7 yıldır Mayıs, Haziran ve Eylül aylarında konuk sanatçı programı ile Bodrum Yalıkavak'taki mekan ve imkanlarını Sanatçı Atölyeleri olarak kullanıma açan Art Suites Gallery'nin 10-16 Eylül 2018 tarihleri arasında düzenlediği etkinliğin katılımcıları Barış Cihanoğlu, Bengisu Bayrak, Deniz Gökduman, Emel Ülüş, Ergin İnan, Erol Eti, Feczi Karakoç, Gizem Enuysal, Gürbüz Doğan Ekşioğlu, Hasan Mirza, Işık Gör, Mahir Güven, M. Ali Çakır, Murat İrtem, Mustafa Duymaz, Mustafa Karyağdı, Nesli Türk, Nezihe Bilen Ateş, Özge Kul, Pınar Kuseyri, Resul Aytemur, Sefa Karakuş, Selahattin Yıldırım, Teymur Rzayev, Yalçın Gökçebağ ve Zahit Büyükişliyen'di. Usta ve genç ressamların birbirlerini tanıma, çalışmalarını yakından izleme ve kimi zaman fikir alışverişi yapma olanağı bulduğu workshopta ortaya çıkan işler 16 Eylül 2018 tarihinde Art Suites Galeri'de sergilendi.


Akademik sanat tarihi yazımında, ortaya konulan tezlerde referans alınan en değerli kaynaklar, sanatçıların bizzat bu konuda günü gününe tarih yazan kalemlerle periyodik yayınlar aracılığıyla kurdukları doğrudan ilişkiler oluyor. Gazeteler, dergiler arasında, çeyrek asrı geride bıraktığı sanat gazeteciliği ve eleştirisinde Tevfik İhtiyar da, röportajlarında Türkiye sanat tarihinin erken Cumhuriyet, geç modern, çağdaş, güncel, başına ne getirirseniz getirin, bu tarihi yazan aktör ve aktrisleriyle oturup, bir şeyleri anlamaya, açıklık getirmeye ve onlarla dertleşmeye çalışıyor. İhtiyar, elinizdeki bu dokümanda mütevazı bir tavırla kendileriyle çoğu kez atölyelerinde, evlerinde tüm sırdaşlığı, doğallıyla 'konuştukları'nı elle dokunur, gelecekte de başvurulur bir güvenilir kaynak haline getirmeye niyetleniyor. Tevfik İhtiyar'ın konuştuğu kişiler, kendi kendilerince hayattan topladıkları binlerce renk ve biçim ile bu kitabı bir arı kovanına dönüştürüyor. Buradan çıkan, Türkiye sanat tarihi kavanozundaki balın organik lezzeti de burada. Anlamayana vızıltı gibi gelebilecek bir çok önemli tartışmalı cümle, saptama, yargı, eleştiri, bu kitaptaki onlarca sanatçının, arının bizzat ağzından, yer yer tüm iğneli dobralığıyla dökülüyor; bu kovandaki balın, kolektif belleğin oluşumuna kesin katkı sağlıyor. Söyleşilerin bir aradalığı, peşinde hep koşula gelen doğrunun ne olduğu ve olmadığı konusuna da hizmet ediyor. Ara Güler'den Kristin Saleri'ye, Ömer Uluç'tan Yüksel Arslan'a, Mithat Şen'den Şükran Moral'a, Neş'e Erdok'tan Komet'e, Ferruh Başağa'dan Özdemir Altan'a, Nur Koçak'tan Yusuf Taktak ve Şenol Yorozlu ile Kezban Arca Batıbeki'ye, oradan Bedri Baykam'dan, Adnan Çoker ve Mehmet Güleryüz'e kadar bir çok isim var bu sayfalarda. Sanatçılar büyük bir susamışlıkla, galericilik, müzecilik, müzayedecilik ve sanatta ekol gibi eskimemiş, pek de eskiyeceği benzemeyecek bir çok tartışmaya, bu kitapla, İhtiyar'ın soruları karşılığında, verimli bir tavırla dahil oluyor. Normalde bir araya çok zor gelebilecek, birbirlerine herhangi bir tartışma platformunda güç tahammül edebilecek bu çalışkan arılar, kitabın ürettiği sınırsız lezzetli kovan bereketinde buluşarak, çok büyük bir vızıltıyı, son derece değerli bir sese dönüştürüyor. Zaten bundandır ki, İhtiyar'ın alanındaki yeni nesillere teşvik yüklü genç kalemiyle oluşturulmuş bu kitap, ülkemiz sanat tarihi yazımında sorulara da, yanıtlara da, eşit seviyede tahammül edebilmenin bir delili olarak gösterile bilmeyi hak ediyor.


Soyut resmin usta sanatçılarından Tülay Tura Börtecene'nin vefat haberi, sanat camiasında derin üzüntü yaratmıştır. Tülay Tura Börtecene'yi rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1936 yılında doğdu. 1955-1959 yılları arasında, İDGSA Resim Bölümünde, Halil Dikmen ve Bedri Rahmi Atölyelerinde öğrenim gördü. Daha sonra Amerika'ya giderek Wisconsin Üniversitesinde, resim ve seramik dallarında master çalışması yaptı. İlk kişisel sergisini 1959'da, İstanbul'da açtı. Amerika, Fransa, İtalya'da karma sergilere katıldı. 1966'da İran bienaline katıldı. Düş ve bilinçaltında tortulaşmış imgeleri, renklerin yoğun etkileriyle dışa vurmayı amaçlayan bir teknik düzeyinde yansıttığı resimlerinde, nebula halindeki renk tonları, birbiri içinde eriyip dağılır. İlk dönem çalışmalarında yüzler, anlamı iletmekte bir ara-form olduğu halde, daha sonraki soyut resimlerinde bu ara-form ortadan kalkar, doğrudan doğruya renksel form, resmin ağırlıklı işlevini üstlenir. Soyut dışavurum, bağımsız bir teknik düzeyine yükselir.


Duygu Sabancılar'ın 'Kısmen Otobiyografi' adını taşıyan sergisi, geçtiğimiz günlerde SASAV'da açıldı. Sergi, sanatçının 80'li ve 90'lı yıllardaki hatıralarına odaklanıyor. Duygu Sabancılar geçmişten günümüze yetişkinlerin ideolojileri ile şekillenen çocuk dünyasına, manipülasyona uğradığı mekanlara, nesnelere ve kişilere, kimlik ve kimliksizleşme kavramları üzerinden bakıyor. Duygu Sabancılar:Kısmen otobiyografi, aslında sürekli hatırlamamdan, hatırladıklarımı anlatmamdan ve yazmamdan oluştu, diyebilirim. Ancak esas şekillenme süreci sanatta yeterlik tez çalışmamla birlikte ortaya çıktı. Evet hatırlıyordum, anlatıyordum, yazıyordum ve aynı zamanda görsel olarak da üretiyordum. Ancak hatırladıklarımın ne kadarının bana ait olduğunu düşünmeye başladığımda bireyselden toplumsala uzanan karşılaşmalar ve bağlantılarla yüzleştim. Tüm bunları tez çalışmamda nasıl bir araya getirebilirim diye düşündüğümde de otobiyografi kavramını kendime bahane ettim. Sonrasında otobiyografi kavramıyla beraber yazdım, çizdim, boyadım, kestim, yapıştırdım, belgeledim, fotoğraf çektim, internetten indirdim... Bireyselden toplumsala, toplumsaldan bireysele uzanan; hatırladıklarımla, hatırlanması gerekenlerle, hatırlanması gerektirilenlerle, yanlış hatırladıklarımla, hatırlamadıklarımla, unuttuklarımla, unutturulanlarla birlikte hafızanın hem sahibi hem kurbanı olan Duygu'nun hayat hikayesini anlattım. Peki anlatılanların ne kadarı Duygu'ydu, ne kadarı Duygu'ya aitti? İşte o noktada Kısmen Otobiyografi kavramı oluştu ve bu serginin başlığı da içeriği de bu sürecin bir devamı olarak ortaya çıktı. D. S.: Doğduğum günden başlayabilirim... 8 Kasım 1982 doğumluyum, yani 7 Kasım 1982 anayasa referandumunun bir gün sonrası. Doğduğum günün gazete manşetleri ise şu şekilde: Anayasa Kabul Edildi. Kenan Evren Cumhurbaşkanı, Yeni Anayasa İle Yeni Bir Dönem. Evren Cumhurbaşkanı Anayasa Ezici Bir Çoğunlukla Kabul Edildi. Evet o gün bir kız çocuğu dünyaya geldi ama ne yaşadığı ülkeden ne de yaşadığı coğrafyadan bağımsız. Duygu doğdu, büyüdü ve okula gidecek yaşa geldi. İşte tam da o zaman, tüm okul hayatı boyunca, yaşadığı ülkeyle yüz yüze geldi. Peki ya bu yüzleşme sadece okul da mı yaşandı? Hayır, hayır... Yaşadığım mahallenin adından oturduğum sokağa, gezdiğim şehirlerden izlediğim televizyona, oynadığım oyunlardan çektirdiğim fotoğraflara dek hemen hemen her yerde o yüzleşmeler yaşandı. D. S.: Ev, oda, sokak, okul, sınıf, bahçe, meydan ilk hissedilenler olabilir. Hafızanın mekanlarla birlikte oluştuğunu ve şekillendiğini düşünürsek hafızanın en çok şekillendirilmek istendiği yere okul a bakmamız gerekiyor, hem içerisine hem dışarısına. Binasına, sınıflarına, panolarına, bahçesine ve hatta tüm bunların renklerine... Sonra adına, müfredatına, önemli günlerine, törenlerine, törenlerdeki süslemelerine... İşte Öğrenci Duygu, Öğrenci A veya Öğrenci B siyah önlükleriyle oradalar. Sınıfta, okulda, okulun bahçesinde, şehrin ya da kasabanın meydanında. O meydandaki resmi tören alanında. Çocuk Duygu, Çocuk A, Çocuk B o önlükleri giydikleri için, öğrenci oldukları için protokolle de karşı karşıyalar. D. S.: Kurallar ve kalıplar... Ailenin ötesinde ülkenin, devletin hatta ve hatta hükümetlerin ideolojik yaklaşımları doğrultusunda kalıba sokulan çocuklar. Sanırım bunu, bu sergide yer almayan Ne Dergi Ne Sergi Sadece Vergi (2014) adlı işimin bir parçası olan on yaşındayken yaptığım bir resim üzerinden açıklayabilirim. İlkokul dördüncü sınıf öğrencisi olduğum 1992 yılında, Maliye Bakanlığı'nın düzenlediği vergi konulu resim yarışmasına katılmış ve Kırklareli il birincisi olmuştum. Maliye bakanlığı vergi ile ilgili düzenlediği çeşitli yarışmalarda gelecekte önemli işler başaracağına inandığı gençlerin iyi vatandaş olma idealine, vergi bilincinin geliştirilmesi yoluyla katkıda bulunacağını düşünmekte, toplumda vergi bilincini geliştirmesi konusunda vatandaşı çekirdekten yetiştirmek istemektedir. Bunun için 1992-1996 yılları arasında düzenlediği yarışmalardaki eserleri bir katalogda toplar. İl plaka numarasına göre düzenlenen bu kataloğun 136'ıncı sayfasında dereceye giren resmim yer almaktadır. Resimde vergi ile kalkınan bir Türkiye profili vardır. Barajları, fabrikaları, hastaneleri, okulları, köprüleri ve otoyollarıyla kalkınan bir Türkiye. Benim bu resmim, tıpkı cumhuriyetin ilk yıllarında Dahiliye Vekaleti'nde yayımlanan propaganda posterlerinde ya da Turgut Özal'ın televizyonda yayınlattığı İcraatın İçinden adlı tanıtım filmindeki görüntüler gibidir. Kısacası amaca ulaşılmıştır. Bir çocuk daha şekillendirilmiştir. D. S.:Bir dünyalı olarak, uydurulmuş tüm kimliklere dahil olmamı ya da olamamamı nasıl açıklarım bilemiyorum, ancak bu durumu anlamaya çalışıyorum. O yüzden bana ait ya da bana aitmiş gibi gözüken kimliklerim üzerinden yola çıkarak hem kendimi hem de benimle bir noktada buluşan herkesin kimliğini anlatmaya çalışıyorum. Benim anılarım var, sizinkilerle bir değil. Benim anılarım var ve neredeyse sizinkilerle birebir. İşte bu ikili durumda anılarda aranan, bulunan ya da açığa çıkan kimlikler, öte yandan da tüm bunların bir sonucu olarak kimliksizleşme var. , Duygu Sabancılar, Bireysel Ve Toplumsal Hafıza Bağlamında Otobiyografik Sanat Yapıtı, 2016.


Füge Demirok'un Peştemalım adlı tuval resimleri ve bronz heykel sergisi 25 Ekim-17 Kasım 2018 tarihleri arasında Nurol Sanat Galerisi, Ankara'da gerçekleşecektir. Sanat eleştirmeni Lütfiye Bozdağ, Demirok'un resimleri için şu değerlendirmede bulunmuştur. Sanatçı bu sergisinde, özellikle organik ve geometrik dengesi üzerine düşüncelerini yansıtan, minimalist, kavramsal açıdan doygunluğu olan soyut plastik görüşünü Karadeniz bölgesi kültürünün geleneksel motifleri ile bağlarken, Ordu'dan, çocukluğumun anılarından bende kalan en belirgin renk peştemalların rengidir. Köylerden şehir pazarını dolduran, meyveleri, sebzeleri, yemişleri ile rengarenk tezgahlar kuran, yaşam sevinçleri ile her işe sarılan, fındık zamanı bahçelerde salınan Karadeniz kadınlarıdır demektedir. Sergi 25 Ekim 17 Kasım 2018 tarihleri arasında Nurol Sanat Galerisi'nde izlenebilir.


Füge Demirok, aile köklerinin uzandığı coğrafyanın geleneksel motiflerini son dönem resimlerine konu ediyor. Karadeniz bölgesinin peştamal desenleri ve renkleri, asimetrinin estetiği olarak karşımıza çıkıyor. Demirok resimlerinde, daire, kare, üçgen gibi geometrinin sabit biçimlerini kullanmasına rağmen, aynı zamanda bilinçdışı bir etkiyle, belleğinin dışavurumu olarak asimetrinin egemen olduğu bir soyutlama içinden plastiğini kuruyor. Asimetri, Füge'nin resimlerinin en temel yapısı olarak, tuvalden üç boyutlu forma geçildiğinde heykellerinde de karşımıza çıkıyor. Sanatçının heykellerindeki asimetrik biçim arayışlarına paralel olarak, tuval resminde renk üzerine yaptığı araştırmalar ve denemeler, bu sergide, öne çıkıyor. Demirok'un resimleri; plastik tadın matematik görsellikte vuku bulması, bir yandan Selçuklu tezyin sanatının geometrik biçimlerini hatırlatırken diğer yandan çağdaş sanatın, geometrik soyutlamaları içindeki çeşitli varyasyonları olarak okunabilir. Füge sadece Karadeniz peştamallarından değil aynı zamanda bu coğrafyanın, Selçuklu sanatının yalın, minimal sonsuzluk düşüncesinden de etkilenmiş, saf bir estetik anlayışa yöneliyor. Bu arayışın içinde sadece plastik ögeler değil, onların yanı sıra sezgisel boyutu da ağır basan, kültürel ve felsefi bir düşünsel arka planın da olduğunu görüyoruz. Selçuklu tezyinat sanatı ve bu sanatın temellendiği geometrik biçimlerin kurgusu Selçukludan Osmanlıya İslam estetiğindeki matematiksel geometriye denk düşüyor. Geometrik tezyinin İslam'daki sonsuzluk kavramıyla ortaya çıkan düşüncenin plastiği olarak Füge'nin resimlerinde kullandığı altın yaldız ve varak karıştırılmış renk kullanımı Anadolu uygarlıklarının ve çok kültürlü İstanbul kentinin sanatçının belleğinde oluşturduğu kültürel bilinçdışının açığa çıkmasından başka bir şey değildir. Bu çok kültürlülüğün içinde, eski İstanbul'un ikonografik geçmişi ve aynı zamanda metafizik ve kozmik bir dünya tasavvurunun izlerini de taşıdığı görülmektedir. Asimetrik düzenlemelerin egemen olduğu tuvaliyle Demirok, modern fiziğin belirsizliğine ve rastlantısal oluşumlara bırakıyor kendini. Bu rastlantısal varoluş çizginin ve rengin etkisiyle metafizik ve tinsel bir Aura, zamansızlık ve sonsuzluk duygusu uyandırıyor. Sanatçı, geometrik çizgi ve desenlerin ritmi ile oluşan kompozisyonlarının içine asimetriyi eklediğinde düzensizliğin düzenine ulaşıyor. Kusur sözcüğünün aslında kusurluluktan ziyade gereklilikten geldiğini vurgulayan Demirok, asimetrinin aslında kendisi için neredeyse mutlak simetri anlamına geldiğini ifade ediyor. Düzenin aslında düzensizlik içinde bir varoluş olduğunu vurgulayan sanatçı İngiliz şair Robert Herrick'in (1591-1674) Delight in Disorder şiirini referans vererek, düzensizliğin verdiği hazzın kendi içindeki ahenkli ve dengeli şiirselliğinin ifade edildiği dizelerin kendisini çok etkilediğini belirtiyor ve bu anlayışın etkisiyle tuval resimlerinde Anadolu'da kadınların olmazsa olmazı peştamalın asimetrik estetiğini plastik dil üzerinden yorumluyor. Not: Sanatçının resim ve heykelleri 25 Ekim -17 Kasım 2018 tarihleri arasında Ankara'da Nurol Sanat Galerisi'nde görülebilir.


Labirent Sanat 22 Kasım 29 Aralık 2018 tarihleri arasında, Barış Cihanoğlu'nun Sore isimli kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, sanatçının günlük yaşamında organik bağ kurduğu malzemeden ürettiği çalışmalarıyla genel çerçevede varoluş meselesine, özelde ise Sore kavramı üzerine odaklanıyor. Sanatçı Sore başlıklı sergisinde pentürden, heykele ve enstalasyona kadar farklı disiplinlerde ürettiği işleriyle izleyenleri şaşırtmaya devam ediyor. Cihanoğlu'nun tüm sanatsal yaratım sürecini besleyen ve bu sergisinde etkisi güçlenen Yara / Sore kavramı, onun için sadece fiziksel bir travmanın ötesinde bir anlam taşıyor ve yara'nın psikolojik etkileri üzerine daha çok kafa yoruyor. Üretimleri insanın doğum anında ana rahminden kopuşuyla başlayan süreçte yaşadığımız yalnızlık hissi, parçalanmışlık ve ikilem gibi duygulanımların içimizde yarattığı manevi acı ve bu acıya karşı gösterdiğimiz direncin ifadesi olarak okunabilir. Sore sergisinde, hayatın akışında bazen hiç fark etmediğimiz, görmezden geldiğimiz ya da yanından geçip gittiğimiz nesneler, Cihanoğlu'nun tutkuları, özlemleri, fantezileri, ihtirasları ile biçimlenip birer arzu nesnesine dönüşüyor. Kolektif bilinçaltımızın derinliklerinde saklı tutkulardan özlemlere, fetişten, fantezilere, çocukluk anılarımıza kadar yaşamın içinde insanı doğrudan ilgilendiren hemen tüm meselelerin yansıması, Cihanoğlu'nun sanatsal yorumuyla ifade buluyor. Cihanoğlu'nun insana, varoluşa ve yaşama dair başat tüm meseleleri ele aldığı yeni çalışmaları 22 Kasım 29 Aralık 2018 tarihleri arasında Labirent Sanat'ta görülebilir. Barış CİHANOĞLU Sanatçı 1975 yılında Ankara'da doğdu, 1999 yılında Hacettepe üniversitesi resim bölümünden başarı ödülü alarak mezun oldu. 1997 yılında henüz öğrenciyken kendi atölyesini kurdu ve halen bağımsız olarak o atölyede çalışmaktadır. 1999 yılından sonra yurt içi ve yurt dışı birçok organizasyon ve sergide eserleri yer alan sanatçı, bugüne kadar içinde 2 kez Nuri İyem resim ödülü olmak üzere toplam 9 adet ödül sahibidir. Uluslararası pek çok projeye eserleri ile katılan Cihanoğlu, sanat yolculuğunda 9 kişisel sergi ve sayısız karma sergide yer almıştır. 2009 Contemporary İstanbul fuarında yakaladığı başarı ile birlikte ülkemizin en seçkin koleksiyonlarda çalışmaları yer almıştır. Uluslararası birçok koleksiyonda eserleri bulunmaktadır.


Yeni Nesil Sanat olarak çalışmalarımızda var olanlar değerleri esas kabul edip, bu değerlerden hareketle gelişimi ve değişime açık olarak kısa bir dönem sonra ortaya çıkması muhtemel olan yeniliğe bugünden ulaşmayı hedeflemekteyiz. Bu düşünce ışığında gerek yaş, gerekse yeni bir kuşağın insanı olan bizler bir araya gelerek Yeni Nesil Ressamlar Topluluğu adı altında iki yıl önce ilk sergimiz olan Raff'taki gençler ile gençleri sırasıyla raftan indirip, sanatseverlerle buluşturmaya başladık. Prestige, Barkod, Karekod ve Merkezden Kaçış başta olmak üzere tüm sergilerimizde bir kavram ile izleyicilerin önüne çıktık. Bu defa görsel sanatların tüm disiplinlerini hedefleyen bir yaklaşım temelinde Yeni Nesil Sanat adı altında yeniden yapılanarak Reflection sergimiz ile Yeni Nesil Sanatın sanattaki yansımanın ivmesinden hareket ile geldiği aşamayı ortaya koymaya çalışmaktayız. Kaynağından çıkan homojen ve doğrusal hareket eden ışınların yansıtıcı özelliği olan bir yüzeye çarpıp geri dönmesi veya başka yönde hareket etmesine yansıma denir. Yansımada yansıtan yüzey ve hareket ettiği ortam; ışığın hızı, enerjisi, frekansı, rengi ve hareket yönünü değiştirir. Yansıma sonunda ışık aldığı yeni yapı ile kaynağından çıkıştaki durumundan farklıdır. Sahip olduğu potansiyelin farkında olarak zekası ile kendini sürekli geliştirerek ileri seviyelere taşıyan, zaman içinde yaratıcılığını uygulamayla ortaya koyabilen ve sürdürülebilirliği temel olan sanat topluluğu olma ilkemizden vazgeçmeyeceğiz. Bizi çevreleyen Dünya'ya ilişkin düşüncelerimiz bu Dünya'nın kendisiyle nasıl bir ilişki içindedir? Bu temel soruya verilen yanıtta saptanan düşünme ile varlığın ilişkisinin mantıksal yapısı, kesin bir biçimde ayna ile yansıtılanın durumu kapsar. Aynadaki görüntü her zaman aynanın konumunca tanımlanır. Objenin bütünü yansıtılmaz, aksine sadece aynaya dönük tarafı görünür. Aynadaki görüntünün göstermediği arka plan; fiziken var olsa bile aynada görüntü olarak mevcut değildir. Aynanın yarattığı görüntünün temsili zorunlu olarak noksandır, aynı şekilde aynanın çevreden gösterdiği kesit de tek yanlı ve o aynanın yüzeyinin sınırına bağlıdır. Bir ayna yansıtılana paralel olarak yerleştirilmiş değil, eğimli durabilir Bu durumda da yansıtılanı kaydırılmış veya aynanın yüzeyi bombelidir ve nesneyi çarpık gösterir. Kısacası; ayna bu durumda nesnenin kendisinin bir görüntüsünü sağlamakta, ancak bunu aynanın perspektifinden yapmaktadır. Aynaya yansıyan surete adeta örgütleyici bir faktör olarak, sureti çıkartanın perspektifi dahil olur. Fakat bu sürekli ve sadece sureti çıkartılanın nesnel olarak önce gelmesi ve ön koşul olmasıyla gerçekleşir. Ayna metaforu bunu ifade etmektedir. Biz ışığın çıkışından başlayarak yansımanın değişen koşul ve bu değişimlerini esas alan bir sanat yaklaşımını esas almaktayız. Mojo Aydınlatma Grubu bir sanayici olmanın yanında sanata destek adına açtığı BY MOJO ART GALLERY ile sanatçının sanatseverlere ulaşmasına çalışmaktadır. BY MOJO ART GALLERY'nin ilk sergisini Yeni Nesil Sanat topluluğu ile yapması gençlerin kendilerini yansıtmasına destek olduğunu ortaya koymaktadır. By Mojo Aydınlatma Grubu Yöneticileri ve sanatın içinden gelen bir kişi olan By Mojo Sanat Gallery Yöneticisi Sayın Senem Yaşar'a Yeni Nesil Sanat olan tüm genç sanatçılar adına teşekkürlerimizi sunarız. Işığımızı artırmaya ve kesilmeden yansıtmak için sürekli çalışmaya devam edeceğiz. Her şey önce bir hayalden başlar, devamı olan düşüncede büyür ve gelişir. Tutarlı ve gerçekçi düşüncelerin zamanla kavram haline dönüşmesi, uygulanabilmesi ve sürekliliğinin sağlanması halinde hayaller başarıya doğru yol almaya başlar. Türkiye'de başta sanat olmak üzere ihtiyaç duyulan tüm değişimleri yapacak olan gençlerdir. Şu an çok güçlü bir genç ressam grubunun bulunduğunu ve bu genç ressam potansiyelinin kontrollü olarak sanat camiası ile buluşturulması gereğini gözlemlemekteyiz. Anadolu coğrafyasında birikerek bugünlere gelen muhteşem zenginliği ortaya koymanın gerekliliğine ve Türk resminin ihtiyaç duyduğu değişimi de bu genç ressamların yapacağına da inanmaktayız. Bu hayalden hareketle dört yıl önce Yeni Nesil ressamlar topluluğunu oluşturduk. Sesini-rengini-varlığını duyurmaya çalışan ve görüp de görmemezlikten gelinen Yeni Nesil Genç Ressamları anlatmaya ve bunu birlikte eyleme dönüştürmeye çalışıyoruz. Yeni Nesil Ressamlar ile içimizdeki fili ayağa kaldırmaya çalışmaktayız. Topluluğun en temel özelliği; tamamının güzel sanatlar eğitimi almış kişilerden oluşması, gönüllük esasıyla ve sonuç odaklı çalışılması, hiçbir galeriyle doğrudan bağlantısı olmadığı için bağımsız çalışılması, Anadolu'ya yaygın olması, genç yaş kuralına uyulması ve her yıl bir usta ressamın danışmanlığına başvurulmasıdır. Yeni Nesil ressamlar topluluğu denilince akla Bir genç ressam fidanlığının gelmesine ve Bu fidanlıkta yetişenlerin dikkate alınmasına ve çalışmalarının izlenmesine özel çaba göstermekteyiz. Ulaşabileceğimiz diğer yeni nesil gençleri de fidanlığa alarak zaman içinde sanatseverlerle buluşturacağız. Dijital teknoloji hızla hayatımızın her tarafına hızla yayılmaktadır. Karekod ; bir çalışmanın son aşamasında tüm bilgileri içerecek şekilde sunumu için gereken detaylı tanımlamada zorunlu emek ve zaman sarfiyatını en aza indirmek maksadıyla verilerin kare şeklindeki tek bir simgeye ortaya konmasıdır. Bu simge bir okuyucu yardımıyla yorumlanıp içerdiği verilerin elektronik ortama aktarılmasıyla emekten ve zamandan tasarruf edilir. Karekod sergimizle; her biri yaşadığı, yetiştiği dönemim özel yansıması ve simgesi olan Yeni Nesil Ressamları ayrı ayrı karekod ile tanımladık, kayıt altına aldık ve ressamların çalışmalarının da bu karekodlar ile sanatseverlerce izlenilmesi amacıyla bu dönemim ruhu ve gereklilikleri ile bir simgesel anlatımla sanatseverlerle buluşturduk. Karekod sergimizle Yeni Nesili dijital teknoloji ile buluşturarak geleceğe hazır olduğumuzu ortaya koymak istedik. Yeni Nesil Ressamı Karedod sergisinde toplayarak Yeni nesil Ressamlara destek olan Arda Sanat Galerisi'ne teşekkürlerimizi sunarız. Gerek bu serginin tüm aşamalarında Yeni Nesil'e doğrudan destek olan, gerekse kuruluşundan itibaren Yeni Nesil Ressamlar Topluluğu'na özel bir önem gösteren, bizle bilgi ve tecrübelerini paylaşarak öndelik ve 2018 yılında gönüllü olarak danışmanlık yapan Resim Sanatçısı Kadir Ablak'a da tüm genç ressamlar adına teşekkürlerimi iletirim.


SANATORIUM'da, 02 Aralık 2018 tarihine kadar devam edecek Merve Şendil'in kişisel sergisi Dream Logic kapsamında, 3 Kasım Cumartesi günü, saat 13:00'te, sanatçı Merve Şendil, küratör Özgül Kılınçarslan ve İzmir Ekonomi Üniversitesi, Psikoloji Bölümü'nden Doktor Öğretim Üyesi Burak Erdeniz'in katılımıyla, sergi üzerine bir sunum ve söyleşi düzenlenecektir. Rüyalar, uykunun belirli aşamalarında ortaya çıkan rastlantısal imgeler olarak gözükse de tarih boyunca farklı bilim insanlarına, sanatçılara, düşünürlere ilham kaynağı olmuştur. Dream Logic rüya mantığı söyleminden hareketle rüya kavramının irdeleneceği söyleşide, uyku halinin biyolojisi, evrimsel kökenleri ve rüyalar ile ilişkisini içeren farklı bilimsel bakış açıları paylaşılacaktır. Ayrıca rüyalara eşlik eden farklı bilinç durumları ve bu bilinç durumlarının anlayışımızı nasıl etkilediği tartışılacaktır.


UPSD olarak, sanat dünyasında yer alan herkesi ilgilendiren ve maalesef büyük bir sorun haline gelmiş olan bir konuyu ele aldık ve ortaya EPİVERON adını verdiğimiz belge çıktı. EPİVERON yani Eser Piyasaya Verilme Onayı, sanat dünyamızda her kesimi çok farklı açılardan koruyacak bir formülün kağıda dökülmüş halidir. Aşağıda göreceğiniz gibi EPİVERON, sanat eserinin pasaportu niteliğindedir. İster kalıcı, ister geçici bir süreliğine olsun, bir sanat eseri yurtiçi veya yurtdışında yer veya el değiştiriyorsa, EPİVERON onun her türlü güvencesini sağlayacak olan belgedir. Eserin ilk elden çıkış anından itibaren, eserin çalıntı veya sahte olmadığını kanıtlayan, eser her el değiştirdiğinde kaydını üzerine geçiren, eser bir yere gittiğinde kimin sorumlu olduğunu ve ne zaman sahibine döneceğinin kaydını tutan, eserin satış veya telif hakları ayrıysa, bunları netleştiren ve sonuç olarak sanat dünyamıza, sanat piyasamıza bir nebze belirlilik, açıklık ve güvenilirlik kazandırma amacı taşıyan bir girişimdir. EPİVERON, yasal bir zorunluluk değil ama bir gereklilik. Sanat ortamında kontrolsüzce el değiştiren, takibi yapılamayan sanat eserleri özelinde bir düzenleme ve kontrol mekanizması sağlayacak olan bu belge ile, sadece sanatçı veya galerici değil, koleksiyoner ve özellikle müzayede evleri de sorumluluk sahibi olacaktır. Ancak sanatçılar, galericiler, koleksiyonerler, aracılar, müzayedeciler bunu sürekli olarak uygularsa ve EPİVERON'u olmayan sanat eserlerini satın veya ödünç almamak konusunda ortak bir bilinç gösterilirse, ortaya çok farklı ve sağlıklı bir sanat ortamı çıkacak. Bu belge ile birlikte: Sahte eser mi aldım? diyenlerin oranı giderek azalacak. Çalıntı/sahte eser satanlara karşı caydırıcı bir önlem alacak ve bunların sayısı giderek azalacak. Sanatçısından veya kaynağından ihtilaflı veya tartışma yaratabilecek eser alma ihtimali yok olacak. Eser yuvasından çıkarak herhangi bir sergiye, müzayedeye gidip gelirken, gerek taban değeri, güvenlik/sigorta bedeli ve eserin somut sorumlusu belli olacak. Sanatçıların ve galericilerin yıllardır müzayedeler tarafından mağdur edilmesi son bulacak. DİKKAT: Burada özellikle koleksiyonerlere önemli bir görev düşüyor. Lütfen artık EPİVERON'u olmayan hiçbir sanat eserini almayın, itibar etmeyin, kesinlikle koleksiyonunuza katmayın. Sahte, çalıntı veya eserin sanatçısının tüm haklarını mağdur ederek gerçek değeriyle alakası olmayan bir bedelle satışa sunulmuş olan hiçbir eser, gerçek anlamda sanatsever bir koleksiyonerin elinde olan eserler arasında bulunmaz, bulunmayı hak etmez! EPİVERON'un sanat ortamımızda uygulanması ve gerçek anlamda sanat eserinin pasaportu haline gelmesi tamamen size bağlı. Bu nedenlerle, EPİVERON'u olmayan hiçbir eseri ne galeriden, ne sanatçıdan ne de müzayede evinden almamanızı rica ediyoruz. EPİVERON'u olmayan bir sanat eseri almakla, karaborsa alış-veriş yapmak, sigortasız işçi çalıştırmak arasında fark yoktur. Elinizdeki eserin, değerinin onda bir değerine satılmasını da engelleyin, sanatçının tüm haklarının bu yolla çiğnenmesine de mani olun.


Bu alıntı günümüzden 5000 6000 yıl önce yaşandığı söylenen Mezopotamya'da kurulu Sümer kent devletlerinden Uruk kralı Gılgamış'ın, öldükten ancak 1000 yıl kadar sonra yazının keşfedilmesi sonucu kulak kulaktan kulağa yayılarak gelen trajik destanı sayılan Gılgamış Destanı'ın hemen girişinde yer alıyor. Bilindiği üzere destan, bir canlı olarak güçlü insan cinsinin tipik temsilcilerinin ilklerinden sayılan Gılgamış'ın kadim Ölüm'e karşı Sonsuz Yaşam arayışının binlerce yıl öncesine dayalı tarihin en eski yazılı metni olarak kabul ediliyor. Ekrem Kahraman, Gılgamış Destanı'yla ilk kez, 1970 yılı başlarında henüz öğrenciyken Devlet Güzel Sanatlar Akademisi öğretim üyelerinden Belkis Mutlu'ya ait Efsanelerin İzinde kitabıyla tanıştı ve bir daha da hayatından hiç çıkarmadı. Sanatçı, 2015 yılında kendisinden bir dergi için istenen Dante ve onun İlahi Komedya'sıyla ilgili bir yazı üzerine çalışırken İlahi Komedya'nın izleri onu önce büyük İslam düşünürlerinden Ebu'l Ala el-Maarri'ye, sonra da daha derin bir etkiyle Gılgamış Destanı'na götürecektir. Kahraman, bu yoğun etki ve duyumlarla başladığı Gılgamış'ın Yaprakları dizisi resimlerine aynı süreçte başladı ve tıpkı çivi yazısı tekniğiyle sürdürdüğü resim dizisi çalışmalarını 2016 yılında İstanbul'da RENART Sanat Galerisinde sergiledi. Sadece yazı ve sergiyle de yetinmedi; ünlü Asur kralı Asurbanipal'ın isteği üzerine Gılgamış Destanı'nın elimizdeki biçimiyle ilk yazarı olarak kabul gören ve M. Ö. 1300-1000 yılları arasında Asurlu ya da Akadlı olduğu söylenen Şeytan Kovucu ünlü şair Sin-leqi-unninni'den 3000 yıl sonra ikinci yeniden yazımını gerçekleştirdi ve adını da Gılgamışın Yaprakları olarak koyup yepyeni çağdaş bir destan olarak sergisiyle birlikte bir kitap olarak yayımladı. Sanatçı orada da durmadı: Doğu ve Batı mitolojileriyle ilgili bir dizi yazı kaleme aldı ve çeşitli dergilerde yayımladı. İçine çekildiği bu entelektüel / insani duyumsal girdaplarının içerisindeyken de Gılgamışın Yapraklarıyla bağlantılı olarak Hatırlama ve Söyleme Zamanları başlıklı yeni bir destansı büyük bir şiire ve resim dizine başladı. Sanatçı İzmir'de Galeri A'daki bu yeni sergisinde birbirine bağlı bu iki dizinin resimlerinden bir seçkiyi sergiliyor. Sanatçının sergisi sırasında konuya ilgilenen izleyici ve okuyucularına Gılgamışın Yaprakları kitabına da ayrıca sunulacak.


İnsanın yaşadığı yüzyılda toplumla temas kurma biçimleri ve kendi olma sürecini dışarıdaki nesne, oluşum ve insanlarla tamamlamaya çalışması, onun sanata olan ihtiyacını artırırken sanat da bu gerçekliği kendine malzeme yaparak çoklu ortamlarda gösterme fırsatını yakalar. Bu nedenle bireylerin sanatla -doğal bağlarını koparmadan- münasebet kurduğu ortamlar, sanatın varlığını pekiştiren ve varoluşunu tamamlayan atmosferin önemli bir parçasıdır. Oluşumumuz izleyicinin kendi olma sürecine 'Dışarıdan' estet bir destek vermeyi amaçladığı için geniş bir izleyici topluluğu ile buluşan sanat etkinliklerini önemsemektedir. 'Dışarıdan' grubunun sanatçıları bireysel girişimlerle ya da oluşumun ortak etkinlikleriyle yakalanan izleyici ile buluşma anlarını 'izleyen ve sanatçı' açısından bir fırsat olarak görür. 2017 yılında temellerini atan grubun 2018 yapılanmasına katılan sanatçıları Deniz BAYAV, Deniz GÖKDUMAN, Ferhunde K. ÖNER, Kerem İŞCANOĞLU, Tolga BOZTOPRAK,, Zerrin PEHLİVAN'dan oluşmaktadır. Sanatı sonsuz ve sınırsız 'şimdi'nin bütün olanaklarıyla bütünleştirebildiği için yenilikçidir, Sanatın doğuşundan itibaren başat konusu olan figürden yola çıkarak insan ve doğaya ait bütün çıplaklığı ortaya koyan yaşamı, yani doğallığın insanla kurduğu bağı anlatırken tek bir sanat yapıtı ortaya koyabilecekmiş gibi benzer; ancak insanı anlatırken kendi anlatımlarında, özgün teknikleri ve onu mercek altına aldığı yönler itibariyle birbirinden özgünleşerek ayrıştığı için polifoniktir. Sanatın merkezinde yer alanlarla aynı sanat iklimini soludukları için yapısal bakımdan merkeze yakın olduğu kadar fiilen sanatın merkezi olan çevrelerin dışındadırlar. İnsanın kendi gerçeğini bir masalda, kimsenin dokunamadığı yalnızlığında, kitapta, bir dostta bulabileceğini bilirler. Bu nedenle şiiri, yalnızlığı, bir bakışı, müziği, zamanı, kenti kendi sanatının ortağı olarak görür ve dışarıdan gelen bütün duyuları ve estetik bakışları, eserlerine ortak kabul ederler. Sanatçıların varmak istediği yer dışarıdan merkeze ulaşmak değil merkezle dışarıyı uzlaştırmaktır. Farklı malzeme kullanımı, bu malzemelerin kompozisyonu tamamlaması; insana dair her ayrıntının titizlikle yapıtlara yerleştirmesi bakımından sanatçının sanatıyla var olma biçimindeki 'kendi olma' özelliğine sahiptir. İzleyici ile buluştuğunda izleyicinin birikimiyle yeniden üretilir ve bu birikime bağlı olarak anlam kazanır. Yapıtların kompozisyonlarında yer alan dokular, sanatçının salt insan olarak biriktirdiği kendi tecrübeleri kadar sanatın kendisinin geçirdiği tecrübelerin de yansımasıdır. Yapıtlar, insanın mekan ve zamanla kurduğu ilişkinin nesnel boyutları kadar duygusal ve psikolojik yanlarını da anlatır. Yapıtlarda insanı ve yaşamı anlama biçiminden hareketle ortaya çıkan kompozisyonların arka planında zamandan zemine; mekandan insana dair her unsur bütünlüklü bir sanat perspektifiyle anlatılmıştır. bir sanat eserinin 'açık yapıt'a dönüşebilmesi için izleyicisiyle-okuruyla buluşması, onlarla anlamını ve estetiğini tamamlaması gerekir. 21. yüzyıl, sanat eserinin izleyici-okurla buluşma biçimlerini çoklu ortamlara taşımıştır. Yüzyılın sunduğu bu olanakların sanatın var olma biçimine uyup uymadığı, izleyicinin sanatı dolaylı yollardan takip edip edemeyeceğine dair tartışma sürüp gitmektedir. Bu tartışma, sanatın -doğasına uygun içkinliğiyle- güncelliği içinde yoğrulup giden ve sanatın içinde yer aldığı kadar dışında kalan bir sorunsaldır. Sanatın yüzyılın değişim hızına ayak uydurabilmesini sağlayan ve sanat eserini sayısız izleyici ile sayısız biçimlerde açık yapıta dönüştüren ortamların varlığını anlamlı bulan 'Dışarıdan' grubu, 15-18 Mart 2018 tarihleri arasında gerçekleştirilen 4. Uluslararası Artankara Çağdaş Sanat Fuarı'na aynı grup adıyla Galeri Deniz çatısı altında katılmıştır ve 10-18 Kasım 2018 tarihleri arasında Tüyap Fuar ve Kongre Merkezi'nde gerçekleştirilecek olan ARTİST 2018 / 28. İstanbul Sanat Fuarı'nı nitelikli ve yüzyılın ger eklerini karşılayan bir alan olarak görmektedir. 'Dışarıdan' için önemli olan şenlik havasında ve eşit düzlemde gerçekleşecek büyülü atmosferin bir parçası olabilmek ve sanatçının sanatıyla kurduğu bağın izleyiciyle tamamlanabildiğini vurgulayabilmektir.


- ULUSLARARASI ÖZGÜN BASKIRESİM YARIŞMASI - 18 yaş altı ve üzeri bütün katılımcılara açıktır. - Yarışmacılar bir esere ait iki kopya ile olmak üzere en fazla iki eserle katılabilirler - Yarışmaya katılacaklar eserler, daha önce hiç sergilenmemiş ve herhangi bir yarışmada ödül almamış olmalıdır. - Yarışma konusu - Eserlerin arka yüzünde ad-soyad, yaş, adres ve e-mail adresi bulunmalıdır. - Eserlerin ön yüzünde sanatçı imzası kesinlikle - Ödül alan eserlerin her türlü kullanım hakkı Trakya Üniversite'sine - Seçici Kurul Üyeleri yarışmaya katılamazlar. Seçici kurul üyelerinden biri veya birileri gelemez ise yerine Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinden Öğretim Elemanı çağrılabilir. - Dereceye giren eserler bir örneği Ü. İlhan Koman Heykel ve Resim Müzesine kalacaktır. - Katılım Belgeleri sergilenme hakkı kazanan sanatçılara digital olarak istedikleri takdirde digital ortamda gönderilecektir. Basılı olarak katılım belgesi elden alınabilir. - Eserlerin kargodan kaynaklanan hasar olduğu durumlarda Trakya Üniversitesi sorumlu değildir. - Sergilemeye giren eserler geri Sergilemeye giremeyen eserler ise elden alıcı tarafından elden geri alınabilir. - Çalışmalar en büyük 100x70 cm. boyutunda olabilir. Bunun dışında boyut sınırlaması - Gönderilen eserler Gravür, Litografi, Ahşap Baskı, Serigrafi, Tipo Baskı... Baskı tekniklerinde yapılabilir. - Gönderilen eserlerin kargo ücreti göndericiye Eserler en geç 29 mart 2019 Cuma günü saat: 17:30'e kadar aşağıdaki adreste olacak şekilde şahsen teslim edilmeli ya da posta veya kargo ile gönderilmelidir. adreslerinden ve bazı sosyal medya mecraları üzerinden duyurulacaktır. Dereceye girmeye hak kazananlara ödülleri, Trakya Üniversitesi'nin düzenleyeceği etkinlikte elden verilecektir. Ödül ve sergi açılış günü alınmayan ödüller üç ay içerisinde elden alınabilir. Alınmayan ödüller öğrencilerin kullanımına veilecektir. Dereceye giren ve sergilenmeye değer bulunan eserler belirtilen süre içinde sergilenecektir.


Özgün sanat eseri üretebilmek için sanat tarihinin ve felsefenin engin doruklarını bilmek ve bu dorukları aşabilmek için de gerekli bilgi ve yaratıcılık donanımına sahip olmak ön koşuldur. Burada şu soruyu kendinize sormanız gerekir: Doruk neresidir? Doruktakiler kim? Sanatın doruklarının tespitinde salt kişisel beğeniler değil, genel kabul görmüş evrensel hale gelmiş doruklar ve zirveler esas alınmalıdır. Doruktakilerin izlediği yolu izleyip incelemeden, o ana kadar ulaşılamayan yeni doruklardaki kendi zirveni oluştururken yolunu nasıl seçeceksin? Doruklar nasıl aşılır ve yeni zirveler bulunur? Ortaya konulan sanat çalışmasının özgünlüğü; bu üretim sürecinde sanatçısının bu dorukları aşabilecek bir yapı ve donanıma sahip olması yanında, bu donanımı kullanacak zeka, yaratıcılık ve sezgi gücüne de dayanır. Bu tarz sanat eseri üretenin hayatı ; olmuş bitmiş değil, ileriye doğru henüz olmamış, ama olması istenilenlerin peşinde koşmayı gerektirecek hayat felsefesi temelinde oturması gerekir. Sanatçı bu felsefenin farkında olur, onu zamanla içselleştir ve eserinde ortaya koyar. Tüm bunları yapabilmenin tek yolu öncelikle sanat eseri üretenin aklını özgür bırakmasıdır. Yaşadığı ortamda özgürlüklere saldırı ne kadar yoğun olsa da kendi içinde özgür olamayan, henüz sormadığı soruları bulmaya çalışmayanın sanatın doruklarını aşıp yeni zirvelere ulaşması mümkün değildir. Sanatçı adayı gençlere sorularım: Size göre sanatın dorukları nedir? Sizin bu dorukları aşıp hedeflediğiniz zirve neresidir? Bunu yapabilmek için gereken donanıma sahip misiniz? Kendi içinizde özgür olma yolunda çabanız hangi aşamadadır. Bakınca çevrenizde bu doruklardan görüyor musunuz? Sanatın doruklarını fakültedeki bir hocanız veya medya yoluyla popüler olmuş bir ressamla sınırlıyorsanız işiniz çok zor. Umarım bu soruları tekrar düşünüp kendi çıkış yollarını sağlamak için cevap ararlar.


Sabahat Çıkıntaş, sanat kavramını, fırça ya da kalemin kendilerine özgü tarzlarını kullanmak yerine daha nesnel materyaller kullanarak vurgulamayı tercih eden bir sanatçıdır. Doğa ve evrendeki değişim olgusunu varoluşsal bir izlekten hareketle sorgulama alanına dahil eden sanatçı, daha çok semiyotik bir tabiatın öğeleriyle ortaya çıkan çok çeşitli sanatsal çalışma ve etkinliklere imza atmış, çizgi dışı ve yenilikçi ifade olasılıklarını çalışmalarında bir araya getirmiştir. Çıkıntaş, ilk aşamada, tesadüf ve doğaçlama olarak ortaya çıkan spontane dışavurumlarla soyut formlar çizmeye başlamış, daha sonraki aşamalardaysa ele geçirdiği atık nesne fragmanlarını sezgisel kolaj uygulamaları biçiminde bir takım düzenlemeler yaparak oluşturmuştur. Sanatçının sonuçta görsel bir sunum haline getirdiği bu atölye çalışmalarının çok geniş bir alana yayılması her şeyi parçalayıp işlevsel bağlamlarından koparılmış soyut veya geometrik yapılara dönüştürme girişimi hakkında söylenebilecek hususlar ister istemez öznel bir yaklaşım ve okuma problematiğini de zorunlu kılmaktadır. Daha farklı bir anlatımla, Çıkıntaş'ın bu biçimde bir örtük anlam ya da süblime mesaj çalışmaları, Yeni Dada formalizmi, Duchamp'ın Hazır Nesne bağlamındaki işleri veya güncel sanatta sıkça karşımıza çıkan kimlik, tinsellik ve mahremiyet gibi kavramsal oluşumlarla benzerlik gösterir ve bu tarz bir sanatsal öneri; her türlü çağdaş sanat yorumu, yaklaşımı ya da çözümlemesi, her şeyden önce tek başına tartışmalı bir süreç ortaya koymaktadır. Çıkıntaş sanatının temel ilkeleri, kendi ruhsal titreşimlerinin ifadesi olarak somut değil, soyutlanmış formlar biçiminde kendisini gösterir. İlginç bir şekilde sanat nesnesine başka anlamlar vererek onu yeniden dönüştüren Çıkıntaş, görüsü ve teknik becerisi ile kendi başına hiçbir anlamı olmayan biçimleri, belirli bir amaca yönelik fikir ve kavramlarla doldurur. Bu durum, sanatsal biçeminin kavramsal karakterini açıkça ortaya koyar. Çıkıntaş estetiği aslen, geleneksel estetik ve entelektüel sanat felsefesinden ziyade, bir ruh durumu ya da duyarlılık tarzı olarak karşımıza çıkmaktadır. Soyut sanatın öncüsü Vassily Kandinsky'nin mistik bir yapıda birleşen formları nasıl bir içkin gereklilikten güdülendiyse, Çıkıntaş formları da, ezoterik bir yapıda birleşen yapıları ve ruhani iç dinamikleri ile aynı içsel gerekliliğin nihai ürünleri olarak değerlendirilebilir. Gerçekte, gazetelerden kesilmiş ya da gündelik hayattan imgeler taşıyan grafik parçalarının ya da sözcüklerin yapıtlara katılması, biçimsel açıdan Kübistlerin ve sonrasında Dadacıların kullandıkları teknikleri anımsatır. Geçen yüzyılda yaşamış Dadacılarla aynı kaygıları taşımıyor olsa da, kendine özgü görüş, duyuş, anlayış ve anlatış üslubu bakımından öznel bir fikri, karşıt bir fikirle sorgulayarak yeni bir anlayışla sunmaktadır. Tıpkı Hegel'in diyalektik mantık anlayışında olduğu gibi: Önce tez, sonra anti tez ve sentez... Hegel'e göre sanat, maddeye sokulan ve maddeyi kendine benzeten sanatçının ruhudur. Çıkıntaş'ın kolaj ve asamblaj düzenlemelerinin yanı sıra diğer sanatsal pratikleri, tamamen kendi içsel duygulanımlarının sanatına yansıyan görüntüleri olarak Hegel öğretisine yakın görünür. Örneğin; solo sergi açılışlarında giydiği tasarım kostümler, bu gerçeği doğrular gibidir. Çıkıntaş estetiği, doğanın dirimini ve düzenini, giyilebilir bir sanat nesnesinden hareketle, bu kez sanatçının kendi bedeni üzerinden göstermiştir. Eski ve işlevselliğini yitirmiş bir eşya üzerine kurguladığı kolaj düzenlemelerini kostüm olarak giyerek sanatının aynası olan sanatçı, sergi sunumuna da böylece dahil olur. Ayrıca üzerine giydiği sanat yapıtından parça parça bölümlerin, elinde tuttuğu boş tuval şasesinden göründüğü ilginç bir sanatsal pratik, sergide izleyici ile buluşturulur. Diğer taraftan böylesi bir performans, hayatın sanatsallığına bir işaret gibi de yorumlanabilir. Çıkıntaş'ın neredeyse her sergisinde bir gelenek haline getirdiği kostüm performanslarında olduğu gibi kendine özgü sanatsal bakış açısı ve Dionysos'cu cesur girişimleri, sıra dışılığıyla gerçekten de övgüyü hak eder. Çıkıntaş yapıtlarının, denge-dengesizlik/düzen-düzensizlik gibi statik durumlarının içinde meydana getirdiği devinimle, sadeleştirilmiş renk varyasyonlarının yaydığı titreşimle ve hali hazırda içinde bulunduğu mekan ile birlikte okunması gerekir. Öte yandan, bir kısmının farklı ve genelde işlenmiş alçakgönüllü malzemeler kullanılarak oluşturulan çalışmalar olduğu düşünüldüğünde, ciddi anlamda geleneksel beklentilerle kuşatılan bir sanat biçeminin kırılması bağlamında, sanat formlarının, kendilerini sınırlayan geleneklerden kurtarılmasına yardımcı olması bakımından önemli olduğunu düşünüyorum. Bu tarz alternatif teknik ve yenilikçi bir sanat anlayışını, tekdüzeliğe düşmeyerek sanatı canlandırmaya aracı girişimler olarak değerlendirmek gerekiyor. 13 Kasım-14 Aralık 2018 tarihleri arasında Harbiye Kenter Tiyatrosu'nun üzerinde yer alan Antonino Sanat Galerisi'nde sanatçının bir solo sergisi düzenleniyor. Evrenin Duşu da Sanat mı? başlıklı sergi, sanatçının yapıtlarından seçilmiş örnekleri görmek için iyi bir fırsat! Kandinsky, V. (2009) Sanatta Zihinsellik Üstüne, s. 64. Çeviri: Tevfik Turan. Hayalbaz Kitabevi: İstanbul.


Sonsuz doğa bir sanatçı için büyük öğreti: Çizgisi, rengi, sesi, sessizliği, müziği, devingenliği ve direnci ile... Vazgeçilmez bir bilge de denebilir doğa için. İnsanoğlunun en soylu tanığı. Yaratıcılığın da kaynağı; tabii ki bakmasını bilenler için. Hayata dair her koşulda sığınacağımız bir liman da diyebiliriz; sevinç ve kederde de... Aydınlanan gün ona ait, karanlıklar da. Ama zifiri karanlıklarını her daim kuşanan insanları saymıyorum. Yeraltı tanrısı da hiç hoşlanmaz onlardan. Düşünün artık siz gerisini; bilge Homeros, yeraltı tanrısı Hades için, Tanrıların bile tiksindiği çirkef dolu bir ülkesi var, diyor! Çağımız Hades'i pek seviyor!... Sanatçının ikilemi de burada. Ama unutmayalım: Bataklıklar da bile çiçeğine duran ve bir toz zerresi üzerine konduğu zaman taç yapraklarını hemen kapatıveren Lotus çiçeğine benzer sanatçı. Doğanın görkemli derinliğini şiirin, öykünün, masalın, destanın, şarkının, resmin, heykelin ve güzellik adına aklınıza ne geliyorsa görkemli sahnesinde hem de on iki bin yıldan beri bu topraklarda inatla sunabilen sanatçı, bugün öksüz! Doğanın gümüş tepside armağan ettiği yaşamın güzelliğini, keyfini, damak tadını almak istemiyor kimse. Bakıyorlar ama görmüyorlar; sonsuz güzellikleri. Shakespeare, Parlayan her şey altın değildir, dese de akçeye tapıyor günümüz. Oysa mitoloji dünyasında para tanrısı yok! Parlayan, yeşeren, en büyük öğreti, görkemli doğa. Kin, kan, yalan dolan ve yok etmenin bencil ve küstah dünyasını seviyor insanoğlu. Güneşin aydınlığına, gökyüzüne, sulara, bulutlara, yağmura, yıldızlara, kuşlara ve yeşeren, çiçeklenen her şeye ve bilgelerine nasıl umarsız, nasıl düşman olabilir insan? Yunus, Bana rahmet yerden yağar, dese de inanmıyor kimse. Asıl trajedi burada. Oysa sanatçı Zümrüdüanka kuşu gibi küllerinden doğuyor. Sözü uzatmamın tek nedeni, kadim dostum Tülin'in resmettikleridir. O da ustalığı ile aynı potada eriyor; yangın yerinde Zümrüdüanka kuşu gibi kendi küllerinden doğanın derinliğinde geziniyor. Bir masal ustası gibi sonsuz doğanın gizemini, sonsuzluğunu resmediyor. Yani kendi resmini yapıyor: Her dem gülümsemesine karşın çizgisinden, renkçiliğinden, dramatik coşkusu ve hüzünlerinden ödün vermeden resmediyor. - Wilde, Bir şarabın yılını ve kalitesini anlamak için bir fıçı şarap içmek gerekmez, demiş. Tülin'in soyutlamaları ve resmettikleri bir damak tadı. Her resim ya da sanat eseri hayata yolculuktur. Ve bu uzun yolculukta heybemizde kendimizi taşırız. Tülin'in gezegeni ise resmettikleridir.


Art Basel, Art Miami, Fiac, Art Paris gibi uluslararası sanat fuarlarında yer alan sanatçının yapıtları aynı zamanda ; National Museum of Modern Art in Paris/France, Ville de La Celle-Saint-Cloud/France, Ville de Saint-Maur-des-Fosses/France, Museum K. Mishima/Japan, Museum of Numazu/Japan, Tokyo Opera City Museum, Is Bank, Turkey gibi müze ve kurum koleksiyonlarında bulunmaktadır..


Elgiz Müzesi Alman Filozof Ernst Bloch'un Ütopya fikirlerinin peşinde gerçekleşen uzun dönem fotoğraf ve video projesi Kaynak Olarak Ütopya ya ev sahipliği yapıyor. Goethe Institut İstanbul'un organize ettiği, Pavlov's Dog Berlin ve NOKS Bağımsız Sanat Alanı'nın proje ortağı olduğu Kaynak Olarak Ütopya projesi kapsamında fotoğraf ve video alanlarında iş üreten, Türkiye'de yaşayan 40 yaşın altındaki 8 sanatçı, 8 ay süren atölyelerin ardından ürettikleri işlerini 14 Kasım 2018 12 Ocak 2019 arasında Andreas Rost, Volkan Kızıltunç ve Michael Biedowicz küratörlüğünde Elgiz Müzesi'nde sergileyecekler. Projeye açık çağrı yoluyla başvuran sanatçılar arasından seçilen Altay Tuz, Beril Ece Güler, Burak Dikilitaş, Cansu Yıldıran, Egemen Tuncer, Müge Yıldız, Serhat Kır ve Sevinj Yusifova, ütopyayı hem bir ilham kaynağı hem de bir temel olarak aldılar ve gerçekliği meta seviyesinde aydınlatan, yaşanan deneyimleri yansıtan ve gelecekteki olayların metaforları haline gelebilen görsel hikayeler yaratmayı amaçladılar. Elgiz Museum proudly presents a photography and video exhibition in pursuit of ideas for other utopias entitled Resource Utopia, in collaboration with Goethe Institut Istanbul, Pavlov's Dog Gallery Berlin and NOKS Independent Art Space. Following a period of workshops, 8 artists from Turkey under the age of 40 will exhibit their photography and video works between 14 November 2018 12 January 2019. Inspired by the German philosopher Ernst Bloch's 'Principle of Hope', the exhibition consists of the outcomes of three workshops that lasted for 8 months. Artists Altay Tuz, Beril Ece Güler, Burak Dikilitaş, Cansu Yıldıran, Egemen Tuncer, Müge Yıldız, Serhat Kır and Sevinj Yusifova were selected by Michael Biedowicz, Andreas Rost and artist Volkan Kızıltunç. The artists are invited to interpret utopia both as a source of inspiration and as a basis that intends to illuminate meta-realities that consist of visual stories, reflecting experiences that may become metaphors of future realities. Exploring the generated visual realities, the exhibition focuses on the present rather than the future, as it consists of mainly photography and video works. Almost like an expression tool, time-based mediums act as an analogy for the present moment with a possibility to be analyzed in the future.


Ustalıkla işlenmiş bilinç akışı ağırlıklı psikolojik tahlillerle aksiyon ögelerin iç içe geçtiği Barbar Yeni Dünya; dinamik kurgusu ve yolculuk motifini içsel ve nesnel açılardan işleyen çarpıcı olay örgüsüyle distopya edebiyatına yeni ve farklı bir soluk getiriyor. Rahiplerin yönetiminde kendilerine özgü kuralları olan topluluğa ait, geçmişi sırlarla yüklü savaşçı kadın Şana'nın yolu, günün birinde Prens Kian ile kesişir. İkisi de paylarına düşen hikayelerini yaşayıp kaderleriyle yüzleşirken kendilerini bu kez ortak özneli yeni bir hikayede bulurlar.


Terakki Sanat, 11 Ekim-24 Kasım 2018 tarihleri arasında, Tülin Onat'ın 'seçilen' sergisiyle mevsimini açıyor. 1971yılında DGSA Mimar Sinan Üniversitesi Yüksek Resim Bölümü'nü bitiren Onat, 1973 yılında Avusturya Hükümet Bursuyla Salzburg Yaz Akademisine gitti. 1987'de Hasan Yelmen ile kurdukları Derimod Kültür Merkezi'ni açmış ve önemli sergilerin tasarımını üstlenmiştir. Kitap ve kataloglarını hazırlayıp, retrospektif sergiler yapmıştır. Resim bir sezgi ve ifade biçimidir düşüncesinden hareketle ürettiği yapıtları, tek bir biçimin tekrarlanması ve bu tekrarlardan doğan ritim hareket noktası olmuştur. Görünmeyenin görünmesi tuvalin içine girme, tuvalin arkasına geçme ve öne gelme gibi problemleriyle sanatındaki derinlik kavramını, çağın teknikleriyle dile getirmektedir. Önemli konsept sergilerine imza atan Onat'ın, yurt içi ve yurt dışında katıldığı onlarca sergisi çok ses getirmiş ve koleksiyonlarda yer almıştır. 2017'de, açtığı 99 resimlik 'konulu' sergi' ile sanatına yeni bir enerji getirmiştir. Bu sergisinde göreceğimiz işleri çeşitli zamanların bir seçkisidir. Hayatında ve sanatında hiç ödün vermeden devam etmesinin gereğine inanan ve bu yolda çalışmalarını sürdüren Onat, İstanbul'da yaşamakta ve çalışmalarını özel atölyesinde sürdürmektedir.


Türkiye'nin değişik yerlerine dağılmış ama Balıkesirli heyecanı devam eden, bir araya getirmenin mutluluğuyla sanatseverlerin izlemelerine sunuluyor. çabasındaki Ankara Balıkesirliler Derneği'nin bu nadide sergisi, sanata ilginin yeterince olmadığı, dernekçiliğin, hele hemşehri dernekçiliğinin basit kulvarlarda seyrettiği günümüzde örnek teşkil edecektir.


Zafer Malkoç'un çalışmalarının temelinde insan yer alır. İnsanı, geçmişi, geleceği, bastırılmış duyguları ve korkularıyla ele alan Zafer Malkoç'un çalışmaları bu yönden bir bütünlük taşır. Kullanılan teknik, renk, konu ya da figür ne kadar farklı olursa olsun o, insanı kendisiyle ve korkularıyla yüzleştirmeyi amaçladığından B12 serisini diğer çalışmalarıyla birlikte değerlendirmek gerekir. Malkoç'un ilk serisi Modern İnsanlardır. Sanatçı bu seride İstanbul sokaklarından edindiği izlenimleri tuvale aktarır. Kendi çektiği fotoğraflardan yararlanarak oluşturduğu bu seride metropolde yaşayan insanların kalabalık içerisindeki yalnızlığına vurgu yapar. Çalışmalarda figürler hareket halinde olsa da izleyiciyi etkisi altına alan bir durağanlık söz konusudur. Bu durağanlık büyük şehirde yaşayan insanın kendisiyle baş başa kalamamasının, kendisi olamamasının ve sürekli yinelenen koşuşturmanın yarattığı tekdüzeliği çağrıştırır. Figürlerde ayrıntıya inilse de mekanda ayrıntıya inilmez. Figürlerdeki renkler karakter ve sosyal statü gibi farklılıklara işaret edercesine belirgin olmasına karşın mekanda daha soluk renkler kullanılmıştır. Buna rağmen mekan insanın hapsolmuşluğunu vurgularcasına öne çıkar. Barok resimleri çağrıştıran ve kadın figürlerini merkeze aldığı Piece of Meat serisinde ise sanatçı kadının metalaştırılmasını konu edinir. Kadına uygulanan fizyolojik ve psikolojik şiddeti tellerle sembolleştirerek eleştirel bir gözle tuvale aktarır. Bu çalışmalarda insan üzerindeki baskının nedeni olan mekan, yerini tellere bırakmıştır. Uyuşturulmuş Bedenler ve Kırmızı Emperyalistler'de ise koyu arka plan yerini boşluğa bırakır ve kırmızının hakimiyeti belirginleşir. Mekan ise artık yok olmuş ve boşluğa dönüşmüştür. Hareketin ön planda olduğu bu çalışmalarda parçalanmışlık söz konusudur. Anton Giulio Bragaglia'nın siyah veya koyu renkli fon önünde yer alan tek bir figürün hareketini farklı aşamalarla ve düzensiz aralıklarla gösterdiği Fotodinamik Portreler adını verdiği fotoğraflarını çağrıştıran ve tanınmış simaların portelerine de yer verilen Kırmızı Emperyalistler serisi, bireyin geçmişiyle, geleceğiyle, gerçekle ve korkularıyla yüzleşmesinin çoğaltılmış ve parçalanmış imgeler biçiminde yansıtılmasıdır. Çoğu, divizyonist teknikle oluşturulmuş bu çalışmalarda figürlerin hareketleri, bakışları ve bireyi her yandan kuşatan teller, kasvetli bir atmosfer yaratsa da tuval üzerine rastgele serpiştirilmiş rengarenk balıklar umuda dair bir işaret taşır. B 12 serisinde ise bireyin toplumla ilişkisi daha geniş bir çerçevede ele alınır. Bilindiği gibi B12 vitamini eksikliği bellek kaybına ve birçok psikolojik ve fizyolojik rahatsızlığa neden olmaktadır. Zafer Malkoç, B 12 adını verdiği serisinde bu noktadan hareketle bireyin toplum ve otoriteyle ilişkisini, bu ilişki sürecinde ekonomik ve sosyolojik nedenlerle yalnızlığa itilmesini, unutkanlığa zorlanmasını, toplumsal hafızanın otorite tarafından tahrip edilmesini ele alır. Bu çalışmalarda siyah arka plan toplumsal hafızanın karartılmasına işaret ederken, gaz maskeleri nefes almaya duyulan ihtiyacın ifadesidir. Bu kez umudun sembolü olan balıkların yerini çarpıcı renklerdeki kaligrafik çizgiler almıştır.


İnsan merkezli tarihte sorulmuş en önemli soru belki de insanın zamanın neresinde olduğudur. İçinde mi, dışında mı, kenarında mı, kıyısında mı? Yoksa zaman ve insan bir türlü o sokağın köşesinde tesadüfen birbirine çarpıp aşık olamayacak iki umutsuz muydu? Belki kimilerimiz için böyleydi ama peki ya diğerlerimiz nasıl oluyor da onları bir araya getirebiliyorlardı? Her şey bir insanı sevmekle başlayabiliyorsa -ki sevmek besbelli bir seçimdi- zamanla olan ilişkimiz de hayatla olan ilişkimiz de seçimlerden ibarettir. Hayat potansiyel ile gerçekleşenler arasında geçen bir deneye benziyor. Sonucu her insanda farklı ancak bir o kadar özel bu soyut deney, bir yanıyla insanın en büyük yanılgılarla da karşı karşıya bırakacak ölçüde paradoksal. Çünkü deneyimlediğimiz kadarıyla yalnızca ileriye doğru işleyen bir süreç olsa da zaman aklımızda geriye de akabiliyor ve insan bu düşünsel geriye sıçrayışlar ile fiziksel -aynı zamanda üzücü şekilde kaçınılmaz- ilerleyiş arasında nerede olduğunu seçmek zorunda kalıyor. Özgürlük de bir seçim meselesi. Kendi adına bir ontoloji sorunu seçmek. Çünkü bir şeyi seçmek bir diğerini yok etmek demek olabiliyor çoğu zaman. Kuantum fiziği her ne kadar bir elektronun aynı anda iki farklı yerde olabileceğini kanıtlasa da biz elektronlardan oluşan bir ordu, biz evrenin en kudretlisi ve yenilmezi, ancak yolun bir tarafında olabiliyoruz. O halde hangi tarafta olduğumuzun önemi artıyor. Dolayısıyla seçimlerin de. Hayatı sürdürürken seçtiğimiz yollar işte bu şekilde, doğarken evrenin tüm potansiyelini göğsüne doldurmuş bizleri zamanla sadeleştiriyor, arıtıyor, kendimizden damıtarak daha yoğun ve daha olgun hale getiriyor. Geçmişimizdeki kimi kararlarımızın ileride hata olduğunu anlamamız da onların doğruluğuyla gurur duymamız da seçimlerimizin bir sonucu. Seçme eylemi, Tülin Onat ile yıllar boyunca farklı zamalarda defalarca üzerinde konuştuğumuz bir konu oldu. Ancak her defasında yeni fikirlere çıksak -ve bu fikirler kimi zaman sergilere dönüşecek kadar kapsamlı olsalar- dahi değişmeyen tek şey, bu eylemin onu da beni büyülediği kadar büyülemesiydi. Onun yaşadığı, gerçeğin organik kurgulanmasıyla oluşturulan ve kimi zaman gerçekten bile gerçek hale gelen eserleri ortaya çıkarabilme yetisinin ancak bir sanatçıda bulunabilecek sezgisel kavrayışıydı. Ben ise bir yandan onun bu yönünü anlamaya çalışırken, onun aslında içgüdüsel olarak çözdüğü tüm meseleleri eleştirel bir mantıkla aşmakla uğraşıyordum. Onun seçimleri ile benimkiler her ne kadar tarihin terazisinde türdeş sayılacak olsa da Onat'ın hayata karanlıkta sadece sezgilerini kullanarak yolunu rahatlıkla bulabilen biri gibi yaklaşması ve onunla bir olarak akması beni hep etkiledi. Seçilen, Tülin Onat'ın seçimler üzerinden yaşam ile arasında geliştirdiği organik senkronun izlerini, bir saatin iki boyutlu düzleminde akmakta olan zamana yerleştiriyor gibi görünse de gerçekte zamanın ötesine geçmeyi başarmış nadir bir diyalektiği işliyor. Bu nedenle her eser kendi gerçekliğini çevresine yayarken, onun bugün kim olduğunu belirleyen seçimlerinin, Onat'ın yaşamındaki rolünü soyutla yoğrulmuş, naif ve narin bir üslup ile anlamayı başarıyor. -Sahrayıcedit, Ekim 2018 Ahmet Hamdi Tanpınar, Ne İçindeyim Zamanın şiirinden.


Barış Cihanoğlu'nun sanatsal yaratım sürecini besleyen ve bu sergisinde etkisi güçlenen Yara/Sore kavramı, onun için fiziksel travmanın ötesinde bir anlam taşıyor ve daha çok ''yara'nın'' psikolojik etkileri üzerine odaklanıyor. Derimizin üzerinde açılan yaranın izi kalsa bile, acısı geçicidir. Yara acımızın somut göstereni, çektiğimiz ızdırabın bedenimizdeki tezahürüdür. Oysa ruhsal yaraların acısı tecrübe edenin mahremiyetinde ve çoğunlukla kalıcıdır. Cihanoğlu'nun son dönem ürettiği işleri, insanın doğum anında ana rahminden kopuşuyla başlayan süreçte yaşadığımız yalnızlık hissi, parçalanmışlık ve ikilem gibi duygulanımların içimizde yarattığı manevi acı ve bu acıya karşı gösterdiğimiz direncin ve içsel dışavurumun ifadesi olarak okunabilir. Acı, insanı kendisinden koparması ve sınırlarıyla yüz yüze getirmesi anlamında kutsal bir yara'dır. Acı, moral bir denetim altında tutulduğu ya da aşıldığı takdirde insanın bakışını genişletir, yaşamın bedelini, geçip gitmekte olan anın tadının çıkarılması gerekliliğini hatırlatır. Her şey insanın ona yüklediği anlama bağlıdır. Vurduğunda yaşama zevki diye bir şey bırakmaz, tersine, uzaklaştığında da bu zevki yeniden harekete geçirir. Yaşama coşkusunu hatırlatır. O aynı zamanda insanın eksikliğini hatırlatan ve o'nu varoluşsal esas ile yüzleştiren bir memento mori'dir. Sore sergisinde, hayatın akışında bazen hiç fark etmediğimiz, görmezden geldiğimiz ya da yanından geçip gittiğimiz sıradan nesneler, Barış'ın tutkuları, özlemleri, fantezileri, ihtirasları ile biçimlenip birer arzu nesnesine dönüşüyor. Barış'ın duyum alanına giren hemen her nesne, bizim algıladığımız işlevinden farklı, sınırlarının ötesine genişleyerek, yeni anlamlara ve biçimlere evriliyor. Kolektif bilinçaltımızın derinliklerinde saklı tutkulardan, özlemlere, fetişten, fantezilere, çocukluk anılarımıza kadar yaşamın içinde insanı doğrudan ilgilendiren hemen tüm meselelerin yansıması, Barış'ın sanatsal yorumuyla ifade buluyor. Sergi, sanatçının günlük yaşamında organik bağ kurduğu farklı malzemelerden ürettiği çalışmalarıyla, genel çerçevede varoluş meselesine, özelde ise Yara kavramı üzerine odaklanıyor. Barış'ın sanatsal ifade yöntemlerinde dönemsel çeşitlenmeler yaşansa da, özünde klasik temelli diyebileceğimiz figüratif anlayışının güçlü etkileri hissedilirken, Sore sergisiyle var olan bu anlayışın köklü bir değişime girdiğine de tanık oluyoruz. Sanatçı Sore başlığı altında topladığı sergiyi, kendi içinde de birkaç farklı kategoriye ayırmış. Resimsel anlayışının omurgasını oluşturan desen üzerine boyanmış pentür resimlerden, ahşaptan yontulduktan sonra renklendirilmiş heykellere, rölyef etkili asamblajlardan, kolajlara ve hazır nesneler üzerinde yaptığı müdahaleler ile kurgulanmış enstalasyonlara kadar, birçok farklı disiplinde ürettiği işleriyle, izleyenleri kendi dünyasına ortak olmaya davet ediyor. Cihanoğlu'nun insana, varoluşa ve yaşama dair başat tüm meseleleri ele aldığı yeni çalışmaları 22 Kasım 29 Aralık 2018 tarihleri arasında Labirent Sanat'ta görülebilir. David le Breton, Acının Antropolojisi, Çev. İsmail Yerguz, Sel Yayıncılık, İstanbul, 2010, s. 16.


Berrin İLHAN: Hacettepe Üniversitesi Grafik Ana Sanat Dalından mezun olduktan sonra hayatıma giren Baskı Resim ve Resim Sanatçısı, eşim İsmail İlhan ile evlendikten kısa bir süre sonra ciddi olarak resim yapma sürecim başlamış oldu. Önceki dönemde de sanatın içinde aktif olma yönündeki arzuma rağmen evliliğin getirdiği sorumluluklar ve iş hayatım nedeniyle zaman zaman ertelemek zorunda kaldım. Evlilikte kadının üzerinde daha fazla sorumluluk olması, sanat alanında bir kadının ve özellikle annenin daha erken yol almasına ve sanatın içinde aktif bulunmasına engel olmaktadır. B. İ.: Daha önce de bahsettiğim gibi esasen çocuklukta başladı, ancak onca birikimi ciddi anlamda ortaya koymaya yetişkin yıllarımda fırsat bulabildim. Ayrıca İstanbul'dan uzak olmam bir handikap, zira sanat çevresinde sürekli olmak gerekiyor. Bu da büyük şehirlerin tuhaf bir içine dönük tutkusu ya da tutuculuğu gibidir. Öğrencilik yıllarımda her hafta sonu sergi, müze, konser, tiyatro ve sinemaya giderdim hatta arkadaşlarıma da öncülük ederdim. Okuduğumuz sanat kitaplarının yanı sıra felsefe ve psikoloji ağırlıklıydı. Değerli hocam rahmetli Sıtkı Erinç gibi bir dehadan sanatta cesareti öğrendim. Bu birikimler deneyimler, okunan kitaplar, izlenen üstatlar, yaşanan yanılgılarımız ve doğrularımız ile oluşan ve yaşam ilerledikçe kendi içimizde koca bir kütüphane oluşturuyoruz. Bu oluşan kütüphane Farkındalıktır. B. İ.: Sanatçının bir ideası ve filozofisi olmalıdır. Benim de sanata bakış açım, bu çerçevede içselleştirdiğim duruşum ve üretim sürecim bulunmaktadır. Resim bu içsel benlik ile ortaya çıkarak, sergilendikten sonra üretim aşamasındaki sıradan bir madde olan tual ve boyadan başka bir varlık formuna gelir ve nesnellikten çıkarak soyut bir kavram haline gelmiş bir sanat eseri olarak sanat dünyası ile iletişim haline geçer. Bu noktadan sonra sanatçı ile eser arasındaki benim tanımladığım ve esere aktardığım gizli mesaj bende kalır. Bu mesajı çalışmalarımda görmek isteyenlerin çaba göstererek kendisinin arayarak bulması ve görmesi gerektiğini düşünürüm. Sanatseverlerin de kendi içsel algılarını resim üzerinde görebilmeleri gerektiği fikrindeyim, sonuçta sanat kendim için olan olsa da, hayat felsefemi içeren mesajlarımın, resmin kendi var oluş sürecinde, özgün bir dille çalışmalarıma yansıttığımı düşünüyorum. Bu uzun yoldaki çabamı sürekli geliştirerek, farklı materyaller olmak üzere, başka alternatif yöntemler ve tekniklerle ifade ederek hedefimden ayrılmamaya çalışmaktayım. Sanat çok yönlü ve geniş bir alan olup, resim sanatı da artık sadece tuval ve boyadan ibaret değildir. Yeni olanla kendi filozofimi kaynaştırarak bunu yansıtmak için araştırmacı ve yenilikçi bir ruhla sanatta yol almak gerekir. Bugün karga veya kuzgun resimlerimde öne çıkan bir eleman, anlamı benim için özel ve ancak dediğim gibi izleyicide ise bambaşka mesajlar yaratabilmektedir. Yaşadığım sevinçler, acılar, kafamda yer almış hatıralar ve deneyimler, ilk dönem resimlerimle bugünkü resimlerim arasındaki bir yolculuktur. İlk dönem de soyutlamalar ile hayatımın o dönemini yansıtmaktaydım. Elbette yaşanan acılar etkili olmuştu ve belki de renklerimde yaşam sevinci, biçimlerimde ise netlik, geometrik formlar kaçınılmaz olanı yansıtıyordu. Kendim de yaşamın sorunları içinde sıkışmış bir kadındım, anneydim. Eşimin vefatı sonrasında, yaptığım resimlerimde başka bir yol bulma ya da geçiş yapma gereği duydum. Bu yalnız kalmayı çaresizlik olarak değil de, başa çıkma olarak gördüm ve daha serbest dokunuşlarla figüratif soyutlamalar kompozisyonlarımın içine girdi. Olayların gerilimi içinde kolaj alt yapılı ilk resimlerimin yerine artık bu çalışmalarımda eskize bağlı kalmadan özgür, ama hüzünlü ve yalnız bir kadının izlerini keşfetmek vardı. Bu aşamadan sonra çalışmalarımda özgün buluşmalar olmalı, ögeler arasındaki yabancılıklar ya da yakınlıklar kendi rastlantısal özgün dilini yüzeyde dile getirmeli ve resim artık kendi mantığını ortaya koymalıydı. Anlam yüklemeyi zaten hiç tercih etmedim. B. İ.: Sosyal medyayı kullanma amacım fikirlerimi, dünya görüşümü ve resimlerimi sunmak amaçlıdır. Sosyal medyanın sanatta etkisi; yurt dışına çıkamayanlar, imkanı olamayanlar için dünyaya açılan bir kapı görevi yapmakta olup, sanat tarihine yön veren eserleri, özellikle yeni, çağdaş olanları izlemek incelemek için bulunmaz bir nimettir. Çağımız sanatı nedir? Nereye gidiyor? Neler olup bitiyor? bilmek gerekir. Özellikle, yaptığım Land-Art uygulamalarımda yapılmış olanı yapmamak adına oldukça iyi bir kaynaktır. Teknolojiyi özellikle dijital resimlerimde çok iyi kullanıyorum, ancak onları henüz tuvale manipüle etmedim. İlerde kullanabileceğim dijitallerim de özgün ve bana aittir. Bu sürecin benim için de enteresan olacağı fikrindeyim. Bir sosyal medya arkadaşım Amerika'da Cemal Süreya'nın bir kitabını İngilizce ve Türkçe olarak çıkaracağız. Resimlerini çok beğendik. Editöre göstermek istiyorum diye bir teklifle gelince Tabii dedim. Başka ressamların resimlerini de incelemişler. Benim bir resmimin Üvercinka'ya çok uygun olduğunu düşünmüşler. O dönemde sık kullandığım kadın figürlerinden biriydi ve kapak oldu. B. İ.: Henüz oldukça yeni bir oluşum, teknolojinin ve bilimin sınırları inanılmaz. A'dan Z'ye tüm hatıra ve deneyimlerimle bir ben olacaksa, kendimi izlerken kendimle yarışmak gibi bir durum ve varılacak enteresan bir nokta. Neden olmasın? Belki de başka bizlerle farklı bir ilham kaynağı olacak, çağın getireceklerinden yeni yollar ve yeni deneyimler için ürkmüyorum. B. İ.: Çocukluğumda farkındalığımın yeşermiş olması, bakış açımın ve sorgulayıcı yapımın farkına varmış olmamdır. İnsanın kendini en iyi ifade biçimi de sanattır ve bana inanılmaz bir güç vermiştir. B. İ.: Öncelikle eşim İsmail İlhan, Ergin İnan'ın ilk dönem resimleri ve sonrasında hocam Özdemir Altan ürettikleriyle beni çok etkilemiştir. Yabancı sanatçılardan Robert Kushner, Rauschenberg, Gustav Klimt ve Egon Schiele'yi söyleyebilirim. Resimlerimi etkilemiş midir? Bilemiyorum, ama mümkündür, zira bilinçaltım bir noktada yansıtmış olabilir. B. İ.: Esinlenme ile abartılı esinlenme yani taklide varan benzerlik başka şeyler. Esinlenmek şöyle ki ; kompozisyonun oluşumu, biçimlerin bir araya gelişi, espas kaygıları ve teknik özellikler kişi de esin kaynağı olabilir. Ancak bu sadece resmin aynı dilde olmamasına dikkat gerektirir. Yoksa aynı formlarla farklı renk kullanarak biraz eksiltip, biraz da arttırarak benzeşimlerin yoğunluğu kişinin kendisini değil de taklit edileni fazlasıyla çağrıştırıyorsa bu taklittir. Örnekleyecek olursam; günümüzde ne yazık ki Odd Nerdrum taklitçileri inanılmaz boyuta vardı ve ünlü galeriler de bu duruma çanak tutuyor. Nerdrumun figürleri; Norveç in atmosferi ve o coğrafyanın soğuk havası ile ellerinde çatal değnekler olan uzun flütlü kızları ve elbiselerin göğüsten aşağı modellerinden tutunda saç örgülerinin, yani beliklerinin şekline kadar, Norveç halkına ait tarihsel bu motiflerin kullanılması ve hatta figürlerdeki Nerdrum gibi kompoze etme şekline kadar uzanabiliyor. Norveç'e dahi gitmemiş bu ressamların aymazlıkları artık gülünç geliyor. Kendi ülkemizin belikli kızlarına ne oldu diyesim geliyor, bir de resimlerini savunuyorlar. Hatta birisi Odd Nerdrum benim üstadım. diyor ve sadece gülüyorum. Ne zaman çalıştınız aynı atölyede ? diye sorduğumda ise Hiç diyor. Bir diğeri de bizim oduncu kızlarımız diye anlatıyor, oysa ki bizim köylü kızlarımız Norveçliler gibi giyinmez. Bu denli benzeyince inanın beş yaşındaki çocuk bile ''Bunlar aynı ''der. En son Contemporary İstanbul'da devasa alüminyum işlerde de bir başka yabancı sanatçının kopyası olduğu görülmüştü. B. İ.: Bol bol okuyorum, araştırıyorum, her gün muhakkak çalışıyorum, farklı alanlarda kendimi ifade etme yollarına yöneliyorum, sanatta çok sesliliği uyumlamaya çalışıyorum, hayatımı da aynı düzlemde yaşamaya gayret ediyorum. Yaptıklarımla yaşadıklarımın tutarlılığı en önemli etkendir. Planlamalarımı elbette uygulayabiliyorum, sanatsal faaliyetlerimle her sene sanat gündemimde yer alıyor, ayrıca kendi şehrimde de pek çok etkinlik düzenliyorum. Çalıştaylara, workshoplara, fuar ve sergilere katılıyorum. İngiltere'deki bir bağlantım aracılığıyla portrelerim ilgi çekmektedir. Bu da beni daha çok motive etmekte ve orada ilerde bir sergi planlıyoruz. B. İ.: Şu an önemli bir proje içindeyim. Sadece sergileyebileceğim mekan ve konseptin kabulü benim için çok mühim. Bugün bu proje için uğraşıyorum, yarın başka bir proje olacak muhakkak, sanat sonsuz bir yol gibidir. Çalışmaya ve üretmeye ara vermemek şarttır. B. İ.: Antalya da kısır bir sanat alt yapısı var, gerçek yaratıcı sanatçı kimliklere rastlamak oldukça güç, yalnız kalıyorsunuz bir çeşit. Bu hayat bunca sıkıntıyı çekmeye değer; çünkü üreten kişi için bu bir sıkıntı değil yaşam biçimidir. Yoksa bitkisel hayata benzer ve asıl sıkıntı bu olurdu. B. İ.: Günlük olanı ve çağı kaçırmamak gerekir. Farkındalığın hem toplumsal, hem siyasi hem inanç, hem bilim ve teknoloji alanlarında gelişmesi şart olup, durağan olan sinek yapar fikrindeyim. Bu duruş varsa zaten esere yansıyacaktır. Sonuçta, resimde tıkanma ve tekrara düşer sanatçı. B. İ.: Benim kendimi koyduğum bir yer var, ama sanat tarihi bunu daha iyi belirleyecektir. Bu noktada alçakgönüllü olmayı tercih ediyorum. Yoksa gelişimim ve ilerleyişim bir kısır döngüye girer ve sonlanır.


Çetin Altan'nın dedesi, Franz Von Liman Paşa'nın yaveri ve çevirmeniymiş. Çanakkale Savaşları süresinde, Liman Paşa ve Alman sağlık uzmanlarının askerlerimizin tuvaletlerini kontrol ederken gördükleri küçük bir anıt projesi boyutunda lüle lüle bir dışkı onları şaşırtır. Uzun süre incelerler ve bir eşantiyon alınıp Berlin'e gönderilir! Gelen raporda bu boyutta bir dışkının ancak hiç bir protein almadan yalnız tahılla beslenen, fakir ülkelerin insanlarına özgü olduğunun altını çizmişlerdir! Bunun kanı pıhtılaştırarak, beynin işlevini azalttığı bugün bir gerçek. O gün bu gün değişen bir şey yok; sonuçta Çetin Altan da geri-kalmışlığımızın nedenlerinden biri olarak bunun altını çiziyordu. Peki niçin bunu anlatıyorum: Geçenlerde taksiyle geçerken, Maçka Oteli'nin önünde Tony Cragg'ın bir yapıtını gördüm, bu aklıma geldi! Bu sanatçı ülkemizde zengin koleksiyonelerin gözdesi, yanılmıyorsam bir müzede de büyük bir sergisi yapıldı. Sabancı Müzesinin bahçesinde, aile büstlerinin yanında bir başka işini görmüştüm; blog'da yazdığım Türkiye'de anıtın ve heykelin sefaleti yine büst konusundaki beceriksizliğin örneklerinden en önemlisiydi Sabancı ailesinin büstleri! Tony Cragg'e gelince, bilgisayarda sonsuza dek yapılan sanal formlar yaratma ve de yeni tekniklerle gerçekleştirme ve çoğaltma. Eğer biraz bilginiz varsa, başlangıçta 30 yıllarında Arp'dan başlayarak Etienne Beoty'e kadar abstraction-creation ekolüyle çok başarılı örnekleri bugün müzelerde. Zorla bir heykeli giydirmek, ama nasıl? Daha önemlisi Akademi'de Heykel Bölümü'nde okutulması gereken birinci ders: Bir heykele nasıl can verilir? Sonra da bronzu sarartmak, cilalı gibi parlatmak, teknik olarak bize özgü! Geçen mayıs ayında, Jeff Koons yaptığı önemli bir medyatik duyuruda; Paris kentinin yaşadığı terörizme bir gönderi olarak yaptığı bir anıt-heykelini -kentin önemli bir alanına koymak şartıyla- hediye ettiğini açıkladı! Önce bir sessizlik, sonra yine medyatik uyanma; basında yankı ve de 50 önemli entelektüel ismin imzalarıyla Le Monde gazetesinde bir sayfa ilan: Jeff Koons kim oluyor da bize böyle bir bağışta bulunuyor? Bu anıt-heykel: Almanya'da ünlü bir atölyede 33 ton bronz+ paslanmaz çelik+ aliminyumla dökülmüş ve renklendirilmiş! Güya 1886'da Fransa'nın Amerika'ya hediye ettiği, Auguste Bartholdi 'nin Özgürlük Anıtı'na bir gönderme! Gerçekten olabilecek kadar kitsch. Ve hemen basında art niyetli bir hediye ya da zehirli bir hediye olarak protesto edildi. Fakat kimse oynanan oyunun farkına varmadı: bunun arkasında ünlü mesen ve koleksiyoner Francois Pinault'nun olduğuna; bu güçle Amerikan büyük elçisi Jean D. Adley doğruca o günkü Kültür Bakanı Françoise Nyssen'e bunu muştalıyor, Paris Belediye Başkanı Anne Hidalgo, köşeye sıkışmış durumda. Bağlı olduğum Maison des Artist bir anket yayınlayarak; ne düşündüğümüzü sordu, sonuç: yüzde yetmiş olumsuzdu. Sonuçta bu hediye geri çevrildi! Eğer buna inanıyorsak gerçekten bu karşı oluşun ne kadar naif bir tepki olduğunu kabul etmemiz gerekir; Jeff Koons'a Beaubourg'da iki retrospektif yaptıran, Versailles Sarayının kapılarını açan, milyarder, Sotheby's'in, Christie's'in sahibi Francois Pinault'nun bu yenilgiyi kabullendiğine! Geçen ay, Paris Belediyesi Kültür Ataşesi Christophe Girard, sonuçta bu anıt-heykele bir yer bulunduğunu; Koons'un her ne kadar bir polemik sanatçı olsa da çağdaş sanatın önemli bir ismi olduğunun altını çizerek, bulunan mekanın Petit Palais olduğunu açıkladı! Sonra da Belediye'nin bir açıklamasında bunun sanattan öte, önce diplomatik bir sorun olduğu belirtildi. Her zaman söylüyorum: Çağdaş Sanat uluslarüstü bir lobi, kendi çıkarlarına sanatı ters-yüz ettikleri gibi, size donunuzu ters giydirirler! Paris'e ilk geldiğim yıl, kentin kuzey banliyösü Pantin'de ufak bir stüdyo bulmuştum, belediyesi komünist, fabrikaları, devasa bir mezarlığıyla, bir asır öncesi görüntüsünü hala anımsarım. Yıllar sonra kentin açılımı, Pantin'i de burjuvanın çekim alanına aldı; işte eski fabrikaların devasa sanat galerilerine dönüşmesinde en önemli isim Galerie Thaddaeus Ropac'da Amerika'dan gelen büyük bir sergi: MONUMENTAL MINIMAL! Büyük mekanda Dan Flavin'in renkli soğuk neon ışıkları, Sol Lewit'in on üç boş küpü, giderek Flavin, Judd, Carl Andre, Mangold vs. formu daha da azaltma ve yok etme adına acımasız bir CONCEPTUELLE! Alman mimar Mies van der Rohe'nin dediği gibi, Less is more! Galeriden çıktıktan sonra hemen yandaki kanala kendimi atmamak için zor durdum!


Yıllar önce Türkiye'yi terk ederek İtalya'nın Elbe Adası'nda bohem bir hayatı tercih eden Peyami Safa'nın yeğeni ressam Behçet Safa 84 yaşında yaşamını yitirdi. Behçet Safa'yı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 45 yıldır İtalya'nın Elbe Adası'nda hayatını sürdüren ressam Behçet Safa 84 yaşında hayatını kaybetti. 1957'de İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nden mezun olan Safa 1959 yılında Paris'e yerleşti. İlk yıllarında L' Atelier di Patrice ve L' Atelier di Pors litografi gibi atölyelerde çalıştı. . Ardından önce Roma'ya sonra da Toskana'da Elba adasına yerleşti. ). 1959 ile 1964 yılları arasında İstanbul, Stockholm ve Paris gibi şehirlerde sergiler açtı. 1989 yılında düzenlenen İstanbul Bienali'ne Şeytan Üçlemesi adlı çalışmaları ile katıldı. Aynı yıl Ankara'da 'Yılın Sanatçısı' seçildi.


Üniversitelerde öğretim üyesi olarak görev yapmış, sanat eğitimcisi kimliğinin yanı sıra sanatçı olarak da Çağdaş Türk Sanatına değerli katkılarda bulunmuş Oya KINIKLI Öğretmenimizin vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Oya Kınıklı'yı rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Oya Kınıklı İzmir'de doğdu. 1962'de İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisini bitirdi. 1973-1988 yıllarında Gazi Eğitim Enstitüsü'nde öğretim üyeliği yaptı. 1984'de TPAO resim yarışmasında 1. lik ödülü, 1985'de yunus emre resim yarışması ve Devlet Resim ve Heykel sergisi başarı, 1986 Devlet Resim ve Heykel sergisi başarı, 1990 Yunus Emre Resim Yarışması başarı ödülleri aldığı ödüllerden bir bölümüdür. Sanatçı Anadolu Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliğinden emekli olmuştur.


Hülya Küpçüoğlu'nun Ağaçların Öyküsü Adını Taşıyan Yeni Sergisi CO11'de 13 Aralık'ta Açılıyor. Sergide sanatçının uzun yıllardır üzerinde çalıştığı 'doğa' teması ön plana çıkıyor. Doğaya karşı yapılan yıkımları, doğanın güzellikleri üzerinden sunan sanatçı, kaybettiklerimizi anımsatıp, doğaya karşı farkındalık oluşturmaya çalışıyor. Doğa hakkında okudukları, gördükleri ve edindiği izlenimleri kendi üslubu doğrultusunda resimler ve üç boyutlu çalışmalar aracılığı ile paylaşıyor. CO11'de 13 Aralık'ta açılacak olan sergi 27 Aralık'a kadar izlenebilir.


Üniversitelerde öğretim üyesi olarak görev yapmış, sanat eğitimcisi kimliğinin yanı sıra sanatçı olarak da Çağdaş Türk Sanatına değerli katkılarda bulunmuş Prof. Dr. Erol Özden öğretmenimizin vefatını üzüntü ile öğrenmiş bulunuyoruz. Erol Özden'i rahmetle anarken kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Prof. Dr. Erol ÖZDEN,1943 Samsun, Havza'da doğdu. 1960 İstanbul Çapa İlköğretmen Okulu Resim Müzik Seminerini bitirdi. 1964 Ankara Gazi Üniversitesi Resim İş Bölümü'nden mezun oldu. Aynı yıl Devlet Resim ve Heykel Sergisine iki eserle katıldı. 1977 yılına kadar yurdumuzun çeşitli il ve ilçelerindeki ortaöğretim kurumlarında Resim İş Öğretmeni olarak çalıştı. 1978 İstanbul Atatürk Eğitim Enstitüsü'ne ve ardından, 1980 İstanbul Atatürk Yüksek Öğretmen Okulu Resim İş Bölümü öğretmenliğine atandı. 1982'de Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesi Resim İş Eğitimi Bölümünde öğretim görevlisi olarak çalışmaya başladı. 1998 yılında Grafik Tasarım alanında Profesör unvanı aldı. 1998 2010 yıllarında Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi, Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü, Resim İş Eğitimi Anasanat/Anabilim Dalı Öğretim Üyesi ve Anabilim Dalı, Güzel Sanatlar Eğitimi Bölüm Başkanlığı ve AİBÜ Güzel Sanatlar Fakültesi Dekanlığı görevlerinde bulundu. 2010 2012 yılları arasında İstanbul Özel Yeni Yüzyıl Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi kurucu kadrosunda iki yıl çalıştı. Yurtiçinde birçok kişisel sergi açtı ve karma sergilere katıldı ve ödüllere layık görüldü. Erol Özden, sanatsal çalışmalarına Bolu'da bulunan özel atölyesinde devam etmekteydi.


Almanya'da yaşayan Ali Zülfikar'ı Türkiye'de çok sayıda insan sadece son zamandaki resimleri ve yaptığı farklı protestolar ile biliyor. Daha doğrusu bu protestolar sonrasında sadece Almanya'da böyle bir ressam varmış diyebiliyor, ama bir çoğumuz uzun yıllardır Almaya'da yaşayan Ali Zülfikar'a sanatçı oluşu cephesinden bakmadık. Bu protesto tartışmalarını bugün için bir tarafa bırakarak Ali Zülfikar ile sanat yaşamı ve sanatı odaklı söyleşi yapmamızda ; Türk halkı ve özellikle sanat dünyasının onu öncelikle sanatıyla tanımasını istememizin, bizden biri olmasına rağmen dışarıdan bir gözle Türkiye'deki sanata ve sanatçıya bakılınca neler görüldüğünü tecrübe etmesinin, uzun süredir yaşadığı Avrupa'daki tecrübelerinin dışarıya açılmaya çalışanlara ve özellikle gençlere katkı sağlayacağını düşünmemizinönemli etken olduğunu vurgularım. Kendisiyle sonraki dönemde daha geniş bir söyleşi yapmak konusunda mutabık kalarak söyleşiye başladık. Ali ZÜLFİKAR: Kariyerimin çocukluk yıllarımdaki yaşadıklarımın izlerinde olduğunu görebiliyorum. Yaşadığım süreç içindeki dönemeçlerimin yapı taşlarında bu gizemli güç kendini tekrardan yarattı. Beynim hep bu tarihi mağara resimleri ve mezar taşlarındaki tabletleri bezeli zenginliklerle meşguldu. Çelik-çomak oynayarak yetiştiğim bu geçmişteki hayatımı sürekli rüyamda görüyor ve daha sonra kendi kendime yorumlayarak bunlardaki sanatsal ve esas motifleri anlamaya çalışıyordum. O zamanlar bu motifleri anlayacak ne bir sanat öğretmenimiz ne de bir sanatsal donanıma sahip kurumlarımız mevcuttu. Tarihsel dokusu ve kökleri bu kadar zengin bir ülke olmamıza ve sanat alanında geriledikçe gerilememize rağmen kalan varlıklarıyla beni etkileyen çocukluğumdaki rüyalarım ile içimdeki o duyguyu hiç unutmadım. İlkokul yıllarımda resme ilgimi sevgili öğretmenim Esat Soydemir fark etti. Daha sonra ortaokulu Yavuzeli'nde okuduğum dönemlerde Murat Aydın Doma hocamızın öncülüğünde katıldığım yarışma sonucunda birincilik ödülü Güneş de doğar isimli çalışmama verildi. Liseyi Gaziantep Şehit Şahin Lisesi'nde okuduktan sonra Elazığ Fırat Üniversitesi'ni kazandım. Cemal Aslan ve Memduh Kuzay hocamızın atölyesinde sanat eğitimimi aldım. 1993 yılında hocalarımın referansı ile Mimar Sinan Güzel Sanatlar Akademisi Resim Bölümüne başvurdum. Giriş sınavı için iki ay boyunca Prof. Dr. Gökhan Anlağan hocamızın Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu'daki özel derslerine katıldım ve eleme sınavlarını geçerek 300 kişilik listede yer aldım. Tek tercihim olan Resim Bölümü listesinde adımı bulamayınca çok öfkelendim. Kaybedenler listesinde de adımı göremeyince hakkımı aramak için sayın Celal Doğan vasıtasıyla sevgili Prof. Dr. Haluk Tezonar hocamız ile Kadıköy'deki bürosunda buluştum. Sevgili hocamız Onlarla uğraşamazsın. Seni Marmara Güzel Sanatlara alalım deyince vazgeçtim. Kendisi beni sınavlara hazırlanmak için Gaziantep'e sayın Yılmaz Kale hocamıza gönderdi. Gaziantep'te sınavı hazırlanırken sevgili şair arkadaşım Bülent Özcan`ın Yeşilsu Otobüs Durağı'ndaki sergi önerisi benim hayatımı tamamen değiştirdi. Bu sergi yüzünden üç gün Emniyet Müdürlüğü'nde kaldım, bu sergi yerel basında büyük yankı uyandırdı, ancak Haluk hocamız bu sergiden sonra bir daha benimle konuşmadı. Haklı olarak bana kızmıştı. Olanlara rağmen sınavlarına girdim. Elemeler sonucu yedinci sırada yer bulmuştum. Bu kez de mülakat sınavında ikinci bir üniversitede okuduğum gerekçe gösterildiğinden bir anda kırk birinci sıraya düştüm. Yedekler arasında birinci sırada olmama rağmen bir daha aranmadım. Bu yaşadıklarım bende büyük bir deprem etkisi yaratmıştı. Benim ardımdan Önder Aydın ve Yaşar Tümen arkadaşlarım da mülakat sınavlarında elenmişti. Sanat akademisinde okuma hayallerim tükenmiş ve göz göre göre hakkımı yemişlerdi. Fırat Üniversitesi'ne geri dönmek zorunda kaldım. 1995 yılında politik sorunlarımdan dolayı Fırat Üniversitesi'ni terk ederek önce İstanbul'a gittim, sonrasında 1997 yılında yurtdışına çıkmak zorunda bırakıldım. 1999 yılında itibaren Avrupa'da Uluslararası sanat müzeleri, sanat galerileri ve sanat fuarları olmak üzere 170 sergide yer aldım. 2002 yılında kök boyasıyla resimler yapmaya başladım. 2004 yılından 2014 yılına kadar Köln şehrinde Galerie Zeugma'nın Sanat Müdürü olarak farklı bir sanat deneyimi kazandım. 2013 yılında renkli çalışmalarım bana daha çok dekoratif gelmeye başladı. İŞİD in Suriye'deki savaşı beni derinden yaraladı. Bu savaş ve etkilerini anlatmak bu buluşumla birleşti. İyi bir sanatçı en basit olanla en etkili olanı birleştirmeli diyerek bir başkaldırı başlattım ve kurşun kalemi tuval üzerine işleme kararı aldım. A. Z.: Sanatsal olarak en güçlü anlatım dilim renkler olmasına rağmen, öğrenim yıllarımdaki portrelerim aklıma takıldı. Bu renklerin bir alt yapısı ve yıllara dayanan bir hikayesi olduğunu fark ettim. Bazı olaylara karşı tavrınız sizin renginizi belirliyor. 2013 yılına geldiğimde renkli çalışmalara doymuştum ve yaptığım çalışmalar beni ne kadar anlatsa da farklı değildi. Her yaptığım eser alıcı buluyordu. İŞİD'in Suriye'de yaptığı korkunç katliamlar beni derinden sarsmıştı. Bu savaşın etkilerini anlatmak için bu buluşumun iyi bir fırsat olduğunu gördüm ve bu projem bunun sonucunda ortaya çıktı. Sanatta kalıcı olan En basit olanı en etkili ve anlaşılır kılmaktır. diyerek kendi dünyamda bir başkaldırı başlattım. Kurşun kalemi tuval üzerine işleme kararı aldım. Artık bu benim kendimi yorumlama gücümdü. Bütün boyalarımı bir kenara bırakarak Monokron / Tek renk eserler çıkarmayı hedefledim. Projemin ilk aşamasında savaş kurbanları olan yaşlı ve çocukları tercih ettim. İkinci aşamasındaysa bu yaşanan savaşa Avrupa'nın tepkilerini ekledim. Bütün projeyi beynimde kurgusal olarak farklı bir yeni boyutta tamamladım. Çalışmaların fotoğraflarını yandan çektiğinizde heykel gibi görünüyor. Sanat dünyası bir anda bu durumu anlamaya çalıştı. Çünkü teknik olarak tuvalin dokuları sert olduğundan kurşunkalem tutmaz ve zamanla döküldüğü için bu riski hiçbir sanatçı göze alamazdı. Kendime özgü olan bir konsept geliştirerek kurşunkalemin tuval üzerinde kalmasının reçetesini de buldum. Bugüne kadar süreç içinde farklı keşiflerimi derinleştirdim. İlk dönemde sanat dünyası resimlerimdeki mesajlardan çok tekniğim üzerine soru ve riskleri üzerine konuştu. Oysa resim sanatında çizgilerinizi okuyanlar rahatlıkla bu mesajlara ulaşabiliyorlar. Kendinizi ifade ederken kimliğiniz de kendilğinden oluşuyor. Bu kimliğiniz her geçen gün genişliyor ve karşınıza vizyon olarak çıkıyor. Sanatsal bilgi ve birikimim duygusal zekamla bütünleştirince kendi farklılığımı ortaya koymaya başladım. Sanat sadece kendini ifade etmek değil, aynı zamanda kendine özgü bir duruş oluşturabilme kabiliyetidir. Yeri geldiğinde, çizgilerimdeki gibi sert ve eleştirel yaklaşarak Estetik Pazar kaygılarımı kırmaya başladım. Sanatın asıl ağırlığı; toplumsal ve eleştirel olarak sanatın ve toplumun sessizliğini bozan eleştirel motiflerdedir. Ben işlerimi ticari kaygılarla, eserimi alsınlar diye yapmıyorum. Tam aksine yaptığım her eseri alıyorlar. Zaten sanatçının farkı da burada ortaya çıkıyor. Yaptığım eserler kimsenin evine asmaya cesaret edemeyeceği kadar korkutucu olmasına rağmen kendi içimizdeki insanların resme yansıyan yakınlığından etkileniyorlar. Ürkütücü de olsa içimizdeki duygu yoğunlaşmasını resimlerimde görüyorlar. Bunlar güzel kadın motifleri olmadığı gibi dekorasyon amaçlı kişilikler de değil. Bu ihtiyacın sebebini sanatsal bakış açıma bağlıyorum. Benim için sanat; insanların ruhundaki derinlikleri ve yüzlerinde gizli olan duygusal kırılmaları ifade edebilme biçimidir. Onların yaşadıkları tüm zaman evrelerini işleyerek kendi içlerinde ve birlikte zamana yolculuk yapmamızı sağlıyorum. Dolayısıyla insanın kendisiyle barışık yaşamasının farkına varmasını irdeliyorum. Süreç içinde yaşadıkları sevinçlerin bıraktığı renkleri görebilmeli, acılarının izlerini okuyabilmeli ve mimiklerini saran çizgilerde de duygularını yorumlayabilmeliyim. Hatta gözlerinde bir okyanus gibi derinleşen bilgeliği ve kendine olan güveni görüp gösterebilmeliyim. Kısacası; ak düşen saçlarını tel tel sayabilecek hissiyatı sanatsevere verebilmek, her yaşın oluşan doğal güzelliğini bir zenginlik olarak algılayabilmek ve bir saygınlık abidesini cesurca anlatabilmek... Sanatseverleri yaşamış olduğum karelerin içine çekerek, bir zaman tünelinde sonsuz bir yolculuğa sürüklüyorum. A. Z.: Sanatsal donanımınız anatomi bilginizle birleşince farklı bir algılama ve yorumlama gücünüz oluşuyor. Kullandığınız teknik ne kadar risk taşısa da, bu kendi içinde avantaja dönüşüyor. Başka bir ifadeyle; parmaklarınızın anatomik kıvraklığı sanatsal ve sosyal bilgi birikiminizi kendi yeteneğinizle birleştirir. Bunları bir araya getirdiğinizde karşınıza gerçek sanat eserleri çıkar ve sizi diğer sanatçı arkadaşlarınızdan farklılaştıran bir çizgiye taşır. Benden önce hiçbir sanatçı arkadaşım tuval üzerine kurşun kalem yöntemiyle ürünler çıkarmamıştı. Bu benim için farklı bir yorum gücüydü. Böyle bir tekniği sanatımın merkezine koyarak başladım. Tuval üzerindeki ana motifimi detaylandırarak bütün gizemli ton geçişlerini işlemeye başladım. Anlatım gücü ve kalem rutuşlarım belirginleşti. Resimlerimi detaylı izleyenler gerçek realist tarzdan uzaklaştığımı fark ederler. Ben çalışmalarıma daha çok Emotional Realizm deniliyor. Hiper Realist anlatım tarzında sanatçılar; fotoğrafların bile gözden kaçırdığı ayrıntıları işleyerek, kendi derinliklerini ve eklenti doku farklılıklarını irdeleyerek form ve renk değerlerini işler, daha da ileri giderek yeni renk değerleri ekler. Hiper gerçekçi sanatçılarımızla benim aramdaki farklıkların başında renk tercihi gelir. Ben bir rengin tonlarını vuruşlarımla veriyorum. Elimle lekeleme veyahut bir silgi ile tonlamaya girmiyorum. Bunu kirlenme ve zayıflık olarak görüyorum. Tonlama ve geçişleri doğrudan kalem vuruşlarımla dengeliyorum. Kendime özgü olan kök boya tekniğinde zaten bir renk deryası içinde yüzüyordum. Bir sonraki evremde tamamen sadeleşmeye ve daha yalın bir dilin kullanılması gerektiğine inandım. Eğer elinizdeki malzemeyi farklılık yaratarak yorumlayabiliyorsanız çıtayı aşmışsınız ve kendi kaynağınızı keşfetmişsiniz demektir. Benimki daha çok kendimle olan muhasebemdir. Elimde duran küçük bir kurşunkalemden daha etkili bir eser yaratabilir miyim? Kendi içinde devamlı bir derinlik yaratan, kendini yenileyen bir dönüşümü yakalayınca kendi kaynağınız derinleşir, sanatsal evreniz genişler, derinlik ve farklılık yaratan bir çığır açarsınız. Sanatın özü zaten farklılaşmaktır. Bu da delilerin işidir. Benimkisi Buyur sana kurşunkalem ve tuval diye bir meydan okumadır. Belki de haksızlıklara ugradığım dönemlere meydan okumadır. Belki de sanatta Ben biliyorum diyenlere meydan okumadır. Bu işi benim gibi yaparsanız belki kimse evine dekor olarak sizin eserlerinizi koyamayacak, ama insanlık tarihine hatırı sayılır bir miras bırakmış olacaksınız. Ben bu bilinçle hareket ettim. Belki de emeğimi çalan sanat akademilerinin negatif tutumu farkına varmadan beni motive etti. Daha iyi olmak için daha çok çalışmak gerekiyordu. Benim bu tarzdaki çalışmalarım bir isyanın sonucudur. Umarım yeni nesillerimizin önünü açarız. A. Z.: Bendeki teknik kurşunkalem, renkler ise kurşunkalemin tonlarıdır. Malzeme olarak tuval, bolca kurşun kalem ve kendi hazırladığım koruyucu tabakayı kullanıyorum. Bu malzemelerimi hazırladıktan sonra kafamda belirlediğim kompozisyon için önce tuvali gereken gerginlikte geriyorum. Hiçbir astar ve koruyucu kullanmadan taslağımı kabaca tuvalime yayıyorum. İlk aşamayı tamamlayınca derinlik ve renk derecelendirmelerimi sadece kurşun kalemimin vuruş derecesi ve sertliğiyle dengeliyorum. Yumuşaktan daha derin bir ortama geçişleri böylece kurşun kalemimin tonlarıyla yaratıyorum. Elimdeki motifi aşama aşama tasarlıyorum. Önceden aklımda belirlediğim motifim tuvalimde belirginleşmeye başlıyor. Kompozisyonun ön tasarımını tamamladıktan sonra aşama aşama kurşun kalemle sert bir şekilde çalışıyorum. Motifimin gözbebeklerine yansıyan ışık, derinlik ve doku farklılığı motife canlı bir yaratıcılık katıyor. Yüzlerindeki yaşam izleri, doku farklılığı tek bir kurşun kalemin tonlarıyla oluşuyor. Farklı hareketli perspektiflerin oluşması için çalışma aşamasında boyutsal ışınlar görecek şekilde belirli köşe taşlarını beynimde belirliyorum. Resmi daha önceden beynimde belirlediğim için ışığın hangi yönlerden geldiğini de görünce çalışma bitmiş oluyor. Yüzündeki çizgileri, kılcal damarı ve tüylerinin ışık karşısındaki farklı kırılmalarını kendi boyutlarıma indirgiyorum. Bazen başka renk katarak çalışıp farklı bir ahenge ulaşıyorum. Burada renkleri daha çok tercih ediyorum. Kurşun kalem tekniğinin en önemli özelliklerinden birisi de hatayı direk yüzünüze vurmasıdır. Bütün çizgilerin yerine oturması gerekiyor. Eğer silgi kullanırsanız eserin üzerindeki izler leke olarak karşınıza çıkar. Hatalı çalışmayı hemen çöpe atmanız en doğru olanıdır. Silgi kullanılmadığında hiçbir hatalı çizginin oluşmaması sonucunda karşınıza bir sanat eseri çıkar. Diğer önemli bir nokta ise yaratmış olduğunuz eserin yıllarca korunmasını sağlamanızdır. Bunun için kendi hazırladığım koruyucu tabakayı fırçayla tuvale yediriyorum. En son aşamada bir kez daha tuvali korumaya alıyorum. A. Z.: Eserlerimin çoğu Suriye'deki savaş sonrasında oluşan tepkilerin sonucu olarak ortaya çıktı. Yaşanılan acılar son bulsun diyerek yola çıktım. Motiflerimin çoğunu özellikle savaşı birebir yaşamış olan insanlardan seçmiştim. Bazılarını ise sanat fuarlarında tanıdım. Sohbet ederek karakterlerini anlamaya ve mimiklerini izleyerek ruhlarının derinliklerine inmeye çalıştım. Kimisinin yüzünde korkunun, kimisinin yüzünde acının, kimisininkinde sevincin bir anlık halini gördüm ve bunları karşılaştırdım. Bu yolla çalışmalarımda zamanı durdurdum. Onların yüzlerindeki abartılı ifadeleri yansıtarak sanatseverleri bir zaman tüneline çekmeyi başardığımı fark ettim. Kendi farkımı bana hissettirdiler. Eserlerimden etkilenen sanatseverlerin yüzlerindeki şaşkınlığı gizlemeden ve ardı arkası kesilmeyen Bunları nasıl yapıyorsunuz, kurşunkalemden sanat eseri yaratmak nerden aklınıza geldi? gibi sorularla karşılaşmamın sebebi budur. Avrupa'daki sergilerimde çalışmalarımın karşılığını aldım. Her katıldığım sergide yeni sergi teklifleriyle karşılaştım. Genelde bireysel sergi tekliflerini değerlendirmeye alıyorum. Karma sergilere bazı sebeplerden dolayı katılmıyorum. Her katıldığım bireysel sergim basında ve kamuoyunda bir karşılık buluyor. A. Z.: Avrupa'da sanatçı olmak için sanat akademisi okumanız bir şey ifade etse de, mesleğinizi icraa etmek için yeterli değildir. Burada binlerce arkadaşımız maalesef devletin verdiği işsizlik yardımına muhtaç ya da başka bir iş alanında çalışarak yaşamını idame etmek zorunda. Benim gibi sadece sanatından yaşayan sanatçı arkadaşlarımın sayısı maalesef fazla değil. Ben sanatçıyım deyince burada bütün kapılar açılmıyor. Bağlantı sağladığınız bütün ilişkilerinizde insanca davranmalısınız ki ilişkinizde bir devamlılık yaratabilesiniz. Benim gelişim evrelerimde insani yanımın ve samimiyetimin de büyük etkisi oldu. Prof. Dr. Hajou Klein, Prof. Dr. Frank Günther Zehnder, Dr. Winfried Gellner, Dr. Steffanie Eckhardt, Prof. Dr. Eberhard Linke gibi önemli sanat eğitmenleri ve nice güzel sanatçı arkadaşlarımla birlikte çalışma imkanı yakaladığımda bu insani yanımı da ön plana çıkardım. Ben farklıyım diye ukalalık yapmadım. Onların tenkitlerine kulağımı kapamadım. Sonuçta bu durum sanatım adına bana çok şey kattı. Lütfen; galeri sahibi ile ilişkilerinizde bırakın ticareti o yapsın, siz de sanatınızı yapmaya devam edin. Galeri sahibinden izinsiz koleksiyoncuya asla eser satmayınız. Bunu yaptığınızda kendi önünüzü kendiniz kapatmış olursunuz. A. Z.: Bulunduğunuz ortam içinde kendinizi geliştirmelisiniz. Hiç vazgeçmeden devam etmelerini ve kendilerine aşmalarını tavsiye ederim. İyi işler er ya da geç fark edilir. Sanatınızın tüm evreleri gizlidir. O enerjiyi ve motivasyonunuzu kendi dünyanızda oluşturun. Ne hissediyorsanız, onları yaşayın. Kendi sanatınızla nefes alıp, güne öyle başlayın. Önce kendi kendinize yeteneğinizi kabul ettireceksiniz. Her gün disiplinli çalışmanız lazım. Sanat çiçek gibidir, suyunu vermezseniz kurur. Zaman zaman aç kalabilirsiniz, açlık da çekebilirsiniz. Ben aç da kaldım, açlık da çektim ama asla vazgeçmedim. Ne sanatım beni aldattı ne de ben sanatımı aldattım. Sanatımdan başka iş yapmadım, yapmayı da düşünmedim. Avrupa'nın önemli sanat insanlarıyla ve galerileriyle çalışma olanakları yakaladım. En önemli sanatsal birikimlerimi de Avrupa sanat arenasında kendimi geliştirdikçe edindim. Yaşam felsefemde ancak ama keşke gibi terimlere yer vermemem gerektiğini öğrendim. Kendi yörüngemin içinde dönen enerjimi bir bütün olarak yapılacak projelerim üzerinde birbirinin içine geçecek şekilde iç içe sarmalamadım. Duygusal kırılmalar yaşasam da bu negatif enerjinin nerden ve nasıl geldiğini bildiğimden dolayı aldırmadan yoluma devam ettim. Dolayısıyla her sergim benim için bir dönüm noktası oldu. Avrupa'da ya sanatçısınız ya da değilsiniz. Ortası olmaz. Bu işten yaşamını idame eden, geceli gündüzlü yaşayanlardır. Bu tarz sanatçıların birlikte çalıştığı sanat galerileri vardır. Sanatçı ile galerist birbirini tamamlar. Sanatçı eserlerini üretir, galerist ise pazarlamasından tutalım, bütün organize işlerine bakar. Avrupa'daki sanatın köklü bir tarihsel tecrübesi olup, devlet erki olarak güçlü bir gelişim evresi ile destek oluşturuyor ve sanat özgür kalıyor. Akıbetinde sanatın farklı ve üretken boyutu başka bir ivme kazanıyor. Almanya'nın Köln kentinde çok canlı bir sanat dünyası var. Bu şehirde resim sanatına ilişkin yedi müze bulunuyor ve dördü şehir yönetimi tarafından desteklenen on ikiye yakın sanat derneği var. İlginç olan ise şu: Bu derneklere kayıtlı ressam sayısı 2 bin. Yaklaşık 800 ressam çalışmalarını özel atölyelerinde sürdürüyor. Gelinen aşamada günümüz modern sanatın temelini oluşturan 'küreselleşme' projesi sanatçılar ve entelektüelleşmeyle eşanlamlı bir deyim olarak insanlara aktarıldı, kapital, sanata hükmetmeye başladı ve sanat özgürlüğü üzerindeki en önemli tehlike haline geldi. Andy Warhol gibi ressamlar Amerikan kültürünün Dünya'ya sunduğu nesneleri, topluma mal olmuş simgesel insanları, sabun kutularını, kola kutularını, sigara paketlerini biraz da alaycı ve ironik bir biçimde işlemiştir. Toplumun tabularına saldırdığı gibi idolleriyle dalga geçmiştir. Bu akımdan etkilenen ülkemiz sanatçıları da ülkemizin içindeki sorunların dışında kalarak toplumun sembolleşmiş isimlerini resmedip zaman aşırı kompozisyonlar gibi çalışmalarla farklı bir hayal dünyası sunmuştu. Aslında bir toplumun sanatsal dokularında koleksiyoncuların da payı vardır. Bu ivmeyle sanatçı nefes alır, verir. Bu ivmeyle sanatçıların nabzını da ölçebilirsiniz.


9. BAZAART SERGİSİ 25-28 Mart 2019 tarihinde The St. Regis Otel, Nişantaşı'nda gerçekleşecektir. Online başvurularınızı 14 Ocak 28 Şubat 2019 tarihleri arasında yapabilirsiniz. - Bu etkinlikle ilgili koşullar, BAZAARTorganizasyonu tarafından belirlenir. - Bazaart sanat etkinliği sadece Güzel Sanatlar Fakultesi öğrencileri ve Güzel Sanatlar Fakültelerinden yeni mezunların (en fazla 2 yıllık mezunların) katılımına açıktır. - Verilecek ödüle ve sergilenecek eserlere Seçici Kurul karar verir. Bu sene Jüri Özel Heykel Ödülü 2 kişi 2.000'er TL, Jüri Özel Fotoğraf Ödülü 2.000 TL, Polisan; Kadına Şiddet Konulu Özel Ödülü 5.000 TL, Levent Sağol Anısına Özel Ödül 2 kişi 2.000'er TL ödül verilecektir. - Etkinliğe en çok 2 eser ile katılınabilinir. - Çalışmalar imzalanmış olmalı ve sergilenmeye hazır durumda teslim edilmelidir. - Sergilenen eserler satışa sunulacak olup, olası satışların %20'si tüm vergi ve harçları ile birlikte, Yeniköy Rotary Kulübüne verilecektir. - Eser sahibinin etkinlik için önerdiği eserler için belirleyeceği maksimum fiyat 3.500,00-TL resim için4.000.00-TL heykel için olacaktır. - Sanatçıya ödeme, satılan eserin satış tarihini izleyen 45. günden sonra yapılacaktır. - Eserleri sergilenen katılımcılara katılım belgesi verilecektir. 10. Başvuru formu eksiksiz olarak doldurulmalı ve en geç 14 Ocak-28 Şubat 2019 tarihleri arasında önerilen eserlerin fotoğrafları ile birlikte e-mail adresine gönderilmelidir. Eksik bilgi ve belge ile yapılan başvurular kabul edilmeyecektir. Yeniköy Rotary Kulübü veya Bazaart komitesi tarafından başvurunun kabul edildiğini eser sahibine bildirmesinin ardından her durumda tarihinde işbu başvuru formunun ekinde bulunan SÖZLEŞME ile ıslak imzalı bir şekilde Bazaart Komitesi 'ne eserlerle birlikte teslim edilmelidir. Aksi takdirde sanatçının başvurusu kabul edilmemiş sayılır. Eserler 25 Mart 2018 Pazartesi günü saat 09:00-18:00 arasında The St. Regis Hotel'de Yeniköy Rotary Kulübü Sanat Komitesi yetkililerine teslim edilecektir. Aksi takdirde sergiye kabulü mümkün olmayacaktır. Satılmayan eserler 28 Mart 2018 Perşembe günü iade edilecektir. Geri alınmayan eserlerin kaybından veya uğrayabilecekleri hasardan Yeniköy Rotary Kulübü ve The St. Regis Hotel sorumlu olmayacaktır. Sizde BAZAART'a katılarak eserlerinizin sergilenmesini istiyorsanız aşağıdaki başvuru formunu doldurunuz.


Mahpeyker Yönsel'in ''İlk Günah'' adlı sergisi Girne'de açılıyor. Sanatçı, Adem ve Havva'yı kutsal kitaplarda betimlenen hallerinin tam tersine, bugüne ait insan tiplemeleri ile sanat tarihindeki figürleri alıp yeniden yorumlamıştır. Resimlerinde ilk günah mitini kendi sanat anlayışı düzeyinde geliştirerek, ona yaratıcı kişiliğiyle farklı bakış açıları getirmektedir. Konuyu özgün yaklaşımıyla incelediği figürlerinde, kişisel gözlemiyle içinde bulunduğu çağın insan figürlerini kullanıp günümüz insanının günahını ele almaktan geri kalmaz. Şenol Özdevrim'in küratörlüğünü yaptığı sergi 17-23 Aralık tarihleri arasında Girne Trafo Sanat Galerisi'nde gezilebilecek. Tüm sanatseverler davetlidir. 1985 yılında Adapazarı'da doğdu. 2003 yılında Eskişehir Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'nden mezun oldu. 2007 yılında Uludağ Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim-İş Eğitimi Bölümü Resim Ana Sanat Dalında Lisans Eğitimini, 2010 yılında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nde Yüksek Lisans Eğitimini tamamladı. 2017 yılında da Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünde Sanatta Yeterlik eğitimini tamamladı. Yurtiçi ve yurtdışında pek çok sergi ve sanat çalıştayına katıldı. Toplam 16 ödül aldı. Eserleri özel ve resmi koleksiyonlarda bulunmaktadır. Halen Namık Kemal Üniversitesi Güzel Sanatlar, Tasarım ve Mimarlık Fakültesi Resim Bölümünde Dr. Öğretim Üyesi olarak çalışmaktadır.