Sergide, Ardan Özmenoğlu, Atilla Galip Pınar, Aysel Alver, Barış Cihanoğlu, Caner Şengünalp, Damla Özdemir, Derya Özparlak, Didem Yağcı, Gazi Sansoy, Kerim Yetkin, Mehmet Turgut, Nurdan Likos ve Özcan Uzkur'un işleri izlenebilir. Sizleri yaz boyu devam edecek olan sergimizi ziyarete bekliyoruz. Ardan Özmenoğu, geçtiğimiz aylarda, ilk müze sergisini Almanya, Hagen'deki Osthaus Müzesi'nde Made in Istanbul sergisiyle açan ve hayli ilgi ile karşılanan sanatçımız, Türk Serisi'nden yapıtlarıyla sergide. Alışılmış kalıpların dışında özgün, orijinal fikir ve tekniği ile göz dolduran ender çağdaş sanatçılarımızdan olan Ardan Özmenoğlu, özgün baskı tekniğiyle buluşturduğu post-it notlar ile yarattığı eserleri, cam heykelleri, neon kullanarak ürettiği eserleri ve enstalasyonlarıyla tanınmaktadır. Atilla Galip Pınar, son dönem eserlerinde de, geçmişten günümüze süregelen varoluş karşısında insanın çaresizliğini, yalnızlığını, tedirginliğini, tutsaklığını, doğayla ilişkisini temel alarak yansıtmaya odaklı kavramsal altyapıya sadık kalıyor. Bununla birlikte, eserlerde kullanılan renklerde dengeli bir sadeleşme farkediliyor. Form ve imgelerde ise girift yapı artarak sürerken, doğada yer alan hayvan ve insan figürleriyle birlikte resmedilen düşsel varlıklarla kendini gösteren bir kişiselleşme göze çarpıyor. Aysel Alver, kağıt hamuru ile biçimlendirilip, kolaj tekniği ile son şeklini verdiği bu figürleri, kimlik ve kimliksizlik sınırlarını çoktan geride bırakarak enler içinde var olan bir imge çizerler. Kesintiye uğrayan modernleşme ve aydınlanma sürecini dengesi bozulmuş hümanizm anlayışı ve deforme olmuş ahlaki ve etik değerler üzerinden irdelemektedir. Heykellerinde gerçekleştirdiği psikanalitik bir yaklaşımla ahlaki ve etik değerlerin yitimini izleyiciye deneyimletmek istemektedir. Kerim Yetkin, kullandığı farklı teknikler ile dokuda fırça darbelerinden ziyade, kesikler, yarıklar ve silmeler ile geçişler elderken, kimi zaman yalın, kimi zaman da bütün içindeki grift anlatım şekliyle izleyicinin öze, çok derinlere gitmesini arzuluyor. Bu yansımalar, sanatçının bazen oldukça geniş tuval yüzeylerinde, bazen de parça bütün ilişkisini irdelediği küçük boy onlarca eserden meydana gelen çoklu kompozisyonlarında muhteşem bir armoni içinde karşımıza çıkıyorlar. Mehmet Turgut, 'Koza'' eserinden ilham alarak çekimlerini gerçekleştirdiği yeni serisinde, yıllar sonra, ruhundaki kadını ifadelendirme arayışında yeni bir yolculuğa çıkıyor. Sanatçı serinin çıkışı noktası ile ilgili olarak ''Bir kadının bütün uzuvlarını çekmek istiyorum. Dirseğini, sırtını, kafasını, kollarını, göğüslerini... Parça parça çekmeye başladım. Niye çektiğimi bilmeden basıyordum deklanşöre. Sonra dedim ki, Kafamdaki kadını yaratacağım. Sonunda bir koza çıktı karşıma. Tamamlayamadım kafamdaki kadını, insan formunu veremedim ya da zaten tam değildi kafamdaki kadın.'' yorumunda bulunuyor. Nurdan Likos, Aklımdakiler serisinden bir eseri ile sergide. Sanatçı, bu seride kendi kişisel hikayesinden yola çıkarak kadınlara ait bir dünyanın mahremiyetini, günahlarını konu alır. Renkler ile anlatımlarını güçlendirdiği kompozisyonları yaşam ile ölüm arasındaki ince çizgiye de işaret etmektedir. Sanatçı sanatsal üretimlerinde kendisinin de yaşadığı çelişkili bir dünyanın tanımlamasını yapmaya çalışır. Özcan Uzkur, oluşturduğu kimliksiz bedenler, birbirine savaş açmış insan bedenlerinden izler sunuyor izleyicilere. Uzkur'un yapıtlarında, lif ve kan öne çıkarak, bir yandan bedeni oluşturmak üzere bir araya gelip bir yandan ondan ayrılıyorlar. Birleştiği anda tekrar dağılmaya başlayan beden, belki de kendi bedenine yabancılaştığını ve hiçbir zaman tam bir bütün olamayacağını ifade ediyor. Galeri İlayda tarafından temsil edilen ve birbirinden özgün işler üreten sanatçıların işleri 18 Eylül 2016 tarihine kadar Galeri İlayda'da görülebilir.


Zafer Malkoç'un Kırmızı Emperyaslistler Serisi'nin devamı niteliğindeki bu sergi onun gibi yapıtlarıyla sert söylemler yaratıp, izleyicide ciddi soru işaretleri yaratan gerçekliğin bambaşka bir yolu. İzleyende farkındalık oluşturacak, kendini, kim olduğunu varlık nedenini sorgulatacak, bugünün dünyasına yepyeni ve apayrı bir gözle baktıracak realist resimler! Kırmızı Emperyalistler serisi 2013 yılında Malkoç'un bir takım fikir ayrılıklarına düşmesi ve kendini istemsiz ve bilinçsizce ama bilinç ötesinin ona kurguladığı yol ile sahte bir realitede bulmuş ve bu seriyi üretmeye başlamıştır. Malkoç'un eserlerinde realist yaklaşımını, farklı kimlikleri, başka başka imgeleri görebilir ve kendinizce bir anlam yaratma çabasına girişebilirsiniz. Bu eserleri gördüğümde bende yarattığı hissi size tarif etmem imkansız. Hepsi bir arada bir Nadire Kabine'si şeklinde duvardayken yarattığı şey tam olarak bir bombardıman hissi. Bembeyaz bir duvar ve kırmızın ayrı ayrı tonları. Kimileri çıplak bedenler ve şuh kahkahalar, kimileriyse derin bir melankoli ve sessizliğe bürünmüş donuk bakışlar. Malkoç, Emperyalizmi şu şekilde tanımlar ve diler getirir. Ona göre;Fransızca 'imperialisme' kelimesinden Türkçeye geçen bir sözcüktür. Bir devletin, diğer devletler aleyhine genişlemesi, onları siyasal ve ekonomik egemenliği altına almasına dayanan yayılmacı politikalar izlemesidir. Günümüzde daha çok söz konusu olan İktisadi Emperyalizm'dir. İktisadi Emperyalizm, sanayi devriminin ortaya çıkarttığı bir sonuçtur. Bir yandan yabancı ülkelerdeki ham madde kaynaklarını, diğer yandan da dış pazarları ele geçirme amacı güder. Böyle bilgiyi öğrendikten sonra, benim için de, çağdaş emperyalizm bukalemun gibi renk değiştirir bir hale gelmiştir. Emperyalizmin fonetiğini ve gramerini kendine tanımlamış ve bu tanımı tuvallerine aktarmıştır. Malkoç'un son dönem eserlerine baktığımızda genellikle içerik ve form açısından akrilik boya ile çalışmakta ve konularında ise çoğunlukla insan ve hayvan figürleri yer almakta, bu yan yana duran figürleri alan derinliğine önem verip kullanarak da asıl meselesi olan bugünün görünür ama söylenmez problematiğini dile getirmektedir. Tuvallerinde realizmin en koyu hali görülen sanatçı aslında sadece kendi gözüyle gördüğü bugünün dünyasından kareleri bize sunmaktadır. İçerik olarak ilk baktığınızda direkt bir dikta rejimi görmeseniz de indirekt olarak bunu göstermektedir. Bugünün kaotik ve eklektik dünyasında hayatta kalmanın yollarından birisi sayılan kapitalizm sanatçının eserlerinde kırmızı rengin yoğunluğu, kadın modeller, teller ve balıklar gibi farklı imgelerle görünür ve realist bir biçimde var olmaktadır. Kırmızı öyle yoğun ki neredeyse kan gibi olmuş magenta. Danışıklı dövüş gibi düşünülmüş kırmızının itici ve çekiciliğini bir arada görebileceğimiz tuvaller! Kırmızı renk alabildiğine sıcak, sıcağın rengi olduğu kadar da ateş. Aynı ateşi, harı emperyalizmde de bulabiliriz. Dolaylı yoldan bir albenili ile düşünülmüş estetik kırmızı renk, aslında cinsellik, özgürlük, baskı, halklar arasındaki kaos, kan, global bir emperyalizm ve uzlaşının olmadığı bir zamandan söz eder. Estetik kaygılar güderek resme baktığınızda, gerek modeller, gerekse renk ve kompozisyon açısından ilginizi çeker ama aslında bilinç ötenize gönderdiği şey farkında olmadan hissettiğiniz rahatsızlık yani 'aslında görmek istemediğiniz gerçekliktir'. Gerçeğin bu derece çekici oluşu sizi büyülerken aynı anda tedirgin bir hisle irkiltmek ister sanatçı sizi, gözü açık seyirciyi yerinden etmeyi başarabilir sadece kırmızın tuvale vurulmuş bir haliyle! Malkoç'un resimlerinde gördüğümüz modellere gelirsek eğer, sanatçı nadiren erkekleri çoğunlukla kadınları model olarak kullanmayı tercih etmiştir. Peki, tamam ama neden kadın modeller? Üstelik bazıları nü ve bazıları çıplak değilken, neden? Sanatçının resimlerinde gördüğümüz kadınlar kapitalizm ve emperyalizm dünyasının en altta yer alan parçaları, sözde güç göstergeleri gibidir. Sözünü ettiğimiz dünyada var olan kadın, o'na ulaşılması için gözünü enva-i çeşit hırs bürümüş insanlar için sadece bir nesneden ibarettir. Çok basit şekilde şöyle bir dünya düzeni düşünün, paranız varsa en güzel arabalar sizin olur, en güzel semtlerde yaşarsınız, çok zengin arkadaşlara sahip 'sahte' bir çevre ve sistemin, sermayenin en güçlü ve ağrı basan tarafı da buradadır ki toplumda yer alan tek tipleşmiş 'en güzel kadınlar' da sizinledir. İşte kapitalizm ve emperyalizm çarkının dişlisi ağır ağır hissettirmeden böyle döner. Malkoç da bu nedenle eleştirisini yaptığı sistemi ele alırken en temele inmiş ve kadın modeller kullanmıştır. Modellerin nü ya da kıyafetli olmaları hiç önemli değildir çünkü onlar sistemin içinde yok olmaya yüz tutmuş objelerden ibaretlerdir sadece. Karakterler karakterler... Aynı yüze ve bedene sığınmış bambaşka kimlikler. Bu eserleri izledikçe geçici bir algı kaybı ve baş dönmesi yaşayabilir ve tam düşecekken yeniden kendi gerçekliğinize dönüp bir halüsinasyonun ve realitenin sorgulamasına girişebilirsiniz. Tuvallere bakarken yaşayabileceğiniz şey işte bu. Sakin, tutunun, düşmeyin ve kendi gerçekliğinizden korkacaksanız izlemeyin! Sanatçı aynı anda birden fazla ruh halini gösterir bize. Çarpık ve sahte ilişkiler, ironik hisler, histerik duruşlar, , sosyopat haller, donuk seksapaliteler, duruşlar, bakışlar, şuh kahkahalar, bağırma ve yakarışlar. Bir kişi aynı anda kaç duyguyu bir hissedebilir? Yaşadığımız çağ bir imge çağı. İmgenin gözünüzü kapatsanız bile zihninizden kaçıramayacağız dönemi. Her gün sistemin içinde o kadar çok görüntüye maruz kalıyoruz ki duygu durumumuzu, kim olduğumuzu, neyi-nasıl yaşadığımızı, hepsinden önemlisi özümüzü unutuyoruz. Yerelliğini ve kendini unutan bir insandan daha ne olur ki? İçi boşaltılmış ve sistemin tep tipleriyle doldurulmuş bir padalya gibi kalır öylece. Önemli imgelerden bir diğeri ise balıktır. Hayvan ve insan etkileşimini resimlerinde yoğunlukla gördüğümüz sanatçı için balık bambaşka bir anlam ifade etmektedir. Ne demektir balık? Neyi ile bilir, hatırlarız onu? Zihin. Yoksun, sıfır, içi boşaltılmış belki de üç saniyeden fazlası hiç olmamış. Bir insan düşünün balık gibi, balık hafızalı yani. Daha da kötüsünü aklınıza bile getirmeyin! Ya bir toplum? Balık bugünün Türkiye'sinin bir sembolüdür. Malkoç'un resimlerinde gördüğümüz kimi göğüs uçlarında, kimi vajinada, kimi gözlerde, kimi ise dudaklarda biten balıklar hep bir durumu simgeler. Cinsel şiddet, fikir çatışmaları ve aktarım sansürleri, oto kontroller, saygı duy mama, yalan beyan tutulmamış sözler, terörizm, din ve siyaset ayrılıkları... Heterojen ve eklektik bir toplumun gelişmişlik seviyesine göre kapitalizm etkisi altında kaldığı durumlarda ortaya çıkan sonuçlar. Çoğulcu kültürler ve kimliklere sahip insanların din, dil, ırk ve cinsiyet ayrımı göstermeksizin huzur içinde yaşayabilmeleri için ne gerekir? Pozitivist bir yaklaşımla aranan tek şey empati kurma yeteneğiyle birlikte bir saygıdan ibarettir. Ancak her gün bu sorunlardan bir yenisi daha yaşadığımız bu ironik toplum içinde ya bu sisteme itaat ederek yaşarsınız ya da onu kabul etmeyerek sisteme karşı direnirken yok olur gidersiniz. Zafer Malkoç yaptığı gerçekçi tuvalleri ile bizi bugüne, sorgulayacağımız eleştirel bir evrene götürüyor. Onun resimlerinde, bugünün dünyasında herkesin gördüğü, farkında olduğu ama dile getirmekten çekindiği bir dünya düzenini görüyoruz. Her bir tablosu bir sorunun başka yönlerini gösterir nitelikte. Emperyalizmin en ağır tarafından ele aldığı eserleri izleyici de bir kayaya çarpma etkisi yaratıyor. En dramatiği de sanatçının etkilendiği en büyük gerçeklik bugünün bilinç ötesindeki karanlık dünyasında aslında bilinmezlikle ortaya çıkan karamsar realite.


Bourne filmlerinin meraklıları uzun zamandır önümüzdeki temmuz ayını bekliyorlar. Çünkü en yeni Bourne filmi Jason Bourne temmuz ayının sonunda gösterime girecek. Ajanlı, casuslu seriler arasında meraklıları için Jason Bourne karakterinin yeri ayrıdır. Adetten olduğu üzere gizli servis mensubu, üstün yetenekli insanların anlatıldığı filmler esas oğlanın dünyayı yok etme niyetindeki kötü adamlarla mücadelesine dayanır. İnandırıcılığı düşük, zorlama bir senaryo, hayal gücünü zorlayan teknolojik aparatlar, fizik kurallarını zorlayan aksiyon sahneleri bu filmlerin olmazsa olmazıdır. Robert Ludlum'un romanlarından uyarlanan Bourne serisinde ise durum biraz farklıdır. Kahramanımız elbette uluslararası komploları çökerten diğer ajanlar gibi bazı özel donanımlara sahiptir. Birçok dili akıcı şekilde konuşabilir; silahlardan, teknolojiden anlar; yakın dövüş sanatlarına hakimdir; fakat kendisi bu mümtaz vasıflarının farkında değildir. Daha ilk romanın açılışındaki olayların öncesinde bir yerlerde hafızasını kaybettiği için, herkesi kıskandıran niteliklerini olayların gidişatı içinde bizimle birlikte keşfeder. Bir diğer konu alışılageldiği üzere gizli servisler adına kötü adamlara karşı değil, hayatta kalmak adına kendisini yetiştiren ve görevlendiren gizli servislere karşı savaşır. Bourne'un hikayesi oldukça sürükleyici olmasının yanında, C. I. A. yahut M. I.6 ajanlarının kahramanlıklarına dayanan hamaset yüklü senaryoların aksine gerçeklik duygumuzu incitmeden seyreder. En çok karşılaştırıldığı kurgusal casuslar James Bond ve Jack Ryan gibi Bourne da bir roman karakteri olarak hayat bulmuştur ama Bourne karakteri muadillerinden 30 kadar yıl sonra yaratıldığı için bu türün belli başlı klişelerine karşı bağışıklı doğmuştur. Ian Fleming ve Tom Clancy 1950'li yıllarda, soğuk savaşın en hararetli olduğu yıllarda romanlarını yazdılar. İlki, yani 007 James Bond, Dr. No'nun gösterime girdiği 1962 yılından bu yana 25 filmde, Sean Connery'den, Daniel Craig'e 7 ayrı aktör tarafından canlandırıldı. Sinemanın bu janrına ilgisi olsun olmasın herkes tarafından bilinen bir pop kültür malzemesine dönüştü. Yine 50'li yıllarda best-seller roman serisi ile en azından İngilizce konuşulan ülkelerde iyi tanınan Jack Ryan karakterine ise Alec Baldwin, Harrison Ford, Ben Affleck gibi yıldızlar hayat verdi. Robert Ludlum ise soğuk savaşın artık gerçekten soğumaya başladığı görece geç bir dönem olan 1980'li yıllarda Jason Bourne karakterini yarattı. Hollywood tabii ki seyirci mıknatısı projelerin genelinde olduğu gibi Bourne'un kokusunu almakta gecikmedi. İlk romandan aynı isimle bire bir uyarlanan, Richard Chamberlain'in oynadığı, 1988 yapımı, sıkıcı mı sıkıcı, başarısız televizyon filminden sonra yapımcılarda devam romanlarının uyarlanması için şevk kalmaz. Neredeyse 15 yıl için Bourne gibi bir malzeme Hollywood tarafından unutulur. 2002'de gösterime giren Matt Damon'lı yeni versiyon romandan ve haliyle ilk uyarlamadan hayli bağımsız bu yeniden çevrim - gayet başarılı bulunur. Serinin ikinci romanından uyarlama The Bourne Supremacy'de Doug Liman'ın bıraktığı yönetmen koltuğuna Paul Greengrass oturmasına rağmen teknik ve stilde devamlılık oldukça iyi kotarılmış, ilk filmdeki atmosfer muhafaza edilebilmiştir. Hatta yer yer Greengrass'ın rejisi Liman'ın önüne geçer. Gişe başarısı üçüncü film The Bourne Ultimatum'un yolunu açar. Jason Bourne'u canlandıran Matt Damon dahil aynı oyuncu kadrosu ve senaristler ile çalışıldığından olsa gerek, ilk üç film, ilk üç romanda olduğu gibi kopukluğa, belirsizliğe yer vermeyen, birbirini tamamlayan harika bir üçleme olmuştur. Ludlum'un orijinal üçlemesinden uyarlanan üç izlenesi film. Jason Bourne efsanesi sinema tarihinde yerini almıştır. Bundan sonra işlerin rengi bir nebze değişir. Paul Greengrass Bourne Projesini kafasında sonlandırmışken ve Matt Damon da yeni çekilecek bir Bourne filminde oynamayacağını açıklamışken, ticari kaygılar baskın gelmiş olacak ki The Bourne Legacy'nin çekimlerine başlanacağı duyurulur. Tony Gilroy'un yönettiği film tam bir fiyasko olur. Birincisi, Robert Ludlum'un değil, Eric Van Lustbader'in çakma Bourne serisinin ilk romanından uyarlanmıştır. Artık izleyicinin Jason Bourne olarak bağrına bastığı Matt Damon yeni filmde yoktur. İşin daha ilginç yanı filmin öyküsünde Jason Bourne karakteri de yoktur. Doğal olarak hiçbir Bourne fanı bu Bourne'suz Bourne filmini seriden saymaz. İsminden de anlaşılacağı gibi dördüncü film bir Bourne filmi değil Bourne'un kredisinden gişe hasılatı devşirmeye çalışan bir mirasyedidir. Bourne casusgiller taifesi içinde özel ve seçkin görev adamlarından biridir. Filmin bir sahnesinde belirtildiği üzere C. I. A.'nın eğitimine adam başı 30 milyon dolar harcadığı ve görev için bir robot gibi programladığı insanüstü ölüm makinelerinden mürekkep bir birimin neferidir. Fakat Bourne benzersiz değildir. Dünyanın çeşitli metropollerinde kimliklerini maskeleyip yerleşik yaşayan meslektaşları vardır. The Bourne Identity'de arch villain kontenjanından üç rakip kendini gösterir. Roma ajanı Castel, Barcelona ajanı The Professor ve Hamburg ajanı Eamon. Jason Bourne hikayenin akışı içinde Castel'i ve Professor'ü öldürür. Eamon ise hedef değiştirerek; Bourne yerine Bourne'un peşindeki `Treadstone` isimli C. I. A. departmanının şefi Conklin'i öldürür. Verilmiş sadakası varmış ki Eamon, Bourne ile çarpışmaya girmeyerek hayatta kalır. The Bourne Supremacy'nin asıl tepelenecek oğlanının menşei, C. I. A.'nın Treadstone ya da Blackbriar adındaki gizli departmanların da değil, Rus mafyasının içindedir. Gerçi Jason Bourne, Kirill adındaki bu Rus tetikçiye giden yolda emekliye ayrılmış eski Münih ajanı Jarda'yı da telef eder. Üçüncü film The Bourne Ultimatum'da uğraştırmadan ölmeyen rakip ajanlar iki tanedir. Londra ajanı Paz ve Kuzey Afrika'da görev yaptığını varsaydığımız Desh. Bourne her filmde birer ikişer öldürmeye alıştığı Treadstone veya Blackbriar ajanlarına rağmen serinin en son filminin son sahnesinde bir istisna yaparak, karşı karşıya kaldığı ajan Paz'i katletmez. Tam bu noktada bir anekdot paylaşalım. Paz'i canlandıran Edgar Ramirez'in Çakal namıyla maruf uluslararası terörist Carlos'u anlatan bir mini seride Carlos'u oynamışlığı vardır. Carlos adındaki bu dizi film de orijinal Bourne serisi gibi bir üçlemedir. Olaylar yine Bourne serisindeki gibi Avrupa'nın ve Ortadoğu'nun çeşitli şehirlerinde geçer. Ve Edgar Ramirez'in birden fazla dildeki oyunculuğu ise şahanedir. Carlos ile Bourne bağlantısına gelirsek: serinin ilk kitabında Bourne'un en belalı rakiplerinden biri -sonradan filminde senaryodan çıkarılan- Çakal Carlostur. Bourne ve Paz karşılaşmasından iki ajanın da sağ çıkması daha fazla ölüm istemeyen Bourne için bir nevi jübiledir. Ajanlı filmlerde vurdulu kırdılı sahneler olmazsa olmaz, bilindik hikayedir. Ama şunu da söylemezsek eksik kalır. Bourne bir nevi kültürle adam döver. İlk filmde Castel'i tükenmez kalemle, ikinci filmde Jarda'yı rulo şekline getirdiği magazin dergisiyle, üçüncü filmde ise Desh'i kalın ciltli bir ansiklopedi ile döver. Yeni filmde Bourne'un düşmanları kontenjanından giriş yaptığını tahmin ettiğimiz Fransız aktör Vincent Cassel ile neler yaşanacak bekleyip göreceğiz sanırım.


Technique/Media: Photographs, emails, cartoons, collages, poems, visual poems, paintings, grafiti, prints, digital images, article, story, all visual artwork or literary work. No jury, No fee, No return.


Creative Çukurcuma, sizi yaz aylarında bir araya gelebileceğimiz, Medya Sanatları üzerine beraber okuyup sohbet edebileceğimiz, birbirimizden öğrenerek büyüyebileceğimiz, yeni işbirlikleri geliştirebileceğimiz bir alan/platform yaratmak üzere BLOK art space'e davet ediyor. Programda belirtilen saatler içerisinde BLOK art space'e uğrayarak yastıklar üzerinde soluklanabilir, sanatçıların ya da küratörlerin önerdiği kitaplara göz atabilir ya da ilginizi çeken bir sohbete, film gösterimine katılabilirsiniz. Tüm etkinlikler ücretsizdir, bekleriz! - Yüzyıl fotoğraf ve sinemasında aksayan bedenler, deliren kadınlar EdaSancakdar İstanbul BilgiÜniversitesiSinemaBölümünde GörselKültür ve GörselKültürdeSeçilmişKonular: SuratveBeden derslerinivermektedir. DoktorasınıOsmanlı'dakadın, delilikvefotoğrafilişkisiüzerineyapmaktaolanSancakdar'la 19. yüzyıl fotoğrafvesinemasındahareket-delilik, durağanlık eve ölümilişkisininnasılbedenveteknolojiüzerindenyenidenyazıldığınıvekadınbedenininnedenheptemelanksiyetesebebiolarakgörüldüğünü, sıradışıpratiklervetekinsizgörüntülerüzerindentartışacağız. Gizem Renklidağmoderatörlüğünde Türkiye'de Maker hareketi, son dönem projeleri ve maker hareketinin sanat ile olan ilişkisi üzerine konuşacağız. Naz Cuguoğlu, Mine Kaplangı ve JonathanRattner, Paul Collins küratörlüğünde gerçekleşen, Amerika'dan ve Türkiye'den dörder sanatçının altı ay süresince beraber çalışması sonucunda ortaya çıkacak olan Asimetrik Bağ sergisi, Eylül ayında pop-up bir sergiyle Mixer'de ve Ekim ayı boyunca daSeed Space 'de gerçekleşecek. Performistanbul'un kurucu direktörü Simge Burhanoğlu ileTürkiye'de performans sanatı ve performans sanatının dinamikleriniPerformistanbul sanatçılarının son dönem çalışmaları üzerinden inceleyeceğiz. Creative Çukurcumaikihaftadabirdüzenlediğiokumagrububuluşmalarınasizleri de davetediyor! Makaleyiaşağıdakilinklerdenindirebilirsiniz, lütfengelmedenokuyun, okumametniİngilizce, sohbetlerTürkçeolacaktır. İsmail Eğler, Nil AynalıEğler, ElifTekirveNezihVargeloğlu'ndanoluşan YOĞUNLUK, sanatetkinliğininmekanileilişkisiüzerineodaklanıyor.


İlahi Komedya hakkındaki bir yazıya neden daha baştan Gılgamış Destanı ve onun ana yurdu Ortadoğu ile kadim Mezopotamya topraklarda doğmuş dinsel insani inanışlarla, o inanışların, kültürlerin, günümüzdeki siyasi türevleri, istismara açık duran saptırılmış değerleri ve güncel Cehennem kargaşalarıyla başladığım ve bu anlatılara neden bu kadar yer ayırmış olmam sanırım anlaşılacaktır? Hani demişler: Bana yol arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim. Umarım daha başından beri aslında Dante'yi ve İlahi Komedya'sını anlatmaya çalıştığımı herhalde fark etmiş sinizdir? Farkındaysanız şu sayfaya kadar bu ortak insanlık kültürü geleneği üzerinden İlahi Komedya'nın asıl özünü anlatmaya çalıştım kendimce. Kaldı ki bütün bu zincirleme çağsal insani, toplumsal trajediler ile aslında bunların aşılması için tarihsel olarak öne çıkan dinsel öğretileri ve ütopyaları derinden hissetmeden, anlamadan aslında ne Dante'nin kendisinin, ne de İlahi Komedya'sının gerçekten ve yeterince anlaşılamayacağının kabul edilmesi gerekir. Dante'nin yaşadığı geç Ortaçağ'da, İtalya ile bünyesinde görece daha laik ve çağdaş yaşamlara sahip bağımsız önemli kentlerin bulunduğu Toskana bölgesi Avrupa merkezli yeni bir çağ arayışı ile ona karşı direnen Papalık Kurumu'nun iç savaş biçiminde yürüttükleri iç savaş/cehennemi algısı Komedya'nın ana izleğinde durmaktadır. Bu bağlamdan günümüzdeki Ortadoğu Cehennemi ile birçok anlamda benzerlik gösterdiğini hatta neredeyse üst üste çakıştıkları bile söylenebilir. Marx, Cehennem, Araf, Cennet'in son yeniden yazımını gerçekleştiren Dante'yi siyasi bildiri niteliğindeki Monarşi Üzerine kitabından da referansla Ortaçağın Amentüsü olarak tanımlamıştı. Engels de Dante'nin Ortaçağ'ın son, modern zamanların ise ilk şairi, düşünürü olduğu saptamasını yapmıştı. 20. Yüzyılın en önemli ve etkili Fransız entelektüellerinden Sartre da İlahi Komedya'nın ana sorun haline getirmiş olduğu Cehennemi ve onun merkezinde duran yoğun karanlığı aslında insanın kendisi için yine bizzat kendisinin yarattığı tezini öne sürmüştü. Adorno uykuda görülen her düşün aslında daha baştan karanlık olduğunu söylemişti. Ortadoğu'lu bir anne ile Fransız bir babanın besleyip büyüttüğü ve eğittikleri, halen de Ortadoğu konusundaki görüşleri dikkate alınması gereken günümüzün en önemli Marksist düşünürlerinden Samir Amin ise artık sadece yetişkin insanların değil onların geleceği genç kuşakların bile önlerini alabildiğine karanlık gördükleri saptamasını yapıyor. Dante Cehennem imgesinin fazlaca öne çıktığı -öyle hissettirildiği ya da öyle hissedildiği- ünlü yapıtı İlahi Komedya'yı -en azından his, akıl ve aşırı bir geleceksizlik öngörüsü olarak- Ortaçağ'dan Rönesans'a geçiş sürecinde 14. yüzyılın başlarında yazdı. Muhtemel ki Dante'nin Antik Yunan Tiyatrosu kavramlarından aktararak kendi isimlendirmesiyle Komedya, sonradan Giovanni Boccaccio'nun bu ismin önüne İlahi kelimesini eklemesiyle İlahi Komedya, adını alan şiirsel siyasi metin tıpkı kendinden önceki referans dinsel metinler, anlatılar gibi Cehennem, Araf ve Cennet'e Dante'nin düşsel olarak yaptığı var sayılan Ahiret yolculuğunun öyküsüdür. Gılgamış'tan Komedya'ya yaklaşık dört bin küsur yıl geçmiştir. Fakat ne yazık insanlık bu kadar uzun bir süreç ve tecrübeden sonra hala Ortaçağ'ın aşırı koyulaşmış karanlığında kaybolmuş durumdadır. Yani bir bakıma Sartre'ın altını çizdiği bireysel/toplumsal Cehennem büyüyüp genişleyerek insanlığın topyekun ortak Cehennem'ine dönüşmüş olarak sürmektedir. Elbette bu başka bir büyük tartışma konusu. Elbette konumuz bu siyasi kafa karışıklığı değil ama yine de altını çizmeden geçmeyelim. Tıpkı Gılgamış gibi Dante de -aradan onca bin yıl geçtiği halde- kendisini Tanrı/Tanrıça Kral monarşisi ile daha özgür olunacağını hayal ettiği İnsan Kral çatışmasının tam ortasında bulur. Özgür, bağımsız, laik insani aklın ilk önemli, örgütlü direnişi ve kanlı savaşıdır bu. Belki de bugünden bakıldığında krallık günümüz için monarşik ve gerici bir yönetim ya da devlet formu olarak görünse de o dönem her şeyin mutlak kadiri Papalık kurumu karşısında Krallık devrimci bir yeni devlet formu olarak algılanıyordu ve öyleydi de. Artık yeni bir çağa geçiliyordu ve Tanrı/Tanrıça Krallar çağının arkasından gelen ve onların bütün kötü mirasını devralmış yine dinsel, yine yeni yarım İnsan Krallar ile artık tam İnsan Krallar/İmparatorlar çağına geçilmektedir. Yani Ortaçağ'ın köhnemiş eski dinsel imparatorluğu Papalık ile bir tür sözde sivil Krallık / İmparatorluk arasında yaşanan ve Dante'nin de taraflardan birisi olduğu ve arka arkasına kaybettiği kanlı bir savaşın tam ortasında tüm İtalya gibi o da zorunlu seçimini yapmak zorunda kalacak, fakat bu seçiminin bedeli hem kendisi, hem ailesi, hem de Floransa ve İtalya için oldukça ağır olacaktır. 13 ve 14. yüzyılda Dante'nin yaşadığı yıllarda Avrupa'da siyasal toplumsal düzen derin dönüşümler, çağsal sarsıntılar içerisindedir. Yer yer feodal düzenler parçalanıp yıkılmakta, merkezinde başta Papalık kurumu olmak üzere dinsel feodal güçler ile krallık yanlısı yeni feodal güçler arasındaki mücadelenin yer yer feodalitenin parçalanarak yerini yeni krallıklara, prensliklere, senyörlüklere, cumhuriyetlere, komünlere bıraktığı yeni ve karmaşık bir süreçtir bu. İtalya derin bir ideolojik, siyasi kargaşa içerisine düşmüştür. Toplum Aklar, Karalar vb. olmak üzere neredeyse iki karşıt siyasi cepheye bölünmüş gibidir. Pisa, Verona ve Arezzo gibi kentlerde yaşayan egemen Soylu Aileler Cephesi ülke yönetiminin dini Kutsal Roma Cermen İmparatorluğuna bağlanmasını isterlerken başta Dante'nin kenti Floransa olmak üzere Milano, Bologna gibi büyük kentlerde yaşayan Halk Cephesi ise İtalya'daki yerel prenslikler ile yeni cumhuriyet arayışlarını destekleyerek yerel yönetimlerin siyasi özgürlüklerini, bağımsızlıklarını savunmaktadırlar. Bu iki siyasi güç arasında baş gösteren çatışmalar giderek kanlı iç savaşlara yol açacaktır. Bu süreçte İtalya'da ve özellikle de siyasal, sosyal, ekonomik, kültürel yapılanma olarak görece gelişmiş Floransa'da da diğer Avrupa ülkelerinde olduğu gibi belli başlı iki parti vardır. Ortaçağ'da, Avrupa'yı ikiye bölüp kanlı iç savaşlara yol açan düşünsel akımlar üzerinden örgütlenmiş bu iki partinin birbiriyle siyasi çatışmaları giderek kanlı iç savaşlara dönüşecektir. O yıllarda İtalya'nın en önemli şehir devletlerinden birisi olan Floransa da tıpkı Gılgamış'ın Uruk şehri krallığı gibi bu iki zıt siyasi niyet, düşünce ve gelecek tasavvuru hareket arasında hızla parçalanacak, bir dizi kanlı iç savaş kişisel ve toplumsal hayatları tümüyle felç edecektir. Dante de daha başından itibaren çağının çağdaşı siyasi bir aydın olarak -her açıdan- bu savaşlarda yerini alarak Papalık kurumuna karşı her açıdan Krallık cephesinde savaşa katılacaktır. Savaşta Floransa bir harabe durumuna gelecek, Dante'nin çoğu mücadele arkadaşı ya savaş sırasında ya da sonradan cezalandırılıp katledilecektir. Kalanlar da zindanlarda süründürüleceklerdir. Tarihin garip cilvesine bakınız ki Dante, 700 küsur yıl sonra ve neredeyse 100 yıldır Türkiye'yi sağa sola savurup duran dünya işleri ile din işlerinin birbirinden ayrılması düşüncesiyle ana yurdu Floransa'nın bağımsızlığı yönünde bir siyasi mücadele yürütmektedir. Ona göre ülkeyi yöneten kral, insanları yeryüzünde mutlu kılmakla, dinsel papalık kurumu da bu insanları öteki dünyadaki sonsuz mutluluklarına hazırlamakla yükümlüydüler. Halk Cephesi bu büyük iç savaşta yenilince çoğu mücadele arkadaşı gibi Dante de düzen karşıtı siyasi görüşleri ve faaliyetleri nedeniyle önce para ve sürgün cezasına çarptırılarak sürgüne gönderilecek, sonra da sürgündeyken gıyabında ölüm cezasıyla cezalandırılacaktır. Sonradan hakkında af çıkarılmasına rağmen şair doğduğu ve çok sevdiği toprağı Floransa'ya bir daha dönmeme kararı verecektir. Çünkü düşmanlarının vaatlerine asla güvenmemektedir. O'nun bu reddiyeci davranışı, egemen siyasi muhataplarınca küstahlık olarak değerlendirilecek, arkasından da hem kendisi hem de ailesi hakkında genişletilerek bir kez daha ve yeniden ölüm cezası verilecektir. O ise dönmeme kararında ısrar edecek, ömrünün son yıllarını Verona ve Ravenna'da geçirecek ve orada ölecektir. Dante'nin Monarşi Üzerine kitabı ise ölümünden sekiz yıl sonra bile Engizisyon Mahkemesinin kararıyla Roma'da halkın önünde yakılıp uzun süre yasak kitaplar listesine konulacaktır. Bazı düşünürler Dante'nin dönemin siyasi saflaşmaları ve mücadelelerinin yanı sıra aynı zamanda Monarşi Üzerine kitabı ile İlahi Komedya'yı birlikte ele alarak bir din imparatorluğu haline gelmiş olan Papalık kurumu karşıtı ama krallık/imparatorluk yanlısı en ciddi Orta Çağ çalışması, bazıları ise Papalık diktatörlüğüne karşı bir diklenme savunması olarak değerlendirirler. Unutmayalım ki İlahi Komedya işte böyle uzun ve meşakkatli bir savaş sonrası kaybedilmiş bir siyasi mücadele, can ve gelecek korkusu ile onarılmaz bir kalp ve hayal kırıklığı zemininde yazılmıştır. O yüzden İlahi Komedya aslında çağının çağdaşı toplumsal, siyasal, kültürel bir tavra sahip devrimci bir şair ve düşünürün, böylesi bir kargaşa ve geçiş çağının destanı sayılmalı. Ana toprağından uzak, arkadaşları ve halkı tarafından ihanete uğradığı yönündeki karamsar ve saplantılı sezgileri ile ölüm korkusu, endişe ve yalnızlık duyguları içerisinde kıvranan, mücadeleci bir insani aklın ve ruhun, toplumsal trajedinin ağıdıdır. Zaten İlahi Komedya'yı bir şiirsel siyasi metin olarak çağları aşırıp çok daha güçlü bir biçimde günümüze kadar getiren öz de bu temel karakterinden gelmektedir. Açıktır ki bu temel siyasi iklimi, alt toplumsal ideolojik zemini, çağsal trajik travmayı açıklıkla saptayıp sonuçlarını hesaba katmadan ne Dante, ne İlahi Komedya, ne Ortaçağ ve Avrupa Uygarlığı, ne de büyük insanlığın güncel çağdaşlık durumunu ve Ortadoğu ile onun tam göbeğinde duran Türkiye'yi anlamak oldukça eksik ve meşakkatli kalacaktır. Yine açıktır ki İlahi Komedya da tıpkı Anti Kapitalist Müslümanlar grubu öncülerinden İhsan Eliaçık'ın Miraç gecesi için değerlendirmesi gibi esas olarak bir gelecek vizyonu denemesidir. Yani aslında ahiret alemine yapıldığı tasavvur edilen yarı dinsel, yarı siyasi, yarı bilge ve edebiyatçı, yarı insani tasavvur edilmiş tarihsel bir seyahati anlatır. Dante, Verona ve Ravenna'da sürgünde ölüm korkusu içinde yaşamak zorunda bırakıldığı sırada anavatanı, halkı ve çağı için korkularının, endişelerinin, umutsuzluğunun iyice yükselip kabardığı bir gece yarısı tıpkı Gılgamış, Arda Viraf, Elealı Parmenides, Troyalı Aeneas, Muhammed vd. gibi gerçek ile düş arası bir yolculuğa çıkar. Bu düşsel ahiret yolculuğu sırasında günahkarlığı imleyen karanlık bir ormanda yolunu kaybeder. Sabaha karşı gün ağarırken bir tepenin eteğinde Antik Çağın simge isimlerinden -hayranı da olduğu- şair Vergilius ile karşılaşır. Vergilius Dante için hem siyasi olarak bir önemli aydınlanma düşünürü, hem de İtalya'da papalığa karşı bir sistem olarak düşündüğü Roma İmparator'luğunun temel değerlerini bünyesinde barındıran epik Aeneas Destanı'nın yazarı ve bilgesidir. Tecrübeli, bilge Vergilius daha ilk görüşte Dante'nin içinde bulunduğu sıkıntılı durumun, çektiği acının farkına vararak ona yardım etmeye karar verir. Bütün kötülüklerden arınması, insanlık ve toplumla ilgili iyiye ve doğru yargılara varmasını kolaylaştırmak için tıpkı yarı tanrı yarı insan Gılgamış gibi kendi merakı, heyecanı, aklı, cesareti ve güçlü ferasetiyle öğrendiği ölümlü olma gerçekliğinin kavranması ve kabulüdür bu gezinti. Vergilius Dante'nin elinden tutarak bu düşsel yolculuğu Cehennem ve Araf boyunca sürdürür. Dante'ye göstermek istediği asıl gerçeklik, insanın ölümlü bir varlık olduğu bu yüzden de önünde sonunda ölümlülerin gidecekleri öteki bir dünyanın varlığını ve kabulünün gerekliliğini öğretmek olacaktır. Her ne kadar ardışık da olsa iki farklı çağa ait bu iki şair koyu karanlık bir ormanda el ele, gönül gönüle ilerlerlerken aşağılara dibine doğru inildikçe daralan derin bir çukur olarak tanımlanan Cehennem'de yarı beline kadar baş aşağı buzlara gömülü olarak baş şeytan Lucifer'e rastlarlar. Lucifer gökten dünyaya düşmüş ve düştüğü yerde büyük ve derin bir çukur açılmıştır. Bu derin çukur Cehennem'den başkası değildir. O çukurdan dışarı taşan toprak ise çevrede geçici, yüksek bir tepe oluşturmuştur. Bu iri tepe Araftır ve Dante'nin tanımlamasına göre yedi katlıdır. En üstteki kat ise şu üzerinde yaşadığımız yeryüzünden başka bir yer değildir. Çukurda, buzlar arasında baş aşağı çakılı duran baş şeytan Lucifer ise buzların arasından bütün yeryüzünü ve insanlığı günümüzde de derinden etkilemeye ve yönetmeye devam etmektedir. Değişen tek şey dinsel Lucifer'lerin artık küresel Luciferler'in enstrümanları haline gelmeleri ve hep birlikte insanlığı adım adım yeniden yeniden çöküşe sürüklemeleridir. Sonuç olarak İlahi Komedya'nın en çarpıcı yanı ve asıl ruhu aslında Ortaçağ'a duyulmuş en edebi, en ideolojik ve siyasi ortak/birleşik insani/toplumsal entelektüel tepki olmasından gelir. Tıpkı kendinden önceki bütün kutsal dinsel ya da edebi destansı metinler gibi. Dante bu şiirsel metni yazdığı süreçte mücadeleci bir insani ruh olarak ne kadar kırık ve umutsuzmuş gibi görünse de Komedya tam aksine yaşanan çağsal trajik duruma şiddetle itiraz eder ve kendi kişisel, çağsal yanılgıları, yanlışları ve günahlarıyla hesaplaşmaya girişerek aslında Cehennem, Araf ve Cennet'ten sonra yeni bir birleşik dünya ile muhtemel insani geleceğin kapısını aralar. Onun ışığını en çok alan göğe gittim / orada yaşayan birinin bile bilemeyeceği, söyleyemeyeceği şeyler gördüm, işittim. Dante'nin insani ruhu dünyada yaşadıklarından aşırı incinmiştir ama bu düşsel yolculukta görüp işittikleri karşısında aklı yeniden ve hala dimdik ayaktadır: haklıdır, öfkelidir ve artık tıpkı Gılgamış gibi ölümlü olduğu halde öngörü ve inanç olarak ölümsüzdür. Nihayet itiraz ettiği, savaştığı ve uğruna ölüm cezasıyla cezalandırıldığı Ortaçağ -geç de olsa- bir süre sonra, üstelik de Dante'nin ülkesi İtalya'da hem de Floransa-Venedik-Roma üçgeninde yıkılıp tarih olacak, tıpkı Gılgamış ve Destanı gibi Dante ile İlahi Komedya'sı da ölümsüzlüklerini sonsuza kadar pekiştireceklerdir. Bir mesel: Yaşlı bir bilge, bir gün yolda giderken farklı türe sahip iki kuşla karşılaşır. Kuşlar, kendi türleriyle birlikte yemlenip uçmayan aksine birlikte yemlenip uçan karga ile leylektir. Bilge bu duruma çok şaşırır ve merak eder ne iş bu böyle diye. Usulca yanlarına yaklaşıp bir süre izleyip inceler kuşları. Fark eder ki her ikisinin de bacakları topaldır. İşte o zaman anlar ki, onları yan yana getiren aslında sahip olduklarından çok bütün çabalarına rağmen bir türlü sahip olamadıklarıdır. Meraklısı için naçizane zorunlu bir de düşünce notu: Konuyla yakından ilgilenen bazı yorumcular sanki mal bulmuş Mağribi gibi sık sık İlahi Komedya'nın Hz. Muhammed'in Miraç gecesi meseli, Vergilius'un Aeneas Destanı ile günümüzün İslamcı terörist örgütlerinden El-Nusra militanlarının Suriye'de bir kültür merkezinin önünde bulunan heykelinin başını kopardıkları Al Maari'nin Risaletü'l-Gufran vd. diğer benzer anlatılardan çalıntı olduğunu iddia ederler. Hele hele Dante'nin İlahi Komedya'yı Hz. Muhammed'in Miraç Gecesi meselinden olduğu gibi kopyaladığı iddiası çok yaygın ve çok kaba. Hatta bazı iddiacılar daha da ileri giderek Dante'nin hırsızlık yaptığına varana kadar kaba bir ifade kullanıyorlar. Gerçekten de kabaca bakıldığında bu iddialar görece olarak doğruymuş gibi kabul edilebilir verilerle desteklenebilir. Ne var ki bu bağlamlardan gidilirse benzer iddialar Muhammed'in kendisinden önceki din adamlarının, büyük peygamberlerin rüyaları ile dinsel metinleri ya da Parmenides'in gece yolculuğunu bilip bilmediği de tartışmaya açılabilir ki bu çok daha kaba bir sonuç olarak ortaya çıkar. O yüzden böylesi iddiaları ciddiye almamak gerekir. Çünkü zaten tarihte birçok benzer efsane, dinsel metin, mitolojik öykü de geleneksel olarak birbirinden etkilenerek oluşturulmuştur. Bunda tuhaf ve yanlış olan bir şey yok. Eğer söz konusu olan kopyacılık ise o zaman Muhammed de Sümer kültürlerinden, Gılgamış'tan, Zerdüşt'ten hatta Antik Yunan düşünürlerinden Elealı Parmenedis'ten etkilenmiş ya da kopyalamış demek gibi bir durum ortaya çıkar ki bu da daha baştan zırvalıktır. Elbette Dante de Doğu Batı demeden kendisinden önceki dinsel metinlerden etkilenmiştir. Çünkü aynı ortak tema üzerinde benzer duygular içerisinde yürümektedir. Yine o önceki dinsel metinler de kendinden öncekilerden etkilenmişlerdir. Ne var ki hepsi de başka bir çağın gerçekleriyle yoğurulmuşlardır. Dante'nin İlahi Komedya'sı da çağının gerçeklerini açığa vurduğu için modern ve çağdaştır zaten. Böylesi farklı zamanlarda ve kültürlerde ortaya çıkmış dinsel metinlerin birbirlerinden etkilenmiş olmalarında kanımca hiç bir sorun yok. Aksine etkilenmemek sorun olurdu. İnsanlık Allah ya da Tanrı kavramı etrafında bir bütün olarak birbirinin tecrübelerinden ve birikimlerinden çağlar boyunca her anlamda ve alanda yararlanıyorlar ki bu da kötü bir şey değil. Üstelik de umut verici insani, toplumsal, kültürel, dinsel bir olanaklılık hali.


Uzun zaman İstanbul'da yaşayıp ürettikten sonra, artık birçoğumuzun dile getirdiği gibi, zaman zaman fazlasıyla yorucu bu şehirden uzaklaşmak uzun süredir üzerinde düşündüğüm bir konuyu yeniden önüme getirdi: Merkez dışında sanatsal yapılanmalar, yerel yönetimlerin sanatla kurduğu bağ. Konu üzerine araştırma yaparken İKSV'nin Şubat 2016 tarihli Yerel Yönetimler İçin Kültürel Planlama raporu elime geçti. Aslında uzun zamandır sıkça tekrarladığımız bir bilgiyi özetliyordu bu rapor. Öte yandan bu, sadece günümüz küreselleşen dünyasına özgü bir düşünce şekli değil. Kaynakları daha eskiye dayanıyor. Artık yüz yılı aşmış Venedik Bienali'nin her seferinde daha güçlü bir çekim merkezine dönüşmesi tesadüf değil elbette. Her ne kadara uzunca bir zaman dünyanın sanat merkezi New York olarak anılsa da; ki artık böylesi bir tek merkezden değil, merkezlerden söz ediyoruz; İtalya'nın bu konudaki birikimi, bir kenti günümüz sanatında söz sahibi yapmaya yeterli sanırım. New York'un sözünü etmişken belirtmekte yarar var. Derslerimde, seminerlerimde 2. Dünya Savaşı sonrası sanatın değiştirdiği yönü anlatırken, zaman zaman Serge Guilbaut'nun çalışmasından hareketle New York Modern Sanatı Nasıl Çaldı? konusunu gündeme getiririm. CIA merkezli kapital aktarımının Amerikan kültürü yaratımında oynadığı etkin rol can alıcı bir bilgidir. Ama bunun ötesinde, politik eleştirileri bir yana bıraktığımızda sanatın bir ülkenin gücünü belirlemesindeki payı kavramak açısından incelenmesi gereken bir konudur ki, birkaç yüzyıl öncesi İtalyan Rönesans'ına bakmak bile bu farkındalığı edinmemizi sağlayabilir. Sanat ve kültür yatırımcılarının dünya mirasını iyi okuduklarını kabul etmek gerek! Ülkeler ve merkezle söz konusu olduğunda İngiltere'de Londra'yı, Almanya'da Berlin'i, Türkiye'de İstanbul'u bir çırpıda dile getirebiliriz. Elbette burada salt pazarın döndüğü yerlerden değil, karar verici mekanizmalardan söz ediyoruz. Tam da burada madalyonu tersine çevirelim. Karar verici olmayı belirleyen ne? Büyük sermayelere, devletle işbirliğine girmeyeceğim. Bunun da ötesi merkezin çekici olması baştan bir kabullenmenin olmasından kaynaklanmıyor mu? O yapar, zaten her şey orada. Türkiye ölçeğine gelelim. İstanbul her zaman primadonna oldu. Bununla birlikte, diğer kentleri durduran neydi? Altyapısızlık, yoksulluk, yoksunluk? Buna rağmen Diyarbakır çok uzun zaman sanat aktörlerinin uğrak yeri oldu. Şener Özmen'e bir kez daha saygılarımızla... Bu alanda biraz daha desteklenselerdi çok daha fazlasını yapacak güçleri vardı. Sonra Türkiye'nin, o çok da dönüp bakmadığımız doğusunda Mardin ortaya çıkıverdi. Kente kültürel turlar düzenletecek kadar ciddi bir çekim merkezi oldu Mardin. Uzaktan biliyorduk, kültürel miras olduğunu konuşuyorduk. Ama başka bir yerden söz ediyor gibiydik çoğu zaman. Bienal yakınlaştırdı. Hatırlattı. Bir ara Türkiye'nin başka başka yerlerinden bienal sesleri yükselmeye başlamıştı. Bu konuda sürekliliği ve sürdürebilirliği yakalayan Çanakkale Bienali'ni işaretlemek gerek. Denizhan Özer'le başlayan yolculuğu Seyhan Boztepe ile devam etti. Geçen süre içinde Beral Madra, Deniz Erbaş katılımıyla genişledi. Benim de takip etme şansını bulduğum bienal, merkez dışında olabilirliğin iyi örneklerinden biri. Seyhan Boztepe ile en son görüşmemizde kendisine bienalin ekonomik geri dönüşümünü ve yerel yönetimle ilişkisini sormuştum. Belediyenin bienali zaten baştan beri desteklediğini söyledi. Ekonomik boyutu ise tanırlılıkla bile ölçmek mümkündü. Bienal'den söz eden ulusal ve uluslar arası yayınlar kuşkusuz kentin tanınırlılığını arttırmıştı. İKSV raporunda örnek olarak gösterilen Sinopale'yi özel bir yere koymak gerek sanırım. Melih Görgün, yurtiçi ve yurtdışında üreten kültür aktörlerinin girişimiyle başlayan Sinopale bugün, kendini aşmış bir çalışma olarak karşımızda. Biz Türkiye'de birkaç kentin adını sayarken ve Sinop'u o saydığımız kentlerin içine almazken Sinopale bir kentin çehresini değiştiren bir tavırla çıktı karşımıza. Dışarıdan bakınca görünen manzara hayranlık uyandırıcı. Bir süredir İzmir'deyim ve bu kentte kültür sanat adına yapılan çalışmaları takip ediyorum. O yüzden İzmir'i şimdilik bu yazının içinde anlatmayacağım. Onu ayrı bir yazı konusu olarak saklıyorum. Türkiye'de yerelde çoğu zaman Bu da var! mantığıyla kenar süsü olarak değerlendiren sanat etkinlikleri amatör çabaların ötesine geçemiyor. Belki hobi ile profesyonel olanı ayırmanın zamanı geldi. Hepimizi ilgilendiren bir meseleden belirtelim, ekonominin dördüncü ayağı olarak değerlendirilen bir alanın farkına varılmaması aslında ciddi bir potansiyeli öldürmekle eş anlama geliyor. Altını ısrarla çizmekte yarar var. Türkiye'de yaşayan ve üreten sanatçıların potansiyeli görünenden daha fazla, mesele ne kadar görünür olabildikleri. Yazının başlığı Merkezde Olmak Dışarıda Kalmak Merkez Yaratmak. Bugün böylesi geniş bir coğrafyada, iletişim kanallarının bir tıklık mesafede işlediği bir zamanda, hala birçok sanatçı merkezde olmak adına İstanbul'a gitme zorunluluğu duyuyorsa, İstanbul dışında yaşayanlar kendilerini dışarıda hissediyorsa ortada hala çözülemeyen bir sorun var demektir. Kaldı ki merkez, ışıltılı görüntüsünün ardında hele de yolun başında olan sanat üreticilerine çok şey vaat edemiyor, etmiyor. Belki böylesi bir manzaranın ardından üçüncü seçeneği öne sürmek gerek. Merkez Yaratmak! Bugün bir mucize olarak anılan Glasgow örneği, bu konuda yeterince veri barındırıyor. 1980'li yıllara kadar yoksul, işsizlik ve suç oranı yüksek olan kent, kültürel mirasını kullanarak bir hamle gerçekleştirdi. Glasgow's miles better sloganı ve mutlu adam amblemi ile yola çıkan Glasgow, kültür, sanat alanını kullanarak yaratılabilecek mucizenin canlı örneği. Neredeyse varlığı unutulmuş bu kent, yaklaşık kırk yıllık süre içinde ivmesini giderek arttıran bir güce ulaşıp kendini bir merkez olarak konumlandırdı. Kullandığı ilk slogan sonra Glasgow smiles bettera dönüştü. Yöneticiler ve paydaşlar işe algıyı değiştirmekle başlamışlardı. Bugün kültür endüstrisinde edindikleri yerin gururunu ve keyfini yaşıyorlar. Glasgow'un ekonomik ve sosyal anlamda değişimi için internette Glasgow's miles better sloganı ile araştırma yapmanızı öneririm. Daha fazlası için Justin Lewis'in Art, Culture and Enterprise: The Politics of Art and Cultural Industries kitabına bakmakta yarar var. Dünya'da örnekleri çok. Türkiye'de çoğalıyor. Belki artık daha çok yerel yönetimin dikkatini çekmesinin, fark etmesinin zamanı gelmiştir.


The SOUND CREATION POSTGRADUATE MATERIALS AND TOOLS focuses on understanding the ideas and techniques required to articulate an art production proposal in the field of sound art, along with the technology needed to undertake it. It uses reference texts that address new ways of looking at sound, helping students to articulate new ideas fully contextualized within the framework of international contemporary art. -POSTGRADUATE ON SOUND CREATION MATERIALS AND TOOLS (30 credits ECTS, October January) -POSTGRADUATE ON SOUND DESING PROJECTION AND ESPACE (30 credits ECTS, February June) -FINAL MASTER WORK (10 credits ECTS, next October Janu


Resmin İçinde Yaşıyorum sergisi Bedri Baykam'ın 2007 2009 4D döneminden ve 2009 2015 arası ürettiği son dönem çalışmalarının bulunduğu, özel bir seçki olarak sunuluyor. Sanatçının tarihsel bir sürecin devamı olarak karşımıza çıkan eserleri, teknik anlamda farklılık gösteriyor. 2007 2009 yılları asarında ki dönemde, sanatçı 4D teknolojisi ile ürettiği işlerinde 3 boyuta ek olarak zaman faktörünü de ekliyor.25-30 katmanın birbiri üstüne oturtulduğu bu işler, sanatçının favori temaları olan erotizm, İstanbul, sanat tarihi ve pop kültüre göndermeler içeriyor. Çağdaş sanata çok farklı bir bakış açısı ve yeni bir teknik getiren Bedri Baykam'ın bu dönemi, sanatsal süreci içerisinde oldukça önemlidir. Sanatçı son dönemde ürettiği eserlerinde ise, tekrar tual yüzeyine geri dönüyor. Tual üzerine boya dışında, kolajlarla oluşturduğu metaforlar, politik göndermeler, daha önce ki yıllarda ürettiği eserlerin devamı niteliğindedir. Bedri Baykam'ınResmin İçinde Yaşıyorumisimli kişisel sergisi 5 Temmuz 4 Eylül 2016 tarihleri arasında Art Suites GalleryBodrum'da izlenebilir.


2016-2017 Eğitim Öğretim yılında Özel Yetenek Sınavları ile Üniversitemiz Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümüne 30, Grafik Tasarımı Bölümüne 30 ve Heykel Bölümüne 15 öğrenci alınacaktır. Adaylar sınav başvurularını 15 26 Ağustos 2016 tarihleri arasında http://oys. trakya. edu. tr adresinden online olarak yapacaklardır. a) Türkiye Cumhuriyeti veya K. K. T. C. vatandaşı olmak, b) En az Ortaöğretim diplomasına sahip olmak, c) Ön kayıt yaptırabilmek için aşağıdaki tabloda belirtilen, ÖSYM tarafından o yıl için geçerli kılınan YGS sınavının herhangi bir puan türünden belirtilen puanı almış olmak, c) Sınavlarda başarılı olan adaylar, kesin kayıt için Ortaöğretim kurumundan alınan diplomanın aslını getirmek zorundadırlar. Adaylar sadece tek bir bölüm için tercih yapabilir. Tercih edilen bölümün sınavı iki aşamalı olarak yapılır. Trakya Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi Özel Yetenek Sınavları 31 Ağustos 2016 02 Eylül 2016 tarihleri arasında yapılacaktır. Başvuran adayların sayısının fazla olması halinde sınav tarihlerinde ve saatlerinde dekanlıkça değişiklikler yapılabilir. a) 1. Aşamada 100 üzerinden en az 60 puan almış olmaları gerekmektedir. b) 2. Aşamada 100 üzerinden en az 70 puan almış olmaları gerekmektedir. c) Sınav'ın her aşamasında başarısız adaylar elenirler. Siyah Kurşunkalem (HB, 2B, 3B vs.), silgi, kalemtıraş, 50x70 cm boyutunda altlık, kağıdı tutturmak için kıskaç getirmek zorundadır. Dileyen adaylar söz konusu malzemeleri 75 TL karşılığında fakülteden temin edebilirler. 1- Sınavlarda farklı renkte kalem ve farklı renkte resim kağıdı kesinlikle kullanılmayacaktır. Aksi durumda sınav evrakı tespit edilir ve Sınav Yürütme Komisyonunca incelenerek sınav evrakı tutanakla iptal edilir. 2- Sınav kağıdı üzerinde bulunan işaret nitelikli sembol bulunursa sınav evrakı tespit edilir ve Sınav Yürütme Komisyonunca incelenerek sınav evrakı tutanakla iptal edilir. Sınav Sonuçları 02 Eylül 2016 Cuma günü veya en geç 03 Eylül 2016 Cumartesi günü saat 17.00'a kadar Güzel Sanatlar Fakültesi tarafından, fakülte web sayfasından ilan edilecektir. Sınav sonuçlarına itiraz, sonuçlar açıklandıktan sonra 05-06 Eylül 2016 tarihinde yapılabilir. Bu tarihten sonra yapılan itirazlar geçersiz sayılacaktır. Sınav sonucuna itirazlar için, adayların Fakülte Döner Sermaye banka hesabına 100 TL yatırmaları ve bankadan alacakları dekontları, itiraz dilekçesi ekinde beyan etmeleri gerekmektedir. Bu tür başvurular şahsen Fakülte Sekreterliği'ne yapılmak zorundadır. Posta, elektronik posta, faks ve telefonla yapılan başvurular kabul edilmeyecektir. İtirazı uygun görülen adaylara, ödedikleri ücret iade edilecektir. Özel Yetenek Sınavları sonuçlarına göre tercih ettiği bölüme girmeye hak kazanan adayların kesin kayıtları 07-09 Eylül 2016 tarihleri arasında Güzel Sanatlar Fakültesi Karaağaç yerleşkesinde yapılacaktır. Verilen sürede kesin kayıt yaptırmayan adaylar bu haklarını kaybederler.


Zober anımsadı; göz alabildiğine uzanan bu kumsalda yürüdüğünde, daha önce Ostand'ın adını nasıl duymuştu? Paris'e Bienal'e yetişmek için çıktığı otostop, ona, olmadık simgesel mekanları, görsel sentezleri, açlığı, yorgunluğu öğretirken, kendiliğinden onu ufuk çizgisinin ötesine doğru götürüyordu. Rastgele, şansına; onu arabasına alanların dümen suyunda kuzey Avrupa'da yol alıyordu ve bu coğrafya ona yabancı değildi; sanki o kültürde yoğrulmuştu, öncelikle resim, edebiyat, sinema; aklına ne gelirse! Bir süredir onu etkileyen yazar Knut Hamsun'du, aylaklığın ve gizli yalnızlığın yazarı, nedense kuzey onu bir başka türlü çekiyordu. Yeni yetme yaşlarında John Steinbeck'le başlayan hayal gezilerinde önce Salinas, Kaliforniya'ya gitmişti. Çocukluğunun sıcak, dingin öğle sonraları, açık pencereden, bahçedeki sessizce olgunlaşan Burnukızıl eriklerine kayardı gözü, elindeki kitap düştüğünde, kendini nedense hep Monterey'de bulurdu; yukarı mahallede, otların bürüdüğü bakımsız bahçenin ucundaki ahşap bir evin terasında! Nasıl olur da sanrı bu kadar kaypak olur, kanımca sinemanın da parmağı var bunda; izlediğim her filmin, tüm mekanları, peyzajlar, sanki orada yaşamışım gibi belleğime kazınmıştır. Far west Amerika'da gezinirim düşlerimde; her tepenin, vadinin, color by technicolor renklerin, sinemaskop penceresinden bakardım. Evet yine yaz aylarını düşündüm; abim Mutlu da İngiliz polis romanları yazarı Edgar Wallace hayranıydı. Karşı sedirde, ben Steinbeck'le güneşli Salinas'da dolaşırken, o da Londra'nın sisli, gizemli, karanlık sokaklarında, 13 no. lu odada işlenen cinayetin katilini arardı! Belki bu nedenle bir süre sonra üniversiteyi bırakıp Londra'ya gitti. Evet, bir süredir yürüdüğü bu göz alabildiğine uzanan boşluk Oostende'nin plajıydı ve temmuz ayında serin ve rüzgarlı, gök açık mavi ve seyrek bulutlu. Beni arabasına alan Belçikalı, genç üniversite öğrencisi, kentin deniz kıyısından geçtiğinde, nedense inmek istedim, bu devasa boşluk ve iyot kokusu beni çağırmıştı, inerken belki Bienali göreceğini söyledi, ismimi yazdı defterine, bana başarı diledi. Yürüyorum plajda, güzel boyanmış kabinler o kadar düzenli ve titizce yerleştirilmişti ki durdum, bir süre izledim. Herkes kendi bahçesi gibi, kiraladıkları kabinlerin önünde büyük hasır koltuklarda denize ve rüzgara dönmüşlerdi sırtlarını, bazıları piknik yapıyordu, açlığımı unutmuştum; rüzgarın savurduğu ince kumlar yüzümü kamçılıyordu, niçin onları rahatsız etmiyordu anlamadım. Galiba açlığa alışmıştım, bana bir etki yapmadı içtikleri biralar. Münih'te kazandığım 50 markı Brüksel'e saklıyordum; bir uyku tulumu gerekliydi, yazın serin ve yağmurlu geçtiği kuzey Avrupa'da geceleri başımı sokacağım bir mekan bulup uyumak olanaksızdı. Plajdan denizin kentin içine doğru sokulduğu bölümde, marinaya benzer, teknelerin sığındığı limanda, rastladığım bir bügetin önündeki musluklarda akan suyu içenleri görünce sonuçta açlığı bastıracağımı düşünerek sıraya girdim, oysa hava o kadar sıcak değildi. Su, yumurtanın beyazı tadında bir termal suyuydu, plajda ne işi vardı bu suyun anlamadım! Flamanca bir panonun önünde durdum. Suyun tadından mı bilinmez; anlaşılmaz bir yorgunluk, isteksizlik ve yalnızlık çöktü üstüme, tenha bir bank kolladım ve oturdum. Roby Zober tekrar kendini sorguladı, cebinden çıkardığı güya adres defteri ama içi, rastgele; adres, yol, isim çiziktirilmiş bir sürü kağıt parçasıyla doluydu; bunları temizce deftere geçirmeye ne gücü ne de vakti olmuştu! Birinci sayfaya yazılmış bir kaç önemli adresten bir tanesini yüksek sesle okudu: James Ensor, Vlaanderenstraat 24 Oostende/ Belçika. Önce Akademi kütüphanesinde bulduğu bir Fransız dergisinde rastlamıştı bu ressama; şaşırtıcı, ironik masklar, iskeletler, genellikle figürler hep bir karnavalın bireyleri gibi alaycı ve komik, yaşadığı burjuva ortamını mı eleştiriyor yoksa kendiyle alay mı ediyor? Çevrede kimsenin haberi yoktu bu ressamdan; hocasının bile! Bedri Rahmi'nin bir geleneği vardı: atölyesine ilk gelen öğrenciye bir soru sorardı, ustan kim? ? Zober'de James Ensor diye yanıtlamıştı ama hoca birden şaşırıp.. kim bu reis? diye sorunca, .. Belçikalı bir ressam hocam, bir dergide gördüm, kütüphanede, isterseniz göstereyim. Göstermiştim dergiyi, hoca da hiçbir müzede rastlamamış oysa Ensor, ünlü resmi İsa'nın Brüksel'e Girişini 1888'de yapmıştı! Hiç kimseye benzemiyor, gidip görmek gerekir. dedi hoca! Şans bu ya, yaptığım otostop beni ayağına getirdi Ensor'un. Yine isteksiz kalktım, Ensor'u görmek, sonra da Brüksel'e gitmek için kentin dışına yola çıkmak gerekiyordu; fazla kurcalamadım çünkü yolu düşünmek daha yorucuydu. Kentin merkezi plaja paralel büyük avenu, 1. Albert Promenade kentin gezinti yeriydi. Farkında olmadan bulunduğum noktada adresi sorduğumda, binanın önünde durduğumu şaşkınlıkla öğrendim! Harp sonrası Avrupa'nın görünüşünü şimdi anlatmak güç, kentlerin dışa açılımı daha yıllar sonra olacaktı, nasıl anlatabilirim bu öğleden sonra ortada dolaşan tek yabancı belki bendim. Müzeyi arıyordum ama önünde durduğum büyük burjuva evinin altındaki butik, Ensor'un ailesinin işlettiği, içinde karnaval giysilerinden masklara, eğlenceye dönük aklınıza gelecek her şeyin satıldığı bir mağaza idi ve de Ensor'un merak kabinesi olmuştu. Bu tür mağazalara Farce et Attrape derler Fransızlar. Bir müze beklerken, içine baktığım mağaza boştu ve kapalıydı, kapının üstünde Ensor'la ilgili bir yazı vardı, yanındaki zili çaldım, ikinci kez çaldığımda kapı açıldı, yaşlı bir adam Flamanca bir şey söyleyecekti ama beni görünce vazgeçti, anlamıştı dış görünüşümden, uzak yerlerden geldiğimi, İngilizce: .. hiç bir şey yok evde, mekanı görmek isterseniz çıkın, olan ne varsa Brüksel'e gitti, orada görebilirsiniz! Çıktık, büyük apartman ve bir mezzanin ama öncelikle çok yaşamış bir mekan sanki ölüme soyunmuştu ve de tabloların dışında tüm eşyalar yerlerindeydi, girişten itibaren müzeler için götürülen tüm tabloların izleri, zamanla solmuş duvar bezlerine boyutlarıyla o kadar etkin işlemişti ki sanki bir puzzle gibi belleğinizi işleve geçirecek, belgesel zamanın fotoğraflarıyla tekrar yerlerine koyacakmışsınız; yani bir bellek oyununa çağırıyordu. Dergide gördüğüm ünlü fotoğrafın mekanına girdik, 1937'de çekilmiş bu fotoğrafta, Ensor, harmonium çalıyor, büyük bir avize, üstü yığınla kitap, dergi, kağıt vs. dolu bir yatak, bir koltuk, önde bir masa ve kitaplar. Duvarda ünlü tablosu İsa'nın Brüksel'e Girişi, koltuğun üstünde küçük bir tuval, solunda da iki desen. Bu fotoğrafın çekildiği mekana girdiğimizde beni şaşırtan: resimlerin dışında tüm obje, eşya ve harmoniumun yerli yerinde olmasıydı. Ensor bu büyük boyut tuvali dışarıda, daha büyük bir mekanda yapmıştı, sonra odaya koymak büyük bir sorun olmuş, yandaki balkondan zorla sokmuşlar yerleştikten sonra bir iki yerde sergilemek gerektiğinde, yine büyük bir sorun olmuş. Kim olduğunu çıkaramadığım yaşlı adama, burada biraz kalabilir miyim diye sorduğumda, saatine baktı, gülerek buyurun dedi; harmanium'un ve malum duvarın karşısındaki bir koltuğa oturdum. Mekanların belleğine inandığım için, belki de yorgunluk, belki de yaşamın içini boşaltmış, bir HİÇ alegorisi, geriye kalan pişmanlığa özgü bir mekanı paylaşmak. Yine yıllar sonra aynı sanrıyı, dedemin kapalı evine gittiğimde yaşamıştım. Burada olmam belki bir merak nedeniydi; ama beni asıl ilgilendiren sanatçının oluşumuydu, bir marjinalite nasıl oluşur? O zaman bilmiyordum Ensor'un Einstein'la dost olduğunu, Emile Verhaeren'le çok yakınlığını, özellikle Mallerme, Baudelaire, Rimbaud'nun şiirine uzantısını; müziği çok iyi bildiğini ve işte o Avrupa'nın geleceğini oluşturacak büyük sinerjisinin aktörleriyle beraber olduğunu. Ama bu öğleden sonra kendi mekanında yaşadığım bu aphorisme, bana daha iyi bakmamı, görmemi; daha doğrusu yaptığımın gerçek bir narration olduğunu öğretti. Paris'e, Bienal'e. Fincanı aldım, teşekkür ettim.


Sisli Yaz, başarılı bir boşanma avukatı olan Aydın'ın hayal kırıklığı ile neticelenen aşk hikayesinin polisiye kurgu eşliğinde anlatıldığı bir romandır. Romanda bir taraftan yaşadığı hayattan bıkmış olan Aydın'ın kendisinden hayli küçük bir kıza olan aşkı anlatılırken bir taraftan da gazete manşetlerinde Bostancı Cinayeti başlığıyla yer alan bir cinayete yer verilir ancak bu cinayet romanın asıl kurgusunu oluşturmaz; aksine Aydın'ın yaşadığı hayatı sorgulamasını sağlayacak bir iç hikayedir. Aydın'ın yaşam biçimi mazbut bir hayat süren annesini de rahatsız etmektedir. Oğluna sürekli evlenmesi konusunda baskı yapar ancak Aydın evliliğe sıcak bakmamaktadır. Sonunda annesi bu konudaki ısrarında başarılı olur. Mahalleden bulduğu Harika adlı kızı Aydın'a gösterir ve Aydın kıza aşık olur. Huriye Hanım'ın Aydın'ı Harika ile evlendirmek istemesinin nedeni kızın çok güzel olması ve yaşının küçük olmasıdır. Ayrıca annesi Şaziye Hanım'ın genç yaşta dul kalmasına rağmen kızını namusuna söz getirmeden büyütmüş olması da Huriye Hanım'ın Harika'yı gelin olarak benimsemesinde önemli rol oynamıştır. Aydın annesinin de etkisiyle Harika'yla evlenmeye hemen karar verir ancak bu kadar hızlı karar vermesine sebep olan şeyin ne olduğunu kendisi de bilmez. Bir gün Buztaş Holding'in gümrük komisyoncusu Cevdet Bey aracılığıyla bir gümrükçü, komşusunun oğlu olduğunu söylediği tamirci bir gencin davası için Aydın'ın bürosuna gelir. Gazetelerde Bostancı Cinayeti olarak geçen bu davada cinayet sanığı olan tamirci genç, kaynanasını hamile kaldığını söyleyerek kendisine şantaj yaptığı için öldürdüğünü itiraf etmiştir. Aydın, Hadi Bey'in bu davayı kendisine göndermesine bir anlam veremez. Arada Hadi Bey olmasına rağmen davayı kabul etmez; ancak gelişmeleri gazeteden takip eder. Aydın'ın davayı almasa da takip etmesinin nedeni cinayet zanlısı olan gençle ortak yanlarının olduğunu düşünmesidir. Evlilik hazırlıkları içerisinde olan Aydın nişanlısından bir türlü ilgi görememekte her şeye genç ve güzel kayınvalidesi karar vermektedir. Önceleri bu durumu nişanlısının gençliğine verse de kayınvalidesinin köşkte beraber yaşamaları konusunda ısrarcı olması ve her konuda Harika'dan önce davranması Aydın'ı giderek tedirgin eder. Roman sonunda Bostancı'da işlenen cinayete kurban giden kadının Selma'nın evinde çalıştığı ve Hadi Bey'in yeğeni Nejat tarafından öldürüldüğü ortaya çıkar. Kadın Nejat'tan hamile kalınca onu amcasıyla birlikte kaçakçılık yaptıklarını polise söylemekle tehdit etmiş, Nejat da kadını öldürmüştür. Suçu kadının damadının üstüne atmışlar, vazgeçmeye kalkınca da onu öldürmüşlerdir. Bu olay polisiye bir kurguya sahip olsa da daha çok Aydın'ın psikolojisini ortaya çıkarmak bakımından önemlidir. Olaylar Aydın'ın korktuğu gibi gelişmese de Aydın'ın istediği şekilde mutlu sonla bitmez. Evlilik hazırlıkları süresince Aydın, kayınvalidesinin köşkünde karşılaştığı ve komşularının oğlu olduğunu öğrendiği Şahap'ın sürekli köşkte bulunmasına bir anlam verememiş ve sonunda komşu Osman Bey'le Şaziye Hanım arasında bir ilişki olduğunu, Şahap'ın Harika'nın kardeşi olabileceğini düşünmüştür. Ancak gerçek bundan çok daha korkunçtur. Düğün gecesi Aydın'la bir araya gelmeyen Harika, düğünün ertesi günü Şahap'a aşık olduğunu ve ondan bir bebek beklediğini belirten bir mektup bırakarak kaçmış, Şaziye Hanım da intihar etmiştir. Bilindiği üzere normlar toplum içinde bireylerin nasıl davranması gerektiğini gösteren ve yaptırım gücü taşıyan kurallar sistemidir ve bu kurallar sistemini formel ve enformel olarak iki ana başlıkta ele almak mümkündür. Formel normlar, yazılı ya da sözlü olarak ifade edilen kurallardır. Daha çok, karmaşıklaşmış toplumsal sistemlerdeki ilişkileri yönetirler. Resmi ve yazılı olarak ifade edilenler yasa olarak nitelendirilir ve sınırları kesin olarak belirlenmiş eylemleri yasaklar. Daha az sayıda bireyler arasında karşılıklı etkileşimden doğan sözlü ya da yazılı biçimde ifade edilmeden, ilişkilerin kendinde bulunan davranış kurallarına da enformel norm denilmektedir. İnsanlar hangi toplumda yaşarsa yaşasın, bu her iki norm sınıfına da uymaya zorlanırlar. Görüldüğü üzere Sisli Yaz romanının kahramanlarının hemen hepsi- avukat Aydın'ın anne ve babası hariç- toplumsal normlar açısından suçludur. Buztaş Holding'in sahibi Hadi Bey'in yeğeni Nejat, birlikte olduğu kadından ayrılmak istemiş ancak kadının amcasıyla birlikte kaçakçılık yaptıklarını polise söylemekle tehdit etmesi üzerine kadını öldürmüş, suçu kadının damadının üzerine atmıştır. Polisin araştırmaları sonucunda suçlu olduğu ortaya çıkınca da kendisine yardım eden Hadi Bey'le birlikte tutuklanmıştır. Selma, para için kendinden oldukça yaşlı bir adamla evlenmiş önceleri pişman olup boşanmayı bile düşünmüş ancak sonrasında kocasıyla yaşayamadığı duygusal ilişkiyi başkalarıyla yaşamaya başlamıştır. Selma'nın evliyken başka erkeklerle ilişki kurması da toplumsal normlar açısından suçtur. Ancak romanın sonunda Selma kocasını polise şikayet ettikten sonra genç sevgilisiyle yaşamaya devam eder. Toplumsal normları dikkate almadan yaşamayı öğrenmiştir. Harika ise yine hukuki normlar açısından olmasa da toplumun gözünde suçludur. Komşularının oğlu ile evlenmeden cinsi münasebette bulunmuştur. Bu durum toplum tarafından geçmiş yıllara göre biraz daha anlayışla karşılansa da romanın 1984'te yazıldığını düşünürsek toplumsal normlara uymamaktadır. Ancak Harika'nın suçu bundan ibaret değildir. Şahap'la ilişkisi olduğu halde Aydın'la nikah masasına oturması, evlendikten sonra Şahap'la kaçması hukuki açıdan boşanma sebebi ve toplum nezdinde daha suçtur. Ancak annesi Şaziye Hanım'ın kendi çıkarları için onu sevmediği bir adamla evlenmeye zorladığı düşünüldüğünde ve yaşının küçüklüğü göz önüne alındığında Harika'nın kendi yaşında bir delikanlıya aşık olması ve kocasını terk edip onunla kaçması suç teşkil etmez. Romanın en çarpıcı kahramanı kuşkusuz Şaziye Hanım'dır. Şaziye Hanım, yirmi yaşlarındayken kendisinden neredeyse otuz yaş büyük, mektupçuluk kaleminde memur olan bir paşa oğluyla evlendirilmiştir. Kocası ölünce genç yaşta dul kalmış ve hiç evlenmemiştir. Şaziye Hanım'ın kocası öldükten sonra hiç evlenmemiş olması toplum tarafından takdir edilen bir davranıştır. Huriye Hanım'ın, onu oğlu Aydın'a Kızını üvey baba elinde büyütmek istememiş. Eski terbiye görmüş. Çerkez terbiyesi görmüş bir kadın. Bakma bizim yanımızdaki serbest tavırlarına, seninle öyle konuşmasına. Seni pek sevmiş. Yoksa çok mazbut bir kadın. O kadar genç yaşta dul kalmış da bugüne kadar adına leke sürdürmemiş, kimseye söz söyletmemiş. sözleriyle anlatması da bu düşünceyi doğrulamaktadır. Aydın, Şaziye Hanım'ın davranışlarından pek hoşlanmasa da annesinin sözleri, Şaziye Hanım'ın mazbut kadın rolü oynaması ve Harika'nın görünüşteki masumiyeti Aydın'ın hislerine kulak vermesini engellemiştir. Romanın sonunda Şaziye Hanım'ın, topluma karşı çizdiği mazbut bir kadın imajını korumak için evlenmediği ortaya çıkar. Toplumun kocası ölen kadından beklentisi yaşı genç de olsa kocasının yasını tutması ve sonraki hayatına sadece anne rolüyle devam etmesidir. Psikolojik olarak toplumun bu beklentisine cevap veremeyecek durumda olan Şaziye Hanım'ın toplumsal normlara uygun davranmak adına bulduğu çözüm hem kanunen hem de toplumsal normlar açısından suçtur. Romanın sonunda Şaziye Hanım'ın, komşusunun çok da normal olmayan oğluyla ergenliğe girişinden itibaren birlikte olduğu ortaya çıkar. Şaziye Hanım'ın kendi yaşıtı biri yerine Şahap'ı tercih etmesi ise Şahap'ın eve girip çıkmasının toplum tarafından olumsuz karşılanmayacağını düşünmesidir. Harika'yı evlendirdikten sonra damadının ve kızının kendisiyle birlikte oturmasını ısrarla istemesinin nedeni de bu ilişkiyi komşuların dikkatini çekmeden sürdürmeye devam edebilmektir. Romanda olaylar, Harika ve Şahap'ın birlikte kaçmasının ardından Şaziye Hanım'ın intihar etmesiyle sona erer. Görüldüğü üzere Erhan Bener, Sisli Yaz'da kadın erkek ilişkilerini mercek altına almış, bireyin özgürlüğüne verdiği önemi vurgulamış ve toplumsal normların bireyin iradesi üzerinde baskı kurduğunu ve bu baskının etkilerinin her zaman olumlu sonuçlar doğurmayacağını gözler önüne sermeye çalışmıştır. Bener'in cinayeti konu edindiği romanlarından bir diğeri de Loş Ayna'dır. Elif'in Öyküsü'nün aksine bu romanda cinayeti kimin işlediği romanın başında belli değildir; ancak olaylar geliştikçe cinayetin nasıl gerçekleştirildiği açığa çıkar. Bu durum okura polisiye bir romanla karşı karşıya kaldığını düşündürse de Loş Ayna'da yazarın amacı okurun ipuçlarını kullanarak katili bulması değildir. Bener, romanında cinayeti, roman kişilerinin psikolojilerini ele almak için bir kurgu yöntemi olarak kullanılmıştır. Romanda toplumla ve birbirleriyle çatışan dört insanın- Mahide, Selçuk, İlhan ve Sahir'in- dramı iç çözümleme, iç monolog ve bilinç akımı tekniklerinden faydalanılarak anlatılırken cinayet, kişilerin psikolojilerini yansıtması bakımından önem taşımaktadır. Mahide'nin kültürlü ve güzelliğiyle erkeklerin dikkatini çeken bir kadın olması bu durumu daha da zorlaştırmaktadır. Mahide hiçbir erkeğin kendisiyle uzun süreli bir birliktelik yaşamak istemeyeceğini düşünmektedir; çünkü yasalar önünde olmasa da toplumsal açıdan suçludur. Nitekim savcı yardımcısı Sahir Bey ona evlilik teklif ettiğinde durumunu açıklar ve kimsenin kendisiyle evlenmek istemeyeceğini söyler. En yakın arkadaşı İlhan'dır. İlhan'ın teyzesi Mahide'ye aşık olan Selçuk, Mahide'nin evlilik teklifini reddetmesi üzerine bir kızgınlık anında Mahide'yi bıçaklar ve sonunda katil olur. İlhan'ın zeki ve kültürlü biri olduğunu düşünen Sahir Bey, İlhan'dan pek hoşlanmaz. Bunun nedenini bilmese de aslında bu durumun nedeni İlhan'ın eşcinsel olmasıdır. Düşünüyor. Selçuk'un bu çocukla arkadaşlık etmesinden hoşnut mu gerçekte? Değil. Aksine bayağı tedirgin. Gerçi çok zeki, okuyan, akıllı, yetenekli, Selçuk'a karsı kusursuz bir dostluk besleyen, özverili bir çocuk. Ne var ki, konuşuşunda, hali tavrında, alışılmadık bir yumuşaklık, belki de bir yapaylık var. Bundan ötürü rahatsızlık duyuyor Sahir, kuşkulara düşüyor. Hatta, itiraf etmek istemiyor ama, çekiniyor bu çocuktan. Ne zaman konuşsalar, kendine karşı bir güvensizlik duyuyor içinde, nedenini tam olarak kestiremiyor. Tuhaf yaradılışlı, tuhaf tabiatlı, biraz kendini beğenmiş, sağlıksız bir çocuk. Selçuk'un Mahide'ye aşık olması abisi Sahir'i de rahatsız etmektedir. Ona göre Mahide, Selçuk için gelip geçici bir maceradır. Kardeşinin peşini bırakması için Mahide'yi ikna etmeye çalışan Sahir Bey, Mahide'ye aşık olur ve evine gittiği gün ona evlenme teklif eder. Mahide kendi durumunu anlatarak bu teklifi reddeder. Sahir Bey, gece geç saatlerde sarhoş bir şekilde evine döner. Ertesi gün sabah saatlerinde Sahir Bey İlhan'dan gelen telefonla Mahide'nin öldüğünü öğrenir. Mahide'nin evine giderek İlhan'dan olay hakkında bilgi alır. İlhan, Mahide'nin mücevherlerinin çalındığını ve cinayetin hırsızlık nedeniyle işlendiğini söylemesine rağmen Sahir Bey buna inanmaz; çünkü cinayet sonrasında İlhan, Mahide'nin evinde bulduğu tek kol düğmesini Sahir Bey'e vermiştir ve Sahir Bey o gün bu kol düğmelerini takmadığından emindir ve olayların akışı bu cinayeti Selçuk'un işlemiş olabileceğini düşündürmektedir. Bu arada Mahide'nin verdiği yüzüğü satmaya çalışırken yakalanan kapıcı, cinayet zanlısı olarak tutuklanmıştır. Sahir Bey, bu adamın suçsuz olduğunu düşünmektedir. Sahir Bey, vicdan azabıyla kapıcıyı kurtarmanın yollarını ararken İlhan, Sahir Bey'e her şeyi itiraf eder ve Selçuk'u bu durumdan kurtarması gerektiğini söyler. Mahide'yi bıçaklayan Selçuk'tur; ama onun ölümüne sebep olan kendisidir. Selçuk evden çıktıktan sonra Mahide'yi yaralı şekilde bulmuş doktor çağıracağını söylemiş ama çağırmamış ve onun kan kaybından ölmesine sebep olmuştur. İlhan'a göre polis suçluyu bulduğuna göre olayı daha fazla kurcalamanın anlamı yoktur. İlhan'ın, arkadaşını korumak adına suç ve suçlu üzerine Sahir Bey'e söylediği cümleler oldukça düşündürücüdür.


savunucusuyuz. Basın özgürlüğüne, demokrasiye, insan hak ve hukukuna, laik ve Cumhuriyet devleti anlayışının savunulmasına, korunmasına, bizleri umutlandırmıştır. Bütün parti liderlerine teşekkür ediyoruz. Ancak olayın sonrasını da düşünerek, hak ve özgürlüklerin, demokratik, partisinden ve Cumhurbaşkanı'ndan beklemek de her vatandaşın hakkı. olacaksa, bunun toplumumuza sağlayacağı iyileştirici bir yarar olmaz. sokağa çıkan kitlelerin içinde, toplumun farklı katmanlarına sataşan, sosyal medyada tehdit-kin yağdıran bir grup ortaya çıkmıştır. Yine bizleri üzen başka bir nokta şudur: Yaşanan elim olaydan sonra, yapılacağını ısrarla anlatması ve yine bizleri tepkiye itercesine, fazla gerginlik ve ayrıştırmaya katlanacak takati yoktur. Bu nedenle, Özellikle bu tavrın, devletin ve Kültür Bakanlığı'nın başta tiyatro, geçen darbe girişimi sonrası dönem tabii ki inandırıcı olmaz. tanıdıkları saygı ve özgürlüğü göstermesi lazımdır. ve yaşamını kaybeden kıymetli TSK mensuplarımızı, polislerimizi, güvenlik güçlerini, her yaştan vatandaşlarımızı, şehitlerimizi sevgi, saygı ve rahmetle anıyor, ailelerine sabır ve metanet diliyoruz.


Paris'te Grand Palais'de gördüğüm bu sergi; sanata yolculuk süresinde, yaratışın kaynaklarına, onu sınırlandırmadan, onun ilişiminin duygu alanlarına giderek insanın görünmeyen yüzünün bir anatomisi, bir iç diyalog yani sanatı yapan içgüdü. Bugün sanat, genellikle paraya dönük bir yatırım piyasasına, anlamsız, bozuntu tekrarlara dönüşmüşse, zaman medyatik şamataya soyunmuş, hava alınıp hava satılıyorsa, bu demek değildir ki düşünce çökmüştür. Hala sanatın gerçek anlamına, onun düşündürücü içeriğine bağımlı sanatçılar var, bunu savunanların belki biraz gölgede olmasının nedeni; kendimize dönüp, varoluşun diyalektiğine ayıracak zamanımızın olmaması. Deviation yani sapmalar la bir durum yaratma, gözü kaydırma, kafa yıkama, dinlerin konumuna girerek olağanüstü bir içeriği; ecce homo, ve de onun moral öğretisi memonto mori, ve de insanın uzak denizlerini melankoliyle düşlemek! Ama tüm bu içerik tanrıyı yüreklendirmek için değil, ben'den içeri olanı, o bilinmezin, acının, ölümün ya da güzelin açmazına bir gönderiydi. Bir içerik gerekiyordu sanata, gizemi anlatacak, sanrıyı yargılayacak, düşlerini yorumlayacak, sembol ve alegori'yi, acıyı dışa vuracak. İşte böyle içini döktü sanat, harikalar yaratarak. O uçarı naiflik sonraki yüzyıllarda banalleşmeye başladı; konsantrasyon tavsadı, insan bir kabuk değiştirdi; sözüm görsel sanatları içeriyor, oysa düşünce, yazı, müzik vs. çok ötelere giderek kendi yapısını korudu. 21. yüzyılda ise, internet'i bulan, evrenin derinliklerini deşifre eden insan, kendi yüzeyinde din savaşlarıyla belki olabilecek en absürt karanlığı yaşıyor. İşte bu sergiyi kurgularken, tematik planda kendimize sorduğumuz: bu insana dair labirente nasıl girdik, bir türlü anlatamadığımız bir iç çöküntüsü var ve kimiz, nereye gidiyoruz? Bilinmeze dair yine o soruyu soran ve de bunu kaynaklarına inerek yanıtlamaya çalışan, bir şifre çözmek gibi dolambaçlı, elimizdeki örneklerden yola çıkarak gerçekleştirilen bir sergideyiz; tümüyle bir merak kabinesiyle karşı karşıyayız. Korku ve metafizik kaçınılmaz! Ölüme dair ama ilkel onu daha uçarı görüyor, yok olmayı yadsıyor; onu saklamaya, doğanın bir gün onu tekrar dirilteceğine inanıyor. Ne olursa olsun, onu kendine bağlamayı, efsunlamayı, büyüyü deniyor. Semboller icat ediyor, yakararak lanetlemeyi; masklar, fetişler, ezgilerle onu uzaklaştırmayı deniyor. Aracılar ortaya çıkıyor; diyorlar ki bize bırakın ölümü, öteki onu çürütüyorsa biz mumyalarız! Sanki bir telepati var ölüme özgü; ne Enka ne Mısır ne de Uygur vs. hiç bir iletişim olmadan, sanki sözleşmiş gibi bu mesajı iletiyorlar: ölümü böyle yargılayacağız, korkuyu şöyle dindireceğiz. Masklar, totemler, anıtlar, semboller, kurbanlar; kan revan... Ölüm yine başucumuzda. İnsan yaralı, bin çeşit ve de bunun bir envanteri yok. Alegorik penturün içeriğindeki insan yaralı, tenin gizeminden albenisine, bir ikona dönüşüyor; analogies visuelle! Yapacak bir şey yok, ona kafa tutmak belki! Ama kilise bu jurisprudence rituellei öyle bir uyguluyor ki gerekirse Engizisyon ya da yeniden ölüm! Memonto Mori öleceğini anımsa, symbole spirituelle her yerde aynı; sonuçta Afrika'dan, Alp'lerde yitmiş bir kanyona kadar VANİTE, güzelliğin geçiciliği ve de sonsuz huzur; metaforik, Tanrı fikrini saptırarak, yine ona başka bir güç ve gizem getirmek; 5. boyut denemesi, demek başarıldı ki onun adına hala savaşılıyor! Sonuç bize huzuru ve dinginliği muştalarken, bir zen bahçesine, söz verilmiş cennete giriyoruz bir tüy gibi hafif! Nasıl olur da ölümün gizemini, çapraşık inançlar, uyduruk din güçlerinin baskısıyla çözebiliriz! Bu korkuyu kullanarak bir toplumlar üstü hegemonyayı yaratanların, çağdaş engizisyonu uygulamak isteğinin yöneticilerinin, tüm zamanlarda kendi psychique duvarlarına kapalı kalmış hastalar olduğunu kabul etmek istemiyoruz. Tüm dinlerin kaynağı Tevrat'tan başlar: bu erken, ilkel insanı korkuya hipnotize etmek, morali kontrol altına almak, yasaklarla onu sınırlandırmak, kadını üretim aracı olarak indirgemek. Nasıl olur bu histerik kanunlar atom çağına dek bir anayasa gibi bizi sınırlar? TANRI bir dokunmazlık kazanıp soyutlanırken, onun temsilcilerinin niçin ölümlü olduklarını bugüne dek anlayamadığımız gibi, 21. yüzyıl dinlerin birbirleriyle sürtüştüğü absürt savaşların çağı olarak başladı. Dinler uyuşturucu mistik misyonlarının ötesinde, dünyayı da politik olarak yönetiyorlarsa, bu moral labirentinin içindeki bir insan nasıl özgür olabilir? Bu din baskısını silkelemiş bir ülke söyleyebilir misiniz, ya da; duyguyla, kültürle, bilinçle yönetilen? Bana bir tek dünya lideri, devlet başkanı, politikacı gösterin; Bosch'un resmini, Rilke'nin şiirini, Kafka'nın dünyasını deşifre edebilsin! Sonuçta yaşadığımız bu carambolage insanın tükendiğinin resmidir.


Eskişehir Sanat Derneği, Türk şiirinin büyük usta şairi Yunus Emre'nin şiir ortamında anılması, şiirimizin Yunus Emre adına buluşmasını gerçekleştirmek amaçıyla başlattığı ve 7-8 Ekim 2016 tarihlerinde gerçekleştireceği 8. Eskişehir Yunus Emre Şiir Buluşması etkinlikleri çerçevesinde düzenlediği geleneksel şiir yarışmasındır. Yarışmaya 3 adet şiirle katılanacaktır. Şiirler Bilgisayarla 12 punto yazılmış olarak ve her şiirlerinden beşer adet çoğaltılmış olarak gönderecektir. Katılımcı rumuz ile katılacak, üzerinde rumuzu yazılı zarf içersine adı, soyadı, telefonu, adresini ve e-postasını özgeçmişini bir adet fotoğrafıyla Eskişehir Sanat Derneği Cumhuriye Mah. Sakarya1 Cad. No:25/3 Tepebaşı-Eskişehir adresine gönderecek ya da elden teslim edecek. Ödül olarak Birincilik, İkincilik, Üçüncülük ve iki adet Mansiyon'a plaket verilecek. Ödül töreni 8 Ekim 2016 günü yapılacaktır. Şiirlerin sonuçları derneğin www. eskisehirsanatdernegi. org sitesinde 1 Ekim 2016 tarihinde ve şiir sitelerinde duyurulacaktır.


1. Yarışmamız uluslararası katılıma açıktır. Her yaş ve meslek kümesinden ilgililer yarışmaya katılabilir. 2. Bu yarışma her tür kanser hastalığı, lösemi, kemik iliği ve kök hücre nakli konularını içeren eğitsel bir şarkı yarışması olarak düzenlemiştir. Şarkı sözlerinin hitap edeceği yaş grubu 4-17 yaş grubu çocuklar ve ergenler olarak planlanmıştır. Yarışmacılar şarkı sözlerini yazarken hem dil hem de içerik açısından bu yaş grubunun düzeyini göz önünde bulundurarak yazmalıdırlar. Şarkı sözleri; konularla alakalı, eğitici, bilgilendirici, açıklayıcı, umut verici, net, anlaşılır, akıcı cümlelerden oluşmalıdır. 3. Yarışmacılar yarışmaya daha önce hiçbir yerde yayımlanmamış tek bir eser ile başvuru yapabilirler. 4. Yarışmaya son başvuru tarihi 15 Aralık 2016'dır. 5. Eserler yarışmacılara ait olmalı ve başka eserler ile benzer özellikler taşımamalıdır. 6. Şarkı sözü dosyası: Microsoft Office Word 2003 programında A4 kağıdı boyutunda, Times New Roman yazı karakteri kullanılarak 1,5 satır aralığı ile 12 punto yazılmalıdır. Eserler beş kıtayı geçmeyecek şekilde yazılmalıdır. Gönderilecek olan Word dosyasının adı şarkı sözünün adı olmalıdır. 7. Kimlik bilgisi dosyası: yarışmacının adı-soyadı, mesleği, yaşı, cinsiyeti, e-posta adresi, yaşadığı il, telefon numarası bilgilerini içermelidir. 8. Başvuru için şarkı sözü dosyası ve kimlik bilgisi dosyası olmak üzere elektronik ortamda iki dosya doremiilehayat@gmail. com adresine gönderilmelidir. Başvurular sadece elektronik ortamda kabul edilecektir. 10. Aynı dereceye birden fazla yarışmacı uygun görüldüğünde, ödül yarışmacılar arasında eşit olarak paylaştırılacaktır. 11. Yarışmada ilk üçe giren eserler bestelenecektir. 12. Yarışmaya katılan yazarlara telif ücreti veya ücret yerine geçecek herhangi bir karşılık ödenmeyecektir. 13. Yarışmaya katılan şarkı sözleri gerek görüldüğü takdirde, telif hakları Kan ve Kemik İliği Nakli Derneğinde olmak kaydıyla yazarın adıyla yayımlanabilecektir. Yarışmaya katılan yazarlar eserleriyle ilgili basım, yayım, devir, dağıtım vb. her türlü telif haklarını Kan ve Kemik İliği Nakli Derneğine devredeceklerdir. 14. Değerlendirme jürisinde görev alan kişiler, bu kişilerle birinci dereceden kan bağı olanlar ile onların yakınları yarışmaya katılamazlar. 15. Eserlerin yazımında TDK Yazım Kılavuzu'na uyulmalıdır. 16. Eserler milli ve manevi değerlere, genel ve evrensel ahlak ile insanlık ilkelerine uygun olmalıdır. 17. Yarışmaya katılan eserlerin, intihal veya suç unsuru içermesi vb. durumlarda içindeki tüm bilgilerin hukuki ve cezai sorumluluğu yazarlarına aittir. 18. İhtilaf halinde Türkiye Cumhuriyeti Mahkemeleri yetkilidir. 19. Şartnameye uymayan katılımcıların eserleri değerlendirmeye tabi tutulmayacaktır. 20. Sonuçların resmi duyurusu 16-18 Şubat 2017 tarihinde yapılacak olan 2. Kan ve Kemik İliği Nakli Kongresinde ve www. kanvekemikiliginaklidernegi. org adresinde yapılacaktır. 21. Yarışmaya katılanlar yukarıdaki şartları kabul etmiş sayılırlar. 22. Yarışmayla ilgili her türlü duyuru www. kanvekemikiliginaklidernegi. org adresinden ilan edilecektir. 23. Yarışmayla ilgili sorularınız için doremiilehayat@gmail. com adresine e-posta gönderebilirsiniz.


Kadıköy Belediyesi, İstanbul'un kültür ve sanat hayatına katkıda bulunarak desteklemeyi, önemli bir kamusal sorumluluk olarak kabul etmektedir. Bu anlayışla, Kadıköy Belediyesi, kültürel canlandırma etkinlikleri kapsamında planladığı ve sanatçılarımız için yararlı olacağını düşündüğü müzik ve sahne sanatları dallarında değişik ödüllü yarışmalar düzenlemektedir. Toplumun yeni tiyatro oyunlarına her zaman ihtiyacı olmasından hareketle, Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olan tüm yazar ve edebiyatçılara açık olan Kadıköy Belediyesi Tiyatro Oyunu Yarışması 2017 de bunlardan biridir. Kadıköy Belediyesi, bu yarışma ile, sanatçı ve edebiyatçıları yeni eserler yaratmaya özendirip teşvik etmeyi ve yeni özgün telif eserler ile tiyatro repertuvarının zenginleşmesine katkıda bulunabilmeyi hedeflemektedir. Yarışmanın Seçici Kurul'unda, tiyatromuzun önde gelen isimlerinden Orhan Alkaya, Cevat Çapan, Yücel Erten, Dikmen Gürün ve Nesrin Kazankaya yer almaktadır. Kadıköy Belediyesi, yarışma sonunda bir adet birincilik, iki adet ikincilik ve 3 adet mansiyon ve para ödülü vermenin yanı sıra, Seçici Kurul'un seçtiği oyunları da kitap halinde yayımlayacaktır. Yarışmaya son katılım tarihi, 6 Mart 2017'dir. Ödüller, Mayıs 2017'de, Kadıköy Belediyesi Tarih, Edebiyat ve Sanat Kütüphanesi'nde düzenlenecek bir törenle açıklanarak sahiplerine verilecektir.


Şiir tutkunlarına katkı koymak, şiirden ve insandan yana aranışları güncellemek ve şiirin önemini vurgulamak çerçevesinde M. Mazhar Alphan Şiir Ödülü düzenlenmiştir. Ödül, daha önce yayımlanmamış, ödül almamış, şiir kitabı bütünlüğü taşıyan bir dosyaya verilecektir. Şairler, kitap bütünlüğüne ulaşmış, yayıma hazır dosyaları ile ödüle katılabilirler. Dosyadaki şiirlerin dergilerde yayımlanmış olması ödüle katılmaya engel değildir. Yaş sınırı yoktur. Ödüle katılacak dosya, en az 35 A4, en çok 55 A4 sayfası olacaktır. Bilgisayarda word belgesi olarak, 12 punto, 1,15 satır aralığı ile yazılacak ve sayfa numarası verilecektir. Yapıt, 6 nüsha olarak çoğaltılarak dosyalanacaktır. 6 nüsha haline getirilen yapıtta ve zarfın üzerinde yazarın kimliğine ilişkin rumuz dışında hiçbir yazı veya işaret bulunmayacaktır. Rumuzu olmayan dosyalar elenecektir. Başka bir zarfa kısa yaşam öykülerini, kimlik bilgilerini, posta ve e-posta adreslerini, telefon numaralarını içeren bilgiler eklenerek, zarfın üzerine rumuz yazılacaktır. 01-30 Mart 2017 tarihleri arasında M. Mazhar Alphan, Girne Bulvarı, No: 149/2 Kat:4 Daire:8 Karşıyaka İzmir adresine iadeli taahhütlü posta veya kargo ile göndermeleri gerekmektedir. Elden teslim kabul edilmeyecek ve bu tarihten sonra gelecek yapıtlar değerlendirmeye alınmayacaktır. Yarışma sonucu mayıs ayı içinde duyurulacaktır. 22 Mayıs 2017'de düzenlenecek törenle ödül, sahibine verilecektir. M. Mazhar Alphan tarafından verilecek ödül tutarı 1.000 TL'dır. Ödül tek kişiye verilecektir. Ödülü kazanan şiir dosyası bir yıl içinde Nezih-Er Yayınları'nca yayımlanacaktır. Yarışmaya gönderilen yapıtlar, iade edilmeyecek ve internet yoluyla yapılacak gönderiler kabul edilmeyecektir.


Bunun sebebi içimizde değil, dışımızdadır. Biz vicdan ve şuurumuzu yönlendiren Allah'ın kanunlarını her şeyden önde tutarız. Biz Allah'ın kanunlarına aykırı olmayan şeyleri yerine getiririz. Kayser'in hakkını Kayser'e veririz, işte insanlar bunun için bizi kovar ya da öldürürler. Simon ve Matryona yoksul bir çift. Simon kunduracılıkla evini geçindirmeye çalışıyor. Bir gün palto almak için gittiğinde çıplak ve yardıma muhtaç olan Mikael'le karşılaşıyor. Mikael'i alıp evine getiriyor. Mikael ise Allah tarafından yeryüzüne gönderilmiş bir insanın canını almakla sorumlu melek karakterinde. Canını almasını istediği insanın canını alamayınca Allah tarafından cezalandırılarak yeryüzüne çıplak bir şekilde atılıyor. Bu durumdan ne Simon'un ne de Matryona'nın haberi vardır, yardıma muhtaç bir yoksul olarak tanırlar Mikael'i. Mikael'in yardıma muhtaç halini gören Simon'un palto almayı unutmasıyla beraber serüven başlar. Palto almadan eve dönen Simon'u gören eşi Matryona, Simon'a ağza alınmayacak sözlerle çıkışır. Simon bu durum karşısında suskunluğunu koruyarak Mikael'i rahat ettirmeye, karnını doyurmaya çalışır. Daha sonra Mikael, Simon ve Matryona'yla yaşamaya başlar. İnançları gereği yoksulların sabretmesi gerektiğine inanan bu çift, yoksulların ödüllerini diğer dünyada alacaklarına inanır. Kısacası her dinde yer alan Kundera felsefesiyle yaşamlarını sürerler. Bu felsefeyi açığa çıkaran etmenleri görmekten önce bu amok halinin temeline inmek daha sağlıklı bir analize yardımcı olacaktır. Dinler, yoksulluğu ortadan kaldırmaz, yardım edilen yoksulluğu üretir. Herhangi bir dine inanan birey yaşadığı toplumun koşulları nedeniyle Tanrı'nın kanunlarının izniyle 'yardımı' kendi vicdanını rahatlatma adına yapar. Allah bu insanı yoksul olarak yaratmış, bunun kaderi budur, düşüncesi, yoksullaştıran nedenleri din ile maskelemeye neden olur. Tabii bu maske durumun ekonomik yönünü perdelemeye yaramaz sadece, kadınları ikincilleştiren bakış açısını da aşılar. Dine inanan kadın ise hesapçılığa doğru yol almış olur. Erkek duygusal bir zekaya sahipken, kadın, inancının getirisi olan baskılamalardan dolayı alttan iş yürütmeye, iç plan yapmaya elverişli hale gelir. Psikolojik olarak değiştiremediği şartlar nedeniyle kendine gard almış olduğunu düşünür. İnancının emrettiği yoksula yardım etme durumunun dahi karşısında yer alan Matryona'nın Simon'a bu denli sert çıkmasının nedeni inancı yüzündendir. İnancının gerekleri nedeniyle kendi olmaktan çıkan Matryona hesapçı bir beyine sahip olmuştur. Buradan çıkacak olan sonuç ise şudur: Çok kullanışlı yapısı nedeniyle dinler her şeyden önce yoksulların yoksulluğunu sorgulamasını engeller, insanlara kendi olma şansını tanımaz ve onları tekdüze hale getirmeyi amaçlar. Din inanan her insanı Amok Koşucusu haline getirir. Tolstoy'un gözlemlediği gerçeklikler bununla eşdeğerdir. Hayatın Anlamı'nda yer alan öyküler dönemin Rusya'sında yaşanan trajedileri, yokluk-varlık, sevgi-sevgisizlik, inanan-inanmayan bağlamında işlenir ve bu işleniş de dinin yarattığı robotları net olarak görmemizi sağlar. Nesnel gerçeklikten uzak, fanatizme neden olan inanç, yapısı nedeniyle psikolojik hastalıklar ortaya çıkıyor. Hangi din olduğu fark etmeksizin sorgulamadan herhangi bir dine inanan bireyde görülen en büyük rahatsızlık Amok Koşuculuğudur. Amok, hep cinnet halinde olma, sonunu asla düşünmeden, hesap etmeden şiddet kullanma durumudur. Psikoloji biliminde ise Amok; bir düşünce döneminin sonrasında gelen şiddet ve bazen cinayetle sonuçlanan atakların görüldüğü dissosiyatif bir tablodur. Erkekler arasında daha yaygındır ki bir hakaret sonrasında başladığı gözlemlenmiştir. Kötülüğe uğradığını ya da kötülüğe uğrayabileceğine dair sanrılar bulundurmaktadır. Kundera Felsefesi günümüzde Sufizm olarak ta bilinir.


12 Temmuz 1960 yılında Gaziantep'te doğmuştur Ahmet Ümit. Polisiye türü denildiği zaman, son zamanlarda akla ilk gelen isimlerden biridir. Ahmet Ümit, 1980'lerin sonuna doğru gittiği Moskova'da, Moskova Sosyal Bilimler Akademesi'nde eğitim gördü. Burada şiir yazmaya başladı. Sokağın Zulası adlı şiiri aynı yıl içinde yayımlandı. 1992 yılında ilk öykü kitabı olan Çıplak Ayaklıydı Gece'yi yazdı. Bu kitap ödül de aldı aynı zamanda. Bununla beraber Ümit, yazın hayatında daha fazla yer almaya başladı. Sedat'ın ikiz kız çocuğu vardır. Ayça ve Gökçe... İkisine de olabildiğince şefkatli davranır Sedat. Aşık olduğu kadın Mine, Güzel Sanatlar bölümünde okuyan bir üniversite öğrencisidir. Üst kat komşusu Sevim hanımların kızıdır. Sedat, işte bu kıza aşıktır. Onunla birlikte olur, ancak onun hamile olduğunu çok sonra iş işten geçtiğinde öğrenir. Sık sık Mine için Kurtuluş'a, Mine'nin kaldığı eve gider. Bir süre sonra Mine ortadan kaybolur. Mine'nin alt kat komşusu aynı zamanda ev sahibidir. Madam ve onun zihinsel engelli kızı Maria o evde beraber yaşarlar... Kitabın düğüm noktasını ise bu bölüm oluşturur zaten. Mine'nin kaybolmasıyla, Sedat'a düzenlenen suikast aynı döneme denk gelir. Sedat, suikastten son anda kurtulmuştur. Ona suikast yapan ise bir örgüt üyesi olan Fahri'dir. Sedat, çatışmada Fahri'yi öldürmüştür... Fahri'yle beraber, Sedat'a suikast düzenleyen simitçi ise olayları daha da gizemli kılsa da, bu giz kısa bir süre sonra, büyük hayal kırıklığıyla, çok basit bir şekilde ortadan kalkar. Aynı acemilik simitçinin yakalanmasından sonra da kendini göstermiştir. Simitçi, yani Fahri'nin çok sevdiği bir ağabeyi, dostu olan ama örgüt işlerine hiç bulaşmamış, namus meselesi nedeniyle cezaevinde yatan Cuma'dır. Cuma da sorguya çekilir. Zor bir durumda ve ağzı burnu kan içinde olan Cuma'nın daha ikinci soruda bütün olaylar silsilesini anlatması şaşkınlık vericidir. Hem de Sedat'ın sadece Fahri ölmeden önce bize her şeyi anlattı, bir şey saklama o yüzden yalanıyla... Sanki başı-sonu belli cümleler, olayların yarattığı tahribat göz önüne alınmaksızın bir güzel karakterlere yedirilmiş gibi... Yani bir istihbaratçıya suikast düzenlendikten sonra olayların bu kadar çabuk çözümlenmesi, ağızdaki tadı ekşitmiştir. Fahri'nin bu suikast girişimini örgüt için değil, Mine'yi sevdiği için ve Sedat'ın kendisini ortadan kaldıracağından şüphelenerek yapması, ne derece profesyonelce kurgulanmışsa, bu kurgunun çözümü de o derece basitçe gerçekleştirilmiştir.


Uluslararası Alanya Heykel Sempozyumu, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi ile Alanya Belediyesi tarafından 2004 yılından bu yana gerçekleştirilmektedir. Sempozyumun organizasyonunu MSGSÜ Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü ile Alanya Belediyesi yürütmektedir. Sempozyumun amacı Alanya'ya nitelikli çağdaş sanat yapıtları kazandırmaktır. Madde 1. Uluslararası Alanya Heykel Sempozyumu, Alanya'da 1 -30 Kasım 2016 tarihleri arasında gerçekleştirilecektir. Madde 2. Sempozyuma katılacak sanatçılar, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümünden üç ve Alanya Belediyesini temsilen iki üyenin katıldığı jüri tarafından, sanatçıların gönderdikleri başvuru dosyaları esas alınarak saptanacaktır. Sempozyum sonunda her sanatçıya Alanya Belediyesi ve Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi tarafından onaylanmış bir katılım belgesi verilecektir. Madde 3. Sempozyuma 10 sanatçı katılacaktır. Katılımcılardan biri, MSGSÜ Heykel Bölümünce görevlendirilmiş öğretim elemanı olacaktır. Jüri gerekli gördüğü takdirde katılımcı sayısı 10 kişiden az olabilir. Sanatçıların beş yıl süresince ikinci kez katılımları kabul edilmeyecektir. Madde 4. Yontu malzemesi olarak yaklaşık 50 cm çapında, 300 cm uzunluğunda sedir ağacı ve yardımcı malzeme olarak demir kullanılacaktır. Demir malzeme sanatçının projesine bağlı olarak profil ya da sac formunda temin edilebilir. Madde 6. Yapıtların mülkiyeti Alanya Belediyesi'ne aittir. Eserlerin müzeye konması veya geçici sergilere katılması amacıyla taşınması Belediye'nin tasarrufundadır. Sanatçı, çalışma sürecinin ve eserlerinin görüntülenmesine izin verir. MSGSÜ ve Alanya Belediyesi tanıtım amacıyla görüntüleri kullanma hakkına sahiptir. Madde 7. Sanatçıların sempozyum süresince gerçekleştirdikleri yapıtlar, Alanya'da hazırlanmakta olan heykel parkına, park tamamlandığında Sempozyum Komitesi ve Alanya Belediyesi tarafından belirlenen yerlere yerleştirilecektir. Madde 8. Sempozyuma katılan sanatçıların, ulaşım, sabah, öğle ve akşam yemekleriyle konaklamaları Alanya Belediyesi tarafından karşılanacaktır. Madde 9. Sempozyuma katılan her sanatçıya sadece bir kişi refakat edebilir. Bu refakatçinin konaklama ve sabah, öğle ve akşam yemekleri karşılanacaktır. Refakatçilerin ulaşım masrafları kendilerine aittir, çalışmaları için de herhangi bir ek ücret ödenmeyecektir. Madde 10. Ulaşım, tüm sanatçılar için ekonomi sınıfı, gidiş-dönüş uçak bileti ve havaalanından karşılamayı kapsar. Her sanatçı uçak biletini kendisi temin edecek ancak Alanya'ya vardığında uçak bilet bedelleri Alanya Belediyesi'nce kendisine ödenecektir. Madde 11. Kendisine tanınan sürede ve mekanda yapıtını gerçekleştiren her sanatçıya, genel harcamalar ve telif hakkı olarak toplam 2000 ödenecektir. Ödeme, sempozyumun ilk beş günü içerisinde net 1000 , sempozyumun son gününde net 1000 nakit ödeme şeklinde yapılacaktır. Madde 12. Sempozyuma katılmaya hak kazandığı halde gelemeyeceğini bildiren sanatçıların ya da sempozyumun başlangıç tarihinden itibaren 5 günlük süre içerisinde herhangi bir mazeret bildirmeksizin sempozyumda hazır bulunmayan sanatçıların katılımları iptal edilecektir. Madde 13. Sanatçılar, çalışma saatleri içerisinde sempozyum alanında bulunmak ve sempozyum takvimine uymakla yükümlüdürler. Gelişebilecek istisnai durumlar Sempozyum Komitesi'nce değerlendirilir. -Başvuru formu. -Sanatçının katıldığı en önemli 10 etkinliği belirttiği bir daktilo sayfasını aşmayan İngilizce veya Türkçe fotoğraflı özgeçmişi. -Sanatçının gerçekleştirdiği beş çalışmayı tanıtan. jpeg formatında görsel doküman. -Sanatçının sempozyumda gerçekleştireceği yapıtı değişik açılardan gösteren çizim, maket fotoğrafları, montaj şeması, varsa heykelde kullanılacak ek malzemeler. Sanatçı gerekli gördüğü takdirde yapıt hakkında İngilizce veya Türkçe kısa açıklama dosyada yer alabilir. -İletişim için e-posta adresi. Madde 2. Yukarıdaki belgeleri içeren ve toplam 1.5 MB aşmayan başvuru dosyası en geç 15 Eylül 2016 Perşembe günü, saat 17.00'ye kadar aşağıdaki adrese e-posta ile iletilmelidir. Sadece e-posta yoluyla yapılan başvurular kabul edilecektir. Eksik başvurular değerlendirmeye alınmayacaktır. Madde 3. Başvuru dosyalarındaki belgeler, basın duyurusu ve daha sonra basılacak olan katalog ve benzeri yayınlarda kullanılabilecektir. Madde 1. Ağaçların büyük kesimleri için hızar, şerit, planya ve marangozhane hizmeti temin edilecektir. Ayrıca ağaçta kullanıma uygun nitelikte bir adet matkap ve montaj işlerinde kullanılmak üzere 25mm çapından az olmayan, 50 cm uzunluğunda matkap ucu temin edilecektir. Madde 2. Tüm sanatçılar zincirli testere dahil kendi aletlerini getirmekle yükümlüdür. Madde 3. Montaj haricindeki ek malzeme kullanımında teknik çözüm ve masraf sanatçıya aittir. Madde 4. Sanatçılara sempozyum alanında 220V elektrik, uzatma kablosu, gölgelik ve ayrıca zincir testerelerinin bakımı için gerekli malzemeler ( benzin, iki zamanlı motor yağı, 30 numara zincir yağı) temin edilecektir. Madde 5. Çalışma alanında güvenliği sağlamak için gündüz ve gece güvenlik görevlileri bulundurulacaktır. Madde 6. Sempozyum süresince katılımcıların, üçüncü kişilerin ve çalışanların uğrayabilecekleri her türlü doğrudan ve dolaylı zarar, ziyan ve iş kazalarından MSGSÜ sorumlu olmayacaktır. Madde 7. Büyük / küçük kesici, delici her türlü aletin bakımı için bir teknisyen sempozyum süresince görevli olacaktır. Madde 8. Sanatçılar kendi kaza sigortalarını yaptırmakla yükümlüdürler. Madde 9. Çalışma açık havada gerçekleştirilecektir. Sanatçıların, ani yağmur ve sıcak gibi mevsime bağlı hava şartlarına hazırlıklı olmaları gerekmektedir. Madde 10. Yapıtların herhangi bir nedenle sempozyum süresi içerisinde gerçekleştirilememesi durumunda, Alanya Belediyesi ve Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Heykel Bölümü'nün oluşturduğu Sempozyum Komitesi karar alma hakkına sahiptir. Bu kararlar sonucunda sanatçılarla yaşanabilecek ve dostane çözüm yoluyla giderilmeyen her türlü uyuşmazlığın giderilmesinde yalnızca Alanya Mahkemeleri ve İcra Müdürlükleri yetkili kılınmıştır. 15 Eylül 2016 Sempozyuma son başvuru tarihi. 21 Eylül 2016 Başvuran sanatçılara sonuçların e-posta yoluyla bildirilmesi. 04 Ekim 2016 Sempozyuma katılacak sanatçıların tercih ettikleri geliş-gidiş detaylarını bildirmeleri için son gün. 31 Ekim 2016 Buluşma: Sanatçıların karşılanması, konaklama mekanlarına yerleşmeleri. 1 Kasım 2016 Açılış töreni. Sempozyumun başlangıcı. 30 Kasım 2016 Kapanış töreni. Sanatçıların katılım belgelerinin verilmesi, genel harcamalar ve telif hakkı ödemelerinin yapılması. 1 Aralık 2016 Alanya'dan ayrılış. Sempozyuma katılmak üzere başvuran sanatçılar, sempozyum şartnamesini ve takvimini kabul etmiş sayılırlar.


The International Sculpture Symposium European Capital of Culture Pafos2017 will be held in Yeroskipou, Cyprus 9th 24th September 2017. contact and acquaintance of Paphos visitors with the art of sculpture. exchange of art knowledge and experiences amongst artists of different cultures. -accommodation 2.500 after completion of the project. complete their project according to the sketches which were accepted to the symposium. In case an artist will not be able to complete his work on time (15 days) he will not be given the aforementioned money award. have their own personal sculpting and finishing tools, and will be in charge of maintaining their equipment. A locked area will be provided for the storage of tools. In addition, the sculptors must have their own safety items necessary to their activity and professional discs for cutting stone, etc. make arrangements for their personal insurance during the period of the Symposium. The organizers accept no responsibility for personal injury or any other accident. The Jury will select 10 sculptors according to their project proposal. Participation in previous symposia is required. All documents should be sent electronically at the following e-mail address foukara_katerina@hotmail. com by 15th of September 2016. For downloading the Participation Form please click here. at least 3 photos of large-scale sculptures from previous sculpture symposia. The results will be announced on 15th October 2016. The symposium will not cover other expenses such as beverages, cell phone charges etc. The sculptures created during the Symposium will be installed at the sculpture park in Yeroskipou and constitute the property of the municipality of Yeroskipou. For more information, please contact Katerina Foukara, curator and coordinator of the Symposium.


The Masters is a series of annual exhibitions established by the Royal Society of Painter-Printmakers focusing on a particular branch of printmaking. Selected works will be exhibited at Bankside Gallery, 48 Hopton Street, London SE1 9JH from 9-20 November 2016. This year's exhibition will be curated by Norman Ackroyd RA RE and will be devoted to works that employ any intaglio printmaking techniques. This includes: etchings, engravings, drypoint, aquatint and mezzotint. Any print that has intaglio printmaking as its primary medium is eligible. - Art Angels Prize £250 plus the possibility of the image being published on an Arts Angels greetings card. - Fenner Paper Prize £250 worth of paper. - Intaglio Printmakers Prize £100 worth of materials. - John Purcell Prize £150 worth of paper - Lawrence's Printmakers Prize £100 worth of materials - Great Art Prize £150 worth of materials from Great Art. - Red Hot Press Prize free studio membership 2017; invitations to take part in their exhibitions. - The Eames Fine Art Prize £250