Edis Tezel, İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde Şeref Akdik, Cemal Tollu ve Bedri Rahmi Eyüboğlu atölyelerinde 4 yıl öğrenim gördükten sonra ilk sergisini 1965'te İstanbul'da açtı. 1967-1968 yıllarında New York Art Student League'de Ponce de Leon'un gravür atölyesinde çalıştı. İstanbul, Ankara, Varşova, New York gibi şehirlerde 23 kişisel sergi açan sanatçı, çeşitli karma sergilere de katıldı.


Kendine Ait Bir Masa sergisi 5 Mart'ta sanatseverlerle buluşuyor. Canan Beykal, Emre Zeytinoğlu, Fatoş Beykal, Mürteza Fidan, T. Melih Görgün, Güler Ateş, Hülya Küpçüoğlu, Sabrina Osborne, Froso Papadimitriou, Jonathan Bradbury, Nazım İrem ve Nezaket Ekici'yi Kendine Ait Bir Masa Da Bir Araya Getiriyor. Masanın hem sanat hem de edebiyatta çok güçlü bir motif olarak yer aldığı belleklerdedir. 5 Mart 5 Nisan 2014 tarihleri arasında Galeri/MİZ'de yer alacak olan Kendine Ait Bir Masa sergisini, masa üzerine unutulmaz yorumlar yapan söz konusu yazar ve sanatçıları anımsamadan görmek, bir şeylerin eksik kalmasına neden olabilir. Galeri/MİZ'in 2013'te başlattığı proje bazlı çağdaş sanat sergilerinin ikincisini oluşturan bu sergi, zengin çağrışımlarıyla modern yazın ile çağdaş sanatın en ünlü masalarına yaptığı açık/örtük göndermelerle, çağdaş sanatın son on beş yılında sanatçı tavrını yeniden hatırlatma fırsatı sunuyor. Videodan yerleştirmeye, üç boyutlu objeden sanatçı kitabına uzanan formlarla projeye katılan sanatçıların ortak masası, izleyiciyi oturup çalışmaları incelemeye davet ederken, bir yandan da, işlerin üretiminde izleyicinin görünmeyen ortaklığını ima etmesiyle çok özgün bir girişim olarak karşımıza çıkıyor. Öncelikle, projede yer alan sanatçıların bir grubunun, çağdaş Türk sanatının öncü isimleri olması ve söz konusu sanatçıların işlerinin simgesel çalışmalar olması, sergiyi bir dönem sergisi olarak öne çıkarıyor. Kendine Ait Bir Masa sergisi 5 Mart 5 Nisan 2014 tarihleri arasında, Pazartesi 13.00-19.00, Salı-Cumartesi 10.30-19.00 saatleri içinde Galeri/Miz'de ziyaret edilebilir. A Desk of One's Own will meet on March 5. Galeri/Miz brings together Canan Beykal, Emre Zeytinoğlu, Fatos Beykal, Mürteza Fidan, T. Melih Görgün, Güler Ateş, Hülya Küpçüoğlu, Sabrina Osborne, Froso Papadimitriou, Jonathan Bradbury, Nazım İrem and Nezaket Ekici at A Desk of One's Own Between March 5 to April 5, 2014. Desk has existed as a very powerful motif in our memories through both literature and art. It is quite likely something goes missing if 'A Desk of One's Own' exhibition, which will be held between 5 March and 5 April 2014, is reviewed without recalling those authors and artists unforgettable with their interpretations on the motif 'desk'. 'A Desk of One's Own', which constitutes the second of project-base contemporary art events provided by Galeri/MİZ, presents an opportunity with its ample associations to review the last fifteen years of contemporary art and see the approaches of contemporary artists to the world. What communal table on which pieces that vary from video to three-dimensional objects provided by the artists rest, suggest is an invitation to the audience to take their seats and reflect upon them. What it also suggests is the unseen partnership of the audience in the production of art. It can be said that the artists who take place in the event either produced new work in the concept of 'desk/table' or joined the event with works produced earlier and grew as the symbols of turning points of Turkish contemporary art. Monday at 1.00p. m. 7.00p. m, Tuesday Saturday at 10.30a. m. 7.00p. m. at Galeri/Miz.


Yaşamını uzun yıllar Belçika da sürdüren Yasemin Şenel i bir renk virtüözü olarak tanımlamıştı sevgili Sezer Tansuğ 1984 teki yazısında. Maskeli Bebek ve Oyunlar serisi ile 12 Mart ta, uzun yıllar sonra Türk izleyici ile tekrar buluşacak bu renk virtüözü. Uluslararası sanat platformunda oldukça ses getiren Maskeli Bebek serisi 2011 de Hello Baby ile başladı, Maskeli Bebekler e dönüştü ve 2014 de ise Maskeli Bebek ve Oyun olarak devam edip G-art ın Beyoğlu ndaki yeni adresindeki sergi ile son bulacak. Dünya çapındaki bir çok sanatçının girmeye çalıştığı bir koleksiyon olan Reydan Weiss Collection, , bu ay içerisinde Maskeli Bebek serisinden iki adet işini koleksiyonuna katmış bulunması, bizleri oldukça gururlandırıyor. Şenel anlatımı figür üzerine temelleniyor ve kendisini hiç de gül bahçesi olmayan bir bebeğin gerçekliğine sokuyor. Kolaj ve boya. Aktarım ve gönderimler. Sonuç olarak bir seri yeşil, pembe, ocre ve mor, gülen ve ağlayan, sofistike ve özenli renklerden oluşan kağıt ve tual işler. Pürüzlü grafik stil ve akıcı boya Şenel in işlerinde buluşuyor ve çakışıyor. Karmaşık ve hafif çizgiler, vahşi gözlü yaratıklar semboller yoğunluğu ve yoruma özgürlük tanıyan tarzı ile bunlar hassas ve fakat kuvvetli işlerin genel çizgisini oluşturuyor. Zaman akışını gençlik iksirine dönüştürme yeteneğiyle biraz Picasso yu andırdığını düşünüyor eleştirmen Daniele Gillemon. renk musikisinin tekdüzeliği kırılmış ritimleriyle bir virtüöz gibi çalışıyor ve gençleşen çağdaş sanatımızın övünç duyulan yetenekleri arasındaki önemli yerini çoktan almış bulunuyor. Türkiye, Almanya, Londra, Fransa, Italya ve Belçikada özel koleksiyonlarda, Pasabahçe Cam Sanayii, Fondation pour l Art Belge Contemporain, Reydan Weiss Collection koleksiyonlarında işleri bulunan Yasemin Şenel, Hollandali sanat otoriterleri ve koleksiyoncularından bir grupun yayınladıkları 1000 Living Painters listesinde 76. sirada yer alıyor. 12 Mart 12 Nisan tarihleri arasında gerçekleşecek Maskeli Bebek ve Oyunlar sergisi Pazar ve Pazartesi dışında her gün 11:00-19:00 saatleri arasında gezilebilir.


Galeri İlayda 7 30 Mart 2014 tarihleri arasında Galeri Sanatçılarının Seçilmiş İşleri isimli grup sergisine ev sahipliği yapacak. Sergide Aysel Alver, Barış Cihanoğlu, Atilla Galip Pınar, Elvin Karaaslan, Nurdan Likos, Damla Özdemir, Gazi Sansoy, Caner Şengünalp, Işıl Ulaş ve Özcan Uzkur'un son dönem işleri izlenebilinir. Aysel Alver heykellerinde 'güzellik-çirkinlik' , 'moda' ve 'trend' kavramlarını sorgulamaktadır. Barış Cihanoğlu genç kuşak çağdaş ressamlar arasında, özgün figürlü resimleriyle farklı bir yere sahip, açtığı her sergisinde farklı konseptler yaratıyor ve bunları kendine özgü resim dili ve sıra dışı bakış açısı ile üretiyor. Atilla Galip Pınar resimlerinde son dönemin popüler konusu olan farkındalık ı sorguluyor. Elvin Karaaslan günlük yaşamdan aldığı görselleri parça-bütün ilişkisi çerçevesinde inceleyerek 'algı' kavramını sorguluyor. Nurdan Likos, çalışmalarında kendinden yola çıkarak kadınlık hallerini vurguluyor. Damla Özdemir üç boyutlu dijital kolajlarıyla dikkat çekiyor. Gazi Sansoy görsel dilleri ve kurguları oldukça farklı olan ve birkaç yıldır birbirine paralel olarak götürdüğü 'Minyatürler' ve 'Yüzsüzler' serileri ile sergiye katılıyor. Caner Şengünalp heykellerinde göçün tetiklediği sosyo kültürel ve toplumsal değişimlerin sonuçları ve neden olduğu durumları bronz, taş, ahşapla biçimlenerek 3 boyutlu anlatıma dönüştürüyor. Işıl Ulaş'ın resimlerinde çocukluğundan veya şimdiden izler taşıyan 'karakterler' in hikayalerine şahitlik ediyoruz. Özcan Uzkur, iplikleri kullanarak simülasyon bedenler inşa ediyor. Galeri İlayda tarafından temsil edilen ve birbirinden özgün işler üreten sanatçıların son dönem işleri 30 Mart 2014 tarihine kadar Galeri İlayda'da görülebilir. One of İstabul's most respected representational art galleries displays a selection of works that visualizes the exciting and eclectic nature of contemporary figurative art. A new group exhibition at Gallery İlayda in Istanbul opens March 7 and will remain on view through March 30. The present exhibition showcases new works from gallery artists Aysel Alver, Barış Cihanoğlu, Atilla Galip Pınar, Elvin Karaaslan, Nurdan Likos, Damla Özdemir, Gazi Sansoy, Caner Şengünalp, Işıl Ulaş and Özcan Uzkur. Aysel Alver questions 'Retro' style within context of 'Beauty-Ugliness', 'Fashion' and 'Trend' by her sculptures. Barış Cihanoğlu known with his distinctive art language and extraordinary view among contemporary young artists. Atilla Galip Pınar is questioning awareness in his paintings which is a trendy topic nowadays. Elvin Karaaslan The central theme of the artist's work is the concept of perception. Nurdan Likos emphazies the womanhood in her works, hitting the road with her own story. Damla Özdemir is taking attention with her 3 dimensional collages. Gazi Sansoy is joining the exhibit with his two parallel series which have rather different visual languages and constructs, named as Faceless& Miniature. Caner Şengünalp expresses the results of socio-cultural and communal transformation triggered by rural exodus and the situations it causes in a 3 dimensional verbalism shaped with bronze, stone and wood. We witness the stories of the Işıl Ulaş's characters which comes from her chilhood or from now in her sculptures and painting. Özcan Uzkur is consctructing bodies using lace. The artworks on display will provide a diverse look at some of Gallery İlayda's most successful artists till March 30th 2014. The Gallery is open Monday through to Saturday from 10:00 am till 19 :00pm. Car park is available beneath and across our gallery.


EKAV / Eğitim, Kültür ve Araştırma Vakfı, sanat ortamımızın coşkulu katılımıyla kutlanacak Dünya Kadınlar Günü nedeniyle, çağdaş sanatçılarımızdan önemli bir seçkiyle Gelecek Kadındır adlı sergiye 11 Mart 5 Nisan 2014 tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Bugün binlerce yıl süren eril egemenlik tüm dünyada güç kaybediyor. Nedeni günümüzün korkutucu tablosu: savaşlar, ırkçılık, doğa yıkımı, cinsel ayırımcılık ve bunların hem nedeni hem sonucu olan küresel para imparatorlukları... Gerçekte erkekler açıkça itiraf edemeseler de, sürüldükleri bu acımasız savaş alanını terk etmek istiyorlar; Güç peşinde harcanan bir yaşam, yitirme korkusu, yalnızlık, sahtelik ve düşmanlıklarla kuşatılmak onları da bunaltıyor. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. ekavart. tv de izleyebilirsiniz. Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Kurmaca yazarlığın zirvelerindendir, İtalıo Calvino. En çok şey söylediğine inandığı kitabı Görünmez Kentler, literatürde iki ana metninin kurgulanması metinlerin yazılışından sonra olduğu için kurmaca dünyasının en büyük fantezilerinden biridir. Bir dosyada yaşamımın kentleri ve kır manzaralarıyla ilgili sayfaları topluyorum, bir diğerinde zamandan ve mekandan bağımsız hayali kentleri. Bu dosyalardan biri kağıtlarla tıka basa dolduğu zaman, ondan nasıl bir kitap çıkarabilirim diye düşünmeye başlıyorum. Pek çok yazarın hayal edebileceğinden fazlası olan Görünmez Kentler'de anakronizm, kentler-anılar-göstergeler, gerçek olmaktan uzaklaştıkça mükemmelleşen büyüleyici bir yapı vardır. Edebiyatta mekan yaratmak, kurmaca dünyasının içine girebilmek için her birine bir kadın ismi verdiği kentleri dolaşmak, dolaştıkça her birinin insana nasıl yansıdığını, elli beş farklı yansımanın hangi dünyaların kapılarını açtığını görmek, bu kentlerin gerçekte var olmadığına, Calvino'nun hayal mekanları olarak kalacağına ikna olarak rahatlamak gerekir. Marco Polo'nun anlattığı her bir mekan Kubilay Han'ın ve insanlığın arzuları, anıları, gözleri, ölümü ve inceliğiyle hayat bulan birer aynadır. Bu yüzden kentlerin kurmaca olduğu kadar gerçek; görünmez olduğu kadar görülebilir olması da gerekir. Her kent, her anlatı, her kurmaca hem eksik hem de fazladır. Gezmediği, hatta var olmadığını bildiği kentleri anlatan Marco Polo aynı zamanda Calvino- anlatısının satır aralarında gösterdiği ince hayalleriyle mekanların planını çizmiştir. Planı çizerken mükemmeli aramış, mükemmeli ararken kentlerin mimari yapısını söküp söküp yeniden yerleştirmiştir, önce zihnine sonra Kubilay Han'ın aynı zamanda okurun hayal ettiği imajına. Kubilay Han da böyle kentlerin var olmadığını bilir ama onu bütün dikkatiyle dinler: Marco Polo yolculuklarında gördüğü kentleri kendisine anlatırken Kubilay Han'ın onun her dediğine inandığı söylenemez, ama kesin bir şey var, o da Tatar imparatorunun genç Venedikliyi, diğer bütün ulak ve kaşiflerinden daha büyük bir merak ve dikkatle dinlemeyi sürdürdüğü. Marco Polo'nun belki de Calvino'nun- anlatmak istediği, kentlerin gerçekliğinin önemsiz olduğudur. Kentler ve Anı bölümü varlığını hatırlamalarla hissedebilen mekanların söz aldığı bir kürsüdür. Hatırlama ve hafıza ile mekan arasındaki organik bağın farkındadır, yazar. Her hatırlamanın öznelliğinin de bilincindedir. Belki ikinci kez hatırlamaya çalışsa değişecektir anlattıkları; ancak mekan hafızayı ben dilinden kurtarabilir diye düşünmüş ya da öznenin kendine has hatırlamalarına saygı duymuş olmalı ki her insan kendi anılarının yansımalarını görebilir, Kentler ve Anı bölümünde. Kentler ve Arzu, isteklerin ve arzuların şekil bulduğu kentleri anlatır. Bu kentlere bakan her insanın gördüğü manzara birbirinden farklıdır. Her biri bütün arzularını bulabilir. Kentler ve Göstergeler, konuşamadan kendini anlaşılır kılabilen kentleri anlatır. Kayıtsızlıkla anlamsızlığa kavuşan mekanları anlatır: Göz, şeyleri görmez, başka şeylerin anlamını yüklenmiş şeylere ait şekilleri görür (Calvino, 64) Kentlerin her bir parçası ayrı bir gösterge taşıyabilir, böylece. Kentler ve Takas, Anıların, bilgeliğin ve arzuların değiş tokuşuyla var olan kentlerin anlatısıdır. Bu yüzden bu kentler ötekilerin buluşma noktasıdır. Herkese açık bir kapısı vardır, insanlar geldikçe kazanır. Kentler ve Gözler, bakarak aranan, içlerinde kayıpları, gizleri barındıran ve gözlerin ufkunu aşan kentleri anlatır. Gözlerin bu arayışı boşunadır, çünkü kent hepsinden daha deneyimlidir. Kentler ve Ölüler, ölümün biçim bulduğu kentleri anlatır. Melania'da, ölüler kenttaşların bedenlerinde tekrar tekrar biçim bulurken; Eusapia'da ölüme hazırlık olsun diye yaşamlarının bir bölümlerini mezarlarda geçirirler. Adelma'da ise her an tanıdığın bir ölünün yüzüne rastlayabilirsin. Marco Polo'nun da tasvir ederken en çok etkilendiği görülen kent Adelma'dır. Buradan ölümün, bu yansımalar içinde en vurucusu olduğu sonucu çıkarılabilir. Kentler ve Gökyüzü, ilhamını göklerden alan kentlerin anlatısıdır. Bu kentler insanların gökyüzü gözlemlerinin ve dolayısıyla da göğün kendisinin yansımalarıdır aslında. Örneğin; Bersebea'da göklerde kurulu bir Bersebea olduğuna inanılır. Kuşaktan kuşağa aktarılan bir inanış var Bersebea'da: ... göktekini kendisine örnek alırsa yerdeki Bersebea'nın onunla bütünleşebileceği. (Calvino, 154) Bu gökyüzü benzetmesinin nedeni Calvino'nun kentleri bir yıldız haritasına benzetmesidir. Bu fikri tüm kitaba yaymanın uygun olmayacağını düşünen yazar, onu on bir dizgeden biri olarak kullanmıştır. Sürekli Kentler, asla durmayan kentlerin anlatısıdır. Devamlı değişirler. Leonia'da her gün yeni çarşaflar, yeni tabaklar ve yeni ayakkabılarla başlar insanlar güne. Yenilenirken çöp üretir, sürekli. Sürekli üretilen çöp, sürekli kent dışına taşınır ve çöplük sürekli genişler. Ancak bu süreklilik beklendiği gibi, değişim değil durağanlık getirir. Leonia da bir başka sürekli kent Truda gibi durağandır aslında. Truda da olduğu gibi sokaklar, insanlar ve olaylar birbirini tekrar etmeseler de Leonia'da her gün yenilenmeyi tekrar eder ve bu yenilenme eski haline hiç bir şey kazandırmaz.


13 Mart'ta Galeri FE'de açılacak olan Hiç'ten Hiç'e Yansımalar başlıklı sergi, Elvan Tekcan'ın 2009 ve 2013 yılı işlerini izleyiciye sunuyor. Sergi ile beraber sunuma hazırlanan kitap, eserlerle beraber sanatçı'nın 2005 yılından itibaren kaleme aldığı şiirleri de kapsayacak. Kitabın ön yazısı ise sanat camiasının yakından tanıdığı usta bir kalem; Prof. Zeynep Sayın tarafından yazıldı. Sanatçı Elvan Tekcan'ın 2013 yılı kağıt ve tual üzerine karışık teknik ile ürettiği eserlerinden oluşan Hiç'ten Hiç'e Yansımalar serisi ve 2009 yılı gravür eserlerinden oluşan Tılsımlar serisi, eşzamanlı hazırlanan ve eserlerle beraber sanatçının şiirlerini de kapsayan kitabı ile birlikte 13 Mart 2014 tarihi'nden itibaren Galeri FE'de sanatseverlerin görüşüne sunuluyor. Elvan Tekcan'ın profesyonel sanat yolculuğu, ilk kez, 1994 yılında, Çizgi'nin Dili adıyla ürettiği yaş elek baskı çalışmalarıyla başladı. 1999 yılında ise Anadolu Uygarlıkları'na Keşif adlı yapıtları, içinde yetiştiği öz kültüre dair katmanları kavramak gayreti ile ortaya çıktı. 2005 yılında hakikat arayışına dair içsel bir yolculuğa çıkan sanatçının, 2009 yılında seyir defterine düşen karşılıkta dile ve şekle bürünerek Tılsımlar adı altında ortaya çıkan eserleri aynı dönemde sanatseverlerle buluştu. Sanatçı, bu dönemi, mevcut zihin kodlarını imha ettiği, içsel yıkım ve kendi hakikatine dair yeniden inşa süreci olan bir hürleşme gayreti olarak tanımlamaktadır. Bu bağlamda sanatçı, zihinsel özgürleşme çabasını sanatsal üretim sürecine yansıtma ve bu yolla özüne dair bir dilin doğumu uğraşına daldı. Böylece, kalemin kontrollü alanı kırılarak, fırçanın geniş hareket alanını kullanabileceği yeni bir teknik arayışa girdiği bir dönem açıldı.


Sanat/söylence ikiliği, sanatın söylenceyi yansıtma/taşıma ve sanatın içinde yaratılan mitleştirme sonuç süreçleriyle gerçekleşmiştir. Bu bağlamda Karl Marx'ın belirttiği gibi Mitoloji, antik sanatın çalışma alanı ve atölyesi olmuş ve tarihin en eski çağlarından bu yana sanatçılar, düş güçleriyle, söylenceleri sanatta yaşatma alanları yaratmışlardır. Sanatçı aynı zamanda söylencelerin yapısı içinde bulunan olay ve olgular örgüsünü estetik kaygılarla birlikte belirlediği bir formülasyon oluşturmuştur. Kuşkusuz sanatçı, yaşadığı çağın estetik kurallarını belirleyen ve onun üzerinde teoriler geliştiren filozofların da etkisi altında kalmıştır. Dolayısıyla sanatçının yaratma alanlarını belirlediği olgular, dönemin estetik düşünce biçimlerine göre değişim göstermiştir. İlk bakışta John Zerzan'ın ifadesi İnsanların düşünceli varlıklar olarak, ilk bir milyon yıl boyunca herhangi bir sanat yaratmadığı gibi anlaşılsa da Platondan beri süregelen estetiksel olgular sanat felsefesini oluşturmuş, sanat yoluyla gösterime giren tüm olay ve kavramlar bu felsefe yoluyla biçimlendirilmiştir denilebilir. Mitolojik olay ve olgular da yaratılma süreçlerinde ve sonrasında, kendi döneminin sanatçısına konu olmuştur. Aslında sanatçısının kendi yaratım alanında olmayan mitolojik konular sanatçısı tarafından estetik bir bilinçle yansıtılmıştır sonuçta. Çünkü mitolojik olayların toplumun ortak bilinciyle oluşturulmuş hali sanatçısının tekil ürünü değildir. Burada mitolojilerde geçen simgesel ve imgesel öğeleri, sanatçı kendi yaratıcı gücüyle tanımlama görevi üstlenmiştir. Dolaysıyla bireyci bir estetik tavır olarak sanat, öznel olarak yansıtılmış nesnel bir gerçekliği ortaya koyar. Aynı süreçte sanatçı, doğada ve kozmosta aradığı güzelliği, -söylencelerde gördüğü gibi- söylencelerin taşıdığı sembolleri, estetik düşüncesiyle birlikte oluşan bilinçsel kaygılarla yansıtma eğiliminde olmuştur. Sanat ve mitolojinin kozmosun ifade kodları oluşu, estetik düşüncede oluşan duyusal, düşünsel ve simgesel yönelimlerin sonucudur. Başlangıçta logos/söz anlamına gelen söylencelerde ortaya konan kozmos anlayışı, tarihsel süreç içerisinde aşamalı olarak mitolojik rasyonel anlayışla birlikte felsefi kozmolojilerin örneklerini oluşturmuştur. Homeros ve Hesiodos'la birlikte başlayan söylenceden yazılı kaynaklara dönüşüm bu rasyonel kozmos düşüncesine ilk yaklaşımlardır denilebilir. Yine de bu süreçte Antik Çağ'da felsefe'nin mitolojik düşünceden hiçbir zaman ayrılmadığı görülmektedir. Antik Çağ'ın mitsel kozmolojilerine yansıyan estetik anlayış, objektivist bir görünüşe sahip olmuş, estetik ifade tarzlarının sembolik biçimlerinde doğa bir bütün olarak kavranmıştır. Buradaki ritüelistik yaklaşımlarda, kozmik düzenin taklidini ya da izdüşümünü yaratmak değil, insanın doğanın döngüsüyle arasındaki yaratmak istediği uyum natüralist ve simgesel bir estetik anlayışın açılımıdır. Orta Çağ'daki yaratılış mitolojileriyle ilgili tinsel değerler yine bu dönemin güzellik anlayışıyla bütünleşmiştir. Antik Yunan döneminin ruhsal güzellik algısı, söylencelerin anlatım tarzlarıyla birlikte sanata yansıtılmıştır. Mitolojik olaylar Rönesans sanatında, düşsel bir kullanımla canlılığını ortaya koymaktadır. Rönesans felsefesinin merkezinde yer alan insan gerçeği bu dönemdeki yönelişleri ağırlıklı olarak plastik estetik ve gerçeklik algısına dayalı insan figürü üzerinde yoğunlaştırmıştır. Bu sürecin, Antik Dönem sanatının önemseyen tavrı, estetik değerler içeren figürler olarak karşımıza çıkmaktadır. Özellikle insanın resminde yansıtmak istediği fizik ve ruhsal güzellik algısı bu figürlerde sembolize edilmiştir. Buradaki mutlak güzellik algısı, doğal güzelden farklı algılanmış, insan bedeninin güzelliği estetik yüce duygusuyla örtüştürülmüştür Aphrodite heykellerinde olduğu gibi. Bunu Sandro Botticelli'nin Venüs'ündeki lirizm, melankoli ve hüznün en derin yansımalarında görmek olasıdır. Sanatçının sezgisel ve düşsel dünyasının başka bedende yarattığı estetik kaygı, Jacgues Lacan'ın bir imleyenin kendisiyle aynı paradigmatik düzeyde başka imleyenle temsil edilmesi olarak dile getirilmiştir. Rönesans resim sanatındaki güzelliğin belirlenim yasaları içerisindeki yüce duygusu, sonuçta bu dönemin önemli estetik fenomenlerinden birini oluşturmaktadır. Bu dönemde mitolojik konulara duyulan ilginin yanı sıra Rönesans'la belirlenen tüm güzellik semptomlarıyla, dönemin tradisyonel toplum anlayışının da estetik beğeni noktaları yaratılmıştır. Rönesans'tan günümüze kadar olan süreçte sanatla mitolojinin karşılıklı etkileşimleri devam etmektedir.


We proudly exhibit the works of these exceptional artists through April 19th. This will be our last exhibition. General Eisenhower 2012-2013 figurines glued and painted on wood 60 x 48 in. Jean-Pierre Seguin uses three-dimensional objects to produce two-dimensional images. For his current exhibition, WW2, he uses primarily small plastic soldiers to compose images that refer to the Second World War. He uses several two-dimensional strategies to disturb the viewer's perceptions, strategies that prompt them to move about and try broaching the image from different distances. Through this motion, the spectator becomes a kind of zoom lens, varying focal length to produce effects of nearness and distance. In close-up we see an army of thousands of soldiers and standing back we perceive a portrait. Just Passing Thru 2013 acrylic and oil on canvas 40 panels: 100 x 160 in. In this new work, Tino Zago continues the investigation of enlarging and fracturing an already completed work and transferring it via a grid to create a new work. The grid reinforces the image rather than breaking it further. As achieved, each new work becomes an entirely new world, an ethereal landscape in itself. Mudlark: Blue 2014 oil and acrylic paint on expanded polystyrene 14 x 21 x 1.75 in. Although Robert Ginder's new works are technically sculpture, these objects are also three-dimensional paintings. They have the texture and presence of wall sculpture but also celebrate the exuberant variety of painted decorative image-making techniques. The new works are painted wall reliefs that depict tiny fragments of pottery and small pieces of dish-ware magnified to a grand scale. These are enlarged versions of the fragments one might uncover along the seaside or old urban riverbanks. Stepladder and Chairs 2013 graphite on paper 15 x 19.5 in. Randy Dudley's current exhibition consists of new drawings and paintings depicting various industrial and urban landscapes, continuing a theme the artist has been exploring for several decades. The depiction of these sites includes the buildings, structures and the hardware assembled there. Many of these... both structures and objects... either serve a still-useful purpose or are cast off, often to be re-purposed later for a new and different use or discarded entirely. The works depict the functional landscape in the process of undergoing entropy, death, and transformation. Wish You Were Here 2014 oil on paper on aluminum 6.5 x 4.5 in. Ron Weis' small paintings represent what he loves about oil paint. It is a medium that allows for a wide range of subtly-varying applications on various kinds of surfaces. Its flexibility endows small and often overlooked objects with expressive possibility. In this instance, he uses as his subject something as disposable and mundane as a postcard, and in the act of painting has raised it to the level of icon. Wild Lilacs 2013 mixed media on paper 11.5 x 11.5 in. Steven Corsano's recent collection of mixed media on paper are poetic effusions, elegiac and exultant. Interior landscapes coalescing with the ephemeral and primordial forces of the natural world. Holes #3 2013 oil on linen 10 x 10 in. During the past decade, Shoichi Akutsu has depicted the heads of screws and holes on linen canvases with oil paint. Grounded in the tradition of European representational forms and influenced by American abstraction, Akutsu has developed a personal language to translate often-overlooked objects into art. OK Harris was founded by Ivan C. Karp in 1969 in the SoHo district of Manhattan. After having been co-director of Leo Castelli Gallery from 1959-1969 during which time he was instrumental in launching the careers of pop artists such as Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Robert Rauschenberg, Tom Wesselmann and John Chamberlain, Ivan broke away and decided to launch his own gallery. Its establishment in SoHo as the first gallery on West Broadway helped inspire the development of the area's fine arts character. OK Harris exhibits contemporary art and photography, and on occasion mounts shows of antiques and collectibles. In its capacious facility, it is able to mount six, one-person shows simultaneously and has seven such exhibitions in the course of a year.


İrvin Cemil Schick ve Ece Zerman, Said Bey Arşivi'ndeki fotoğraflarda temsil, kimlik ve hafızanın izini sürerek bir ailenin yaşadığı ev ve kentle kurduğu ilişkiyi tartışacaklar. İrvin Cemil Schick ve Ece Zerman, SALT Galata'daki Arşivi Parçalamak: Bir Osmanlı Ailesinde Temsil, Kimlik, Hafıza bağlamında, serginin temalarının mekan kavramı ile nasıl ilişkilendiği üzerine söyleşecekler. Sergide 1900-1940 dönemine odaklanılan Said Bey Arşivi'ndeki iç ve dış mekan fotoğrafları üzerinden, bir ailenin yaşadığı ev ve kentle kurduğu ilişkiyi tartışacaklar. İrvin Cemil Schick İstanbul Şehir Üniversitesi Kültürel Araştırmalar Programı'nda öğretim üyesidir. Araştırma alanları arasında kimlik, mekan ve hafıza ilişkileri yer alır. Ece Zerman Paris'te, Ecoles des Hautes Etudes en Sciences Sociales'de kişisel arşivler, fotoğraf ve gündelik yaşam nesneleri üzerine doktora eğitimini sürdürüyor. Yüksek lisans tezinden yola çıkarak kavramsallaştırdığı Arşivi Parçalamak, SALT'ın Açık Arşiv serisi kapsamında geliştirildi.


Yazımıza farklı tarihsel ve toplumsal koşullarda, güzellik kavramının farklılaştığını, hatta çoğu kez de karşıt güzellik kavramlarının ortaya çıktığını belirterek başlayalım. Önceki bir çağda çirkin sayılabilecek bir şeyin sonraki çağlarda güzel olabilmesi ve bunun estetik bilimcilerce nedeninin sorgulanması bizzat zevkler ve renkler tartışılmaz diyerek sokak kurallarını ve jargonunu belirleyenleri daha birinci rountta oyun dışı bırakmalıdır. Yosun yeşili renginde dişleriyle gülümseyen bir kadının güzel veya çirkin olduğuna nasıl karar vereceğiz? Sınırlı bilgimle konuya bu soruyla başlamalıyız ve devamında elbette ki kadını yaşadığı çağ ve toplumsal koşullar içinde değerlendirerek ancak cevap verebiliriz demek istiyorum. Kuzey Amerika'daki kızılderili bir savaşçının boz ayının tırnaklarından ve dişlerinden yaptığı bir süs eşyası, birçok Afrika kabilesindeki kadınların kol ve bacaklarına taktıkları demir halkalar, yine Afrika'da Zambezi Nehri'nin yukarı boylarındaki Batoka kabilesi mensuplarının üst ön dişlerini sökmeleri; tüm bu örnekler güzel üzerine felsefi bir ahkam keseceksek, genellemeler yapacaksak ele alınması gereken örneklerdir. İlk yapılabilecek genellemeler, avcılıkla geçinen kabilelerin değerli ve ender buldukları nesneler olarak avladıkları hayvanın tırnak, diş ve derileridir. Aynı zamanda bu nesneler güzelliğin de bir ölçütü olmuştur. Avcı avladığı hayvanın dişi ya da tırnağıyla o hayvan kadar yırtıcı, atik, güçlü olduğunu kendi rakiplerine göstermek istemektedir. Yaşamları davara sıkı sıkıya bağlı olan kabileler güzellik fikrini davara yani sahip oldukları en değerli şeye bağlarlar. Batokaların üst ön dişlerini sökmelerinin altında yatan neden geviş getiren hayvanlara öykünmekle açıklanabilir. Giderek tarım toplumlarıyla birlikte serveti ve toplumsal eşitsizliği tanıyan halklar güzelliği servete bağlarlar çünkü servet elde edilmesi zor bir süreçtir. Demir çağını daha henüz yaşayan kabileler de demir ender bulunan değerli bir hammaddedir. Bu genellemelerden sonra şöyle bir genelleme yapmak ta mümkündür: çok eski çağlarda, ilkel komünal toplumlar çağında güzellik kavramı insanların gündelik yaşamları ve üretim faaliyetleriyle doğrudan bağlantılıdır. Doğrudan kelimesinin altını çizdik çünkü ilkel çağlarda üretim faaliyetiyle sanatsal düşünüş ve faaliyet arasında doğrudan ve kesin bir bağ vardı, basit ve sade bir yaşam hüküm sürüyordu. Üretim faaliyetleri çeşitlenip, eşitsizlik ve sömürü ortaya çıkıp derinleştikçe, bu doğrudan bağ dolayımlılaşmaya başladı. Yaşam da zorlaşmaya başlamıştı; iyi kötü kendi toprağını ekip biçerek geçinen bir ailenin komşu kabilenin savaşçılarına esir düşüp köleleştirildiğini düşündüğümüzde yaşamın zorlaşması deyimi daha bir anlamlıdır, bir köle için güzel olan nedir? . Birçok modern burjuva sanat örneklerinin değerlendirilmesini güç kılan şey sanatla üretim yöntemleri arasında herhangi doğrudan ilişkinin bulunmayışıdır. Yine doğrudan kelimesinin altını çizdik çünkü doğrudan ilişkinin bulunmayışı çok dolayımlı da olsa bir ilişkinin olmadığı anlamına gelmemelidir. Kollarındaki demir halkalarla tahıl öğütmek için bir araya gelen Basutolu kadınların, kollarının ritmik hareketleriyle uyumlu şarkılar söylemesi de komünal toplumda üreten kişinin aynı zamanda kendi sanatını kendinin icra ettiğinin ve böylece bir kişinin birden fazla faaliyetle yaşamı kendisi için kompleks, içinde yaşadığı toplum içinse sadeleştiren yapısıyla; günümüz toplumunun aşırı uzmanlaşma ve işbölümü yolunu seçip sanatı sanatçılara bırakan, kişi için yaşamı basit ve sıradan, içinde yaşadığı toplum için karmakarışık hale getiren yapısı arasındaki çelişkiye ayrıca işaret edelim. Kuşkusuz günümüzdeki geri kalmış kabile örnekleri çok eski çağlarda yaşamış olan kabilelerin yaşamlarıyla tıpa tıp aynı olmayabilir, hatta sırtında kola reklamlı tişörtü olmayan kabile üyesi de kalmamış ve yaşamlarının kimi yönleri değişmiş olabilir. Ama bu ana damarlardaki benzerliği ortadan kaldırmaz. Orta Çağ Fransa'sında ve Batı Avrupa'da tiyatroda genel olarak egemen olan fars akımının genel görüşlerin ve duyguların bir ifadesi olarak halk için yazılıp oynandığını tiyatroya ilgisi olan çoğu kişi bilir. Farsın avama göre olduğu ve kibarlar sınıfına yani aristokrasiye yakışmadığının düşünülmeye ve aristokrasiye daha çok yakışacağı düşünülen tragedyanın (zenginler de üzülür, ya da mağdur olur ) ortaya çıkması Fransa'da XIII. Louis dönemine rastlar. Oysa ki Fransız trajedisinin yığınların duygu ve düşünce dünyasıyla uzaktan yakından alakası yoktu. Zamanla zayıflayan aristokrasinin karşısında güçlenen bir muhalefet olarak burjuvazi tiyatroya egemen olan havadan memnuniyetsizliğini kendi alternatifini yani dramı ortaya koyarak belli etti. Farsın kimi özelliklerini ve de trajedinin kimi başka özelliklerini içeren dram tam da yükselen yeni bir sınıf olarak erdemli ve ilerici burjuvazinin duygu ve düşüncelerini tiyatroya yansıtan akım oldu. Son olarak demek istiyoruz ki değişen sınıf ilişkileri ve toplumsal bilinç biçimiyle, genel olarak sanattaki güzellik algısı da değişmektedir. Şu halde en üstte bahsettiğimiz yosun yeşili dişleri olan kadın eğer içinde yaşadığı çağın ve toplumsal koşulların bir ürünü olarak dişlerini boyadıysa güzeldir, ancak çağının ve toplumsal koşullarının geleneklerinden farklı bir coğrafyadaki kadının, farklılık adına böyle bir yola sapması onu güzel olmaktan başka her şey yapar. Fars: Kökenleri eski Yunan ve eski Roma'ya dayanan komik olanı tiplerden çok durumlara yönelten yapısıyla tuluat tiyatrosunun başlıca oyun türüdür.


Yaşadığımız coğrafyada, özellikle bu coğrafyanın kırsal kesimlerinde ve büyük şehirlerin gecekondu mahallerinde, Horoz dövüşlerine, eğlenmeyi ve aynı zamanda kısa yoldan para kazanmayı isteyen insanlarımız, uzun yıllardan beri ilgi göstermişlerdir. Horoz dövüşlerindeki bu karşılıklı mücadele sonrasında, küçük arena içerisinde, ayakta kalanın kendisine prestij, sahibine ve onu destekleyenlere para kazandırdığı, izleyenlerin hem heyecanlanıp hem de eğlendiği, zaman geçirdiği bu manzara, tarih içersindeki pek çok çatışmanın sembolik bir modeli olmaktadır. Tarih içersinde her birey var olma savaşı verir... Statüler arttıkça bu çatışmaların boyutları da farklılaşır. İmparatorların kavgaları; savaşlar, egemen oldukları topraklardaki halkların da geleceğini etkiler. Roma İmparatorluğunda Gladyatör dövüşleri önemliydi. Halkın ve imparatorun katılımıyla, devasa Collosseum'da görsel bir şölene dönüşmekteydi, bu karşılaşmalar... İmparatorluğun çöküş sürecine girmesiyle birlikte, bir devlet politikası olarak Gladyatör dövüşlerinin sayısı arttırıldı. Amaç halkı oyalayıp çıkabilecek isyanlara engel olmaktı. Günümüzde de kültür seviyesi yeterli olmayan, ülkesi ve geleceği için düşünmeyen ve sorgulama bilinci edinemeyen insanların, bilinçlenmemesi amaçlanmakta ve saçmalıklarla dolu televizyon programlarını bir oyalama aracı olarak onların karşısına çıkaranların da niyetleri, Gladyatör dövüşleriyle yapılmak istenenden farklı olmamaktadır. İmparatorların atışmalarının yerini politik liderler almadı mı sizce de? Değişik seviyelerde sayıca daha çok örnekler verebiliriz: Medeniyetlerin ve inançların savaşı vb. Murat Havan'ın sanat serüveni, yaklaşık on yıl önce gerçek üstü kompozisyonlarla başladı. Rene Magritte'in nesneler arasında kurduğu metafizik ilişkilerden etkilenen sanatçı, kendi kurgusu ile ilk dönem resimlerinde, Magritte'in imgelerini dönüştürerek düşünsel olarak tasarladığı farklı mekanlarda bu imgelere yer verdi. Daha sonraki süreçlerinde hayatı sorgulayan ve topluma duyarlı anlayışı ön plana çıktı. Toplumsal Gerçekçi ve İt Dalaşı serilerinde günümüz dünyasının egemen güçlerini konu aldığı, ilk resimlerini üretmeye başladı. Murat Havan, sadece iki boyutlu tuval yüzeyiyle ve baskıyla yetinmez... Kurgulamalarını üç boyutlu plastik üzerinde yoğunlaştırarak dinamik, fantastik bir biçimde ele aldığı, seramik ve heykel çalışmalarında da gerçekleştirir. Son dönemde üzerine yoğunlaştığı Horoz Dövüşleri konusunu da üçüncü boyuta taşır. Havan'ın resim ve baskı çalışmalarının şekillenmesinde, Horoz Dövüşleri aracılığıyla sembolik olarak verilen bu zamansız, karşılıklı mücadeleler, sanatçıyı besleyen bir kavram olarak karşımıza çıkıyor. Murat, Horoz Dövüşleri serisini oluştururken, dövüşleri izleyen halk içinden dışarı çıkıyor ve konuyu kendi düşünsel süzgecinden geçiriyor. Ele aldığı bu konuyu yapıtları aracılığı ile izleyici karşısına çıkartıp, 'gerçekler' üzerine düşünmemiz için bize ipuçları veriyor. Serinin ilk işlerinde Murat Havan, karşı karşıya gelmiş iki gerçekçi figürlü anlatım yolunu seçerken, serinin gelişim sürecinde figürlerini gitgide soyutlayarak, tamamen stilize ve dinamik biçimlere yönelmiştir. Yağlı boya çalışmalarından özgün baskı işlerine kadar, çok yönlü bir çalışma disiplinini benimseyen ve bu konuda kararlı bir şekilde uygulama çabası içersinde olan sanatçının, özellikle linolyum baskılarında titiz işçiliğiyle ve renkçi uygulamasıyla, iki boyutlu baskı kağıdı üzerinde bir rölyef tadı almaktayız. Araştıran ve sürekli sorgulayan bir sanatçı olarak Murat Havan, dünyanın ve yaşadığı çevrenin siyasi sorunlarına, hem düşünsel bağlamda hem de ürettiği yapıtlarıyla duyarlıca yaklaşıyor. Murat Havan'ın Horoz Dövüşü serisi, umarız izleyenleri senaryolar ve çatışmalar üzerine düşünmeye ve sorgulamaya yönlendiren, bununla birlikte tüm bu olaylar karşısında, kendi rolümüzü fark etmemiz konusunda, görsel ideolojileri aracılığıyla, dönüştürücü örnekler olurlar. Unutmayalım ki başrolü oynayan dövüşçüleri de bizler yarattık! Bu metin 2009 yılında Bosphorus Sanat Gazetesinde yayınlanmıştır.


VB 25 performansı Van Abbemuseum'da, Aralık 1996'daki ID sergisinin açılışından hemen önce kaydedilmiş; performans, açılış daveti süresince devam etmiştir. Beecroft'un işleri, kavramsal meseleler ve estetik kaygıların karmaşık bir füzyonu niteliğindedir ve genellikle canlı heykeller içerir. Sanatsal geleneğe ve toplumsal normlara saldırı halindeki bu işler, açıktan bir eleştiri yöneltmese de, egemen güzellik ideali, modanın etkileri ve reklamcılıkta bedenin kültleştirilmesi gibi güncel kültürel eğilimleri de inceler. 45/linternationale ve SALT sosyal medya kanallarından takip edebilirsiniz. Vanessa Beecroft's performance VB 25 (1996) is on view at SALT Beyoğlu Floor 1 until March 13. Performance VB 25 was recorded at the Van Abbemuseum, just before the opening of the exhibition ID in December 1996. Beecroft's work is a complex fusion of conceptual issues and aesthetic concerns, usually involving live female models. Her works attack artistic tradition and social norms, while also dealing with contemporary trends in culture, such as the prevailing ideal of beauty, the influence of high fashion and the cult of body in advertising, without openly criticizing them.


Osman Dinç will exhibit a series of Instrument Sonor works as part of his interactive sound installation project Noise, which will take over the gallery interior, running at Pi Artworks Istanbulfrom 1 29 March 2014. Based in Paris, where he has lived and worked since 1977, Osman Dinç (1948) taught at the Ecole Nationale Superieure d'Art de Bourges from 1990 2011. He has exhibited his sculptural output extensively over the past four decades in France, Germany and Turkey, including Bursa, Ankara, Istanbul and Balikesir in the latter. Recent group exhibitions include Fair Signe at the Maison d'art contemporain Chailloux, MACC, Fresnes, France and Cosmic Touch at Espace Art Roch, Paris, both in France. Dinç has numerous awards under his belt, including the 2002 Sculptor of the Year from Ankara's Art Foundation in Turkey, as well as 1993 UNESCO Sculptor of the Year, awarded in Paris, France. He has also been third awarded the State Museum of Sculpture and Painting Award. His works can be found in public and private collections both in Turkey and abroad, including Istanbul Modern, Merkez Bank Collection, Ankara Devlet Painting Sculpture Museum, Paris Municipality, Fondation Cartier, Fond National d'Art Contemporian, Musee de Annecy, CIRVA Marseille, Centre National de la photographie Paris, Ville d'Ivry-sur-Seine, Ville de Gennevilliers, Ville de Bourges and Departement du Cher, among others. Pi Artworks was founded by Yesim Turanli in 1998 in Istanbul and for the past 15 years has been introducing Turkish and international artists to the primary market. Since its founding, Pi Artworks has been committed to showcasing the best of Contemporary Turkish and international art to Istanbul's growing art scene, alongside providing an international platform for its roster of artists to showcase their work. The gallery is located at the famous historical Misir Apartmani in Istanbul and in October 2013 Pi Artworks London opened on 55 Eastcastle Street, in the heart of London's bustling Fitzrovia with a group exhibition Pi: Housewarming, presenting some of its key artists ahead of a series of solo shows.


Overlapping panels of shiny silvery metal take shape as everyday items, including a bath tub, baby pram, picture frame, woman's handbag and even a bra in what at first appears to be a smooth, tantalising and luxurious surface as if each item were encased in its very own suit of expensive armour. Closer inspection, however, exposes a deadly beauty as each metal panel reveals itself to be a razor blade, the light reflecting off its honed edges. Meanwhile, as the eye focuses on a bikini seemingly comprised of soft gold mesh, one finds that it is instead made up of a matrix of tightly woven safety pins, the points of each mercifully encased in the catch. With titles such as The Stolen Dream and Trapped, Bangladeshi artist Tayeba Begum Lipi's works belie in turns an air of sadness and danger. She turns regular everyday objects into items with an unearthly beauty. Simultaneously she manages to embed deep emotion within a seemingly cold material. Over the past two years I have been working with objects that I feel to be really intimate, yet are not intimate to me, explains the artist. There is a distance between me and the object, yet at the same time, I feel close to them. Let's Take a Break, a bathtub made of razorblades, exemplifies one such desire how often do we promise ourselves we will take a break, maybe soak in the bath and then never manage to do so? Similarly, Comfy Bikinis, made of safety pins is rendered sterile, no longer a sensuous item of clothing. The exhibition at Pi Artworks London will showcase a selection of Lipi's new works, from 2012 and 2013, and with their evocative titles, including The Nighty, Touch Me and Personal Entity, are both alluring and deadly, angry yet sad, drawing in yet pushing away. They are a testament to Lipi's extremely personal stories and observations, and yet, in their cold, white beauty, embody a tenderness that one could never hope to hold. Bangladeshi artist Tayeba Begum Lipi (1969) creates her iconic reflective sculptural works out of dangerous, yet everyday items such as razor blades and safety pins. This imbues her beautiful creations with a deadly undercurrent, rendering each delicate item with a sinister, and at times, melancholy, undertone. Receiving her MFA in Drawing and Painting from the Institute of Fine Art University in Dhaka (1993), she has exhibited extensively throughout her native Bangladesh, and as far and wide as Finland, Holland, Italy, Indonesia, the UK and the USA. Seminal exhibitions include the group show No Country: Contemporary Art for South and Southeast Asia at the Guggenheim. Curated by June Yap, the show has traveled to Singapore and Hong Kong. She also represented Bangladesh at the country's national pavilion at the 54th Venice Biennale in 2011. Lipi's work can be found in major public collections around the world, including the Samdani Art Foundation and Devi Art Foundation, while awards include the 2004 Grand Prize at the 11th Asian Art Biennale in Bangladesh. Her first exhibition in Turkey was held at Pi Artworks Istanbul, where it ran from 1 November 30 December 2013, with whom she also presented a solo project at the recent Dhaka Art Summit of February 2013. Pi Artworks was founded by Yesim Turanli in 1998 in Istanbul and for the past 15 years, has been introducing Turkish and international artists to the primary market. Since its founding, Pi Artworks has been committed to showcasing the best of Contemporary Turkish and international art to Istanbul's growing art scene, alongside providing an international platform for its roster of artists to showcase their work. The gallery is located at the famous historical Misir Apartmani in Istanbul and in October 2013 Pi Artworks London opened on 55 Eastcastle Street, in the heart of London's bustling Fitzrovia.


ALAN İstanbul çağdaş sanatın dikkat çeken 3 genç isimi Bahadır Çolak, Ceylan Öztürk ve Sevgi Kesmen'i Algı Makinesi sergisinde bir araya getiriyor. Platon okulunun kapısında, Geometri bilmeyen giremez. yazmaktaydı. Platon'a göre gündelik duyular dünyamızın üstünde kusursuz bir formlar dünyası vardı. Bu kusursuz dünya kusurlu hayatlarımızın idealize edilmiş halini içermekteydi. Bu düşünce biçimi çağlar boyunca Batı metafiziğinin erkek aklının eril yansıması olarak dalga dalga günümüze doğru taşınırken 19. ve 20. Yüzyıl modernizminin içinde yükselen bir dizi sanat ve düşünce akımı ile büyük bir yapı-söküme uğratıldı. Kusursuz geometrik formlar dünyasının klastrofobik katılığı buharlaşırken yaşamı olumlayan yeni bir etik ve estetik bakış çağımıza damgasını vurdu. Algı Makinesi, 3 genç çağdaş sanatçının farklı araçlar ve mediumlar kullanarak bu sorular çevresinde dolaştığı bir sergi niteliğinde. Bahadır Çolak, Ceylan Öztürk ve Sevgi Kesmen büyük ölçekli görsel soyutlamalar ile ALAN İstanbul'un insan ölçeğinde mimari ve mekansal denklemine dönük çalışmaları bir araya getiriyorlar. Böylece izleyici virtüel ve edimsel olanın biraradalığındaki deneyim sürecine davet ediliyor. Algı Makinesi sergisi 6 Mart 2014 ile 12 Nisan 2014 tarihleri arasında ALAN İstanbul'da görülebilir. ALAN İstanbul brings together 3 prominent artists of contemporary art Bahadır Çolak, Ceylan Öztürk and Sevgi Kesmen for the exhibition Perception Machine. Let no one ignorant of geometry enter here. was engraved on the door of Plato's school. According to Plato, there exists a perfect world of forms beyond our world of daily perceptions. This perfect world contains the idealized forms of our imperfect lives. Though this concept survived through the ages till today as a reflection of the male intelligence of Western metaphysics, it was deconstructed by a series of art and thought movements that arose within the 19th and 20th century modernism. As the claustrophobic solidness of the world of perfect forms evaporated, a new ethical and aesthetic perspective affirming life has influenced our age. Perception Machine is an exhibition in which 3 young contemporary artists deal with these questions by means of various tools and media. Bahadır Çolak, Ceylan Öztürk and Sevgi Kesmen bring together visual abstractions and works related to ALAN İstanbul's architectural and spatial equation within the human scale. Thus the viewer is invited to a process of experience in which the virtual and the actual exist together. Perception Machine can be seen between March 6, 2014 and April 12, 2014 in ALAN İstanbul.


6-30 Mart 2014 tarihleri arasında Damla Kültür Sanat Galerisi'nde izlenebilir. Küratörlüğünü Ali Cantürk ve Lütfiye Bozdağ'ın yaptığı Bellek ve İz başlıklı Nurcan Perdahçı resim sergisi 6 Mart 2014 tarihinde Damla Kültür Sanat Galerisi'nde izleyicilerle buluşuyor. Küratör Ali Cantürk, Nurcan Perdahçı'nın resimlerinde, bir dönem Avrupalı ressamların tablolarında dekoratif amaçlı kullanılan Uşak halılarından yola çıkarak hem kendisiyle hem de yaşadığı coğrafyanın tarihi ve kültürüyle ontolojik bir ilişki kurduğunu vurgulamaktadır. Bu ontolojide zaman ve mekan sondajını kökene yönelten sanatçı, bellek ve iz kaygısını, halı metaforu üzerinden sorgulamaktadır. Nurcan Perdahçı'nın Bellek ve İz başlıklı sergisi Damla Kültür Sanat Galerisi'nde 6-30 Mart 2014 tarihleri arasında izlenebilir.


INTERNATIONAL MAIL ART EGYPT is one of the international activities for Atelier of Alexandria a group of artists and writers in a collaborating with EAN Group for international Artistic Cooperation which propose this kind of international mail art exhibition in Alexandria Egypt. So let us to participating now in Mail Art Egypt. This is an open call to visual artists in all over the world to participate in the exhibition which will take place in Atelier of Alexandria on Thursday, 16th October 2014, under the Theme: Promoting Culture which is really important now for our Egyptian Society during this critical political situations in all Arab spring countries. To promoting the culture around us and with all countries in whole world. Deadline : 10th July 2014. Artists Participations fields : opened in all different visual fields. For paper works : A4 ( 29cm X 21cm). For 3D Works : 25cm x 25cm x 25cm. For media art works : 3minutes only Art works. Artists can participate in only one section with 3 works maximum, unframed. The works will not be sent back to the participants after the closing of the exhibition. Note: The organizers are not responsible for any damages during the transportation.


Kılınçarslan Eğitim, Kültür ve Sanat Vakfı, sanatın toplumsal gelişmişliğin bir aynası olduğunu savunuyor ve kültür-sanat alanındaki duyarlılığını, eğitim hayatında başarılı ancak maddi olanaklardan yoksun öğrencilere destek sağlamak amacıyla birleştiriyor. Vakıf bünyesindeki KAV Sanat Galerisi ve KAV Genç Sanat ise önemli sergi ve etkinlikleri başarı ile gerçekleştirmeye devam ediyor. KAV Sanat Galerisi, 05 29 Mart 2014 tarihleri arasında Türkiye'nin önde gelen sanatçılarının yer aldığı özel bir seçki ile hazırladığı karma sergiyi izleyiciye sunuyor. Sergide, soyut başkaldırıdan figüratif geleneğe, farklı kuşaklardan 19 usta isim yer alıyor. Türk sanatının geleneksel ve çağdaş sürecine farklı açılardan bakan sanatçılara ait daha önce görülmemiş yeni eserlerin de yer aldığı karma sergide Adnan Turani, Ali Candaş, Alp Tamer Ulukılıç, Aydın Ayan, Bünyamin Balamir, Cihat Aral, Çiğdem Buçak Telli, Devrim Erbil, Hanefi Yeter, Hüsamettin Koçan, İbrahim Balaban, Mustafa Ayaz, Nur Özalp, Oktay Anılanmert, Reyhan Abacıoğlu, Saim Erken, Süleyman Saim Tekcan, Tansel Türkdoğan ve Utku Varlık yer alıyor. Sergide sanatseverlerin beğenisine sunulacak 60'a yakın tuval üzerine yağlıboya, akrilik ve gravür eser 29 Mart 2014 tarihine kadar Pazar hariç her gün 10:30 18:30 saatleri arasında KAV Sanat Galerisi'nde ziyaret edilebilir.


Adem'e yasak elmayı yedirdiği için hikayesinden ve cennetinden kovulan ve baştan çıkarıcı tehlikeli varlık olarak tanımlanan Havva'yı betimlediğim resimlerimde, kadını sadece erkek dünyasına hizmet eden seyirlik bir nesne olarak değil; femme fatale ve kül kedisi arasında gidip gelen, çağdaş mitolojiyle uyum içerisinde olan, düşsel bir masal kahramanı olarak ele aldım. Hem paletimi zenginleştirmek adına, hem de tek başına var olan kadın imgesine canlılık katmak amacıyla zaman zaman Art Nouveau akımından da esinlenerek tuval yüzeyine çeşitli çiçek motiflerini, organik biçimleri ve süsleyici öğeleri de dahil ettim. Böylelikle Havva'dan ilham alarak ve günümüz modern kadınından yola çıkarak güzel ve çocuk/kadın temalı figürlerimi idealize ve stilize etmeye çalışırken, bir yandan da kadının yalın güzelliğini ve gençliğini lirik manzara detaylarıyla da süsleyerek resme teatral bir hava katmaya çalıştım. Kah alçakgönüllü kah kibirli duruşlarıyla, hem çekingen hem seksi görüntüleriyle, bazen yüksek topuklu ayakkabıları bazen başında taşıdığı boynuzlarıyla, bazen omzunda duran küçük haberci bir kuş ya da kucağında taşıdığı kısmetli balıklarıyla, jestleriyle, vücut hareketleriyle, izleyicisinin üzerinden hiç çekmediği kocaman ve hüzünlü gözleriyle, müstehcenlik masumiyet drama- düşsellik gibi bünyesinde barındırdığı tüm abartılmış duygularıyla, alegorik tutumuyla ve bütünüyle kadınca yaşantılar serisinden oluşan esrarengiz bir harikalar ülkesini gözler önüne sermek istedim. Resimlerimdeki kadınların her birini Havva'ya öykünen, Adem'siz saklı cennetlerinde büyük bir cesaret ve tutkuyla, ama tek başlarına, acımasızca ve hiç utanmadan Adem'lerine bakan ve onları günaha davet eden modern Havva'lar olarak yorumlayabiliriz. Kimi zaman çıplak, kimi zaman çekici bir etkiyle giydirilerek sadelikleri lüksleştirirmiş ve tuvalin içinde konumlandırılmış bu modern kadınlar, hem kendilerini seyirlik bir nesne olarak kabul etmekte; hem de her ne kadar savunmasız bir şekilde izleniyor olsalar da, sahip olunamayacak kadar ulaşılması imkansız bir yerde durmaktadırlar. Çünkü onlara sahip olmak için önce ellerinde tuttukları elmaya uzanmak ya da vücutlarına dolanmış yılana dokunmak, kısacası günahlarına ortak olup bedelini de beraber ödemek zorundadır izleyicisi! Gözde Baykara'nın kişisel sergisi Nar-ı Aşk Pazar günleri hariç hergün saat 11:00 ile 19:00 saatleri arasında Galeri Artist Çukurcuma'da görülebilir.


Claude Debussy, 1886'da yurt dışı konserleri ve eğitimlerinden sonra Paris'e döndüğünde, yeni ortaya çıkan empresyonist akımı kendi içseliğine, kendiliğindenliğine ve sanat görüşlerine yakın bulmuştu. Çoğunluğu, dönemin yeni akımı empresyonist sanatçısı olan dostları cumartesi günleri Debussy'nin evinde toplanmayı adet edinmeye başlamışlardı. Verlaine, Renoir, Mallarme, Pissarro gibi çeşitli alanlardaki sanatçılar bir araya gelerek eski metotları, akademik dogmaları eleştirerek tepkilerini dile getirmişlerdi. Bu yenilikçi sanatçıların neredeyse hepsi sanat konusunda Debussy'le aynı görüşü paylaşıyorlardı. Bu entelektüel paylaşım, etkileşim kısa zamanda meyvelerini vermişti. Manet, Mallarme'nin portresini, Jacques Emile Blanche, Debussy'nin, Fransız izlenimci besteci Gabriel Faure'nin ve çağın Fransız aristokrasisinin ölümsüz tanıklığını yapan ünlü izlenimci yazar Marcel Proust'un portrelerini yapmıştı. Empresyonistler, bir sanatçının hayatı gerçekçi yönleriyle yansıtmasına karşı çıkıyorlardı. Monet, Cezanne ve diğer empresyonist ressamlar gibi Debussy, olayların ve görüntünün özünü ifade etmek için uğraşıyor, besteler yapıyordu. La Mer adlı parçası, rüzgarı, dalgaları ve sahilleri, duyabileceğiniz diğer sesleri hep bir arada sunar. Işığı tuval üzerine yeni yollarla aktaran empresyonist ressamlar gibi Debussy'nin müziği de ışığın nerede parladığını görüyormuşuz gibi bir izlenim verir. Şarkıdaki melodiler bir hayaldeymiş etkisiyle sezgisel bir duyuyla dinleyiciye ulaşır. Debussy empresyonizmi, müzikte yeni bir dil yarattı. Empresyonizmde akorları kullanma tekniği farklıdır, klasik armonide akorlar paralel olarak ya majör ya da minör olarak devam ediyordu. Daha sonra onun izlenimci müziğiyle birlikte farklı ritimlerle karışırken minör ve majör birbirine girmeye başladı. Empresyonizmde renkler, hem müzik hem de resimde değişkenlik gösterir. Statik form ve nesneler erir, duygusal ve görsel derinlik ve devinim önem kazanır. Debussy'nin müziği ise ince, düşsel ve karmaşık bir kimlik taşır. Modern sanatın gelişimini başlatan izlenimcilik akımı, gelenekçi kuralları yıkıp kesin çizgiler yerine, algı ve duyuları yani, izlenimleri yüceltir. Debussy, 1840'ta Suite Bergamasque'yu bestelemiştir. Bunun içinde en iyi bilinen Clair de lune parçası bulunur. 1894'te Prelude a Lapres-midi- d'un faune'u tamamlar. Stephane Mallarme'nin şiirinin Debussy yorumu şiirle aynı hissiyattadır. Debussy'nin orkestral şaheseri hesaba katılınca bu çalışma kısa sürede popüler olmuştur. Daha önce kimse böyle bir şey duymamasına rağmen bu eser empresyonist müziğin tarzını ortaya koymuştur. Post empresyonist ressamlara baktığımızda ise, aynı müzik-resim etkileşimini bulmak mümkündür. Müzik terminolojisini ve benzeri anlatım dilini, tekniklerini kullanmaya devam etmişlerdir. Gauguin ve Van Gogh, birbirlerinden çok farklı kültürlerde yetişmiş, farklı karakterlerde olan sanatçılardır. Onları birbirlerine yaklaştıran şey resimlerinin içinde saklı olan müzikti, yani renklerin kendi aralarındaki bitmek bilmez armonisi hatta belki daha iddialı bir ifade kullanacak olursak 'armoni savaşı', zaman zaman 'armoni anarşisi'! Gauguin: Sesler nasıl bir araya geldiklerinde bir tını oluşturuyorlar ve bu dille öznel ya da ortak duyguları anlatabiliyorlarsa, renkler de uyum ya da karşıtlıklarla birbirini bütünleyerek bir simge dili oluşturuyorlardı.... Tupapao, resminde korkuyu en yalın biçimde dile getirmek istediğini ve bunu renk tınılarıyla yaptığını söyler. Resmini şöyle anlatır; dilerseniz buna müzik deyin, yaşamdan ya da doğadan herhangi bir konuyu öne sürerek çizgi ve renk senfonilerini oluşturuyorum. Bunların tam anlamıyla mutlak gerçeklikleri değil, müzik gibi düşünceye dürtü olmasını amaçlıyorum. Van Gogh ise, Beşik Sallayan Kadın adını verdiği resmine küçük bir renk müziği diyordu. Pembe, turuncu ve yeşili sert ve yüksek renkler olarak kullandığını, bunları kırmızı ve yeşilin minör renkleri ile yumuşattığını söylüyordu. Berceuse'ün aynı zamanda ninni anlamına gelmesi ve açıklamada kullanılan terimlerin müzik terimleri olması Debussy'nin başlattığı kıvılcımı, etkileşimi kanıtlar niteliktedir. Debussy empresyonist müzikte büyük devrimler yapan bir bestecidir. Debussy'nin müziğinde en önemli şey, içinde saklı kalan resimlerdir. O resimler Debussy tarafından çeşitli enstrümanlarla müziğe dönüştürülmüştür. Bestecinin gerçek izlenimleri, kulağa büyülü ve gizemli gelir. Besteleri sanki bizi adı konmamış bir gizeme çağırır. Unutmamak gerekir ki, onun müziğindeki karakteristik özellik; empresyonist resmin etkisidir. Debussy hayatı boyunca ilk empresyonist ressamlarla ve onların resimleriyle ilgilendi, bu etkiyi müziğine de yansıttı. Birçok besteci, bugün bile minör ve majör akorları birleştirmede zorluk çekerken, Debussy'nin minörlerden ve majörlerden yaptığı spontan geçişleri olan bestelerin kaynağı empresyonizmdir. Bugün hala neo-klasik anlayışla yaratılan müzik empresyonizme yansıyor. Böylece Debussy ile birlikte 20. yüzyıl müziği doğmuştur. Empresyonist ressamların resim tarihinde modern resmi başlatmaları gibi Debussy de modern müziğin babası olarak tarihe geçmiştir. ALTUNA, Sadun, Empresyonist Ressamlar, Hayatları ve Eserleri, Doğan Kardeş Yayınları, 1970, 2. Basım. DIETSCHY, Marcel, A Portait of Claude Debussy, U. S. A. New York, by Oxford Universty Press Inc., 1990. PARKS S. Richard, The Music of Claude Debussy, Yale University, 1989. THOMAS Henry, Ünlü Bestecilerin Hayat Hikayeleri, , İstanbul, Doğan Kardeş Yayınları, 1968. SERULLAZ Maurice, Empresyonizm Sanat Ansiklopedisi. Remzi Kitapevi, 3. Basım, Mayıs 1998.


Her şey İskitler'de Çingeneler'in yaşadığı mahalledeki o harabe gecekondunun duvarları ile başladı. Dış duvarlar beni kendine bir paratoner gibi çekmişti. Beyaz badanalı duvarın altındaki renkli sıvalar ne kadar da büyüleyiciydi: Beyazın altında pembe, pembenin altında sarı, sarının altında yeşil... Muhteşem bir dekolaj eserdi. Çatısız, kapısız bu dört duvar eve girdim sessizce. Ve salondaki o duvar beni allak bullak etti: Simsiyah bir duvar ve dökük sıvalar... Siyah altında renkli katmanlar... Sanki bir modern sanatlar müzesinde bir şaheserin karşısındaydım. Nemli bir taşın üzerine oturdum. Uzun uzun seyrettim bu duvarı. Bir filmi izler gibi. Sıvaların birçok kısmı kabarık kabarıktı. Yağmur, rüzgar, güneş; sıvaların, boyaların yapılarını değiştiriyordu. Kısa zamanda o kabarık yerler de düşecekti zemine. Bir kuru yaprak gibi. Sonra onların altındaki başka yerler kabaracak, çatlayacak... Ne kadar süre kaldım bu duvarın karşısında hatırlamıyorum. Görüntüleri imgelemime yükleyerek ayrıldım. Akşam eve geldiğimde hep o duvar vardı aklımda. Çok etkilenmiştim. Ve kararımı verdim: Sıvaları dökük duvarların resmini yapacağım! dedim kendime. Ertesi gün fotoğraf makinemi yanıma alarak bu gecekonduya tekrar gittim. Duvarları saatlerce izledim ve inceledim. Sonra bol bol fotoğraf çektim. O gün başka kavlak, dökük duvarları da fotoğrafladım. Çok hoşuma gitti. Bir çok duvardan kavlamış ince tabakaları söktüm ya da yere dökülmüş olanları torbama doldurdum. Bunları atölyemde uzun uzun inceledim. O duvarları büyüleyici yapan bu ince tabakalardı. Çok kırılganlardı. Tıpkı yumurta kabuğu gibi. O dönemde bitpazarı nesnelerinin resimlerini yapıyordum. Bıraktım. Duvarlara geçmiştim heyecanla. Denemeler yapıyordum her gün. Duvarlardaki dökük katmanları boyalarla yapmaya çalışıyordum. Özel elastiki boyalar, kumlu emülsiyonları üst üste kullanıyordum. Sonra sondan başa bunları metilen klorit, kimi keskin asitlerle ya da sıcak hava tabancasıyla yer yer ince tabakalar halinde sökmeye çalışıyordum. Atıl mekanlardan topladığım elektrik buatları ve kablo borularını da kullandım kimi çalışmalarımda. Poliüretan ve polistirenle farklı denemelere giriştim. Duvarlar hayatıma girmişti. Varoş bölgelerdeki gecekondular ya da boşaltılmış atıl binaların duvarları karşısında buluyordum kendimi hep. Fotoğraflar çekiyordum, dökük sıvaları topluyordum. Terk edilmiş mekanlarda bazen tinerci ya da toplu halde uyuyan sokak köpekleri için istenmeyen ve beklenmedik bir misafirdim. Duvarlar için geldiğimi anlatabilir miydim onlara? İnandırabilir miydim onları? Birkaç kez de çökme tehlikesi olan yerlerde zor anlar yaşadım. Gezindiğim yerlerin büyük kısmı çökmüştü. Çökmeyen yerlerde usul usul dolaşırken yer, ayağımın altında çatırdamaya, oynamaya başlamıştı. Zorbela bir yerlere tutuna tutuna kurtulmuştum. Artık yüzlerce fotoğrafik duvar görüntüm vardı arşivimde. Ve hızla çoğaltıyordum görüntülerin sayısını. Kimi zaman da duvarları kameraya alıyordum.2008'de Hacettepe Üniversitesi Ahmet Göğüş Sanat Galerisi'nde Karşı Duvarlar adıyla ikinci sergimi açtım. Kimyasal maddeler satan yerlerden sürekli ürün numuneleri istiyordum. Atölyemdeki raflar envai çeşit boya ve kimyasal ürünlerle dolmuştu. Alanında yetkin bir çok kimyager ile tanışmıştım. Onları soru yağmuruna tutuyordum. Çoğu zaman da yoruyordum. Öğrendiğim tüm bilgileri Atölye Defteri'me geçiriyordum. Bir kaç tane kimya sözlüğüm vardı artık. Kullandığım kimi kimyasal ürün sağlık açısından çok tehlikeli idi. Maske takarak ya da atölyemin bahçesinde, açık havada kullanıyordum bu ürünleri. İkinci sergimdeki resimler heyecanlandırmıyordu artık beni. Farklı arayışlar içindeydim. Onların hepsini yok ettim. Yok etmek, yeni yaratımlara kışkırtıyor ve verimli kılıyordu beni. Doğal katmanlar elde etmeliydim. Tıpkı duvarlardaki o dökük tabakalar gibi. Bu ince tabakaları elde etmek için -bir metrelik- bir makine tasarladım. Teflon bir bant hız kontrol cihazının seçilmiş bir hızında- silindirlerde dönecekti. Ortada bir fırın bölümü yer alacaktı. Hazırladığım pekmez kıvamındaki sıvı emülsiyon makinenin baş tarafındaki rampaya dökülecek yürüyen bant bu emülsiyonu yayacak biraz ilerideki -bıçak dediğimiz- ağır ve düz bir demirin altından istenilen kalınlıkta geçerek ilerleyecekti. Fırın bölümünde emülsiyon pişerek diğer uca doğru ağır ağır yol alacak sonra bir kumaş gibi çıkacaktı. Deneyelim, dedim. Yapabiliriz. Zoraki, Tamam, dedirttirdim ona. Ve yaklaşık üç yıl sürecek zor bir sürece girmiş oldum. Makineyi dört ayda yaptık. Denemelere başladık. Sonuç alamıyorduk. Emülsiyon kalın gidiyor, pişmiyordu. Teflon banta yapışıp kalıyordu. Sökemiyorduk çoğu zaman bu emülsiyonu. İnce olduğunda da unufak oluyordu. Sabahtan akşama kadar denemeler yapıyorduk. Her şey için dünya kadar para gidiyordu... Görüştüğüm kimi boya kimyagerleri böyle bir sistemi bir apartmanın dairesinde yapamayacağımı, altından kalkamayacağımı söylediler. Bunun bir fabrika sisteminde gerçekleşebileceğini belirtiyorlardı. Bazı konularda bilgi almak için gittiğim kimi boya fabrikaları kapısından bile sokmadılar beni. Onları nasıl inandırabilirdim ki ressam olduğuma? Öyle ya, ressamsam oturup bilindik boyalarla bilindik resimler yapmalıydım. Atölyem bir kimya laboratuvarını andırıyordu. Yüzlerce farklı ürün numuneleri dört bir yanı sarmıştı. Bütün ürünlerin yapısını öğreniyor, araştırıyordum. Bunları defterime geçiriyordum. Güzel sanatlar fakültelerinde bizde olmayan!- sanat ve teknoloji dersinin ne kadar önemli ve gerekli olduğunu böyle zamanlarda anlamıştım. Yeni denemelerden küçük de olsa sonuç almaya başladık. Sevindiriyordu bu küçük başarılar beni. Ö. Abi'yle bazen kavga ediyorduk. Kavga nedeni genelde emülsiyon karışımı üzerine oluyordu. Onun, bir ara işleri çıktı. Daha önce bilgiler aldığım bir boya fabrikasında çalışan kimyager S.'ye durumu anlattım. Hafta sonları benimle çalışabileceğini söyledi. Böylece yeni denemeleri S. ile sürdürdük. Sonuç almaya başladık. Her türlü elastiki ve kırılgan tabakalar elde edebiliyorduk. Bütün mesele emülsiyondaydı. Bir madde, birkaç gram eksik ya da fazla girse her şeyi altüst ediyordu. Emülsiyonun formülünü elde ettik. Her yeni karışımı bu formülasyona bakarak dikkatle yapıyorduk. Ayrıntılar çok önemliydi. Bazı renklerin fırınlanması çok zordu. Ya emülsiyon teflon banta yapışıyor ya da renk değişiyordu. Bu renklere özel formülasyonlar geliştirdik. Nerede ise üç yıl geçmişti. Param suyunu çekmişti. Duvarlar, o çatlak, dökük, kavlak duvarlar bir bataklık gibi beni kendine çekmişti. Emülsiyon yapımını, fırınlamayı S. ile yapıyordum. Bir de genç bir yardımcım vardı. Bize yardım ediyordu. Elde ettiğim farklı yapılardaki renkli tabakaları özel bir kimyasal madde ile tuval üzerine monte ediyordum.. Artık üst üste binen, derinliği olan katmanları elde etmiştim. Tabakaların renk şiddetinin yüksekliği, değer farklılığı yaratırken beni bambaşka düşsel, masalsal bir atmosfere sürüklüyordu. Bu noktada gerçek duvarların o hüzünlü, dramatik yansıması yok oluyordu bende. Evet, o dökük, atıl duvarlar bana bambaşka resimsel bir dil yarattırdı. Bir anlamda o soyut duvarların düşsel bir bakışla- soyutlanması belki de benim çalışmalarım. Resim yapma edimim tam bir performans. Günün birinde meraklı- izleyici karşısında da yaparım bu performansı belki. Böylece, Nasıl yaptınız bu resimleri? sorularını da bir nebze yanıtlamış olurum. Sağlık sorunlarım nedeniyle artık tehlikeli kimyasal maddelerle çalışmayı bıraktım. Bir daha da çalışmayacağım. Hayat mı, sanat mı? tercihini ben hayattan yana seçenlerdenim. Çalışmalarımda en büyük desteği kendisi de bir sanatçı olan- biricik eşim İlknur Ateş'ten aldım. Minnettarım ona. Ö. Abi'nin hakkını ödeyemem. Katkısı çok büyüktür. Geçirdiğimiz o zor ama güzel zamanları hep hatırlayacağım. Kısa süre çalıştığım S.'nin yardımlarını da unutamam. Resim yaparken yapayalnız olurum ve imgelemimdeki duvar görüntüleri, ellerime rehberlik yapar onları devindirir. It all began with the walls in the ruins of the Gypsy squatters district in Iskitler. The outside wallsattracted me like a magnet. How fascinating the colored plasters were under the whitewashed wall:pink under white, yellow under the pink, green under the yellow... It was a magnificent study of decollage. I silently entered the four wall house without a roof or doors. And the wall in the salon bewildered me: a jet black wall and crumbling plaster... colored layers under the black.. it was as if I was in front of a masterpiece in a modern art museum. I sat on a damp stone. I stared at the wall for a long time as if I was watching a film. Much of the plaster was bulging. Rain, wind and sun were changing the structure of the plaster and paint. Soon those swollen places would fall to the ground. Just like a dry leaf. Then the other places under the swellings would bulge and crack.. I'm not sure how long I stayed in front of that wall. I recorded the images in my imagination and left. When I came home in the evening that wall was always on my mind. I was so affected by it. Then I made a decision: I'm going to do a painting of those walls with falling plaster!, I said to myself. The next day I took my camera with me to that squatters house. I watched and examined the walls for hours. Then I took a lot of photos. That day I shot other crumbling, dilapidated walls. I was pleased. I peeled off the thin, flaky layers of some of the walls or those that had fallen to the ground and put them in a bag. I examined them for a long time in my atelier. These thin flakes were what made the wall so mesmerizing. They were so brittle. Just like egg shells. At that time I was making paintings of 'flea market objects'. I stopped that. I excitedly passed on to walls. I was experimenting every day. I was trying to recreate the flaking layers with paint. I was using elastic paints and sandy emulsions one on top of the other. Then I was trying to remove them in thin layers with methylene chloride, some strong acids or a hot air gun. In some of my efforts I used the electric junction boxes and cable pipes I had collected from deserted locations. I tried different experiments with polyurethane and polysterene. deserted desolate buildings on the outskirts of town. I was taking pictures, collecting broken off plaster. Sometimes in those deserted areas I was the unwanted or unexpected guest of glue sniffers or groups of sleeping street dogs. Could I tell them that I had come for the walls? Could I have convinced them of my aim? A few times I had difficulty in places that were in danger of collapsing. Many of the places I visited had collapsed. Those places that hadn't collapsed would crack and move under my feet. Once I was saved from a near fall by just barely holding onto some stabler structures. Now I had hundreds of photographic images of walls in my archives. And the number continued to increase rapidly. Sometimes I would shoot videos of the walls. I was constantly requesting sample products from places selling chemical materials. The shelves of my atelier were stocked with countless paint and chemical products. I met many competent chemists. I asked them so many questions that I would tire them out. I wrote all the information I had learned in my atelier notebook. I even acquired a few chemistry dictionaries. Some of the chemical materials I used were hazardous to health. I would put on a mask and use these products outside in the yard of my atelier. creations' and made me more productive I needed to produce natural layers; just like the crumbling layers on the walls. I designed a machine a meter long to produce those thin layers. A teflon belt would roll on cylinders at a speed set by the speed control device. There would be an oven section in the middle. The liquid emulsion that I prepared that had the consistency of molasses would be poured on the ramp at the front of the machine. It would spread out on the conveyor belt. Then the emulsion would pass under the 'blade' made of heavy and smooth iron which would make it the proper thickness. In the oven section the emulsion would bake and slowly make its way to the other end and would come out like a piece of fabric. Let's try it, I said. We can do it. I forced him to say ok. That's when I began a difficult process that lasted about three years. couldn't get it off. When it was thin, it was too small. A lot of money was spent on everything... Some paint chemists said that I couldn't set up such a system in an apartment and that it wouldn't work. They said it would be better to try doing it in a factory. So I visited some paint factories to get some information about certain subjects but they wouldn't even let me through the door. How could I convince them that I was an artist? Yeah, if I were an artist I should use conventional paints to make conventional paintings. and researched about all the products. I would keep track of everything in my notebook. At these times I realized how important and necessary it was to have art and technology classes in Fine Arts Faculties. No, I said, we're going to continue. We'll make a new machine, six meters long... Thus I began a new problematic and long period. I tore down some walls in my atelier. We made a large machine. We started the experiments again. Product samples were coming from everywhere by cargo again. Every day I would talk to chemists and get new information. I would come home worn out. The wall images in my imagination would foster my strength and patience. After each unsuccessful experiment I would say to myself: Look, you learned something else! In my free time I went after crumbling, dilapidated walls. Seeing the squatters regions being torn down, excited me. I missed painting. I was waiting. One day I would produce different widths of wide, thin layers. That day I would paint non-stop. I believed this. I was not discouraged. machine while the other person would be at the opposite end. While the teflon belt was moving, the two people would constantly be active. When O. didn't or couldn't come I could not experiment with the machine. But I was busy. I was constantly preparing the infrastructure for different experiments in light of the new information I found. I was trying new experiments while O. was busy elsewhere. We produced some partial layers. But it wasn't enough. At nights while my wife was asleep I spent hours examining the photos I took; then I would go over the problems I had faced during that day's experiments. difference in one substance everything was ruined. We produced the formula for the emulsion. We made each new mixture by carefully consulting this formula. Details were so important. Some colors were difficult to bake. Or the emulsion would stick on the teflon belt or the color would change. We developed special formulas for these colors. Almost three years had passed. My money was finished. Walls, those cracked, crumbling walls attracted me like a quicksand in a swamp. mount the different structures of colored layers I produced on a canvas with a special chemical substance. I now produced layers on top of each other that had depth. Creating value differences in the high intensity of the layer colors evoked in me an odd, surreal fairy tale like atmosphere. At this point the sad dramatic reflection of the real walls ceased to exist for me. Yes, those crumbling, stagnant walls had created an odd, pictorial language. In some sense, the abstraction of those abstract walls-from a surreal point of view-were perhaps my work. The act of making the paintings was a real performance. Maybe one day I can do this performance for curious spectators. Thus, I will have sort of answered the question: How did you do these paintings?. I had to stop working with dangerous chemical substances because of health problems. I will never work with them again. Which would I choose, Life or art? I would be among those who would choose life. wonderful, difficult times we spent together. I can't forget S.'s help for that short period. While painting, I will be all alone and the wall images in my imagination, will be the guide that impels me.


ARTNEXT ISTANBUL Çağdaş Sanat Alanı 12 Mart'ta heykeltıraş Hüseyin Suna'nın FARKINDALIK // AWARENESS başlıklı kişisel sergisini çağdaş sanat izleyicisi ile buluşturuyor. Hüseyin Suna, farkındalık temasında oluşturduğu bu yeni çağdaş heykel serisinde bronz ve ahşabın yanısıra yeni kompozit malzemeler ile heykeldeki form arayışını sürdürüyor. Son yirmi yıldır ürettiği işler ile Türk heykel sanatında özgün üslubuyla dikkat çeken sanatçı, aralarında anıtların da bulunduğu iki yüzden fazla heykel üretti ve birçok ödül aldı. Farkındalık kavramından hareketle eserlerini üreten sanatçı, bu yeni heykel serisinde gerçek ve kurgunun üzerindeki örtüyü kaldırırken sanatsal yeteneğini de ortaya koyuyor. Bronz ve ahşap gibi geleneksel malzemelerin büyülü dünyasına dalıp bu malzemeleri çağdaş bir yorumla bize sunuyor. Hüseyin Suna bronzun kimyasına ustaca müdahalelerle malzemenin şaşırtıcı renk varyasyonlarını keşfetmemize de olanak sağlıyor. FARKINDALIK // AWARENESS sergisinin açılış kokteyli 12.03.2014 tarihinde 18:00 21:30 saatleri arasında gerçekleşecektir. Sergi 12.04.2014 tarihine kadar ARTNEXT ISTANBUL Çağdaş Sanat Alanı'nda görülebilir.


Dünya Kadınlar Haftası'nı içeren bir dönemde gerçekleştirilecek sergi kapsamında, toplumsal konulardaki araştırmaları ve kitapları ile tanınan, Cumhuriyet Gazetesi yazarı Dr. Erdal Atabek, 8 Mart Dünya Kadınlar Gününde saat,14:oo de Günümüz Toplumunda Kadın konulu söyleşide, dinleyiciyle buluşacak. - - - - Doç. Dr. Hakan Karaş, Düş ve Kolaj 14 Kasım 2023 - SCENES PLURIELLES, Galerie Jean-Louis Ramand, 28 Ekim 2023- 13 Ocak 2024 8 Kasım 2023 - Çağdaş Türk Resmi'nin Devrimci İsimlerinden Orhan Taylan vefat etti. 4 Kasım 2023 - ''JANUS, NE TARAFA BAKMALI?'', Ceyda Güler, Galeri İşlik, (25 Ekim 11 Kasım 2023) 24 Ekim 2023 - Türkiye Cumhuriyeti'nin Yüzüncü Yılı ve Yüz Ressam 18 Ekim 2023 - France Music Competition (14 31 Oct, 2023) 17 Ekim 2023 - World Classical Music Awards 16 Oct 21 Nov, 2023 17 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Sevgili Haluk 17 Ekim 2023 - Bazaart 2024 (Son Başvuru: 20 Ekim 15 Aralık 2023) 11 Ekim 2023 - Fotoğraf sanatçısı Manuel Çıtak hayatını kaybetti. 10 Ekim 2023 - Bedri Baykam: Türkiye'de sanat hak ettiği yere geliyor, peki siyasiler nerede? 10 Ekim 2023 - Göç Eden Bedenler, Zerrin Pehlivan, Devecihan Kültür Merkezi (04-18 Eylül 2023) 9 Ekim 2023 - Çağdaş Türk Sanatının Önemli İsimlerinden Haluk Akakçe vefat etti. 9 Ekim 2023 - VECDİ UZUN, ÇEMBER, DAİRE VE KÜRE FELSEFESİNİN RESİM SANATINA YANSIMASI 30 Eylül 2023 - Karanlıkta Kahkaha, Karşı Sanat, (22 Eylül 21 Ekim 2023) 21 Eylül 2023 - Öğretim Elemanları Yaz Sergisi III, T. Ü. G. S. F. Fuaye Salonu (13 Temmuz 13 Eylül 2023) 21 Eylül 2023 - Homemade 4, Piramid Sanat, (21 Temmuz 26 Ağustos 2023) 21 Eylül 2023 - Aşık Veysel, Her Neye Bakarsam Sen Varsın Orda, 09 Haziran 04 Temmuz 2023, Bağlarbaşı Kültür Merkezi 21 Eylül 2023 - Do Art Galeri, ArtContact İstanbul 3. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (01-04 Haziran 2023) 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ IV BÜKREŞ'TE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 19 Eylül 2023 - BALKAN SERGİLERİ III BULGARİSTAN SREDETS GALLERY'DE SANATSEVERLERLE BULUŞUYOR... 18 Eylül 2023 - Anadolu'da Bir Kızım Var, 21 Mart 15 Nisan 2023, MKM Beşiktaş Çağdaş Sanat Galerisi, Akatlar, Beşiktaş, İstanbul. 18 Eylül 2023 - Piramid Sanat, ArtAnkara 9. Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı, (09-12 Mart 2023) 18 Eylül 2023 - Ayhan Çetin, Üst Yapı, Galeri Soyut, (17 Şubat 8 Mart 2023) 1 Mart 2023 - SOPHİA NARRETT, CARRİED BY WONDER, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NIKKI MALOOF, Skunk Hour, Perrotin New York, (March 3 April 15, 2023) 1 Mart 2023 - NANCY SPERO, Woman as Protagonist, Galerie Lelong & Co., New York, (23 March 25, 2023) 1 Mart 2023 - Jeremy Demester, XXI, Perrotin (February 28 April 8, 2023) 1 Mart 2023 - GÖZDE AYLİS ÇİÇEK Tanıdık Yüzler, Farklı Ruhlar Heykel Sergisi / 17 Mart 8 Nisan / GALERİ SELVİN ARNAVUTKÖY 1 Mart 2023 - Şevval Konyalı, Kupon, Galeri/Miz, (08 Mart 10 Misan 2023) 1 Mart 2023 - Mahreen Zuberi, Exercising the Border, Anita Rogers Gallery, (February 1 March 11, 2023) 1 Mart 2023 - Being Human, Den Art, (03 Mart 01 Nisan 2023) 1 Mart 2023


Tarih, yanlışlar komedyasının yanı sıra, itirazların da haklı seslerini barındırır. Fakat insan, kimi zaman bu sesleri duyamayabilir. Ya kulakları tıkalıdır ya da uygun enstrümanlarla iletilmemektedir. Seren Ceren Asyalı ve Serdal Kesgin'de Hepimizin Hikayesinde, sistemin kendini ayakta tutabilmek için yaratığı gereksinimler ve bu duruma sisteme ve onun dayatmalarına karşı duruşu, iki farklı yaklaşım ve pencereden izleyiciyle paylaşıyor. Var olmak için tüketen bir durumu, varlığını korumak için yok olmayı göze alan bir tavrı bu sergide harmanlıyorlar. Doğruyu yanlışı göstermekten öte, aklımıza ve vicdanımıza sesleniyor. Görebileceklerimizin zaman zaman görmek istediklerimizle sınırlı olduğunu bildiğinden, kendi gördüklerini ve görmek istediklerini cesurca bize aktarıyor. Boyalarla, fırçalarla, kumaşla anlatılanın hepimizin hikayesi olduğunu söylüyorlar.


Under the patronage of his Excellency Dr. Nidal Qatamin Minister of both Labor and Tourism & Antiquities, a personal art exhibition was opened on the 1st of March 2014, exhibiting the art work of Jordanian artist Noor Alazzam in presence of former Minister of Culture his Excellency Mr. Jereys Samawi and Mr. Muayad Nasser representing Le Royal Hotel, along with a crowd of artists and journalists, enjoying the tunes of the violinist Mr. Hussein Abdel Moneim as part of the Le Royal Hotel celebrations on the occasion of the International Women's Day. In response to demanded support for of the local artistic movement, the speech of his Excellency Dr. Nidal Qtamin stressed the need to highlight the importance of the Jordanian achievements in the field of art, as important part of the cultural movement as well as the various arts from theater, drama, and music. His Excellency had also emphasized the importance to enhance the tourism sector in order to perpetuate the bestowal and engage the rest of society in artistic activities that includes all categories of art within a deliberate plan helping promote tourism and Jordanian product as well. Artist Alazzam stated that her second personal exhibition represents a shift in her fine art experience, which depends on choosing different forms of nature and attempt to abstract it gradually while keeping the basic concepts to reflect a certain idea, and in this exhibition The Jungle, another dimension her work addresses the other dimension deep inside the surface of the human personality, which manifests in entanglement and intricacies which she depicted from the desolate nature of the jungle. The artists considered the new exhibition as a summary of the new section she will add to her fine art experience, choosing the occasion of the International Women's day to introduce her findings in terms of the common elements between the jungles and the other human nature dimension.


Bir dönem Avrupa resmine dekoratif olarak eklemlenen Türk halıları, Nurcan Perdahçı'nın resimlerinde, renksel ve motifsel ikonografisi ile geçmişin izlerini çağdaş resmin yapısallığında yeni bir imge dizinine taşımaktadır. Sanatçı için bu imge dizini, 15. yüzyıldan itibaren Pierro Della Francesca, Lorenzo Lotto, Holbein, Vermeer, Terborch, Liotard gibi İtalyan, Hollandalı ve Alman ressamların tablolarında yer alan Türk halıları üzerinde yoğunlaşır. Yaşadığı coğrafyanın yerel estetik değerlerinden referans alan bu yoğunlaşma, Perdahçı'nın resimlerinde çağdaş olanı da içine alan yeni bir üslup ve sorgulamayı beraberinde getiriyor. Sanatçı, Modernizmin yapısal tek tip bir üst söyleme dönüştürülmesi ile oluşan Batılılaşma dayatması ile geleneğin reddedilmesi sonucunda ortaya çıkan semantik kopuşu irdelemektedir. Geleneğin çağdaşla biraradalığını kullanarak yeni bir semantik dil oluşturmaktadır. Bu semantik dil, Doğu'nun ve Batının imgelerini, üst üste oluşan yüzey espası ile birbirine eklemleyen yeni bir plastik dildir. Geçmişe ait olan ile bugüne ait olanın, espas tabakalarında sıralanışı, Perdahçı'nın çalışmalarında resim içinde resim olarak yeni evrilmelerin önünü açmaktadır. Bu evrimle, sanatçı, natürmortlar serisinde ele aldığı varlık mertebelerinin art ardalığı ile varoluşun en temel iki ögesi olan zaman ve mekana odaklanıyor. Perdahçı'nın resimlerinde dikey kesilmelerle oluşan parçalanmalar, gerçekliğin yeniden kurulan konteksti olarak okunabilir. Varlıkların espas yüzeyindeki kırılmaları, parçalanmaları ve parçalanan yüzeyin bütünde tekrarı ile parçalı bütünlü bir imge dizini oluşur. Resim yüzeyinde yer alan bu dikey kesimler, hacmin kırılması değil yüzey kırılması olarak zaman ve mekan koridoru oluştururlar. Zaman ve mekan koridoru içinde, geleneksel kültürün izlerini süren bu imgeler, üst üste sürülen boya katmanlarıyla, belirginlik ve fluluk arasında gidip gelen bir espasın plastiğidirler. Ontolojik olarak fraktal bir yapı-bozumunu vurgulayan bu parçalanmalar, Perdahçı'nın bir anlamda bütünü kavrayış biçimidir. Sanatçının bu fragmantel tutumu, modern sonrası kültürlerin arketiplerini; zamansal kopmalarını, parçalanmalarla karşılayarak yeni bir formsal ve mekansal bütünlüğe dönüştürür. Perdahçı'nın tuvalinde ulaştığı zamansal ve mekansal bütün; geçmiş ile gelecek arasında özdeş olan varlığın duyumsanışıdır.


1951 yılında Gürcistan`ın Karadeniz kıyısındaki şirin kasabası Kobuleti`de doğdu. Tiflis Güzel Sanatlar Akademisi cam-seramik bölümünden mezun oldu. 1996 yılında Atatürk Kültür Merkezi`nde açtığı sergi ile İstanbul`la tanıştı. 1. Dünya Seramik Bienali (Kore 2001) ile Vallarius Seramik Bienali`nde (Fransa 2002) ödül kazanan sanatçı İstanbul`da yaşamaktadır.


ve günümüzdeki durumuna ışık tutmayı da amaçlamaktadır. Bu bağlamda Portfolyo Serisi sergileri kendini bir nevi retrospektif özellikte sergi serisi olarak da ifade etmektedir. Çağdaş heykel alanının önde gelen sanatçılarından biri olan Pirim'in eserleri neo-minimalist form ifadelerine dayanır ve çağdaş tasarım stratejileriyle birleşir. SEÇKİN PİRİM'in yapıtları, bugünün kaotik ve heterojen varoluş biçimlerini karşılayabilecek post-fütürist, post-yapısalcı ve post-minimal yeni bir estetik önermektedir. SEÇKİN PİRİM, erken dönem eserlerinde gerçekliğin karışıklığını biçimsel öze indirgeyerek doğa ve kültür arasındaki ikiliğe şiirsel bir yaklaşım ortaya koymuştur. Heykelleri, kökenlerinin doğaya ve 20. yüzyıl avangardlarının çeşitli soyutlama yöntemlerine uzandığını, açıkça göstermiştir. O dönemde, heykelleri, kübizm parçalı biçimciliğin ve fütürizmin hızlı hareket nosyonunu, bilgisayarlarla donatılmış çağımızda güncel bir estetik geliştirmek amacı ile çağdaş tasarım kavramları ile birleştirmiştir. Daha sonra ise yapıtlarında endüstriyel ürünler ve makinelerle olan bağ güç kazanmıştır. Yapıtlar, ürün tasarım ve mühendisliğinden farklılık gösterseler dahi oldukları şeye yalnızca işaret ederler; sanatsal fikirlerin somut ifadeleri. Bu aşamada Pirim'in eserleri doğaya referansta bulunmak yerine hayatlarımızın makineler, bilgisayarlar ve robotlar üzerine temellendiği ve onlara dayandığı endüstri sonrası dünya ile bağlar kurmuş gibidir. Günümüzde, sanatçının eserleri, artık hiçbir şeyin temsili değildir ve içsel bir motivasyonu izliyor gibi görünürler, bu da mutlak, soyut bir görsel ifadeye yol açar. Biçimsel karakteri aynı anda hem minimal hem de dışa vurucu olarak tarif edilebilir. Genel form sıklıkla düz, geometrik bir biçime indirgenmiştir, iç kısımları ve bölümlerinde ise bir dizi çizgi görünür; bunlar işi oluşturan çoklu katmanlar sebebiyle ortaya çıkmıştır. SEÇKİN PİRİM, eserlerinde, Kübizm, Fütürizm, Minimalizm ve günümüzün üç boyutlu bilgisayar grafikleri ile ürün tasarımlarından çeşitli yöntemler alarak kendi dilini oluşturmanın bir yolunu bulmuştur. Bu nedenle işleri hem tanıdık hem de yabancı görünür. Bilinen sanat ve tasarım tarihi temeli üzerinden yeni estetikleri tartışmaktadır. Bu sayede sanatçı, klasik reprodüksiyonu veya postmodern eklektizmi aşan yeni üretim biçimleri geliştirme için heykel sanatına yeni bir yol önermektedir. The oeuvre of SEÇKİN PİRİM, one of the leading artists in the field of contemporary sculpture, is based on a number of neo-minimalist forms of expression, which he merges in a great manner with contemporary strategies of art and design. His work proposes an aesthetic, which is able to form post-futurist, post-constructivist and post-minimal visions of our world that corresponds with our heterogeneous and plural existence in the fast speeding high tech chaos called reality. merged cubism's fragmented formalism and futurism's notion of fast movement with a contemporary notion of design in order to develop a current aesthetic for our computerized age. Later, a connection to industrial products and machines became stronger. Though, different from product design and engineering, his works did not reveal any concrete use, but only pointed to what they are: material manifestations of artistic ideas. Instead of natural references, now Pirim's work seemed to draw connections to our post-industrial world, in which our life is based and depends on relationships with machines, computer and robots. Today, the works do not represent anything anymore, and look like they follow an intrinsic motivation, which leads to an absolute abstract visual expression. Their formal character can be described as being minimal and expressive at the same time. The general form is often reduced to a clear geometrical shape, whereas its inner parts and sections show dozens of lines, which result from the use of many layers out of which the work consists. and product design. That is why his work looks both familiar and strange. It discusses new aesthetics on the base of known art and design history. In this way, he proposes a way for sculpture to develop new ways of production, which overcome classical reproduction or postmodern eclecticism.


Artık aramızda olmadığı için rahat yazıyorum. Sabah gazetesinin en renkli günlerinde Aktüel dergisini çıkartırken birlikte çalışmıştık. Sonra Aktüel bitti, herkes işsiz kaldı ve Kurthan hoca yanına Yaşar Sökmensüer'i de alarak Mehmet Yılmaz'ın yanına, Tempo dergisine geçti. Bir şekilde ben de hayatımı kurtarmak zorundaydım. Tam o sırada Kültür Baranlığı Müsteşar Yardımcısı Gülşen Karakadıoğlu beni aradı ve benimle çalışmak istediklerini söyledi. Bu anlattıklarım Rusya Dışişleri Bakanı Şevernadze'nin hüküm sürdüğü dönemlere ait. Gorbaçov, tüm sosyalizmin-komünizmin canına okumakla meşgul. Glasnost ve Perestroyka işlemlerini halletmiş, dünya rahat. Resimlere şöyle bir baktı Mehmet Özel ve işe yaramaz, dedi. Ressam o, söyleyecek tek sözüm bile olamaz. Evime döndüm ve işten atıldıktan yaklaşık bir yıl sonra Gülşen Karakadıoğlu'nun önerisiyle Kültür Bakanlığı'nda Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğü'nde yardımcı olarak göreve başladım. Küçük oğlum Berk doğduğunda izin aldım. Bakan İsmail Kahraman. İzin alamazsın, seni kademe ilerlemesi ile cezalandırıyorum, dedi. İstifa ettim ve bakanlığı mahkemeye verdim. Kazandım, ama uzun bir süre dönemedim. Yıllar sonra yeniden kültür bakanı İstemihan Talay olunca, Bülent Ecevit'in icazetiyle döndüm. Kademe ilerlemesi cezam olduğu için hiçbir görev almam mümkün değildi, basın müşavirliğine razı oldum. Aşağı, Basın Müşavirliği odasına indiğimde, Ergun Evren'i karşımda buldum. O TRT'ye döndü, ben kendini Müsteşar Yardımcısı sanan Tevfik Ketencioğlu ile karşı karşıya buldum. İstemihan Talay Ketenci yönünde oyunu kullandı ve beni Çorum'a sürdü. İşte Çorum'da, Anitta Oteli'nin girişinde Borusan'ı ve gelecek misafirleri beklediğimde Kurthan Fişek ile karşılaştım. Arkasından Gürer Aykal geldi. Eskortluk yaptık Gürer geliyor, dediği Gürer Aykal'mış. Borusan, sevgili Sami Caner'in önderliğinde bir kaç saat sonra Anitta Otel'e indi. Provalar otelin lobisinde yapıldı ve Çorum'da ilk kez, 17 Haziran günü Vivaldi'nin 4 Mevsim oda müziği çalındı. Nasıl bir yagmur yağıyordu o gün bilemezsiniz. Sevgili Mehmet Yolyapar ve dünya tatlısı karısı Hülya, Türkiye'nin onur adamı, Fransa'dan Les Mains D'or ödülünü Naciye Mumcu ile birlikte alan nadir insanlardan Hasan Tuluk, çocuklarımızı Boğazkale yamaçlarından toplayıp getiren Tugay Afat, her dakika yanımda olan ve tüm festivali yürüten Ali Alakoç, anasını satayım neyim var neyim yoksa ortaya koyuyorum diyen Kadir Dalyan, kim hasta olursa bana gelsin diyen Ayhan Mutlu, kulağınızda bir sorun varsa bu sonseri izleyemezsiniz diyen Nuri ağabey... Herkes oradaydı. Kurthan hoca ile ilgilenmek zorunda kaldığım için İbrahim Yetkin'i ve Hasan Uysal'ı görmezden geldim. Böyle bir grupla konsere katıldık. 17 Haziran akşamıydı. Borusan, Vivaldi'nin 4 Mevsim'ini çalıyordu. Bittiğinde orta sıralardan İbrahim Karamemet ayağa kalktı ve alkışlamaya başladı, tüm salon ayaktaydı. Çorum için bir ilkti ve birkaç konserden sonra da son oldu. Şimdi artık ne Borusan ne Bursa senfoni, ne Orfeon ne de başka bir şey Çorum topraklarında gezinmiyor. Çocukluk arkadaşım Yaz Baltacıgil hala Çorum bakırcılar çarşısında dolaşıyor. Michel Margan arada bir mektup yazıyor, Çorum nasıl, diye. Ozan Sağdıç, bu sabah araba gelmedi, diyor. Yıldız İbrahimova, Mümtaz bey, tonmaister nerede, diye soruyor. Gülüm Pekcan dans ederken bacaklarının açılmaması için azami dikkat gösteriyor. Ceyhan Mumcu sevgili valimiz Atıl Üzelgün ile laflıyor. Orfeon ilk konserini Çorum'da verip bir gece bile kalmadan Kanada'ya uçuyor ve dünya birinciliğini alıyor. Moğollar fuar alanında konser verirken Erkan Oğur Anitta otelde resital veriyor. Hande Dalkılıç geliyor, Ahmet Kanneci ile karşılaşınca, sen ne arıyorsun burada diye soruyor. O sıralarda Boğazkale'de 140 kişi podyuma çıkıyor. NTV muhabiri birine yaklaşıyor ve Çorum Çorum olalı böyle zulüm görmedi, esprisini yakalamaya çalışıyor, ama nafile, Bizi ilk kez adam yerine koydular, yanıtını alıyor. Muammer Sun, bunu kim yaptı, diye Boğazkale boğazında dolaşıp duruyor. Suna Kan, Mavi Ocak'ta küçük bir resital veriyor, Ayla Erduran aşağı kalır mı, o da kemanıyla boş bir alan bulup sesini duyuruyor. Böyle bir ortama iniyor Gürer Aykal ve ben de Anitta Oteli'nin kıyıcığında onu bekliyorum. Kurthan Fişek hiç beklemeden dönüyor, Ünal İnanç da aynı şekilde, ama görünüyorlar, ama geldik Mümtaz diyorlar. Orhan Şallıel, Aklıma hiç gelmezdi Çorum'un ortasında bir yerde havuza gireceğim, diyor. Çorum Belediye Başkanı Arif Ersoy, dilediğini yap, arkanda ben varım, diyor. Deseydi ki Çorum bana, bir de acaba Fazıl Say'ı dinleyebilir miyiz? Tabii ki diyemezdim, ama dinleyeceklerinden de emin olurdum. Bu bir tepki yazısı oldu. Bir Allah'ın kulu Hitit uygarlığının merkezi Çorum'a gidip de sormadı buralardan kimler geçti diye? Kim geçirdi önemli değil, kimler geçti önemli. Şimdi artık kimse geçmiyor kıyıcığından bile.


Yükseklik Korkusu, yüksek yerlere çıkmak, bakmak, bulunmak gibi durumlardan korkma durumudur ve bunu yaşayan kişi uçak, dağ, yüksek apartman, dönmedolap, teleferik, gibi şeylere binemez. Yükseklik korkusu, genellikle düşmekten korkma ya da boşluktan tedirgin olma diye bilinir. Ama tam da böyle değildir. Bu, esasında bir denge sorunudur. İnsanın dengesi birkaç unsur tarafından belirlenir. Görme, dokunma ve duyma. Olağan hareketler sırasında, bütün bu unsurlar kesişir. Ama olağan dışı bir harekette, değişik sinirler tarafından bu hareketle ilgili olarak beyne yollanan bilgiler çelişki yaratır. Beyin bunları yorumlamakta zorlanır. Deyim yerindeyse beynin kafasi karışır. İşte insan çok yüksek bir yerde durduğu zaman, böyle bir karışıklık meydana gelir. Aşağı bakan göz, yerin uzaklığını saptayamaz ve beyne kesin bilgi yollayamaz. Halbuki, ayaklar sert bir şeyin üstünde durdukları için yere dokunuyorum mesajını verir. Bu iki farklı bilgi beyinde çelişki yaratır ve beyin, vücudun pozisyonunu netleştiremez. Ayhan Çetin'in resimlerinde de buna benzer bir durum algılanır. Tepe noktasından ele alınan binalar, uçak ve resimdeki imgelerle aramızdaki mesafeyi katlayan koordinatları andıran çizgiler, bakan göz ile bakılan nesne arasında bir ara boşluk yaratır. Dokunmak istediğinde kaçan, baktığında ise seni kendinden uzaklaştıran belirsiz imgelerdir bunlar. Bir mesafe sorunudur aslolan. Zaten uzağa itilmiş olan tasvir, izleyiciyi de tuval yüzeyinin uzağında bir yerlerde durmaya davet eder.