Tolga Ezel: 1977 İstanbul doğumluyum. Benim özgeçmişim; okuduğum okullar ve bulunduğum şehirlerden daha çok yaşadıklarım, içinde bulunduğum olay ve ortamlar ile bu yaşadıklarımla başlayan süreçte farklılaşan bir yapıyla görmeye başladığım renklerle özetlenebilir. Her çocuk gibi kağıtlara çizimler yapardım. Boyalarla ilk haşır neşir oluşum bu döneme denk geliyor. O dönemler mizah dergileri çok popülerdi ve büyüdükçe karikatür yapmayı sevdiğimi fark ettim ve bir süre de karikatür yaptım. Benim için her şey 1993 yılında başladı diyebilirim. Bir psikoz yaşadım ve kendimi farklı bir boyutta buldum. Dışarıdan bakanlar buna delilik diyorlar, fakat bunu yaşayan için çok değişik duygulardır. Tabi burada parantez açayım; her delilik bir matrix ortamı, ya da akıl oyunları filmindeki gibi değil, çok büyük dramlar yaşanıyor. Ben bu sıkıntıya düşenler içinde şanslı kesimden oldum ve o alemde sanki bir Alice Harikalar Diyarı'nda dolaşır gibi dolaştım. Bu süreçten başlayarak algılarım tamamen değişti, renkleri olduklarından daha renkli ve parlak gördüğünüz bir dünya düşününüz; ben dünyayı öyle görür oldum. Yaşadıklarım benim için güzel olduğu kadar bedeli de çok ağırdı, çünkü o tarihlerde akıl hastanelerinin hali içler acısıydı. Dünyada bir cehennem var mı? deseler; hiç tereddüt etmeden Manisa Ruh ve Sinir Hastanesi A2 bölümü diyebilirim. 1993 Eylül ayında o bölümde tedavi olurken demir parmaklıklar ardından hastane avlusunu izlerdim. Aylardan Aralık ayıydı ve hava buz gibiydi. O soğukta avluda resim yapmaya çalışan yaşlı bir adam dikkatimi çekerdi. Beni açık bölüme aldıkları zaman hemen resim yapan adamın yanına gidip izlemeye başladım, hayatımda ilk defa soyut bir resmi ve yapılışını görüyordum. Tuvale rastgele fırça darbelerini vuruyordu ve onunla ufak bir tartışma yaşadık. Çünkü yaptığı bana çok saçma gelmişti ve bu yaşlı adamın resim dediğini bana göre herkes yapabilirdi. Tartışmanın sonunda o yaşlı adam da bana soyut resmin ne olduğunu detaylı olarak izah etti. Ne kadar yaşlı adam soyut resmi anlatsa da bana göre soyut resim izleyene doğrudan bir şeyler anlatmalıydı. Bize öyle öğretilmişti. Ben çok fazla ısrarcı konuşunca bu yaşlı adam sekiz adet A4 kağıdı ve kurşun kalem verip soyut çizim yapmamı teklif etti. Aklı hastanesinde her şeyin sınırlı ve izine tabi olduğunu düşünürseniz, bana verilen A4 kağıdın kıymetini anlarsınız. Kağıtları alıp çizim yapmaya başladım ve o günden beri resim yapıyorum. Beni resim sanatına yönelten Aralık ayı ayazında bir akıl hastanesi bahçesinde elleri soğuktan titreyerek resim yapmaya çalışan o adamdır. O adam kimdir? Resim tarihimizde yeri var mıydı? Hala bilmiyorum. O dönem yaşadığım olaylar ve durumumum olayları ve sanatın büyüklüğünü kavramama engeldi. T. E.: Erenköy semtinde 1993 senesi Eylül ayındaydık ve 16 yaşındaydım. Henüz o yaşta sanki çok şey yaşamışçasına bir bunalım yaşadım ve ölümü merak etmeye başladım. Bu duyguyu yoğun olarak yaşadığım bir gece ayak bileklerimde karıncalanma hissettim ve geçmesini beklerken uykum kaçtı. Hayatın anlamını sorgularken karıncalanma daha yukarıya doğru çıkmaya başladı ve inanılmaz rahatsız edici bir boyuta ulaştı. 9. katta balkona çıkıp aşağı atlamak için cesaret toplamaya çalışırken o esnada sabah ezanı okunmaya başladı. Ezanın bitmesini beklemeye karar verdim, fakat karıncalanma bütün vücudumu sarmıştı. Tam ezan biterken gök gürültüleri başladı ve hayatımda gördüğüm en şiddetli sağanak yağışla karşı karşıya kaldım. İntihar fikrinden vazgeçip dışarı çıkma isteği oluştu ve o sağanak altında Bağdat caddesinden Kadıköy'e doğru yürüdüm. Müthiş bir duyguydu, karıncalanma kaybolmuş ve sanki bir güç ruhumu serbest bırakmıştı. Algılarım tamamen açılmıştı, sesler ve renkler değişmişti. Ben hayatımda kuşların bu kadar güzel öttüğünü duymamıştım. Sanki dünyada değil de bir çizgi filmin içerisindeydim, renkler aşırı canlıydı. Çocuk aklımla dünyada kıyamet koptuğunu ve artık cennette olduğumu zannettim. Kadıköy'den Üsküdar'a yürüdüm ve kendimi bir türbede buldum. Orada dua ettikten sonra dünya dışı sesler duymaya başladım. Bu yürüyüşüm polisler beni bulana kadar altı gün sürdü. Kamuoyunda tanınmış kendini mehdi ilan eden insanları çok iyi anlıyorum. Öyle masalsı bir atmosfere girince ve ufak tefek mucizelere şahit olunca ister istemez kendinizde ilahi bir güç var sanıyorsunuz ve seçilmiş insan olduğunuza inanıyorsunuz. Kendime geldiğim anı şöyle özetleyebilirim. Polislere Şu cennetteyiz, kıyamet koptu gibi şeyler söyleyince Tamam sen de bizdensin dediklerini anımsıyorum. Beni karakolda beklettikten sonra aileme haber verdiler ve hastaneye gittik. İğne yapıldıktan sonra gözümü 4 kişilik bir odada açtım ve renkler normale dönmüştü. Kapıyı açıp koridora çıkar çıkmaz bir anormallik olduğunu fark ettim. Bir sürü hasta koridorda yürüyordu, duvara yaslanıp onları izlemeye başladım. Çoğu kendi kendine konuşuyor, bazıları çığlık atıyordu. Benim yaşlarımda bir çocuk sadece havaya bakarak yürüyordu, dünyadan tamamen koptuğunu düşündüm. Bu labirentten çıkmak için olan biteni düşündüm ve delirdiğimi anladığım an sinir sistemim bozuldu, ellerim titremeye başladı, yaslandığım duvardan yavaşça yere oturdum. Gerçeğe döndüğünü idrak etmek çok kötü bir duygu inanın. O sırada az önce bahsettiğim havaya bakarak yürüyen çocuk aniden eğilip elini uzattı ve Yıkılmanın zamanı değil, hep güçlü olacağız dedi ve beni ayağa kaldırdıktan sonra havaya bakarak yürümeye devam etti. O an bütün negatif duygularım yok oldu ve normal hissetmeye başladım. T. E.: Öncelikle kendinize sorduğunuz ilk soru Benim yaşadıklarım neydi? oluyor ve bir araştırma içine giriyorsunuz. Yaşadıklarımdan yola çıktığım zaman karşıma okültizm ve birçok öğreti çıktı. Tasavvuf okudum ve Mevlana'yı daha iyi idrak ettim. Resim yapmanın büyüsüne kapıldım, özgün bir eser üretmek ve dünyada eşi benzeri olmaması inanılmaz güzel bir duygu. Bazı koleksiyonerler benden pastel renklerde resim istiyor, oysa ben farklı bir etkide gördüğüm renkleri o etkileriyle kullanmaya çalışıyorum. Pastel renklerle resim yapmaya kalkarsam o resim hiçbir zaman bitmez ve yarım kalır. Resimlerimde renklerin gücünü sonuna kadar kullanıp o güçleri siyah konturlar ile ayırıp parçalıyorum. Böylece izleyicinin görüp algılayabileceği renk dağılımı sunmaktayım. Pastel renkler ölü renkler olup, enerjileri çok düşüktür. Canlı renkler enerji yayarlar; örneğin kırmızı renk aşkı ve tutkuyu temsil eder, turuncu renk yaşama sevinci verir. Her renk farklı enerjiler verirken renklerin yan yana kullanılması bambaşka bir algoritma yaratır. Her ressamın renkleri kullanışının farklı olması bu algoritma yüzündendir. Kendi resimlerinden örnek vermek gerekirse; on ayrı rengi eşit ölçüde kullandım. O renklerin arasında yeşil renk varsa o resim yeşil ağırlıklı görünür oysa bütün renkler eşit kullanılmıştır. Bu dengeyi belli renkleri yan yana getirerek kurarım. Çok renkle resim yapmak zordur belli bir disiplin gerektirir. Şu an kullandığım renkler tamamen psikoz döneminde gördüğüm canlılıkta olan renklerdir. Ben sadece tecrübelerimden faydalanarak hangi canlı renkler yan yana durduğunda daha pozitif enerji verdiğini fark edip kendime özel bir renk kuramı oluşturdum. Louis Vain ve Vincent Van Gogh'un psikoz dönemlerinde yaptıkları resimleri incelediğimiz zaman dünyayı o renklerde gördükleri bariz ortadadır. Resim yapmak bana sadece sanatın bambaşka bir dünya olduğunu göstermedi. Yaşadıklarımdan yola çıkarak bilgi edinerek eser üretmemi sağladı. Örneğin; Platon hakkında bir eser üreteceğim zaman Platon hakkında bilgilenmiş oluyorum. Aynı zamanda resmin içerisinde ezoterik semboller de soyut şekilde bulunuyor. İşin ilginç yanı zamanının en gelişmiş uygarlıklarında semboller hep en ön plandaymış. Mısırlılar ve Sümerler sembolleri her fırsatta kullanmışlar. Yaşadığımız dönemde öyle bir sistem kurulmuş ki; semboller sadece markalarda kullanılmış. Oysa sembollerin bildiklerimizden daha da büyük bir gücü vardır. Eser üretirken sembolleri iki ayrı aşamada kullanıyorum. Eğer bir kişiye ithafen resim yapıyorsam onun hayatında yer almış çeşitli sembolleri buluyorum. Örneğin Van Gogh için yaptığım resimde kulağını kestiği ustura ve apsent şişesi gibi onun hayatında önemli yeri olan semboller soyut şekilde bulunuyor. Diğer aşama ise kadim uygarlıkların kullandığı güç veren iyiliği temsil eden çeşitli sembolleri soyutlaştırmak oluyor. Ben sembolistim bu yüzden semboller olmadan resim yaptığım takdir de, o resmi kendime ait hissetmem. T. E.: Resimlerimde genellikle ilk göze çarpan kullandığım renkler oluyor. Pastel renkleri sevmiyorum ve olabildiğince canlı renkler kullanmayı tercih ediyorum. Resimlerime bir konu, ya da kişi belirleyip araştırmalara başlarım. Örneğin; Aşık Veysel'e ithafen bir eser yapacaksam onun hakkında erişebildiğim bütün bilgileri okurum ve hayatındaki dönüm noktalarını oluşturan sembolleri soyutlaştırıp resmin içine kendime ait yöntemle eritirim. Sadece bir döneme, inanç sitemine ve kişiye özgü sembollerle sınırlı kalmam. Resmimde kadim uygarlıklarda kullanılan çeşitli sembolleri hatta ezoterik sembolleri de soyut şekilde kullanırım. Resimlerime sembolleri adeta çivi ile çakıp yerleştirirsem bu defa o resme çakılı semboller anlatılmak istenilenin önüne geçer ve resmi sabote etmeye başlar. Bir sembolü bilinen formuyla ve doğrudan resme yerleştirmem. Bu yüzden benim resimlerimi anlamak için eserin konusu hakkında bilgi sahibi olunması gerekir. Çünkü benim yaptığım çözümlenmeyi bekleyen bir bulmaca gibidir. Yaşadığım yüzyılda ne kadar anlaşılırım bilmiyorum, ama gelecek nesillerin beni çok rahat anlayacaklarına inanıyorum. T. E.: Soyut resmi önemli kılan en büyük faktör eserin özgün olmasıdır. Her ne kadar Resim resme bakılarak yapılır. denilse de ben bu düşünceye katılmıyorum. Burada her resmin başka bir resimden etkilenerek sanatçıdan çıkan eklektik bir yapının ürünü olduğunu savunanlara bir gönderme yapmaktayım. Etkilenme sadece bir tarza yönelik olabilir, fakat o tarza kendi yorumunu katabilmek için yaratıcılık gerekir. Maalesef ülkemiz resim sanatında bu dönemde en çok tartışılan konulardan biri özgün olmayan taklit yapıtların çok fazla olmasıdır. Bu probleme nasıl bir çare bulunur bilmiyorum, fakat sanat dünyamızca gerekli mücadele verilmediği takdirde ülkemizde resim sanatının batının özgünlüğünü yakalaması giderek daha da çok zorlaşır. Benim resimlerim bana ait ve özgündür! Benim resimlerimi özgün yapan temel; resme başlarken daha önce hiç soyut resim görmemiş olmamdır. Resim yapmaya başladıktan sonra önce resmin ve daha sonra özellikle soyut resmin ne olduğunu öğrenmek için soyut resim yapan ressamları inceleme fırsatım oldu. Daha doğrusu buradan kendi tarzımı kendim bulmaya çalıştım... Demek daha doğru olur. Örnek vermek gerekirse bir esere başlarken önce boş tuvali izlemeye başlarım. Bu izleme sürecim bazen birkaç saat sürebilir. İzleme süreci sonucunda bir kompozisyon belirlerim ve sembolleri nasıl esere eriterek yerleştireceğime karar veririm. Bu eriterek yerleştirme çabam benim özgünlüğümün temelidir. Tüm bunlar olurken saatlerce fazla boş tuvale bakar, aynı zamanda bir trans haline geçerim ve eserle bütünleşirim. Sonra çizim aşaması, boya aşaması, kendime özgü boyayı kazıma işlemlerinden sonra özgün bir eser ortaya çıkmış olur. 240 x 170 cm. boyutunda bir eseri yapmadan önce 2 gün boyunca tuvali izlediğimi hatırlarım. Resme başlayabilmem için her şeyin aklımda yerli yerine oturması gerekir. T. E.: Beni etkileyen sanatçılar var, fakat sanatımı etkileyen sanatçı yoktur. Klasik bir açıklama olacak; fakat Pablo Picasso yaşadığı dönemin çok üzerinde resimler yapmıştır. Onun yaratıcılığının çok az sanatçıda bulunduğunu düşünüyorum. Picasso'yu bir kenara koyarak benim üzerimde önemli etkisi olan bir sanatçı varsa o sanatçı Vassily Kandinsky olabilir. Bu kendi içimdeki içsel yolculuğum esnasında kendisinin renk kuramını inceleyip ben de kendime özgü bir renk kuramı oluşturdum. Çok renkli resimler yaptığım için belli bir algoritma gerekiyor. Renk dengesi çok önemli ve Kandinsky bunu başarmış önemli bir sanatçı. Türkiye'de ise Haluk Özden ve Mehmet Uygun'u çok yaratıcı buluyorum. Haluk Özden gerek ilk dönem yarı illüstratif eserleri, gerek daha sonra geometrik soyut eserleri ve gerekse şu an verdiği mücadelesini takdir etmemek elde değildir. Mehmet Uygun ise yarattığı fantastik dünyayı aktarım şekliyle çok önemli bir sanatçıdır. T. E.: Sanatımın temelini oluşturan duyguların en başında şüphesiz adına delilik denen fakat benim için farklı boyutları deneyimlememi sağlayan hal olsa gerek. Çok insan gizlemeye çalışır. Ben açıkça söylüyorum; Bir insanın kalbi, böbreği, gözleri gibi beyni de bir organıdır ve o da hastalanınca hekimler tarafından tedavi edilir. Ben de bir organımın tedavisi için bir hastanede uzun süre yattım. Tedavi sonrası yaşadığım neydi diyerek yola çıkıp ve araştırmalar yaptım. Ezoterik sembollerle ilgilendim, tasavvufu inceledim ve metafizik ile ilgili binlerce yazı okudum. Aradığımı buldum diyemem, fakat şu an için çok yakınına ulaştım. Eserlerimde sembolleri soyutlaştırıp, çok dikkatli incelenmediği sürece kolay fark edilemeyecek şekilde resim içinde eriterek kullanıyorum. Her geometrik ve geometrik olmayan şekillerin; var olmalarından kaynaklanan bir enerjisi olduğuna inanıyorum. Resimdeki çabamın bir kısmı da bu şekliler üzerindeki enerji ile izleyiciye bir enerji ve bu enerji üzerinden mesaj aktarımıdır. Ayrıca resim yaptıkça resme aktaracağım konuyu derinlemesine araştırma ihtiyacım sonucunda doğal olarak bilgi birikimi ediniyorum. Benim tek gayem resimlerimin zaman ve mekan aşarak geleceğe gitmesidir. Zaman zaman resmimin anlaşılmadığı konusunda eleştiriler almaktayım. Ben resmimle zaman ve mekan yolculuğu yapma iddiasında isem; dünyanın nerelere gideceğini, ama bu gidişlerin de mutlaka geçmişteki bazı temel noktalardan hareketle olacağını düşünürüm. Şu an dünyada olmayan bir nesil için resimlerimi yapıyorum. O dönemde yaşayanlar resmimdeki sırları çözdükçe o temel taşlara ulaşacağına ve beni daha iyi anlayacaklarına inanıyorum. Eser kelimesinin Osmanlıca'da karşılığı iz anlamı taşıyor. Şu bir kaç görüntüden ibaret olan hayatımda geleceğe bir iz bırakabilirsem ne mutlu bana! Bugüne bırakılan izler geleceğe yönelik olmazsa kaybolur gider. T. E.: Sanat; madde üstü planlardan alınan tekamül ettirici tesirlerin diğer insanlara muhtelif araçlarla aktarılmasıdır, bir tür orta seviyeli ruhsal tebligattır. O tebligatı yapan sanatçı ve tebliğ edilen sanatseverdir. Aristo belki de farkında olmadan binlerce yıl önce soyut sanatı tarif etmiştir. Ona göre sanatçı insanlara farklı dünyalar sunar ve doğada olmayan güzellikleri sunarken kendinden bir şeyler katarak kendini ifade eder. Tamamen katılmakla birlikte sanatçının bir simyacı olduğuna inanıyorum. Sanat ilahidir ve yönü Tanrıya dönük olmalıdır. T. E.: Resim sanatı iki ayrı bölümden oluşuyor. Bir eser ortaya koymak ve onu paraya çevirmek. Her iki anlamda da Avrupa ve Amerika kıtalarından çok gerideyiz. Örnek vermek gerekirse, bizde en popüler ressamların eserlerini ortalama 10 bin dolara edinmek mümkünken, popüler bir Amerikalı ressamın eserini 2 milyon dolara alabilirsiniz. Maddi olarak bakınca bir yerlerde problem olduğu kesin. Ayrıca intihal işler ile gündeme gelen çok ressam var ve buna izin verilmeye devam edildiği sürece resim sanatımız kötü anılacak. Tüm çabam özgün resmin anlaşılmasından yanadır. T. E.: Şu an yolun başındayım daha yapılacak çok eser var. Pandemi öncesi düşüncelerim çok farklıydı, fakat kendimle baş başa kaldığım bu dönemde gelecek adına tek hedefimin eserlerimi gelecek nesillere ulaştırmak olduğunu anladım. Pandemi esnasında ben de ailece covid-19 virüsüne yakalananlardanım. Bu sürecin etkisi de bir şekilde kendisini resimlerimde ortaya çıkacaktır. Bu etkileri hemen resimlerime yansıtmak yerine, onun da resimlerimde belirginleşmesini doğal sürecine bıraktım. T. E.: Ben kimseden doğrudan resim eğitimi almadım. Resimde arayışlarım yoluyla ilerlemeye çalışıyorum. Çok fazla araştırdım çok fazla okudum. Esas amacım resimlerimi ileri nesillere aktarmak olduğundan dolayı boya malzemeleri hakkında incelemelerde bulundum. Yapılan eserin renkleri 100 sene sonra değişirse geleceğe gidememiş olursunuz. Bu yüzden en iyi malzemeyi kullanmaya dikkat ederim. Ara renkleri kendim elde etmekten kaçınırım, zira bazı renkleri boya üreticileri bile zor elde ediyor ve boyadaki pigment kalitesi resimlerin uzun süre ilk halini koruması açısından çok önemlidir. Bu keyifli söyleşi için sevgi ve saygılarımı sunuyorum.


143. kişisel sergisi ile Piramid Sanat'ta sanatseverlerle buluşuyor. Kayıp Eşyalar Atölyesi, sanatçının atölyesini kamusallaştırdığı ve bu yönüyle izleyicisini mahremine davet ettiği bir sergi olma özelliği taşıyor. Eserlerin her biri, Baykam atölyesinin parçalarını, anılarını, DNA'sını taşırken bahsedilen mahremiyet, sanatçının belirlediği dozlarda izleyiciye sunuluyor. Atölyenin tetiklemesiyle bu serinin başladığını belirten Baykam, Sinan Eren Erk ile yaptığı röportajda bu süreci Yıllardır atölyede, her tarafta gezinen yaşam kalıntılarım, Harita'nın bazı bölümleri, başka eserlerimin hazırlıklarından kalan artıklar, fotoğraf parçaları... Hepsi sanki bir araya gelip, 'Ya bizim günahımız ne, biz de sanat tarihine kalalım' dediler. O şekilde başladım; onlar bana konuştu cümleleri ile tanımlıyor. İlk gösterimini İstanbul'da yaptığı Arkabahçe serisinin (2016) ardından Berlin, Kiev, Los Angeles gibi dünyanın birçok yerinde değişik dönemlerini kapsayan sergiler açmaya devam eden Baykam, 2017-2021 yıllarında ürettiği eserlerinden oluşan yeni serisi Kayıp Eşyalar Atölyesi ile İstanbul'da yeniden sanatseverlerle buluşmaya hazırlanıyor. Kayıp Eşyalar Atölyesi, 31 Mayıs tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir.


Gizem Renklidağ'ın analog ve dijital teknikleri bir arada kullanarak resim sanatını bambaşka deneyimlere taşıdığı TECHNe isimli sergi, 15 Nisan-15 Mayıs tarihleri arasında İzmir Büyükşehir Belediyesi Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi'nde sanatseverlerle buluşacak. İzmir Büyükşehir Belediyesi, dijital ile dönüşen resim sanatının Türkiye'deki ilk örneği TECHNe sergisini 15 Nisan'dan itibaren Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi'nde konuk edecek. TECHNe Sergisi, sanatseverleri tuvallerin teknoloji ile dönüşüp dijitalleştiği, hareketlendiği, sese-müziğe dönüştüğü benzersiz bir deneyime davet ediyor. Gizem Renklidağ'ın kendi geliştirdiği FISPIS tekniği ile hayata geçirdiği eserler, dijital sanat alanının usta isimleri aracılığı ile dönüşüyor ve bambaşka bir deneyim yaratıyor. TECHNe alışılmışın dışında çok katmanlı bir sanat deneyimi yaşamak isteyenleri, interaktif, hareketli ve eğlenceli dünyalara götürüyor. TECHNe sergisi Türkiye'nin önde gelen dijital sanat stüdyolarından DECOL prodüktörlüğünde Gizem Renklidağ ve N. Cihan Çankaya'nın eş-kuratörlüğünde başladığı İstanbul yolculuğuna, İzmir'de devam edecek. 15 Nisan Dünya Sanat Günü'nde İzmir Büyükşehir Belediyesi Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi'nde açılacak sergi pandemi koşullarına uygun bir şekilde hafta içi 09.00-17.30 saatleri arasında gezilebilecek. 2017'de ilk kez sanatseverlerle İstanbul'da buluşan TECHNe, dijital sanatçıların kolektif üretimleriyle süreç içinde gelişerek büyüyor. Tuval resimlerine bambaşka formlar ve boyutlar kazandıran sanatçılar, resim sanatını dijital tekniklerle dönüştürerek birçok farklı performans ve deneyim tasarlıyor. Ahmet Said Kaplan, Can Büyükberber, Deniz Kader, Hakan Hısım, Batuhan Güven, Hakan Yılmaz, Lara Kamhi, Mehmet Kızılay, Selay Karasu resim üzerine projeksiyon mapping ile algı sınırlarını zorlarken, HA:AR karışık multimedya tekniği, Ender Diril foto-manipülasyon, Merve Özgören plastik sanat enstalasyonu, Ozan Türkkan yapay zeka kullanarak ürettiği animasyonla, Süleyman Yılmaz interaktif yerleştirmesi aracılığı ile sanat severleri çok katmanlı bir deneyime davet ediyor.


Massey Klein Gallery is pleased to announce, No Friends, a solo exhibition of new paintings and drawings by Eric Helvie. This is his fourth show with the gallery. The exhibition will be on view from March 19th through May 1st with an opening reception on Sunday, March 21st from 12-5pm. No Friends, presents an entirely new series of portraits that explore and develop a group of Helvie's earliest works. Helvie continued to use his friends as the subjects but he says it wasn't about them anymore. Eric Helvie was born in 1984 in Portland, Oregon. His work deals directly with the act of seeing, obsessive looking, and optical ambiguity. Pulling from art history, television and film, his paintings act as props and icons: objects that glean meaning from their context and point to a larger system of understanding. His work is held in numerous private collections. Massey Klein Gallery is located at 124 Forsyth St. New York, NY 10002.


SANATORIUM, 20 Nisan 23 Mayıs tarihlerinde Farid Rasulov'un ''Kurban Olurum'' başlıklı Türkiye'deki ilk kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Kurban Bayramının bir incelemesini sunan sergi, bu bayramın kasıtlı olmadan sembolize eder hale geldiği açgözlülük ve aşırılığı sorguluyor. Sanatçı absürdizm, hiciv ve grotesk yöntemler kullanarak bu kadim uygulamanın sürekli değişen modern çağımızda tekrar ele alınmasını sağlıyor. Rasulov, bir hayvanın kesilmesini şart koşan, İslam'ın başlıca bayramlarından biri olan Kurban Bayramı'nı sergisi için bir çıkış noktası olarak alıyor. İbrahim Peygamber'in Tanrı'ya itaat ederek oğlunu kurban etme isteğinin sembolü olarak kesilen hayvan, geleneksel olarak akrabalar, ev ve ihtiyacı olanlar arasında paylaştırılırdı. Ancak bu gelenek son zamanlarda kurban, statü ve servetin bir göstergesi haline geldi. Yuxularin Yuxusu adlı yeni filminde Rasulov, bir hastane odasında geçen dramatik ve komik bir anlatı yaratıyor. İki doktorun konuşurken bayram için giydirilmiş bir koyunu parçalarına ayırdıkları ve iç organlarıyla bir dolu mücevheri karıştırdıkları görülüyor; kara mizah ve ironiyi bir arada içeren sahne, etkinlikle ilişkilendirilen absürt maddiyata dikkat çekiyor. Sergide Rasulov bu filmi bir enstalasyon formunda daha da detaylandırıyor. Bu yolla giysiler, altın süsler ve medikal donanım gibi çeşitli aksesuarlarla kurduğu grotesk bir anlatı sunuyor. Rasulov sergiyi yeni, büyük ölçekli resimler sunarak tamamlıyor. Tasvir edici bir yaklaşıma sahip işler karnavalesk bir Kurban Bayramı'nı betimliyor. Bu sergi ilk olarak ''Qurban Olum'' başlığıyla Suad Garayeva-Maleki küratörlüğünde YARAT Contemporary Art Space'de sergilenmiştir. Farid Rasulov (d. 1985, Şuşa, Azerbaycan) Bakü'de yaşıyor ve çalışıyor. Azerbaycan Devlet Tıp Üniversitesi'nde eğitim gören (2006) Rasulov doktordur. Sanat alanında kariyer yapmak için alan değiştirmiş ve akabinde Azerbaycan'ı 53. ve 55. Venedik Bienalleri'nde temsil etmiştir. Sanatçı, uluslararası ve bölge çapında, 1001 Skewers, St. Louis, Laumeier Heykel Parkı, Missouri, ABD, (2018), #ONLYONECHANCE, MoMA, Bakü (2015) ve Dogs in the Living Room, Rabouan Moussion Galeri, Paris, Fransa (2014) başlıklı sergiler dahil olmak üzere kişisel sergiler açmıştır. İşleri Moskova Güncel Sanat Gençlik Bienali (2016), Teesside Dünya Sanat ve Teknoloji Fuarı, Middlesbrough Modern Sanat Enstitüsü (2016) ve Sharjah İslami Sanat Festivali'nde (2013) yer almıştır. 2016'da 10. Arte Laguna Ödülü'nü Heykel ve Enstalasyon Dalı'nda kazanmıştır.


Fluid Dynamics, akışkanlık kavramına, bu kavramın birey-mekan ilişkisi içinde doğa, kent ve sanal mekanlar üzerindeki yansımalarına ve yaşamın içindeki akışkanlık vurgusuna odaklanır. Sergi, adını hareket halindeki sıvı, gaz ve plazmaların davranışlarını inceleyen Akışkanlar Dinamiğinden alır. Bu alan, birbiriyle çarpışan moleküllerden oluşan akışkanların bitimsiz hareketine dair ölçümlemelerle ilgilenir. Sergi, akışkanlık kavramıyla ilerleyen bir küratöryal aks üzerine kurulmuştur. Bu aks, doğada en primitif haliyle bulunan sudan yola çıkar, doğanın içindeki akışa ve akışkanlığa, suyun mitolojik ve biyo-politik referanslarına değinir. Salt yerkürenin değil, bedenin içindeki sıvılarla da ilgilenir. Sudan hareketle, akışkanlık kavramına ve bu kavramın beraberinde getirdiklerine varıp, insan bedeninin doğayla olan iletişiminde akışkanlığın yerini araştırır. Akışkanlık kavramına uzak bir gönderme olarak düşünülebilecek olan ateş de sergide önemli bir yer tutar. Gezegenin çekirdeğinden akışkan bir ateş olarak yüzeye çıkan lav, volkanik coğrafi kesitler, kurşun ve diğer katı maddelerin eriyerek form değiştirmesiyle bizler için referanslarının ve ürettikleri anlamların da değişmesi gibi noktalara değinir. Akışkanlığın esnekliğe varışı, adapte olma yeteneği ve hayatta kalma becerisi üzerinden, aksın sonraki uğrak noktaları betonun akışkanlığı ve kent hayatının içindeki devinimdir.


Gökhan Yücel'in yazdığı kısa öyküler toplaması Olmayan Şeyler, garipliğin bilim-kurgu, gerilim, komedi ve trajediyle kesiştiği yerlerde, okurlarını bazen evrenin bilinmeyen köşelerine götürüyor, bazen zamanda bir yolculuğa çıkarıyor, bazen de İstanbul'un göbeğinde meleklerle buluşturuyor. Zamanda sıçrayan pireler, zihin implant mağdurları, güneşe ateş eden Adanalılar, reenkarne olmuş kayıp ruhlar, kıyamete giden köz ustaları ve telepat koyunlar bu kitapta bir araya geliyor. Gerçeklikle arasına mesafe koymak isteyenler için; olanlar ve olabilecekler üzerine düşünerek keyifle okuyacağınız Olmayan Şeyler Karakarga Yayınları'ndan çıktı. 1980 doğumlu Gökhan Yücel, yıllarca reklam sektöründe yaratıcı işlerle uğraştıktan sonra bilgisayar oyunu, kısa film, çizgi roman gibi alanlarda farklı çalışmalar üretti. Şimdi yoluna garip hikayeler toplaması Olmayan Şeylerle devam ediyor.


İnsan faaliyetleri iklimleri değiştirirken nasıl beslenilmesi gerektiğini inceleyen İKLİMCİL: Mevsimler Sürüklenirken, hem bir sergi hem de iş birliklerine dayalı bir kamu programı olarak SALT Beyoğlu'nda 22 Ağustos'a kadar izlenebilecek. Sergi kapsamında geliştirilen çevrimiçi içerikleri saltonline. org üzerinden izleyebilirsiniz. Etçil, hepçil, yerelci, vejeteryan ya da vegan beslenmeden farklı biçimde, İKLİMCİL kavramı bir ürünün içerdiklerinden ziyade, gıda üretimi ve tüketiminin seyrini etkileyen alışılmadık mevsim koşulları ve iklim olaylarıyla ilişkisi üzerinden tanımlanıyor. Bugünün gıda altyapısı ve yeme içme alışkanlıklarını, sistemli bir sürekliliği olmayan, art arda yaşanmayan, aralarında bir bağlantı ve tutarlılık bulunmayan yeni kuraklık döngüleri, bozulmuş yağış düzenleri ve kıyı dönüşümleri şekillendiriyor. Bu konudaki projelerinin kapsamını SALT'ın davetiyle genişleten, Londra merkezli Cooking Sections, bir zamanların mevsimlerine, haritadan silinen bölgelere ve geleceği meçhul kıyılara doğru bir yolculuk sunuyor. İKLİMCİL: Mevsimler Sürüklenirken sergisi hakkında detaylı bilgiyi içeren duyuru metnini ve eşlik eden görselleri ekte bulabilirsiniz.


HUGO GALERIE is pleased to present Juxtapositions: Bulgaria, the first of the Juxtapositions series showing a pair of the gallery's artists in order to more fully realize their similarities and differences of style, subject, and setting. This exhibition features Bulgarian-born artists Albert Hadjiganev and Christa Kirova. Hadjiganev invites viewers into his expansive canvases of thickly layered paint where the brushstrokes and knife cuts are tangible evidence of his presence and unyielding attention to detail. His reworking of the paint is never tired; Hadjiganev's natural palette maintains its distinctive glow: lucid and serene, never muddy. You become present and easily lose yourself within his bucolic and immersive landscapes. Leaves sway in the forest breeze while light skips across grassy meadows and sparkling waters. Roads wind into the infinite distance. It is no wonder Hadjiganev identifies with the Barbizon school of artists. He was raised among his father's paintings and art books about the greatest museums of the world, but admits I felt my closest connection to the artists who were outside. The Barbizon school of painters are known for both style and subject. Not also nature, but only nature; they pioneered the landscape as the reason for the painting rather than the mere background of the painting. Hadjiganev's devotion to the natural world is contagious. You can't help but feel his fidelity to each tree, reed, and field. Hadjiganev was born 10 years after the coup d'etat that abolished Bulgaria's monarchy and replaced it with a firmly Stalinist state. He grew up under an oppressive Soviet influence that left him dreaming of a Parisian lifestyle that would afford him the freedoms and access his artistic sensibilities craved. It wasn't until he was 28 that he crossed the communist border by foot and his real, adult art education began. Within the decade, the Revolutions of 1989 forced the Communist Party to relinquish its political monopoly over the country, it became nearly impossible for authorities to restrict artistic freedom, and Kirova was born. Kirova combines modernist form with an expressionist aesthetic. There is a boldness reminiscent of socialist realism with a sensitivity and poetry that is not. Her brushstrokes are so defined they lend her canvases a confidence that verges on defiance they become self-possessed, allegorical. Kirova's works are truth unadorned. For her, painting is about showing the internal condition. You can almost feel the converged heartbeats of a mother and daughter's embrace and the weary relief of a man returning home after a long day's work. It is immediately obvious when viewing their works that Hadjiganev and Kirova see our world through a different lens. There is something embedded in their art that is other. They share an essential truth that is especially perceptible to a foreigner because of its foreignness. Bulgarian folk heroes are regular people prized for their wit, esteemed for their generosity, and rewarded for their hard work. Fairytales extoll simple surroundings, swap palaces for cozy cottages, and end most happily when they end humbly. The woods are welcoming. Strangers are friendly. Magic is found in the everyday. There are lessons to be learned here. Hadjganev left Bulgaria during a period of political stagnation; Kirova stayed during a period of political hope; what remains constant is their faithfulness to their environment at its most personal and pure. Unrest leads us all to yearn for nature and simplicity their peace, poetry, and romanticism. Even now, in our era of masks and social distance, some of the few reprieves we can still enjoy are a walk in the park, an arrangement of knickknacks into a personal vignette, and a gaze out a window at the birds in the sky and the people below. Well, of course I am Bulgarian, Hadjiganev says. We might as well all be. HUGO GALERIE is a fine art gallery in New York City specializing in contemporary figurative painting and sculpture. The gallery represents an international roster of artists working in a variety of media and range of genres. Please direct inquiries to info@hugogalerie. com.


Massey Klein Gallery is pleased to present Wave Amnesia, a solo exhibition featuring new paintings by Kate McQuillen. This is the artist's first solo show in New York City. The exhibition will be on view from Friday, May 7th until Saturday, June 19th. The gallery will host an opening reception from 12-5pm on Sunday, May 9th. For information regarding works available, please email ryan@masseyklein. com. Kate McQuillen's paintings presented in Wave Amnesia reference various natural phenomena within the human mind, most notably, the tip of tongue phenomenon and the specific mental energetic emptiness felt when the word is about to be recalled. There is a deep sense that retrieval is imminent, and the mind feels at once an awareness of knowing and not knowing. McQuillen's work visually seeks abstract imagery that communicates this same experience of that which is familiar but still unknown. The artist's paintings are hyper-flat and have a deeply matte surface. This allows the viewer to experience the painting without any visual obstruction, creating a feeling as though one might be able to enter each pictorial atmosphere. The artist premixes her colors then paints, layer after layer, a thin and precise application of acrylic through silkscreen. Alternating the direction of the screen and cultivating imperfections and chance happenings through her materials and process, the artist achieves organic imagery that champions and magnifies elusive moments. |The paintings on view present two distinct styles in the artist's practice that counterbalance the exhibition. The first, a deeply rich and complex color field painting style is at once engaging and contemplative. The process for these works conceal the artist's hand and rely on a repetitive layering process that is more mechanical in nature, showcasing the chance happening within a set of constraints. The second, a more painterly and energetic style, deliberately breaks the rules set in the first, allowing the artist's hand to be made visible. These works rely on a loose and intuitive use of the screen painting process. Spontaneous optical effects and patterns within each piece appear and disappear, dipping in and out of color fields. These moire patterns illustrate information that has yet to solidify, like a radio station fuzzing in and out of reception. Vibrating, hazy, erased lines and shapes occupy rich spaces, and simple, repeated patterns are easily registered by the brain, triggering a desire to look deeper into the works. For this new body of work, McQuillen's visual language is influenced by the works of Jacqueline Humphries, Charline von Heyl, and Joan Mitchell among others. Through her use of mechanical and intuitive painting processes, she is engaged in a conversation with her materials, focusing on the fundamentals of balancing form, line, and color to evoke an intense energetic emptiness that captures the in-between spaces of our emotions and mind. Kate McQuillen lives and works in Brooklyn, NY. The artist explores emotive states through color and the systematic application of paint. She creates work by combining methods found in acrylic painting, watercolor, and silkscreen. Vivid color palettes imagine things like astral planes, optical after-effects, psychedelia, and simulated RGB colorspaces. They suggest moments of intangibility, lapses in time, and out-of-body experiences. Massey Klein Gallery is located at 124 Forsyth St. New York, NY 10002. For press inquiries or questions about works available, please contact ryan@masseyklein. com or call +1.917.261.4657.


Toplumsal bir varlık olan insan, var oluşundan bugüne değin gerek doğanın getirdiği şartlara ve gerekse toplumsal kültüre göre bedenini örtme ihtiyacı duymuştur. Tarihsel süreç içerisinde beden kimi zaman dışlanmış, kimi zaman da yüceltilmiştir; ama yine de çıplak insan bedeni her zaman toplumda ve sanatta odak noktası olarak kalmıştır. Sanat tarihçisi Linda Nochlin erkek egemen bir toplumdan ve ressamların çoğunun erkek oluşundan bahseder ve Neden Hiç Büyük Kadın Sanatçı Yok ? adlı makalesinde bu durumu şöyle açıklar: 16-17. yy'da kurulmaya başlanan sanat akademilerinde eğitim programlarının temelini, genellikle bir çıplak erkek modelden çalışmak oluşturuyordu. Sanatçılar kadın modelden de çalışırlardı, ancak kadın modelden çalışmak devlet sanat okullarında 19. yy'a kadar, hatta kimi kurumlarda sonrasında da yasaklanmıştı... Kadın sanatçılar içinse erkek ya da kadın çıplak modelden çalışmak tümüyle olanaksızdı. Batı'da kadına yönelik yasaklamalar nedeniyle kadın ressamların az olması ve erkek ressamların ürettiği ve sonuç olarak kadın çıplaklar dizisine dönüşen resimler karşımıza çıkmaktadır. Sanat tarihçisi Kenneth Clark çıplaklık ve soyunukluğu birbirinden ayırır. Clark'a göre soyunukluk; elbisesiz olma durumudur, çıplaklık ise sanatsal bir temsil kategorisidir. Soyunukluk; insanın elbisesizken duyduğu bir tür mahcubiyeti ima eder, çıplaklık ise; rahat, kendinden emin ve hoşnut bir beden imgesidir. Sanat eserlerindeki güzel çıplak bedenlere bakmanın hazzı Clark'a göre fiziksel değil öncelikle düşünsel bir hazdır ve çıplaklık estetiğin bir tezahürüdür. John Berger ise sanattaki çıplaklıkta cinsiyet hiyerarşisini ve iktidar farkını vurgulayarak şöyle açıklar; Erkekler kadınları seyrederler, kadınlarsa seyredilişlerini seyrederler. Böylece kadın kendisini görsel bir nesneye seyirlik bir şeye dönüştürmüş olur, burada beden nesneleşir. Berger resimdeki nü'nün aslında nü kadın olduğunu savunur. Ayrıca kadının çıplaklığının bizzat kendi duygularının ifadesi olmadığını, bunun yerine sanat eserinin sahibinin duygularının göstergesi olduğunu söyler. Kenneth Clark'a göre; bu sorunun cevabı çıplaklığa yüklenmiş görsel değerden kaynaklanır. Berger'e göre ise; birini çıplak görmek merakı ve gizemi ortadan kaldırdığından rahatlatıcıdır. Ayrıca bakan kişinin, izlenen kişiye karşı üstünlüğünün oluşmasını sağlar. Richard Leppert ise; çıplağa bakma arzusunun özünde cinsel bir gereklilik olduğunu vurgular. Tarih öncesi çağlarda doğurganlık ve bereket simgesi olarak kullanılan ana tanrıça figürleri daima çıplak olarak betimlenmişlerdir. Bunların en eskileri M. Ö. 7-20 binyılına ait olup Çatalhöyük'te bulunmuşlardır. Çıplaklığı bir anlamda yüceltenler antikitie döneminde antik yunanlılar olmuştur. O zamana kadar tanrı heykelleri çıplak yapılırdı, tanrıça heykelleri ise sadece gerdan ve bir göğsü açık olurdu. M. Ö 4. yy'da heykeltıraş Paraksiteles tarafından yapılan Knidos Afrodit'i ilk çıplak tanrıça heykelidir. Paraksiteles İstanköy Adası için iki Afrodit heykeli yapar, bunlardan birinde tanrıça örtülüyken diğerinde çıplaktır. Ancak halk çıplak heykeli almak istemez ve heykel Knidos şehri tarafından alınır. Ondan sonra bu duruş yaygın olarak kullanılmıştır. Antikite döneminde erkek bedenleri ideal olarak betimlenmiştir. Eski Herkül temsillerinde Herkül'ün vücudu son derece abartılı ama zarif kaslarla gösterilir. Klasik yunan heykelciliğinde erkeklerin cinsel organları vücuttaki genel orantılara göre dikkatler başka yerlere kaysın diye genellikle küçük yapılır ve gizlenmez. Çok tanrılı inançlarda çıplaklık utanılacak bir şey değildir. Tek tanrılı inançlara geldiğimizde çıplaklık utanma ve örtünmeyle ilişkilendirilmiştir. Din sanat üzerinde güçlü bir baskı yaratır. Paolo Aziz Sebastian betimlediği çalışmasında; Sebastian'ın gövdesini bir kahraman gövdesi gibi, çıplaklığını gizlemek için ise örtülü betimler. Batı resim sanatında çıplakın serüveni, erken Rönesans döneminde Adem ve Havva tasvirleri ile başlamıştır. Çıplak kadın imgelerinin kaynağı Havva'nın günahıdır. Tanrı'nın yasaklamış olduğu bilgi ağacının meyvesinden yiyerek masumiyetlerini yitirirler ve cennet bahçesinden kovularak cezalandırılırlar. Adem ve Havva mitinin gelişimi ile çıplaklıkla günah ilişkilendirilir ve çıplaklık günahkar beden gibi tasvir edilir. Cennetten kovuluş mitinin en güçlü anlatımı Masaccio'nun yapıtında görülür; Adem ile Havva'nın yaşadığı utanç ve korkuyu keskin bir ifadeyle yansıtır. Adem ağlar vaziyette iki eliyle yüzünü kapatır, Havva ise çıplaklığının farkındadır ve yüzünde işlediği günahtan dolayı dramatik bir ifade bulunur. Batı resim sanatında Adem ile Havva tasvirleri uzunca bir dönem sadece tensel çıplaklıkları ile gösterilmiştir. Hans Baldung, Adem ve Havva'nın cennetten kovulmalarını erotik bir görsele bağlayan ilk ressamdır. Baldung Havva, Yılan ve Ölmüş Adem adlı resminde; Adem ile Havva'yı çıplaklıklarının ötesinde kışkırtıcı bir cinselliği ima edecek şekilde Havva'yı günahkar olarak betimler. Havva'nın yüzünde herhangi bir utanma belirtisi yoktur. Dini anlatımlarda Havva'nın Ademi etkileme, dolayısıyla da insanlığın genel sefaletine sebep olma gücünden bahsedilmektedir. Bu yüzden resimlerde de Havva dimdik ve Adem'in eşiti gibi gösterilir. Halbuki Batı resminde sonradan Havva'nın günahının varisleri olarak düşünülen diğer kadınlar genellikle yatar vaziyette gösterilir. Batı resim sanatında Adem ile Havva tasvirlerinden sonra resmedilen ilk çıplak Botticelli ile Venüs'ün Doğuşu olmuştur. Antik Yunan'da en önemli mitolojik kişiliklerinden birisi olan aşk tanrıçası Afrodit, Roma'da Latince Venüs adını almış ve farklı sanat eserlerinde önemli bir yer edinmiştir. M. Ö. 1. yy'da Pompei duvar resminde Afrodit istridye kabuğu içinde betimlenmiştir. Hıristiyanlığın M. S.4. yy'da Roma İmparatorluğu'nun resmi dini olmasından sonra, mitolojik kişiliklerin sanatsal betimlemeleri ortadan kalkmıştır. Fakat Rönesans'ın ortaya çıkışı ile mitoloji yeniden gündeme gelmiş ve bu dönemde ele alınan tüm çıplak kadın resimlerine Venüs adı verilmiştir. Botticelli, Pompei resmindeki gibi Venüs'ü bir istiridye kabuğunun içinde doğarken betimlemiş ve yanına diğer mitolojik karakterleri de eklemiştir. Pompei'deki Venüs figürü uzanmışken Botticelli Venüs'ü ayakta betimler. Yeni doğan Venüs çıplaklığından ötürü rahatsız, sağ eliyle göğsünün birini örterken saçlarıyla vücudunu kapar, başını sola doğru eğerek masumane bir ifade sergilemeye çalışır. Botticelli Venüs ve Mars resminde ise mitolojideki ünlü aşıklardan Venüs ve Mars'ı betimler. Savaş tanrısı Mars'ı pürüzsüz bir heykel parçasına dönüştürür, belden aşağısı neredeyse kadınsıdır. Mars'ın çıplaklığını kumaş parçasıyla saklar, hafif uykulu bir şekilde gösterilir. Ancak Venüs bunun tam aksidir. Cinsel kimlikleri ve cinsel rolleri ters yüz ederek görmek eylemine farklı bir alternatif getirir. Bronzino'nun yapmış olduğu Bir Venüs ve Cupid Alegorisi resminde ise Venüs fiziksel güce sahip bir beden olarak sunulmaktadır. Venüs'ün oğlu Cupid'i, Venüs'ün cinsel tahakkümü altındaymış gibi betimler, toplumsal cinsiyet rollerini tersine çevirerek bir anlamda tabuları yıkar. Giorgione Uyunan Venüs çalışması ile Rönesans resminin ilk uzanan nü tablosunu yapmıştır. Venüs'ün vücut kıvrımları ile doğanın görünümünü özdeşleştirir. Böylece doğa-insan birlikteliğini, aşk temasıyla yorumlayarak kadın güzelliğini idealize eder. Uyuyan Venüs, duruşu ve ifadesiyle izleyiciyle arasına mesafe koyar, adeta bir dokunulmazlığa sahiptir. Tiziano ise Urbino Venüsü adlı çalışmasında Venüs'ü idealize bir şekilde resmetmesine rağmen içerik olarak idealize etmemiştir. Venüs dokunulmaz, yüce bir tanrıça olmaktan çok, davetkar bakışları ile izleyici ile doğrudan bir iletişim kurar ve aradaki mesafeyi ortadan kaldırır. Klasik mitolojiden sahneler, çıplak kadın resimleri İspanyol resminde ender görülür. Barok dönemden Diego Velazquez Aynalı Venüs adlı çalışmasında çıplaklığı cinsel bir obje olarak betimlemiştir. Venüs sırtı görünecek şekilde uzanır. Ayakucundaki çocuk melek Venüs'e ayna tutar. Bu sayede Venüs sırtını dönerek çıplaklığını gizlemeye çalışsa da ayna onu çıplaklığıyla tekrar yüzleştirir.


SPOT Projects, Türkiye'de video alanındaki işlere odaklanmak üzere bu yıl ilk kez düzenlenen SENKRON'da, Eda Şarman'ın sudan dünya isimli sergisiyle yer alıyor. Bilsart, Elgiz Müzesi, Mixer, Versus Art Project organizasyonuyla gerçekleşen SENKRON, 15 30 Nisan tarihleri arasında, Türkiye'den 49 galeri, müze ve inisiyatifin yer aldığı sergi ve etkinlikler ile izleyicilerle buluşuyor. Eda Şarman'ın ilk kez sergilenecek iki video ve bir yerleştirmesi, SPOT Destek Fonu 2021 kapsamında, SPOT Projects'in Karaköy Juma Art'ta yer alan mekanında izlenebilir. Ayrıca 20 Nisan'da sanatçının işleri üzerine, Eda Şarman ve İstanbul Bilgi Üniversitesi Öğretim Üyesi Dr. Aylin Kılıç Cepdibi ile çevrimiçi bir sergi konuşması gerçekleşecek. Mimari, fenomenoloji ve tentacular thinking üzerine yoğunlaşan pratiğiyle, mekanları birer organizma olarak algılamayı öneren Eda Şarman'ın, sudan dünya isimli sergisinde ciğerlerim su arzular istavrit oksijen arar (2020) ve su kenarında susuz, önümde bir yılan (2019) adlı iki videosu ile gırtlağımda bir ağırlık (2021) adlı yerleştirmesi yer alıyor. Sanatçı, işlerinde mekanlarla ayırt edilemez hale gelmiş hikayeleri, efsaneleri, ritüelleri ve yapısal gücün izlerini hatırlamaya ve ayıklamaya çalışıyor. Üretimleriyle doğrusal bir zaman ve sınırlı mekan algılarını sorguluyor. Disiplinlerarası üretim yapan ve İstanbul'da yaşayan Eda Şarman, 2016 yılında Prat Institute'tan Mimarlık lisansını ve 2019 yılında Royal College of Art'tan Moving Image yüksek lisansını aldı. Çalışmalarını 2018 yılında Londra'da kişisel ve karma sergilerde göstermeye başladı. Son zamanlarda online bienal, arşiv ve sergilerde çalışmalarıyla yer alıyor. Kemankeş Karamustafa Paşa Mah. Mumhane Cad.


| İpek Yolu'nun sesi bugünlerde sanatla yankılanıyor. Kendimizi bir tarih kitabının içinde hissederek, günün koşullarında; geleneğin, bugünün ve geleceğin parçası olarak yeni sayfalar ekliyoruz. Sanat biçimi değişse de sanatın asıl amacı 'Yol'u taşımak''tan geçiyor. Tarihin ilk devirlerinden bu yana Türk ve Çin halklarının yürüdüğü yollar ortak kültürel mirasları kurdu. Bu düşünceler ve uzun zamana yayılan dostluk bağlarının verdiği yumuşak güç ile Hubei Güzel Sanatlar Enstitüsü'nün kuruluşunun 100. yılında 100 resim Çin'den uzanan tarihi İpek Yolu'nu geçip İstanbul'a ulaşıyor. Bugün parçası olduğumuz kültür yaratımı içinde tek bir bakışın hakim olmadığını, asimetrik kurulmamış ilişkilerin çoğaldığını görmek mümkün. Bir anlaşma ya da zıtlaşmaya varmadan sadece uyum içinde hareket ederek kurabileceğimiz sınırsız yaklaşımın varlığı hatırlatan bu sergi; bütün mesafelerin ötesinde evrensellik ve yerellik tartışmalarının aşıldığı çok kültürlülüğe dayanarak Çin-Türkiye arasında kurulmasını istediğimiz sanatı paylaşmanın yolunu açmayı hedefliyor. ''Studio Wuhan'' sergisinde, enstitü öğrencisi sanatçıların resimleri ilk kez Türkiye'deki izleyici ile buluşuyor. Sergi; sanat eğitimi, araştırma ve tasarımı bir araya getiren Hubei Güzel Sanatlar Enstitüsü ve Karşı Sanat Çalışmaları ortaklığında '5 Nisan- 25 Nisan' tarihlerinde Karşı Sanat'ın İstiklal Caddesi'ndeki mekanında gerçekleşiyor.


Başarılı Türk Pop Art Sanatçısı Sedef Gali, adidas Originals'ın ikonik ayakkabısı Stan Smith'e kendi yorumlarını kattı! adidas Originals, kısa bir süre önce plastik atıkların sonlandırılmasına yardımcı olmak için en ikonik silüetlerinden biri olan Stan Smith'i sürdürülebilir bir formda yeniden yorumladı. Başarılı sanatçı Sedef Gali ise 25 Mart Perşembe günü Zorlu Beymen mağazasında, doğadan ilham alan Stan Smith silüeti için farklı kişiselleştirmeler geliştirdi. adidas Originals, Stan Smith için yeni bir başlangıç yaparak en başarılı modelini daha sürdürülebilir bir gelecek yaratma yolunda Sedef Gali ile yeniden kişiselleştirdi. Çok yönlü sanatçı Sedef Gali, zamandan bağımsız Stan Smith'in yeni sürümüne kendi ilhamını kattı. Sürdürülebilir kişiselleştirilen ayakkabılar için; Ceviz Mürekkebi, Doğal Boya Seti, Ahşap Boncuk Seti, Doğal Taş Boncuklar, Doğal İpler, Organik Kumaş ve Doğal İpler kullandı. adidas'ın plastik kirliliğiyle savaşında yeni bir mihenk taşı olan, hikayeli siluete eklenen sürdürülebilir yaklaşımlar markayı sağlam bir şekilde geleceğe taşıyor. Ürünün görünümü aynı kalırken, Stan Smith modelleri bu sezon itibariyla adidas'ın Plastik Atıklara Son Verme yolculuğunda önemli bir adım olacak. Tüm sağlık ve mesafe kurallarına uygun bir şekilde, mağazadan satın alınan Stan Smith'leri kişiselleştiren Sedef Gali, ilhamını Stan Smith' in doğasından aldı.


Chaled Res: 1965 Suriye doğumlu ve Alman vatandaşıyım. Sizin de ifade ettiğiniz gibi bir Türk ile evli olmam nedeniyle İstanbul'da yaşıyorum. Sanat eğitimimi Almanya da Kunsthochschule Kassel de tamamladım. The Black (8 dakika/2012), Where to go (9 dakika/2010), The tents (9 dakika/2011) adlı üç adet kısa filmin yönetmenliği de yaptım. Uluslararası birçok sergiye, çalıştaya, fuara ve sempozyuma katıldım. Bu arada Suriye, Lübnan, Çin, Romanya, İsviçre, İspanya, Kuveyt, İran, Monako, Suudi Arabistan, Fransa, İngiltere, Almanya, Tunus, Güney Kore, Türkiye Katar, Avusturya, Hollanda, Mısır, Dubai, Umman, ABD, Fas gibi ülkelerde eserlerim bulunmaktadır. Türkiye'de de 2016 yılında İstanbul'daki Galeri Eksen'de ve 2014 yılında Konya'daki Medaş Sanat Galerisi'nde olmak üzere iki kişisel sergi düzenledim. C. R.: Arap alfabesinin korunmuş estetiğine ve görsel müziğine, kelimenin kendisine yaklaşmadan derinlemesine bakmaya çalışıyorum. Çizgiden ve tasarım ilke ve kurallarından uzak çalışıyorum. Arap yazısını kendine has şekli, eğriliği derinliği ve yükseklikleri olan bir cisim olarak görüyorum, yumuşak şefkatli ve hassastır. Yazıyı okunabilir boyutundan değil, görsel perspektifinden ele alıyorum ve görsel bir metin oluşturmak için derinliğine dalıyorum. Benim düşünceme göre harfler, kaligrafi, genel Arap kaligrafisi ve uygulama şekillerine göre Arap kaligrafi türleri arasında fark vardır. Arap kaligrafisi; planlama, standardizasyon, kurallar bütünü ve disiplin demektir. Kendine has bir kalıbı olduğu için spesifik bir yapı olup, bu sistemin içerdiği kurallarının dışına çıkma olasılığı yoktur. Bir sanatçı olarak ilgi alanıma girmediği ve benimle doğrudan konuşmadığı için Arap kaligrafisine ulaşmaya çalışmıyor ve sanatsal çabamı da buraya yöneltme ihtiyacı da duymuyorum. Kaligrafi ve harf başka kavramlar olup, benim ilgi alanım harftir. Beni sanata yönelten sanatçı olarak doğmuş olmamdır. C. R.: Arap harfleriyle çalışıyorum diyerek benim çalışmalarımı dinle alakalı olduğu düşünülmemelidir. Resmim üzerinde yorum yapan herkesin düşüncesine saygı duyuyorum, ama her sanat eserinde bir hikaye aramak ve onu kategorize etmeye çalışmak ciddi bir sorundur. Bu da temelde sanat ve görsel eğitim eksikliğinden kaynaklanır. Sanatçı sınırlar koyarak düşünmez ve hiçbir zaman da düşünmemelidir. Harflerle oldukça tutkulu bir ilişkim var. Onların müziğini duymaya, estetiğini ve görsel müziğini yakalayıp kelimelere ulaşma kaygısı olmadan harflerin görsel boyutlarına inerek çalışıyorum. Arap harflerinin kendilerine has şekli olmasından hareketle onların figüratif yapılarının üç boyutlu, kavisli, derinlikli, yumuşak, narin, şefkatli olması ve dahası onları bir insan vücudu gibi düşünmem sonucunda harfleri kendilerine has görsel perspektiflerinden izleyerek onların derinliklerine dalıyor ve sonuçta Visual text görsel metnime ulaşıyorum. Bir taraftan harflerin dansını hissederken, onlar beni kendi müzik dünyalarına götürüyor. Verdiğim mesajlar öncelikle güzellik, barış ve sevgidir. Bunları soyut görsel metnimde yansıtmaya çalışıyorum, ama izleyicinin bunu anlayıp anlamaması bir sanatçı olarak benim dışımdadır Bir sanatçının da tüm çalışmasını sanatsever düşünceleriyle sürdürmesi söz konusu değildir. Bu ilkeyle yola çıktığım için çalışırken sanatsever ne düşünüyor diyerek eser üretmem. Sanatımı öncelikle kendi görsel arayışım için yapıyorum. Bugüne kadar tüm çalışmalarımı başkaları mutlu olsun diyerek yapmıyorum. C. R.: Gençliğimde realist çalışmalarla başladım, ama sonra uzun yıllar sonunda elde ettiğim tecrübeyle ve çok çalışma sonucunda bu noktaya geldim ve son on beş yıldır sadece harflerle çalışıyorum. C. R.: Sanat; hayat, sevgi, güzellik ve sudur. Sanat; insan olarak bizim kirliliğimizi arındıran bir su gibidir. Çünkü oldukça kirli olan bu dünya ve bu dünyada yaşayan insanlığın kirden arınması ve temizlenmesi için sanata ihtiyacı vardır. Müziksiz resim yapamam ve çalışmaya başlarken müzik benim ruhumu tamamen doldurmalıdır ki; o duygularla resim yapabileyim. Bunun mutlu ya da üzgün olmamla da ilgisi yoktur. Burada önemli olan benim müzikle doymuş olmam ve kendimi hazır hissetmemdir. Bu nedenle benim resmimin temelinde müziğin etkisi çok önemlidir. Sanat; sevgi ve aşkta plansız ve duygulu olma hali olup, bu hali içinde de bir çeşit yaptığı iş için hasta olmayı göze almaktır. Her aşkta olduğu gibi bu aşkın da korunmak için bir şeye ihtiyacı vardır. Bu da bilgidir. Bilginin olması duygunun korunması ve güçlü olması için çok önemlidir. Bu da benim için öncelikle sevginin, aşkın ve sanatın bilgisidir. Bir arayış demek olan sanatımı seviyorum, bu nedenle sürekli arıyor, araştırıyor, üretiyor, her zaman üstüne koyarak daha iyiye ve daha güzele doğru gitmeye çalışıyorum. Benim çizgim; duygularımın zemininde arayış ve deneyimlerimle kendiliğinden ilerleyen, ama nereye gittiğimi bildiğim bir yoldur. C. R.: Benim kimliğim beni diğerlerinden ayırandır. Benim özgünlüğümün ölçüsü; esere baktıkları zaman henüz imzama bakmadan, bunun bana ait olduğunu bilmeleridir. Bir sanat çalışmasında bu kimliğin olması ve sanat eseri ana özelliklerine sahip olması sanatta önemlidir. Tüm bunları kendi arayışım, deneyimlerim ve çok çalışmayla zaman içinde oluşturdum. C. R.: Türkiye'deki bazı sanatçılar çok çok önemli ve çok önemli sanat eserleri yapıyorlar. C. R.: Sanat tarihindeki tüm sanatçılardan etkilendim ve hayranlık duydum, ama en çok etkilendiğime gelecek olursak bu da benim kendi sanatımdır. C. R.: Tabii ki normal kaygılarım oluyor, çünkü sanat yapmak deney yapmaktır. Çalışmalarımı bazen iyi bulurum bazen de çok kötü ve bu normal bir durumdur. Eğer kötü hissedersem tamamen çöpe atar, tekrar ve yeniden baslar, mutlu olana kadar ve istediğim gibi olana kadar çalışır ve bitiririm. Resim yapmaya gittiğimde ne yapacağımı bilmiyor ve sadece resim yapmak istediğimi hissediyorum. Hiçbir zaman bir eser için belirli bir planım, skecim ve ön çalışmam olmuyor. Genellikle sanatçılar ön çalışma yapsa da benim tarzımda ön çalışma bulunmaz. Atölyeme giriyorum, başlangıçta ne yapacağımı tam olarak bilmiyorum, saatlerce çalışıyorum, sonra doğru noktaya ulaştığımı hissettiğimde kendi kendime Evet! Şimdi başladık. diyene kadar bu devam ediyor ve sonra esere başlıyorum. Sanatçı hiçbir yerde durmamalı ve ölene kadar sanat için sürekli değişimin içinde olmalıdır. C. R.: Hedefim her zaman arayışıma devam etmek ve sonsuza kadar sanatımı üretmektir.


Yazar Zeynep Bugay'ın kısa bir aradan sonra çıkardığı ikinci kitabı 'Proti Adasının Esrar' raflarda yerini aldı. Gelmiş geçmiş en iddialı fantastik seriler arasında yerini almaya hazırlanan 'Proti Adasının Esrarı' büyülü, sırlarla dolu farklı bir dünyaya yolculuk etmek isteyen okurlar için, yazarın yaşadığı Kınalıada'dan yola çıkarak, gizemli ve ilham veren ada coğrafyasında terkedilmiş bir kedinin; hayat yolunu, annesini ve kaybettiği sevgiyi arayan naif hikayesini bizlerle buluşturuyor. Her yaştan okuru zengin bir hayal gücüyle örülü bir yolculuğa ortak edecek yalnızlık, cesaret, dostluk, iyiliği bilinçli olarak seçmek ve görünmeyenle temas etmek üzerine kurgulanan benzersiz bir hikaye olan 'Proti Adası'nın Esrarı', Prens Adaları'nın sihrini ve gizemini de hayatımıza katarak bizlere yalnızlığımızı ve sıradanlığımızı unutturarak, gökyüzüne başımızı kaldırıp bakmamızı sağlayacak. Artemis Yayınları'ndan çıkan ve heyecan dolu bir dünyanın kapılarını aralayacağınız romanın yazarı Zeynep Bugay; kitap ile ilgili ilham aldığı ada ve kendi hayatının izdüşümünü kurguladığı fantastik hikaye için, Bu kitabı kaleme alırken ilham aldığım unsurlar çocukluğum ve yazlarımın neredeyse tamamında yaşadığım Kınalıada ve tekir İran kedim Gofret'ti. Bu sene hepimize hürriyetin ve sağlığın değerini hatırlatan pandeminin dışında bir gündeme ihtiyacımız vardı. Ben zengin bir Türkçe'yle kurgulayıp, sunduğum bu fantastik dünyanın okuyucuya odaklanılacak o farklı konuyu sunacağına ve hayatlarına duygusal pek çok unsurla dokunacağına inanıyorum. Ada'nın varlığı sebebiyle, bambaşka bir tatta bir öykü olduğuna inandığım bu kitapta köklerimize, ailemize ve geleceğimizi değiştirebilecek bilinçli seçimlere dair göndermelerin, eş zamanlı yaşanan paralel hayatları da tasvir ederek bizleri görünen ve görünmeyenin kesiştiği ortak bir alanda buluşturacağı kanaatindeyim diyor. Proti Adası'nın Esrarı' açlıktan, soğuktan en çok da yalnızlıktan yorulan minik bir kedinin yüreğinden bizlerin yüreğine uzanacak bir yolun, insanlar gibi nankör olamayan ve kimseyi yarı yolda bırakmayan bir varlığın, maceralı ve zaman zaman da acımasız dünyasına bizleri davet ediyor.


Institut français Türkiye'nin düzenlediği Edebiyat Salonu çevrim içi etkinliğine bu ay eserleri 38 dile çevirilen ünlü yazar Amin Maalouf katılıyor. Etkinlik 28 Nisan tarihinde saat 19.00'da Zoom platformunda düzenleniyor. Yiğit Bener'in sunumuyla gerçekleşecek olan Edebiyat Salonu'nda Amin Maalouf'a, eserlerini Türkçe'ye kazandıran çevirmen ve yazar Ali Berktay da eşlik edecek. Fransız Akademisi'nin 2011'den beri üyesi olan Fransız-Lübnanlı romancı ve gazeteci Amin Maalouf, 1993 yılında aldığı Goncourt ödülü de dahil olmak üzere birçok ödülle taçlandırıldı. Eserleri Türkiye'de giderek artan sayıda sadık bir okur kitlesi tarafından takip edilen Maalouf, son romanı Empedokles'in Dostları ve denemesi Uygarlıkların Batışı ile halihazırda büyük bir başarı kazanmış durumda. Bu iki eser çerçevesinde ve merkezinde birden fazla kimlikle bağlantılı çatışmaların yer alacağı bu fikir tartışmasını her zaman olduğu gibi yazar Yiğit Bener sunacak. Amin Maalouf 1949'da Lübnan'da doğdu. Ekonomi ve toplumbilim okuduktan sonra gazeteciliğe başladı; 1976'dan beri Paris'te yaşıyor. Çeşitli yayın organlarında yöneticilik ve köşe yazarlığı yapmış olan Maalouf, bugün vaktinin çoğunu kitap yazmaya ayırmaktadır. Çok iyi bildiği Asya ve Akdeniz çevresi kültürlerinin söylencelerini yapıtlarında başarıyla işleyen Maalouf, ilk kitabı Les Croisades vues par les Arabes (1983, Arapların Gözüyle Haçlı Seferleri, YKY) ile tanındı ve bu kitabın çevrildiği dillerde de büyük bir başarı kazandı. 1986'da yayımlanan ve aynı yıl Fransız Arap Dostluk Ödülü'nü kazanan ikinci kitabı Leon l'Africain ise bugün bir klasik kabul edilmektedir. Maalouf'un 1988'de yayımlanan ikinci romanı Samarcande da coşkuyla karşılandı ve pek çok dile çevrildi. Les Jardins de Lumiere (1991, Işık Bahçeleri, YKY) ve Le Ier Siecle apres Beatrice (1992, Beatrice'ten Sonra Birinci Yüzyıl, YKY) adlı romanlarının ardından, 1993'te yayımlanan romanı Le Rocher de Tanios ile Goncourt Ödülü'nü kazanan yazarın, Les Echelles du Levant adlı romanı 1996'da, Les Identites Meurtrieres adlı deneme kitabı 1998'de çıktı. Maalouf 2000'de Le Periple de Baldassareı yayımladı. Finlandiyalı müzisyen Kaija Saariaho'nun bestelediği opera için yazdığı Uzaktan Aşk (2002, YKY) Maalouf'un ilk librettosudur. 2004'te Origines adlı romanı, 2006'da ikinci librettosu Adriana Mater 2009'da ise ikinci deneme kitabı Le dereglement du monde yayımlanmıştır. Amin Maalouf 2011 yılında Academie Française'e seçilmiştir.


ARTANKARA 7. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı'nın ardından ARTCONTACT İSTANBUL Çağdaş Sanat Fuarı çalışmaları devam ediyor.. Fuar, 31 Mayıs -4 Haziran 2021 gerçekleştirilecek olup hafta sonu yasaklarının kalkması durumunda 5 ve 6 Haziran 2021 tarihinde de açık olacaktır. 31 Mayıs 2021 tarihinde 14:00 -20:00 arası davetiyeli ön izleme, ödül töreni ve açılış programı gerçekleştirilecektir. Diğer günler ise 10:00 20:00 saatleri arasında ziyarete açık olacaktır. Avrasya Gösteri ve Sanat Merkezinde düzenlenecek fuar iki bölümde yapılacaktır. 10.000 m2 lik kapalı alanda galeriler, müzeler, üniversiteler, Projeler ve kolleksiyonlar yer alacaktır. Açık alanda ise demir, ahşap ve seramik atölyeleri ve büyük boy heykellerin yanı sıra ulusal ve uluslararası sanatçıların yer aldığı Street Art bölümü yer alacaktır. Bu bölümde canlı performansların yanı sıra başlangıcından günümüze garfiti nin gelişimini anlatan küratoryal bir sergi ve sanatçıların eserleri sergilenecektir. Konu ile ilgili her türlü soru ve taleplerinizi yanıtlamaktan mutluluk duyarız. Haziranın ilk haftası buluşmak dileği ile!


Open on Thursday, April 1 from 10:00am 7:00 pm with limited capacity. The artist will be present from 4:00pm. Galerie Lelong & Co., New York, is pleased to present It's a love thang, it's a joy thang, our first solo exhibition with Tariku Shiferaw. Born in Addis Ababa, Ethiopia and currently based in New York City, Shiferaw's practice of mark-making references the historicity of abstract painting and its hierarchical structures embedded in scholarship. It's a love thang draws inspiration from the ongoing movement of Black joy that has increasingly gained momentum among creatives as a source of community-building and healing. The exhibition will present new works to the public from Shiferaw's ongoing series of paintings One of These Black Boys, which the artist began working on a larger scale in the past year. Titled after songs from musical genres by artists of the African diaspora such as Hip-hop, R&B, Reggae, Afrobeats, Blues, and Jazz, the paintings reiterate the artists' stage names and song titles. Both stretched on canvas and draped from the wall, the paintings intentionally hold space for the Black bodies and cultures they represent. For Shiferaw, working in abstraction entails a re-envisioning of identity and form, the gestural surface in his paintings and mark-making is his reclamation of a space that was denied to many artists. A new site-specific installation Jerusalema (2021) embodies both the artist's lived experience of Black joy and his childhood in Los Angeles, California, creating an environment where reality and fantasy exist on the same plain. A live palm tree in the middle centers the visitor's attention, an immediate place-maker reminiscent of Shiferaw's time spent in the neighborhoods of L. A. and a nod to how palm trees are often used to demarcate spaces of relaxation. Reflective mylar sheeting and chain-link fencing covers one wall, intimating a version of the visitor's presence and body into view that is separated by the fence. On the other wall, small wooden objects are installed against a panel of pink paint; recalling the artist's early use and subversion of utilitarian shipping pallets to make art. Toi Derricotte's poem, Joy is an act of resistance is printed in a small font, inviting a closer look. She asks, What does her love have to do with five hundred years of sorrow, then joy coming up like a small breath, a bubble? What does it have to do with the graveyards of the Atlantic, in her mother's heart? Derricotte is not alone in embodying Black joy in her practice, its ethos is rooted in a blues-based tradition and has been expressed by creatives across multiple periods and media, from Zora Neale Hurston and Maya Angelou, to the musicians Shiferaw names his works after, including Solange and Kendrick Lamar. A highlight of the exhibition, A Boy Is A Gun (2020) comprises blue paint applied directly to the gallery wall in a rectangular form, with 12 black wooden objects that echo pallets installed on the surface. Previously exhibited at the Zuckerman Museum of Art, Kennesaw, the semi-permanence of the paint in the museum and present gallery environment adds another layer to the work that speaks to its realization through another body, removed from the artist's hand.


Anita Rogers Gallery is pleased to introduce Mahreen Zuberi to the gallery's roster of artists with an online solo exhibition featuring works spanning the last two decades. The exhibition features the artist's intimate gouache works, as well as her Linea Negra Triptych and related handmade artist book. The exhibition will be presented via a digital catalog, as well as with an online viewing room hosted on ArtLand. The artist's approach is slow, patient, and methodical. She chooses traditional painting techniques and materials, including wasli, a type of handmade paper that has been used by artists since the 10th century. Her process often includes weeks of preparation, including note-taking, observation, contemplation, and sketching before the painting begins. Once it does, it flows organically, but requires careful, time consuming work as the artist builds layers of color and depth. The resulting work feels at once structured and free, precise yet unrestrained. Through her paintings, the artist explores themes of political turmoil, gender, pregnancy, and power dynamics. Zuberi (b.1981 Karachi, Pakistan) completed her Bachelor of Fine Arts from the prestigious National College of Arts, Lahore, specializing in miniature painting. Returning to Karachi she began teaching at the Karachi University, Department of Visual Studies. She has exhibited in local and international art exhibitions and her work is part of prominent art collections across the world. Her work discovers the human condition through a personal narrative. Currently she is coordinator of the Fine Art program at the Karachi University, Department of Visual Studies. This will be her first exhibition with Anita Rogers Gallery.


Mastercard, pandemi sürecinin evlerde devam ettiği bugünlerde 23 Nisan'ı evlerinde kutlayacak olan çocukları unutmadı. Paha Biçilemez İstanbul platformu, çocukların eserlerinden oluşan paha biçilemez sanal resim sergisini ikinci yılında da düzenlemeye devam ediyor. Yaşamın evlerde devam ettiği bugünlerde Mastercard, hayatın bazı anlarını, paha biçilemez bir deneyime dönüştürüyor. Mastercard Paha Biçilemez İstanbul platformu, ikinci yılında da 23 Nisan'a özel bir sanal resim sergisi düzenleyerek çocukların sanatsal gelişimini destekleyecek paha biçilemez bir anı sunuyor. Bu yıl Evcil Dostlarımız ya da Bahar olmak üzere iki temadan oluşan sergiye Türkiye'nin her yerinden ve her yaştan çocuk istediği tekniği kullanarak çizeceği resimlerle katılabilecek. Sergi için gönderilen her resim sanal galeride bulunan çerçevelerle asılarak yer alacak. Sergiye katılmak isteyenlerin tek yapmaları gereken, çocuklarının çizdikleri resimleri 31 Mayıs 2021 tarihine kadar www. pahabicilemezistanbul. com üzerinden yapılan yönlendirmeleri takip ederek paylaşmak. Sergi sürekli ziyarete açık olacak. Sanal resim sergisini Paha Biçilemez İstanbul websitesi üzerinden dileyen herkes ziyaret edebilecek. Sanal resim sergisini gezen ziyaretçiler, resimlere tıklayarak resmin büyük halini, resmi yapan çocuğun adını, yaşını ve varsa resmin adını görebilecekler. Sergi bitiminde sergiye resimleriyle katılan çocuklara Mastercard tarafından katılım ve teşekkür belgesi gönderilecek. Mastercard Paha Biçilemez İstanbul Platformu'nun kullanıcılarına özel olarak sunduğu deneyimler sadece resim sergisiyle sınırlı değil. Platformda yer alan diğer deneyimler için www. pahabicilemezistanbul. com sitesini ziyaret etmeniz yeterli. Mastercard; New York, Toronto, Londra ve Paris gibi şehirleri takiben, Paha Biçilemez Şehirler Projesi'ni, İstanbul'da Paha Biçilemez İstanbul adıyla birçok dünya şehrinden önce hayata geçirdi. Paha Biçilemez İstanbul, şehrin sunduğu paha biçilemez deneyimleri özel bir platform aracılığıyla İstanbul meraklıları ile buluşturuyor. Bu platform üzerinden Mastercard kullanıcıları İstanbul'daki Yeme-içme, Alışveriş-Moda, Kültür-Sanat, Müzik-Eğlence, Spor-Kişisel Bakım ve Seyahat-Konaklama alanlarındaki en güncel ayrıcalıklara, www. pahabicilemezistanbul. com sitesi üzerinden ulaşıyor.


Başrollerinde Gönül Nagiyeva ile Kaan Urgancıoğlu'nun yer aldığı 'Gerçek Olamaz' adlı sinema filminin dünya prömiyeri 43. Moskova Uluslararası Film Festivali'nde gerçekleşecek. Türk yapımı 'Gerçek Olamaz' sinema filminin dünya prömiyeri 43. Moskova Uluslararası Film Festivali'nde gerçekleşecek. Senaristliğini ve yönetmenliğini Korhan Uğur ve Gönül Nagiyeva'nın birlikte yaptığı film, 23 Nisan saat 15: 30'da Moskova'nın en büyük salonlarından biri olan Oktyabr Festival Merkezi 5. Hall'da sinemaseverlerin karşısına çıkacak. Gerçek Olamaz filmi daha önce Around Films Festival Paris festivalinde 'En İyi Sinematografi kategorisinde, Los Angeles La Femme Festivali'nin özel seçkisinde, Saint Petersburg White Nights Film Festival'inde 'En İyi Senaryo' kategorisinde ve Festival Internazionale Del Cinema Di Salerno özel seçkisinde finalist oldu. Aynı zamanda filmin tanıtımı için yazılan 'Leyla's Song' şarkısı Palm Beach International Music Awards festivalinde En İyi Jazz şarkısı kategorisinde finalist oldu. Drama türünde çekilen filmde, jazz müzisyeni Leyla ve fotoğrafçı Murat'ın aşk hikayesi anlatılıyor.


Dünya Sanat Günü, 2012'den bugüne dünyada sayısız ülkede giderek daha fazla kutlanırken, UPSD'de bu kutlamalara, yaptığı etkinliklerin yanı sıra, her sene verdiği Dünya Sanat Günü Ödülleri ile katılıyor. Gelenekselleşen ödüller, pandemi nedeniyle 2020'de olduğu gibi bu yıl da, AIAP/IAA Dünya Başkanı Bedri Baykam'ın resmi Instagram hesabından canlı olarak yayınlandı. Dünya Sanat Günü 'Wallace Hartley' Ödülleri 18 Nisan akşamı 7 farklı dalda sahiplerini buldu. 1912 tarihinde trajik bir şekilde batarak 1514 kişinin ölümüyle sonuçlanan Titanic faciasında, dev gemi sulara gömülene kadar vazgeçmeden çalmaya devam eden Wallace Hartley ve Orkestrası'nın anısına adanmış bu ödüller sahiplerini bulurken, bu müzisyenler, bize yaklaşık 2,5 saatlik korkunç süreçte, the show must go on sloganının anlamını en çarpıcı ve şekilde göstererek tarihte iz bırakmışlardı. UPSD Yönetim Kurulu'nun geçen yıl aldığı kararla, Dünya Sanat Günü Ödülleri, 2020'den itibaren artık Dünya Sanat Günü 'Wallace Hartley' Ödülleri olarak anılıyor. Baykam sanat dünyamızda eleştiri ve hazzı bir araya getirmekten çekinmeyen ve iğneleme hakkını fena halde saklı tutan Ayşegül Sönmez'e ödülünü açıklarken, Sönmez'in 2012'de kurduğu Sanatatak'la online sanat yayıncılığının Türk sanat dünyasına getirdiği düzey ve yeniliğin altını çizdi. Yılın Sanat Kurumu Ödülü'nü ARKAS Sanat'ın Kültür Sanat Direktörü Müjde Unustası, Lucien Arkas ve kurumu adına kabul etti. Baykam, kalıcı yayınlarla beraber açtıkları Naci Kalmukoğlu, Vasarely, Post-Empresyonizm, Ara Güler ve Picasso gibi sergilerle, İzmir'de kurdukları Arkas Sanat Merkezi sayesinde, İstanbul'la sınırlanan modern ve çağdaş sanatı Ege ile buluşturdukları için, kendilerini tebrik etti. Baykam, Yılın Sanat İnsanı Ödülü'nü, Eskişehir'in efsanevi Büyükşehir Belediye Başkanı'na verirken, Büyükerşen'in sanatçı kimliğinin yanı sıra, Eskişehir'i büyük ve çağdaş bir kampüs kente çeviren, başta Balmumu Müzesi olmak üzere pek çok atılımla kenti sanatla donatan, vizyoner kimliğine atıf yaptı. Baykam, Londra'da yaşayan Bilkent Tasarım ve İletişim mezunu Ekin Bernay'a Yılın Genç Sanatçısı ödülünü sunarken; Bernay'ın da dünyanın şu sıralarda en büyük ihtiyacı olan huzuru, duygusal, fiziksel, kavramsal ve sosyal katmanlarla, yaratıcı çağdaş dans dilini harmanlayarak, dans ve hareket terapisiyle kazandırdığını paylaştı. Baykam, yılın sanatçısı ödülünü ressam ve akademisyen Devabil Kara'ya verirken, bu ödülün onun nezdinde günümüz koşullarının zorluklarında çağdaş, genç, özgür beyinler yetiştiren akademisyenlere ithaf edildiğini belirtti ve Kara'nın bir öğretim üyesi olarak süreklilik, tevazu ve ciddiyet içinde gençlerle sürekli köprü kuran, bir ilişkiler dizisi yaratma misyonunu öne çıkarttı. Baykam, Yılın Onur Sanatçısı Nevhiz Tanyeli'nin, Mehmet Güleryüz, Komet, Aladdin Aksoy, Burhan Uygur kuşağının önemli bir üyesi olduğunu hatırlattıktan sonra, sanatçının 15 yaşında hatıra defterine yazdığı Önce Akademi'ye, sonra Paris'e gidip ressam olacağım dediğini ve bunları sırayla gerçekleştirdiğini aktardı. Bir yandan da Nevhiz'in, sanatında Canım ne zaman isterse o zaman resim yaparım kararlılığıyla hareket eden, özgür ve idealist vizyonunu vurguladı. Öncelikle çağdaş ve özgür sanat ile düşüncenin ancak, laik demokratik bir hukuk devletinde yeşerebileceğini vurgulayan Baykam, geçtiğimiz yıl tutuklulukları sürerken gazeteciler Barış Terkoğlu ve Barış Pehlivan'a verilen UPSD Özel Ödülü'nü bu sene ODATV Ankara haber müdürü Müyesser Yıldız ve Yeniçağ Gazetesi yazarı Murat Ağırel'e taktim etti. Her iki ismin araştırmacı, ödünsüz, kararlı gazeteciliğin yüz akı olduklarını vurgulayan Baykam, kendilerini Türk sanat ve demokrasi ortamı adına teşekkür etti. Katılımcılar en zor zamanlarda sanat nefestir sloganıyla içinden geçtiğimiz bu zorlu dönemde sanatın her zaman bizimle olduğunu hatırlattılar. . Baykam, yayının sonunda 20 Nisan Salı günü, Akademix ve Genç Etkinlik 9 sergilerinin upsd. org. tr sitesinden çevrimiçi olarak gerçekleşeceğini duyurdu.


4) International Music Competition Recording and Publishing Prize. The concerts for the winners will be organized in beautiful cities and locations in Venice, Padova, Perugia, Abano Terme and others. Money prizes and CD recordings with DS Classic Label.


Galeri FE, sanatçı Dilek Işıksel 'in Saf Sevginin Kanatlarında adını verdiği kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Bedri Rahmi Eyüboğlu'nun öğrencilerinden Dilek Işıksel, pek çok medeniyete ev sahibi olmuş, büyülü kent İstanbul'u ve İstanbul'a dair tüm motifleri resmin merkezine koyuyor. Kubbelerin, tarihi yarımadanın, Galata'nın, denizin ve kuşların yanı sıra, şehre ait mistik enerjinin hissedildiği pek çok detayı bütünleşik bir biçimde izleyiciye sunuyor. Resimlerinde kullandığı melek, nebula, yıldızlar, kent imgeleri ve deniz, Dilek Işıksel 'in eserlerinde katman katman yerleşirken sanatçının 50 yıllık sanat hayatının izlerini taşıyor. Sanatı için Dünya kültürünün incisi Istanbul'un sanatsal zenginliğini resimlerimde renk katmanları ve dokularla yansıtırken; Ayasofya'nın meleklerini İstanbul'u ve barışı sonsuza kadar koruması için baş köşelerde uçuruyorum, kuyruklu yıldızları da mutluluk ve sevinç için İstanbul'a yağdırıyorum... diyen Dilek Işıksel'in solo sergisi Saf Sevginin Kanatlarında 6 Mayıs 11 Haziran 2021 tarihleri arasında Galeri FE'de. Sergi hafta içi her gün, saat 10:00 17:00 arasında izlenebilir.


Institut français Türkiye'nin nitelikli edebiyat çevirilerini desteklemek ve çevirmenlik mesleğine hak ettiği değeri vermek amacıyla bir manifesto yayınlayarak bu yıl ilk defa başlattığı Fransızca Çeviri Ödülleri'ne başvuru süresi 16 Nisan'da sona erdi. Yoğun ilgi gören Fransızca Çeviri Ödülleri'ne Genel kategoride 37, Genç Çevirmen kategorisinde ise 5 adet başvuru yapıldı. Başkanlığını INALCO Türkçe Kürsüsü Başkanı ve Actes Sud Yayınevi Koleksiyon Müdürü Timour Muhidine'in yaptığı ; Ankara Üniversitesi'nden Prof. Emin Özcan; Yıldız Teknik Üniversitesi'nden Doç. Dr Lale Özcan, Hacettepe Üniversitesi Çeviri Bölümü Başkanı Doç. Dr Zeynep Oral ve çevirmen Ayça Sezen'den oluşan jürinin 15 Haziran tarihine kadar eserleri değerlendirmesi bekleniyor. Fransızca Çeviri Ödülleri'ne başvuran katılımcılar genel ve teşvik adı altında iki ayrı kategoride yarışacak. Genel kategori ödülü 20 000TL, ve Genç Çevirmen Teşvik Ödülü ise 10 000TL olarak belirlendi.


Gizem Enuysal'ın Akademililer Sanat Merkezi'nde açtığı yeni sergisinin adı Hikaye Oluştur adını taşıyor. Sanatçı, sergide günlük yaşam sahneleri, portre ve otoportreler sunuyor. Sosyal medyada sürekli kullanılan hikaye oluşturma durumunu kendi hikayelerini oluşturarak sorguluyor. Beyoğlu'nun kozmopolit yapısından etkilenerek oluşturduğu hikayeler yanı sıra zaten kendi sanat anlayışının da bir parçası olarak hikaye ögesini kendi üslubu ile ifade ediyor. Sergi 8 Mayıs tarihine kadar izlenebilir. Gizem Enuysal: Sergi birer defa sergilenmiş 2015 ve 2017 yıllarına ait iki büyük boyutlu resmin yanı sıra ağırlıklı olarak 2019, 2020 ve 2021 yıllarına ait yeni resimlerden oluşuyor. Geniş bir zaman aralığındaki resimlerimi kapsayan serginin oluşum süreci yakın tarihli resimlerin hazırlık süreciyle daha yakından ilişkili, bu resimler de akademik yaşamımla paralel götürmeye çalıştığım atölye çalışmalarımın sonucunda oluşturuldu. İsim bulmak resimlerim söz konusu olduğunda da zorlandığım bir konu; serginin ismi hikaye anlatma durumunu sosyal medya diliyle ifade ederek ve afişte gördüğünüz gibi sosyal medyada kullanılan simgeyle toparlayarak oluşturuldu. İçinde bulunduğumuz salgın sürecinde aklımda başka kavramlar, isimler de vardı ama Hikaye Oluştur aslında hepsini içine aldı. G. E.: Sergide üç adet otoportre var, bunlardan ikisi kişisel bir anlatının kurgusu içerisinde yer alıyor diğeri ise biçim, renk ve form araştırmasının daha ayrıntılı ele alındığı ayna karşısında yapılmış bir otoportre. Bire bir bakarak yaptığım otoportrenin yönteminin bundan sonraki çalışmalarımı yönlendireceğini tahmin ediyorum, daha doğrusu bir süre modele bakarak çalışmak ve portre üzerinden daha az kelimeyle hikayeyi sürdürmek istiyorum. G. E.: Yaşadığım mekanın resimlerime en büyük katkısı kozmopolit bir semtin insanları, duvar yazıları ve bu semtin insanlarının sıra dışı giyinme tarzlarını gözlemlemek şeklinde oluyor. Saydığım bütün unsurları resimlerime konu, doku, mekan, aksesuar ve kostüm olarak taşımaya çalışıyorum. Resimlerime duvar yazılarının karakterine bağlı kalarak zaman zaman kendi cümlelerimi yazıyorum.


The fourth consecutive year, the International Piano Competition for children and amateur pianists La Note Celeste is held in Paris to reveal music talents' potential. Internationally renowned professional pianists are members of the Competition jury, headed by pre-eminent Rena Shereshevskaya. She mentored such outstanding talents as Lucas Debargue (4th prize in Thaikovsky International Competition, 2015), Remi Geniet (2nd prize in Queen Elisabeth Competition, 2013), Julian Trevelyan (2nd prize in Long Thibaud Crespin Competition, 2015) and Alexandre Kantorow (1st prize and Grand Prix in Thaikovsky International Competition, 2019). Age: till 18 y. o. for young talents' 4 categories and from 19 and older for amatour pianists categorie. The fourth consecutive year, the International Piano Competition for children and amateur pianists La Note Celeste is held in Paris to reveal music talents' potential.


|Perrotin Seoul is pleased to present Flowers for Books, Jean-Philippe Delhomme's first solo exhibition in Asia. It is composed of intimately scaled still life paintings that, at first sight, fulfill the promise of the title. Books, magazines and vases of cut flowers occupy his still lifes. A series of portraits, painted from life with different sitters, introduce a presence among the inanimate artifacts. Delhomme places the sitter in the semi-abstract decor of the bare studio. Flowers, books and models manifest themselves in the pictorial landscape of Jean-Philippe Delhomme that is more concept than real space. The studio is a mental space that Delhomme can control, but only to a certain degree until the sitter for a portrait looks back at him.


Perrotin New York is pleased to open two new exhibitions, on view from April 29th through June 5th. Join us for an opening reception with limited capacity on Thursday, April 29th from 12-8PM. You can book appointments to visit here. On our first and second floors is a new series of paintings by Japanese artist MADSAKI, marking his first exhibition in Manhattan. This new body of work pivots away from the artist's most iconic subject-matter which draws from an infinite postmodern image bank and instead, is almost entirely autobiographical in nature. Here, the artist revisits the experience of growing up in New Jersey to immigrant parents, as well as his young adulthood in New York. On our third floor, Guadalajara-based artist Gabriel Rico returns to New York with an ambitious exhibition of new sculptural objects and wall installations. The exhibition will highlight the continued evolution of Rico's Reduccion objetiva orquestada, a series begun exactly a half decade ago and most recently presented at the Venice Biennale. Here, Rico assembles disparate objects natural, scientific, and ones pertaining to indigeneity to propose non-mathematical equations for our society's miscalculations. Known for playful critique of the art historical canon, this exhibition will be one of MADSAKI's largest and most personal exhibition to date. As a child of the diaspora, he will be coming home to New York, a place he never quite belonged, and the exhibition will focus on telling that story. The artist works entirely in spray paint and much of his work revolves around breaking down our strict cultural landscape. By creating a series of paintings that flatten hierarchy in which a death metal group socializes with the Picasso, or the McDonald's family welcomes George Washington MADSAKI creates a universe in which all mutual exclusion evaporates. The spontaneity with which the artist links each pictorial scene are all intimately tied to his own personal history, which is marked by a strong feeling of social and cultural detachment. Rico's exhibition title is a direct quotation from a Dutch television series of the same title, created and hosted by journalist Wim Kayzer, who interviewed 26 philosophers and thinkers, scientists, artists, musicians, writers, and other learned celebrities, and asked them a question: What makes life worth living? Rico also asks big questions as such, though not verbally, but visually through his work, through each of the objects he uses man-made, natural, and crafted and the implied relationships these objects have with each other and with the viewers. Rico acts as an interlocutor between the material world and the noetic space, with this exhibition reflecting a studied approach to contemporary thought, and a methodology for ontological experiments.


figüratif resmin önemli temsilcilerinden Mahir Güven'in Baharı Getirdim Sana isimli resim sergisine ev sahipliği yapıyor. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümünde Neşet Günal atölyesinde eğitim gören sanatçı, 1981'de mezun oldu. 1981, Osman Hamdi Resim Yarışması Desen Dalı Ödülü ve 1989, Güzel İstanbul Resim Yarışması Birincilik Ödülünü kazandı. Çok sayıda kişisel ve karma sergiye katıldı. Çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir. Sergisinde klasik perspektifin dışına çıkan bir mekan anlayışını gördüğümüz sanatçı yaşam alanlarımızı tekrar tartışmaya açıyor. Günümüzün gerçekliği olan eve kapanma hallerimizi, doğaya özlemi ve baharın yaşama davetini birlikte resmederek güç bir işin altından estetikten vazgeçmeyerek kalıcı resimlerle üreterek ustalıkla kalkıyor. Mahir Güven, yaşamın hızından elden geldiğince kurtulup evde kaldığımız bu dönemde resimlerindeki ayna gerçekte kim olduğumuzu, benliğimize belki de ne kadar uzak olduğumuzu fark ettirmeye çağırıyor. Yerleşik hayata geçiş ve barınılan mekanların mimari olarak günümüzdeki hale gelmesi, örneğin kapıların kapalı olması ve yatak odalarının mahrem bir yer haline gelmesi bile toplumsal hayatımızın şekillenmesini bize anlatacak kapsamlı verileri sunuyor. Tekil ile çoğul olanın karşıtlığını hala netleştirmemiş toplumlarda, mahrem olan bir yandan kutsanılırken diğer yandan sosyal medya aracılığıyla bu kutsallığın ihlali teşvik edilerek şizofrenik bir bağlam oluşturuluyor. Algımızda yeniden ve yeniden biçimlendirdiğimiz mekanların tüm zamanımızı geçirdiğimiz yaşam alanları haline dönüşmesi kimliğimizi ve kişiliğimizi kazandığımız sosyal çevremiz de olmadığında benimizi epeyce zorlayan bir süreci beraberinde getiriyor.


Rahmi M. Koç Müzesi'nin en yeni objesi İttir Kaktır, İngiltere merkezli Classic Boat dergisinin düzenlediği yarışmadan ödülle döndü. İttir Kaktır, sekiz farklı kategoride birincinin belirlendiği yarışmada kendi kategorisinde 'en iyi' seçildi. RMK Marine Tersanesi tarafından 2020 yılında inşa edilen İttir Kaktır, Ekim 2020'de Rahmi M. Koç Müzesi'nin gemi filosuna katıldı. Teknenin orijinal planı, ABD Washington'daki Sam Devlin firması tarafından Tugzilla adıyla, içten motorlu bir gezinti teknesi ve aynı zamanda römorkör olarak tasarlandı. RMK Marine Tersanesi tarafından planı yeniden uyarlanarak sekiz metre olan boyu iki metreden fazla uzatıldı ve 10,06 metrelik bir tekne haline getirildi. Müzenin geniş koleksiyonunda yer alan İttir Kaktır'ın 150 beygir gücündeki motoru ise Ford Otosan tarafından üretildi. İngiltere merkezli Classic Boat dergisinin 2007 yılından bu yana düzenlediği Classic Boat Awards, asırlık geleneksel gemilerden restore edilenlere, yelkenlilerden motorlu gezinti teknelerine kadar mavi sularda özgürce yol alan deniz araçlarını bir araya getiriyor. Sekiz farklı kategoride düzenlenen yarışmanın birincileri halk oylamasıyla seçiliyor. Kazananlar, Classic Boat dergisinin mayıs sayısında da duyurulacak. Rahmi M. Koç Müzesi Türkiye'nin ulaşım, endüstri ve iletişim tarihindeki gelişmeleri yansıtan ilk ve tek sanayi müzesidir. 14 binin üzerinde objeden oluşan koleksiyonu, çocuklara yönelik eğitimleri ve atölyeleri ile kültür ve eğlenceyi bir arada sunabilen tek adres olan Rahmi M. Koç Müzesi Mustafa V. Koç/Lengerhane binası ve Hasköy Tersanesi olmak üzere iki tarihi bina ile halihazırda 11 bin 250 m2'lik kapalı alana ve yaklaşık 17 bin metrekarelik açık alana sahiptir. Rahmi M. Koç Müzesi, pazartesi-cuma 10.00-17.30 saatlerinde ziyaret edilebilir. Müzeye giriş ücreti yetişkinler için 28 TL, öğrenciler için 12 TL'dir.


SALT'ın, iklim değişikliğinin insana ve dünyaya etkilerine dikkati çekme amaçlı Bu son şansımız mı? gösterim programının 2021 seçkisi, Güney Afrika, Norveç, Fransa, Kanada, Bolivya ve Balkanlardan on belgesel filmi bir araya getiriyor. Yedinci yılında Garanti BBVA desteğiyle gerçekleştirilen program, 2019 yapımı One Table Two Elephants filminin bir haftalık Türkçe altyazılı gösterimiyle 26 Nisan'da saltonline. org'da başlıyor. Bu son şansımız mı? 2021 programı, 26 Nisan-4 Temmuz tarihlerinde gerçekleştirilecek, programdaki filmler, birer hafta süreyle saltonline. org'da yayında kalacaktır. Bütün filmler, orijinal dilinde Türkçe ve İngilizce alt yazılı olarak, ücretsiz gösterilecektir.


Çağdaş Türk Resmine değerli katkılarda bulunmuş Selma Gürbüz'ün vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Selma Gürbüz'ü rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1960 yılında İstanbul'da doğan Selma Gürbüz, sanat eğitimin 1980 yılında İngiltere'deki Exeter College of Art Design'da başladı. 1984 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü mezun oldu. Paris, Roma, Buenos Aires ve Barselona olmak üzere üzere, Japonya'nın farklılaştırmada sergiye giren Gürbüz'ün yapıtları, Londra'daki British Museum, Paris'teki Galerie Maeght Koleksiyonu, İstanbul Modern, Ankara Resim Heykel Müzesi gibi farklı koleksiyonlarda bulunuyor. İstanbul Modern Şef Küratörü Öykü Özsoy'un küratörlüğünde üstlendiği Selma Gürbüz: Dünya Diye Bir Yer sergisi 30 Haziran 2021'e kadar görülebilir.


HUGO GALERIE is pleased to present Sous le Ciel de Paris, a solo exhibition of the exquisitely articulated watercolors of Chizuru Morii Kaplan. Originally trained as an architect, Kaplan channels the profession's zeal for precision and perspective into saturated renderings of worlds worth inhabiting. Whereas architectural drawings typically propose hypothetical futures, Kaplan relishes the present and demonstrates the intense mystery and magic of our existing structures. With an architect's eye, she extols every eave, bevel, and cornice. Buildings become subjects and sculptures come alive. Places are personas. Paris, Manhattan, Venice. These are Kaplan's paramours. She depicts them as an artist illustrates an unassuming and unnoticed glimpse of a lover: her profile, her shoulder, the curve of her neck in the rain-filtered sunlight. Kaplan transmits the allure and seduction of an intimate encounter onto a portion of architectural relief. Her paintings are portraits. The most angular edifices become supple under her gaze. Rooftops drip and stone melts. It is like falling in love all over again with the simple reflection of your sweetheart. Grandeur leaks. Elegance seeps. Light and shadow unravel into trailing vines of vision. The artist's partial vistas of buildings and monuments encourage viewers to imagine the entire vantage and engulf her audience. And all the while, they ripple. Kaplan's mastery of the watercolor medium is mesmerizing. Life becomes lithe and ledges lissom. Her works convey the accuracy of a photograph through the bubbling movement of drenching rain. Her sublime waterworlds cannot be still. They dance. And, like the best music, you lose yourself in them.


Türk Sanatına eleştirileri ile ışık tutan, Abdülkadir Günyaz'ı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Sanat yazarı, gazeteci, eleştirmen Abdülkadir Günyaz 1932 yılında İstanbul'da doğdu. Galatasaray Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nde okudu. 1956 yılında gazeteciliğe başladı, 1967'de TRT ye girdi ve 1997 yılında emekli oldu. Kırk yılı aşkın bir süre gazetelerde ve sanat dergilerinde özellikle plastik sanatlar üzerine eleştiriler, yorumlar, yine bu alanla ilgili sayıları ona yaklaşan kitaplar ve bu arada elliye yakın radyo oyunu yazdı. Bir çok yarışmada secici kurul üyeliği ve başkanlığı da yapan Abdülkadir Günyaz, Art-İst 2001 İstanbul Sanat Fuarı'nda Eleştirmen Onur Ödülü'ne değer görüldü.


Open to all instrumentalists, singers, ensembles, and composers! Submit your performance video or composition for over $10,000 value in prizes! Winners will receive an official certificate + press/media exposure + online recital + feature on the website. Note: Piano accompaniment/orchestral reduction is allowed. Instrumentalists, singers and ensembles: Submit a video of your performance.


|Featuring twenty new works, grouped by the prefixes u. b. B. and Ö-Norm, the paintings on view are works on canvas, with one painted on aluminium Dibond. As the title, 'incomprehensible brown pictures', suggests, earthy pigments predominate, evoking the colours of Cubism, or of artists painting at the time, such as Francis Picabia. Yet many other colours feature too, ranging from vibrant pinks and primaries to greens, greys and ethereal washes of sky blue. Many of the paintings contain white within them, bringing depth to the works and a luminosity to the show. Techniques abound, from heavy dripping, spraying and smearing to delicate washes of rag-blur or sfumato, demonstrating Oehlen's unrestrained approach to painting. Caught between flatness and depth, structure and formlessness, the works contrast areas of painterly intricacy with expressive sabotage, revealing an inimitable range of paint handling techniques, unique to the artist. Please schedule your visit in advance and be advised that you will need to present a negative corona test result from an official test centre, not older than 24h, upon entry.


Türk resiminin önemli ustalarından, mavinin ressamı olarak da tanınan Ali İsmail Türemen ölümünün birinci yılında anılıyor. Prof. Ali İsmail Türemen'in aramızdan ayrılışının birinci yılında, Marmara Üniversitesi ve Eskişehir Anadolu Üniversitesi'nden Ali İsmail Türemen'in yetiştirmiş olduğu şimdinin sanatçıları otuz öğrencisi, Ali İsmail Türümen'in doğum günü olan 1 Mayıs'ta Maviye Özlem isimli sergi ile hocalarına duydukları sevgi ve özlemlerini yapıtlarını sergileyerek dile getiriyorlar. Ayrıca bu sergi için hazırlanan katalogta, Marmara Üniversitesi'nden Prof. Mustafa Pilevneli, eğitimciler, sanatçılar ve Eskişehir Anadolu Üniversitesi'nden Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen ve eski öğrencileri, bugünün profesörleri ve sanatçıları hocalarıyla paylaştıkları anılarını yazdılar. Ali İsmail Türemen anısına açılan sergide resim, heykel, seramik ve özgün baskı eserler yer alıyor. 1 Mayıs 1942'de İstanbul'da dünyaya gelen Ali İsmail Türemen 1968 yılında Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'nu bitirdi. Aynı yıl Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'nda göreve başladı. 1987 yılında profesör ünvanını alan Türemen, Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nin de kurucu hocalarındandır. Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi ve Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde Temel Sanat Eğitimi ve Tasarım İlkeleri derslerini vermiştir. 1 Mayıs'ta ziyarete açılacak olan Maviye Özlem isimli sergi 3 Haziran'a kadar Akeramos Sanat Galerisi'nde gezilebilir.


Anita Rogers Gallery is thrilled to introduce Anas Albraehe to the gallery's roster of artists with an online solo exhibition featuring both select older works and large paintings from this past year. The exhibition will be presented via a digital catalog, as well as with an online viewing room hosted on ArtLand. The artist starts each painting from life, never from photographs, and then lets his imagination guide the rest of the way, particularly with color choices. The resulting paintings are intuitive, soulful, and balanced explorations of color and shape. The artist draws inspiration from Henri Matisse and Paul Gauguin, while at the same time instilling his own unique perspective and sensitivity in the work. The quilt wraps us up in our joys and sorrows and allows us to surrender ourselves and move away from life, if even for a few hours. When we are asleep, we are all alike whether you are sleeping in a palace or a child sleeping in the street, both are absent from reality, and the quilt is as intimate as your own house. In the context of my paintings, each quilt takes on a different colour to show it as a unique home to its sleeper. Born in Syria in 1991, Anas Albraehe is a multidisciplinary artist focused on painting and theatre. He graduated with a Bachelor's degree in Painting and Drawing from Damascus University of Fine Arts in Syria in 2014. After the beginning of the war in Syria, he moved to Lebanon where he obtained a Master's degree in Psychology and Art Therapy from the Lebanese University in 2015. His recent work combines his interests in the fields of art and psychology to produce a portrait that explores the psychology of color and the gaze of the Other. Anas Albraehe's solo exhibition, entitled Manal, was held at Artspace Hamra in Lebanon and Wadi Finan in Jordan in 2017. He also participated in two group exhibitions at Al-Bareh Gallery in Bahrain in 2015 and Artspace Hamra in 2016. Anas Albraehe participated in SAFIR TA'AROF 2017, an art workshop within the framework of the Sharjah Art Biennale, 2016-2017. He exhibited two series at the Agial Gallery in Beirut, The Dream Catcher in 2018 and Mother Earth in 2020. Anas Albraehe has worked on several successive series of paintings, each time taking as subject precise elements of his environment in Syria and Lebanon. He is inspired by the people around him but also by memories of his home region.


Galerie Max Hetzler, London is pleased to announce Carroll Dunham | Albert Oehlen, a joint exhibition of paintings which explores the stylistic diversity of two of the most innovative painters of our time. This will be the first presentation of Carroll Dunham's work in the UK since 2006 and follows the artists' travelling exhibition Carroll Dunham / Albert Oehlen: Trees at the Kunsthalle Düsseldorf (2019) and Sprengel Museum, Hanover (2020). As leading painters of their generation, Carroll Dunham ( 1949, New Haven, Connecticut) and Albert Oehlen ( 1954, Krefeld) are celebrated for their independent and highly distinctive oeuvre. Over the last decades, both artists have continuously tested the conventions of painting while working in unique and radically opposite pictorial languages. Whereas Albert Oehlen shifted from figuration towards post-non-representational painting in the late 1980s, Carroll Dunham's anthropomorphic abstraction of the 1970s has evolved into a surreal universe foregrounding human figures. Dunham's series Proof of Concept marks a new development in the artist's oeuvre, uniting male and female figures in the composition for the first time. In the four paintings included in the exhibition, the nude limbs are geometrically splayed out across the composition, actively breaking through the confines of the drawn frame. With the figures' faces turned away, the viewer is confronted with the charged physicality of their bodies, assuming the role of the voyeuristic outsider. The foreshortened and cropped depiction of the body, reminiscent of both Modernist nudes and antique bas-relief friezes, reflects Dunham's acute knowledge of art history. Catalysed by formal vibrancy and repeated symmetry, the subject's intense physicality is brought to the fore. The dynamism of the figures is further accentuated by acidic block colours and bold outlines set in opposition to swirling, delicate lines, revealing the painting process through visible pentimenti. Uniting male and female archetypes in a psychedelic utopian vision, Proof of Concept exposes and questions stereotypes about gender, sexuality and human nature, providing insight into the subjects' complex internal world. Albert Oehlen's series of Baumbilder epitomises the artist's ongoing exploration of abstraction in painterly form. A recurring subject throughout Oehlen's oeuvre, the tree first emerged in the artist's work in the 1980s. Since 2013, the artist has systematically reexamined the tree motif, using it as a programme, a tool to probe the formal and conceptual foundations of painting. In the exhibited works, the tree is stripped down to its essential geometric structure, its bare and leafless silhouette extending in black lines across blocks of magenta colour on white ground, seemingly suspended mid-air. The acidic magenta hue, traditionally used in inkjet printing and characterised as a hysterical colour by the artist, is evocative of Oehlen's ongoing engagement with digital aesthetics. Executed on panels of Dibond aluminium-coated sheets frequently used for printing the Tree Paintings appear as though digitally manufactured, only revealing their painterly nature upon closer observation. In an assortment of painted, stencilled and sprayed lines, mechanical forms clash with hand-made gestures. Integrating both organic and structural elements, Oehlen's Baumbilder are elegant yet uncanny, bringing together form and content, abstraction and representation. The show is concurrent with unverstandliche braune Bilder, a solo exhibition of new paintings by Albert Oehlen at Galerie Max Hetzler, Berlin in April 2021. A solo exhibition of Oehlen's work will be on view at MASI, Lugano from September 2021 to February 2022. Carroll Dunham ( 1949, New Haven, Connecticut) lives and works in New York City and Connecticut. Dunham's work has been presented in several solo exhibitions at international institutions, including the Denver Art Museum, Denver (2014); University Art Museum, Albany (2010); Museum Ludwig, Cologne (2009); Allen Memorial Art Museum, Oberlin College, Akron and Addison Gallery of American Art, Phillips Academy, Andover (both 2008); Drammens Museum, Drammen (2006) and New Museum of Contemporary Art, New York (2002), among others. Works by Dunham are held in major public collections including the Astrup Fearnley Museet, Oslo; Museum Ludwig, Cologne; Tate Gallery, London; The Art Institute of Chicago, Chicago; Museum of Contemporary Art, Chicago; Museum of Modern Art, New York; Museum of Contemporary Art, Los Angeles; Philadelphia Museum of Art, Philadelphia; Whitney Museum of American Art, New York, among others. Albert Oehlen ( 1954, Krefeld) lives and works in Switzerland. Oehlen's work has been shown in numerous solo exhibitions in international institutions, including the Serpentine Galleries, London; Kunstmuseum St. Gallen, St. Gallen and Museum Brandhorst, Munich (all 2019); Aishti Foundation, Beirut and Palazzo Grassi, Venice (both 2018); Museo Nacional de Bellas Artes, Havana (2017); Cleveland Museum of Art and Guggenheim, Bilbao (both 2016); New Museum, New York and Kunsthalle Zürich (both 2015); Museum Wiesbaden (2014); mumok, Vienna (2013); Kunstmuseum Bonn (2012); Carre d'Art de Nimes, Nimes (2011); Musee d'Art Moderne de la Ville de Paris, Paris (2009); Whitechapel Gallery, London (2006); MOCA, Miami and Kunsthalle Nürnberg, Nürnberg (both 2005); Musee Cantonal des Beaux Arts, Lausanne; Domus Artium 2002, Salamanca and Secession, Vienna (all 2004), among others. Paintings by Albert Oehlen are held in the collections of prominent international museums including Centre Georges Pompidou, Paris; Musee d'Art Moderne de la Ville de Paris, Paris; Tate Gallery, London; Kunstmuseum Bonn, Bonn; Museum für Moderne Kunst, Frankfurt; Musee d'Art Moderne Grand-Duc Jean, Luxembourg; Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig, Vienna; Museum of Contemporary Art, Los Angeles; Museum of Modern Art, New York; The Art Institute of Chicago, Chicago; San Francisco Museum of Modern Art, San Francisco and The Broad, Los Angeles, among others.