Tüm yaşantımda geceleri çıkıp dolaştığım peyzajlar, o erken yıllarda beni etkileyen ressamların düş kentleri ve de nocturn dür. Yine büyücü ay ışığıdır, silüetlerin ve bizi çağıran hiç gidilmeyen denizlerin ufuk çizgisi; kaçmak, çekip gitmek, kurtulmak, bilmiyorum beni çağıran o fısıltı bugün bile kulağımda. Ne yazık dilimizde bazı sözcükler öteki dillerden çeviride anlamsız kalıyor; contemplation bir şeyi hayranlıkla izlemek, oturup ona uzun bakmak vs. olsa da sözcüğün tinsel anlamını veremiyor. Bu sözcük Victor Hugo'nun 1856'da yayımlanan, 158 şiirini içeren kitabı Les Contemplationnun adıdır. Kitabın çekim alanı, şiirin aşk ve genellikle ölümü çağıştıran yanı; Hugo'nun Saine nehrinde boğulan kızı Leopoldine Hugo'ya yazdığı bir ağıttır. Bu tarifsiz acı yaşantısının yörüngesi oldu giderek. Ama niye geceye dair bu hesaplaşma, bu solgun ay ışığında, dalgın baktığım bu karanlık nehir, Hugo'nun karabasanıydı, kızını alıp götüren. Tin kendi dekorunu buluyor, şiirinin ortamı ve de düş'ün çekim alanı; tam zamanıdır geceyi dinlemenin. Başka bir dekor, bizi çağıran cosmique boşluklar, derinlikler ve perspektive. Mekanlar daha aydınlık, büyük saraylar, göz alabildiğine dek uzanan rıhtım... Sanki her şey öylece donmuş kalmış, yaşadığımız içsel alegori, kendini o yavan gerçekten arıtarak kristalleşmiş. Sanki dingin bir boşluktayız tüm endişelerimizle. Cosmique ve uçuk. Niçin hayal denizlerimiz suyunu çekti? Hiç görmediğimiz kıtalar, akıl bile edemediğimiz doğalar, farkında olmadığımız renkler, sesler! Bugün başka gezegenleri düşlüyoruz ama bir contemplation eksik, şiir bile başını almış gitmiş! Caspar David bir narrateur, belki Dante ile aynı işlevi yapıyor; bakın bu peyzaja, kurgunun ve izleğin sihirbazı ışığın izinde doğa size bir şey anlatıyor, dinleyin. Gece kaçışlarında genellikle yalnız değil ressam. Bir gizemi tek başına paylaşmak daha güç, onu özümlesek bile, yorumlamak, paralel yaşanmışlıklarla bunun şiirini paylaşmak; sonsuzluğun tarifini yapmak! Zaman anlamını yitirdiğinde paradoxal bir uykunun beni götürdüğü bu mekan bana yabancı değildi, sanki dün gibi, her şeyi anımsıyorum. Kiminle, işte onu bir çıkartabilsem! Contemplation yalnız gecenin gizeminde değil, bizi mor ötesi hayallere götüren izleğin, pencerenin, bir cam parçasının ya da bir kokunun da içeriğindedir. İçten dışa doğru geçişte, arka peyzaj her şeyi ele veriyor, bizi kandırıyor, ayartıyor; o zaman! Genellikle desenin işlevini pentüre dönüştürmesi 30 yaşlarında oldu, bir sanatçı dostu; David d'Angers bir gün ziyaretine gider, .. kapıyı kendi açtı, kaşlarının örttüğü içe çekik gözleri, uzun boyu, zayıflığı, solgun teniyle, gizemsi kişiliği beni etkiledi, çekingenlikle atölyesine girdik. Bir soba, resim sehpası, üstünde hiçbir şey yok. Yeşile kaçan duvarlarda da asılı bir şey yok. Ufak bir masada bir kaç resim malzemesi ve palet. Ricamızı kırmayarak bir tuval gösterdi; çıplak bir ağaca tünemiş baykuş, fonda doğa yok, solgun bir ay, bir düş gibi gizemsiydi. Sonra bir sürü desen gösterdi; naif bir yaklaşım ötesinde öyle bir şiir yakalamış ki, bence bu doğanın trajedisi. Adam bu meditationu atölyesinde yapıyor, kendi içine bakarak. İşte bu allegorie 1810'da Goethe'nin gözünden kaçmıyor ve sonuçta farkına varılıyor Friedrich'in. Bir ressamın künyesi nasıl olsa bir yerde dönüşüme uğruyor, sonuçta onun resmini ne kadar etkiledi bilinmez ama zaten 1980'de Stuttgart'da ilk kez karşılaştığımda beni şaşırtan tuvallerden biri de The Monk by the Sea varabileceği en uç bir iç evrilmeydi. Benim dışımda herkes bir ön yargıyla gelmişti, sergilenen tüm tuvaller boyutları önemli değil- büyük bir hızla sürüştürülmüş; ne bir tasarım ne de resim/ boya tekniğiyle ilgili bir endişe, kuşku güdülmemiş, kontur yani deseni oluşturan hiçbir öge olmadığı ya da olamadığı için kararsız bir takım toucheslar tuvalde sanki yeni başlanmış bir taslak gibi sırıtıyor. Ressamın atölyede canının sıkıldığı çok açık, ağzıyla kuş tutması da gerekmiyor, oraya buraya, tuvale, beze, muşambaya bulaştırdığı resimler; kütük yontular, malzemesi bronz olan bir takım figüre benzer şeyler, Almanya'nın harp sonrası bu ünlü sanatçısını zaten en ünlü müzelere koleksiyonlara yönlendirmiş. Katalog bir dışavurumcu ya da l'art abstrait predominant tanımlamasına karşılık, Lüpertz figüratifim diye diretiyor. Öte yandan başka birisi de peinture dithyrambique olarak niteliyor bu resmi. Arcadies serisi olarak adlandırdığı hafifce antik duygu, resmini seven, izleyen ve satın alanlara 1960 yıllarında yaptığı Donald Duck serisiyle nostaljik bir anımsama getirmiyor da değil! Ne yazık bu konuda ben yalnız kalıyorum, ülkemiz de bile Lüpertz'e özenen, benzerini yapan, taklit eden o kadar ressam var ki; belki onlar haklı, kim sanatı ya da resmi tanımlıyabiliyor? Kuram ve kurallar, resim ögeleri, sanatın var oluş nedeni modern adına böyle ucuzlatılıp ama paraca da giderek değerlendiriliyorsa bu sığlaşmanın adını ne yazık bulamıyorum!


Küratörlüğünü Ani Setyan'ın yaptığı 2. Uluslararası Çanakkale Çocuk Bienali, Çanakkale Belediyesi, Arkadaşım Bienal ekibi ve DADA Neşeli Fikirler Atölyesi işbirliğiyle ve birçok kurum ve kişiyle ortaklık kurularak gerçekleştirilecek. Çocuk Bienali ile ilgili detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz. Çocuğunuzu kapın gidin.


Kore'nin uluslararası sanat ortamında kendisini kabul ettirebilmiş sanatçılarından biri olan Han Ho'nun yapıtları ve sanata yaklaşımı 20. yüzyılda Kore sanatının seyriyle ilgili genel bir fikir edinmemize yardımcı olabilir. 1972 doğumlu Han Ho, Kore Savaşı sonrasında yurt dışında eğitim gören, dolayısıyla Batı sanatıyla doğrudan temas kurabilmiş; dünyadaki sanatsal değişimleri teneffüs etme şansını yakalamış Koreli yeni sanatçı kuşağının genç temsilcilerindendir. Bu kuşak, kanlı Japon işgalini ve işgal altında geçen acı dolu 35 yılı, Kuzey-Güney Kore ve Vietnam savaşlarını, darbeleri yaşamış; altyapısı tamamen çökmüş iken mucizevi bir şekilde dirilmeyi başarmış bir ülkenin toparlanma ve dünyaya açılma döneminin çocuklarıdır. Travmatik bir mirası taşımakta olan bu sanatçıların yapıtları da doğal olarak içinde bulundukları geçiş sürecini yansıtmaktadır. Ancak Han Ho'nun işlerinde de görülebileceği üzere bu dönüşüm sürecinde Kore'nin geçmişteki kültürel ve sanatsal birikimi sanatçıları etkilemeye devam eder. Binlerce yıl öncesine dayanan Kore kültüründe M. Ö 109 yıllarından itibaren Çin'in büyük etkisi görülür. Zamanla ülkede hakim olan Budizm ve Konfüçyüs felsefesi, öncesinde var olan Şaman inancı ile etkileşime girerek nesiller boyu sürecek bir sanat geleneğinin temellerini oluşturmuştur. Geleneksel Kore sanatında Konfüçyüsçü felsefeye göre zihni açmak ve sadeleştirmek için önemli bir araç olarak görülen resme ve sanatçıya büyük önem atfedilir. Bu yaklaşım 18. yüzyıla kadar sanatçıyı bir zanaatkar olarak gören Batı anlayışından tamamen farklıdır, aksine tüm Uzakdoğu'da resim entelektüel kesimin soylu bir uğraşıdır. Çin'de resim, felsefenin eylem halindeki varoluşudur ve evrenin gizini dışarı vuran bir özellik taşır. Kore resmi teknik açıdan Çin sanatını temel aldıysa da Çin resminin katı felsefi altyapısından daha farklı, daha doğacı bir üslubu tercih ederek nispeten gerçekçi ve bireysellikten uzak bir yol izlemiştir. Çin ile Japon resmi arasında köprü işlevi gören geleneksel Kore resminde, inançlar temelinde yaşama dair düşünceler ön plana çıkar. Budizm ve Konfüçyüs felsefesi geleneksel Kore resim sanatının yapıtaşlarındandır ve bugün Kore'de varlık gösteren pek çok değişik inancın da etkisiyle farklı bir tekniğe, yepyeni bir dile bürünmekle birlikte Kore çağdaş sanatında da kendisini gösterir. Tarihteki en güçlü resim ekollerinden birini oluşturan ancak dışa kapalılığı sebebiyle diğer Uzak Doğu ülkelerine göre daha az tanınan Kore sanatı, küreselleşmenin etkisiyle özellikle son yirmi beş-otuz yıldır kabuğundan sıyrılmış ve dünyaya binlerce yılın birikimini özgün, yenilikçi ve yaratıcı bir dille aktarmaya başlamıştır. Bu anlamda 1988 Olimpiyatları ülkenin değişen sosyo-politik ortamını ve yeni yeni hakim olmaya başlayan demokrasi havasını sembolize ettiği için önemlidir ve Kore çağdaş sanatının atılım yapmasının da 88 Olimpiyatları ile eşzamanlı olarak başladığı düşünülür. Bu dönemde Kore'de her alanda olduğu gibi sanat alanında da son derece dinamik ve üretken bir ortam oluşmuştur. Ancak Kore sanatının gerçek anlamda dünya tarafından tanınması 2000'lerin başlarına denk gelir. 1990'ların başında yurt dışına seyahat etmenin toplumun küçük bir kesimi haricinde genel olarak sınırlandırılmış olduğu düşünülünce dinamizmine, birikimine ve üretkenliğine rağmen Kore'nin uluslararası alanda kendisini ispatlamasının neden bu kadar zaman aldığı anlaşılabilir. 1995 yılında Kore'nin ilk uluslararası bienali olan Gwangju Bienali'nin ve 1998'de düzenlenen Busan Uluslararası Çağdaş Sanat Festivali'nin ardından sayısı hızla artan müzeler, bienaller, galeriler ve sanat fuarları Kore çağdaş sanatının dünya çapında tanınmasında çok önemli yer tutmuşlardır. Büyük oranda hükümet, gelişim politikasının bir kolu olarak, yerel kültürü, ticareti ve turizmi teşvik çerçevesinde sanatla ilgili bu atılımı desteklemiştir. Yurt dışındaki sanat akademilerinde eğitim görüp, Batı'nın özgürleştirici enerjisini taşıyan, teknolojik gelişmelerden haberdar, taze bir bakış açısıyla ülkelerine dönen genç sanatçılar, akademik eğitimin geleneksel yöntemleri yerine sanata daha geniş bir perspektifle yaklaşarak, ülkenin sanat atmosferinin ve sanat izleyicisinin değişmesine neden olmuşlardır. Kar amacı gütmeyen alternatif mekanların açılması da galerilerin ve müzelerin baskısından uzak olma şansını yakalayabilmiş genç sanatçıların yaratıcılıklarını ortaya koymaları anlamında çok önemli bir işleve sahiplerdir. Han Ho yukarıda çok genel olarak bahsedilen dönüşüm sürecinin sanatçılarından biridir. Kore'nin dünyaya açılması ve kapitalizmin yerleşmesiyle birlikte, 1990'ların başından itibaren Kore'de popüler kültür ve Pop Art akımının hakimiyeti her alanda sürerken, Han Ho'nun yapıtlarında genellikle soyut sanata eğilim görülür. Ülkede 1980'li yıllardan itibaren hakim olan yaygın sanat anlayışı; biçimsel kaygılardan uzak, geleneksel yöntemleri reddederek toplumsal sorunları ele almak iken Han Ho biçim üzerinde ciddiyetle durur. Sanatçı biçimi göz ardı etmeksizin yapıtlarında ruhani bir arayışı sürdürür. Bu mistik yolculuk yukarıda sözü edilen binlerce yıllık gelenek ve inançların dışavurumudur; sanatçı Doğu'nun kadim bilgeliğiyle Batı'nın enerjisini birleştirerek güzellik kavramının anlamını arar. Han Ho, çağdaş sanatın sınırsız teknik olanaklarından yararlanır; tuval üzerine klasik yöntemlerle yaptığı resimlerin yanısıra sensör ve led kullanarak yaptığı ışıklı interaktif tuvaller, heykeller, enstalasyonlar dikkat çekicidir. Tüm işlerinde evrenden, sonsuzluktan, boşluktan yola çıkarak insana ulaşma çabası sezilir. Bu çabanın sonucunda saf güzelliğe nasıl erişilebileceği önemlidir onun için; kompozisyon veya malzeme sadece birer araçtır ve bu anlamda bitmek bilmeyen arayışı devam etmektedir. Burada temelde Kore'yi etkileyen Çin estetik düşüncesinin, her zaman doğru olanla ilişkide bulunan güzel kavramını yorumlamaya yönelik felsefesini buluruz. Çin sanatında bir sanat yapıtının mükemmelliğe ulaşmak için üstün bir yeteneğin ürünü olan yapıt; olağanüstü nitelikte bir özle dolu olan yapıt ve en son aşama olarak tanrısal gücü yakalamış ve mükemmelliğin bütün gizlerini ele geçirmiş yapıt aşamalarına varması gerekmektedir. Han Ho da bu felsefenin izinde gibi görünmektedir. Güzellik arayışının yanı sıra sanatçının çalışırken çok yoğun bir yalnızlık içinde kendisine döndüğünü ve bu derin yalnızlık aşamasında yapıtıyla bütünleştiğini ifade etmesi onun sanata meditatif yaklaşımının göstergesidir. Han Ho, kaligrafiden de çok etkilenmiştir. Doğu'nun yaşam gücü ve ruhsallığı ile Batı'nın dışavurumculuğunu başarıyla harmanlamayı amaçlar. Bu aşamada sanatçı yapıtlarında ne salt Batı sanatından esinlenme ne de salt Doğu sanatından açık bir yansıma bulunduğunu söyler; ona göre bir birey olarak sanatçı çok fazla mesaj kaygısı taşırsa bu kaygı onun yapıtlarını bozmaktan başka işe yaramaz. Ancak yine de yoğun mistisizmin yanında onun yapıtlarında politik bir alt metin vardır. Her şeyden evvel Han Ho Koreli olmak üzerine kafa yorar; köklerinin duyarlılığını arttırdığına inanır ve bu çerçevede sürekli esas kimliğini aramaktan geri kalmaz. Bu kimlik arayışından yola çıkarak ülkesinin yaşadığı çalkantıları, istilaları, bölünmeleri araştırır; tarihsel doğrulara ulaşmaya gayret eder ve onları tekrar yorumlar. Belki de bu şekilde kapitalist sistemin insanlığın hafızasını silme yetisine karşı durmaya çalışıyordur. Han Ho, Kore'nin tarihini kendi kimliği üzerinden süzerek sanatsal olarak damıtılmış bir halde tekrar var eder. İşlerinde kökleri tarihe dayanan ve geçmişi yeniden yorumlayan bir 21. yüzyıl sanatı oluşturmaya yönelik eğilim vardır. Ancak bu alt metin sanatçının kendi yolculuğuyla ilgili bir arka plandır; yapıtlarda mesaj olarak açıkça var olmaz. Han Ho'nun eserlerinin izleyiciye güçlü bir biçimde hissettirdiği, yoğun bir ruhsallık, sonsuzluk, ölüm ve sonrasının bilinmezliği, enerjinin sonsuzluğu gibi kavramlardır. Yazının sonunda eklemek gerekir ki; Çağdaş Türk sanatında özgünlük kavramı ile ilgili daima sıkıntımız olmuştur. Gerçek anlamda kendi kimliğimizi ve dilimizi oluşturamadığımız için dünya sanat camiasında etkin bir yerimiz olduğu söylenemez. Bu anlamda Kore sanatı, özünü yitirmediği takdirde birbirine zıt görünen kültürlerin birleşiminden nasıl bir zenginlik doğabileceğine dair değerli bir örnek ve araştırılması gereken engin bir sahadır.


Nurcan Perdahcı: Trakya Üniversitesi GSF'de yeni göreve başlamıştım. 2007 Kasım ayının başlarıydı. Uşak Üniversitesi ve Uşak Belediyesi işbirliği ile düzenlenen sempozyuma davet edildim. Bildiri yazmak üzere araştırmalara başladım. Halıların ikonografisine olan yolculuğum böyle başladı. Ben Uşaklıyım ve annemin babası son kuşak halı desinatörüydü. Annemin ısrarlı taleplerine ve ricalarına karşın Akademide okurken halı atölyesi ile ilgilenmedim. Ancak yıllar sonra bir araştırma ile tarihin tozlu sayfalarında kendi aile büyüklerimin ve geçmişin izlerini sürmeye başladım. Yaptığım sanatsal üretimlerimin merkezine, insanın tarihsel bir varlık olduğunu ve insana özgü bir yeti olan bellek kavramını koyuyorum. Bellek ve İz sanat üretimlerimde bir dizi serginin başlığı olarak sizinle birlikte seçtiğimiz bir isim. Bu dizi sergilerden ilki olan Bellek ve İz I, İzmir Mask Müzesinde 2013 tarihinde gerçekleştirildi. Bu serginin konsepti; halılara dayanıyordu. Türk kültüründe önemli bir yeri olan halı, belleğimizde iz bırakan bir geçmişin Modern dönem ve modern sonrası dönemin yansımaları olarak resimlerimde önemli bir metafor haline geldi. Bu metafor, Orta Asya'dan göçüp gelen Yörüklerle başlayan bir yolculuğun Anadolu'nun birçok bölgesinde olduğu gibi, Uşak ve dolaylarında da elverişli bir ortam bulması ve gelişmesiyle yeni bir karakter kazanmıştır. Uşak halıları, kuzeyden güneye tüm Avrupa'da, hem saraylar, hem de kiliseler için statü göstergesi olarak yer alıyordu. Anadolu'dan Avrupa'ya giden halıların bu yolculuğu yüzyıllar boyunca sürmüştür. İzmir limanı, develerle getirilen Uşak halılarının Batıya yolculuklarının başlangıç noktasını oluşturan bir liman olması bakımından önemlidir. Birinci serginin bu nedenle İzmir'de yapılması, halıların, tarihsel belleğimizdeki yolculuğu ile örtüşmektedir. Halıların Kara yoluyla Transilvanya'ya yola çıkış kapısı olan, aynı zamanda saray ve camilerinde mekana göre dokunmuş görkemli Uşak halılarının bulunduğu üç imparatorluğa başkentlik yapmış İstanbul'da; 2014 yılında serinin ikincisi Bellek ve İz II sergisi sizin küratörlüğünüzde Damla Kültür ve Sanat'da gerçekleşti. Halılarla başlayan bu yolculukta geçmişten günümüze yol almanın merak ve derinliklerinde her kazımanın, her bulgunun sanat yolumu da belirlediğinin farkına vardım. Şimdiyse mekanın ve üretim yerinin tam da merkezinde Bellek ve İz III gerçekleştiriliyor. N. P.: Modernizmin getirdiği merkeziyetçi, orijinallik, biriciklik gibi yapısalcı tek tip bir söyleme dayanan Batılı görüş ile geleneğin göz ardı edilmesinden doğan anlam kargaşasını ironik bir söylemle ele almaktayım. Geleneğin çağdaşla yan yana varoluşu beni her zaman heyecanlandırmıştır. Yaşanmışlıkların benim için önemi çok büyük. Böylece zenginleşen, sürekli devinen bir dil oluşturduğumu düşünüyorum. İlk üretimlerde, her sınıftan insanın ve mekanın sessiz tanıklığında, tuvallerde can bulan halıların yolculuklarına eşlik eden anlık yaşam gizlerini, gün ışığına çıkarmaya, iz sürmeye çalıştım. Bir dönem Avrupa resmine dekoratif olarak eklemlenen tüm Doğu kökenli halılar gibi, Uşak ve diğer Türk halılarıda, benim çalışmalarımda, renksel ve motifsel ikonografisi ile geçmişin ve geleneğin izlerini çağdaş resmin yapısallığında yeni bir imge dizinine taşıyor. Doğunun ve batının imgeleri, üst üste, yana yana birbirine eklemlenerek yeni bir dilin oluşumunu sağlar. Geçmişe ait olan ile bugüne ait olanın, espas içinde yeralışı, yeni dönüşümlere evrilmelere yer açar. 15. yüzyıldan itibaren güneyde Pierro Della Francesca, Hans Memling, Lorenzo Lotto gibi sanatçıların resimlerinde yer alan Uşak ve Batı Anadolu halılarıyla başlıyor. Hans Holbein, Johannes Vermeer, Wilhelm Kalf, Gerard Terborch, Jean Etienne Liotard, Gabriel Metsu, Jacgues Samuel Bernard, Jacgues Hupın, Guliam Gabron gibi Avrupa'nın çeşitli bölgelerinden ressamların tablolarında yer alan Anadolu halıları üzerinden de devam ediyor. Doğduğum ve adım adım yaşanmışlıklarla zenginleştiğim Anadolu coğrafyasının tarihsel, yerel estetik değerlerinden yola çıkan bu yoğunlaşma, geleneksel yağlıboya tekniğinin yanı sıra çağdaş olanı da içine alan yeni bir üslup ve sorgulamayı da beraberinde getirir. N. P.: Benmerkezci Batı bakış açısı ile gösteren Batı tarafından boyanan resimlerde, ötekinin sanatı oryantalizme indirgenen sanat anlayışıyla Doğu halıları resimsel bir öge olarak gösterilirler. Klasik Batı düşünce yapısının üretmiş olduğu resimlerin yapı sökümü, iki boyutlu arka planlar üzerine yeni yapılar, yapılanmalar ve tekrarlarla yeniden yapılır, tarihsel anlam evrelerine geri dönülür. Burada sözü edilen sökme terimi 'yıkma', 'tahrip etme' ile eş anlamlı kullanılmaz. Var olan, karşıda duran yapıyı anlamak için çaba gösterme edimi olarak kullanılır. Göstergelerin izi takip edilir, üstlerini örten yüzyılların içinde derinlemesine bir keşif yolculuğuna çıkılır. Yüzyıllar ötesinde günlük yaşamda statü göstergesi Doğunun zenginliğinin sembolü olarak Batılı sanatçının tuvalinde yer alan halılar ve portreler, an bellek iz üzerinden, günümüzün sunmuş olduğu çok çeşitli teknolojik olanaklarla, geleneksel tekniğe yapılan göndermeler ve yapısökümcü bir yaklaşımla yeniden ele alınır. Derrida, göstergelerin işaret ettiği ve bu göstergelerden tamamen bağımsız bir alanın olanaksızlığını ileri sürer ve 'gösteren'den bağımsız bir 'gösterilen'in mümkün olmadığını ortaya koyar. Resimlerde yer alan göstergeler, varlığın zamansal bir oyunda, öznenin/nesnenin bir iz bırakarak zaman içinde sürekli başka şeylere evrilerek dönüştüğünü gösterir. N. P.: Akademideki Atölye Hocam Sayın Prof. Adnan ÇOKER'in araştırmalara, deneyselliğe izin veren öncü, yenilikçi yapısı, benim tüm üretimlerime ve araştırmalarıma özünde yaşamıma yön vermiştir. Neyi nerede ve nasıl yaşadıysam hep yolum üretimden geçti. Ama hocamın sanat taşrada değil İstanbul'da olur sözlerini de asla unutmadım. N. P.: Günümüz disiplinlerarası bir anlayışla sınırsızlaşıyor. Beuys'la birlikte herkesin sanatçı olduğu gerçeğinden yola çıkacak olursak, neye nasıl baktığımıza ve durduğumuz yere göre anlam kazanıyor. Her yapıyı sınırsız bir dünya içinde sorgulayabileceğimizi, anlamlandırabileceğimizi biliyoruz. Buradan çıkışla, varoluşun temel ögeleri mekan-zaman-bellek bağlamında etkileşimlerimi ifade edebileceğime inandığım her disiplinle kendimce bir bağ kuruyor, söz söylüyorum. Örneğin yaşantımın bir bölümü İzmir'de geçti. İyon kentlerine olan merakım, araştırmalarım üretimlerimi İyon sarmallarını yorumlayan üç boyutlu bir üretim sürecine yönlendirdi. İlk yola çıktığım işlerimle sonraki üretimlerim arasında doğal olarak birçok açıdan farklılıklar var. Deneysel çalışmalar yeni yaklaşımların da ortaya çıkmasına olanak sağlıyor. Hızla devinen, gelişen teknoloji ve bilim dünyasında, her an yeni bulguların, verilerin bombardımanına uğruyoruz. Doğaldır, güncellemelerle yaşıyoruz. N. P.: Bellek ve İz serisinde yer alan ölü doğa resimleri, varlık mertebelerinin art ardalığı ile varoluşun en temel iki ögesi olan zamana ve mekana odaklanır. Yüzeyde yer alan bu dikey kesilmelerle oluşan parçalanmalar, düşsel gelip geçici zamanı, yaşanmışlıklar üzerinden belleği imler. Zaman-mekan örgüsü içinde gerçekliğin yeniden yapılanmasına ama her defasında farklı yapılanmasına izin verirler. N. P.: Geçmişe ait olan ile bugüne ait olanın, espas içinde sıralanışı, resim içinde resim olarak yeni evrilmelerin önünü açmaktadır. Gerek Mask Müzesinde yer alan resimlerde, gerekse natürmortlar serisinde ele alınan varlık mertebelerinin arda ardalığı ile varoluşun en temel iki ögesi olan zaman ve mekana odaklanılır. N. P.: Sanatla hayat arasında diyalektik bir bağ vardır. İnsan ne yaşıyorsa onunla ilintili çalışmalar yapar, üretir, Kendisinin kişisel yaşam özelliklerinden, dünya görüşünden, yalnızlığından, umutlarından ya da umutsuzluğundan sanatına yansıtır. Akademi son sınıfta Hocamızın istediği doğrultuda yeni işler üretmek için yola çıkmıştık. Babamın Üsküdar'da küçük bir dükkanı vardı. Okula giderken sık sık uğrar araçlarını, malzemelerini kullanarak yeni bir şeyler üretmeye çalışırdım. Yakındaki bitpazarına gelen eski ahşap mobilyaların sıcaklığı beni sardı. O günlerde çalıştığım diploma işimde, eski yıkılmak üzere olan evlerin önlerinde atılmış ahşap parçaları toplamaya başladım. Kullanmaya başladım. Bir seri oluşturdum. Sonraları Derimod Kültür Merkezinin Kurucusu ve büyük bir sanat koruyucusu Sevgili Hasan Yelmenle, Tülin Onat ve Server Demirtaş'la birlikte bir dönemin sanatına imza atmış birçok isimle sergiler yaptık. Kimler yoktu ki bu isimlerin arasında Adnan Çoker, Özdemir Altan, Ömer Uluç, Tomur Atagök, Bünyamin Özgültekin, Çağdaş Türk Sanatına yeni bir soluk kazandırmış fakat genç yaşta yitirdiğimiz Altan Gürman, birçok karma sergide tanıma şansına sahip olduğum Seyhun Topuz, İpek Düben ve daha niceleri. Etkilenmem doğal olarak ahşap yapılarımı beyaza boyamaya evrildi. Daha sonra haberlerde izlediğim Fransa'da lazerle atmosferde yapılan çalışmalardan etkilenerek ışık mekan düzenlemesi ile 1993te Kadıköy Mine Sanat Galerisinde interaktif bir çalışma yaptım. 1997 bir dönüm noktasıydı. İzmir'e göç ettim. Sanat tarihine olan merakım Efes, Notion, Klozemenai, Smyrna gezileri ile yaşamımın önemli bir bölümünü kapladı ve Batının yüzyıllar boyu sanatın her alanında kullandığı İon sarmallarını anavatanında yorumlamaya başladım. Bu yorumlardan ilki; Osman Hamdi Bey anısına Gümüş Vadi sanat Yarışmasında Heykel dalı Birinciliği alınca beni yüreklendirdi ve böylece diğer sarmalların önünü açmış oldu. 2007'de Trakya Üniversitesi'ne Uşak Belediyesi ve Üniversite ile yapılan ortak bir sempozyum için aldığım çağrı sonucu başladığım araştırmalar bir kaç makaleye, bildiriye dönüştü. Halen kendi işlerim üzerinden devam etmekte. Burchardt'ın Rönesans'la ilgili söylemini çok sık yinelerdi Akademide iken Sevgili Hocam Adnan Çoker. Kendimi ve çevremi keşfetme yolculuğum varoluş nedenim. Üretimlerimde bu düşününün sonuçları. Sanat çok uzun bir yol ve çok ciddiye alıyorum. Çok şeyler geçti hayatımdan ancak sanatla yaşamaya kararlı bir biçimde devam ettim. Yaşam tarzı olarak seçtim. Her şeyi, her tekniği, her dönemi bilmek ve anlamak gibi idealarım yok belki ama kendi mütevazı yaşamımda geçmişin bilincine ulaşmanın şimdi ve gelecekte yapacağım üretimlerimi kurgulamakta ışık olduğunu düşünüyorum.


Bizler sanatı anlaşılır mı kılmak istiyoruz yoksa anlaşılmaz mı? Bizim anlaşılır kılmamızın değeri, sanatın yapısı içinde bir değerlendirme yapabilirsek vardır. Onun dışında bilinmezliklere boğarak işin içinden çıkılmaz duruma getirilirse sanat da içinden çıkılmaz duruma getirilir. Sanatın kendisinde bir değişiklik olmayıp olduğu yerde dursa da kafaların karışmasıyla sanatın gerçeği ve yeri anlaşılmaz olur. Sanırım birçoğumuz sanatın anlaşılır olduğunu değil de anlaşılmaz olduğunu ortaya koymaya çalışıyoruz. Sanatla ilgisi olmayan birçok çalışmayı sanat sanıyoruz; sanat sanılmasını isteyerek insan güzelliğini yansıtan sanatı çirkinleştiriyoruz. Sanatın bir üst yapı kurumu olduğu da düşünülecek olursa sanatı anlamanın oldukça zor olduğu da görülür. Birçok kişi bu zorluğu kötüye kullanmaya kalkar; kalkmış ve kalkmaktadır. Sanat ve insan duyarlılığının iç içe olması nedeniyle oldukça karmaşık görüşlere de neden olur. Kimi zaman tutarsızlıklarla işin içinden çıkılmaz duruma getirilir. Oysa sanatın kendi yapısını oluşturan tutarlı bir yolu vardır. Anlaşılması zor olabilir; zordur da... Bu nedenle kafamızı karıştırabilir. Tutarlılıkla tutarsızlık arasında bocalayabiliriz. Her yapıt herkesin anlamasına yönelik düşünceyle ortaya konmaz. Sanatçı kendine özgü bulduğu, bir başkasına benzemeyen, kendinden öncekilerden daha başka evrensel çizgide yeni özgün yapıtlar ortaya koyabilir. Bizlerin karar vermesini güçleştirebilir. Her zaman çok sık karşılaşılan bir durumdur. Kim tutarlı, kim tutarsız sorusuna yanıt bulmanın yarattığı soruna çözüm ararken çözümsüzlüğe de batabiliyoruz. Sanatta çok iyi şeyler biliyormuş gibi sanatın göreceli olduğunu savunanlar kendilerini savundukça sanata ne denli yanlış yakıştırmalar yaptıklarını bilmeden boşuna konuşmayı da seviyorlar. Kendini, sanatı bilen, anlayan biri konumunda olduğunu sanıyor. Karşısında sanatı anlamayan biri varsa onun konuşmalarının ne denli yanlış olduğunu anlayamaz. Bu durumdan da çok iyi yararlanmasını bilen çok sayıda gözü açıklar var. Çok iyi bilene karşı da konuşmaktan çekinmiyorlar. Karşısındakini sanatı anlamadığına varıncaya dek suçlamalarla konuyu dağıtıp başka yönlere çekme deneyiminde ustadırlar. Ne denli yerin dibine battıklarını da anlamıyorlar; karısındakini nasıl olursa olsun alt etmektir düşünceleri. Sanat yerine yozluğun savunucusudurlar. Köşeye sıkıştıkça da saldırı başlıyor. Ne derece saldırılırsa saldırılsın, ne derece görecelik savunulursa savunulsun sanatla ilgisi olmayan bir çalışma sanatlaşmıyor. Ortada sanatla ilgisi olmayan çalışma sanatla ilgisinin olmadığını çok iyi anlatsa da anlaşılmayacak bir şey olmasa da anlaşılmamış gibi yaparak görecelikte aranıyor kurtuluş. Sanatın gerçeğini anlamadan yapılan savunmalar ne sanata ne de yapana hiç bir şey kazandırmıyor. Üç beş temelsiz düşünceyle sanatı savunmaya kalkanlar topluma ve insana zarar vermekten öteye gidemezler. Bunu göze alanlara şaşmamak da elde değil. Anlaşılmayan sanatsal çalışmaların eninde sonunda tutarlı bir yerde olduğu görülür. Sanatın geçmişinde buna ilişkin çok acıların ve sorunların yaşadığını bilmekteyiz. Sık, sık Bosch ve El Greco'dan söz ederim. Sanat dünyası bu iki sanatçıyı anlamak için biri için dört, diğeri için aradan üç yüz yıl gibi bir zamanın geçmesi gerekiyordu. Yine çok acı ve çok iyi bildiğimiz Van Gogh'un yaşadığı korkunç bir yaşam da var sanatın geçmişinde... Picasso'nun Kübizm çalışmaları da başlangıçta sanatın dışında bırakılmak istendi. Malevich'in siyah ve beyaz karelere varması da çok şaşırttı sanat dünyasını. Beuys da anlaşılmayanların içinde yaşadı uzun yıllar. Hiç biri ne göreceliği savundu ne de sanatın dışında bir yerdeydiler. Anladığını sandıklarımız anlayamamıştı. Onlarsa sanatın içinde olduklarını çok iyi biliyorlardı. Yaptıklarının sanatın çizdiği yolların dışına çıkmadığını anlamak zor olsa da anlaşıldığında da göreceli değil, sanatın geçmişinden bugüne dek varlığının temelleri üzerinde olduğu anlaşıldı. Bir çalışmaya göreceli demeden önce kendimizin sanatın neresinde olduğumuzu gözden geçirmemiz daha sağlıklı... Göreceli diyerek sanatla ilgisi olmayan çalışmaların da sanatın içinde olduğu karmaşasını yaratmak sanat adına sağlıksızlıktır. Genelde göreceli sözcüğünü kullananlar kendilerini ve yapılan işi kurtarmak için kullanıyorlar. Eleştiri istemiyor; gerçeği de görmek istemiyor. Kimi de gerçekten sanatın gerçek yapısını hiç anlamıyor. Buraya koymuş olduğum çalışmalar sanatçıların son yıllarda yaptığı çalışmalardan alınmıştır. Ne olduğunu anlayamayacağımız, Böyle de örüşe göre değişen sanat mı olur? diyeceğimiz çalışmalar olabilir. Göreceli olmadıklarıysa kesin. Herkese ve her görüşe göre değişen çalışmalar değil. Sanatçıların sanatın içindeki değerlerden kaynaklanan yapıtlarıdır.


Himalayalar'ın tepesinden aldığı taşı Arap Denizi, Bengal Körfezi ve Hint Okyanusu'nun birleştiği Kanyakumari'ye dek taşıyan ve bu serüveni fotoğraflayan gezgin sanatçı : Fotoğrafın kendisi için bir tutku olduğunu söylüyor. Fotoğraf peşinde yola çıktım ve bu aşk gezginliğe dönüştü diyor. Görüp öğrendikçe fotoğraf peşinde koştukça beynindeki sınırların da kalktığını ifade eden Gök, bunun bir bağımlılığa dönüştüğünü aktarıyor. Gök, Himalayaların zirvesine doğru 21 gün süren yolculuğumda Nepal'de Everest Ana Kampı'nda elime aldığım taşı, Hindistan'ın en güney ucunda denizle buluşturmaya karar verdim. Bu taşla birlikte benim de 7 bin km'lik ilk hikayem başlamış oldu. Arap Denizi, Bengal Körfezi ve Hint Okyanusu'nun birleştiği Kanyakumari'ye dek karşılaştığım yüzleri, kentlerigörüntüledim. İzmir'de açtığım ilk sergiden sonra tekrar Hindistan'a gidip 4 bin km'lik birfotoğraf serüveni daha yaşadım. Bir sonraki sergi belki + 15000 olarak devam edecek derken serüveninin devamının geleceğinin sinyallerini veriyor. Sanatçının +11000, '' Bir Taşın 11.00 km'lik Hikayesi'' adlı Fotoğraf Sergisi İstiklal Mahallesi, Çandarlı Sokak, NO:25 değartlab Eskişehir'de 29.05.2015/20.06.2015 tarihleri arasında sanat severler ile buluşacak.


New York City, NY Louis K. Meisel Gallery, inconjunction with Bernarducci Meisel Gallery, is pleased to present a mid-career survey for newly represented painter Yigal Ozeri. From May 7th, 2015 to July 17th, 2015, Ozeri will exhibit newand previously unseen works from a variety of series including Territory, Aquabella, and Bear Mountain as well as portraits commissioned by prominent collectors. At first glance, Ozeri's works appear to be photographs, and only upon careful examination does one begin to see evidence of the brush strokes. Working in oil, he has taken Photorealistic figurative painting to anew level of unsurpassed sophistication. Aside from his mastery of technique, Ozeri's work rejects the cool and unemotional in favorof the Romantic qualities of Pre-Raphaelite styles. Blending reality and fantasy, his painting sex plore the relationship between women and nature in a manner that is sometimes disconcerting, but always beautiful. Having gainedan international reputation for crafts man ship and beauty, Yigal Ozeri standsasoneof themost impressive figurative painters inPhotorealism and thecontemporaryart world. His paintings have been shown in solo exhibitions internationally and collected by major museums including The Jewish Museum, New York, the Museum of Modern Art, Haifa, Israel, and the Whitney Museum of AmericanArt, New York. He is a founding member of Mana Contemporary. Opening reception May16, 5:00 7:00pm at Bernaducci. Meisel. Gallery 37 W. 57th St. Andthen 7:30 10:00 pm at Louis K. Meisel Gallery, 141 Prince Street, NewYork, NY10012.


İstanbul sanat dükalığının 2015 Venedik seferi Pazar günü sona erdi. Paris'in tüm trafiğini nasıl metrolar sağlıyorsa, burada da aynı işlevi gören, Büyük Kanal üzerindeki vaporettolarda yaşanan sanatsal kitle ile yerel halkın zoraki sarmaş dolaşı durulmuş oldu. Sanat ciddi ve kalıcıdır. Bu köşede bazen sanat yazılarım oluyor ama böyle dev bir uluslararası bienalin ciddi eleştirisini buradan size taşıyamam! Bunu yapmaya kalkışmak, evinizin salonunda Dünya Şampiyonası finali oynatmaya benzer. Zaten her şeyi 3-5 günde görmeniz, hele aynı anda siz de sergi açıyorsanız, imkansız. Tekrar dönmek lazım. Dolayısıyla şimdilik sizlere Venedik Bienali etrafında uçuşan bilgi veya dedikodular hakkındaki kısa iğnelemeler iletmekle yetineceğim. Umarım Türk gazeteciler iki lüks davete katılmak için bir daha kendilerini bu tuzaklara düşürmezler: Bienalin, küratörlü sergisi, ülke pavyonları ve Bienalin resmi programında yer alan Collateral Eventsleri var. Bunlar dışında Venedik'te o tarihlere denk getirilerek yapılan sergiler Bienal parçası olmadığını basının tabi ki bilmesi gerekirdi. Lütfen siyasetimizin dejenere yapısını, sanat alanına da taşımayalım. Sanat, kimilerinin sandığı gibi para, iktidar ve şaşaalı gösteriş alanlarının gözü dönmüşlüğünden başka bir şeydir. Sanatsal duygular, kimi zaman bir başka yüzyıl sanatçısıyla girilen diyalogda, haftalarca okunan bir kitabın sararmış sayfalarında ya da boyası bitmiş bir ressamın tuvalini beyniyle gözden geçirişinde belki aranabilir... Dersin sonu. Aynı sergide, mesela Brezilya adına katılan üç sanatçı, Andre Komatsu, Antonio Manuel ve Berna Reale, 2013'te Brezilya'da Gezi'nin devamı gibi yaşanan ağır olayları mercek altına alabilmişler! Bu tabi Türkiye adına yapılamaz bir şey, çünkü maalesef sansür ve daha önemlisi kapitalin oto-sansürü, ortaya hep farklı yaklaşımlar taşıyor. Politically correct sayılacak garantili tavırda işler geçer akçe hep! Brezilya sergisinin adı da O kadar çok ki, buraya sığmıyor!. AKP iktidarında böyle bir Türkiye Pavyonu olsa, Saray, MGK'yı toplayıp İtalya'ya savaş açmaya kalkar! Venedik Bienali bu sene Altın Arslanı San Lazarro adasındaki Mekhitarist Manastırı'nda açılan Ermeni Pavyonu'nun Armenity sergisine verdi. Uzaklığı nedeniyle nispeten çok az kişinin gezdiği bu serginin ödülü, tabii ki politik. Yani karar önceden alınmış; aynı Eurovision oylamaları gibi... Bu davranış biçiminin sanat alanına da sızması üzücü. Yoksa kimse saptırmasın, Ermeni kardeşlerimizle barışı bizlerden daha çok isteyen yok. Ama hangi demokratik temel üstünde, ne pahasına, hangi diyalog la? Yanıtsız sorular ileriki günlerde sevgili okurlar... Not: Bu yazı 12.05.2015 tarihinde Cumhuriyet Gazetesi'nde yayımlanmıştır.


2005 yılında Osman Hacıoğlu tarafından kurulan ve uluslararası alanda pek çok başarıya imza atan mimarlık ve tasarım ofisi Atelier187, bu yıl ilki gerçekleşecek Design Scene İstanbul'a imza atıyor. Mobilya, moda, fotoğraf ve heykel gibi dört farklı disiplinden dört sanatçıyı buluşturacak olan Design Scene İstanbul, Cezayir'in tarihi binasına özel yerleştirilecek işleri ilk kez görme imkanı sunuyor. Atelier187'den mimar ve tasarımcı Osman Hacıoğlu, 2015 Mobilya Koleksiyonu; İspanya'dan moda tasarımcısı Susana J. Denia, 2015 Yaz Koleksiyonu; Fransa'dan fotoğraf sanatçısı Julien Aksoy, Urban Scenes adlı Fotoğraf Koleksiyonu ve Türkiye'den heykeltıraş Tarkan Güveli, bu buluşmaya özel tasarlayacakları işleriyle ilk kez Cezayir'de bir araya gelecek. 1901'de İtalyan İşçi Cemiyeti tarafından okul olarak yapılan, 2005'te restore edilerek bugünkü Cezayir Restoran markası altında hizmet vermeye başlayan ve 1900'lerin çağdaş mimari özelliklerini taşıyan Cezayir'den ilham alan bu dört sanatçı, işlerini bu tarihi binaya özel yerleştirilecekler. Ziyaretçiler, ayrıca dilerlerse beğendikleri işleri satın alabilecekler. Sergilemenin yanı sıra tasarıma meraklı herkesin katılımına açık atölye çalışmaları ve söyleşilerin de yer alacağı programın gün sonu etkinliği ise canlı müzik ve DJ performansları olacak. Hacıoğlu, Design Scene'in programını da, Atelier187'nin doğuşunu belirleyen atölye anlayışından yola çıkarak hazırladıklarını söylüyor. Katılımın ücretsiz gerçekleşeceği Design Scene İstanbul, 21-24 Mayıs tarihleri arasında, Cezayir Restoran'ın giriş ve bahçe katlarında izlenebilir. 18:30-19:30 Söyleşi: Tasarımcılar, İKSV Tasarım Bienali Direktörü Deniz Ova'nın moderatörlüğünde işlerini anlatıyor.


1913'te Cezayir'de doğmuştur Alber Camus. Yoksul bir ailede dünyaya gelen Camus, 1914'te 1. Paylaşım Savaşı'nda babasını kaybetti. 1934 yılında Fransız Komünist Partisi'ne katıldı. Fransız Komünist Partisi'ne, Marksizme ve Leninizme inandığından ve desteğinden dolayı girdi. İlerleyen zamanlarda partide belli başlı sıkıntılar yaşadı ve partiden kovuldu. Yazar ve filozof olarak nitelendirebiliriz Camus'u. Varoluşçuluk akımıyla ilgilenmiştir Camus ancak kendini herhangi bir akımın filozofu olarak görmez. Camus 1957 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanmıştır. Ölümlerin en beteri nedir diye sorulan bir soruya; ''Trafik kazası'' yanıtını veren Camus'un ölümü, trajik bir şekilde, bir trafik kazasıyla olmuştur. Camus'un bir çok eseri bulunur. Deneme, roman, hikaye ve oyunları vardır. Denemelerinden Sisifos Söyleni, romanlarından ise Yabancı önemli bir yere sahiptir. Camus, Yabancı'da; mutluluk, keder, yaşam-ölüm yani hayata dair ne varsa işlemiştir. Hepsini bir arada kahramana yansıtmıştır. Bu da çelişkiye, yani ''absürd''lüğe kapı aralamıştır. Kitap genel anlamıyla başıboşluğu, topluma ''yabancı''laşmayı, toplum kurallarını tanımadığı ve umursamadığı için Meursault'un ölüme gitmesini anlatıyor. Kitap 110 sayfadan oluşuyor. Hem bu yüzden hem de konunun akıcılığından kaynaklı, bir solukta okunabiliyor. Son sözü Camus'a bırakacak olursak eğer: ''Hayat hiçbir şey değildir, itina ile yaşayınız.'' Zeki Demirkubuz 2001 yılında Yabancı'yı, ''Yazgı'' ismiyle sinemaya uyarlamıştır.


Ceneviz taifesinin buraya ilk gelen gemilerine bir martının yol göstermesiyle başlayan ve kitabın geçtiği dönemden 308 yıl sonra İzmir'de oturan mahzun ve birazda şaşkın adama kadar İstanbul sokaklarında, yerin altında, kış günü sarp bir kalenin kuşatılmasında, gizli teşkilatların içinde, karanlık ilimlerin peşinde, dilencilerin arasında, kıyamet alametlerinin izinde, bir leylek yuvasında, bize Uzun İhsan Efendi'nin düşlerini yaşatan İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar Atlası mart ayı içerisinde İlban Ertem'in kaleminden, kendi deyimi ile resimli roman olarak İletişim Yayınları'ndan çıktı. Sosyal medyada reklamlarını gördüğümde heyecanlanmış, yayımlanmasını merakla beklemiştim. İhsan Oktay'a hayranlığımın haricinde, Puslu Kıtalar Atlası başucu kitaplarımdan biridir. Puslu Kıtaları seyahat eden Bünyamin gibi olmasa da bir kaç kez satır aralarında gezinmiş, her seferinde farklı tatlar almıştım. Bu sefer ki gezintime çizgiler ve renkler de eşlik edince ayrı bir keyif aldım. Dünya ve yaşananlar Uzun İhsan Efendi'nin hayali olsa da, Puslu Kıtalar Atlası İlban Ertem'in kalemi ve renkleriyle hayat bulmuş. Kitabın diline ve kurgusuna eklenen görsellik, eserin hakkını vererek, kitabı görsel ve edebi bir atlas haline getiriyor. Kitapta bahsedilen çizimleri ve düzenekleri burada çizilmiş ve renklendirilmiş görmek ayrı bir okuma keyfi sunuyor.


Art Suites Gallery'nin 2011 yılından bu yana Bodrum Yalıkavak'taki mekanında düzenlediği çalıştay bu yıl 18 25 Mayıs 2015 tarihleri arasında gerçekleştirildi. Her yıl yurt içi ve yurtdışından akademisyen ve sanatçıların katılımıyla gerçekleştirilen çalıştayın bu seneki katılımcıları Ağıt Uğur Uludağ, Ahmet Kiracı, Ayhan Çetin, Ayşegül Kalkan, Barış Yılmaz, Beyda Çetin, Bünyamin Özgültekin, Deniz Bayav, Deniz Gökduman, Engin Suluyer, Ferhunde Küçüksen Öner, Kader Akçay, Orhan Benli, Serkan Küçüköncü, Şahin Demir, Uğur Çelebi, Veli Sapaz, Viktoria Amelyanovich, Vural Yıldırım, Zafer Malkoç, Zeynep Serdar, Bensu İşletir ve sanat yazarı Şafak Güneş Gökduman'dı. Bodrum-Yalıkavak Art Suites Otel'de gerçekleştirilen çalıştayın en önemli özelliği kuşkusuz üç kuşaktan hoca ve öğrencileri bir araya getiriyor olmasıydı. Bir hafta boyunca gerçekleştirilen etkinlikte sanatçılar bir taraftan doğayla iç içe bir ortamda sanatla uğraşmanın keyfini çıkarırken bir taraftan da çalışmalarına farklı bir gözle bakma olanağı yakaladılar. Özellikle genç sanatçılar usta isimlerle tanışma ve onların deneyimlerinden ve fikirlerinden yararlanma fırsatı buldu. Bir hafta süren çalıştayın ardından ortaya çıkan çalışmalar 24 Mayıs 2015 tarihinde düzenlenen bir sergiyle izleyiciyle buluştu. Sergide en çok ilgi gören işler Bünyamin Özgültekin, Orhan Benli, Vural Yıldırım, Veli Sapaz gibi usta isimlerin çalışmalarıydı. Bunların yanı sıra Deniz Gökduman'ın Bir Bakışsız Kedi Kara adlı resmi ve Ayhan Çetin'in Günce adlı çalışması, Kader Akçay'ın Uyandırmayın Beni adlı eseri Barış Yılmaz'ın Eşik Bekleyiş adlı heykeli dikkat çeken çalışmalar arasında yer aldı. Genç sanatçılardan Uğur Çelebi, Şahin Demir, Zafer Malkoç, Ağıt Uğur Uludağ ve Serkan Küçüközcü ise özgün çalışmaları ile sanat dünyasında kalıcı isimler olacaklarının işaretlerini verdiler.


EKAV / Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, 1991'den bu yana üniversitelerin Güzel Sanatlar bölümlerinde okuyan ve farklı disiplinlerde başarı gösteren öğrencilere karşılıksız burslar vererek Türkiye'deki sanat eğitimine büyük destek veren kurumların arasında yer alıyor. EKAV Vakfı kuruluşu olan, Ekavart Gallery bursiyerlerimizin eserlerinden oluşan EKAV-ARTIST New Generation Iisimli sergisine 9 Haziran 4 Temmuz 2015 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sergininküratörlüğünü ve tasarımlarını da bursiyerlerimizin üstlendiği bu sergi, her yıl düzenlemeyi planladığımız EKAV-ARTIST New Generation geleneksel sergi dizisinin ilki olacak. Vakfın sosyal sorumluluk üzerine daha önce gerçekleştirdiği birçok serginin ve etkinliğinin yanı sıra; bursiyerlerimizin herhangi bir konu veya malzeme kısıtlaması olmadan gerçekleştirecekleri bir seçki olması nedeniyle EKAV-ARTIST New Generation I sergisinin EKAV Vakfı için ayrı bir önemi var. Ülke genelindeki Güzel Sanatlar Fakültelerinden mezun ve hala eğitimine devam etmekte olan; resim, heykel, tasarım ve video gibi farklı disiplinler üzerine yoğunlaşan 15 genç bursiyerimizin katılımıyla gerçekleşecek olan EKAV-ARTIST New Generation Isergisinde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nden; Sezer Arıcı, Yalçın Bilgin, Funda Caner, Karis Deniz, Caner Kaplan, Sefa Karakuş, Dilara Mataracı, Ceyhun Topçu, Elif Ünlü ve Nuri Yıldız, Harran Üniversitesi'nden; Sevda Alat, Muhsine Polat ve Duygu Özkan, Anadolu Üniversitesi'nden; Cihan Ersoy, Gazi Üniversitesi'nden;Fatma Avcılar'ın çalışmaları yer alıyor. EKAV-ARTIST New Generation Isergisi 9 Haziran 4 Temmuz 2015 tarihleri arasında Ekavart Gallery'degörülebilir. EKAV Vakfı her geçen gün daha da büyüyerek ve zenginleşerek Sanat Geliştirir, Sanat İyileştirir, Sanat Birleştirir sloganıyla ülkemizin kültür platformlarına ayna tutan etkinlikleri, sanatçılar ve sanata gönül vermiş tüm sanatseverlerle paylaşarak vedestek olarak çalışmalarına devam etmektedir. Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Etkinliklerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılarak geleceğin sanatçılarına destek olmaktadır. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. ekavart. tv'de izleyebilirsiniz.


Düş Yolcusu Sanat Durağı, Mesut Eren'in kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Açılış kokteylinin 31 Mayıs 2015 Cumartesi günü saat 17.00'da yapılacağı Mesut Eren Resim Sergisi 31 Mayıs 15 Haziran 2015 tarihleri arasında Düş Yolcusu Sanat Durağı'nda gezilebilir. 1990 Mimar Sinan Üniversitesi Resim Bölümü Neşe ERDOK Atölyesinden mezun oldu.


Andy Cano Resim Sergisi Venüs Sanat Galerisi'nde sanatseverler ile buluşuyor. 8 Haziran'da açılacak sergi, 19 Haziran tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Andy Cano 1982'de Küba'da Afro-Küba kültürünün başkenti olarak bilinen Santiago de Cuba'da doğdu. Sanat dolu bir ortamda büyüdü. Küçük yaşlarda gitar eğitimi almaya başladı ve 9 yaşında bir çocukken kurduğu Los Chicos del Barrio Mahallenin Çocukları isimli grupla yıllar boyunca ulusal ve uluslararası festivallerde çaldı. 2000 yılında UNESCO sponsorluğunda grubuyla çıktığı Avrupa turnesi sırasında Paris'te Montmartre Ressamlar Tepesi'nde yanında kaldığı İspanyol ressam Manuel sayesinde resme olan tutku ve yeteneğinin farkına vardı. 2001'de Manuel'in Santiago de Cuba'yı ziyaretinde birlikte çalışarak Santiago'daki çeşitli sanat merkezlerinde sergiler açtılar. Andy Cano 2010'dan beri Türkiye'de yaşıyor ve müzisyenlik kariyerini devam ettiriyor. 2014 yılında ziyaret ettiği Küba'dan döndükten sonra tekrar yağlı boya çalışmalarına başladı. Ülkesine ve orada bıraktığı ailesine özlemini en iyi ifade etmenin yolunu renklerde ve resimde buldu. En sevdiği stil ekspresyonizm, hayal gücünü ve çok sevdiği ülkesi Küba'dan anılarını kullanarak resimlerini yapıyor. Sanatçının sergide 30'u aşkın eseri yer almaktadır.


Motosiklet bir yaşam tarzıdır, hayat enstrümanıdır, ulaşım aracı değil. Belki de düzene baş kaldırıştır, bir isyan aracıdır. Aslında hep motosiklet sevgisi denir ya işte sevginin ilerisi aşktır. Karşıdaki metal parçasına değil onun ruhuna bağlanmaktır.


Kavramlar, aklın yolunu bulduğu ya da ikna olduğu, idrak edildiğinde itibarı yüksek sihirli anlamlardır. Kavramları merdivene benzetirim, nereye çıkmak isterseniz oraya çıkarsınız ve orada kalırsınız. Çünkü yolculuğunuz bitmiştir idrak sınırınıza dayanmışsınızdır, sindirmek için aşağıya inmeniz gerekir. Hayatımızda oldukça önemli bir yer tutan kavramları ucundan da olsa incelemekte yarar var. Kavramlar belirsizliğin giderilmesini ortadan kaldırmasa da aklın özgür alanında bir tartışmayı başlatırlar. Öncü özellikleri olmasına karşın eylem içinde bulunmazlar. Eylemi gerçekleştiren bilim ve sanattır, kavramda bütünleşen bilgi; deneysel özelliğiyle bilime, sezgisel duyarlıkta sanata olanak tanır. İnsanın eli ayağı olan kavram, kavranamadığı sürece lümpen bilgi denilen içi boş slogana dönüşür ve anlamsız olarak tüketimde dolaşır. Kant, insan zihnindeki öncü kavramların çok sayıda tekil veya bireysel örnekten soyutlama yoluyla elde edildiğini, Cassirer ise tıpkı Platon gibi, kavramın, bilgiyi düzenleyen bir araç olarak daha önceden var olduğunu düşünür. Kavramların yarı geçirgenliğinde geriye kalan tortu, ister soyutlanarak elde edilsin isterse tikellerin varlığında saklı olsun bilimin ve sanatın ne anladığına göre şekillenir. Elde edilenin, tarihi belge niteliği taşıdığı kabul edilirse, aklın iz sürmesiyle kavramda saklı olan yeni ile eskinin kimliği tersinden de keşfedilebilir. Modern kavramı yeniyi anlatırken, kökleri Rönesans'a, aydınlanma dönemine, kültür ve sanayi devrimlerine kadar gider. Sanayi devriminin tetiklediği toplumsal dönüşüm ve ilerlemelerin, geride feodaliteyle temsil edilen orta çağ zihniyetine karşı, kalıcı olarak modern kavramıyla temsil edilir. Kellner'e göre; teorik olarak modernlik, aklın bilgiyi hem toplumdaki ilerlemenin kaynağı, hem de sistematik bilginin temeli olarak görmektedir. Yani modern kavramı başta insan aklı olmak üzere toplumsal yapıyı, sanayi ve teknolojik ilerlemeyi, bilim, kültür ve sanatı yeniden düzenleyen hareketi başlatmıştır. Gelişmeler; sanayileşme, metalaşma ve rasyonelleşme süreci olarak, kapitalizmin kontrolünde biçimlenmeye devam eder. Üretim ve para ekonomisi etrafında şekillenen sosyal yapı, burjuva varlığında temsil edilen bir üst yapıya dönüşür, bu evre kapitalizmin olgunlaşma dönemidir. Bu hızlı dönüşüm, modern kavramının varlığında bilim ve sanatın önünde şekillenmiştir. Sanat tarihinin aldığı notlara göre; sosyal yapı, kapitalizmin hem kültürel hem de tüketici ayağını oluşturuyor, akıbeti de kapitalizmin insafına bırakılıyor. Oysa modern içinde yaşayacak 'yeni' modernin kendi yasasına tabi olması gerekirken, modernizm üzerinden kapitalist burjuvaya dahil edilmiştir. Gelenekte somutlaşan tekrar modernizmle aşılırken, kültürün tutucu yanı eleştiriliyor, ancak kültürün özgürleştirici yanı hep kapitalist tarafından kontrolde tutuluyor. Sanatın modernizme itirazı da bu noktadan başlıyor. Modern'i kavram, Modernizm'i pratik olarak kabul edersek, tartışılan konu daha iyi anlaşılır. Eskiden ancak ayakta kalabilmek için tüketen toplum, yerini ilerlemek için tüketen endüstri toplumuna bıraktı. Kapitalizm yeterli görmediği artı değeri artırmak için tüketiciyi, özne yani bireyi keşfetti bu yeni bir evrenin başlangıcıdır. Bireyin sosyalleşmesi ve özgür olabilmesi tüketime bağlı, tüketici isen bireysin, bireysen modernsin, modernsen sosyalsin. Modernizmin geç dönemi, Postmodernin birinci evresi ise; katılığın yerini esnekliğin, kesinliğin yerini belirsizliğin aldığı dönemdir. Tüketim bireyi zinde kılar, süreç belirsiz olsa da heyecan verir, hız bireyin ayakta kalabilmesini sağlar, agresiflik ve tatminsizlik sürecin karakteridir gibi kışkırtmalar, yıkıcı bir silah olarak modernizmin elinin altında olmasına karşın postmodernin ikinci evresiyle temsil edilir. 'Hırs ve arzu' nesnesine dönüşen isteklerin tüketim çılgınlığıyla tatmin olması mümkün olmasa da ihtiyaçların postmodernin üçüncü evresinin doğal bir sonucu ve kabul edilmesi beklenir, bu da modernizmin sıvılaşmış halini gösterir.


Sanatçıların kendilerine ait bir dille oluşturdukları yapıtların birer yansıması niteliğinde olan giysiler modanın giy-kullan-at mantığına karşı sanatın var edici özgün yapısını referans almaktadır. Denizhan Özer'in küratörlüğünü yaptığı, genç sanatçıların giyilebilir sanat çalışmalarından oluşan Sanat Moda Oldu sergisinin açılışı bir defile şeklinde olacak. Defilede izleyiciye sunulacak giysiler ise giysiden çok sanat yapıtı özelliği taşıyacak. 40 sanatçının çalışmalarından oluşan sergi 5 Haziran-30 Haziran 2015 tarihleri arasında Summart'ta ziyaret edilebilir. Ali Mirzaei, Aslı Özok, Ayşe Günay, Ayşe Kapusuz, Barış Cihanoğlu, Burçin Erdi, Ceren Ceylaner, Çetin Pireci, Demet Yalçınkaya, Damoon Yaghoobi, Deniz Gökduman, Deniz Pireci, Deniz Sağdıç, Dilara Aygün, Eda Çığırlı, Güneş Acur, Hülya Küpçüoğlu, Işıl Arısoy, Koray Erkaya, Mehmet Alpdoğan Erciş, Mehmet Özenbaş, Melis Boyacı, Merve Özgören, Müge Ceyhan, Mustafa Albayrak, Nebahat Karyağdı, Nesren Jake, Nurgül Özmelek, Oben Yılmaz, Özge Kul, Parisa Minouchehr, Refika Onur Mikar, Seçil Erel, Semra Ay Çırpan, Seren Ceren Asyalı, Sevinç Çiftçi, Şevket Sönmez, Şifa Girinci, Suna Tüfekçibaşı, Tan Taşpolatoğlu.


Akademililer Sanat Merkezi, 5 Haziran- 4 Temmuz tarihleri arasında sanatseverlerin beğenisine sunduğu ''İçerdekiler' sergisinde, sanat merkezinin bünyesinde bulunan atölyede üretimini sürdüren sanatçılarının eserlerine ev sahipliği yapıyor. Aynı sanatsal ortamı paylaşmanın getirdiği iletişim ve etkilenimden beslenen yaratıcılığın, birbirinden çok farklı üsluplar ile birleştiği, bir atölye ortamının sağladığı tüm verimliliğin açıkça gözlenebildiği sergide 20 sanatçının yapıtları yer alıyor. Sezonun son sergisinde, uzun süredir aynı atölyeyi paylaşan Akademililer Sanat Merkezi sanatçılarının keyifli sanat yolculuğuna eşlik etmek için tüm sanatseverleri bekliyoruz. Sergide işleri sergilenen sanatçılar: Ahmet Merey, Akın Ekici, Ayşe Ülgen, Ayşenur Köksal, Deniz Uluğ, Emel Yurdakul, Eylül Köksümer, Fatma Mollaoğlu, Felia Elban, Gizem Enuysal, Hakan Kalay, Işıl Güleçyüz, Joel Menemşe, Murat Mizrahi, Mustafa Özgünay, Resul Aytemür, Serap İskender, Süleyman Erdal, Vasıf Pehlivanoğlu ve Yasemin Kuşi.


Heykeltıraş Çayan Yılmaz'ın Fener-Balat'ta gerçekleştireceği Masumiyet başlıklı mobil vitrin sergisi etkinliği 6 Haziran'da açılıyor. Fener-Balat'taki farklı mekanlardaki vitrinlerde işlerini sergileyecek olan sanatçı, açılış günü serginin rehberliğini üstlenecek. Yılmaz'ın sergi bülteninde şu bilgilere yer veriliyor: Tıpkı yaşanan deneyimlerle şekillenen duygular gibi heykeller de yaşanan ellerin deneyimiyle duygu aktarırlar benliklerine. Belki de kendimizde fark edip, anlamlandıramadığımız duyguların dışavurumudur heykelin ana maddesi. Eserin ortaya çıkma aşamasında yaşanan kendimizle yüzleşme üç boyutlu bir anlam taşır. Duyguların heykelleşmesi, durağanlaşması ve bitmeye yüz tutması. Taş insan eliyle kaybettiği masumiyeti her bir darbede tekrar kazanma arayışındadır. İnsan ise kaybettiği masumiyeti arar taşın içinde çaresizce. Sergi ile ilgili bilgiler şu adresten takip edilebilir: https://www. facebook. com/1m2art?pnref=story.


Footing the Bill: Art and Our Ecological Footprint is an invitational and crowd-sourced exhibition of artwork addressing the urgent need to live sustainably within the Earth's finite resources. In our daily lives, we consume natural resources and produce wastes that must be absorbed by the Earth's environment. As the human population grows and global consumption continues to increase, we will make ever-increasing demands upon the forests, pastures, cropland, fisheries and other biologically productive areas of this planet we call home. Today, humanity uses the equivalent of 1.5 planets to satisfy our demands for natural resources and waste absorption i. e., we are in ecological overshoot. In addition, based on current projections of resource use and carbon dioxide emission, we are on track to require the resources of two planets well before mid-century. Art Works For Change, along with our partners at Global Footprint Network and Earth Day Network, invite you to join the conversation on ecological overshoot. Submit your original artwork as a digital image for an opportunity to be featured in our online exhibition, which will open on Earth Overshoot Day 2015. Help us amplify the call to action through the unique voice of contemporary art. - Open to all artists 18 years and older - Work must be original - Work may be in any medium that can be represented by a digital image, including painting, photography, sculpture, land art, video and performance art - There is NO ENTRY FEE to apply for this exhibition opportunity - Complete the entry form and SUBMIT BY June 30, 2015 - Artists are invited to upload up to 3 images. If you wish to be considered for a video submission, you may upload stills from the video as images - We encourage applicants to take the Ecological Footprint Quiz to gain more insight into the exhibition theme For ideas and inspiration, click here. Submissions will be judged by Art Works For Change, and artists will be notified of their inclusion in our exhibition and our Earth Overshoot Day social media campaign. Art Works For Change is a nonprofit organization that creates contemporary art exhibitions to address critical social and environmental issues. Our museum-quality exhibitions are hosted by fine art institutions all over the world, and feature artists whose work promotes awareness, provokes dialogue and inspires action. Global Footprint Network promotes the science of sustainability by advancing the Ecological Footprint, a resource accounting tool that makes sustainability measurable. Together with its partners, Global Footprint Network works to further improve and implement this science by coordinating research, developing methodological standards, and providing decision-makers with robust resource accounts to help the human economy operate within the Earth's ecological limits. Earth Day Network works year-round with thousands of partners worldwide to broaden, diversify and mobilize the environmental movement. We lead environmental campaigns, promote green economic policies, educate the public and energize communities to secure a healthy future for themselves and their children.


This summer, join us in Northern California for two weekends of intensive artists' workshops at the Redwood Summer Arts Institute located on the beautiful campus of Humboldt State University. Session 1 will run on July 10 12, 2015 and Session 2 will run from July 17 19, 2015. This one-of-a-kind experience is situated in the midst of the spectacular natural beauty of Humboldt County. Magnificent, unspoiled beaches are located less than ten minutes from campus. The world's tallest trees and most magnificent old-growth redwood forests are also easily accessible within a few minutes' drive. The progressive community of Arcata has a vibrant intellectual life and a small-town feel that is easy to fall in love with. Arcata offers a plethora of outdoor activities including hiking, biking, surfing and kayaking.


Gözüme nasıl ilişti bilmiyorum; önce çok ustaca yapılmış bir aquarelle; kim... ressam? Hemen bellek işlevini alarma geçirmek; ancak bir İngiliz ressamı olabilir, o yüzyılın en usta aquerelle sanatçıları İngiliz, kim olabilir? John Cotman, Varley John.. evet geçen asırlar, sonuçta peyzajın adını buldum: Ayu Dag. Bir Türkçe ses var bunda 19 yüzyıl İngiliz Akademik ressamı Sir Edward John Poynter'in Kırım'da yaptığı bir aquarelle, yer ünlü Tatar yazar Cengiz Dağcı'nın doğduğu Gürzüf köyüne yakın ve efsanesini yazdığı Ayı Dağı. Poynter buralarda ne yapıyordu, bilmiyorum ama Kırım Savaşı nedeniyle de gelmiş olabilir. Kendi onurumuza dokunan tarihi okullarımızda öğretmediğimiz için; Osmanlı İmparatorluğunun gerileyiş ve çöküşüyle ilgili önemli son tarihi bilmiyoruz, Kırım savaşı, Sebastopol kuşatması (1853-1856) bu nedenle anlatılmaz! 1848 yılında Mehmet Ali Paşa'nın Mısır'da ayaklanmasıyla başlayan ve de Rusya'nın iyi bir gözlemci olarak Osmanlı decadence sını fırsat bilip boğazları ele geçirmek adına başlayan gerginlik. Giderek Osmanlıların tüm kuzey Karadeniz'deki topraklarını yitirip, sorun Balkanlar'a dayandığında, Rus'ların tüm Ortodoksları korumak adına yaptığı provocation, İngiltere ve Fransa'nın işine gelmedi ve sonuçta Sardaigne Krallığının da katılımıyla Osmanlığı İmparatorluğu Rusya'ya savaş açıldı. Üç yıl süren bu amansız savaş, Fransız'ların Sebastopol'u çevirip, kentin düşüşüne kadar sürdü (1856). Önemli bir yenilgiydi Rusya için. Paris anlaşması sonucu Rusya, düşlediğinin tersine, Karadeniz tarafsız, harp gemilerinden ve kıyılarında askeri yapılaşmadan arınmış bir deniz oluyordu. Osmanlı İmparatorluğunun bütünlüğü ve Boğazlara üstünlüğü korunarak, imparatorluğu oluşturan etnik farklılıkların inançlarına saygıyı kabul edecekti. Sultan Abdülmecit deniz ticaretinin uluslararası haklarına imza atarken, Romanya ve Sırbistan özgürlüğe kavuşuyordu. İnanılmaz, Poynter'in bir Aquerelle'i birden anımsadığım başka silüetleri belleğime yöneltti; acaba gerektiği gibi bakıyor muyuz; örneğin Aivazovski. Pouchkine'nin tavsiyesiyle Kırım'a gelir, ona anlatılan Ayı Dağı masallarının gizemine kapılıp bir süre dolaşır sahillerde, dağın büyüsünü gece gündüz resmeder, köylülerle konuşur. Masal: bir avcının karabasanı gibi; ayı, kız, cinler arasında geçen, korkuya dönük, içeriği zamanla saptırılıp dini bir moral öğretisinde alışılmış bir öykü. Gece ve ay ışığı, gerçekte o kadar etkin ki herkes korkusunu kendine göre masallaştırıyor. Dağın silüeti, jeolojik yapısı, gizemsi doğası herkesi büyülemeye devam ediyor bugün bile. Biraz da Kırım'ın kaderi olsa gerek, hiçbir asırda rahat yüzü görmemiş bu halk; geçen asırlarda Ruslardan kaçıp Osmanlı İmparatorluğuna sığındı. Örneğin çocukluğumun geçtiği Bolu'da Tatarlar Mahallesi; at yetiştiren, hayvancılık yapan ve de kentin tüm kasapları, çekik gözlü buradan göç etmiş Tatar'lardı. Kaderleri bununla bitmeyip, 18 Mayıs 1944 yılında, harbin sonuna doğru, Stalin'in hışmına uğrayıp büyük çoğunluğu Gulag'a sürüldü. Demirperde'nin çöküşüyle Ukranya'ya geçen Kırım, geçen yıl çıkan etnik kavga sonucu tekrar Rusya'ya döndü. Kırım, ılıman iklimiyle Rusya'nın bir tatil yöresi olduğu kadar, Rus sanatının da bir uğrak yeridir. Sağlık nedenleriyle son 15 yılını Yalta'da geçiren Çehov'un, yaşadığı ve en ünlü kitaplarını yazdığı evi bugün müze olarak gezilebiliyor. Leon Tolstoi' un Sebastopol Öyküleri ve 1820 yılında Pouckine'nin buraya sürüldüğünde yazdığı Bahçesaray Çeşmesi, Şair Lessia Ukrainka, Vassili Axionov'un Kırım Adası 1982, anımsadıklarım arasında. Edward Poynter'ın yaşadığı yıllar İngiliz pentür sanatının en verimli yılları. Whistler'in yakın dostu, National Gallery'nin direktörü, daha sonra Royal Akademi'yi yönetiyor. Eşi Georgionz da Edward Burnes-Jones'in kız kardeşi. Başka bir nedenle Edward John Poynter'de bilinmez, 19 yüzyıl akademik ressamları, Victorienler, Prerafaelitler, Romantikler, Sembolistler ve de birden modern kompleksi; ne olursa olsun bir şey değişsin, ressam doğa'ya çıksın. Sonrasını biliyorsunuz! Peinture Feerique Düş kurduran pentür, gerçekle kurgu iç içe geçiyor yine aynanın içinden kadının tekrar kendini özlemesi, sorgulaması. Peki güzel nedir? Elimizden kayıp giden bu uçarık gizem, pentürün işlevi sanki unutulmuş bir söylem biçimi, belki de Yeats'sin bir şiiri gibi yapıyor. Bir nostaljiye dönük hüzünlü ve esrik, bir iç dünyanın allegorie'si, bir acı ya da pişmanlık. Bir deli olarak yargılanan Richard Dadd, 18 yıl kapatıldığı akıl hastanesinde içini böyle döküyor. Pentür alabildiğine usta, rüya gibi bir başka dünya. Sanrının resme dönüşmesi belki. Nedense Tadema için pompier -bu dönem resmini bir türlü aşağılama- denir. 20 yüzyılla beraber pentür'ün modern adına yatağını değiştirme eylemleri sonucu, geçen yüzyılın resmiyle bir hesaplaşmaya girişip pentürün büyük ustalarını önemsememek, içeriklerindeki düşe katılamamak modası sonucudur. Anlatımcı resim bir yana, gözün virtuosite sini pentüre böyle aktaran çok az ressam vardır. Ne yazık resim öğrenirken bu ressamı tanıyamadık, bize yanlış ve eksik gösterilen pentür sanatı, sonuçta desenden ve boyadan habersiz, marazlı, sıradan bir şey oldu. Chaos içerdiği anlamda sizi çekim alanına itiyor, yolunuzu kaybetmek, ölüme dair başka hayatların öykülerini dinlemek, tekrar bir allegorie, iç sancılar ya da pişmanlık. Sanatın anlamı! soru uzun bir süredir yanıtsız; niçin dışa böylece dökülme, resme, yazıya, imgeye, sese dair. Sanat bu labirentleri bir cabale misali tasarladı, allagorique saptırmalar, sanrı bahçeleri ve de varoluşun eş zamanlı şiiri. Sanat manyetik bir alan içeriyordu, amacı estetik belki güzelin tarifinde bize sorulan bir soru gibi yanıtı doğada ara, diye fısıldıyordu. Resim o çağlar bir immaterialisme içeriyordu. Tinleri içeren, düş kurabileceğimiz bir gizem, bir büyü, bir sihir. İşte onu çizebilen, boyayabilen ressam, sözcüklerle sorgulayan yazardı. Şiir bir atmosferdi her zaman müziğin eşlik ettiği. Modern bir sunami gibi geldiğinde decadencesı da beraberinde getirdi. Bu değişme isteklerinin özellikle resim sanatını bu kadar ters-yüz edeceğinden, her şeyden arınacağından tüm ağırlıklarını atıp contemporary'nin sularına gömüleceğinden kimsenin haberi olmadı.


Terk edilmiş kentlerin kalabalıkları vardır ya, hani artık yalnızca birer hayalet olan mekanlardan sızan hikayeleri, işte öyle zamansız ve mekansız bir açıklıkta beliriyor Neslihan Özgenç'in altıncı kişisel sergisiCümbüş-ü Alem. Bir dizi küçük mekan kırıntısının yanı sıra hayalet kentlerden mekan parçacıklarıyla; her birinin üzerine kendi aleminin vakti sinmiş insanları ve şeyleri ile katmanlı bir zamansallığa ve parçalı bir uzaya açılıyor Cümbüş-ü Alem. Özgenç, bu zaman dışı açıklıkta başını çevirdiği her noktada kendisini görünür kılan sayısız hikayelerin ayrıntılarını kağıda aktarıyor. Her bir parça kağıt da izleyiciyi, efsunlu çizgilerle serimlenen hınzır ve çekici bir çoğulluk içinde birlikte varolmaya davet ediyor.


Plato Sanat, 10 Haziran 13 Eylül 2015 tarihleri arasında 8 Türk performans sanatçısını bir araya getiren, her şeyin temsili ve sembolik olduğu bir sanatsal tecrübeyi Marcus Graf küratörlüğünde sergiliyor. Plato Sanat'taki Performans Belleği sergisi, Türkiye'de sosyolojik sebeplerden ötürü çok gelişemeyen performans sanatının ve bu disiplinin gelişimini desteklemeyi hedefliyor. Plato Sanat'taki bu sergi 8 sanatçının eserlerini sunmanın yanı sıra aynı zamanda performans sanatının kaydedilmesi, sunumu ve arşivlenmesi üzerinde de durmaktadır. Bu yüzden video ve fotoğraf gibi geleneksel yöntemlerin yanı sıra performanslar sırasında kullanılan türlü objeler de sergilenmektedir. Performans Belleği sergisi bu bağlamda her şeyin temsili ve sembolik olduğu sanatsal bir tecrübe yaratmaya çalışarak canlı performanslardan bilhassa kaçınmaktadır. Neticede 'beyaz küp' içinde 'gerçek hayat' yoktur. Bu yüzden de Performans Belleği sergisi kendi temsili ve sanatsal özgünlüğü bağlamında performans sanatının sunum biçimine odaklanmaktadır.


Hakikat, gerçeğin arkasına saklanır. Sanat ya da şiirin gerçekle işi olmaz. Sanat, özellikle de şiir, gözlerini kapayınca gören bir insan gibidir. Zahiri olanı reddetmek sanatçının ya da şairin en öncelikli görevidir çünkü bir tek sanatçı ve şairler gerçeğin peşinden koşmazlar. Fenerli olmayı, 3 Temmuz Öncesi ya da Sonrası diye ikiye ayırabiliriz. 3 Temmuz Öncesi, Fenerli biri sadece Fenerbahçe'yi tutarken, 3 Temmuz Sonrası Fenerbahçe'yle denk Aziz Yıldırım'ı da tutmaya başladı. Bir taraftar için taraftarlıktan uzaklaşmanın ilk ve en büyük göstergesi sanırım budur: Tuttuğu takımı kişiyle özdeşleştirip, aidiyetine o kişiyi ortak etmek. Oysa ki, takım tutmak, Allah kul arasındaki bağ gibi biriciktir. İnsan, dinini değiştirebilir ancak Allah'ını değiştiremez. İnsan; dinini, dilini, işini ve eşini değiştirebilir ancak takımını değiştiremez. Bu, 3 Temmuz Sonrası, Fenerli için değişti. Tek hakikati Fenerbahçe olması gereken Fenerli, Aziz Yıldırım gerçeğine tutsak ve teslim oldu. Biricikliğini yitirip kişileşti; yani, avamlaştı. Nasıl toplu ahlak, o toplumu yozlaştırır ve avamlaştırırsa, biricikliğini yitirmiş bir sevgi de yozlaşır ve avamlaşır. Özünde, Fenerli'nin yaşadığı süreç 3 Temmuz süreci değil, deminden beri söz ettiğim bu avamlaşma sürecidir. Şiirin avamla ya da avamlaşmayla ilişkisi olabilir mi? Olamaz çünkü şiir genelle, genellemeyle ya da toplu hiçbir duygu düşünceyle yapılamaz. Şiir, takım tutmak gibi biriciktir. İnsan, şairini değiştirebilir ancak şiirini değiştiremez. Değiştirdim diyorsa, o kişi yaradılışını başka bir gerçekliğe teslim etmiş ve kendi hakikatinden kopmuş demektir. Şair, şairliğini ya da okur şairini başkasıyla ikame edebilir ancak asla şiirini değiştiremez. Anca kişi avamlaşırsa, bu sorun ortaya çıkar. Avam kişi şiir yazabilir ama artık şiir yapamaz. Fenerli şair meselesi de tam da burada başlıyor. 3 Temmuz Süreci, Fenerli'yi, yani doğal olarak Fenerli şairi avamlaştırdığı için Fenerli bir şairin yazdığı şiir de ne yazık ki avama yenik düştü; düşüyor. Burada, Kelime meselesi ortaya çıkıyor. Günlük dille şiir yapılamaz anca yazılır çünkü şiir sözcükle değil sözle yapılır. Söz, hakikatin gözbebeğidir. Sözcüklerle anca gerçeği tatmin edebilirsiniz. Hakikati ise sözle. 3 Temmuz Süreci'nin sözü değil sadece sözcükleri vardı. Fenerli bir şairin ta o zaman ilk dikkat etmesi gereken şey de özünde bu idi: Sözcüğe yenik düşmemek. Ne yazık ki, düştü ve avamlaştı. Peki, Fenerli bir şair şimdi ne yapmalı? Tanrıcık gibi birine ne yapması gerektiğini söylemek tabii ki büyük ve ağır bir hadsizlik. Ancak, burada söz konusu şiir olunca ve şairlik iddiası vücuda gelince bir şeyler demek gerekiyor. İnsanın kişiliği tuttuğu takımı belirler. Belli kişilikteki insanlar belli takımları tutarlar çünkü nasıl insanların yaradılışları varsa takımların da yaradılışları vardır. Fenerbahçe'nin yaradılış hikayesi ve serüveni 3 Temmuz Sonrası ciddi bir biçimde değiştirildi. Fenerbahçe'yi ifade eden kelimelerin arasına başka kelimeler de eklendi. Hiçbir kelime başka bir kelimenin yerini tutamaz; her kelime biriciktir. En başta söz ettiğim hakikatle gerçeklik arasındaki fark gibi. Fenerli, gerçekliğe teslim ve tutsak oldu derken, bundan, Fenerli şairin etkilenmemesi kuşkusuz ki olanaksızdı. Çünkü, Fenerli şairin kullandığı söz ve söz dağarcığı gerçeğe teslim olup sözcüğe dönüşünce Fenerli şairin yazdığı şiir gözlerini açtı. 3 Temmuz Sonrası kendisine eklenen lugat ve ifade biçimi bunun en büyük nedeni çünkü o süreçte hakikati aramak yerine gerçeğe teslim olan Fenerli şair de o lugate katkıda bulundu. Burada demek istediğim, konuyla ilgili destekleyici ya da yerici şiirler yazma meselesi elbette ki değil. Dillendirmeye çalıştığım mesele, süreç içersinde Fenerli bir şairin hem Fenerli hem de şair olamayacağıydı çünkü süreçte hakikatle gerçek kavga ediyor ve gerçek kazanıyordu. Fenerli şair, ya gerçeğin yanında yer alıp Fenerli olacaktı ya da hakikati aramayı sürdürüp şair olarak devam edecekti. Ancak, zahiri olarak gerçek hakikatten daha güçlü olduğu için, Fenerli şair Fenerli olmayı seçti. Kanımca, Fenerli biri hala güzel bir şiir yazabilir ancak bir daha hakiki bir şiir yazamayacak; yani yapamayacak çünkü şiir, Fenerli'yi çoktan terketti.


Bozlu Art Project, küratörlüğünü Oğuz Erten'in yaptığı Respect / Saygı isimli sezonun son sergisinde sanat yapıtının piyasa koşullarından bağımsız tek başına bir söylem içeren, izleyiciyi değiştiren, dönüştüren ve yeni farkındalıklar yaratan çok yönlü yapısına bir saygı niteliğindeki bakışla müzelerin duvarlarında görmeye alışık olduğumuz sanat yapıtlarına ve onların sanatçılarına yeniden bakmayı öneriyor. Sergide yer alan Türkiye'de sanat tarihine mal olmuş 18 önemli sanatçıdan Adnan Çoker, Abdurrahman Öztoprak, Özdemir Altan, Ali Teoman Germaner, Mehmet Güleryüz, Tomur Atagök, Nur Koçak, Komet, Güngör Taner, Utku Varlık, Ergin İnan, Halil Akdeniz, Mustafa Ata, Balkan Naci İslimyeli, Zekai Ormancı, Mehmet Gün, Bubi, Bedri Baykam'ın yapıt okumaları üzerine odaklanan sergi sanatseverleri Türkiye'nin siyasi, sosyal, kültürel ve sanatsal dönüşümlerinin eşliğinde uzun bir gezintiye çıkarıyor.


Sapanca Kent Konseyi olarak OCAK 2015 tarihinde başlattığımız SU DÖNGÜSÜ SAPANCA posta sanatları etkinliği 1. Mayıs 2015 tarihinde son bulmuştur. Ulusal ve Uluslar arası bu sanatla ilgili 371 eser posta yolu ile sergilenmek üzere ilçemize gelmiş bulunmaktadır. Bu aktiviteye Sapanca dan da katılanlar olmuştur. Şimdi sergileme zamanı. Dünyanın her yerinden SUYA VE SAPANCAYA ilgi duyan sanatçıların eserleri Sapanca Sahil Şeridi İnsan Hakları Parkında sergilenecek. -Adenoidi -Roberta Savolini Guido Capuano Barbara Cotignoli -Cecilia Bossi -Serse Luigetti -Maya Lopez Muro Vittorio Politano


Damla Sanat Galerisi birbirinden farklı üsluplara sahip olan yeni kuşak sanatçıların çalışmalarını Yine, Yeni, Yeniden adlı karma sergi çatısı altında sanatseverlerin beğenisine sunuyor.


Çocuklarınızın zeki olmasını istiyorsanız onlara masal okuyunuz, daha fazla zeki olmasını istiyorsanız daha çok masal okuyunuz. Küçük Prensin masal mı roman mı masalsı roman mı olduğu tartışıladursun, okur kitlesinin yaş aralığının sınırlandırılamayacağı konusunda herkes hemfikirdir. Bir kitabın çocuklarla yetişkinleri büyülemesi, onlara keyif vermesi ve bunu evrensel boyuta taşıması büyük bir başarıdır. İtalyan yazar Leo Lionni de felsefik masalları ve yalın öyküleri ile her yaştan okurda iz bırakmayı başarmıştır. Kitaplarındaki biyografisinde Leo Lionni; resimli kitapları, sürekliliğini koruyan temaları, sade çizgileri ve göz alıcı kolaj kullanımları ile bilinen dünyaca ünlü tasarımcı, çizer ve grafik sanatçısı olarak tanıtılmaktadır. 1910 yılında Hollanda'da doğan yazar, İtalya'da öğrenim görmüş, çalışmalarına Amerika Birleşik Devletleri'nde devam etmiş, 1984 yılında, American Instute of Graphic Arts tarafından altın madalya ile ödüllendirilmiştir. Ölümünden sonra da 2007 yılında The Society of Illustrators'ın Yaşam Boyu Başarı ödülüne layık görülmüştür. Kitaplarından dördü Amerika'da her yıl en iyi resimli çocuk kitabına verilen Caldecott Ödülü'nü kazanmıştır. Chicago Tribune'ün yalın öykünün ustası olarak nitelendirdiği Lionni, 1999'da seksen dokuz yaşında vefat etmiştir. Lionni'nin torunlarına resimler çizerek öykü anlattığı, torunlarıyla yaptığı bir tren yolculuğu sırasında elinin altında resim çizecek malzeme olmadığı için bir dergiden bir mavi, bir de sarı kağıt parçası koparıp kitaplarında kullanacağı kolaj tekniğini fark ettiği not düşülür. Çocuk kitaplarında kolajı ana teknik olarak kullanan ilk illüstratör unvanını kazanan Lionni, 1959 yılında basılan ilk çocuk kitabında bu tekniği kullanmıştır. Yazarın Türkçeye çevrilen dört kitabı Pezzettino, Yeşil Kuyruklu Fare, Frederick, Yüzyüz adlı kitapları, kısa sürede başarılı bir satış oranı yakalamış, kitap kurdu çocukların başucu kitaplarından olmayı başarmıştır. Leo Lionni, Pezzetinoda herhalde bir başkasının parçasıyım, bir başkasına ait olmalıyımı sorgulayan küçük bir parçacığın kendini bulma, tanıma yolculuğunu anlatır. Böylelikle gerek çizimleri, gerekse de sade ancak yüzeysel olmayan ve etkili üslubu ile büyükler dünyasındaki küçük çocukların endişelerine tercüman olmuştur. Yazar, eserinde sık tekrarlanan soru-cevap döngüsü ile küçük okurunun zihninde kalıcılığı sağlamış, böylelikle büyüklere ihtiyaç duymadan resimlerden hareketle kitabı okuyabilmelerine imkan vermiştir. Çocuk dünyasını ve aidiyet, varoluş sorunsallarını irdelemesi nedeniyle Pezzetinonun yetişkin okurların da dikkatini çektiği, alt metninde yetişkinleri de ilgilendiren düşünsel bir yapıya sahip olduğu söylenebilir. Yüzyüz kitabında ise, Samed Behrengi'nin Küçük Kara Balığı'ndaki kara balığı anımsatan, kardeşlerinden ve kendi gibi diğer balıklardan rengi ve hızı ile ama en önemlisi gidişe dur demeye cesaret edişi ve çözüm arayışı ile ayrılan Yüzyüz adlı bir balığın öyküsü anlatılmaktadır. Bizken bir başkayız, daha güçlüyüz önermesi taşıyan kitap bir deha, liderlik ve dayanışma methiyesi olarak tanıtılmış; yazarına 1963 Caldecott Onur Kitabı, 1963 New York Times Yılın En İyi Resimli Kitabı 1963 ALA Dikkate Değer Kitap, 2012 Scholastic Parent&Child Çocuklar İçin En Harika 100 Kitap Seçkisi ödüllerini kazandırmış; şiirsel dili ve ip baskısını hatırlatan resimleri ile nitelikli çocuk kitapları arasında yerini almıştır. Ağustos Böceği ile Karınca masalından/fablından ilham alan Frederick kitabında Leo Lionni, ağustos böceği gibi çalışmayan Frederick adlı bir sanatçıyı ele alır ancak ondan farklı olarak Frederick'in soğuk kış günlerinde anlattıkları ve şiirleri kardeşlerince takdir edilir. Bu bağlamda Frederick, Ağustos böceği gibi tembellikle suçlanmaz. İşte bu yüzden yayınevinin kitabın arka kapağında yazdığı Sanatını konuşturan ağustos böcekleri aşkına, bu kitabın tadına bakın sloganı gayet yerindedir. Sanatçının toplumdaki önemine dikkat çeken eserde şair fare Frederick'in şiirsel üslubu, kardeşleri kadar okurunu da kendisine hayran bırakır. Yazar bu kitabı ile 1966 Caldecott Onur Kitabı, 1967 New York Times Yılın En İyi Resimli Kitabı, 1966 ALA Dikkate Değer Kitap, 1966 ABD Kongre Kütüphanesi Yılın Kitapları Seçkisi, 1967 School Library Journal Yılın En İyi Kitapları Seçkisi ödüllerine layık görülmüştür. Yeşil Kuyruklu Farenin kahramanları da Frederick ve Alexander kitaplarında olduğu gibi farelerdir. Kitap, huzur içinde yaşayan bir grup tarla faresinin, kendilerine konuk olan şehir faresinin anlattıklarının etkisiyle maske takıp bir süre sonra kendilerini taktıkları maskelerdeki vahşi hayvanlar olduklarına gerçekten inanmaya başlamalarını konu alır. Türkçeye çevrilen bu dört kitabından hareketle Leo Lionni'nin, çocuk kitaplarının olmazsa olmazı soru cümlelerine ve tekrar eden kelime grupları ile cümle yapılarına eserlerinde sıkça yer verdiği, dili şiirsel işlevi ile kullanmasıyla imgesel bir üslup yakaladığı söylenebilir. Leo Lionni; sade dili, çizimleri-illüstrasyonları, karakterleri, basit gibi görünen ancak felsefik zeminde derinleşen temaları ile üç yaşındaki okurunun bile hafızasında iz bırakan, didaktik olmayan satır arası önermeleriyle yıllar sonra da hayatında önemli bir yer taşıyacağı, dönüp dönüp okuyacağı kitaplar yazmış bir yazardır. Çocuklarına kitap okuyan ebeveynlerin de zevk duyacağı, dramaya ve çocuk atölyelerinde işlenmeye elverişli kitaplar yazmış felsefik çocuk kitaplarının bol ödüllü üstadının tüm kitaplarının en kısa sürede Türkçeye kazandırılması kitapseverler için müjde olacaktır.


Çağdaş Türk resim sanatının önemli isimlerinden Tomur Atagök geçtiğimiz günlerde MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi'nde Retrospektif bir sergi gerçekleştirdi. Sergisinde kadın sorunlarına, kadına, ana tanrıçaya, doğaya, şiddete gönderme yapan sanatçı ile konuştuk. T. A.: Kadın şiddeti önemliydi ama özellikle aile arasındaki ilişkilerin iyi olmadığını fark ediyordum. Bu, İstanbul gibi bir kentte de çok belirgindi. 80'li yılları düşünürseniz ben Resim Heykel Müzesi'nde çalışmaya başlamıştım. Kadıköy'den Beşiktaş'a geliyordum. O gidip gelmeler esnasında bir takım konuşmalara şahit oluyordum, gazeteler okuyordum. Belki o dönemde çok değildi ama Amerika'da yaşamış olmam sebebiyle kadınların birbiri için mücadele ettiğinin farkındaydım. Bu, Türkiye'de o yıllarda başlamıştı. Mor Çatı vardı, benim bazı öğrencilerim bu tür etkinliklere girmeye başlamışlardı. Benim dışımda üniversiteye giden gençler de bir şeylerin farkına varmaya başlamışlardı. Konu daha huzurlu bir ortamda olsaydı belki ortaya çıkmazdı ama düşünün ki politik durumumuzda o kadar sağlıklı değildi. Sonuç olarak benim Amerika'da etkilendiğim değişim, burada gördüğüm ve bir de politik ve sosyal ortamın ortaya çıkardığı olaylar sebebiyle, bu etkilerle resimler yapmaya başladım. Mesela 'Aç Perdeyi Yavaşça' diye bir işim 'Yeni Eğilimler'de sergilenmişti, yine 'Yeni Eğilimler'de sergilenen 'Meryem'le ilgili bir işim var. O da kadının kadına tapınması ile ilgiliydi. 90'lı yıllara geldiğimizde bilinçli bir şekilde kadın-erkek arasındaki sertlik ön plana çıktı. Kadın her zaman baş eğiyor, erkek ise daha da kuvvetleniyor. 1980'lere göre 90'lı yıllardaki kadın-erkek olaylarının daha şiddetli olduğunu düşünüyorum. T. A.: 1963 yılında California'ya geldim ve orada geçirdiğim yıllar bana gençlerin insan hakları için yaptıkları mücadeleleri gösterdi. Sadece kadın-erkek arasındaki şiddet değil, siyah-beyaz arasındaki düşmanlık, küçük görme gibi şeyleri de içeriyordu. Orada yapılan eylemler çok önemliydi. California'da şiddete karşı bir eylem vardı ve o eylemde insanlar birbirlerine destek oluyorlardı. Bana kalırsa Avrupa'da 68 kuşağından çok daha önce Amerika bu tür eylemleri başlatmıştı. Topluluğun gençlerden oluşması, birlikte yaşamayı istemeleri, cinsel özgürlük konusunu gündeme getirmeleri tüm bunları bir araya koyunca, onlar büyük bir mücadele veriyorlardı. Bunun yanı sıra Amerika'da beni eğiten çok önemli bir şey daha var; Kadın sanatçının kendisini yükseltmesi için neler yapması gerektiği. Birlikte çalışmalar yapma mesela Miriam Schapiro ile Judy Chicago'nun California'nın belli bir yöresinde, üniversitede kadın sanatçıların bir araya gelmesini sağlamaları, eğitim merkezi açmaları ki bu daha sonra onların birbirlerine destek olmalarına sebep oldu. Sonraki yıllarda aynı şeylerin New York'ta yapıldığı da gördüm. Kadın sanatçılar 1960'lı yıllardan başlayarak birlikte çalışmayı günümüze kadar getirdiler. Türkiye'de bunu ben 1980'li yıllarda yapabilirim diye düşündüm. Çünkü Resim Heykel Müzesi'nde çalışıyordum. Dönüp baktığımda, oradaki çalışmamın getirdiği bir rahatlık, bir bakıma üstünlük, organize etmek olasılığı vardı, ama çok başarılı olduğunu düşünmüyorum. Çünkü her bir sanatçımız başarılı olduktan sonra diğer sanatçıları geride bırakıp, ileriye doğru gidiyor. Kadının kadını bırakmasından bahsediyorum, bu sorgulanmalı belki aynı şey erkekler için de geçerli. Erkekler niye bir arada çalışsın ayrıca? Ya da kadınlar niye bir arada çalışsın sanatçı olarak? Bu da düşünülebilir. T. A.: Kadın sanatçıları organize ederken bulunduğum mevki sebebiyle bunu kolay bir şekilde yapabildim. Yani müdür muavini Resim Heykel Müzesi'nde, Yıldız Teknik Üniversitesi'nde kültürden sorumlu olan kişi, bir hoca olarak bunları yapabildim. Fakat hiçbir zaman küratör havasında da yapmadım. Evet, sanatçıları seçiyorum, onları bir araya getiriyorum, bu, bir bakıma küratörlüktür ama diğer taraftan konu bana söyleniyor. Şöyle bir konu yapalım diyoruz diye. Dolayısıyla bu küratörlükten ziyade organizasyondur ve organizasyonu yapmak küratör olmaktan daha kolay. Küratör olmaya başladığınız andan itibaren onlara birçok konuda daha agresif ve üstün davranmak gerekiyor. Ben bunu davranmadığım için belki onlarla sadece dost ve arkadaş olarak kaldım. Ama şimdi düşünüyorum da, bugünün ortamında en önemli isimler, o zaman işe çok daha yeni başlamış insanlardı. Erken dönemde yapmış olduğum sergilere katılmış sanatçıların önemli bir bölümü bu sergime gelmedi ayrıca. Acı gerçek bu. T. A.: 1983'te ödül aldığım serginin eserlerinin üzerine kadını güçlendirecek 'Tanrıçalar' serisine başlamış oldum. Başlamış olmamın sebebi bir bakıma Aksanat'ta hazırladığım sergidir ve o zamanlarda 'Annemden Kalan Tamamlanmamış Notlar'ı yaptım. Annem benim için çok önemli bir kişi idi. öyle bir kişiydi ki olmadığı insanı bizler aracılığıyla olmak istedi. Dolayısıyla ben de onun için önemli bir kişiydim. 'Ana Tanrıça' fikrini ilk yaptığımda o kadar da üzerine gitmedim. Fakat ilginç, 1996 yılında Amerika'ya gittiğimde daha önce ismini söylediğim Miriam Schapiro ile bir konuşma yaptık. 'Ben sizi anlayamıyorum' dedi, 'Siz Türkler Anadolu tanrıçalarına sahipsiniz. Bunlar niye sizin gündeminizde yok. ' Ben de birkaç tane yaptığımı söyledim ve o 'hayır dedi, bunları ciddi bir örnek olarak ortaya koymalısınız. Türk kadınına destek olacak ve onlara güç kazandıracaksınız' dedi. Türkiye'ye döndüm işlerime baktığımda o birkaç resim bir şey ifade etmemeye başladı. Bunun üzerine resimlerimde yazı da kullanmaya başladım. Yazı kullanınca, sanatçı ve izleyici arasındaki etkileşim daha kolay oldu. Yaptığım figürlerin kadın olduğu anlaşılıyor, fakat oraya iki cümle yazı koyduğumda anlamı değişiyor. Dolayısıyla böyle bir diziye başladım. Tam o sıralarda Uğur Mumcu öldürüldü. Öncesinde söylediği bir cümle çok hoşuma gitti ki çok güzel cümleleri var. 'Eğer konuşmazsanız, sizin yerinize başkaları konuşacaktır!' diyor. Onun birkaç sözünü aldım, yazdım. Bir kısmı İngilizce bir kısmı Türkçe kullandım. Ömer Hayyam'dan da alıntılar yaptım. Böylelikle ben savaşa karşı olma, şiddete karşı olma fikrini 1999 yılında 'Oyunlar, Oyuncaklar, Çocuklar Savaş ve Sevgi' dizisini yaptım. Bu, bugün hala devam ediyor. Bugün hala 'şiddet' diye bir bölüm özellikle gösteriyorum ki son yıllarda kadına uygulanan şiddete odaklanmış durumdayım. Aynı zamanda doğaya da kötü davranıyoruz ve onunla da ilgili de çalışmalar yapıyorum. Ağaçlar kesiliyor, yok ediliyor, bu arada tam da onu yaşıyorum. T. A.: Evet, hemen yanımızdan geçiyor ve köyümüzün yanında bir gölet vardı onu kuruttular, ağaçların bir kısmı kesildi. Haberlerde belki seyrediyorsunuz, bazı hayvanlar mesela 'Bebek' semti kıyısına iniyorlar. Aynı şey bizim orada da oluyor. Hayvanlar bulundukları bölgeleri terk ederek başka bölgelere doğru gidiyorlar. İşin ilginç tarafı hala kuşlarımız var. Ama leylekler gelmiyor. Geçenlerde büyük bir sürpriz bir hayvan gördüm, 'bu acaba tilki mi?' dedim. Hiç beklemediğim bir şeydi. Doğayı normal yaşamından başka bir şeye doğru taşıyoruz. İstanbul'un konumu ilginç. Yakın tarihte daha çok otobüs, otomobil işleyecek. Bu tür doğal bölgeleri oluşturan bitki ya da canlıları da yok olacak. Bunu görüyorum. T. A.: İklimsel değişim de oluyor. İlkbahar nasıl geldi geçti farkında değilim. Yaz gelecek onun da farkında olmayacağız. Bir gün yağışlı bir gün güneşli günler geçiyor. Ürktüğüm nokta tarım alanı olarak kullandığımız alanlar da yok oluyor. Dolayısıyla dışarıdan ithal ettiğimiz ürünleri yiyoruz. Hayvan yetiştiremiyoruz. Bizim bulunduğumuz bölgede hala hayvanlar var ama giderek yok olacaklar. T. A.: Biz zaman zaman iyi havalarda deniz kenarına kadar yürürdük. Avcıların hayvanları avlamaya çalıştıklarını görürdük.. Ben yerde avcıların fişeklerini buluyordum. Şimdi o fişekleri bulamıyorum. Neden? Çünkü hayvan kalmadı. Hayvan kalmayınca avcı da gelmiyor. Biz durdurduk o hayvanların yaşamını. Diğer bir önemli konu çöp. Teknolojik çöp, son zamanlarda geri dönüşümlü kutular koymaya başladılar. Dolayısıyla insanlar kağıttan plastiğe çöpleri o kutulara getirip bırakıyor. Fakat diğer taraftan bizim hala eğitilmeye ihtiyacımız var. Ben o çöpleri 'Doğanın Çağrısı' diye yaptığım enstalasyonda göreceksiniz, ben oradaki çoğu şeyi doğadan toplayıp bir araya getirmişimdir. Bunun sonu yok. İnsanların çöp atması için Belediyeler çeşitli yerler koymuş ama merak ediyorum o çöpleri ne yapıyorlar diye? Geçenlerde çalışanım, bir vadide çöpleri attıkları bir yer olduğunu söyledi. Ve oraya nasıl gittiğini sordum, uzak olduğunu ve dolayısıyla oraya gitmeyip yine çöpleri ormana attığını söyledi. Dolayısıyla ulaşılabilir olmak lazım ki insanlarımız belki giderek zenginleşiyor ve eski eşyalarını atıyorlar ve zaman zaman doğanın içine atıp kaçıyorlar ve doğa bir kez daha yok oluyor. T. A.: Sanatın insanlar arasında bir iletişim aracı olması gerektiğini düşünüyorum. Fakat gelip bir şeye bakıp fazla düşünmeden insanlar gelip gidiyorlar. Burada kimin hatası var. Benim hatam var demek ki ben halkın anlayabileceği şeyler yapmıyorum ve bunu sorguladığımda, bir öğrencim de bu konu ile ilgili bir tez yazmıştı, halk anlamıyor. Bizim en büyük ihtiyaçlarımızdan birisi eğitim. Bunu ben öğrencilerime vermeye çalıştım. Müzecilik öğrencilerime şu soruyu sordum İstanbul'da nereye gittiniz tarihi yer anlamında?' veya 'Tarihi yarımada neresidir?' dediğinizde cevap veremiyorlar. Öğrencilerimi alıp oralara da gittim. Kendi kendime dedim ki 'Tomur sadece öğrenciler değil, halkın çoğu bilmiyor. Ne yapmak lazım?' 80'li yılların başlarında bunu Devrim Erbil ile konuşmuştuk ve acaba televizyonda sanattan örnekler sunulabilir mi diye konuşmuştuk, belki biz o zaman yapamadık ama bugün NTV ve CNN yapıyor. Önem verdiğimiz sanatçılar kimler oluyor? Acaba Türk sanat ortamında da size kaç kişi döner? Üzülerek söylüyorum üniversite öğrencileri arasında bile Türk plastik sanatları ile ilgili bir şeyler bilen azdır. Bizim geri kalmışlığımızın en önemli nedeni sosyoloji, sanat tarihi gibi dersler verememiş olmamızdır. T. A.: Hiçbir şey değişmedi, tam tersi oldu. 80'lerin başında Robert Koleje saatli öğretmen olarak gidiyordum. Turizm dersi konuldu ve dolayısıyla sanat tarihiyle ilgili bir şeyler vermiş olduk.. Bugün böyle bir şey var mı bilmiyorum. Bir şey daha geçmişten günümüze çok sayıda diziler yapıyoruz. Bu dizilerde şiddet tekrar tekrar gündeme geliyor. Burada çok popüler olmasına rağmen kadın-erkek arasındaki ilişkilerin gündemde tutulması ve erkeğin kadına uyguladığı şiddetin buralarda da gösterilmesi tekrar gündeme getiriyor şiddeti. Sevgi değil gösterilen şey şiddet oluyor. Erkek çocuk ve kız çocuk eğitimi çok farklı oluyor. Erkek çocuğun eğitimi de otorite ve neredeyse şiddetin gerekliliği üzerinde oluyor. O zamandan bu zaman pozitif bir gelişme değil negatif bir gelişme var. T. A.: Eğer biz Müslüman bir toplum olarak mantıklı hareket etmezsek giderek daha da kötü duruma düşeceğiz diye korkuyorum. 13. Yüzyılda İspanya'da Yahudilere yapılan zulümden insanlar kaçıp buraya sığınmışlardı. Niye? Çünkü anlayışlı insanlardık. Ama 14. Yüzyıl Avrupa'sı Rönesans'ı ortaya çıkardı yani mantığı aklı ortaya çıkardı. Bugün mantığı ve aklı ortaya çıkarabilirsek belki bir adım ilerleriz ama korkarız biz adım adım geriye gidiyoruz. T. A.: Sanatçılar arasında beraber çalışmaya taraftarım. Bugün sanatçılar bazı workshoplara davet alıyorlar ve orada birlikte çalışıyorlar. Bu belki sanatçılar arasındaki kopukluğu giderebilir. Her zaman söylüyorum postmodern dediğimiz şeyin tohumları 20. Yüzyılın başında atılmıştır. Sanatçılar o zaman büyük diyaloglar kurabilmişlerdir. Mantıklı tartışmaların sonucunda ortak fikirlere vardılar. Bu nedenle karşılıklı konuşma çok önemli. 20. Yüzyılın sonunda maalesef başka bir şey oldu, küratör denen olgu ortaya çıktı. Küratör sanatçıyı denetliyor, yönlendiriyor ve sonuç olarak sanatçılar arası diyaloğun kopmasına neden oluyor. Küratör onlara neler yapması gerektiğini söylüyor ve sanatçı da boyun eğip, söyleneni yapıyor. Bu ne dereceğe kadar sanatçının kendi sanatı oluyor tartışmaya açık. Bir başka şey de bienaller, fuarlara sanatçının katılabilmesi için, işlerin satılması lazım, birçok kişiye hitap etmesi lazım. Dolayısıyla günümüz sanatında ön plana geçen sosyal içerikli eserler değil, İngilizce isimler taşıyan eserler ortaya çıkıyor. Üzülerek söylüyorum, müşteri avına çıkmış gibi küratör ve sanatçı bir araya geliyor. Galerici satacaktır ama küratörde sanatçısının yönünü belirleyip kimliğini kaybetmesine sebep oluyor. T. A.: Diyalogsuzluk çok önemli bir konu. Ben kiminle diyalog içindeyim? Düşüneyim, arkadaş bulmakta zorlanacağım. Bugün bana sorulan sorulardan birisi 'serginize kaç tane sanatçı geldi' sorusuydu. Sergime daha çok öğrencilerim geldi. Bu neyi ifade ediyor? Sanatçılar arasında diğerine saygı göstermek giderek azalıyor. Ama bu diyalogsuzluğun belli bir noktada patlaması lazım. H. K.: 80'li yıllardaki kadın sanatçı ile 2000'li yıllardaki kadın sanatçı farkına değinmek istiyorum. T. A.: Şöyle bir şeye bakılabilir. Meslek olarak sanatçıysan Akademi'de ya da liselerde hocalık yapardın. Şimdi giderek güzel sanatlar fakülteleri arttı. Hoca sayısı da arttı fakat bunların arasında dikkatimi çeken kadın sanatçı sayısı az. Öğrenciler arasında da ne kadar genç kadın sanatçı var, bilemiyorum. Tahminime göre erkeklere nazaran daha fazla. Ancak sergiler dediğinizde ne kadar kadın sanatçı çıkıyor. Dikkatimi çeken kadın sanatçı olsa size daha net bir cevap verebileceğim.


Doğadan Sanata Sen Tasarla ile üç yıldır devam eden, geleceğin tasarımcılarının özgün ve yaratıcı fikirlerini keşfetmeye, seramik sektörünü tasarımın gücü ile desteklemeye katkıda bulunan Yurtbay Seramik, pazara sunulabilecek, seramik sektöründe moda yaratabilecek özgün tasarımları ortaya çıkarmayı ve seramik sektöründe tasarımcı kimliğinin güçlenmesine yardımcı olmayı amaçlıyor. Doğa teması ile düzenlenen yarışma kapsamında, genç tasarımcı adaylarını, hayal güçlerinin sınırsız derinliğinden ilham alarak yaratacakları tasarımları paylaşmaya davet ediyoruz. Doğadan alınan malzemeler ile üretilen seramiği, doğadan esinlenerek şekillendirdiğiniz, doğanın sundukları ile insan üretiminin ara kesitinde oluşan tasarımlarınızı heyecanla bekliyoruz! 1. ödül alan tasarım üretilerek 2016 yılında İstanbul'da yapılacak Unicera Uluslararası Seramik Banyo Mutfak Fuarında, Yurtbay Seramik standında sergilenecektir. Zeki Yurtbay Tasarım Yarışması ile güzel sanatlar ve tasarımın teşviki; ilgili mesleklerin gelişmesi; katılımcıların rekabet gücü kazanmalarına uygun ortamın sağlanması, seramik sektörü alanında tasarımın öneminin vurgulanması; genç tasarımcıların desteklenmesi ve seramik sektörüne teşvik edilmesi amaçlanmaktadır. Yarışma tek kademeli, ulusal, öğrenci yarışmasıdır. Zeki Yurtbay Tasarım Yarışması'nın 2015 yılı teması; Doğa dır. Yarışmacılardan istenen doğadan alınan malzemeler ile üretilen seramiği doğadan esinlenerek şekillendirmeleri, doğanın sundukları ile insan üretiminin ara kesitinde tasarım yapmalarıdır. - Türkiye ve KKTC'deki üniversitelerin Mimarlık, Güzel Sanatlar, Sanat ve Tasarım Fakülteleri'nde öğrenim gören 2014-2015 Bahar Yarıyılı ön lisans, lisans ve lisansüstü öğrencileri katılabilir. - Yarışmaya ekip halinde katılım mümkündür. Ekipler en fazla 3 kişiden oluşur. - Tüm ekip üyeleri şartname ekinde yer alan başvuru formunu doldurmalıdır. - Bir ekip birden fazla tasarım ile yarışmaya katılabilir. Bir öğrenci yalnız bir ekipte yarışmaya katılabilir. - Ekip üyelerinin, öğrencilik durumlarını, bağlı bulundukları yüksek öğrenim kurumundan alacakları belge ile kanıtlamaları gerekmektedir. - Yarışmaya katılım ücretsizdir. - Yarışmacıların jüri üyelerini ve raportörleri belirleyenler ve atayanlar arasında olmaması şarttır. - Jüri üyeleri ve bunların 1. dereceden akrabaları yarışmaya katılamazlar. - Yarışmaya gönderilen tasarımların, daha önce herhangi bir mecrada sergilenmemiş ve başka bir yarışmaya daha önce gönderilmemiş olması gerekmektedir.


1st Award 100 Eur 2nd Award 50 Eur 3rd Award 50Eur All international visual artists are & none are welcome to participate in the 2015 Mail Art Garbage. The exhibition is organized by Komunala d. o. o., Nova Gorica, Slovenia and a non- profit association Humanist association of Goriska region. Komunala d. o. o. is a company that deals also with garbage for the Council of Nova Gorica. Today we swim in garbage. The world we live in is over populated, over polluted, over everything. How we deal with garbage needs a new approach, a new way of dealing with this overgrowing problem. Recycling is one of the possibilities. But how we view garbage, how we use it, re- use it and what is our personal relationship towards it, is a question to be asked. And this is what we are asking ourselves in this project. How to redefine our relationship towards garbage and how to popularize the idea of the thought needed to move our perception. The works will be exhibited in an exhibition space at the Goriska regional museum on a Kromberk Castle, on- line and an on- line catalog will be made for this purpose. - No reproductions or photocopies, only signed original art works. - All media is welcome. - Please indicate your name, mailing address, e- mail address, title and medium for each work. - Multiple entries are welcome (up to 4) the entries must be individually submitted through the postal system. - No returns, no fees. - Address to send the works:


The goal of the Lucid Art Residency Program is to provide artists with a serene, retreat-like natural environment for creative exploration and inquiry into arts and consciousness. The Lucid Art Foundation encourages exploration of nonrepresentational art through multimedia, conceptual, ecological, and interdisciplinary approaches. During the three-week residency, artists will have the opportunity to explore the practice of lucid art, with special emphasis on the integration of art, process, and inner awareness. Through this practice, a deeper foundation is created that fosters individual artistic growth and development, as well as the understanding of the artist's role in society. The residency provides a space to live in and a 650-square-foot art studio called the Ark. The Ark was built in 1960 and was a former studio of the painter Gordon Onslow Ford and mixed media artist Fariba Bogzaran. The large studio pictured above has a wood burning fireplace, restroom, sink, high ceilings with upper loft, wood walls, skylights, and a private deck off the sliding glass patio doors. The cottage has Wi-Fi, 1 bedroom, a living room, 2 bathrooms, wood burning stove, continuous wooden deck, and a full kitchen stocked with necessary cooking utensils. Parking and laundry facilities are on-site. There is also a print shop with a Sturges press available for use by artists who are experienced printmakers. Only water based mediums may be used on the press. During the residency, artists have the opportunity to meet and dialogue with a Lucid Art faculty member who will give feedback on the work created during the residency. Artists will have access to the Foundation's extensive Library Resource Center. The Library contains books by many modern, surrealist, and contemporary artists, such as Roberto Matta, Gordon Onslow Ford, Wolfgang Paalen, Remedios Varo, John Anderson, Lee Mullican, and Morris Graves, among others. We will be accepting applications for the Lucid Art Residency 2016 starting May 15, 2015 until the deadline of November 15, 2015. Eligible artists must have an MFA or equivalent in independent studio work. Artists working in the visual arts, video/new media, music composition, and choreography will be considered. A short biography and recent resume of artistic activities from the last 5 years is required with the application, as well as an artist's statement providing information about your work in relation to the mission of the Lucid Art Foundation (250 word limit). Submission of ten images of work created within the last two years for visual arts; three videos (max. 60 MB) or three audio files (max. 30 MB) from the last two years for new media/video, music composition and choreography is also required. Artists arrange for their own transportation to and from the Lucid Art Foundation. There is no stipend and meals are not provided during the residency, but artists are welcome to harvest from the Foundation's organic garden. A weekly lunch will be scheduled with staff, faculty, or scholars. Once a year, the Lucid Art Foundation will curate a show of the residency artists' work at a local community art gallery. The artists will be asked to submit one or two works from the residency period or after. The artists are responsible for delivering the works to the gallery, and when the show ends, the artists are responsible for picking up their artworks or paying the shipping costs for them to be returned. Each artist will receive 50% of any sales. The remaining 50% will be split between the Foundation and the gallery. We will be posting a call to artists through the Call For Entry website allowing artists to complete their application online for a residency in 2016. After May 15, please go to our page on CAFE for more information about our program, eligibility requirements, and to submit a residency application. If you have any questions, please contact us.


Peker Grubu, farklı sektörlerde gösterdiği etkinliklerin yanı sıra, sanata ve sanatçıya destek olmak amacıyla Başarı Ödülleri, ''Mansiyon'' ve Onur Ödülü verecektir. Sanata değer katmak için, bu yıl 3.'sü verilecek olan ödüllerin Türk resim sanatına yararlı olmasını umut eder, tüm sanatçılarımıza başarılar dileriz. Resim alanında yaratımda bulunan genç sanatçıları tanıtmak, çalışmalarını desteklemek, yapıtlarını sergilemek ve sanat dünyasına kalıcı değerler kazandırmak amacıyla her yıl verilir. 3 yarışmacı ödüllendirilecektir. Başarı kazanan yarışmacıların her biri 7.500 TL ile ödüllendirilecek ve ödül sahiplerine Peker Sanat Başarı Ödülü plaketi verilecektir. Ödül alan yapıtlar ''Peker Sanat Koleksiyonu''na satın alınmış gibi işlem görerek katılır. Yapıtlar üzerindeki tüm haklar Peker Sanat'a aittir. 5 Yarışmacı ödüllendirilecektir. Mansiyon kazanan yarışmacıların her biri 3.500 TL ile ödüllendirilecek ve ödül sahiplerine Peker Sanat Mansiyon Ödülü plaketi verilecektir. Ödül alan yapıtlar ''Peker Sanat Koleksiyonu''na satın alınmış gibi işlem görerek katılır. Yapıtlar üzerindeki tüm haklar Peker Sanat'a aittir. Yaratıcı duyarlılığını özgün bir üslupla yansıtarak, üretim sürecinde büyük aşamalar sağlamış yetkin sanatçıları onurlandırmak amacıyla her yıl bir sanatçıya verilecektir. 1. Jüri tarafından belirlenecek bir sanatçıya verilecektir. 2. Onur Ödülü kazanan sanatçılara Peker Sanat Onur Ödülü plaketi verilecektir. Ankara'da Peker Sanat Evi'nde, Şubat ayında açılacak olan sergi ile gerçekleştirilecektir. 1. Yarışmaya 20 40 yaş arasındaki TC vatandaşı sanatçılar katılabilir. 2. Her sanatçı daha önce herhangi bir yarışmada ödül almamış, 1 yapıt ile katılabilir. 4. Yapıtların boyutları 90 cm'den küçük 200 cm'den büyük olmamalıdır. 6. Ödül alan sanatçılar sonraki yıllarda yapılacak Peker Sanat Ödülü yarışmalarına katılamazlar. 7. Yapıtlar, sergilenmeye hazır bir şekilde teslim edilecek ya da gönderilecektir. 8. Yapıtların arka yüzünde, yapıtın adı, boyutları, fiyatı ve sanatçının Ad-Soyad, adres, telefon ve e-mail bilgilerini belirten A4 boyutunda bir etiket bulunmalıdır. Önceki dönem çalışmalarından oluşan en az 10 farklı yapıtının fotoğrafını CD ya da DVD'ye (300 dpi çözünürlükte) kaydederek ve portre fotoğrafını da ekleyerek, Sanat anlayışlarını (150 sözcüğü geçmeyecek şekilde) yazarak gönderecektir. 11. Kargo ile gönderilen yapıtların tüm masraf ve sorumluluğu sanatçılarına aittir. 12. Yarışma sonunda seçici kurul tarafından ödüllendirilen ve sergilenmeye değer görülen yapıtların afiş, broşür, katalog, kitap gibi tanıtım amaçlı kullanımı Peker Grup'a aittir. 13. Yarışma sonucunda ödüllendirilmeyen ve sergilenmeyen yapıtlar 15 gün içerisinde sahiplerine gönderilecektir veya kendileri yapıtlarını Peker Sanat'tan alabilirler. Bu yapıtların gönderilme masraf ve sorumlulukları sahiplerine aittir. 14. Yarışma sonucunda ödüllendirilen ve sergilenmek üzere seçilen yapıtların sergi programları ilgililere duyurulacaktır. 15. Yarışma sonuçları Ocak ayında basın yoluyla duyurulacaktır.