Sanata psikolojik açıdan bakmanın, onu psikolojinin araştırma konusu yapmanın, hatta sanattan beslenen bir psikoloji yaratmanın ve psikoloji bilgisine dayalı olarak sanatçılara önerilerde bulunmanın birkaç yolu bulunuyor. Bunlar, sanatın alt dallarına göre, psikolojinin alt dallarına göre de özel olarak sınıflandırılabilir. Böylece, on sanat alt dalı, on da psikoloji alt dalı olduğunu varsayarsak, toplam 100 çeşit sanat psikolojisinden bahsedebiliriz. Örneğin, resmin sosyal psikolojisi; filmin klinik psikolojisi; tiyatronun bilişsel psikolojisi vd. Dolayısıyla, 'sanat psikolojisi' kavramı, hem sanatın alt dalları hem de psikolojinin alt dalları üzerinden, en az bir kitap uzunluğunda ele alınmayı gerektiren bir kavram; çünkü her bir kesişim kümesi için bir sayfa yazılsa, zaten toplamda yüz sayfayı bulmuş oluyor. Bu yazıyı, böyle bir kitabın ön çalışması olarak düşünebiliriz. Sanatçının esinlenmesinin altında yatan süreçler nelerdir? Bu konu, genel olarak, yaratıcılık altında incelenebildiği gibi, yalnızca sanatçılara odaklanılarak da incelenebilir. Yaratıcılık altında incelenmesinin şöyle bir olumsuzluğu bulunuyor: Bu tür çalışmalar, sanatçı ile sanatçı olmayanları yaratıcılık başlığı altında tek bir potada eritiyor. Bu, ancak, sanatçı ile sanatçı olmayanın arasındaki sınırın kalktığı ya da en azından muğlaklaştığı, sokak sanatları, direniş sanatları ya da geniş anlamıyla katılımcı sanat örnekleri için geçerli olabiliyor. Sanat, karmaşıklaşıp yeri doldurulamaz bir nitelik kazandıkça, sanatçı ile sanatçı olmayan arasındaki uçurum büyüdüğü için, bu tür genel yaklaşımların doyurucu olduğunu söyleyemiyoruz. İkincisi, bu tür genel yaklaşımlar, sanattaki yaratıcılık ile bilimdeki yaratıcılık arasında bir ayrım da yapmıyor. Yani Einstein'la Picasso'nun aynı yaratım süreçlerinden geçtiği gibi bir varsayım var ki bu, doğru değil. Aynı zamanda, şunu da vurgulamak gerekiyor: Sanatçının yaratım süreci, yalnızca yaratıcılığa ilişkin değildir; aslında, en önemli etmenlerden biri motivasyondur. Sanatçı nasıl motive oluyor? Bir yapıtın üretilmeye değer olduğuna, o yüzden devam etmesi gerektiğine onu inandıran gerekçeler neler? gibi sorular, sanat üretimi için yaşamsaldır. Bu, bize aynı zamanda, sanat psikolojisinin bir başka konusunun sanatçı/yazar bloğu olduğunu anımsatır. Sanatçı bloğu, sanatçının/yazarın uzun süre tıkanması ve bir şeyler üretememesi anlamına geliyor. Bloğu kırmak, zor olabiliyor; çok zaman da alabiliyor. Sonuçta, sanatçı, her zaman üreten bir makine değil; süresi belli olmayan bir döngüsellikten söz edebiliyoruz. Üretiyor; sonra duruyor, toparlanamıyor; sonra yeniden üretiyor. Bu, böyle gidiyor. Psikoloji, bu blokları inceleyebileceği gibi, aynı zamanda bloktan çıkmanın yolları konusunda yol gösterici de olabilir. Ayrıca, daha uzun erimli bir bakışla, sanatçının yaratım sürecinin şu ana değil, geçmişteki olumlu ve olumsuz birikimlerine dayandığı düşünülürse, çözümlemelerin daha birey tarihsel olması, diğer bir deyişle sanatçı bireyin geçmişine odaklanılması zorunluluğu ortaya çıkar. Psikolojinin, özellikle de psikodinamik akımların sıklıkla yaptığı, tam da sanat yapıtını bir çıktı olarak çözümlemek. Freud'un kendi sanat çözümlemeleri ünlüdür. Bunlarda, sanat yapıtını sanatçının kişiliğinin ve bireysel tarihinin bir yansıması olarak görme eğilimi vardır. Psikanalistlerin sıklıkla işe koştuğu izdüşümsel bakış, mürekkep testlerine verilen yanıtlar için de geçerli olduğu gibi, sanat yapıtını sanatçının karanlıkta kalan kişilik özelliklerinin bir aynası olarak değerlendirir. Eleştirel bir açıdan bakarsak, psikologun burada mürekkep testini hazırlayan değil; mürekkep testini yorumlayan kişi olduğunu akılda tutmalıyız. Diğer bir deyişle, psikologun bir sanat yapıtı üstüne yaptığı çözümleme, aynı zamanda kendi kişilik özelliklerini de yansıtır. Ancak, ana-akım psikoloji, genellikle bunu gözden kaçırır. Dolayısıyla, tıbbi model üzerinden, bir nevi hasta olarak değerlendirilen sanatçıya bir araştırma nesnesi olarak bakarken, psikologun da kendi öznelliklerinin bilincinde olması gerekir. Bu durum, çeşitli psikologların yaptığı film çözümlemelerinde sıklıkla görülmektedir. Her psikolog, bir filmde başka ögeler görmektedir; çeşitli ögelerde ortaklaşılsa da. Demek ki, film, kendine eleştirel bakamayan psikologlar için de ortalama bir seyirci için de bir tür mürekkep testidir. Sanat yapıtı, yorumlamaya açık olduğuna göre, mürekkep testinin temelinde yatan anlamı belirsiz olma özelliği, sanatı da belli ölçülerde niteleyebilir. Sanat, aynı zamanda bir iletişim biçimi olduğuna göre, iletişim psikolojisi, sanat ile psikoloji arasında bir köprü işlevi görebilir. Sanatseverler, sanatı nasıl alımlamaktadır? Bunun için hangi süreçlerden geçmektedirler? Genel olarak değil de her bir sanat alt dalında yanıtlaması daha kolay olabilecek bu soru için, yine de genel bir yorum yapmamız olanaklıdır: Sanatsever, psikoloji diliyle ifade edersek, sanata yönelik olumlu tutumları olan, sanata zaman ve emek harcamaya istekli olan, dolayısıyla sanatın arkasında gizli bir gündem aramayan, sanatı kendi bağlamı içerisinde değerlendirmeyi bilen bir kişidir. Sanata yönelik tutumlar açısından, tayfın öteki ucunda yer alan sanatsevmez ise, bugün devlet katlarında görmeye alışkın olduğumuz sanata tüküren kişilerdir. Çoğunluk ise, bu iki kutbun arasında kalmaktadır. Sanat dostu ülkelerde, tutumca ortada yer alan çoğunluk, hem sanat eğitimi hem de sanata devletin maddi ve manevi desteği dolayısıyla, sanatsever uca kaymıştır. Türkiye'de ise, diğer uca kayış söz konusudur. Öte yandan, bu değerlendirmeyi genel anlamda yapmak gerçekten zordur; çünkü çoğunluk nezdinde kültür endüstrisinin seri üretimleriyle yüksek sanat örneklerini ayırabilmek oldukça zordur. Sanatseverlik, zaten, bunu ayırabilmekten geçer. Sanata ilişkin tutumlarla sanatçıya ilişkin tutumların her zaman aynı olmadığını söyleyebiliriz. Kimi sanat yapıtları, sanatseverler, sanatsevmezler ve ortadaki çoğunluk tarafından, kimi zaman sanatçısından bağımsız olarak değerlendirilirler. Özellikle yüksek sanat örnekleri için, toplumda, sanatçının delilik ile dahilik arasında gidip geldiği biçiminde bir kalıpyargı bulunmaktadır. Bu kalıpyargı, sanatçıyı takdir eder; ancak aynı zamanda, onun bilişsel ve özellikle duygusal istikrarsızlığını ya da gelgitlerini ima eder. Yüksek sanatçının toplumsal normlara karşı geldiği düşünülür. Algı şudur: Erkekse uzun saçlı; kadınsa kısa saçlı olması beklenir. Belli tür şapkalar ve giysiler, sanatçıyla ilişkilendirilir. Ancak, ortadaki çoğunluğun iletişim içinde olduğu sanatçı kesimi bunlar değil; kültür endüstrisi vitrinleridir. Onlara ilişkin kalıpyargıları da incelemek gerekir. Bu noktada, kalıpyargıların her zaman olumsuz olmadığını anımsatalım. Ana-akım psikolojiye yöneltilen temel eleştirilerden biri, onun toplumsal süreçleri bilinçli ya da kimi zaman bilinçsiz olarak göz ardı edip bireye aşırı bir vurgu yapmasıdır. Bunun panzehiri ise, bireyi toplum ve topluluk içerisinde inceleyen sosyal psikoloji alt dalı olmuştur. Sosyal psikoloji açısından bakıldığında, ilk başlık altında ele alınan sanatçının yaratım süreçleri biçimindeki kavramsallaştırmanın genişletilmesi gerektiği ortaya çıkar; çünkü sanatların bireysellik ve 'toplu'luk düzeyi aynı değildir. Örneğin, bir yazar, tek başına bir yapıt ortaya koyabilir; ancak bir tiyatrocu ya da sinemacı aynısını yapamaz. Dolayısıyla, kimi sanatlar bir ekip işidir. Ekip işinin devreye girdiği noktada, grup dinamikleri gibi sosyal psikolojik kavramlar, sanat psikoloğunun çözümleme paletinde bir renk olarak belirir. Yukarıda anılan sokak sanatları, Gezi Direnişi'nde gördüğümüz direniş sanatları ve katılımcı sanatlar da aynı eksende, toplu ya da topluluksal sanat örnekleri olarak incelenmeyi beklemektedir. Bu tür bir çözümlemenin destek noktalarından biri, uçaklardaki ve gemilerdeki mürettebatın tek tek zeki olmaması; ancak toplamda zeki davranış sergilemesi gibi sonuçlar çıkaran bilişsel etnografya alanı olacaktır. Sanatla psikolojinin kesiştiği bir diğer nokta, akıl hastalarının ürettiği sanat yapıtlarıdır. Bu konuda az da olsa çeşitli çalışmalar ve derlemeler bulunmaktadır. Bu tür üretimlerle ilgili dönüm noktalarından biri, kuşkusuz, Şizofrengi dergisi olmuştur. Bu tür çalışmaların olumlu yanları fazladır; olumsuz yanlarından biri ise, 4. bölümde açımlanan sanatçıyı delilik ile dahilik arasında, saygı duyulan ama güvenilmez bir kişilik olarak tarifleyen kalıpyargıları perçinlemesidir. Bu yayınları önceleyen asıl kavramı bu noktada anmamız gerekiyor. Bu, sanat terapisidir. Osmanlı'dan başlayarak sanatın insan psikolojisine olumlu etkileri olduğu görülmüş ve bu bulgudan hareketle çeşitli tedavi yöntemleri geliştirilmiştir. Sanat, yalnızca akıl hastalarında değil; günlük sıkıntılarla bunalmış insanlar için de bir rahatlama yolu olarak işlevlendirilmiştir. Böylece, insan psikolojisini zorlayan işlerde ve iş koşullarında çalışanlar, sanatla kafa dağıtmakta, dinlenmekte ve kendilerini yenilemektedirler. Ancak, bu rahatlama işlevi, eleştirel psikoloji tarafından eleştirilmektedir; çünkü böyle yalnızca eğlendiren bir sanat anlayışı, toplumsal adaletsizliklerin sürmesini sağlamaktadır. Aslında, sanat, bu anlamda, genel olarak çalışanların yarın sabah yeniden aynı tempoda ve aynı kar marjıyla çalışmasının bir aracı gibidir. Tam da bu nedenle, sanat, genellikle bir boş zaman etkinliği olarak tariflenmektedir. Hem boş zamanları doldurup yarına kar makinesinin yeniden işlemesini sağlar hem de boş zamanlarda toplumu kültür endüstrisinin gizli ve açık propaganda biçimlerine maruz bırakır ki bu düzen böyle sürsün. Bu durumun Marksist kuramda da bir karşılığı elbette bulunmaktadır. Dolayısıyla, sanatın psikolojik etkileri konusu, ilk bakışta sanıldığından daha karmaşık bir konudur. Her sanat yapıtı, rahatlatmaz. Bir kere, insanlar, bir sanat yapıtına zorla maruz kalıyorsa (örneğin Guantanamo'da zorla hiç durmazcasına metal müzikleri dinletilmesi; 12 Eylül'de Türkiye'de mahkumlara zorla İstiklal Marşı okutulması; falan yer falan yer olalı böyle zulüm görmedi esprisi vb.), sanat, insan psikolojisine olumlu değil olumsuz etkiler yapar. Demek ki, sanatın sağaltımsal olmayan, tersine kişiliği çözücü kullanımlarını buraya not etmemiz gerekiyor. Bir önceki paragrafta görüldüğü gibi, sanatın eğlendirme ve boş zaman geçirme gibi işlevleri, zorunlu işlevler değildir; bunlar, tersine kültür endüstrisinin dayatmalarıdır. Sanat, hem düşündürüp hem eğlendirme ya da hoş/boş zaman geçirme gibi işlevleri izleme gibi bir olanağa da sahiptir. Bu tür bir sanat, vaktini boşa harcayan birey ve topluluklar yerine, sanatı kişiliğini geliştirmek ve hayatın zorluklarına karşı daha iyi direnebilmek için deneyimleyen bir kitleye karşılık gelmektedir. Sanatın etkileri, ancak vakit geçirme aracı olmaktan çıkıp kişiliğe dokunabildiği ölçüde olumlu anlamda kalıcı olabilir. Bu yorum, sanat terapisi yaklaşımlarını da bağlamaktadır. Son olarak, sanat terapisi konusunda süregiden bir tartışma, terapistin hem sanatçı hem psikolog olmasının zorunlu olup olmadığı üstünedir. Çeşitli örneklerde, sanatçı değil ama sanatsever psikologların sanat terapisi yaptıkları görülmektedir. Sanat terapisini nadir olarak hem sanatçı hem psikolog olanlar gerçekleştirmektedir. Bunun altında yatan nedenlerden ilki, böyle bir zorunluluğun olması gerekip gerekmediği üstünde bir ortak görüşe varılamaması ise; diğeri, psikolojinin de kültür endüstrisi örneğinde olduğu gibi, kar amacının her şeyin üstünde, hizmet kalitesinin ise en sonda tutulduğu bir psikoloji endüstrisi içerisinde konumlanması olabilir. Kimi psikologların tersine, sanatçıların sanat terapisi yapma iddiasının olmamasını buraya not edelim. Sanatın, özellikle de, resmin, yazın'ın ve tiyatronun psikolojik bir yöntem olarak kullanıldığı örnekler de bulunmaktadır. Psikodinamik yaklaşımlara yaslanan 'Bir Resim Çiz' gibi isimlerde çocuk testleri bulunmaktadır. Bu testlerde, kendini sözel olarak ifade etmekte zorlanan çocukların resimlerindeki bireysel farklar bir bütünlük içinde saptanmakta; çizimlerin çocuğun iç dünyasını yansıttığı düşünülmektedir. Bu açıdan, bu yöntemler, yukarıdaki 2. başlıkla benzerlikler göstermektedir. Ancak, buradaki fark, çizimlerin sanatçılardan değil sanatçı olmayanlardan çıkmasıdır. İkinci fark ise, çocuklara odaklanılmasıdır. Yazın'a geçersek, bu sanat alt dalının özellikle anı ve/ya da günlük yazımı gibi uygulamalar üzerinden, tanı ve sağaltım amaçlı kullanıldığı örnekler bulunmaktadır. Kişinin içini günlüğe dökünce rahatladığı gibi bir düşünce vardır. Üçüncü örnek ise, tiyatronun belirli psikolojik uygulamalar için kullanılmasıdır. Bunun en bilinen örneği, psikodrama uygulamalarıdır. Bunun hafif bir yorumu ise, rol oyunu gibi kavramlar üzerinden, psikoloji dışındaki alanlarda da yaygınlaşmaktadır. Öğrenme ve eğitim psikolojisi alt dalları dolayısıyla psikoloji, sanat eğitimi üzerinden sanat ile bir kez daha buluşmaktadır. Sanatsal becerilerin ve de (1. bölümde anılan) sanatçı motivasyonunun geliştirilmesi için ne tür eğitim ortamları yaratılmalı ve hangi psikolojik değişkenlere odaklanılmalıdır? biçimindeki çifte soru, bilimsel bulgulara dayanarak yanıtlandığında, sanat eğitiminin başarı grafiği de yükselecektir. Sanatın kişilik gelişimi ve yüksek zevkler edinme işlevleri düşünülürse, sanat eğitiminin de bu açıdan yeniden yapılandırılması olasılığı belirir. Tüm öğrencilere yönelik olan sanat derslerinde yalnızca sanat öğretilmez/öğrenilmez. Örneğin, bir çalgı çalmanın arkadaş edinme ve stresli zamanlarda rahatlatma gibi işlevlerini anabiliriz. Psikoloji bilgisinin ve etkinliklerinin sanatı ve sanatçıyı desteklediği örnekler de bulunmaktadır. Bir kere, yukarıda anılan sanatçı/yazar bloğunu kırmak için motivasyon alıştırmaları önerilebilir. Ayrıca, sanatın alımlanması noktasında sanatçılarla psikologlar işbirliği yapabilir. Bunun en belirgin örneği, film dünyasında görülmektedir. Kimi film ekipleri, anlatıbilim ve/ya da kişilik uzmanı psikologlarla çalışmakta ve filmin etkisini arttırmak için öneriler almaktadır. Örneğin, anlatıbilim açısından, temel olarak 20 ana olay örgüsü bulunmaktadır ve filmlerin çoğu, bunların bir çeşitlemesini yapmaktadır. Her bir olay örgüsünün etkisini arttırmak için çeşitli yollar bulunmaktadır. Açılışlar, kapanışlar ve geçişler; kişiliklerin temel çatışmaları; anlatma-gösterme dengesi gibi öğeler, film ekiplerinin psikologlardan destek alabilecekleri ana konulardır. Aynısı, anlatısal olan tüm sanat alt dalları için geçerlidir; ancak anlatısal değil imgesel olan ya da olabilen dallar için, başka bir öneri seti sunulabilir. Sanat yapıtlarının psikoloji eğitimi için kullanımının yaygınlaştığı bir dönemdeyiz. Film psikolojisini konu alan sinema dergileri, makaleleri ve kitapları yaygınlaşıyor. Sık sık 'psikolojiyi konu alan filmler' başlığıyla listeler oluşturuluyor. Bunu olumlu bir gelişme olarak sayabiliriz. Ancak, sanatın psikoloji eğitimi için kullanımı, sinemayla sınırlı kalmamalı ve bu ilişkilenme biçimi, video tartışmalarına indirgenmemeli. Madem ki, 7. başlık altında görüldüğü gibi, psikoloji yöntemi olarak sanat kullanımı söz konusu, aynısı psikoloji sınıflarına da yansıtılabilir. Bu sınıflarda daha fazla teatral etkinlik yapılabilir ve özellikle kişilik ve sosyal psikoloji ile ilişkili derslerde, romanlardan ve öykülerden yararlanılabilir. Bu, 'psikolojik roman' olarak adlandırılan tür ile kısıtlı kalmamalı; konuya göre tür seçimi açık tutulmalıdır. Kişilik dersleri için, sanatçıların kişilik çözümlemesi yapılabilir. Bunun en başarılı örneklerinden biri, Frida'nın çalışmaları üzerinden yapılan etkinlikler olacaktır.


Bir ülkenin sanat eğitimi ne denli nitelikli olursa sanatta da o denli başarılı olacağını herkes bilir ve söyler. Kime sorsak yanıtını doğru verir. Doğru yanıtı hemen hemen bilmeyen yok gibidir. Uygulamaya baktığımızda durum içler acısı bir çelişkiyi yansıtıyor. Sanat eğitimi için çok sayıda Güzel Sanatlar Fakültesi açıldı. Nicelikte artışı olmasına karşın nitelikte olmadı. Sanat eğitiminin önemli kurumları yüksek öğrenime ilişkin kurumlardır. Günümüze şöyle bir baktığımızda sanat eğitiminin yüksek öğreniminin üniversitelerimizin Güzel Sanatlar Fakültelerinde yapıldığını görürüz. Eğitim kurumlarının sayısını arttırarak çok sayıda kişiye sanat eğitim ve öğretimi verilmesi gerçekleştirilmiş görünüyor. Buradan çıkanlar, ülkemizde daha yüksek bir sanat eğitimi yapacakları başka bir kurum olmadığı için sanata ilişkin ne aldılarsa oradan almaktadırlar. Okul bitince sanat yolunda öğrendikleri bilgileri kendi başlarına kullanarak yapıtlar üretmekle baş başa kalırlar. Sanat yolundaki en büyük zorluk da buradadır. Ya batar; ya çıkarsın. Aldıkları eğitimin niteliğine göre de başarılı ya da başarısız olmaları söz konusu. Yeterli bir eğitim yoksa ortaya çıkan sonuçların da yetersiz düzeyde kalması kaçınılmazdır. Bu noktada bir değerlendirme yapıldığında birçok sorunla karşılaşılmaktadır. Özellikle yeterlilik açısından karşımıza çıkan eksikler bir türlü tamamlanamadığından sanatta da istenilen başarı sağlanamamaktadır. Başarı için gerekli olan da başarılı bir eğitim düzeyinden geçmektir. Okulu bitirenlerin işlerini kolaylaştıran da nitelikliliktir. Ülkemizin içinde bulunduğu kapalı düzen nedeniyle de öğrenciler sanatta başarılar elde eden ülkelere gidebilme olanağı da bulamamaktadırlar. Oysa belli aralıklarla yurtdışına çıkarak dünyada nelerin olup bittiğini yakından görmeleri gerekiyor. Böyle olanakları, yüzde doksan dokuzu bulamıyor. Geriye sanat eğitimindeki eğiticilerin bir ölçüde de olsa bu sorunlara yardımcı olacak güçte olabilmeleri kalıyor. Burada da çıkmazlarla karşılaşınca umutlar umutsuzluğa ve sanatsızlığa dönüşüyor. Sözü edilen birçok Güzel Sanatlar Fakültesi üstün körü kurulmuş sanat eğitimi kurumlarıdır. Söz konusu kurumlarda çağdaş eğitimden oldukça uzak bir eğitimle karşılaşılmaktadır. Burada en önemli etmen eğiticilerdir. Yeterli bilgi ve yetisinin olmayışı öğrencilere de yansımaktadır. Çok yetenekli bir öğrencinin ne yeteneğini geliştirme olanağı ne de yeterli bilgi edinecek bir yol göstericisi var. Bir bakıma eğitim süresi bilinçsizce oyalanmaktan da öteye geçmemiş oluyor. En kabadayı fakültelerde de her şey bir yere dek gelip tıkanıyor. Çünkü kendini yeterli sandığımız, kendi kendilerini çok yeterli sanan öğreticiler ne yazık ki kendi kendilerine yetemedikleri için bağnazlaşıp yozlaşmışlardır. Kelin merhemi olsa başına sürecek, sözüne uygun durumdalar. Türkiye'deki düzeyin belirleyicileri konumunda da oldukları için ülkenin sanattaki yeri bu bağnazlığı ve yozluğu aşamıyor. Kendilerini öğrencileri daha iyi yetiştirmek için geliştirme gereği de duymuyorlar. Sanat adına elde ettikleri kazanç onlar için gerçekten doyurucu. Daha çok çalışmasına ve gelişmesine gerek kalmıyor. Ortaya onların yapay sanatçılıklarıyla yapay yapıtları çıkıyor. Sanattaki ilerlemeyi de gerçekleştiremiyoruz. Niteliksizlik kurumlaştırmak istenir gibi acı bir görünüm de var. Kendilerinden çok iyi ve ileride olan gerçek sanatçıları da dışlayıp yeteneklilerin gelişmesine engel olmak görevleriymiş gibi davranıyorlar. Sanatsal nitelik onlara zarar veren bir öğeymiş gibi saldırıya da geçiyorlar. Sanatta ileri gitmiş ülkeleri karalamaya dek varıyor bu korkunçluk. Bir anlamda üniversitelerde sanatın gerçek bir sanat eğitimiyle doğru bir sanat anlayışı kazandıracağı sanılırken sanatta sokak ağzı kullanılır oluyor. Yetersizliklerini kapatarak bulundukları yerin olanaklarından yoksun kalmamak için sanatta yoksun kalmayı yeğlemişlik yansıyor. Sanat diye yaptıklarına bakınca da sanatta geride kalmışlığın kaç yıl gerilerde olduğunu düşünüyor insan. Uzun yıllar ne olup bittiğini izlerken karşıma yaptığım karşılaştırmanın kötü sonuçları çıktı. Bu noktada Almanya-Düsseldorf Güzel Sanatlar Akademisi'nden yetişen öğrencilerin çalışmalarını düşündüm. Gördüm, anladım ve saptadım ki bizim eğitimcilerin çalışmaları bu öğrencilerin çalışmalarından çok ama çok geri. Bu okulun öğrencilerinden derlediğim çalışmalardan sunduğum örnekler akla karayı daha iyi anlatacaktır. Ne derler: Lafla peynir gemisi yürümez... Eğitimciler kendini yetiştirememişse sanat gibi çok zor bir yaratıcılık alanında ilerleme düşlere kalıyor. Konuşa konuşa, sözle mi ilerleyeceğiz? Bence geriledikçe gerileyeceğiz. Güzel Sanatlar Fakültelerinde görevlendirilenlere bakılırsa bilerek yapılan bir gericilik uygulamasına tanık oluyoruz.


Öğrencilerimizin ve gençlerimizin sanat yönünün gelişmesini, kendilerini kanıtlamalarını, hayal güçlerini zenginleştirmelerini, düşünme yeteneklerinin güçlenmesini, yaşama bağlılıklarının artmasını sağlamak, düşündüklerini biçimsel anlatımla teknik bilgi ve beceriler kazandırmak, güzel sanatlara olan duyarlılıklarını arttırmak, kuruluşlar ve kişiler arası diyalogları geliştirerek dayanışma ve yardımlaşma yetileri kazandırma amacı ile Türkiye genelindeki Ortaokul, Lise-dengi okullar ile üniversite öğrencilerini kapsayan Geleneksel Bahattin Tatış Resim Yarışmasının 13. sü düzenlenmektedir. b) Türkiye genelindeki resmi ve özel Lise öğrencileri katılabilecektir. c) Türkiye genelindeki tüm üniversite öğrencileri katılabileceklerdir. Orta okul, Lise ve dengi okul öğrencileri için 35 x 50 cm. Üniversite öğrencileri için 50 x 70 cm. ve üzeri boyutlar olacaktır. 3) Bir öğrenci en çok 3 resimle katılabilir. 4) a) Resimler paspartusuz, kıvrılmadan, katlanmadan, düzgün bir şekilde gönderilecektir. b) Üniversite öğrencileri yağlıboya tablolarını çerçeveli olarak göndereceklerdir. 5) Yarışmacılar eserlerin arkasına ad-soyad, okul, sınıf, numara, okul ve ev adreslerini ve telefonlarını yazacaklardır. Ödül alan ve sergilenen resimler okulumuz tarafından hazırlanacak katalogda yer alacaklardır. Eserler 01.05.2015 Cuma günü saat 17:00 mesai bitimine kadar okulumuz Resim Zümre Başkanlığına teslim edilmiş olacaktır. Kargo ile gönderilen eserlerde Sayın Tuğçe Kutlu dikkatine notu konulması gereklidir. Ayrıca bir nüsha Şartnamenin imzalanarak kargo içinde gönderilmesi şarttır. 04.05.2015 Pazartesi günü saat 16:00'da eserler jüri tarafından değerlendirilecektir. Yarışma jürisi gerekli gördüğü takdirde yarışma takvimi üzerinde değişiklik yapabilir veya yarışmayı iptal edebilir. Yarışma iptal edildiği takdirde katılımcılar eserlerini geri alabilirler. İTK Gazi Mustafa Kemal Paşa Sanat Galerisinde 14.05.2015 Perşembe günü saat 17.30'da sergi açılışı ve ödül töreni yapılacaktır. Ödül alan eserler geri iade edilmeyecektir. Telif hakkı okula aittir. Eser sahibi veya velisi ödülü kabul etmekle telif hakkını yarışmayı düzenleyen İzmir Özel Türk Kolejine devrettiğini beyan ve kabul eder. Dereceye giremeyen resimlerin sahipleri sergi süresinin bitiminde resimlerini elden İzmir Özel Türk Koleji'nden geri alabileceklerdir. Süresi içinde geri alınmayan eserlerin sorumluluğu kabul edilmeyecektir. Resim sergisi 15 Mayıs 30 Mayıs 2015 günleri arasında açık kalacaktır.


Videoist Şefik Özcan'nın Aynan Olacağım sergisini sunmaktan mutluluk duyar. Lacan'ın imge/simge/gerçeklik üçlemesinde, 'ayna evresi', imgesel olarak tanımlanan arkaik dönemin kurucu öğesidir ve 'ben'in kendi başlangıç örgütlenmesini gerçekleştirdiği kişisel tarihe karşılık gelir. Buna göre, ayna imgesinde yansıyan sureti tarafından ele geçirilen bir ilksel 'ben' söz konusudur ve bedensel varlığını bütünleme çabasıyla, aynadaki yansıya-surete sarılır ve bu travmatik durumdan ontolojik bir estetik operasyon aracılığıyla kurtulmuş olur. Paranoid bir manevrayla kazanılan bu 'sahte bütünlük' süreci, taklite dayalı bir eylem dizgesiyle örülüdür.


Katılımcılar yarışmaya 1 Aralık 2013 ile 30 Kasım 2014 tarihleri arasında yayımlanmış şiir kitabı veya bir kitap oylumunda olan şiir dosyası ile katılabilirler. 16 Aralık 2014 tarihine kadar Zuhal Tekkanat, Kastelli St., A Blok, K.: 5, D/365 Küçükbakkalköy Ataşehir İstanbul adresine teslim etmelidir.


Hayal Bilgisi Edebiyat Dergisi ve www. edebiyathaberleri. com internet sitesinin iş birliğiyle, Ercişli Emrah adına şiir ödülü verilecektir. Şiirlerde konu, tür, üslup ve uzunluk sınırlaması yoktur. Şiirler daha önce internet dahil hiçbir ortamda yayınlanmamış olmalıdır. Ödüle katılan şairler, rumuz kullanmamalı, gerçek isimleri ile eserlerini iletmelidirler. Başvuru internet üzerinden yapılabileceği gibi posta ya da kargo yoluyla da başvurular kabul edilecektir. Başvuru yapılırken, şiir ile birlikte kısa özgeçmiş ve iletişim bilgilerinin olduğu ayrı bir dosya da eklenmelidir. İnternet üzerinden katılacak şairler, eserlerini ve iletişim bilgileriyle özgeçmişlerinin olduğu dosyayıeditor@edebiyathaberleri. com ve ayse-cihat@hotmail. com adreslerine e-mail olarak gönderecektir. Posta/kargo yoluyla katılacak şairler, şiirlerinin çıktısı ile birlikte özgeçmiş ve iletişim bilgilerinin olduğu metni tek zarfın içerisine koyarak göndermelidirler. Ödül, hak kazanan yapıtın sahibine, 2015 yılının Haziran ayı içerisinde, Erciş'te düzenlenecek Ercişli Emrah Şiir Ödülü etkinliğinde verilecektir. Ödüle hak kazanan şairin yol ve konaklama masrafları karşılanacaktır. Gönderilen eserler arasından yayınlanmaya değer görülenler, Hayal Bilgisi Edebiyat Dergisinde Ercişli Emrah Özel Sayısında yayınlanacaktır. Şiirler ayrıca, bir kitapta toplanarak yayınlanabilecektir.


1. Yarışmanın son başvuru tarihi 3 Nisan 2015'dir. Postadan kaynaklı gecikmeden belediyemiz sorumlu değildir. Eserler iade edilmeyecektir. 2. Yarışmaya katılacak eserler daha önce yayımlanmamış olmalıdır. 3. Yarışmaya yurt içi ve yurt dışından herkes katılabilir. 4. Tanpınar Edebiyat Yarışması'ndan daha önce ödül alanlar katılamaz. 5. Katılım bir(1) eserle sınırlandırılmıştır, sayfa sınırlaması yoktur. 6. Yarışmada genel veya özel herhangi bir konu belirlenmemiştir. Yazar her türlü konu ve türde yazmakta serbesttir. Eserler Türkçe olarak yazılacak. 7. Her yarışmacı eserini 7 nüsha olarak çoğaltılmış halde ve bununla birlikte metni içeren cd'yi aşağıdaki adrese elden veya postayla gönderecektir. 8. Yarışmacılar gerçek isimleriyle değil rumuzla katılacaklardır. Bu nedenle eserin üzerinde gerçek kimlik bilgileri yer almayacak, bunun yerine rumuz kullanılacaktır. Yarışmacının ad, soyad, telefon, adres ve e-mail bilgilerini içeren bilgiler, kapalı bir zarf içinde gönderilecektir. 9. Eserler; Prof. Dr. Abdullah UÇMAN başkanlığındaki; Prof. Dr. Handan İNCİ, Prof. Dr. Mehmet TEKİN, Alim KAHRAMAN, Cem KALENDER, Metin Önal MENGÜŞOĞLU ve İhsan DENİZ'den oluşan jüri tarafından değerlendirilecek. 11. Sonuçlar 22 Mayıs 2015 tarihlerinde açıklanacak, ödüller ise düzenlenecek törenle sahiplerine verilecek. 12. Jüri'nin yayımlanmaya uygun bulduğu eser veya eserler kitaplaştırılacak. Yayımlanacak eser veya eserler için ayrıca telif ücreti ödenmeyecek. Ancak, yayın ve dağıtım hakkı bir yıl süreyle 1. basım için geçerlidir. 1 yıl sonra, eserin basım, yayım ve dağıtım hakkı yazara geçer. 13. Yarışmaya, Bursa Osmangazi Belediyesi mensupları ile Seçici Kurul üyeleri ve bunların birinci derece yakınları katılamazlar.


Akademililer Sanat Merkezi, pentürün varlığına genç bir bakış sunan ve her yıl düzenli bir şekilde gerçekleştirdiği Kağıt İşler II sergisi ile sanatseverlerle buluşuyor. Sanat yapıtının temel yapıtaşlarından biri olan kağıdı bir kez daha, farklı yorumlamalar ve üsluplar ile sunan sergide, materyal tekniğin bir parçası olmaktan çıkıp, objenin kendisi haline geliyor. Bu obje, kimi zaman bir eskizin doğal mekanı olarak yaratı sürecinde ressama eşlik ederken, kimi zaman da bu yolculuğun son aşaması olan içselliğin dışa vurum sürecinde tuvalin yerini alarak, başlı başına yapıtın formunu oluşturuyor. Bu hali ile genel bir materyalden çok, bir sanat eyleminin hem oluşum araçlarından biri, hem de üretim ve kaygının vardığı son noktayı aktaran bir sanatsal tanım halini alıyor. Kağıt, işin sunduğu yeni bir bakış açısının ötesinde, sanatçısının görme biçimini doğrudan ve olduğu gibi yansıtan bir yüzeydir. Bu yüzeydeki izler hem onları üreten zihin, hem de izleyen sanatsever için büyük bir gözlem ve keşif alanıdır. Hayri Ağan, Aslı Altınışık, Adviye Bal, Şeyma Barut, Tolga Boztoprak, Ezgi Ekim Can, Süleyman Çağlayan, Sevinç Çiftçi, Gizem Enuysal, Işıl Güleçyüz, Kader Genç, Deniz Gökduman, Cansu Kahraman, Gülistan Karagüzel, Mustafa Karasu, Şerif Karasu, Şenay Kazalova, Eylül Köksümer, Esra Kürtür, Sinem Kaya, Ekin Koç, Joel Menemşe, Ayşenur Önemci, Ercan Sert, Hülya Sözer, Halil Şentürk, Kudret Türküm, Cengiz Uğur, Özlem Üner, Eda Yayla, Yağmur Yılan ve Mahpeyker Yönsel'in işlerinden oluşan sergi, 25 Aralık 24 Ocak tarihleri arasında Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilir.


|Lia Ali, Erin Anderson, Casey Childs, Janet Cook, Max Ginsburg, Kristy Gordon, Leah Lopez, Daniel Maidman, Adam Miller, Joseph Perrotto, Dominique St Cyr and Patricia Watwood. |Dacia Gallery proudly presents Nunc Veritatem our Annual Holiday Group Exhibition on Figurative Art. This exhibition embodies an eclectic mix of contemporary artists that focus on representational art. The collection of work contains a mosaic of figures and portraits through a life long study of anatomy, depth, color and light through the unique vision of each artist. From renowned representational painters, Adam Miller and Janet Cook to classically influenced Patricia Watwood and rising stars Erin Anderson and Daniel Maidman. Fusing together an achievement of what is currently being created in representational art at the peak of a new movement by young inspiring artists. Come celebrate the holidays with us and meet some of today's most intriguing figurative artists. |Lia Ali's art is influenced by the beauty of nature, people and animals. Using watercolors and oil paints, Ali works with diverse Renaissance methods. Originally from Sofia, Bulgaria, she studied at Bulgaria's National Academy of Arts until 2009. She was commissioned to paint the murals at the Church of St. Petka of the Saddlers in Sofia. Her artwork, has been featured in art exhibitions worldwide and can be found in numerous prestigious art collections across the globe. Lia also studied art at the New York Academy of Art and exhibits her work in NYC and Europe. Erin Anderson is a fine artist working in Bethlehem, Pennsylvania. The focus of her work is centered upon portraiture and depicting the human figure. More specifically, her interests lie in the emotional nature of human dynamics, both internal and interpersonal while simultaneously exploring the duality of spirituality and consciousness throughout the course of people's everyday lives and interactions. Her work has been featured in major magazines and is in the home of collectors around the U. S. J. A. Cook had her first solo show at Dacia in 2012 and has exhibited at galleries and institutions in New York, New Jersey and Connecticut. In 2013 she participated in the Fountain Art Show, at the Armory, NY and had her work shown in France, Germany, and Romania as part of Dacia Universal Art Project. Museum shows include a four-person invitational at the Trenton City Museum, NJ, Mattatuck MuseumCt, National Academy Museum, NY, Hudson River Museum, NY, and the Maritiem Muzeeum of Vlissingen, Netherlands. Cook's work was also featured on NBC's 'Dateline' program, the 'Da Vinci Code' and has appeared in the New York Times and reviewed in the Times of Trenton, NJ, The American Art Collector, The Pastel Journal, American Artist Magazine, and the Gallery and Studio Magazine, The Times Square Chronicle, TheGreatNude. tv, Fine Art Connoisseur and The New York Optimist. Over the years she has received many awards for excellence, including a Gold and Silver medal from the Allied Artists of America and Best in Show from the Catherine Lorillard Wolfe Art Club. She is an elected member of the Salmagundi Club, Pastel Society of America, and The Allied Artists of America. She teaches at the Pastel Society of America and runs workshops in France. Her work is many private collections in the US, UK, Panama, Israel and the permanent collection of the Trenton City Museum, NJ. Originally from the UK, Cook studied at the National Academy School of Art and the Art Students League in New York City, and holds a BA in Art History with honors from DeMonford University, England, UK. Max Ginsburg has exhibited extensively. He recently had a retrospective at The Butler Institute of American Art (Sept. 15 Nov. 13, 2011) and at The Salmagundi Club, Summer of 2011, Dacia Gallery in NYC and at other public venues. He has won many awards, most recently the Best in Show in the Art Renewal Center online competition of 2011 for his War Pieta painting. Several of his paintings will tour five museums in China with the World Art Museum and ACOPAL in 2012 2013. From 1980 2004 he was one of America's foremost illustrators and for over forty years he taught art at The Art Students League, The School of Visual Art and the High School of Art and Design. Ginsburg recently published a coffee table art book of his paintings (1956 2010), Max Ginsburg Retrospective, available online atwww. ginsburgretro. com. He has also recently completed a DVD which includes a three hour Painting from Life demo, an interview with Peter Trippi, his exhibition at The Butler Institute and more. Kristy Gordon's work is a frank and intimate reflection of her curiosity about other people, transformations and self-discovery. She has been a full-time, professional painter since 2004, exhibiting her work internationally and earning numerous awards including the Elizabeth Greenshields Foundation Grant, an Award of Excellence from the Portrait Society of America, and is a finalist for the 2013 Kingston Prize for Canadian portraiture. She has been widely featured in numerous magazines, art publications, radio and television shows, including Fine Art Connoisseur's Three to Watch, The Artist's Magazine's 28th Annual Art Competition, Southwest Art's Emerging Artist: 21 Under 31 and Bravo!'s Star Portraits. Her paintings hang in numerous collections worldwide including the Government of Ontario Art Collection. Leah Lopez was born in New Mexico where brilliant colors are the backdrop for a unique landscape, where diverse cultures have converged with tradition and art, making a Land of Enchantment. Growing up in the midst of this was the beginning of the woman and artist we know today. However, Leah would meet many challenges. As a child, Leah's creative growth was stifled by a devoutly religious family. She imagined a life where she could freely express her creative passions and began plotting her escape. At age 18, Leah decided to pursue it and was rejected by her friends and family. Leah spent the next few years immersed in the study of drawing and painting. When possible, she'd take classes then return to her studio and experiment for days and nights. Eventually, she developed a dexterous handling of her favorite medium, oil, and Leah became a well-known emerging artist in the Southwest. Around this time, she reunited with her sister. Though, grateful for the time they had together, it was short lived when her sister died in an accident. Devastated and seeking solace, Leah recalled how they used to watch films with characters living lives full of adventure. And for Leah the greatest place for an adventure was New York City. Life has a strange way of repeating itself. Once again, taking just the necessities and a few months' rent, Leah began a new journey into an unknown world. She recalls, I've always been an explorer and a seeker, these experiences serve as inspiration for my paintings. New York would prove to be her greatest challenge. Leah had to work harder than ever and her hard work paid off when she opened up the Leah Lopez Atelier at Union Square. As an artist, she is highly respected and her paintings are celebrated. With gallery representation across the states and students flocking to the Atelier to study, she maintains the same hard working schedule to develop her latest body of work. More than ever, Leah's paintings are passionately inspired by her life and experiences on this riveting and creative journey. Daniel Maidman's work has been shown in juried exhibitions nationally, as well as having been selected by the Saatchi Gallery to be displayed at Gallery Mess in London. His art and writing on art have been featured in ARTnews, Poets/Artists, American Art Collector, Hyperallergic, International Artist, Manifest, The Artist's Magazine, and the publishing arm of SUNY-Potsdam. He blogs for The Huffington Post and Artist Daily. His writing on Da Vinci is currently taught at DePaul University and Roosevelt University. His paintings range from the figure and portraiture, to still lives and landscapes, to investigations of machinery, architecture, and microflaura. His images occupy a spectrum from high rendering to almost total abstraction. His work is included in numerous private collections, among them those of New York Magazine senior art critic Jerry Saltz, Chicago collector Howard Tullman, Disney senior vice president Jackson George, best-selling novelist China Mieville, and author Kathleen Rooney. He lives and paints in Greenpoint, Brooklyn. Adam Miller's paintings explore the intersection between mythology, ecology and humanism. Visually inspired by baroque and Hellenistic narrative painting they take a polytheistic approach to contemporary folklore, questions of progress and the experience of human narrative in the face of technological change and the struggle to find meaning in a world poised between expansion and decay. Miller's work is mannerist in it's use of the human form as a vehicle of feeling and thought beyond the literal representation of a particular person. Born in 1979 in Oregon, He began an apprenticeship to artist Allen Jones at thirteen years old and at Sixteen, was accepted to the Florence Academy Of Art in Florence and continued his studies under Michael John Angel in Florence. For the next four years Miller traveled throughout Europe studying the work of the Baroque and Mannerist painters. His work has been commissioned by Robert Pamplin Jr., the Chairman of the Board of the Portland Art Museum, Mike Tyson, and Eric Rhodes, publisher of Fine Art Connoiseur. Miller has exhibited in both the U. S and Europe. Adam Miller has been described in reviews as a rising star of realism and it was said that he would be considered a master in any era. Joseph Perrotto received his BFA in illustration from The School of Visual Arts in NYC and is a recipient for the 2011 Student Scholarship from the Society of Illustrators. He was born and raised in New York where he currently works and lives. He studied under master portrait artist Marvin Mattelson and works primarily in oil. His figurative work seeks to explore narratives evoking human emotions and complex connections. He has exhibited widely in New York including a show exploring Classical Myths at the Visual Arts Gallery. Patricia Watwood has exhibited at galleries and institutions worldwide such as Hirschl & Adler and The Forbes Galleries in NYC, Galerie Albert Benamou in Paris, and John Pence in San Francisco. Her work is currently on tour in China in the historic presentation of American Realism, Contemporary American Realism, which opened in September 2012 at the Beijing World Art Museum. The tour travels to Dalien, Tianjin, Hangzhou, Wuhan, and Shanghai throughout 2012 and 2013. Watwood's solo museum exhibit, Patricia Watwood: Myths & Individuals opened in October 2011 at St. Louis University Museum of Art, and traveled to The Forbes Galleries, NYC, in the spring of 2012. Her paintings travel through worlds of mythology, allegory, and contemporary human life. Her images are carefully designed to convey the beauty and emotion of the visual world. Philosophically, the paintings reflect the artist's search for meaning and desire for spiritual connection with both subjects and viewers. Her paintings have featured her in numerous art publications, and two covers of American Artist magazine. Her portrait commissions include the astronomer Cecelia Payne-Gaposchkin for Harvard University; the journalist and anti-lynching campaigner Ida B Wells for the Kennedy School of Government; and Mayor Clarence Harmon, for the St. Louis City Hall. Watwood earned her MFA with Honors from New York Academy of Art, and studied with Jacob Collins at the Water Street Atelier, and Ted Seth Jacobs at the Ecole Albert Defois in France. Watwood has been an adjunct professor of drawing at New York Academy of Art and has given lectures and workshops across the country. She is a writer and blog contributor for American Artist and Artist Daily publications. She is also the Vice-President of ACOPAL, a non-profit artist alliance created to build international relations between realist artists in the US and China. Watwood lives with her husband and two daughters in Brooklyn, New York.


Yeşim Ustaoğlu'nun yönettiği 1999 tarihli Güneşe Yolculuk adlı filmin senaryosuna dair süren dava geçtiğimiz hafta sonuçlandı ve mahkeme, senaryonun Ustaoğlu'na ait olduğuna karar verdi. Ustaoğlu konuyla ilgili yaptığı açıklamada, özellikle dijital medyada Güneşe Yolculuk filminin senaryosunun Tayfun Pirselimoğlu'na ait olduğu ve bu durumun mahkeme kararıyla kesinleştiği şeklinde yayılan bilginin yanlış olduğunu, Pirselimoğlu'na sadece filmin tretman bedelinin ödendiğini belirtti. Yönetmenliğini üstlendiğim ve aynı zamanda senaryosunu yazdığım Güneşe Yolculuk adlı filmimle ilgili son zamanlarda gerek sinema kamuoyunda, gerekse dijital medyada Güneşe Yolculuk filminin senaryosunun Tayfun Pirselimoğlu'na ait olduğu ve bu durumun mahkeme kararıyla kesinleştiği şeklinde yanlış bilgiler yayılmaktadır. Tayfun Pirselimoğlu'nun davacısı olduğu aramızdaki senaryo ihtilafı davası sonuçlanmış olup; İstanbul 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin vermiş olduğu 2013/71 Esas ve 2013/91 Karar sayılı ve 21.05.2013 tarihli ilamın gerekçesinde... ancak senaryo işleme eser olup tretmandan bağımsız olmamakla beraber, tretmanın sahibi olan davacının senaryonun oluşturulmasına bizzat katılmadığından davacının senaryo sahibi olarak kabul edilemeyeceği, senaryonun sahibinin işleyen pozisyonundaki Yeşim Ustaoğlu olduğu açıklanmış ve senaryo yazarının Yeşim Ustaoğlu olduğu açıkça belirtilmiştir. Mahkeme, davacı Tayfun Pirselimoğlu'ya sadece tretman bedeli ödenmesine karar vermiş ve bu bedel, kararı icraya koyan davacının icra dosyasına nakden ödenmiş, Güneşe Yolculuk isimli filmin senaryosunun Yeşim Ustaoğlu'na ait olduğu kesinlik kazanmıştır. Tretman konusundaki karar yönünden avukatlarımız tarafından ayrıca tashihi karar yoluna başvurulmuştur.


Baskı Sanatçısı Prof. Dr. Mürşide İçmeli vefatı, Türk Sanatı ortamında büyük bir teessür yaratmıştır. Prof. Dr. Mürşide İçmeli'yi rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. Değerli Hocamızın naaşı 12 Aralık Cuma günü Kocatepe Cami'nden öğle namazını müteakiben Karşıyaka Mezarlığı'nda defnedilecektir. Çok sayıda ödül sahibi olan İçmeli, 1998'de UNESCO AIAP Türkiye Ulusal Komitesi 50. Yıl Hizmet Ödülü de almıştır.


Enstalasyon sergisinde, plasentayı referans alarak; cinsiyet ve ötekileştirme kavramlarını irdeleyerek eserlerini videoart, etkileşimli heykel, hazır nesne ve izleyicinin de dahil olacağı boş bir plasentayla gerçekleştirmiştir. Ayrıca sergi mekanında boş bir plasentanın da bulunması; sergide olan izleyicilerin plasentanın içine girerek psikolojik ve bedensel olarak etkileşime girmeyi amaçlamaktadır. Her tür sanatsal üretim ve teknik açılım doğrultusunda çalışmalar yaparak bilgi ve deneyimlerini geliştirici etkinlikler içinde yer alan Abdulkerim Bozan'ın genç sanatçı kimliğinin gerektirdiği bir vizyon çerçevesinde, bugüne kadar ürettiği işler, onun bu yönde kararlı olduğunun da göstergesidir. Bütün bu çalışmalarını ortak bir payda üzerinde buluşturan ana eğilimin, insanı ve doğayı kavramsalcı bir çizgide yansıtma olarak özetlemek mümkün. videoart, etkileşimli heykel, hazır nesne ve izleyicinin de dahil olacağı boş bir plasenta türlerini kapsayan çalışmalarının tümü, temelde yaşamın ana figürünü oluşturan insan varlığını, metaforik bağlamda yorumlama çabasına yöneliktir. Örneğin yaşam çığlığı başlığı altında biçimlendirdiği enstalasyonlarında, anne karnındaki bebeği saran plasenta'ya göndermede bulunuyor ve anne ile cenini birbirinden ayıran ve embriyonu koruyan ince zarın içine bir nü yerleştirerek yaşamsal oluşumun, aslında yetişkin insan bedeni için de geçerli olduğuna telmihte bulunuyordu. Fetus'un oluşumuna yardım eden zar, bu konuyu işlediği yapıtlarında artık sıradan bir zar olarak değil, yaşamın tutsak ettiği insanın açmazlar karşısındaki çırpınışını simgeleyen bir kılıf olarak gündeme gelir. Böylece Abdulkerim, video enstalasyon olarak tasarımladığı bir dizi çalışmasında, tutsaklığa ve sınırlara karşı direnen insan varlığının çaresizliğini açığa vururken, bir yandan da bu direnmenin önemine dikkati çekmiş oluyordu. Abdulkerim Bozan, figürü gizleyerek ama işlevi öne çıkararak vurgulamaya çalıştığı bu dizide, anonim insan varlığının hem görünen hem de görünmeyen yüzünü deşifre etmekle, ana sorunu bu yönden gündeme getirmektedir. Figürden yola çıkarak bu yolda insan varlığının dijital sanat üretimine kaynak oluşturacak doğal yapısını irdelemekle, biyolojik bir sorunu da kendince açımlamaktadır. Abdulkerim Bozan. Cenin halindeki insanı deney tüplerinde inceleme konusu yapan tıp adamları için bu deneyim neyse, Bozan'ın devinim ritmini sanatsal alana aktardığı kamuflaja alınmış çıplağı da bir sanatsal deneyimin nesnesidir. Bu nesne, şeffaf kılıf içinde devindikçe, yaşamın atardamarı da bu devinime paralel olarak atmaktadır.


EKAV/ Eğitim, KültürveAraştırmaVakfıyeni yılın ilk sergisine çağdaş sanatın önemli temsilcilerinden Balkan Naci İslimyeli'nin son yapıtlarından oluşan Bir Şey Söyle ile13 Ocak 28 Şubat 2015tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sanatçı bu projesinde tuval, video, fotoğraf, giysi heykel ve metnin birlikte oluşturduğu ortak bir dil kullanıyor. Balkan Naci İslimyeli sergi süresince galeri mekanındayapacağı iki söyleşidebu kavramla ilgili diğer sergilerini de izleyicilere tanıtıp tartışacak. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. ekavart. tv de izleyebilirsiniz. Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Özel bir İtalyan vakfı olan Fondazione Capri, Mart 2014'ten bu yana Bermuda, Bakü, Johannesburg ve Mexico City'de gerçekleştirdiği Capri Trend adlı gezici fotoğraf sergisini SALT'ın ev sahipliğinde İstanbul'a getiriyor. Capri Trend, Olivo Barbieri, Maurizio Galimberti, Francesco Jodice, Irene Kung ve Ferdinando Scianna'nın işlerinden oluşan, Capri Adası'nın sahip olduğu değerleri dünyanın farklı yerlerinde sunmayı amaçlayan, bir fotoğraf sergisidir. Küratör Denis Curti'nin seçkisi olan sergide, her sanatçının adanın kültürel tarihi ve doğal güzelliklerine güncel bir ithaf niteliğindeki beşer fotoğrafı bulunuyor. Fondazione Capri'nin de katılımıyla 20 Aralık Cumartesi günü SALT Beyoğlu kafede gerçekleşecek serginin basın ön gösteriminde sizleri aramızda görmekten mutluluk duyarız.


Halk Ozanı Hüseyni yakalandığı pankreas kanseri nedeniyle yaşamını yitirdi. Halk Ozanı Hüseyni'niyi rahmetle anarken, kederli ailesine ve dostlarına en derin taziyelerimizi sunuyoruz. 1955 Adıyaman doğumlu olan Maddi imkansızlıklar yüzünden kazandığı halde Malatya Akçadağ Öğretmen Okulu'na gidemeyen Halk Ozanı Askerlik dönüşü İstanbul'a gelmiştir. Küçük yaşlarda babasının saz almasıyla saz çalmayı öğrendi. Şair Adil Ali Atalay'ın ona Hüseyni mahlasını önermesiyle şiirlerini Hüseyni mahlasıyla yazmaya başlamıştır.


Sabri Berkel'in içtenlikli çalışmalarına büyük değer verip yüreklendirdiği öğrencisi Nihal Güres'in masalsı dünyasına, Orhan Pamuk'un Masumiyet Müzesi kitabının giriş cümlesiyle başlıyoruz. Naivitenin sağladığı bir tür gözüpeklikle renk dünyasının en uç noktalarında bile denge olanakları bulan Nihal Güres, süsleyici nakış değerleri ile resim olgusunun açmazlarını birbirine kaynaştırabilen duyarlılığı da sürekli kılmasını iyi biliyor. Nihal Güres'in başarısı, kuralların pek de geçerli olmadığı bir duyuş ortamında, hareket noktasını oluşturan bir biçim çekirdeğinin filizlenip yeşerdiği ve ardından cesaretle büyüdüğü doğal bir sürece uyum sağlamasıyla bağlantılı. Akademik iklimlerde olduğu gibi zorlanmış kurallara değil yaşanmış deneyimlerin doğaya uyum sağlayan kurallarına ulaşılıyor. Nihal Güres'in çalışmaları yaşanmış deneyimlerin ters yüz edildiği, kendi dışına taşarak kendini betimlemeye çalışan yansımalarda hep başka varlıklarla buluşan bir karmaşanın şenliğine ulaşıyor. Figürü nakış bezemesiyle saran sevecen duyarlılık tek tek her nesneyle yapılan birer resim anlaşmasının koşullarını, hem sorumlusu olduğu hem de kayıtsız kaldığı çelişkili bir atmosfere borçlanıyor ama bu eserlerin tümü dipteki karmaşasında her şeyin kolayca seçilebildiği doğal berraklığını korumasını biliyor. İstanbul Üniversitesi Klasik Diller ve Filoloji bölümünden mezun olan Nihal Güres çalışmalarına Türk resminin ustalarından Sabri Berkel ile başladı. Sabri Berkel ile çağdaş sanat çalışmaları yapan Güres aynı zamanda Türk Minyatür sanatının inceliklerini öğrenmek üzere uzun araştırmalarda bulundu. Remzi Köklü ile kağıt yapım atölyelerinde, Semiha Berksoy ile hem dostluk hem de sanatsal birlikteliklerde bulundu. Eserleri Aydın Sofu tarafından lirik ekspresyonist olarak adlandırılan Güres; heykel ve seramik çalışmalarıyla da ilgi gördü. Yurtiçi ve yurtdışında çeşitli atölyelerde çalışarak birçok başarılı çalışmalara ve sergilere imza attı. İlk sergisini 1993 yılında hocası Sabri Berkel'in desteğinde ve yönlendirmesinde açan sanatçı bugüne kadar 30 den fazla kişisel ve yüzlerce karma sergiye katıldı. SezerTansuğ'un ''Nihal Güres'in Resim Oyunları'' isimli metninden yararlanılmıştır.


Louis K. Meisel Gallery (141 Prince St.), and Bernarducci. Meisel. Gallery (37 W 57th St., Suite 3), are pleased to announce Illuminations, the inaugural New York City solo exhibition of artist Stephen Knapp. On view and open to the public at Louis K. Meisel Gallery from November 18, 2014 to January 31, 2015, Knapp will exhibit his unique light-based installations referred to as lightpaintings. Beginning on December 11th, the works will also be on view at Bernarducci. Meisel. Gallery. 'Illuminations' is on view at Louis K. Meisel Gallery through January 31, Tues.-Sat. 10am 6pm; and is on view at Bernarducci. Meisel. Gallery from December 11 January 31, Tues.-Sat. 10am 5:30pm.


Bozlu Art Project, 19 Aralık 17 Ocak tarihleri arasında Ali Alışır'ın Sanal Manzaralar isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Ali Alışır; modern insanın gerçek ve sanallık arasında sıkışmasını, giderek doğadan uzaklaşmasını ve bunun yerine kendine ait sanal dünyalar inşa etmesini ele aldığı ''Sanal Manzaralar'' ismini taşıyan kişisel sergisinde, ağaç imgesinden yola çıkarak ürettiği yapıtlarını Özlem İnay Erten'in küratörlüğünde izleyiciye sunuyor. Fotoğraf ve resim arasında özgün bir dil yaratan Alışır, ''Sanal Manzaralar'' isimli sergisinde, binlerce yıldır birçok kültür ve öğretide oldukça farklı anlamlara sahip olan, pek çok mitolojik efsaneye konu olan ''Ağaç'' imgesinden yola çıkıyor. Ezoterik kültür ve söylencelerde hayatın kadim bilgisini temsil eden, maddi ve manevi dünya arasında bir irtibat noktası olarak da sayılan Ağaç kavramına, ağacın günümüzde taşıdığı siyasi-sosyolojik bağlamlar ve imajlar üzerinden de yaklaşarak alternatif görme biçimleri öneren sanatçı, geçmişteki bilgelik ağacı ile günümüzdeki sosyal paylaşım ortamını bir araya getiriyor. Geçmişten günümüze doğaya ve onun en önemli parçası olan ağaca atfedilen anlam bugün teknolojiyle birlikte yeni bir boyut kazanıyor. Gerçek doğanın yerini almaya başlayan, artık hepimizin belleğine kazınmış, hayal ve tasarımdan ibaret bir manzara var. Bu manzara ne Pissarro'nun ne Cezanne'ın ne de diğer ressamların peyzajlarına benziyor. İçinde bulunduğumuz bu manzara sosyal medya ağlarıyla çevrelenmiş, bizi sürekli paylaşımda bulunmaya davet eden bir dünya. Bugün bizler teknolojiyle artık doğayı sadece değiştirmiyor ona yapay bileşenler de ekliyoruz. diyen Alışır, Sanal Manzaralar isimli sergisinde ağaçları ve doğayı internet ağları ile sarılmış bir şekilde kullanarak, insanın doğadan uzaklaşmasının ötesinde, sanal dünyalar kurgulamaya çalışmasına da vurgu yapıyor. Sanal Manzaralar isimli sergisinde bilginin kendi doğasından koparılmasını, yeniden üretilmesini ve paylaşıma sokulmasını konu alan Alışır, bunu yaparken geçmişten günümüze bilginin en eski ve kadim sembolu olan ağaç kavramından yaralanarak, internet ağları aracılığıyla artık her anlamıyla şeffaflaşan dünyamızın, paylaşıma sokulmuş olan her imaj ve metninin arkasında aslında görecek ve öğrenecek bir şey bulamadığımız yeni bir 'manzara' ortaya çıkardığını anlatmayı amaçlıyor. Ali Alışır'ın tek edisyon olarak sunulacak yapıtları 19 Aralık 17 Ocak tarihleri arasında Bozlu Art Project, Nişantaşı'nda görülebilir. Bozlu Art Project will be hosting the Virtual Landscapes exhibition by Ali Alışır between the 19th December and 17th January. In his personal exhibition entitled Virtual Landscapes, Ali Alışır examines the dichotomy of modern humankind between reality and virtuality, the distancing from nature and the construction of personal virtual worlds, moving from the image of the tree, with the works being presented under the curatorship of Özlem İnay Erten. Alışır creates an original language between photography and painting, starting out in his exhibition Virtual Landscapes from the image of the tree as a concept with many different meanings in a number of cultures and teaching, being featured in many mythical legends. The concept of the tree, which represents an ancient knowledge of life in esoteric culture and discourse, as well as a contact point between the spiritual and corporal worlds, is approached by the artist in the light of the current political and sociological concepts and images, suggesting alternative forms of perception and combining the knowledge tree of the past with the social sharing environment of the modern age. The meaning ascribed to the nature and the tree as its most important part through the ages, gains a new dimension with modern technology. There is a landscape consisting of dreams and designs, that starts to replace real nature, becoming inscribed into our memory. This landscape does not resemble those by Pissarro, Cezanne or any other artist. The landscape we are in is surrounded by the networks of social media, constantly inviting us to share. Today we are not only altering nature, but adding artificial components to it. says Alışır, who uses trees and nature intertwined with internet networks in his exhibition Virtual Landscapes, emphasising not only the distancing of mankind from nature, but also attempting to construct virtual worlds. In the exhibition Virtual Landscapes Ali Alışır examines the separation of knowledge from its own nature, its reproduction and dissemination, while benefitting from the most ancient and solemn symbol of knowlege, the concept of the tree, aiming to convey that in the world of today made ever more transparent by the world wide web, there is a new landscape behind each image and text that is circulated, from which we are not able to find anything new to see or learn. The only edition of Ali Alışır's exposition will be on display at Bozlu Art Project, Nişantaşı between the 19th December and 17th January.


Çalışmalarını Lyon'da sürdüren sanatçı Handan Figen, Türkiye'deki ikinci kişisel sergisini SANATORIUM'da açıyor. Önceki sergisinde gördüğümüz, karakalem ve suluboya tekniklerini bir arada kullanarak yaptığı çizimlerin yanı sıra, sanatçı yeni sergisinde video ve yerleştirme tekniklerine de yer vererek sanat severlerin ilgisini çizimin oluşum aşamasına ve detaylarına çekmeyi amaçlıyor. Suluboya ve renkli mürekkebin Tesadüf Eseri oluşturduğu lekelere kara kalem tekniğiyle kendi yorumunu katan sanatçı için, bir eserin hangi etaplardan geçerek sonuca ulaştığını göstermek büyük bir önem taşıyor. Eserlerinde tesadüfe ve kazaya önemli bir yer vererek, hatta sadece yer vermekle kalmayıp, bu etkenleri çizimlerinin doğuş noktası haline getirerek, hem kendisinin hem de sanat severlerin hayal gücünün sınırlarını zorluyor. Sanatçı, sergi mekanının bir katını tamamen kaplayacak ve çizimi neredeyse bütün duyu organlarımızla tecrübe etmemize olanak sağlayacak yerleştirme parçasıyla, çizme eylemini ve nasıl o noktaya varıldığını, sanat tarihinde eşi benzeri olmayan ressam Vincent Van Gogh'un abisine yazdığı mektuplarda yer alan bir paragraftan esinlenerek sorguluyor. Handan Figen: İstanbul doğumlu sanatçı, Parsons Paris School of Design'da temel sanat ve tasarım eğitimi aldıktan sonra Paris Güzel Sanatlar Akademisi'nde yüksek öğrenimini tamamlamıştır. Öğrenciliğinin son senesi, 2010 yılında Fransız Enstitü'sü tarafından Prix Verdaguer ödülüne layık görülmüştür. İlk kişisel sergisini 2012 senesinde İstanbul'da düzenleyen sanatçının eserleri, İstanbul, Münih, Hong-Kong ve Londra gibi önemli sanat merkezlerindeki sanat fuarlarında ve müzayedelerde sergilendi. Lyon based Handan Figen will be opening her second solo exhibition in Turkey atSANATORIUM. In addition to her drawings combining watercolour and pencil drawing that we have seen on her previous show, the artist uses installation and video techniques in order to make the visitors attract to details of drawing process. For Figen, who uses pencil drawing to interpret the stains of watercolour and ink occurring as Lucky Incident, it is very important to present an artwork's phases before it is finalised. Coincidences and incidents are not only allowed in Figen's works, but also they are moved into the origin of the drawings so that the artist can push both her imagination limits and also visitors'. The artist will make us experience the drawing by almost all five senses through a piece of installation which will spread to one storey of the exhibition space. Thus, she questions the drawing action and the process, being inspired by a passage from the letters which Vincent Van Gogh, nonesuch in the history of art, wrote to his brother. Handan Figen: Born in Istanbul, Handan Figen began her art education at Parsons Paris School of Design and Arts, following her masters at National School of Fine Arts Paris. In 2010, her last year of education, Figen was granted the award of Prix Verdaguer by French Institute. Having her first solo exhibition at Istanbul Artcore Space in 2012, the artist has also participated several group shows, art fairs and auctions in Istanbul, Munich, Hong-Kong and London.


28-30 Mayıs 2014'te düzenlenecek olan UDES 2015 1. Uluslararası Dil Eğitimi ve Öğretimi Sempozyumuna gösterdiğiniz yoğun ilgiden dolayı müteşekkiriz. Şu an itibariyle sempozyum 425 katılımcı sayısına ulaşmıştır. Ancak halen süren yoğun talepler nedeniyle bildiri özet gönderiminin 30 Aralık 2014 tarihine kadar uzatılmasına karar verilmiştir. Mayıs ayının sonunda derslerin bitiminde araştırmacıların hem dinlenip, hem Kapadokya bölgesini gezip hem de bilimsel olarak alandaşlarıyla görüşebilecekleri bir ortamı sağlamak temel amacımızdır. Ayrıca sunulacak bildiriler uluslararası indeksli ve uluslararası hakemli bir dergi olanInternational Journal Of Languages' Edication and Teaching isimli derginin özel sayısında hakem sürecinden geçtikten sonra makale olarak da yayımlanacaktır. Bir bilgi şöleni niteliğinde olan ve özellikle dil eğitimcilerinin büyük bir kısmının katıldığı sempozyuma katılımlarınızı bekliyor, saygılar sunuyoruz.


İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, anime tutkunlarını mutlu edecek iki filmle geliyor. Anime ustası Isao Takahata'nın 14 yıl aradan sonra çektiği ilk film The Tale Princess of Kaguya/Prenses Kaguya Masalı ve Miyazaki'nin hayatının yanı sıra Ghibli Stüdyoları'nın kapanması haberinin gerisinde yatanları anlatan The Kingdom of Dreams and Madness/Düşlerin ve Çılgınlığın Krallığı, Türkiye'de ilk kez! f İstanbul'da gösterilecek! 70'lerin kült animasyonu Heidi'nin yönetmenliğinin yanı sıra Grave of the Fireflies, Only Yesterday, My Neighbors the Yamadas gibi pek çok kült animeye imza atmış Isao Takahata'nın 14 yıl aradan sonra çektiği ilk film de olan The Tale Princess of Kaguya/Prenses Kaguya Masalı, yaşlı bir çiftin ormanda bulup büyüttükleri sihirli bir bebeğin masalsı hikayesini anlatıyor. Pek çok eleştirmenin hayranlıkla karşıladığı ve gerçek bir sanat eseri olarak nitelendirip yılın en iyi animasyonu saydıkları film, Ghibli Stüdyoları'nda sırf elle çizilerek ve sulu boyayla renklendirilerek yaratıldı. Festivalin Ghibli Stüdyoları'na selam gönderdiği bir diğer film ise, Oyun bölümünde gösterilecek The Kingdom of Dreams and Madness/Düşlerin ve Çılgınlığın Krallığı. Anime dünyasının ustası Hayao Miyazaki'nin hayatını konu alan film aynı zamanda, Spirited Away, My Neighbor Totoro, Princess Mononoke gibi anime klasiklerini yaratmış Ghibli Stüdyoları'nın artık üretimleri durduracağı açıklamasının ardında yaşananları anlatmasıyla da türün tutkunlarını heyecanlandıran bir belgesel. İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali, 12-22 Şubat 2015 tarihlerinde İstanbul'da, 26 Şubat-1 Mart 2015 tarihlerinde ise Ankara ve İzmir'de gerçekleştirilecek.


Zeynep Erdinç'in Yüzey/Altı isimli sergisi 20 Aralık 2014 11 Ocak 2015 tarihleri arasında Galeri ARK'ta gezilebilir.


Eskişehirli sanatçı Sabahat Çıkıntaş'ın, sanat hayatı 1991'de Yusuf Taktak Atölyesi'nde başladı. On iki yıl Yusuf Taktak Atölyesi'ne devam eden sanatçı, 2003'te Tünel'de kendi atölyesini açtı. Yurt içi ve yurt dışında çeşitli koleksiyonlarda işleri bulunan Sabahat Çıkıntaş, UPSD ve Resim ve Heykel Müzeleri Derneği üyesidir ve çalışmalarına Beyoğlu'ndaki atölyesinde devam etmektedir. Sabahat Çıkıntaş'la Kolajart okurları için söyleştik, lafladık. şarap tadında bir sohbet ettik. Sabahat Çıkıntaş: 1955 Eskişehir doğumluyum; ancak çocukluğum ve genç kızlığım yirmi beş yaşıma kadar Soma'da, geçti babamın işi nedeniyle. Soma Linyit Lisesi'nde okudum. O yıllarda çok tembel bir öğrenciydim; ama resim derslerinden -o dönemim en iyi notu olan- 10'u alırdım. Hatta okullar arası resim yarışmasında birinciliğim bile var. Ödül olarak üzerinde İstanbul resmi olan bir fotoğraf albümü verilmişti, onu hala saklarım. 1979'da babamın emekli olmasıyla Eskişehir'e, memleketimize taşındık. 1985 yılına kadar da Eskişehir'de kaldım. Resme İstanbul'da güzel bir tesadüf sonucu başladım. 1985'te İstanbul'a geldiğimde bir süre ağabeyimin reklam şirketinde çalıştım, o sürede eski eşimle tanışıp evlendim. Cihangir'deki Altınbilezik Sokak'ta oturduğumuz apartmanda üst komşumuz -yaşamımda her daim çok önemli bir yeri olan hocam- Yusuf Taktak'tı. Yaptığım resimleri zaman zaman ona gösteriyordum, sonunda bana Bizim Atölye Üçgen'e gel, orası sana çok iyi gelir. dedi. Eski eşimin de ben Uğur'la -oğlum 2.5 yaşındaydı- ilgilenirim demesiyle resme ciddi bir başlangıç yaptım. Tarlabaşı'nda Ömer Hayyam Apartmanı'ndaki o yıllar hızla geçti. Oğlum da neredeyse sanat atölyesinde büyüdü. Benim de sanat algım olmaya, olgunlaşmaya başladı. Atölye Üçgen'de on iki yıl sanat eğitimi aldım, kuramsal bilgileri edindim ve ürettim. 2003 yılında ilk özel atölyeme geçtim. S. Ç.: Bilmediğim, içimde ince hassas bir sızı, diye tanımlayabilirim. Uzun yıllar bunu düşündüm. Dış etkenler de tabii ki, yaşanmışlıklar da çok önemli, aslında evrensel bir enerjinin hassas bir sızısı diyorum. Bende yaşanmış tüm çıkmaz sokaklı iniş çıkışları, arayışları, duyumsamaları sanata dönüştürmek gibi hiç bitmeyecek bir içsel yapı var düşüncesindeyim. Hiç ummadığım bir anda sürpriz bir durum yakalıyorum. Ve o an, gerçekten var olduğumu hissediyorum. S. Ç.: Tabii, müzik benim için çok önemli. İyi olan her tür müziği dinlerim ancak en çok caz-rock-klasik müzik, özellikle rock müzik. Geçenlerde konuşmuştuk hatırlarsan, oğlumun müzikle uğraşmasıyla çok alakalı, kendisi gitarist. Uzun zaman Uğur'un müziklerini dinlediğim için müzikte ritim hastalığım başladı. Rock'ın o gümbür gümbür ritmi ve gitarların, solistlerin asi feryatları beni fena sardı. Sonuçta Uğur o müzikleri bana veriyordu, bende zamanla atölyemde sıkça dinler olmuştum. Hatta benim tamamen kıpkırmızı olan işlerim progresif rock müziğini dinlerken ortaya çıktı. Önceleri kendi kendime İçimdeki bu ne gümbürtü yahu dediğim olmuştu, sonra onları işlerime yansıttım. Hatta o kırmızı işlerimle rock müziği eşliğinde bir sergi bile yapmayı düşünmüştüm. Sonuçta evet, müzik benim için gerçekten çok önemli. Bazı müzikler sessizlik içinde öylece bekleyen duyuları diriltiyor. Resim yaparken bir hayli yüksek sesli müzik dinlerim. Gerçekten de benim için resim-müzik birbiriyle çok iyi bir bağ içindedir. S. Ç.: Tabi ki sanatçı gündem haberlerinden kopamaz televizyon izlemese de takip eder. Çünkü sanatçı bence herkesten daha çok dış dünyada neler olup bitiğinden, haberdar olur. Hisseder ve duyumsar; çünkü algısı çok farklıdır. Şimdi bence yine sanatçıyı başka yönden etkileyen kendi yaşanmışlıklarıdır. S. Ç.: Okuduklarım sanatla ilgilidir, bir kitabı defalarca okuduğum olmuştur. Örneğin Rollo May'in Yaratma Cesareti kitabını çok uzun yıllar önce almıştım. İlk okuduğumda hiç anlayamamıştım, defalarca okumama rağmen. Geçen yaz yine okudum ancak anlayabildim. Yani şunu söylemek istiyorum, bir kitabı okurken algınız o kitaba müsait değilse anlamanız biraz gecikebilir. Bu nedenle sürekli donanım yapmak gerekiyor. Ben edebiyatla iddiali bir şekilde olmasa da ilgileniyorum. Bir yılı geçti kişi-yaşamla ilgili bir öykü, deneme yazıyorum, ne zaman biter bilmiyorum. Zaman zaman günlük tutuyorum, bir ara resim yapma sürecimi yazmaya başlamıştım. Ayrıca sürpriz şiirlerim de var ancak bunlar çok duygusal anlarımın tanıkları. Sinemayı gerçekten çok önemserim. Aslında tüm sanat dalları -kendi içinde yaratıcılık gerektirdiği için- sanatın bütününü oluştururlar. Ama tv dizilerini izlemem. Aslında tv bağımlısı da değilim. S. Ç.: Başka arkadaşları bilmiyorum; ama ben epey yoğun çalışan biriyim. İlk başlardan beri oğlum Uğur okula ben atölyeye şeklinde ilerledi. Görsel sanatlarda sürekli bir disiplin gerekiyor. S. Ç.: Benim sanatım hayatımla doğru orantılı oldu hep. Bence sanatta da hayatta olduğu gibi farkındalık çok önemli. Yaptıklarımı fark ettim, daha sonra kendimi eleştirdim, ne yapacağıma karar verdim. Gelişim serüvenim farkındalıkla oluştu ve ilerledi hep. Ben kendimi, bütün kalıplarımı zorladıkça, yaptıklarım da değişime uğradı. İçsel kırılmaları yaşamadan olmuyor. Ş. A.: Felsefi olarak nelerden beslenir, etkilenirsin? Malum, çağdaş sanat güncel yaşam pratiğinden, entelektüel enerjilerden, toplumsal duyarlıktan, çağdaş felsefi kuramlardan ya da pratiklerden beslenir. S. Ç.: Tabii kişisel gelişim, psikoloji, felsefe kitapları okuyorum. Son beş yıldır Sanat Tanımı Topluluğu'nun etkinliklerine katıldım her perşembe. Bana çok şey kattı, yoğunluk, sadelik. Bu etkilenme bir önceki video performansıma ilham kaynağı oldu. Sonra heykeller de yaptım. İç içe farklı disiplinleri deneyimliyorum aslında. Bunu yaparken kendimi, içselliğimi gerçekleştiriyorum başka bir şey değil. S. Ç.: Bir önceki sergimde kendime kostüm diktim, birden fikir olarak çıktı aslında. O şekilde, açılışa hazır olmayı uygun gördüm ve sunumu bu şekilde gerçekleştirdim. S. Ç.: Elbette! Dinlemez miyim, en çok sevdiğim gruplardandır. Ş. A.: Beni de rock müziğine alıştıran gruptur diyebilirim. Queen'in solisti Freddy Mercury görsel sanatlar mezunuydu mesela. O da kendi kostümlerini kendisi tasarlıyordu ve grubun image makerıydı aynı zamanda. Ş. A.: Kostüm veya her neyse giyilen kıyafetin özgünlüğü sanatçıyı yukarıya taşıyan önemli bir parçadır. Mercury, mesela çocukluğundan beri sıkılgan, utangaç büyümüş biridir; ama sahnede devleşenlerdendir. Sahne şovları, her terlediğinde sürekli değiştirdiği birbirinden ilginç kostümleri sahneye renk katar. Dünyayı kasıp kavuran binlerce kişilik stadyum konserlerinin öncü grubudur. Türkiye'de de Cem Karaca benzeri etkilerle uzun yıllar farklı imaj ve kostümlerle sahneye çıkmıştır. Tabi anne ve baba tiyatrocu olunca bu önemli fark oluyor. Sahne duruşu, konuşması, şarkı söyleme biçimi teatraldi. Böyle şeyler etkili oluyor tabi, hem sanatçıyı hem de sanatını besleyen bir asistana dönüşüyor kostüm. S. Ç.: Evet ben de aldığım her giysiyi kendime uyarlarım. Yakın arkadaşlarım gayet iyi bilirler, keserim, biçerim, kendi beğenime göre yeniden dikerim ya da diktiririm. Sanatımda da her zaman gelişiyorum, yaptıklarımı daha sonra yapmamaya başlıyorum. Kırmızı resimlerimde, milaj kağıtlarını kullandım. Karbon kağıdı dediğimiz yağlı kağıtları tercih ettim. Tabi ekonomik açıdan iyi durumda olmadığım dönemler, onlardan bir kutu dolusu aldım ve malzemeden bir sergi konsepti çıktı. Ş. A.: Çağdaş sanatçıların, tuvalle yüzleşmesinden, onu tartışmasından ve hatta bir benzetme yaparak Freud'un Babayı öldürmek şiarından yola çıkarsak onu ortadan kaldırmaya girişmesinden bahsedebiliriz. Çağdaş sanatçı, kimlik sürecinde tuvale saldırdı ve onu yok edercesine, inkar edercesine, ben büyüdüm artık sana da ihtiyacım yok diyerek küçümsercesine, öldürürcesine varoluş mücadelesini verdi. S. Ç.: Müsait bir ara, epeydir bakmıyorum... Diğer yandan işlerimi de belli bir matematik formüle göre değil de, sezgilerime, deneyimlerime göre yaparım. S. Ç.: Ortalama bir iki ayı bulur. 2007'de hiç olmadığı kadar kırmızı renk tutkunluğum oldu. Çok sıkıntılı bir dönem geçiriyordum. O dönem de dahil olmak üzere uzun zamandır çalışmalarımla ilgili günlük yazıyordum. Sonradan bir kontrol ettim, kanıyorum diye not düşmüşüm! Sonra örneğin mor dönemine girdim. Sonunda şimdi de mavi dönemimdeyim. S. Ç.: Kesinlikle, yaratıcılık çocuk doğurmak gibi bir şey. Ş. A. : Şimdi sana biraz da başka bir şekilde hitap etmek, seni belki de utandıracak sözler söylemek istiyorum, şöyle ki; bence sanatta içsellik, içsel yolculuk çok önemli bir şey. Ve bu yolun en güzide maratoncularından birisin. Bence özellikle azminle, çalışkanlığınla, sezgilerinle genç sanatçılara örnek olacak birisin. Ayrıca alaylı denilen akademili olmayan sanatçı adaylarına da iyi bir örneksin, sanat hayatına sonradan ve çocuklu halinle başladığın halde. Bir de özellikle eşinden boşandıktan sonra maddi, manevi bütün sorunlara göğüs gerip büyük bir iddiayla ben sanatçı olacağım! demek, diyebilmek çok zor. Bunu başardıktan sonra hem sürekli kendini geliştirerek, yeni bir şeyler öğrenerek tutarlı bir şekilde sürdürebilmek daha da zor. Sen gördüğüm kadarıyla hepsini büyük bir arzu ve istikrarlı bir emekle başarmışsın. Bedenini, ruhunu, varlığını dirençle ortaya koyuyorsun. S. Ç.: Çok teşekkür ederim! Cidden beni mahcup ettin. Eski Sabahat'le şimdiki Sabahat'e baktığımda gözlerim doluyor bazen. Tabii tekrardan ve her zaman, şükranlarımı sunarak hocam Yusuf Taktak'a teşekkür ediyorum. Evet, aynı zamanda İstanbul hikayemi, hayalimi de gerçekleştirmiş oldum. S. Ç.: Bir sanat tarihçisi işlerime bakıp Sen bu karelerle tıkanırsın, bundan sonra ne yapacaksın! dedi. S. Ç.: Bu sorunun yanıtına bir önceki soruda da biraz değindim. İnsanların kendilerini eğitmesi çok önemli. Eğitimsizlik, kendini bilmemezlik, çiğlik beni çok rahatsız eden şeyler. Ve bir de EGO! -Bu hem galeri hem sanatçılar hem de müzayediciler, sanat simsarları, küratörler.. vs. için geçerli. Yani sanatın anlamını çok içselleştirememiş, sadece EGO'yu büyütmeyi amaç edinmiş bireylerle dolu bir piyasa var. Tabi ki ego olmalı ama kendinde büyümek bu şekilde baz alınırsa kişinin gelişmesini de engellemez mi? Bir sergi açan büyük sanatçı, bir iki yazı yazan, sergi yapan büyük küratör oluyor, malum, falan filan işte... Bence sanatın bir anlamı da büyük bir sorumluluk, elimizi taşın altına koymalıyız sanatçısıyla, galericisiyle, sanat kuramcısıyla, küratörüyle ve hatta koleksiyoneriyle. Sanatın içinde olan mütevazı olmalı en azından her hareketiyle her yaptığı şeyle sanata gönderme yapmalıdır, kişinin DAYANILMAZ EGOSUNA DEĞİL!! S. Ç.: Vallahi ben buna da çok şaşırıyorum. Facebook'ta şu kafede şunu içtim, şu restoranda şimdi bunu yiyorum, şu poz fotolarım bu poz fotolarım... vs. acayip çirkin paylaşımlar var ve bu büyük bir sosyal medya kirliliği. Sosyallik bu muymuş? Çok tuhaf. Aslında görünür olmakla ilgili bir durum bu; ama böyle de görüneceksek HİÇ GÖRÜNMEMEMİZ bence daha doğru, hiç olmazsa kirliliğe katkıda bulunmamış oluruz. Ş. A.: Paylaşımların, ikramların ve bu keyifli sohbet için teşekkür ederim. S. Ç.: Ben teşekkür ederim atölyeme konuk olduğun, güzel sohbetin için.


Kadın ve erkek giyimini aynı koleksiyonda buluşturarak Türk modasında unisex tasarıma öncülük eden Hasan Koca, Üçgen adını verdiği 2015 koleksiyonunda da geleneğini yeniliklerle devam ettiriyor. Genç tasarımcı, ilk hikayesi Çizginin devamı niteliği taşıyan Üçgende ağırlıklı olarak doğal kumaşlara yer veriyor. Deri aksesuarlarda ise iplik yerine vida ve somon malzemelerini kullanarak klasik dikiş anlayışına farklı bir bakış açısı kazandırıyor. Üçgende tasarımcının kendisiyle bütünleşen geometrik formlar geniş yer tutuyor. Aynı ya da birbirinden farklı cinsteki kumaşlar üst üste gelerek tasarımların formuna disiplin kazandırıyor. Doğal dokuma ve örme kumaşların kullanıldığı Üçgenin temasını gri, siyah, lacivert gibi soğuk renkler oluşturuyor. Ayrıca tasarımcı, koleksiyonunda turuncuya da yer vererek zamansız tasarım anlayışını dört mevsime birden yayıyor. Üçgen koleksiyonu için şantiyelerden, mermer ocaklarından, doğal oluşumlardan ilham alan Hasan Koca, tasarımlarını mimari bir yapı gibi inşa ettiğini ifade ediyor. Tasarımcı, yeni çalışmasını Bir çift, koleksiyonumun her bir parçasını dönüşümlü olarak rahatlıkla giyebilir. Tasarımlarımla erkeği feminenleştirmeyip aynı zamanda kadınlara da maskülen bir duruş kazandırıyorum. Sergilediğim bu duruş moda ve cinsiyet kavramları arasındaki ezber anlayışa da bir başkaldırı niteliği taşıyor sözleriyle ifade ediyor.


Collectorspace, Pipilotti Rist, Han Nefkens, Claudia Segura ve Sjarel Ex'i bir araya getiren bir sohbet düzenlemekten mutluluk duyuyor. Etkinlik, küratörlüğünü Segura'nın üstlendiği Han Nefkens H+F Koleksiyonu'ndan Cinquente Fifty isimli sergi çerçevesinde düzenleniyor. Rist'in bu sergide yer alan işi Cinquente Fifty (2000) Rotterdam'daki Boijmans Van Beuningen Müzesi'nin koleksiyonuna ödünç verilen işler arasında yer almakta. Bireylerin ve kamu kurumlarının güncel sanat koleksiyonu inşa etmelerinin arkasındaki güdüler nedir ve bunlar eşleşebilir mi? Koleksiyonerler kamu müzelerinde ne gösterileceğine dair kararlarda nasıl bir rol oynar? Sanatçılar, küratörler, koleksiyonerler ve kurumsal kararları alan kişiler, eserleri sanatçının stüdyosundan kamusal alana taşımak için nasıl iş birlikleri yapabilirler? Bu sorulardan yola çıkacak katılımcılar, koleksiyon inşasında yer alan dört farklı aktör arasındaki ilişkileri tartışacaklar. collectorspace is very pleased to organize a conversation among Pipilotti Rist, Han Nefkens, Claudia Segura, and Sjarel Ex. The talk is held in conjunction with the exhibition Cinquante Fifty from the Han Nefkens H+F Collection curated by Segura. Rist's Cinquante Fifty (2000) is on long-term loan at the Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam. What are the motivations of building a contemporary art collection for a private individual and a public institution how could these motivations be aligned? What role do collectors play in what is shown in a public museum? How could artists, curators, collectors and institutional decision-makers collaborate in bringing artworks from the artist's studio into the public domain? Taking their cue from these questions, the participants will explore the ongoing working relationship among the four different actors who are involved in collection building.


PASAJ 4. yılını destek partisi Çorbada Tuzum Olsun ile kutluyor. Bu yıl üçüncüsü yapılacak olan etkinlikte birçok sanatçı işleriyle PASAJ'ın sürdürülebilirliğine destek oluyor. PASAJ olarak dernekleşmiyoruz, şirketleşmiyoruz, sivil yapıda devam ediyoruz. Kurmaya çalıştığımız alternatif ekonomiye destek için ve yeni yıla az kala bir araya gelebilmek için hepinizi Ömer Hayyam'daki ofis / atölyemize bekliyoruz.


Nişantaşı'nın yeni kültür-sanat ve etkinlik mekanı OVERTHOSE, ALAN İstanbul ile INTENTIONAL OVERDOSE sergisine ev sahipliği yapıyor. Intentional Overdose sergisi, Dünya Çağdaş Sanatında her geçen gün öne çıkan, uluslararası alanda çalışan ve tanınırlığı olan İstanbul merkezli çağdaş sanatçılarını bir araya getiriyor. İmgesel yönü güçlü ve izleyici üzerinde görsel anlamda etkili işler üreten isimlerin katılımıyla gerçekleşen Intentional Overdose, bu açıdan katılan her bir sanatçının çalışmasının söylem düzeyinde değil; çağdaş estetiğin güncel karşılığı bağlamında bütünlük arz edecek şekilde tasarlandı. Çağdaş sanatın öne çıkan iki boyutlu çalışmalarındaki ortak özellik; imgenin renk, doku veya teknik kullanılması yoluyla iki boyuttan kurtarılması ve 3. boyuta geçebilmesi olarak özetlenebilir. Bu; temel olarak mekanı önceleyen ve mekanı kendi içine çekerek kendi sınırlarından kurtulan bir sanat anlayışıdır. Bu yönden de sanatçıların çalışmaları sadece kendi iç bütünlükleri içinde değerlendirilmeyip bulundukları yere olan aşırı dozdaki müdahaleleri ile de ele alınmayı hak ederler. Intentional Overdose sergisi işlerin tüm mekanda bir gövde gösterisi yaparcasına öne çıkmasının izleyici üzerindeki muhtemel etkisine odaklanmaktadır. Bu yönden Türkiye'nin öne çıkan çağdaş sanatçılarının işlerinin OVERTHOSE mekanı içerisinde birbirleri ile nasıl iletişim kurduklarının deneyimidir. Intentional Overdose buradaki yüksek sesli konuşma ve yüksek gerilimli imgeler toplamının adıdır. OVERTHOSE -the new culture, arts and events space in Nişantaşı- and ALAN Istanbul present the show INTENTIONAL OVERDOSE. Intentional Overdose brings together Istanbul-based, internationally-renowned contemporary artists, who are gradually coming into prominence in the World Contemporary Art scene. Featuring artists who create visually-moving works with powerful imagination, Intentional Overdose aims a visual integrity with regard to contemporary aesthetics, instead of focusing on the individual statements of each artist. The common characteristic of the prominent two dimensional works in contemporary art is that, in these works the image is released from the limitations of two dimensions and acquires a three dimensional quality by means of colors, texture or technique. This is an approach that prioritizes space, that frees itself of its boundaries by making space a part of the work. Thus, this kind of works deserve to be addressed with their overdosed interventions to the surrounding space, instead of being evaluated on their own. Intentional Overdose focuses on the potential effects on viewers when works take on the space as if in a show of strength. It's the experience of how the works of contemporary artists communicate with one another within the space of OVERTHOSE. Intentional Overdose is the sum of the loud and high-voltage images contained within.


VENÜS Sanat Galerisi'nde 2.'si düzenlenecek olan KIŞ TEMALI KARMA RESİM SERGİSİ II 20-31 Aralık 2014 tarihleri arasında sanatseverler ile buluşuyor. Açılış Kokteyli 20 Aralık 2014 Cumartesi günü saat 14:00 18:00 arasında.


Resim, heykel, fotoğraf, gravür, seramik... Her geçen gün değerlenen ve paylaştıkça bizleri hatırlanır kılan sanat... Farklı disiplinlerde yüzlerde eser, marjin. art. market'de sanat severlerle buluştu. 16 Aralık Salı akşamı verilen açılış davetine ilgi yoğundu. Misafirler hem alışveriş yaptılar hem de yüzlerce eseri birarada izleme imkanı buldular. Yılsonu alışverişi yeni yıl hediyeleri için yolu Beyoğlu'na düşenler artık marjin. art. market'e uğramadan dönmeyecekler. Oradan kendileri ve sevdikleri için her geçen gün değerlenen sanat eserleri ve hediye edeni her daim hatırlatan armağanlar alabilirler. Yıl boyunca sanatçıların ürettikleri eserlerden ve son dönem çalışmalarından oluşan yüzlerce eser alıcılarını bekliyor. Her beğeniye ve bütçeye hitap edecek çeşitlilikte sanat çalışmaları profesyonel ve tanınmış sanatçıların değerli eserleri, marjin. art. market'de sanat meraklıları için kaçırılmaz bir şölen niteliğinde. Yeni yılda yeni bir yerde keyifli sanat dolu bir alışveriş... Beyoğlu Galatasaray'da yeni hoş bir mekan, sanat severlere ayrıca keyifli seyirler sunuyor... 31 Ocak 2015'e kadar açık olacak, Pazar hariç diğer günlerde 11:00-19:00 saatleri arasında. Ancak yeni yıla özel sadece 21 ve 28 Aralık 2014 Pazar günleri 13:00-17:00 saatleri arasında marjin. art. market ziyaret edilebilir.


I. Dünya Savaşı'nda İttifak Cephesinde Savaş ve Propaganda ismini taşıyan sergi, savaşın 100. yılını anmak üzere İttifak Cephesi'nde yer alan devletlerin yürüttüğü halkla ilişkiler süreçlerini, bir başka deyişle propaganda kampanyalarını anlatıyor. Ömer M. Koç'un kişisel koleksiyonundan seçilen eserlerin sunulduğu serginin küratörlüğünü Bahattin Öztuncay, tasarımını ise Yeşim Demir üstleniyor. Sergide posterlerden, kartpostallara, sembolik ödüllerden madalyalara kadar pek çok tarihi doküman ve objenin yanısıra Wilhelm Viktor Krausz'un 1915-1916 yılları arasında Türkiye'de yaptığı ve içinde Mustafa Kemal Atatürk'ün de bilinen ilk portresinin yer aldığı resim çalışmalarından oluşan Dünya Savaşında Türkiye'den Resimler ve Çizimler isimli albümü de yer alıyor. Sergi, 22 Mart'a kadar ziyaret edilebilir. Organized in commemoration of the 100th anniversary of World War I, Propaganda and War: The Allied Front during the First World War explores the evolution of the Ottoman Empire's relations with other Alliance front nation states. The exhibition displays selected historical objects and archival documents of Ottoman artifacts and memorabilia from World War I from Ömer M. Koç Collection. Curated by Bahattin Öztuncay and designed by Yeşim Demir, War and Propaganda features commemorative posters and postcards, flags, ceramics, symbols of honor, awards and medals, as well as documentation of activities carried out by the states to marshal the support of the people by the Ottoman Empire and the other Alliance countries. Also on display will be a rare album of plates titled Paintings and Drawings from Turkey; all of the images in this volume were painted in Turkey by Wilhelm Viktor Krausz between 1915 and 1916 during the war. The first known portrait of Mustafa Kemal Atatürk is contained in this volume. Propaganda and War will be open to the public until 22 March 2015.


İş Bankası Maximum Kart partnerliğinde düzenlenecek 14. ! f İstanbul Uluslararası Bağımsız Filmler Festivali'nde gala yapacak filmlerden biri de yılın en iyileri arasında gösterilen Joshua Oppenheimer filmi The Look of Silence/Sessizliğin Bakışı. The Act of Killing/Öldürme Eyleminin devamı niteliğinde olan belgesel, Endonezya'da yaşanan katliamı bu kez mağdurların ağzından anlatıyor ve yılın en sarsıcı filmlerinden birine dönüşüyor. Çarpıcı kurgusu ve anlatımıyla 2013'ün en şoke edici filmlerinden birine dönüşen, yılın en iyileri listesinde üst sıralara tırmanıp Oscar'a aday olan, ! f 2013'ün Keş! f yarışmasında da Sinema Yazarları Birliği Ödülü'nü kucaklayan The Act of Killing/Öldürme Eyleminin devamı niteliğinde sayılan Joshua Oppenheimer belgeseli The Look of Silence/Sessizliğin Bakışı Türkiye'de ilk kez! f İstanbul'da gösterilecek. Öldürme Eyleminde, 60'ların ortasında Endonezya'da gerçekleşen, hükümet ve askerin ortaklaşa düzenlediği darbe sonucu yüzbinlerce insanın ölümüyle sonuçlanan soykırımı katillerin gözünden anlatan Oppenheimer, bu kez mağdurlarla görüşüyor ve katliamdan sağ kurtulmayı başarmış bir ailenin, çocuklarının ölümünden sorumlu olan adamlarla yüzleşmesine tanıklık ediyor. Signe Byrge Sorensen'in yapımcılığında ve Werner Herzog, Errol Morris ve Andre Singer'ın destekleriyle hayat bulan Sessizliğin Bakışı, ilk gösterimini yaptığı Venedik'te büyük heyecanla karşılanmış, Sinema Eleştirmenleri Birliği Ödülü'nün yanı sıra Avrupa Film Eleştirmenleri Ödülü, İtalyan İnternet Eleştirmenleri Ödülü ve İnsan Hakları Gecesi Ödülü'nü kazanmıştı. Indiewire'ın The Act of Killing bir çığlıktı, The Look of Silence ise matemin yürek parçalayıcı şarkısı sözleriyle övdüğü Sessizliğin Bakışı, belgesel sinemanın Kabe'si sayılan CPH:DOX'un da en iyi filmi seçilmişti.


- - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


The Intern Artist Program at Franconia offers undergraduate and graduate students, as well as emerging artists the opportunity to create large-scale three-dimensional artwork, develop their nascent artistic practice, receive mentorship from professional artists-in-residence, conduct public presentations, and participate in public engagement programs while in residency at Franconia. The rural setting and chance to work along side peers & mid-career artists creates a dynamic setting for artists to grow, learn, and mature. The Intern Artist Program is the brainchild of John Hock, co-founder and Artistic Director/CEO, based on pivotal experiences he had as a young artist. The program began with the park's founding in 1996 and has grown to support more than 200 emerging artists to date. Recognized by the National Foundation for the Advancement in the Arts for program excellence, the program is designed to bridge the gap between the academic world of artistic training and a professional career. Up to 15 artists will be selected for the program. Artists share bedroom and communal space in an onsite 9-bedroom farmhouse. Cooking and cleaning duties are shared by all residents and are assigned on a rotating schedule. Studio space in the 7,000 square foot outdoor work area is shared by all artists-in-residence. Intern Artists are invited to create new work for inclusion in the current exhibition. Franconia is a public park; Intern Artists interact with the public on a daily basis. Heavy equipment needed to produce large-scale artwork is available. Intern Artists should expect to supply hand tools, small power tools, and safety equipment. Please plan accordingly. Franconia is a public park; Intern Artists interact with the public on a daily basis. Intern Artists must fund their own travel expenses and sculpture material costs. To offset travel and material expenses, some schools or private individuals may sponsor internships. To learn more about intern sponsorship, click here. Have space and time for informal critique and reflection with peers and mid-career artists. Learn new technical skills through helping maintain the park grounds, sculpture exhibit, and assisting Fellowship Artists. Build lifelong friendships and important professional networks. Gain experience engaging the public through the arts. Art Interns are involved in our education and outreach programs by providing guided tours, working in a teaching artist capacity at workshops and assisting with Franconia's public events. the opportunity to learn new skills. To apply for Franconia's 2015 Intern Artist Program, please download the proposal directions here. The application deadline for the 2015 Intern Artist Residency is February 13, 2015. Materials must be received via email by MIDNIGHT CST. Incomplete applications will not be considered. NOTE: Please submit all text documents as PDFs and images as JPEGs. Application materials must be received by MIDNIGHT CST on February 13, 2015. Incomplete applications will not be reviewed. You will receive a confirmation email upon receipt of application materials. If you do not receive a confirmation email, your application materials were not received correctly. It is the applicant's responsibility to contact Franconia Staff if you do not receive a confirmation email to ensure your materials were received. Applicants will be notified in March 2015 of the status of their application. With questions email info@franconia. org or call (651) 257-6668.


A non-juried, non-censored, first come, first served exhibition that breaks the norms of a stodgy gallery show. For just $15.00 per piece, we invite you to bring in a couple, or an entire collection of your artistic creations. We want to fill the walls with an eclectic mix of what Southern Californian artists have to offer. Bring in your best impress us with your creativity, your curation, and your willingness to face the chaos. Get your work on our walls! Chaos: When the present determines the future, but the approximate present does not approximately determine the future. - Entry Fee: $15 per piece, no limit - Maximum dimensions 36 - All Media - Sales: 60/40 split (60% to the artist) - Work must be ready to hang - All work must be hand delivered on designated drop off dates. OCCCA will NOT accept shipments of work for this exhibition. Work must be ready to hang with wires or other suitable method no sawtooth hangers. If a pedestal is required to show your work, you must provide the pedestal. Work deemed unsafe or not ready to hang will not be accepted. -


Kare sanat galerisi 6 ocak- 14 şubat 2015 tarihleri arasında kötülüğün şeffaflığı ya da ötekine bakmak başlıklı sergiye ev sahipliği yapıyor. Bu soruların yanıtını Fransız düşünür Jean Baudrillard vermeye çalışır. O, İyi olanın, ancak İyi'nin İyi'yi ya da Kötü'nün Kötü'yü üretmesi durumunda varolabileceğine çeker dikkati. İyi'nin Kötü'yü ya da Kötü'nün İyi'yi üretmesi durumunun ise Kötü'yü yaratan şey olduğunu savunur düşünür. Ona göre tüm sorunlar tam da burada vuku bulur; yani karşıtların birbirini doğurmasında. Baudrillard bu durumu, 'yürek hücrelerinin karaciğer hücreleri üretmesi'ne benzetir ve o, 'neden ve sonuçlar arasındaki tüm dengesizliklerin Kötü'nün düzeniyle ilişkili' olduğunu öne sürer. O halde Kötü, kendini gizlemek zorundadır ya da kendini bir İyi olarak sunmak zorundadır denilebilir. Öyle ki ikinci durum da aslında bir 'kendini gizleme'dir. Ve zaten kendini gizleyen şey Kötü'dür. Öteki'yle ilişkimiz bize bu konuya ilişkin bir yanıt verir; çünkü Kötünün gizlediği, kendini Öteki'yle ilişkisinde açık eder. Bizim Öteki'yle olan ilişkimiz de kendini en net biçimde Öteki'nin ölümünde gösterir aslında. Gerçek şudur: Öteki'yle bağ kopmuştur. Herkesin gözü önünde ölümler en vahşi yöntemlerle sürüp gitmektedir. Öteki'nin ölümü sıradanlaşmıştır. Sıradanlaştırılan 'şey'de ise bağ yoktur. Bir bağ olmadığı içindir ki o 'şey' sıradan olabilmiştir. 'Kötülüğün Şeffaflığı' sergisi, Öteki'yle bağ kurmayı öncelemektedir; sergi, Öteki'ne sırt çevirmeyen, onu yadsımayan, Aynı'laşmayan bir anlayışı öne çıkarmayı amaçlamaktadır. French philosopher Jean Baudrillard tries to answer these questions. He points that good is only possible if good produce good or evil produces evil. He goes on to say; if the good raises the evil or vice versa then the natural outcome is always the evil. According to him, this is the source of every problem that is to say opponents give birth to each other. Baudrillard compares this to heart muscle cell producing kupffer's cells and insists that all imbalances between cause and effect is related to the evil. Therefore, we can suggest that the evil should disguise or present itself as good. Such that, the second situation, in fact, is hiding itself. Consequently, he who hides himself is evil. Our relation to the Other gives an answer; what the evil hides shows itself in the relation to the Other. Our relation to the Other shows itself most openly when the Other is dead. As Emmanuel Levinas points, this is the ultimate situation where we bond with the Other because our death is only come to surface with the death of the Other. The thing is; we lost the bond with the Other. Deaths are counting in a worst possible fashion. Death of the Other is now just ordinary therefore it lacks the context. In other saying, the thing can only be ordinary once it lost its context. Baudrillard who declares the death of the Other, says it is ignored and continues: There is no other now. Subject is just the Same.. The Oher always includes others, but the Same is self-containing. This is the transparency of evil. It reveals itself during its approach to the Other. This is ignoring, excluding and transforming the Other to the Same.. The exhibition Transparency of Evil priorities to re-establish the link with the Other; it does not turn its back to the Other, does not deny it, does not transform it to the Same.