The 2014 Summer Academy offers 21 courses of between one and four weeks 18 in Hohensalzburg Fortress, one in the Kiefer quarry in Fürstenbrunn and two in temporary venues in the city. How does the world come into the picture?:This is the motto of the Summer Academy's widely varied programme. It deals with the particular ability of the fine arts to generate images of the increasingly impenetrable world, both of its superficial outward appearance and of social and political conditions. Thus Amelie von Wulffen begins her course with the question of how artists appropriate the world, and how it then develops into a picture, and Norbert Bisky investigates the relation between perception and image-finding. Together with his students, Doug Ashford carries out research and practical experiment on the nature of human life, bodies and politics. By establishing direct on-site collaboration, Tobias Zielonyconcentrates specifically on the use of photography to show the life-worlds of young people. For the first time, the Summer Academy offers a course in The Art of Writing, with art historian, critic and writer Jennifer Allen. Since the Summer Academy programme opened up to include further artistic disciplines, starting with curatorial practice, this is a logical continuation. Cinema copains demonstrate how artists today can work with analogue film in their own dark-room, showing a method developed by artists in recent years parallel to the disappearance of analogue film. Robert Kusmirowski will direct the Summer Academy's first course in the genre Public Art; students will move around in the city from a home base, exploring possible and impossible ways to realise both collaborative and individual projects. In another first, Olga Chernyshevaand Anna Jermolaewa together with their students, will work closely with the curators in Anders Kreuger's course, and reflect on how pictures function and what they signify. They will also collaborate in mounting a final presentation. The programme approaches topical questions of contemporary art, curating and writing about art. The course subjects, the techniques taught and the teaching methods are widely diverse, but the link between them is the quest for contemporaneity examining current aesthetic, political, social and thus artistic questions, and for new forms of expression. The Salzburg Summer Academy is open to anyone interested. The high quality of the courses is guaranteed by the requirement that all prospective participants must apply for acceptance. On the basis of the submitted dossier, the teaching artists select participants. The fees are between 440.- and 1,160.- EUR, depending on the duration of the course. Students are entitled to a reduced fee. All application received by 15 May 2014 will be treated equally. Later applications are welcome, and will be processed in the order received, according to vacancies in the courses. The Summer Academy offers numerous grants, covering tuition fee to participate in one of the courses. Application deadline 1 April 2014.


The exhibition at Ludwig Museum in Budapest Transition and Transition by Josip Vanista, Oleg Kulik, Blue Noses is curated by Montenegrin art historian and critic Petar Cukovic. It presents works by three artists/artist groups who share a common characteristic feature: their central theme is the reflection on and the process of dramatic social events. Three selected artists explore the time, symbolically marked by the fall of the Berlin wall and what is it that exactly started with post socialism, a time whose very beginning is deeply paradoxically as it is defined by an ending. The present is anxiously lingering between an ending of one era, that it wants to have no connection with, and dreaming about a prolific future that it over and over again fails to reach. Oleg Kulik, a Russian of Ukrainian ethnicity, is a world renowned artist well known for his radical performances and actions. Works from the so called animalistic cycle, where he inhibits an animal persona, became an emblem of his art in the 1990s. This radical actionism, as well as his works in the medium of photography and video, are a reaction to a brutal reality of a post socialist society, of this highly paradoxical time in history. Josip Vanista, a Croatian doyen of the Avant-Garde, is in his stylistic expression quite different form Kulik, he is contemplative and reserved, calm and cold, but shares with the Russian the common denominator or analyzing the process of societies passing from a communist to a liberal capitalist system. This exhibition will present his collages, which are stylistically keen to reduction, scarcity and minimalism, and that in a diary kind of way follow the horrors of the everyday transitional society. The Russian group Blue Noses is according to some one of the most remarkable phenomena in the art world of the 21st century. Their work is based on the tradition of the Russian absurd, but at the same time is highly saturated with humor, self-irony and cynicism. Through the medium of photography and video installations they deal with the everyday cliches in a populist, small and unpretentious way. Their artistic way of expression desires to be understandable to all. It was in this world, at the very end of the decade, and no less than at the dawn of the new Millennium, that the Blue Noses artistic group appeared, explained the curator. The exhibition runs until 9th March 2014. The event is organised in cooperation with Croatian art collector Marinko Sudac. 7 February 2014, Friday, 3-5 p. m. 8 February 2014, Saturday, 4 p. m.


CSAV Artists Research Laboratory is a project where dialogue and exchange among artists of different generations and nationalities stand at the heart of a unique artistic and learning experience. The lab is open to fifteen young artists of all nationalities, selected among the applicants by a jury. The programme lasts twenty-four days during which the participants attend a daily workshop activity and theoretical seminars run by the invited artist, the director, the curator and guest lecturers, as well as conferences held by artists, critics and experts of other disciplines. During this year laboratory, Tacita Dean will invite the young participants to re-find what the Swiss writer Robert Walser named 'sluggardising'. Interpreted by Dean as the ability to work while appearing to be doing nothing, most often when lying down, this is an important state for the artist and it is often misinterpreted or misunderstood. The level of brain idleness that will be encouraged during the workshop is very rigorous indeed and difficult to achieve. It is an invitation to identify new time and new space in one's life in order to move closer to discovering an unconscious level to one's art practice. The lab is open to candidates between 18 and 35 years old. No study certificate is required, but English is essential. To apply, please fill in the application form and upload a CV and a portfolio of artworks. The documents uploaded need to be in pdf format max 10 Mb and 30 pages for the portfolio. ->Audio and video files can be sent on CD or DVD to: CSAV, Fondazione Antonio Ratti Villa Sucota, Via per Cernobbio 19, 22100 Como, Italy. The documentation will be returned only on demand, to those who will enclose a pre-stamped and addressed envelope. If you are sending any material by post, please specify it on the form into the note box. In case of a collective practice, only one of the members is required to fill in the application form. Please specify it in the note box of the application form and also indicate the name of the collective and the names of all the other members. The application and all required materials must be sent by the 31st of March 2014. Tacita Dean was born in 1965 in Canterbury, UK. She studied at Falmouth School of Art and the Slade School of Fine Art before moving to live and work in Berlin in 2000. The films, drawings and other works by Tacita Dean are extremely original. Her recent film portraits express something that neither painting nor photography can capture. They are purely film. And while Dean can appreciate the past, her art avoids any kind of academic approach. Dean's art is carried by a sense of history, time and place, light quality and the essence of the film itself. The focus of her subtle but ambitious work is the truth of the moment, the film as a medium and the sensibilities of the individual. Dean's solo exhibitions include Tate Britain, London; MACBA, Barcelona (2001), Tate St Ives (2005), Schaulager, Basel (2006), Solomon R. Guggenheim Museum, New York (2007), Nicola Trussardi Foundation, Milan; ACCA, Melbourne (2009), MUMOK, Vienna; Turbine Hall, Tate Modern, London (2011) and the New Museum, New York (2012). Most recent exhibitions include The Fabric Workshop and Museum, Philadelphia and her latest film project JG at Arcadia University Art Gallery, Philadelphia (2013) and Frith Street Gallery, London (2013) and c/o Jolyon, 2012-2013 at Frith Street Gallery, London (2013). Shows in 2013 also included Instituto Moreira Salles, Rio de Janeiro; Fundacion Botin, Santander; Australian Centre for Contemporary Art, Melbourne; National Museum of Contemporary Art, Korea in Seoul and Museo d'Arte Moderna di Bologna, MAMbo. Forthcoming shows in 2014 include The Hammer Museum, Los Angeles; Utah Museum of Fine Arts, UMFA, National Gallery of Denmark, SMK and Sydney Biennale. Dean has taken part in many group exhibitions including Venice Biennale (2003, 2005 and 2013), Sydney Biennale (2005) and Sao Paulo Biennale (2006 and 2010), and she recently participated in dOCUMENTA (13) (2012). Dean was awarded the Hugo Boss Prize in 2006 and the Kurt Schwitters Prize in 2009.


Siyasi olarak baskı altına alınmış, kısmi özgür toplumlarda sanat da zorunlu olarak baskı altına girer. Uzun süredir baskı altında bulunan toplumlarda ise sanat mutlaka bir başkaldırı olarak kendini gösterir; ama bizim ülkemizde bu söz konusu değildir, zira zaten bir özgürlük ortamından göreceli biçimde en baskıcı döneme ulaşılmıştır. Bunun doğal sonucudur belki, baskıyı henüz üzerinde hisseden daha az okumuş kesim, başına gelen tüm belaları da sanat ve kültür faaliyetlerine bağlar. Kültürü gereksiz görür, okuma faaliyetleri anlamsızdır, sinema eğlencedir vb... Tüm refahı ekonomi sağlamaktadır ve ekonominin iyi gitmesi de tamamıyla hükümetlerin çabalarıyla gerçekleşmektedir. Ekonominin yaşamın tüm katmanlarına doğrudan etki ettiği öylesine hazmedilmiştir ki, ekonominin bozulmasına yol açtığı düşünülen toplumsal isteklere ilişkin başkaldırılar bile hoş görülmez olur. Yalnızca toplumsal istekler değil, ekonomiyi ayakta tutmak için verilen ödünler, alınan rüşvetler, yolsuzluklar bile bizim konumumuz değişmediği sürece bunlar dünyanın her tarafında oluyor, bağışlamasına gidilir. Oysa bilinmez ki, ceplere giren paraların ülke zenginliklerinin satışı sonucunda yaratılan yapay bir artıştan kaynaklandığı ve bir süre sonra bunun tam bir felaketle sonuçlanacağı kaçınılmazdır. Bu yüzden kısa dönem yolsuzluk-rüşvet ekonomileri bağışlanabilir bir yumuşaklıkla geçiştirilir. Biz o dönemi geçiriyorduk uzun süredir, ama şimdi sıcak para akışı yavaşlayıp da, dünya ekonomisi de krize girince; bunun üzerine bir de satacak mal kalmayınca durum değişti. On-on beş yıldır Türkiye, Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında başlayan ve 1980 darbesine kadar gelen süreçte kültür ve sanatta müthiş atılımlar yapmıştı. 1980 darbesi kitap okumayı, kültürle uğraşmayı, sanatı sevmeyi tam anlamıyla unutturmuştu. AKP hükümetiyle birlikte bu tamamen rafa kaldırıldı ve duble yollar ve yüksek apartmanlar dikmek mimari sanatı oldu, bunun dışında da sanat başkasını kandırmaya indirgendi. Son on iki yıldır Türkiye sanatsal açıdan neredeyse hiç üretmez oldu. Birkaç münferit örnek dışında sanatçımız da bulunmuyor. Popülist sanat yaklaşımı, sanatın kavrama biçimini de değiştirdiğinden, bizlerin de sanatı kavrayış biçimimizi etkiledi. Her söylenen şarkı halkı yakalamaya çalıştı, her yazılan roman bir reklama sırtını dayayarak, okura dayatıldı. Dünya tarihi hiçbir zaman bu dönemdeki kadar sosyalizm düşmanı olmadı. Hayatında Marks okumamış insanlar Marks eleştirmeni oldu, Sovyetler Birliği rejimi ile ilgili kulaktan duyduklarını ise sosyalizmin çöküşü olarak yorumladı. Günlük olayların yorumlarını vermekten bile aciz bir medya karşısında halk, marksçılığın yalnızca siyasal, toplumsal bir kışkırtma yöntemi ve başkaldırmaya dayalı yıkıcılık yarattığına inanmaya başladı. Anarşizmle eş değer tutuldu ve artık çağını kapattığı söylenmeye başladı. Üstelik, marksizmin çağını kapattığını söyleyen insanların çoğu da, marksizmle ilgili kulaktan dolma bilgisi bile olmayan popülist kültür eylemcileriydi. Onlar kazandı. Kimsenin marksizme falan yüz verecek durumu yoktu, zenginleşiliyordu, para boldu, artık insanlar daha önceleri sokaklarda görme olanağı bulamadığı araba modelleri görebiliyordu, satın alamıyordu belki ama görüyordu. Bu zenginliğin işaretiydi, toplum iyiye doğru gidiyordu. Marksizm ancak bunu önünü kesecek bir anarşik yönetim biçimiydi. Elbette bu kandırmaca zenginlik bir yerde sona ermek zorundaydı. Ekonomistlerin saadet zinciri oluşturarak yarattıkları bu yapay zenginlik, tepe noktadakiler tarafından paylaşıldıktan sonra ülke geneline elbette yayılmayacaktı. Ayakkabı kutularına tıkıştırılırken sağa sola dökülenlerle idare eden halk, bunu bile zenginlik olarak gördü. Hele bir zengin olunsundu, sonra ardından kültür de sanat da gelecekti. Şimdi artık tüm dünyada olduğu gibi Türkiye'de de sol bir eylem kendini göstermek zorunda. Örgütsüz bir sol eğilimli çıkış hüsranla bitecek, bu kaçınılmaz. Dünyada zulme ve esarete başkaldırı her zaman kısa dönemli başarılarla sönüp gitmiştir. Tarihte hiçbir köylü ayaklanması başarılı olmamıştır. Sistemli ve örgütlü bir mücadele ile ancak kültür ve sanat insanların beyinlerine yeniden nakşedilebilir ve ancak bundan sonra ekonomi ve siyaset bu pota içinde yoğrulabilir. Eksiğimiz kültürümüz değil, bunu elde edebilme yollarındaki yanlışımızdır. Bununla mücadele ise ben mücadeleye başlıyorum. ile gerçekleşmiyor ne yazık ki. Herhangi bir Pazartesi günü sigara bırakmaya karar vermekten daha büyük bir irade gerektiriyor.


Yol bitmez gibi görünse de her birimiz biliyoruz. Bizler bu sahnede geçici aktörleriz, yani yolu şimdilik olarak işgal eden arabaların pilotlarıyız. Kadere ne kadar hakimiyetimiz var direksiyon başında? Bilemiyorum... Orası tartışılır! Ama bırakın kendi kaderimizi, sanki ülkeyi ya da dünyayı yönetecekmiş gibi kaptırıyoruz kendimizi oyuna. Emperyalizme karşı emek, özgürlük, demokrasi, inadına mücadele... Hepimiz yol sonsuza gidiyor inancıyla basıyoruz gaza, yapıyoruz hesaplarımızı-kitaplarımızı. Halbuki herkes kendi filminin baş aktörü. Evet, ama... Kimse o büyük filmin başını sonunu bilmiyor ve bilemeyecek. Bu zilyar adet yaşam, paralel otobanlarda koşulan yarışların parçası. Sonuç her ne olursa olsun, yakalandığımız tünelde raylara bağlı da olsanız, takatiniz de tükense, sizin film de görülmeye değer. Hikayeleriniz de yaşamaya ve anlatılmaya değer. Işığı takip edenler en zor şartlarda da kendilerini çıkışta bulabilirler; ama tünelde devrik sal üzerinde akıntıya kürek çekerek, ama yolu kesen fareleri o anda bulunmuş yöntemlerle defederek. Sanatçı ise bu hatları takip eder. Üzerine kurduğu dünyalarla hem kendi çevresine kalıcı mesajlar verir, hem de bir renk önerir. Tünelde göçük altında kalma riskini kabul ederek, ışığı belki yalnız kafasında yaşattığını düşünerek devam eder hayatına. Ama tünelin dibindeyken, o şartlarda bile meydan okur sanatçı! İster sisli-puslu bir de ortalığı gaz bombalarının bastığı günlerde, ister hayatında beraber tek gün dahi geçirmediği yeni arkadaşlarının gürültülü davalarının görüldüğü adliye salonlarında, direncin ve dayanışmanın ona verdiği sonsuz güçle örer sanatçı, özgürlüğü koruyacak kalenin duvarlarını... Yaşam ona ihaneti de, arkadan bıçaklanmayı da, entellektüel satılmışlığı da genç yaşta göstermiş, ona yaşının üzerinde bir tecrübe, bir bilgelik vermiştir. Nasıl olsa yolunu aydınlatan, kendisi için canını vermiş Mumcuların, Kışlalı'ları, Deniz'leri olmuştur bu ülkenin. Kararlılık, dik duruş ve şartlar her ne olursa olsun, umudunu korumak bu gencimizin olmazsa olmaz yaşam etiği haline gelmiştir. Sanatçı için kalıcı eserler üretmekle, içinde yaşadığı toplumun yüzyıla dayanan aydınlanma devrimi kavgası, paralel bir hatta birbirini tetikleyerek ilerlemeye mecbur iki hattır artık. Leonardo da Vinci Güç kullanımı şiddetten doğar, özgürlükten ölür der. İşte bu ortamda, aydın değerleriyle şiddete karşı direnen sanatçı için de özgürlük ateşini koruyup onun alevlerini yükseltmek tek somut seçenektir. Asıl olarak sanatın bağımsızlığıdır, bu dik duruşun arkasında direnen. Ulusun sesidir, genç sanatçının işinde bıraktığı iz. Paranın değil, özgürlüğün tek oksijen tüpü sayıldığı bu farklı dünyada sanatçı egoist ve zalim güç sahipleriyle kıyaslanamayacak kadar büyük ve ferah bir gönül zenginliğine sahip olduğunu bilmenin rahatlığıyla verecektir mücadelesini. Bu metin Genç Etkinlik 6nın konusunu değil, ortasına sunulacağı ülkenin halet-i ruhiyesini saptıyor. İster politik sanat, ister kavramsal veya protest sanat, ister tuval, ister video, ister heykel veya multimedya, genç sanatçılar, konusunda değil ruhunda direnç, dayanışma ve özgürlük olan bu çağrıya içlerinden özgürce geleceği gibi yanıt verebilirler. UNESCO AIAP/Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği tarafından 15 Nisan- 8 Mayıs 2014 tarihleri arasında düzenlenecek olan Genç Etkinlik 6 için başvurular başladı. Gençleri sanat ortamına kazandırma amacıyla yola çıkılan etkinlik bu sene Beşiktaş Belediyesi Mustafa Kemal Çağdaş Sanat Merkezi'nde gerçekleştirilecek. Tüm plastik sanat disiplinlerinin katılabileceği Genç Etkinlik 6'nın seçici kurulu UPSD Başkanı Bedri Baykam, Yönetim Kurulu Üyeleri Bahri Genç, Tijen Şikar, Turan Büyükkahraman, Ekin Onat von Merhart, Murat Havan, Nebahat Karyağdı ve sanat tarihçisi-sanatçı Tomur Atagök, eleştirmen Evrim Altuğ, küratör Marcus Graf ve küratör Denizhan Özer olacaktır. I. Adaylar, Genç Etkinlik 6'ya resim, heykel, fotoğraf, seramik, dijital sanat, video-art gibi çağdaş sanatın her alanında üretilmiş olan en fazla 3 yapıtla katılabilir. Sergiye katılmaya hak kazanan her sanatçıdan seçilen bir veya daha fazla yapıt sergiye dahil edilecektir. Yapıtlar daha önce sergilenmemiş ve yarışmalara katılmamış olmalıdır. Kullanılan malzeme veya teknikler için sınırlama yoktur, eleme aşamasında değerlendirme dosya üzerinden yapılacaktır. Ancak yapıtın, büyük olsa da sergilenme aşamasında kapalı bir mekanda yerleştirilebilecek ya da kapalı mekana uygun olarak düzenlenebilecek boyutlarda olması gerekmektedir. Sanatçı, hiç bir şekilde yapıtı veya yapıtlarının sergilenme biçimine müdahale edemez. Ama sergilenme biçiminde spesifik bir önerisi varsa bunu yapıt tesliminde yazılı olarak iletir. Genç Etkinlik 6'ya 15 Nisan 2014 itibariyle 36 yaşını doldurmamış adaylar katılabilir. - word dosyasında kayıtlı sanatsal ve mesleki deneyimlerini de içeren fotoğraflı özgeçmişi - adresi, telefon, e-postası - 100 kelimeyi aşmayacak şekilde hazırlanmış biyografi - 30 kelime civarında sanat anlayışınızı belirttiğiniz yazı - Genç Etkinlik 6'ya sunulacak işlerin görselleri 300 dpi formatında, kısa kenarı 2000 piksel çözünürlükte ve CD'de kayıtlı - Eserlerin tam künyesi Mail yoluyla başvurmak isteyenler, upsd. gencetkinlik6@gmail. com adresine, konu bölümüne Genç Etkinlik 6 başvurusu yazarak dosyalarını ve görsellerini gönderebilirler. Tüm başvurular 22 Mart 2014 Cumartesi günü saat 17.00'a kadar Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği'nin Maçka Demokrasi Parkı Sanatçı İşlikleri Şişli / İstanbul adresine teslim edilmelidir. Bu tarihten sonra yapılacak başvurular dikkate alınmayacaktır. Serginin tanıtımından UPSD ve Beşiktaş Belediyesi sorumludur ama bunun haricinde her sanatçı veya üniversitesi veya galerisi, UPSD'nin basın bildirisini kullanarak tanıtıma katkı yapabilir. III. Video Art, dijital sanat eserleri tek ekranda sergilenebilecek şekilde ve looplu olarak, CD'ye kayıtlı şekilde teslim edilmelidir. IV. Eseri seçici kurul tarafından onaylanan sanatçılar yapıtlarını en geç 12 Nisan 2014 günü, 13.00-17.00 saatleri arasında UPSD Binası'na ulaştırmalıdır. Bu tarihten sonra yapılacak teslimatlar kabul edilmeyecektir ve bu kişinin yerine yedek listedeki sanatçılardan eser alınacaktır. Teslimatı kargo yoluyla yapılacak eserler katkı payları ödendiğinde sergilenecektir. Eserimi MKM'den aynı gün, 9 Mayıs 2014 tarihinde teslim almayı kabul ediyorum. Eserimin ödemeli kargo ile adresime gönderilmesini istiyorum. Yukarıda anılan seçeneklerden birini tercih etmediğimde UPSD'nin hiçbir sorumluluğu kalmadığını kabul ediyorum. Kargo ve tüm nakliye ücretleri sanatçıya aittir. V. Yapıtların sergilenmesi ve taşınması sırasında gereken özen gösterilecekse de yapıtların görebileceği hasarlardan Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği veya Beşiktaş Belediyesi hiç bir şekilde sorumlu değildir. Arzu edenler, eserlerinin değer bedeli üzerinden istedikleri özel sigorta şirketine sigorta ettirebilirler. Bunu yaptıkları zaman derneğe sigorta şirketinin adını ve yapıtla ilgili kontratın kopyasını ulaştırmaları rica olunur. VI. Genç Etkinlik 6'ya UPSD Yönetim Kurulu Üyeleri, Yedek Yönetim Kurulu Üyeleri ve 1. dereceden yakın akrabaları katılamaz.


Kendisi bütün gün bilumum abur cubur görüntünün yer aldığı televizyonu büyük bir iştahla izlerken Kalk şu bilgisayarın başından artık! diye çocuğuna öğüt veren bir kuşağın, o bilgisayarın başından bir türlü kalkamayan çocukları bu ülkede Gezi diye bir şey yarattı. Bu yazının başlığı da işte o kuşağın radikal isyanını dile getiren bir kaldırım yazısından alındı. Elbette ki bu yazıda bütün değerlendirmelerden sonra yeni bir Gezi değerlendirmesi yapmak gibi bir niyetim yok. Dikkat çekmek istediğim bütün bu sürecin salt mevcut düzene karşı bir başkaldırıyı değil, bir hesaplaşmayı doğurduğu. Aslında bu, bir travma patlamasıydı. Geçmişiyle hesaplaşmayan, hesaplaşamayan bir toplumun yaşadıklarının sonucuydu. Tıpkı bireylerde olduğu gibi. Bir başka açıdan da yaşadığımız postmodern! zamanın ekseni kaymış dayatmasının insan bünyesindeki etkisi diyebiliriz. Çünkü çağ, bize hep ileriyi işaret etti. Belirsiz bir geleceğe dair planlar yapmamızı önerdi. Arkana bakma. Şimdi, burada ve sonra. Oysa bireylerin gelişimi gibi toplumların da gelişimi bütün zamanın doğru ve ortak yaşanmasından geçer. Bu, yetişkin olma yolunda bir arınmadır aynı zamanda. Belki Türkiye, o yüzden hep biraz eğreti, ergen kaldı. Gezi sürecinde sokakta yeni bir dil yaratıldı. Kuşkusuz bu dilden birçoğumuz payımıza düşeni aldık. Elbette ki bu süreçten sanatsal anlamda da etkilenmek, üretimleri başka bir açıdan yeniden değerlendirmek kaçınılmazdı. İlerleyen zamanlarda olgular biraz daha netleştikçe bunun yansımalarını daha sık göreceğiz. Burada bütün bu gösterme, hesaplaşma, karşı duruş, anımsama üzerinden üç farklı üretime dikkat çekmek istiyorum. Geçtiğimiz ay MKM'de Bubi'nin küratörlüğünde bir sergi yapıldı: Unutmamak... Sivas davasının zaman aşımına uğramasının ardından sanatçıların unutmadıklarına dair tarihe bir notuydu bu sergi. Bu derginin daha önceki sayılarında Lütfiye Bozdağ tarafından daha kapsamlı ele alınan serginin bizler için Unutmamak üzerinden başka anlamları da var. Sergide 35 sanatçı, 35 aydın için 35 eseri kısmen yaktılar. Kendilerinden bir parçayı onlara gönderdiler. Ve elbette ki bu, simgesel bir eylemdi. Tıpkı Sivas'ın bu ülkenin tüm yaşadıklarının bir simgesi olması gibi. Bir inancın göstergeleri ne ifade eder? Çoğu zaman aidiyet duygusunu... Ama göstergeler yer değiştirdiğinde, bir araya geldiğinde ya da yeterince abartıldığında artık ilk duyumsamaya ilişkin anlamlarını yitirirler. Roland Barthes'ın buna ilişkin çok güzel bir yazısı vardır. O yazının bir yerinde haç ve hilalden söz eder. Tek tek bakıldıklarında bu iki simge, iki büyük dinin sembolüdür. Ama bir araya geldiklerinde anlamları sonsuza kadar değişir. Birer inanca ait olmaktan çıkıp ezeli ve ebedi rekabetin göstergelerine dönüşürler. Çok uzun zamandır İslamiyet'in simgeleri, aynı zamanda gericiliğini biraz daha genişletirsek terörün simgesine dönüştü. Bu topraklarda onca zaman inancın felsefesini yapmış, hümanist bir sistemin temellerini kurmuş bilgeler, bütün bunların yanında ayrıksı kaldı. Yavuz Tanyeli... Bilirsiniz, hoyratça resim yapar. Boyaları tuvalden söküp alıverecekmiş gibi üst üste koyar. Sonra karmaşadan gelen figürler yerleşir o boyaların arasına. Öylesine, oldukları gibi. Bakışınız, yorumunuzdur. Son çalışmalarında Tanyeli'nin resimlerindeki nesneler sahiden de tuvalden dışarı çıkıyor. Ve heykelle düzenleme arasında bir yere yerleşiyorlar. Tuvallerle birlikte bakıldığında o dünyaya ait olduklarını belli ediyorlar. Ama oradan ayrıldıklarında sonsuza kadar anlamları değişiyor. Konunun uzağında çalışır. Dünyanın dışında bir düşçü gibidir böyle zamanlarda. Sanki her olguyla arasına mesafe koyup kendi dünyasını yaratır. Sonra bir şey olur. Torosların eşkıya aslı çıkar ortaya. Alevilere, onların varoluşundaki büyük yangılara dair resimler yapar. Sonra Kadınlar... Yine o büyük varoluş hikayesinde onların sesini duyar. Bu kez boyalar dökülür tuvallerinden. Geriye az renk, çok çizgi, çok form kalır. Son çalışmalarında renkler yine azalmıştı. Bu kez hikayesi Gezi'ydi. Yüzlerce kilometre öteden eşlik etmişti olan bitene. Bir başkaldırının simgelerini tuvallere yine kendi dilinde yerleştirmişti. Öte yandan dijital çağın çocuklarına bir saygı duruşuydu bu. Onca şeyden sonra bir öteki olarak ötekileştirdiğimiz herkese olduğu gibi. Bir de Elif vardı tuvallerin birinin ortasında. Sanat tarihçisi olma planları yapan Elif. Politik olmanın dilini çevirerek kullanmıştı bu eserlerde. Daha sessiz, daha çok kendine ait simgeyle. Bütün o süreç boyunca televizyonlarda penguenler dans ederken sanatçılar simgelerle yeniden yeniden anlattılar bize olan biteni. Üstelik geçmiş, şimdi ve gelecekle. Belki televizyonu kapatmanın vakti gelmiştir. Belki dışarıda görülecek, hatırlanacak ve öğrenilecek daha çok şey vardır. Belki, sıkça eleştirdiğimiz dijital çağın kuşağından ilk öğreneceğimiz şey, içinde bir sürü anlam barındıran bu cümledir.


İş Sanat Kibele Galerisi, ressam ve Mimar Sinan Resim Bölümü Başkanı Mehmet Mahir'in kariyeri boyunca izlediği evreleri gözler önüne seren retrospektif sergisine ev sahipliği yapacak. Tablolarında matematik, geometri ve müziğin ana dinamikleri oluşturduğu sanatçı, Türk resminde yer bulmuş soyutlamaların dışında farklı bir estetik anlayışa ve üsluba sahiptir. Mehmet Mahir'in retrospektif sergisi sanatçının ilk dönem figüratif betimlemeleri ve portreleri, soyutlamaları ve son dönem çalışmaları olmak üzere üç ayrı süreci kapsıyor. 1976'dan bu yana yapıtlarıyla sergilere katılan ve ilk kişisel sergisini 1982'de gerçekleştiren Mehmet Mahir'in özellikle satranç ve müzik serileri sanat meraklıları tarafından ilgiyle karşılanıyor. Sonsuzluk, zaman ve kainatın yapısı gibi konuları işleyen sanatçının tablolarında yansıma, karşıtlık ve üç boyutluluk kavramları sorgulanıyor. Soyut bir dil kullanmadan soyut izlenimi veren dev tablolar, sanatçının renk skalasından seçtiği tonlarla ilerliyor. Kariyeri boyunca 9 sanat ödülüyle onurlandırılan sanatçı resim sanatının yanı sıra karikatür sanatıyla da yakından ilgileniyor. Mehmet Mahir'in retrospektif sergisi 12 Mart 19 Nisan 2014 tarihleri arasında İş Sanat Kibele Sanat Galerisi'nde ziyaret edilebilir. Kibele Sanat Galerisiİş KuleleriTel: (212) 316 15 80Sergi, pazar ve pazartesi günleri hariç, her gün 10.00-19.00 saatleri arasında izlenebilir.


Geçtiğimiz günlerde sonlanan birkaç sergiye değinecek olursak: Arter'in ikinci katında gerçekleşen Bahane isimli sergi, galerinin sanat için alan sloganı ile örtüşen bir konseptte tasarlanmıştı. Mekanda, sergi süresi boyunca izleyicilere kitap, video, internet, çay, kahve, sohbet, atölye çalışması gibi imkanlar sağlanarak kamusal bir alan oluşturulmaya çalışılmış. Amaçlanan şeyin, sanat için kamusal bir platform oluşturma fikri olduğu aşikar... Gürültüsü bol, kamusal temalı son İstanbul Bienali'nden sonra da fazlasıyla isabetli bir seçim olmuş. Projenin sanat izleyicilerini bir nebze de olsa, bu bağlamda bir doyuma ulaştırdığını düşünüyorum. Özellikle de sanat eğitimi almaya çalışan üniversite öğrencileri için mekan, imkanları itibari ile de alternatif bir eğitim alanı olarak düşünülebilir. Bahanede gösterimi yapılan videolar Vehbi Koç Vakfı Koleksiyonu'ndan seçilmiş, belgesel ve filmler ise karma bir seçkiden oluşturulmuş. Bu seçkiler arasında en çarpıcı çalışmalardan biri, sanıyorum ki Frank Scheffer ve Andrew Culver'in Aşırı Nüfus ve Sanat adlı video çalışmasıydı. 1992'de John Cage'in, Stanford Üniversitesi'ndeki son kamusal performanslarından birinde okuduğu aynı adlı şiiri, Ryoanji bestesi eşliğinde, sanatçının yaşadığı New York Altıncı Cadde'nin görüntüleri ve Ryoanji'ye esin kaynağı olan Japonya'daki Zen bahçesinin görüntüleri eşliğinde verilmesi ile adeta bir yin-yang oluşturulmuştu. Bu tezat; besteci ve aynı zamanda müzik kuramcısı da olan Cage'in yumuşak, endişeli fakat bir o kadar da etkileyici anlatımı ile daha da çarpıcı hale gelmekteydi. Tolstoy şiiri betimlerken miskinleştirici, uyuşturucu etkisi yaratan gibi sıfatları kullanmıştı. Sanatçının beklenmedik zamanlarda, aniden rahatsız edici bir gürültü eşliğinde ekrana düşen düz ve tek renkten oluşan fonları kullanmayı seçmesini, izleyiciler üzerinden kendinden geçiş etkisini kotarmaya çalışma amaçlı tercih etmiş olduğu düşünülebilir. Bu sıra dışı ve özgün kurgusu ile eser, 28 dakika boyunca sürmesine rağmen izleyiciyi sıkmadan ekrana kilitleyebilen çarpıcı bir niteliğe de sahipti. Ryoanji bestesinden söz açılmışken mekanın 3. katında gerçekleşen Sarkis'in Cage / Ryoanji Yorumu sergisinden de bahsetmemek olmaz. Sarkis de tıpkı besteci John Cage gibi Zen bahçesinden derin bir şekilde etkilenenler arasında ki sergide iki yapıt bu bahçenin inkar edilemeyecek esininden oluşmaktaydı. Geçmişte almış olduğu iç mimari eğitiminin etkisini çoğu sergisinde hissettiren Sarkis'in bu sergisinde de, böylesine etkilendiği Zen Bahçesi'nin planını tasvir etmesine pek de şaşırmamak lazım. Sarkis'in bir başka karakteristik özelliği haline gelmiş olan iz bırakma tekniğini de yine bu sergide izlemek mümkündü. Sarkis'in, Cage'in Ryoanji bestesinin solo versiyonuyla ilk kez karşılaştığında bu partisyonu çizgilerin ve kaligrafinin boş bir sayfa üzerindeki dansı gibi algılaması ve bu çizgileri parmakları ile takip ederek sergide görüntülenen 96 adet suluboyayı gerçekleştirmesi bu durumu belgeler niteliktedir. Sarkis'in sergisindeki görsellik ve işitsellik, mekansal olarak bir bütün oluşturarak dinginlik ve şiirsellikle birlikte, izleyicisine adeta bir meditasyon etkisi yaşatmak ister gibiydi. Sergide müziğin belirli bir periyot dahilinde sunulması, sessizliğin de ezgiye dahil edilerek bir nevi cümle arası noktalı virgül edasıyla düşünmeye ya da düşünceye ara vermeye olanak tanımaktaydı. Sarkis'in sergi mekanındaki beste arası düşünmeye izin verilen sessizlik, Aşırı Nüfus ve Sanatta tam aksi yönde, beste arası aşırı seslilik şeklinde karşımıza çıkmaktadır. Sarkis'teki yumuşak geçişler, Aşırı Nüfus ve Sanatta adeta bir tokat gibi kişiyi apansız sendeletmektedir. Zen Bahçesi sanatçıları niçin bu denli etkilemiştir? Zen, Japonya'da Budacı bir tarikattır. Dijitalleşen dünyaya rağmen öğretinin varlığını koruması ve etki alanının kendi ülkesi ile sınırlı kalmaması dikkat çekicidir. Güzelin, düşünceyi kolaylaştırdığını ileri süren Zen Budacılığı, Japonya'da sanatın gelişmesine de büyük katkılar sağlamıştır. Düşüncenin insanları aydınlanma durumuna getirdiğine inanan öğreti, her zaman için sadeliği benimsemiştir. Zen Bahçesi'ni bir çeşit derin düşünme bahçesi olarak tasavvur etmek mümkündür. Zen Bahçesi çakıl, kum, kaya ağırlıklı bir bahçedir. Bahçede, tarakla düzeltilmiş olan çakıllar, suyu; üzeri yosunlarla kaplı olan kayalar ise adaları temsil etmektedir. Çalılar büyük tepeleri ve dağları anımsatacak şekilde budanmışlardır. Kişiler rahatlama amaçlı, tırmıkla kumları taramakta ya da taşları zeminde farklı şekillerde konumlandırmaktadırlar. Günümüzün kapitalist dünyasında, saflık ve sadelik taraftarı Zen Bahçeleri, modern mimarinin birer albenili unsuru olarak da kullanılmaya başlanmıştır. Arter'in ilk katında geçekleşen Aslı Çavuşoğlu'nun Taşlar Konuşuyor sergisini de Arter'de gerçekleşen diğer sergilerin uzantısı niteliğinde görmek mümkün. Taşların Zen Bahçesi ile olan yakınlıkları ile bir bağlantı kurulabilir. Aksi takdirde serginin pek de keyif verici olduğu izlenimine kapılmak zor. Sergilenen işler ve sergileme biçiminden dolayı ilk bakışta bir müzeden kesit izlenimi veren sergide sanatçı, Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın, parçası olabileceği bütüne dair fikir vermediği gerekçesi ile eksik ya da önemsiz olarak görüp de sergilenmeye değer görmediği -etütlük eser olarak tasnif ettiği- parçaları seramik, kauçuk, epoksi, pleksiglas, keçe, volkanik taş, deri ve sünger gibi farklı malzemelerle tümleyerek yeni bütünler yaratmaya çalışmış. En en kısa sürede gezdiğim sergilerden biriydi. Arter'in bir diğer katındaki sergi ise Fatma Bucak'a ait Düşüşe Dair Bir Başka Hikaye Daha idi. Sergi, sanatçının performansına dayalı video artlarından oluşmaktaydı. Fatma Bucak da tıpkı Nezaket Ekici, Şükran Moral, Özlem Şimşek gibi anlatı malzemesi olarak kendi bedenini özgürce kullanan sanatçılar arasında... Bedenlerini araçsallaştırarak bir sanat icra nesnesi olarak kullanma, yakın dönem kadın sanatçılar arasında sıklıkla tercih edilen bir yöntem halini aldı. Sanatçının sergi adında kullanmış olduğu düşüş sözcüğü ile insanın cennetten kovuluşuna gönderme yapılmakta... Kadın kimliğine dair çatışmaları yapıtlarında irdeleyen sanatçı, yalın anlatımı ve basit kurgusu ile kendine özgü bir teknik oluşturmuşa benziyor. Özellikle de saf, insan eli değmemiş doğayı mekan olarak seçmesi sergiyi, Arter'in diğer katlarındaki sergilerle ortak bir noktada buluşturuyor.


Tophane Art Walk haritasında yer alan galeriler, iki ayda bir Pazar günü kapılarını açık tutuyorlar. Sanat izleyicilerinin yoğun ilgi gösterdiği bu özel günün 23. edisyonu, özel sergi turları ve sanatçı söyleşileri ile birlikte 23 Şubat Pazar günü gerçekleşecek. Tophane Art Walk 'Açık Pazar / Open Sunday' kapsamında galeriler 12:00-18:00 saatleri arasında sizleri bekliyor. - Buğra Erol Sanatçı Konuşması: Daire Galeri saat: 14.00 - METANOIA: Yaşam Şaşmazer- Marcus Graf Söyleşisi, BAP // ISTANBUL, saat: 14.30 - Kerem Ağralı ile Sergi Turu: Mixer Galeri, saat: 15.00 - Masumiyet Müzesi'nde ücretsiz müze turu, saat: 15:00 With the support of Sub Hotel, Ozo Coffee House, PAS Coffee House and Hamm Design. With the support of Sub Hotel, Ozo Coffee House, PAS Coffee House and Hamm Design.


Sanatçı yağmur damlalarının malzemeyi doğrudan işlemesini sağlar. Mavi Kalem Çalışmaları'nda manzara çekimlerinin inkjet baskısı yapılır ve birçok kez yağmura maruz bırakılır. Damlalar mürekkebi siler ve yağmurun izi görüntüyle birleştirir. Buna karşılık Sinoptik Kodlar kısmen üstü kaplanmış ve yağmur tarafından işlenen kağıtların verdiği bir sonuçtur. Bu yolla meydana gelen formlar meteorologların hava haritalarında birbirinden farklı yağmur ve bulut durumlarını kodladıkları geometrik sembolleri yansıtmaktadır. Oda duvarlarındaki su tahribatının yol açtığı görünümleri Oturma Odası İkonları olarak adlandırıyor sanatçı. Bunlar fotoğraf olarak ev bağlamından koparılıp işlendiğinde soyutlukları içinde bilim fotoğrafçılığının dokümantasyonları gibi görünüyor. Bununla birlikte, insanın karşısına kozmik bir galaksi girdabını mı aldığı yoksa elektronik mikroskop altında yeni bir bakteri neslini mi izlediği sorusu açık kalıyor. Bu çalışmalar dışsal görüntü somutluğundan ayrılıyor ve onlarda birdenbire, gündeliğin içerisinde algılanmayan bir boyut parıldıyor. Bodrum Lagünleri serisinde sanatçı su basmış bir bodrum katında bulduğu yıkanmış film şeritlerini bozulmuş negatiflerden soyut fotoğraflar elde etmek için dijitalize eder. Bu şekilde yarattığı görüntü suyun ve zamanın tahribatının sonucudur. Kaynaktaki motifle ilgili ipucu veren hiçbir şey yoktur. Bu arada film emülsiyonu su tarafından tahribata uğradığı için bu negatifler mekanik tesirler karşısında hassas hale gelip aşınırlar. Resimler bir değişim süreci içindedir: Sanatçı bu negatiflerden birini ne zaman yeniden tarasa yeni bir fotoğraf, yeni bir görüntü elde eder. Bütün bu çalışmalar tahribata dair yaratıcı bir sürecin içinden çıkan bir envanterdir. Jennifer Oellerich'in bu çalışmalarının meteoroloji sözcüğünün eski Yunanda içerdiği anlamla, yerüstü şeylerin araştırılmasına dair bir yapıt olarak anlaşılması mümkündür. 25den fazla hem soyut fotoğraf hem de kağıt üzerine çalışma içeren bu sergi 23 Şubat'ta kadar izlenebilir. Jennifer Oellerich 1974 yılında Almaya'da, Kuzey Deniz bölgesinde Cuxhaven'de doğdu. 2003 ile 2008 yıllar arasında Berlin Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde Tony Cragg atölyesinde okuyup 2009 yılında Florian Slotawa atölyesinden en yüksek 'Meisterschüler' derecesiyle Udk'dan mezun oldu. Berlin'de, Seitz & Partner ve Kwadrat gibi galerilerde sergi açıp yurt dışında Art Atina'ya katıldı. Yağmur Projeleri sanatçının İstanbul'da ilk sergisidir. Jennifer Oellerich Berlin'de yaşıyor ve çalışıyor. Galeri, Bahçeşehir Üniversitesi Sanat Birimi bünyesinde bir kuruluşdur. BAU, dünyanın pek çok ülkesinde kampüsleri olan, farklı kültürleri kapsayan bir dünya üniversitesidir. Amacımız Istanbul'a yeni bir sanat alanı kazandırmak, ayrıca yükselen sanatçıların ilk kişisel sergilerini açabileceği bir alan yaratmak ve İstanbul Berlin Sanat Köprüsü kapsamında Istanbul'daki sanatçılarla yurtdışındaki sanatçıların karma sergilerle buluşabileceği bir sanatsal alan oluşturmaktır.


La mostra e un viaggio nell' immagini, nell' evasione e nella memoria al limite tra il sublime e la routine quotidiana. Costruita da un corpo organico di lavori. Le fotografie inedite degli Svizzeri Ursula Sprecher & Andi Cortellini, la serie di Juliane Eirich ed il video di Johanna Eliisa Laitanen. Questo ultimo Aura of Place d' Armes e la storia di un tentativo nel conservare un passato forse mai esistito. La Laitanen racconta di ricordi messi insieme da frammenti, una storia ripetitiva nello stesso contesto nel quale e avvenuta. Emergono l' originalita dell'architettura, i rituali del luogo, e le metodiche ricostruzioni. Si concentra sull'esame dei momenti forti e gli stati intermedi: al mattino presto, il vuoto del luogo, gli esercizi. Il lavoro e stato girato nel 2009 a Versailles nelle stalle di Luigi XIV, la parte deputata alla Academie du Spectacle Equestre; un'istituzione che promuove e conserva l' arte equestre. L' immacolata visione del luogo e le norme che la disciplinano servono come una protesta contro i valori ancora attualmente in vigore. L'accademia e racchiusa nel suo piccolo mondo simile a quello in una bottiglia di vetro, un tentativo idealistico di creare e custodire qualcosa di profondamente bello ma artificioso. Nel lavoro questa illusione si infrange contro la minaccia, sempre in agguato, della imperfezione. Itoshima della Eirich esplora l' emozioni contrastanti durante la residenza in una bella casa antica di campagna nel sud subtropicale del Giappone. In bici ha esplorato la regione di Itoshima raccogliendo nuove impressioni: di giorno e di notte, nelle campagne e nelle citta, nel caldo afoso, durante la pioggia battente e la tempesta. Racconta la scoperta di un luogo tra sogno ed introspezione. Le sue immagini hanno una qualita iconografica senza tempo e storia. Cio che e banale si trasforma, sia per l' uso sapiente della luce, del colore, sia perche viene incanalato in una nuova prospettiva nella quale interagiscono i luoghi creati dell' uomo con la natura circostante. Riadattandone le linee e portando lo spettatore in una contemplazione emozionale del luogo raffigurato. Nella serie HobbyBuddies di Sprecher & Cortellini i ritratti di gruppo diventano set inverosimili nei quali le persone sono accomunate dalle stessi passioni, lavori o interessi. Nulla e lasciato al caso. Le immagini tradiscono la ricerca e l'organizzazione accurata: il numero dei soggetti ed il loro abbigliamento, gli oggetti di scena, gli accessori. L' approccio utilizzato si traduce in insolite, intriganti composizioni. Tutti riconducibili ad una tribu di appartenenza nelle quali la perdita di individualita predilige la armonia e l' essere accomunati ad altri simili nei minimi dettagli. Siamo tutti nel nostro realismo piu diffuso riconducibili ad un campione nel quale la quotidianita emerge presentandocene una versione a tratti spiazzante e divertente. JOHANNA ELIISA LAITANEN e nata nel 1976 a Vantaa in Fillandia. Vive e lavora a Londra. E' laureata con il Master in Fine Arts al Central St Martins College of Art & Design di Londra. Ha esposto alle mostre ' Cities', curata da Camilla Boemio, al Museo TAM nella South Bay di Los Angeles nel 2011 ed a Viafarini nel 2010. Aura of Place d'Armes e stato precedentemente mostrato a Londra presso lo Studio Voltaire, alla mostra del Salon 10 ArtPrize ed al HIAP Project Room della Cable Factory, ad Helsinki. Juliane Eirich e nata a Monaco, in Germania. Dopo due internships a Miami, ha studiato alla Academy of Photographic Design di Monaco. Dopo la laurea si e trasferita a New York City e a Honolulu per seguire i suoi progetti. Ha vissuto con una borsa di studio nei diciotto mesi nel 2007-8 a Seoul, nella Corea del Sud. Ora vive e lavora a Berlino. I suoi lavori sono stati esposti a Miami Art Basel, in gallerie e in mostre istituzionali: negli Stati Uniti, in Canada, in Siria, Tunisia, Italia, Svizzera, Francia e in Germania. Le sue serie sono state incluse in molte pubblicazioni internazionali, tra le quali: The New York Times Magazine, ZEIT Magazine, Süddeutsche Zeitung Magazine, M le Magazine du Monde and European Photography. Basel, vive e lavora a Basilea, Svizzera. Hubshman, fondatore di SCOPE, e da Mollie White direttrice della fiera SCOPE. Camilla Boemio e una critica, consulente Universitaria e curatrice. Deputy Curator del Padiglione delle Maldive alla 55. Biennale di Venezia. The exhibition is a journey through pictures, evasion and memory, at the boundary between the sublime and the daily routine. Made from an organic bodywork. The unreleased photographs by Swiss: Ursula Sprecher & Andi Cortellini, the series by Juliane Eirich and video by Johanna Eliisa Laitanen. This last Aura of Place d 'Armes is the story of an attempt to preserve a past which perhaps never existed. Laitanen describes memories put together from fragments, a repetitive story in the same context in which it took place. Surely emerges the architecture originality, the place's rituals and the methodical reconstructions. It focuses on the examination of strong moments as well as intermediate states: in the early morning, the emptiness of the place, the exercises. By combining persistence with sudden references and a story, that takes place in different temporal levels, generating an unreal atmosphere work. The work was shot in 2009 inside Louis XIV's stables in Versailles, the entrusted part of the Academie du Spectacle Equestre, an institution that promotes and preserves the equestrian art. The immaculate vision of the place and its regulating norms serve as a protest against the values still in force. The Academy is enclosed in its own little world similar to that in a glass bottle, an idealistic attempt to create and preserve something profoundly beautiful but artificial. In this work, illusion is shattered by the threat, always lurking for imperfection. Itoshima by Eirich explores the conflicting emotions during the residency in a beautiful old house in the countryside of south subtropical Japan. By bike, she has explored, the region of Itoshima collecting new impressions: by day and by night, in the countryside and in the cities, in the stifling heat during heavy rain and storm. She narrates the discovery of a place between dreams and introspection. Her images have an iconographic quality with no time or history. What is trivial, changes, because of the wise use of light, color, and because it is funneled into a new perspective in which places created by mankind interact with the surrounding nature. This, rearranging the lines and bringing the viewer into an emotional contemplation of the place depicted. In the series HobbyBuddies Sprecher & Cortellini group portraits become improbable sets in which people are united by the same passions, jobs or interests. Nothing is left to chance. The images betray the research and the careful organization: the number of subjects and their clothing, props, accessories. The approach used conveys in unusual, intriguing compositions. All attributable to a membership tribe in which the loss of individuality favors harmony and unification with other equals in the slightest detail. We are all in our most widespread realism attributed to a sample, in which the everyday emerges, presenting a version that can be sometimes surprising and amusing.


Due giorni intensivi con Giuseppe Andretta, Adobe Certified Instructor, per imparare ad utilizzare in modo professionale Adobe Lightroom 5, valido e potente strumento di editing delle immagini. Il workshop si aprira con una lettura dei lavori di grandi fotografi e del loro approccio alla postproduzione delle immagini. Seguira un approfondimento tecnico sulla gestione dell'archivio fotografico, fino alla post produzione avanzata e alla pubblicazione del progetto. Dall'individuazione del flusso di lavoro piu adatto alle proprie esigenze all'editing fotografico, all'utilizzo dei metadati e l'integrazione con Adobe Photoshop. Un workshop per apprendere l'importanza del trasferimento delle immagini dalla fotocamera, il loro ordinamento, classificazione e modifica, le differenze tra i vari formati digitali, la gestione del colore, le fasi di sviluppo e correzione, la nitidezza di ingresso e quella di uscita, la creazione di libri, la stampa. Verranno inoltre illustrate le nuovefunzionalita della versione 5: tra le varie, il pennello correttivo avanzato per correggere in velocita i difetti delle immagini o rimuovere facilmente gli oggetti, la tecnologia Upright per raddrizzare le foto, la sfocatura radiale per enfatizzare con flessibilita e controllo le aree selezionate dell'immagine. Il workshop e aperto a fotografi, grafici, appassionati di fotografia, fotoamatori evoluti e semplici curiosi che, portatile alla mano, potranno operare direttamente sulle loro immagini in un confronto costante e continuo con il docente. Giuseppe Andretta e uno dei piu autorevoli esperti italiani di postproduzione digitale e gestione del colore. Adobe Certified Instructor in Photoshop CC e Apple Distinguished Professional in Aperture 2, e specializzato in fotografia digitale e gestione del colore dal 2004. Giuseppe inizia la sua carriera come sviluppatore chimico e stampatore in camera oscura e nel 1991 inizia la sua attivita di fotografo free-lance. Nel 1996 fonda un'azienda di stampa digitale specializzata in fine art e grande formato, approfondendo dunque le tecniche di gestione profili colore ICC, stampa digitale e fotoritocco con Photoshop. Nel 2004 fonda Color Connection insieme a Claudio Marconato, Adobe Print Specialist. Si occupa di consulenza sul digital management e formazione tenendo corsi e workshop in Italia e all'estero. E' autore del DVD su Apple Aperture 2 e co-autore di una collana di DVD sulla gestione del colore, entrambi editi da Teacher-in-a-box. Ha scritto articoli per riviste di settore e una breve guida su Apple Aperture e sul formato Raw in fotografia digitale. Collabora con aziende di primo piano come Leica, Apple, Wacom, Nikon, Epson, e X-Rite. Il workshop e a numero chiuso e sara attivato con un minimo di 10 e fino ad un massimo di 20 partecipanti. Per motivi organizzativi invitiamo gli interessati a presentare con anticipo la domanda di ammissione. La quota di partecipazione al workshop e di 250 euro. Una volta confermata la registrazione, verra richiesto un deposito cauzionale di 90 euro. Cover image courtesy of Franky Verdickt www. frankyverdickt. be Thank you Franky! Two days with Giuseppe Andretta, Adobe Certified Instructor, to learn how to use Adobe Lightroom 5 like a pro, a powerful photo editing tool. The workshop will begin with a reading of the works of great photographers and their approach to postproduction of images. Followed by a technical study on the management of photo archives, up to advanced post production and project publishing. From identifying the workflow that best suits your photo editing needs to the advanced use of metadata and the integration with Adobe Photoshop. A workshop to learn the importance of transferring images from the camera, their sorting, grading and editing, the differences between the various digital formats, color management, stages of development and correction, input and one output sharpness, the creation of books, printing. You will also learn the new features of version 5: among others, the enhanced Spot Healing Brush for fast image correction and easily removing objects, Upright technology to straighten the photo, radial blur to emphasize and control selected areas of the image. The workshop is open to photographers, graphic designers, photo enthusiasts and onlookers that, laptop in hand, will be able to operate directly on their images with direct feedback from the lecturer. Giuseppe Andretta is one of the most renown Italian expert in digital postproduction and and color management. He is an Adobe Certified Instructor in Photoshop CS6 and a Apple Distinguished Professional in Aperture 2. In 2008 together with Marco Marconato, Adobe Print Specialist, he founded Color Connection. He provides professional training courses and consultancies on Adobe softwares together with color management services, fine art printing and high-end digital postproduction. He works with Leica, Apple, Wacom, Nikon, Epson and X-Rite. Specialties: Digital color management. Industrial photography. Digital images editing and photo retouching. Raw capture and digital imaging software training: Adobe Camera Raw, Adobe Photoshop Lightroom 5 and Adobe Photoshop CC and X-Rite color management solutions. The workshop has a limited number and will be activated with a minimum of 10 and up to a maximum of 20 participants. It is suggested to submit the application form in advance. The fee for the workshop is 250 euro. Once you have confirmed your registration, you will be required deposit of 90 euro.


-Erhan Bener'in Kedi ve Ölüm Romanı Üzerine- Kedi ve Ölüm, Hikmet Erhan Bener tarafından Ankara'da, 1961 yılının Ocak ayında yazılmış bir kişilik incelemesi romanıdır. Gerçek sanatçı, gerçek yazar muhaliftir; çünkü kuşkucudur, araştırıcıdır. Ressam Zahit İloğlu, Galata Köprüsü'nde beyaz şapkası ve şişman vücuduyla yürümeye çalışırken, yorgun ve hassas bakışlarla etrafı izler. Yürümek ve yürümemek arasında sorgulama yaparak, buna bir türlü karar veremez. Yapacağı ne bir iş vardır, ne de yanına uğrayacağı bir arkadaşı. Sonunda bir karara varıp Kadıköy'e doğru ilerler. Yolda gençliğine dalar, gençliğini düşünür. İçinde onu rahatsız ve huzursuz eden bir şey vardır: Sabah doktordan aldığı haber. Doktoruna karnındaki sancılar sonucu başvurmuştur ve doktoru da ona devasız bir hastalığa bulaştığını ve üç ayrı ömrü kaldığını söylemiştir. Zaten bu yüzdendir Ressam Zahit'in köprüde uzaklara dalması. Ölüm korkusuyla yıkılan ve öncekinden daha bunalımlı, acıyı daha derinden hisseden birine dönüşür. Çocukluğu yoksulluk içinde geçmiştir Zahit'in. Sonrasında İstanbul'a yerleşmiş, Milli Eğitim'in yaptığı sınavı geçerek Belçika'ya iki yıllık resim eğitimi almaya gitmiştir. İki yıl sonunda döndüğünde yalnızlıkla daha fazla baş edemeden evlenmiştir, bir kızı bir oğlu olmuştur. Kızını beş yaşındayken bir hastalık nedeniyle kaybeden Zahit, acılı hayatına uzun zaman sonra karısının da ölmesiyle tek başına devam etmek zorunda kalmıştır. Altmış yaşında olan Zahit bir okulda resim öğretmenliği yapmaktadır. Yolda sık sık öleceğini düşünen Zahit, birden duraksar. Bu durumu kabullenemez ve kendini Çiçek Pasajı'na atar, bir bira söyler. Birasını içerken başı döner ve kalkar evinin yolunu tutar. O günden sonra Zahit, sürekli sancı çekmeye başlar. Ölüm korkusu ve onun inanılmaz gerçekliği onu çok fazla yıpratır. Bir gece uykuya daldığında rüyasında, gözleri ateş gibi parlayan ve Zahit'in üzerine atlayacakmış gibi duran bir kedi görür. Ardından uyanır Zahit, çok terlemiştir, olayın şokunu atlatamaz ve kediyle ilgili düşüncelere dalar. Sancılar kesilmiştir. Bir gün evden çıkıp çay bahçesine gider. Çay bahçesinden eve dönerken yolda bir sancı girer ve bir ağaca tutunur, tabii çok dayanamaz ve oracıkta bayılır. Bir adam onu hastaneye götürür. Gözünü açtığında oğlunu ve karısını görür baş ucunda. Uykusunda yine aynı kediyle uğraştığını görür. Gerçek gibi olduğunu hisseder ve bunu geçirir aklından. Kedinin onun canını alacak azrail olduğunu düşünür. Bir gün uyandığında mutfakta bir ses duyar, güçlükle oraya gider ve kediyi görür. Birden üzerine atlar kedinin ve bir şekilde kediyi öldürür. Kediyi öldürünce kendisinin ölmeyeceğini sanmıştır. Çünkü o kedinin kendisini öldüreceğini düşünmüştür. Kedinin ölümü üzerine çok dertlenir, suçluluk hissi onu gitgide yıpratır, daha çok hasta eder. Bu günahla iç içe olmanın zorluğunu düşünür sürekli. Bir başka gece, gözlerini açtığında karısını görür. Şişmanlığından dolayı karısıyla yan yana yatamamaktadır, eğer yatarsa terleyip rahatsız olacaktır. Karısının güzelliğini ve sağlıklı olmasını izler. Birden aklına bir fikir gelir: Karısını öldürmek. Karısını öldürürse tüm nefretinin son bulacağını düşünür, boğazını sıkmayı düşünür, fakat hiçbir şey yapamaz. Sabahleyin uyanır. O gün Kurban Bayramı'dır. Alt kata iner, sürekli düşünceler içindedir. Bitkin haldedir, kurumuş dudaklarını ıslatır ve pencereye yaklaşıp dışarıya bakar. Bir adam bir koyunu kesmektedir. Bu durumdan çok etkilenir Zahit. Ölecek olması aklından çıkmamaktadır. Kötü olmuştur Zahit, ölümün gelmekte olduğunu hisseder. Yatağına dönmek, yukarı çıkmak ister ve yapamaz, artık ölüm gelmektedir. Bunu hissedince üzüntüyle hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlar. Yavaş yavaş kendini kaybeder. İlk olarak, yazarın başarılı kaleminden söz etmesek olmaz. Yaşlanmış, hayatı çocukluğundan altmış yaşına kadar acılarla üzüntülerle geçmiş bir insanın öyküsüne başlarken, onu, köprüde etrafı izlerken yakalamak her yazarın harcı değildir. Bir boşluğa gömülmüş, üç ay sonra ölecek olmanın verdiği korku dolu anlar ve hissedilen garip ve bir o kadar varlığından şüphe edilesi hazzı fark etmemek içten değildir. Kitap, okuyucuyu psikolojik gelgitlere sürükleyecek yetide olmasıyla, karakterin zıtlıklar çemberinde tıkalı kalmışlığıyla, ölümün gelişini belirleyecek simgenin bir kedi olmasıyla, okuru, bir oturuşta okumaya cesaret gerektirecek bir serüvene sürüklüyor. Kitap, beş bölümden oluşuyor. Başından sonuna kadar karakterin kendiyle verdiği savaş bir elin avcu gibi iyi analiz edilmiş. Yazar, oldukça başarılı çevre gözlemi ve tasvirleriyle okuyucuyu romana bağlı tutmayı başarıyor. Roman öylesine hayatın içindendir ki okuyucunun empati kurması ve karakterin çektiği acılara ortak olması kaçınılmazdır. Karakter için kadınların ayrı yeri vardır. Onlar için dinini bile değiştirmeyi göze alacak kadar uçta olan, gerek Brüksel'de gerek ülkesine döndüğünde hissettiklerinin aynını hisseden biri için bu yargıyı dile getirmek hiç de yanlış olmasa gerek. Din konusunda karakter zayıftır, eksiktir. Daha bir çocukken namazını kılan, orucunu tutan bir birey olsa da yaş ilerledikçe ve zihnindeki kavramlar arttıkça tanrıtanımaz biri ortaya çıkmıştır; zira kitapta konu karakterin ölümü olduğu için, yazar, karakterdeki dini inanç görüşünü atlamamış, buna da değinerek, ölümün tuhaf ve etkili büyüleyiciliğinde, karakterin geçmişinde ve şu anında din fikrinin temelinde ortaya satırlar, sayfalar dökmüştür. Tanrı'yı kızdırarak, onun varlığına erişebilecek olduğunu düşünen ve bu fikir çatışmasıyla tanrıtanımazlığını ilan eden bir karakter olduğu için, paragrafın ilk cümlesine bu şekilde, kolaylıkla erişebiliriz. Erhan Bener'in romanlarındaki ortak özellikler arasında anabileceğim önemli eğilim, günlük hayatın her alanını, önemsiz gibi görünen ayrıntılarıyla edebiyat katına yükseltmek olarak tanımlanan insancıl estetiktir. Cinsellik dahil bütünüyle günlük yaşayışlarını izleme olanağı bulduğumuz roman kişileri, çok boyutlu tam insan olarak karşımızdadır. H. Erhan Bener, 1929 yılında Lefkoşa'da doğdu. İlk, orta, lise öğrenimini Anadolu'nun çeşitli il ve ilçelerinde tamamladı. 1950 yılında Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden, 1956 yılında Hukuk Fakültesi'nden lisans diploması aldı. 1950-1975 yılları arasında Maliye Bakanlığı'nın yurtiçinde ve dışındaki çeşitli üst görevlerinde bulundu. 1975 yılında kendi isteğiyle emekli olduktan sonra bütün zamanını edebiyat çalışmalarına verdi. Edebiyata şiirle girdi (1945). Yazıları, şiir ve öyküleri, çeşitli dergi ve gazetelerde yayımlandı. Romanlar, öyküler, denemeler, senaryolar ve makaleler yayımladı, çeviriler yaptı. Yapıtlarının çoğu yabancı dillere çevrildi ve sinemaya uyarlandı. Erhan Bener, 7 Aralık 2007'de Ankara'da vefat etti.


Yaşanan zamanı anlamlandırmak, içerisinde yaşadığımız için kolay bir iş değil. Yaşanan zamanı anlamak ille de gerekir mi diyorsanız aslında gerekir. Olan bitene değer vermek ve bu konuda görüş bildirmek bizi biz yapıyor. Sadece bilmek yeterli değil deneyim anlamında da bir şeyler üretiyorsanız ve yaşadıklarınızdan öğrendiğiniz bir şey varsa yaşam size sürekli kapılar açıyor. Sanatta bu kapıların ve algıların düzenleyicisi olarak yaşantımıza girmiş durumda. Hayatı sanatla anlamlandırmak kültür endüstrilerinin işgali altında görece bir yalnızlık içeriyor. Kendimizi bir başkasından farklı konumlamak için onun olmadığı bir şey olmaya ve her fırsatta kendimizi bir sonraki aşamaya taşımak için didinip duruyoruz. Sanatı biraz kavramların, belirlenmişliklerin çizgisinden çıkarıp gündelik hayatın içinden düşündürtmeye çalışacağım. Böylece sanatı sorgularken hayatımızı ve bakış açımızı sorgulamış olacağız. Sanatsal pratikler her ne kadar bir izmden beslenseler de insani tavır ve kişisel katkılar bütün kuramların üstüne çıkar. Modern sanat kişisel karşı çıkışların üzerinden temellenmiştir. Dünyanın gidişini gören öncü sanatçılar sanatlarını kullanarak topluma ilerici fikirler aşılamaya ve yaşamı o yönde dönüştürmeye çalışmışlardır. Avangard hareketlerin yapmak istediği buydu. Yaşamı dönüştürmek. Yoğun bir siyasal angajmana sahip olmaları özünde yaşam, politik bir anlam barındırdığı için denk düştü bile diyebiliriz. Sanata hayata ve kendimize baktığımız zaman çevrili olduğumuz sistemin birer parçasıyız. Üretim şekillerinin değişmesi, endüstriyel devrim ve sonrasındaki dijital çağ, bütün algıları belirleyen ve buna uygun yaşam şekilleri ortaya çıkaran bir kesinlik taşıyor. Sanatı, iletişimi, kültürü ve daha birçok medyumu bunun üzerinden tanımlamaya başlıyor ve öncesinden sonrasına kendimizi nasıl konumlandırabiliriz ya da özgürlük alanlarımızın neresi olduğu ile ilgili sorular kafalarımızı meşgul etmeye başlıyor. Yapay bir bilinçlenme hali içersindeyiz. Teknolojinin belirleyici hayatımızda su götürmez bir gerçek. Kitle iletişim araçlarının popüler kültür sarmalı etrafında yaşantımızı ele geçirmesi ne tam anlamıyla kabul edebileceğimiz ne de red edebileceğimiz bir yol açıyor. Popüler kültürü besleyen aslında ona yakın durup durmama meselesi. Popüler kültür aynı zamanda karşı kültürü de yaratıyor. Bu da karşı kültürün alt kültür içersinde yaşamasına olanak sağlıyor. Her şeyin popüler kültür tarafından çevrelendiğini düşünüyor ve bundan kaçamıyorsak alt kültürler ve sesi hiç duyulmayanlar arasında olup yaşamın içinde var olmakta bir seçimdir. Bunu gerçekleştirmek çok zor; zaten hakim medyalar bizi daha çok düşünüp bizim adımıza karar veriyorlar. O nedenle etki altına alınmamış alanlarda söz sahibi olmak yani buna en yakın kamusal alanlar görünüyor ki çok önemli. Gezi olaylarının izlediği seyir tam da böyle bir ihtiyaca denk düştü. Kamusal alanlardan rant sağlama; yaşama dair özgürlüklerin kısıtlanması topyekün bir kuşatılmışlığı çağrıştırınca gezi eylemleri ironik bir eyleme dönüştü. Hatta ironinin üretildiği bir alan oldu. Yaşam her türlü olanağı veriyordu ama kavramsal açıdan çorak ve sıkıcıydı. Gezi'nin ironik dili sistemlerin biz insanlar için olduğunu ve karşı konulabileceğinin görsel bir gösterisiydi ve sanat, gezi ile yeni bir dil kazanmıştı. Gezi kendi içinde bir kültür yarattıysa bunu 90 kuşağının hayata bakışları ve hiç de politik değil dediğimiz kesimin varlığıyla başardı. Ali Şimşek'in yeni orta sınıf dediği kişilerden oluşan sanat ortamı kapitalist ekonominin ve onun dayattığı yaşam tarzlarının bütünüyle belirleyiciliği altında. Ünlü sanat eleştirmenlerinin istifa etmesi, bienal protestoları dünyadaki sanatsal akımlar aslında mutlu gibi görünen toplumun mutluluk vaadiyle birer tüketici olarak algılanmasının sorunlu taraflarına işaret ediyor. Kariyerinin zirvesinde bir sanat eleştirmeninin piyasaya eklemlenmiş, ilişkiler içinde yürüyen bir sistemin parçası olması sanatın nüvesi gereği kabul edilebilir bir şey değil. Çok uzağa gitmeden Ahu Antmen'in gazetelerde sanat eleştirisi yazmamaya başlaması benzer bir tavrın sonucudur. Bourdieu'nin araştırmaları yaşam alanında sosyolojik bir geçit gibidir. Seyirci kitlesine, müzelere yönelik çalışmalar ve sanatın kuralları incelemesi aslında bir oyun içinde olduğumuz gerçeğini bize duyumsatır. Kültürel sermayenin varlığı ile sanat dilinin dışlayıcılığından söz eder. Ekonominin sanat aracılığıyla nasıl hakimiyet kurduğunun ipuçlarını arar. Bourdieu; sanat içindeki çelişkilerin içinden iz sürer. Varlıklı kesimin sanat aracılığıyla yaşam tarzını meşrulaştırdığını ve alt kesimin ise kitle kültürü içinde popüler kültürün çaresiz deneyimleyenleri olarak yaşadığına dem vurur. Sanat, bu yönüyle bir ayrımlaştırma aracıdır aslında. Kültürel sermaye, olmadan varlıklı olunamayacağını şart koşar. Sanat, kendine bu yönde bir alan açar. Sanatın alanı sadece sanatın konusunu oluşturan unsurlar değil aynı zamanda kuralını koyan yapılardır da. Sanatçılar, bu yapının içinde sanatsal otoritesi nereden geldiği belli olmayan galericiler, sanat yazarları ve sanat tacirlerinin gözüne girmek bu sistemin bir parçası olmak için türlü yolları denerler. Tüm bu oyunun farkında olup tuzağa düşmeyen kendi ile hesaplaşabilen, bir dil oluşturan sanatçılar ise geleceğe kalabileceklerdir. Sanatın, bir ekonomik faaliyet alanı haline geldiğini ve sanat yapıtı için üretilen değer yargılarının her zaman doğruyu yansıtmadığını unutmamalıyız. Sonuçta adına ister kültür endüstrisi ister gözetim toplumu ister siber çağ deyin insanların düşünmesine ve dönüşmesine engel olamazsınız. Egemen yapılar, hayat içinde her zaman var olacaktır bu yapılara karşı direnme noktalarını canlı tutmak yine bu yapının içinde mümkündür. Modern sanatın karşısına çıkarak küresel ideallerle tüm dünyayı saran çağdaş sanat akımları sanata böyle bir alan vadiyle görünürlük kazandı. Kurduğu ticari küresel ağlarla kültürün sömürgeleştirilmesine ve yeni kanallarla dolaşıma girmesine neden oldu. Postmodernizmin bütün farklılıklara kucak açan çoğulcu anlayışı çağdaş sanatın içinde kendine yer buldu. En önemlisi dünya pazarında söz sahibi olan Çin'in ve bundan dolaylı etkilenen Çinli sanatçıların postmodernitenin olanaklarıyla dünyada isimlerinin duyurulmaya başlaması kimlik ve aidiyet konularını gündeme taşıdı. Öncelikle kültür dediğimiz kavramın batı teknikleri kullanarak çağdaş olanaklarla yansıtılmaya çalışılması başlı başına bir sorundu. Benzerini bizimde cumhuriyet dönemi ressam kuşağında yaşadığımız kendimizi batıya karşı konumlama durumu gibi sorunlar çözülmeyi bekliyordu. Buna rağmen günümüzde çağdaş sanat ve yerel kültür arasındaki etkileşim geçmiştekinden daha hızlı çözülüyor ve tükeniyor. Bir şeyin varlığından söz ederken aslında yokluğundan da aynı zamanda söz etmeye başlıyoruz. Gerçeğin yerini onu dolduran var olmayan simülasyonların alması tekinsiz bir ortamın doğmasına ve karmaşık bir yapı içine girmesine neden oluyor. Çağdaş sanatın referans noktaları Ali Artun'un da çok söz ettiği sermaye yapıları içinde yol alıyor. Emlak ve sanat arasındaki ilişki hiç düşünmediğimiz kadar sıkı. Mutenalaşma adı altında estetik yapılar kuruluyor. Bu da büyük holdingler tarafından finanse ediliyor. Şirketler ve onlarla işbirliği eden iktidar tarafından hayat estetize edilirken aslında bir anlamda yağma ediliyor. Çağdaş sanat kendi yörüngesinde yol alırken geçmişin tüm değerlerini ve kimliğini başka bir düzlemede yeniden üretiyor. Bir şey başkası yerine ikame ediliyor. Şimdide olup tüm zamanların sesi olmak gibi anlaması zor bir kurgu yaratarak güncel sorunlara görünürlük kazandırmaya çalışıyor. Çağdaş sanatın güncel politik alana olan ilgisi artık herkesin kabul ettiği bir durum arz ediyor. Bunun yanı sıra buzdağının bir de görünmeyen yüzü var. Bunu anlamak içinde sosyolog veya sanat kuramcısı olmaya gerek yok. Sanat ortamının malzemesi giderek içerikten yoksun biçimsel bir hal aldı. Birbirine benzeyen sergi katalogları, doğru düzgün eleştiri taşımayan sergi yazıları, sanatçının kendine sürekli bildik izlekler edinmesi gibi konular çağdaş sanat üretimlerinin sığ ve sıkıcı olduğunu gösteriyor. Sanat merkezlerinin arşiv çalışmalarının sınırlı olması sürekli gösteriye yazgılı bir kaderin ortak savunucuları durumuna bizleri düşürüyor. Tıpkı gösteri toplumunda sözü edilen bir yinelemenin içersinde sisteme içkin ürünler ortaya koyuyoruz. Bu tespitleri yapan felsefelerinde akademik yayınlarda puan kazandırmaktan başka bir getirisi kalmadı. Sanat galerilerinin kendi sanatçılarını pohpohlayıp bu dar alanı iyice küçülttüklerini de göz ardı etmemek gerekiyor. Bütün bunları yaşamın içinde değerlendirdiğimizde Özen Yula'nın seneler önce izlediğim Kırmızı Yorgunları adlı oyunu aklıma geliyor. Oyun kişileri kendilerine çizgi film karakterlerinin ismini takarak yaşam içinde ironik bir duruş sergiliyorlardı. Hayatın tüm yıkıcı etkilerini üzerlerinden atmak için ironiyi kullanmalarına rağmen gerçeğe engel olamadılar ve trajik bir sonla bitti oyun. Kapitalist dünyanın gereklerini yerine getirmek için süper kahramana ihtiyaç var. Taşıdığı ironi, aynı zamanda yaşam içinde ayakta durmanın da umudunu barındırıyor... Sonuç hüsranla da bitse yaşam irademizle ayakta kalmanın yollarını arıyoruz. Sanat, bize yol gösteriyor ve en azından kendimizi dışavurmanın olanaklarını görüyoruz. Peki ya güncel sanat bu naif özelliğini kaybedip yukarda bahsettiğimiz durumların bir uzantısı olarak hiç de masumane olmayan bir tavır içinde olmaya devam ederse? O zaman yapacak tek şey sanatın özerkliği içinde anlam katmanları yaratmaktan ve bu katmanları çözümleyip hayata eklemekten başka bir şey kalmıyor. Çağdaş sanatın olanakları aşk ile başlamış olsa da şu zamanda yorgunlukla karışık, gündelik bir tek düzeliğe dönüşmüş durumda.


Tüm isteği, Türkiye'de ozan tadında bir ressam olmak. Boyadığı horozları, Kipling gibi, La Fontene gibi, konuşan, dövüşen, uyaran, ya da hep çıkarlarını düşünen insanlar, pardon Horozlar... Hepsi harikalar parkında. Simgesel olarak çok şey anlatıyorlar, izleyiciye. Pentür bunlar, renk, ritm, biçim. Ve her resim, kendi başına bir dünya. Duygulara düşüncelere, etki eden. Horozun tüylerinde coşan, İnsanların çoğu bir süre sonra ne zaman ve nasıl dejavu yaşadığını unutur. Ancak bizim bu dönemde yaşadıklarımız Atatürk'ün ışığından aydınlanarak, inanarak, birleşerek ve direnerek çözmemiz gereken olaylardır. Unutmadan ve unutturmadan farkında olmamız gereken bir dejavu anıdır. Bir ressamın çevresine bakışı hep resimseldir ama belli bir sorumluluk taşır. Geçmiş ve gelecek, dün ve yarın, sanatçının ürettiği çözümlerin kendi dünyasındaki anlatımıdır. Ben bir düş gezginiyim diyen Murat Havan, sürekli gezinirmiş kendi düşler ülkesinde. yarattığı dünyada gezindi, durdu. Ya, Kipling, şiirlerini yazmak için, Nasıl bir çevrede, Baudrilland, Disneyland'in, tek işlevinin, tüm Amerika'nın, dev bir temalı park olduğu gerçeğini, gizlemek olduğunu söyler. Tüm isteği, Türkiye'de ozan tadında bir ressam olmak. Boyadığı horozları, Kipling gibi, La Fontene gibi, konuşan, dövüşen, uyaran, ya da hep çıkarlarını düşünen insanlar, pardon Horozlar... Hepsi harikalar parkında. Simgesel olarak çok şey anlatıyorlar, izleyiciye. Pentür bunlar, renk, ritm, biçim. Ve her resim, kendi başına bir dünya. Duygulara düşüncelere, etki eden. Horozun tüylerinde coşan, İnsanların, kendilerini ifade etmede, büyük sınırlamalar yaşadığı, düşüncelerini, söyleyemediği, yazamadığı bir ortamda, horozlar diledikleri gibi ötüyorlar. Yapılan araştırmalara göre birçoğumuz hayatımız boyunca en az bir kez dejavu anını yaşarız. Bu üç sergimin de konuları dönemlerinin anasayfa haberlerinde ki yazılı ve görsel, medya gündem başlıklarından yola çıkarak hazırlandı. İnsanların çoğu bir süre sonra ne zaman ve nasıl dejavu yaşadığını unutur. Ancak bizim bu dönemde yaşadıklarımız Atatürk'ün ışığından aydınlanarak, inanarak, birleşerek ve direnerek çözmemiz gereken olaylardır. Unutmadan ve unutturmadan farkında olmamız gereken bir dejavu anıdır.


Piramid Sanat'taki Hayattan Soyut İzler isimli sergisinde, 1987 yılından bu yana ısrarla yaptığı soyut sanatla dikkatleri üzerine toplayan Suat Akdemir'in, son yıllardaki farklı dönemlerden işleri sergilenecek. Serginin küratörlüğünü, Akdemir'i 1987'den beri izleyen Bedri Baykam yapıyor. Piramid Sanat'ta Akdemir'in tualleri, bazı kağıt işleri, fotoğrafları, defterlerinin yanı sıra Türkiye ve Küba'nın tüm sahillerini üstünde gezdiği müzelik bisikleti de sergilenecek. 124 sayfalık kitap, çizgi dışı formatı ve içeriğiyle Küba veya gezi kitaplarına meraklı sanatseverler için tam bir collector's item. Ama kitabın bunun dışında ciddi bir önemi daha var: Akdemir, bu seyahatlerde gördüğü sahnelerin etkisi ve çektiği fotoğrafların izlerinden yola çıkarak gerçekleştiriyor birçok resmini. Yani soyut resimlerindeki tat, bu sahnelerin kenarından köşesinden yola çıkan koku, hatta direkt yansımanın izlerini taşıyor. Suat Akdemir'in sergisi 13 Nisan tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir.


1962 Yılında Rize-Çamlıhemşin'de doğdu. İlk ve orta öğrenimini Ankara'da tamamladı. 1984 yılında Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Uygulamalı Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim Anabilim Dalı'ndan mezun oldu. 1992 yılında Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde Sanatta Yeterlik derecesi aldı. 1996 2002 yılları arasında Çanakkale Onsekiz Mart Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim Bölümünde Bölüm Başkanı Yardımcı Doçent olarak çalıştı. 2002 2011 yılları arasında Gazi Üniversitesi Mesleki Eğitim Fakültesi Uygulamalı Sanatlar Bölümünde Yardımcı Doçent olarak görev yaptı. 2011 yılında Gazi Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi Grafik Tasarımı Bölümüne Doçent olarak atandı. Halen Gazi Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi Grafik Tasarımı Bölümünde Bölüm Başkanı olarak görevini sürdürmektedir. Sanatçı ulusal ve uluslararası birçok kişisel sergi açmış ve birçok ulusal ve uluslararası karma sergiye eserleri ile katılmıştır. GESAM ve TÜRKSAV üyesidir. She was born in Çamlıhemşin, Rize, in 1962. She completed her primary and secondary education in Ankara. She graduated from the Branch of Painting of the Department of Applied Arts Education, Faculty of Vocational Education, Gazi University in 1984. She obtained the proficiency in art degree at the Institute of Social Sciences in Selçuk University, in 1992. She worked as an assistant professor and the head of the Department of Painting at the Faculty of Education in Çanakkale Onsekiz Mart University between the years 1996-2002. She worked as an assistant professor in the Department of Applied Arts at the Faculty of Vocational Education, Gazi University between the years 2002-2011. She was appointed as an associate professor to the Graphic Design in the Faculty of Art and Design, Gazi University in 2011. She is still the head of the Department of the Graphic Design in the Faculty of Art and Design, Gazi University. The artist has opened a great many individual exhibitions and participated in many national and international group exhibitions. She is a member of the associations of GESAM and TURKSAV. 2004 İDEA Kültür Sanat Merkezi, Konya,


cueB gallery is delighted to announce that for the 5th year running OPENCUEB will be returning this February. cueB Gallery, the dedicated exhibition space within The Brockley Mess cafe has invited artists to participate in Open cueB 2014, a group exhibition which aims to provide a platform showcasing the talent and vibrancy of the South London art scene, giving both amateur and professional artists a chance to show their work. Alex Calinescu, Alex Evans, Andrew Sinclair, Beatrice Poggio, Caroline Underwood, Catherine Murdoch, Clifford Barden, Collard Florence, David Janes, Eithne Twomey, Electra Costa, Felix Baudenbacher, Finn Hinglenook, Hulya Kupcuoglu, Isabel Howlett, James Taylor, Jemma Grundon, Jenny Gibbs, Joanna Conceicao, Julius Manapul, Kayleigh Shepherd, Keiko Yamazaki, Kelly Allen, Louise Ward, Maggie Williams, Melissa Budasz, Mia Dyson, Monika Piatkowski, Monika Szynkielewska, Ome Devon, Perienne Christian, Peter G. Cain, Pia Bruer, Rachel Warriner, Rebecca Glover, Robbie O'Halloran, Robert Prince, Steven Borthwick, Thion, Vicky Scott. Image by Thion Lovers, 2013, Print on brushed aluminium, 21cm x 30 cm.


1969 University of Hawaii, Honolulu, Hawaii, M. F. A. 1967 University of Hawaii, Honolulu, Hawaii, B. F. A. 2004-05 American Photorealism, Jane Voorhees Zimmerli Art Museum, Rutgers, The State University of New Jersey, New Brunswick. Traveling to Japan at City Museum of Iwaki; Hokodate Museum of Art, Hokkaido; Kumamoto Prefectural Museum of Art; Prefectural Museum of Iwate. Focus on Realism: Selections from the Glenn C. Janss Collection, Boise Art Gallery, Idaho. Traveling to Museum of Modern Art, San Francisco, among other institutions. 1981-83 Contemporary American Realism Since 1960, Pennsylvania Academy of Fine Arts. Traveling to: Oakland Museum of Art, California; Virginia Museum of Fine Arts, Richmond; Gulbenkian Museum, Lisbon, Portugal; Kunsthalle, Nuremberg, Germany; Salas de Exposiciones de Bellas Artes, Madrid, Spain. 1981-82 Real, Really Real and Super Real, San Antonio Museum of Art, Texas. Traveling to: Carnegie Institute, Pittsburgh, Pennsylvania; Indianapolis Museum of Art, Indiana; Tucson Museum of Art, Arizona. 1978-79 Things Seen, Sheldon Memorial Art Gallery, University of Nebraska, Lincoln. Traveling to: The Arkansas Arts Center, Little Rock; Hutchinson Public Library, Hutchinson, Kansas; The Manhattan Mercury Bank and Trust, Fayetteville, Arkansas; Mulvane Art Center, Washburn University, Topeka, Kansas; Oklahoma Art Center, Oklahoma City; Springfield Art Museum, Missouri; Union National Bank, Manhattan, Kansas; Wichita Art Museum, Kansas. Illusions of Reality, Tour organized by the Australian National Gallery, Canberra, Australia. Traveling to: Art Gallery of New South Wales, Sydney; Art Gallery of South Australia, Adelaide; Australian Art Gallery, Perth; Queensland Art Gallery, Brisbane; National Gallery of Victoria, Melbourne; Tasmanian Museum and Gallery, Hobart.


1982 yılında doğan Deniz Sağdıç, Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakülte birincisi olarak mezun oldu. Dördüncü kişisel sergisinde Kadın:Mülk başlığı altında topladığı yapıtlarını izleyiciyle buluşturan sanatçı, başarı bursu ile kabul edildiği Doğuş Üniversitesi'ndeki yüksek lisans eğitimine devam etmektedir. Sanatçı, soyut imgelerin kendileri gibi öngörülemez düzende meydana getirdikleri somut ifadeleri merkezine alan, kendine has pentür tekniğini bu kez, uygarlığın belki de ilk metalaştırılan figürü olarak öteden beri maruz kaldığı türlü kültür erozyonlarıyla biçimlenen kadın olgusu üzerine yöneltiyor. Sanatçının yapıtlarında toplumun kadını kimliksizleştiren alışkanlıklarına, yüzleri betimlenmemiş, kim oldukları belirsiz figürlerle göndermeler yapılırken her şeyi tüketim ürünü olarak sunan kültür endüstrisi, sunduğu ürünleri dişilik üzerinden pazarlayan yöntemleriyle eleştiriliyor. Dünya Kadınlar Haftası'nı içeren bir dönemde gerçekleştirilecek sergi kapsamında, toplumsal konulardaki araştırmaları ve kitapları ile tanınan, Cumhuriyet Gazetesi yazarı Dr. Erdal Atabek, 8 Mart Dünya Kadınlar Gününde Günümüz Toplumunda Kadın konulu söyleşide, dinleyiciyle buluşacak. Kadın : Mülk sergisi RenArt Sanat Galerisi'nde 27 Şubat 24 Mart 2014 tarihleri arasında izlenebilir.


Süratle tüketim toplumuna dönüşüyor olmamız sorunsalından yola çıktığım sergimde; toplumsal cinsiyet, beden ve cinsellik kavramları çerçevesinde, kimi zaman günlük hayatın atıklarını, magazin mecmualarının sayfalarını, kumaş parçalarını, ambalaj kağıtlarını, gazeteleri kısacası şehrin tükettiği pek çok şeyi malzeme olarak kullandım. Kolajlara bazen çizimle, bazen de fırça darbelerimle müdahale ederek onları daha da özgünleştirdim. Tüketim toplumunun atıklarını geri dönüşüme uğratarak göstergesel bir dil oluşturdum. 2004- 2014 yılları arasında biriktirmiş olduğum materyaller ile üretilen bu işlerde; toplumsal ve kültürel belleğimizden izlere rastlamak mümkün olabilir... Kadın bedenini tahakküm altına almayı bu yüzyılda da farklı farklı oyunlarla sürdüren eril sistemin ironisini ve kadın bedenini kuşatan kodları, kolaj çalışmalarım üzerinden okumak mümkün... Bu kirli oyunlarla yaratılan, dayatılan kusursuz güzel kadın imajlarını kullanıp, yeniden inşa ederek ve groteskleştirek kendi imgelemimde var edip, görünürlük kazandırdım... Onları kusurları ile güzelleştirdim. Özellikle kadın bedeni üzerinden oynanan bu kirli oyunlar zaman içinde erkek bedenini de etkisi altına almayı başardı ve bu bıçak çift taraflı olarak kanatmaya, bizleri mutsuz etmeye devam ediyor... Sürekli bir şeyler satın alıyor ve anlık mutluluklar yaşıyor olsak da bunun bir yanılsamadan ibaret olduğunu görüp yeniden tatminsiz bir biçimde arayış haline geçiyoruz.


Hush Gallery, bağımsız sanat kolektifi Periferi'nin Post-Studio:Yararsız Soruların Yersiz Cevapları' isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Farklı disiplinlerdeki üretimlerini çakıştıran Alper T. İnce, cins ve Rafet Arslan bir süredir kolektifin atölye çatısını oluşturuyorlar. Birlikte atölye mefhumuna odaklanarak yeni sorular bulup cevaplarını arıyorlar. Yıkım 2011, Gerçeklik Terörü, Ubik Project gibi eleştirel dozu yüksek, oldukça ses getiren projelere imza atan Periferi, birlikte ürettikleri, çatıştıkları, beslendikleri, sorular sordukları çalışmalarını şimdi de Yeldeğirmeni semti ile buluşturuyor. ... gibi yararsız soruların yersiz cevaplarını aramaya soyunuyor. Periferi, Yararsız Soruların Yersiz Cevapları başlıklı sergisi ile ayrı kanallardan ama aynı kaynaktan çıkan soruları Hush Gallery'nin duvarlarında çoğaltma denemesine yanıtlardan çok soruların sihrine hala inananları davet ediyor.


SAWCC is thrilled to present SUBLIME at Brooklyn Museum's Target First Saturdays on March 1st. SUBLIME performances are from 8 10 PM in the Beaux-Art Court. For this program the museum is free and open to the public from 5 11 PM. Experience the sublime in its beauty and terror in this engaging and interactive performance art series presented by SAWCC. You can unravel tales inscribed on a 216 foot long sari; seal your fate or fortune by sparring with the Gods, Karma, and Lady Luck; and even get bullied by Lady Liberty. Ordinary text messages and architecture that is worn on the body will also transport you to realms of precious wonder, delight, and pathos. Curated by Shelly Bahl, Sunita S. Mukhi and Jasmine Wahi. Sunita S. Mukhi, Shrimati Liberty Is An Awesome American!


- Application deadline: Monday, March 31, 2014 - Charlotte Geffken Prize $5,000 - Roger T. Williams Prize $1,500 - Walter & Michael Lantz Prize $750 - Edward Fenno Hoffman Prize $350 - Gloria Medal - Artist's Biography - Electronic Images - Applicants must be U. S. citizens or residents with a social security number. - Applicants must be between the ages of 18 & 39. - Dexter Jones Award $5,000 - For best sculpture in bas-relief form.


Zizek, arkasında haritayla Balkanları tanımlamaya başladığında elindeki kırmızı kutucukları kullanır. Belgeselin tamamında kullanılan kırmızı kutu metaforu, Avrupa'nın Balkanları nasıl gördüğüyle ilgilidir, kurallarını koyduğu, sınırlarını belirlediği, çizgilerin dışına çıkmadığı takdirde onu sevdiği, kan kırmızı bir alan. Vahşi, alkolik, histerik Balkanlar, zamanla Avrupalıların birbirini ötekileştirmek için kullandığı bir araca dönüşmüştür. Şöyle ki; Slovaklar için Balkanlar kendi topraklarının güneyinden başlar, Yunanlar için Balkanlar kuzeydedir. Avusturyalılara göre kendi topraklarının doğusundan başlar. Oysa bir Alman'a sorsalar Avusturya Balkanlarla çok karışmıştır ve onun bir parçasıdır. Zizek, bunlardan söz ederken, haritada bahsi geçen tüm bu ülkelere bir kırmızı kutucuk yerleştirir ve yönetmen işin ironisini izleyiciye bırakır. Marina Abramovic, Balkanların doğu ile batı arasında bir köprü olduğunu, köprülerin de hep rüzgarlı olduğunu söyler ve bir Bosna fıkrası anlatır; İki Bosnalı kadın kırık-dökük duvarların ardından şehre bakar, birinin kucağında bir maymun yavrusu vardır. Diğeri ona neden kürtaj yaptırmadığını sorar. Savaş sırasında 200 bin Boşnak kadının tecavüze uğradığını hatırlarız. Sonra sanat okulundan yeni mezun olmuş bir adam, savaş sırasında askerlikten kurtulmak için okula kayıt yaptırdığını anlatır. Gülerek bir daha savaş çıkmaz herhalde der. Ve belgesel seyirciyi gülmekle ağlamak arasında serseme çevirerek devam eder. Zizek, Kusturica'yı anmadan da geçmez, onu Balkanları Batı'ya tam da onların istediği şekilde sunmakla eleştirir. Tüm yaptığı yemek içmek öldürmek olan bir Balkanlar... Yani müziğini dinlemekten, filmleri izlemekten hoşlandığı, uzakta olduğu sürece onu güldüren, ama göçmen olarak ülkesinde istemeyeceği, gündelik hayatta temas etmek istemeyeceği insanlar. Abromovic, yeni performansı için Belgrad'ta röportajlar yaparken 35 yıldır bu işi yapan bir sıçan avcısı ile tanıştığından bahseder ve ona göre adamın meslek sırrı aslında Balkanlar'ın hikayesidir. Şöyle ki, adam önce yakaladığı bir sıçanın gözlerini oyar ve serbest bırakır. Bu paniklemiş kör sıçan tüm diğer sıçanları öldürür, ta ki daha güçlü bir sıçan onu öldürene dek.


Caldwell Snyder Gallery is pleased to announce its 30th anniversary and upcoming celebration. Founded by Oliver Caldwell and Susan Snyder in San Francisco in 1983, the gallery has grown from its early roots in an industrial space in the South of Market district to a contemporary gallery with international reach, representing a roster of over 50 artists from the U. S., Europe, and Latin America, with a focus on innovative painting and sculpture. In its three decades of continuous operation a rare feat for a contemporary art gallery Caldwell Snyder has opened satellite galleries in New York and St. Helena, California, mounted over 500 exhibitions, and participated in dozens of international art fairs. In celebration of the gallery's 30th anniversary, a majority of Caldwell Snyder's artists will produce original paintings and drawings with dimensions of 30 x 30 inches, to be displayed in a special exhibition at the gallery's Union Square location. The exhibition will run from January 30 February 28, 2014.


Ayşegül Açıkgöz ve Tuna Uysal'ın çalışmaları Hiçbir yer başlıklı sergi ile 13 Şubat 20 Mart 2014 tarihleri arasında Bergsen & Bergsen Galeri'de olacak. Öznur Güzel Karasu'nun küratörlüğünde düzenlenen sergideki çalışmalarda zamandan ve işlevinden soyutlanan mekanlar ve insanlar durağan bir düzlemde ele alınıyor. İnsan mağaradan çıkıp yaşam alanlarını kurgulamaya başladığı andan itibaren doğadan kopmaya başlamış, mimari alanlar yüzyıllar boyunca hakim ideolojik yapının güç gösterisi olarak birer temsil alanı haline gelmiştir. Kişi, ihtiyaçlardan ziyade temsilin ön plana çıktığı mekansal boyutlarla şekillenen bir yaşama gittikçe daha fazla adapte olmuştur. Oysa aslolan insanın kurguya göre yaşaması değil, çevresini yaşamın gereklerine göre düzenleyebilmesidir. Hiçbir yer sergisi araftaki insanın sıradan yaşamı üzerinedir. Sergideki çalışmalarda, bir tür ütopik yaşam birimi söz konusudur; mekanlar hakiki, insanlar ise kurgudur çalışmaların tümünde. Sadece gece ve gündüz ile belirlenen zamansal işaretlerle örülü her bir fotoğraf durağan yapılarıyla günümüz insanının yaratıcılık ve işlevsellikten uzak, müdahale etmeyen yapısına da vurgu yapmaktadır. Ayşegül Açıkgöz'ün fotoğraflarındaki mekanlar ve nesneler Anadolu'daki sıradan insanın yaşama ve çalışma alanları, yani işlevsel ve tamamen ihtiyaca göre inşa edilmiş yapılardır. Bugün yerel yönetim tarafından yok edilen bu kulübeler, yerlerini birbirinin kopyası prefabriklere bırakmışlardır. Kurguyu dışlayan bu fotoğraflardaki kompozisyonlar tamamen burada yaşayan insanların gündelik ihtiyaçları doğrultusunda şekillenmiş, sanatçı ise sadece kadrajı belirlemiştir. İnsandan ve zamandan sıyrılan mekanlar, bulundukları ortamdan ve bakış açısından dolayı tanımsız bir haldedir. Açıkgöz'ün çalışmaları izleyiciyi birbirine benzer imgelerle karşılaştırıyor. Bu tekrar hali, izleyiciyi sonsuzluk hissiyle örülü bir alanda imlenen mekanların duygusal boyutundan uzaklaştırıyor ve statik bir bakış açısı yaratıyor. Tamamen ihtiyaçlar doğrultusunda eklektik bir yapı olarak gerçekleştirilen Kulübeler, bulundukları ortamından ve bakış açısından dolayı tanımsızdırlar. Mesafelerin belirlenmesi için gerekli mekansal koordinatların yokluğunun hissedildiği seride doğal yaşamın izleri vardır. Video çalışmasında ise sanatçı bakışını artık tamamen doğaya çevirmiştir. Fiziksel anlamda durağan bir yapıya sahip olan mekan, Tuna Uysal'ın fotoğraflarında strüktürel bir yapıdan çok, sınırları sanatçı tarafından belirlenen boşluklarla tarifleniyor. Bakış açısının sürekli değiştiği fotoğraf serisi, mekanlara dair farklı ayrıntıları bir araya getirerek toplu bir mekan izlenimi oluşturuyorlar. Burada izleyici bakışını farklı çalışmalara yönlendirse de zamanın sadece karanlıkla işaretlendiği bir ortak nokta sayesinde kendisini aynı yerde buluyor. Uysal'ın fotoğraflarında görülen insanlar ise herhangi bir zaman diliminden zihinde kalan donuk izler gibi karşımızda duruyorlar. Exhibition entitled Nowhere by Ayşegül Açıkgöz and Tuna Uysal will be available at Bergsen & Bergsen Gallery between February 13th and March 20th 2014. Conducted at the curatorship of Öznür Güzel Karasu, the exhibition consists of works of spaces and people that are abstracted from time and function, upon a static plane. Nature rejects monotony. Creativity, functionality and diversity inhabit that which is natural. Merging with nature is fundamental for transcending the boundaries of formal creation. Nowhere is concerned with the mundane life of the man in the purgatory. The works at the exhibition consist of a type of utopian unit of life; in the entirety of the works, locations are real whereas people are fictional. Woven with signs that denote only to day and night, each photograph emphasises the contemporary individual's non-intervening structure that is far from creativity and functionality. Places and objects in Ayşegül Açıkgöz's photographs are the lives and working spaces of Anatolian people, that is, functional constructs that are structured in accordance to needs. Now demolished by the local government, these sheds were replaced by undistinguishable prefabricated huts. The composition in these photographs that deny setting, are formed completely in accordance to the daily needs of the inhabitants while the artist merely decided upon the frame. Having shed people and time, places become indefinable in terms of their location and perspective. Açıkgöz's works confronts the spectator with images that resemble one another. This state of repetition distances the spectator from the emotional dimension woven with a sense of infinity and creates a static perspective. Having been eclectically built solely according to necessities, Sheds are undefined due to their location and their perspective. In the series where the lack of necessary spatial coordinates is clearly felt, there are traces of natural life. In the video the artist turns her gaze towards nature completely. In possession of a physically stagnant structure, place in Tuna Uysal's photographs are defined in voids whose boundaries are designated by the artist, rather than a predesignated structure. The series, where the point of view changes constantly, creates the impression of space through the combination of details pertaining to space. Although the spectator darts her glance to other works, due to a common point that is marked only by darkness, one finds oneself at the same spot. People in Uysal's photographs stand before us as if they were dim traces of any period of time.


Öznur Güzel Karasu küratörlüğünde Bergsen&Bergsen Galeri'de açılan 'Hiçbir Yer' adlı sergide, Ayşegül Açıkgöz ve Tuna Uysal'ın çalışmalarına yer veriliyor. Sergide, mekan ve birey, zamandan ve işlevlerinden soyutlanarak sunuluyor. 20 Mart'ta bitecek olan sergi ile ilgili, Öznur Güzel Karasu ile konuştuk. Öznur Güzel Karasu: Bergsen&Bergsen Galeri'den sergi teklifi geldiğinde zaten üzerinde kafa yorduğum mekan algısı konusunda bir metin yazdım ve danışmanlığını yaptığım iki sanatçının işlerini bu metne uygun gördüm. Aslında her iki sanatçı bu serileri yaklaşık bir yıl önce, birbirinden bağımsız olarak üretmişlerdi. Buna rağmen sergide ilginç bir bütünlük ortaya çıktı. Ö. G. K.: Hiçbir yer sergisisıradan insanların yaşam alanları üzerine bir sergi. Çalışmaların özneleri olan mekanlar ve insanlar, bulundukları ortamından ve bakış açısından dolayı tanımsızlar ve çalışmalarda mekansal koordinatların belirsizliği öne çıkıyor. Başlığın Hiçbir yer olarak belirlenmesi, bir yandan bu mekanların çoğunun artık yok olmasıyken, diğer yandan da izleyiciyi ütopik bir yaşam algısına yönlendirmektir. Ö. G. K.: Ayşegül Açıkgöz'ün fotoğraflarında, aslında tamamen ihtiyaçlara göre kurgulanmış eklektik mekan düzenlemeleri var. Bu çalışmalarda planlamadan uzak, kendiliğinden yaratıya işaret edilirken, aynı zamanda insansız olarak görüntülenen bu kulübelerde yaşamın varlığı da şüpheye sevk ediyor izleyicileri. Tuna Uysal'ın fotoğraflarında ise, karanlığın baskın varlığı kendi içinde bir mekan algısı yaratıyor. Temelde her iki seride de yaratılan mekansal algı, aydınlık-karanlık gibi iki zamansal işaretin dışında izleyici için bir yönlendirmeye gitmiyorlar. Ö. G. K.: Tuna Uysal'ın sergide yer alan serisi kurgulanmış kompozisyonlardan oluşmakta. Fotoğraflardaki var ile yok arasındaki insanlar aslında sanatçının kendi yaşamında yeri olan kişiler. Bir tür biyografik yaklaşım var; ancak bazen fotoğrafa konu olan alanların boşluğu, bazen de donuk insan figürlerine yer verilişi kurguya bir vurgu yapıldığını da hissettiriyor. Ö. G. K.: Her ne kadar Uysal'ın çalışmalarında kurgusal bir yapıdan söz etsek de kendiliğinden seçimlerle örülü olmaları ve kendi yaşamından insanları odak noktasına alması aynı zamanda doğal bir süreci de işaret ediyor. Açıkgöz'ün fotoğraflarındaki mekanlar ise balıkçıların eşyalarını muhafaza ettiği, kimi zaman da içinde yaşadığı ve şu anda yerel yönetim tarafından yok edilip, yerlerine prefabriklerin konulduğu kulübeler. Sıradan yaşam derken vurgulanan şey aslında sunulan imgeyi belirlemede işin içine her ne kadar kurgu girse de, herhangi birinin temas ettiği veya gerçekleştirdiği mekanlarla birlikte ele alınmasıdır.


Canadian artist JOSEPH ADOLPHE returns to BERTRAND DELACROIX GALLERY with a highly anticipated solo exhibition of new work entitled Messages, Memories and Dreams. Adolphe is a versatile contemporary painter who succeeds in portraying subjects ranging from sensual nudes and large, blooming buds to charging bulls and regal horses. Adolphe's second solo exhibition at BDG will introduce an all new series of oil on canvas pieces, including new florals, and powerful animals as well as new paintings wherein he ambitiously attempts to describe the most profound moments in his life in works he refers to as 'locutions'. Several of the works continue his recent exploration into the possibilities created through the use of gold leaf. With the addition of this bold effect, he creates stunning visual masterpieces that are strong in composition and subject while remaining aesthetically enticing. All of my paintings, whatever the subject matter have at their core the same content. I'm always trying to capture in paint energy, enthusiasm and an ardent sense of hope. These characteristics embody the essence of those people who I have come to admire and try to emulate. Born in 1968 in Alberta, Canada, Adolphe moved to New York City in 1992 to attend the School of Visual Arts from which he received his MFA in 1994. His paintings have been featured in over forty exhibitions since 1998 throughout the United States and internationally. He lives with his wife and children in New Haven, Connecticut and is a professor in the Department of Art & Design at St. John's University in New York City. He will attend the opening reception on March 27. Images above are Ripe I (Oil on Canvas, 62 x 48 ), Hothouse Blossum No. 3 (Oil on Canvas, 70 x 80 ) and Dresssage I (Oil on Canvas, 55 x 65 ). For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


|BERTRAND DELACROIX GALLERY presents Dancing With Morpheus, Beth Carter's upcoming solo exhibition. The collection of new works will be Carter's first solo exhibition at the gallery, although her work has been featured in numerous BDG group shows in the past. Carter, a native of Bristol, England, is known for her fantastical sculptures and for her intricately detailed drawings on paper. This show will introduce ten new sculptures and several new drawings. Carter first crafts her sculptures out of clay or wax and subsequently casts them into limited edition works in bronze or resin. Her work is distinct in that while it is deeply rooted in mythology, it plays with classical precedents to create a new genre one that is steeped in fantasy, melancholy and whimsy. The artist categorizes her works as magical realism. There is something captivating and peculiar about her enchanting minotaurs, winged creatures and hybrid forms. Her unusual sculptures are derived deep in her subconscious; the artist emphasizes that her works emerge from an internal, contemplative place. This unfiltered emotion is clear in her striking works. Perhaps Carter's most well known piece is the Reading Minotaur, a vulnerable half man, half bull creature naked and hunched over a tiny gold book. This tender piece encapsulates many of the larger themes that run through her entire body of work. Her art often explores the nature of duality and opposition; whether it is the relationship between beasts and humankind, vulnerability and power or the real and the imagined, Carter cleverly juxtaposes conflicting ideas that the viewer, alone, must reconcile. The distinct sense of melancholy present in Carter's art allows her creatures to be at once physically imposing and emotionally vulnerable. Her thoughtful drawings in charcoal and conte demonstrate this same interior drive to explore sadness and the subconscious. Carter's unique works create an alternate reality one that invites the viewer to partake in a journey to a strange, dreamlike world where the lines between man and beast, reality and fantasy and the possible and impossible are no longer clear. Also included in the exhibition are two whimsical animation boxes that Carter created in collaboration with her husband, digital producer Stuart Mitchell. Beth Carter received her degree in Fine Art from Sunderland University in the United Kingdom. In 1995, she was awarded 1st prize in the Northern Graduate Show '95 at The Royal College of Art, London. Afterwards, she traveled to Sri Lanka, India, New Zealand, Mexico, Gambia, Kenya and Tanzania to study mythological sculpture. Her work has been shown in the US and abroad and appears in private collections throughout Europe, Asia and the US. She has temporarily relocated from the UK to Brooklyn, NY to prepare for this exhibition; she will attend the reception tomorrow, February 6. Images above are Flying Figure (Bronze, 60 x 36 x 24 ), I Want To Do Right But Not Right Now (Charcoal on Paper, 40 x 46 ) and Fool (Bronze, 18½ x 6½ x 5½). For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


Evin Sanat Galerisi'nde 2012 yılında gerçekleşen sergisi ile Sedat Simavi Ödülleri 2013 Görsel Sanatlar Ödülü'nü kazanan Cansen Ercan, 6 Mart 5 Nisan 2014 tarihleri arasında izleyicisiyle yeniden buluşuyor. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023