemşe, Murat Mizrahi, Fatma Mollaoğlu, Vasıf Pehlivanoğlu, Şengül Yağma, Emel Yurdakul, Ayşe Ülgen.


Bu sene 24 Eylül ve 6 Kasım tarihleri arasında gerçekleştirecek 5. Uluslararası Çanakkale Bienali'ne dahil olacak sanatçılar, 13 Mayıs Cuma günü, İstanbul'da düzenlenen basın toplantısında, küratöryel ekip ve Çanakkale Belediye Başkanı Ülgür Gökhan'ın katılımıyla duyuruldu. Yerelde örgütlenen sivil bir inisiyatif olan CABININ tarafından hayata geçirilen Uluslararası Çanakkale Bienali, dünya gerçekliğinin ve gündeminin, Çanakkale kentinin özgün bağlamıyla kesişim alanlarına yoğunlaşan bir perspektifle yapılandırılıyor. 24 Eylül 6 Kasım 2016'da gerçekleştirilecek 5. Çanakkale Bienali, göç olgusunu Anavatan kavramı üzerinden çağdaş sanat bağlamında ele almayı; bu gündem etrafında yerel ve küresel ortamlarda sürmekte olan düşünsel ve yaratıcı süreçlere katkı sunmayı amaçlıyor. Beral Madra, Seyhan Boztepe ve Deniz Erbaş'ın küratöryel ekibini oluşturduğu bienalin 5. edisyonunda, Türkiye, Orta Doğu ve Avrupa'dan 30'un üzerinde sanatçının yeni yapıtlarına yer veriliyor. Bu yapıtlar, Çanakkale şehir merkezi, Korfmann Kütüphanesi, Ermeni Kilisesi, Mahal Sanat Merkezi, Güzel Sanatlar Kent Galerisi, Seramik Müzesi ve Arkeoloji Müzesi dahil olmak üzere, kentin önde gelen mekanlarında sergileniyor. Bienal'e dahil olacak sanatçı listesi ve daha fazla bilgi için ekte basın bültenini bulabilirsiniz. Sorunuz olursa yardımcı olmaktan memnun oluruz.


İlk olarak en iyi 20 binanın belirleneceği yarışmada, daha sonra Büyük Jüri tarafından sonbaharda ziyaret edilecek 6 finalist seçilecek. Mimarlık alanında uluslararası başarı standartlarını belirleyen yarışmayı, dünyaca ünlü mimar Lord Richard Rogers liderliğindeki uzman bir panel değerlendirecek. Yüzlerce başvuru arasından seçilen binalar, boyutları ve bütçeleri açısından farklılık gösteriyor. Binalar, büyük kentsel altyapı hizmetlerinden, özel konut projelerine; kültürel yapılardan kentsel projelere, akademik binalardan ibadet yerlerine kadar birçok farklı türü kapsıyor. Ekteki bültende ayrıntılı bilgi ve seçilen 30 binanın listesini bulabilirsiniz. Görsel ve röportaj talepleriniz olursa yardımcı olmaktan memnun olurum. Özellikle internet yayinlari için, seçilen tüm binaların görsellerini galeri seklinde yayinlamak isterseniz yardimci olabilirim.


''Brainstormingdeğartlab / İz'' sergisi 24,05,2016 saat 18:00 den itibaren 30,05,2016 tarihine kadar değartlab da izlenebilir. İnsan anatomisini oluşturan hücreler, dokular, organlar ve sistemler büyüme indeksine bağlı olarak etkileşim içerisinde fiziksel bir yapıyı inşa ederler. Bir dizi birliktelik ve ipucuyla hikaye başlar; hayatımız dolaysız, sınırsız dil ve düşünce evresi ile bütünleşir. Burada akıl, sezgi ve duyularımız hikayemizin devamı için bir öneridir. Bu kavramlar bizleri sınırsız estetik bir dil arayışına doğru yolculuğa çıkarır. Her geri dönüşün, ileriyi düşleyişin bir görüntüsü vardır, bu görüntüler soyut bir düşünce olarak gelip geçse de gerçek kadar yakındır bize. Gerçekleştirebilmek ise imgenin, kavrayışın işidir. Yakalayınca bir köşesinde bırakmamak, onu sergilemeye çalışmak... Bazen anlatmak isteriz, bazen küçük bir parçasını göstermek. Kelimelerin ve görselliğin dilinin yetmediği yerde gizi kullanmak. Ortaya koyanın her baktığında o ana ya da duyguya gidişindeki amacı sizi yönetmek, yönlendirmek, bir izleyici oluşturmak değil; sizinle ortak bir izin peşinde olduğuna dair bir umuttur. Bir izleyici oluşturmak kültür endüstrisinin işidir, bizim işimiz kültür endüstrisini izlemek. İzleyici oluşturmak da değil neden, gözlemciyi yakalamak, gözlemciyi tetiklemek. Yaşanan iyi ve kötü şeyleri düşünecek, hissettiklerini anımsayacak ve bunları tekrar yaşayamayacağını düşündükçe yaşanan şeyler sadece bir anı olmayacaktır artık; gerçeğin yeniden yaratılmış hali olacaktır, bireyin kendisi tarafından. Kendi gerçekliğimizi oluşturmaya başladık, kendi dünyamızı kurmaya... Yapay dünyayı yeniden kurgulayarak kendimize bir köprü kuracağız, bu köprü bizi gerçeğe, yani bize götürecek. Hepimize. Kendimize bu dünyada sürekli yeni benlikler hazırladık ve yaşadık. Her şeyi kendimiz yarattık. Yarattığımız şeylerde boğulduk, biz kaçıyoruz; yarattıklarımızın izlerini taşıyarak kaçıyoruz, kendi yarattıklarımızdan yol yapıyoruz. İzleri yeniden ele alıyoruz. Merak etti insanoğlu, korktu, öğrendi ve yönetti. Kendisinden güçlü olan her şeyi yenmek istedi, kontrol etmek istedi. İzini sürdüğümüz şey işte bu insanoğlu. Yaşamı sorgulayan, merak eden, sınırların ötesine geçmek isteyen, bir ihtimal dahi olsa denemekten vazgeçmeyen birkaç kendini bilmez olarak bir araya geldik. değartlab 3,. deney ine farklı disiplinlerden gelen kişilerle devam ediyor. Bu kez değartlab da brainstorming etkinliği yapılıyor. Beyin fırtınası veya fikir fırtınası, yaratıcı düşünceyi destekleyen, takım çalışanlarını motive ederek kısa sürede çok fazla fikrin üretilmesine ve süreçlerin neden başarısız olduğuna dair çıkarımlar yapılabilmesine olanak sağlayan bir sürekli kalite geliştirme aracı. Bu kavram bir reklamcı olan AlexOsborntarafından geliştirilmiştir. Beyin fırtınası, tek başına veya bir grupla yapılabilir. Fikirlerin, akla gelir gelmez açığa çıkması istenir. Fikirler başta yargılanmaz ve eleştirilmez, hiçbir fikir saçma olarak değerlendirilmez, böylece kişinin tüm fikirlerini çekinmeden, aklına geldiği gibi sunması sağlanmaya çalışılır. Yargılama yapılmadığı için fikirlerin birbirini besleyeceği veevrileceği varsayılır. Bir konuya çözüm getirmek, karar vermek, hayal yoluyla düşünce ve fikir üretmek için kullanılan üretimci bir tekniktir. Bizler, grup olarak belirli günlerde bir araya gelip, birtakım kavramların etrafında beyin fırtınası yapmaya başladık. AMACIMIZ, Ortak bir kavram üzerinden yola çıkarak, hem bireysel hem de topluluk olarak kendimizi sanatsal bir yöntemde ifade etmektir.


Piramid Sanat sanatçılarından Deniz Gökduman, Amerikalı Yazar Herman Melville'in dünyaca ünlü romanı Moby Dick'ten etkilenerek yaptığı. Moby Dick adlı eseri Ekvator'da düzenlenen V. Bienal Internacional de Pintura de Guayaquil Alvaro Noboa'da ülkemizi temsil etti. Uluslararası birçok sanatçının yer aldığı bienalde Mencion de Honor ödülü aldı. 1976 Balıkesir doğumlu olan Deniz Gökduman Lisans Eğitimini M. Ü. Atatürk Eğitim Fakültesi'nde Prof. Dr. İsa Başlıoğlu ve Prof. Dr. Ramiz Aydın'ın atölyelerinde, Yüksek Lisansını İTÜ Görsel ve Çevresel Sanatlar bölümünde tamamlamıştır. M. Ü. Eğitim Bilimleri Enst. Resim Öğretmenliği Böl. Doktorasını bitirmiştir. Halen Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde Öğretim Görevlisi Dr. olan Deniz Gökduman Ulusal ve Uluslararası birçok sergilerde yer almış olan sanatçının çeşitli koleksiyonlarda ve müzelerde de eserleri bulunmaktadır.


Sırbistan, Avusturya, Portekiz, Slovakya, İspanya ve Türkiye'den on iki sanatçının Apori kavramını kendi sanatsal pratikleri içinde ifade etmenin yollarını araştırdığı 'Aporias/Aporiler' isimli sergi Viyana Güzel Sanatlar Akademisi'ne bağlı bir kolektif tarafından yönetilen Friday Exit sanat galerisinde 3 Haziran 18 Haziran 2016 tarihleri arasında gerçekleşiyor. Yunanca 'kapatılmış bir geçit' anlamına gelen 'apori' kelimesi, felsefi bir soru karşısında arada kalmışlık, kafa karışıklığı, çözümsüzlük ve kararsızlık içeren durumları işaret eder. Kendi kendileriyle karşıtlık içerisinde olan aporetik kavramlar; bir terimi zıddından ayıran sınırı geçmenin aynı anda hem olanaklı hem de olanaksız olduğunu ispatlar. Varlık/Yokluk, Yaşam/Ölüm, Ben/Öteki, Maddi/Tinsel, Geçici/Kalıcı, Hükmeden/Hükmedilen arasındaki sınırlar bu olanak-lı/sız geçişlerin yaşandığı yerlerdir. Sergi; kimlik inşa eden ayrımların kalıcılığını sorgularken, aporilerin görsel olarak nasıl temsil edilebileceğini araştırıyor. Resim, yerleştirme, dijital baskı, video ve heykel gibi farklı medyumlarla üretilen işler; kültürler arasındaki ayrımların yanı sıra benzerliklerin de altını çiziyor. Kavramsal belirlemeler kavram ve anlamın sınırlarını belirleyen çizgiler, beden ve cinsiyetin sınırları, dilin sınırları, ülkeleri, bölgeleri ayıran sınırlar, çevirinin olanak-lı/sızlığı gibi çeşitli ayrımlarda ortaya çıkan aporiler serginin odak noktasını oluşturuyor.


1975 İzmit doğumlu sanatçı, Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik Bölümünde Lisans, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde, Yüksek Lisans eğitimini tamamladı. Halen, Heykeltraş Yunus TONKUŞ ile heykel çalışmalarına devam etmektedir. 2005 yılında Japonya'da, Tokoname şehrinde, Geleneksel Japon seramikçiliğinde, Anagama, Noborigama fırınları ile ilgili inceleme, uygulamalı fırın inşası ve geleneksel pişirim yöntemleri üzerine çalışmalar yaptı. 2009 yılında, Singapur Art Show kapsamında, Singapore Art @ Wessex Estate Art Comunity Open Studio, Joy Clay & Art Studio'da, davetli sanatçı olarak Geleneksel Çanakkale seramikleri üzerine, Seramik demostrasyon gerçekleştirdi. Geleneksel Çanakkale Seramikleri, Sır ve Astar bünyeleri üzerine araştırmalar yapmış olup, Suna İnan KIRAÇ Vakfı Çanakkale Seramikleri Kolokyumu, XIX. Ulusal Kimya Kimya Kongresi, 3. Uluslararası Pişmiş Toprak Sempozyumularında yayınlanmıştır. 1998 Yılında İzmir Rotary Kulübü Altın Testi Seramik yarışmasında BİZİM SINIF adlı eseriyle Özel Ödül, 2000 yılında, T. C. 61. Devlet Resim, Heykel, Özgün Baskı ve Seramik Yarışması Seramik Dalında SU adlı eseriyle, Başarı Ödülü, 30. The Chelsea International Fine Art Competition' da Heykel alanında, Onur Mansiyonu aldı. Üç kişisel, Seramik Heykel sergisi bulunmaktadır. Ulusal ve uluslar arası pek çok karma sergilerde eserleri sergilenmiş olup, Japonya, Singapur, Yunanistan, ABD, Bosna Hersek ve Türkiye'de, kurum ve şahış koleksiyonlarında eserleri bulunmaktadır. Hür Teşebbüs sanat grubu kurucu üyesidir. 2001 yılından beri, Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik Bölümünde, Öğretim Görevlisi olarak çalışmaktadır. Bizimle birlikte yol almak isteyene kendini bulmasını sağlayacak bir çok boyutluluk ile birlikte, çoktan seçmeli, çok sosyal, çok eğlenceli, gerçek.... Sergi 18 Mayıs 5 Haziran tarihleri arasında Galeri Selvin 2'de ziyaret edilebilir.


Kansas City, Missouri National Endowment for the Arts Chairman Jane Chu has approved more than $82 million to fund local arts projects and partnerships in the NEA's second major funding announcement for fiscal year 2016. Included in this announcement is an Art Works award of $15,000 to the Kansas City Artists Coalition for exhibition, video project and book celebrating the organization's 40 year history. The Art Works category supports the creation of work and presentation of both new and existing work, lifelong learning in the arts, and public engagement with the arts through 13 arts disciplines or fields. Many thanks to the NEA for its support of the Kansas City Artists Coalition's 40 year history. This grant acknowledges the hard work and spirit of KCAC's staff, supporters, and artists. I truly believe in this organization, it has a fantastic history, innovative programs, and a limitless future! said Jefferson Blair, KCAC board President. KCAC's NEA grant will be used to support an exhibition, oral history project, and publica tion documenting the Kansas City Artists Coalition's 40th Anniversary. KCAC was incorporated in 2016, the milestone will tie together several events that will help to increase the visibility of our mission and highlight our history. KCAC VOICES Video narratives of KCAC's history from now aging founding artists will be shot and then loaded onto KCAC's website and YouTube channel. KCAC//40 YEARS A full-color book documenting the over 500 exhibitions, events, and publications that have included more than 4,000 artists since KCAC's founding.


Konjo trio is formed by Şevket Akıncı, Orçun Baştürk and Sumru Ağıryürüyen, bringing their experience in diverse musical genres and years of experimentation with various styles and forms to the project. These musicians generate improvised compositions which evolve from the intersection points of many traditions of music from Central Asian melodies to blues, from spoken word and krautrock to the nuances of modal music.


Mücella Aşkan'ın Misketleri ile Geçmişe Dair.... Mücella Aşkan'ın Geçmişe Dair Resim Sergisi VENÜS Sanat Galerisi'nde sanatseverlerin beğenisine sunuluyor. 28 Mayıs Cumartesi günü açılacak sergi 8 Haziran tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Sergide sanatçının 28 adet çalışması yer almaktadır. İstanbul doğumlu olan sanatçının çocukluğunda başlayan resim tutkusu, eğitim ve iş hayatı boyunca devam etmiştir, Temel resim eğitimi aldıktan sonra desen ve resim teknikleri konusunda eğitimini geliştirmiştir.2000 yılından itibaren profesyonel olarak resim çalışmalarına başlamıştır. Sanat felsefesi olarak geçmişteki yaşanmışlıklara dokunmayı amaç edinen sanatçı sürekli yeni teknik ve tarz arayışı içersinde olup kendi atölyesinde çalışmalarına devam etmektedir. Sanatçının özel koleksiyonlarda resimleri bulunmaktadır. Mücella Aşkan 19 kişisel sergi gerçekleştirdi ve çok sayıda karma sergiye katıldı. Mücella Aşkan Geçmişe Dair Resim Sergisi ile ilgili olarak ''Misket, bilye yada cicoz çocukluğumuzun vazgeçilmez oyunları içersindedir. Herkes hayatının bir döneminde misketle oynamıştır. Bende geçmişe bir yolculuk yapıp çocukluk günlerimizi yaşatmak istedim. Bu kısa geçmişe dair serüveni yaratırken; kimi zaman mekanları kimi zaman ise çizgi roman kahramanlarını farklı tarz ve teknik ile kullanarak tuvalime yansıttım. Ben resmederken keyifle çalıştım ve eğlendim. Dilerim bu duygularım sergimi ziyaret edecek sanatseverlere de geçer '' dedi. Açılış kokteyli 28 Mayıs Cumartesi günü saat 14.00'de yapılacak olan sergi her gün 10.00 ile 18.00 saatleri arasında ziyarete açık olacaktır.


Luz Blanco bize çoğunlukla matıksal bir birleştirme süreci sunuyor. Görsel hikayelerin parçalanışı, tıpkı ikonik objeler gibi gizemli, ortalığa saçılmış, ufalanmış ve kırılgan anlatılar yaratıyor, kendi kurallarını zorla kabul ettirip hikayeyi bitirmiyor. Sanatçıya göre, fotoğraf yoluyla yaratılmış çizimler bir nevi hatıra filtresi işlevi görüyor. Blanco'nun çizim pratikleri ise, transparan/silik, kurgusal/sahici gibi ikilemleri içinde barındırarak, büyüleyici gerçeklikleri ve boşluklarıyla hatıravari bir his teşkil eden imajları oluşturuyor. Odak noktası parçalanmış anılar olan bu sergi, çizimleri parçalarına ayrılmış ve yeniden inşa edilmiş imgeleri tümleşik bir süreçte biraraya getirip bize sunmayı amaçlıyor. Luz Blanco Paris ve İstanbul arasında çalışan Fransız bir sanatçıdır. Sanatı, çizimleri ve kurguları silinti, hafıza karışıklıkları ve farkında olmama arasında olası bir bağ olduğunu keşfetmiştir. Sanatçının 2015'teki New Delhi ve Paris'teki kişisel sergilerinden sonra Haziran ayında yeni kişisel sergisi SANATORIUM'da görülebilir. Ağırlıklı olarak çizimlerden oluşan son çalışmaları bizi bir çeşit arkeolojik belleğe daldırır. Bu da post dijital estetiğe çok yakındır. Sanatçı uzun bir çizim süreci içinde bazı dijital görüntülerin çerçevelerini, noktalarını ve mekanik aksamlarını uyarlamıştır. Görüntülerin kırılganlığını sorgulamayı amaçlarken yaralanabilirlik kavramını incelemiştir. For her third exhibition in Sanatorium, Luz Blanco proposes a series of artworks which appear like a random circulation through fragmented images: Recovered and separated images from their origin, movie and documentary images, scattered and gathered images that direct themselves as a time of graphic recreation. The title of William Morris' novel News from Nowhere (1890) evokes the idea of wandering in a place that does not exist. Luz Blanco shows us an often dialectical combine process: The fragmentation of the visual tales as well as the iconic material creates ruptures, scattering, tensions and mysterious crumbling narratives. If there is narration, it doesn't impose its own codes and fails to conclude its tales, preferring to capture the instant of the emerging image. For the artist, drawings recreated from photographs are some kinds of memory filter. The notion of filter is ambiguous, both dissimulating screen and revealing window of an opaque event. Her drawing practice has the ambivalence of transparency and erasure, as well as of fictional or real memory. Images constitute some memorial emergences with their blanks and their captivating reality. This exhibition aims to show drawings as a work in progress on several fronts, with fragmented and reconstructed images, like a combinatorial process. It focuses on fragments of memories, exhibited in order to let the visitors reconstruct them through their own vision and language. Luz Blanco is a French artist living and working between Paris and Istanbul. Her works of art, drawings and installations explore a possibility of dialogue between erasure, memory disturbances and oblivion. They invite the viewer to engage with the notion of soft error. After a solo exhibition in New Delhi and another one in Paris in 2015, she presents her new solo exhibition in the SANATORIUM gallery. Her latest work, mainly drawings, plunges us in a kind of archaeology of memory, close to a post-digital aesthetic. Through a long drawing process she transcribes some digital images with their frames, dots and mechanical disruptions, thus exploring the notion of vulnerability in order to question the fragility of images.


İkiDünyaKarşılaştığında sergisiGöksuGülveEbrahimMohammadian'ındoğaüzerineincelemelerindenoluşanortakbirgözlemsürecisonucundaortayaçıkmıştır. İkisanatçının da giderekkoparıldıklarınıveuzaklaştıklarınıhissetikleridoğayageridönüşniteliğindekidesenveresimleri, başkadünya/lar arayışlarınabirgöndermedir. Çoğunluklamikrodetaylarüzerineçalışansanatçılardoğadakigörünmeyencanlılarileolasıyaşamlararasındakiiletişimitartışmaktadırlar. EbrahimMohammadian'ınküçükyüzeylereyağlıboyaileresmettiğidoğa-üstüvarlıklarneyigözlemektedirler? Doğanın yok oluşusadeceinsanlaramızararvermektedir? Yok oluşuniçindebizlerdenkoparılanbaşka ne türdeğerlervardır? Tümbusorularıincelediklerivebirsüredirbirlikteçalıştıklarıeserleriniiletişimesokacakları İkiDünyaKarşılaştığında adlıortaksergi, 18 Mayıs 28 Haziran 2016 tarihleriarasında BLOK art space'degezilebilir. SergisüresinceikisanatçınınsanatpratiklerinideğerlendireceğimizveEbrahimMohammadian'ıneserlerindesıklıklakarşımızaçıkandoğa-üstüvarlıklarhakkındaaraştırıp, tartışacağımızikifarklıkonuşmagünü de düzenlenecektir. When Two Worlds Collide exhibition is the result of GöksuGül and EbrahimMohammadian's joint observation process on investigations of nature. Both artists' patterns and paintings on returning to the nature, which they feel to be detached and distanced from, reference their search for other world. Working mainly on micro details, the artists discuss the interaction between invisible living beings in nature and possible life forms. What do the supra-natural beings oil painted by EbrahimMohammadian on small surfaces observe? Does the annihilation of nature solely affect humans? What other values detached from us exist within this annihilation? Searching answers to these questions and subsequently allowing their works to interact with one another, the artists' joint exhibition When Two Worlds Collide can be visited from May 18 to June 28, 2016 at BLOK art space. During the course of the exhibition, talks will be held on two separate dates to evaluate the art practices of both artists, investigate and discuss supra-natural beings frequently seen in EbrahimMohammadian's works.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present a first look exhibition entitled Japanese Realist Painting featuring works by HIDEO OHYA, TOSHIORO AOKI, and KAZUMASA TAKAHASHI. The exhibition it is an intimate look at six intricate paintings by these prolific Japanese painters. Their work has never before been exhibited in the United States and was first discovered by Frank Bernarducci when he visited the Hoki Collection in Japan. Ohya's portraits of young women like The Day of Spring Finished II (2000) anthropomorphize the fleeting seasons, sounds, or actions in the women's expressions. This painting evokes the end of spring. The sitter is a young Japanese woman and appears to forlornly reminisce the rebirth of nature. We only see her profile from the elbow up. Her hair is pulled back in a bun and her gaze is lowered as she proudly keeps her long neck up. She is wearing a white cotton blouse, the texture of which, the artist so expertly painted. She is in front of an abstract red background. The slight abstractions feature textural variations in color and are a stark contrast to her pale white skin. Red Minor Chord (2003) by Ohya is a painting of another young Japanese woman. Her dark hair frames her face and falls over her shoulders as she turns to the viewer, glancing down at us. There is an abundance of power in her gaze and stance. She is wearing a loose white long sleeved blouse. Her figure is contrasted by an enormous red, black, and yellow wing of a monarch butterfly. The wing may be part of a traditional Japanese mural. The sitter is anthropomorphizing the ominous sounds of a minor chord with her all-knowing glance. Also on view is a still life by Toshiro Aoki entitled Small Bowl of Camellia (2015), a painting of a traditional Japanese porcelain bowl with blue patterns, holding red and white camellia flowers. In Japanese culture, red camellia flowers are symbolic of love and white camellia flowers are symbolic of waiting. Kazumasa Takahashi's Yukata (2011) is a portrait of a young woman smiling and looking past the viewer, over her shoulder. She is wearing a traditional Japanese Summer Kimono called a Yukata. She has an Amaryllis flower in her hair, which in Japanese culture, signifies bashfulness. Like the flower in her hair, the kimono's designs also symbolize aspects of her personality and essence. Ohya was born in Tokyo and received his MFA from the Tokyo University of the Arts. His work has been featured in exhibitions at the Nara Prefectural Museum. He has been awarded the Showa Kai Award and Yasui Award. Aoki was born in Kyoto, Japan and studied at Tokyo Zokei University and the Royal Academy in Ghent. He won the Yasui Award and has exhibited at Yamatane Museum of Art, The Museum of Kyoto, and Suwa City Museum of Art, among others. Takahashi was born in Saitama and studied at Nihon University. He has been awarded the Citizen Award, Onward Gallery Award, and Toho award. His work has been included in Nerima Art Museum, the Hoki Museum, and Shinseido Gallery, among others. For more information contact Marina Press at (212)593-3757 or marina@meiselgallery. com.


Nach fünf Jahren Galerie am Bahndamm wird es Zeit für einen Tapetenwechsel. Die neue Galerie der Lebenshilfe heißt nun GALERIE 23 und ist ab Juni im Seltersweg 55 in Gießen zu finden. Hier erwartet den Besucher ein ganz neues Raumgefühl. Auf 230 m erstreckt sich das neue Kunstdomizil der Lebenshilfe Gießen. Im ersten Raum finden wie gewohnt inklusive Wechselausstellung statt, mit dem Anspruch auch weit über den regionalen Tellerrand zu blicken. Neu ist der zweite große Raum der Galerie. Hier findet der Besucher eine große Auswahl an Kunstwerken aus dem Atelier23 und ebenso viele Werke befreundeter Künstler aus Gießen, Berlin, Rotterdam usw. Der Schwerpunkt dieses Sortiments liegt auf Druckgrafiken, so dass wir für jeden Besucher und jeden Geldbeutel etwas im Angebot haben. Mit der Ausstellung Mixed Media eröffnet die neue Galerie23 am Freitag den 03.06.2016 um 19 Uhr. Zur Eröffnung spricht unter anderem Frau Oberbürgermeisterin Dietlind Grabe-Bolz. Drei Künstler aus Gießen und Berlin prasentieren ihre Werke, in denen sie virtuos mit den klassischen Medien Malerei, Grafik, Fotografie und Skulptur spielen. Jens Bleckmann aus dem Atelier23 der Lebenshilfe Gießen verbindet seine gewohnt architektonischen Zeichnungen mit Fotografien aus Zeitschriften und erlaubt diesen so, auf seine sehr fein vernetzte Linienwelt Einfluss zu nehmen. Das Ergebnis sind Arbeiten mit einer unverkennbaren Handschrift, eine Harmonie aus klarer Grafik und Farbe. Sahin Celiktens Bilderwelt zeigt einen sehr persönlichen Einblick in sein Leben. Mit seiner eigenen Biografie, der aktuellen poltischen Lage und seiner persönlichen Arbeit mit Flüchtlingen rückt auch das Thema von Flucht und Vertreibung zunehmend thematisch in sein Werk. Grundlage seiner Bilder sind Fotografien aus seinem unmittelbaren Umfeld. Portraits von Freunden und Bekannten aber auch Fotografien von Fassaden überarbeitet der Künstler malerisch, unaufdringlich aber vielschichtig. Mit einem beeindruckten Gespür für Farbe und Stimmungen schafft der Gießener Künstler Bilder mit beeindruckender Intensitat. Die gelernte Goldschmiedin und Diplomdesignerin Carolin Koch aus Berlin prasentiert wahre Materialbilder. Durch Reihung und Ordnung unterschiedlichster Fundstücke schafft Sie Installationen, die den verwendeten Objekten eine ganz neue Bedeutung und Asthetik entlocken. Dabei lasst sie mal die reine Wiederholung der Gegenstande wirken oder konstruiert aus verschiedenen Materialien, Objekten und gar Zeichnungen ein dreidimensionales Bildgefüge. Im Anschluss an die Vernissage darf zu viel Musik getanzt werden. Wir wollen das neue Kunstdomizil gebührend mit allen Gasten feiern.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present a solo exhibition for Gus Heinze entitled Painting at Age 90. A direct reference to the artist's recent jubilee the exhibition will include over a dozen paintings spanning the career of the accomplished artist. Heinze frames his paintings of city streets, train engines, and carburetors in way that accentuates its natural environment but somewhat abstractly. One recent painting, Truck by Oldsmobile (2013), is of a vintage Oldsmobile truck from the turn of the 20th Century. The shape of the vehicle, small bulbs in the headlights, a cabinet-like door at hood of the car, and wood carriage are characteristics of these contemporaneously groundbreaking vehicles. Heinze crops the view of the truck in way reminiscent of a snapshot. The gradient purple background alludes to the artist's mastering of light. By nature Gus Heinze is a pragmatist but his earnestness comes through in his paintings. The paintings of train engines give an overall sense of power and potential momentum. Yet the view appears serene by virtue of his use of color and contrast, as in Orange Magnito (2001). His calm, orderly approach doesn't crowd his scenes with objects or forms. Nonetheless there is always much to see and absorb in Heinze's paintings. He has focused so intently on the details and machinery that upon first glance, the viewer is left wondering what exactly is depicted. Dexterously controlling the hues of blues, greens, and grays, Heinze uses subdued colors in a very bold way. 57th Street and Madison (2005) depicts a busy intersection in New York City. The square composition is framed with city traffic in the foreground and the IBM building hovering over another building office building in on the background of the painting. The center is an architectural dance of office windows and reflections. Gus Heinze is considered to be a 'soft focus' Photorealist. His edges are blurred almost uniformly although when seen in smaller reproduction, appear quite sharp. He is not bravura with his brushwork he is orderly, discrete, controlled, and consciously 'tasteful'. The simplicity of a Heinze painting is exactly what makes them so intriguing and captivating. He is able to make the sensual appear serene. Heinze was born in Bremen, Germany and lives in Tiburon, California. His paintings are featured in the traveling museum exhibition entitled 50 Years of Hyperrealism that opened in Tübingen, Germany and was on view at the Museo Thyssen-Bornemisza in Madrid, the Museum of Fine Arts in Bilbao, the Birmingham Museum of Art in England, and many other notable institutions. It will be on view at the Musee d'Ixelles in Brussels (29 June 25 September). For more information contact Marina Press at (212) 593-3757 or marina@meiselgallery. com.


Due to a large number of submitted works of superior quality, the jury members have decided to give out three awards of equal value. 120 authors from 26 countries with 232 works responded to the open call. . The opening of the exhibition will be on 12th of May 2016 at the exhibition space of the Museum of Nova Gorica, Kromberk Castle. Clani zirije so se glede na veliko stevilo sodelujocih avtorjev s kvalitetnimi stvaritvami odlocili, da se razpisane nagrade 1x100eu, 2x50eu razdelijo in podelijo v v treh enakovrednih zneskih trem avtorjem. Otvoritev razstave bo 12. maja, 2016, v razstavnih prostorih Goriskega muzeja v gradu Kromberk.


Massey Lyuben Gallery is proud to present NATURE/MADE, a group exhibition featuring works by Ayline Olukman, Stephane Joannes, and Amanda Scuglia. French artist Ayline Olukman graduated from Ecole Superieure des Arts Decoratifs in Strasbourg, France in 2005. Olukman, a young artist, works with silkscreen, oil paint, collage and photography. She frequently creates mixed media pieces using her own photographs taken during her travels combined with old photos, mostly from the 1950s, that she finds while traveling. Olukman's work is largely inspired by her travels worldwide. She lived in Vancouver for six months, three months in San Francisco and has traveled extensively, including trips to Japan, China, Argentina, Canada, Thailand, Cambodia, and Sri Lanka. Of her travels she shares that my favorite experience is to drive and stop wherever I want to, take pictures, visit small, traditionally unattractive cities, stay in motels and live my own private movie. It is this innate, wanderlust freedom, insatiable curiosity and cinematic approach to life that is reflected in her work: each piece is a mixture of autobiography and fiction that emphasizes her fascination with exploration and adventure. Olukman also turns to filmmakers, such as David Lynch, for inspiration; she draws on his saturated colors, glamorous vintage scenes and creative use of unlikely places. Her work is interesting in its juxtaposition of past and present, new and old, dreams and reality; although her work is vibrant and colorful, it captures certain nostalgia. Olukman's bold and colorful works were first on display in well-known French galleries while she was still a student at ESAD; her premiere solo exhibition was in 2005- the same year she graduated. Since 2005, Olukman has shown her work worldwide, including in Shanghai, Glasgow, London, Paris, San Francisco, Istanbul, Basel, and Dubai. Furthermore, she has participated in several prestigious art fairs including Art Shanghai 2008, Scope Basel 2010 and Contemporary Istanbul in 2011 and 2012. In 2012, Olukman published her first book of photography. Currently, she is working on a book in which she blends different modes of expression: a melange of pure photography, collage and narration. She lives and works in Brooklyn. French painter, Stephane Joannes' large oil on canvas paintings depict solitary cargo ships surrounded by the vast sky and water. The traditional subjects are made contemporary by Joannes' clean lines, bold delineations of space and hints of abstraction. His collection, entitled TANKERS, features large horizontal paintings of cargo ships that border on abstraction. Born in 1975 in Besançon, France, the painter studied at L'Ecole Superieure des Arts Decoratifs in Strasbourg, France. His first exhibition in 1997 was mainly black and white figurative paintings representing nudes. However, after a visit to Le Havre, a major European harbor and second largest port authority in France, he became fascinated by the large sea ships he saw there and is now most known for his work on this subject. Joannes' paintings are typically long, horizontal pieces, sometimes diptychs or triptychs over eight feet long. He breaks his paintings up into three distinct sections: the sea, the sky and the sea vessel on the horizon. The air and water seem vast and are often blocked off with a single, bold color. His ships, on the other hand, are incredibly detailed with each drip of rust and weathering carefully articulated. These orange and brown drops reveal not only the ship's past but also the painting's history they are visible evidence of the painter's brushstrokes and artistic process. The busy, overlapping vertical streaks provide an interesting contrast to the otherwise clean, precise lines the artist uses. Amanda Scuglia was born and raised in Pittsburgh, Pennsylvania. She received her BFA from Edinboro University and has worked as a graphic designer, art director, adjunct professor and fabrication artist. She received her MFA in 2013 from the New York Academy of Art, where she was awarded the David Kratz & Gregory Unis scholarship of merit. During her first year at the Academy, she was selected for an artist residency at the Terra Foundation of American Art in Europe located in Giverny, France. Following graduation, she was awarded an artist-in-residence position at Altos de Chavon, Dominican Republic, where she taught an intensive oil painting workshop. In the spring of 2015, she was a visiting artist/teacher for the Eric Fischl Teaching Residency at West Nottingham Academy in Maryland. In between her full time job, she teaches Figure Drawing as an adjunct professor at Long Island University in Brooklyn, NY. She lives and works in New York City. Please join us on Thursday, May 26th from 6pm-8pm for the opening reception. The show will run until June 25th.


mesaisine devam eden dünya için büyük bir kaostan söz edebiliriz. isimli sergisinde zıtlıkların birlikteliğine övgü taşıyan imgeleriyle, değerlere övgü ile yaklaşılırken yabancılaşma, tutsaklık, baskı, ışığında yargılıyor ve kendi imgelerini yeni bir dille ortaya koyuyor. ediyor. Sergi 12 Haziran'a kadar Galeri Eksen Balat'ta gezilebilir.


1948'de Balıkesir'de doğdu. Balıkesir Devlet Güzel Sanatlar Galerisi Müdürlüğü'nde resmi görevinin yanı sıra sanatsal çalışmalar yaptı. 1986 yılında Avusturya hükümetinin verdiği bursla Salzburg Yaz Akademisi'nde Raimund Girke ile çalıştı. 1991 yılında kendi imkanları ile yine Salzburg Yaz Akademisi'nde Jurgen Bötcher Stravalde ile çalışmalar yaptı. Halen Balıkesir'de kendi atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir.


Ressam Yüksel Diyaroğlu hayata veda etti. Yüksel Diyaroğlu'nu rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Yüksel Diyaroğlu'nun Cenazesi 26 Mayıs Perşembe günü ikindi vaktinde Kartal Cemevi'nden kaldırılacaktır. 1985 yılından bu yana sayısız karma ve kişisel sergilere katıldı. 1994 Şile Bezi Kültür ve Sanat Festivali Resim Yarışması 1. lik ödülü.