2016'da Vietnam'da çok sürpriz gelişmeler olduğunu söylemek zor. 2015'te hangi sorunlar ve konular gündemi işgal etmişse aynılarını 2016'da da görüyoruz. Trafik sorunları yine gündemdeydi. Özellikle ülkenin ekonomik olarak en büyük kenti olan Ho Çi Min Kenti'nde bu yıl trafik birçok merkezi bölgede kilit olmuş durumda. Bunun bir bölümü altyapı eksikliğinden kaynaklanıyor. Fransız sömürgeciler de, Amerikancı Güney Vietnam hükümeti de, savaş sonrasında iktidara gelen birleşik Vietnam hükümeti de kentin bu kadar büyüyeceğini öngörememiş olmalı. Dolayısıyla, yollar böyle bir büyümeye uygun olacak kadar geniş değil. Ancak asıl sorun, plansız gökdelenleşme. Ho Çi Min Kenti'nde 20 yıl öncesine kadar en yüksek yapılar, Fransız sömürge yapılarıydı, ki onlar da yalnızca birkaç katlıydı. Son 10 yılda kentin kalbinde dikilen gökdelenler, diğer ülkelerdeki durumun tersine, ulaştırma yatırımlarını da yanlarında getirmediği için merkezde trafiğe çıkmak gittikçe zorlaşıyor. Kentin acil olarak metroya ve güçlü bir toplu taşıma ağına ihtiyacı var. Metro yakında açılacak, toplu taşıma için planlar var. Ho Çi Min trafiğinin bir başka sorunu ise, sürekli su baskını. Yine altyapı yetersizliği nedeniyle, muson yağışlarının bir bölümünden sonra kentin merkez caddelerini diz düzeyinde su kaplıyor. Kimi yerlerde daha da yüksek olabiliyor. Ho Çi Min, alçak bir zemine kurulmuş bir kent. Önümüzdeki yıllarda dünyada iklim değişikliğinden en çok etkilenecek kentlerden biri olarak adı geçiyor. Oysa uluslararası şirketler, kentin alçak, tarihte sürekli su bastığı için yerleşime açılmamış bölgelerine gökdelen projeleriyle giriyor. Ho Çi Min Kenti'nin geleceği bu gidişle pek aydınlık olamayacak. Başkent Hanoi'da ise trafik sorunu da gökdelenleşme de daha düşük düzeyde seyrediyor. Ho Çi Min'deki trafiğe kapalı bölge uygulaması, bu yıl Hanoi'da da hayata geçirildi. Bu, kentin yaşam kalitesini on kat arttırdı diyebiliriz. Cuma akşamından başlayarak, haftasonları, Hanoi'a anlamını veren Hoan Kiem Gölü'nün çevresi trafiğe kapatılıyor, çeşit çeşit sokak sanatçısı ortaya çıkıyor. Tapınakların bahçelerinde konserler veriliyor. Çocuklar ve gençler, 'hoverboard'lara binip geziyorlar. Bu arada, bu sözcüğe Türkçe karşılık bulunmamış henüz. 'Kaydırak' sözcüğüne benzer olarak buna 'gezdirek' diyebiliriz. Hanoi'da yeni yılda ülkenin ilk havarayı açılıyor. Bu, önemli bir gelişme. İlerleyen yıllarda hatların uzatılmasıyla trafik durumunda ilerlemeler olabilecek umarız. Hanoi'daki önemli gelişmelerden biri, ülkenin Emek Sineması olarak adlandırabileceğimiz Hanoi Sinematek'in kapatılmasıydı. Bir Amerikalı sinemacının yönettiği sinema, dünyanın dört bir yanından en iyi filmleri cüzi rakamlara gösteriyordu. Vietnam'da bu tür sinemalara çok ihtiyaç var. Festivalleri saymazsak, ortalama bir Vietnamlı'nın sinemada kaliteli film izleme şansı oldukça düşük. Başta Ho Çi Min, Hanoi ve Danang olmak üzere birçok belli başlı kentte AVM'ler açılıyor. Bu AVM'lerin en üst katında genellikle sinema oluyor. Bu sinemalar, çoğunlukla Hollywood'un en ticari yapımlarını gösteriyor. Ülkenin kablolu TV üyeliği sisteminde yabancı film gösteren 4 kanal bulunuyor. Bu 4 kanal çoğunlukla Hollywood filmlerini Vietnamca altyazıyla veriyor. Hanoi Sinematek, ülkenin en büyük şirketinin kiracısı konumundaydı. Sinema, eski bir Fransız sömürge yapısına kurulmuştu. Bu sanatlı yapıyı bu bümbüyük şirket yeni bir AVM yapmak için yıkacak. Bu şirketin Vietnam'ın belli başlı tüm kentlerinde AVM açma planları var. Bunların hepsinde ticari filmler gösterilecek. Dolayısıyla, yaşanan bu olumsuz gelişmelerin hem ekonomik hem de kültürel sonuçları olacak. Ülkenin üçüncü büyük kenti olan Orta Vietnam kenti Danang'ın bu yıl yıldızı daha da parladı, parlayacak. Kent, birçok uluslararası etkinliğe ev sahipliği yapıyor. Okyanus kıyısında olup ortasından ırmak geçen, köprüleriyle ünlü kentin ırmağının altından bir tünel geçirilmesi tasarısı değerlendiriliyor. Uluslararası havaalanına sahip olan az sayıdaki Vietnam kentinden biri olan Danang, APEC gibi uluslararası etkinlikler dolayısıyla havaalanını genişletiyor. Mart'ta Trump'a evsahipliğe yapacak. Danang'a yönelik dış hat seferleri bu yıl arttı ve uçuş ağına yeni kentler eklendi. Eskiden Danang'dan sözgelimi Bangkok'a gitmek için önce Ho Çi Min'e uçmak gerekirken, artık doğrudan uçuşlar var. Çin ve Japonya kentleri de ağa yeni eklenenler arasında. Danang her yıl milyonlarca turist çekiyor. Bunların çoğunluğu UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde olan Hoi An'a geliyor. Bu yıl Danang, ülkenin 3. güzel sanatlar müzesini açmış oldu. Daha da parlayacak. Geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi Vietnam'la Çin arasındaki gerginlik bu yıl da sürdü. İki eski sosyalist ülke arasında kara suları anlaşmazlığı var ve adaları paylaşamıyorlar. Çin bu yıl elinde tuttuğu adalara askeri üsler inşa etti. Bölgenin askerileşmesi, 1970'lerde Çin'in Sovyetlere karşı ABD'ye yakınlaşması gibi, Vietnam'ı da ABD'ye yakınlaştırıyor. Bu bağlamda, Mayıs'ta gerçekleşen Obama ziyareti önemliydi. Bir gurmenin önerisiyle benim mahallemdeki geleneksel bir esnaf lokantasına gelen Obama'nın yedikleri bugün orada 'Obama Combo' adıyla satılıyor. Obama'nın halkla ilişkiler atağı, Vietnam'da etkili oldu. Vietnamlılar Obama'nın kendilerinin yemek yediği sıradan bir lokantada yemek yemesini 'halk adamı' olmasına verip onu sevdiler. Ama elbette gerçek hiç de öyle değil. Nobel Barış Ödülü'nü almış olan Obama'nın zamanında ABD en büyük silahlanma harcamalarını yaptı. Konumuza dönersek, Obama, Vietnam ziyaretinde ABD'nin Vietnam'a yönelik silah ambargosunu kaldırdı. ABD ile Vietnam ilişkileri savaştan 20 yıl sonra, günümüzden 20 yıl önce Bill Clinton zamanında normale dönse de ambargo sürüyordu. Dahası, ABD, Vietnam'dan SSCB'nin ve daha sonra Rusya'nın buna ayırabilecek kaynağımız yok diyerek boşalttığı eski Amerikan üssünü kullanıma açmasını rica etti. Vietnam neyse ki bunu reddetti. Fakat Çin tehlikesi nedeniyle Vietnam'ın ABD'ye yakınlaşması artacak gibi görünüyor. Çin ve Vietnam 1979'da savaşmışlardı. Gerginliğin yeniden sıcak çarpışmaya dönmesinden korkuluyor. Ayrıca, Vietnam, komşu Çin'in nükleer santrallerinden şikayetçi. Bunlar Vietnam'a çok yakınlar, bir sızıntıda Vietnam doğrudan etkilenecek. Ülkede çevre sorunları bu yıl da hız kesmeden sürdü: Okyanusta tonlarca balığın ölümüne neden olan yabancı şirket ülkenin birçok kentinde protesto edildi. Benzer bir biçimde ırmaklara işlenmemiş atıklarını akıtan şirketler sözkonusu. Hanoi'da yabancıların tercih ettiği Batı Göl'de tonlarca balığın ölüp karaya vurması oksijen yokluğuna bağlanıyor. Bir yandan da, alternatif enerji kullanımı yavaş da olsa yaygınlaşıyor. Birçok rüzgar santrali kuruluyor. Bu yıl da rüşvet iddialarıyla çok sayıda devlet görevlisi ve genel müdür tutuklanıp ağır cezalara çarptırıldı. Vietnam'da rüşvetin yaygın olduğu söyleniyor; ancak aslında dünyada yaygın diyebiliriz, fakat farklı biçimlerde. Sözgelimi ABD'de seçim sisteminde seçim kampanyalarını fonlayan şirketler bunu 'babalarının hayırları'na yapmıyor; seçilecek olandan kazanç bekledikleri için yapıyor. Vietnam, Çin gibi değil. Elde kanıt varsa rüşvet konusunda rahatlıkla haber yapılabiliyor ama iftira ve kişisel hakaretler de bir yandan ağır cezalandırılıyor. 2016, köpek yiyenlerle köpek sevenlerin sık sık çatışmasına tanık oldu. Köpek eti yeme, Çin kökenli bir gelenek. Vietnamlılarda yaygın değil. Ülkede köpek sevgisi yaygın. Kimi zaman, köpek hırsızlarının köpek lokantalarına satmak üzere köpek severlerin köpeklerini çalması gibi olaylar oluyor. Bunlardan birinde, köpek sahibi, yakaladığı hırsızı ceza olarak ölü köpekle birlikte kafese kilitleyerek gazetelerde yer almıştı. Bunların dışında diğer gelişmeleri kısa kısa analım: Bu yıl Orta Vietnam'daki sellerde onlarca yurttaş hayatını kaybetti. Vietnam'a gelen turist sayısında rekor artış kaydedildi. Bunda 'Batılı' ülkelere yönelik kısa süreli vize muafiyeti (1-2 haftalık vizeler) etkili olsa gerek. Ayrıca seneye çevrimiçi vize uygulamasının başlatılması önerisi gündemde. Vietnam bu yıl olimpiyatlarda ilk altın madalyasını aldı. Atıcılık alanında altına koşan albay, Vietnam-Amerikan Savaşı'ndaki keskin nişancıları akla getirdi. Yine de, artık, ülkede, savaş, nadiren konuşuluyor. Vietnam geleceğe bakıyor!


Türk ve Yunan Sanatçıların seçkin eserlerinden oluşan EVEN THOUGH / RAĞMEN adlı karma sergi 24 Aralık 2016 tarihinde Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği Maçka Sergi salonunda açıldı. Açılış Konuşmasını Dünya Sanat Örgütleri ve UPSD Başkanı Bedri Baykam yaptı. Katılımcı sanatçılara plaket verilirken ve destek veren üniversite öğrencileri de unutulmadı. Sini Anastasiadi, Murat Berköz, Burak Boyraz, Ali Cantürk, Yavuz Deniz, Murat Havan, Nebahat Karyağdı, Recep Keçeli, Ceylan Mutlu, Emel Örs, Irmak Şahin ve Vaggelis Theodoris gibi birbirinden kıymetli sanatçıların yapıtları 7 Ocak 2017 tarihine kadar UPSD Sanat Galerisi'nde görülebilir.


Galeri / Miz, 04 Ocak 31 Ocak 2017 tarihleri arasında Aynur Önürmen'nin heykel sergisiyle kapılarını sanat severlere açıyor. Bursa'da doğan sanatçı, 1992-95 yılları arasında Bursa Halk Eğitimi Merkezi'nde El Sanatları öğretmenliği yapmıştır. İstanbul'un sanat ortamına geldikten sonra seramik sanatçısı İlgi Adalan ile seramik çalışmalarına başlayan Aynur Önürmen, seramik sanatçısı Ayten Turanlı ile de üç yıl seramik çalışmıştır. 2007 yılından itibaren de heykel çalışmalarına yönelmiş veheykeltraş Ebru Yılmaz ve heykeltraşKaloshi'den heykel dersleri alarak heykel çalışmaları için temel alt yapısını oluşturmuştur. Sanatçı, yapıtlarını 2011 İstanbul Antrepo 5- Yaz Sergisinde, 2012 yılında 15. Uluslararası Likya/Kaş Kültür ve Sanat Festivalinde, 2014 ve 2016 yıllarında Ortaköy Kültür Merkezi'nde Arada Bir, Bir Arada sergilerinde sergilemiştir. Sanatçının ilk yaptığı çalışmalardan son yaptığı soyut heykellerine kadar yalın bir dil göze çarpar. Baştan beri heykellerini kurgularken form anlayışında parçadan bütüne giden soyut bir dilin egemen olduğu görülür. Bu anlayışı farklı malzemeleri, özellikle süngeri kullandığı son çalışmalarında iyice belirginleşir. Bu sünger formlarıya atık malzemelerden hazır bulduğu haliyle yapıtlarında kullanır ya da keserek yeni formlar elde eder. Bu tavır onu bir yanıyla Atık Sanatı'na yaklaştırır. Özellikle süngeri, çalışmalarının merkezine alacak kadar geliştirmiş, sünger heykellerine renk unsurunu da katarak yeni plastik etkiler yakalamaya çalışmıştır. Ressam İrfan Önürmen ile aynı atölyeyi paylaşan sanatçı bu atölyedeki üretim süreçlerini izlemiş ve farklı malzemelerin sanatsal ifadeye nasıl dönüştüğüne tanıklık etmiştir. Yapıtlarını besleyecek bu deneyimleri kendi dünyasında yoğurmuş ve özgün bir dil oluşturma amacıyla üretimlerine yansıtmıştır. Aynur Önürmen'in yapıtları kendini üretir ve yeni formların doğmasına imkan verir. Bu heykellerin, bizi tatmin eden bir dinamizmiolduğu ve güçlü bir estetik duygusu taşıdığını rahatlıkla söyleyebiliriz. Kübist heykellerden, Minimalizm'e, oradan Dekonstrüktivizm'e kadar modern heykel sanatından etkilenen sanatçının işleri bütüncül bir etkiye sahiptir. Sanatçının 4 Ocak 2017 tarihinde Galeri / Miz' de açılacak olan heykel sergisi 31 Ocak 2017 tarihine kadar gezilebilir. Çağdaş sanat için bir platform olma hedefiyle açılan Galeri/ Miz, 19 Ekim 2011 tarihinde İstanbul Teşvikiye'de açıldı. Çağdaş Türk sanatının yanı sıra uluslararası sanatı da sergilemeyi mekan politikası olarak belirleyen Galeri/Miz, yerleşik sanatçılar için olduğu kadar genç sanatçılar için de bir mekan olma özelliği taşıyor. Çağdaş ve modern sanatı sergilemenin dışında alanlarında seçkin konukların katıldığı söyleşi programları ve güncel sanat konularında hazırladığı seminer programlarıyla İstanbul kültür ortamında yerini alıyor. Galeri/Miz, tüm kültür kurumlarıyla işbirliğine açık olarak sosyal sorumluluk projeleri yapıyor. Sanatçının 4 Ocak 2017 tarihinde Galeri/ Miz' de açılacak olan heykel sergisi 31 Ocak2017 tarihine kadar gezilebilir.


SALT Araştırma ve Programlar'ın direktörlüğünü Nisan 2017'den itibaren kurumun yöneticilerinden Meriç Öner üstlenecek. SALT Araştırma ve Programlar Direktörü Vasıf Kortun, Mart 2017 sonunda görevinden ayrılıyor. Kortun'un görevini, SALT'ın kuruluşundan itibaren Araştırma ve Programlar Yöneticisi olarak çalışan Meriç Öner üstlenecek. Nisan 2017'de SALT'ın Yönetim Kurulu'na katılacak olan Kortun, çalışmalarına yazar, araştırmacı ve danışman olarak devam edecek. SALT, Kortun'un görevde bulunduğu dönemde dünyanın en yenilikçi kültür kurumları arasında yerini aldı. Kurulduğu Nisan 2011'den bu yana, disiplinlerötesi yaklaşım ve içeriğiyle önde gelen uluslararası sanat yayınlarında sıklıkla anıldı; çok sayıda akademik tez ve makaleye konu oldu. Yapılarının yanı sıra çevrimiçi ortamda kurgulanan üretimiyle, araştırma ve kamusallığa verdiği değerle kullanıcıları nezdinde özel bir konuma yerleşti. Nisan 2017'den itibaren SALT Araştırma ve Programlar'ın direktörlük görevini yürütecek olan Meriç Öner, İstanbul Teknik Üniversitesi ve İstanbul Bilgi Üniversitesi'nde mimarlık eğitimi aldı. Kısa bir dönem, mimarlık alanında araştırma ve tasarım projelerinde çalıştı. Dünya Mimarlık Kongresi (İstanbul, 2005) için sergiler koordinatörlüğü yaparak kültür alanına yöneldi. 2007'de Garanti Galeri'de başlayan çalışmalarına SALT bünyesinde devam ediyor. Yaşadığımız coğrafyanın maddi kültürüne odaklanan, bu kültürün kapsayıcı ve yenilikçi biçimde ele alınmasına itina eden Öner, araştırmalarını basılı ve çevrimiçi yayınlar, sergi ve kamu programları aracılığıyla dolaşıma sokuyor. Öner, GG'ninİstanbullaşmak sergisi (DAM, Frankfurt am Main, 2008) kapsamındaki veritabanının editörlüğünü yaptı. Serginin Türkiye'deki ilk gösterimini 2011'de SALT Beyoğlu'nda; İstanbul üzerine 90 konuşma, sunum, gösterim ve performans programıyla eş zamanlı gerçekleştirdi. Modern Denemeler 4: SALON (SALT Galata, 2012), YAZLIK: Şehirlinin Kolonisi (SALT Beyoğlu, 2014) ile Tek ve Çok (SALT Galata, 2016) araştırma sergilerini yürüttü. Modern Denemeler 5: Aşı (SALT Galata, 2012 ve SALT Ulus, 2013) ile Yerelde Modernler (SALT Galata, 2013) özelinde; yapılı çevre üzerine kritik araştırmaların sergi biçiminde tartışılmasını sağladı. Kurgu ve belgesel filmler aracılığıyla kentlerdeki değişimlerden güncel ve tarihi kesitler sunan Perşembe Sineması'nın programcısı olan Öner, halen çeşitli süreli yayınlar için sergi incelemeleri yazmaktadır. Ayrıca, 2009'da GG tarafından çıkarılan TracingIstanbul ve MappingIstanbul yayınlarının editörlüğünü yapmıştır.


Yeşim Ustaoğlu'nun bugün Türkiye'de gösterime giren son filmi Tereddüt, Hindistan'da düzenlenen Uluslararası Kerala Film Festivali'nden iki ödülle birden döndü. 15 filmin yarıştığı festivalde Tereddüt, Yeşim Ustaoğlu'na En İyi Yönetmen Ödülü'nü, Ecem Uzun'a da En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü getirdi. Yeşim Ustaoğlu'nun eleştirmenlerden övgüler toplayan son filmi Tereddüt, festival yolculuğundan ödüllerle dönmeye devam ediyor. Film, Hindistan'ın Kerala şehrinde 21. si düzenlenen ve bugün sona eren Uluslararası Kerala Film Festivali'nin yarışmalı bölümünden 2 ödülle birden döndü. 15 filmin yarıştığı festivalde Tereddüt, Yeşim Ustaoğlu'na En İyi Yönetmen Ödülü'nü, Ecem Uzun'a da En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü getirdi. Dünya galasını Toronto'da yapan Tereddüt en son, Uluslararası Antalya Film Festivali'nin uluslararası yarışmasında En İyi Film, En İyi Yönetmen, En İyi Kadın Oyuncu, ulusal yarışmasında ise Film-Yön Derneği En İyi Yönetmen ve En İyi Kadın Oyuncu ödüllerini toplamış, Uluslararası Hayfa Film Festivali'nden de Jüri Özel Ödülü'nü kazanmıştı. Funda Eryiğit, Ecem Uzun, Mehmet Kurtuluş, Okan Yalabık, Serkan Keskin'in oynadığı ve bir Anadolu kasabasında yolları kesişen aynı ama farklı iki genç kadının birbirlerine çarpan ve dönüşen hayatlarını konu alan Tereddüt, bugün (16 Aralık) Türkiye'de vizyona girdi.


Akademililer Sanat Merkezi, 12 Ocak 11 Şubat tarihleri arasında usta ve genç ressamların eserlerinden oluşan Ufuk Çizgisinde isimli grup sergisine ev sahipliği yapıyor. Sanat yapıtlarını izlemenin ve üretmenin güç olduğu zamanlarda bile ilham verici eserler ve yaratmanın onarıcılığı her zaman bir ufuk çizgisi olarak önümüzde konumlanır. Gündelik hayat düzleminin kaosu ile monotonluğu arasında akan zamanın içinde, sanat her zaman izleyicisini ileriye davet eden ve sürükleyen bir kavramdır. Hayatın durmaya en yaklaştığı ve zorlayıcı olduğu anlarda dahi, üretme ve üretilmiş olana hayranlık duyma eylemi, insan doğasının normalleşme süreci için vazgeçilmezdir. Bu sebeple insanlık tarihinin en karanlık dönemlerinde, en çarpıcı ve en güçlü sanat eserlerinin yaratılmış olmasına tanıklık ederiz. Sanat da hayat gibi, durmaz ve devam eder. Resul Aytemür, Sevinç Çiftçi, Yıldız Doyran, Mahir Güven, Kemal İskender, Sinem Kaya, Ayşenur Köksal, Hüsnü Koldaş, Mehmet Mahir, Mustafa Orkun Müftüoğlu, İrfan Okan, Mustafa Özel, Şahin Paksoy, Sabahattin Tuncer ve Cengiz Uğur'un eserlerinden oluşan Ufuk Çizgisinde sergisi, 11 Şubat tarihine kadar sanatseverleri keyifli bir yolculuğa davet ediyor.


Yeşim Ustaoğlu, Tereddüt üzerine yaratılan sansür ve otosansür tartışmalarını Asu Maro ile konuştu. Dün Milliyet gazetesinde yayımlanan söyleşide Ustaoğlu, Ben otosansürle yıllardır savaşan, hiçbir filminde otosansür uygulamayan bir yönetmenim. 'Tereddüt'te de otosansür yok dedi. Yeşim Ustaoğlu, son filmi Tereddütün vizyon kopyasında otosansür uyguladığı iddialarını Milliyet gazetesinden Asu Maro ile konuştu. Özellikle sosyal medya ve basındaki iddialar ve tartışmalara açıklık getiren Ustaoğlu, filminde sahnelerin kesilmediğini, içeriği korunarak bir iki plan içinde çok incelikli kısaltmaya gidildiğini söyledi. Kavramların doğru tartışılması gerektiğini söyleyen Ustaoğlu, Otosansür, daha yazarken, çekerken, kurgularken 'Bunu yapmamam gerekir' diye kendi kendinize koyduğunuz kettir. Ben otosansürle yıllardır savaşan, hiçbir filminde otosansür uygulamayan bir yönetmenim, 'Güneşe Yolculuk'tan beri bilirsiniz. Burada da aynı mekanizma benim için çok önemliydi. Film bildiğim, istediğim şekilde yazıldı, yönetildi, kurgulandı ve sonuçlandı dedi. Eser işletme belgesi alma aşamasında +18 yaş sınırı aldıklarını belirten Ustaoğlu, Vizyona girmeden önce eser işletme belgesi alımı sırasında +18 yaş sınırı alan film, aynı zamanda Kültür Bakanlığı'ndan yapım desteği almışsa, destek olarak aldığı bütçeyi -ki çoktan filme harcanmış, geri ödenmesi imkansız bir bütçeden bahsediyoruz- geri ödemekle yükümlü. Bunun üzerine bir kez daha başvuruda bulunduk ve ince bir kısaltma yaptık. Bunu çok dikkatli konuşmamız gerekir; bir sahne çıkarmak gibi bir davranışa asla gitmedik. Bir iki plan içinde çok incelikli kısaltmayla, içeriği koruyarak yaş klasifikasyonunu bir nebze aşağıya indirebilecek bir yol izledik açıklamasında bulundu. Şu anda filmin +15 ve +18 olmak üzere iki kopyası olduğunu ve bunun bir emsal olabileceğini anlatan Ustaoğlu, Bu tür bir durumla baş edebilme hali ki, yaptırımlarla mücadele etmek lazım aslında. Bu yönetmelik maddeleri herkesi başından itibaren zaten kıskacı altına alıyor, otosansür uygulamaya itekliyor. Düşünceye daha yapım aşamasında ket vurmaya neden oluyor. 'Tereddüt' için böyle bir durum geçerli değil. Bir diğer önemli olgu belki de, böyle yönetmelikler söz konusu olduğunda başından bunu tartışmak, buna hep birlikte karşı durmak. Yaratım özgür bir şeydir. Bunu bir şekilde zapturapt altına almak yaratımı öldürür, sığlaştırır. Buradan bir kazanç elde edemeyiz dedi. Filmin oyuncularından Funda Eryiğit'in geçtiğimiz hafta sosyal medya hesabından yaptığı Ne yazık ki çektiğimiz haliyle değil, sansürlü haliyle izleyebileceksiniz açıklaması konusunda da Eryiğit'i desteklediğini ve onu çok cesur bulduğunu söyleyen Ustaoğlu, Hep tersi davranışlar beklenebilirken oyuncudan; Aman böyle olmasın, burası görünmesin gibi, tuhaf bir şekilde erkek oyunculardan bunu daha çok görüyoruz, nasıl görünecekleriyle ilgili davranışları çok daha tutucu bana sorarsanız, bu filmde Funda da, Mehmet de, Okan da, tabii diğerleri de; hem Ecem hem Serkan, son derece güven ilişkisi içinde ve kendi rollerine sahip çıkarak davrandılar. Ama burada üzerine Funda'nın oynadığı role sahip çıkmayla ilgili davranışını çok doğru buluyorum. Tabii ki kendine, rolüne sahip çıkma olarak okuyorum bunu ve çok da cesur buluyorum yorumunda bulundu.


..... Feridun Oral bu sergisinin adını ANATOLITALIA diye düşünmüş. Bu sefer iki farklı kültürden ve yaşamlardan edindiği objeleri, alet edevatları benzer bir teknikle bir araya getirmiş. Günahlar ve Sevaplar, CafeRosso, Fespresso, küçük bir Vespa'nın çektiği ahşap kızağın üzerindeki kahve fincanı, bir cezve ile bir İtalyan kahve makinasının erotik birlikteliği, kahve dünyası dizisi, Tel ve Falı ndaki tellerden oluşan görüntü başlı başına resimsel bir heyecanı taşıyor. İki salkım üzüm yan yana asılmışlar birbirlerine bakıyorlar, Eski bir Atasözü diye isimlendirilmiş. ... Çocuklara, hayvanlara ve doğaya karşı duyduğu derin sevgi ve hayranlığını dile getirmek için çocuk kitapları yazıp çizip boyuyor yıllardır. Kitapları bir çok Avrupa ve Uzak Doğu ülkesinde ve diğer dünya dillerinde yayınlanıyor. Çok önemli bir kedi çizeridir de aynı zamanda. .... Bu sergisinin temel nedenlerinden birisi ise İtalya'yı ikinci vatanı gibi hissetmesindendir. Bu sergi aynı zamanda bir sevgi gösterisidir. Feridun'un yaptıklarını her zaman önemsedim. Çünkü hayatımıza kattığı renkler ve duygularla kendimizi birazcık daha fazla insan hissediyoruz da ondan. 11-31 Ocak tarihleri arasında Feridun Oral'ın Anatolitalia isimli sergisini Galeri Selvin'de görebilirsiniz.


Toplumun ortak kimliğini temsil eden sembol ve şekillerin plastik nesne ifadesiyle, kamusal alanda yer alması, yazılı olmayan kültür tarihinde görsel bir yazılımdır. Şehrin mimari dokusuna eklenen heykel, obje, sembol, şekil veya anıt gibi eserler, sadece bulundukları meydanlara değer katmaz, aynı zamanda o kente bir ayrıcalık da katar. Paris'teki, Eyfel kulesi; biz de çelik endüstrisinde varız manasında, bir kutlama adına inşa edilmişti. Sembol veya plastik açıdan Paris halkı tarafından sevilip, sahip çıkılınca sökülmekten kurtuldu. Şimdi Paris'in sembolü olarak kendisine milyonlarca turist çekiyor. Kentin hafızasını oluşturan mimari yapılar veya sanat eserleri tarih içinde geçmişten geleceğe köprü kuran görsel belgelerdir. Bu belgeler sayesinde toplumlar kendi kültürünü tarif etme fırsatı yakalar. İçlerinde barındırdıkları anlam ve mana o topluma ait heyecan ve duygulardır ve bu nedenle her toplumun sanat eseri kendine benzer, kendini anlatır, buradan evrensele ulaşır. Kültürel zenginlik denilen değer olgusu, eserlerin varlığını garanti altına alan ve onun çoğaltılmasına olanak tanıyan düşünce ikliminde vücut bulur. Eğer sahip çıkılmazsa alıcısı olmayan sanat o yeri terk eder örneğinden hareketle, eser üretmeyen, yani kültür yoksunu bir topluma dönüşmesi kaçınılmazdır. Kaç yüz ton et ve ekmek tüketim belgesini, kültürel zenginliğe hiçbir katkısı olmadığını kavramak zorundayız. Kamusal alanda sergilenen sanat eserinin yaşama şansı kamuoyunun ilgi ve alakasına mı yoksa siyasi geleneğin tavrına göre mi şekillenir. Anıt özelliği taşıyan eserlerin, kamusal alanı işgal etme nedenleri; estetik veya plastik olduğu kadar, bir anlatımı ifade eden tarihi bir olayı ya da onun kahramanını anlatmasıdır. Toplumun ortak belleğini temsil eden bu eserler; içlerinde barındırdıkları derin manayı, zamana karşı her gün yeniden izleyicisine aktarmakla görevlidir. Tapusunu devraldığı kamusal alan, o eser için özel mülkiyet konumundadır ve görsel hafızanın her an canlı kalması için geçmişe tarihlenen zamanı geleceğe taşır. Toplumun tasada ya da sevinçte ortak olduğu moral değerleri, o toplumun karakteristik özelliğinde derin izler oluşturur ve bu değerler bellekte canlı olarak yaşamaya devam eder. Bir anıt eserin konusunu oluşturduğunda görsel, plastik bir dil olarak tekrar izleyicisine döner. Kendi mülkiyetinde toplumun ortak sesini haykırır, bu sesleniş; bazen bir kahramanlık destanı bazen bir aşk öyküsü ya da hüzünlü bir yok oluşu anlatır. Eserler bu özellikleriyle toplumun hissedip anlatamadıkları duygulara tercüman olan görsel hafızanın yaşayan canlı nesneleridir. Bu açıdan On dokuz mayıs zafer anıtı sadece atın üzerinde bir adam figürü değildir. O anıt bir tarihtir; Galata köprüsü üzerinde, beyaz bir ata binmiş Fransız general d'Esperey'in hoş geldiniz diyecek olan! Osmanlı bandosunu, atımı ürkütüyorsun bahanesiyle kamçılamasına... İşgal kuvvetlerinin vatandaşa zulüm etmesi, aşağılaması, kolunu bacağını kırmasına... Ancak biri dur demeli bu dayanılmaz acıya, acaba kim kurtaracak? Sorusuna... Büyük taarruzda kritik bir tepe olan Çiyiltepe'yi söz verdiği zaman diliminde ele geçiremeyen ve bu durumu onursuzluk kabul edip, intihar eden kahraman Reşat albaya... Üzerinde yaralı asker düştüğü halde, hiç oralı olmayan ve Kula'dan, İzmir'e sanki zafere kilitlenmişçesine koşan yağız ata... Alaşehir'de her yer yangın yeri, dumanı tütüyor, yarı çıplak bir kadın kendini parçalıyor, düşman, kızının ırzına geçmiş bir anaya... Yani mazlum bir milletin var oluş zaferini anlatılıyor, anıtın her bir kıvrımında. Bu nedenledir ki; kamuya mal olmuş eserler toplumun ortak değerleri hatta ortak mülküdür. Yaşamaları ya da ölümleri bir kişinin tasarrufuna bağlı kalamaz.


Otizm Güçlü Aile Derneği, düzenlediği yardım sergisiyle otizm konusunda toplumsal bilinci artırmayı hedefliyor. Sergiden elde edilen gelir, otizmli çocukların ve ailelerinin yararlanacağıAile Danışma ve Eğitim Merkezi'nin kurulması amacıyla kullanılacak. 2013 yılında otizmli çocukları ve ailelerini güçlendirmek ve toplumu otizm konusunda bilinçlendirmek amacıyla kurulan Otizm Güçlü Aile Derneği, otizme dikkat çekmek amacıyla çeşitli etkinlikler düzenlemeye devam ediyor. ABD'de yapılan son araştırmaya göre her 68 çocuktan birine otizm teşhisi konuyor. Geçmişe göre bu oranlar yükseliş eğiliminde. Otizm tanısı almış çocuklar için kanıtlanmış tek tedavi yöntemi ise yoğun eğitimdir. Türkiye'de, 18 yaşın altında 352 bin otizmli çocuk ve genç olmasına rağmen bunların sadece 21 bini eğitim alabiliyor. Bu alandaki boşluğu bir parça doldurmak amacıyla OGAD bir Aile Danışma ve Eğitim Merkezi kurmaya karar verdi. Bu merkezde hem aileler çocuklarının gelişimi için uzmanlardan öneriler ve eğitimler alabilecek hem de otizmli çocuklar ve normal gelişim gösteren kardeşlerinin ve akranlarının kaynaştırma yöntemiyle bir arada çeşitli atölyelere katılarak gelişim sağlayacakları bir ortam yaratılacaktır. Küratörlüğünü Işık Gençoğlu'nun üstlendiği Umut Ek Sevgi Büyüsün sergisi Le Meridien Istanbul Etiler sponsorluğunda 20 Aralık 2016-20 Ocak 2017 tarihleri arasında gerçekleşiyor. Ahu Akkan, Beyza Boynudelik, Cansu Tanpolat, Deniz Sağdıç, Genco Gülan, Hakan Kırdar, Hakan Kürklü, Hatice Gökçe, Hayri Karay, Kerem Sanlıman, Meriç Kara, Murat Germen, Mustafa Seven, Nihal Gündüz, Ömür Tokgöz, Sevgi Karay, Taylan Mintaş, Tina Varon, Ümit Ünal, Varol Topaç, Yılmaz Zenger. OGAD otizmspektrumbozukluğundanetkilenmişçocuklarıveailelerinieğiterekvekoçlukyaparakdesteklemeyi, otizmlebaşedebilmekiçingüçlendirmeyivetoplumuotizmkonusundabilinçlendirmeyihedefleyen bir dernektir. En büyükhayaliiseotizmliçocuklariçin, normal gelişimgösterenakranlarıylabirlikte eğitim görebilecekleri bir okulaçabilmek; ileride de bunu bir yaşamköyünedönüştürebilmektir.


Cem Kertiş: Salt insan olarak şansız biridir, çünkü Türkiye'de doğmuştur. Yazar olarak soracak olursan oldukça şanslıdır, çünkü Türkiye'de doğmuştur. Acısı, kederi, hüznü, sömürüsü, göçü, zulmü bol ve çeşitli bir ülke. Bir sanatçının üretebilmesi için sızlayabilen bir yüreğinin olması gerekir elbet ve yaşadığı coğrafyanın çelişkilerle dolu olması... Her neyse, bunun dışında Cem Kertiş sıradan biridir; sevdiği kadın terk edince ağlayıp kendini şaraba vuran, talih kuşunun kafasına pisleyeceğine dair hayaller kuran, sudan şeylere huysuzlanabilen, kadınlarla olan ilişkilerinde bir türlü dikiş tutturamamış, kafası bir çocuğunki gibi çalışan biri. C. K.:Yazarken birçok duyguyu yoğun olarak yaşarsınız, elbette hırsım da açığa çıkıyordur. Yazma sebebim bu değil ama. Çok daha basit: İnsanlar beni sevsinler, yazdıklarımı beğensinler, duygularımı, çelişkilerimi görsünler diye yazıyorum. Belki bir de geçip giden zamanları çok özlediğim için, özellikle de çocukluğumu. C. K.:Ne yazık ki, o kitaptaki hiçbir karakteri tanımadım. Keşke tanısaydım. Özellikle Elif'i tanımayı çok isterdim. İnce bir noktayı görmüşsün sevgili Hakan. Sinan'ı örnek almak! Evet, belki de yazar yarattığı karakterden feyzalır, hatta belki de iç dünyasında böyle bir karaktere ihtiyaç duyar ve bu yüzden yaratır onu. Bunu daha önce düşünmemiştim, düşündürdüğün için teşekkür ederim. Okuyucu çoğu zaman metni okurken, yazar, bu anlattıklarını kesin yaşamıştır gibi bir düşünceye kapılır, bu durum yazarı sevindirir aslında, yazdıklarının yapay olmadığını düşünür çünkü. Beni sevindirdiğin için teşekkür ederim. Sorunun cevabına gelirsek; hayır Yüzümdeki Sen'de hayatımdan kesitler yok; ama o romanın ruhu benim ruhumun bir parçasıdır. C. K.:Sinan'ı kurarken nasıl bir karakter oluşturmalıyım diye düşünmedim. Oysa şimdi dönüp salt bir okuyucu olarak metni okuduğumda şunları söyleyebilirim: İnsanın yalnızlığını, hayat karşısındaki çaresizliğini, anlam arayışını, çelişkilerini, zaaflarını, öfkesini ve böyle birçok şeyi Sinan'da göstermek istediğimi anlıyorum. Kısaca Sinan'da insanı ve hayatı anlatmak istediğimi görüyorum. C. K.:Daha önce de bir yerlerde söylemiştim; yazar kişi kendini sanat, bilim ve felsefeyle beslemelidir. Şiir yazan biri sadece şiir kitapları okumakla yetinirse, bir müzisyen sadece müzik dinlerse sanatını gerektiği gibi icra edemez, diye düşünüyorum. Soruna odaklanmam gerekirse; bir gün öykü ve roman kitapları yazacağımı bilerek felsefe eğitimi almadım. Bu eğitimler elimi kolaylaştırdı mı? Evet. C. K.:Elbette düştüm. Yazmak benim açımdan haz veren bir şey değildir. Yazar, hayatın kendi ruhunda açtığı yaralarla yazma eylemi sayesinde yüzleşir. O yaraları tarif eder, sadece okuyucuya değil kendine de anlatır. C. K.:Toplumun büyük kesiminin tiksinerek baktığı eşcinseller, transseksüeller, lezbiyenler, seks işçileri gezi eylemleri sürecine hem aktif olarak katıldılar hem de eylemler yoğunlukla Taksim'de gerçekleştiği için olaylarda yaralananlara evlerini açtılar, onlara sığınak oldular. Faşist ruhlu insanların her daim ötekilere ihtiyacı vardır. Kendi ruhundaki çirkinliği, zavallılığı görmemek için diğer insanları sapkın, kendilerini normal sanırlar. Ve elbette dışlanmış insanlar faşizmin ne demek olduğunu bilirler, bir başkasında yarattığı tahribatı bütün boyutlarıyla hissederler. Bu durumda elbette dayanışırlar, dayanıştılar da. Gezi, bu dayanışmanın belki de en güzeliydi. C. K.:Bir yazar, yönetmen, şair, heykeltıraş hatta bir müzisyen okuyucuyu esere davet eden boşluklar bırakıyorsa okuyucuya saygı duyup güvendiği içindir. Bu boşluklar sonda ya da başta olabilir, yeri önemli değildir. Metni sadece yazar yazmamalı okuyucu da yazmalı, kendi düşlemindeki sonu kendi kurmalıdır. Ayrıca iyi bir metnin sonu yoktur, bitmez. Her zaman yeni okumalara ve hayallere kapısı açıktır. C. K.:Yazmaya devam etmek istiyorum. Yazıyorum da. Nitelikli şeyler yazabilir miyim? Bilemiyorum. Çabalayacağım. C. K.:1. Yazma süreci keyifli bir iş değildir, yazarın kendisiyle, toplumla, inancı ya da inançsızlığıyla, geçmişiyle, anasıyla, babasıyla, aşklarıyla yüzleşmesidir ve bu tahmin edeceğiniz gibi zor bir iştir. Bu gerçeği göğüsleme cesaretiniz yoksa yazma sevdasından vazgeçin. - Yükseklik korkusu olan biri uçurumun kenarında duramaz. Demem o ki özgürlük korkunuz varsa yazmayın. - Esin perisi acılarınızdır, kimselere söyleyemedikleriniz, dert edindikleriniz, kıskançlıklarınız, korkularınız, kabuslarınızdır. Yazmak biraz da, bu çirkin periyle bir odada baş başa kalabilmektir. İronik olan şu ki güzel ve samimi yazabilmeyi o çirkin periye borçlu olacaksınız. - Her şeyi okumayın. Bazı kitaplar bin kitabı içinde barındırır. Bazıları da kitap değeri bile taşımaz. İçi boş olan, kendini satabilmek için dışını parlatır ya işte bu yüzden kapağı cafcaflı, bol reklamlı kitaplardan genellikle kaçının. İyi edebiyat okuru olamazsanız sıradan bir yazar olursunuz. - Yazar, sanatın diğer dallarıyla beslendiği ölçüde metnini renkli ve güçlü kılar. Sinemaya, tiyatroya, resim sergilerine gidin. - Romandan, öyküden ve şiirden insanı atarsanız geriye ne kalır? Bu sorunun yanıtını uzun uzun düşünün. - Yazmak elbette bilinçli bir çabadır; ama yazarken bilinç, besinini en çok da bilinçdışından alır. Aklınıza gelenleri saçma bulup yazmaktan kaçınmayın. Yazma süreci bittikten sonra demleyin yazdıklarınızı. Metne yabancılaştığınızı tam olarak hissettikten sonra dönüp bakın. Fazla ve çirkin olanı çok daha iyi göreceksiniz. - İyi bir metin, yazarını aşan metindir. Sizi aşan bir metin yazmak istiyorsanız her şeyi kontrol etmeye çalışmayın. Kelime ve cümlelerinizi rahat bırakın. Böylece kahramanlarınızı, mekanlarınızı, zamanlarınızı da rahat bırakmış olursunuz. - Yazmak bilinmeyene yapılan yolculuktur. Yazmadan önce yol haritası yaparsan yazdıkların samimi olmaz. Öyle yaz ki sadece okuyucu değil sen de şaşır, büyülen, kork, keşfet... - Yazmak yalnız yapılan bir iş değildir aslında. Yazdığınız yerde koşturan, ağlayan, yazdığınız kağıdı yırtıp parçalayan ya da saatlerce susup sizi izleyen bir çocuk var çünkü. O çocuk, sizin çocukluğunuzdur. - Yazmanın her çeşit öneriyi, kuralı yıkma çabası olduğunu unutmayın. Ezcümle, söylediğim en önemli madde 11. maddedir.


Zeynep ve Mehmet Çetiner, resimlerinde figürasyonun, belirgin, net, değişmezliğine, karşın sanatsal form bakımından soyut, belirsiz, sürekli dönüşen ve kendini algıda her an yeniden var eden bir sanat yapma biçimini plastize ediyorlar. Soyutlamanın belirgin olanı örtmesi, muğlakta bırakması, belirsizleştirmesi imgenin çözümlenmesinde izleyiciye fazlasıyla hak tanıması Ranciere'in sözünü ettiği duyulur olanın paylaşımını daha lezzetli hale getiriyor. İki sanatçının da soyut dışavurumculuğu seçmelerinin nedeni; algıda her an yeniden kendini var eden, bakanın paylaşımına hatta içselleştirmesine olanak tanıyan soyutlamanın sağladığı özgürlük alanın cazibesine kapılmalarıdır. Zeynep'in soyutlamalarında açtığı espas koridorlarında gezinmek, tasarım ögelerinin arasındaki sıçramaları takip etmek, o plastik tadı hissetmek elbette ki son derece keyifli. Mehmet'in konstrüksiyonel soyutlamaları, kendine ait kavram ve algılar oluşturmakta, farklılıkların uyuşmazlığında kendini var etmekte. Yine Rainciere'in dediği gibi sanat uyum değil, aksine uyuşmazlıkların estetiği olarak Çetinerlerin resimlerinde beliriyor. Sergi başlığının aykırı olması iki sanatçının da onay verdiği, soyut sanatın kendine dönük olandan kendi olmayana, türlü olasılıklara aykırı olma imkanına içkin olmasındadır. İmgenin kurgusallığında renklerin, çizgilerin, biçimlerin espas bünyesinde bir araya gelerek yüzeyden kopması, kendini rastlantısal oluşa bırakması belki de bu serginin en keyifli tarafı. Bütün yüzey sanatları, yüzeyi aşmak ister, bunu da resim sanatı dahilinde en iyi sağlayan şey espastır. İki sanatçının çalışmasında da bu nedenle espas kurguyu belirleyen en önemli öge. Espasın kıymetli oluşu, farklılıkların, zıtlıkların birliğine olanak tanımasında yatar. Karşıtlıkların yarattığı gerilimi yumuşatan, düzenleyen yine espas. Karşıt ögelerin arasındaki uçurumu makul kılan da. Çetiner'lerin resimlerinde imgenin çekiciliği, karşıtlıkların rastlantısal ilişkiselliğinde gizli, onu büyülü kılan da bu. Uyum ya da uyumsuzluk rastlantısaldır. Rastlantısallığın tadı, imgenin renk ve biçim korelasyonunda oluşturduğu yeni kurgulara, soyutun yanılsama alanında netleştirilmeyen, ucu açık çağrışımlara teşne olmasındadır. Bu rastlantısallık alımlayıcının algısına ve sezgisine yeni ufuklar açan bir özgürlük alanı sağlar. Sadece alılmayıcı değil, sanatçı da aynı rastlantısallığa kendini bırakır ve aynı özgürlük alanından kurgusunu yapar. Espasın peşine düşen soyutlama düş dünyasının kapılarını aralar. Göstergelerin neredeyse tüm yaşam alanını kuşattığı, derinliğin değil yüzeyselliğin, gelip geçiciliğin hüküm sürdüğü bir ortamda, Çetinerler, tanıklık ettikleri çağın çatışmalarını ve hesaplaşmalarını plastik dilin olanaklarıyla sorguluyorlar. Hayatın içindeki parçalanmaları ve şiddeti, resim yüzeyindeki parçalanmalarla, renklerin karşıtlıklarıyla, yatay dikey, sıcak-soğuk kontrastlığı ile karşılıyorlar. Tasarım ögeleri arsındaki gerilim ve dinamizmi, sanatçıların iç dünyasındaki fırtınaları soyutlayarak dışa vurduğu bir özdeşleyim haline geliyor. Aykırı olmak plastik dil içindeki kaotik etkiyi çözümlerken hayatın kaotikliğiyle özdeşleşmek anlamına geliyor Zeynep ve Mehmet Çetiner için.


Necmi Karkın'ın Beşiktaş Akatlar Kültür Merkezi'nde açtığı serginin konsepti Khora'dan Anadolu'ya başlığını taşıyor. Bu sergiyle ilgili sanat eleştirmeni Lütfiye Bozdağ; Karkın'ın resimlerini şöyle değerlendiriyor. Grekçe'de şehir dışı, periferi, uzak anlamına gelen Chora kelimesi Karye sözcüğünden türemiş Hıristiyanlık dini ve tarihselliği bakımından önemli bir mekanı işaret ediyor. Khora'dan yola çıkarak zengin bir kültür mirasına sahip Anadolu ve İstanbul coğrafyasında uzaklık ve mekan ilişkisi üzerinden düşünen sanatçı, Anadolu kültüründe birçok dönemde ve kültürde rastladığımız sembolleri yeniden yorumlayarak soyutlamalara varan bir dışavuruma gidiyor. Beşikler, Nazarlıklar, Çömlekler, Bohçalar, Keçi sürülerinin çan sesleri, Şabalama, Halaylar, Bozlak ağıtları gibi kültürel referanslardan yola çıkan sanatçı, çağdaş sanat dahilinde yaşadığı coğrafyanın sembolleri üzerinden, kendi anlamlandırma dünyasının Khora'sını oluşturuyor. Derrida'nın söylediği gibi Khora ne duyumsanabilir ne de kavranabilir olandır; üçüncü bir türe aittir. Sanatçı, bu üçüncü türün ne olduğunu kavramamız için imge dünyasını algıya açarak yorumu izleyiciye bırakıyor. Sergi, Beşiktaş Belediyesi AKATLAR kültür merkezinde 20-26 Ocak 2017 tarihlerinde görülebilecektir.


İlk kişisel resim sergisini 1989 yılında Ankara İş bankası Sanat Galerisinde açan Ressam Emine ÖZTÜRK, 1990 yılında başladığı OYUNCAKLAR temalı resim sergilerini, kızının iki yaşında iken ABUZİTTİN adını verdiği oyuncak bebeğe, kompozisyonlarının ve Toplumcu Gerçekçi sessiz eleştiri dilinin temel ve yerleşik motifi öncülüğünü vererek sürdürüyor. Ressam Emine Öztürk' ün resimlerinin ve Toplumcu Gerçekçi sessiz eleştiri dilinin temel ve yerleşik motifi olan Abuzittin bebeğin adı, yol gösteren öncü ve davasının öncüsü anlamında ArapçaAbuziddin adındangelmektedir. ... Resimlerin konu ve içerik bağlamları gereği, özel konumum ve tavırlarımla beni ben yaparak günümüz sanat ortamına tanıtan RESSAM EMİNE ÖZTÜRK' ün kompozisyonlarında temel ve yerleşik motif olarak geziyor, dolaşıyor, izleyicilerimle tanışıyor ve sohbet edebiliyorum. Kültür ve Turizm Bakanlığınca düzenlenen Türkiye Resimleniyor Projesi için Ankara Resimleri yapmakla görevlendirilen Ressam Emine Öztürk, havanın güzel olduğu bir gün elimden tutup, Başkent Ankara' nın tarihi mekanlarını ve anıtlarını bana gösterdi. Ankara Kalesine çıkardı. Tarihi mekanların İ. Melih Gökçek tarafından yıktırılıp iş merkezleri yaptırılacağını buruk bir dille anlattı. Çok üzüldüm. Yanımda ki tekir kedi Şerbet' i okşayarak teselli bulmaya çalıştım. Ankara Kaleiçi surlarından Başkent Ankara'nın eski ve yeni çehresini mahzun mahzun izlediğim anda Ressam Emine Öztürk, Ankara manzarasının içinde, benim ve tekir kedi Şerbet' in yer aldığı kompozisyonunu kurguladı. Sonra Ressam Emine Öztürk beni oturduğum içkale mazgalından kaldırıp TBMM eski binası ve cumhuriyet kurumlarının öncü yapılarının bulunduğu, Türk ulusal kurtuluş mücadelesinin kalbi olan Ulus Meydanını gezdirdi. Elimde Türk bayrağı ile Atatürk heykelinin karşısında Atatürk' e saygı, sevgi ve bağlılığımı gösterirken, Ressam Emine Öztürk tarafından ikinci kez resmimin yapıldığını fark ettim. Sayın Kültür ve Turizm Bakanı Ertuğrul Günay, ne yazık ki, siz beni, bu gezintim esnasında ilk kez görebilme olanağını yakalayabilmişsiniz. Doğal olarak ABUZİTTİN KİM ? diye sorma gereğini ve şanssızlığını duyuyorsunuz... Oysa ki, Ressam Emine Öztürk, beni, on iki yıldan bu yana pek çok tuval üzerinde değişik mekan ve konulara taşıdı. Çoban yardımcısı ÇonaAbuzittin oldum Hıdırlık Tepesinde Ankara Tiftik Keçilerini güttüm. Ankara Tavşanlarıyla oynadım. Ankara Armudu yiyerek yerli malı üretiminin ve tüketiminin önemine, ormanların ve zeytinliklerin yok edilmesine, dostluğun ve kardeşliğin güzelliğine, müziğin ve sanatın coşkusuna... dikkat çeken kompozisyonlarda yer aldım. Cumhuriyet Bayramı gösterilerini, 23 Nisan Çocuk şenliklerini ve 10 Kasım Atatürk'ü Anma etkinliklerini konu edinen kompozisyonların kahramanı olmaya çalıştım. Sanatseverler beni böylesine önemli etkinliklerin düzenlendiği kompozisyonların içinde tanıdılar ve sevdiler. Hatta, resim alanında yetkin kişiler benim sayemde Ressam Emine Öztürk'e iki ödül verdiler. Otuzun üzerinde yarışmalı ve karma sergilerde beni tanıdılar ve en geniş halk kitlelerine tanıttılar. ... Başkalarının elinde oyuncak olan değil, çevresinde olup biten her şeye duyarlı, çağdaş ve Atatürkçü tavır sergileyen, sesi ve soluğu olmayan bir oyuncak bebeğim. Bu tavrımdan dolayı, varlığımın, siz Sayın Kültür ve Turizm Bakanı ErtuğrulGünay' ı rahatsız etmesi umurumda bile değil. Size kendimden bahsederek, bana yabancı kalmamanız ve beni iyi tanımanız için özgeçmişimi yazmak zorunda kaldım. Bundan sonra beni iyi tanıyın ki, Ressam Emine Öztürk' ün resimlerinde, Toplumcu Gerçekçi sessiz eleştiri dilinin temel ve yerleşik motifi olarak yaşamımı sürdürmeye kararlıyım. BU BÖYLE BİLİNE. Çağdaş Türk Kültürünün üretilmesi davasına kendisini adayan öncü motifAbuzittin, Ressam Emine Öztürk'ün kompozisyonlarında yaşantılarını ve Toplumcu Gerçekçi sessiz eleştirel tavrını paylaşmak için Seher Becel Sanat Galerisinde 07 Ocak- January 2017 / 01 Şubat- February2017 tarihleri arasında Nostalji ve Güncel Eleştiri NostalgiaandActualCriticsm temalı Resim Sergisinde İstanbullu sanatseverlerle buluşuyor.


Bugünün dünyasında, zaman ilerledikçe insanlar arasındaki ilişkilerin beklenti ve amaçlar doğrultusunda giderek gerçek anlamını kaybetmeye başlayıp sıradanlaştığı, iletişim problemlerinin ise günden güne attığı görülmektedir. Durum böyle olunca psikolojik olarak kendini tüm doğallığı ve gerçekliği ile ifade edemeyen birey, çoğu zaman toplumsal ilişkiler içerisinde yapmacık tavırlar içerisine girebilir. Bir savunma mekanizması gibi oluşturduğu bu yapay karakteri, sanki maske takıp sahnede kendisine verilmiş rolü oynamaya çalışan bir tiyatro oyuncusuna benzetebiliriz. Eski dönemlerin görkemli saraylarında, nasıl ki saray soytarıları ve hokkabazlar, onları himayesi altında tutan krallarına karşı, yaşamlarında zaman zaman farklı psikolojiler içerisinde bulunsalar da, daima iç gerçekliklerini kısa süreliğine bir kenara atıp, güler yüzlerini ve türlü oyunlarını göstermek zorunda oldukları gibi, günümüz dünyasının ilişkilerinde de bireyler, adeta her zaman eğlendirme zorunlulukları olan bu karakterler gibi, çeşitli seviyelerde ilişkiler içerisinde bulundukları ya da yaşamı paylaşmaya mecbur kaldıkları kişiler perspektifinden ne yazık ki sadece nesnel ve eğlendirici işlevleriyle beğeni gören kuklalara dönüşüyor çoğu zaman. Nehir Çetin, insan merkezli bir tavırdan yola çıkarak ürettiği resimlerinde, günümüz ilişkilerindeki yapaylık kavramını ve iletişim problemlerini yansıtmada, simgesel anlamlar yüklediği tiyatral sahneleri bir ifade biçimi olarak benimsiyor. Mekan, tıpkı bir tiyatro sahnesine dönüşüyor resimlerinde. Işık, tiyatral tavırlar içerisinde bulunan karakterlerin ifadelerinin algılanmasında izleyiciyi yönlendiren bir unsur olarak kullanılmıştır. Kompozisyonlarındaki farklı unsurlar ve açık-koyu tonları aracılığı ile yakaladığı ritim de, yine izleyiciyi yüzlerde biçimlenen ifadenin algılanması doğrultusunda yönlendiren bir yapılanma boyutunda karşımıza çıkmaktadır. Genç bir ressam olan Nehir Çetin'in resimlerinde, kurgusunun yanı sıra resim kurallarına bağlılığı da dikkati çekiyor. Mekan içerisinde oluşturduğu tekli ya da çok figürlü kompozisyonlarında, sıcak ve soğuk renk kontrastlarını uyguladığını görüyoruz. Resimlerinin tamamına egemen olan soğuk atmosfer anlayışı ise, insan ilişkilerinde yaşanan problemlerin yarattığı iç gerilimin etkisini görsel boyutta hissettiriyor. Resimlerinde başat olarak karşımıza çıkan figürleri, belirgin konturlarla sınırlanıyor. Bu biçimsel yapılanmanın yanı sıra, mekan içerisinde dağılmış olan masklar, buruşturulup atılmış kağıtlar gibi bazı nesneler ile mekan içerisinde uyguladığı renklere yüklenen simgesel anlamlar bize Paul Gauguin'in resimlerini de düşündürüyor. Gerek tek figürlü kompozisyonlarının birçoğunda, tuvalde resme egemen bir konumda yerleştirdiği karakterlerin, gerekse deçok figürlü kompozisyonlarında figür toplulukları içerisinde bulunan bir veya iki karakterin, sanki içerisinde bulundukları ortamın dışına çıkmak istercesine resimle temas kuran izleyiciye yöneltilmiş bakışları, izleyiciyi bu ifade aracılığıyla resmin içine çekme arzusunun yanı sıra, kavramlar boyutunda düşündürmeye yönlendiren bir bağ kurma isteği olarak da açıklanabilir. Nehir'in açmış olduğu bu ilk kişisel sergisi ile birlikte gerçekleştirdiği çıkış, ona bir genç sanatçı olarak ileri ki süreçte, bu resimleriyle ortaya koyduğu tutarlı tavrının altyapısı üzerine, duruş ve üretim boyutunda zorunlu olarak sürekliliği de koyacağı bir misyonu beraberinde getirmektedir.


The Women's Caucus for Art Announces the 2017 Lifetime Achievement and President's Award for Art & Activism Recipients and plans for the Gala Celebration in New York City. Mary Schmidt Campbell, Audrey Flack, Martha Rosler, and Charlene Teters will receive the2017 WCA Lifetime Achievement Awards. Kat Griefen will receive the 2017 President's Award for Art & Activism. Please join us for the awards celebration on Saturday, February 18, 2017 at the New York Institute or Technology, 1871 Broadway at 61st Street, New York, NY 10023. The celebration opens with a ticketed cocktail reception from 6:00 7:30pm. Guests purchasing reception tickets will be treated to three food stations, butlered hors d'oeuvres, an open bar, and the opportunity to congratulate the honorees. Tickets will be available starting October 10, 2016. Purchase your tickets here. The ceremony will take place from 8:00 9:30pm in the NYIT Auditorium and is free and open to the public. DOWNLOAD THE REGISTRATION FORM if you want to pay via check. Mary Schmidt Campbell, Ph. D., Tenth President, Spelman College, a leading women's college dedicated to the education and global leadership of Black women. Before coming to Spelman, she served for over two decades as Dean of New York University's Tisch School of the Arts. An art historian and former curator, Dr. Campbell began her career in New York as executive director of the Studio Museum in Harlem, the country's first accredited Black fine arts museum and a linchpin in Harlem's redevelopment. She served as commissioner of New York City's Department of Cultural Affairs under two mayors and in 2009, President Barack Obama appointed her vice chair of the President's Committee on the Arts and the Humanities. A graduate of Swarthmore College, Dr. Campbell received her doctorate from Syracuse University and has written and lectured widely about Black artists, cultural policy and arts education. Currently, Dr. Campbell is completing a biography of Romare Bearden for Oxford University Press. Audrey Flack, a pioneer of photorealism and a nationally recognized painter and sculptor, Audrey Flack and Mary Cassat were the first women artists to be included in Janson's History of Art text. Audrey Flack's work is in the collections of major museums around the world, including the Metropolitan Museum of Art, The Museum of Modern Art, the Solomon R. Guggenheim Museum, Whitney Museum of American Art, and the National Museum of Art in Canberra, Australia. She was the first photorealist painter to have work purchased by the Museum of Modern Art. Her public sculpture has been monumental and spearheading a return to representational public art. Her mission is to present women not as mere sex objects gazing up at a general on a horse, but as strong, intelligent, purposeful individuals with a powerful physiognomy and inner and outer beauty. Throughout her career, Flack's work has been featured in numerous traveling museum exhibitions, including Breaking the Rules Audrey Flack a retrospective 1950 1990, published by Abrams, curator and editor Thalia Gouma Peterson with essays by Patricia Hills, Thalia Gouma Peterson, Lawrence Alloway, and Susan Casteras. Most recently in 2015 2016 Heroines: Audrey Flack's Transcendent Drawings and Prints, at The Butler Institute of American Art, Youngstown, Ohio; The Hyde Museum, Glenns Falls, New York; Williams Center Gallery, Lafayette College, Easton, PA, and in 2015, Audrey Flack, the Abstract Expressionist Years, at Hollis Taggart Galleries, New York, NY, and Transient Beauty: Photographs by Audrey Flack, at Taubman Museum, Roanoke, VA. Martha Rosler works in video, photography, text, installation, and performance. Her work focuses on the public sphere, exploring issues from everyday life and the media to architecture and the built environment, especially as they affect women. Rosler has for many years produced works on war and the national security climate, connecting life at home with the conduct of war abroad, in which her photomontage series played a critical part. She has also published several books of photographs, texts, and commentary on public space, ranging from airports and roads to housing and gentrification. A retrospective of her work has been shown internationally, and her writing is published widely in publications such as Artforum, e-flux journal, and Texte zur Kunst. In 2012, she presented a new series of photographs, taken during her trip to Cuba in January 1981, and in November, she presented the Meta-Monumental Garage Sale at MoMA in New York. In 2013, e-flux and Sternberg Press published her book of essays, Culture Class, which deals with the role of artists in cities and gentrification. Most recently, she produced the exhibition and public project Guide for the Perplexed: How to Succeed in the New Poland at the CCA Ujazdowski Castle in Warsaw, Poland. Rosler lives and works in Brooklyn. Charlene Teters is the Academic Dean of the college at the Institute of American Indian Arts. She is a citizen of the Spokane Nation and well known for her work as an artist, writer, educator, and activist. Teters earned an AFA from IAIA (1986,) a BFA from the College of Santa Fe (1988), and a MFA from the University of Illinois Urbana-Champaign (1994). In addition, she awarded an honorary Doctorate of Fine Arts from Mitchell College, New London, CT. After establishing the Racial Justice Office at the National Congress of American Indians, Charlene Teters returned to IAIA in 1992 as Director of Alumni Relations and Student Retention and later was appointed as a full-time faculty member in the Studio Arts Department. In 2013, she was promoted to the rank of Associate Professor. Additionally, she served as a Visiting Lecturer in the Art Department at the Ohio State University and received a two-year appointment as the Hugh O. LaBounty Endowed Chair at the California Polytechnic State University in Pomona, CA. In 2000, Teters was appointed as the Interim Dean of the Academic Division during IAIA's transition and move from the College of Santa Fe campus to their new campus. Teters has exhibited internationally and maintained an active presence lecturing and delivering keynote speeches and commencement addresses across the United States. She first gained national prominence as a graduate student at the University of Illinois Urbana-Champaign where she led protests against the degrading depictions of American Indian caricatures used as sport teams' mascots and was the subject of the award-winning documentary In Whose Honor by Jay Rosenstein. In 2002, she received a New Mexico Governor's Award for Excellence in the Arts. Kat Griefen is an art dealer and an art historian. From 2006 until 2011 Griefen was the Director of A. I. R. Gallery, which was founded in 1972 as the first non-profit gallery for women artists in the United States. She has been a Senior Lecturer at Rutgers University, New Brunswick for five years and has also taught in the Graduate Program in Liberal Studies at Rutgers University, Camden. Griefen is also a Lecturer at Queensborough Community College in the Art and Design Department with a focus on Gallery and Museum Studies. She has lectured widely at other institutions including New York University, Washington University, The Brooklyn Museum, The Museum of Art and Design, and the National Academy Museum among others. Griefen is a Board Member of the Feminist Art Project. She has a MA in Art History from Hunter College and a BA in Art History and in Women Studies from Purchase College. Since 2011 she has been the co-owner of Accola Griefen which represents and offers work by Modern and Contemporary artists, with a primary focus on American women artists and feminist artists of historical significance..


Sergide sanatçının geçtiğimiz yıl Yaşar Eğitim ve Kültür Vakfı Selçuk Yaşar Resim Müzesi ve Sanat Galerisi'nde aynı başlıkla bir bölümü sergilenen YERYÜZÜ DUALARI dizisinin en son işleri yer alıyor. Sanatçının YERYÜZÜ DUALARI dizisi resimlerinin bir bölümü geçtiğimiz yıl İstanbul'da İstanbul Milli Reasürans Sanat Galerisi ve Kültür Üniversitesi Sanat Galerisinde, Ankara'da KAV Sanat Galerisinde ve İzmir'de Selçuk Yaşar Müzesi'nde sergilendi. Usta sanatçı Kahraman ısrarla insanlığın binlerce yıl boyunca doğduğu, yaşadığı ve dönüştürüp değiştirmeye giriştiği dünyayla, hayatla, kötülüklerle, savaş, açlık, felaketlerle ve günümüzde olduğu gibi terör sorunlarıyla uğraştığını, çoğu zaman da bunlar karşısında düştüğü acziyetle sürekli dualar edip durduğunu, bu yüzden de dini duaların yanı sıra farklı malzeme, dil, form, kavram ve farklı ritüellerle dualarını, temennilerini çoğaltığını, sanatın da iyileştirici bir işlevle bu yolların başında geldiğini söylüyor. Özellikle de günümüzde çağdaş sanatın uluslararası en etkin, en insani, en yaygın dua, kültürel yakarış, dilek ve temenni ritüellerinden biri olarak öne çıktığını savunuyor. Sanatçıya göre İnsanlık daha başından beridir yaşadıklarına karşı mücadele veriyor. Kendi varlığını hem kurmaya hem de onu korumaya çalışıyor. Koruma araçlarından biri de Tanrısal ya da yarı Tanrısal DUA'lar. Dua esa aslında bir dilek, arzu ve temenni yakarışı. Bunun da salt dinle değil, aslında dinin de içerisinde yer aldığı dünyevi yaşamla ilintisi söz konusu. Bu bağlamdan bakıldığında sanat da sanatçılar da bu yarı tanrısal aydınlıkta var olup oralardan insanlığa yeni içerikler, formlar öne sürüyorlar. Günümüzde uluslararası neo liberal küresel sermayenin her alanda olduğu gibi düşüncenin, sanatın ve kültürün yönünü ve karakterini de belirlemeye çalıştığını öne sürüyor. Sanatçının İzmir'de sergilenecek olan YERYÜZÜ DUALARI II dizisi resimleri işte bu alabildiğine insani, toplumsal, kültürel, küresel değişmez değerler üzerine kurulu. Sergi 17 Ocak 06 Şubat tarihleri arasında izlenebilecek.


Gerçekleştirdikleri projeler ve sergiler ile ülkemizdeki genç sanatçıların sanatsal üretimlerine destek olmayı amaçlayan Platform A Sanat Galerisi ve Taurus Alışveriş Merkezi tarafından bu sene üçüncüsü gerçekleştirilen Yunus Ensari Resim Yarışması sonuçlanmıştır. Bu sene yarışmaya 345 eser katılmıştır. 5 jüri üyesi tarafından ilk eleme online olarak yapılmıştır. Elemeyi geçen 87 eser için jüri üyeleri, Platform A Sanat Galerisi'nde 24 Aralık 2016 tarihinde toplanmışlar ve ikinci değerlendirmelerini yapmışlardır. Bu değerlendirme sonucunda; 1. lik ödülü olan 9.000 TL'yi Onur Karaalioğlu, 2. lik ödülü olan 8.000 TL'yi Sidar Baki, 3. lük ödülü olan 7.000 TL'yi Mustafa Özbakır kazanmıştır. Eda Yıldız ve İrfan Dönmez ise 1.000 TL olan mansiyon ödüllerini almaya hak kazanmışlardır. Yarışmaya katılan 20 eser sergilenmeye layık görülmüştür. Yunus Ensari Resim Yarışması III-2016 ödül töreni ve sergisi, 7 Ocak 2017 tarihinde TaurusAVM'de yer alan Platform A'da gerçekleştirilecektir.


Seçici Kurul: UPSD Başkanı Bedri Baykam, Sanatçı Yusuf Taktak, Galerici Sevil Binat, Sanat Yazarı Ali Şimşek, Sanat Yazarı Evrim Altuğ, UNESCO Resmi Partneri International Association of Art, Türkiye Ulusal Komitesi/Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği tarafından Dünya Sanat Günü'17 etkinlikleri kapsamında düzenlenecek olan GENÇ ETKİNLİK 7 için başvurular başladı! İlk olarak 1995 yılında, genç sanatçı meslektaşlarımızla bir buluşma ortamı yaratmak amacıyla yola çıkan Genç Etkinlik sergileri Taner Ceylan, Genco Gülan, Nuri Bilge Ceylan, Temur Köran, Halil Altındere, Yiğit Yazıcı, Vedat Özdemiroğlu, Nesren Jake, Ferhat Özgür, Melis Buyruk, Şener Özmen gibi birçok sanatçının kendini gösterebildiği bir platform oluşturdu. UPSD Başkanı Bedri Baykam, oluşturduğu kavram metninde İnsan kendi geçiciliğini bilinçli bir şekilde anladıktan sonra depresyonlarından veya paranoyalarından ne kadar yoğun ve canlı fanteziler kurabilir? Ölüm bilinçaltımızda yeri doldurulamaz bir takıntı mı yaratıyor? Onunla olan mesafemizi kim belirliyor? Şu aynama takılanlar, benden önce ölecekler değil mi? Hadi, bana rahatlatıcı bir yalan söyle... cümleleriyle, Ayna Ayna Söyle Bana: Biz Gerçekten Ayrı mıyız? başlığını felsefi ve soyut şekilde anlatıyor. Genç sanatçıların kendilerini özgürce ifade edebildikleri kalıcı bir buluşma alanı olan Genç Etkinlik 7'ye katılımınız bizi mutlu edecektir. GENÇ ETKİNLİK 7, 10 Nisan-15 Mayıs tarihleri arasında Beşiktaş Belediyesi'nin desteğiyle Mustafa Kemal Kültür Merkezi, Beşiktaş Çağdaş'ta gerçekleştirilecek. - Adaylar, resim, heykel, fotoğraf, seramik, dijital sanat, video-art gibi çağdaş sanatın her alanında üretilmiş eserleriyle katılabilirler. - Kullanılan malzeme veya teknikler için sınırlama yoktur, eleme aşamasında değerlendirme dosya üzerinden yapılacaktır. Ancak yapıtın, büyük olsa da sergilenme aşamasında kapalı bir mekanda yerleştirilebilecek ya da bu mekana uygun olarak düzenlenebilecek boyutlarda olması gerekmektedir. - Sanatçı en fazla 3 çalışmaylabaşvuru yapabilir. Sergiye katılmaya hak kazanan her sanatçıdan seçilen bir veya daha fazla yapıt sergiye dahil edilecektir. Yapıtlar daha önce sergilenmemiş ve yarışmalara katılmamış olmalıdır. - GENÇ ETKİNLİK 7'ye 15 Nisan 2017 itibariyle 36 yaşını doldurmamış adaylar katılabilir. - UPSDYönetim Kurulu Üyeleri, Yedek Yönetim Kurulu Üyeleri, Seçici Kurul ve 1. dereceden yakın akrabaları başvuru yapamaz. - Sanatçının, eserin sergilenme biçiminde spesifik bir önerisi varsa bunu dosya tesliminde yazılı olarak iletmesi gerekmektedir. Bunun haricinde sergi düzenlemesinde yetkili Denizhan Özer'dir. - Tüm başvurular 27 Mart 2017 Pazartesi günü saat 17.00'a kadar UPSD'ninaşağıda belirtilen adresine teslim edilmelidir. Bu tarihten sonra yapılacak başvurular dikkate alınmayacaktır. - Word dosyasında kayıtlı sanatsal ve mesleki deneyimlerini içeren özgeçmişi - Portre fotoğrafı: JPG formatında en az 5x5 cm, 300 dpi - Adres, telefon, e-mail - 100 kelimeyi aşmayacak şekilde hazırlanmışPARAGRAFşeklinde biyografi - 30 kelime civarında sanat anlayışınızı belirttiğiniz yazı - Eser görselleri: kısa kenarı 2000 piksel çözünürlükte, 300 dpi - Eserlerin tam künyesi - Seçici Kurul, sergi mekanını göz önünde bulundurarak seçimlerini yaptıktan sonra, eserleri sergilenecek genç sanatçılara e-mail yoluyla duyuruları yapılacaktır. Sonuçlar ayrıca web sitemizde yayınlanacaktır. - İsmi açıklanan sanatçıların çalışmalarını en geç 10 Nisan 2017 gününe kadar 13.00-17.00 saatleri arasında UPSD merkezine ulaştırmaları gerekmektedir. Bu tarihten sonra yapılacak teslimatlar kabul edilmeyecektir ve bu kişinin yerine yedek listedeki sanatçılardan eser alınacaktır. - Eserleri UPSD'ye ulaştırma ve sergi bitiminde UPSD veya MKM'den geri almak için kullanılacak kargo ve tüm nakliye ücretleri sanatçının sorumluluğundadır. Eserlerin UPSD'den MKM'ye gidişi ve dönüşü derneğe aittir. - Video art, dijital sanat eserleri tek ekranda sergilenebilecek şekilde ve loop'lu olarak, CD'ye kayıtlı şekilde teslim etmesi gerekmektedir. - Sergiye dahil edilen sanatçılardan eser teslimi sırasında 40 TL katılım bedeli alınacaktır. Katılım bedeli ödemelerinizi elden, aşağıda bilgileri bulunan İş Bankası hesabına veya PTT hesabına yapabilirsiniz. Eserimi aynı gün, 15 Mayıs 2017 tarihinde MKM'den teslim almayı kabul ediyorum. Eserimi 25 Mayıs 2017 tarihine kadar UPSD'den teslim almayı kabul ediyorum. Eserimin ödemeli kargo ile adresime gönderilmesini istiyorum. Yukarıda anılan seçeneklerden birini tercih etmediğimtaktirde UPSD'nin hiçbir sorumluluğu olmadığını kabul ediyorum. Lütfen tercihinizi eser teslim dosyanızda belirtiniz. NOT: Yapıtların sergilenmesi ve taşınması sırasında gereken özen gösterilecekse de yapıtların görebileceği hasarlardan Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği veya Beşiktaş Belediyesi hiçbir şekilde sorumlu değildir. Arzu edenler, eserlerinin değer bedeli üzerinden özel sigorta şirketine sigorta ettirebilirler. Bunu yaptıkları zaman derneğe sigorta şirketinin adını ve yapıtla ilgili kontratın kopyasını ulaştırmaları gerekmektedir. Serginin tanıtımında ana sorumlu UPSD ve Beşiktaş Belediyesi'dir. UPSD'nin basın bildirisini ve sergi görselini kullanarak her sanatçı, üniversitesi veya galerisi tanıtıma katkı yapabilir. - UPSD üyeliği ve ilk yıl aidatı - Winsor&Newton Sanat Turu:Londra, İngiltere -2 gece 3 gün konaklama ve uçak biletleri Winsor&Newton ve Live Sanat sponsorluğundadır. - UPSD üyeliği ve ilk yıl aidatı - Colorbox Art Materials Store sponsorluğunda 2500 TL tutarında sanatsal malzeme çeki - UPSD üyeliği ve ilk yıl aidatı - Colorbox Art Materials Store sponsorluğunda1250 TL tutarında sanatsal malzeme çeki Dereceye gireneserlerin görsel kullanım hakları, sanatçılarınyanı sıra, ödül sponsorlarıWinsor&Newton, Live, Colorbox'da aittir. Diğer insanlar, ikizim midir, kardeşim midir, yoksa hasmım mı? Rekabet veya çekişme alanım mıdır? Yoksa dayanışma odağım mı? Dünya ile süregelecek olan diyalektik alış verişim, dostlarımdan mı besleniyor, yoksa daha çok düşmanlarımdan mı? Aynaya baktığımda gördüklerim üzerinden haklılığımı mı arıyorum yoksa benim yansımamla itiş kakışa girmek isteyen karşıtlarımla mı boğuşmaya hazırlanıyorum? İç kimliğim dışındaki edinilmiş kimliklerim, cinsiyet, ırk, din, mezhep, benimle göz temasına girmekten korkan bu diğer canlı hayvanlar için neden o kadar önemli? Aramıza bu dikenli telleri kim yerleştirdi? Yoksa ben bunu bir kabusta mı görüyorum? Yoksa dünyada ne kadar insan varsa, o kadar farklı algı mı var? Her şey görecelidir ya! Zaten beynimize yerleşen filtreler, geçmişimizde konumlandırılmış. Onlar da yaşanmış detayların oluşturduğu izlenimlerin sonucu olan önyargılar. Ama onlara sahip çıkmak, artık kimlik savaşımız olmuş. Ben sana itici gelebilirim, ama aynı ben, senin yansımana belki aşık oldum... Hemen havalara girme, yansımana dedim, sana değil! Yoksa senin ne mal olduğunu tahmin edebiliyorum. Şüphe her şeyin kökeni değil mi? İnanmanın da inanmamanın da kökeni... Curiositykilledthecat... Biz ayrıysak, senin kimliğini merak etmem demek ki sağlıksız, ısrar etme, yollarımız burada ayrılıyor. Çünkü ayrılsak da beraberiz... Bir kere menzilime girmiş bulundun.


Gamze Taşdan Çık dediler sahneye isimli ikinci kişisel sergisinde günümüz sahne ve eğlence anlayışının temelini oluşturan gazino kültürünü ve görsel dünyasını ele almaktadır.1950'lerde iç göçle başlayan toplumsal ve ekonomik değişim sanat ve eğlence anlayışında da etkili olmuştur. En çok göçü alan İstanbul'da ise geleneksel eğlence ve sanat yapısı kırılmaya başlamış, gazino kültürünün temelleri atılmıştır. Münir Nurettin Selçuk, Müzeyyen Senar, Safiye Ayla gibi ustaları zevk içinde dinleyen kitle yerini 1960'ların sonunda çoğunlukla şatafatı isteyen ve seyreden kitleye bırakmıştır. Böylelikle bugün bildiğimiz gazino kültürü müziğin içine görselliği de katarak halk tarafından benimsenmiştir. Maksim, Çakıl, Lunapark, Göl, Bebek Belediye dönemin başlıca gazinolardır. Gazinolar o dönemde büyük şöhretler yaratmış, şan, şöhret, para, pul ve elbette acılar bu dünyanın en önemli simgesel kodlarını oluşturmuştur. Özellikle 1970'lerde Yeşilçam sineması gazino kültürünü ve bir starın önce yükseliş sonra ise düşüş hikayesini bolca işlemiş, 'yıldız olmak' halk tarafından arzulanan bir yaşam biçimi haline getirilmiştir. Başta Zeki Müren, Emel Sayın, Behiye Aksoy, Neşe Karaböcek gibi isimler şarkıcı olmalarına rağmen bu filmlerde başrolde oynamış, sık sık şarkılarını okumuşlardır. 1980'lerin sonuna gelindiğinde ise gazino kapılarının üzerinde yer alan dev neon ışıklarla yazılan isimler bir bir sönmeye başlamış, evlere giren televizyonun etkisiyle de gazinolarkapanmıştır. 'T' sahne düzenini yaratan, her birini kendi tasarladığı dönemine göre oldukça radikal kostümleriyle Zeki Müren ve assolistlik yarışı içinde, ellerinden mikrofonu hiç bırakmayan kadın şarkıcılar bu serginin ana karakterlerini oluşturmaktadır. Sanatçı 1960'larda başlayıp 1980'lerin sonunda yok olan gazino kültürünün figürlerini kendi imgeleriyle yeniden yaratırken dönemin estetik anlayışını ön plana çıkarmaktadır.


İş Bankası Maximum Kart ana partnerliğinde düzenlenecek 16. ! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'nin 10.000 dolar para ödüllü yarışması Keş! f Uluslararası Yarışma'da bu yıl 15 ülkeden 9 film yarışacak. 16 Şubat'ta başlayacak festivalin, Kanadalı yönetmen Richie Mehta, İtalyan yönetmen Pietro Marcello ve Türkiye'den Nesrin Cavadzade'den oluşan Keş! f jürisi, 2017'nin 'en ilham veren yönetmeni'ni seçecek! İş Bankası Maximum Kart anapartnerliğinde 5. kez düzenlenecek 16. ! fİstanbul Filmler Festivali'nin 10. yılını kutlayan uluslararası yarışması Keş! f'te yarışacak filmler belli oldu. İlk ya da ikinci filmini yönetmiş yönetmenlerin filmlerinin yarıştığı Keş! f bölümünde, ABD, Almanya, Arjantin, Birleşik Arap Emirlikleri, Birleşik Krallık, Fransa, Hollanda, İran, İsrail, Kanada, Katar, Mısır, Peru, Polonya, Tayland'dan toplam 9 film, 10.000 dolar değerindeki Keş! fÖdülü için jüri karşısına çıkacak. Bu yılKeş! fJürisi; ilk filmi Amal (2007) ileuluslararasıfestivallerde 30'un üzerindeödülkazananvegeçenyıl! f İstanbul'da gösterilenSiddharth ileEnİyiYabancıDilde Film dalındaAltınKüre'yeaday gösterilen, buyıl da! f programındaBirGündeHindistan filmi de gösterilecek Hint asıllıKanadalıyönetmenRichie Mehta; 2009'da çektiğiThe Mouth of the Wolf ile Berlin, Turin, Cinema du Reel veBAFICI'deçok sayıda ödülkazanan, prömiyeriniLocarno'dayapanvegeçenyıl! f İstanbul'unAşkveBaşka Bi' DünyaYarışması'ndaEnİyi Film seçilenKayıpveGüzelinİtalyan yönetmeniPietro MarcelloveDilber'inSekizGünü, GüzelGünler Göreceğiz, Yangın Var veKuzu filmleriyleçok sayıda ödülkazanmış, TürkiyesinemasınıneniyikadınoyuncularındanNesrinCavadzade'denoluşuyor. Keş! fYarışmasıbuyılkadınyönetmenlerinvarlığıyladikkatçekiyor. AlmanyönetmenNele Wohlatz'ın AFI Fest'tenBüyükJüriÖdülü'nü, Locarno'dan da Enİyiİlk Film Ödülü'nükazananyaratıcıaşk filmi The Future Perfect/Miş'liGelecek Zaman; ilk filmi Mundane History ile 2009 yılındafestivalleringözdesiolanTaylandlıyönetmenAnochaSuwichakornpong'un politikveşiirselbirdünyayarattığıikinciuzunkurmacasıBy the Time It Gets Dark/KaranlıkÇöktüğünde;İsrailliHadas Ben Aroya'nınyazdığı, kurguladığı, yönettiğiveoynadığı, günümüzilişkilerinezekiceveeğlencelibiryorumgetirdiği, eleştirmenlerceİsrail'in Frances Ha'sı olarakişaretedilen filmi People That are Not Me/KimseBenzemez BanavePolonyalıAgnieszka Smoczynsk'inSundance'teJüriÖzelÖdülüalan, Austin Fantastic Fest, Fantasia, Fantasportogibiöndegelenfantastik film festivallerindenödüllerledönen, KüçükDenizKızımasalınıntuhafvekaranlık modern versiyonuylaseyirciyişokeeden filmi The Lure/DenizKızlarınınŞarkısı, seyirciyigeleceğinyaratıcıkadınyönetmenleriyletanıştırıyor. Yarışmadaayrıca; deneyselvideolarıylagüncelsanatdünyasınıntanınmışisimlerindenbiriolmuşLeonor Caraballo'nun Matteo Norziilebirlikteçektiğive 2015'teki ölümündensonratamamlanan filmi Icaros: A Vision/Ikaros, gerçekbirayahuascainzivasısırasındaçekilmişolmasıveseyirciyimeditatifbiryolculuğaçıkarmasıyladikkatçekiyor. MısırlıyönetmenTamer El Said'inBerlin'denCaligariÖdülü'nüalan, birşehrin son günleriniyaşıyorolmasınınağırlığıvederinhüznünügerçekbirdilleanlattığıetkileyici filmi In the Last Days of the City/Şehrin Son Günlerinde; ödüllükısalarıyla Cannes baştaolmaküzerepekçok festivaldengeleceğinkeşif yönetmenlerindenbiriolarak gösterilenDamien Manivel'ın Richard Linklater'ın Before ÜçlemesiylekarşılaştırılanvegünümüzilişkilerininbüyüleyicibirportresiniçizdiğiThe Park/Park; videoları, yerleştirmeleriveperformanslarıçeşitlifestivallerde, müzelerdevesanatgalerilerinde gösterilen, Montreal deneyselsinemasınınönemliyüzlerindenKarl Lemieux'un Venedik, Vancouver, Selanik film festivallerindeövgüylekarşılanan ilk kurmacasıShambles/DarmadumanveİranlıyönetmenRezaDormishian'ın günümüzİranınınmüthişbiralegorikportresiniçizdiği, güçlüoyunculuklarıylaçokkonuşulanikinci filmi Lantouri, Keş! fYarışması'nınmeraklabeklenendiğerfilmleri. Keş! fbölümündekifilmlerayrıca, SinemaYazarlarıDerneği jürisitarafındandeğerlendirmeyealınacakveBarışSaydam, Janet BarışveMurat Tırpan'danoluşanjüri, seçecekleribirfilme SİYAD Ödülü'nüverecek. İşBankasıMaximum Kart'ın 5. kezanapartnerliğindeveMars Cinema Group ortaklığındagerçekleşecek! fİstanbul BağımsızFilmlerFestivali'ninprogramı 26 Ocak'taaçıklanacakvebiletler3-5 Şubattarihlerindeİstanbul için, 17-19 Şubattarihlerinde de Ankara veİzmir için biletix'te % 10 indirimle, İşBankasıMaximum Kart sahiplerine %20 indirimle ön satışaçıkacak. Bu yıl da festival biletleribiletix'tenvesinemagişelerinden satın alınabilecek. FestivaldeİşBankasıMaximum KartsahiplerineözelolarakhazırlananMaximum FilmveMaximumMüzikpaketleriilebiletlerde% 50 indirimayrıcalığısunulacak. İşBankasıMaximum Kartsahipleri, Maximum Filmpaketiyleenaz 4, enfazla 20 adet festival sinemabiletini, MaximumMüzikpaketiyleiseenaz 2, enfazla 6 adetetkinlikbiletini%50 indirimlesatın alabilecekler. PaketalmayıtercihetmeyenİşBankasıMaximum Kartsahipleriiçin de film veetkinlikbiletlerindeön satışta%20 indirimayrıcalığısunulacak. Sosyalmedyadaençoktakipedilen festival olan! fİstanbul ileilgiligüncelbilgilerifestivalin Facebook, Twitter ve Instagram, Snapchat ve Periscope hesaplarındanizleyebilirsiniz. ! fİstanbul'usosyalmedyada@ifistanbuladresiyletakipedebilir, paylaşımlarınızı#if2017, #ifteizledimve#ifmaximumdaetiketiyleyaparaksohbetekatılabilirsiniz. - ! fİstanbul BağımsızFilmlerFestivali


Summart Sanat Merkezi'nde 12 Ocak'ta açılan 'OPUS Croma' başlıklı sergi Dolunay May küratörlüğünde Oğuz Haşlakoğlu, Pınar Genç, Utku Dervent ve Selçuk Fergökçe'yi bir araya getiriyor. Sergi, sanatçıların sanatsal birlikteliklerini ve 'chroma' üzerinden sorguluyor. 'Chroma'nın sadece plastik sanatlarda değil aynı zamanda müzik ya da edebiyat gibi farklı disiplinlerle olan ilişkisini de projeye dahil ediliyor. Bu kapsamda performans ve söyleşilerin de planlandığı sergi 11 Şubat tarihine kadar sanatseverlerle buluşacak. Dolunay May: Sergimizin ismi 'OPUS Chroma'. Buradaki 'Opus' grubun kendi ismi. 'OPUS', bildiğimiz anlamda, tam da grup ilişkisini sorgulayan bir yapıda. Günümüzde inisiyatifler ya da birlikte üretimin akla geldiği bir oluşum gibi düşünülür ama 'OPUS' grubu daha çok birbirleriyle aynı dönem mezun olan sanatçıların bir arada oldukları, hem sosyal hayatta hem de sanat yaşantısında birbirleriyle etkileşimi söz konusu. Bir araya gelip ortak bir yapıt üretme anlamından öte, sanatçının kendi sanat hayatını etkileyen, sosyal yaşantısı ve etkileşimleriyle ilgili bir grup. 'OPUS' zaten 4 sanatçının isimlerinin baş harflerinden oluşuyor. Serginin benim için önemli tarafı, Türk resminde grup anlayışının eksik olduğunu düşündüğümüz yanına vurgu yapan bir yapısı var. Pınar Genç: Bizler aynı dönemlerde o dönemki adıyla Mimar Sinan Üniversitesi Resim bölümünde okuduk, hepimizin bu ikinci üniversitesi. Oğuz Boğaziçi Felsefe'den, ben İstanbul Teknik Üniversitesi Matematik Mühendisliğinden, Selçuk Karadeniz Teknik Üniversitesi Fizik Bölümünden, Utku ise Yıldız Üniversitesi Mimarlık Fakültesinden akademiye geldi. Yani akademide eğitime başladığımız zaman üniversite kültüründen zaten bir anlamda haberdardık. Ve aramızdaki diyalog ve etkileşim daha öğrencilik yıllarında başlamıştı; bu da şu an geldiğimiz noktada 30 yıla varan bir süreç demek oluyor. Çoğumuz okul bittikten sonra yüksek lisans ve doktora çalışmalarını sürdürdük. Okul dışı yaşantımızda kimi zaman aynı kurumda ders vererek kimi zaman ortak projelerde yer alarak iletişimimizi koyduk. Sosyal hayatta da irtibatımız hiç kopmadı. Hayatı ve sanatsal görüşü uzun sürelerce paylaşmış bir arkadaş-meslektaş grubu olarak bunun OPUS ismi çatısı altında Chroma teması ile izleyici ile buluşturma kararı aldık. Utku Dervent: Burada ben de bir şey ekleyebilirim. Grubu bir araya getiren faktör, bir kavram veya bir tema olmaktan çok sanatçı olarak mesleki bakış açılarımızın ortak paydasından kaynaklanan bir birliktelik. Hepimiz akademisyeniz ve bu deneyim çerçevesinde görüşlerimiz var ve sürekli paylaşıyoruz. Ve o paylaşma normalde meslektaşlar arasında çok gerçekleşmeyen bir şey. Bunu sağlaya bilmemizin sebebi de bizim, benzer perspektiflerden bakıyor olmamız. Eğitim meselesini sanatçı olarak üretimden ayırmıyor oluşumuzla ilgili. Bu şunu da getiriyor. Bu grup, bu sergideki 'chroma' temasının dışında da birlikte işler yapacak. Belki yine 'OPUS' başlığı altında olacak, hatta bu grupta belki sanatçı sayısı artacak ya da azalacak. İsimlerin baş harflerinden oluşması bir vesile fakat sonuçta isimlerin baş harflerinden bağımsız olarak 'yapıt' anlamına gelen 'OPUS' bir taşıyıcı. O taşıyıcılık çerçevesinde ilerleyeceğiz. O, bizim aracımız aslında. Oğuz Haşlakoğlu: Taşıyıcı ifadesi çok doğru çünkü ben sanatta aynı kavram ya da tema çerçevesinde oluşan akım benzeri yaklaşımlarının 20. yy'la birlikte tükendiğini düşünüyorum ve bu bir yorumdan çok net bir sosyolojik durum. OPUS Chroma, bu anlamda, aslında birlikte düşünmeyi temin eden bir 'değer alanı' oluşturma çabası yalnızca, ancak işte anlamı da burada yatıyor çünkü kavram ya da temadan ziyade sanatsal bir mesele üzerinden sanatın kendi sesini duyuruyor. D. M.: Chroma sergisinin 2 ayağı var. Birincisi 'OPUS' Grubu. 'Chroma' sözcüğü daha çok plastik sanatlarda kullanılmasına rağmen, sanatın bir ve tek olduğunu söyleyen diğer disiplinlerle ortak bir alana işaret ediyor. Sergide 4 tane Plastik sanatçı söz konusu olduğu için, bunu renk üzerinden görünür kılmaya çalıştık. Projenin ilerleyen aşamalarında bunun kuramına yönelik de, sanatın diğer alanlarındaki 'chroma' yı da tartışmaya açacak olan bir platform oluşturacağız sergi sürecinde. Serginin temel meselesi aslında budur. U. D.: Oğuz'un renkle ilgili kurduğu bir cümle var. Onu alıntılayarak ilerleyelim. 'Renksiz resim yoktur, bundan habersiz ressam vardır.' Bu cümle çok önemli. Renk sanki başka sanatçılar tarafından kullanılmıyormuş gibi bir ifadeye dönüşme riski var. Bunu hemen bertaraf edelim. Yine Oğuz'un kitabının alt başlığı; 'Sanat ve Felsefenin Ortak Kökeni Üzerine idi. Biz hepimiz aslında bu anlayıştayız. Sanat ve Felsefenin ayrılmaz olduğu bir alanın var olduğunu düşünüyoruz. Opus kavramı, çoğunlukla müzikte kullanılmasına rağmen, felsefe ve edebiyatta da 'Opus Magnum' kavramı olarak yani başyapıt olarak kullanılmakta. Bu da şunu getiriyor. Aslında sanatla ilgili tüm disiplinlerde 'yapıt' kavramı ortaktır. Bu anlamda yaşadığımız çağda o sınırların yapıt üzerinden erimesi önemli. Tüm disiplinler birbirinden besleniyorlar. Bu beslenme önemli ve bunun yeterli derecede olmadığı noktalarda, yapıtların zayıfladığını da görüyoruz. Hepimiz eğitim kurumlarında çalışıyoruz. Tasarımcı ve sanatçı adayları yetiştiriyoruz. Onların ne zaman sağlam ve güçlü olduklarını sorguladığımızda tüm sanatlarla ilişkilerinin güçlü olduğu noktada bunun gerçekleştiğini görüyoruz. Bu anlamda bizim eğilimimiz ve yönelimimiz bunun üzerine. P. G.: Renk bilimsel temellerle açıklanabilen, aslında gözümüzdeki renk reseptörlerinin algısı sınırlarından ibaret bir alan. Başka canlılarda ise bizimkinden çok daha başka tezahürleri var. Kaldıki renk körlerinin bile gördüğü renkler renk körü olmayanların gördüğünden farklı. Biyolojik anlamda açıklanabilir tanımlanabilir bir alan iken ressamın renk seçiminde gösterdiği davranış biçimi ne renk kuramlarıyla ne de armoni sınırları içerisinde tanımlanamaz. Bir resmi yaparken kullanılan renklerin seçim süreci oldukça fazla değişken içermektedir. Selçuk Fergökçe: Çalışmalarımda düzlemin üzerinde figürün olduğu kompozisyonlar var. Arka planda olduğu gibi bir renk armonisi var. Rengin üzerine figüre koyduğumda, rengin duygusallaştığını görüyorum. Renge duygu veren, figürün içeriye girişidir. U. D.: Güzel bir şey söyledin, çağrışım yaptı. 'Figürü, rengin üzerine koymaktan bahsettin. Aslında diğer yönden yaklaştığımızda rengi figürün üzerine koymaktan da bahsedebilriz. Bir araya gelişimizde, tarzlar yada yaklaşımlar ötesi bir şey var. Bu, aslında sanatçı olarak varolşumuzun ortaklığından kaynaklanıyor. O yüzden sergiye baktığınızda birbirinden farklı işler göreceksiniz. Ama orada aynı zamanda bizim renk üzerinden ortak algımızın da görüleceğini düşünüyorum. O. H.: Renk benim resimsel anlayışımda yapıtın yaşantısına denk. Bu anlamda yapıt biçimsel evrenini ancak renk sayesinde bir yaşantıya dönüştürebiliyor. Burada yaşantı darken kastettiğim yapıtın yapandan biçimsel bağımsızlığı oranında aslında diğer yandan da içerik bakımından ona benzemesi. Renk benim için biçimi karanlıktan ışığa çekerek ona hayat bahşeden tümüyle yaratıcı bir özellik. Ne var ki bununla tam bir renkçi olduğumu da söyleyemem çünkü renk için düşünmüyorum özellikle; renk içinde düşünüyorum sadece resim yaparken. S. F.: Kompozisyonlar içine spontan sürülen renk, orada işi yoğunlaştırıyor. Sonra tekrar başka bir renk geldiğinde iş biraz da politik oluyor. Mesela son kişisel sergimde 'Kırk Yıllık Yalan' diyerek bu anlamdaki yaklaşımları sergiledim. Mesela resmimdeki bir koçbaşının yansıttığı ironi benim ironim. Son dönem çalışmalarımda boyutlar büyük, alanlar geniş, boya sürdüğüm yüzeyler de geniş yer kaplıyor ve rengin ışığı devreye giriyor. Figür orada baskın olmaktan çıkıyor. Ben figüratif bir ressam değilim. S. F.: Evet, kullanıyorum ama figüratif bir ressam değilim. Bu olsa olsa ekspresif ve non-figüratif bir tavırdır. Özellikle de 1995'lerde yaptığım çalışmalar hep alan boyamak üzerine idi. 'Karadeniz Hava' adlı sergimde de bunu yansıtmıştım. Bu geniş renk alanları zamanla parçalandı ve böyle bir buluşma oluştu. Böyle bir dönüşte, özellikle aileme ait kullandığım imajları, rengarenk dahil etmeye başladım. Bunun da yalan olduğunu söylüyorum ben. S. F.: Çünkü bence yalan bir süslemedir. Renklendirmedir. Ama rengin yalan olduğunu söylemiyorum. Onu bir araya getiren etkenlerden bahsediyorum. İster figür olsun, ister tamamen soyut olsun. O, biraraya geldiğinde hem içerisi hem dışarısı etkileniyor. Ben bu etkilenme alanına yalan diyorum. Sanatın Asya ve Avrupa'daki dili sunidir. U. D.: Birşeyler eklemek istiyorum. 'Benim resmim figür resmi değil' dedin. Senin resmine bakan bir izleyici ilk anda figüratif oluğunu düşünür. Şöyle bir şey de var. Grup adına konuşursam, böyle etiketlemelere karşı duruşumuzla da ilgili: Selçuğun resmi figüratif değil, benim resmim de soyut değil. D. M.: Bu dönemde hala rankle ilgili ne söyleyebilirsiniz gibi bir durum ortaya çıkabilir ama aslında Türkiye için tam tersi bir durum söz konusu. Tam biz Batılı resmi yakalamaya çalıştığımız bir dönemde Batı, tam da bizim olduğumuz yere döndü yani ham, primitif veya daha çocuksu bir ifade biçimine. Kilisenin ve aristokrasiye ait olmayan izlerin arandığı bir dönemde biz bu sefer formu yakalamaya başladık. U. D.: Bir parantez daha açmak istiyorum renkle ilgili olarak. Bir dönem üniversitede 'Renk Kültürü' başlığı altında dersler verdim. Akademisyen olarak da bunun altını açmaya çalışırken kendimle yüzleşmeler yaşadım. Şunu gördüm; rengi renk olarak yani nesneye ait bir unsur olarak almanın ötesinde rengin kendi doğası ve doğanın bizim psikolojimiz üzerinden yansımalarına baktığımızda renk, resme duygusallığı yükleyen bir araç. Birçok kültürde renklerin anlamları var. Bazen ortak bazen zıttır. Örneğin matemin rengi Batı kültüründe siyahken, Uzak Doğu kültüründe beyazdır. Renge bu çerçeveden baktığımızda rengin olmaması söz konusu değildir. Gerçekten de 'renksiz resim yoktur'. O. H.: Renk, etki olarak, ölçülebilir olan biçim ve çizgiye oranla rasyonel olanı aşar, o nedenle de rengin ben hem bireysel hem de toplumsal ve kültürel çağrışım ve etkileşimlerini daha çok bilinçdışı yönünden göremeye eğilimliyim. Kültürel kabuller üzerinden oluşan renk sembolizmi elbette var ya da Kandinsky'nin Sanatta Ruhsallık Üzerine'de bahsettiği türden her bir rengin duygusal karşılıklarından söz edilebilir. Ne var ki son çözümlemede renk sizin içinizde gelişen bir ruh halinin eseridir. Bu anlamda ben renge bürünemeyen bir ressamın o rengi gerçek anlamda tuvale sürebileceğini düşünmüyorum. Klee, Tunus gezisinde, seyahatnamesine; Renk ve ben bir ve aynıyız, ben ressamım! diye not düştüğünde yaşadığı aydınlanma bence tam olarak buydu. Bu anlamda, bir ressam olarak resimsel meselemi konu değil içerik üzerinden oluşturduğum için konuyla ilişkimi temsili olarak görürüm ve bu nedenle konu benim resmimde aslında bizatihi mimetik/ontolojik bir fiil olan içeriğe sevk eder. Sevk eder diyorum çünkü resmin konusu Pollock'un da dediği gibi aslında ressamdır. Burada Pollock konuyu içerik olarak anlıyor çünkü sanatta konu her zaman içeriğe tabidir. Ben de diyorum ki bir resmi sanat olmaktan meneden onu bir konunun görselleştirilmesi, temsili olarak düşünmektir. Oysa Kant'ın da dediği gibi, biz bir resme konusu neymiş, neyin resmiymiş diye bakmayız. Konu boyama bir marifet gösterisidir, sanat değil çünkü Picasso'nun dediği sanat bir yalan olsa da sanatçı yine de durmadan yalan söyleyip durmamalıdır. Bu durumda onu sanat yapacak olan dayandığı hakikatin ne olduğu sorulması gereken bir sorudur. Eğer post-modern fikriyatın aklına uyup hakikati kapı dışarı etmeyeceksek o halde tüm tarihsel, toplumsal, ruhsal ve varlıksal belirlenimleriyle birinci tekil şahıs olarak kendisinin farkında bir öznenin kendisini bilinç dışı kökeni itibariyle yapıtta Jung'un ifadesiyle karanlığın bilinci olarak gerçekleştiğini düşünmeliyiz. İşte renk tam olarak burada, karşıtlığın ya da hatta çelişkinin tam ortasında; karanlığın ışığa kavuştuğu yerde, biçimin sınırlı ve ölçülebilir yapısına sınırsız ve ölçülemez bir özellik katarak ortaya çıkar. Ben bu nedenle ben de soyut ve figüratif ayrımlarının sadece birer tasnif etiketi olduğunu düşünenlerdenim. Aynı nedenle de resmimin kimi zaman salt soyut etkide olmasını kimi zaman da dış dünya görüntüleriyle ilişki kurmasını hiç dert etmem; bu anlamda pürist yani safçı yaklaşımlar bana sanatsal değil saplantısal bir tavır gibi görünmüştür. Modern sanatın en büyük keşfi kanımca doğayı görüntülerinde değil kendisi olarak taklit edebileceğimizi keşfetmesidir ve tam olarak bu anlamda ben bir modernist olduğumu söyleyebilirim. Ne var ki bir üst yapı olarak modernizm alt yapısını oluşturan modernitenin tarihsel ve kuramsal suç ve günahlarından ayrı tutulamayacağına göre, Batı kavramını esas alan bir sanatın henüz içine girdiğimiz 21. yy için ne kadar geçerli olabileceği de bence artık hızla kutupsuzlaşan bir dünyada tartışılması gereken bir meseledir. Duchamp'ın ready-made'inden post-modernizmin hand-made'ine sanat belki de post-mortem safhayı çoktan geçti bile. Buna karşın acaba sanat helva yapmaktan başka bir şey olabilir mi diye düşünmenin vakti de gelmiş olabilir. U. D.: Yaptığım işlerde bu tür bir simgesel çözümleme yapmıyorum. Resim yapısal olarak soyut ve geometri kullandığım için çoğunlukla planlanmış görünüyor ve elbette bir takım planlar var. Benim resmimde özellikle geometriyi kullanma amacım yön, yönelim ve diğer biçimlerin birbiriyle ilişkisi ve o ilişkilerin oluşturduğu dinamikler söz konusu. Kullandığınız renklerden bağımsız olarak, renklerin ve biçimlerin birbiriyle ilişkisi kendi doğası ve kendi kimliğini yaratıyor. Burada o karar verme süreci şöyle gerçekleşiyor; Uzun süredir kare tuval kullanıyorum ve bunun kendimce bir gerekçesi var. Resim yapmak benim için bir anlamda satranç oynamak gibi ama kişi kendi kendine satranç oynayamaz. Resmin kare oluşundan dolayı her farklı yöne bakıldığında mevcut kuruluş farklı okumalara kapı açabiliyor. Böyle olunca her yönden farklı bir gerçekliği, farklı bir ifadeyi görüp ona göre sonraki adımı planlamam gerekiyor. Bu da neredeyse benim kendi kendime satranç oynamam gibi bir şey... Bu tarif, tabi ki atölyede gerçekleşen bir oyun. İçeriğin hepsi burada değil. Bunu şu yüzden belirtiyorum: tamamen matematiksel bir kurgu yok, araç olarak onu kullanıyor ama aslında tamamen sezgi ve anlık değişimleri de içine alan duygusal bir yönü de var. S. F.: Yaklaşık 5 tane işin 3 tanesinde yine çok gerilerden gelen, rengin oldukça yoğun kullanıldığı 'kardeşlik' diye toplumun devamlı direttiği ama bir türlü bir araya gelinemediği halkların durumu var. Ben resmin içine girdiğim zaman onu görüyorum. Anneme adadığım ki adını 'Ana Tanrıça' koyduğum oldukça büyük bir resmi var mesela. Sergideki her resimde toplumsal sorunlar var. Rengin kullanımı ile birlikte bir alt başlık ve resmin adı devreye giriyor. Bir yandan üretime, doğuma, doğuşa götüren toplum bir yandan da yok oluşa götürüyor. Sergiye koyacağım resimlerin dil olarak söylemi bu. U. D.: Okulun bize en büyük kazancı belki birbirimizden beslenmemizdi. Bu grubu bir araya getiren ortak atalarımız da var. U. D.: Modern sanatın başlangıç noktalarından birisini oluşturduğu söylenen Cezanne gibi, ardından Picasso ve Braque, Matisse özellikle öğrencilik dönemimizde en çok beslendiğimiz kaynaklarımızdı. Braque'ın bir sözü var. 'Ben bir resme nü olarak başlayabilirim ama resim natürmort olarak bitebilir' diyor. Bu, resmin macerası ile ilgili önemli bir sürecin altını çiziyor. Benim yapıtlarımda sinema ya da müziğe dair izlerin olması, belki de bu saydığım isimler dışında en etkilendiğim alanlar sinema ve müzik oldu. Özellikle müzikte klasiklerden başlayarak caza kadar uzanan bir çizgide ilerledi. Felsefeden de etkilenimler söz konusu. Tüm bunların çerçevesinde referanslar da hep buralarda yatıyor. Bir söyleşide dile getirmiştim; en etkilendiğiniz sanatçılar kimler dediklerinde, Bach'ın Beethoven'in Shostakovich'in isimlerini saymıştım çünkü o dönemde beni etkileyen ve görsel anlamda beni en çok tetikleyen referanslar onlar olmuştu. U. D.: Resim ve müzik birbirine göre iki uçta duran bir yapı ama birbirilerini tamamlayan bir yanları da var. Resim mekanla ilgili, müzik ise benim için tamamen zamanla ilgili. Bir müzik yapıtını kavramanız için baştan sona dinlemeniz lazım. Resim her şeyi bir an'ın içinde sunuyor, bu yüzden zamansızlığı söz konusu. Resmin de mekansızlığı söz konusu. Bu etkilenmeler hep yüksek dozda ve cazip geldi bana. Bir nokta daha var. Resim duvara asılır ama ben resimleri yatay düzlemde gerçekleştiriyorum. Bakarken de o, kurgu olarak benim için üst ve alt ilişkisinde gerçekleşmiyor kurgu olarak. Bir dönem mimariye dönük eğilimlerimin de izi var benim için onlar bir anlamda kuşbakışı gibi. S. F.: Ben bir İstanbul ressamı değilim, İstanbul resmi de yapmıyorum. İstanbul'da yaşayan bir ressamım. Beni tüm besleyen yaşantımı, yıllar sonra, özellikle siyah-beyaz Kurusowa filmlerinde gördüğüm sahneler gündeme getirdi. Aynısı değil tabii, o Japonya'da yaşanan bir hikaye, ben Akdenizliyim. Toprağın da güneşin de oradaki insani sıcaklığının da etkisi var. Bunlar da hem renge hem de şimdilerde koyduğum figür görünümlerine yansıyor. Figür ressamı değilim derken de aslında kast ettiğim buydu. Görüntüde insanın kendisi var ama onun görünme biçimi karpuzun kırmızı oluşu gibi. Kırmızı diye bir karpuz resmi yapmak benim hoşuma gitmiyor. Karpuzun kendisi zaten eser ama karpuzun içinin kırmızılığı, kabuğunun yeşili ve çekirdeklerinin koyuluğu eserlerime yansıyor. Tuval yüzeyindeki akıntıların bile bende etkisi, çocukluğumdan beri denizi seven bir insan olarak, tuval yüzeyinde ince ince katmanlarla oluşturduğum düzlemlerde var. Bu beni bağlıyor ve etkiliyor. İzleyici orada neyi görüyor ben düşünmek de istemiyorum. U. D.: Selçuk'un ardından ben de bir parantez açayım katmanlar konusunda. Nihai bir şey değilse de, yüzeyde renklerin birbirleriyle ilişkisini irdelerken ya da keşfederken arka planında şöyle bir şey vardı. Bir tür zamansallığı o görsel yapının içinde barındırmak ama bunu bir bütün içinde ayrı zaman yapıları ve dinamikleri olarak değil bir bütün halinde görmek. O anlamda şöyle bir düşüncem vardı; Resme karşıdan bakıyoruz. Resmi yan çevirdiğimizi düşünelim, benim onu kurguladığım ya da o kurguyu ördüğüm tüm süreçleri açtık diyelim. Her renk katmanı, özellikle saydamlık kullanıldığı zaman o katmanların ilişkisi daha da kaynaşıyor, tüm renk katmanları, ayrı bir zamanın, ayrı bir olayın, ayrı bir duygunun karşılığı olarak ortaya çıkabiliyor. Bunlar, resme bir anlamda, fiziksel olarak değil ama zihinsel olarak yandan baktığınızda o ilişkilerin nasıl kurulduğunu ve nasıl etkileştiğini görebildiğiniz bir yapı haline dönüşebiliyor. Bu anlamda Selçuk da ben de, şimdi Selçuk'un ifadelerinden anlıyorum ki, benzer bir mantıkla kurguluyoruz. Bu ortaklığı ilk bakışta görmek mümkün değil. Biraz çaba göstermeye ihtiyaç var izleyici açısından. Paul Klee'nin bir sözünü alıntılayım ki verdiği örnek de bir alıntı 'bir resmi anlamak için sandalye gereklidir' Feurbach'a ait bir ifade. Arkasından 'yorgun bacaklar zihni bunaltmasın' diye ekliyor. P. G.: Resim yaşantımızdan çok farklı bir alan değil bana göre, yaşamımızda bizim için önemli olan değerler ve konular yaptığımız her şeyde karşılığını bulur. En basit ya da en karmaşık eylem de olsa onu yapanın kendisi o yapıtta ya da edimde vardır. Bu yemek yapmakta da olabilir, ders vermekte ya da asıl konumuz olan resim yapmakta da böyledir. Seçimlerimiz, kararlarımız, davranışlarımız, büründüğümüz ruh hallerimizin hepsi resmimizde de vardır. Kişilik özelliklerimiz ise çoğu zaman tarzın kendisinde vücut bulur. Figüratif ya da soyut ifade biçimleri aslında kendimizi içinde bulunduğumuz sahnedeki ifade etme biçimi ile benzerlik gösterir. Bu anlamda bakarsak benim resimlerim soyut resim kategorisinde olmakla birlikte içinde figüratif ögeler ya da figüratif resimde olabilecek ışık gölgeyi barındırabilir. Herhangi bir alan veya tarz ile kendimi sınırlı görmek istemem, değişim ve dönüşüme açık bir yapım var bu resimlerimde de böyle. İnsan yaşamı boyunca değişim içinde resimlerde de bunun olması olağan. Bunun yanı sıra bilimsel olan, içinde akıl ve düşünce olan her şey hayatımın her döneminde değişmez bir yer tuttu. Dolayısıyla matematikte resimlerimin bir parçası. Matematiği hayatımın ilk yıllarından beri hep sevdim. Matematiğin içinde bulunduğumuz evren içerisinde vazgeçilmez bir yeri var. Bu kimi zaman altın oran ve logaritmik spiral olarak kimi zaman bir formülün görsel karşılığı olarak kimi zamansa mimari bir yapıdaki geometrik analiz olarak resimlerimde yer alıyor. Renk ise bu sürece paralel olarak kendiliğinden doğuyor. Bu doğuş halinin kendisi salt rasyonel olarak tanımlanabilecek bir süreç değil. Atmosfer gibi düşünüyorum rengi; halet-i ruhiye, deneyimler, durduğumuz nokta, geçmiş-gelecek, kimyasal etkiler, fiziksel yapı.... gibi. Renk seçimi bana göre analiz edilebilecek, açıklanabilir bir alan değil. D. M.: Sanat tarihimize ya da sanat eğitim tarihimize baktığımızda Batının o formlardan kurtulmaya çalıştığı bir dönemde bizim o klasikliği yakalamaya çalışmamız söz konusu. Günümüzde hala devam ediyor. Batı'daki eskizler renkli ya da siyah-beyaz kağıtların üzerinde formlar oluşturulmaya başlanır ki orada anlamaya başlarsınız. Aslında o çizgi ve renk meselesinin birbirinden bağımsız unsurlar olarak ele alınamayacağını. Figüratif veya soyut diye tartıştığımız konuların Batı sanatındaki figüratif ve soyut olarak karşılığının bambaşka şeyler olmasının temel nedeni de bu. Biz formu sınırlandıran çizgileri, çizgi ve rengin birbirinden bağımsız resmin unsurlarıymış gibi ele almaya çalışırız. Bu projenin de vurgu yapmak istediği temel nedenlerden birisi, rengin en azından, o resmin çizgi ya da renk gibi bir unsur olmadığını resmi resim yapan temel meselelerden birisi olduğudur. U. D.: Türkiye'de renk meselesinin bu kadar zayıf kalmasının arkasında Akademik geleneğin de yattığını düşünüyorum. Bir örnek vermek istiyorum. 1950'lerde 'İş ve İhtihsas' diye bir sergi düzenleniyor ve jüri başkanlığı da Herbert Read yapıyor. O yarışmada ödülü Aliye Berger kazanıyor. Yapı Kredi, bundan bir sene önce kazanan ve sergilenmeye layık bulunan resimleri tekrar sergiledi. Salona girdiğimde fark ettiğim şuydu: diğer bütün resimler akademisyenler tarafından yapılmıştı. Resmin var olduğu ve bir kimliği olan tek resim Aliye Berger'indi. Diğer resimlerin hepsi neredeyse karanlık ve kasvetliydi. Salona girdiğim anda, diğerlerinin önünden kaçıp, Aliye Berger'in resminin önüne çekildim. Şu etki de vardı; Aliye Berger'in resmi ilk anda bende referansının Van Gogh olduğunu gösterdi ama yine de kendine özgü kimliğini ortaya koyan bir yaklaşımla resmini yapmıştı Berger. Jürinin kararının nereden kaynaklandığını da orada gördüm. Sergide o dönemde çıkmış yazılar da sergileniyordu ve bir yazıda şöyle deniliyordu 'gönül eğlendirmek için resim yapan bir şahısa ödül verilmesi' eleştiriliyordu. Aslında bu rengin ve sanatçının ne kadar mağdur olduğunu gösteren bir işaret. Akademik eğitimimiz boyunca biz bunun izlerini hep yaşadık. Bunun dışına kaçan birkaç isim vardır ve benim için bunlardan en değerlisi Avni Lifij'dir. Renk duygusunu bana hissettiren, beni resim karşısında heyecanlandıran ender örneklerden birisidir. Uzun yıllardır farklı kurumlarda ders veren bir kişi olarak da şunu söyleyebilirim; müfredat hep sözde kalıyor. Farklı derslerde verilen bilgiler birleştirilemiyor. Aynı şey sanatta da farklı kavramlar olarak ele alınan renk, doku, biçim gibi ögeleri birleştirilemiyor. Bir bütün olarak algılanmıyor. Renk belki de en zor kısmı ve herkes de ondan kaçıyor. Bence bugün renk konusundaki zayıflığın arkasında bunların olduğunu düşünüyorum. S. F.: Daha gerilere gidersek Michaelangelo'nun bir sözü var: Siz kadın gibi resim yapın, ben heykel yapacağım' diye. Renk niye söz almıyor? Bunu niye konuşulmuyorsa uyarlayabiliriz. Ressam görüneni göründüğü gibi yapamaz, gördüğü gibi yapar ve orada da renk devreye giriyor. Bir resmimde 'vita' yağını önce visaya sonra da visa kartına çevirmemin sebebi bu. Ama renkle yapıyorum, bana ne vita kutusunun kendisinden, ben orada gördüğüm gibi değil, kendim gördüğüm gibi sunmaya çalışıyorum. O. H.: Hakkını yemeyelim, Özdemir Altan; Biz ulusça rengi pek sevmeyiz, o yüzden kahverengi siyahtan başka şey giymeyiz derdi. Ancak buna rağmen atölyesinde renk nedir ne değildir en ufak bir bilgi ve pratik yoktu çünkü her şey ustanın ara sıra sarf ettiği 'hikmetinden sual olunmaz' ve içinde bolca espas geçen sözlerinden ibaretti. Oysa renk espası diye bir şey vardır her şeyden önce, özellikle Matisse'le birlikte, hani şu Picasso'nun Ne ciğer var bu adamda dediği ama işte renk hiçbir zaman bu seviyede ele alınmazdı. Yine de Zeki Faik İzer'den kalma bir renk söylemi hayalet de olsa gezer dururdu ortada bunu da söylemek lazım. Bu anlamda ben Özer hocanın bir istisna teşkil ettiğini ve özellikle temel eğitimle ilgili olması bakımından katkısının önemli olduğunu düşünüyorum çünkü örneğin Bonnard'ı ben ondan duymuştum. Yine de renk ve diğer resimsel konularda asıl gözümü açan Klee'dir. Özer hoca sayesinde, diğer o dönem temel eğitim hocamız Kemal İskender'de olduğunu öğrendiğim ve tam anlamıyla Klee'nin beyninin sanatsal açıdan nörolojik haritası sayılması gereken Thinking Eye benim asıl akademim oldu dersem kimse kusura bakmasın. Genel anlamda bakınca da bence burada temel sorun Batı etkisi altında olmanın oldukça olumsal bir sonucu; Batılı anlamda bir Türk Resim Sanatının oluşmasında önemli bir rolü olan D grubu, çoğunluk olarak tipik bir salon ressamı olan ve Kübizm'in akademik bir tarzını benimseyen Andre Lhote atölyesindendir. Şimdi ilginç olan, Lhote dahi kimi resimlerinde rengi ön plana çıkarmaya çalışmıştır ancak D grubu az önce Utku'nun da sözünü ettiği İş ve İstihsal'de olduğu gibi toprak renkleriyle boyanmış tuvalleriyle Analitik Kübizm'in de etkisiyle renkten adeta kaçmışlardır. Ben daha sonra non-figüratif türden bir ekspresyonizme yönelen Zeki Faik İzer'in de gerçek anlamda bir renk ressamı olduğunu düşünmüyorum; resim soyut olunca biçimler ister istemez renk ister ve bu resmi renkli yapsa da bir 'renk resmi' haline getirmez. Aynı şey, asistanı olan atölye hocamız Özdemir Altan için de söz konusudur. Daha öncesindeyse Çallı tipik empresyonizm etkisi kadar renk koyar tuvallerine, yoksa renk kendiliğinden bir değer değildir. Lifij doğrudur belki de özellikle empresyonizm etkisindeki resimlerinde gösterdiği renk hassasiyetiyle neredeyse tek istisna gibi durur tüm bu 'resmigeçit' dışında. Günümüzde ise özellikle genç ressamlar renkten ziyade tüp hassasiyeti içindeler; bir kaç tüpü seçip onunla resim yapıyorlar. Oysa renk sürülmez, olunur ama işte gel de anlat. Bu sergi aslında bu duruma vurgu yapıyor yoksa denildiği gibi kimse rengin piriyiz gibi bir düşüncede değil. Ama madem renk var ve renksiz resim yok, o halde biraz olsun farkına varalım bu durumun çünkü o zaman sanatsal ifade derinleşecek ve daha fazla anlam kazanacak, bütün mesele bu.