Galeri Miz, 7 29 Mart 2017 tarihleri arasında Sema Çulam'ın Güneş Doğarken isimli sergisiyle sanatseverlerle buluşuyor. Naif resmin Türkiye'deki temsilcilerinden olan, bu alanda uluslararası birçok ödülle yurtdışında ülkemizi de temsil eden Sema Çulam, doğaya, kadına, emeğe dikkat çektiği eserleriyle tanınmaktadır. Güneş Doğarken sergisi sanatçının doğayla birleşmiş figürlerini, ışıkla yıkanmış resimlerini ve insana dair umudu anlatır. Sanat eğitimini yarıda bıraktıktan sonra uzun yıllar soyut ve soyutlamacı bir anlayışla eserler üreten Sema Çulam 2000'li yılların başlarında naif resmi tarz olarak benimsemiş ve resmin merkezine doğayı ve daha çok çalışan, üreten kırsal kesim kadınlarını yerleştirmiştir. Sanatçı yapıtlarıyla kentli insana bildiği ama çoğu zaman görmediği bize ait bir dünyayı anlatır. Fatma Batukan Belge, Sema Çulam'ın bir sergisi üzerine Bence 'naif'sanatı, hala Batı sanatı geleneği içinde değerlendirmek çok sınırlayıcı. Fransa'da 19. yüzyıl sonlarında boş vakitlerini resim yaparak değerlendiren bir grup sanatçıyla başlayan bu tür, artık aynı şekilde tanımlanmıyor. Naifleri, Sunday Painters ya da hobi olarak resim yapanlarla bir tutmamak gerek. Akademik bir sanat eğitimi almış ya da almamış olsun, kendini resme adayan ve bir çocuğun yapmacıksız bakış açısıyla resim yapan herkes naiftir. Son yıllarda naif resim 'safyürek' olarak da adlandırılıyor. Ve bu isim bu türe gerçekten de çok yakışıyor. Değerlendirmesini yapmıştır. Dünya Kadınlar Günü'nden bir gün önce izleyici ile buluşacak olan Sema Çulam'ın Güneş Doğarken sergisi, onun doğaya, emekçi kadınlar vurgusuna da dikkat çeken çalışmalarını anlamlı bir tarihle birleştiriyor. Bu sergide yeşil gezegenin insanları umudu çoğaltarak bir araya geliyor. Sergi 29 Mart 2017 tarihine kadar Galeri Miz'de izlenebilir. Çağdaş sanat için bir platform olma hedefiyle açılan Galeri / Miz, 19 Ekim 2011 tarihinde İstanbul Teşvikiye'de açıldı. Çağdaş Türk sanatının yanı sıra uluslararası sanatı da sergilemeyi mekan politikası olarak belirleyen Galeri / Miz, yerleşik sanatçılar için olduğu kadar genç sanatçılar için de bir mekan olma özelliği taşıyor. Çağdaş ve modern sanatı sergilemenin dışında alanlarında seçkin konukların katıldığı söyleşi programları ve güncel sanat konularında hazırladığı seminer programlarıyla İstanbul kültür ortamında yerini alıyor. Galeri / Miz, tüm kültür kurumlarıyla işbirliğine açık olarak sosyal sorumluluk projeleri yapıyor.


Bu keyif dolu ritim yolculuğunu sizinle paylaşmak isterim.


'Profil Ayarları' sergisinde kendi gerçekliğinin sınırsız derinliklerini keşfettiğini zannederek sıradanlaşan insanı sorguluyor. 'Kendi'lik gerçeğine ezbere yarattığı ve çoğunlukla yalnızca kendisinin inandığı pencereden baktığını zannederek sıradanlaşan insanların hüzünlü hallerini resmediyor. İkinci el dünyalarda öznel olduğu kadar aynılaşmış fotoğraflar, bu hüznün en somut görüntüsü sanatçıya göre. Bu nedenle sergisinde bir ucundan kasıtlı olarak gerçekten uzaklaştırdığı portre çalışmaları, şimdinin insanı ile ilgili. Arzum herkesin en azından bir sabah, uyandığında Gregor Samsa'ya dönüşmesidir. diyen sanatçı 'kafka estetiğiyle yerleştirdiği 'umut böcekleri'ni, resimlerinin metaforuna dönüştürüyor. 'Profil Ayarları' insanın kendi gerçekliğini yeniden keşfetmesi için çağrıda bulunuyor. İnsan, kendi gerçeğini bir çocuk masalında, şiir dizesinde, kimsenin dokunamadığı büyülü geçmişinde, aşkta, bir kitapta, dostta, bakışta, yalnızlıkta bulabilir. Ferhunde K. Öner, kendi gerçekliğini şiirin büyülü atmosferinde bulmaya çalışıyor. Mesela bir Baki Ayhan T. şiirini hatırlama mucizesi ile dönülen çocukluğun yarattığı atmosferden, gerçek- hayal- hatırlama arasında sıkışmış estetik duruştan etkilenip çocukluk büyüsünün ahengini cinsellik, masumiyet ve masumiyetin bozulması, aşk, körlük, cehennem, hatırlama ile yoğurup yeniden üretiyor. Edip Cansever, Turgut Uyar gibi pek çok şair onun resimlerinin birer paydaşı oluyor. Şiirin dayandığı imaj ve imge gücünün ancak resmin görsel gücüyle görünür olabileceğini düşünen sanatçı, bir yönüyle kendisinde çok güçlü ve etkili izler bırakan şiirleri resmiyle tamamlıyor, belki de şiirin yaratma sürecine dahil oluyor.


İnsan bedeninin -özellikle kadın bedeninin- sanat objesine dönüşüm serüveninin özünde yatan nedenler nelerdir? Beden üzerinden yapılan çalışmaların örnekleri düşünüldüğünde ilk akla gelen kabilelerdir. Dünyanın farklı bölgelerinde halen yaşamakta olan kabile üyelerinin hepsi beden sanatçısı ve bedenleri de birer sanat yapıtıdır. Bedenlerinde oluşturdukları her motif; doğum, evlilik, savaş, cenaze törenlerini kapsayan ritüeller birer sanatsal etkinliktir. Örneğin Aborjin kültüründe her birey yaşamı boyunca kabilesine ait simgeleri özel günlerde hem kendi bedenine hem de başka kabile üyelerinin bedenlerine derin bir saygı ifadesiyle çizer ve boyar. Benzeri oluşumlar Modernizm sonrası sanatta da sıkça kullanılmıştır. Birçok kadın sanatçı konu olarak kendi yaşamlarını, geçmişlerini, kendi bedenleri üzerinde kurgulamışlardır. Yirminci Yüzyılın Avangart Sanat hareketleriyle ve Postmodernizmle birlikte, postyapısalcı, postsöküm imgeleri kadın kavramındaki putlaştırılmış temsil değerlerini yıkar. Postmodern süreçle sanatta odak noktaları değişir, toplumsal konular sanatın merkezinde daha çok yer alır. Kadınlar egemen kültürün oluşturduğu kadın imgelerini içlerinde taşırken, bu egemen kültür tanımlarıyla da mücadele etmek zorunda kalırlar. Jean Paul Sartre ''Bastırılması olanaksız şiddet kendini yeniden yaratan insandan başkası değildir'' der. Beden üzerine çalışan Yoko Ono, Stelarc, Orlan, Marina Abromoviç, Ana Mendiata ilk akla gelen sanatçılardır. Yoko Ono ''Cut Piece'' performansında doğa, toprak, korku, meditasyon gibi insan bedeni ile zihnini farklı biçimlerde uyaran, günlük yaşam içinde akıp giderken görmediğimiz anlara vurgu yapar. İnsan sonrasının sanatı, inorganik, postorganik beden; duyarlılık merkezini organik olan, doğal mineraller dünyasından bir elbiseye, bilgisayara ya da bir cihaza kaydırır. İnorganik cinsellikten; yansız, eril ve dişilin uyumlu, karşıtlığın diyalektik sentezi anlaşılmalıdır. O, eril-dişili yok ederek, başka ayrımlara dayalı bir sonsuz cinsel potansiyellere varlık kazandırır.'' (Perniola, 2015, s.40). İdil Mirata'nın çalışmalarını bugünün postorganik beden bağlamında değerlendirmemek, bugünden geriye bakmak daha doğru olur. Zaten, Postmodernizm varlık nedenini devşirdiği Modernizme yaslanmadan sürdüremez. Postmodernizm, modernizmin aynı anda hem sürdürülmesi hem ortadan kaldırılmasının gerekliliğini savunur. Sanatçının çalışmalarını1990'ların ilgi odağı olan Psikotik Gerçekçilik bağlamında değerlendirmek isabetli olur. Butarihler Marcel Li Roca, Orlan ve Stelarc'ın bedenlerini yeni algılama ve duyumsama biçimlerinin keşfine yönelik kullandığı tarihlerdir. Vücut çalışmalarında öze doğru bir dönüş vardır. Psikolojik açıdan bakıldığında çoğu kez bir duygunun son evresi anlatılmak istenmiştir. Bu nedenle kadının iç dünyası, bedeni, sosyolojik konumu, cinsiyet ayrımcılığı, ben, yaşam, mahremiyet, şiddet gibi kavramlar denenmiştir. Mirata'nın beden parçaları, bedensel kimliğinin nerede bittiğini ve bir başka fiziksel varlığın hayvanlara ait temsili deri, işkembe parçaları- nerede başladığının fark etmeksizin duyumsanan bir şeydir aslında. Sanat ve gerçek ayrımı geleneksel yapı içinde çökmüş, her türden dolayım aracı olmaktan çıkmış, gerçekliğe uzaklık maddeselliğe dönüşmüştür. Bedenin içerisi ve dışarısı arasında kisınır çökmüştür. Aslında, bu tür eylemler yüksek derecede zihinsel yoğunlaşmaları gerektirir. Mirata'nın on dokuz yıllık yoga geçmişi ve yoga eğitmenliği, figür sanatının dokunsal yapıya evrilen yetilerinin uzantısıdır. İşkembe ve derilerin, organiğin cinsel çekiciliği, duyuşu, yarattığı aura, özellikle ölüm, cinsiyet temaları önem kazanır. Mirata'nın Kıbrıs'lı kimliği, savaş tehdidi altında yaşama, kaygı, iticilik, korku ile arzunun, acı ile hazzın, ret ile suç ortaklığının iç içe geçtiği tedirgin edici deneyimler olarak öne çıkmaktadır. Bu yolla bedene nüfuz etmeler, parçalanmalar, teşhirler aracılığıyla bütünlüğünü tehdit edip tehlikeye sokmalar travmatik nesneler haline gelir. Bıçaklar, satırlar, kasapların kullandığı et dövme aletleri, pırlantalarıyla, acı-haz gerilimini taşır. Batı düşüncesi bedeni bir düşman, kişiyi değerli, aşkın işlerden alıkoyan bir baştan çıkarıcı olarak görür. Rasyonel kişi, akıl ile ilişkilendirilen yetilerin ve değerlerin, bedenin temsil ettiği aşağı yetileri denetlediği ve düzene soktuğu kişidir. Zihin ve nesnellikte içkin olarak eril olan, ya da tutkuda ve fiziksellikte içkin olarak dişil olan hiçbir şey yoktur. Yine de filozoflar, açıkça ya da metaforik olarak, tutkuyu ve bedeni dişilik ile, aklı ise erillikle ilişkilendirmişlerdir. Yani beden, dişil bir biyolojik konumla, zihin ise, kadınlara göre erkeklerin ulaşması daha olanaklı olan bir erişilmiş erillik konumuyla ilişkilendirilmelidir. Aristoteles kadınları, bedensel işlevleri edilgen ve duygusal oldukları için, sakat ve eksik kalmış erkeklerden bile aşağıda tanımlar. Erkekler etkin ve akılcı, kadınlar edilgin ve duygusaldırlar. 17. Yüzyılın doğacı filozofları Aristoteles'i eleştirmelerine rağmen, zihni, akılı erkeklere özgü nitelik olarak görür, doğanın fethedilmesinin yanı sıra, bedenin zapt edilmesini hedefler. Akıl çağının düşünürü Descartes, aynen Antik çağın düşünürleri gibi, eril zihni tanrısallık ve ruh ile ilişkilendirir. Özellikle 1970'lerin sonlarında sanatta beden üzerinden kadın sanatçıların çalışmalarının, performanslarının yoğunlaştığı tarihtir- felsefede feminizme ilgi büyük ölçüde artar. Genevie Lloyd, Platon'dan Sartre'a dek, felsefi tutumlarda erkeksi bakışın aslında toplumsal cinsiyet açısından ne denli yanlı ve eril, dolayısıyla da eksik olduğunu kanıtlar. Bu akıl ile kadınlık arasında var olan çatışmaların yalnızca pratik değil, aynı zamanda kavramsal nedenleri olduğu anlamına gelir. Kadınların akıl ile ikircikli ilişkileri, büyük ölçüde, akla ilişkin ideallerin tarihsel olarak dişil olanı dışlamış olmasından ve dişiliğin kendisinin bu türden dışlama süreçleri aracılığıyla kurulmuş olmasından kaynaklanır. Feminist Felsefe binlerce yıldır egemen olan kavramların ve yöntemlerin yenilerinin yaratılması için çabalar. Kendi köklerinin tarihsel olarak ataerkil metinlerde olduğunu, aklın erillikle ilişkilendirilmesinin kasıtlı olduğunu, rastlantısal olmadığını savunur. Feminist bir felsefe özne ile nesne arasındaki ilişkilerin; akıl ile bilginin tarihi, bağlamı ve özgüllüğü içermesine olanak tanıyacak biçimde yeniden kavramsallaştırılması gerektiğini öne sürer. Ataerkil söylemi tersine, farklı konumlardaki öznelerin farklı türde teoriler geliştirebileceklerini ve nesne ile ilişkilerinin farklı olabileceğini kabul eder. Her türlü bilginin cinsiyetle kodlanmış/yapılmış bir konumu vardır. Savaşların, şiddetin adresini ve tarihini ilk olarak Avrupa Ortaçağında aramak öznel ve taraflıdır. Şiddetin tırmanması, şiddet gösterilerinin meta haline gelmesi, yeni değildir. Romalıların Gladyatörleri, Fransız Devriminin giyotinli idamları artık üstün tekniklerle desteklenmektedir. İnsanlık makus tarihini, ilişkileriyle, kurumlarıyla, organik hayattan, teknolojik dijital alana kadar her zerresiyle yaşamaya devam etmektedir. Ölüm tasarlanabilen, internet aracılığıyla izleyicisine ulaşabilen seyirlik bir şeydir artık. Savaş kurbanlarına tanı kolunan anı insan olunan an ile çakıştırabilecek miyiz? Belki de bunun için hem kendi tenimize, hem de başkalarının tenine sanat yoluyla çomak sokmak gerekiyor. Verili olan bir biçim, tamamlanmış bir yapıt hiçbir zaman tükenmez, bir yenisini besler. Şimdiye ait olmayan, geçmişte kalan şey, yitiminden sonra hayatta kalır ve izinin kalıcılığıyla kendini hatırlatır. Bu izlek zinciri, silsilesi Mirata'nın bellek dokusunu geliştirir ve çalışmalarında dil birliğini, akrabalık oluşmasını sağlar. Mirata ilk kişisel sergisinde duyulardan, bellekten ve şimdi yaşanan deneyimlerden, duygusal tepkilerden oluşan benliğini keşfe çıkmıştır. Sanatçı tüm bunları gerçekleştirirken, kendi yapıtının ilk seyircisi, bedeniyle birinci derece tanığıdır. Sanatçı kendi bedenini ödünç almış, yarattığı her form simgeleştirdiği nedenlerle var olmuş, bedenleşmiştir. O nedenle karşısında gizli, kırılgan, itici, tedirgin ettiği seyirci kitlesi vardır. İzleyiciye ihlal unsurlarını eril, dişil-, günümüz toplumlarının ikiyüzlülüğünü, bakanın iktidarı ile bakılanın edilgenliğini, ''kimlik'', ''cinsiyet'' kavramlarını ''ölüm'', ''haz'', ''acı'' kavramlarıyla birlikte sunar. Toplumsal kodlar, semboller ve roller bedenin politik bir alan olarak tarif edilmesidir. Dışarısının, tekil olanın, hayatın sanata dahil edilmesine tanıklık ederiz. Bir canlının tanık olacağı son eylem kendi ölümüdür. Ölüm bizim içimizde, kendimizi yavaş yavaş hazırladığımız sonuçtur. Ölüm gözden uzaktır. Hatta hayvanların öleceklerini hissettiklerinde kendilerini tecri ettikleri, kimsenin görmeyeceği yerlere gittikleri bilinir. Beden; şimdi, artık yüzeydeki derinin altta duran etin dile getirdiği tanığın kendisidir. Bedenin örtüsü kaldırılmış, kadavralaşan beden öznenin rahatsız edici bir şekilde yok oluşuyla karşı karşıya kalmıştır. Derin bir tuhaflık hissi, cerrahi bir müdahalenin artığı olabilecek deri, işkembe, Mirata'nın diş hekimi olan babasının muayenehane ortamına ve aletlerine olan tanışıklığı, aşinalığıdır. Yine 1963-64'te Kıbrıs'ta 'Kanlı Noel'' olarak bilinen katliama çocukluk dönemindeki tanıklığı, sanatçının kullandığı işkembe, deri parçaları, kesici aletler, iğneler, teller vb. tıpkı Nuri Bilge Ceylan'ın ''Bir Zamanlar Anadolu'da'' filminin, birebir gösterilmeyen otopsi sahnelerinin gerilimini, kültürel ve insani karşılaşmalarını izleyiciye tercüme eder. Yüzülmüş deriler ve çıkartılmış organlar güzel bedenler değil, etin kendi katmanlarında gömülü kargaşalarıdır. Kadınlar doğurganlıklarıyla birçok canlı ya da ölü bedenler yaratırlar. Tam, eksiksiz figür dağılır, beden kendini kalıntılara feda eder. Sanat tarihinde başsız olan yapıtlar, başın üstleneceği rolü bedenin tüm uzuvlarına dağıtır. Açılan örtü, içeriden çıkarılan mahrem et, portredeki ifadenin yerini alır. Antik Yunan'dan beri idealize edilen beden, uğruna ölçüler geliştirilen beden, maddi olan figürasyon, deri ve etle soyutlaştırılmış, imgeye dönüştürülmüş, bu olgu bozguna uğratılmıştır. Oldukça mahrem olan beden derisi soyulmuş et beden- paradoksal bir biçimde kendi konturları içinde çözülür. Hiçbir giysi bu seriye uymaz, uyabilecek tek giysi kefendir! Modern Çağın, son yüzyılların insan kavramı, insan bedenine makine olarak yaklaşan disiplinci bir iktidardır. Amaç bedeni ehlileştirmek, yeteneklerini ekonomik değere dönüştürmektir. Bio-iktidar kavramı Foucault'ya göre iktidarın insan bedenini kuşatma biçiminde meydana gelen bu değişikliğin ürünüdür. 18. Yüzyıldan beri süregelen bu gelişme insan bedenine, cinselliğe, aileye, okula, orduya, fabrikalara, vb. yayılan bir iktidar ağları dizisidir. Bunun için gereken itaatkarlık, beden sözünü ettiğimiz yen disiplinci iktidar tarafından kuşatılmasıyla elde edilir. Fiziksel şiddet olmadan bireyin bedeni ele geçirilir. Çağdaş sanat bugün metropollerde şekillenirken; kapitalist / neokapitalist tüketim toplumunun sorunlarına kendine özgü, daha önce denenmemiş bir görsel dili her sanatçı oluşturmaya, geliştirmeye çalışır. Her sanatçının kavramlarını, malzemelerini, tekniklerini seçme yaklaşımı bir üst dil geliştirmesiyle güçlenir. Cinsiyet, acı, ölüm Mirata'nın meydan okumalarıdır. Onun anlam üretimi; gerçeğe eklenen katı ve travmatik unsurlar bazı işlerinde bir şölen gösterisine dönüşür. ''Örneğin günümüz sanatının aşırı gerçekliğinin ulaştığını iddia ettiği şey, tamda Lacan'ın sözünü ettiği objet a'dır. (Perniola,2015, s.27) Onun aracılığıyla, Gerçek artık travma olarak değil, görkem olarak sökün etmektedir. Küpe takılmış et fotoğrafları, parlak taşlar dizilmiş et dövme aleti, bedenin en mahrem yeri göbekte vulva kasılmaları gibi arada kendini gösteren inci tanesi... Beden otopsisinin yapıldığı çalışmalar, otopsi aletleriyle beraber, operasyon masasında -sergi mekanında- herkesi birinci derece tanık olmaya çağırır.


Eğer bu ismin başına Kürt koymazsanız ve de ismini Neco olarak kısaltmazsanız; kimse tanımaz Necati'yi. Akademi'ye girdiğimin hemen ilk yılında tanıştık ve yetmiş yılında, benim bursla Paris'e gidişimle yollarımız ayrıldı. Dostluğumuzun süresi diyelim on yıl ama bu on yılın son üç yılında Neco, yine atölye arkadaşımız ve de onunla aynı kentten; Elazığ'dan Akademi'ye gelen Hale ile evlenmiş ve bir kız çocuk yapmışlardı. Bu evlilikle serseriliğinden taviz vermedi Neco, belki daha çok dağıttı kendini. Dört yıllık Avrupa Bursunu, resim bölümünden eli fırça tutan herkes aldı sonunda, neden Neco buna sırt çevirdi o da bilinmez! Genellikle ülkenin dört bir yanından gelen ve de sınavı kazanan öğrenciler Akademi'ye girdikten bir süre sonra, ortamın sihrinden olacak; hızlı bir değişime uğrarlardı, kurtulma diyelim buna. Öteki okullara benzemeyen bir ortam; sanatçı olmak adına en önemlisi, ilgi alanlarına yönlendiren olanaklar; örneğin bir sinema kulübü kurmuştuk: Klüb Sinema 7, kuruculardan yine Elazığ'lı Sami Şekeroğlu, yıllar sonra Devlet Sinema Enstitüsünü gerçekleştirecekti. Bilinmez bir synergie vardı, kültüre özgü yansımalar hiç bir dönemde olmadığı kadar etkindi, belki Avrupa'nın yaşadığı yeniden doğuşun, kültür adına bize yansımasıydı; zeiggeist zamanın ruhu, olasallıkla tesadüfen yaşadığımız bir ışık kırılmasıydı ve sürdü. Bu yıllar parasızlık yönetirdi bizi; okulda herkes bilirdi, alınan bir lira borç geriye dönmezdi, ona tokat denirdi! Resim bölümü ara konkurlarından biraz para gelse de yine yaşamak için tokat gerekliydi ve Neco bilirdi kime yanaşacağız; kantinde bulamazsak, çaycı Ahmet'in ocağının çevresinde flört edenler, çevirmezlerdi bunu. Bedri Rahmi'ye bile tokat atmıştık, beş lira vermişti ama unutmadı; aldığı mozaik siparişlerinden birinde çalıştığımız günün yevmiye sinden kesmişti bu beş lirayı, kanımca eli çok sıkı olan eşi Eren'nin marifetiydi. Resim satılmayan yıllar, bir tek ressamlığıyla yaşayan Bedri Rahmi, 1958 de Brüksel fuarında Türk pavyonu için yaptığı mozaik pano beğenilince ertesi yıl yine Brüksel'e Nato genel merkezi için bir sipariş almıştı ve sonunda İstanbul'da bir kaç yere mozaik, dekoratif duvar işleri alarak, o yılları para kazanan tek ressamı oldu. Niçin ötekiler bunu düşünemediler o da meçhul! Sanki ölüme yatmıştı kent; Tavukuçmaz'dan aşağıya inerken kimse yoktu ortalıkta, ara sokaklara da göz atıyoruz; her yer kapalı, bu Niyazi de adam oldu; pazar günü çalışmıyor diye mırıldandı Neco, can sıkıntısından karısını dövüyordur evde, bizden daha kötü durumda; Niyazi'yi düşündük güldük! Ana yola çıktığımızda, solda resim malzemesi satan kırtasiyeciye bitişik, yalnız sahanda yumurta yapan Abaza kardeşlerin lokantasından titrek bir ışık geliyordu ama cebimizde bir lira bile yoktu; es geçtik! Karşıya geçip Akademi'ye doğru yürürken, uzakta parkta deniz kıyısında, bankta oturan biri vardı; biraz yaklaştık, Mihail'di, beyaz rus, kayıkçı ve de asil. Çok yaşlanmıştı, nedense uzun süredir görünmüyordu, ölmüş diye düşünüyorduk, demek yanlış! Daha da yakına, çaktırmadan yaklaştık; sanki donmuştu, bu kez gerçekten ölmüştü belki. Bir noktaya gözünü dikmiş, bize bakmadan mırıldandı...- istavrit! Makara geriye sarıyor.. takılmayalım, karnım çok aç, sigara otlanacağımız birini bulalım önce.. dedi Neco, Akademi bahçesine doğru yön verdik. Bahçede de kimse yoktu, heykel bölümünün arkasından rıhtıma geçtik, sahile yakın bir kaç tekne balığa çıkmış, martılar çevresinde demek balık vardı ve Mihail haklıydı gözleriyle balık tutarken istavrit demişti! Bu saatte kimse gelmezdi rıhtıma, zaten pazar. Tekrar ön bahçeye doğru geçerken, heykel bölümünün arka kapısı açıldı; İrfan'la bir bekçi kirli bir plastikle örtülü, ıslak, şişmiş aglomerenin üstünde büyükçe çamur bir maketi kapıdan çıkartmaya çalışıyorlardı; Neco eyvah tam üstüne düştük, saklanalım. Maket o kadar ağırdı ki kapıya sıkıştı kaldı, kaldırmak olanaksız, bekçi yardım için adam aramağa gitti, biz de İrfan'a acıdık, saklandığımız yerden çıktık. İrfan bir kolu omuzuna bağlı, uzun asker kaputunun içinde kayboluyor, iyice zayıflamış, telle tutturulmuş gözlüklerini öteki eliyle çıkarttı ve tekrar taktı..- neredesiniz? Şaşırdık, -buradayız dedi Neco! hani bu konkur için başımın etini yediniz; şimdi kimse yok ortada! İrfan kızmıştı. Biraz haklıydı; Ankara'da sergilenecek ve ödüllendirilecek önemli bir Atatürk anıtı konkuruna katılması için İrfan'ı doldurmuştuk, bu ödüller Akademinin heykel bölümü öğretim üyeleri arasında paylaşıldığı için; ödülün önemine göre ötekilere bir sipariş verilir, örneğin okullara ya da parklara konulacak kendi halinde bir büst! Akademi Heykel Bölümü profesörleri, büyük kentleri içeren Atatürk'e özgü ne yapılacaksa onların yönetimini, konkur ya da devletin ön gördüğü projeleri denetler, jüriyi yine kendilerinden seçer, pay önemliyse sırayla paylaşırlardı. Gerçek bir anıt: büyük boyut bir heykel, bir konkur ellerinden kaçtı; belki bilerek verdiler; Gürdal Duyar'ın Uşak kentine yaptığı Atatürk anıtı. Gürdal'ın umurunda değildi ama çevrede herkes onun önemli bir yontucu olduğunu konuşurdu. Dönüp dolaşıp tüm söylentiler onun kulağına gittiğinde, bunu kanıtlamak için daha da fazla alkole verirdi kendisini; yani bohemin geçerli olduğu yıllar. Bir noterin eşiyle, üçüncü sınıf bir otel odasında basıldığında, gazetelerin birinci sayfasında fotoğrafları çıkmıştı ve de Gürdal'ın meşhur sözüyle: .. aramızda yastık vardı! Yılın sözü oldu bu, kendini daha da popüler etti; işte o sırada açılan Uşak kenti Atatürk anıt projesi konkurunu Gürdal'ın alacağı da başından konuşulmaya başlandı, biz de bunu hızlandırdık; slogan. Atatürk kimsenin monopolünde değildir! ; aldı demiyorum, sonunda verdiler. Öğretim üyesi olmadığı için boş bir atölye bulmak yine profesörlerin onayıyla olacaktı, kanımca artık yorulmuşlardı, o da gerçekleşti ve Gürdal çalışmaya başladı. Neco'yla yüreklendiriyoruz, çalışmasını izliyoruz, akşama doğru getirdiğimiz Güzel Marmara şaraplarıyla sulayıp, tartışmayı uzatarak, anıt ve şehircilik giderek bronzun albenisi, daha uzatarak sanatın anlamı; böylece günler geçti. O sıralarda çektiğimiz bir film nedeniyle heykelin son halini izleyemedik; bir gün merakla atölyeye girdiğimizde ne görelim: devasa bir süliet; pelerini havalarda bir Atatürk, ağzımdan çıkan ilk söz.. Hudini oldu. Neco'yla inanamıyoruz; dik bir figür, pelerinini havalarda, kolu bedeninden çıkıp gidecekmiş gibi. Gürdal ortalıkta yok, gittik şarap aldık, konkura ve Gürdal'a inanan bulduğumuz bir kaç kişiyle anıt- heykele iyice bakacağız! Baktıkca heykel daha da absürtleşiyor, havada uçuşan peleriniyle Atatürk'ün dışında her şey olabileceği, ama asıl parodoks; portre, yüz, büst alışagelmiş somut Atatürk, belki Zati Sungur'un mezarına daha da yakışacağı ve de Uşak'lıların bunu nasıl yorumluyacağı? Sonuçta gördüğümüzden ve de yargılarımızdan kimseye söz etmemek üzere çıktık; biliyorum düşlerime girecekti Huduni! Gürdal konkuru kazandı, heykel bronza döküldü. Hikaye çok uzun ama bu lanetli pazar günü sculptur'ün ülkemizdeki kaderini düşündüm Gürdal'ı anımsarken! Herkes işine gitti, biz de kendi gerçeğimize döndük. Sigarasız ve aç, ön bahçede oturduk belki biri düşer diyoruz ama bu kaçıncıydı; birden aynı anıyı anımsadığımızı düşündüm: Rumelihisarı'nda Perili Köşk'e yerleşmek için yaşadığımız absürt günleri. Varislerinin Mısır'da olması nedeniyle vazgeçtiğimiz köşkten sonra, ermeni kilisesinin genç kültürlü papazının bize teklif ettiği Rumelihisar'ın tepesindeki kilise vakfı tarihi taş binaya yerleşleşmiştik. Önce peyzajın albenisi, kimsenin böyle bir görüntüyü yaşayamayacağı kanısındaydı; bahçedeki Malta Eriği çıldırmıştı, nasıl olurda üç kuruşa bu olağanüstü mekanda oturulur? Bir süre sonra farkına vardık ki sabahları duvara astığımız giysiler sırılsıklam! Arka tepeye yaslanan taş duvar öyle bir rutubet geçiriyor ki sanki bir musluk bağlasan akacak; üç ay dayanıp papaza bildirdik, o da gerçeği biliyordu, kabul etti. Ayrılmadan bir kaç gün önce bir sabah, parasız ve sigarasız; kendimizi kurtarmayı düşünürken, tam seçim günü olduğunu, evden çıkmanın yasak olduğunu bekçiden öğrendik; ne yapabiliriz? Zaman geçmiyor, bir idea-fixe bu, alışkanlıklarında taviz vermek, kabus misali sigarasız kalmak; Neco sürekli .. garson önce bir büyük rakı, meze tepsisini getir.. bir Gaulois sigarası yakalım.. tekrar ediyor ve bu engizisyon akşam üstüne dek sürdü, saat 17 de bitmişti, hemen evden çıktık ama Hasan Avcı'ya hesap takmıştık, tekrar gitsek mi? İskeleye doğru inerken papazla karşılaştık, ben de size geliyordum; düşündük bu üç ay ödediğiniz kirayı size iade edeceğiz, rutubete dayandınız, bizim kabahatimiz ve üç aylık parayı bana verdi. Şaşırmıştık, papaz da şaşırdı birden neden sarardık diye, kısaca anlattım geçen günü ve şimdi mucizeye inanıyorum dedim, teşekkür ettim. -Eski mucizeler de kalmadı, artık öğleden sonra buraya kimse düşmez dedi Neco, -peki ne yapalım? Açlık ve sigarasızlık moralimi iyice sarsmıştı, nedense o gün bu gün pazar günleri benim için de bloody sunday dir. Kalktık tekrar parka doğru yürüdük, Mihail yine aynı yerinde; sonuç kötü olacak, dedim Neco'ya; istavrit bulsak da götürsek, ne para var ne de balıkçı bu mahallede.. Birden yine kısıklarını tutarak gülmeye başladı, gel Abaza'larda yumurta yiyelim! Veresiye vermezler bir de dayak yersin, yok.. gel, istersen Mihail'i de götürelim! Anlamadım Neco ne çeviriyor diye, .. sen bilirsin; bir kez yaptığın espriyi anlamadı, nasıl bakmıştı sana, Abaza'lar Akyazı'da ünlüdür, biliyorsun niçin? Daha ilginç o yıllar ben annemin Abaza asıllı olduğunu bilmiyordum! Abaza kardeşlerin yalnız sahanda yumurta veren mekanına lokanta ya da muhallebici demek biraz güçtü, bir ampulle göz gözü görmezdi; üç masa ve katiyen gülmeyen iki kardeş, onlar da mekanları gibi karanlık. Merak ettim Neco ne çevirecek diye! Öğleden sonra yine kimse yok çevrede, kavga çıkarsa kim kurtaracak? Neco girdi dükkana, ben de kapıda bekliyorum; söylemeyi unuttum bu üç masanın dışında büyükçe bir buzdolabı, içinde bir kaç yoğurt, mutfak arkada gözükmüyor ama kapıdan girince üstü camlı büyükçe bir büro, kasa olarak kullanılıyor ama büronun arkasında devasa gerçek bir kasa var. Devamlı müşterileri olmadığımız için Neco'ya dik dik baktı küçük kardeş, Neco kolundaki saati gösterdi, büyük kardeş geldi ve bu arada Neco saati çıkarttı; iki kardeş saati inceliyorlar; Neco başıyla beni çağırdı, güldüğünü göstermemek için ağzını eliyle kapatıp öksürür gibi yapıyor. Büyük abi saati kasaya koydu, biz de bir masaya oturduk; biliyorum Neco içinden gülüyor, bir eliyle de fıtığını bastırıyor. Yumurta karşılığı emanete verdiği saat, o yıllarda satılan Nacer marka, kolda taşımaktan sararmış gerçekten sahanda iki yumurtaya değer miydi? Yumurtaları yedik, Neco onlardan sigara istedi, nasıl olsa saat karşılığı; asık suratla terslediler ve çıktık. Neco -.. nasıl olsa hesap açtırdık, Mihail'i de gönderelim, dedi parka bakalım dedik, Mikail yok olmuş! Bu kez biz oturduk, denize bakıyoruz, benim canım sıkkın ama Neco hala gülüyor içinden, anlamadım ne çeviriyor? Neco .. Gidip saat kaç, bir sorayım! Biraz önce oradaydık ne saati? Gitti, izliyorum tekrar dükkana girdi, kasadakiyle bir şeyler konuştular, çıktı! Ne çeviriyor bu adam? Saat kaç diye sordum, Abaza kendi saatine baktı üçü on geçiyor dedi, ben de benim saatim kaç diye tekrar ettim, adam içinden küfürler ederek kasayı açtı benim saatime baktı: senin saatin üçü sekiz geçiyor, geri kalmış dedi saatimi tekrar kasaya koydu! Biraz daha dolaştık, sigara arıyoruz, baktık eskici dönmüş, İrfan'ı sorduk, vapur iskelesine nasıl gittiğini anlatırken bize sigara verdi, birden beynim tekrar çalışmaya başladı; eskici yavaştan alıyor -.. bu İrfan bey biraz deli olmasın? Neco .. biraz değil zır deli! Bir süre daha dolaştık, Neco tekrar gülüyor... Gidip saati sorayım dedi! Yahu sen delirdin mi, İrfan'dan beter; inan bana bu bıçaklandığının resmidir! Gitti ben de direğin arkasına saklandım eğer bir kavga olursa! İki dakika sonra Neco gülmekten iki büklüm dışarıya çıktı,; ben kavga oluyor diye koştuğumda arkasından çıkan büyük abi, saati olimpiyatlara özgü bir jestle çok uzaklara gönderdi, sonra Neco'a dönüp; -... sikerim. Senin saatini! Akşam yaklaşmıştı Beyoğlu'na doğru yön verdik.


Günümüzde de bir fenomen olarak adı hala anılan Aşık Veysel, fiziksel engeline rağmen ürettiği şiir, beste ve türkülerinin yanı sıra tutkulu yaşamıyla da ilgi odağı olmakta... Yaşamının sonlandığı 1973 yılına dek dönemin gerek önemli müzisyenleri, fotoğraf sanatçıları, ressamları, yazar, şair ve entelektüelleri tarafından sıklıkla ziyaret edilmiş ve yaşamına dair çeşitli çalışmalar yapılmıştı. Bu isimlerden bazıları Fikret Kızılok, Erkin Koray, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Orhan Peker, Ara Güler, Fikret Otyam ve Ümit Yaşar Oğuzcan'dı. Onu yaşadığı dönem ziyaret eden her sanatçı kendi üretim biçimleri ve anlatımları ile kaydettiler... Bu kayıtlar Büyük Halk Ozanı Aşık Veysel'e hak ettiği değeri kazanmasına bir nebze yardımcı olmuştu. Aşık Veysel, bütün Türkiye için bir müzik insanı, bir halk ozanı olmaktan çok daha başka anlamlar ifade eder. Büyük Ozan, altı yaşından itibaren gözleri görmese de aydınlığı ve umudu içinde yeşertmeyi başardı. İnsanlığın, saflığın ve temizliğin, aşkın ve sevginin, onurun ve bilgeliğin, birliğin ve beraberliğin önemli simgelerinden biri olageldi. Erkan DOĞANAY'ın küratörlüğünde bir araya gelen sanatçılar tıpkı Aşık Veysel'in yaşadığı dönem onu çalışmalarına taşıyan sanatçıların üretimlerinin bir devamıya da o üretimlere eklenerek tarihe geçecek yeni işler eklediler. Ozan, ölüm yıldönümünde sanatçıların yeniden yorumlamalarıyla anılıyor. Bu projede yer alan Sanatçılar, Aşık Veysel'in gören gözleri olarak onun yaşamına bakmaya çalıştılar, şiirlerini ve türkülerini yorumlayarak, kendi anlatım dili ve üretim yöntemleriyle Ozan'ı sanat çalışmalarına taşıyorlar. Güneş ACUR, Taner ALAKUŞ, Mustafa ALBAYRAK, Nurhan ALTAY, Zeliha AKÇAOĞLU, Aytaç ARMAĞAN, Seren Ceren ASYALI, Nezihe Bilen ATEŞ, Ragıp BASMAZÖLMEZ, Fırat BİNGÖL, Turan BÜYÜKKAHRAMAN, Adem BAŞPINAR, Cemil ERGÜN, Bedri Rahmi EYÜBOĞLU, Ergun ÇAĞATAY, Etem ÇALIŞKAN, Özgür DEMİRCİ, Bahri GENÇ, Deniz GÖKDUMAN, Işıl GÜLEÇYÜZ, Ara GÜLER, Erkan GÜLER, Füruzan, Medine IRAK, Hüseyin IŞIK, Serdal KESKİN, Naim SÜLEYMAN OMAK, Bahar OGANER, Ozan OGANER, Halil PETÜK, Abdullah SARIŞEN, Cüneyt TEKİN, Funda İYCE TUNCEL, Demet YALÇINKAYA ve Selahattin YILDIRIM yorumladılar.


Akademililer Sanat Merkezi, Joel Menemşe'nin Başkalaşım Alanı isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Denizhan Özer küratörlüğünde gerçekleşen sergide sanatçı insanın içine girdiği metamorfozik durumu, hayvanlarla olan duygusal ve mental benzerlikleri, davranış biçimlerini figürü ön plana alarak anlatmaktadır. Kendine özgü dünyası içinde insanlarla hayvanlar arasında ki düşünce yapısının üzerine giderek çözümlemeler üreten Joel Menemşe hareket ve görünümler üzerinden yüzey araştırmalarına girip, bunu yaparken de resimsel bir dil kullanmıştır. Biçimin, rengin simgesel bir estetikle ortaya çıkışı ve bugüne ait zamanı geri plana atışı ya da yok edişi sanatçının kurgusal düşlerinin yeniden düşünsel biçimlere dönüşmesi olarak görülebilir. Varlık ve yokluk ya da insan ve hayvan arasındaki ince çizginin zaman zaman yok olup tekrar ortaya çıkışı üzerinden anlatıma giren Joel Menemşe'nin insanların ve hayvanların belli bir alana sıkışmış olan hayatlarını sorgulaması bilinmezlikler üzerinden zamanın ruhunu yakaladığının ispatı olarak düşünülebilir. İnsan gibi düşünüp, davranan ve insan gibi yaşayan hayvanların yaşamını resimlerine taşıyan Joel Menemşe'nin dönüşüm ve başkalaşım içine giren yeni insanın metamorfozik durumunu irdeleyen sergisi 6 Mayıs tarihine kadar Akademililer Sanat Merkezi'nde görülebilir.


Unutulmuş yazarlar, unutulmuş polisiyeler; polisiyede kurmaca ve teknik, polisiye kurguda karakter yaratmak, suç, şehir ve İstanbul gibi konuların gündeme getirileceği sempozyumda Doğan Hızlan, Celil Oker, Ahmet Ümit, Emrah Serbes, Alper Canıgüz, Hesna Onbaşı, Derviş Şentekin, Verda Pars gibi yazarlarla birlikte, Hilmi Tezgör, Abdullah Uçman, Tülin Ural, Didem Ardalı Büyükarman, Seval Şahin, Banu Öztürk, Zeynep Tüfekçioğlu gibi akademisyenler de konuşmalarıyla katkıda bulunacak. Sempozyum, polisiye edebiyatın duayen araştırmacısı Erol Üyepazarcı'ya ithaf ediliyor.


Bubi, İsmet Doğan, Bedri Baykam, Gürbüz Doğan Ekşioğlu, Mehmet Kavukçu, Sibel Erkan ve aynı zamanda serginin küratörlüğünü üstlenen Melik İskender gibi sanatçıların eserlerinin yer aldığı Kaygan başlıklı sergi, 16 Şubat 22 Mart 2017 tarihleri arasında Sainte Pulcherie Lisesi'nin atölye, sergi ve konferans mekanı Od'A-Ouvroir d'Art'ta izleyicileriyle buluşmayı bekliyor. Sergi, temelde, insanı diğer canlı varlıklardan ayıran en önemli özelliği olan bilinç, bilinçlilik ve bilinç dışı gibi kavramları ele alırken bu kavramlarla yaşadığımız ülkenin geçmişten bugüne yansımaları süren şartları ile bağlantı kurmayı ihmal etmiyor. İnsanın yaşadığı ortamı anlamlandırmasının temel şartı olan bilinç ve bilinçlilik, bir anlamda onun ve aynı zamanda belki de dünyanın lanetidir. İnsani bilincin varlığı ile dünya değişmiştir ve hayata hakim olan döngüler kırılmıştır. Bu anlamda sergideki eserlere baktığımızda bilinçli insanın, çevresini, hayatı, ülkesini ve kendisini anlamlandırma, ifade etme arayışının yansımalarını görmekteyiz. Çok çeşitli disiplinlerde eserler üreten ve yeni dışavurumcu akımın ülkemizdeki en önemli temsilcisi olan Bedri Baykam, sergide Pop Art ile bağlantısı kurulabilecek kolajları ile izleyicisiyle buluşuyor. Hem Türkiye hem de dünya siyasi, kültürel ve sanat tarihinden popüler kültür figürlerini dışavurumcu bir boya anlayışıyla kolajladığı eserlerinde sanatçı, insanın dünyadaki varoluşuyla yarattığı kaos ortamını şiddetli fırça darbeleri, aynı şiddette, aceleyle yazılmış yazılar ve tanıdık yüzler eşliğinde sunuyor. Sergideki yer alan eserleri Baykam'ın sanat yaşamındaki değişik dönemlerini bir arada sunarken sanatçı,4D adını verdiği anlayışla zaman olgusunu da resmin içine katarak, izleyiciye dünya ve sanat tarihinin değişik dönemlerini katmanlar halinde aynı anda duyumsama imkanı sağlıyor. Atık malzemelerle ürettiği kafes tuvalleriyle tanınan Bubi'nin sergideki hayat ağacı heykelleri insanlığın ortak kültürel kodlarına odaklanıyor. Birçok değişik kültürün mitolojisinde evrenle, sonsuz hayatla ve hayatın kutsallığı ile ilişkilendirilen hayat ağacı motifi Bubi'nin heykellerinde daha amorf, düzensiz ve yıpranmış bir durumda karşımıza çıkıyor. Genellikle gökyüzüne dağılan dalları ile yeraltında yayılan kökleri bir arada gösterilen hayat ağacı imgesi Bubi'nin heykellerinde köksüz ve belli bir yöne düzensiz biçimde eğilimli olarak gösteriliyor. Bu, bir bozulmuş düzen göstergesi olabileceği gibi insanoğlunun geldiği noktada eskisinden çok daha güvensiz ve kontrolsüz biçimde ilerleyişini ifade ediyor olabilir. Kavramsal sanatın ülkemizdeki önemli isimlerinden olan İsmet Doğan sergiye dış bükey aynalar kullanarak izleyiciye eserle bütünleşme ve eserin perspektifinden kendisine ve resim mekanına bakma imkanı sunuyor. Dışbükey ayna kullanarak gerçeklik ve espas ile oynayan sanatçı ayna üzerine yerleştirdiği kanı hatırlatan biçim ile dış dünya ve beden arasında bağlantı kuruyor. Bedenin içindeki kan ve bedenin dışındaki dünya, bilinçli ve bilinçsiz algı arasındaki zıtlıkla buluşuyor. Eserlerinde sıklıkla harflere ve kelimelere yer veren sanatçı, ölü bir güveyle birlikte moth kelimesini yerleştirdiği eserinde, güvenin bilincimizdeki yiyip bitiren yok eden imajını güve kelimesi ve güvenin kendisi ile birlikte güçlendirerek kültürel değişimlere ve yıkımlara gönderme yapıyor. Benzer olarak, parçalanmış bir kelebeği kullandığı eserinde ve kırık bir sandalyenin parçalarını sağlam bir sandalye fotoğrafıyla kullanarak Joseph Kosuth'un Bir ve Üç Sandalye isimli göstergeler ve gösterdiklerine gönderme yapan kavramsal işiyle bağlantı kuruyor ve yenilenmeyi, değişimi simgeleyen kelebeği ve durağanlığı, dinlenmeyi ve yerinde kalmayı simgeleyen sandalyeyi parçalayarak, aynı yıkıma ve değişime başka bir yönden bakıyor. Benzer şekilde, işlevsizleştirilmiş gündelik nesneleri ile sergide yer alan ülkemizin önde gelen karikatürist sanatçılarından Gürbüz Doğan Ekşioğlu, sürrealist göndermelerle kavramsal işler üretiyor. Sanatçının Biz ayrılamayız başlıklı birbirine bağlı kırmızı sandalyelerine baktığımızda, gündelik işlevinden ayrılmış, yaratılma sebebini meydana getiremeyecek, oturmanın mümkün olmadığı nesneleri görüyoruz. Nesneler birlikte ve dengede olmalarına rağmen ayrıldıklarında aynı parçaları paylaştıkları için yarım kalma tehlikesi ile karşı karşıyalar, ayrılmalarının ya da birlikte olmalarının bir anlamı yok çünkü her iki durumda da işlevlerini ve var oluş sebeplerini yerine getiremeyecek durumdalar. Eser hem insan ilişkileri hem de daha büyük pencereden bakıldığında kültürel ve siyasi ilişkilerle bağlantılı olarak okunabilir. Zamanı öğrenmenin mümkün olmadığı bir saat imgesinin kullanıldığı Geçen Zaman, Kalan Zaman başlıklı eserinde ise insanın bilincinde biriktirdiği ve ellerinden kayıp giden, geçirdiği tüm zamanın üzerinde bıraktığı tortuyu saatin içinde birikmiş sayılarla ifade ettiği düşünülebilir. Sibel Erkan da zaman kavramını ve insan üzerindeki değiştirici, yıkıcı kaygan etkisini soyut bir biçimde tuvallerinde ifade etmektedir. Saat imgesini zamanı sembolize edecek şekilde kullanan sanatçı, renk ve boşluk kullanımı ile zamanın ve zamansızlığın mekanın ve mekansızlığın arasındaki muğlaklığı izleyiciye hissettirmektedir. Boşlukta asılı kalan ve farklı zamanlara ait olduğu hissini uyandıran görüntüleri üst üste bindirdiği dağılan biçimlerle fiziki dünyanın kuralları dışında varlığını sürdüren bilincimizin zamanın kaygan zemininde hareketini hissettirmektedir. İnsanın boşluk korkusu yüzünden başladığı sanat hayatındaki ilk primitif üretimlerini, mağara resimlerini hatırlatan ve yine boşlukta bilinçsizce hareket ediyor gibi görünen figürleri ile Melik İskender, insan bilincinin hayatı ve bulunduğu dünyayı anlamlandırmakta bulduğu yollardan biri olan yazı ile bu anlamı güçlendirir. Eserlerinde rengi genellikle sembolik bir anlam yükleyerek kullanan İskender, resimde dördüncü boyut arayışıyla birlikte, özellikle ölüm temasına vurgu yapmaktadır. Var oluşundan itibaren doğa ile amansız bir mücadeleye mahkum olmuş insanın doğa karşısındaki çaresizliği, ancak zıt olarak onu değiştirme, dönüştürme gücünü bilinci yardımı ile keşfetmesi ve insanın iç ve dış dünyada huzur arayışından ilham alan Mehmet Kavukcu, sergide Fırtına ile Yaşamak başlıklı performans-video eseriyle yer alıyor. Videoda doğanın kendi düzeni içerisinde fırtına etkisiyle hareket eden ağaç görüntüsünün insan müdahalesi ile değişimi gözler önüne seriliyor. Üçleme halindeki performans videosu; Fırtınaya Durmak, Renkli Fırtına ve Fırtına Sessizliği bölümlerinden oluşuyor. İlk videoda yalın halde, fırtına ağaç ve üzerine giydirilen sentetik malzemenin ilişkisi gösterilirken, ikinci bölümde sanatçının boyalarla birlikte bu sade görüntüye müdahalesi söz konusu. Son bölümde ise fırtına dindikten sonra ortaya çıkan doğanın sessizliği ile huzuru arayan sanatçının görüntüsünü izlemekteyiz.


Massey Lyuben Gallery is pleased to present Kissing The Sun, a solo exhibition of paintings by Ayline Olukman. This is the artist's first solo show with the gallery. The paintings in this exhibit embody a celebration and nostalgia for the ephemerality of summer how fragile, how precious the relationship between what we feel and the elements. The air glitters and time dilates, full of promise, with equal parts anticipation and languor. The sensation of water enveloping the body and the heaviness of the air slide us into a relaxed apathy, an exchange and fusion of elements sating and stoking desire at the same time. During summer, I often have a feeling of melancholy, like I was a spectator of my own life, as if I were watching moments of poetic insouciance from a distance. These works become the perception of time. Kissing the sun: whereby ordinary subjects take on new dimensions at their glimmering apogee, symbolizing a myth of eternal youth. Ayline Olukman was born in Strasbourg, France and graduated with an MFA from L'Ecole des Arts Decoratifs in Strasbourg in 2005. The artist travelled extensively for several years and now works and resides in Brooklyn NY. After graduating from ESAD, Olukman was offered her first solo exhibition at Gallery Bertrand Gillig, Strasbourg. Since then the artist has exhibited her work in Paris, Strasbourg, Istanbul, Miami, and New York. The artist's work has been auctioned numerous times at leading auction houses including Christie's and Sotheby's. Olukman also participated in St'art Art fair, Strasbourg since 2012; Istanbul's CI Art Fair from 2012 to 2015; Scope Art Fair New York, in 2014 and Basel in June 2012; and Art Shanghai through the Licorn Asia, in 2008.


Ressamın 'değişim' pratiğini yaşamı boyunca -odağını kaybetmeden- sanatının bir parçası haline getirmesi anlamlıdır. Yol alan yaşam tecrübeleri, toplumsal yapı ve birey dünyasındaki değişimlere içerik-teknik bakımdan ayak uyduran belki de gelişimini bu nedenselliklere bağlı olarak temellendiren resim, ressamın sanatına uyum sağlayan bir karşılama biçimi ile anlam kazanır. Ancak ressamın değişimlere uyum sağlarken odağına yerleştirdiği poetik duruşun sağlamlığı da önemlidir. Bir ressamın değişim hikayesinde ilk resimleri ile son resimleri arasında anlamsal bir bağ ya da bu resimlerin ortaya çıkışında arka planda kalan nedensellikler değişmemişse, olgunlaşma yolunda atılan adımlar olarak okunabilirse 'değişim' pratiğinin, sürecinin sanat tarihine de katkı sunma olasılığı yüksektir. Resim dünyasının içine 1995 yılında akademik eğitim almaya başlayarak giren Ferhunde K. ÖNER'in odağını kaydırmadan sürdürdüğü bir olgunlaşma süreci vardır. Renklerin armonisi, ruhu ve ahengine, kompozisyonların çok anlamlılığına dair pek çok tecrübeyi kazandığı soyut figüratif çalışmalarla başladığı bu serüvenin şimdiki durağı Profil Ayarları sergisidir. Başlangıçtan bugüne uzanan süreç boyunca disiplinlerarası etkileşime daima önem veren sanatçının tuvallerinde müzik, edebiyat, tarih, felsefe geçmiş-şimdi-gelecek düzleminde gezinmiştir.2000'li yılların başından itibaren resimdeki değişime ayak uyduran sanatçının tuvallerinde malzeme zenginliği dikkat çeker. Sanatçı bu malzemeleri disiplinlerarasılığı önemseyen anlamsal arka plana uyumlu olduğu sürece kullanmaktan çekinmez. Edebiyatın, müziğin ve elbette resmin yarattığı çok anlamlılığı destekleyen üç boyutlu malzemeler artık yerleşmiştir, tuvallerine. Sanattan daha güçlü ve kucaklayıcı bir dünya görüşü ya da ideolojinin varlığına inanmayan K. ÖNER'e göre sanatın kendisi kadar güçlü bir dünya görüşü yoktur. Bu yüzden sanatçının başka aidiyetlere ihtiyacı yoktur. Bu nedenle insana ulaşan insani değerlerin altını çizebilen bir sanat anlayışını da şiar edinmiştir. Politize olmadan topluma dair hassasiyetleri renklendiren sanatçı ancak renklerin kattığı anlamlarla savaşa karşı durur; kadının var oluşunu ve var oluşundaki yaraların izlerini gösterir ya da kent insanının kaybettiği değerleri tuvallerinde ona hatırlatır. Profil Ayarları sergisi sanatçının kişisel tarihinde önemli bir yere sahip. Bu sergideki işleriyle kendi değişiminin geldiği noktayı gördüğünü, değişim serüveninde odağını kaydırmadan olgunlaşmaya başladığını düşünüyorum. Belki de bu sergiyle renk armonisinden, çok anlamlılık yaratma isteğinden, müzikten, tarihten koparak resim yapamayacağını ve daima 'heyecanla resim yapmanın dünyayı büyüyle dönüştürmeye'benzediğini düşünmüştür. Serginin sanatçının kişisel tarihindeki yeri kadar izleyici açısından hangi noktaları imlediği de önemlidir. Sergide izleyicisiyle birkaç temel noktada buluşmak isteyen sanatçı, bütün bir kompozisyonun içinde çok katmanlı bir yapılanma sunar. Bu katmanlardan birincisi gerçekliğin keşfindeki aynılaşmanın eleştirisiyken ikincisi bu gerçekliği yeniden keşfetmek için estetik öneriler sunmaktır. Serginin bir diğer katmanı da bu anlamsal yapılanmayı tamamlayan malzeme kullanımının varlığıdır. Resimdeki salt gerçekçi yaklaşımların çok anlamlılığı sekteye uğratabileceğini düşünen sanatçı, bu kırılmayı tuvallerinde yaşamak istemediğinden olsa gerek soyut yaklaşımla gerçeği öznel tarafıyla algılamak gibi iki tercih arasında bir sorumluluk ve zorunluluk hissetmeden rahatça gezinmiştir, hep. Bu gezintileri sonlandıran asıl keşif portreler olmuştur. Portreler, gerçekliğin öznel tarafı ile soyut yaklaşımlarını bir araya getiren bir çekim gücüne sahiptir. Soyut anlayışın kavramsal zemini portreler üzerinden de oturtulabilir. Gerçekçi yaklaşımlara da yine portreler aracılığıyla yakınlaşılabilir. Soyuttan soyutlamaya; gerçekçilikten gerçekliğe giden yolların kesiştiği yerde duran portreler, günümüz insanının sunduğu ezber dökümanlarla -belki de hüzünlü portrelerle- birleşince bu serginin anlamsal altyapısı da ortaya çıkmış olur. Toplumdan bireye ulaşılabileceği gibi bireyden de topluma varılabilir. Bireyin toplumla biat, inkar, aşma, bozma, yorumlama, kendine dön me, uyum sağlama vb. unsurlar üzerinden kurduğu ilişkinin tarihsel boyutu da vardır. Bu tarihselliğin elbette estetik hafızada da önemli bir yeri vardır. Bu bakımdan sanatta ve yaşamda insanın kendine dönme eğilimlerinin tarih boyunca benzer yanları olmuştur. Otoportreler bu eğilimlerin en görünür halleridir. Sanatla yaşam arasındaki sınırların kalkmaya başladığı son dönemlerde birey selfilerle otoportre güncellemesi yapmaktadır, aslında. Selfie çekimlerinin kendine dönme ve öznel gerçekliği bulma yolunda atılan adımlardan biri olduğunu kabullenmek gerek. Ancak bir taraftan fotoğrafın getirdiği öznel olduğu kadar sıradan gerçekçi tavır diğer taraftan selfie çekerek kendini yalnızca'öteki' kadar ve 'öteki' gibi tanıyan birey, gerçekliğe kendisi için yarattığı ve çoğunlukla yalnızca kendisinin inandığı dünyanın penceresinden baktığını zannederek sıradanlaşır. Bu sıradanlık o kadar yaygınlaşmıştır ki bulaşıcı olmasa da bir zamanlar her çocuğun maruz kaldığı hastalıklara benzer. Bu ikinci el yaşam biçimi ve/veya hastalık, insanın büyük bir yanılgının ezberinde sıkışması anlamına gelir. Bireyin kendisine ait bu gerçeklik ezberden ve aynılaşmış görüntüler üzerinden gösterilmeye başlandığı için öznel gerçekliğin sınırları kalkmıştır. Sanatçının 'ekosunu arayan ya da havarilerini yaratmak isteyenlere benzettiği bireyler ve bireylerin ezber tavırları, Profil Ayarları sergisinde önemli bir yere sahiptir. Resmimdeki böcek metaforu da bireylerin bir gün bu aynılaşmanın farkına varıp sıradanlaşamaya, yabancılaşma yaşayarak tepki vereceğine dair beklentimi imler. Öyle bir dünya düzeni var ki yabancılaşma biçiminde dahi farkındalık beklentisine sürüklüyor, insanı. Resmimdeki böcek benim için 'kafka esketki'nin yarattığı bir 'umut' aslında, ters metafor... Benim üç boyutlu hologramlarımın ardına gizlediğim umut böceklerim, insan belki bir gün kendine döner, kendini keşfeder diye gezinir resmimde. Bu nedenle son dönemlerde ısrarla üzerinde durduğum, bir köşesinden kasıtlı olarak gerçekten uzaklaştırdığım selfie-profil çalışmalarım da günümüz insanı ile ilgidir, aslında. Bu sözler sanatçının dünyasına girmek için pek çok ipucunu barındırır: Diğer sanatlardan beslenen, toplumcu hassasiyetleri olan ve bu hassasiyetleri resmin engin dünyasından ve estetiğinden haykırmak isteyen, umutlu bir dünya yaratan K. Öner'in sanatı yine sanattan beslenmektedir. Sanatçı, öznel gerçekliği aramanın 'bir çocuk masalı okumakla, kimsenin dokunamadığı büyülü geçmişi hatırlamakla belki 'şimdi'nin sonsuz ve sınırsız akışına büyülü geçmişi dahil etmeyle aşkla, bir kitapla, dostla, bakışla, yalnızlıkla'mümkün kılınabileceğini vurgulayıp kendi gerçekliğini şiirle bulmaya çalıştığını gösteriyor, sergide. Profil Ayarları insanın kendi gerçekliğini yeniden keşfetmesi için çağrıda bulunuyor. Sergiye ve sanatçısına göre insan, kendi gerçeğini hala bulabilir. Sanatçı kendi gerçekliğini şiirin şimdiyi, geçmişi sonsuzlaştıran büyülü yanıyla arıyor ki bu arayış serginin ikinci katmanını ortaya çıkarıyor. Bu çağrıyı kendi resmine şiirleri ortak ederek, belki de şiirlere resimleriniortak yaparak, başka estet güzellikleri resimlerinde kutsayarak yapıyor... Resimlerimin kavramsal ve duygusal bir ön hazırlık süreci olmuştur, daima. Önce zihnimde yaptığım resimlerimin düşünce tohumları zihnime düştüğü anda yanımda edebiyat ve müzik gibi ortaklarım olur, çoğu zaman. Sergideki bazı resimlerimin ortakları da şiirdir. Örneğin Baki Ayhan T.'nin Erkek Berberi Kadın adlı şiirinde hatırlama mucizesi ile dönülen çocukluğun yarattığı atmosfer ve bu atmosferi algılama biçiminin normları yıkıcı etkisi, gerçek- hayal- hatırlama arasında sıkışmış estetik duruşundan etkilendim. Bu şiirde çocukluğun yarattığı büyülü atmosferin ahengini cinsellik, masumiyet ve masumiyetin bozulması, aşk, körlük, cehennem gibi -benim her birini duygu olarak anlamlandırdığım- pek çok nüans var. Bu nüansları estetize ederken imge ve imajın imalı gücüne dayanmış, Baki Ayhan. Şiirin dayandığı imaj ve imge gücünün ancak resmin görsel gücüyle görünür olabileceğini düşündüm. Bir yönüyle bende çok güçlü ve etkili izler bırakan bu şiiri resmimle tamamladım, belki de şiirin yaratma sürecine dahil oldum. Sözleriyle sergideki resim-şiir ilişkisinin anlamsal derinliğini de açıklamış oluyor. Bu açıklama sergide resmini yaptığı doğrusu şairleriyle yeniden yazdığı şiirlerin varlığı ile bütünleşiyor. Sergide Turgut Uyar'ın Yaralı Olduğunu Sanan Birisinin Hüznüne Gazel, Emel Koşar'ın Rüya Şiir Edip Cansever'in Çağrılmayan Yakup ve Seçemiyordum İyi adlı şiirlerinin de sanatçının dünyasından geçerek yeniden üretildiği görülebilir. Farklı sanat alanlarının yarattığı ortak 'duyuş'u resimlerimde birleştirmeye çalıştığım için farklı malzemeleri kullanmaktan da çekinmedim. diyen sanatçının 2000'li yıllardan itibaren resimlerinde kullandığı malzemeleri zenginleştirerek üç boyutlu ve evrensel temalı tuvalleri tercih etmesinin nedenlerinden biri boyutların altına katmanlı olarak yerleştirmek istediği anlam derinliğini ve çokluğunu sezdirmekse diğeri bu sürecin sosyolojik boyutunu, buna bağlı olarak değişen toplum-değişen sanat ve sanatsal ifade biçimlerini estetik tecrübeye dönüştürme isteğiyle ilgilidir. Bu nedensellikler biraz da günümüz resminde var olan bir gerçekliğin sonucu olarak doğmuştur. Günümüz resim sanatı belki de kavramsal sanata yakınlaşmasının sonucu olarak malzeme kullanımını önemsemektedir. Bu yakınlaşma, kullanılan teknikle kompozisyonun uyumunu bozan, zedeleyen bir kopukluğun da ortaya çıkmasına yol açmaktadır. K. Öner'in kullandığı malzeme ve tercih ettiği teknikler, malzeme-teknik-kompozisyon arasındaki uyumun bozulmasına yol açmaz; aksine bütünleşmesini sağlar. 10 Nisan 2017'ye kadar Ankara'da Kent Sanat Galerisi'nde gezilebilecek sergi, izleyiciyi öznel gerçekliği yeniden keşfetmeye, şiirle resmin eşsiz bütünleşmesine çağırıyor.


Blog yazılarımda sürekli değindiğim Sanatın Manupulationnu içeriğini, daha da özetleyerek, yeniden yayına başlayan EDEBİYATİST dergisinin ocak-şubat sayısında, Ordodoksluklar köşemde yazdım. Giderek tavsamaya başlayan ama ekonomik üçkağıttan hiç bir taviz vermeyen Çağdaş Sanata yeniden bir bakış. Sanki Ece Ayhan'ın şiirindeki absürt'ü yaşıyor sanat; ama hangi sanat diye sorarsanız; MODERN sözcüğünün tersyüz ettiği, görsele özgü tüm anlatımı içeren PLASTİK SANATLAR konumuna geliyoruz. 7Önce 19. yüzyıla özgü, insana dair bir can sıkıntısından kaynaklanan bir baş kaldırma diyebiliriz; öteki yüzyıl, iki büyük harbin yıkıntılarından doğmuş bir bunalımın dışa vuruşu! Bugün geldiğimiz yer; insandan çıkan her şey sanat, herkes sanatçı olabilir; sanat anlamsız da olsa ona bir kulp takarız, giderek ekol olur ve bir varoluş kazanır, alınır satılır giderek değer sistemiyle bir yatırım kazanır. İşte günümüze uzanan plastik Sanatların kısa bir kuram ve kuralları! Akademik resim'e karşı tavır ve onu eleştirisi, resmin içeriğinden daha çok tekniği dışlamak adına; bir olguyu tersyüz etmek, figürü silmek, sonuçta abstre ye uzanan başka bir kavga. 1910 yılında Roland Dorgeles adında bir ressam, bir dostunun eşeğinin kuyruğuna fırça bağlayarak, resmi tanıkların kontrolünde yaptırdığı abstre pentür: Adriyatik'de batan güneş, Baroni takma adıyla ünlü bir salonda sergilenip, iyi eleştiriler alarak satılınca; ressamın yazdığı anarşist manifestasyon okunuyor ve eşek ünlü bir ressam oluyor. Manifestasyonda ileriye dönük bazı gerçekler söyleniyor; örneğin bazı etkenlerin sanatı amacından saptırması gibi. Ne yazık bu 21. yüzyılda gerçekleşti! Sanat tarihi, tüm bu muzipliklerden öte, pentürü kendi yolundan saptıran asıl faktörlerin hiç bir zaman farkına varmadı; genellikle sanat tarihçilerin ya da pentür adına uzman geçinenlerin naif liği, sanatı yönetenlerin asıl başkaları olduğu, bu paraya dönük oyunun MODERN etiketiyle müzeler kadar uzanan serüveni; nemene bir pentürü, onun ressamlarını tarihe yazarken, onları yargılamamızın gereksiz olduğunu bu nedenle öğrendik. Örneğin tabudur Picasso; nedense onun dokunulmazlığı yazılmıştır alnımıza! 1. dünya harbinin bunalımında, Şair Tristan Tzara'nın adını koyduğu Dadaizm, biraz dalga geçmek adına, belki de sıkıntının getirdiği bir karşı oluş, sanat tarihinin yolunu değiştirecektir. Çok ilginç; öncelikle şair ve yazarların bir manifestosu olması gerekirken, virus yalnız görsel sanatları etkiledi, uzun süredir ressam olarak ne yapacağını iyi kestiremiyen Marcel Duchamp'ın ready-made tanımınıyla bir objeyi alıp sergilemek: örneğin erkek tuvaletini URİNOİR sanat eseri olarak koyduğunda önce herkes şaşırdı ama bir süre sonra bu obje müzeye girecekti. Dada ile açılan kapı, CONCEPTUEL'e uzanmadan önce pentür'ün kabuk değiştirmesini izledik ve 2. dünya savaşı sonrası Amerika'nın soğuk harpte silah olarak nasıl kullandığından haberimiz yoktu! The Independent gazetesinin açıklamasıyla; emekli bir CIA ajanının deşifre ettiği ABSTRE resmin, nasıl propaganda yoluyla Rusya'ya karşı, soğuk harp süresince kullanıldığıydı. Eski CIA ajanı Donald Jameson' da anlatıyor bunu; harp sonrası Amerikan soyut dışavurumcu ekolünün en önemli isimleri; Jackson Pollock, Robert Motherwell, Willem de Kooning ve Marc Rothko, 20 yıl, soğuk harp boyunca, CIA tarafından büyük sanatçı olarak dünyaya tanıtılmışlardır. Daha doğrusu Amerikan gizli servisi bu ressamlar için harp sonrası 1947'den itibaren Farfield Foundation aracılığıyla Yeni Amerikan Pentürü sergisiyle başlayan promotion giderek İngiltere' de Tate Galllery daha sonra da Museum of Modern Art New York' da müzeleşmiştir ki bu müzenin kurucularından Nelson Rockefeller'in annesinin de CIA ile çok yakın ilişkileri bilinir. Çok ilginç 1972 yılında Londra'da The Times, Michael Sonnabend'in bir CIA ajanı olduğunu iddia etmişti. Öncelikle eşi İleana Schapira 1932 de Leo Castelli'yle evleniyor Bükreş'te, 1940'larda New York'a yerleşiyorlar. İşte bu yıllar açtıkları galeriyle bugün yapılan sanatın projesi çizilmeye başlıyor. 1950 de Castelli'den boşanan İlenea, bu kez ressam John D. Greham'la ikinci evliliğini yapıyor. Greham'ın yakın arkadaşları Pollock, de Kooning, Archile Gorky. O yıllar Castelli Paris'de bir galeri açıyor ve kısa bir süre sonra tekrar New York'a dönüyor çünkü sanat merkezi yukarıdaki anlattığım nedenlerle bu tarafa kaymış durumda. 1959 da İleana üçüncü evliliğini Michael Sonneband 'la yapıyor, uzun süredir birbirlerini tanıyorlardı ve de The Times'ın savını kanıtlayan çok somut deliller var bu evlilikte, Çift kısa bir süre sonra Paris'te bir galeri açıp, yeni isimler tanıtıyorlar; Andy Warhol, Roy Lichtenstein vs. Castelli'iyle birlikte önemli bir üçgen oluşturuyorlar. 20 yüzyıl sanat tarihinin yazılması sürüyor, 1971 de SoHo ve Paris'te yeni açılan galerilerinde conceptuel adına başlayan heppining, instalattion vs. yeni arayışlar, yani 21. yüzyılı yönetecek tüm akımlar sergileniyor. Unutmamak gerekir; Paris'teki galeriyi Sarkis yönetiyordu o yıllar, 1970 yılları, birçok açılışta bulundum, sonuçta o da payını aldı bu Conceptuel'den Ortaya sürülen yeni sanatçılar: Gilbert & George, Jeff Koons, Chiristo, Baselitz, Jannis Kounalis Broadway 'deki galeride pazarlanıyor ve de kısa bir süre sonra bu pazara Charles Saathci katılıyor. 2007 de İleana Sonnabende'in ölümüyle milyarları bulan bir servet ve geriye CIA'nın yardımlarıyla yazılan bir sanat tarihi kalıyor. Geçen gün Sotheby's' de ünlü İngiliz güncel sanatçı Emin Tracy'nin my bed yatağının 2.8 milyon Euro'ya satıldı; ne bileyim, daha önce... bizimle dalga geçiyorlar diye yazmıştım ve de sürekli anlatıyorum tanık olduğum, izlediğim bu Contemporary Sirkini, sanatı yöneten lobilerin hiç bir kompleks gütmeden yaptıkları bu provokasyonlar, uluslararası düzeyde bir histeri! Örneğin Charles Saatchi 1991 yılında 180.000 Euro'ya almış bu yatağı; daha sonra milyarder François Pinot'ya 1,5 milyon'a satmış, Pinot da sahibi olduğu Sotheby's de 2,8 milyon'a satıyor. Emin Tracy ise: ... çok üzgünüm; bilmiyorum nereye gidecek, korkutucu bilememek, kalbimde saklıyorum ve çok seviyorum.. diyerek çiviyi çakıyor. Bu yatağı görmeyenlere kısaca açıklarsak; gerçekten kendi yatağı, aşk yapmaktan yorgun bir yatak, altında üstünde votka şişeleri, İngiliz kaputları, sigara izmaritler, aybaşı bezleri; aklınıza gelebilecek her şey! Belki bilmiyorsunuz batıda, bu satışlardan sanatçı da %3 cebine koyar. İçeriğini kavramak için fazla bilge olmak gerekmediği için ve de fantasmatique objeler, Freude'in konumunda fetişist objelere arzu ki kanımca bir Arap ya da Çin'li milyarderin koleksiyonuna gitmiş olabilir. Bugün sanatı nasıl değerlendirdiğimizi tartışabiliriz ama başlangıçta bu sanatçıya, saygıdeğer Turner'in adı konmuş bir ödülü vermelerini ne yazık anlayamayız! Contemporary güçlerinin sanatın anlamını nasıl tersyüz ettiğinin en somut kanıtıdır bu. Daha sonra yaptığı instalationlar; kendini sergilemenin ya da çözmenin endişelerini, seks'e özgü sapıtansını örneğin içinde yattığı tüm erkeklerin isimlerinin kullanılmış kaputların sergilendiği kamp çadırı: Ne yazık koleksiyonerin evinde çıkan yangında yok olmuş. Erken yıllarda gelip çadırını kurduğu Kaş'da rastladığı ve de giderek uzun yıllar özellikle onun için geldiği bir Türk çobanın anısı da çadırla birlikte sanat tarihinden siliniyor. Artık 50 yaşlarına gelmiş Tracy'nin ilgi alanında değil belki; Baudlaire'in şiiri Sarah da çizdiği; öpüşmekten çarpılmış dudakları, aşk yapmaktan yorgun bedeninde kalan son gücünü, hala üstünden para kazanmayı amaçlayan Charles Saatch'ye satıyor. Gerçekte bunları anlatmaktaki amacım: bir gün paraya dönük bu şamata bittiğinde, önce yataklar sonra da tüm süprüntü, modern müzelerden, koleksiyonlardan çöpe gidecek; Leo Castelli söylemişti bunu. Artık recyclage bile olamayacak çağdaş sanat, bence ileriye dönük bir kurgu olmak üzere. Biriken artık paranın güya yatırıma dönük koleksiyon hırsı ve de depolardan bile taşan birikim, kullanılan malzemenin kendini yok etmesi, devasa boyutların mekandan taşmasıyla yaşanacak bir sunami, işte ileriye dönük karabasanlardan belki en önemsiz olanı, Sosyal- politik bir kaos yaşadığımız şu günlerde bana bir kurgu-filminin senaryosunu anımsatıyor! Harplerden, göçlerden, açlıklardan, politik çıkmazlardan, diktatörlerden vs. değil, çünkü insan daha beterini yaşadı, umut edilgendir, devran değişir hepsi geçer, moral kendini yeniler; başka bilinçli kavgalara hazırlar kendini insan. Bence en büyük sapmaların, o bir türlü tarif edemediğimiz, elimizi kaldıramadığımız başka bir syndromeda sanal bir para gücü; bir yandan karanlık inançları örgütlerken öbür yandan bize olmadık enayilikleri sanat diye yutturuyor. Paralarıyla kompleks gideren, kendilerini odak noktası yapanlara sözüm. Biz dıştan yönetilen bir ülke olduğumuz için, tüm bu batıda yapılanın bize uygulanması, belki ötekilerden daha ciddiye alınmasıdır. Nedeni: yine sanatın efsunu; önemli bankaların, milyarderlerin conceptuel'e açılımı diyebiliriz. Onlar karar veriyor neyin sanat olup olmadığına! Beyoğlu'nda açılan Kavramsal Sanat Merkezlerinin; yapıla yapıla suyu çıkmış, bıktırıcı anlamsızlıklar, hiç bir işe yaramayacak genellikle İngilizce başlıklı ukalalıklar; sokağın sürekli akan amaçsız kalabalığıyla bağdaşmayacak bir anglo-saxon kompleksinin üst düzeyde bir dışa vuruşu, kendini anlayamamanın ışıklı bir vitrini. SALT'ın varoluşuna dönersek; sırtını ünlü bir bankaya dayamış, amaç conceptuel sanatın bir şamatası, derinlemesine bir envanteri, farklı disiplinlerin kesişim noktaları, aralarındaki boşluklardan yeni düşüncelerin oluşması! Ama kime bütün bunlar? Size şunu soruyorum: bu 25 yılda batının kötü taklitlerini, kavramcı sanat etiketiyle bıkmadan, usanmadan gözümüze sokanların, bununla sanata müdahale edenlerin, amaçlarının ne olduğunu merak ediyorum. Sokağın farkında değiller mi? Ama bu kendiliğinden oluşmuyor, bu çöküş, çağların belli dönümlerinde insana dair paradoksal bir moral düşüşüdür. Yalnız plastik sanatlara dokunuyorsa bunu genelleştiremeyiz ama tüm bu çirkinliğin resmi olarak ileriye dönük müzeleşmesi, paraya dönüşmesi, yapıtlaşması, bir öngörü olarak hiç bir perspektife sığmıyor. Ne yazık ona uzanacak elimiz yok; kendini bu kez CONTEMPORARY olarak doğruluyor; sanat nasıl yapılıyorsa öyle, kabulümüz; amaç zengin sınıfını sanata yöneltmek, yeni koleksiyonerler bulmak! Bu tarafta geriye dönük hiç bir dialektik dönüşüm olamaz. Günümüz sanatı modernlik fenomeninin arkasına sığınmış bir kabustur, geçicidir ama geriye kalacaklar daha da önemli bence; geriye bir syndrome kalacak, syndrom BURN OUT.


1962'de Iğdır'da doğan,2006'dan beri Ankara'da yaşayan ve çalışmalarını burada sürdüren Cebrail Ötgün'ün resim serüveninde, ağaç imgesi, resimlerin neredeyse hiç vazgeçilmeyen temel elemanlarından biridir. Sanatçı, on yıl öncesinden günümüze, resimlerini birkaç başlık altında seriler halinde üretmektedir. Ağaç Olduk, Kaos Ganimetleri ve önceleri Travma Günlükleri olarak başlayıp Kabuk adıyla devam ettirdiği resim serileri, ağaç imgesinin, hem biçim hem anlam bakımından geçirdiği dönüşümleri ve sanatçının resim serüvenini izlemek açısından önemlidir. Ağaç Olduk serisinde yer alan ağaç; herkesçe tanınabilen, kuru, yoksunluğa işaret eden, doğadan alınıp resim yüzeyine aktarılırken mekanından koparılmış etkiye sahip bir imgedir. Kaos Ganimetlerinde ağaç, biçimsel düzen olarak her şeye rağmen bir bütünlük arz eden, daha çok soyutlanmış biçimlerden yola çıkılmışve biçim duygusuyla kotarılmış bir ağaca dönüşür. Her iki serinin ortak yanı ise aynı olmayan ama benzer olan ağaç imgesinin değişik yorumlanışı olmalarıdır. Kabuk serisinde ise ağacı da kapsayan sanatçının kendi ifadesiyle bedensi biçimler; Ağaç Olduk ve Kaos Ganimetleri serilerindeki imgelerin harmanlanışıyla, imgenin parçalanması, mekandan kopması, bulunduğu ortama tutunamaması, yabancılaşması, tek ve çok olarak tüm yüzeye egemen olması ve yayılması şeklindedir. Ötgün, resimlerinde biçime rağmen, biçimle beraber başka bir şeye dikkat çekmek ister. Referansı yeryüzü olan sanatçının ilgisini, daha çok ağacın kökleriyle yere doğru; dallarıyla göğe doğru ve hatta her yöne doğru devingenlik içerisindekihareketi çeker. Bu yanıylaağaç imgesi, toplumsalla bir etkileşim içinde çağında yaşanan durumlarabir karşı duruşu göstermenin ifadesi olarak kullanılır. Toplumun dinamiklerinin ifade aracı olarak ağaç imgesi, yaşanan olayların resimlere anlık yansımalarıyla toplumsal olana dokunur. Melih Cevdet Anday'ın Rahatı Kaçan Ağaç adlı şiirinde şair, ağacın rahatını kaçırmak için ona aşkı öğrenebileceği bir kitap vermeyi önerir. Anday'ın aşktan kastettiği şeyin ne aşkı olduğu yoruma açıktır belki ama tıpkı Anday'ın şiirindeki rahatı kaçan ağaç gibi Cebrail Ötgün'ün ağacının rahatı da özellikle toplumsal travmalar ve buna karşılık gelen tepkisizlik durumundan dolayı kaçmıştır. Varoluşçu felsefeyle temellendirilebilecek olan sanatçının düşüncesinde insan, bir gelecek bilincine sahiptir, kendini yaşarken aynı zamanda kendi özünü yaratır ve bunun sorumluluğunu taşır. Bu sorumluluk sadece kendisine karşı değil bütün insanlara karşıdır. Böylelikle insanın sorumluluğu bütün çağına yayılır. İnsan, bu sorumluluğun bütün yükünü omuzlarında taşımakla insanlaşır. İnsan, değerlerini kendi yaratır. Değer ise insanın seçtiği anlamdır. Duygularımızın başlı başına hiçbir anlamı yoktur, duygularımız ancak hareketlerimizle anlam kazanırlar. Harekete geçmemiş duygu hiçbir şey değildir. Özellikle toplumsal anlamda duyarsızlaştığımızı vurguladığı son resim serisinin konusu olan kabuk, kavram olarak örten ve koruyan anlamlarıyla başlangıçta olumlu çağrışımlar yapar. Bir hayvan için kabuk, güvende hissettiği bir çeşit yuvadır. Bir yara için kabuk, iyileşme sürecine girildiğinin göstergesidir. Yaranın acısını önce hafifletir, etkisini azaltır ve yavaş yavaş yarayı unutturur. Bu yanıyla geçmişi şu andan uzaklaştırır ve unutturur. Geçmişin etkisinin azalması ya da unutulması ise her zaman masum bir sonuç anlamına gelmez. Kabuk, aynı zamanda gerçeğin özünün kavranmasına bir engel oluşturur. Özü göstermez, başka bir gerçekliği gösterir. Öldürücü bir yandır bu. Bu yönüyle kabuk tutmak veya kabuklaşmak deyimleri duyarsızlığa bir gönderme yapar. Bir nevi kabalaşmaya ve ardından duyarsızlaşmaya. Sanatçı, hem gerçek anlamıyla hem de kavramsal olarak kabuğu tasarlarken, doğadaki herhangi bir kabuğun benzerini yapmaya çalışmaz. Biçimi oluştururken, doğa görünümleri ve dış gerçeklikle rastlantısal benzerlikler kurar. Ötgün, resimlerinde kabuk imgesini kum, talaş, saman, kağıt hamuru gibi malzemeleri kullanarak elde ettiği hacimli kalın bir dokuyla gösterirken, geri planı gösteren zeminde ince boya ve karşıt bir renk kullanır. Kabuk imgesinin hacimli yapısını gölge ile güçlendirerek resimlerde bir gerilim yaratır. Yüzeyde yeşil kabuk hakim ise arkasında karşıt bir alan olarak kırmızı yer alır. Karşıtlık aynı zamanda sert ve yumuşak etkileriyle de arttırılır. Resimlerin geri planında kullanılan renkler ve boyanın sürülüş şekli daha çok trajik olanı yansıtmayı amaçlar. Ön planda kullanılan renkler ise canlı ve parlak oluşlarıyla geri planda görülmesi istenmeyen, saklanmak istenen imgeyi örtbas etmek istercesine daha alımlı durmaktadır. Öyküleştirmeyi ya da metaforlaştırmayı çok fazla amaçlamasa da Cebrail Ötgün için Kabuk serisinin metaforu, beden ve ağaç beden arasında gidiş geliş ve alış veriş içesindedir. Sanatçı, çeşitli malzemelerle oluşturduğu her biri birbirinden farklı duruşa sahip bedenlerle, canlı bir bedenin hem masumiyetini hem de hayvansallığını yakalayıp bunu gösterebilmeyi amaçlar. Tek ve bütün olandan, parçalı ve çok olana doğru, bütünden koparak dağılma imgesi ile mekandan kopmaya, parçalanmaya, bulunduğu ortama tutunamamaya, uzaklaşmaya, ait olamamaya ve yabancılaşmaya gönderme yapar. Her ne kadar yaşadığı dönemden bağımsız olması düşünülemese de sanatçıların, yaşadıkları ortamın ya da karşılaştıkları ruhsal durumların etkilerinin tam olarak nasıl olduğu bilinemez. Ancak her sanatçının zihninde yer eden geçmişinin olumlu-olumsuz izleri ve yaşadığı ortam, sanatçı odaklanmış olmasa bile, dolaylı olarak resimlerine yansır. Niyeti, geçmişe gönderme yapmak ya da doğrudan bir olaya işaret etmek olmasa bile, geçmişte ve şu anda yaşanan travmalar, resimlerde bir şekilde imge olarak ortaya çıkar. Çocukluk korkularının izlerini taşıyan karadelik imgesi (Görsel 5), sonsuz yutan bir alan, evreni sömüren, çöküşe, parçalanmaya, tutunamamaya karşılık gelen bir şeydir. Hem ağaç bedenler hem insan bedenler kara deliğe yakalanıp hiçbir yere tutunamamaktadırlar. Çocukluğunu Ağrı Dağı'nı ve çevresini gözlemleyerek geçiren Cebrail Ötgün'ün resimlerinin belirgin bir özelliği olan dokuya, Ağrı Dağı'nın ve çocukluğunun geçtiği bölgenin dört mevsimdeki olağanüstü görüntülerinin dokuları yansır. Geçmişinin izlerinin yanı sıra dünyada artan terör dalgasının, Ortadoğu üzerinde oynanan oyunlar ve bunların ülkemize yansımalarının, faili meçhul cinayetlerle aydınların katledilmesinin, Suruç olayının, 10 Ekim patlamasının ve daha birçok patlamaların yaşandığı günümüz Türkiye'sindeki olayların etkileriyle resimler, yaşadığı ortamın izlerini de taşır. 17-30 Mart 2017 tarihleri arasında Galeri Akdeniz'de izlenebilecek olan Kabuk sergisinde, gerçek biçimdir geleneğini bir tür dayanağı olarak gören sanatçı, biçim kaygısının yanı sıra yaşanan olayların etkisinin bir yansıması olarak toplumsala dokunduğu resimleriyle aynı zamanda varoluşsal sürecini de gösterir. Yapmak, yapıyor olmak, var olmanın, varoluşun ta kendisidir.


- Kütüphane Haftası'nda SALT Galata'da SALT'ın 53. Kütüphane Haftası paralelinde hazırladığı Kütüphanelerde Dijital İnsanbilimleri programında, dijital insan bilimlerinin araştırmaya katkısı, arşiv ve kütüphane kataloglarının sayısallaştırılması, veritabanı yönetimi ile araştırma verilerinin haritalama ve sosyal ağ gibi yöntemlerle görselleştirilmesi konuları irdelenecek. Orçun Madran'ın moderatörlüğünde yapılacak olan söyleşi, sayısallaştırma, metin analizi ve veri madenciliğine dayalı dijital insanbilimlerinin, kütüphaneler ile araştırma kurumları ve yöntemlerine katkısına odaklanacak. Dijital insanbilimleri ile açık kültür ve çeşitli disiplinler arasındaki ilişkinin inceleneceği söyleşide, veritabanı ve araştırma görselleştirme yöntemleri değerlendirilecek. Bu söyleşi, SALT'ın 53. Kütüphane Haftası paralelinde hazırladığı Kütüphanelerde Dijital İnsanbilimleri programı kapsamında gerçekleştirilmektedir. Almila Akdağ Salah İstanbul Şehir Üniversitesi İletişim Fakültesi Sinema ve Televizyon Bölümü'nde öğretim üyesi. Hollanda Bilimsel Araştırma Kurumu'nun verdiği Veni bursu ile Amsterdam Üniversitesi'nin Yeni Medya Bölümü'nde araştırmacı olarak çalıştı. Ayşegül Koç İstanbul Şehir Üniversitesi İletişim Fakültesi Sinema ve Televizyon Bölümü'nde öğretim üyesi. Artırılmış gerçeklik, teknoloji ve kimlik konulu doktora tezi odağında dijital insanbilimleriyle ilgileniyor. Orçun Madran Hacettepe Üniversitesi Bilgi ve Belge Yönetimi Bölümü'nde öğretim elemanı, Creative Commons Türkiye'nin teknoloji lideri. Alberto Manguel'in Gezgin, Kule ve Kitapkurdu Metafor Olarak Okur kitabının okunacağı atölyede, Çiğdem Odabaşı ve katılımcılar metin odaklı çözümlemeler yapacak. Derinleşme, serüvene atılma, başka diyarlara yol alma gibi, okuma deneyimine dair yaygın betimlemeler, drama tekniği, görsel okuma ve yaratıcı düşünme teknikleriyle işlenecek. Ayrıca, kitabın Ağda Gezinmek başlıklı bölümüyle dijital insanbilimlerinin ilişkisi tartışmaya açılacak. Bu atölye, SALT'ın 53. Kütüphane Haftası paralelinde hazırladığı Kütüphanelerde Dijital İnsanbilimleri programı kapsamında gerçekleştirilmektedir. Atölye dili Türkçe'dir ve katılım 20 kişiyle sınırlıdır. Çiğdem Odabaşı İstanbul Çağdaş Drama Derneği ve Türk Kütüphaneciler Derneği İstanbul Şubesi üyesi. Okuma, kitap ve söyleşi etkinliklerinin yanı sıra, ilköğretimde bilgi okuryazarlığı eğitiminde kaynak çeşitliliği ve etkin kaynak kullanımı gibi konularda yaratıcı drama atölyeleri yürütüyor. İstanbul: YKY, Çeviri: Dilek Şendil, Kasım 2016.


21-22-23 Nisan 2017'de ikincisi gerçekleşecek olan fanzin festivali yurtiçi ve yurtdışından kendin yap kültürünü benimsemiş olan, fanzin yayımlayan herkese açık bir organizasyondur. Fanzineist, ilk kez Nisan 2016'da fanzin standları, söyleşiler, film gösterimleri, konser gibi etkinliklerle 10 farklı ülkeden 80 fanzini ağırlamış ve fanzin meraklılarından oluşan kalabalık bir ziyaretçi kitlesine kapılarını açmıştı. Festivalde fanzin standıyla katılımcı olarak yer almak isteyen ve fanzinlerini posta yoluyla gönderecek katılımcıların www. fanzineist. Festivale bizzat gelemeyen fakat katılım sağlamak isteyen fanzincilerin www. fanzineist. com'da yer alan posta adresine kendi fanzinlerini göndermeleri gerekmektedir. Son gönderim tarihi: 5 Nisan 2017'a dek fanzinlerin belirtilen adrese ulaştırılmış olması gerekmektedir. -FanzineIST Zine Fest of Istanbul, herhangi bir maddi destek olmaksızın, tamamen kendin yap kültürü perspektifiyle Deniz Beşer ve Naci Mert tarafından organize edilmektedir. Fanzin, İngilizce FANatic ve magaZINE kelimelerinin kısaltılmasıyla oluşturulan finansal kaynaklardan ve hiyerarşik yapılardan uzak alternatif bir basılı materyeldir.


'Düşleme'den yoksun bir zaman-uzam içinde varlığını sürdürmeye çalışan bizler, yeniden düşü ünlemek için kendimize bir uzam yarattık, düşlemeyi yeniden hatırla mak, düşüncelere yol açmak için... Yol açmak, bize göre, kasmak-gevşetmek, daraltmak-genleştirmek, sıkıştırmak-patlatmaktır. Bu bizim hayatta kalma biçimimiz. Hayalimizde bir Reiman uzamı var. Bu uzam içinde düş lerimizi haritalandırdık. Bunu sonsuzca bir haritalandırma, harita içinde harita olarak düşünüyoruz. Yaratılan her bir harita, içinde diğer bir haritanın dölünü taşır. Her bir döl içinde bir diğer harita katlanmıştır. Bizim Düş-düşünmelerimizin haritaları aslında içinde bir diğerimizin Düş-düşünme haritalarını da barındırır ve o da bir diğerini. Bir başka deyişle sonsuzca birbirlerinin içinde haritalanmışlardır. Bu nedenle Harita-Uzam düş-düşünmelerini haritalandırmak isteyen tüm sanatçılara açıktır. Çünkü biliyoruz ki bizim düş-düşünmelerimiz içinde katlanan diğer düş-düşünmeler var. İki düş- düşünme arasında bir düş-düşünme oluşur. Bu sebeple Harita-Uzam bir süreci işaretler. Sonuçtan ziyade sürecin kendisine odaklanır. En katı anlamıyla veri elde etmekle ilgilenmez, akışın kıvrımlar arasında dolaşmasını, oluşları takip eder. Sürecin kendisi Harita-Uzam'dır. Harita Uzam projesinin 4. Sergisi Ender Gelgeç'in kendi- kudretince.. kendi- kıvamında.. oluşuyla 16 Mart / 7 Nisan 2017 tarihleri arasında değartlab Project space 'de izlenebilir. Hoşnudiyemah. Kızılcıklı Mahmut Pehlivan Caddesi, No: 26/ 10 Eskişehir.


Galeteaart Sanat Galerisi, kendi koleksiyonu, Şahinler ailesi ve Doğan Timurlenk'in koleksiyonlarından oluşan Türk resim tarihinin önemli sanatçılarının ve yabancı ustaların yer alacağı, kapsamlı koleksiyon sergisine ev sahipliği yapacaktır. Osman Hamdi Bey, Fikret Mualla, İbrahim Safi, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Kuzgun Acar, Orhan Peker, Naci Kalmıkoğlu, Ömer Adil, Şeref Akdik, Feruh Başağa, Eren Eyüboğlu, Nejdet Kalay, Zeki Faik İzer, Cemal Tollu, Mustafa Ayaz, Mehmet Ali Laga, Berç Toroser, Nevin Gökay, Burhan Uygur, Ahmedov Natik, Mustafa Ayataç, Abidin Dino, Avni Arbaş, Işıl Özışık, Tanju Özışık, Sarkis Günsel, Devrim Erbil, Erdem Uçkan, Ercan Arslan, Eberhard Riegele, Karl Hartmann, Hans Toppers, Selim Turan, Yusuf Katipoğlu, Adil Doğançay, Sami Yetik, Jülide Atılmaz, Muzaffer Akyol, Sarkis Gürsel, Raoul Dufy gibi değerli sanatçıların birbirinden farklı tarzda eserlerini görme şansı yakalayacaklardır. Koleksiyon sergi 30 Mart 12 Mayıs 2017 tarihleri arasında Galatea art sanat galerisinde görülebilir.


Yaş sınırlaması: yaş sınırlaması yok, 28-30 yaşın aşılmaması tercih sebebidir, basvuru tarihine kadar son mezuniyetin üzerinden 6 yıl geçmemiş olmalı.


SALT Araştırma Fonları bu yıl, Dr. Mehmet Bozdoğan'ın (1922-2015) anısına ikinci kez verilecek iki ek fonla sekiz araştırmacının projesine katkı sağlayacak. Türkiye'nin ilk radyoloji uzmanlarından olan ve çok sayıda öğrencinin eğitimini üstlenen Dr. Bozdoğan'ın kızları Sibel ve Hande Bozdoğan'ın desteğiyle sayısı altıdan sekize çıkarılan projelere toplam 80.000 TL'lik fon verilecek. SALT Araştırma Fonları'na ön başvurular sonucu, bu yıl toplam 205 projeden 155'i kabul aldı. Daha kapsamlı olan ikinci aşama başvurular, 20 Mart Pazartesi saat 18.00'e kadar sürecek. Prof. Dr. Elvan Altan, Doç. Dr. Ahu Antmen, Vasıf Kortun, Prof. Dr. Nadir Özbek ve Lorans Tanatar Baruh'dan oluşan seçici kurulun belirlediği projeler 22 Nisan Cuma günü duyurulacak. SALT Araştırma Fonları, Türkiye'de görsel pratikler, yapılı çevre, sosyal yaşam ve ekonomik tarih alanlarında özgün belge edinimi ve araştırma projelerini destekler. Ayrıca, SALT Araştırma bünyesindeki birikimlerin değerlendirilmesine katkıda bulunur.


SALT Galata 30 Mart'ta saat 22.00'ye kadar açık. Konuşma dili Türkçe'dir. Program herkesin katılımına açıktır. SALT'ın kurucu Araştırma ve Programlar Direktörü Vasıf Kortun, 31 Mart'ta görevinden ayrılıyor. Kurumun Yönetim Kurulu'na katılan Kortun, çalışmalarına yazar, araştırmacı ve danışman olarak devam edecek. SALT Galata is open until 22.00 on March 30. The talk will be held in Turkish.


Sessizliğin Kardeşleri, yönetmen Taylan Mintaş'ın yıllar sonra gittiği köyünde karşılaştığı kuzenleri Toso (53) ve Çao'nun (38) hikayesini konu alıyor. Kars'ın Susuz İlçesine bağlı küçük bir köyünde yaşayan Toso ve Çao, öfkeleriyle de sevgi gösterileriyle de birbirlerinden farklı iki kardeştir ama onları ortaklaştıran şey sadece, ahraz olmaları değildir; kendilerine özgü işaret dilleridir de. İki kardeşin, bazen insanların kusurlarıyla, bazen yetenekleriyle, bazen de dedelerden kalma lakaplarla yarattıkları bu Kürtçe işaret dili, tüm köy halkı tarafından da bilinmekte ve köyde Kürtçe ve Türkçe dışında 3. bir dil olarak kabul görmektedir. Üç yıl ve dört mevsim boyunca süren ve seyirciyi zor koşullara rağmen direncini kaybetmeyen insanların hayatlarına konuk eden Sessizliğin Kardeşleri, iki kardeşin sessizliğin içinde yarattıkları benzersiz bir dilin yanı sıra, babalar ve oğulların, ve elbette köyün güçlü kadınlarının da hikayesidir. Dış dünyanın sesi, bu iki karakteri harekete geçiren bir motivasyon aracı değildir; yaşamlarını diğer insanlar gibi kendi seyrinde yaşarken, gerçek olan şudur ki bu aslında, derin bir sessizliktir. 'Normal' insanları harekete geçiren ses, inanç ve kültür gibi pek çok etmen olmasına rağmen, bizim karakterlerimizi harekete geçiren şey, bulundukları ortamda duyan ve konuşan insanların yarattıkları atmosfer ve onların yarattıkları sosyal yaşamdır. Diğer insanlar gibi camiye giderler ve onların yaptıklarının aynısını taklit ederler. Ellerini kulaklarına götürürler, eğilirler, çökerler ve kafalarını sağa ve sola çevirirler. Fakat namaz kılmak için hiçbir dua bilmezler ve namazı sadece camide kılarlar. Mesela ev ortamında ibadete dair hiçbir şeye rastlamayız.


Kemal Uludağ'ın YANSIMA isimli 14. Kişisel Seramik Sergisi 20 Mart 2017 Pazartesi günü Tünel Sanat Galerisinde sanatseverlerle buluşuyor. 7 Nisan 2017 ye kadar açık kalacak sergide, Kemal Uludağ'ın seramik çalışmalarının Üç farklı dönemini örnekleyerek belirleyen 80 eser; YANSIMA, İKON'lar ve TÖRE serilerini kapsamaktadır. Kemal ULUDAĞ; YANSIMA serisi olarak tanımlanan eserlerinde, toplumsal karmaşa yaratan istiflenmeleri ve bunun birey üzerinde yarattığı etkileri ve sonuçları ironik bir yorumla yansıtmaktadır. İKON'lar serisi olan eserlerinde; labirent gibi görülen tasarımlar, aslında tek-yön denebilecek zorunlu bir süreci irdelemekte ve estetik bir yorumla sorgulamaktadır. Bir başka söyleyişle; çağın küreselleşme yönelimiyle, aynı yöne-aynı tipe-aynı kalıba yönelimi ve bu yönelime uyarlı olarak, zor bulunan doğru yola ilişkin gidiş istikametini vurgulamaktadır. TÖRE serisinde ise; töre-gelenek-görenek deyişlerinin yapay, asılsız ve anlamsız savunmasına sığınarak; 21. Yüzyılda insanın- insana, insanın insanlara yaptıklarını kendi seramik diliyle betimleyerek, gözler önüne çıkarıyor. 15 ödül sahibi olan ve yurtiçinde 13 yurtdışında 1 kişisel seramik sergisi açan Kemal ULUDAĞ yurtdışında 22, yurtiçinde ise 300'ün üzerinde karma sergiye katılmıştır. Sanatçının yurtiçinde ve yurtdışındaki müzelerde, kamu ve özel koleksiyonlarda eserleri bulunmaktadır.


'Papa: Hemingway Küba'da' filmi, adından anlaşılacağı gibi, Ernest Hemingway'in (1899-1961) Küba yıllarını konu alan bir film. Ülke kadar yıl da önemli. Yazar, tam da Küba Devrimi'nin yaklaşmakta olduğu sırada Küba'da. 'Papa: Hemingway Küba'da' gerçek olaylara dayandığını söylüyor. Filmde, yazar, teknesiyle Kübalı devrimcilere el altından silah taşıyor. Gerçekse çok önemli bir bilgi. Yoksa sansasyon için mi konmuş bu sahneler? Hemingway'ın İspanya İç Savaşı'na katılımı düşünülürse bu kaçakçılık şaşırtıcı gelmeyecek. Ama Küba'daki burjuva yaşamı düşünülürse gelebilir. Küba Devrimi'nden sonra tümüyle Küba'da çekilen ilk Hollywood filmi olduğu söylenen 'Papa'da Hemingway 4. eşiyle Küba'da yaşamaktadır. Geçimsiz bir insan olduğu için, evliliklerini ve genel olarak ilişkilerini sürdürmekte zorlanmaktadır. Ancak 4. eşi de geçimli birine benzemez. Sürekli olarak boşanma lafı geçer, fakat sık sık küsüp barışarak evliliklerine devam ederler. Bir kez daha, yazar yaşamlarının öyle ahım şahım olmadığının farkına varırız. Ünlü olmak bile çoğu zaman mutlu olmaya yetmeyecektir. Papa filmi bir depresyon filmi olarak da izlenebilir. Filmde Hemingway'in babasının kendi canına kıydığını öğreniriz. Ailesinde intihar çok yaygındır. Filmde Hemingway'in defalarca intihara kalkıştığını görürüz. Filme çekilen dönemden 18 ay sonra kendi yaşamına son verecektir. Peki Hemingway'i hayatının doruğunda ölüme sürükleyen nedir? Filmde anlatıldığı gibi, yazarın hayatta mutlu olmak için her şeyi vardır. Gepgeniş araziye inşa edilmiş geniş ve güzel bir evi, güzel bir eşi vardır. Maddi sıkıntısı yoktur. Ününün doruğunda olduğu için yazdıklarından iyi bir gelir elde etmektedir. Şehre indiğinde çevresini hayranları sarmaktadır. Peki neyi eksiktir? Filme bakılırsa, onu ölüme sürükleyen neden, artık yazamamasıdır. Yazamama konusunda biraz daha düşünelim. Yaratıcı çalışmalar öngörülemez bir niteliktedirler. Ayrıca usta bir yazar ya da sanatçı, her yapıtında aynı başarıyı gösterecek diye bir kural da yok. Çeşitli müzisyenlerin başarının doruğuna çıktıktan sonra ileri yaşlarda kimi zaman ağır ağır kimi zaman hızlı hızlı bayır aşağı düşüşünün tanığıyız. Kimi sanatçılar için, keşke falanca yapıtından sonra üretmeyi bıraksaydı dediğimiz olmuştur. Hemingway gibi yazarlar ise olaya böyle yaklaşmazlar. Onlar için, işleyen demir ışıldayacaktır. Ne kadar çok yazarlarsa, o kadar çok yaşama sevinci kazanırlar. Oysa filmde anlatılan 59 yaşındaki usta yazar, bundan sonra yazamasa bile, önceki yapıtları onun adını tarihe çoktan yazdırmıştı. Diğer bir deyişle, öyle bir noktaya gelmişti ki yazmasa da olurdu. Onun yanlışı, kendine yönelik aşırı beklentisinden kaynaklanıyordu. Oysa yaratıcılık öngörülebilir bir olgu olmadığına göre, yazamamasını kendine yüklemiyor olmalıydı. Hemingway'in yazamadığı zamanlarda, yazmak dışındaki boş zaman etkinliklerine yönelmesi gerekirdi. Teknesiyle açılabilir; çocuklara yardım edebilir; büyük balıklar tutup ihtiyaç sahiplerine dağıtabilir; bahçecilikle uğraşa bilirdi. Film izleyebilirdi, şarkı söyleyebilirdi, kumsalda yürüyüş yapabilirdi. Kitap okuyabilirdi. Hemingway'in filmde kitap okuduğunu nadiren görüyoruz. Düşünsel yaşamda fazla içine kapanık olmak da iyi değil. Filmde genç gazeteci ile Hemingway arasında baba-oğul ilişkisi kurulduğunu görürüz. Zaten yazar adada 'Papa' olarak anılmaktadır. Fakat bu ilişki, inişli çıkışlı olacaktır. İlişki, yanlış anlamalar dışında Hemingway'in evliliğinin iç çalkantılarından da nasibini alacaktır. Peki Hemingway'in Castro, Che ve yoldaşlarıyla ilişkisi nasıldı? Yakın bir ilişkileri olmadığı anlaşılıyor, fakat bir olumsuzluk da yok. Yazar, devrim olduğunda, bir yazısında devrimi selamlıyor. Castro, Hemingway'le 1960'daki görüşmelerinde, Sierra Maestra'daki gerilla mücadelesindeki esin kaynaklarından biri olarak Hemingway'in 'Çanlar Kimin Çalıyor?' romanını anıyor. Roman İspanya İç Savaşı'nı konu alıyordu, Hemingway onu Küba'da yazmıştı. Castro ve yoldaşlarına ilk gerilla eğitimini veren ise İspanya İç Savaşı'na katılmış olan bir Kübalı'ydı. Hemingway, 1954'te Nobel Ödülü aldığında, bunu Küba halkına armağan etmek istemişti. Fakat Batista rejimine vermemek için, ödül olan altın madalyayı, sergilenmek üzere Küba'daki bir kiliseye bağışlamıştı. Yazarın kendini Kübalı gibi hissettiği söyleniyor. Film bir yazarın iç dünyasını bize yansıtması dolayısıyla benim hoşuma gitti. Hollywood çölünde bir vaha gibi geldi. Daha iyisi çekilebilir mi? Elbette. Aslında açıkçası, filmi değil, türü sevdim. Yazarların yaşam öykülerini konu alan her tür filmi izlerim, iyi olsun kötü olsun. Bir de bu aralar yaşın film beğenileri üstünde ne kadar etkili olduğunu fark ediyorum. Bu filmi 20 yıl önce beğenmeye bilirdim.


Sınırlı saatlerimize sınırlı planlamalar yaparak sınırsız hayaller sığdırıyoruz. Bu sınırsızlıkla sınırlı olanların üstesinden gelmeyi ve arkamızda bırakmayı öğrendik. Sanki yalnızca bunun için yaşıyormuşuz. İnsan, sınırlı saatlerinde yalnızca bir ailenin çocuğu olarak değil, bir toplumun ve yaşadığı dönemin sorumlusu olarak doğmuştur. Burada önümüze upuzun bir cadde çıkıyor. Öyle uzun ki insan bunun sonu gelmez sanıyor. O zaman acele etmeye başlıyorsun. Gittikçe daha çok acele ediyor insan. Her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. Daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun. Sonunda nefesin kesiliyor ama cadde hala seni upuzun bir şekilde bekliyor. İşte bu caddeyi azınlığa saatlerimizi satarak geçirmek yerine zamanın üzerindeki egemenliğimizi fark etmemiz gerekiyor. Eğer bunun farkında olmazsak duman oluruz. Zengin olmak marifet değil mesela. Mesela her isteyen zengin olabilir. Birazcık zenginlik için saatlerini ve ruhlarını satanlara bir baksanıza. Onlar gibi olmak isteyeceksek saatimizden ve ruhumuzdan vazgeçmek zorundayız. Yani insanı insan yapan en önemli iki unsur; Zaman ve Ruh. Günlük yaşam içinde çok büyük bir sır vardır. Herkesin bunda bir payı bulunur ve herkes onu bilir ama pek az kimse bu konuya kafa yorar. Çoğu kimse onu olduğu gibi benimser ve ona asla şaşırmaz. Bu büyük sır zamandır. Onu ölçmek için saatler ve takvimler yapılmıştır ama bunlar hiçbir şey ifade etmez. Herkes çok iyi bilir ki bazen bir saatlik süre insana ömür kadar uzun gelirken bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçir gider. Zamanın bu garip kısalığı-uzunluğu o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır. Zaman yaşamın ta kendisidir. Zamanın yani yaşamın kendisini bizden alarak zenginleşenler zaman hırsızıdır. Aylık planlamayla yaşayan birey 30 günün (720 saatin) 25 gününü (600 saatini) satmak ZORUNDA! Satmadığı takdirde aç kalacak. Aç kalmamak için satmak zorunda bırakıldı. Her doğan birey, yaşadığı sınırlı saatin hemen-hemen hepsine yakınını düşünmemeye, ailesi varsa ailesini başından savmaya meyilli olduğu için mi zaman hırsızlarına harcıyor zamanını? Kesinlikle HAYIR. Kesinlikle HAYIR çünkü zaman hırsızları çaldıklarının farkına varılmaması için örgütlü çalışmakta. Azınlığın örgütlülüğü! Azınlığın örgütlülüğü işte bu düzeneğin üzerine kurulu. Peki ya biz? Azınlığın bizden aşırdıklarına göz mü yumacağız yoksa çoğunluğun, yani zamanı çalınanların zamanlarını kendilerine geri mi vereceğiz? Kendilerinin olanı kendilerine geri vermek! Saat, gün, hafta, ay, yıl onların olsun.


Hale Işık'ın beş yıllık üretim sürecini kapsayan sergi, sınır kavramının olmadığı bir içsel doğada keşfe çıkıyor. Hale Işık'ın Gövde/Stalk başlıklı yedinci solo sergisi, beş yıllık üretim sürecini kapsıyor. Toprağa yerleşmek, yığınlar-yığınaklar ve korunma mekanizmaları oluşturmak, gücü bir bedende toplamak gibi köklere dayanan ve bedenin tüm algılarını şekillendiren hisler serginin temel hareket noktasını oluşturuyor. Hale Işık'ın Gövde/Stalk serisinde oluşturduğu eserler, insan doğasının kökeninde yerleşik olarak bulunan, tüm algı ve güç oyunlarının ötesinde, her birimizin insanlık ailesini oluşturan o büyük yapının birer parçası olarak, birbirleriyle etkileşim halinde olduğunu ve bizi bir arada tutan akışkan bir bilinç alanının varlığını hissederek oluşturuldu. Serideki işler, doğanın fiziksel materyalleriyle yakın ilişkiler kuran resimler ve heykellerden oluşuyor. GÖVDE/STALK 6 30 Nisan 2017 tarihleri arasında, her gün 10.00 19.00 saatleri arasında, ilk kez bir sergi alanı olarak düzenlenen Cibali Cam Fabrikası'nda görülebilir.


Deniz Pireci oyun kavramı üzerinden şekillenen son dönem çalışmalarını biraraya getirdiği Oyunbaz adlı sergisiyle 8 Nisan 6 Mayıs 2017 tarihleri arasında Galeri ARK'ta sanat severlerle buluşacak. Hepimizin oyunbazlığa teşvik edildiğimiz 21. Yüzyılda; içinden çıkılamaz durumların saptamasını figürleri aracılığıyla işaret etmeyi seçen sanatçının, bu şekilde oluşturduğu dilinin ince alaycılığı ve ironisi zaman zaman bizi şaşırtıyor. Malzeme ve konu arasındaki ilişkiye önem veren Deniz Pireci; renklerin enerjisi, formların sadeliği ve zıtlıkların uyumu ile, bu sergisinde aslında bizim de ister istemez oyunun bir parçası olduğumuzu hatırlatmak istiyor.


Uzun süredir İstanbul'da sergi açmayan usta ressam Aydın Ayan SIR VE BÜYÜLÜ GERÇEK konulu 45. Sanat Yılı Sergisi 7 Nisan-10 Mayıs 2017 tarihleri arasında Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi Beş Kubbe Salonunda yer alacaktır. Ayan'ın sergisinde, 2007 öncesine ait az sayıda yapıtına ve 2007 sonrası, büyük boyutlu 100'ü aşkın tuval resmine yer verilecektir. Sergi nedeniyle AYDIN AYAN 'SIR VE BÜYÜLÜ GERÇEK' başlıklı kapsamlı bir sergi kitabı da yayınlanacaktır. Sergideki resimler, İnsanın Doğaya Ettiğidir, İnsanın Hayvana Ettiğidir, İnsanın İnsana Ettiğidir ana başlıkları altında toplanabilecek doğa, yaşam, insan merkezli figüratif bir yaklaşımın ürünleridir. Bu temel izleklerde Ayan, bazen gerçeğin peşinden gider, bazen protest nitelikli bir resimle baş kaldırır, bazen bir sır perdesinin arkasından sızan bir ışık gibi simgesel işler yapar, bazen felsefi bir söylemin peşine takılır, bazen en yalın biçimiyle doğaya yönelir, bazen tarih-tarif resimlerinde yaptığı gibi çok katmanlı estetik bir düşünsel yaratış süreci içine girer, Sır ile Büyülü Gerçek arasında tutkuyla dolanır durur. Sanatçıyı, sırtındaki kayayı tepeye taşımaya çalışan bir Sisyphos olarak niteleyen Ayan'ın sanatı için Larousse Büyük Lügat ve Ansiklopedi Resimlerinde gerçekçi bir figür yorumuyla çağdaş ve etkili bir anlatım görüldü, Türk ve Dünya Ünlüleri Ansiklopedisi... hemen her resminde insanı ele alır. Bu ele alış her kez doğrudan insanı resmetmek biçiminde olmasa bile anlattığı gene insandır, Time Out, London's Weekly Guide ise Türk sanatçısı Aydın Ayan'ın totaliter rejimlerin baskısını irdeleyen figüratif yağlıboya ve baskı resimleri.. yorumunu yapılır. Aydın Ayan, 1953 yılında doğdu, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü'nde öğrenim gördü (1972-1977). Bitirdiği Bölümde 1979'da Asistan, 1990'da Doçent, 1998'de Profesör oldu. British Council bursu ile İngiltere'de(1986-1987), Eisenhower Exchange Fellowship ile ABD'de inceleme, araştırma ve sanatsal çalışmalar yaptı. Yurtiçi ve yurtdışında 40'a yakın kişisel sergi açtı ve üçyüzü aşkın karma sergiye katıldı. İlki şiir dalında (1971), sonuncusu Moskova İmparatorluk Sanat Akademisi Onursal Üyelik Sanata Katkı Ödülü(2013) olmak üzere toplam on dokuz ödül sahibidir. Ayan, eğiticilik yaşamı boyunca kurumunda, Resim Bölümü başkanlığı, Rektör Yardımcılığı, MSGSÜ İstanbul Resim ve Heykel Müzesi müdürlüğü gibi görevler yapmıştır. Ayan'ın sanatına ilişkin yazılmış ve yayımlanmış çeşitli kitapların yanında kendi yazdığı ya da editörlüklerini yaptığı altı kitap bulunmaktadır. Ayan hakkında, metnini Ahmet Oktay'ın yazdığı Aydın Ayan, metnini Kıymet Giray'ın yazmış olduğu Aydın Ayan ve editörlüğünü sanatçının kendisinin yaptığı, çok sayıda sanatçı ve sanat yazarının metinlerinden oluşturulmuş Aydın Ayan 'Sisyphos'un Direnci başlıklı yayınlanmış, kapsamlı kitaplar bulunmaktadır. Ayan MSGSÜ'deki eğiticilik görevinin yanında sanatsal çalışmalarını İstanbul ve Şile'deki atölyelerinde sürdürmektedir.


Dünya sürekli değiştiği halde hiçbir şey hissetmemek, dönüşümün farkına varamamak... Özenbaş'ın eserlerinin birçok ideolojiyi sentezlemiş, sindirmiş olmasının sebebinin altında yaygın olanın tersine tüm sistemin nasıl işlediğinin farkında olması yatıyor. Beyoğlu atölyesinde çalışmalarını sürdüren Özenbaş'ınçevre sorunlarına işaret ettiği yeni serisinde kendinizi içinde kaybedeceğiniz DionysiacJungleve doğal olarak getirdiği kaosu hissedeceksiniz. TheDionysiacJungle Of TheOutsider, 6 Mayıs tarihine kadar Piramid Sanat'ta izlenebilir. - +90 (212) 2973121


Hababam Sınıfı'nın Güdük Necmisi Halit Akçatepe hayatını kaybetti. Türk sinemasının sevilen oyuncularından Halit Akçatepe 79 yaşında vefat etti. Yeşilçam'ın en değerli isimlerinden biri olan Halit Akçatepe'nin ölümü büyük üzüntü yarattı. 1 Ocak 1938'de Üsküdar'da doğan Akçatepe, ilkokulu Refik Halit Karay Mektebi'nde okur. Babası Sıtkı Akçatepe'dir. Konservatuvar eğitimi hiç almamıştır. Zamanın film yönetmenlerinden birinin, babasına bize bir çocuk oyuncu lazım dediği zaman, babası tülüatçı Sıtkı Bey oğlu Halit'i oynatmıştır. İlk filmini 1943'te 5 yaşındayken çekti. Daha sonra ilkokul sıralarında ders görmeye başladı. Saint Benoit Fransız Lisesi'nden mezun oldu. 1959'da Anıtkabir'de 1,5 yıl askerlik görevini yaptı. 1972'te Tatlı Dillim filmiyle şöhreti yakaladı. 1963'te Yasak, Gündoğarken, Semaya Baktım Seni Gördüm filmlerini çekti. 1975'te Hababam Sınıfı adlı filmindeki Güdük Necmi tiplemesiyle Türk sinemasına adını yazdırmıştır. Usta oyuncunun babası Sıtkı Akçatepe ve annesi Leman Akçatepe de Türk Sineması'nda birçok yapımda rol almış oyunculardır. Özellikle babası Sıtkı Akçatepe, Hababam Sınıfı film serisinde oynadığı Paşa Nuri tiplemesiyle tanınmaktadır. Babası Sıtkı Akçatepe annesi tarafından Osmanlı İmparatorluğu'nun Lale Devri Sadrazamı Nevşehirli Damat İbrahim Paşa'nın torunudur.


JAPON SANAT MERKEZİ tarafından Türk sanatı ve sanatçılarını Japonya'da tanıtmak üzere ilki 3-8 Mayıs 2016 tarihleri arasında düzenlenerek Japonya'da şimdiye kadar yapılmış en büyük güncel Türk sanatı sergisi olan ArTTurkey JAPAN sergisinin Japon sanatseverlerden gördüğü yoğun ilgi nedeniyle bu yıl ikincisi gerçekleştirilecektir. ArTTurkey JAPAN 2017 ( / NİTTOTEN 7) 26-30 Temmuz 2017 tarihleri arasında yine dünyanın önde gelen sanat müzelerinden Tokyo-Machida City Museum of Graphic Arts'da yapılacaktır. Sergi sırasında ziyaretçilerin oylarıyla seçilecek üç esere NİTTOTEN ÖDÜLÜ verilecektir. Kazananlar sergiyi takiben kamuoyuna duyurulacaktır. Tüm katılımcılara ArtTurkey JAPAN 2017 Katılım Belgesi verilecek ve eserleriyle birlikte Japonca-Türkçe-İngilizce dillerinde hazırlanan online katalogda yer verilecektir. Sergiye eserleriyle katılmak isteyen sanatçıların başvuru formunu doldurarak, katılım ücreti ve tanıtım bilgileri ile birlikte en geç 23 Haziran 2017 tarihine kadar JAPON SANAT MERKEZİ'ne başvurmaları gerekmektedir. Sanatçıların aşağıdaki Katılım Şartlarını okuyarak eserlerinin ebat, malzeme, teknik açılardan katılıma uygun olduğunu kontrol etmelerini ve kabul edilmeleri durumunda takvimde belirtilen son tarihlere kesinlikle uymalarını önemle rica ediyoruz. Şartname ve Başvuru Formuna aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz.


Galeri Miz, 12 Nisan 6 Mayıs 2017 tarihleri arasında Eyüp Ataş'ın Bakışta isimli sergisine ev sahipliği yapıyor. Eyüp Ataş, Bakışta isimli sergisinde yeni bir gerçeklik düşüncesinden yola çıkarak, 'yaşadığımız olay veya durumlarla gerçeklik kavramının kırılarak sadece kendimize has yeni bir gerçekliğin ortaya çıktığını' dile getirir. Susan Sontag'ın Başkalarının Acısına Bakmak adlı kitabında Goya'nın Savaşın Felaketleri serisini deşifre ettiği bölüm Eyüp Ataş'ın bu seriyi oluşturmasında ki en önemli çıkış noktasıdır. Ataş, eserlerinde gerçeğin üstünü örten o temassızlık halini yansıtır ve içselleştirmenin, görmezden gelmenin, izlemenin hazzının çelişkili hallerini bizlere sunar. Nilgün Yüksel'in sergi üzerine kaleme aldığı şu cümlelerinde, Ataş, sanat tarihinden Pop'un ve kitsch'in imgelerini devralır. Aslında birbirinden çok da farklı olmayan bu iki kavramı yüzeyde bir araya getirir. Doğadan kopan yeni insan türünün ihtiyacı olmayan eğlence ve yaşam anlayışını yansıtır. Haz, artık ne ağacın gölgesinde ne içtenlikli bir dokunuşta ne de yaşamı hissettiren nefestedir. Haz, daha çok birbirine benzeyen yiyecek tüketim salonlarındaki burgerlerde; asitli, şekerli içeceklerdir. Anlamını yitirmiş, dozu kaçmış bir mutluluk maskesiyle haz, damağa yapışan geçici bir tattan öteye geçememektedir ifadesini kullanmıştır. Sergi 6 Mayıs tarihine kadar Galeri Miz'de izlenebilir.


BERLINARTPROJECTS Nisan ayında, normalde çok farklı pratikleri olmasına rağmen mekana ve perspektifin sınırlarına ilgi duyan iki sanatçı arasındaki karşılaşmaya ev sahipliği yapıyor. Heykel, bu sergide resimle buluşuyor; Riedel'in geometrik eserleriyle, Emre Meydan'ın zarif iç mekan resimleri diyalog kuruyor. Her iki sanatçının, mekanın temsil edilmesini sorgulama ve perspektifi zekice yanılsamalar ve çarpıtmalarla ele alma konusunda Riedel'in büyük ölçekte, Meydan'ın daha samimi olmak üzere kendine özgü bir dili var. Ancak bu iki yaklaşım, bir diğerini gölgede bırakmadan birbirlerini keşfediyor ve birbirleriyle etkileşime giriyor. Serginin merkezinde, Riedel ve Meydan'ın derinlik, mekansal ilişkiler ve üç boyutluluk konusundaki etkileşiminin ürünü olan bir çalışma yer alıyor. Sergi alanina girer girmez, Riedel'in etkileyici ahşap çalışmaları göze çarpıyor. Daha fazla hacim etkisi yaratan geometrik yapıları ve dalgalı yüzeyleriyle, bu çalışmalar doku ve biçim algısı üzerine ustaca bir deneme. İncelikle hesaplanan ve konstrüksüyon prensiplerine dayanan iç içe geçmiş doğaları, bu büyük ölçekli ancak kontrollü heykellerin karmaşıklığını ortaya koyuyor. İki ve üç boyutluluk arasında gidip gelen Riedel'in minimalist çalışmaları, izleyici farklı bir açıya hareket ettiğinde değişerek bilinçli olarak mekansal farkındalık ile oynuyor. Meydan'ın resimlerindeki yumuşak renk tonları, Riedel'in nötr renk tonlarına uyum sağlıyor. Meydan'ın soyut iç mekanları, derinlikle oynayarak tam anlamıyla üç boyutlu olmadan, sanatçının kendi deyimiyle iki buçuk boyutlu hale geliyor. Tuvalin düz yüzeyi kesilip tekrar dikilerek sergi mekanının duvarlarına tutturulacak şekilde genellikle çerçevenin sınırlarının ötesine uzanıyor. İplik, bir eserde duvar boyunca uzanmak üzere, bölümleri yeniden birleştirmek için kullanılıyor. Meydan'ın bu tablolarda yaptığı şey, derinliği temsil etmenin yeni yollarını bulmak için tuvali, kumaştan ayırarak yapıbozuma uğratması. İki ve üç boyutlu; bu ikisi arasında ince bir akışkanlıkla gidip gelen bu hibrid çalışmalar, kontürlerin görüntüyü silmeye başlayacak derecede iç içe geçtiği beyaz ve pastel renk tonlarında. Bu, sanatçının derinlik yaratma hedefiyle doğrudan çelişerek Meydan'ın pratiğinin merkezindeki gerilimi oluşturmaktadır. Sergi bu iki sanatçının farklı yaklaşımlarının simbiyotik bir birleşme noktası olan ortak bir çalışmayla hareket kazanıyor. Alışılageldik şekilde, Riedel titiz geometrik stiliyle, parçaların çerçevesini, yapısını ve omurgasını oluştururken, Meydan ince dokunuşlarıyla ve sezgisel yorumuyla iç kısımları detaylandırıyor. Heykel ve resim sanatı, mekan ve algı kavramlarıyla yakından ilgilidir. Heykeller üç boyutlu olduklarından, mekanla direkt etkileşim içindedir ve mekanı her açıdan değerlendirir ve algılar. Resimler ise doğası gereği düz yüzey olduğundan, iki boyutlu derinlik yaratmak amacıyla gözü optik illüzyonlarla yanıltır. Tilted Space sergisi özelinde ise, Riedel hacim illüzyonu yaratmak için ahşap eserleri ustalıkla manipüle ederken, Meydan tuvalleriyle, resmin estetik geleneklerini tersine çevirerek üç boyutlu alana uzanır ve iki sanatçı arasındaki karşılıklı etkileşim vurgulanır.