Cumhuriyetin kurulduğu dönemlerde ve hatta 1980'lere kadar Türkiye devleti sanatı desteklemeyi bir tür iane ya da yardım olarak değil, asli bir kamu hizmeti olarak görüyordu. Ancak 1980'lerden itibaren özelleşme ve küreselleşme politikaları ile gelinen son noktada dünyada gelişmiş ülkeler devlet politikası olarak sanatı finanse etmeye devam ederken Türkiye'de devletin sanat ve eğitim alanındaki desteği yok noktasına gelmiştir. Bu durumda yine küreselleşme politikalarının etkisiyle devlet eliyle yapılmayan proje olarak yapılsın, mantığından yola çıkan projelerle sosyal sorumluluk faaliyetleri bu paradoksun bir ayağını oluşturmaktadır. Sosyal devletin yapması gerekeni yapmaktan kaçtığı ve ben artık sosyal devlet değilim dediği konumda projelerin devreye girmesi eleştiri konusudur. Sorunu kökten çözmek yerine parçalı bulutlu çözmeye çalışmak ya da çözer gibi yapmak ama çözmemek bütünü boşver parçayı kurtar, postmodern çağın ruhu zaten. Elbette iyi niyetli yapılan projelere de aynı eleştiriyi yapmalı mıyız sorusuna verilecek cevap tartışılabilir ancak hiç bir şey yapmamaktan bir tek kişiye bile faydası dokunacak bir şey yapmak iyidir mantığı bizi ikna edebilir mi? tartışılır. Çocukları Gülümset Proje Koordinatörü Ufuk Tan Keleş'in ve Ustaların İzinde Proje Koordinatörü Nurdan Lİkos'un samimi çabası ve iyi niyeti elbette devletin uzanamadığı yere uzanan sanat ve sanatçılar çerçevesinde değerlendirildiğinde saygıyı hak ediyor. İlk ve ortaokul düzeyindeki öğrenciler tarafından hazırlanan, tüm geliri Çocukları Gülümset kampanyasına bağışlanacak ve elde edilecek gelir doğrultusunda köy okullarına kütüphaneler kurulacak olan ''Ustaların İzinde Çocukları Gülümset resim sergisi, 11 Haziran 2017 saat 14:00'de Akademililer Sanat Merkezi'nde sanatseverler ile buluşuyor. Bu proje kapsamında usta sanatçıların sanat tarihinde yerini almış 62 eserini Ada Onataslan, Alara İlyaz Özel, Delal Mira Çeşme, Ece Harput, Ece Keskin, Ecrin İnci Kocaman, Egemen Yerlikaya, Ekin Çağlar, Melis Ültanır, Moni Esta Çeşme, Simge Salbaş, Uras Tanrıverdi, Zeynep Avcı, Zeynep Keskin ve Zümra Öztürk yeniden yorumladılar. Sadece bir gün izleyici ile buluşacak olan ''Ustaların İzinde-Çocukları Gülümset'' sergisinin amacı; köy okullarına ulaşan Çocukları Gülümset projesine katkıda bulunmak, köy okullarının şartlarının iyileştirilmesi ve daha bilinçli, donanımlı bireylerin hayata kazandırılabilmek. Bu kapsamda 65 köy okuluna kütüphane yapıldı ve her yıl 20 okula daha ulaşılması hedefleniyor. Sanatçı Nurdan Likos'un öğrencilerinin hedefi, gelirin tamamını proje kapsamındaki köy okullarında kullanılmak üzere ''Çocukları Gülümset'' projesine bağışlamak.


Uzun bir süredir gazete, dergi, internet vs. gözüme ilişen, ilginç olmaktan öte beni sinirlendiren ya da gerekliliği adına kafa yorduran tüm etkinlikleri bir kenara yazarım; bazen kendiliğinden buharlaşırlar yani unuturum ama genellikle uzun bir süre sonra bulduğumda aktüalitesi geçmiş olur. Bu kez dergiden kopardığım iki sayfayı tekrar bulduğumda, sürekli kendime sorduğum; gelecek adına ürettiğim düşüncelerin belki en absürt olanı yine ortaya çıktı: Gereksizliği nasıl saklayacağız? Özellikle önemli galeriler, müzeler, retrospektifler, koleksiyonlar, tüm gördüğüm resim, pentür vs. acınacak boyamaların, önemli sanat lobilerinin kanalize ettiği yön göstergeleriyle müzelerde, arşivlerde, depolarda saklanıp ileride bir meta olacağının küçük hesaplarını yapanlar, bir gün belki düşlerinin bir karabasan olduğunu çok geçmeden anlayacaklardır. Modern, çağdaş hoşgörüsü geçerli olmayacaktır beceriksizliğe. Tecim çarkları hala bu bayağılıklar için dönüyorsa, para güçleri ve bunların patronları; gerçek estetler ve yargıcılarsa, bir polaroit fotoğraf, bir kaniş balon, boş bir tuval milyonlarca dolara alınıp satılıyorsa, sanatın ideası çarpıtılmıştır. Çağdaş sanatta düşünseme kuramı diye ortaya atılan ve de yalnızca pandomim misali bununla yetinen, giderek bienallerin vitrini olan konsept, resim vs. adına yapılan fukaralıkların gözünü boyamadır. Unutmayalım bu bienallerde bir zamanlar görsel sanat sergilenirdi! Çağrışımlar bana diyor ki, pentüre dönüş çok acılı olacak! Paris Güzel Sanatlar Akademisi çıkışlı olanlar; Claire Tabouret gibi, bu okulun uzun bir süredir resim dışında her türlü şamataya açık, conceptuel geçinenlerin yönetiminde pentüre sırt çevirdikten sonra tuvale beceriksiz profesörle yeniden dönen bir kuşaktır. Bunların şansı, düştükleri toprak bereketli; genç Fransız resmini düşleyen mesenlerin, François Pinault gibi, resimden ya da sanattan anlamaları gereksiz; en acemi karalamalar: desen, aptalca boyamalar: pentür olursa, sanat giderek bir hava atmak oluyor! Uzun bir süredir tekrar ediyorum; Bizimle dalga geçiyorlar dediğimde, beni yanıtlayan kimseyi görmedim; demek okumak- yazmak bu kadar zor. Resme yaklaşmayı ben resmi okumak adına söylüyorum; eğer saçma sapan akıtılmış akrilik boyalar, çamur gibi boyanmış anlamsız tuvaller, desen olmaktan utanan içi boş, anatomik özürlü figürler çağımız resim sanatını betimliyorsa, ben iki adım geriye çekiliyorum. Bu röportaj belleğime başka bir takıntı getirdi. Geçen yıllarda -Paris'e Cite İnternational des Arts'a bir süre burslu gelen- genç ressam İhsan Oturmak atölyeme gelmişti, tanıştık ve getirdiği işleri, yaptığı resimleri konuşmuştuk. Belleği Doğu Anadolu'nun peyzajı ve yaşadığı ilkokulda kristalleşmiş; karatahta, tebeşir, siyah önlük, beyaz plastik yaka, sınıf, sıra, bahçe vs. İhsan Oturmak'ın şansı iyi gitti; Paris'de Louis Vuitton fondasyonunun bir sergisine katıldı ve de sonra kimliğini çıkartamadığım Karavil Contemporary'nin sanatçısı oldu. İşte Paris'te sergilediği bu tuvallerin çok benzerlerini Claire Tabouret aynen kopyalamış, bence görmemiş olamaz! Conceptuel'in silip süpürdüğü ünlü galeriler artık yok. Bir süre yerini fotoğrafa bırakan, elinde kalan tuvallerle ayakta durmaya çalışan birkaç galeri de, para güçlerinin kendilerine dikte ettirdiği ne menem bir pentürü sergiliyorlar, çünkü onlardan bu aptalca resimleri alan da yine dikte ettirenler! Öncelikle bugün resim sanatını elinde tutan, tröst benzeri hegemonyalar öncelikle dünya modern müzelerini yöneten Gogosian, Ropac vs. gibi galerilerin kendi beğenileri yine aynı kapıya çıkıyor. Burada değinmek istediğim bu büyük lobi değil; bir süredir özellikle Fransa'da moda olan figüratif pentürün analizi. Genelikle boyutlar büyük, bu nedenle içi boyanmış acemi desenin ve pentürün fukaralığı hemen kendini ele veriyor ama Gerard Gauroust öyle düşünmüyor; bilge ve mistik, genellikle şizofren, yalancı; deli olduğunu kanıtlarken öte yandan juif olmak için seçtiği konularda bu inancın övgülerini yapan, ünlü olmak adına medyatik tüm olanakları hesaplayan çok kötü bir ressam. Resim değerlerinin çok uzun bir süredir ters yüz edilmesiyle Gauroust şimdi Fransa'nın en ünlü ressamı ve beraberinde genç kuşağı da pentür adına etkiliyor, örneğin son yıllarda Ronan Barrot'un adı çok duyulmaya başladı. Claude Bernard galerisi bile sergilediğine göre demek ben ayrı düşünüyormuşum! Tekrar sanatın İDEA'sına gelirsek; söylemek istediğim bir hesaplamadan öte, ileriye dönük önemli bir kaygı ve buna düşünerek, sınayarak ve nesnel bir inceleme sonucu varıyorum. Bu tekdüze, pentür diye önümüze sürülen çirkinlikler; 20. yüzyılda pentürün yatağını değiştirerek modern histerisini yaratanlar ve onların mirasçılarının bir sürecinden başka bir şey değildir. Her gün Picasso'nun başka bir marifetini sergileyip, bu milyonları yemekten usanmayan değnekçileri midemi bulandırıyor ama tüm çirkinliklerin kıyılara vuracağı gün uzak değil, yeter ki bir ekonomik kriz olmaya görsün!


Fikret Reyhan'ın yönettiği ve Nisan ayında İstanbul Film Festivali'nden En İyi Film dahil dört ödül birden kazanan Sarı Sıcak, uluslararası prömiyerini yaptığıMoskova Uluslararası Film Festivali'nden En İyi Yönetmen Ödülü'yle döndü. Fikret Reyhan'ın yazıp yönettiğiSarı Sıcak, uluslararası prömiyerini yaptığı39. Moskova Uluslararası Film Festivali'nden ödülle döndü! Dün (29 Haziran) sona eren festivalin ana yarışmasında 13 film arasında yer alan filmin yönetmeni Fikret Reyhan; İranlı yönetmen Reza Mirkarimi'nin başkanlığını yaptığı ve İtalyan oyuncu Ornella Muti, Finlandiyalı yönetmen ve yapımcı Jörn Donner, İspanyol yönetmen Albert Serra veAlman film danışmanıBrigitta Manthey'den oluşan ana jüri tarafından En İyi Yönetmen seçildi. Nisan ayında ilk gösterimini yaptığı 36. İstanbul Film Festivali'nin Ulusal Yarışma'sında Altın Lale En İyi Film dahil olmak üzere En İyi Erkek Oyuncu, En İyi Görüntü Yönetmeni ve En İyi Kurgu dallarında ödülleri toplayan Sarı Sıcak; kendilerine ait tarlalarında geleneksel yöntemlerde direnip hayata tutunmaya çalışan göçmen bir ailenin, farklı bir gelecek hayalini kuran ve kaderini kendi ellerine almaya çalışan oğulları İbrahim'in sarsıcı hikayesini konu alıyor. Nizamettin Reyhan ve Nuriye Bilici'nin yapımcılığında gerçekleşen Sarı Sıcakın başrollerini ise; ilk sinema filmi Silsile ile Adana'da Umut Veren Genç Erkek Oyuncu seçilen, Sarı Sıcak ile de İstanbul'dan En İyi Erkek Oyuncu Ödülü'nü kazanan Aytaç Uşun ve Kollama, Muhteşem Yüzyıl, Suskunlar, Masum, İçimdeki Fırtına gibi televizyon dizilerinin yanı sıra Tepenin Ardı, Ertuğrul 1890, Abluka filmlerinin usta oyuncusu Mehmet Özgür paylaşıyor. Festival yolculuğuna devam edecek olanSarı Sıcak, sonbaharda Türkiye'de gösterime girecek.


Trakya Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü 6. Serigrafi Buluşmasını 4-8 Temmuz 2017 tarihleri arasında Hazır Bulunmuş Gelecek konseptiyle gerçekleştirecek. Kerem İşcanoğlu yöneticiliğinde gerçekleştirilen bu etkinlik serigrafi eğitimini ve serigrafi üzerinde sanatçıların beraber üretimlerini temel alıyor. Edirne'de gerçekleştirilen etkinlik ücretsiz ve plastik sanatlarla uğraşmak ve sosyal beceri sahibi olmak ölçütler. Kerem İşcanoğlu konu ile ilgili İlk başladığımızda çevremizde serigrafiyi bir tasarım dili olarak kullanan kimse yoktu bu etkinliği temelde bu perspektifte ürettik. şeklinde konuştu. 6. Serigrafi Buluşması'nda katılımcılar Deniz Gökduman, Seniha Topçu, Fahri Çağdaş, Özgür Tunca, Ayşegül Kalkan, Elçin Topçu, Süreyya Dal olarak belirlenen etkinlik aynı zamanda serigrafi alanında özgün yorumuyla tek etkinlik. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


İlk incelemede, Macar kökenli olup sonradan Müslüman olmuş olan İbrahim Müteferrika'nın görüşleri büyük bir yer tutuyor. Müteferrika yalnızca matbaacı değil, aynı zamanda, bir yenilikçi olarak, şeriatla Batılı yaşayış biçimini harmanlayan bir toplum modelini savunuyor. Bunun dışında Müteferrika birçok noktada Montesquieu ile benzer görüşlere sahip. Devam niteliğindeki incelemeyle birlikte, Namık Kemal'in yapıtlarındaki gerici ve ilerici öğeler çözümleniyor. Bu ve dönemdaşı olan benzeri yapıtlarda sık yer alan bir izlek, sömürgecilik karşıtlığı; ancak Osmanlı sömürgeciliğine karşı çıkılmıyor. Ömer Seyfettin bu incelemede demokratik ulusal kültürün temsilcisi sayılır! (s.59) Seyfettin, Türk olan her şeyi hiçe sayan kozmopolitlere karşı da derin bir düşmanlık besliyordu (s.59). İşin garibi, Sovyet Türkologu bunu yadırgamıyor, olumlu bir şeymiş gibi sunuyor. İlk başlarda hatalarla dolu izlenimi veren Ömer Seyfettin incelemesi, daha sonra doğru bir çizgide ilerleyip onu aşırı milliyetçi ve tarihsel olayların akışını anlamaktan uzak bir isim olarak tarifliyor. Bu durum, iki yazarlı olan incelemenin ilk parçasını bir yazarın, gerisini diğer yazarın yazdığını düşündürüyor. Sabahattin Ali incelemesinden, bu egemen sınıflarca kısa ömür bahşedilmiş yazarın sağlığında bile Sovyetler'de çok iyi tanındığını öğreniyoruz. Bu incelemedeki Sabahattin Ali çözümlemesinden sonra, Türkiye'de yazılmış iki Sabahattin Ali incelemesi eleştiriliyor. Birinci inceleme, Sabahattin Ali romanlarındaki kişilikleri çözümlemek için yazarın iç dünyasına odaklandığı için eleştiriliyor. Oysa toplumsal gerçekçi romanda tiplemelerin kökleri, onlara göre yazarda değil toplumda ve toplumsal koşullarda aranmalıdır. Diğer bir deyişle, kişilikler, yazardan çok, gerçek yaşamdaki tiplere benzerler. Örneğin, gerçek yaşamda kendini şeytana kaptırmış bir tip vardır ve o, bir bakmışız ki Sabahattin Ali romanlarındaki bir kişilik olarak karşımıza çıkar (s.98-99). Kişilikleri yazarın iç dünyasında aramak biçimindeki yanlış varsayım, Türkiyeli eleştirmeni yanlış sonuçlara götürüyor: Örneğin, üç romandaki üç kişiliği aynı kişiliğin üç farklı yansıması gibi almak gibi bir yanlış yapıyor. Dahası, bu karma tek kişiliğin yazarın kendisi olduğunu ileri sürüyor. Oysa Sabahattin Ali çok daha yaratıcı bir romancı. Dahası, yazar, gerçek yaşamda bu üç kişilikten kat kat iyi bir insan. Zorluklara göğüs geriyor. Bu üçlemenin hiçbirine benzemiyor. Kitapta ele alınan diğer Sabahattin Ali incelemesi Asım Bezirci'ye aittir ve bu incelemeden övgüyle söz edilir. Özellikle de Asım Bezirci'nin nesnel dili beğenilir. Yazının sonunda Asım Bezirci'ye bu başarılı incelemesi için selam gönderilir (s.101). Orhan Kemal incelemesi dolayısıyla, onun öykülerinin 1956 gibi erken bir tarihte Sovyetlerde yayınlanmış olduğunu ve birçok Sovyet Cumhuriyeti diline çevrildiğini öğreniyoruz. Bu inceleme, Orhan Kemal'in, 'Grev' (1954) adlı yapıtını anarak, işçileri ve genel olarak emekçileri her zaman edilgen gizli özneler olarak almamasına dikkat çekiyor. Bilinçli işçiyi, işçinin toplumsal olarak yapması gerekeni ele almayan gerçekçi yazın, sonuçta umutsuzluk aşılamış oluyor. Orhan Kemal'den önce rastladıklarımız, çoğunlukla, bu türden edilgen betimlemeler. İncelemede, bir olumsuz tipleme olarak Bekçi Murtaza'dan övgüyle bahsediliyor. Ayrıca, Orhan Kemal'in yazınsal başarısında payı olan iç-monolog kullanmadaki ustalığı not ediliyor. Böylece Sabahattin Ali anlatıcılığının tersine, yazar, anlatıda gizleniyor. Orhan Kemal yazınında betimlemelerin çok az kullanılması da göze çarpıyor. İncelemenin geriye kalan bölümünde Orhan Kemal ile Gorki arasındaki benzerlikler konu ediliyor. Kaynak: Maştakova, Elena, Borolina, İrina, Sonina, İda, Alkayeva, Leyla, Aizenşteyn, Natalya, Gorbatkina, Galina, Uturgauri, Svetlana, Yakovleva, Nelli, Melikov, Tevfik ve Sverçevskaya, Antonina (1980). Sovyet Türkologlarının Türk Edebiyatı İncelemeleri. İstanbul: Cem Yayınları.


Sadece Şövalyelerle Hıristiyanlar istedikleri gibi hareket edebilmektedir. Hıristiyanlara hükümet tarafından yardım yapılmaz, üstelik çalışmaları da yasaklanır. Köylerde yaşayıp, yasadışı birtakım işler yaparak geçimlerini karşılasalar da hiçbir maddi güçlük yaşamazlar. Yine sadece ev ve üst aramasından Şövalyeler ve Hıristiyanlar muaftırlar. Şövalyeler saygın bir konumdadır. Hıristiyanlar ise tam tersi... Almanlar, Hıristiyanları o kadar aşağılarlar ki, onların evlerinde arama yaparak asil ellerini o pis eşyalarla kirletmek dahi istemezler. Kitabın yazarı elli yıl boyunca takma isimle gizlenir. En sonunda, yani yazarın ölümünden yirmi küsur yıl sonra, yayınevi yazarın ismini açıklar. Katharine Burdekin'dir bu isim... Burdekin, feministtir, bunu ''Swastika Geceleri''nde alabildiğine yansıtmıştır. 27. yy'da yani kitabın yazıldığı dönemden tam 750 yıl sonrasını kurgulamıştır yazar. Romanda Nazizmin egemenliği altındaki bir Avrupa'yı görürüz. Yazar, faşizmin tehlikelerine dikkat çeker. Hitler, Gök Gürültüsü'nün infilak etmesiyle birlikte ortaya çıkmıştır. İri yarı, sarışın ve asildir. Tipik Alman burjuvazisinin görünümündedir. 750 yıldır insanlara hiçbir şey okutmamışlar, tüm kitaplar 100 yıl içinde toplanıp yasaklatılmıştır. Kimse, bilgiye ulaşamaz. Yazdıklarını ve fotoğraflarını kimse hatırlayamasın diye Hitler'in kitapları bile yasaklanmıştır. Bu yüzden Hitler, tüm heykellerinde iri yarı, sarışın ve asildir. Hitler, Alman imparatorluğunda artık Tanrıdır, kendisine ölümüne tapılır! Hitler'in kadına bakışını yansıtan onlar ırkımızı üreteceklerdir! cümlesi inekten süt sağılması kadar normal karşılanır. İşte bu ülkede, artık tecavüz kurumsallaşmış, yozlaşmış toplumun bir izleği haline gelmiştir. On altı yaşından küçük olmamak kaydıyla, kolunda sahibi olduğuna dair bir bez parçasının işareti olmayan her kadın tecavüz edilmeye açıktır. Yasalar kadınlara karşıdır, tecavüze ise sınırsız tolerans vardır. Kadınlar Bölgesi, bir cezaevinden farksızdır. Şövalyenin yatağında olmayan tüm kadınlar burada tutulurlar ve izin almadan buradan çıkamazlar, günde bir defa yemek yerler. Bu binada kadınlar istedikleri her şeyi yapabilirler, dolaşmak dışında yapacakları bir şey olmasa da. Ayda bir defa bu kafesten çıkarılarak başka bir kafese, yani kiliseye giderler ve ibadetlerini; ağlayarak, oğullarına feryat ederek gerçekleştirirler. Kadınların kulak hizasından fazla saç uzatmaları ise yasaktır. İmparatorlukta hiç kimse evlilik kurumunu hatırlamaz. Evlilik, bir insana bağlanma onlar için artık çok yabancı kavramlardır. Kadınların toplumsal hayattaki rollerinin ise lafı bile edilmez. Kadınlar, erkek çocuk doğuracak ve Alman ırkını yaşatacaklardır! Swastika Geceleri'nin eksikleri de var elbette. Şövalye Von Hess'in kurduğu Ruhsuzlaştık. Tam olarak barbar değiliz; teknik bilgi ve becerimiz var, doğadan korkmuyoruz, açlık çekmiyoruz.''cümlesinde olduğu gibi faşizmi salt kadın sorunu, Yahudi sorunu ve Hıristiyan değerler üzerinden ele alan Burdekin, bir şeyi atlıyor aslında; faşizm, sınıfsaldır! Kimliklere gömülen feminizm, sınıfsallığın üzerinden atlıyor. Durum böyle olunca da kitapta faşizmin kadınları bir hayvana çevirmesini, Hıristiyanları ve Yahudileri bitirme noktasına geldiğini görüyoruz, ancak faşizmin tavan yaptığı bu ülkede kimse açlık çekmiyor, hatta faşist devlet belli başlı noktalarda halkına 'destek' çıkıyor, birçok kesime istihkak bile veriyor. Hitler faşizmini, arkasındaki büyük sermaye desteğinden ayrı gösteremezsiniz. Hitler Paris'e girdiğinde, Paris burjuvazisinin, Alman burjuvazisine silah sattığını unutmamak gerekiyor. O yüzden, faşizm dibine kadar sınıfsaldır. Ve kitabın en büyük eksiği de sınıfsal çelişkilere değinmemesi, bunu kitaba yansıtmamasıdır. Faşizm elbette kadınları da yok edecektir, ama bu, sınıf mücadelesinden bağımsız bir durum değildir. Bir diğer eksik ise içerikte göze çarpıyor. Kitap, neredeyse her sayfada uzun diyaloglar barındırıyor. En az üç bölüm Şövalye Von Hess, Hermann ve Alfred'in konuşmalarına odaklanıyoruz. Bu diyalogların bazılarında da sıkıntı oluşturabilecek durumlarla karşılaşıyoruz. Mesela, İngiltere'nin bir imparatorluk olduğunu bile bilmedikleri ve unuttukları geçerken bir konuşmada, diğer bir diyalogda Mısır, Babil ve Roma'ya kadar uzanıp birkaç söz edebiliyorlar... Bunu Von Hess'in elindeki gizli kitaptan öğrenmeleri ise imkansız durmaktadır. Von Hess'in, neredeyse hiç tanımadığı Alfred'e, bir anda güvenmesi ve çok önemli sırrı, yani onunla ''insanlığı kurtaracak'' bilgiyi paylaşması da göze batıyor ve gerçekçi de durmuyor. Distopyada elbette gerçekçilik aranmaz, ama bazı noktaların okuyucuda soru işareti bırakmaması gerekir. Son bölümde ise beş Nazi askerinin 'tesadüf' eseri gizli sığınağı tespit etmesi, kitabın bir an önce sonunu getirme kaygısını akla getiriyor. Son olarak, kitapta pratik olarak Hitler faşizmi daha iyi anlatılabilecekken, son bölüm haricinde, Nazilerle hiçbir doğru dürüst ''kavga-gürültü'' yaşanmıyor. Aksine, birkaç noktada gurur kırıcı söylemler dışında Naziler, hiç tiranlık kurmamış gibi yansıyor okuyucuya. Bach, Beethoven, Mozart ve daha birçok isim geçiyor kitapta. Tüm bunların, Alman müziğindeki önemine değiniliyor. Fransız, İtalyan, İspanyol ve Rus bestecilerin bile Alman olarak adlandırılması diyaloglarda veriliyor. Çaykovski, bu konuşmalar arasında ''büyük Rus besteci'' olarak anılıyor. Bu konuşmalar, okumayı çeşitlendirmiş ve ona güzel bir de tat katmıştır.


Uzun zaman önce Kolaj Art'a Merkez Olmak Dışarıda Kalmak Merkez Yaratmak başlıklı bir yazı yazmıştım. Bu yazı özellikle sanatın merkezi olarak anılan kentlerin dışında merkez yaratabilmenin olanakları üzerineydi. Merkezileşme fikri, aslında çoğu zaman tekelleşme fikrini de beraberinde getiriyor. Tekel kelimesi her ne kadar nahoş bir anlam içeriyor olsa da bugün düzenlenen büyük sergilere, fuarlara, müzayedeler bakıp sanat ve piyasa kavramını masaya yatırdığınızda o nahoş kelime size oradan göz kırpıyor. 10 13 Haziran tarihleri arasında Kadıköy Bahane Kültür Merkezi'nde izlediğim DaLGA Avangard İnisiyatif sergisi ve animasyon seçkisi beni bunları bir kez daha düşünmeye yöneltti. DaLGa avant garde inisiyatifi, kendini avant garde sanat üzerine uluslararası bir sanatçı işbirliği olarak tanımlıyor. DaLGa sanatçıları resim, illüstrasyon, animasyon ve sinema alanlarında çalışmalar gerçekleştiriyorlar. Serginin düzenleyicisi Tunç Gençer, bu etkinlik için açık çağrı yapmak yerine tek tek sanatçılara mail atmış ve çağrıya cevap verenlerle etkinlik ortaya çıkmış. Uluslararası bir işbirliği ve kolektif olmayı hedefleyen İnisiyatif bu eylemiyle hedefine ulaşmış görünüyor üstelik. Farklı coğrafyalardan sanatçıların farklı disiplinleri barındıran işleriyle yüz yüze gelmek, birçok inisiyatif gibi ezber bozan söylemleri görmek, sanatın uçarılığına, zamansız ve mekansızlığına dair bir hatırlatma niteliğindeydi. Etkinliğe dahil olan Duygu Demir ve Kaan Bıyıkoğlu'nun video ve animasyonlar eşliğinde viyolonsel ve piyano ile yaptıkları deneysel müzik, ses ve görüntünün birlikteliğinde tam da sanatsal deneyim tanımlamasının karşılığını veriyordu. Bu arada etkinlik mekanını da hatırlatmak gerek. Bahane Kültür Merkezi Kadıköy'de bir bar. İçeride sanat, edebiyat dergilerinin olduğu sürpriz mekanlardan biri. Ayrıca mekan, zaman zaman tasarım işlerine de yer veriyor. Öylesine dinlenmek için girip tasarımcıların çalışmalarıyla karşılaşabiliyorsunuz. İnisiyatifler çoğu zaman bizi hazırlıksız yakaladıkları, her an her şeyin olabileceğini hatırlattıkları için önemli ve değerliler. Hazır önümüzde bienal ve fuar varken şehre gelenler belki gözlerini başka yerlere de çevirmeyi denerler. Ana eksenlerin dışında başka yaşamlar var. Etkinlikte yer alan sanatçılar: EMİN ALPER, SÜLEYMAN ÇAĞLAYAN, GÜLER AŞIK, ALEX BOYA, ONUR ÇAKALOZ, SERKAN ÇATAR, MUSTAFA DELİOĞLU, TAN TOLGA DEMİRCİ, JANEANN DILL, NEZAKET EKİCİ, LEVENT ELPEN, DAMON ANDREW EMBRY, İLHAMI TUNÇ GENCER, GİZEM GÜVENDAĞ, MURAT KILIÇ, YİĞİT KÜÇÜKKİBAR, BRUCE LABRUCE, SUSU LAROCHE, NICK LEDONNE, RIK LINA, KRISTINA PIRKOVIC, RODRİGO PLA, MITCHELL PLUTO, MUTLU POLAT, STAS SANTİMOV, BELKIZ SERİM, MELTEM ŞAHİN, SARAH TOUSSAINT, EKİN URCAN, ENGİN ÜMER, VELJKO VALJAREVIC, SONER YURTSEVEN.


Semih Gümüş'ün derlediği İstanbul öyküleri kitabında çeşitli yazarların İstanbul'a ilişkin öyküleri biraraya getirilmiş. Hüseyin Rahmi (1864-1944), 'İstanbul'da Bir Frenk' adlı öyküsünde İstanbul'a ziyarete gelen bir Batılı turistin yanlış anlamaları dolayısıyla Eminönü çevresindeki pazarı birbirine katmasını mizah dolu bir dille anlatıyor. Bugün de yaşanabilecek, olay ağırlıklı bir güldürü. Ömer Seyfettin (1884-1920), 'Aşk Dalgası' adlı öyküsünde yüz yıl önceki İstanbul'da kadın-erkek rollerine ilişkin gelenekleri eleştiriyor. Öykü, çoğunlukla bir eleştirel monologdan oluşuyor. Bu, kurmaca açısından başarılı bir monolog. Sait Faik'in (1906-1954) 'Kınalıada'da Bir Ev' öyküsü, merak üstüne kurgulanmış bir aşk anlatısı. 'Alemdağ'da Var Bir Yılan', belli bir olay örgüsü olmayan, yazarın iç dünyasına yönelen, denemeye yakın, lirik anlatımlı bir öykü. 'Dolapdere' öyküsünde, Sait Faik, Dolapdere'nin en karanlık sokaklarına bile ulaşıp yeraltı yazını tadı veriyor. 'Yüksek Kaldırım'da ise, sokak satıcılarını, atıcıları, fok göstericilerini vb. betimliyor. Son olarak, 'Balıkçısını Bulan Olta', oltacılığı konu alan kısa bir öykü. Refik Halid Karay (1888-1965), kitapta İstanbul'a çöl sıcağı sürgünlerden bakan bir öyküyle ve yine İstanbul'a uzaktan, bir kasabadan bakan 'Garaz' adlı öyküyle yer alıyor. Birinci öyküdekinin tersine, ikinci öykünün başkişisi İstanbul'a gider; ancak bir şehirli olma çabası boşunadır. Ola ola sonradan görme olur. Yakup Kadri Karaosmanoğlu'nun (1889-1974) 'Döşeli Oda' adlı öyküsü, bir İstanbul öykü seçkisine en az uyan öykülerden biri. Öyküde, bir öğrenci ile o yokken haftanın iki günü onun odasını gizli aşkları için kullanan aşıkları görüyoruz; ancak burada İstanbul yok. Nahid Sırrı Örik (1894-1960) 'Bir Gün Annemle Babam Konuştular' başlıklı öyküsünde, İstanbul'un çeşitli ilçe ve semtlerinde geçen çocukluk ve ilk gençlik anılarına yer veriyor. Ziya Osman Saba (1910-1957), 'Bıraktığım İstanbul' adlı öyküsünde İstanbul'daki yaşantısını anı biçimselliğinde aktarıyor. Satırlarından müthiş bir İstanbul sevgisi akıyor. Anlattıklarını elbette başka bir kentte yapması olanaksız. Ancak, onun betimlediği çokkültürlü İstanbul'un başka kültürlerle yer değiştirerek bambaşka bir duruma geldiğini de not etmeli. Dolayısıyla, Saba'nın İstanbul'u tarih olduğu için artık erişilmez; ancak yazında yaşayabilir ya da ansiklopedilerde... 'Yaz Gezintileri' ve 'Kış Gezintileri' öykülerinde Örik'inki gibi, İstanbullu çocukluk anılarını görüyoruz. Peki İstanbul'u anlatmak için çocukluğa gitmek neden? Çünkü İstanbul, o zamanlarda da bugün de hızla değişiyor. Yazarlar İstanbul'un çocukluk hallerini yetişkinlik hallerine yeğliyorlar. Orhan Kemal (1914-1970), 'Yandan Çarklı' adlı öyküsünde İstanbul'un bol çocuklu yoksul kiracılarını konu alıyor. Haldun Taner (1915-1987), 'Sebati Bey'in İstanbul Seferi' adlı öyküsünde, Maltepe'de yaşayan bir çiçeksever olan Sebati Bey'in tohum almak üzere Saraçhanebaşı'na gidişini anlatıyor. 'Dürbün' öyküsü asıl konuya giriş biçimiyle ilgili uyandırıyor. Öyküde dürbünün Moda çevresindeki özel yaşama etkilerini görüyoruz. Sabahattin Kudret Aksal (1920-1993), 'Ev ve Ölü' adlı öyküsünde, daha önce andığımız yazarlar gibi, İstanbul'u çocukluk anıları üstünden anlatıyor. Zeyyat Selimoğlu'nun (1922-2000) 'Denizlerin, İstanbul!' adlı öyküsü, 3. tekil kişiden anlatım dolayısıyla, önceki öykülerin çoğundan ayrılıyor. Öykü, İstanbul'un kumsallarını karşılaştırıyor. Kimi zaman gerçeküstüleşen, söz oyunları ve esprilerle dolu kendine özgü biçemiyle öne çıkan bir öykü. Sait Faik öykücülüğündeki gibi denemeye yaklaşıyor, yer yer onunla kesişiyor. Oktay Akbal'ın (1923-2015), 'Güneşli Günleri Özleyerek', 'Köprü Üstü', 'Son Vapur', 'Hey Vapurlar, Trenler', 'Kavaklara Hiç Gittiniz mi?' ve 'Köprünün Orta Yeri' öyküleri, olay örgüsü belli belirsiz olan, denemeye yaklaşan kısa metinler. Oktay Akbal da aşırı göç nedeniyle İstanbul'un bozulduğunu düşünen eski İstanbullulardan. Bilge Karasu (1930-1995), 'Beyoğlu Üzerine Metin' adlı öyküsünde, evleri ve kadınları konu alıyor; İstanbul, öyküsünde geri planda kalıyor. Dolayısıyla adı dışında seçki için uygun bir öykü olmayabilir. Füruzan'ın 'İskele Parkları'nda adlı öyküsü bir anne-kız ilişkisi anlatısı. Onat Kutlar'ın (1936-1995) 'Ustaların Düşüşü' öyküsü eski zamanlara bir özlem, hızla unutulmaya bir isyan niteliğinde. Tezer Özlü (1943-1986) 'Cafe Boulevard'da Cihangir'deki bir kafeyi ve ziyaretçilerini konu alıyor. Mustafa Balel'in (1945) 'Bir Avuç İstanbul' öyküsü, çocukluk anılarına dayanan anlatılardan. Erendiz Atasü (1947), 'Toz' adlı öyküsünde İstanbul'un taşını duvarını konuşturuyor; Beyoğlu'ndaki ticari dönüşümü konu alıyor. Bugün onun beğenmediği Beyoğlu'nun kat kat daha kötüsü var. Öte yandan, öykünün satır aralarında sanki yabancı düşmanlığı seziliyor. Feyza Hepçilingirler'in (1948) 'Haydarpaşa 19:35' adlı öyküsünde bir Bekçi Murtaza tadı var, fakat bu Murtaza'nın duygusal paleti daha geniş. Işıl Özgentürk (1948), 'Çınaraltı Değişti mi?' adlı öyküsünde İstanbul Üniversitesi'ndeki siyasi öğrencilik yıllarına gidiyor; okuru Çınaraltı'na götürüyor. Hulki Aktunç'un (1949-2011) 'Beyoğlu'nun Kirli Tarihi' öyküsü, denemeye yaklaşan bir bilinç akışı çalışması. Semra Aktunç, 'Ortaköy' adlı öyküsünde eski bir aşk anısına yer veriyor. 'Dön Florya Kuşu'nda ise, bir kuşu arıyor, ona sesleniyor. İçten, coşumcu bir anlatım. Nedim Gürsel'in (1951) 'Sevgilim İstanbul'u, İstanbul'a hitaben yazılmış bir mektup niteliğinde. Feride Çiçekoğlu (1951), 'Son Bir Kişi' adlı öyküsü boyunca bilinmeyen bir kişiliğe yönelik olarak siz dili kullanıyor. Çocukluk anılarıyla başlayan öykü, yazarın dolmuş sürücüsüyle sohbetleriyle sürüyor. 'Son İstanbul' öyküsünde ise, eski İstanbul'a özlem var. Bu öyküde de çoğunlukla siz dili kullanılmış. Bunların dışında kitapta 3 öykü daha var. Kitaptaki öykülerin önemli bir bölümü birincil tekil kişiden yazılmış anılara dayanıyor. Daha kurmacasal öykülerle kitap daha da çeşitlenecekti. Böyle bir çeşitlilikte, anlatının üç ögesi düşünülürse, üç tür İstanbul öyküsünden söz edebilecekti: İstanbul'u betimleyen öyküler; İstanbul'da geçen olayları anlatan öyküler ve İstanbullu kişilikleri konu alan öyküler. Cihat Burak ve Zeyyat Selimoğlu'nun öyküleri, birinci türe; çocukluk anılara dayanan öykülerin çoğu ikinci türe; Onat Kutlar'ın İstanbullu tiplemeleri ise üçüncü türe örnek olabilir. Gümüş, Semih (2000). Öykülerle İstanbul. İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.


Sovyet yazarı Yuri Bondarev savaşta ve barışta insanı, onun çaresizlikler karşısındaki tutumunu, savaşa ve barışa olan aşkı, en ince ayrıntılarına kadar inceliyor. Dolaştığı Batı Almanya'yı sosyalist görüşle, ilginç olaylarla eleştiriyor. Yuri Bondarev'in Kıyı romanı, insanların savaşta bile insanlığını kaybetmeyebileceğini belirleyen bir yapıttır. 1951 yılında Gorki Edebiyat Enstitüsünü bitirdi. Volgagrad milletvekilidir. Sinemayla da ilgisi devam eden Yuri Bondarev, gerek Sıcak Karlar gerekse Kıyı filmleri için Sovyetler Birliği Devlet Ödülü, kitaplarından dolayı da Lenin Ödülü almıştır. Samsonov, gereksiz süslemelerden nefret eden, direnilmez, gürültücü bir kavgacı. Edebiyatı bilmeyen, alkolle ya da tükenmişlik sendromuyla duygusal cümleler üretme çabasında olanları acımasızca eleştiren bir adam. Kasım akşamlarında Hamburg caddelerinin ışınları Nikitin'de öylesine üşütücü ıslaklık sanısı uyandırdı ki arabada içi titreyerek sıcak bir otel odasının sükunetini, temizliğini ve mis gibi yatak takımlarını özledi birden. Tıraş olmayı her geziden sonra yaptığı gibi giysilerini değiştirmeyi, sonra restorana inip sıcak bir kahve içerken fırsattan yararlanıp Bayan Herbert'e konukluk programının ayrıntılarını sormayı istedi canı... Yurtdışında ne zaman Rus ve Rusya adlarını söylese akşam saatlerinde Moskova'da işçi mahallesinin sokaklarını aydınlatan lambaları anımsar, sonra günlük kaygı ve görevleri düşünür, içinde bir tür vicdan acısı duyar, masasında el sürülmemiş kağıtlara özlemi uyanır, yurda dönüş anının o tatlı heyecanıyla titrerdi Nikitin. Samsonov'la birlikte yıllar sonra Almanya'ya giden Nikitin, Hitler'e karşı savaşan 21 yaşındaki Sovyet komutanı idi. Savaş yıllarında Emma isminde bir kadın Nikitin'e aşık olduğunu itiraf etmiştir. Aralarında yaşanan bu akımın yıllar sonra karşılaşmalarıyla çözümlenişini yazmıştır Yuri.. Burada net olarak ilkeli yaşamanın ne demek olduğuna tanık olan Emma, Nikitin'in kendisine neden farklı geldiğini itiraf ediyor. Gereksiz süslemelerden nefret eden Samsonov, Emma'nın arkadaşlarına kapitalizmi tariflerken Nikitin, en az Samsonov kadar sert olarak destekliyor Samsonov'u. 1945'te Hitler faşizmini Berlin'e kadar kovalayan komutanın yaşadıklarını ancak ve ancak edebiyat dile getirebilir. Yaşadığı ülkede Nikitin'in hiç örneğinin olmaması, Hitler'in kirli siyasetiyle toplumunu kirli bireylerden oluşturması Nikitin'i farklı kılıyor gözünde. İçsel olarak 'ölmemek ve kapitalizmi tanımak için' Nikitin'le görüşmeyi sürdürmeye çalışıyor. Nikitin, Sovyetlerin kaderinin elinde olduğunun farkında olarak örgütlülüğünden taviz vermeyerek Emma'yla iletişime geçmemeye çalışıyor. Bu örgütlülüğü bozucu herhangi bir davranışı bir toplumun ve sosyalizmin yıkılışına neden olur. Bunun farkındadır. Emma kapitalist bir kadın olmasından dolayı bu tarihi savaşın farkında değil ve yer yer girdiler yaparak Nikitin'in aklını bulandırma derdinde. Savaşı bırakmasını teklif etmesede savaştan sonra kendisiyle kalmasını istemeyi deneyecektir. SSCB'nin savaşı kazanması üzerine ülkesine dönen Nikitin, yıllar sonra edebiyat yazarı olarak geldiği Almanya'da Emma ile 1945'in muhasebesini yapar. Kapitalist bir toplumda yaşayan ve kapitalizmin pisliğinden kendini korumayan birey, akılla değil hormonla hareket eder. Emma bunun bir örneğidir sadece. Nikitin'in Emma'ya farklı gelmesinin diğer bir yanı da budur. Nikitin mantıklıdır ve hormonlarının üzerinde aklıyla egemenlik kurmuştur. Hormonlarının egemenliğine aklını teslim eden birey, Evet, şimdi arabasında önüme oturmuş bir restorana götürüyor bizleri Bayan Herbert. Gerçek bu. Bir zamanlar Konigsdorf'daki o güzel Mayıs günlerinde gençtik biz, savaş bile engelleyemezdi bizi. Yıllar sonra tümüyle ayrı evrende, geçmiş yaşamlarıyla Hamburg'da buluşacağımızı düşte görsek hayra yormazdık. İnanılmaz bir şey ama gerçek. Kardeşi Kurt'u ölümden kurtardığını, savaş esirlerinin öldürülmekten başka bir seçeneği olmadığını düşünen Emma, Nikitin'in bir komünist olduğunu unutarak Nikitin'den 'etkilenmek' için bir başka neden daha bulmuştur. Minnettarlık! Hesaplaşmanın özünde duran ve sağlam bir zemine oturtularak tartışılması gerektiğini çekinmeden ifade eden Nikitin eğer yıllar önce Emma'nın itkisi ile hayatını şekillendirseydi bugün büyük bir yalanla karşı karşıya olduğunu anladığında çok geç olacaktı. Bu ağırlığa birlikte değilken bile zor dayanan Nikitin birlikteliğinin sonucunda böyle bir yalanla karşılaşsaydı yıllar sonra edebiyat yazarı olarak savaştığı topraklara gelmesini engelleyecekti.


Resimlerimdeki çizgileri; düzlem üzerinde birbirinden güç alan, Her çocuğun resim yaptığı kadar gerçek olan sanırım hala resim yaptığımdır. Ressam mıyım? , resim yapınca ressam mı olunuyor? ya da adını ressam koymazsak ne değişir ki; yeterince demode hale getirildi. İlerde sadece para kazanmak için mi resim yaparım? Yoksa toplum olarak resim yapmanın çocukluğumuzda olduğu gibi bir ihtiyaç olduğunu mu anlarız? Bunları bugünden kestirmek çok zordur. Belki de kolay, ama anlamsız görünüyor. Bununla birlikte çocukluğumun oyuncakları, MEB'in okullarda kullandığı materyallerin geometrik formlara olan yatkınlığımda önemli bir rol oynadığını söyleyebilirim. Eğitim sürecinde ise resme dair teknik birçok meseleyi deneye yanıla öğreniyorsunuz. Ankara'nın sunduğu kültürel çevre içinde olanaklardan faydalanarak bütün bunların gelişim sürecime önemli katkılar sunduğunu söyleyebilirim. Tuval üzerine resim yapmaya başladığım dört yıl içinde önemli bir mesafe kat ettiğim söylenebilir. Belki bu yüzden bir noktaya kadar resme nasıl başladığımız, nasıl resim yaptığımızdan ya da ölçüt olarak yetenekten bahsedebiliriz. Hatta sürecin ayaklarını buraya oturtabiliriz, ancak asıl önemli olanın ciddi bir yönlendirme ile neden resim yaptığımızın farkına vararak kendimiz ve dışındakileri anlamlandırmaya çalışmanın derece daha önemli olduğunu düşüyorum. V. A. Y.: Aklıma Adnan Turani'nin sanatçı eğer duruk bir kişilikse resim yapamaz yapsa bile ölü olur sözü geldi. Tartışılır tabi ama ben katılıyorum. Katılmaya da bilirdim. Anormal olalım daha çabuk tanınırız demek değil bu. Belki bundan on yıl sonra heyecansız ve kızamayan hatta sinirlenemeyen, ama kibarlığına verdiğimiz insanlar şimdi olduğu gibi sanatçı olarak anılacaklar. Toplumla hiçbir derdi olmayan, dertli olup özgür olamadığından yakınan, başkalarının yarattıkları üzerinden yaratamadıklarını güzel renklendirebilen sanatçılar! Derneklerde buluşan bunu da herkes resim yapmalı sözüyle süsleyerek yanlışı meşrulaştıran sanatçılar! Karın tokluğuna Çalıştay adı altında topluma sanatı taşıyan sanatçılar! Çalmayı esinlenme ile karıştırıp sanat tarihi referansıyla önümüze getiren sanatçılar! Belki de dönemin ruhu dediğimiz şey bizi ölü olanlar arasından bir seçim yapmaya zorlamaktadır. V. A. Y.: Sosyal medya üzerinden çalışmalarımı paylaşmak, yorum, eleştiri ve beğeni almak kadar normal olduğunu düşünüyorum. Buna ihtiyaç duyduğumuz kadar beğenilmesi- beğenilmemesi de bir gerçek. On iki yarışmada sergileme ödülü, üç yarışmada başarı ve bir mansiyon ödülü aldım. İstikrarlı olduğum söylenemez, ama bu tablo karşısında hiç ödül almamayı yeğlerdim. İlk defa 2013 yılında katıldığım yarışmadan bugüne kadar belki yarışmalar nasıl resim yapmam konusunda belirleyici olmadı, ama dolaylı bir etkisi olduğundan bahsedebilirim. Öncelikle yarışmaların gençlerin üretimlerinin sürekliliği anlamında motive edici olduğunu düşünüyorum. Belki her şey demek değil, ama hiçbir şey de değil. Ayrıca devamlı aynı kişilerin aynı resimlerinin dışında birçok farklı resmi görebileceğimiz dinamik yapıda sergilerin yarışma adı altında oluşmasının önemsenmesi gerektiğini düşünüyorum. Mutlaka tüm yarışmalar için aynı şeyden bahsedemeyiz. Yarışmaların sürekliliği, organizasyonların bütünlüğü ve hangi amaçla düzenlendiği gibi birçok ayrıntının önemli olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden ilk defa katılma fırsatı bulduğum 17. Şefik Bursalı resim yarışmasında ödül almak mutluluk verici. Nuri Bilge'nin filmlerini tanıyanlar aslında bunun bir rastlantı sineması olmadığını bilirler. Genelde oyuncuların senaryoyu okuduktan sonra bir hazırlık süreçleri olur, ancak film çekim aşamasına gelince bir sahne o kadar çok tekrarlanır ki; bir süre sonra oyuncular hazırlıklarını unutur ve akla ilk gelen tüm malzemeler kenara atılır ve kendi içlerine yaptıkları yolculukta o rolü yaşamaları sağlanır. Her çalışmam gibi bu resmimin de tam olarak böyle bir şey olduğunu söyleyebilirim. Çokça tekrardan oluşan, ezber bozarak öğrendiklerimi unutmaya çalıştığım ve konusunu kimseye söyleyemediğim çalışmalarımdandır. 160x130 boyutlarında tuval üzerine akrilik teknik ile oluşturduğum resmimin günde 10-12 saatlik bir çalışma ile yaklaşık kırk gün sürdüğünü söyleyebilirim. Her resme başlamadan önce bu resimde de aklımda bir şeyler tasarlıyor, birbirini tekrar eden çizgiler ile resmi bir nevi bulamaç haline getiriyorum. Burada tekrarın nedeni kendimi bezdirdiğim bir an yaratmaya çalışmakla ilgilidir. Son olarak bu resmin ezberin bozulduğu ve aklımın karıştığı bir alandan aldıklarımla oluştuğunu söyleyebilirim. V. A. Y.: Almış olduğum sanat eğitimi süresince ne yaptığını bilmemek ile kavramsal sanatı bilmek arasında kalmış lisans-lisansüstü öğrencilerinin yılsonu sergilerini anımsayarak gözün dolaşması, odak nokta, üslup vb. gibi nereden çıktığı belli olmayan kurallar ile sona eren bir eğitim süreci, günümüz Türkiye'sinin sanata bakış açısıyla karşılık bulmaktadır. Aynı şekilde bu bakış açısı içinde bugünün genç ressamları sadece güzel resim yapabildikleri için yarının meşhur sanatçıları olarak anılabileceklerdir. Öneri olarak öncelikle genç ressamların bütünlüklü bir estetik bakış açısıyla gündelik yaşamı, çevreyi ve sistemi sorgulaması gerekmektedir. Aynı zamanda sanatın egemen algının dışında sistemin kendisine de tersten bakarak yapı bozumuna uğratarak eleştirmesi gerekiyor. Bu noktada görev olarak üretenlerin emeğini tüketen bir sanat algısı içinde kendilerine çıkış yolu aramak yerine çok yönlü bir değişimin zorlayıcısı olunmalıdır. V. A. Y.: Zamanında Hacettepe Üniversitesinde yüksek lisans mülakatında yaptığım resimlere ilişkin sanat anlayışım sorulmuştu. Eğer orta sınıf bir aileden gelmiyor ve aileniz sizin güzel sanatlar eğitimi almanız konusunda hevesli, ya da yönlendirebilir değilse böyle bir soruya cevap vermenin oldukça zor olduğunu düşünüyorum. Sonuçta cevap olarak bunun bir süreç olduğu ve ilerde resim yapmama ihtimalimi de hesaba kattığımızda bu resimler üzerine konuşmak için erken olduğu cevabını vermiştim. Çünkü bugün de bunun eksikliğini hissederek çok söz söyleyerek şöyle resimler yapıyorum demek bir noktaya kadar sağlıklı. Burada önemli olanın birikimli bir gözün ne gördüğü ve ne ölçüde eleştirebildiğidir. Kısacası Hacettepe Üniversitesine kabul edilmedim, ama şu an üç yıl önce yaptığım resimleri de yapmıyorum. Dahası ve en önemlisi resim yapmaya ve araştırmaya devam ediyorum. Bu aralar uzun süre çalıştığım kağıt bantların tuval üzerinde yarattığı etkiyi ayrışmalar, birleşmeler, dağılımlar ile bir bütünü oluşturan akışkanlıkla ele almakta olup, düzlem üzerinde birbirinden güç alan, odak nokta olarak hareketin merkezinden kaçışan, birbirini itip çeken bir form grafiği ile sunduğumu söyleyebilirim. Son olarak yaptığım resimlerin bazılarının kaç liraya kime satılabileceğinden bağımsız ciddi bir şekilde incelenmesini çok isterdim. En azından günde on-on iki saat çalışarak yaklaşık bir ayda tamamladığım resimlerin 3-5 dakikaya sıkıştırılmayıp üzerinde düşündüğüm kadar düşünülmesi halinde asıl değerinin anlaşılacağını düşünüyorum. V. A. Y.: Öncelikle sanatın boş zamanlarımızı değerlendirdiğimiz bir uğraş ya da sermayenin desteğini alan küratörler eliyle seçkinlik göstergesi ve yatırım aracı olmadığını, sanatın bir anlatım biçimi olduğunu belirtmem gerekiyor. Küreselleşmenin bir sonucu olarak her şeyin insanlık dışı bir gücün egemenliği adı altında olmasının sanatsal karşılığı olarak yaratıcılığın ve karmaşıklığın yansıtılması gibi olguları geride bıraktığımız ve aslında tüm biçemlerin defalarca yinelendiği, taklit edildiği; özgün olanınsa basitleştirildiği bir dönemi esinlenme, öğrenme ya da daha da abartıp sanat tarihi-sanat felsefesi referansıyla galeriler, sergiler ve yarışmalar eliyle meşrulaştırmaktayız. Şunu anlıyorum; esinlenilebilir, kopyalanabilir ve bunu boş zamanları değerlendirmek adı altında toplayabiliriz, ancak bu durumun bir anlatım biçimi olarak yapılanını sanat, yapanının da sanatçı olarak önümüze getirilmesi sanat üzerinden yaratılan pazar ekonomisiyle ilgilidir. Söyleyecek sözümüz yoksa ve konuşmamız isteniyorsa esinlenme adı altında kopyacılık mantıksız gelmiyor. Korkarım bunu çok defa tekrar ettiğimizde sonucunda suçlunun yaratıcılıktan ve özgün olmaktan ağzını açanlar olacağıdır. V. A. Y.: Bu soru Ece Temelkuran'ın Oysa ben hikayesini ilk kez anlatırken dikkate alınmayan insanların aniden ölebileceğinden korkarım. sözünü hatırlattı. Aslında yapılan bu ve buna benzer röportajları bu hikayelere, bu hikayeleri de resim yapmaya benzetiyorum. Sanat eğitimi aldığımız sürecin toplamından fazla söz hakkı tanınarak yapılmış böylesi röportajların birilerinin düşündükleri, ya da daha geniş bir pazar arayışından fazlasını ifade ettiği düşünülerek değerlendirilmesi gerektiği inancındayım. V. A. Y.: 1987 Tekman doğumludur. Gazi Ün. Resim-İş Öğretmenliği mezunu ve Gazi Ün. Eğitim Bilimleri Yüksek lisans öğrencisidir. İlk kişisel sergisini 2013 yılında açan genç ressam birçok yarışmada ödül almış olup, Kültür ve Turizm Bakanlığı 17. Şefik Bursalı Resim Yarışması'nda Başarı Ödülü kazanmıştır.


15. İstanbul Bienali'nde yer alacak sanatçılar açıklandı. Sanatçı ikilisi Elmgreen & Dragset'in küratörlüğünde 16 Eylül-12 Kasım 2017 tarihleri arasında ücretsiz olarak düzenlenecek olan iyi bir komşu başlıklı bienalde, 32 ülkeden 55 sanatçının ev, mahalle ve aidiyet kavramlarını tartışmaya açan işleri sergilenecek. - İstanbul Bienali, İstanbul Modern, Galata Özel Rum İlköğretim Okulu, Pera Müzesi ve Küçük Mustafa Paşa Hamamı gibi daha önce de İstanbul Bienallerine ev sahipliği yapan mekanların yanı sıra Cihangir'deki ARK Kültür ile Asmalımescit'te yer alan Yoğunluk Sanatçı Atölyesi gibi konut özelliği taşıyan mekanlara yayılacak. Türkiye'den 10 sanatçının işlerinin yer alacağı bienal için 30 sanatçı yeni iş üretecek. - İstanbul Bienali Kamusal Programı İki ay boyunca Koç Holding'in desteğiyle ücretsiz olarak gezilebilecek 15. İstanbul Bienali kapsamında, birbirine komşu mekanlarda yer alacak serginin yanı sıra bienal süresince farklı alanlardan isimlerin katılımıyla gerçekleştirilecek ücretsiz etkinliklerle iyi bir komşu başlığı tartışılmaya devam edecek. Sanatçı Zeyno Pekünlü'nün koordinatörlüğünü üstlendiği 15. İstanbul Bienali Kamusal Programı kapsamında açılış ve kapanış haftalarında uluslararası konuşmacıların katılımıyla düzenlenecek sempozyumlara ek olarak, Seçilmiş Aileler ve Müşterek Kader başlıklı iki ayrı hat üzerine oturan tartışmalar, gösterimler, atölye çalışmaları ve katılımcıların birlikte yemek pişireceği, okuyacağı, müzik yapacağı etkinlikler yer alacak. Seçilmiş Aileler, bir kurum olarak ailenin ötesine geçen aidiyet arayışlarına, Müşterek Kader ise kent ekolojisine odaklanan tartışmaları bienale taşıyacak. - İstanbul Bienali Kamusal Programı katılımcıları arasında savaş ve yerinden edilmenin kadınlar üzerindeki etkisi araştırmalarıyla tanınan Shahrzad Mojab, liberal çok kültürcülüğe yönelik eleştirileriyle bilinen Joseph Massad, siyasal ekonomi profesörü Massimo de Angelis ve mekan pratikleri üzerine pek çok çalışması bulunan Yunan mimar ve akademisyen Stavros Stavrides gibi isimler de yer alacak. - İstanbul Bienali Kamusal Programı'nın ayrıntılı programı bienal. iksv. org adresi üzerinden takip edilebilir. - İstanbul Bienali bu yıl birçok uluslararası kültür kurumunun işbirliğiyle çok özel bir projeyi de hayata geçiriyor. Şubat ayında başlatılan billboard projesi kapsamında iyi bir komşu'ya dair farklı sorular, dünyanın birçok farklı kentindeki billboard'lar aracılığıyla tartışmaya açılıyor. 2017 yılının sonuna kadar Havana'dan Sidney'e dünyanın pek çok farklı kentinde devam edecek billboard projesiyle, sanatçı Lukas Wassmann'ın beklenmedik karşılaşmaları yakaladığı fotoğraf işleri, İyi bir komşu korkmadığınız bir yabancı mıdır? veya İyi bir komşu sizinle aynı gazeteyi mi okur? gibi sorularla eşleşiyor. - İstanbul Bienali: iyi bir komşu İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından Koç Holding sponsorluğunda düzenlenen 15. İstanbul Bienali, iyi bir komşu başlığıyla Elmgreen & Dragset küratörlüğünde 16 Eylül-12 Kasım 2017 tarihleri arasında gerçekleştirilecek. Çok sayıda kurum, kuruluş, uluslararası fon sağlayıcı ve fon kuruluşlarının da destek verdiği bienal iki ay boyunca ücretsiz olarak ziyaret edilebilecek. 15. İstanbul Bienali'nin basın önizleme günleri 12-15 Eylül 2017 tarihlerinde gerçekleştirilecek.


Photorealism: 50 years of Hyperrealistic Painting traces the evolution of Photorealism from 1960 to today. The exhibition presents the work of some 30 artists known for their hyperrealistic depictions of ordinary objects and scenes of everyday life such as American diners, chrome features on cars and motorcycles, as well as meticulous portraits. Art dealer and author Louis K. Meisel coined the term photorealism in the late 1960s to describe large-scale paintings created to look photographic. Photorealism: 50 years of Hyperrealistic Painting features three generations of photorealist painters, including John Baeder, Robert Bechtle, Chuck Close, Richard Estes, Audry Flack, Ralph Goings, Yigal Ozeri, Raphaella Spence, and others. The Tampa Museum of Art is the only American venue on the international tour of Photorealism: 50 years of Hyperrealistic Painting, organized by the Institut für Kulturaustausch in Tübingen, Germany. Ralph Goings's painting Collins Diner, from the Tampa Museum of Art permanent collection, is among the most important artworks in the exhibition. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Architects), dünyanın en iyi yeni binalarını değerlendiren, bu alandaki en prestijli ödüllerden biri olarak kabul edilen RIBA Uluslarlarası Mimarlık Ödülü'nün ikincisini geçtiğimiz hafta duyurdu. 4 Temmuz 2017 tarihi itibariyle başvuruları kabul etmeye başlayan RIBA Uluslararası Mimarlık Ödülü, tasarım olarak mükemmelliği ve mimari hırsı yansıtan ve ayrıca çevresine sağladığı olumlu katkı ile ön plana çıkan binaya verilecek. Yarışmaya katılacak projeler büyüklük, tür ve bütçelerinden bağımsız olarak değerlendirilecek. RIBA Uluslarlarası Mimarlık Ödülü 17 Ekim 2017 tarihine kadar, tüm dünyadaki kalifiye mimarların başvurularına açık. Ekteki bültende yarışma ve jüri üyeleriyle ilgili detaylı bilgiyi bulabilirsiniz. Ekte ayrıca görsel olarak kullanmanız için geçen sene gerçekleşen yarışmanın kazanan projesini bulabilirsiniz. Yarışmayı duyurmamıza yardımcı olursanız seviniriz.


26 Nisan 1294 ( 1878 ) Memlukunuz Mithat. Şimdi gayet yorgun bir halde buraya geldim. Mürsel tezkirenizi verdi. Hemen açıp okudum. Reviş-i ifadesi o kadar metin ve kat'i bir şey ki adeta titredim. Artık mektup yazmamayı kurdum demek benim için zihni perişan edecek bir hal demektir; ... Gelelim suret-i mülakata: bizim matbaanın önünde bu müyesser olamaz, zira bir çift lakırdı edecek bile vakit bulamayız. Yarın yahut sair tensib edeceğiniz bir gün sizi bir araba Taksim önünde benim tembih edeceğim bir yerde beklese yahut Küçük Çiftlik veya Ihlamur daha yakındır. Evet, efendimiz, yakınlığı hesabıyla Ihlamur her yerden daha münasiptir. Yarın saat onda lütfen havuzun başında intizarda bulununuz. Yekdeğerimize kolayca mülaki oluruz ümidindeyim. ...... Mithat'ım ah, sen sevilmez misin hiç? Bu yazdıkların nedir Allah aşkına? Katherine'e söylettiğin gibi diyeyim bari : bunlar söz mü dür, sen mi söylüyorsun? Yoksa dehen-i manevi-i uluhiyetten mi dökülüyorlar? Bitirdin beni artık. Ben benliğimden tamamiyle tecerrüt ettim.... Ihlamur'a ben niçin giderim inanır mısınız? Ben bu yakınlarda Ihlamur'a ilk olarak sizin için gittim, gördüm... Mithat'ım ne kadirdan bir yarsın? Benim o bir tel saçımı hala saklıyorsun öyle mi? Ah işte bu hallerin değil mi insanı sana meftun ettiriyor. Yarın, öbür gün geçecek gene mülakata bir hayli var. Ancak salı akşamına mümkün olacak. Adiyö, beni unutmazsınız değil mi? Saçının dolaştığı yeri çok çok öper senin Fitnat'ın. 1948'de Hakkı Tarık Us' un derlediği bu küçük kitapçık : Ahmet Mithat Efendi ile Şair Fitnat Hanım. Babamın kitaplığında bulmuştum, düş kurduran bir aşk ama nasıl bir toplum ki giderek hayal bile yasak! Acaba yasaklar mı bir sevgiyi yücelten yoksa aşk bir sanrı mı? Ahmet Mithat daha sonra bu mektup paketini oğluna verirken şöyle açıklıyor: ... ha bunlar mı? Hayat-i içtimaiyemiz bugün Avrupa'dakinin aynı olsaydı bu mektupların neşredilmesinde bir beis görmezdim... al bunları sakla; elbette neşri kabil olacak bir zaman gelecektir.


İstanbul Nişantaşı'nda The Sofa Oteli'nin çatı katında bulunan Frankie İstanbul, Türkiye'nin sanat potansiyelini dünyaya tanıtmak, sanatı ve genç sanatçıları desteklemek adına yeni projeler üretmek amacıyla kurulan İyilik İçin Sanat Derneği ile sergiler düzenlemeye devam ediyor. Kasım 2016'da başlayan işbirliği kapsamında Frankie İstanbul mekanı sanatla buluştururken, genç sanatçıların eğitimine de destek sağlıyor. Frankie İstanbul, 25 Temmuz 4 Eylül 2017 tarihleri arasında portre sanatı deyince akla ilk gelen genç kuşak sanatçılar arasında yer alan Kadir Akyol'un İmgenin Refleksi isimli 13. kişisel resim sergisine ev sahipliği yapıyor. 25 Temmuz 2017 Salı günü saat 17.00'de Frankie İstanbul'da açılışı gerçekleştirilecek olan İmgenin Refleksi isimli sergide siz değerli basın mensuplarını aramızda görmekten mutluluk duyacağız.


Anna Laudel Contemporary, yerli ve yabancı sanatçılarının işlerinden oluşan bir seçki ile yaz döneminde yeni bir sergiye ev sahipliği yapıyor. 7 Temmuz Cuma günü açılışı gerçekleşecek olan Rooms & Walls isimli karma sergide resim, heykel, enstelasyon, fotoğraf ve kolaj dahil olmak üzere, farklı teknikler kullanarak çalışan dokuz sanatçının işleri yer alıyor. 7 Temmuz Cuma günü saat 18.00-20.30 arasında Anna Laudel Contemporary'de gerçekleşecek açılışta sizi aramızda görmekten memnuniyet duyarız. Sergide yer alan sanatçılar: Almanya'dan Detlef Waschkau; Hollanda'dan Brigitte Spiegeler ve Türkiye'den, Arzu Başaran, Ramazan Can, Tuğçe Diri, Bilal Hakan Karakaya, Ekin Su Koç, Gazi Sansoy ve Serpil Yeter. Rooms & Walls, 25 Ağustos tarihine kadar Anna Laudel Contemporary'de görülebilir.


Edremit Belediyesi tarafından bu yıl ilk kez düzenlenen Edremit Kitap Fuarı için geri sayım başladı. tarihleri arasında Ölmez Ağacın Gölgesinde Kitap sloganıyla yapılan Edremit Kitap Fuarı'nda onlarca yayınevi ve yazar Edremitlilerle buluşmaya hazırlanıyor. 4 Ağustos Cuma günü saat 20.00'deZeytinli Altınkum Meydanı'nda kapılarını kitapseverlere açacak fuara 60'ın üzerinde yazar, gazeteci, milletvekili ve belediye başkanının yanı sıra Balıkesir ve Körfez'den de 30'a yakın yazar ve şair katılacak. Çok sayıda söyleşi, panel, dinleti ve imza gününün olacağı Edremit Kitap Fuarı'na Ahmet Yavuz, Ali Semih Çetin, Ali Türkşen, Ali Yıldırım, Prof. Anıl Çeçen, Aslı Erdoğan, Ataol Behramoğlu, Ayşe Sucu, Barbaros Şansal, Can Ataklı, Engin Ayça, Enver Aysever, Erdoğan Aydın, Ergün Poyraz, Ezgi Çataltepe, Feyza Hepçilingirler, Filiz Ali, Gülsen Tuncer, Hanifi Avcı, İbrahim Kaboğlu, İhsan Eliaçık, İnci Aral, Kemal Akkurt, Prof. Kemal Kocabaş, Mehmet Ali Çelebi, Mehmet Özgür Ersan, Merdan Yanardağ, Mustafa Önsel, Mustafa Tanju Bal, Necdet Saraç, Nuray Sayarı, Onur Behramoğlu, Öner Yağcı, Sabih Kanadoğlu, Saygı Öztürk, Seray Şahiner, Sinan Meydan, Şaban Sevinç, Şahika Çağlar, Şükrü Erbaş, Yaşar Seyman, Zübeyr Kındıra gibi önemli isimler kitap dostları ile buluşacak. Demokrasi, insan hakları ve yerel yönetimler gibi önemli konuların da panel ve söyleşilerle gündeme taşınacağı fuarda ayrıca eski Abdüllatif Şener, Ahmet Akın, Akif Hamza Çebi, Alper Taş, Arzu Çerkezoğlu, Barış Karadeniz, Bülent Tanık, Fikri Sağlar, Gürsel Tekin, Haluk Pekşen, Mehmet Fatih Maçoğlu, Mehmet Tüm, Muharrem İnce, Murat Karayalçın, Namık Havutça, Orhan Sarıbal, Zeynep Altıok gibi önemli isimlerde vatandaşlarla bir araya gelecek. Diğer yandan Edremit Kitap Fuarı çok sayıda Balıkesirli yazar ve şaire de ev sahipliği yapacak. Ayla İzgi, Behiç İstanbulluoğlu, Beyza Özkan, Cevat Turan, Doğan Soydan, Ersin Hoşgenç, Gönül Tekin, Hakan Atalay, Hüseyin Haydar, Hüseyin Kara, İbrahim Oluklu, Metin Savaş, Muzaffer Özdemir, Niyazi Özkan, Serkan Uçar, Sevil Kar, Soner Ongun, Şahizar Nur Öztuna, Şinasi Tekin, Tarkan Kaynar, Tarkan Uçar, Zeki Köseler, Fatih Altınbeyaz gibi isimler fuara katılacak.


Bu sene dördüncüsü gerçekleştirilecek olan Açık Stüdyo Günleri'nde sanatçılar, kendi atölye, ev ve alanlarında eserlerini meraklı bir ziyaretçi kitlesi ile paylaşma fırsatı buluyor olacak. Deniz Beşer ve Juliane Saupe'nin sponsor desteği olmaksızın koordine ettiği organizasyonda sanatçı başvuruları için son tarih 6 Eylül 2017. ASG 2017 da resim, heykel, seramik, enstalasyon, fotoğraf, video ve performans gibi disiplinler üzerine çalışmalar gerçekleştiren görsel sanatçılar, Taksim, Beyoğlu, Cihangir, Galata, Karaköy, Tophane, Teşvikiye, Balat, Büyükada ve Kadıköy bölgelerinde bulunan ev ve atölyelerini ziyaretçilere açıyorlar. 6-8 Ekim 2017 tarihlerinde düzenlenecek etkinlikte ziyaretçiler, harita aracılığıyla bir atölyeden diğerine ulaşarak normalde ziyarete açık olmayan, sanatçıların çalışma ortamlarına misafir olacak. Sanatı sergilemek ve günümüz sanat piyasasının önemli unsurlardan biri olan ağ oluşturma için bağımsız bir yapı mantalitesi güden Açık Stüdyo Günleri, aynı zamanda sanatın herkese erişimine olanak sağlamayı amaçlıyor. Bu bağlamda ASG 2016'da 48 katılımcının 32 atölye ve evi 3 gün boyunca birçok sanatsever tarafından ziyaret edildi. Taksim, Beyoğlu, Cihangir, Galata, Karaköy, Tophane, Teşvikiye, Balat, Büyükada ve Kadıköy bölgelerinde ev, atölye ve alanları bulunan resim, heykel, seramik, fotoğraf, enstalasyon, video ve performans gibi disiplinler üzerine çalışmalar gerçekleştiren tüm görsel sanatçı ve bağımsız sanat mekanları başvuru yapabilir. http://openstudiodays. com adresinde bulunan ASG başvuru formunu doldurduktan sonra 5 farklı eser-projenizi ve 3 adet atölye fotoğrafını ekleyerek 6 Eylül 2017 ya dek openstudiodays@gmail. com a göndermeniz yeterli.


Ülkemizde sanat yazarları, eleştirmenler ve küratörlerin meslekleri ile ilgili en büyük sorunlarından biri telif haklarının sağlıklı bir şekilde gözetilmemesi. Telif haklarının giderek daha büyük bir soruna dönüşmeye başlaması bu konuda kamuoyunu bilgilendirmek ve telif haklarına dikkat çekmek gereğini doğurmuştur. Türkiye'nin kültürel alanda gelişiminde başat rol oynayan, kültürel hayatın önemli aktörleri olarak ülke belleğini inşa eden kültür emekçilerinin böylesine hayati bir meselede görmezlikten gelindiğini gözlemlemekte, ötesi bu alanın emekçileri olarak günümüz şartlarına uymayan, değerleri göz ardı eden anlayışları deneyimlemek zorunda kalmaktayız. Kültür sanat alanı bu alanda yetkin emekçilerin üretimleri ile var olur. Bir ülkenin vizyonunun, değerlerinin oluşması, sürdürülebilir üretimin sağlanması ancak bu alanda üreten yazar, eleştirmen, sanatçı ve küratörlerin etik değerlere bağlı, güvenilir, sağlıklı bir ortamda çalışması ile mümkündür. AICA Türkiye yönetim kuruluna konu ile ilgili gelen talepler üzerine telif haklarına dikkat çekmek, bu konunun Türkiye'de yerleşik etik bir değere dönüşmesini sağlamak adına gerekli adımları atmış bulunmaktayız. AICA Türkiye bundan sonra da telif haklarını takipçisi olacak, konuyla ilgili çalışmalarına devam edecek ve sadece üyelerimize değil bu alandaki tüm meslektaşlarımıza bu konuda gerekli desteği verecektir.


British Council, görsel sanatlara odaklanan yazarlar için Kültür ve Sanat Yazarlığı Atölyesi düzenliyor. Açık çağrı başvuruları için son tarih 10 Ağustos 2017. Mixer'in katkılarıyla hazırlanan bu atölye; Türkiye'deki sanat yazarlarına, mesleki becerilerini geliştirmelerinde ve görsel sanatlarla ilgili çalışmalarını daha çok sayıda yerel ve uluslararası izleyiciye ulaştırmaları konusunda yardımcı olmayı amaçlıyor. Atölye; The White Review, art-agenda ve documenta 14'ün editörü, Londralı sanat eleştirmeni Ben Eastham'ın liderliğinde gerçekleşecek. Her bir katılımcıyla bireysel olarak ilgilenerek rehberlik edecek olan Eastham, katılımcıların yazdıkları yazıların düzenlemesini yapacak ve katılımcılara geri bildirimde bulunacak. Katılımcıların Türkiye'de ikamet ediyor olması ve çevrimiçi ve/veya çevrimdışı platformlarda yayınlanmış en az üç makale kaleme almış olması gerekiyor. British Council, katılımcıların 11-16 Eylül tarihleri arasında İstanbul'da düzenlenecek atölye ve yemek giderlerini üstlenecektir. Ulaşım ve konaklama ücretleri katılımcılar tarafından karşılanacaktır. Atölye çalışmasının sonunda, yayına hazır durumdaki yazılardan oluşan bir seçki de Mixer tarafından yayınlanacak.


Komşuda Pişer Bize de Düşer Sanatçı Kolektifleri Sergisi 14 Eylül Perşembe günü saat 18.00'de halka sanat projesi'nde açılıyor. Işıl Eğrikavuk küratörlüğünde ve Jozef E. Amado koordinatörlüğünde gerçekleşecek sergide, sanatçı kolektifleri dadans, HAH ve Pelesiyer, bu sergi için ürettikleri yeni işlerini sergileyecek. Aynı zamanda, video kolektifi artıkişler; sanat ve ekolojiyi bir araya getiren birbuçuk ve İstanbul Permakültür Kolektifi sergi kapsamında paralel etkinlikler düzenleyecek. Birleşik Krallık Sanat ve Beşeri Bilimler Araştırma Konseyi'nin verdiği bursla fonu sağlanan sergi, Brighton Üniversitesi ve Bilgi Üniversitesi arasında düzenlenen, ortak bir akademik çalışma kapsamında gerçekleştiriliyor. Kolektif üretime odaklanan sergi, sanatsal anlamda bireyselliği bırakıp ortak bir isim altında üretmeye, ekolojik anlamda birlikte yeşertmeye ve gastronomik anlamda birlikte yemek yapma ve tüketmeye yer veriyor. Bu kapsamda sanat kolektiflerinin üreteceği işlere, atölye çalışmaları, video gösterimi ve söyleşilerin dahil olduğu etkinlik programı eşlik edecek. Ayrıca, dadans kolektifi, 14 Eylül Perşembe akşamı gerçekleşecek açılışa özel bir performans sunacak. Ekteki bültende sergi ve paralel etkinlikler hakkında detayları bulabilirsiniz. Sorunuz veya röportaj talebiniz olursa yardımcı olmaktan memnun olurum.


Madam P.:1975 Kopenhag doğumluyum. Üniversiteyi kısmen Almanya'da ve Çanakkale'de tamamladım. Madam P renkleri kendine sözcük edinmiş bir sanatçıdır. Altı dil biliyor olmama rağmen, kendimi en iyi sanatın dili ile ifade edebiliyorum. Resimle kuracağım cümleyi düşünmek zorunda değilim. İmla kuralları yok. Sadece olduğu gibi, çıktığı gibi... Benim resmim içten içe bir iletişim aracıdır, tamamıyla evrenseldir ve benim için lirik bir dünyadır. Tuvalimle göz göze geldiğimde şiir gibi bir hayat başlar. Resmimdeki bu şiirselliğin yanında; sözlerim çoğu zaman protest ve bir o kadar da naiftir. Resimlerimdeki sessiz anlatımlarımı kimseye hakaret etmeden ve üzmeden aktarırım. M. P.: Anlatımlarımı genellikle İzmir'deki atölyemde, bazen de evimde gerçekleştiririm. Aslında nerede olduğumun önemi yok. Önemli olan anlatacak bir şeylerinizin olmasıdır. Anlatacak bir şeyiniz yoksa yirmi dört saat atölyede kalsanız bile sonuçta ortaya anlatım çıkmaz. Ben herkes gibiyim. Halkım yani herkesim. Dolayısıyla hepimizim. Çalışmalarımla çocukluğumdan beri biriktirdiklerimi anlatırım. Herkes gibi, durduramadığım her şeye ben de karşıyım. Kötülükleri ortadan kaldırmaya gücüm yetmez; ama savaşlara, çocuk ölümlerine, açlığa ve kadın cinayetlerine sadece dikkat çekebilirim. Ben de öyle yapıyorum. Olayları yaşandığı gibi resmedebilirsem yani acıyı resmedebilirsem ve karşı tarafa aktarmayı başarırsam birçok olayın yaşandı bitti olmadığını anlatabilirim. Bu anlamda bir misyonum var. Benim hedefim Mutluğun Resmi değildir. Bana ne ? dediğimiz sürece sorunlar tarih boyu devam eder. Tersine modern dilde empati denir. Birbirimizi anlarsak bir sinerji oluşur, ancak ben empatinin düşüncede kalmasının yetersiz olduğunu düşünüyorum. İnsan çoğu zaman unutur. Unutmadığımız tek şey duygulardır. Hissedersek anlarız. Anlarsak çoğalırız. M. P.: Doğru, artık sadece soyut resimler yapıyorum. Çünkü figür ve desenle anlatılabileceklerin her zaman kısıtlı olduğunu düşünüyorum. Bana göre figür ve desenle anlatım dili artık çok yüzeyseldir. Oysa ben daha içten, daha derin ve katman katman olanı anlatma gayreti içerisindeyim. Bu nedenle salt görüneni anlatmak yeterli gelmiyor. Sadece görünenin hikayesi bende yoğun duygular uyandırmaz. Benim yolculuğum görülenlerden öteye doğru olup, tek duygu ya da düşünceye yönelik olmamalı, hem geçmiş hem geleceği sarmalı ve çoklu dönemlere hitap etmelidir. Resmimin her noktasında büyük bir cesaretin yansıması olmalıdır. Renklerim de öyle olmak zorundadır. Resmim bana ait olmalıdır. M. P.: Ya Esaret, Ya Cesaret yani Encouge Or Bondage beni etkilediği gibi özellikle Londra'dada çok ilgi gördü. Hikayesi bir bağımsızlık mücadelesidir. Bunu kişisel de alabilirsiniz ülkeniz için de düşünebilirsiniz. Aslında arasında pek bir fark yok. Bağımsızlık bir bütündür her zaman. Hem içten hem dıştan olursa bir anlamı vardır. Dediğiniz gibi soyut anlatımlar yapıyorum, ama aslında yaptığım şey renklerin dilini kullanmak. Renkler gözler gibidir, asla yalan söylemez. Bu sebeple resimlerim samimi bulunur. M. P.: Sanat, benim için bir dildir. Bu dil içten olduğu sürece geliştirilebilir. Sanat toplumların gelişimi için zorunlu bir anlatım biçimidir. Her şeyi sadece bağıra bağıra söyleyemeyiz, ama sanat her ses tonunda kimi zaman bağırır, kimi zaman fısıldar ve kendini ifade eder. Sanat yoluyla her şeyi çok daha geniş kitlelerin çok daha yüksek sesle duymaları sağlanır. Biz şu an sanatın önemi hakkında çok da bilgi sahibi değiliz. Toplum olarak sanatın önemini anlayabildiğimiz zaman birçok soruna daha akılcı yaklaşabileceğiz. Dünyada durum bizden biraz daha farklı. Sadece bizde eksik olan sanata ilgiden değil, aslında bizde eksik olan sanata saygıdan da bahsediyorum. Bence ilgi zaman içinde gelip geçici olsa da, saygı daha kalıcı olduğu için bu eksikliği anlamamış olmamız çok daha önemli olumsuzluklar yaratmaktadır. Sanatla uğraşan insanlar geleceğe iz bırakan kişiler. Onların çalışmaları yüzlerce yıl sonra bugünler hakkında bilgi verecektir. Tabii gerçekleri yansıtıyorsa, diyebilirsiniz. Sanatın bir başka özelliği ise yalanının olmamasıdır. Kendinizi anlattığınız için sanatta yalan söylemeniz mümkün değildir. Sonuçta anlattığınız da kendinize ait yalanlardır. Tam buraya kopya çalışmadığınız sürece şartını koymakta yarar var. Çünkü kopya bir başkasının düşüncesi ve duygusudur. Bu zaten baştan sona yalanın kendisi demektir. M. P.: Ben çok umutluyum. 1989 da resim yapmaya başladım. O zaman daha deli işiydi. Şimdi daha iyi durumda. Hiç olmazsa resim yapana deli muamelesi yapmıyorlar. Fakat bu defa sanatla uğraşanlarca şimdi de sanatın sadece belli bir sınıfa has bir olguymuş gibi lanse edilmesinden rahatsızım. Sanat sadece bir topluluğa yönelik değildir. Toplum olarak sanatı sevelim ve sevdirelim dedik, ama sahip olma duygumuzu yenemediğimiz için ortasını bulamadık. Sanatı doğru anlayabilmek için hangi ihtiyaçlardan doğduğuna bakmamız gerekiyor. Sanat ile toplumun ne zaman birbirinden ayrıldığı sorusuna yanıt verebildiğimiz gün bu sorunu çözeriz. Oysa çıkış noktası neydi? Neyi anlatıyordu sanat bir zamanlar. Bu konuda kitap yayınlamış çok sayıda sanat yazarlarımız var. Bu konuda çok üretken olanlar da bulunmaktadır. Bunların ne kadar çok kitap yazdığını parmaklarımla göstermek isterdim, ama o kadar parmağım yok. Demek ki hikaye uzun bir hikaye. Fakat okuyan yok ya da yeterli değil. Yoksa bugün bunları anlatıyor olmazdım. Sanatı kendine dert edinenlerin öncelikle oturup uzun uzun inceleme ve araştırma yapması gerekiyor. Ama her katmanı dahil olmalı. O yüzden öncelikle neyi doğru, neyi yanlış yaptığımızı sorgulamamız gerekir ki sanat bizde öyle el alemin kaftanı gibi durmasın. Yeni olanın yerleşmesinin uzun sürdüğünü biliyorum ama aynı hataları devam ettirmeye devam edersek kendi dalımızı kesmiş oluruz. Sanat üretimlerinde en önemli nokta bağımsızlıktır. Üniversite eğitimlerinde bağımsızlık konusunda ciddi sıkıntılar var. Öğrenciler belli bir zaman sonra kendi hocalarının, daha sonra da beğendiği sanatçının kopyası olmak durumunda kalıyor. Sanatta kendimiz olmadığımız sürece aslına kopyacı olarak zincirlerle bağlı esir oluruz. Sanat eserleri imzadan farklı değildir. Sanat eğitiminde öğrenci bir başkasının imzasını atılmaya zorlanmamalıdır. Bu döngü böyle devam ederse çok sayıda GSF mezunumuz olur, ancak bırakın sanatçı olmayı içlerinden sanatçı ruhlu kimse çıkmaz. Ressam demedim. Resim sanatçısı ve ressamların kapsamları çok farklıdır. Yaklaşık otuz yıldır sanatla uğraşan biri olarak öncelikle çocuklarımızın kendi bağımsızlıklarını kazanmalarını gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bağımsızlık verilen değil, alınan bir şeydir.


İstanbul'da yaşayan ressam Özlem Kalkan Erenus, müzisyen Ali Erenus ve on yaşındaki kızları Buse Erenus, 16 Ağustos 2017 günü, Transilvanya'nın büyüleyici mekanlarından Hunedoara'daki Corvin Şatosu'nda düzenlenecek bir sergi ve konserle sanatseverleri selamlayacak. Corvin Şatosu Müzesi ve Inter-Art Sanat Vakfı tarafından, Hunedoara Belediyesi, Aiud Belediyesi Yerel Konseyi ve Liviu Rebreanu Kültür Merkezi'nin katkılarıyla düzenlenen etkinlikte; Özlem Kalkan Erenus'un MEMORIA adlı 20. kişisel sergisi, müze bünyesinde yer alan sergi salonunda 16 Ağustos, saat 17:00'de, Inter-Art Sanat Vakfı'nın Sanat Yönetmeni Ioan Hadarig'in sunumuyla açılacak. Erenus'un bireysel ve toplumsal boyutlarıyla insanı ele aldığı yapıtlar, 28 Ağustos'a kadar izlenimde kalacak. Ali Erenus'un Buse Erenus'la birlikte saat 17:30'da Corvin Şatosu Şövalyeler Salonu'nda gerçekleştireceği konser ise, sanatseverleri müziğin evrenine taşıyacak. Buse Erenus dünya çocuk şarkılarından örnekler sunarken, Ali Erenus bu konser için hazırladığı özel repertuvarıyla, Türk ve dünya şarkılarının ortak ezgilerini davetlilere hatırlatacak. Corvin Şatosu'nu çevreleyen kale, Romanya'nın ikinci büyük kalesi olup, 15. yüzyılda Hunyadi Yanoş tarafından yaptırılmış, gotik mimarinin izlerini Rönesans etkileriyle buluşturan büyüleyici bir yapı. Kalenin içinde yer alan zindanlarda esir tutulmuş Türk tutsakların dokunaklı hikayeleri günümüze kadar anlatılmakta. Erenus'ların konseriyle, Türk ezgileri 600 yıl sonra şatonun geçit vermeyen taş duvarlarında yeniden yankılanacak. Buse ve Ali Erenus 17 Ağustos 2017 akşamı, ikinci bir konserde, Inter-Art Sanat Vakfı merkezinin yer aldığı Aiud şehrinde, Emilia & Marius Moga ve Silvan Stancel'in performanslarının ardından, bir kez daha sahne alacak.


Araştırmalarında eşcinsel erkek ve trans kadın seks işçilerinin jargonunu inceleyen Nicholas Kontovas, Osmanlı'nın klasik döneminde yazılmış muhtelif ammamname ve dellakname metinlerindeki Arapça ve Farsça kelimeleri, bugün Lubunca olarak bilinen kuir jargonundan Romanca kökenli unsurlarla kıyaslar. Tanzimat reformlarıyla İstanbul yönetiminin eşcinselliğe bakışının gitgide muhafazakarlaştığını belirten Kontovas'a göre, hamamlarda yarı resmi olarak seks işçiliği yapan erkekler bu dönemden itibaren sokaklarda çalışmak zorunda kalmıştır. Benzer şekilde, Osmanlı'nın son dönemleri ile Cumhuriyet'in ilk yıllarında gayrimüslim kadın seks işçileri de, devletin getirdiği kısıtlamalara tepki olarak gayriresmi genelevlerde çalışmayı tercih eder. Kontovas, ancak 1990'larda görünürlük kazanan Lubunca'ya odaklı konuşmasında, jargonun etnik dilsel azınlıklara bağlı gelişimini eşcinsel erkek, gayrimüslim kadın ve trans kadın seks işçilerinin ilişkileri bağlamında tarihi ve toplumsal bir yaklaşımla irdeleyecek. Herkesin katılımına açık olan bu konuşma, Slavs and Tatars'ın SALT Galata'daki Ağızdan Ağıza sergisi paralelinde gerçekleştirilmektedir. Konuşma dili Türkçe'dir. Nicholas Kontovas Boğaziçi Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde akademisyen. Toplumsal ve tarihi dilbilim alanları ile Türki ve İrani diller üzerine çalışmalar yapmaktadır.


17 Ağustos 2017 'de Amerika Birleşik Devletleri'nin New Jersey kentinde Art Factory bünyesinde bulunan International Gallery'de açılacak olan Anatolian Wisper başlıklı resim sergisi Mersin'den katılan sekiz sanatçının seçilmiş çalışmalarından oluşuyor. Gerek Mersinli, gerekse Anadolu'nun değişik yörelerinden meslekleri gereği çalışmak üzere Mersin'de yerleşmiş; Tansel Alp, Aliye Altunbilek, Beşir Bayar, Orçun Çadırcı, Nesibe Güneş, Bengisu Muazzez Kurtuluş, Nihal Şahin Göl ve Mazlum Cabir Uluyol'dan oluşan bu topluluk, aslında birbirinden bağımsız sanatçılardan müteşekkildir. Her biri, Anadolu'nun farklı kültürel coğrafyalarının ve elbette kendi mecralarının temsilcisi olarak önem arz etmektedirler. Bu sanatçıların çoğu aynı zamanda sanat eğitimcisi olarak da görev yapmaktadırlar. Bir Akdeniz kıyı kenti olan Mersin'den Amerika'ya uzanan bir etkinlik olması açısından önem arz eden bu sergi; başlığı itibariyle her bir sanatçının her bir yapıtında gerek kendi, gerekse içinde yaşanılmakta olan sosyo-kültürel ortamın gerçekliklerini görünür kılan yapıtlarda oluşmaktadır. Resmin üst ve beynelmilel bir ifade aracı olma olanağını, hem varlık alanını genişletme, hem de dünyanın diğer ucunda bulunan ve muhtemelen buradaki hayattan bihaber sanat izleyicilerine bu toprakların, bu kültürün ve bu dönemin sanatçıları olarak, süregiden gerçekliğe dair izleri küçük bir fısıltıyla iletme çabasına girişmişlerdir. Tüm maliyet ve masrafların katılımcı sanatçılar tarafından imece usulü karşılanması; arkalarında sponsor vb. bir oluşum yahut kurumun bulunmaması, özellikle günümüzde bir takım kurum ve kuruluşların, yahut devletin sağladığı çeşitli fonlar aracılığıyla ilişkiler üzerinden kurulan bağlantıların dışında olması da dikkat çekici ve takdir edilesi bir çabanın göstergesidir. Anatolian Whisper başlıklı bu sergi 17 27 Ağustos 2017 tarihleri arasında Manhattan'a 19 km. uzaklıkta bulunan Art Factory bünyesindeki üç büyük sanat galerisinden biri olan International Gallery'de izleyiciye açık bulunacaktır.


Endless Art Taksim, 8000 yıllık geçmişiyle yaşayan açık hava müzesi İstanbul'un kalbi Taksim'de sanatın farklı alanlarının aynı anda deneyimleneceği, sanatseverlerin günün sonunda konaklayabilecekleri farklı bir 'Sanat Ev'ini kente kazandırıyor. Görsel sanatlardan tiyatroya, konserlerden beden atölyelerine sanatın farklı disiplinlerine özel alanlar sunan Endless Art Taksim, 15. İstanbul Bienali, Komşu Etkinlikler kapsamında gerçekleştirilecek Kim'lik: Barınılan Yer başlıklı projeyle kapılarını sanatseverlere açıyor. Konaklama hizmetlerinin de verildiği bir 'Sanat Ev'i yaklaşımıyla alışılmışın dışında bir sanat merkezi deneyimi sunan Endless Art Taksim'in ilk konukları 15. İstanbul Bienali'nin Türkiye dışından katılımcı sanatçıları oldu. Endless Art Taksim aynı dönemde gerçekleştireceği komşu etkinliklerin yanı sıra 15. İstanbul Bienali'ne konaklama hizmetleriyle de destek veriyor. Endless Art Taksim Kim'lik: Barınılan Yer başlıklı açılış sergisinde sanatçının kendi varoluşuyla aynı zamanda coğrafyanın kültürel kim'liğini de var edişini görünürleştirmeyi amaçlıyor. Kendi varlığını inşa etmeye yönelik her yaratımın isteyerek ya da farkında olmaksızın toplumun kültürel yaşantısını şekillendiren taşlardan oluşunun izleri sürülüyor. Öte yandan sanat kurumu kim'liğinin görünme, görünürleşme bağlamında sanatçının kim'liğine olan etkileri, aynı çatı altında bir araya geliş biçiminde yapıtın kurum kim'liğini inşa etmekteki işlevi karşılıklı var oluş ilişkisi içinde ele alınıyor. Tüm bu var oluş döngüsü, özellikle günümüzde toplumun kültürel kim'liğinin sanat bağlamında dolaysız bir belirleyicisi haline geliyor. Kim'liğin siyasi ya da coğrafi sınırlamalardan bağımsız biçimde, ethos kavramı çerçevesinde ele alındığı projede, ethos kelimesinin Yunanca karşılığı olan barınılan yer bağlamı, aynı zamanda Endless Art Taksim'in konaklanabilen Sanat Ev'i özelliğine de gönderimde bulunuyor. Ahu Akkan, Ali Alışır, Ali Kotan, Arzu Başaran, Aslı Torcu, Bahri Genç, Balkan Naci İslimyeli, Barış Cihanoğlu, Bedri Baykam, Bubi, Deniz Sağdıç, Ergin İnan, Genco Gülan, Gülşah Bayraktar, Hanefi Yeter, Horasan, İhsan Oturmak, Kadriye İnal, Koray Ariş, Mahmut Aydın, Şahin Domin, Şinasi Göktürkler, Yusuf Taktak kim'liği esas alan çalışmalarıyla yer alırken Pınar Derin Gencer, Between Waves isimli performansını açılış günü ve sergi süresince duyurulacak farklı zamanlarda gerçekleştirecektir.


Galeri Binyıl bu yıl, Uluslararası Contemporary Çağdaş Sanat Fuarında Türkiye, İspanya ve Yunanistan'dan resim, heykel sanatçılarının karma sergi ile sunumunu yapacaktır. Sanatçılar; kendi ülkelerinde sanat eğitimlerini tamamlamış, kariyerlerini ve sanat görüşlerini çağdaş çizgide, özgün üslupları ile üretimlerini yapmaktadırlar. Galeri Binyıl 1999'da İlknur Şanal tarafından kurulmuştur. 18 yıldır ulusal/uluslararası Fuar ve Sanat piyasasında ustaların yanı sıra genç sanatçılara da yer vererek gerektiğinde sanat adına risk almaktan kaçınmamıştır. Türkiye'den sanatçıları yurt dışında ki fuarlarda tanıtımını üstlenirken; Yurt dışında ki farklı ülkelerden sanatçıları da Türkiye'ye getirerek sanatçıların eserlerinin tanıtımına olanak sağlamıştır. Türkiye'de ilk defa Genç Sanat Galerisini 2003'de Tophane'de kuran Şanal, Sanatın sadece beyaz küp galerilerden bağımsız, sergi karakterine göre mekanlarda da sergileneceğine inanmış bu bağlamda sergiler ve farklı projelerde de yer almaya ve bu etkinlikleri 18 yıldır katalog ile desteklemeye devam etmektedir. 7. kez Contemporary İstanbul'a katılan Galeri Binyıl, 5 yıldır yılda 2-3 ayrı Uluslararası fuarlara katılmaktadır. Art Athina, Scope Basel, Art Thessaloniki 'ye katılmakta ve Miami Scope Art Show, Art Dubai gelecekte devam etmeyi planladığı fuarlardır. Şu ana kadar bir çok koleksiyonere, özel kurumlara sanat danışmanlığı yapan Galerisit Şanal, MSGSÜ sanat eğitiminin devamında çağdaş çizgideki çalıştığı uluslararası sanatçıların eserlerini de koleksiyonerlere sevgiyle ve sanat inancıyla ulaştırmaya devam etmektedir. Ayrıca; uluslararası art marketinde ve sanat tarihinde önemli yer edinmiş modern ve çağdaş tanınan sanatçılara ait eserleri talep edildiği takdirde koleksiyonerlere sanat danışmanlığı yaparak eserlerini sanat alıcıları ile buluşturmaya devam etmektedir. İlk günden bu güne Web sitesi www. galeribinyil. com. tr tanıtımıyla daha geniş kitlelere ulaşarak; sanata/sanatçıya/sanat ilgilisine ve dolayısı ile daha iyi bir dünyada yaşayabilmek adına İNSAN'a hizmetlerine devam etmektedir. Sanatla bezenmiş kıymetli sayfalarınızda yer almak, elele olmak bizleri gelecek adına, umutlu ve daha güçlü kılacaktır.


18 Eylül'de İTÜ/Taşkışla Kampüsü'nde açılacak olan Taşı-n-ma adlı sergi; Göçebe Bağımsız Sanatçı İnisiyatifi tarafından, İTÜ Güzel Sanatlar Bölümü işbirliği ile gerçekleştiriliyor. 15. İstanbul Bienali komşu etkinliklerinden biri olarak hazırlanan sergi, Taşı-n-ma başlığı altında, 'Portatif' teması üzerine veya üzerinden bir okuma ile farklı disiplinlerden sanatçıları bir araya getiriyor. Portatif, birinci anlam olarak, kolay taşınabilen, katlanarak taşınabilir duruma getirilebilen, seyyardır. İkinci anlam olarak ise, sökülüp başka yerde kurulma imkanı bulunan. Leonardo, ünlü Mona Lisa tablosunu 10 yıldan fazla süre yanında taşımış ve ölene kadar da üzerinde çalışmıştı. Bunu kolay taşınabilen kategorisinde değerlendirip, portatif sanatın ilk örneği sayabiliriz. Sergi çerçevesinde sanatçılar göçebe ruhuyla hareket etmekte, zamana ve mekana göre esnek davranmaktadırlar. Böylelikle Portatif Sanat tanımı ortaya çıkmakta ve sanatçılara yeni bir yol açmaktadır. Zorunlulukların doğurduğu bu yapı yeni düşüncelerle desteklenirken, değişik sorunları da beraberinde getirmektedir. Sergiye; Aynur Karakaş, Başak Avcı, Çetin Pireci, Deniz Pireci, Dinçer Güngörür, Ferhan Gözgü Çelik, Fethi Çelik, Füruzan Şimşek, Gazi Sansoy, Hülya Küpçüoğlu, Hüseyin Rüstemoğlu, Maria Sezer & Nil İlkbaşaran, Nazan Azeri, Nermin Ülker, Oğuz Haşlakoğlu, Pınar Genç, Rubi Asa & Oya Araç, Serra Mübeccel Gültürk ve Tan Taşpolatoğlu katılıyor. Sergi 18 Eylül-20 Ekim tarihleri arasında İTÜ/Taşkışla/Mimarlık Fakültesi giriş katında gerçekleştiriliyor.