Sanatçı-Küratör Denizhan Özer geçtiğimiz haftalarda Bodrum'da Art212'de açılan 'Ben' adlı serginin küratörlüğünü yapıyor. Sergiye farklı disiplinlerden 50 sanatçı katılıyor. Özer ile yeni düzenlediği sergiden Türk çağdaş sanat ortamına, merkez ve periferi ilişkilerinden Türk resim sanatının geleceğine kadar pek çok konuda konuştuk. Denizhan Özer: Art212 Aydın Polatcan tarafından kurulan kültür sanat platformu. Sadece sergilerin düzenlendiği değil, konserlerin verildiği, söyleşilerin yapıldığı alternatif bir mekan. Polatcan son yıllarda Bodrum'a yerleşmişti ve daha önceden de tanışıklığımız vardı. Art212 fikri onun kafasında oluştuğunda açılış sergisini yapmam için benimle bağlantıya geçti. Yaptığımız görüşmeler sonucunda sergi konseptinin 'Ben' olmasına karar verdik. D. Ö.: 'Ben' derken sanatçıların egoları üzerinden değil, kendi benliklerine etki eden, kendileriyle ilgili 'ben' nerede duruyor? İçerideki 'ben' veya dışarıdaki 'ben', çevre ile yaşayan 'ben' gibi tüm 'ben'lerin tartışılmasını istedim. Sergiyi hazırlarken sadece İstanbul'dan değil, İstanbul dışından da sanatçıların olmasına özen gösterdim. Mesela Erzurum, Eskişehir, Ankara, Edirne, Adana, Trabzon, Bodrum vs. gibi farklı kentlerden sanatçıları bir araya getirdim. Sergide resim, heykel, enstalasyon, fotoğraf gibi farklı disiplinlerden oluşan yapıtlar yer aldı. D. Ö.: Evet, Bodrum, Konacık'ta Avenue isimli bir AVM içinde, alt katta 460 m2lik büyük bir alan. Kabul edelim ya da etmeyelim AVM'ler alışveriş merkezleri olması sebebi ile toplumun farklı kesimlerinden insanları bir araya getiren yerlerdir. O nedenle de oralara, insanlara ulaşmak maksadıyla sanatı götürmek gerekiyor. Daha önceleri bu mekanlarda sanata yönelik hiçbir şey yapılmazken 2010'da Ekavart'ın yöneticisi ve sahibi Sayın İnci Aksoy'un büyük çabalarıyla Kültür Bakanlığı AVM'lerin içinde en az 200 metrekarelik bir alanın muhakkak sanata ayrılmasına karar verdi. Avenue Bodrum'da da böyle bir alanın sanata ayrılmasının, oranın yönetiminin -kanunların zorlamalarının dışında -sanata olan ilgi ve sevgilerinin bir göstergesi olduğunu düşünüyorum. AVM'lerde sanat niçin gerekli dersek; sanatla halk arasında bir yakınlık kurmak, sadece alışverişten ibaret bir dünya olmadığını göstermek, sanat kavramını onlara aşılamak için önemli. Sanat nerede yapılırsa yapılsın, desteklemek, yaygınlaşmasını sağlamak lazım. H. K.: Bodrum gibi yazlık yerlerde sergi açmak son yıllarda çokça karşımıza çıkan bir durum. D. Ö.: Bildiğimiz gibi sanatın merkezi Türkiye'de İstanbul'dur. İstanbul, sanat konusunda belirleyici bir kenttir. Yaz geldiğinde İstanbul'da ve Türkiye'nin başka büyük şehirlerinde yaşayan sanatçılar, sanat profesyonelleri ve koleksiyonerlerin çoğu Bodrum'u bir buluşma noktası haline getirdiler. Öte yandan Bodrum sahil şeritlerinde bulunan diğer kentlere göre Türkiye'nin markalaşmış en önemli yerlerinden biridir. Bu nedenle yaz aylarında buraya gelen maddi durumu ve kültür düzeyi yüksek insanların sanat ihtiyaçlarını karşılamak için Bodrum'da sanatla ilgili birçok çalışma yapılmıştı ama bildiğim kadarıyla Art212 bunların içinde konuya en mantıklı ve profesyonel şekilde yaklaşan yer oldu. Bunun dışında güzel bir sahil şeridinin, tarihi turistik mekanların, yat limanının orada olması ayrıca yurt dışından maddi durumu iyi birçok turistin de gelmesine neden oluyor. Tüm bunları birleştirdiğimizde Bodrum'un Türkiye'deki diğer birçok yerden daha iyi olduğunu ve Avrupa'daki bu tür kentlerle rahatlıkla yarışa girebilecek bir marka kent olduğunu söyleyebilirim. Umarım ilerde Bodrum sürekliliği olan festivaller ve sanatsal etkinliklerle dünyada iz bırakan bir yer olur. D. Ö.: Genellikle sanatla ilgilenen kurum ve kişilerin çoğu İstanbul'da konuşlanmış durumda. Bunlar, kendi aralarında doğal olarak bir rekabet alanı yaratmış durumdalar. Herkes kendi alanında 'en iyiyi' yapma derdinde. Dünyanın her yerinde olduğu gibi bu çok normal bir durum. Her ne kadar dünyada bu tür merkezler olsa da sanatın merkez dışına yayılması için devlet ve sanatı yönlendiren kişiler konuyla ilgili çeşitli formüller üretip uygulamalara gitmektedirler. Bizde ise bunun tam tersi olmakta, merkez dışında kalan herkes ötekileştirilmekte ya da yok sayılmakta. Yanlış olan bu. Şimdiye kadar yaptığım projelerde ve sergilerde buna hep karşı çıktım ve bu nedenle de merkez dışında yaşayan sanatçıları yaptığım çalışmalara dahil ettim. Bunu şunun için söylüyorum. Ötekileştirme ya da yok sayma çok kötü bir durum ve doğal olarak da merkez dışında kalan sanatçıların hayatla ve sanatla olan ilişkilerini olumsuz bir şekilde etkilemiş oluyor. Türkiye'de sistem daha tam oturmadığı için zemin çok kaygan ve bana göre sistem içinde hiçbir şey tam işlemiyor. Yani ne bir sanatçı tam olarak sanatçı gibi çalışabiliyor, ne de bir galerici. Eleştiri sistemi, profesyonel takip vs. yok. Sistem sürekli olarak aksıyor, bir başka deyişle sistem kendi içinde yıkılıyor, ayağa kalkıyor; sonra tekrar yıkılıyor tekrar ayağa kalkıyor, yani düşe kalka yoluna devam ediyor. Tüm bunlar olurken de merkez dışında periferide kalan tamamen yok sayılıyor veya sistem dışına itekleniyor. Tabi her ne kadar eleştirsek de iyi çalışan bazı sanat kurumları, galeriler ve sanatçılar var. Şöyle yurt dışına özellikle de gelişmiş Batılı ülkelere baktığımızda devletin sanatın arkasında durduğunu ve sanatın merkez dışında da yayılması için bir çaba sarf ettiğini görüyoruz. İngiltere'de yaşayan biri olarak oradan örnek verecek olursam, Art Council England'ın sanatı Londra dışına taşımak için özel programlar geliştirdiğini, Londra dışında yaygınlaştırdığını, Londra dışında kalan kurum, kuruluş ve sanatçılara büyük destekler sağladığını söyleyebilirim. H. K.: Türkiye'de devletin sanata katkısı az. D. Ö.: Bizde devletin sanata katkısı az demek bir yana katkısı falan yok. Atatürk zamanında kurulan sistem aynı kalmış, üzerine pek bir şey eklenmemiş. Mesela Devlet Opera ve Balesi, Devlet Tiyatroları, Resim ve Heykel Müzeleri hep o dönemin ürünüdür. Sanatı ülke geneline yaymak için ellerinden geleni yapmışlar. Mesela Atatürk, zamanında 67 vilayete ressam göndermiş. Düşünsenize bugün hangi devlet adamı bunu yapar! O yüzden Cumhuriyet'in kurulduğu yıllar ve hemen sonrası haricinde ben her zaman Kültür Bakanlığını eleştirdim ve bu şekilde giderse eleştirmeye de devam edeceğim. Kendi sanatını, sanatçısını desteklemeyen bir bakanlığı eleştirme hakkımın olduğunu düşünüyorum. Genel bütçeden sanata binde iki ile beş arasında yer ayıran bir devletin kültür ve sanata dair hiçbir şey yapmak istemediğini net bir şekilde söyleyebilirim. D. Ö.: Günümüz Türkiye'sinde yerel yönetimlerin çoğu iktidar partisine bağlı olduğu için siyasi iktidarın muhafazakar ve hatta buna bağlı gerici yapısı içinde hareket ediyorlar. Mesela toplumsal yapıyı bilinçlendirici sergiler yapılmıyor. Beden korkusu nedeniyle 'Nü' sergilenmiyor. Heykeller saldırıya uğrayarak yıkılıyor ve doğal olarak da bu sistemin içinde yer alan yerel yönetimler kendi galerilerinde ya da sanat merkezlerinde suya sabuna dokunmayan, niteliksiz sergilere yer veriyor. Aslında bilindiği gibi bugünkü iktidar yerel yönetim kanununu değiştirdi ve değişen yerel yönetimler kanunları ile yerel yönetimlerin eline çok para geçti. Fakat ben bu paranın çarçur edildiğini, bunca olanağa rağmen hiçbir şey yapılmadığını düşünüyorum. O yüzden de yerel yönetimlerin sanatın ülke geneline yayılmasında önemli bir katkı sağlayacağına inanmıyorum. Bunun dışında özel sektöre baktığımızda, onların daha doğru işler yaptığını söyleyebilirim. Yavaş yavaş yurt dışındaki birtakım modelleri ülkemize getirerek ve sanatın yaşamsal bir değer olduğunun bilinciyle hareket ediyorlar. Bu çerçevede özel sektör bir başka deyişle iş adamları, sanata daha çok ilgi duymaya ve önem vermeye başladı. Fakat bana göre bu ilgi hala eksik. Örnek verecek olursak bir sanat eserini sevmenin dışında onu bir maddi değer olarak görüyorlar. Her ne kadar sanat eserinin değer olduğunu anlasalar da eserin yapım sürecini, yapan sanatçıyı bilmedikleri için aldıkları yapıtları da sıradan bir mal gibi değerlendirmeye başladılar. Bu hatalı bir davranış biçimidir. Sanat eseri sevgi ister, ilgi ister, bilgi ister. Sanat eseri almak süreklilik ister. Birkaç kişi dışında, bu konuya ilgi gösteren iş adamlarımızın bunun farkında olmadığını görüyoruz. Sanata sadece alınarak değer verilmez önemli olan onu anlamak, yapan sanatçılara da değer vermektir. Bu kadar zenginimiz var. Bu zenginlerin sanatçılara sponsor olmaları lazım. Seçtikleri sanatçıları destekleyebilir, onları yurtdışına bilgi ve görgü için gönderebilirler. Bizdekiler ne yapıyor? Aldıkları lüks arabaların yanına başka bir lüks araba, evlerin yanına başka bir lüks ev vs. alıyorlar. Kısacası yaşadıkları çağı ıska geçiyorlar. Bu belki onların özel hayatı ve buna bağlı istekleri olabilir; ama biraz da toplumsal sorumluluklarını bilerek hareket etmeleri gerekiyor. D. Ö.: Evet, ne yazık ki karamsar bir tablo çizdim ama bu bir gerçek. Türkiye'de iyi bir yerlere gelmiş sanatçılar varsa da bunlar kendi olanaklarıyla, bin bir zorlukla, bireysel çabalarla bir yere gelmişlerdir. Eğer yurt dışında bir başarıya ulaşmışsalar da bu onların kişisel çabalarıyla oluşmuş bir durumdur. Bu durumun onların kendi yaşadıkları coğrafyadan umudu kestiklerinin bir göstergesi olduğunu düşünüyorum ve o yüzden bu sanatçılar bireysel olarak hareket ediyorlar. D. Ö.: Aslında yurt dışında gerçek anlamda tanınan Türk sanatçısı yok. Bilinen de kendi ülkesinde gerçek anlamda tanınmıyor. Genel olarak dünya sanat ortamı içerisinde kim tanınıyor? Kimse... Sanatta bireysel gelişme diye bir şey yok, eğer bir yere varacaksak hep birlikte varmalıyız. Devletiyle, yerel yönetimiyle, işadamıyla el ele vererek bir yere varabiliriz, aksi takdirde az önce dediğim gibi bulunduğumuz yerde sayacağız. D. Ö.: Bence kolay kolay çıkamayacak çünkü Türk sanatının önündeki engeller çok büyük. Ama hayatı da umutsuzluklar dizisi üzerine kuramayız. Her şeyden önce Batılı normları kabul ettiğimizde ve uyguladığımızda bu karamsar tablodan sıyrılabileceğimizi düşünüyorum. Devletin kültür sanat kurumlarını iyi bir şekilde yönetilmesiyle, yerel yönetimlerin herkese değil nitelikli olana yer vermesiyle ve gerçek sanatı desteklemesiyle, sanat eğitiminin en iyi şekilde yaygınlaştırılması ve geliştirilmesiyle, sanat eğitimi veren üniversitelerin özgür bırakılmasıyla, iş adamlarının sanata destek vermesiyle ve bunun dışında da yurt dışı ilişkilerin geliştirmesiyle bu iş düzelebilir. Mesela biz hep kendimizi kendi içimizde kıyaslıyoruz. A nın resmi B den daha iyi ya da A kurumu B kurumundan daha iyi gibi bir kıyaslama içine giriyoruz. Burada yanlış olan kendimizi hep içerdeki bir aktörle kıyaslamamız. Tam tersine kendimizi, kendimizden daha iyi olanlarla kıyaslamamız, eksiklerimizi gidermemiz gerekli. Bu yüzden bizim gerçek anlamda yurt dışına açılmamız, oradaki yapılanmayı, çalışma biçimini örnek olarak almamız gerekiyor. Kısacası bunun için sanata bütçe ayırmalıyız, yayınlar, sergiler, ilgi çekici projeler vs. yapmalıyız. Bunları yapmadığımız sürece bu işin içinden çıkamayız. Türk sanatının gelişme göstergeleri sadece sanatçılara bağlı değildir. Bugün Türk resim sanatı yurt dışında yeterince yer alamıyorsa bunun sorumlusu devlettir, yerel yönetimlerdir, üniversitelerdir, özel sektördür, zengin iş adamlarıdır. Devletin ya da sanat kurumlarının yeni bir kültür sanat politikası yaratmaları gerekiyor. Yeni kurulacak olan yapı Türkiye'de sanatın nasıl geliştirileceğinin çarelerini aramalı ve sanata ayrılan bütçenin arttırılması ve yurt dışı ile önemli ilişkilerin desteklenmesi gerekmektedir. Kimsenin elinde sihirli değnek yok. Bu bir süreç, akıl ve sevgi işi. Ama olmayacak diye de bir şey de yok. Eğer bu süreç başlamazsa, kendi iç dünyamızda kendimizin bir şey olduğunu zannederek yaşamaya devam ederiz.


The Kimmel Harding Nelson Center for the Arts, Nebraska City, NE. 2- to 8-week residencies for writers, visual artists, and composers. Housing, studio space, $100/week stipend. Two deadlines each year: postmarked March 1 for the following July December 15; postmarked September 1 for the following January-June 15. The Kimmel Harding Nelson Center for the Arts offers from fifty to sixty juried residencies per year to visual artists, writers, composers, and interdisciplinary artists from across the country and around the world. The Center does not discriminate on the basis of disability, sex, age, race, religion, or national origin. The KHN Center accommodates up to five artists at a time for stays that vary from two to eight weeks. Each resident is provided with comfortable accommodations, ample studio space, and a weekly $100 stipend for the duration of their stay. All residents are selected by a discipline-specific panel of professionals with decisions based on the quality of the proposal and the support materials submitted. Nebraska artists and those transitioning from graduate school receive special consideration by the Kimmel Harding Nelson Center. Each year, some residencies are reserved for these artists. Applicants are required to apply online through our Slideroom portal. A non-refundable application fee of $35 applies. Application deadlines are March 1 for July December residencies and September 1 for January June residencies annually. Application details and guidelines are located on the Application Processpage. Many frequently asked questions are answered here. If you can not find the information you are looking for, please email or call us at 402.874.9600.


The Empire Project, 11 Eylül 18 Ekim 2014 tarihleri arasında C. M. Kösemen'in Telaffuz Edilmez adlı sergisine ev sahipliği yapacak. Sanatçı ve araştırmacı C. M. Kösemen, bu ilk solo sergisinde bilinçaltı dünyasının garip yaratıkları, perileri ve insan-hayvan karışımı varlıklarını ele alıyor ve bizi insan yapan telaffuz edilmez duyguları sorguluyor. -Stanislav Lem, Solaris'ten Sanatçı ve araştırmacı C. M. Kösemen, ilk solo sergisinde bilinçaltı dünyasının garip yaratıkları, perileri ve insan-hayvan karışımı varlıklarını ele alıyor ve bizi insan yapan telaffuz edilmez duyguları sorguluyor. Kösemen, insanlığın en temel duygularıyla anatomik detay ve arketipal figürlerin doğru kombinasyon kodunu kullanarak ilişkilenebileceğimize inanıyor. Kol ve bacak, yüz, göz, diş ve cinsel organ suretlerine içgüdüsel olarak tepki veriyor ve hayvanların vücut kısımlarını evrimsel mirasımız sayesinde anında tanıyabiliyoruz. Her bir öğe, tıpkı bir piyanonun tuşları gibi, insan ruhunda belli bir tepkiye sebep oluyor. Dolayısıyla birbirine zıt formların yanyana bulunması izleyiciyi duygusal tepkilerin kaleidoskobundan baktırıyor ve bilinçaltında bir yolculuğa çıkarıyor. Lascaux'taki mağara resimlerinden itibaren, insanların bu tarz sembolleri kullanarak bireysel ve kolektif şeytanları ile yüzleştiğini savunan Kösemen, bu durumu görsel sanatın temelinde yatan bir olgu olarak görüyor. İnsanlar ve kültürler, hayatta yollarını çizerken bir seri açık, üstü kapalı ve son olarak da telaffuz edilemez ifadeyi bir arada kullanıyor. Basit, vurucu resimleri ile Kösemen, hepimizin yaşamlarının altında yatan, dile getirildikleri anda yaşamımızı tepetaklak etme potansiyeline sahip aşk, korku, pişmanlık, merak ve şehvet hislerine tercüman olmaya çalışıyor. Ankara'da doğan C. M. Kösemen Cornell ve Sabancı Üniversiteleri'nin ardından Goldsmiths College'da master öğrenimini tamamladı. Kösemen'in ilgi alanları arasında sürreal sanat, Akdeniz tarihi, mistisizm ve okült hareketlerin tarihi, paleontoloji, evrim, zooloji ve görsel kültür bulunuyor. Kösemen'in eserleri daha önce İtalya, Viyana, İstanbul ve Londra'da sergilendi. Empire Project ile gerçekleştirmiş olduğu son sergiler 2013'teki Başıbozuk karma sergisi, 2013 Contemporary Istanbul fuarı ve yine geçen yıl Frederic Lezmi ile BookLab sergisi. Bir araştırmacı olarak Kösemen değişik konulardaki üç kitabın da yazarı; Osman Hasan and the Tombstone Photographs of the Dönmes, All Yesterdays: Unique and Speculative Views of Dinosaurs and Other Prehistoric Animals, ve Cryptozoologion, the Biology, Evolution and Mythology of Hidden Animals. Aynı zamanda Benetton'un Colors dergisinin editörlüğünü de yaptı ve reklam ajanslarında çalıştı.


The Keyholder Residency Program offers emerging artists free 24-hour access to printmaking facilities to develop new work and foster their artistic careers. Residencies are free and one year long, starting on April 1st and October 1st each year, and they take place in the shared Artists' Studio, including the solvent/etching area and the darkroom. Keyholders work independently, in a productive atmosphere alongside other contemporary artists. Artists from all disciplines are eligible to apply; print-making skills are not required, but some familiarity with the medium is recommended. Basic instruction in printmaking techniques is available for new Keyholders. Technical assistance is not included in the program, but is available at additional cost. Participation is competitive. Applications are evaluated by a rotating committee of artists, critics, curators, and art professionals based on the quality of submitted artwork. A total of 8 artists are awarded the residency annually. Artists based in the New York City area and without access to a studio space are encouraged to apply. Keyholder Residencies have been supported in large part by grants from the New York State Council on the Arts with the support of Governer Andrew Cuomo and New York State Legislature, Jerome Foundation, NYC Department of Cultural Affairs in partnership with the City Council, New York Community Trust, PECO Foundation, and Milton and Sally Avery Arts Foundation.


Avamlaşma, çağımızın en başat sorunu. Bu sorun, hayatımızdaki her alan ve süreci etkiliyor. Her ne kadar günümüz düzeni insanı bireyci yapsa da, ortak bir akıl bize dayatılıyor. Bu ortak akıl kavramı yüksek bir erdemmiş gibi sunulsa da, ortak akıl, aklı öldüren bir kavram çünkü insanın iradesini ve tek başına karar verme yetisini ortadan kaldırıp, özgün ve özgür düşünebilmesini önlüyor. Avamlaşmanın getirdiği ortak akıl, önceleri küçük yerleşim birimlerimde tezahür eden bir özellikti. O yerleşimin insanları aynı inançları paylaşır, aynı yemekleri sever; aynı müzikleri sevmez, aynı insan yapısından hoşlanmazdı. Bu yüzden de, küçük yerleşimlerde barınmak bir dışarlıklı için zordu. Oralı olmak gerekir ya da öyle davranmak zorunda kalınırdı. Çok seslilik, ora ahalisi için tehlikeli bir durumdu. Düzeni bozabilirdi. Bu nedenlerden ötürü, kanımca, ötekileştirme kavramı küçük yerleşim birimlerinde başladı. Kente göçle birlikte bu ülke çapına yayılıp, ötekileştirme, memleketin gündelik ruh hali oldu çıktı. Ortak akıl, memleket sathına yayılan ötekileştirmenin ana motoru oldu. Bu da, her günümüzü Kırmızı Bir Pazartesi yaptı. Peki, Kırmızı Pazartesi nedir? 1981 yılında basılan bir Gabriel Garcia Marquez romanı. Roman, öldürüleceğinin bütün kasabaca bilinmesine karşın Santiago Nasar adlı gencin Vicario Kardeşler tarafından göz göre göre nasıl öldürüldüğünü anlatıyor? Santiago Nasar, bir Karayip Kasabası'na göç eden Arap bir ailenin çocuğudur. Romanda, Arap sözcüğü anlatıcı tarafından kullanılsa da, ahali bu göçmen ve dışarlıklı kesime Türk diyor. Türk, Latin Amerika kültüründe Osmanlı coğrafyasından göçen herkese deniyor. Santiago Nasar ve ailesinin Ötekiliği Türk olmalarından itibaren başlıyor. Romanda, Türk olması bile öldürülmesi için yeterliydi iması sık sık kullanılıyor. Hatta, belediye başkanı cinayet sonrası kargaşa çıkmaması için bu Türk aileleri ziyaret ediyor. Özünde, bu aileler geleli yüz yıl olmasına karşın Hristiyanlaşmış ve kültürel birkaç Arapça sözcük kullanmalarının dışında İspanyolca'yı anadilleri olarak benimsemişler. Buna karşın, kökenleri yörede hala toplumsal ve kültürel bir tehdit olarak duyulabiliyor. Ortak akıl bu davranış kalıbını ahaliye yaşamlarının her görünmez anında dayatıyor. Zaten ötekileştirme yaşamın doğal ve görünmez akışında ortaya çıkar. Kasabamızı bu ötekileştirmeye göre seçmeye, arkadaşlarımızı yine bu kavrama göre edinmeye başlarız. Santiago Nasar da bundan gizliden gizliye etkileniyor roman boyunca. Her cinayet bahsi açıldığında, Nasar'ın ten renginden ve kıvırcık saçlarından söz ediliyor ve bu Esmer Delikanlının öldürülmeyi içten içten hak ettiği vurgusu satır aralarında ama kalın harflerle her fırsatta yineleniyor. Nasar'ın öldürülmeyi hak etmesinin nedeni nedir? Nasar, Angela Vicario adlı genç kızın bekaretini bozduğu gerekçesiyle, kızın ikiz ağabeyleri Pedro ve Pablo Vicario tarafından hunharca öldürülür. Angela Vicario gerdek gecesi bakire olmadığı anlaşılınca, bunun müsebbibinin Santiago Nasar olduğunu söyler. Ancak romanın sonunda anlarız ki, Angela suçu Nasar'ın üstüne atmıştır; çünkü Nasar harcanması en kolay kişisidir o kasabanın. Kasabanın müzmin ve körelmiş ortak aklı da buna cevaz verircesine, bir türlü Vicario kardeşleri engellemeye kalkışmaz; çünkü Vicario kardeşler, kasabanın bilinçaltındaki o dışarlıklı düşmanlığını okşamakta ve bu öldürüm o dürtüyü tatmin etmektedir. Kasabanın ortak aklından kurtulmuş tek kişisi olan meyhane sahibesi, kasabalıyı gencinden yaşlısına; polisinden belediye başkanına uyarsa da, çabaları bu ortak aklın ve avamlaşmanın kurbanı olacaktır. Bu tür öldürümlerden sonra, ahaliye bir genel ahlak nüzul olur. Burada, iki sorun vardır. İlki, ortak akıl gibi ortak ya da genel ahlak da çok tehlikelidir. Akıl gibi ahlak da bireysel olmalıdır; çünkü toplumsal ahlak kitlelerin bireysel düşünmesini engelleyeceği için bir olaya ahlaki ya da vicdani yönden eğilmelerini sağlamak yerine içlerindeki örfi duyguları harekete geçirir. Bir olaya örfi yaklaşmak insanı kendinden öncekilerin davranış kalıplarıyla sınırladığından, o olay karşısındaki insanın özgür iradesini devreye sokmasını engeller. Bu da, tarih boyunca gerçekleşen her türlü toplu olaya sebebiyet vermiştir: toplu kıyım, toplu göç vs. İkincisi nüzul olma kavramı. Bu kavram, İslami bir dilden gelir. Türkçesi, inme ya da indirilmedir. İslami dilde ayetlerin inmesini temsil eder. Genel ahlakın nüzul olması da tam da burada devreye girer; çünkü ahlak eğer ayetler gibi bize tepeden indiriliyorsa, ahlakın indirildiği o topluluk yozlaşmıştır artık. Romanda da, genel ahlakın nüzul olduğu ahali Nasar'ın öldürümü karşısında veremediği sınavı, öldürüm sonrasında da veremez. Öldürümün göz göre göre gelmesini ahali basiret bağlanmasına yorar. Onlara göre, Nasar'ın Vicario Kardeşlerce öldürülmesi düşünülmeyecek bir olaydır. Ancak, hunharca öldürülür. Olağan bir cinayet değildir bu. Herkeslerin gözü ve Nasar, evinin önünde ve herkesin gözü önünde defalarca bıçaklanarak öldürülür ve kimse gık diyemez. Örfi duygular ve genel ahlak yüzünden herkes susmuştur. Roman anlatıcısı, cinayet sonrası ahaliyle konuşur. Ahali büyük ama sözde bir üzüntü içerisindedir. Yine genel ahlakın yozlaştırdığı ve avamlaştırdığı toplulukların ortak ve yapay duygusudur bu. Bunun nedeni de, vicdan azabıdır. Bu vicdan azabı yüzünden yozlaşan öbek bir üzüntü yarışına girer ve ölen kişiyi övmeye başlar. Romanda da, bunu görüyoruz. Bütün kasaba halkı Nasar'ı övmeye başlar ve öldürülmesinden dolayı tek tek üzüntülerini belirtirler. Kitap da, bu minvalde biter. Ancak sonu çok ilginçtir. Kapısının önünde defalarca bıçaklanan Nasar, ölümünü tamamlamak için, iç organları elinde, mutfağına kadar yürür ve yere yığılarak ölür. Burada ilginç olan da şudur; iç organları elinde olan Nasar, yanında geçen yaşlı kadına Ben öldüm, der o sırada hala yaşadığı halde. Böyle der çünkü Nasar, o kasabada yaşadığı sürece ölüdür zaten. Bu son öldürüm sadece malumun ilamıdır. Tıpkı, bugün coğrafyamızda da yaşadığımız gibi.


Sanatı günlük hayatımıza dahil ederek yoğun kent hayatına estetik çözümler öneren Şeli Art Project tarafından düzenlenmekte olan plastik sanat sergileri 'Her Yerde Sanat' sloganıyla hayatımızı zenginleştirmeye devam ediyor. Güneş ACUR ve Nadir BAYLAN'ın 'UYKUDAKİ TINI' adını taşıyan resim sergisi Banyan'da 'Art For The Soul' projesi kapsamında Şeli Art Project işbirliğiyle sanatseverlerle buluşuyor. tüketmek ve yanlızlaşmarımızı hızlandırmak için planlanmış bir evren. İçinde bulunduğumuz bu kendimizden geçiş yani uykuda hali dakikalar, saatler akıp giderken farkına bile varamadığımız yalnızlığımızdan geçip giden zaman da biz ise uyandığımızı zannedip koşmalara devam ediyoruz. Bu sorgulamalar ve arayışlar birikerek çoğalıyor ve bir bakmışız istem dışı dışa vurum olarak resimlerimizin karşısında kala kalıyoruz. Bu kimi zaman bir renkle kimi zaman bir figürle bana selamını çakıyor biz buradayız bizi gör duy kokumuzu al diye. Onlar o kadar çoklar ki ne renk nede figür yetiyor sanki tuvalin içinden çıkıp bana hadi bir kahve yap ta içelim der gibi, bende öyle yapmaya çalışıyorum onları tuvalin dışına çıkartmak için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum çalışacağım. Çalıştım demek istemiyorum....... Güneş Acur insan hallerine dair gözlemlerini, ütopik ya da kurgusal diyebileceğimiz bir atmosferde hikayeleştiren, tuval üzerinde renkleri seven bir sanatçı. Sanatçı,1975 İstanbul doğumlu, Hacettepe Güzel Sanatlar Seramik Bölümü mezunu(1999). Sanatçı 2003 yılında Türk Silahlı Kuvvetleri Rehabilitasyon ve Bakım Merkezi'nde 'OHAL Gazileri'ne gönüllü olarak seramik eğitmenliği yaptı ve atölyelerinden çıkan eserlerin sergilenmesi adına organizasyonlarda aktif görev aldı. 2010 Avrupa Kültür Başkenti etkinlikleri kapsamında İstanbul Çocuk ve Gençlik Bienali'nde atölye çalışmalarını yürüttü. 2012 Işık Üniversitesi Sosyal sorumluluk projesi altında bedensel engellilere sanat atölyesi yürütücülüğü yaptı. İnsan hallerine dair gözlemleri ve duyarlılığı bu projelerle paralel olarak yürüttüğü ressamlığında görünür oldu. 2003 yılından bu yana Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi, Arkeoloji Bölümü'nde, 'Küçük Buluntu Restorasyon ve Konservasyonu' dersini yürütmektedir. Resim ve seramik çalışmalarını devam ettirdiği atölyesinde aynı zamanda temel resim ve seramik eğitimi vermeyi sürdürmektedir. Gözümüzün önünde, koyu bir zemin üzerinde, ani parıldamalarla kendini ortaya koyan bir mevcudiyet var. Düşüncede beliren imgenin, keskin formlu, ışıklı, dokunulabilir bir mevcudiyete doğru, resimsel düzlem üzerinde belirişinde gösterilen o dolaysız, açık anlatım, Nadir Baylan'ın çalışmalarının esasını oluşturuyor. Çizginin özgür hareketine, renklerin olanca içtenliklerine, boyanın o yoğun ve boyutlu katmanlarına tutkuyla bağlılık geliştiren bir sanat anlayışı var Baylan'ın. Onun resimleri, bu tutkunun yoğun enerjisini taşır. İmgelerinin görselleştirilmesinde aynı zaman da, cezp edici bir gerilim söz konusudur. Bakışı sürekli diri tutan bir gerilimdir bu. Bir kahraman yoktur Baylan'ın resimlerinde, resmin tüm alanına hükmeden bir ilişkinin yarattığı bir mesaj yoktur. Sadece bakışımızı esir alan dinamik bir enerjisi vardır resimlerinin. Aynı zamanda sürprizlerle doludur Baylan'ın resimleri. O resimsel düzlemde gezinirken, sunulan görüntüyü apansız başka türlü kılan bir çıkıntıyla, -o an için orada olmaması gerektiğini düşünebileceğimiz bir renk, bir ışık patlaması, ya da bize bakan bir yüz formunda- karşılaşabiliriz. Onu fark ettiğimiz anda da, resimsel düzlem, bakışımızda yeniden oluşmaya başlar. Bir mevcudiyetin dinamik hareketidir bu. Aynı zamanda Nadir Baylan'ın imgelem dünyasını tüm canlılığıyla resimsel düzleme taşır.


EKAV/Eğitim Kültür Araştırma Vakfı, yeni sezonun ilk sergisini uluslararası üne sahip Gürbüz Doğan Ekşioğlu'nun çalışmaları ile açıyor. Dün Bugün Gürbüz Doğan Ekşioğlu sergisi 23 Eylül 25 Ekim 2014 tarihleri arasında sanat severlerle Ekavart Gallery de buluşuyor. Sanatçının sergisinde; kağıt, tuval, üç boyut ve fotoğrafın yer aldığı, özgün anlayış biçimiyle yarattığı kompozisyonlardan oluşan yapıtları yer alıyor. Sanatçı biçim ve düşünce arasında kurulmuş mükemmel bir sanatsal dengeyi dışa vurarak, yaşadığımız dünyada bambaşka içgörüleri ortaya çıkararak bizi gündelik hayatın rutininden çekip alır. Onlara baktığınızdabiçimsel güzelliğin zarif desenlerin ve renk katmanlarının doğurduğu içkin enerjiyi hissedersiniz. O anda bir kez daha öyküler sizi cezbeder, gerçeküstü ve çoğu kez de ironik imgeler aracılığıyla kurulan gerçeğin şiirsel ama aynı zamanda absürt inşası üzerinden şekillenen öykülerdir. Resimlerindeki iletişim boyutu, Doğan Ekşioğlu'nun çalışmalarını anlamlandırmada birincil önemdedir. O, felsefe siyaset ve şiir üzerine düşünceleri didaktik olmayan polemikçi bir üslupla görsel olarak tartıştırır. Bununla beraber onun resimleri, sosyo-politik eleştirinin yanı sıra mizah unsuru da taşır. Gerçeğin alternatif kavrayışlarını ifşa etmek için yaygın klişelerin ötesine bakmaktan çekinmeyen sanatçının çalışmalarının gücü toplumumuzun serinkanlı ama titiz gözlemine dayanır. Ütopik bir karaktere sahip, içten ve kendine has eserlerle dolu bir sergi sizleri bekliyor. Sergiyi Türkiye'nin ilk online sanat televizyonu www. ekavart. tv de izleyebilirsiniz. Ekavart Gallery, EKAV Vakfı kuruluşudur. Sergilerden elde edilen gelir, sanat dalında eğitim gören bursiyerlerimize aktarılmaktadır.


Fransız ve dünya edebiyatının en önemli üslup yazarlarından biri olan Marcel Proust, on dört yıllık emeğinin ürünü olan Kayıp Zamanın İzinde serisinde yüzlerce karakterin yaşamını zamanın kozmik ve psikolojik algısından yola çıkarak kurgular. Proust bütün yaşamları zaman ve mekan ilişkisinin anlardan meydana geldiği düşüncesinden hareketle anlatır ve yazma eyleminin kendisini de roman kurgusunun bir parçası haline dönüştürür. Yedi ciltlik roman serisinde beş yüze yakın karakterin yaşamını uzun bir zaman diliminde birbiriyle bağıntılı bir kurguyla yazan Proust, bu kadar uzun bir anlatıda doğabilecek boşlukları ben dilini kullanarak, anları birleştirerek, karakterleri döngüsel bir kurguyla yaşatarak ve zaman algısını genişleterek sağlamıştır. Bu makale Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde adlı nehir romanlarının başta zaman algısı olmak üzere yapı ve içeriği üzerinde durmaktadır. Roman kurgusunda zaman algısının en az mekan kadar önemsenmesi gerektiğinin ve bu algının bir klasik yapıtta ne kadar genişletilebileceğinin hatta eğilip bükülebileceğinin de altı çizilecektir. Yaşamın, evrendeki bütün zaman ve mekan ilişkisinin anlardan meydana gelişi ve evrenin bu anlar üzerinden gidilerek zaman temelinde yaratımı, zaman ile mekanın birbiriyle bağıntılı ve birbirine muhtaç olarak sonsuza kadar var olup olmayacağına dair görüşler, doğasına uygun içkinlikte özgün ve cevapsız soruları da beraberinde taşıyan, bağımsız bir disiplin oluşturmuştur: Zaman ve mekan felsefesi. Felsefedeki zaman ve mekan kavramları, -yaratılan bir roman en soyut haliyle bile bu kavramlar üzerine kurulu olacağından- edebiyat içerisinde kurgunun gücüyle daha somut bir anlayışla yerini almış ve klasik yapıtların oluşumuna öncülük etmiştir. Kayıp Zamanın İzinde çaya batırılan bir madlenin tekrar şekillendirdiği bir dünyada geçen ve mekan karşısında zamanın üstünlüğü üzerine kurgulanmıştır. On dört yılda tamamlanan yedi ciltlik roman, ilk cümlesinden son cümlesine kadar zaman içerisinde sınırsız bir yer kaplayarak çok karakterli bir yapı ve kurgu üzerine kurulmuştur. Proust, uzun zaman dilimleriyle birbirinden uzaklaşan karakterleri, mekanları tek bir an içerisinde birbirine bağlayarak roman kronolojisinde yeni bir anlayış ve teknik oluşturmuştur. İlk ve son cildini önce tamamlayarak yazma eyleminin kendisini de bir kurgu oyununa dönüştüren Proust'un romanın ilk cildinde Anlatıcı olarak tanınacak -yalnızca birkaç yerde Marcel olarak çağrılan- karakteri, bir madleni çaya batırır, madlenin tadında geçmişini yakalar ve kitabın devamı zamanın döngüselliği ve karakterlerin zaman içindeki varoluşuyla geçer. Proust kitabını yazmaya başlamadan önce bu büyük yapıtın karalamalarını yapar. Bunlar arasında öne çıkan metin Contre Sainte-Beuve kendi edebiyat ve roman anlayışını dünyaya sunduğu deneme-roman tarzındaki kitaptır ancak kitabı bastıracak yayıncı bulamayan Proust çalışmasını bırakıp 1909 yılında kesintisiz bir çabayla büyük yapıtına başlar. Proust'un romanı kurgulayış biçimini anlayabilmek için onun romana bakışını dile getirdiği Sainte-Beuve'e Karşı adlı yapıtını incelemek gerekir: Proust'a göre bir yapıt hakkında bize en iyi bilgiyi yine yapıtın kendisi verir. Sanatçının özünü ortaya çıkaracak olan da onun kişiliği değil yalnızca yapıtıdır. Çünkü Proust açısından 'bir kitap alışkanlıklarımızda ve toplu yaşama halinde görülen kusurlarımızda ortaya koyduğumuz 'Benlik'ten farklı bir benliğin ürünüdür. Bu 'Benlik'i anlamak istiyorsak, bunu ancak o Benliği içimizde yeniden yaratmaya çalışarak başarabiliriz.(1) Anlatan, betimleyen ve ortaya koyan asli unsur yapıttır. Proust'un roman ve yazma üzerine düşündükleriyle zaman hakkında görüşleri benzeşir. Kitabın okurun nazarında tekrar yaratılması gerektiği gibi, zaman da yedi ciltlik serinin içerisinde bükülür, parçalara ayrılır ve tekrar yaratılır. Bu yaratım karakterlerin hepsini gerçek hayatta olduklarından farklı noktalara taşır, roman boyunca romanın 'şimdi'sinde geri dönüşler yaşanır ve olaylar bükülen bu zamanın yarattığı etkilere göre şekillenir. Yaklaşık 500 karakter yaratan Proust, bu karakterlerin büyük bir kısmını romanın bütünlüğüne uygun bir biçimde yerleştirerek işçiliğini zenginleştirir. Farklı iki an birbiriyle eşdeğer veya benzer olamaz; zamanın ikiye ayrılmış varlığı, fiziksel anlamdaki gibi -insan bilincinin sık sık karşılaştığı gibi- çeşitli hızlarda ve şekillerde var olabilir. Zaman, statik ve sabit durumların sürekli değişimini sağlayan bir dünya yaratır ve Proust'un bütün karakterleri, her bir anının değişmezliği, olayların getirdiği büyük değişimlerle, serinin birincisinden itibaren yaratılan yenidünyanın içinde tiplerden farklılaşmaya başlayıp -Proust'un yaşadığı dünyadan farklı olarak- yarattığı dünyaya dönüşürler. Zamanın getirdiği alışkanlık da bu karakterlerle birlikte dünyaya alışır ve okura değişen yenidünyayı hissettirir. Swann'ların Tarafı'nın ilk cümlesi Uzun zaman geceleri erken yattımdır.(2) Bu cümleden sonra uykunun alışkanlık ve zaman algısı üzerindeki etkisini anlatan sayfalar vardır. Zaman kozmik ve psikolojik anlamda tek boyutlu olmaktan uyku halindeyken çıkar. Uykunun yapısı gibi tek boyutlu bir zaman algısından kurtulur ve durgun anların oluşturduğu anımsamalar, roman kurgusunda ilerlemeyi sağlar: Bu fırıl fırıl dönen, karışık hatıralar en fazla birkaç saniye sürerdi daima; çoğunlukla, bulunduğum yer konusundaki kısa tereddüdüm sırasında, tıpkı koşan bir atı izlerken, kinetoskopun bize gösterdiği, birbirini izleyen pozisyonları tek tek ayıramayışımız gibi, bu çeşitliliği oluşturan çeşitli tahminleri birbirinden ayıramazdım.(3) Kinetoskopun yarattığı görüntülerle Proust anlatısının yarattığı görüntüler birbirine benzer. Çaya batırılan madlen veya Anlatıcı'nın babaannesini hatırlatan Grand-Hotel'deki oda, kesikli zaman kronolojisinin olayı yaratışına örnektir. Anlatıcı'nın hayatındaki değişiklikleri hatırlayışı ana karakter de dahil herkesi etkiler, olayların zamana bağlı olarak değişimini otaya koyar. Balbec'teki odanın iki ayrı ziyarette iki farklı duyguyu yaratması, mekanın zamana bağlı döngüselliğine iyi bir örnektir. Karakterler zamanın her aşamasında farklı hallere bürünür ve zamanın işleyişi sayesinde ortaya çıkar. Zamanın işleyişi, karakterleri zaman kronolojisi içindeki her aşamayı ayrı ayrı etkileyen varlıklara dönüştürür. Ancak bu varlıklar her bir anın arkasında, başka bir andan daha fazla veya az yaşanmışlık olduğu için duygusal bütünlüğü, düşünceleri ve algıları farklı olan varlıklardır. Anlatının uzun bir zaman aralığına yayılması, anlatıcının çocukluğundan başlayarak yaşlılığına kadar devam etmesi romanın kurgu ve olay yükünü artırır. Romanda onlarca eve girilir, insanla konuşulur. Ancak bu karmaşık gibi görünen yapı zamanla bir bütün oluşturur. Birbiriyle bağlantılı, birbirini tamamlayan, kurgusal bütünlüğü olan bir anlatı oluşturur. Proust zaman zaman oluşan kopuklukları ileri taşımalar, roman zamanındaki herhangi bir andan daha durağan ya da olay yükü daha az olan başka bir 'an'a dönüşler yaparak giderir. Bütün karakterleri, olayları ve 'haller'i romanın son kısımlarında bir araya getirip geri dönüşlerle ipuçlarını verdiği, yavaş yavaş ortaya koyduğu, kayıp zamanı gözler önüne serer. Bu yaklaşımın güzel örneklerinden biri Guermantes tarafıyla Swannların tarafının birleşmesi, bu birleşmenin karakterler aracılığıyla yapılmasıdır. Mme Verdurin'in bir Guermantes'a dönüşmesi de karakter devinimine örnek teşkil edebilir. 500'ü aşkın karakter, Proust'un bir adlar kuramı yaratması sayesinde ortaya çıkmıştır. Barthes, bütün bu adlandırmaları, özel adlar dizgisinin oluşturulmasını romanın önemli bir parçası sayar. Karakterlerin gerçek hayattan esinlenilerek yaratıldığı düşüncesi doğru ve geçerli olabilir; ancak gerçek hayattaki halleri dikkate alınmadan romandaki zamanın değişimine ayak uydurarak yaşarlar. Romanın sonlarında görülen Mme Verdurin ilk ciltte karşılaşılan Mme Verdurin değildir. Diğer karakterler gibi kökleriyle ilişkisi devam etse de romanın sonunda başka bir insan olur ve zaman onu da sosyetede bulunmak isteyen snop halinden Guermantes Prensesi'ne dönüştürür. Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde'den önceki anlatılarına bakılırsa Sainte-Beuve'e Karşı yapıtındaki gibi- bütün metinlerinin kısa, parçalı ama ortak bir kavramı, olguyu dile getirmeye çalıştığı görülebilir. Önceki bütün anlatılar Kayıp Zamanın İzinde'nin geleceğine dair birer işaret gibidir. Proust'un büyük eseri ne sadece bir aşk romanıdır, ne deneme türünde yazılmış bir edebi metindir. Yapıt içeriğinde bütün edebi anlatıların özelliklerini taşır ve hepsini ayrı bir ustalıkla muhafaza eder. Hem aşk romanı, trajik bir roman, hem eleştirel bir metin, otobiyografi, hem de bir deneme kitabıdır. Romandaki 'ben' dili karmaşık olaylardan örülü yapıyı çözümlemek için uygun bir dildir. Ben dili romanın içerisindeki otobiyografik unsurları anlamaya da yardımcı olur. Tabii zamanın dizilimi üzerinde oynanırken, romanın çeşitli bölümlerinde Anlatıcı'dan uzaklaşılır ve devinim içerisindeki diğer karakterlerin yanında zamanın akışı seyredilir. Swann'ın maceralarının anlatıldığı sayfalarda olduğu gibi anlatıcının ana olaydan uzak bir yerde rol aldığı da görülür. Romanda edebiyat tarihinde yer edinmiş, özellikle Balzac'ın İnsanlık Komedyası'nda da kullanılan bir teknik de kullanılır. Proust yapıtında roman karakterlerine bir süreklilik katar ve Balzac'ın her romanında aynı karakterleri kullanması gibi o da romanın başından sonuna kadar aynı karakterleri kullanarak bir döngüsellik yaratır. Proust'un seçimi değişen durumların, koşulların anlatıcı ve okur tarafından takip edilebilmesini de sağlar. Bazı karakterler kimlik değiştirirler ve aslında bu değişim Anlatıcı'nın bakışıyla paralellik gösterir. Anlatıcı'nın etrafındaki akışa bakışı, o karakterlerin de gerçekte olmadığı şekillere bürünmesini sağlar. Bu teknik, Proust'un karakterlerin zaman içerisinde incelenmesi gerektiğine dair görüşü göz önüne alınırsa, kitapta kullanılan asli üslup ve teknik unsurlarından biri haline gelir. Kayıp Zamanın İzinde algıların oluşturduğu bir romandır. Proust kitabına sürekli başka ögeler ekler, olaylara yeni karakterler ekler. Bu tekniğinde başarılı olması, onun ayrıntıları yakalayan bir yazar olmasına ve bunu tutkuyla uygulama çabalarına bağlanabilir. Evrenin üç boyutundan farklı olarak başka boyutları da bulunur ki zaman dediğimiz kavram bunlar arasında en önemlisidir. Algılarımız yalnızca üç boyuta ve zamana bağlı değildir. Hafızamız birçok parçaya ayrılmıştır. Daha az kullanılan, insanın karşısına daha az çıkan parçalar, beynimizin ücra bir köşesinde kalan sadece hayallerimizin pusuyla görebileceğimiz hatıraları ortaya çıkarır. Tat ve koku bir çay fincanından bir kenti dışarı çıkarabilir. Alışkanlığımız da bu durum karşısında bir şey yapamaz; çünkü tadılmış bir gerçeğin yeniden ortaya çıkarılmasıdır, bu. Proust algı zayıflığını kullanır, insanın ve fiziksel olarak aynı ilerleyen ama zihinler üzerinde farklı etkisi olan zamanın da yardımıyla Anlatıcı üzerinden yenidünyalar yaratmaya devam eder. Zaman, nice anın yan yana gelmesiyle oluşan hep durgun hep etrafıyla ilgilenen bir kavramdır. Kayıp Zamanın İzinde döngüsellik, değişim, sürekli akan ırmak gibi daima yenilenme, bireyin bilincine göre farklılık gösteren 'zaman'ın eseridir. Roman, bilincin zaman yanılgısı söz konusu olduğunda neler yapabileceğinin de bir göstergesidir. Zamanın eşsiz devinimi içerisinde insanı inceleyen bir yapıttır. Modern edebiyatta mekan kadar önemsenen zaman anlayışı ve algısı Proust'un Kayıp Zamanın İzinde serisinden sonra değişmeye başlamıştır. Bu roman serisi, kurgunun mekanın silik ve puslu boyunduruğundan kurtulmaya en çok yaklaştığı edebi metindir. Algıların ve alışkanlıkların bir madlenle neler yaratabileceğinin gösterildiği bu roman, modern çağların edebi anlayışını önemli ölçülerde değiştirmiş ve eserini tamamlayamadan ölmekten korkan, zamanla amansız bir savaş içerisine giren Marcel Proust'un adını ve varlığını ölümsüzleştirdiği kitabı olmuştur. Bu roman bize zamanın ve onun değişimiyle insan varlığının döngüselliğini, zaman felsefesinin edebiyat içindeki yerini, nasıl bir roman yaratılacağını ve ölümsüzlüğe ulaşmış Marcel Proust'un zamana karşı zaferini gösterir. Tük edebiyatında başta Ahmet Hamdi Tanpınar, Oğuz Atay olmak üzere pek çok yazarı etkileyen Marcel Proust'un Kayıp Zamanın İzinde serisi zaman anlayışı, mekan ve zaman ilişkisine getirdiği yeni yaklaşımlarla varlığını hissettirmeye devam eden önemli bir eserdir.


Galeri İlayda, 7 Ağustos 28 Eylül 2014 tarihleri arasında Gazi Sansoy'unPop isimli solo sergisini Zorlu Center PSM Sanat Galerisi alanında gerçekleştirecektir. Rönesans resminde soylu ve güçlü sınıflara karşı eleştiri ve karikatürizasyonla da karşılaşırız. Sanatçılar, resimlerinde iktidar sahibi ailelerin şatafatlı yaşamlarını daha da abartılı ve biraz da hicivli resmederek yumuşak tonlu eleştirilerde bulunurlar. Bu, Sansoy'un, Rönesans sanatçıları ile buluştuğu zaman-ötesi bir noktadır. Sansoy, sözkonusu eserlere resimsel değerleri açısından büyük hayranlık duyarken konuları açısından eleştiri ile yaklaşır. Din, soylu sınıf, zengin ve gösterişli hayatların kahramanlarını ait oldukları yerden bu şekilde silerek, kendi deyişiyle onlarla dalga geçer. Sansoy, üzerinde çalıştığı tabloları dünyanın farklı müzelerinde kendisi fotoğraflar. Tuvale baskı alırken eserlerin çerçevelerini de kapsaması, hatta bazılarına ahşap taklidi plastik çerçeve yaptırması, onlara yaptığı müdahalenin absürt yanını güçlendirirken aynı zamanda onların müze objesi kimliğini de vurgular. Ciddi bakışlı müzelerin başyapıtlarına yaptığı bu muzipçe müdahale, bir yanıyla da sanat tarihine dokunur. Kutsal kişiler, mitolojik karakterler, soylular sanatın öyküsünü oluşturan kahramanlardır. Sanat tarihi onları anlatır, yorumlar, yargılar, öyküleştirir, yaşatır ya da öldürür. Onların imgelerinin sanat tarihsel olmayan bir müdahale ile yerinden edilmesi, bir anlamda kimliksizleştirilmeleri sanatın tarihinin de yeniden yorumlanmasını, değerlendirilmesini provake eder. İzleyici bir kez daha, bu kez sanatın tarihinde oluşmuş boşlukları doldurmaya davet edilir. Gazi Sansoy'un Avrupa Rönesans resmine duyduğu büyük hayranlık ve içlerinde varolma isteği, onların tuval üzerindeki dijital baskı kopyalarına yaptığı yalın ve özgün müdahalede vücut bulur. Bu çıkış noktasından doğan Yüzsüzler Serisi, içine sızdığı konular, alanlar ve kullandığı teknik itibari ile çok yönlü okumalara olanak veren zengin bir seyir fırsatı sunar. Galeri İlayda'nın Gazi Sansoy ''Pop sergisi, 28 Eylül 2014 tarihine dek Zorlu Center PSM'de sanatseverlerle buluşacak.


Büyük İskender'in hikayesinin anlatıldığı 2004 yapımı film, Alexander, belki de yalnız tarih meraklılarının gözünde yüksek kredisi olan bir seyirliktir. Ne gişede ne de eleştirmenler nezdinde reji ekibi/yapım şirketinin beklentilerinin tam anlamıyla karşılanmadığını düşünürsek sektörel açıdan pek de başarılı bir filmle karşı karşıya olmadığımız aşikardır. Gerçekten de salt estetik ölçülerle değerlendirsek veyahut bir entertainment çıktısı olarak da mizana vursak öyle ya sinema uğraşı daha çocukluk çağında sanatın sınırlarını aşıp bir endüstri haline evrilmiştir- ortada çok keyifle kendini izlettiren bir malzeme yoktur. Yine de hakkını teslim etmek gerekir ki, bu satırların yazarının naçizane görüşüne göre, Oliver Stone'un yapıtı, Büyük İskender'in biyografisinden uyarlanan kurgular arasında Robert Rossen'in 1956 yapımı Alexander the Great''inden de, Phil Karlson'ın 1968 yapımı aynı isimli televizyon filminden de iyi kotarılmış bir eserdir. İçlerinde Oliver Stone'un da olduğu senaristlerin, hamasi efsanelerden örülmüş perdeyi aralayıp, ardındaki insan İskender'i ön plana çıkarması, seyri sıkıcı kılması açısından bir risk unsuru oluştursa da tarihe uygunluk açısından oldukça doğrucu bir filmin perdeye yansımasına vesile olmuştur. Oliver Stone'un İskender'i, general ve imparator titriyle nümayiş eyleyen, sembolik bir karakter olarak koyu çizgilerle çizilmemiş; aksine film süresi içinde birden fazla kez ağladığına tanık olduğumuz, pişmanlık duyan, yas tutan, öfke nöbetlerine kapılıp, yer yer paranoid kişilik bozukluğuna gark olabilen psikolojik bir karakter olarak kurgulanmıştır. Tam bu noktada malumatfuruşluk müessesesine meyletmeden biraz tarih bilgisi vermek gerekirse; gerçekte III. Aleksandros kimdir ve Antik Helen Uygarlığı'nın mahiyeti nedir bir miktar değinmek gerekir. İskender Makedon kralı II. Philip'in oğludur. Siegfried Lauffer'in tabiriyle çobanlık ve çiftçilik ile uğraşan, şehir kültürü olmayan, Yunanlıların karakteristik özelliği sayılan otonom bir polis anayasasına bile sahip olmayan bir toplum olan Makedonlar Philip önderliğinde milattan önce 4. yüzyılda Yunanistan'ı fethetmişlerdir. Tarihte daha birçok fatih kavmin öznelinde rast geleceğimiz üzere, askeri-militar üstünlüğü elinde tutan Makedonlar, daha ileri bir uygarlık seviyesine tekabül eden işgal altındaki Yunan şehir kültürü içinde asimile olmuşlardır. Antik Yunanistan felsefe, ticaret ve siyaset bilimdeki başarıları ve öncü rollerinden müsebbip komşu topluluklar üzerinde muazzam bir etkileme gücüne sahipti. Yine S. Lauffer'den öğrendiğimiz kadarıyla II. Philip öncesinde bile Makedon hükümdarlar politik sebeplerden Yunanlı kabul edilmeyi istemişler; ancak Demostenes'in Atina'da yürüttüğü politikayla barbar ilan edilmişlerdir. Ahameniş hanedanına yani Pers hükümdarlarına gelirsek; Asia Minor, Suriye, Mısır, Mezopotamya, İran ve İndus'u da sınırları içine alan devasa bir kütleyi şahsen yönetiyorlardı. Batı'nın, Doğu üzerindeki emperyalist emelleri İskender döneminde bile eski bir niyetti. Aynı şekilde Pers İmparatorları kendilerini dört bir yönün hükümdarları olarak gördükleri için kuzeyde İskitler ve diğer bozkır halklarını, İndus vadisinin ötesindeki Hindistan kabilelerini, güney ve güneybatıda Araplar ve çöl sınırındaki Libyalıları, batıda ise Kartacalılar ve özellikle Yunanlılar'ı İmparatorluğun sınırındaki basit, kenar bölge halkları olarak gördüklerinden bu ülkelerin içişlerine karışmaktan, ordularını gönderip siyaseten terbiye etmekten, kısacası boyun eğdirmekten çekinmiyorlardı. Filmin hemen başında filozof Aristoteles ile çocuk İskender arasında geçen diyalog da Yunanlıların Perslere bakışını anlatır türdendir. Önemli bir detay olarak Aristoteles, Perslerin bilinen dünyanın büyük kısmını yönetmesine karşın Yunanlılardan aşağı bir millet olduğunu dile getirmektedir ki bu bakış açısı Yunan antikitesinin genel ruhunu yansıtmaktadır. Yunanlılar kendilerinden daha eski ve köklü uygarlıklar da dahil Yunanca konuşamayan halkları günümüzdeki kullanımından farklı bir şekilde müstehzi manalardan münezzeh, nötr bir terimle- barbar olarak nitelerlerdi. Askerlik sanatlarıyla, tüccar becerileriyle ve filozoflarıyla böbürlenmeyi severlerdi. Yalnız bu noktada hem Alexander filminde hem de yaygın olarak Antik Yunanistan'da geçen pek çok filmde düşülen anakronizme dikkat çekelim. Objektif ve şartlanmalardan uzak bir sosyolojik bakış açısıyla antik Yunanistan'ı konu alan sinema eserlerinin yine yeniden servis ettiği despotizm altında inleyen doğu halklarına özgürlük ve demokrasiyi götüren kahraman ulus temalı kurguları iktisat ve tarih bilimleri açısından uyuşmazlıklarla doludur. İlk Çağ Yunan şehir devletleri demokrasi müessesine çağdaşı diğer kültürlerden erken vasıl olmuşlardır olmasına ama tabii ki buradaki demokrasi, günümüz modern siyaset anlayışının çok gerisinde bir müesses nizamı işaret etmektedir. Öncelikle kölelerin, kadınların, topraksız köylünün ya da Atinalı anne babadan doğmamış göçmenlerin yurttaşlık ve oy hakları yoktu. Yönetim mekanizması eupatridler denilen soylu sınıfın elindeydi. Erdoğan Aydın'ın tespitini referans alırsak, Doğu despotizmi kendine özgü üretim ilişkileri ve toprak düzeni içinde gelecekteki gelişim ve dinamizm olanaklarının tamamı dondurup, akamete uğratsa da altında yaşayan halklar için alternatifi tipik köleci ya da feodal ekonomik kategorilere görece daha adil bir ortam tesis etmekteydi. Filmde, Makedon generallerin, savaş stratejilerini İskender ile eşitiymiş gibi tartışabilmesi, İskender'in Gaugamela cephesinde Ben ölürsem sadece bir Makedon ölür, Darius ölürse Persler hiçbir şey yapamaz hale gelirler kabilinden tiratları, ardı ardına gelen zaferlerle birlikte Doğulular tarafından tanrı kral olarak tapınılmaya başlandığında, dostu ve önemli komutanlarından biri olan Kleitos'un Yunan/Makedon siyasal sistemine atıf yaparak dile getirdiği ikazlar, iki dünya sistemi arasındaki farklılığa vurgu yapan ayrıntılardır. Paradoksal bir şekilde İskender fethettiği Mısır, Mezopotamya, İran ve Hindistan halkları tarafından bir tanrı gibi görülürken, beraberinde getirdiği Makedon/Grek askeri sınıf ve bürokrasisinin görece demokratik yapısı içinde eşitler arasında birinci olmaktan fazlası değildir. Ki filmin en dramatik sahnesi de İskender'in, bu durumu uygunsuz bir dille beyan eden Kleitos'u kendi elleriyle öldürdüğü sahnedir. Filmdeki tarihsel uyuşmazlıklardan bir diğeri İskender'in içki sofrasında sinirlenip Kleitos'u katlettiği sahnedir ki, Kleitos filmde gösterildiği gibi Hindistan seferi sonunda değil, sefere çıkmadan bir yıl önce öldürülmüştür. İskender'in yaralanmasıyla ilgili sahne de benzer bir örnektir. İskender, Mallalar kabilesinin şefini bir fil üzerinde görür. Adamlarını ve korumalarını geride bırakarak atı Bukefalos'u düşmanının üstüne sürer. Ormanın derinliklerindeki, görsel açıdan pek havalı bu çarpışma sonunda İskender yaralanarak atından düşer. Gerçekte çarpışma ormanda değil kale surlarında geçmiştir. İskender Mallaları kuşattığı vakit, merdiven getirtmiş, surlara tırmanan ilk kişi olmuştur. Merdiven arkadan gelenlerin ağırlığıyla kırılınca İskender yalnız başına soğukkanlılıkla kale avlusuna atlamış ve bir ok ile göğsünden vurulana ve bilincini kaybedip yere yığılana kadar yaklaşan düşmanlarına karşı savunmada bulunmuştur. Elbette kurgusal ve estetik kaygılarla tarihsel gerçeklikten bu nevi sapmalar gayet normaldir. Yaklaşık 3 saatlik bir seyirlikte senaristlerin her karaktere yer ayıramaması veyahut bazılarını üstün körü geçmeleri de anlaşılabilir. Zaten sonuç itibariyle ortaya konan ürün tarihe birebir sadık kaldığı iddiasında bulunan bir belgesel değil, kurgusal bir sinema eseridir. Hatta belki de 300 Spartalı (300), Truva, Spartaküs gibi uçuk kaçık örneklerinde görüldüğü gibi, egzajere edilmiş epik bir kurgusallık yerine fazla dokümanter ve ağırbaşlı bir film olduğu için sinema salonlarında hüsrana uğramıştır. Tarihsel filmler ya da kahramanlık filmleri şeklindeki klasifikasyonlardan her iki türün de çok daha iyi örnekleri olduğunu kabul etmek gerekir. Nitekim Büyük İskender, sanat tüketicisini ne derece memnun eder bilinmez ama Büyük İskender meraklılarını tatmin edecek bir film diyebiliriz.


5. MALATYA ULUSLARARASI FİLM FESTİVALİ 21-27 KASIM 2014 Malatya Uluslararası Film Festivali 5. Yaşını Türk Sineması ağırlıklı programı ile kutluyor! Malatya Valiliği'ninkoordinasyonunda, Malatya Kayısı Araştırma-Geliştirme ve Tanıtma Vakfı tarafından; Kültür ve Turizm Bakanlığı, Başbakanlık Tanıtma Fonu, Malatya Büyükşehir Belediyesi veİnönü Üniversitesi'nin destekleri ile düzenlenen Malatya Uluslararası Film Festivali tarihleri belli oldu. Festival bu yıl 21-27 Kasım 2014 tarihleri arasında gerçekleşecek. Malatya Uluslararası Film Festivali'nin bu yılki teması ise Türk Sineması olarak belirlendi. 14 Kasım 1914'te gösterime giren Ayastefanos'taki Rus Abidesinin Yıkılışı adlı belgesel ile hayat bulan Türk Sineması'nın bugün 100 yaşında olması vesilesiyle belirlenen tema bağlamında ise sinemaseverlerin festival süresince Türk sineması ağırlıklı olmak üzere 100'ün üzerinde filmle buluşacak. 5. MALATYA ULUSLARARASI FİLM FESTİVALİ 21-27 KASIM 2014 Malatya Uluslararası Film Festivali 5. Yaşını Türk Sineması ağırlıklı programı ile kutluyor! Malatya Valiliği'ninkoordinasyonunda, Malatya Kayısı Araştırma-Geliştirme ve Tanıtma Vakfı tarafından; Kültür ve Turizm Bakanlığı, Başbakanlık Tanıtma Fonu, Malatya Büyükşehir Belediyesi veİnönü Üniversitesi'nin destekleri ile düzenlenen Malatya Uluslararası Film Festivali tarihleri belli oldu. Festival bu yıl 21-27 Kasım 2014 tarihleri arasında gerçekleşecek.


BERTRAND DELACROIX GALLERY presents BESTIARY, a solo exhibition of new sculptures and drawings by distinguished French artist, QUENTIN GAREL. Bestiary is Garel's second solo exhibition at BDG. It follows the success of Garel's US solo debut, Gueule De Bois (May 2013). The new collection will include limited edition bronze sculptures, unique carvings in wood and large charcoal drawings on paper. Garel is internationally renowned for his distinctive bronze animal busts and skulls with perfected patinas that resemble wood and bone. Garel's monumental subjects range from the busts of monkeys, fish and giraffes to bird and crocodile skulls. Garel begins each piece by drawing numerous charcoal sketches to plan the piece these preparatory studies are unique pieces of art that will be included in the exhibition. These meticulously rendered drawings offer an illuminating glimpse into the artist's method. It is evident that the drawings come from the hands of a talented sculptor; they are almost 3-dimensional in their careful depiction of each angle, movement and gesture. Afterwards, Garel masterfully carves his bold pieces in wood using a chainsaw, among other tools. Finally, his pieces are cast into bronze at the Bocquel Foundry, France's leading foundry. The remarkably executed patinas on the finished sculptures truly distinguish Garel's work; the bronzes appear to be ancient fossils, real wood or bone often, it is necessary to touch the pieces to distinguish their true mediums. Born in 1975 in France, the young artist now lives and works in Normandy. Garel has been commissioned for several notable public works, including a series of sculptures in the Public Gardens in Lille and another in the garden of the Tour Carpe Diem in Paris. Since his first solo show in 2002 in Paris, Garel has received several prestigious awards for drawing and sculpting from institutions such as the Salon De Mai in Paris, the Academie des Beaux-Arts and the Salon d'art contemporain de Montrouge. Garel will attend the opening reception on November 6. For further information, prices and photographic material please contact Elizabeth Thompson at 212-627-4444 or email info@bdgny. com. Gallery hours are Tuesday through Saturday from 10:00 am to 6:00 pm.


NEW YORK Opens August 22, 2014 Gallery 25N is proud to present a selection of paintings by award winning artist Durand Seay. This solo exhibition of representational to surrealistic/abstraction paintings is inspired by the artist's fascination with structures found in nature and expressions of time. Durand Seay, artist and architect, is known for his dynamic and colorful oil paintings. About The Artist Durand Seay lives and creates his art in Montgomery, Alabama and has been an artist and architect for more than 30 years. Graduated from Auburn University in Architecture, he also attended the University of Georgia to extend his skills in art and his understanding of painting. His work has been exhibited in numerous juried exhibitions all over the southeast since 1978. Gallery 25N reopens it's virtual doors. Gallery 25N has evolved to G25N a virtual online gallery exhibit space. The virtual version of Gallery 25N reaches a global audience and expands the original gallery's mission of exhibiting and providing exposure to emerging and established national and international artists. The paintings of Durand Seay, artist and architect, are inspired by his intrinsic connection to structures found in nature and expressions of time. The work is surreal at times, exploring the subconscious mind through fantastic imagery. Symbols of balance, serenity, and how we connect as a people emerge as the focus. With his intuitive character, guided by spontaneity, he expresses a sensual and abstractive language. Space becomes form like an architect implanting an idiom of time through movement. Seay's thought is like a camera, capturing that instant feeling of the wind against ones face. - 2008 First Place in Oil and Acrylic category, Hilton Head Art League National Juried Exhibition, Hilton Head, SC. - 2008 Purchase Award, SouthWorks Juried Exhibition, Oconee Cultural Arts Foundation, Watkinsville, GA - 2003 Award of Excellence, Alabama Exhibition, Rosa Parks Museum, Montgomery, AL. - 1990, 1989, 1986, 1985, 1984 Best of Show, Montgomery Museum's Montgomery Art Guild Exhibition, Montgomery, AL. - 1987 Best in Pastel Category, Metro Art International Competition, New York, New York.


Bazı ressamlar vardır, derin bir hayal gücüyle ürettikleri resimleri, onların yaşam biçimlerinin, hayata bakışlarının, şairce bir tavırla olayların özünü duyumsamalarının, kendi içlerinde iz bırakan anların yansıdığı -tuval üzerinde ilk bakışta canlı ve renkli görüntüleriyle temas kurduğumuz- yaşanmışlıklarının izlenimini verirler bize. Adil Salih de yıllardır kendi yaşanmışlığını derin bir hayal gücü ve renkle harmanlayıp resmediyor. Adil'in resimlerine sadece biçimsel olarak yaklaşmak büyük haksızlık olur. Çünkü, onun yaşamını keşfetmeden, yaşam alanı olan atölyesini görmeden, resimlerinde somutlaşacak saflığını tebessümüyle kendisinde hiçbir şey bırakmadan paylaştığı, güneşin batışından geç saatlere kadar dostlarıyla gerçekleştirdiği sohbetlere tanıklık etmeden, sıcak karakteri ve derin hümanizmiyle temas kurmadan ben her zaman en iyisini bilirim zihniyetiyle oturduğumuz yerden resimlerini pentürel değerler üzerinden kavrayıp tanımlamaya çalışmamız kuşkusuz çok yüzeysel kalacaktır. Adil'in renkli resimleri onun renkli dünyasının yansıması... Hayatında iz bırakan anları, düşselliğiyle dönüştürüp onlara şiirsel bir atmosferde anlam kazandırıyor. Aşk, ihtiras, hüzün, sevinç, espri, ince dokundurmalar... Hayatında yaşadığı ya da çevresinde yaşanmışlığına tanıklık ettiği ne varsa, kendi iç dünyasından geçmişinin izleri olarak çekip çıkardığı bu görüntüleri, resimlerinde sürekli neşeli bir aktiviteye sahip yaratıcı tavrıyla karşımıza çıkarıyor. Adil, her zaman dizeler kurar zihninde. Atölyesinin her köşesi geçmişin farklı zamanlarından dizelerle doludur. Kütüphanesinde kendisini hem zihinsel hem de görsel olarak sürekli besleyen kitapları bile ondan nasibini almıştır. Kitaplarını anlık oluşturduğu dizelerle ve farklı kaynaklar ya da dergilerden kestiği resimleri yapıştırarak süsler. Fayansları, duvarları, kısacası yaşam alanı içerisinde dokunduğu her yeri Adilleştirir. Bu yaşam alanı ile coşkulu bir renk uygulamasıyla ürettiği resimleri arasında da derin bir bağ var kuşkusuz. İnsanı onlarla sıcak temas kurar kurmaz gerek hayal gücünü harekete geçirip gerek düşünsel boyutta bir yerlere alıp götüren bu resimlerde, çoğu kez gördüğümüz birkaç sözcük veya dizeler, görüntüyü tamamlayan bir öğe olarak algılandığı gibi, izleyiciyi, ressamın iç dünyasını fark etmeye ve kendi düşselliğini hissetmeye yönlendiren bir ifade aracı olarak da amacına ulaşıyorlar. Adil Salih, kanımca fırçasının dokunduğu her yüzeye hayatından bir rengi bırakan, bununla birlikte yaptığı her iş bu benim işimdir dedirten, içi dışı bir, çocuksu saflığını geçen yıllara rağmen yitirmemiş bir ressam. Bu yazı Bosphorus Sanat Gazetesinde 2011 yılında yayımlanmıştır.


Hiper gerçekçi resimleriyle dünyaca tanınan Taner Ceylan, dört yıl aradan sonra yeniden Türkiye'de! Sanatçının Altın Çağ serisinden iki yeni eserinin de yer aldığı solo gösterimi, Paul Kasmin Gallery ile birlikte ArtInternational'a geliyor. 26-28 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde düzenlenecek uluslararası çağdaş sanat fuarı ArtInternational, dünyaca ünlü sanatçıları İstanbul'da buluşturmaya devam ediyor. Bunlardan biri de hiper gerçekçi resimleriyle dünyaca tanınan Taner Ceylan. Dört yıl aradan sonra Türkiye'de ilk kez bir sergiyle karşımıza çıkacak sanatçının yeni işleri Paul Kasmin Gallery'nin standında izlenebilecek. Fuarda sanatçının geçen yıl New York'ta Paul Kasmin Gallery'de gerçekleşen Kayıp Resimler sergisinin ardından başlattığı Altın Çağ desen serisinden Persephone ve Cypharissus adlı işlerini Türkiye'de ilk kez görme fırsatı bulacağız. Aynı zamanda, sanatçının aynı seri için ürettiği Ay Teni ve ilk heykeli Ay Masalının dünyadaki ilk gösterimi ArtInternational'da yapılacak. Ceylan'ın sanat hayatındaki ilk heykel olan Ay Masalı ise, sanat tarihi boyunca heykelde erkek figürünün temsil biçimlerini ve anlatım sınırlarını sorguluyor. Sanatçıya gore bu bronz heykelin çıkış noktası, Helenistik dönemden Antony Gormley'e, sanat tarihi içinde erkek bedeninin erotizmin belli sınırları içinde temsil edilmesi ve eksik bırakılmasının kışkırtıcılığı.


Axelle New York welcomes back Maltese artist Goxwa for The Past Made Present, her tenth solo exhibition at the gallery. Goxwa's encaustic works unite an age-old technique with timeless subjects and contemporary relevance. Her textured landscapes, still-lifes and figures appear to be Mediterranean frescoes painted on the walls of ancient buildings. Using oil, wax and a palette knife on canvas, Goxwa creates glimpses into another world- one where the past, present and future exist side by side. Her defined subjects are often surrounded by unclear backgrounds verging on abstraction. Full of life, Goxwa's birds feel as though they are about to fly, her landscapes about to change and her women about to acknowledge the viewer. I would like to think that I am being faithful to those old fresco painters, who were of course modern in their days uniting technique and feeling, careful observation of the world around them with fading but still living traditions of an art that must go back to the painters on the walls of caves thousands of years ago. In fact, Goxwa's whole life has been permeated by the coupling of the past and present. Her name itself is an ancient form of Josephine. She grew up on the streets of Valletta, where she played in the some of the world's oldest freestanding buildings. However, she also experienced a very modern Malta amidst a time of great political and social upheaval after Malta gained its independence from the UK in 1964. At the age of 19, she left Malta and studied art in London at The Saint Martin School of Art; afterwards, she studied film at Emerson College in Boston. Studying in cities known both for their historical significance and for their cosmopolitan cultures, Goxwa continued to be surrounded by a stark juxtaposition of the past and present. After her time at Emerson, Goxwa had begun to develop a style unusual for modern artists using wax and oil; indeed, the encaustic painting process dates back to approximately 100-300 AD. She had her first solo show in Massachusetts and consequently was awarded a scholarship at the Cite des Artes in Paris. Upon her return to Europe, her first major exhibition completely sold out, as did her second. Her exhibitions since then, both in the US and abroad, have seen similar success. All of these dualities are encapsulated in her aptly titled new collection, The Past Made Present. Goxwa will attend the opening reception on November 8. For further information, prices and photographic material, please contact Elizabeth Thompson at212.226.2262 or email info@axelle. com Gallery hours are from 10:00am to 7:00pm every day.


The Barrie School and Winter Growth, an adult day and assisted living facility, are teaming up with The Art Gallery of University of Maryland to offer this exciting teaching artist opportunity. This Artist in Residence position is ideal for someone committed to engaging the community in an experiential art installation project. Applicants should have an interest in educating learners of all age levels, community outreach, and generational diversity. The intent of this residency is to strengthen the ties between three educational facilities for different age groups through art. The artist will have the opportunity to work with students from Barrie School (pre-k through 12th grade), University of Maryland, and Winter Growth to create a public art installation. The artist will have several choices of site, depending on the nature of the piece. The resident will also be expected to lead an Intensive Weekend Workshop with UMD graduate and undergraduate students in the artist's medium. Other Co-teaching opportunities will be available, but not required. Housing, studio, and equipment will be provided at Barrie School, located on a wooded campus within walking distance of the DC metro. The residency will be February through May, 2015. - Artist in Residence February through May, 2015 - $6k maximum budget for raw materials - Proposals must fit the theme Generational Diversity - AIR may engage students of all ages from the Barrie school (pre-k through 12th), University of Maryland, and Winter Growth in a multi-generational art installation project - Intensive Weekend Workshop with UMD graduate and undergraduate students in the artist's medium - Co-teaching opportunities at occasional Saturday workshops at UMD - $750/month, housing, and studio space - Access to equipment including electric kiln, and wood shop - 10 images of work samples. Each image should not exceed 1MB. If your work is time based or has video documentation, please include a link where your work can be best seen. - Answer questions listed below to describe experience - 3 references - Resume - - Briefly describe your artistic style, inspiration, and process. Please list media experience and proficiency. - Expand on any work you have made collaboratively, with the community, or public art works. - Describe your interest in collaborating with an inter-generational audience. How do you envision yourself working in this setting? What might the art piece be, and how would people of varying age levels be involved? - Are you interested in teaching a workshop to high school or college students? What would that workshop be? For questions regarding the application process, please email Katie here or call her at (301) 405-1475. - Technical ability/artistic quality and experience - Creativity and flexibility - Ability and experience collaborating/communicating with others - Interest in inter-generational community art project - Experience working as an Artist in Residence a plus, but not required


Türkiye'de konaklamalı rock festivalleri tarihinde özel yere sahip olan Zeytinli Rock Festivali, 29-31 Ağustos tarihleri arasında Zeytinli Dalyan Sahili'nde yeniden hayat buluyor. Türkiye'de konaklamalı rock festivalleri tarihinde özel yere sahip olan Zeytinli Rock Festivali, yeniden hayat buluyor. Eğlence sektörünün genç ve dinamik temsilcisi Arpej Yapım, Edremit Belediyesi'nin de desteğiyle müzikseverleri 29-30-31 Ağustos tarihlerinde Zeytinli Dalyan sahilinde ağırlamaya hazırlanıyor. Daha önce birçok önemli grubun sahne aldığı festival, bu yıl da birbirinden değerli isimleri dinleyicilerle buluşturmaya hazırlanıyor. Dileyen katılımcıların çadırları ile kamp alanında konaklayabileceği, müzikseverlerin denize, müziğe ve eğlenceye doyacağı Zeytinli Rock Festivali için indirimli kombine ve konaklamalı kombine biletleri, 20 Temmuz Pazar akşamına kadar satışta olacak.


DEEPART şirketinin projesi olan Bodrum Uluslararası 1. Moonlight Sanat Festivali Bodrum Belediyesi işbirliği ile Bodrum Kalesin'de ve Bodrum Antik Tiyatrosunda gerçekleşecektir. Festival programında tiyatro, müzik, dans, resim sergisi gibi sanatsal performansları yer alacaktır. Bodrum Uluslararası 1. Moonlight Sanat Festival'i Sadri Alışık Tiyatrosu Yatak Odası Dialogları, Dostlar Tiyatrosu Yaşamaya Dair, Kumbaracı Tiyatrosu Kimsenin ölmediği bir günün ertesiydi, İngiltre'den 12 Tenor s, İrlanda dan Spirit of the Ireland ve Fransa 'dan ZAZ gibi Yurt içi ve yurt dışından gelen seçkin sanatçılardan oluşacak. DEEPART şirketinin organize ettiği ve Bodrum Uluslararası 1. Moonlight Sanat Festivali'ni sanata gönül veren sanatçı ekibi ile oluşturan proje sahibi, Festival DİREKTÖRÜ Özden DİNDAR, Amacımız tüm sanatsal anlatımının bir arada olduğu sanat festivali yaratarak, sanatın evrensel dili ile izleyenlere seslenmektir. diye belirtti. Ayrıca Bodrum sanat anlamında Ege'nin çekim noktası haline getirilerek, yurt içi ve yurt dışından gelen seçkin sanatçılardan oluşacak etkinlik takvimiyle, turizm ve eğlencenin merkezi olan Bodrum'a farklı ve alternatif bir değer kazandırmayı hedeflediğini vurguladı. ÖZDEN Kaygı ve korkularımızı, umut ve aydınlığın gücü ile silkelemek, güzeli, düşüncenin özgürlüğü ile anlatmak istiyoruz. Ağıt yakan rüzgar, yarım adadan sahnemize özün özü' olarak esecek... doğadan aldığına doğanın yarattığı moonlight /ay ışığı ile ışık tutup doğaya geri vermek üzere karşınızda olmayı planlıyoruz. Ay'ın ışığı ile aydınlanmaya, barış çağrısını daha yüksek haykırarak kardeşçe yaşamak için insan sevgisini ve yaşamı bir kez daha bizim sahnemizden keşfetmeye davet ediyoruz herkesi... diye ilave etti. Sumru YAVRUCUK'un yönetip oynadığı KUMBARACI TİYATROSU Kimsenin Ölmediği Bir Günün Ertesiydİ oyunu ile 4 Eylül Perşembe akşamı sahneleniyor. BODRUM KALE KUZEY HENDEĞİ ndeki programın son Tiyatro oyunu Genco ERKAL'ın Nazım Hikmet tutkusunun ürünü olan YAŞAMAYA DAİ adlı müzikli gösterisi, 5 Eylül Cuma akşamı BODRUM KALE KUZEY HENDEĞİ nde tiyatroseverlerle buluşuyor. 9 Eylül Salı gecesinde İrlanda'nın efsane dans grubu OF THE IRELAND Bodrum Antik Tiyatro da enfes dans gösterileri ile gelen seyircilere muhteşem bir gece yaşatacaklar. Ve festivalin kapanış gecesinde Buğulu sesi ve sıra dışı duruşuyla ve Je Veux parçası ile En Beğenilen Fransız Şarkıcı ünvanının sahibi genç müzisyen, büyülü kişiliği, enerjik sesiyle ZAZ, kendi orkestrası ile 10 Eylül Çarşamba akşamı Bodrum Antik Tiyatrosunda sahne alacak.


Pg Art Gallery sezonun ilk sergisi 'Anomali'de beş farklı sanatçıyı bir araya getiriyor. Basako, Kerem Ozan Bayraktar, Melis Buyruk, Yonca Karakaş ve Ayşe Gül Süter'in yer aldığı sergi, kişisel anlatı ve figürasyonun dış gerçekliği algılama ve yorumlama sürecindeki kullanımına odaklanıyor. Anomali, sanatçının tarihsel olanı kendi biyografisi ile çarpıtması ya da tümüyle fantazma üzerinden bir gerçeklik inşası sırasında mizahın, trajikomik ve ironik olanın, pastiş, illüstrasyon, grafik ve görselleştirme gibi her bir sanatçının kendine has bir biçimde kombine ettiği yöntemlerle buluşmasını sunuyor. Gerçekliğin manipülasyona uğratılması ile sanatçının yorumlama yöntemi arasındaki ilişkinin kurulması izleyiciye gündelik verilerin, sanatçının zihninde nasıl bir filtrasyona uğradığına, yorumun tekrar aktarımının yapıt üzerinden nasıl yeniden var edildiğine dair ipuçları veriyor. Uzamın, nesnenin ve bedenin şekil değiştirmesi, tuhaflaşması, bozulmaya uğraması; tutarsızlıklar, virütük çoğalmalar, beklentinin karşılanmaması ve normalin çökmesi, dış dünyaya dair imgesel reflekslerimizi anlamamıza ve çözümlememize olanak tanıyor. Pg Art Gallery is bringing five artists together in its first exhibition of the season. The show titled Anomaly is featuring Basako, Kerem Ozan Bayraktar, Melis Buyruk, Yonca Karakaş and Ayşe Gül Süter and it focuses on the usage of personal narration and figuration in the perception and interpretation process of the outer reality. Anomaly presents humorous, tragicomic and ironic facts while distorting the historical information with the artists' biographies or constituting a reality through complete fantasy. Each artist uses his or her own method combining mediums such as pastiche, illustration, graphic and visualization. Relating the manipulation of the reality to the artist's interpretation process gives clues to the viewers about how the daily inputs are filtered in the mind of the artists' and how they are recreated during the interpretation through the artworks. Reshaping, getting weird, breaking down of the space, object and the body, contradictions, viral reproductions, not satisfying the expectations and the collapsing of the normal enables us to understand and analyze our imaginary reflexes regarding the outer world.


Artist-Curator Denizhan Özer, curates the exhibition titled I opened at Art212 in Bodrum in the previous weeks. 50 artists from different disciplines participate in the exhibition. We talked to Özer on many subjects ranging from the exhibition he organized to the Turkish contemporary art environment, center-periphery relations and the future of Turkish art. Denizhan Ozer: Art212 is a culture and arts platform established by Aydın Polatcan. It is an alternative space where not only exhibitions are organized but also concerts are given and conferences are held. Polatcan had moved to Bodrum in the recent years and we previously had an acquaintance. When the idea of Art212 formed in his head, he contacted me to open an exhibition. As a result of the meetings we held, we decided the concept of the exhibition to be I. D. O.: By the term I, I wanted to start a discussion on not the egos of the artists but the Is that effect the identities of the artists as in the questions Where does the I stand?, What is the I that is within or without or the I that lives in relationship to the environment. When preparing the exhibition, I took special care to ensure the participation of artists not only from Istanbul but also from outside Istanbul as well. I brought together artists from different cities such as Erzurum, Eskişehir, Ankara, Edirne, Adana, Trabzon, Bodrum etc. Works from different disciplines such as painting, sculpture, installation and photography were included in the exhibition. D. O.: Yes, it is a 460 m2 space on the lower floor of a shopping mall called Avenue in Bodrum, Konacık. Whether we accept it or not, shopping malls bring together people from different parts of the society. For this reason, art needs to be brought to these places in order to reach the people. While no activities were performed in these spaces before, with the great of efforts of İnci Aksoy, the owner and manager of Ekavart, the ministry of culture decided that at least a 200 m2 space should be allocated to art in each shopping mall. I believe that such a space being allocated to art in Avenue Bodrum is an indicator of the interest in and the love of art of the management there, rather than a dictation of the law upon them. If we ask the question Why is art necessary in the shopping malls?, the answer would be to create closeness between art and the public, to show them that the world does not consist only of shopping and to give them a concept of art. No matter where art is performed, it should be supported and helped to become widespread. H. K.: Opening exhibitions in summer holiday locations such as Bodrum has become a highly frequent phenomenon. D. O.: As we know the center of art in Turkey is Istanbul. Istanbul is a city that determines the trends in art. When summer comes, most of the artists, art professionals and collectors living in Istanbul and other big cities in Turkey gather at Bodrum. On the other hand, Bodrum is one of the locations in Turkey that has become a brand compared to the other cities on the coast line. For this reason, in order to meet the artistic needs of the people who come here in summer and have a high economic and cultural profile, many organizations concerning art were held in Bodrum but as far as I know, Art212 has been the place that approached this matter with the highest level of logic and professionalism. Other than this, the fact that a beautiful coastline, historical touristic locations and a yacht harbor is located in Bodrum, also cause many tourists with a high economic profile to visit this place as well. I can say that Bodrum is better than many other places in Turkey and is a city that has become a brand and can easily compete with such cities in Europe. I hope, in the future, Bodrum becomes a location that leaves its mark on the world with long lasting festivals and art activities. D. O.: Generally speaking, most of the persons and institutions interested in art are located in Istanbul. These are naturally competing with each other. Everybody wants to do the best in their field. As in everywhere in the world, this is very normal. Even though there are such centers in the world, the government and the people with high influence on the art scene create certain formulations and applications to enable art to become widespread outside the center as well. When our country is concerned, the opposite is true, everyone outside the center is otherized or ignored. This is wrong. For this reason, in the projects and exhibitions that I have organized up to now, I have included the artists living outside the center. There is a reason I'm saying this. Otherization and ignoring is a very bad thing and naturally influences the artists living outside the center in a very negative manner and affects their relationship with the center and the art in a very negative manner as well. Since the system isn't really settled in Turkey, the floor that we step on is very slippery and in my opinion, nothing really works within the system. In other words, neither an artist can really work as an artist nor a gallery owner can really work as a gallery owner. A criticism mechanism or professional monitoring etc. does not exist. The system constantly fails, in other words the system collapses, gets on its feet again, collapses, gets on its feet again and does it over and over again. While all this happens, those in the periphery are ignored or are pushed outside the system. Of course, even though we bring such a criticism, we must also admit that there are galleries, art institutions and artists that work properly. When we look abroad, particularly at the developed western countries, we see that the government stands behind art and makes an effort to ensure that art becomes widespread in the periphery as well. As somebody who lived in England, I can provide an example from there. Art Council England develops special programs to carry art outside of London and helps it become more widespread outside of London. It provides great support to institutions and artists that are outside of London. H. K.: The support of the government in Turkey is so very little. D. O.: Actually, in our country, the state provides no support whatsoever. The system established during the times of Atatürk remains the same and nothing has been added to it. For example, the State Opera and Ballet, State Theater, Painting and Sculpture Museums are all products of that era. They did the best they could to ensure that art becomes widespread throughout the country. For example, painters were sent to 67 provinces during Atatürk's administration. Think about it, which statesman would do such a thing today? For this reason I have always criticized the Ministry of Culture except for what they did in the years during which the Republic was founded and a little later. I will continue to criticize them as well if things continue to go this way. I believe I have the right to criticize a ministry that does not support its own country's art and artists. I can clearly state that a state that only allocates two to five in a thousand of the general budget to art wants to accomplish nothing in this field. D. O.: Today, since most of the local administrations in Turkey are affiliated with the political party in charge, they act in accordance with the conservative and reactionist structure of that political party. For example, exhibitions encouraging awareness in the social structure are not being held. Nude artworks cannot be exhibited because of the fear of the body. Sculptures are attacked and torn down and naturally, the local administrations that are a part of this system, organize unqualified exhibitions that do not touch upon anything in their art centers. Actually, as is known, the current government changed the local administration law and with these changing laws, the local administrations had access to large amounts of money. However, I believe that this money is spent unwisely and nothing is being done despite such great opportunities. For this reason, I do not believe that local administrations will provide an important support for the art to become more widespread in Turkey. When we look at the private sector, it is possible to claim that they are doing more correct things. They act with the awareness that art is a necessary value and bring certain models from abroad to our country. Within this framework, the private sector, in other words the businessmen, began to become more interested in art and began to give more importance to it. However the amount of interest is still insufficient. If we are to give an example, they do not enjoy artworks but see them as pieces of material value. Even though they understand that artworks are pieces of value, they begun to see the artworks they purchased as ordinary goods because they do not enjoy the artwork or know the production process of the artwork or the artist who created it. This is an incorrect approach. Art requires love, attention and knowledge. Purchasing artworks require continuity. We see that except for a few people, the businessmen who take an interest in art have no such awareness. Art cannot be valued solely by purchasing it, the important thing is to understand it and value the artist who created it. We have many wealthy people. These wealthy people need to sponsor the artists. They may support the artists they prefer, send them abroad to gain knowledge. What do our wealthy people do instead? They purchase another luxurious car or another luxurious house. In other words, they miss the essence of the age they live in. This may be their private life and they may have certain desires but they also need to act with a social awareness. D. O.: Yes, it has indeed been a dark portrait but it is the truth. If there are artists in Turkey that have reached good points in their careers, it is a fact that they have managed this with their own individual efforts and with great difficulties. If they have been successful broad as well, this is again their individual effort. I believe that this situation is an indicator that they have lost hope in the geography that they live in and therefore those artists act individually. D. O.: Actually there are no Turkish artists that are well known abroad in the real sense of the word. The ones who are well known abroad are not well known in their own country. Generally speaking, who are well known in the art scene of the world? Nobody... There is no such thing as individual development in art, if we are to reach a certain point, we must do it collectively. We can only reach a good point if the government, local administrations and businessmen work together, otherwise, we will continue to stand still and make no progress at all. D. O.: In my opinion, it will take a while because the obstacles facing the Turkish art are great. However, we cannot build our lives upon hopelessness. I believe that we can get rid ourselves of this dark portrait if we accept and apply the Western norms. The situation can get better when the state manages the culture and art institutions better, the local administrations provide opportunities for the qualified rather than anyone, and support the real art, the art education becomes more widespread and is developed sufficiently, the universities giving art education are freed, the businessmen provide support for art and the relationships with abroad are developed. For example, we always compare ourselves to ourselves. The artworks of A are better than B's or the A institution is better than the B institution, these are the kinds of comparisons we make. The mistake here is that we always compare a domestic actor to another domestic actor. Contrary to this, we need to compare ourselves to those better than us and to resolve our insufficiencies. For this reason, we really need to open to abroad in the real sense of the word and take on the structuring and the work methods there. In short, we need to allocate a budget to art for this purpose. We need to create, publications, exhibitions, interesting projects etc. If we do not do these, we cannot make any progress. The indicators of the development of Turkish art are not just dependent on the artists. If the Turkish art is not as prominent abroad as we'd like it to be, the ones responsible for this are the state, local administrations, universities, private sector and the wealthy businessmen. The state or the art institutions need to create a new culture policy. The structure that will be newly founded must search for ways to develop the art in Turkey, the budget allocated to art must be increased and the relationships with abroad must be supported. Nobody has a magical wand that will grant our wishes. This is a process of logic and love. However, this is not impossible. If this process is not initiated, we will continue to live with the illusion in our minds that we are really something.


Sema Kayaönü, Bize Her Şey Tanıdık isimli ilk kişisel sergisi ile 11 Eylül 18 Ekim 2014 tarihleri arasında Daire Galeri'de izleyici ile buluşuyor. Bize Her Şey Tanıdık isimli sergisinde, Sema Kayaönü'nün kent kültürünü, kentli insanın yaşam biçimini anlatan karelerden oluşan kolajları yer alıyor. Sanatçı, çalışmalarında, kağıtların katmanlaşarak oluşturduğu üç boyutlu etkileri ve malzemesi ile resimsel düzenin ötesine geçerek, yaşadığımız kültürün işlevi ile bireylerin dış dünyadaki algısına odaklanıyor. Sema Kayaönü, geleneksel sanatlar arasında yer alan katı sanatına da göndermede bulunuyor ve kağıt oyma sanatı olarak bilinen bu sanatı günümüzün çağdaş imkanları ile tekrar yorumluyor. Bir süsleme sanatı olan katı'nın aksine süsten uzak oldukça yalın şekilde kağıt katmanları ile varolan bir fotografik görüntünün kolajını oluşturur. Sanatçı, sanatsal ifade biçimi ile o malzemenin etkisini, dilini çözmeyi hedefliyor. Sanatçının sergide yer alan çalışmaları, herkesin kolaylıkla anlayabileceği görsellerden oluşan, minimum renk, desen ve çizginin en yalın biçimde işlevsel sonuca ulaşmasını amaçlıyor. Sema Kayaönü çalışmalarında, sürekli bir akışta olan kent ve kentli çıkış noktasıdır. Kentli insanın her gün bir yenisi ile karşılaştığı endüstriyel gerçekler, teknolojik yeniliklerden esinleniyor. Bize Her Şey Tanıdık isimli sergide yer alan çalışmalarında, araba, uçak, rüzgar tribünü, tren, çiçek, yangın gibi alışık olduğumuz kentsel imgeler yer alıyor. Endüstrileşmenin etkileriyle değişen yaşam tarzımızda, bize çok fazla seçeneğin sunulduğu yanılgısıyla aslında pazarlanmış ürünler arasında tercih yaptığımız tek tip bir dünya düzenine doğru ilerliyoruz. Çok farklı kültürlerin etkisinde eklektik bir yaşam sürerken diger taraftan da giderek aynılaşıyoruz. Sanatçı, günlük hayattan kareleri sosyal davranış biçimlerini, bize tanıdık gelen görüntülerle dikkat çekiyor. Yeni işlevsel görevleri ile yeni malzemeleri, yeni teknoloji ve ideolojileriyle, hızla değişen bir toplumun, kökleşen modern dilini inceliyor.


Zur Eröffnung der Ausstellung am Freitag, laden wir Sie und Ihre Freunde herzlich ein. Der Künstler ist zur Vernissage anwesend. Holger Zimmermann öffnet dem Betrachter Türen zu langst vergangenen Zeiten. Besonderheiten zurück und haucht ihnen neues Leben ein. Diese Inszenierung der Vergangenheit geschieht aber keinesfalls wehmütig verklarend. Die kurzen Erinnerungssequenzen werden für uns in die Gegenwart hineinprojiziert, gleichsam als Vermachtnis für die Zukunft. Dabei spielt es keine Rolle, ob er sein künstlerisches Anliegen durch die Malerei, die Fotografie oder die Collage vermittelt. Wahrend dieser Ausstellung findet noch eine Ausstellung Rhizome-Notiz aus Japan vom Photographen 1Rey im Workshopsraum statt. Diese Vernissage wird am 31. August 2014 um 11 Uhr durchgeführt. Die beiden Ausstellungen werden auch im Rahmen von photokina-köln fotografiert unterstützt.


Bernarducci Meisel Gallery is pleased to present Adam Normandin's solo exhibition of recent paintings entitled Yard. Each of the nearly dozen new paintings features freight trains covered with graffiti, some in motion. When the trains are depicted in motion, the precision of Normandin's technique is contrasted with the blur of the speeding trains. In paintings of still trains the exploratory curves of the graffiti are contrasted by artist's linear composition. The artist becomes familiar with the trains as he trespasses onto dangerous tracks in train yards during the early morning hours. This abrasive light quality that is unique to Los Angeles because of its geographic location is present in many of his paintings. Normandin's Change of Plan (2014) depicts a freight train speeding by, adjacent to an intersection in a barren yet industrial area. Although there are no factories electrical towers hover in the background over what may be an empty field against a clear azure sky. In this expansive, horizontal composition, speed at which the freight train passes by is shown with the blur of motion. Although the train is speeding and blurred it is extremely detailed. The train's container cars, that are yellow, red, blue, green, and orange, are vibrant in comparison to their surroundings. A solitary silver four door sedan speeds along with the train. In the sea of asphalt that makes this industrial intersection, there is a red stop sign that is the center of this composition. These juxtapositions of color and motion are extraordinary examples of Normandin's ability. The Labyrinth (2014) is a painting of a still freight train car, in what appears to be rural America, decorated with graffiti. A door is slid open in the center of the car, centralizing the composition, and adding mystery as the viewer is drawn into the seemingly empty train car. The composition, stretching to 8 feet wide, shows every detail of the scene; from the gravel to the grain. The precision with which this scene is painted is unsurpassed. Continuing to contrast the gray of the gravel, Normandin juxtaposes it with the bright orange of the car and the blue of the sky. This makes for a harmonious effect in the rather ominous scene. Normandin's work continues the dialogue of the blur paintings of Gerhard Richter. Richter would paint his subjects precisely and then smudge the drying paint to create a blur. In contrast, Normandin paints the blur precisely using a mixture of acrylic and oil paint to create a subtle variation in texture and vibrance that is so pivotal to the realism of his compositions. Normandin lives and works in Los Angeles. After earning BFA from Hofstra University, Normandin continued to exhibit his paintings in the United States in notable group exhibitions such as Beyond Realism at Galerie de Bellefeuille in Montreal, Canada. This is the artist's first solo exhibition with Bernarducci Meisel Gallery.


70'lerden günümüze, bedeninin sınırlarını zorlayan işleriyle seyirciyi şoke etmeyi başarmış dünyaca ünlü performans sanatçısı Marina Abramovic'in işleri ArtInternational'da! 26-28 Eylül tarihlerinde gerçekleşecek fuarda, sanatçının 1978 tarihli meşhur videosu AAA-AAA da gösterilecek. 26-28 Eylül tarihlerinde Haliç Kongre Merkezi'nde düzenlenecek uluslararası çağdaş sanat fuarı ArtInternational'da işlerini göreceğimiz dünyaca ünlü sanatçılardan biri de Marina Abramovic. 70'lerden günümüze, 40 yıllık sanat hayatı boyunca bedeninin sınırlarını zorlayarak seyircileri şoke eden işlere imza atan ve performans sanatının en tanınmış isimlerinin başında gelen Abramovic'in üç fotoğrafının yanı sıra AAA-AAA adlı meşhur videosu da ArtInternational'da sergilenecek. Sanatçının hayatında büyük etkisi olan partneri Ulay'la birlikte gerçekleştirdiği ve iki sevgilinin başta eşit görünen ama yavaş yavaş dengenin bozulduğu ilişkilerini konu alan AAA-AAA performansı, 9 dakikalık bir videodan oluşuyor. Abramovic'in kariyerindeki en tanınmış işlerden biri olan 1978 tarihli bu video, İngiltere'nin en büyük galerilerinden Lisson'un standında gösterilecek. Sanatçının en son işlerinden Artist Portrait with a Rose ise Viyanalı galeri Krizinger'de satışta olacak.


Bilgi Sinema, Amos Vogel Buluşmaları, Eylül 2014'te, Galatasaray'da Tezgah Kitabevi'nde devam ediyor! Amos Vogel'in 1974 yılında yayınlanan 'Yıkıcı Bir Sanat Olarak Sinema' adlı kitabındaki Nihai Giz: Ölüm' bölümündeki filmlerden yapılmış bir seçkidir. Gösterim Mekanı: Galatasaray Lisesi'nin sağından Tophane'ye inen yokuşta, birkaç dükkan sonra sağdaki Tezgah Kitabevi.


Join Jessica May, PMA's Curator of Contemporary and Modern Art, as she provides insight into the life and work of Richard Estes. Richard Estes' Realism is a special joint exhibition between the Portland Museum of Art and the Smithsonian American Art Museum the artist's first American retrospective in more than 20 years. On view at the Portland Museum of Art through September 7, 2014. Visit the world of Richard Estes, America's foremost Photorealist painter, in his first retrospective in more than 20 years. This survey is the most comprehensive exhibition of Richard Estes' paintings ever organized. Encompassing over 45 works, the show spans from Estes' first mature New York City facades and scenes of the late 1960s, to panoramic views of Manhattan and environs, and the numerous other cities and natural sites around the world where he has traveled up to the present moment. In particular, the exhibition will offer a perspective onto Estes as a painter both of the urban and natural world, balancing his interest in the dense urban fabric of New York and other large cities with his close attention to the coast of Maine and the woods of Mount Desert Island, where he has spent part of each year since the late 1970s. Most recently, Estes combined the sunlit luminosity with images of New York City at night; the painter's new night scenes are as brightly rendered as glistening, blue-skied daylight. Selected examples of Estes' rare portraits will also be included in the exhibition. Born in 1932 and raised in the Chicago area, Estes studied at the School of the Art Institute of Chicago from 1952 to 1956. In 1959, he moved to New York City, where he has resided ever since. Through 1966 he worked in commercial publishing and advertising doing paste-ups, layouts, and illustration. By the late 1960s, in the aftermath of Pop Art, and in strong reaction to abstract painting, his art developed based in Dutch, Venetian, and American traditions of urban architectural representation. Originally working as a figurative painter, starting around 1967 Estes focused upon everyday scenes of urban vernacular streetscapes devoid of human figures. By the early 1970s, he emerged among a group of U. S. painters who unselfconsciously returned to sharp-focus realism, using photographs as the source of their images. He was soon celebrated as the premier painter of American cityscapes. Over the last 45 years, Estes has widened his subjects to include the human figure and images of epic natural landscapes inspired by Maine and his wide travels abroad. His compositions are incredibly precise, yet surprisingly painterly amalgams of the multiple photographs he takes for each composition. His brilliant transcriptions of light, reflection, and shadows layer and merge the multiple viewpoints of his densely detailed scenes. Though figures are often present in his work, they are like most passersby in public spaces anonymous and uncommunicative. Estes purges all angst and privation from his tidy and unlittered streets. His mastery revolves around his dramatic and complex to the point of ambiguity compositions. His suave, seemingly effortless technical finesse immaculately captures the intricate geometries of the city, the subtle contours, nuances, and tones of landscapes, and the shimmering and amorphous properties of water. Estes' realism has become a compelling record of the appearance of the late 20th and early 21st century urban environment, modern existence, and nature. Richard Estes' most recent American museum survey of paintings was his 1991 exhibition of urban landscapes, also presented by the Portland Museum of Art in Maine. Previously, a 1978 survey organized by the Museum of Fine Arts, Boston traveled to three other U. S. museums. In 2007, the Palazzo-Magnani, Reggio Emilia organized a slightly smaller retrospective of Estes work which also traveled to the Museo Thyssen-Bornemisza, Madrid but did not travel to the United States. Richard Estes' Realism is accompanied by an exhibition catalogue with critical essays on Estes practice by curator Patterson Sims and Jessica May, Curator of Contemporary and Modern Art at the Portland Museum of Art, Maine.


Portland artist Aaron T. Stephan is known for his take-offs from, and take-downs of, characteristic or signature gestures by artists throughout the American modern and contemporary canon. In his first solo exhibition at the Portland Museum of Art, part of our Circa series of exhibitions featuring contemporary artists, Stephan will present a suite of sculptural installation and recent prints that showcases his witty dialogue with the formalities of the art museum by making mischief with pedestals and architecture, and with the conventions of mass reproduction.


Treasures of British Art 1400-2000: The Berger Collection features the most significant private collection of British art in the United States. Spanning six centuries, this exhibition presents 50 masterpieces from this collection in a variety of subjects, styles, and eras. The Berger Collection rivals only the Metropolitan Museum of Art and the Yale Center for British Art in its holdings of British artworks from the 1500s and early 1600s. It's truly one of the most unique private collections in the world. From a religious panel of the 14th century and royal portraits of the 16th century to abstract landscapes of the 20th century, the exhibition features 50 highlights of the Berger Collection, including works by Hans Holbein the Younger (1497/8 1543), Sir Anthony van Dyck (1599 1641), Joseph Wright of Derby (1734 1797), Sir Thomas Lawrence (1769 1830), Thomas Gainsborough (1727 1788), John Constable (1776 1837), George Stubbs (1856 1925), and Sir Howard Hodgkin (b. 1932). Sir Claude Francis Berry (England, 1883-1970), Victory Celebrations, 1919, oil on canvas, 63 x 69 inches. The Berger Collection at the Denver Art Museum., TL-24828. Reproduced by kind permission of Amyl Holdings SA, owners of the worldwide copyright.