EQUILIBRIA Nuwka IVANOVA, Binnur ÇAVUŞOĞLU Suluboya Resim Sergisi Venüs Sanat'ta.... VENÜS Sanat Galerisi'nde sanatseverlerin beğenisine sunuluyor. Katıldıkları sergiler ve aldıkları ödüller ile uluslararası düzeyde tanınan suluboyanın iki usta ismi Rus Nuwka IVANOVA ve Binnur ÇAVUŞOĞLU EQUILIBRIA adını verdikleri sergide buluştu. Sergide sanatçıların şehir manzarası, doğa ve figür temalarına dayalı 40 adet çalışması yer almakta. Açılış kokteyli 26 Mart Cumartesi günü saat 14.00'de yapılacak olan sergi, 6 Nisan 2016 tarihine kadar ziyaret edilebilecek. çalışmalarına Işıl Özışık atölyesinde devam etti. Uruguaylı sanatçı Alvaro Castagnet, Avusturalyalı sanatçı Joseph Zbukvic'in Workshop'larına katıldı. Ustalarla olan çalışmaları sonrasında onlarla birlikte yurtdışındaki sergileri ve yarışmaları takip ederek bu yöndeki gelişme isteğini tutkuya dönüştürdü. Yurt içi ve yurt dışında birçok karma sergiye katılmış olup, çalışmalarına kendi atölyesinde devam etmektedir.


Adana doğumlu olan Zeynep Torun, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü'nden mezun oldu. Cevat Dereli, Adnan Çoker ve Neşet Günal atölyelerinde çalıştı. Türk Musikisi Devlet Konservatuarı, Temel Bilimler Bölümü'nü bitirdi. Değişik çocuk dergilerine resimler yaptı. Cevdet Altuğ'un atölyesinde seramik çalıştı. Sanat çalışmalarını seramik üzerine yoğunlaştırıp kendi seramik atölyesini açtı. Değişik kuruluşlara panolar yaptı. 1993 yılından itibaren resim ve seramiği birlikte yürüten sanatçı, yurtiçinde ve dışında pek çok karma sergiye katıldı, kişisel sergiler açtı. Orta eğitimde resim ve sanat tarihi öğretmenliğinin yanısıra özel seramik ve resim kurslarında öğrenciler yetiştirdi. Bu serginin masalı, bir keçi, bir balık ve bir kuşun hoşgörü-dayanışması. Sergi 17 Mart 3 Nisan 2016 tarihleri arasında Galeri Selvin'de ziyaret edilebilir. Galerimiz Pazar günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Ne bileyim, daha önce.. bizimle dalga geçiyorlar diye yazmıştım ve de sürekli anlatıyorum tanık olduğum, izlediğim, sanatı yöneten lobilerin hiçbir kompleks gütmeden provokation'u uluslararası düzeyde sürdürmelerini. Örneğin Charles Saatchi 1991 yılında 180.000 euro'ya almış, daha sonra François Pinault'ya 1.5 milyon'a satmış, Pinault da sahibi olduğu Sotheby's'de 2.8 milyon'a satıyor. Emin Tracey ise: ... çok üzgünüm; bilmiyorum nereye gidecek, korkutucu bilememek, kalbimde saklıyorum ve çok seviyorum... diyerek çiviyi çakıyor. Belki bilmiyorsunuz Batı'da, bu satışlardan sanatçı da %3 cebine koyar. İçeriğini kavramak için fazla bilge olmak gerekmediği için ve de fantasmatique objeler, Freud'un konumunda fetişist objelere arzu ki kanımca bir Arap ya da Çinli milyarderin koleksiyonuna gitmiş olabilir. Bugün sanatı nasıl değerlendirdiğimiz tartışılabilir ama başlangıçta saygıdeğer Turner'in adı konmuş bir ödülü alması, contemporary kafalarının sanatın anlamını nasıl çarpıttığının en somut kanıtıdır. Ne yazık, koleksiyonerin evinde çıkan yangında yok olmuş. Erken yıllarda gelip çadırını kurduğu Kaş'da rastladığı ve de giderek uzun yıllar özellikle onun için geldiği bir Türk çobanın anısı da çadırla birlikte sanat tarihinden siliniyor. Gerçekte bunları anlatmaktaki amacım: bir gün paraya dönük bu şamata bittiğinde, önce yatakların altından sonra da modern müzelerden, koleksiyonlardan çöpe gidecek; Leo Castelli'nindir bu gönderi, artık recyclage bile olamayacak çağdaş sanat, bence ileriye dönük bir fiction; biriken artık paranın güya yatırıma dönük koleksiyon hırsı ve de depolardan bile taşan accumulation, kullanılan malzemenin autodestructionu kendini yok etmesi, devasa boyutların mekandan taşmasıyla yaşanacak sunami ileriye dönük karabasanlardan belki en önemsiz olanı, ben nedense bu yatağa taktım kafayı ve de onun bakımını yüklenen bakıcının küçük dünyasını! Artık 50 yaşlarına gelmiş Tracey'nin ilgi alanında değil belki; Baudelaire'in şiiri Sarah da çizdiği; öpüşmekten çarpılmış dudakları, aşk yapmaktan yorgun vücudunda kalan son gücünü, hala üstünden para kazanmayı amaçlayan Charles Saatchi'ye satıyor. Bizimle o kadar çok dalga geçiyorlar ki bilmiyorum neyi anlatayım; a cığıyla, West Side Storynin ünlü I Feel Pretty şarkısını söyleyen ve bunun videosunu çeken Ann Hirsch'i mi, yoksa belki dünyanın en tahammül- fersah kadını Yoko Ono'yu mu? Yoko daha ilginç çünkü uzun bir süredir Fransızları sanatta sığlaştıran bir kompleks, daha doğrusu Amerikan Syndromeu, ona Lyon Modern Sanatlar Müzesi, MAC'ın kapılarını açıyor. 3000 metre-kare alanda belki görebileceğiniz en büyük enayiliği yine NewYork Moma, Jon Hendricks organize etmiş ve daha önce Francfort ve de bu arada Venedik Bienali'nde bir Lion D'Or da cabası. John Lennon'un ondan ne bulduğunu soramayız; ama gördüğünüz gibi eskaboyla yükseğe çıkıp, oradan bir büyüteçle alttaki YES sözcüğünü okumak, düşmemek şartıyla! Eski Alman kasklarının içine doldurulmuş puzzlelarla bir gökyüzü çizmek! 100 adet ahşap tabutun içinden çıkan ağaçlar... Ve müze övünçle bu ağaçların yakındaki parktan getirilip tabutlara konduğunu da belirtiyor. Sosyal- politik bir kaos yaşadığımız şu günlerde belki yaşadığım en önemli tedirginlik, harplerden, göçlerden, diktatörlerden, açlıklardan vs. değil, çünkü insan daha beterini yaşadı, umut edilgendir, devran değişir hepsi geçer, moral kendini yeniler; başka bilinçli kavgalara hazırlar kendini insan. Bence en büyük sapmaların, o bir türlü tarif edemediğimiz, elimizi kaldıramadığımız başka bir syndrome da virtuel bir para gücü; bir yandan karanlık inançları örgütlerken öbür yandan bize olmadık enayilikleri sanat diye yutturuyor. Paralarıyla kompleks gideren, kendilerini odak noktası yapanlara sözüm.


Balıkesir Büyükşehir Belediyesi bünyesinde hizmet veren ve ülkemizin ilk kişisel müzesi olma ünvanına sahip Devrim Erbil Çağdaş Sanatlar Müzesi, Portakal Çiçeği Uluslararası Plastik Sanatlar Kolonisi'nce hazırlanan Selection Balıkesir sergisine ev sahipliği yapıyor. Geçmişten günümüze bir kültür kenti olma iddiasıyla öne çıkan Balıkesir, aynı zamanda Prof. Devrim Erbil'in ilk ve ortaöğrenimini tamamlayıp, ilk sergisini açtığı şehirdir. Kentimizin kültür-sanat alanında en büyük marka değerleri olan, sanatçımız, Devrim Erbil'in koleksiyonunu bizzat oluşturarak kent ve ülke kültürüne armağan ettiği müze, 2000'li yıllarda Balıkesir Belediyesi tarafından yine kendisinin ismi verilerek, Devrim Erbil Çağdaş Sanatlar Müzesi ismiyle sanatseverlerin hizmetine sunulmuştur. Günümüze kadar bir çok ulusal sergiye ev sahipliği yapan Devrim Erbil Çağdaş Sanatlar Müzesi, kentin Büyükşehir olmasıyla birlikte ivme ve heyecan kazandığı bu dönemde, baharın ilk günlerine, Portakal Çiçeği Sanat Kolonisi ile merhaba diyor. Sanatçımız Devrim Erbil ve koloni Ceo'su Hakan KÖRPİ'nin özel katkılarıyla, Denizhan ÖZER'in küratörlüğünde, Türk ve dünya çağdaş resim sanatının 44 önemli temsilcisinin eserlerinin teşhir edileceği sergi, 9 Nisan 2016'da saat: 18.30'da gerçekleştirilecek kokteyl ile açılıp, bir ay boyunca sanatseverlerin beğenisine sunulacaktır. Kurulduğu günden bugüne kadar gerçekleştirdiği 7 sanat kolonisi programında 46 ülkeden 495 sanatçıyı ağırlayan ve özellikle son yıllarda gerçekleştirdiği sanat faaliyetleri ile farklı bir ortam yaratıp dikkatleri üzerine çeken Portakal Çiçeği Uluslararası Plastik Sanatlar Kolonisi Ahmet Şahin başkanlığında 2008'de kuruldu. Kurulduğu günden, bugüne kadar 46 ülkeden 495 sanatçıyı ağırlayan Portakal Çiçeği Uluslararası Plastik Sanatlar Kolonisi, 2013 de aldığı iki güzel ödülle başarısı taçlandırıldı. Artist 2013 / 23. TÜYAP Uluslararası Sanat Fuarı tarafından verilen Sanatsever Kurum Onur Ödülü ve Uluslararası Türk Kültürü Teşkilatı tarafından kuruluşunun 20. yılı anısına Türk dünyası kültür, sanat ve bilim alanında üstün hizmetlerde bulunan kişi ve kurumlara şükran nişanesi olarak verilen TÜRKSOY 20. Yıl Madalyası'na layık görüldü. Aralık 2014 de MKM Sanat Galerisi'nde gerçekleştirdiği Sanatta Varoluş sergisiyle geçmiş kolonilerde yapılan eserleri İstanbul'lu sanat severlerle buluşturdu. 2015 de 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı Resepsiyonuyla Berlin Konsoloslugunda Selection Berlin sergisini actık. Sanatçılarla yapılan projeler haricinde çocuklara ve gençlere yönelik sanat çalışmaları ve yarışmalar da yapan Portakal Çiçeği Uluslararası Plastik Sanatlar Kolonisi sosyal sorumluluk projesi kapsamında sanata destek vermeye devam etmekte olup, hiç bir aşamasında ticari bir yaklaşıma sahip olmamıştır. Bu seneki en önemli projelerinden biri de Engelli cocuklar için yaptıgı çocuk resim yarışmasıdır. 9 Nisan 9 Mayıs 2016 tarihleri arasında açık kalacak olan Selection Balıkesir sergisi her gün 10.00 ile 19.00 saatleri arasında Balıkesir Devrim Erbil Çağdaş Sanat Müzesi'nde gezilebilir.


Tarihi bir mekanda üç bölümden oluşan rh+artproject Galeride Bedri Baykam, Tomur Atagök ve Şenol Yorozlu'nun boyutlu eserleri yer alacak. rh+artproject sahibi Yiğit İhtiyar yaptığı açıklamada; kendine özgü mimari ve bohem havasıyla özellikle Beyoğlu akşamlarında entelektüel ve sanatseverlerin tercih ettikleri Cezayir Sokağı'nda ayrıca bir sanat galerisinin yer alması sokak sakinlerini heyecanlandırırken müdavimlerini de sevindirdiğini belirterek; özellikle sokakta faaliyet gösteren bar ve cafe yöneticilerinin yaz sezonunda bir sanat festivalinin düzenlenmesi hususundaki yoğun taleplerinin rh+artproject olarak kendilerince de olumlu karşılandığını ve "1. Cezayir Sokağı Sanat Festivali" konusunda yapılan çalışmalar hakkında ilerleyen günlerde hazırlıklarını kamuoyu ile paylaşacaklarını belirtti. rh+artproject galeride 02 Nisan 2016 Cumartesi günü açılacak ve 23 Nisan 2016 tarihine kadar açık kalacak sergi nedeniyle; sergi kataloğu yerine alışılmışın dışında bir konseptle üç sanatçının sergide bulunan eserlerinin yer aldığı rh+artproject adıyla ve günlük gazete boyutunda bir sergi gazetesi de yayınlandı.


Bu alıntı Gılgamış Destanı'ın hemen girişinde yer alıyor. Bilindiği üzere destan, kadim Ölüm'e karşı Sonsuz Yaşam arayışının 5000 yıl öncesine dayalı tarihin en eski yazılı metni kabul ediliyor. Mezopotamya'da kurulu Sümer ülkesi Uruk kenti kralı Gılgamış, Tanrılara Sonsuz bir Yaşam sunulurken neden İnsana sınırlı bir yaşam bırakıldığını insani ve toplumsal olarak sorgulayan efsanevi bir kişilik. İşte Ekrem Kahraman İstanbul Milli Reasürans, Ankara KAV Sanat Galerisi ve İzmir Selçuk Yaşar Müzesindeki YERYÜZÜ DUALARI başlıklı sergilerinden sonra şimdi de yine bir Yeryüzü Duası olarak gördüğünü söylediği ve iki yıldan bu yana sürdürdüğü bambaşka bir çizgideki çalışmalarından oluşan yeni sergisi GILGAMIŞIN YAPRAKLARI DİZİSİ resimlerinde Gılgamış'ın felsefi tezlerini parlak KIRMIZI renk ve yeni bir görsel dil üzerinden çağdaş, güncel bir düzleme taşımaya girişiyor. Kahraman bunun için dilsel ve formsal olarak hem bilinip tanınan resimsel çizgisinin dışına çıkıyor hem de bir yandan da Gılgamış Destanı'nı yeni bir bakış açısıyla ve eksikliklerini de tamamlayıp ve yeniden yazarak bir tür çağdaş bir yeni yazımını gerçekleştiriyor. Sergi İstanbul'da RENART Sanat Galerisinde 31 Mart perşembe günü açılıyor ve yine sanatçının özgün ve yeniden yazım GILGAMIŞIN YAPRAKLARI kitabı da o tarihte galeri ve Corpus Yayınları ortaklığında yayımlanıp dağıtıma verilmiş olacak. Kitabı tasarlayacak isim ise her zaman olduğu gibi Ekrem Kahraman katalog ve kitaplarının değişmez ismi SAVAŞ ÇEKİÇ. Sanatçı sergide yer alan çalışmalarıyla, bilinip tanınan çizgisinin dışında yepyeni, başka bir dilsel, formsal ve kavramsal bir yola giriyor. Kahraman iki yıldan beri sürdürdüğü bu yeni çalışmalarında, 5000 yıl öncesinden gelen o en insani, toplumsal kadim itirazın sözcükleri peşinde geziniyor. Bu alabildiğine güncel yaşam arzusunun tarihsel imgeleri üzerinde kendine özgü yeni bir dil kuruyor. Çağdaş sanatın, 5000 yıl öncesinin iki kadim imgesinden BABİL ile fazlasıyla ilgilenirken GILGAMIŞ ile ancak illüstrasyon düzeyinden öteye geçememiş bir ilgisizliğin altını çizerken Kahraman destanın asıl özü olan kavramların kavramsal bağlamlarına dikkat çekmeye çalıştığını söylüyor. Ayrıca sanatçı halen eksik ve tartışmalı bulunan Gılgamış Destanı kitabını yeniden yazmaya girişmesini de aynı gerekçeyle açıklıyor ve kitabın şu ana kadar yayımlanmış kitapların en kapsamlısı, ve en iddialısı olduğunu iddia ediyor. Bilindiği üzere Fırat ve Dicle arasında Mezopotamya'da MÖ. 3000'li yıllarda yaşadığı ve Uruk kenti kralı olduğu bilinen efsanevi kral kahraman Gılgamış'ın başından geçenlerin toplumsal bir kaygıyla yazılmış metinlerin yer aldığı edebi tabletler ilk kez MÖ. 1300-1000 yılları arasında Asurlu ya da Akadlı olduğu söylenen şeytan kovucu şair Sin-leqi-Unninni tarafından bir tür editör mantığıyla bir araya getirilerek derlenip yayımlandı. Araştırmacılar bugün elimizde bulunan birçok Gılgamış Destanı çevirisinin de kaynağı sayılması gereken bu ilk yazım/derlemenin aynı zamanda bir yeniden yazım olduğunu öne sürüyorlar. Kahraman, her ne kadar yeterli bilgiye ulaşamasa kendi kitabının Asurlu Unninni'den 3000 yıl sonraki ikinci yeniden yazım olduğunu da söylüyor. 31 Mart Perşembe günü açılışı yapılacak olan GILGAMIŞIN YAPRAKLARI sergisi 3 Mayıs Salı 2016 tarihleri arasında açık kalacak. Fakat aynı adı taşıyan kitap ise tıpkı Gılgamış'ın kendisi gibi sonsuza kadar açık kalacak! The RenArt Gallery meets art lovers with the GILGAMIŞIN YAPRAKLARI exhibition by Ekrem Kahraman, a distinguished name of the contemporary art, between 31 March and 3 May 2016. One who visits the Hell even once will become permeated with death's smell, They will be stupefied and even the most powerful of them will be petrified, Their vineyards and orchards will be diseased, This is an excerpt from the introduction part of the Epic of Gilgamesh. As known, this 5000-year-old epic is considered as the most ancient text of the search for Eternal Life against the primordial Death. Gilgamesh, the King of Uruk in the Sumerian country in Mesopotamia, is a legendary personality who humanely and collectively questioned why humans are left mortal while Gods enjoy an eternal life. Following his exhibitions entitled EARTH PRAYERS in İstanbul -National Reassurance Khan, Ankara KAV Art Gallery and İzmir SelçukYaşar Museum, Ekrem Kahraman now attempts to take Gilgamesh's philosophical theses to a contemporary plane through a bright RED and a new visual language in his new exhibition titled The Leaves of Gilgamesh that consists his completely new works which he has been producing for two years and which he considers as another Earth Prayer. For this purpose, Kahraman both leaves his pictorial line which is well recognized semantically and formally and also rewrites the Epic of Gilgamesh with a brand-new perspective also making up its deficiencies in order to produce a type of contemporary rewriting of it. The exhibition will be opened in RENART Gallery in İstanbul ( Hüsrev gerede cad. Vişnezade mah. Seyhanlı apart. no. 39 Beşiktaş/ İstanbul Tel: 0212 2413890) on 31 March, Thursday, and the artist's book GILGAMIŞIN YAPRAKLARI, which contains the rewriting, will also be published and began to be distributed by a partnership of gallery and Corpus Publishing on the same date. As usual, the book will be designed by the unchanging name of Ekrem Kahraman'scatalogues and books, SAVAŞÇEKİÇ. With his works in the new exhibition, the artist pursues a linguistic, formal and conceptual which is very different than his well-established line. In his new works, which he has been maintaining for two years now, Kahraman follows the words of that most humane and social ancient objection dating back 5000 years. He establishes a unique new language on the historical images of this very contemporary desire of life. Highlighting the lack of interest by the contemporary art in Gilgamesh, which has not gone beyond illustrations, despite the extreme interest in BABYLON As another ancient image from 5000 years ago, Kahraman explains that he attempts to attract attention to the conceptual contexts of the concepts which are the gist of the epic. And he says this is why he has attempted to rewrite the book of the Epic of Gilgamesh, which is still considered to be missing in parts and controversial and argues that his boot is the most comprehensive and assertive among those which have been published until now. As known, the literary tablets which contain the texts telling, with a social concern, certain experiences of the legendary Hero-King Gilgamesh, who is known to have lived in Mesopotamia between the Euphrates and the Tigris around 3000 BC and ruled the city of Uruk, were compiled and published by the exorcist poet Sin-leqi-Unninni as a kind of editor. Researchers claim that this first writing/compilation, which is to be considered as the source of the many current translations of the Epic of Gilgamesh, is also a rewriting. Although he could not collect sufficient information, Kahraman argues that his book is the second rewriting 3000 years after the Assyrian Unninni. The Leaves of Gilgamesh exhibition, which will be opened on 31 March, Thursday, can be visited until 3 May 2016, Tuesday. The book with the same title, however, will be open until eternity as Gilgamesh himself! 1971 yılında İstanbul Eğitim Enstitüsü Resim Bölümünden mezun oldu. 1989 yılında öğretmenlikten ayrılarak sanatçı yaşamını tercih etti. Plastik sanatlar alanında teorik yazılar yazdı. Yazıları Sanat Çevresi, Türkiye'de Sanat, Genç Sanat, Çekirdek Sanat, CEY Sanat, rh+ Sanart ve Artist sanat dergileri ile Bosphorus SANAT gazetesinde yayımlandı. 2007-2008 yılları arasında Sanatçının Atölyesi dergisini yayımladı. Yayımlanmış 5 şiir kitabı Sessiz Bir Aşkı Dillendirmek 1985, Rıhtım ve Ihlamur 1987, ve Aşk olsun Hayat isimli bir toplu şiirler kitabı ile bir Seçme Şiirler kitabı yayımlandı. kitabı ile Sesli Düşünmek isimli yarı manifesto bir başka kitabı daha bulunuyor. çok sayıda karma ve grup sergilerine katıldı, ulusal ve uluslararası fuarlarda yer aldı. Sanatı hakkında birçok kitap, katalog ve broşür yayımlandı; iki belgesel film çekildi. Çok sayıda ulusal ve uluslararası koleksiyonlarda resimleri bulunuyor. He was born in Tarsus in 1948. He was graduated from Istanbul Education Institute Painting Department in 1971. He has worked as a teacher at various colleges. In 1989, he prefers artist live hood by resigning from being a teacher. He has written theoretical papers about plastic arts. His papers are published in art magazines; Sanat Çevresi, Genç Sanat, Çekirdek Sanat, CEY Sanat, rh+ Sanart, and Artist. In 2007, he has started to publish the magazine of Sanatçının Atölyesi. Fısıltılar ve Çığlıklar 1992, Üşümez mi Sandın meşe Ağacı Soğukta 2011, Also he has 2 book which includes essays on art and artists. He has opened more than 80 individual exhibitions in domestic and abroad. He has joined a lot of mix and group exhibitions, national and international fairs. He won 16 awards. Lots of book, catalog and brochure were published about his art. Two documentary films were produced about his art. His paintings are in many national and international collections.


Türkiye Cumhuriyeti Dışişleri Bakanlığı tarafından düzenlenen ve Türklerle Ermenilerin sekiz yüz yıllık ortak yaşam kültürüne ışık tutan sergi, 6 Nisan 2016'da MSGSÜ Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi'nde açılıyor. Dünyanın en geniş Osmanlı kartpostal arşivinin sahibi Orlando Carlo Calumeno'ya ait, Anadolu ve İstanbul'da Ermenilerin yaşamlarına ve Osmanlı İmparatorluğu'nun çok sesli ve çok kültürlü bir dönemine tanıklık eden nadide kartpostalların, zengin görsel içerik ve arşiv belgeleri ile birlikte yer alacağı sergi, 29 Nisan 2016 tarihine kadar görülebilir. Yüzyıllarca, Anadolu'nun farklı yerleşim bölgelerinde birlikte yaşamış olan iki halkın unutulmaya yüz tutmuş ortak yaşamlarının, acı ve sevinçlerinin izini süren sergi, Türkler ve Ermenilerin, birlikte yaşayarak oluşturdukları ortak yaşam kültürlerini ve bu mirasın iki halk için içerdiği önemi hatırlatmayı amaçlıyor. Küratörlüğünü mimar Güzin Erkan'ın yaptığı sergi, 7-29 Nisan 2016 tarihleri arasında MSGSÜ Tophane-i Amire KSM'de ziyaret edilebilir.


Siyah Bant ve İstanbul Bilgi Üniversitesi İnsan Hakları Hukuku Uygulama ve Araştırma Merkezi'nin işbirliğiyle hazırlanan, sanatçıların ve sanat kurumlarının sanatsal ifade özgürlüğü hakkının ihlal edilmesi durumunda haklarını nasıl arayabileceklerine dair önerilerin yer aldığı Sanatsal İfade Özgürlüğü Kılavuzu yayınlandı. Türkiye'deki sanatçıların ve sanat kurumlarının sanatsal ifade özgürlüğü haklarının korunması ve geliştirilmesine destek olmak amacıyla hazırlanan bu kılavuz İsveç Başkonsolosluğu ve Sivil Düşün AB Programı Aktivist Desteği kapsamında, Avrupa Birliği tarafından destekleniyor. İstanbul Bilgi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Öğretim Üyesi Yrd. Doç. Dr. Ulaş Karan ve Siyah Bant'tan Pelin Başaran'ın kaleme aldığı kılavuz iki ana bölümden oluşuyor: Hukuki Arka Plan başlıklı ilk bölümde sanatsal ifade özgürlüğü hakkının tanım ve kapsamı ve sanatsal ifade özgürlüğüne ilişkin ulusal ve uluslararası düzenlemeler anlatılıyor. Pratik bilgi ve öneriler başlıklı ikinci bölümde ise karşılaşılan sansürlerden yola çıkarak oluşturulmuş örnek vakalar ve bu durumlarla karşılaşılması halinde izlenebilecek yollar özetleniyor. Sanat eseri veya etkinlik sebebiyle sanatçı hakkında savcılık tarafından soruşturma başlatılması, sanat etkinliğinin kolluk güçleri tarafından keyfi biçimde engellenmesi, Kültür ve Turizm Bakanlığı veya başka bir resmi kuruma yapılan fon başvurusunun keyfi gerekçelerle reddedilmesi kılavuzda yer alan örnek vakalardan birkaçı. Kılavuzun sonunda ise sanatsal ifade özgürlüğü alanında daha uzun süreli bir mücadelenin nasıl yürütebileceğine ve savunuculuk çalışmalarına nasıl katılabileceğine dair öneriler ve hak ihlali durumunda başvurulabilecek ulusal ve uluslararası mecraların iletişim bilgileri yer alıyor. Kısıtlı sayıda basılan kılavuzu edinebileceğiniz dağıtım noktalarının güncel listesini Siyah Bant sitesinde bulabilirsiniz. Kılavuzu yaygınlaştırmak için şehrinizde dağıtım noktası olmak istiyorsanız, lütfen info@siyahbant. org adresine elektronik posta gönderiniz. Siyah Bant, Türkiye'de sanatta sansürün aktörlerini ve yöntemlerini araştırmak, internet sitesi ve yayın aracılığıyla belgelemek ve sanatsal ifade özgürlüğü hakkını savunmak amacıyla 2011 yılında kurulan bir girişimdir. Siyah Bant'ta sansür kavramı geniş anlamıyla kullanılmaktadır. Sadece yasalarla değil, farklı aktörlerle uygulanan çeşitli sansür yöntemlerinin hepsini kapsamaktadır. 2000 yılında İstanbul Bilgi Üniversitesi bünyesinde kurulmuş bir akademik birim olarak insan hakları hukukunun her alanında eğitim ve araştırma faaliyetleri yürütmektedir.


Dünya yazınına Anna Karenina, Savaş ve Barış, Diriliş gibi yapıtlar kazandırmış olan bu büyük Rus yazarı yazın dünyasına ilk adımı bu yapıtıyla atmıştır. Ya da deneyim kazanma dönemi gibi bir şey yoktur. 23 yaşındayken bir yıl çalışarak yazıp çıkardığı bu yapıtı, ruh çözümlemelerinin ve gösterdiği tiplerin gücüyle onu usta bir yazar olarak kabul ettirmiştir. Lev Nikolayeviç Tolstoy, 1851 yılının Nisan ayı sonlarında, ani bir kararla, üç yıldan beri hemen hiç ayrılmadığı Yasnaya Polyana çiftliğini bırakarak, en büyük ağabeyi Nikolay ile birlikte Kafkasya'ya gider. Orada, Yaşamımın Dört Çağı adı altında büyük bir roman yazmayı düşünür. Anı defterindeki: Yarın büyük bir roman yazmaya başlayacağım. notundan anlaşılıyor ki ''Çocukluğum'' adlı romanını 3 Temmuz 1851'den sonra yazmaya başlamıştır. Bir yıl sonra biten bu yapıtı, Tolstoy, Çocukluğumun Tarihçesi adıyla ve L. N. imzasıyla Sovremennik dergisinde basılmak üzere, derginin yöneticisi olan Nekrasov'a gönderir. Nekrasov'dan aldığı olumlu yanıt onu pek çok sevindirmiştir. Çocukluğum, 1852 yılı Eylülü'nden itibaren Sovremennik dergisinde L. N. imzasıyla ve Çocukluğumun Tarihçesi adıyla yayımlanmaya başlar. Kimin tarafından yazıldığı bilinmeyen bu öyküyü eleştirmenler çok iyi karşılarlar. Bir süre sonra Nekrasov, yapıtın Tolstoy'la ilgili olduğunu öğrenince, onu coşkuyla kutlamış ve çok geçmeden Tolstoy'a, bundan böyle göndereceği yazılar için, o zamanın en büyük yazarlarına verilen telif hakkının ödeneceğini bildirmiştir. Bundan anlaşıldığına göre Tolstoy daha 23 yaşında yazdığı ilk yapıtıyla kendisini tanıtmış ve usta yazarlar arasında yer almıştır. Çocukluğum, İlk Gençlik ve Gençlik adları altında üç kitabı içine alan bu yapıtın Tolstoy'un çocukluk ve gençliğiyle ne derece ilgisi olduğuna gelince romandaki karakterlerin birçoğunun yaşamdan alındığını söyleyebiliriz. Büyükannesinin isim günü kutlamasına gelen arkadaşlarıyla oyunlar oynarken çocukluğundaki bir lekeden söz ediyor. İlenka'nın isyanı yüreğimde bir çığlık gibi büyüyor hala. Neden engel olmadım, kalbim nerdeydi? Bu acımasız davranışımı kendime açıklayabilmiş değilim. Çocukluk hatıralarımdaki ilk kara lekenin sebebidir. Gözyaşları içinde yazdığı bu sözlerin öncesinde gizlice öğretmeni Karl İvaniç'in odasına girip şiir defterini karıştırır. Şiir defterinde Karl'ın en sevdiğim şiir olarak tanımladığı şiiri çalar. Yalnızca derinden sevebilen insanlar derin acı duyabilirler fakat bu insanların sevme ihtiyacı acıya tepki oluşturarak dindirir. Acı hiçbir zaman öldürmez.


1821 yılında Moskova'da dünyaya gelmiştir Fyodor Mihayloviç Dostoyevski. Orduda belirli bir süre görev yapan Dostoyevski, edebiyata yönelmek için ordudan istifa etmiştir. Zorlu bir hayat yaşamıştır, I. Nikolay'ın baskıcı rejimine muhalif politik bir gruba katılan Dostoyevski, bu yüzden tutuklanmıştır, hatta kurşuna dizilmekten son anda kurtulmuştur. Bunun yerine Sibirya'ya sürülmüştür ve zorunlu askerliğe alınmıştır. Sara hastası da olan Dostoyevski, bu hastalığının ilk belirtilerini babasını kaybedince hissetmiştir. Rus Edebiyatı ya da Dünya Klasikleri denilince akla ilk gelen isim kuşkusuz Dostoyevskidir. İlk romanını 1846 yılında ''İnsancıklar'' adıyla yazmıştır. Bu kitap sayesinde büyük övgülerin sahibi olmuştur ve edebiyat dünyasına ilk adımını atmıştır. Bundan sonra, 1849'a kadar çıkardığı kitaplar, dönemin eleştirmenlerince sert tepkilerle karşılanmıştır. Ancak eleştirilere rağmen, geniş bir okuyucu kitlesi tarafından beğeniyle okunmuştur bu kitaplar. Sibirya sürgününden sonra yazdığı romanlarla tekrar eski ününe kavuşmayı başarmıştır Dostoyevski. İnsancıklar, Öteki, ''Ezilenler'', Yeraltından Notlar, Suç ve Ceza, Kumarbaz, Budala, Ecinniler gibi kitapların yazarı olan Dostoyevski, her bir kitabıyla Rus ve Dünya edebiyatına eşsiz katkılar sunmuştur. Her bir kitabıyla okuyucuda derin izler bırakmayı başarmıştır. Dostoyevski, Ezilenler'de ilmek ilmek işleyip oluşturduğu karakterleri, bizden biriymişcesine benimsememize ve onlara sıkı sıkıya sarılmamıza yardımcı olur. Derin ruh çözümlemelerinin olduğu kitap, her bir sayfada okuyucuda merak uyandırmayı başarabiliyor. Dostoyevski'nin romanlarını okuyan insanların hayal dünyası alabildiğine büyür, hayata farklı bir pencereden bakabilme kabiliyetleri ise gelişir. Yazar, kitapta İvan karakterini kendisinden özellikler katarak karşımıza çıkarır. Para kazanmak için yazan, yoksul genç bir yazar olan İvan, kitaptaki iyiliklerin baş mimarı durumundadır. Kimseyi kırmayan, incitmeyen, sevdiği kız olan Nataşa'nın gönlünü başka birine kaptırmasına dahi kızmayan ve hatta onlara romanın başından sonuna kadar yardımcı olan, onların en iyi dostu konumundadır. Bir diğer karakter dışlanan, dövülen ve ezilen küçük kız Nelli'nin kurtarıcısı, yardımcısı ve küçük kızın tek aşkıdır. Nataşa, Alyoşa'yı Kontes'in kızı Katya'ya kaptırınca ister istemez her konuşmasında acısını bin kat daha arttırır. Bunu dostu İvan'la konuşurken, lafı bir anda oraya bağlamasından ve İvan'ın derin düşüncelerinden anlayabiliriz: Birden konuyu değiştirerek: Şu Katya ne şeker şey, değil mi Vanya ? diye ekledi. Tabutçunun bodrumunda ölen bir kadın, kızına lanet eden dedesini ara sıra yoklayan küçük öksüz kız, pastanede köpeğiyle birlikte can veren bunak ihtiyar! Kör kütük bir aşk! Bu aşk uğruna, her şeyi yerle bir eden bir kadın. Ölüme biraz daha yakınlaşırken son anda kurtulan bir hayat ve onun dışında ölen küçük bir kalp ve son bulan bir hayat... Bir roman için bütün her şey olgunlaşmıştır. Tüm bu konuları yazıya dökmek için ise Dostoyevski gibi usta bir kaleme yakışmıştır. O da ''Ezilenler''de bunu tüm içtenliğiyle ve heyecanıyla yansıtmıştır. Her sayfanın sonunda, diğer sayfaya başlamanın mutluluğunu duyarsınız. Dostoyevski'nin romanları, okuyanda bu etkiyi bırakması bakımından tartışılmaz bir yere sahiptir.


Geçtiğimiz yıl, Nisan ve Ekim aylarında gerçekleştirdiği iki önemli müzayedenin ardından Bonhams, çok özel parçaların satışa çıkacağı İslam ve Hint Eserleri Müzayedesi'nin, 19 Nisan 2016 tarihinde Londra'da gerçekleşeceğini duyurdu. 315 lotluk müzayedede dikkat çekici ve nadide cam, seramik, hat sanatı, minyatür, heykel, bronz, halı ve tekstil parçalarına yer verilecek. Mekke'de Kabe ve Mescid-i Haram'ı resmeden İznik Çinisi (tahmini değer 50,000-60,000 İngiliz Poundu), Victoria and Albert Museum, Louvre, British Museum, BenakiMuseum ve MetropolitanMuseum of Art gibi, dünyanın en ünlü İslami sanat koleksiyonlarının yer aldığı sanat kurumlarına ait eserlerle kıyaslanabilecek bir değere sahip. Sıradışı, canlı yeşil rengi, bu çiniyi benzer parçalardan farklı kılıyor. - yüzyıl sonlarında Bağdat'ta yaşamış ünlü hattat Yakut El-Musta'sımi'nindeğerli ve nadir Hat Çalışmaları Albümü, tahmini olarak 100,000-200,000 İngiliz Pound'u değerinde. El-Musta'sımi'nin, bilinen en meşhur İslami hat sanatçısı olduğu söylenebilir. Bağdat'a bir köle olarak getirildiği düşünülen hat sanatçısı, daha sonra son Abbasi Halifesi'nin resmi katibi olarak görev yapmış. Bonhams müzayedesinde yer alacak olan 15 sayfalık yazı çalışmalarını içeren albümün tezhibi 16. yüzyılda İran'da yapılmış. İpek Heriz Halı'nın (2.91cm x 2.16 cm; tahmini değeri 40,000-60,000 İngiliz Poundu) yanı sıra, müzayedede satışa sunulacak bir diğer değerli tekstil ürünü ise 19. yüzyıldan, Kırmızı İpekten Yapılmış Osmanlı Sancağı; değeri ise yaklaşık 30,000-40,000 İngiliz Poundu. Dikkat çeken diğer lotlar arasında, 15. yüzyıl ortası, Orta Asya'da yapılmış, nadir bir eser olanTimur döneminden Oyma Mermer Panel, değeri yaklaşık80,000-120,000 İngiliz Poundu, bulunuyor. Özenle işlenmiş etkileyici parça, Timur İmparatorluğu'na ait bir tasarım ve oyma şaheseri olarak, o dönem mermerlerinin günümüze kadar gelen en benzersiz örneklerinden biri. Döneme ait farklı çizimlerde tahtların üzerinde görülen desenlerin ve aynı oranların panelde de bulunması nedeniyle, panelin bir Timur hükümdarı veya yakın çevresine mensup bir kişinin bahçesinde kullanılan bir kürsüyü süslemiş olduğu düşünülmektedir. Ayrıca, İspanya'dan (10-12. yüzyıl)gelen ve yaklaşık değeri 50,000-70,000 İngiliz Poundu olan nadir eserlerden Kafes İşlemeli Bronz Tütsü Kabı; 12. yüzyıl sonları İran yapımı Zarif Keşan Çömlek Vazo; 10. yüzyıl Mezopotamyabölgesinden Abbasi Lüster Çömlek Vazo; Timur veya Safavi İran dönemine ait, içinde Falname da bulunan Yaldızlı Kuran (15. veya 16. yüzyıl) ve yaklaşık 1370 1380 yıllarında Mezopotamya veya Tebriz'de yapılmış Havuzda İki Turna isimli tablo gibi benzersiz eserler de müzayedede satışa çıkacak. Müzayedeye dahil olan 20 İznik çinisinden, yaklaşık 1580 yılında yapılmış olan çini (tahmini değeri 10,000-15,000 İngiliz Poundu), özellikle içiçe geçen arabesk sarmal motifleri ve onları çevreleyen 10 adet mihrap şeklindeki panelleri ile dikkat çekiyor. Nisan 2015'te gerçekleşen Hint ve İslam Eserleri müzayedesinde, %50 oranında bir pazar payı elde eden Bonhams, Tipu Sultan'ın cephanesine ait silahların satışından 7.4 milyon İngiliz Pound'un üzerinde bir satış rakkamı elde etmişti. Ekim 2015'te ise, 16. yüzyıl sonu veya 17. yüzyıl başında Güracat'ta üretilmiş, son derece nadir sedef kakma tepsiyi, 962,500 İngiliz Pound'u ile alıcısıyla buluşturarak, haftanın en yüksek müzayede değerine ulaşmıştı. Oliver White, bu alanda beş yıl uzman olarak görev almasının ardından, Haziran 2015'te Bölüm Direktörü rolüne atandı. Bonhams'da çalıştığı dönem boyunca, İslam ve Hint Eserleri Bölümü önemli başarılara imza atmıştır, bunlara; 2011 yılında Jahangir'in gerçek boyutunda portresi (1 milyon 420 bin İngiliz Poundu); 2010 yılında Tipu Sultan'ın tahtı üzerinde bulunan süs (434,000 İngiliz Poundu); BhawaniDas tarafından resmedilen, çok önemli yarasatablosu (Great IndianFruit Bat, 458,000 İngiliz Poundu) ve 2013 yılında İznik yapımı çömlek sürahi (457,250 İngiliz Poundu) satışları dahildir. Ayrıca, Nisan 2015'teki müzayedede satılan Tipu Sultan'ın cephabesine ait olan kaplan kafası topuzlu ve mücevher kaplı çok nadir kılıç (2 milyon 154 bin 500 İngiliz Poundu); uzun namlulu av tüfeği (722, 500 İngiliz Poundu) ve Seringapatam Savaşı sırasında kullanılan top (1 milyon 426 bin 500 İngiliz Poundu) gibi nadide parçalar da dahildir. Oliver White UniversityCollegeLondon'da lisans eğitimini, daha sonra Kingston Üniversitesi'nde Master derecesini tamamladı ve Granada Üniversite'sinde bir sene İslam Sanatı Tarihi eğitimi aldı. Akıcı olarak İspanyolca konuşuyor. 1793 yılında kurulan Bonhams, dünyanın sanat ve antika alanındaki en büyük müzaye evlerinden biridir. Günümüzde, rakiplerine kıyasla, en fazla satış yapan müzayede evi olma özelliğini taşımaktadır. Ana satış salonları, Londra, New York ve Hong Kong'da bulunmaktadır. Satışlar aynı zamanda İngiltere'de Knightsbridge, Oxford ve Edinburgh; Amerika'da San Francisco ve Los Angeles; Avrupa'da Paris ve Stuttgart, Avustralya'da ise Sydney kentlerinde gerçekleşmektedir. Dünya çapında geniş bir ağa sahip olan Bonhams, 60 farklı uzmanlık alanı üzerine, 25 farklı ülkede satış danışmanlığı ve değerleme hizmetleri vermektedir. Gelecek satışlar ve Bonhams departmanları üzerine detaylı bilgi için lütfen www. bonhams. com adresini ziyaret edebilirsiniz. Facebook ve Instagram üzerinden Bonhams, Twitter'da ise @Bonhams1793 adresinden takip edebilirsiniz.


İzmir Konak Belediyesi Güzelyalı Sanat galerisi, sanatçı Nedret Yaşar'ın yirmi üçüncü kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, 28 Nisan 26 Mayıs 2016 tarihleri arasında Güzelyalı Sanat Galerisinde görülebilir. Görüneni aktarımda, gerçekçi akımların etkisinde üretilen görünümlerin öznesi olarak karşımıza insanın 'gerçek' edimi çıkmaktadır. Tarihsel süreç boyunca varlığını sürdüren 'gerçek'edimi günümüzde de rağbet edilen konu öznelerinden birisidir. Düşlenen, hayal edilen ise fantastik ya da 'düş' olarak adlandırılmasından çok önce sevgi, korku ve bilinmezlik gibi ruhsal haller arasındaki yakın ilişkinin tüm üretim süreçlerinde güçlü bir unsur olagelmiştir. Plastik dilin imkanlarıyla belirgin ruhsal halleriyle vurgulanan figürlerin ve gerçek ile düşün aykırı yapıları olarak tasarlanan sahnelerin konu edildiği resimlerimde, izleyici, tanıyıp özdeşleşeceğibir ortamdan ve karakterden ziyade uyumsuz ve huzursuz edici bir dünya ile karşılaşacaktır. Sanata özgü yaratma edimi ile gerçeğin düşe, düşünde gerçeğe dönüşmesi, günümüz yaşamının içindeki uyumsuzluğa nüfuz eden nefret, korku ve bilinmezlik düşünceleri ile bütünleşmektedir. Yine bu uyumsuz ve huzursuz dünyayı anlatırken kullandığım plastik ifade dilin aracılıyla günlük yaşamın bilinen biçim kalıplarının dışında, düşsel gerçeğin biçim ve parçalardan oluşan bir döngü içinde gerçekdüşe dönüşmektedir. Düş yoluyla beliren görünüm karşılığında gerçeklikgörsel tasarıma dönüşmektedir. Gerçeklerden koparak iç'te/düş'te kalan imgelem etkinlikleri ile doyurmakta kullanılan tasarım gerçeğin ve olanağın dışında, imgenin özgün islemesiyle oluşmaktadır yapıt. Ruse/Bulgaristan'da doğdu, V. T., St. Cyril ve St. Methodius Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'den mezun oldu (1996). Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Resim Bölümünde Yüksek Lisans eğitimini tamamlayıp(2005), Sanatta Yeterlik(2011) aldı. Halen İstanbul Kemerburgaz Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi öğretim üyesi olarak görevini sürdüren Nedret Yaşar yurt içi ve yurt dışında bir çok karma sergi, sempozyum ve bienallere katılmış, yirmi üç kişisel sergi açmıştır.


İnsanoğlu zamanın başlangıcından bu güne, doğumuyla birlikte yanında getirdiği ve son nefesine kadar hiç ayrılmadığı, ancak çoğu zaman ötelediği ve kaçtığı bir gerçeklik içinde varolmuştur: Acı. Bu makalenin amacı, öncelikle acı kavramını farklı katmanlarda araştırmak ve anlamak; daha sonra, günümüz Performans sanatçılarının acıyı deneyimledikleri yapıtlarını; yaratım esnasında bilinçli olarak kendilerini incitme, bedenlerine zarar verme ve fiziksel sınırlarını zorladıkları deneyimlerinin özündeki bulguyu; bu süreç içinde sanatçı ve izleyici psikolojisinde nelerin değiştiğini ve tüm bunların uzun dönem karşılaştırmalı sonuç ve etkilerini örnekler vererek irdelemektir. Günümüzde sanat modernist, geleneksel anlamını çoktan gerilerde bırakmış, sanatçının, psikolojik-toplumsal bozulmalardan, otorite, sosyal eşitsizlik ve düzensizliklerden, kişisel, bilinçaltı baskı ve rahatsızlıklarından özgürleşme eylemleri olarak şekil değiştirmiştir. Bu eylemler sanatçıların fotoğraf, heykel, video, performans gibi farklı disiplinleri kullanarak, türlü deneyimlere açık, kendilerini özgür hissettikleri noktaya kadar sürükledikleri çalışmalar yaratmıştır. Birçok sanatçı sanat nesnesi olarak bedenlerini kullanmış, yapıtlarını ve düşüncelerini performatif/interaktif etkinlikler şeklinde ifade etmiştir. Aslına bakılırsa günlük hayatta da bedene minimal ölçeklerde sıkça eziyet edilmektedir. İçinde yaşanlan dönemin beğeni terazisine göre, bedeni açlığa mahkum ederek zayıflamaya çalışmak; dar elbiseler giyerek mengeneye almak; eğmek bükmek, yüksek ökçeler üzerinde yürümeye çalışırken ayakları yaralamak, burkmak, hatta düşmek; yanlış beslenmek, sigara içmek gibi bedene zararlı birçok davranış her gün yapılanlar arasındadır. Bunların bir ötesinde, bedenini kesmek, yakmak, tırnak batırmak, morartmak, aşırı uyuşturucu kullanmak en yaygın olan ve kişilik bozukluğu olarak adlandırılan psikolojik vakalardır. Bir daha ötesine bakıldığı zaman ise, uzuvlarını keserek kendini sakatlayan patolojik-psikiyatrik-klinik vakalar intihar seviyelerine kadar gitmektedirler. Çile aslında sadece ilkellerde değil, birçok din ve inanışa göre bedenin sınırlar ve kısıtlamalar içine sokularak arındırılması anlamını yüklenmektedir. Örneğin, İslam'da çile, ıstırap, zahmet, eziyet ve zorluğa tahammül özellikle Tasavvuf'ta, dervişlerin nefsi terbiye etme ve Tanrı'ya Varma yolundaki ibadet yöntemleri olmuştur. Aynı şekilde, Hint Fakirizm'indeki en önemli ibadet, bedene eziyet ederek gerçekleşmektedir. Fakir, her acıya ve yoksunluğa dayanabilen kimsedir. Bir tür tarikat sayılan Fakirizmin en önemli özelliği acıya katlanarak ruhu rahata kavuşturmaktır. Fakirizm, sabır ve tahammülü emreden Hindu dinlerinden doğmuştur. Fakirlerin inançlarına göre hayat ruhun zindanıdır. Tabiat ve beden ruhun en büyük düşmanlarıdır. Ruh, görünmez bir varlık olduğu halde beden kara topraktan, çeşitli zararlı unsurlardan yapılan bir varlıktır. Bunun için bedeni eziyete sokmalı, onu elden geldiği kadar eritmeli ve üzmeli ki, ruh mesut olsun. Böyle bir inanç ve düşünce yapısı, Platon'un, ruhu içinde tutsak ettiğini söylediği ve tüm kötülüklerin kaynağı olarak gördüğü bedenin dışlanması anlayışını hatırlatıyor. Kuşkusuz, beden üzerinde uygulanan ve farklı anlamlar taşıyan bu davranışların birçok ortak paranormal yanı yıllarca araştırılmış, klinik olarak teşhis edilmiş ve tanımlanmıştır. Ancak, bu davranışlar sanat eserleri olarak sergilendiği zaman bambaşka bir etki oluşturmaktadır. Kulağını kılıçla keserek kendine zarar veren Van Gogh, böyle bir eylemin Modern Dönem örneklerindendir. Günümüzde birçok sanatçının bedenleri üzerinde uyguladıkları acı ve eziyet gösterilerini sanatlarında bir araç olarak kullanmaları 'Performans Sanatı'nın önemli hareket noktalarından biri olmuştur.


New York City, NY Louis K. Meisel Gallery, in conjunction with Bernarducci Meisel Gallery, is pleased to announce Internal Variations: Figures and Gestures, the gallery's first solo exhibition for sculptor Brian Booth Craig. Specializing in the medium of bronze, Booth Craig's work translates classically derived figures into contemporary icons. His female nudes subtly reveal their personas, transforming them far beyond the rigidity of the bronze that eternalizes them. Intending to imbue his figures with a sense of agency, Booth Craig mixes 21st century gestures with surprising natural elements; some of the figures present their audience with unusual talismans that include bones, animals, and horns. Traditional compositional conventions are purposely ignored by the artist, who prefers to work from the individual cues put forth by his live models during the creative process. By intentionally replicating the body language specific to each model, Booth Craig captures moments of individual self-assertion; his verist figures stand dignified and defiant before their viewer, sometimes aggressively or unusually posed. Using gesture as his palette, he is able to adeptly convey emotional presence within his figures. Through gesture, Booth Craig is able to nimbly depart from more traditional forms of verist sculpture. While his choice of subject reveals the beauty of the female form, the figures themselves are not idealized. Their bodies and faces are sculpted nearly to their model's actual form. Rather than eliminating the various ambiguities and anomalies in the human physique, Booth Craig embraces them, thereby further individualizing his subjects. Working from life, Booth Craig first sculpts in clay. The clay work is used to construct the mold from which the bronze will ultimately be drawn and cast. His figures are often created to scale; sculptures are often produced in both life-size and half life-size. He has worked with both male and female subjects, and has also experimented with self-portraiture. Originally from Pittsburgh, Pennsylvania, sculptor Brian Booth Craig holds a B. A. from Pennsylvania State University (1993) as well as a M. F. A. from the New York Academy of Art (2013.) He is the recipient of The Elizabeth Greenshields Foundation Grant (1993) and is an Honorary Member of the International Sculpture Center (2013.) His works have been widely exhibited around North America since 1991, including two consecutive years at Art Miami (2014- 2015), Contemporary Arts Center in New Orleans (2014) and multiple exhibits at the John Pence Gallery in San Francisco. He continues to teach annually at the Rome Art Workshops in Rome, Italy. Internal Variations: Figures and Gestures opens on Thursday, April 7th from 5-7pm, and runs through April 30th. A fully illustrated color catalog is available. Please direct all questions to Elizabeth Harris at Elizabeth@Meisels. com.


KOSEV Kocaeli Sanat Evi Derneği, 2013 yılında bir ilki gerçekleştirerek Kocaeli'nde, Dünya Sanat Günü kutlamalarının ve etkinliklerinin başlamasına öncülük etti. Sanat, hayal dünyasının, duygu ve düşüncelerin, yeteneklerin, güzelliklerin paylaşıldığı en önemli aracılardan biridir. KOSEV'in organize ettiği bu sergide, sanatçılarımızın üretimlerini Kocaeli'nde sanat dostlarıyla paylaşmanın heyecanını yaşıyoruz. Dünya Sanat Günü Karma Sergisinde Resim, Heykel, Seramik, Çini ve Deneysel kategoride eserler sergilenecektir. Sergi'de yirmi üç sanatçının kırk altı çalışması yer alacaktır. Dünya Sanat Günü Karma Sergisi Katılımcı Sanatçılarımız, Asuman Türegün, Ayşe Nezahat Ayhan, Ayşen Bostan, Birgül Özçelikçi Taşören, Deniz Evin, Ebru Turna, Elif Kalecier, Emin Ata Ruacan, Ercan Olgun, Füsun Erkan, Gökhan Yolcubal, Handan Atılgan, Hülya İnaltekin, Hülya Patoğlu, Kadriye Altınay, Müge Arıtürk Mızrak, Nihal Baykal, Şenay Kanık, Sibel Sağlam, Şükran Dağdemir, Şule Gürbüz Yurdagül, Vesile Talun, Yurdanur Demiryol. 11 Nisan Pazartesi günü İzmit Belediyesi Sanat Galerisi'nde açılacak olan Dünya Sanat Günü Karma Sergisi geçen yıl kaybettiğimiz değerli üyemiz Sayın Süleyman Duralı'ya ithaf edilmiştir. Ayrıca, sergide değerli üyemizin son dönemlerde yaptığı seramik çalışmaları da sergilenecektir.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present the second solo exhibition for American cityscape painter Robert Neffson. The exhibition will include paintings from his most recent body of work. Neffson's dichotomy of art and life create his own personal interpretation of reality. Neffson creates wide angle, almost photographic paintings of the great cities of Europe and the United States. His intricate oil canvases of Manhattan are precise snapshots in time. NYC Apple (2016) displays a cross-section in midtown featuring displays pedestrians going about their daily lives and marvelous reflections of light on the architecture at the intersection of 5th Avenue and 59th Street, looking south. The title of the painting comes from its most prominent architectural focus that of the Flagship New York City Apple Store. Neffson's perspective portrays not only a literal depth of the city but a cultural depth as well. Also on view will be Metropolitan Museum (2014), a painting of the American Wing at the Metropoltian Museum of Art. This rare subject matter for Neffson, an interior, maintains his complex motifs of architectural prowess, excellent use of light, people in motion, and a self-portrait of himself and his wife, Karin. As the artist explains, each painting is a sort of self-portrait even if he wasn't in it because it represents his perception of a place. The technical skill required to make these paintings is extensive. After spending weeks choosing from thousands of photos of a location that the artist wishes to paint, the next step is to prepare a study. This lays out the basic composition for the artist. This is followed by a full-size drawing directly on the linen surface. The details are so minute that this process alone takes several weeks. Before the painting is completed the artist finalizes the composition by adding either figures and altering minor details of the landscape. In total, each painting is completed in three to four months. At the moment, all paintings except the latest painting entitled NYC Apple are privately held. Robert Neffson, born in 1949, grew up in New York and received both his BFA and MFA from Boston University. In 1976, he was awarded the Fulbright-Hayes Fellowship for painting in Rome. He has attended, on full scholarship, Skowhegan School of Sculpture and Painting. His work is included in many prominent public collections. Neffson has exhibited at Roswell Museum and Art Center, Plus One Gallery and other notable institutions. Bernarducci Meisel Gallery has represented Robert Neffson since 2010 where his work reflects the gallery's programming and commitment to the finest in contemporary realist painting.


- Six Pack; Bir sanatçı kolektifi sergisi - Sanatçılar izleyiciyi kendi çöplüklerine çağırıyor - Bir beyin kası olarak Six Pack Usta ve genç sanatçılar aynı atölyede çalışabilir mi? Aynı atölyeden farklı dillerde işler çıkabilir mi? Kolektif mekanda bireysellik korunabilir mi? Üretim alanı sergi alanına dönüşebilir mi? Bu soruları evet'leyen bir sergiye davetlisiniz. Altı sanatçı sizi kendi çöplüklerine çağırıyor. Çağdaş sanat üretim yordamında geleneksel yöntemlerin izlerini sürmek, yapıtı üretim yerinde izlemek için dört günlüğüne açık olacak sergi 20 24 Nisan tarihleri arasında izlenebilir. Ebru Arığ, Selim Büyükgüner, Zeynep Erol, Mustafa Kaplan, Huri Kiriş, Serra Kuşkaya'nın işleri ile katıldığı Six Pack sergisinin açılışı 20 Nisan, Çarşamba 19.00 21.00 saatleri arasında Huri's Studio'da. Ebru Arığ, Marmara Üniversitesi Resim Öğretmenliği Seramik Ana Sanat Dalı'ndan mezun olmuştur. Özel bir okulda görsel sanatlar öğretmenidir. İstanbul'da seramik çalışmalarını sürdürmektedir. Selim Büyükgüner, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun olmuştur. Mezuniyetiyle birlikte reklam sektöründe çalışmaya başlamıştır. Sanat çalışmalarına İstanbul'daki atölyesinde devam etmektedir. Zeynep Erol, İstanbul Üniversitesi'nde ekonomi eğitimini tamamladıktan sonra 15 yıl iş hayatında yer almıştır. Sanat eğitimine Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nde devam etmektedir. Mustafa Kaplan, Rules takma adıyla grafiti çalışmalarını sürdürmektedir. Huri Kiriş, Mimar Sinan Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun olmuş, yüksek lisansını Mimar Sinan Üniversitesi'nde tamamlamıştır. Çalışmalarına İstanbul'daki atölyesinde devam etmektedir. Serra Kuşkaya, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nde aldığı sanat eğitiminin bir dönemini Complutense University of Madrid'de tamamladıktan sonra mezun olmuştur. Çalışmalarına İstanbul'da devam etmektedir.


1974 yılında İzmir'de doğdu. İlk orta ve lise eğitimini İzmir'de aldıktan sonra Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde Grafik Bölümüne girdi. Bu bölümü yarıda bırakarak aynı fakültenin Moda ve Aksesuar bölümüne geçti. Eğitimi sırasında Beymen Academia Tasarım Yarışması, Deri Günleri Tasarım Yarışması gibi tasarım yarışmalarında ödüller aldı. Merkezi Danimarka'daki SAGA International Design Center Young Designer Seminar'da Türkiye'yi temsil etti. 2000 yılında Sınırlandırılmış Hayalgücü-Tasarımcı Bakış Açısı teziyle mezun oldu. 2001 yılında İzmir Karşıyaka'da Atölye Pi Tasarım ve Sanat Atölyesi'ni kurdu. Çeşitli karma sergilerde bulundu ve kişisel sergiler açtı. Halen atölyesinde ağırlıklı olarak heykel olmak üzere çeşitli disiplinlerde sanatsal çalışmalarına devam etmektedir. Ozan Ünal; yeni sergisinde aşk bir tahterevalli ise... ile başlayan cümleler kuruyor. Bir üçgen, bir çubuk yardımıyla insana, aşka, ilişkilere ait kısa hikayeler anlattığı heykellerinde Ünal; bu kez demir yerine bronz kullanmayı tercih etmiş. İçeriğin yer yer biçimin önüne geçtiği, hikayenin formun içine dekonstrüktif bir kaygıyla girdiği heykeller; disiplinlerin içiçe geçtiği yeni sanatta, plastik ve dramatik aforizmalarıyla; sizi görsel ve düşünsel bir yolculuğa çıkarıyor. Sergi 7-24 Nisan tarihleri arasında Galeri Selvin'de ziyaret edilebilir.


Düşünün ki ben de Londra'ya gittim de, Saint-Paul Katedrali'ni görmedim. İnanın doğru söylüyorum. İki imge, iki turist niteliği: İlki, yüzlerce yıldır eğri duran Pisa kulesinin açığında konuşlanıp fotoğraf makineli türdeşlerine uygun perspektiften kuleye destek atma pozu veren onlarca turistin göründüğü bir fotoğraf. Gittikleri yerde her biri aynı şeyi yapmaya bu kadar tutkun olsalar da, elbet her turist kuleyi ıskalıyor bu açıdan. Kim bilir ne zaman bulunmuş haylaz bir espri, bir salgın gibi turist ırkının kolektif görsel rejimine hakim oluvermiş. İkinci imge, herhangi bir şehrin, özellikle de turistik noktalarıyla övünmeyi, onlarla markalaşmayı ödev edinmiş yerel yönetimlere sahip şehirlerden herhangi birinin turistler için özel ürettirdiği jenerik harita tipolojisi: Şehrin turiste hitap eden, onun bakışı için inşa edilmiş ve onun bakışını inşa eden imgesinde; topografyanın geri kalanına yukarıdan bakan, kendilerinden gerisini umursamazca önemsizleştiren, haritanın üzerine ölçekaşırı bir kibirle, irice ve ferah ferah çöreklenmiş anıtların, parkların, müzelerin, tapınakların, alışveriş merkezlerinin ikonları. Şehrin heterojen ve hayhuylu gerçekliğinde gidilecek, görülecek, fotoğraflanacak, paylaşılacak yerleri cüretle işaretleyen; haritanın üstüne daha muteber ikinci bir harita kuran aklın ürünü; kolaylaştırıcı olduğu kadar kısıtlayıcı, indirgeyici, deneyimi fakirleştiren bir temsil. Bu iki örnek, turistin bakışına dair derdimizi özetliyor: Herhangi bir gezgin özne için herhangi bir şehir sürprizlerin, çeşitliliğin, biri bir diğerine benzemez tekillikte deneyimin yurdu iken; hem şehir imgesini inşa etme yetkisini elinde tutan kurumsal yaklaşım hem de bizzat turist birey elbirliğiyle bu muhteşem tekilliğin altını oymak için elinden geleni yapıyor gibiler. Turist bakışı, coğrafyayı, tarihi, tat ve kokuları, arzu ve tatminin her türlüsünü çalakalem yeniden haritalarken olasılıklar ve olanaklarla dolu pür neşe bir karmaşayı dümdüz ediyor. Ezilmekten ot bitmez olmuş o bilindik patikayı binbirinci kez geçiyor her bir turist; atasının durduğu noktada durup onun gözüyle bakıyor, hafızasına öncekinin aynını nakşediyor, fazlaca vakit harcamayıp kendini bekleyen sonraki ortak durağa seğirtiyor. Haliyle, yeniden üretilen imgeler de birbirinin aynı oluyor. Yerlere dair popüler turistik imgeler pek çok kanaldan yayılıyor. Yorucu bir kapsayıcılıkla yazılmış envanterlere benzeyen gezi rehberleri, orta sınıfın hayallerini kışkırtan gazete ekleri, lükse yeni ve vasat bir tanım getiren tatil acentası broşürleri, doğa ve kültür fikirlerini birbirinden ayırıp ayırıp yine birbirine katan ideolojileriyle maceraperver keşif dergileri, bu sonuncuların kaçınılmaz evladı belgesel kanalları. Dünya üzerine yayılmış orta sınıfın mahşeri kalabalığına, hem de her bir üyesine tek tek seslenen bu kanallar, emir kipiyle konuşuyor: Şuraya git ve şunu yapmadan dönme. Hayatı, ölümden önce yapılacak şu kadar şeyler listesi olarak projelendiren bakış, aslında onu ıskalamanın kıt ilmini de icra etmiş oluyor. Tavladıkları her grupla aynı rotayı izleyen öncü müteşebbisler her bir turda maceracılıktan uzaklaşıp o sığ bıkkınlığa rücu ediyorlar. Dünyanın öteki ucundaki o yeri ilk kez gören insan evladının şaşkınlıkla, korkuyla, kaygıyla ve erinçle titremesini; rotası, kalacağı yeri, süresi belli gezginliğin listesine bolca dövizle yazılmış çağdaş torunlarının keşif anında dahi vazgeçemedikleri güvenlik hissinin bönlüğüyle karşılaştırmalı. Turizm, siyasal iktisadını bir kenara koysak, en masum haliyle bile imgesel bir işgal, bir görsel sömürgecilik biçimi. Turist ırkı yekpare değil elbet, o da katman katman, sınıf sınıf. Kalmayı tercih ettiği yerden görecekleri listesine, yemek mekanlarından sokak deneyimine dek birbirinden farklılaşan alttürleri var. Sözgelimi, kendimizi en yakın hissettiğimiz ekip, kültürel sermayesi nispeten yüksekçe, hediyelik alışverişinden topyekün kaçınamasa da uzakça duran, çekeceği fotoğraf karelerinde nafile bir özgünlük arayışında olan, ortalama turistleri farkında olmadan hor gören, kah kafileden kopan, kah kafile fikrine bile katlanamayan tür. Rehber kitapların dışına taşan gerçekliği keşfetmek için ara sokaklarda dolaşmak, sokak yemeğinden tiksinmemekle övünmek, her tür mekanı mesken edinebileceği iddiasında olmak bu türün gezi alışkanlıkları. Yerel esnafa bize buralıların takıldığı yerleri, yediği lokantaları, içtiği soteleri göster diyen, oraları bulan, sonra da Lonely Planet yazarı olsaydık burayı yazar mıydık? sorusuyla cebelleşenler; ören yerlerindeki, müzelerdeki audioguide'lardan hazzetmeyen, rotaları tersinden yürümeye meyyal bireycikler... Peki, böyle bir tür turist olunca ne oluyor? Sadece oradaydım demeye yarayan; negatifleri, diaları, hafıza kartlarını enselerinde unutuşun sıcak soluğuyla doldurup taşıran fotoğrafların dışına mı çıkılıyor? Pek sayılmaz. Turist bakışını edinmediğini, edinmeyeceğini ilan eden her fani turist, yerelliğin içinde eriyemeyecek olmanın buruk mayiini elbet şuursuzca tadıyor. Hasılı, turist bakışı, kendi avangardını ararken bile işgalciliğe hizmet ediyor. Biz ne ettik? Kafilelerden uzak durduk. Türkçe konuşanları duyunca uzaklaştık. Bangkok'un kirli strip-club ve specialmassage merkezi Patpong'dakimekanlar arasında mekik dokurken bize en çekici gelen öneri, bir fuhuş değnekçisinin Freetoilet! nidası oldu. Tayland'dan Kamboçya'ya karayoluyla geçerken vize beklediğimiz sınır hattını Habur'a benzettik. Bekir Bozdağ'a benzerliğiyle bizi ülke gündemine fırlatıveren Kamboçyalı bir siyasetçinin posterine hoşnutsuzlukla baktık. Kıvrımlı Khmer alfabesini oryantalist tablolardaki nazlı, aşüfte hatunlara benzetip hemen ardından özeleştiri verdik. Genç tuktuk şoförümüzün adının Soviet olduğunu ve ayda yetmiş dolara çalıştığını öğrenince Güneydoğu Asya'nın makus siyasi tarihine dalıp çıktık. Şahit olduğumuz uyuşturucu ve beden ticareti, kitapçılarda, nedense Batılı yazarların mevzu üzerine yazdığı araştırma kitaplarını aramamıza neden oldu. Önümüze ne geldiyse yedik, içtik. Ve elbette, önümüze ne geldiyse fotoğrafını çektik. Ne yapmalı, peki? Turistin umarsız ve hafızasız bakışını ona iade etmeyi denemeli. Ona bakan taşların, binaların, insanların, hayvanların, cümle nebatatın bakışını da. Bunu yaparken kendimizi yerleştirdiğimiz konumun onunkinden çok da farklı olamayacağını, küresel turizmin tabiatının böyle olduğunu unutmadan yapmalı bunu. Zira hepimiz, şu koca dünyanın organsız bedeninde her zerreyi sonuna dek tatmamızın önüne geçecek denli insanlaşmış, turistleşmiş haldeyiz. Birbirinden farklı dile sahip olan, Alper ELİTOK ve Osman ŞİŞMAN 'nınKamboçya gezisi Fotoğraflarından oluşan ''Turist Bakışı'' sergisi 05Nisan -17 Nisan 2016tarihleri arasında değartlab Eskişehir' de görülebilir.


Art Jameel ve The Crossway Foundation, körfez ülkelerinden genç fotoğrafçıların katılacağı, 12-23 Mayıs tarihleri arasında gerçekleşecek Türkiye'ye Yolculuk programını duyurdu. Bu yıl, Suudi Arabistan, Birleşik Arap Emirlikleri, Kuveyt ve Bahreyn'den seçilen 6 genç fotoğrafçı; 12-23 Mayıs tarihleri arasında Türkiye'nin farklı bölgelerini ziyaret ederek; İstanbul, Kapadokya ve Ankara'da yerel fotoğrafçılar ve sanat kuruluşlarıyla ortak çalışmalar gerçekleştirecek. Genç fotoğrafçıların Türkiye'de yaptıkları işler, 2016 yılının sonbaharında Arap Emirlikleri'nde gerçekleştirilecek halka açık bir sergi kapsamında sergilenecek. Bunun yanı sıra, bu yılın teması olan Göç konusu ve Türkiye'de gerçekleştirdikleri seyahat üzerine bir yayın çıkaracaklar.


Sorduğu sorunun acımasızlığının yanında fazlasıyla can yaktığını görmemezlikten gelemiyoruz bile. Üniversite yıllarında aklını bilime ve sorgulama yetisini geliştirmeye açan kalemin yazdıkları, gizli anlamları hedef göstererek bir noktadan genele açılmayı kolaylaştırıyor. Eğitim düzenini ve düzenin eğitimini işaret ederken bir toplumun kocaman bir karanlığa nasıl gömüldüğünü, o yılların toplumunu gözlemleyerek analiz ediyor. Yaşadığı dönemin şartlarıyla bugünün benzerliği, sosyolojik yapının ve yönetimin birey açısından tehlikesine baktığım esnada yağmur yağıyordu. Penceremin kenarına sığınıp kahvemi yudumlayarak Tolstoy'la sohbet etmeye başladım. Sofya İvanovna, daha sonradan tanıdığıma göre, aile hayatı için doğmuş, orta yaşlı ender bulunan kadınlardan biriydi. Kader bu kadınlara mutluluğu vermemiştir, bu yüzden onlar da çocukları ve kocaları için çok uzun zaman yüreklerinde sakladıkları, büyüttükleri ve pekiştirdikleri tüm sevgilerini seçtikleri bazı kişilerin üzerine birden boca etmeye karar verirler. Avdotya Vasilyevna kendisini feda ediyor ve kimi zaman hasta, kışın sonuna doğru da hamile bir kadın olarak gri bluzuyla ve taranmamış saçlarıyla sabahın dördü veya beşi de olsa sendeleyerek dolaşıyor, kumarda kaybetmiş, aldığı sekizinci cezadan sonra utanç içinde yorgun-argın kulüpten dönen babamı karşılamayı görev sayıyordu. Gençlik eserinde geçen önemli noktaları seçtim aslında. Bu noktalar toplumun karanlığa gömülmesinin en önemli etkeninden başlanıp sonucunun ne olduğuna kadar giden önemli noktalar. Bir 'iyilik' kültüründen söz ediyor aslında kiliseye gideceğini, yardıma muhtaç insanlara yardım eli uzatacağını kendince hayal ederken. 'İyilik nedir?' sorusu bu durumun temelini kavramamıza, bu kavrayışın ışığında yaptığımız çözümlemenin daha sağlıklı olmasına yardımcı oluyor. 'Yoksul insanların elinden tutmak' deyimi özünde iyilik kavramını barındırıyor. Soru içinden soru çıkıyor. Tolstoy'un yaşadığı özellikle de gençlik eserini kaleme aldığı yıllarda insanlar neden yoksul ki? Yoksul insanlar var olduğuna göre fakirliğin yasak olmadığı, eşit yaşam şartlarının oluşmadığı bir toplum modelinde yaşadığı sonucuna varmak zor olmasa gerek. Bu yoksul insanlara yardım etmesi sonucunda toplumda ya da yaşadığı ülkenin yapısında 'iyilik' kavramının doğması ve yine yoksul insanlara yardım etmesi sonucunda onurlu bir davranış gerçekleştirdiğini düşünmesi, düşünülmesi çürüme örneğidir. Çünkü iyilik kelimesi, sömürülerek insanların yoksullaşması için kurulmuş düzenin bir parçasıdır. Olması gereken, en insani davranışların 'iyilik' olarak kodlanması insani bir toplum yapısının olmamasını açıkça göstermektedir. Böyle bir toplumda paranın insan ilişkilerinde etkili olması, insan ilişkilerinin bozulmasını olağanlaştırıyor. En baştan insan ilişkilerinin, üretim ilişkilerinin üzerine kurulması, bu kuruluşun da eşitsiz gelişimi getirmesi normalleştirilen bir toplumda, sorgulamalara ilgisiz insanların doğması, istedikleri insan modeli yaratmada kullandıkları eğitim sisteminin doğal getirisi haline geliyor. Üretim ilişkileri kurbanı olan Sofya İvanovna, sevgisini açıkça ifade edemediğinden ve toplumun kadına biçtiği rolü istem dışı olarak da olsa giydiğinden bastırılmış sevgisini bir kişi üzerine boca ediyor oluşu, aile kültürünün etkilenerek düzenin eğitim sistemi rotasında yaratmak istediği tek-tip'i yaratmasına mahal veriyor. Bunun peşine Avodatya Vasilyevna'yı incelediğimiz zaman Sofya İvanovna'nın neden toplumsal modelde kendisine biçilen rolün bu denli katmerli olmasının açığa çıkışını özetliyor. Bunu üniversitelerde sorgulama yetilerini yitirmeleri için akıllarına yapılan operasyon sonucu yenik düşen öğrenciler örneğiyle açıklayabiliriz. Daha sonraları yaptığı tercihin erkek hegemonyasını kabullenme olduğunu, kadının eve gelen kocasını karşılama zorunluluğuna maruz kalmasının kadınların mesleği haline geldiğini, verdiği tavizin daha fazla taviz vermesine neden olduğunu anlasa da bu tavizleri geri almanınsa imkansız olduğunu açıkça gördü. Böylesi bir toplumda yaşayan insanların buna Tolstoy'da dahil olmak üzere; kötüleşmemesi için herhangi bir engel yok. Sevginin şehvetle iç içe geçmesine, evlilik ilişkilerinin parayla olan kardeşliğine, insanların robotlaştırılarak saygısızlaştırılmasına, özgürce düşünerek ve sorgulayarak istediği dini seçme hakkının gasp edilmesine karşı durulmuyor bile. İnsanların bilimle, edebiyatla, kitapla uğraşmak için değil, gelecekte para kazanmak, aç kalmamak için meslek edinme amacıyla gittiği kuruma 'üniversite' deniyor.


Bozlu Art Project Nişantaşı, 3 Mayıs 16 Haziran 2016 tarihleri arasında Utku Varlık'ın HİÇ: Gidilmemiş denizler, söylenmemiş sözler isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanatçının kendi deneyimlerinden yola çıkarak kaleme aldığı kısa bir hikaye üzerine kurgulanan sergide, Varlık'ın tamamı ilk kez sergilenecek yeni resimlerine yer veriliyor. 1970'li yıllardan beri Paris'te yaşayan Utku Varlık, yeni sergisi için geleceği İstanbul'da Bozlu Art Project için bir sanatçı konuşması da gerçekleştirecek. Sanatsal eğitimine 1961 1966 yılları arasında Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümü Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Sabri Berkel atölyelerinde başlayan Utku Varlık daha sonra oyma baskı ve taş baskı atölyelerinde devam etmiştir. 1970 yılında Paris e gitmiş, 1971 1974 yılları arasında Güzel Sanatlar Ulusal Yüksekokulu nda George Dayez ile, 1973 1975 yılları arasında da Cachan Atölyesi nde taşbaskı çalışmıştır. Sanat çalışmalarına halen Paris te devam etmektedir. İlk önceleri dışavurumcu anlatımla figürlerini biçimlendiren Utku Varlık, 1960 ve 1970 lerde dönemin politik yaşamından etkilenerek yaptığı resimlerinde de bu anlatım biçimini kullanmıştır. Sanatçı özellikle 1975 ten sonra dışavurumcu anlatımdan uzaklaşmış ve düşsel bir anlatım biçimine yönelmiştir. Sanatçı için figür, sürekli ve asal olan doğanın yaşayan öğelerinden biridir ve yansımasını doğada bulur.


Sanatta zorlanmalar, anlamamalar arttıkça yanıtsız kalan birçok sorunla karşılaşılır. Bu nedenle sanatsal çalışmalar yapmak da olanaksızlaşır. Sanat, sürekli yeni atılımlarla bizleri şaşkına çevirebilmekte; karşımıza her zaman türlü zorlamalar ve anlamakta zorluk çekilen sorunlar çıkarabilmektedir. Günümüzde sanatın hızı birçok kişiye havlu attıracak denli hızlı bir gidiş içinde. Sanat yaptığını ve anladığını sanan birçok kişi bu hıza yetişemeyeceğini anlayınca havlu atmak yerine kendilerini bu zor durumdan kurtarıp kuyruğu kaptırmama yolunu seçerler. O güne dek öyle ya da böyle sanat adına edindikleri yeri yitirmek istemezler. Bu yeri korumak için türlü oyunlara ve sözlere başvururlar; kendilerine uygun düşen düşünceleri derleyip kendi yapaylıklarının anlaşılmaması için çalışırlar. Kimilerinin işlerine gelen sözlerin arkasına sığınmaya kalkarlar. Anlayamadıkları yeniliklere karşı savaş açarlar. Sanat Kazası sözü de böyle bir anlayış doğrultusunda ortaya atıldı. Birden bire karşılarına çıkan Kavramsal Sanat karşısında bocalamalar başlayınca yetersizliklerini anlama çarpıntısı içine düşmeleri yetersizliklerini gündeme getiriverdi. Sanattan anladıklarını ve sanat yaptıklarını sanarak edindikleri yerin de yapay bir yükselti olması düşme korkusuna dönüşüverdi. Neden anlayamadıklarını anlamaya kalkacaklarına son dönemdeki sanatın konumuna karşı bir saldırıya kalkarak kuyruğu kurtarmaya kalkmak kısa bir yol seçimi olarak görülmekte. Oysa anlamaları gereken gerçek şu: O güne dek gerçekten de sanatı yeterince anlamamışlar. Anlayabilselerdi günümüzün sanatını anlamakta güçlük çekmezlerdi. Bu beni öğrencilik dönemimdeki Sanat Tarihi dersine götürdü. Sözüm ona Sanat Tarihi öğretmenliği yapan bir öğreticimiz bir gün sınıfta Ben Picasso'nun 1960 yılından sonra yaptıklarını anlayamıyorum. demişti. 1971 yıllarıydı ve ben de: 1960 yılına dek anlamış olsaydınız 1960'dan sonrasını da anlardınız. dedim. Daha o yıllarda ve öğrenciliğimde söz konusu sanat olunca bilgisizliği ve anlayamamayı örtmenin yöntemlerinin sanatın içinde çok kolay öğrenildiğini yaşadım. Yıllar sonra bu öğretici uzun yıllar eleştirmenlik yaptı. Yazılarının ne denli sanatın gerçeğinden uzak olduğunu benim anlamam yetmedi. Başkaları gerçekten yazdıklarının sanatla ilgili olduğunu sanıp onları okuyarak sanatı o eleştiriler doğrultusunda anlamaya kalktılar. Daha doğrusu anlamak yerine anlamamayla karşılaştıklarını anlayamadılar. Bugün gelinen noktada günümüzün evrensel ve çağdaş sanatını anlayanlar yerine anlamayanlar, sanat yaptıklarını sanarak çoğaldılar. Gün gelip de karşılarına sanatın dev yüzü ve hızı çıkınca buna bir yanıt bulmaları ve vermeleri gerekiyordu. Kurtuluşu Sanat Kazası na sarılmakta buldular. Sanat Kazası konusu ve sorununu dile getiren Fransız mimar ve felsefeci olan Paul Virilio'dur. O kendine göre bir saptama yaparak sorunlara yanıt bulmaya çalışmış. Sanatta varabildiği yerden yeniliklere ayak uyduramayacağı duygusu yaşamaya başlayınca ileriye gidemeyeceğini, yeni atılımlara ayak uyduramayacağını düşünmüş olabilir. Sorunu kendinde arayacağına çılgınca bir yola girenlerin sanatta bir kazaya neden olacaklarını kurgulamış diye düşünelim. Her şey yolunda gitmeyi sürdürdüğüne göre... Geçekten de her çılgınlık sanat diye ortaya çıksa da sanat onlara değil, onlar sanata toslar. Böylece geriye sanata uyan ve sanatla bağdaşan çılgınlıklar kalır. Sanatı bugüne dek kazaya uğratan olmamıştır. Bu bağlamda sanat hiçbir zaman kazaya uğramamıştır. Böyle bir sorunu yoktur; bundan sonra da olamaz. Paul Virilio'yu kurtarıcı olarak görüp sanatın kazaya uğradığı düşüncesine sarılmak sanatta yetersiz olanların can simidi arayışlarıdır. Batıda böyle bir tartışma yoktur ve Virilio'nun düşüncesine saygı duyulur. Herkes bildiğini yapmayı sürdürür. Batılı sanatın özünü ve yapısını, ne yapması gerektiğini çok iyi bilir. Yepyeni sanatsal çalışmalarla sanatın geleceğine yepyeni ufuklar açar. Gerçek şu ki, her zaman herkesin ipin ucunu kaçırmadan sanatla uğraşını sürdürmesi gerekmektedir. Başarısızlıklarına can kurtarıcı aramamalıdır. Yaratıcı güç ve izlediği yol bir yere dek gidiyorsa orada duraklama başlar. Kendini yinelemeler çoğalır. Sanatın atılımlarına yanıt veremediği, o güne dek yaptıklarının gerçekten sanat değerini taşıması nedeniyle kendi kendine bir açıklama yapma gereğini duyabilir. Kendinin değil de sanatın kazaya uğradığı görüşüne tutunma ağır basar. Bir yere ve döneme dek gerçekten sanat yapmış olsalar onların çıkmazlarına bir yere dek anlayış gösterilebilir. Bu anlayış da kişinin kendi sorunları olarak değerlendirilir. Sanatta sorunlar yaşayanların düşünceleri, diğer sanatçıları bağlamaz, bağlamıyor da... Sanatçılar kim ne derse desin kendi yolunda gitmeyi sürdürür. Geçmişe baktığımızda, bu kimilerine göre sanat kazalara uğramıştır. En belirgin kaza İzlenimciliktir. O güne dek kendilerini sanattan anlar diye gösterenler İzlenimciliğe savaş açmışlardır. Onlara göre sanat ölümcül bir kazaya uğramıştır. Van Gogh, sanatın kazaya uğradığını savunanların kazasına uğrayan bir sanat ı oldu. Sanatın bu kaza nedeniyle en önemli kurbanıdır, Van Gogh. Arkasından daha yeğni bir kaza görünümlü dışavurumculuk gelir. Sanatı tam sağalttıklarını sandıkları anda hiç anlayamadıkları çok büyük bir kaza daha çıkar ortaya: Kübizm... Her şeyin yerle bir olduğu düşünülür, ger ekten. Avignonlu Kadınlar Matisse'in de alay konusu olmuştur. Picasso'nun Matisse'i bu anlamda hiçbir zaman bağışlamadığı bilinir. Elbette böyle bir bağışlamazlık 2. Dünya Savaşı'nda zor durumda kalan Matisse'e yardım etmesine engel olmamıştır. Eninde sonunda, Kübizm'e karşı yanılgıya düşse de sonu ta Kübizm'in gücünü anlayıp şapka ıkarmasını bilmiş büyük bir sanat ıdır. Bir sanatçı bir başka sanatçıyla ilgili olarak yanılmış olsa da o sanatçının sanattaki yerini yitirmesine engel değildir. Bu düşman olmalarını gerektirmiyor. Matisse gibi bir sanatçının da yanılabileceği gerçeği ortaya çıkıyor; bu Picasso'yu daha da yüceltiyor. Buradan çıkan sonuç, Kübizm'le sanatın nasıl bir kazaya uğradığı düşüncesinin ne büyük bir yanılgıya neden olduğudur. Ülkemizde günümüzdeki Kavramsal Sanat olgusunu sanata kavram katmak olarak düşünenlerin algılama yanlışlığı sanatta sapma ve sapkınlıklara yol açtı. Ülkemizde ağır aksak sanat yapmaya ve çağdaş sanata ulaşmaya çalışırken Kavramsal Sanat'ın kavranamayışı bizim sanat yolumuzda büyük bir kaza yarattı. Sanatta kazaya uğrayan biziz; sanat değil. Anlayamadığı bir olguyu hiç kimse doğru olarak kavrayamaz ve değerlendiremez. Durum böyle olunca Kavramsal Sanat'la karşılaşınca sanatın kazaya uğrayıp yoldan çıktığını düşünür. Oysa kendi gittiği yoldaki hızı sanatın gittiği yolun ve hızının çok gerisinde ve ulaşamayacağı bir uzaklıkta kalmıştır. Bulunduğu yeri ve yolu korumak için de suçu sanatın kaza yaptığına yüklemekle kurtulmak istenmektedir. Joseph Bueys'un sanatı ulaştırdığı bu uzak yeri görmeyen gözler sanatın kaza yaparak uçuruma yuvarlandığını düşünebilir. Böyle bir düşünceyse böyle düşünmeleri nedeniyle kazaya uğradıklarını kanıtlıyor. Geçmişte olsun son yıllarda olsun sanat uluslararası anlamda hiçbir kazaya uğramadan yolunda gitmeyi sürdürmektedir. Burada görülen çalışmalar son iki yılda uluslararası etkinliklerdeki çalışmalardan alınmıştır. Ortada ne bir kaza ne de sanatı yolundan alıkoyan bir neden var. Anlaşılmıyorsa, eksiklik anlayamayanlardadır.


Los Angeles'dan Mexico City'ye uçarken, Aero Mexico'nun hazırladığı güvenlik filmine dikkatimi çekti eşim Sibel: Önlerine düşecek olan oksijen maskesi ana konu olurken, çiftimiz maske öncesi ve sonrası öpüşerek birbirlerini nefessiz bırakıp, oksijene muhtaç kalabiliyorlar! Meksika devletinin seviyesine gelip, bir milli havayolu güvenlik filminde genç çiftin doyasıya ve kıyasıya öpüşme sahnesini koyma olgunluğuna resmi Türkiye Cumhuriyeti devleti ne zaman yükselebilir, işte onu pek bilemiyorum! Bu mizahi ve muziplik dolu göndermeleri rahatlıkla yapan Birleşik Meksika Devletleri, aynı zamanda birçok büyük müzeyi bünyesinde barındıran, eski ve yaşayan sanatçılarına sahip çıkmaya çalışan bir kültür devleti. Örneğin insan Antropoloji Müzesini gezerken hem milyonlarca veya on binlerce yıl geriye dönerek başının döndüğünü hissediyor, hem de büyük bir saygı duyuyor. Dünyanın en büyük antropoloji müzelerinden birini saatlerce gezmeyi bitirebilirseniz, sizleri mesela ünlü sanatçı Rufino Tamayo veya Modern Sanat Müzesi bekliyor. İnsanlar kültüre doyamıyor! Diyeceksiniz ki, Havayolu güvenlik filminde öpüşen çiftlerle, bu müzelerin ne ilgisi var?. İnanın var... Hem de öyle bir var ki, feleğinizi şaşırırsınız! İnsan vücudundan, aşktan ve arzudan korkmayan ülkeler, sanattan da korkmazlar, sanatı ve sanatçıyı en üst mertebeye koyarlar. Sıkıştıklarında sanatçılar üzerinden muhalefete yüklenmezler, artizlik yapma lan gibi kalıplar kullanmazlar!. İnsanı vücudu, duyguları, yaratıcılığı ve tutkuları ile bir bütün olarak kabullenmek, ciddi bir bağımsız insan duruşu gerektirir. Verdiğim örneği ilişkilendiremeyenlere bir hatırlatma: Bizim filmlerde müşteri veya hostesler öpüşmezler, devletin çağdaş sanat müze adedi de sıfırdır! 10 gündür California ve Meksika'dayım. Uluslararası Sanat dernekleri Dünya Başkanı ve Dünya Sanat Günü etkinliklerinin onur konuğu olarak, Los Angeles kentinin merkez galerilerinin kutlamalarına ve Meksika Sanatçı derneği ARTAC'ın ve benim de bir işimi sergileyen Jose Luis Cuevas Müzesi'nin kutlamalarına katıldım. Önce Los Angeles'a geldim ve Los Angeles merkezli Türk-Amerikan sanatçı köprüsü TAAB, 10 Nisan Pazar günü University of California in Los Angeles Hukuk Fakültesi'nde Dünya Sanat Günü için bir etkinlik düzenleyerek beni onur konuğu olarak davet etti. UCLA Hukuk Fakültesi Başkanı Aslı Bali, UCLA Uluslararası İlişkiler Bölümü Dekan Yardımcısı Cindy Fan, TAAB Başkanı Sena Denktaş ve benim konuşmalarımın ardından Piramid Sanat tarafından hazırlanan Dünya Sanat Günü ve benim hakkımdaki 38 dakikalık film 'Days to Remember' gösterildi. Dünya Sanat Günü düşüncesini 2011'de Türkiye'de UPSD Yönetim Kurulu olarak biz ortaya çıkardık. Guadalajara'daki Genel Kurul'da oybirliğiyle benim sunduğum teklif kabul edilince, bu kavram doğmuş oldu. Aslında benim için zor bir dönemdi. İki hafta sonra Türkiye'de insanlık anıtı konusunda yaptığımız bir basın toplantısı ardından bildiğiniz gibi bıçaklanıp olağanüstü bir doktorun, Prof. Dr. İsmail Hamzaoğlu'nun yaptığı ameliyatla kurtulmuştum. Bu da yıllar üstünden laiklik ve sanat adına yaptığım tüm girişimlerin hediyesiydi herhalde! Bildiğiniz gibi Dünya Sanat Günü olarak, Leonardo da Vinci'nin doğum gününü seçmiştik. Leonardo, disiplinlerarası bir deha olarak sürekli taze ve güncel kalmayı bilen ölümsüz bir insan. Hem sanatçı, hem filozof, hem mucit hem de... Efsane! Tek rakibi oldu Leonardo'nun: İlk mağara resimlerini yapan on binlerce yıl önce yaşamış ilk insan! Ama ne var ki, onlar hakkında öne çıkarabileceğimiz bir tarih bulunamadı. Bu nedenle Leonardo rakipsiz kaldı. Yoksa aslında ilk leke veya çizgiyi bir duvara bilinçli bir şekilde bırakan insanoğlu, sanat kavramını yaratarak eşsiz bir sayfa açan ilk sanatçı olmuştu. Hep onlardan çoğul şeklinde söz ederiz ama aslında o ilk lekeyi koyan da tek bir insandı! Etli, kanlı, canlı, paha biçilmez bir dehaydı o... Elimizde resmi veya fotoğrafı olmasa da o aslında en büyük sanatçı. Ben ona graffoman adını verdim, nedenini yakında öğrenirsiniz; İşte onun bilgilerinin olmadığı yerde, Leonardo tartışılmaz bir isim olarak öne çıktı. Dünya Sanat Günü dünyaya her yıl yayılmaya devam ederken bu sene Los Angeles Downtown Art Walk'un Dünya Sanat Günü kutlamaları, 13 Nisan'da yapılan gala gecesiyle başladı. Size bir itirafta bulunmam lazım: Onur konuğu olarak davet edildiğim bu etkinlikler vesilesiyle Los Angeles sanat ortamının önemli bir bölümünün o hafta Türk sanat ortamını ve ülkemizden çıkan World Art Day fikrini duymaları, buna saygı göstermeleri, sahip çıkmaları, peşinde koşmaları, bana büyük keyif verdi. Belki ilk defa Dünya Sanat Günü sayesinde Türk çağdaş sanat ortamını duyan Los Angeles sanat çevresinin birçok üyesi, ayrıca bir Türk'ün Dünya Başkanı olduğunu öğrenerek bu durumdan daha da etkilendiler. Aynı ortamda gala gecesinde Downtown Art Walk direktörü Qathryn Brehm, Dünya Sanat Günü'nü 2011 yılında IAA Dünya Genel Kurulu'nda önererek kabul ettirdiğim ve böyle bir günün yaratılmasını sağladığım için bana Los Angeles kentinin ve California Eyalet Meclisi'nin onur şiltini takdim etti. Bunun yarattığı etkinin de, binlerce insanın gözünde Türk ve Çağdaş Türk Sanatı imajını değiştirmiş olmasının getirilerinin hemen orada yaşam bulabilmesi, değerli bir gelişmeydi. Ardından ertesi gün yapılan onca etkinlikte gerek duvar ve sokak resimleri, gerek sergi açılışlarında, bundan 5 yıl önce Taksim'de bir masa başındaki hararetli tartışmanın nerelere ulaşabildiğini görmenin keyfini yaşadım. Her sene olduğu gibi bu senede 600'ün üstünde etkinlikle Dünya Sanat Günü kutlamalarında birinciliği hiçbir ülkeye kaptırmayan Meksika, yine birçok kentte sayısız sergi, konser ve dans gösterilerine ev sahipliği yaptı. Dünyada genellikle WAD için 15 Nisan günü merkez kabul edilir ve bunun 3-4 gün öncesi ve sonrasında etkinlikler olur. Meksikalılar ise, kutlama ve eğlence meraklısı olduklarından, etkinlikleri bir aya kadar yayabiliyorlar! Tabii öte yandan unutmayalım ki, World Art Day, her şeyden önce, sanatçıların bir araya gelerek savaşa karşı barışı, ilgisizliğe karşı dayanışmayı, en güzel ve eşzamanlı bir şekilde kutlamaları için var. Evet, tekrar Meksika'ya dönecek olursak, insanların sıcaklılığının Türkler'e benzediği bu büyük köklere sahip ülkede, Jose Luis Cuevas Müzesi'nin Dünya Sanat Günü için açtığı sergiye sanatçı ve onur konuğu olarak katıldım. Basın toplantısı ve açılış konuşmasında Guadalajara/Meksika'da temelleri atılan Dünya Sanat Günü'nün Türkiye'nin teklifi ile Meksika'da doğmuş olmasına işaret ettim ve Dünya Sanat Günü, Türk bir babadan, Meksika'da doğdu. Yani Türkiye ve Meksika annesi ve babası olarak bu etkinliğe en çok sahip çıkan ülkeler oluyorlar dedim ve özellikle bu iki ülkenin çalışmaları sayesinde bu uluslararası etkinliğin adım adım dünya çapında büyüdüğüne işaret ettim.


Filiz Öztürk Doğan, 1985-1989 Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Seramik Cam Ana Sanat Dalı Bülümü'nü bitirmiş ve aynı okulda Yüksek Lisans yapmıştır. 2016 Borghese Sarayı, Floransa-İtalya, Leonardo da Vinci Ödülü. 2015 Contemporary Paradise, Villa Castelnuovo Palermo-Sicilya-İtalya, Ödül. 2015 Marin Sarayı, Venedik- İtalya, Uluslararası Marco Polo- Sanat Büyükelçisi Ödülü. 2014 Artistik Tropy Malta Şövalyeleri Sergisi, S. J. O. Club Maltese, Valletta-Malta, Ödül. 2013 Londra Sanat Bienali, Chelsea Old Town Londra-İngiltere, I. lik Ödülü. 2011 VIII. Floransa Bienali, Fortezza da Basso, Floransa-İtalya, V. lik Ödülü. 1991 II. Prof. İsmail Hakkı Oygar Seramik Sergisi, M. S. Ü. İstanbul, III'lük Ödülü. 1989 Mimar Sinan Üniversitesi Seramik Pano Yarışması, M. S. Ü. İstanbul, I'lik Ödüllerine sahiptir. Yurtiçi ve yurtdışında birçok festival, fuar ve sergilere katılmıştır. Sanatçı, klasik formlarının yanı sıra çağdaş enstrümanlardan da esinlenerek yeni bir dil kullanmıştır. Ve biçim üzerinde durur. Birbirlerinden oldukça farklı malzemeleri bir araya getirerek yeni anlamlar yeni tanımlar ve yeni ifadeler kullanır. Serginin içeriğine gelirsek Kainat, acun, var olan her şeyin tümü gibi anlamlarda kullandığımız evren sözcüğü de etimolojik olarak kökenini ejderha figüründen almaktadır. Türk mitolojisinde dünyanın bir ya da daha fazla ejderha tarafından döndürüldüğü yani evrildiği düşünülürdü. Bu ejderhaya da eviren denirdi. Daha sonra i harfi düşmüş ve sözcük evren halini almıştır. Türk mitolojisi ve sanatında da büyük yer tutmuştur. Bu efsanevi hayvan Türklerde özellikle erken dönemlerde bereket, refah, güç ve kuvvet simgesi olarak kabul edilmiştir. Bronz heykellerin yanısıra bronz, ahşap ve seramiğin bir arada kullanıldığı eserlerinin de yer aldığı Evren isimli sergisi 26 Nisan 15 Mayıs tarihleri arasında Galeri Selvin'de görülebilir. Galerimiz Pazar günleri hariç 11:00 19:00 saatleri arasında açıktır.


Platform A Sanat Galerisi, seramik sanatçısı Deniz Pireci ve ressam Gazi Sansoy'un yer aldığı hayalciler isimli Resim ve Heykel Sergisi'ne ev sahipliği yapıyor.23 Nisan Cumartesi günü başlayacak sergide sanatçılar farklı disiplinde yaptıkları eserlerini hayalciler üst başlığı altında birleştirerek, Ankaralı izleyicilerin beğenisine sunuyor. Hayalciliğin sanatla uğraşan insanların en önemli ortak paydası olduğunu düşünen Pireci ve Sansoy, farklı sanat disiplinlerinde olsalar da birbirlerini birleştiren en önemli unsurun hayalcilik olduğunu bu sergide vurgulamak istemektedirler. Bu sayede izleyicilerin hayal güçlerini tetikleyip, onlarında yeni ufuklara yelken açmalarını sağlayabileceklerini, aslında her sanatçının ve sanat eserinin amacının birazda bu olduğunu düşünmektedirler. Ulusal ve uluslararası pek çok sergiye ve bienale katılmış olan Pireci, eserlerinde neden ana malzeme olarak porselen çamurunu kullandığını ve sanatını şu sözlerle anlatmaktadır. Sergide Yüzsüzler serisinden ve Minyatür Pop serisinden eserlerine yer verecek Sansoy'un Yüzsüzler serisinin çıkış noktasını sanat eleştirmeni Özge Altınkaya Erkök şu sözlerle anlatmaktadır. Minyatür Pop serisi eserleri ise Haşim Nur Gürel şu sözlerle yorumlamaktadır. 23 Nisan 26 Mayıs tarihleri arasında devam edecek olan sergi, Platform A Sanat Galerisi'nde Pazartesi günleri hariç her gün 11:00-19:00 saatleri arasında gezilebilir.


II. Uluslararası Felsefe, Eğitim, Sanat ve Bilim Tarihi Sempozyumu 19-22 Ekim 2016 tarihlerinde Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi'nde gerçekleştirilecektir. Bildirilerinin makale olarak yayınlanmasını isteyen katılımcıların çalışmaları ise, hakem sürecinden geçtikten sonra Filosofija Sociologija, Anthropologist, Educational Process: International Journal, Eğitim Bilimleri Araştırmaları Dergisi, Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, International Journal on Lifelong Education and Leadership ve MSKÜ Eğitim Fakültesi Dergilerinde yayınlanabilecektir. Sempozyuma bildiri ile katılmak isteyen araştırmacılar, disiplinler arası çalışma yapmak zorunda değildir. Araştırmacılar, sadece kendi alanlarıyla ilgili kuramsal ya da uygulamalı araştırmalar yaparak da sempozyuma katılabilirler. Sempozyuma birden fazla bildiri ile başvuru yapabilirsiniz. Birden fazla bildirisi kabul edilen katılımcılardan bildirileri için tek katılım ücreti alınacaktır. Sempozyum kapsamında ayrıca uluslararası karma resim sergisi düzenlenecektir. Sempozyuma resim gönderen katılımcıların çalışmaları Seçici Kurul tarafından değerlendirilecektir. Kabul edilen çalışmalar sempozyum süresince sergilenecektir. Sergilenen çalışmalar için e-katalog hazırlanacaktır. Konuya ilgi duyan tüm akademisyenleri, araştırmacıları, öğretmenleri ve öğrencileri sempozyuma davet ediyoruz.


Ressam Ebülfez Ferecoğlu bu sergisinde sergiye verdiği esprili isim gibi, yaşadığı ve çok sevdiği şehir İstanbul'un, zaman zaman göremediğimiz ya da farkında olamadığımız adeta ''perde arkası''nı ele almıştır. Bunu da İstanbul'un tarihi, mimari, sosyolojik, psikolojik, idari ve günlük hayatını kendi has avangard üslubunu kullanarak gerçekleştirmiştir. Sanatçı eserlerindeki şehir görüntülerinde mimari net görüntüyü vermemektedir. Aksine eriyen bir şehir gibi yansıtıp, aradan da İstanbul'un sembolik tarihi yapılarının izleyiciye selam verir gibi muzipçe görünmesine izin vermiştir. Ressamın bunu yapma nedeni de, tarihi estetik yapıların birer birer yıkılıp, yerine beton, estetikten ve şehrin ruhundan uzak yeni binaların yapılmasına duyduğu üzüntüdür. Geçen zamanın getirdiği olumsuz değişimle beraber şehir insanlarının nasıl küçük alanlara sıkıştırıldığını ve bunun getirdiği mutsuzluğu da yansıtmaktadır. Bunun yanı sıra kendi yaşadığı, teknolojik çağın getirdiği modern ve çağdaş yaşantıyı da göz ardı etmeden işlemiştir. Belki de sanatseverler İstanbul'u daha önce hiç bu açıdan, hiç bu renklerle ve hiç bu fırçadan görmedi.. Zengin ve düşündüren kompozisyonları, renk ustalığı, çağdaş, modern, bir o kadar da mistik kavramsal eserleriyle sanatçı Ebülfez Ferecoğlu bir kez daha sanatseverleriyle buluşuyor.... Her zaman olduğu gibi eserlerinde yine kompozisyon ağırlığının ön planda olduğu sergide akrilik ağırlık da olmak üzere yağlıboya ve grafit eserler de yer almaktadır.


İş Sanat İzmir Galerisi, 13 Nisan 6 Mayıs tarihleri arasında ressam Gülderen Depas'ın eserlerine ev sahipliği yapıyor. Florence Nightingale'den Ava Gardner'a, Mata Hari'denAudreyHepburn'a, Marilyn Monroe'dan Angela Davis'e, Josephine Baker'dan Cahide Sonku'ya kadar tarihte ve kendisinde iz bırakan kadın portrelerini tuvaline aktaran Gülderen Depas mücadeleleri, buluşları ve sanatları ile politika bilim ve sanat alanında öne çıkan kadınları geniş bir yelpazede inceliyor. Amacının belgesel niteliğinden çok, onların ruh zenginliğini izleyene yansıtarak, farkındalığı arttırmak olduğunu söyleyen sanatçı, sanat yapıtlarının hazzın yanında düşüncelerimizde de bir dönüşüm yaratacağı görüşünde. GülderenDepas'ın çoğu zaman yağlıboya ile fırçayı kalem gibi kullanarak betimlediği çalışmaları izleyene desen tadı veriyor. Fotogerçekci yaklaşımın dışında, anlamın ve bakışın gerçekliğinin izinde kendine özgü dışavurumcu bir tarzla oluşturulan bu portrelerin etkisi uzak ve yakın bakış açılarında farklı izlenimler sunuyor. Ayrıca ışıklı bir kutu içinde sergilenen eskizleri de çalışmanın başlangıç ve bitiş serüvenini gösteren bir yol haritası niteliği taşıyor. Bugüne kadar çok sayıda yurtiçi ve yurtdışı karma sergiye katılan ve İstanbul'da 2, İzmir'de 2 olmak üzere 4 kişisel sergi açan sanatçının çeşitli koleksiyon ve müzelerde eserleri bulunmaktadır.


Bergman'ın 'Persona' sı gerçekten yüz, ışık ve gölge üzerine bir filmdir. Sinema tarihinin en gösterişli açılışlarından biri olarak projeksiyon makinesinin içinde başlar. Cihaz yavaş yavaş ısınır ve sonunda açığa çıkan fallik ışık karanlığı döller; imgeler görünür hale gelir. Bu Tekvin'de Başlangıçta Tanrı göğü ve yeri yarattı. Yer boştu, yeryüzü şekilleri yoktu; engin karanlıklarla kaplıydı. Tanrı, Işık olsun diye buyurdu ve ışık oldu. Tanrı ışığın iyi olduğunu gördü ve onu karanlıktan ayırdı dendiği gibi kötü karanlığı iyi ışığa dönüştüren tanrısallığı akla getirir. Filmin başındaki kurban edilme ve çarmıha çivilenme ritüelleri bu tanrısallığı işaret eder. Filmin ana karakterleri aktris Elisabeth Vogler ve onun hemşiresi Alma dır. Elisabeth tiyatro sahnesindeyken bir anda içinde bulunduğu durumun en başta kendisi için bir kandırmaca olduğunu fark ederek dış dünya ile irtibatını keser ve yalan söylememek için konuşmayı reddeder. Ve bir anne ve eş olmak dahil bütün maskelerinden vazgeçer. Zaten annelik onun için bir kadınının sahip olmak isteyebileceği her şeye sahip olan birinin, kendisinde eksik olarak gördüğü annelik maskesini de takmak isteğinin bir neticesidir. Çocuğunun ölü doğmasını/ölümünü istemiştir. Annesine oldukça düşkün olan çocuk halihazırda annesi için ölüdür. Bu sebepledir ki filmin başında çocuk bir morg sehpasında uyanır ve daha sonra Peter Weir'in 'Truman Show' unda bize yeniden hatırlattığı sahnede annesinin ekranda büyütülmüş görüntüsüne dokunur. Alma'nın, Elisabeth'i rasyonalize etmeye çalışırken kendi yaşantısına dair yanılsamaların ve içinde bulunduğu umutsuz boşluğun farkına varması ile birlikte Elisabeth onun hep istediği fakat hiç sahip olamadığı kız kardeşi haline dönüşür. Onun da kendi yaşamını anlamlandıran, sahip olmaktan gurur duyduğu tüm maskeler teker teker düşmeye başlar. Esasen öldürücü bir yalanın pençesinde kıvranan İbsen karakterleri Bergman'ı her zaman etkilemiştir, zira aldatıcı görüntü, kisveye bürünme ve yalan, bir insanı içten içe çürütüp yok eder. Ana karakterler için seçilen Elisabeth ve Alma isimlerinin de tesadüfi olmadığı kanaatineyim. Bu isimler büyüklerin geleneksel rolleri içinde sıkışıp kalmalarını ve bu yüzden duygulu bir genç kızın isteklerini anlamak konusunda beceriksizliklerinin anlatıldığı bir persona romanı olan 'The Death of The Heart' (1938) ın yazarı Elizabeth Bowen'in (1899-1973) ve romanın ana karakterlerinden biri olan Anna'nın isimleridir. Persona C. G. Jung un Analitik Psikoloji çalışmasında kollektif bilincin arketipi olarak kulllandığı kavramlardan biridir. İnsanoğlu' nun uygarlaşma süreci, insan ve toplum arasında, onun nasıl görünmesi gerektiği konusunda ve birçok insanın arkasında gizlenerek yaşadığı maskenin oluşması konusunda bir uzlaşma getirir. Jung bu maske için bir zamanlar eski çağ aktörlerinin oynadıkları rolü belirtmek için giydikleri maskenin adı olan 'persona' sözcüğünü kullanmaktadır. Yalnızca rol yapan aktörler değil, bir iş kuran ya da mesleğini yapan adam, evlenen ya da kendisine bir meslek seçen kadın gibi herkes içinde bulundukları koşulların kendisinden beklediği özelliklere uymaktadır. Başarılı olmak için böyle davranmak gerekir. Toplum her bireyin kendisine düşen rolü mümkün olduğunca iyi oynamasını bekler. Bu anlamda, dünya ile ilişkilerimizi sağladığımız bir gerekliliktir. Diğer insanlardan neler bekleyebileceğimizi göstererek ilişkilerimizi basitleştirir ve onları iyi giysilerin biçimsiz bedenleri güzelleştirmesi gibi daha hoş kılar. Filmin genelinde karakterlerin yüzünün yarısını karanlıkta bırakacak şekilde bir ışık kullanımı dikkat çekicidir. Personalar tarafından bilinçaltına itilmiş diğer yüz, karanlıkta bırakılmıştır. Jung bu yüzümüz için 'gölge' tanımını kullanmıştır. Gölge, içimizdeki, engellediğimiz her şeyi yapmak isteyen, olamadığımız her şey olan, Dr. Jekyll'ımıza karşı Mr. Hyde'ı temsil eden aşağılık bir varlıktır. Toplumsal standartlara ve bizim ideal kişiliğimize uymayan tüm vahşi istekler ve duygulardır. Utandığımız ve kendi adımıza bilmek istemediğimiz her şeydir. Yaşadığımız toplum ne kadar kısıtlayıcı olursa, gölgemiz o kadar geniş olacaktır. Işık olmadan gölge düşünülemeyeceği gibi bilinç olmadan da altbilinç düşünülemez. Gölgeyi kabul etmek sık değer verilen ideallerin terk edilmesini doğurur. Elisabeth'in yaşadıkları böylesi bir kabullenmenin ve yüzleşmenin neticesidir. Film boyunca Elisabeth hiç konuşmadığı halde Alma'yı onun bilinçaltı gibi kullanan Bergman bunu neredeyse bir diyalog gibi yansıtabilmeyi başarmıştır. Birbirlerini tamamlamışlar hatta bir sahnede yüzleri birleştirilerek tek bir insanmış gibi görünmeleri sağlanmıştır. Film başladığı gibi projeksiyon makinesi içerisinde biter. Işık söner ve karanlık yeniden egemen olur. Bergman bu filmi için en başta 'Sinematografi' ismini düşünmüştür zira sineması Bergman'ın personasıdır. - -


Deniz Bayav'ın Susmanın Kenarında... Işığın Ortasında adlı dördüncü kişisel sergisi 30 Nisan 2016 9 Mayıs 2016 tarihleri arasında Nişart Sanat Galerisi'nde izlenebilir. İnsanın doğasını anlatmanın en iyi yolu büyük dramatik resim kurguları yaratmak bu kurgulara sembolik göndermeler eklemek değil, geçmişi, hüzünleri, kentteki-kırdaki halleri, sığınakları, mutlulukları, dalgınlıkları, hırsları ile özne'yi tanımaktan geçer diyen sanatçı bir fotoğraf karesinin bazen bütün bir insan hikayesi anlattığını düşünür. Sanatçının renk ve biçim dünyasındaki bu sadelik, derinlik ruhunun serginin diğer parçası olan baskı resimlerdeki nesnelere de sirayet ettiğini, ruhu olan nesnelerin baskıları biçimlendirdiğini; portrelerin ruh halini tamamlayan hüzne, sadeliğe, kaçma arzusuna paydaş olduğunu hissederseniz. Deniz Bayav: 1980 Merzifon doğumlu olan sanatçı Lisans eğitimini Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim İş Öğretmenliği Bölümü'nde tamamlamıştır. Yüksek Lisans ve Doktora eğitimini Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Resim Öğretmenliği Bölümünde Prof. Dr. Ramiz Aydın ve Prof. Dr. Mehmet Özet ile resim atölyelerinde Prof. Dr. Bünyamin Özgültekin ve Prof. Dr. Basri Erdem ile baskı atölyelerinde tamamlamıştır. Yurtiçinde iki ve yurtdışında bir (Toronto Gallery 401) kişisel sergi açan sanatçı 30. Dyo Resim Yarışması'nda Başarı Ödülü ve 6. Uluslararası Osteoporoz konulu resim yarışmasında mansiyon almıştır. Beş bienalde (IMOGA Baskı Bienali, II. Uluslararası Resim Bienali/Ekvator, 9. ve 10. Meksika Suluboya Bienali, INTERBİFEP Portre Bienali) eserleri sergilen sanatçının resim ve baskıları ile ulusal ve uluslararası yarışmalarda sergilemeleri bulunmaktadır. Yurt içinde ve yurt dışında çok sayıda sanat sempozyumlarına katılan sanatçı Halen Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak görev yapmaktadır.


Günümüz sanatının nitelikli bir ortama erişmesine katkıda bulunmak ve temel sorunlarının tartışmaya açılmasını sağlamak amacıyla 30 senedir düzenlediği Günümüz Sanatçıları İstanbul Sergileri'nin yanı sıra bu yıl da geleneksel bir malzeme olarak kağıdın çağdaş bir perspektifle yorumlanmasına açık uluslararası boyutta V. Uluslararası Özgünbaskı Sergisi'ni düzenlemektedir. Uygar bir toplumda uygar bir birey olarak yaşayabilmenin ancak toplumun kendi iç dinamiklerini harekete geçirmekle mümkün olacağının ve bunun en geçerli yöntemlerinden birisinin de sanat olduğunun bilincinde olarak, hem sanatçıyı kendini kolayca ifade edebileceği edilgen bir malzemeyle kışkırtmak diğer yandan da izleyiciyi günün koşullarına uygun olarak sanatla buluşturabilmek amacı, bu serginin başlangıç noktası oldu. Dünyanın en eski sanatsal malzemelerinden kağıt ve mürekkebin teknolojideki gelişmeler ve çağdaş yaklaşımlarla yeni ifade biçimlerine ulaşacağı ümidiyle, bu sergiyi de, önemli bir boşluğu dolduracağı inancıyla ileriki yıllara taşıyabilmeyi hedefliyoruz.. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Akademililer Sanat Merkezi 21 Nisan 21 Mayıs 2016 tarihleri arasında Hüsnü Koldaş'ın Zamanın Dışında Ay'ın Altında isimli kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Hüsnü Koldaş, resimlerinin temeline zamandışı olma kavramını ve bu kavramın kapsamakta olduğu tüm zaman dilimleri ve dönemlerini yerleştirir. İnsanlığı anlatan hikayalerin geçtiği sahneleri, çoğunlukla gece-ayışığı altında, incelikli ve derin bir kompozisyon içinde kurgular. Resimde bir sahneyi yaratırken, kurguladığı zamansızlık ve mekansızlık hali, aslında geçmişten günümüze var olan tüm zaman ve mekanları kapsayan, evrensel ve tüme varan tek bir anda toplanır. Koldaş'ın insanlığın yolculuğuna tanıklık edişi tıpkı gezdiği topraklara bakışına benzer, mevcut tüm anların bir araya gelip, bir tek zamansız an yaratmasına. İnsanı, toplumsal gelişimin yarattığı yozlaşma ve yabancılaşmadan kurtarıp, ait olduğu ham doğaya döndürme çabasında, karşısına çıkan engeller dev bir zebani olarak betimlenir, bu karanlık yaratık zihnimizdeki soyut korkulardan hayatımıza haksızca hükmeden pek çok insana uzaktan bir bakıştır. Hüsnü Koldaş'ın Zamanın Dışında Ay'ın Altında isimli resim sergisi, içinde barındırdığı tüm derin ve zamansız hikayeler, gece gezmelerinin not edilmiş antik görünümleri, insanlık mücadeleleri ve fantastik bir atmosferin yorumlarıyla izleyicisini bekliyor. Sergi 21 Nisan 21 Mayıs tarihleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilir.


Her gün bombaların patladığı ve insanların bomba olup patladığı dünyamız büyük bir umutsuzluk ve korku gezegenine dönüştürüldü. İnsanlık direnmeye devam ediyor. Sokakta, iş yerinde, müzikte, edebiyatta ya da sinemada... İnsanlığın topyekün direnişi olmadan bu dünya yaşanır bir dünya haline gelmeyecek. Yolculuk filmi de bu direnişin bir parçası olma iddiasıyla 22 Nisan'da tüm Türkiye'de seyircisiyle buluşuyor. Yolculuk sade hikayesiyle insanı arıyor ve o insanı bu direnişin bir parçası olarak görmek/göstermek istiyor. Ve bu hikayede insanlığın gücünü ve önemini vurguluyor. İnsanı arayan Yolculuk'un mottosu da hikayesi kadar sade: İnsanlık bombalardan güçlüdür! Dünyanın dört bir yanında savaşların hüküm sürdüğü, dinsel, mezhepsel ve ırkçı kışkırtmaların tüm evrensel değerlere meydan okuyan meyveler verdiği, milyonlarca insanın doğup büyüdüğü topraklardan kaçmak zorunda bırakıldığı, büyük kentlerin en işlek noktalarında patlayan bombaların sıradanlaştığı günlerden geçiyoruz. Bu karanlığa karşı Bağımsız Sinema Merkezi, insanlığını arayan bir genci merkezine alan, yaşamın ve umudun tarafını tutan Yolculuk filmiyle izleyici karşısına çıkmaya hazırlanıyor. Senaryosu iki yıl önce tamamlanan ve bir yılı aşkın süredir çekimleri devam eden Yolculuk, 22 Nisan'da Türkiye'de izleyiciyle buluşacak. Yolculuk filmi merkezine muhafazakar bir ailenin en küçük çocuğu olan Mehmet'i alıyor. Gerici ve baskıcı bir ailede yaşayan Mehmet'in hayatı bağlı olduğu şeriatçı bir çevrenin faaliyetleri çerçevesinde şekilleniyor. Mehmet'in bu çevrenin samimiyetsiz ve dayatmacı değerleriyle yaşamaya başladığı çelişkilere komşu eczanede çalışan Firdevs'e yönelik hisleri de ekleniyor ve çatışma daha farklı boyutlara taşınıyor. Bundan sonrası inandığı değerler doğrultusunda hayatına bir yön çizemeyen ve çelişkilerini farklı arayışlarla çözmeye çalışan Mehmet'in insanlık mücadelesini önümüze koyuyor. Mehmet'in hikayesi, bugün dünya çapında cihatçı terör olarak karşımıza çıkan ağın, yanı başımızda nasıl örgütlendiğini gözler önüne seriyor. Bu terör makinasının nasıl bir gerici ağdan beslendiğini ve bu ağın insanlıkla olan uzlaşmaz çelişkisini anlatmaya soyunuyor.