Değerli ve başarılı bir oyuncu olan Sevtap Çapan'la güzel bir söyleyişi gerçekleştirdik. Yaşamı, tiyatroyu ve sanatı konuştuk. Hayatını işine adamış mütevazı, sevecen bir oyuncu kendisi. Onu; Kuşatma Altında Aşk, Türk Usulü, Gelinlik Kız, Kara Melek, Mühürlü Güller, Zeytin Dalı, Affet Beni, Evimin Erkeği, Çılgın Dostlar ve Kalbim Seni Seçti gibi sinema ve televizyon filmleri ile dizilerinden tanıyorsunuz. Aynı zamanda 1994 yılından beri birçok tiyatro oyununda rol almış bir isim. Şuan da sergilenen Bankta İki Kişi ve Günışığına Mektup adlı tiyatro oyunlarındaki performansıyla da seyircisiyle çoğu zaman interaktif bir iletişim kuran oyuncu. İstanbul doğumluyum. Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nin ilk öğrencilerindenim. 4 yıllık tiyatro bölümü mezunuyum. Son sınıftayken Savaş ve Barış oyunundaki Nataşa Rastova rolüne seçilerek İstanbul Büyükşehir Belediyesi Şehir Tiyatroları'nda profesyonel oyunculuk hayatıma başladım. Ardından sinema ve televizyon dizilerinde rol aldım. İyi projelerde, iyi yönetmenler ve yapımcılarla önemli rollerde boy gösterdim. Sadece oyunculukla değil, sanatın mutfak kısmıyla da ilgiliydim hep... İlk boşluğumda senaryo ve tiyatro metinleri yazmaya başladım. Yazarlığını yaptığım dört oyunun ikisi, İ. B. B. Ş. T' de repertuara alındı. Dublaj yapmak her zaman ilgimi çekmişti. Üç sene önce stüdyolara dönüş yaptım. NTV ve Saran Dijital Stüdyoları'nda Seslendirme Sanatçısı kadrosunda yer almaktayım. Tecrübelerimi ve birikimimi aktarabilmek ve sanat anlayışıma uygun bir çalışma ortamı sağlayabilmek amacıyla 2017 yılında kendi tiyatromuzu kurduk. Profesyonel Artı Sonsuz Firmasının kuruluşu olan Tiyatro P. A. S 'ın Genel Sanat Yönetmeni ve oyuncusu oldum böylece... Beykoz yerel gazetesi Özgün Haber ve Bursa Mora Dergisi'nde Köşe Yazarlığı yapmaktayım. Yoğunluğum nedeniyle Mora Dergisi'ne vakit ayıramıyorum şu sıralar fakat köşe yazarlığına ilk bu dergi ile adım attım. Ayrıca Türk Kadınlar Birliği Beykoz Şube Kurucusu ve Başkanıyım. Sosyal sorumluluklarımıza sahip çıkmamız ve gelişime katkı sağlamaya dört koldan devam etmemiz gerekiyor çünkü... Bir de Hamdi Gültekin tarafından kaleme alınan AKTRİS SEVTAP ÇAPAN ismini taşıyan, oyunculuğum ve sanat yaşamım üzerine bir kitap yazılmıştır. Yazar kitapta anılarıma birebir benim söylemimle yer verdiği için daha da özel bir kitap oldu. Rehber kitap olarak değerlendirilmesi ayrı bir mutluluk benim için... Oyunculuk üzerine çeşitli okullarda eğitimler verdim ve halen vermekteyim. Bankta İki Kişi bir ay gibi bir sürede çalışıldı. Oyun metnine karar verme aşaması hariç. Günışığına Mektup biraz daha uzun bir zaman aldı. Metne karar verdikten sonra üç aylık bir prova süreci yaşadık. Çünkü sahnede tecrübesi az iki oyuncumuz vardı. Eğitim ve prova bir arada idi. Evet! Projeden bol bir şey yok hatta. Önemli olan içimize sinmesi ve doğru koşulların oluşturularak hayata geçirilmesi elbette... Bir komedi oyunu hazırlığı içindeyiz. Metne karar verdik ve geri kalan detaylarla ilgiliyiz şu an. Ben Serisi adı altında tek kişilik oyunların hazırlığı içindeyiz. İlk oyunumuzun metni hazır, diğerleri yazılacak. Ben Serisi Kurtuluş Kahramanları'nın ilk oyunu Mehmet Dağıstanlı'nın kaleminden BEN KARA FATMA oyununu Belgi Paksoy 'un dramaturjisi eşliğinde sezon bitmeden seyirci ile buluşturmayı planlıyoruz. Kara Fatma'yı ben canlandıracağım hayırlısıyla... Aynı tasarım ekibimizle birlikteyiz yine... Bir özel çalışmamız daha olacak. Seriden ayrı yine tek kişilik bir oyun fakat farklı bir konsepte sahip... Özel bir kitaptan sahneye uyarlayacağız. Sürpriz bir yazar... Oyuncumuz da sürpriz olsun. Onun hazırlığına da başladık. Son dönemde Dangal filmi, bir hint filmidir, çok keyif alarak izlediğim filmdir. Gerçek bir olaydan alınmıştır hikayesi... Bizim ülkemizde de önemli olan bir sporu konu almakta film. Güreş sporunu... Hindistan'daki ilk kadın güreşçilerin başarısını... Hatta biz niye insanımızın başarılarını konu alan filmler çekemiyoruz diye beni üzen bir yönü de oldu filmin. Kitap okumaya vakit ayıramıyorum. Bol, bol tiyatro metni okuyorum. Şu anda duymaya alışkın olduğumuz ünlü isimlerin sesleri maalesef farklı dublaj sanatçıları tarafından seslendiriliyor. Nicolas Cage' i mesela Uğur Taşdemir'in sesinden dinleyemeyebiliyoruz zaman zaman. Şöyle cevaplayabilirim. Drew Berrymore' u son dizisi Santa Clarita Diet dizisinde benim sesimden dinleyebilirsiniz. Ama aynı sanatçının Türkçe dublajlı başka bir filmindeki ses benim sesim olmayabilir. Tiyatro oyunları ve provaları bunun yanında seslendirme ve dublaj çalışmaları arasındaki yoğun temposundan bize vakit ayırdığı için Gazete Sanat olarak Sevtap Çapan'a teşekkür ediyoruz.


- Yakın zamanda O Zaman Gerçeği Nasıl Öğreneceğiz? adlı öykü kitabınız raflardaki yerini aldı. Sizi tanıyabilir miyiz? 33 yaşındayım, 2 çocuğum ve eşimle birlikte İstanbul'da yaşıyorum. Bir bebek giyim markam bir de kafem var, aynı zamanda sosyal medyada içerik üreticiliği yapıyorum. Girişimcilik ve anneliğin tüm sancılarına rağmen hayatımın en mutlu dönemini yaşıyorum. Tüm bu hayat koşuşturmasında dolan kaplarımı boşaltmak ve yaralarımı sağaltmak adına bol bol okuyor, yazıyor ve dünyadaki yerimi anlamlandırmaya çalışıyorum. - 10 bağımsız hikayenin yer aldığı bu öykü kitabı nostaljiyle besleniyor demek yanlış olmaz. Geçmişe özlem duyuyor musunuz? - Sosyal medyada hatırı sayılır bir kitleniz var. Bunu bilerek kalemi elinize almak yazdıklarınıza sirayet etti mi? Yazmaya olan tutkum sosyal medyanın varoluşundan çok önceye dayanıyor. Bu nedenle yazdıklarımın sosyal medyada tanınır olmamdan etkilenmesi adil olmazdı. Yazmak zaten kırılganlığınızı görünür kılmak demek. Baştan bunu kabul etmek gerekiyor bence. Kendinizi açtığınız bir işte okuyan ne der? diye kısıtlamak büyük çelişki. Ve o çelişki genelde samimiyetsizlik olarak yansıyor satırlara. O yüzden yazarken ne zaman Bunu okuyan hakkımda nasıl düşünür? tuzağına düşsem, yazmaya ara verdim. Kırılganlığımı gösterecek kadar cesur hissettiğimde yeniden başladım. - Yol öykünüzde kendini yeniden var eden, adımlarını daha sağlam atan ve farkındalıkla yaşayan birini okuyoruz. Siz hayatınızın hangi evresindesiniz? Yol oldukça otobiyografik bir öykü. Ben de hayatımın eskiye kıyasla oldukça içgörülü bir evresindeyim. Kim olduğuma karşı hiç bu kadar merak duymamıştım. Sürüklenerek yaşamak istemiyorum. Sosyal kimliklerimi, toplumsal etiketleri, çocukluk travmalarımı katman katman açıp, en içerideki özüme ulaşmak istiyorum. Yolun neresinde olduğum hakkında en ufak bir fikrim yok, ama niyetim düşe kalka da olsa ilerlemeye devam etmek. - Peki, yol kavramı sizin için ne ifade ediyor? Durağanlığı. Beni hayatta en çok başlangıçlar heyecanlandırır, o yüzden hayatım yarım yollarla dolu. O heyecanı tekrar tekrar yaşamak için sürekli birşeyi bırakıp yenisine başladım. Durağan için sabrım yoktu, hele o kadar durağanlıktan sonra başarısız olma fikrine katlanamıyordum. O yüzden işler ciddileşince bırakıp yeni bir şeye başlıyordum. Belki de kariyer yolum o yüzden bu kadar amorf. Ama anne olunca işler değişti, bir şeye o kadar uzun süre sabredip emek verince, zor olsa da kalmayı seçince yani, ne büyülü şeyler olabileceğini gördüm. Şimdi başlangıçlar için duyduğum heyecan daha sağlıklı bir yerde duruyor. Başlamak ve bir yere varmak hala kıymetli ama yolda olmayı da hiç bu kadar sevmemiştim. - İlk kitabın heyecanı bambaşkadır diye tahmin ediyoruz. Okur görüşleriyle de karşılaşmaya başlamışsınızdır. Tepkiler nasıl ve size ne hissettiriyor? - Siz nasıl bir okuyucusunuz? Neler okur nelerden ilham alırsınız? Başucu kitabım diyebileceğiniz kitabı bizimle paylaşır mısınız? Aynı anda birden fazla kitap okuyorum. Ebeveynlik ve kişisel gelişim kitapları hep başucumda olsa da kurgunun yeri benim hayatımda her zaman ayrı. Sanırım herkesin sürekli en iyi halini göstermesinin beklendiği bu zamanlarda hikayeler bana hemen herkesten daha sahici geliyor. Başucu kitabım Öfke Dansı sanırım, Harriet Lerner büyükannem olsun çok isterdim.


Avusturya'lı yazar Leo Perutz'un Şeytan Tozu adlı romanı Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları Modern Klasikler Dizisi'nde yerini aldı. Leo Perutz'un halkı histeriye ve isyana sürükleyen bir laboratuvar deneyinin hummalı öyküsünü anlattığı 1933 tarihli romanı, Almanya'da o dönem Nazilerin aynı yıl iktidara gelmesiyle birlikte yasaklanmıştı. LEO PERUTZ (1882-1957): Avusturyalı yazar Prag'da 1882 yılında bir Yahudi ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Aynı zamanda iyi bir matematikçi olan Perutz tarihler 1901'i gösterdiğinde Viyana'ya yerleşti ve eğitimini burada tamamladıktan sonra bir sigorta şirketinde çalışmaya başladı. I. Dünya Savaşı sırasında Avusturya ordusunda görev yaptı. Buradayken Doğu cephesinde ağır yaralandı ve Viyana'ya geri dönmek zorunda kaldı. İlk romanı Die Dritte Kugel 1915'te yayımlandı. Nazilerin 1938 yılında Avusturya'yı ilhak etmesinin ardından Hayfa'ya gitti ve daha sonra da Tel-Aviv'e yerleşti. Yazdığı on bir roman Jorge Luis Borges, Italo Calvino, Ian Fleming, Karl Edward Wagner ve Graham Greene gibi yazarların hayranlığını kazandı. Borges onu maceraperest bir Kafka olarak niteliyorfu ve yapıtlarının İspanyolca çevirilerinin Arjantin'de yayımlanmasını destekledi. Yazarın ölümünden sonra Der Marques de Bolibar (1920) adlı romanı Fransa'da 1962 yılından itibaren verilmeye başlanan edebiyat ödülü Prix Nocturne'ün ilkine değer görüldü. Leo Perutz 25 Ağustos 1957 tarihinde Avusturya'da vefat etti.


Kafes gibi bir yerde gözümü açtım. Bir kuş gibi. Tıpkı doğal ortamından koparılmış, özgürlüğüne sahip çıkamamış lanet bir kuş gibi. Nefret ediyorum şu an kendimden. Neden mi? Çünkü özgürlüğüme sahip çıkamadım ve bu lanet kafese tıkıldım. Şu an tüm hayatım onun elinde. Sahi kim o? Beni bu kafese tıkan kişi, artık o benim efendim! Karanlığın aydınlığa olan monoton teslimi gibi emindim o sabah da gelip bana yemek ve su vereceğinden. Nitekim geldi de. Biraz su ve biraz ekmek. Bu bana yeterdi. O yeter diyorsa yeterdi. Islak, sıcak bir ter kokusu vardı. Ekmek ve su gibi bekliyordum bu kokuyu. Bana yetiyordu. Su vermese de olurdu. Benimle hiç konuşmuyordu. Bu beni biraz üzüyordu. Sadece beslemek için mi almıştı beni yanına? Sadece özgürlüğümü elde etmek için miydi bu çaba? Özgürlüğümü alan o kahraman tanrı olmalıydı. Tanrının benimle konuşmasına ihtiyacım vardı. Lakin tanrı beni görmüyordu, yaşamımı devam ettirmemi önemsiyordu sadece. Duygularım ve asıl ihtiyaçlarım umurunda değildi. Günler boyu düşündüm, geceler sabaha, sabahlar geceye dönerken karar verdim. Onu öldürecektim! Yaşar Amca? Yaşar Amca? Sesimi duyuyor musun? Niye ses vermiyor bu adam? Üç gündür ekmek almaya da gelmedi dükkana. Hasta mı oldu yine ne oldu? Yaşar Amca? Tertemiz evi yine, ne titiz adam. Nerede yahu bu adam? Varayım yukarı kata bakayım. Dizlerim de ağrıyor, yaşlandım ben de! Yaşar Amca! Bismillah, tövbe estağfurullah, Yaşar Amca kim yaptı sana bunu? Elleri kırılsın inşallah! Jandarma! Nerede şu telefon, alo, alo... Yetişin Yaşar Amcamı öldürmüşler! Jandarma kısa sürede polis ile iş birliği yapıp soruşturmayı genişletti. Tüm köy sakinleri ile teker teker konuşuldu. Herkes şaşkındı. Köyde ilk kez bir cinayet işleniyordu. Değil cinayet, hırsızlık yüzü görmeyen bu köyde olay büyük korku yaratmıştı. Nitekim korkmakla da haklı oldukları dört gün sonra anlaşılacaktı. Köyün çıkışına yakın evlerden birinin erzak odasına dalan bir yabancı, o an orada rafları yerleştiren evin hanımına saldırmış, elindeki kesici aletle kadında ölümcül yaralar açmıştı. Kadının bilinci kapanmış, şehir hastanesine kaldırılmış ve orada yoğun bakıma alınmıştı. Bu ikinci vakaydı. Olayın sonrasında kilit yüzü görmemiş hane kapılarına sürgüler eklenmiş, kilitler güçlendirilmiş, hava kararınca kimse dışarı çıkamaz olmuştu. Huzur içinde yaşanılan cennet köy, bir şeytan yüzünden cehenneme dönmüştü. Çünkü, köylülere göre bunları yapan şeytandan başkası olamazdı. Cuma hutbesinde şeytana lanet okuyan imam, cemaati birlik olup uyanık olmaya ve hanelerini korumaya davet etti. Herkes diken üstündeydi. Pazartesi gelecek olan arama ekibini bekliyorlardı. Köy ve çevresi eğitimli köpeklerle didik didik aranacaktı. Şeytan, kuş olup uçmadıysa elbet sindiği yerde bulunacaktı. Bu süreçte köylüler, her gördükleri gölgeyi şeytan sanıp jandarmaya ihbar ediyorlardı. Günde en az on ihbar alan jandarma, yorgunluktan bitkin düşmüş, şeytana atılan hiçbir taşın, bir tane bile kurbağayı ürkütmediğini fark edince, gelen ihbarlara itimat etmemeye başlamıştı. Hele ki yapılan bir ihbar, kimsenin tahayyül edemeyeceği bir düşsellikteydi. İhbarı yapan köylü kadın, evlerinin arkasındaki çalılıkta cinlerin ağladığını, jandarma hemen gelip bakmazsa şeytanın cinleri kovalamaya geleceğini söylüyordu. İhbar formuna olayı kaydeden jandarma eri, dosyaya tek cümle yazmıştı; Cinler ağlıyor, şeytanın gelmesi muhtemel. Jandarma bu ihbara da itimat etmemişti lakin aynı köylü bir saat sonra ahırdaki ineğimi öldürmüşler diye canhıraş köy meydanında koşmaya başlayınca, nöbette bekleyen ekipler ahıra gidip ineğin, gerçekten kesici aletlerle öldürüldüğünü tespit etmişlerdi. Köyde öyle bir kargaşa çıkmıştı ki, artık pazartesi günü gelecek olan arama ekibini bekleyecek halleri kalmamıştı. Eline tüfek alan mı dersin, hatim indiren mi dersin, o kadar büyük bir karmaşa vardı ki şeytana mı cinlere mi katile mi, kime karşı savaş açıldığı artık belli değildi. Kesin olan bir şey vardı, o da düşmanı belli olmayan savaş başlamıştı. Pazartesi beklenen ekipler pazar günü köye giriş yaptı, neredeyse köy ahalisi kadar polis gelmişti. Tüm gün köy ve çevresi didik didik arandı. Ne bir cin ne bir şeytan ne de katil ya da katiller bulunmuştu. Güneş batıp da karanlık çökünce ellerde fenerlerle köyün ağaçlık alanlarına doğru yöneldiler. Köpekler havlıyor, baykuşlar çığlık çığlığa uçuyordu, neredeyse her ağaç dibine, her dala ve her çukura bakılmıştı. Hiçbir şey bulunamamıştı, köy ahalisi ve polisler ormanlık alanda arama yaparken köyden geceyi yırtarcasına yükselen bir çığlık duyuldu. Bir anlık şoktan sonra önce ahali sonra polisler, çığlığa doğru koşmaya başladı, tabii ki eğitimli köpekler herkesten önce ulaşmıştı o bıçak gibi insanın içini yaralayan çığlığa! Polis köpekleri, karnının üç yerinden bıçaklanan kızın üstüne sinen ve hiçbir insanın alamayacağı şeytanın o kokusunu içine çekip deliler gibi koşmaya başlamışlardı. Köyün çıkışına doğru koşuyorlardı. Arkadan koşan polis ve köy ahalisinin nefesleri tükenmeye başlamıştı ki onu gördüler! Karanlığın içinde ağır aksak ilerliyordu. Öyle korkunç bir gölgeydi ki, bir sağa bir sola yalpalıyor, karanlıkta bir görünüp bir kayboluyordu. Elinde parlayan üç başlı ölüm dirgeni ise korku salıyordu. Polisler uzaktan Kıpırdama diye bağırdılar ama o hiç duymamış gibi ilerlemeye devam ediyordu. Yaklaşmak tehlikeli olacaktı. Bu sebeple anlık verilen kararla ekibin içindeki en keskin nişancı polis, silahını doğrultup onu ayağından vurdu. İsabet eden kurşunla bir iki metre ileri savrulup yere düştü. Saniyeler içinde ise onlarca polis üstüne çullanıp kelepçeyi taktı. Geride kalan polisler de vurulan kişiyi linç etmek için fırsat kollayan köylüleri zapt etmeye çalışıyordu. Kelepçeyi takıp şüphelinin yüzünü çevirdiklerinde karşılaştıkları manzara polisleri şok etmişti. Şeytan yakalanmıştı! Fakat şeytan dedikleri katil, yirmili yaşlarında olan bir kadındı! Kadının parmak izinin alınmasının ardından kimliği belirlenince, olay çorap söküğü gibi çözülmüştü. Aysel Doğru bir şizofren hastasıydı. Şehirdeki ruh ve sinir hastalıkları hastanesinden kaçmıştı. Otoyola kadar ulaşıp, yoldan geçen kamyon ve tırlara otostop çekerek köy yoluna kadar gelmiş, aç ve susuz geçirdiği günler sonrası ise sürünerek yürüdüğü, mobese kameralarından tespit edilmişti. Yaşar Amca ile de yolları o noktada kesişmişti. Şehirdeki aylık sağlık kontrollerini yaptırdığı doktordan dönerken yolda baygın yatan Aysel'i görmüş, kadını külüstür arabasına alıp evine taşımış, yemek vermiş, iyileştirmeye çalışmış, kadın konuşmayınca da kimseye bir şey diyememiş, kendine gelmesini beklerken, şizofreninin pençesinde boğuşan kadının ilk kurbanı olmuştu. Yaşar Amca'yı öldüren Aysel, evden kaçmış, sığındığı yerlerde uyumuş kalkmış, acıkınca da ikinci hamlesini yapmış ve saldırdığı kadını da ağır yaralamıştı. Geceleri cinler ağlıyor diye köyü ayağa kaldırmasını sağlayan geçirdiği ağlama nöbetleri, onu bir sonraki saldırganlık atağına hazırlamış. Yaşar amcayı evdeki ekmek bıçağı ile, yaraladığı kadına ve öldürdüğü genç kıza ise saklandığı ahırlarda bulduğu üç başlı çatalla yani dirgenle saldırmış. Kim bilir bu insanları, hangi saplantılı fikirler ile öldürmüştü hiçbir zaman bilemeyecektik. Aysel elbette şeytan değildi. Ama şeytan da cehennemde değil, ele geçirdiği ve tanrının bize armağanı olan, dilediğimiz gibi kullanamadığımız zihinlerimizde geziyordu.


Geçtiğimiz yıl yayımladığı Kızıl Gonca isimli üç şarkılık çalışmasının ardından Dolunay isimli teklisi ile müzik dünyasına başarılı bir giriş yapan Sezen Cin Özdemir; bestesi Yıldırım Gürses'e, sözleri Mustafa Sevilen'e ait olan efsane şarkı ''Affetmem Asla Seni''yi, üç farklı versiyonla yeniden yorumladı. Sezen Cin Özdemir ile müzik yaşamı üzerine bir söyleşi gerçekleştirdik. 1978'de Cide'de doğdum. Cağaloğlu Anadolu Lisesi'ndeki eğitimimin ardından İTÜ Mimarlık Fakültesi Şehir ve Bölge Planlama Bölümü'nden 2001, Fen Fakültesi Kentsel Tasarım Bölümü'nden 2005 yılında yüksek lisans eğitimini tamamlayarak mezun oldum. Ayrıca 2007 yılında İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Türk Müziği Nazariyatı Bölümü'nden de diplomasını aldım. Müzik hayatıma 1992 yılında Üsküdar Musiki Cemiyeti'nde başladım. Bu dönemlerim hep yolumu nasıl çizmem gerektiğini düşünmekle geçti. Sadece müzik mi olmalı, mimarlık mı olmalı? İkisini de eş zamanlı yürütebilecek tutkum ve enerjim vardı. 2001 yılında TRT Kurumu'nun düzenlediği ses yarışmasında Marmara Bölge ve Türkiye birinciliği ödüllerine layık görüldüm. 2004 yılında TRT İstanbul Radyosu'nun İstisna Akitli Ses Sanatçılığı sınavını kazandım. Çeşitli radyo ve televizyon programlarına konuk oldum. 2003 yılında Güney Kore'de İpekyolu üzerindeki ülkelerin katıldığı Sori Festivali'nde 15 gün konser vererek ülkemizi temsil ettik ve performansımdan ötürü kapanış seremonisi ülkemize verildi. 2007'de İran'da Türkiye adına katıldığım festival kapsamında konserler verdim. 2003 yılında Amir Ateş'in kendi eserlerinden oluşan Eylül Akşamları albümünde 3 eser, 2018 yılında Üsküdar Musiki Cemiyeti 100. Yıl albümünde 5 eseri solo seslendirdim. 2021'de ilk solo çalışmam Kızıl Gonca yayımlandı. Sonra da 'Ah Dolunay' yine aynı yıl yayımlandı. 'Affetmem Asla Seni' üçüncü solo çalışmam. Şarkıyı 3 versiyonla yayımladık. Orijinal versiyonun klibi yayınlandı. Diğer versiyon klipleri de hazır. Halen uluslararası bir firmada üst düzey yönetici olarak çalışıyorum. Eşim ve bir kızım var. Eşim de Üsküdar Musiki Cemiyeti korist ve solistlerinden bir doktor. 2016 yılında sevgili dostum Ozan Tügen ile albüm projemiz için bir araya geldik. İlk aşamada Ozan düzenlemeleri yapacak ve albüm çıkışını başka bir firmadan yapacaktık. Fakat o günlerde Babajim İstanbul'un yönetimine geçme durumları vardı. Babajim İstanbul'da hem düzenleme hem de prodüksüyon imkanımız olunca 2019 Mayıs'ta el sıkıştık ve yolumuza girdik. Repertuvarımıza öncelikli olarak, hem düzenleme hem de okuyuştaki yorum farklılıklarını gösterebilmek amacıyla Türk Sanat Müziği'nde klasikleşmiş eserleri veya pop müziğinde daha önce düzenlenmiş Türk Sanat Müziği fiziğinde eserler seçtik. İlk olarak Sezen Aksu'nun Tutuklu bestesini bitirdik. Daha sonra Avni Anıl'ın Günbegün Yaşanan O Hatırayı' ve Amir Hocamın da Bir Kızıl Goncayı okuduk. Tekli tekli mi çıksak dedik ama dinleyiciye seçme sansı veren üç şarkıyı aynı anda çıkma şekli daha uygun geldi, memnun da olduk. Bu esnada İranlı ses sanatçısı arkadaşım Azadeh Hodjat'ın prodüktörü ve besteci Arashk Rafiee bana bir dolunay gecesinde Ah Dolunay şarkısının bestesini gönderdi. Ben de üzerine söz yazdım ve İstanbul'da vokal kaydını yaptık ve İran'a gönderdik. Babajim İstanbul'dan da yayımladık. Benim ilk söz yazdığım şarkı olduğu için ayrı bir yeri var. İlk çalışmamız yayınlandıktan sonra, prodüktörüm, müzik direktörüm Ozan Tügen ile yeni repertuvarımızı oluşturduk. İlk çalışmalarımız daha romantik şarkılardan oluştuğu için hareketli şarkıların üzerinden geçtik. İlk adresimiz Yıldırım Gürses oldu. Affetmem Asla Seni, şarkı dinamiği olarak birçok türe şekillenebilecek yapıya sahipti. O yüzden bu eserde karar kıldık. Eseri ; Ozan Tügen'in orjinal version düzenlemesinin yanı sıra Cem Tuncer tarafından Moody Bossa ve Soup Nasty'in de French House türlerinde düzenlemeleriyle yayımladık. Klipte sevgilisini affetmekte zorlanan bir kadın var. Kaçarcasına sevgilisinden uzaklaşıyor. Telefonlarını açmıyor. Kendini kırsallara atıyor. Sonra bir bakıyor ki kaçtığı sevgilisi aslında pikabın arkasında saklanmış. Sevdiğinin peşinden gelişinden çok etkilenip aslında şarkıya inat affediyor. Müzik hayatım 14 yaşımda Üsküdar Musiki Cemiyeti'nin eğitim süreci ile başladığında aynı zamanda Cağaloğlu Anadolu Lisesi'nin zorlu eğitim süreçleri vardı ve bu süreci de, planlama yaparak oturttum. O yaşlardan kolumun altındaki karpuzları yönetmeyi öğrendim. İş hayatımı ve müzik hayatımı da bu şekilde zaman planlamalarını ve önceliklerimin planlamasını yaparak yürüttüğümü düşünüyorum. Her iki taraftaki; birlikte beyaz yakalı çalıştığım ve müzik yaptığım kişilere, işlerimi önemsemediğimi veya elimin tersiyle hiç düşündürtmedim. Yaptığım işleri hep tutkuyla yaptım. Üsküdar Musiki Cemiyeti 104. Yılını kutladı. Böyle özel bir ekolde birçok şapkayı takmış ve takıyor olmaktan hep gurur duydum. Orayı önemli bir emanet olarak görüyorum. Bu emaneti de uzun yıllar yaşatabilmek, geçmişimizi ve geleceğimizin dengesini kurabilmek adına çabalıyorum. Burada eğitim sınıfı eğitmeni ve şefi olarak haftada 6 saat 15-45 yaş arasındaki öğrencilerime klasik-neoklasik ve günümüz eserlerini geçiyorum. Onlara solist olabilmeyi öğretip, önceliğin aslında özgüveninin olması gerektiğini vurguluyorum. Solist olmanın önceliği, elbette ses-müzik kulağı-ritim üçlüsünün varlığı ama heyecan kontrolü çok önemli. Sese hemen yansıyan ve potansiyelinizi çok etkileyen bir durum. Heyecandan titreyen sesin kapasitesi anlaşılamaz. Diğer korom ise Üsküdar Musiki Gönüllüleri. Cumartesi 12:00-14:00 arasında çalışıyoruz. Koro üyelerim genelde iş hayatının yoğunluğundan cumartesileri müzik yapmak isteyen beyaz yakalı ağırlıklı bir grup. Yılda 2 konser veriyoruz. O yıllarda TRT kurumunun gençleri müziğe teşvik etmek için yaptığı, ağırlıklı olarak konservatuvar öğrencilerinin katıldığı bu yarışmaya arkadaşlarımın ısrarı üzerine, onlarla beraber başvurdum. Önce Marmara Bölge Birincisi oldum. Sonra 8 bölge radyosu birincisiyle beraber Ankara'da Türkiye birinciliğine layık görüldüm. Sesimin tescil edilmiş olması, hele bu kadar yüksek kapasiteli katılımcılar arasından ve bu kadar değerli jürilerden tarafından, Türkiye'nin en büyük değeri TRT'den olması, çok büyük bir gurur. 2003 yılında Kültür Bakanlığı- Üsküdar Musiki Cemiyeti işbirliği ile temsil grubumuzun solisti olarak festivalde sahne aldım. Repertuvarımıza özellikle Kore'de, savaşta Türkiye destek olup, şehitler verdiği için, bir dönem okul kitaplarında yer alan 'Katibim' şarkısını ekledik. 'Çile Bülbülüm Çile 2 eseri de çok ilgi gördü. Ama esas dikkatleri 'Arirang' isimli Kore şarkısını Korece ve Türk Müziği sazlarıyla okumam çekti. CNN Amerika orijinal televizyonu beni ve saz ekibimizi canlı yayın konuğu aldı. Çok başarılı geçen konser süreci sonrası kapanış seremonisini ülkemize aldık. Solist olarak ben sahneye çıktım ve tüm ülkeler benim etrafımda eşlik etti. Çok gurur verici bir sahneydi benim için. Her günü tam dolu geçiyor... Çok az boş boş oturduğum an oluyor, onda da kafamı çok yormayacak programlar izliyorum. Genel olarak iş hayatım ve müzik hayatım vaktimin büyük zamanını kaplıyor. Ailem ve arkadaşlarımla zaman geçirmekten de çok mutluluk duyuyorum. Haftada 4 saat spor mutlaka yapıyorum. Bunlar bir gün içine yaydığım olmazsa olmazlarım. Türk müziğini birlikte yaşatacağız. Halk müziği de Klasik Türk Müziği de, her türlü müziğimiz, bu coğrafyada beğenilen ve klasikleşmiş ne tür müzik varsa gelecek nesillere de güncellenerek aktarılmalı. Müzikte, her ne tür olursa olsun, dışlanmaya karşıyım. Müzik insanın kalbine gönlüne nakşeden bir aşktır, onu sevmeyecek, bunu seveceksin diyemeyiz. Sunuluyor ve seviliyorlar... Ben de kendi tarzımı sunmaya çalışıyorum. İçime sinen çalışmalar yapıyorum. Daha çok dinleyiciye ulaşmaya çalışıyorum.


Sir Arthur Conan Doyle'un kalemiyle şekillenen, dünyaca ünlü hayali dedektif Sherlock Holmes'un maceralarını içeren 5 kitaplık seri, The Çocuk Yayınları markasıyla yepyeni bir kimliğe büründü. Başarılı illüstratör Arianna Belluci imzası taşıyan birbirinden otantik kapak görseller ve siyah beyaz çizimler ile bir başyapıt olma özelliği taşıyan seri, koleksiyon düşkünlerine özel tasarımıyla yalnızca çocukları değil, macera tutkunu yetişkinleri de okur kitlesine dahil ediyor. Özel olarak tasarlanan kapak görselinin yanı sıra orijinal siyah beyaz çizimleri aracılığıyla Sherlock Holmes'un dahilik eseri olan akıl oyunları içinde kaybolan okurlar, kendilerini maceradan maceraya koşarken buluyor. Sherlock Holmes ile ev arkadaşı Dr. Watson'ın maceraları, 5 kitaptan oluşan dünyaca ünlü seride, Kızıl Dosya kitabıyla başlıyor. Holmes ve Watson'ın kendilerini onlarca yıldır süren bir ihanetin ve Hindistan'dan Londra'ya uzanan bir cinayet sarmalının içinde buldukları Dörtlerin İmzası kitabıyla sürükleyici bir hale dönüşüyor. Serinin 3'üncü kitabı Mavi Yakut, okurları bir kazın peşinden giden Sherlock Holmes ve Dr. Watson'ın içine düştükleri akıl almaz maceranın içine çekiyor. Benekli Kordon kitabı ise Sherlock Holmes ve zeki arkadaşının bir cinayetin gizemini çözmek üzere gittikleri karanlığa doğru yola çıkarıyor. Serinin son kitabı Kızıl Saçlılar Kulübü kitabı ise, okurlarını basit bir soruşturmayla başlayan, giderek derinleşen olaylar zincirinde şaşırtıcı bir gerçekle karşı karşıya bırakıyor.


Sibel Horada'nın Kesinti ve Akış adlı kişisel sergisi, 4 Kasım- 11 Aralık tarihleri arasında Versus Art Project'te izleyiciyle buluşuyor. Sanatçının geçmiş çalışmalarından beri süregelen kentsel, arkeolojik ve ekolojik kültürler arasında ilişki kurma pratiği bu sergide de kendini gösterirken, güncel çalışmaları bellek ve hafıza üzerine sorgulamalarına farklı bir boyut katıyor. Taksim, inşaat, ulusal kimlik, hafıza, su yolları, meydanlar ve yıkımlar serginin başlıca referans noktalarını oluşturuyor. Mekanın hafızasını tutmak mümkün mü? Peki ya bir şehrin hafızasını? Horada'nın üretimlerinde bu sorular cevaplarını hafıza tutmanın ötesinde, yeniden üretme ve dönüştürme olarak buluyor. Sergide yer alan işler, sanatçının 2020 yılında tamamladığı Suyun Taksimi, Taksim'in Suyu adlı kısa filmden besleniyor. Çalışma, sanatçının Ağustos 2019 Şubat 2020 tarihleri arasında SAHA Studio'da misafir olduğu süre boyunca mekana gidip gelirken deneyimlediği Taksim Meydanı üzerine düşünmesi ve meydana ismini veren tarihi Taksim Maksemi'nin suyu bölerek mahalleler arasında dağıtma işlevini mecazen sürdürdüğünü hayal etmesiyle ortaya çıkıyor. Taksim Meydanı'nın geçmişini taşımanın, geleceğini ise tahayyül etmenin güçlüğünden yola çıkan çalışma, mekanla hemhal olmanın ve birlikte düşünmenin yollarını araştırıyor. Versus Art Project'te mekan ve zaman ile yeni bir diyaloğa geçen çalışma, fiziksel olarak galeriye yayılıyor. Şehrin en önemli tanıklarından olan suyu konu alan Duran Suda Alan Açmak (2021) adlı yerleştirme, Taksim Meydanı'ndaki tıkanıklıklara ve akışkanlaşma olasılıklarına odaklanıyor. Belgrad Ormanı'ndan Taksim'e uzanan tarihi su yolunu geriye doğru takip eden ve galerinin koridoru boyunca devam eden harita, Valide Sultan Bendi'nde çekilmiş görüntüleri içeren, Valide (2021) adlı yerleştirmeyle son buluyor. Galerinin ortasındaki küçük odada ise izleyiciyi, sanatçının yaşadığı Burgazada'nın insansız koylarında deniz kıyısından toplanmış strafor parçalarından oluşan bir kumsal karşılıyor. Kontaminasyonla yaşama, estetik ve aidiyet kurma pratikleri üzerine temellenen Suyun Şekillendirdiği (2021) adlı bu eser, izleyiciyi doğa ve doğallık kavramları üzerine düşünmeye çağırıyor. Akıp giden zamanın en büyük tanıklarından olan gazete ise sergideki malzemelerden bir diğeri. Ebruli Anıt'' (2019- ) serisinde, sanatçının günlük gazetelerin üzerine yaptığı ebrular, zamana alışılmışın dışında bir perspektiften bakmamızı sağlıyor. Sergiyle eşzamanlı olarak, sanatçının 2020 yılında tamamladığı Suyun Taksimi, Taksim'in Suyu (2020) adlı kısa filmi, Can Akgümüş küratörlüğündeki Büyücü ve Bahçe sergisi kapsamında ilk kez Ankara'da gösteriliyor. Film, 23 Ekim'de gerçekleşen prömiyer etkinliğinin ardından, 31 Aralık'a kadar Cuma ve Cumartesi günleri Erimtan Arkeoloji ve Sanat Müzesi'nde izlenebilir. Kuloğlu Mah. Gazeteci Erol Dernek Sok.


Sosyal medya hesabıyla çokça kişiye ulaşan; sadeliği, huzuru, unutulduğu sanılan incelikleri hatırlatan, İrem Yaşar'ın yeni kitabı Her Şey Eksik Her Şey Tamam geçtiğimiz günlerde Küsurat Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı. Kısa zamanda 3. baskısını yapan Her Şey Eksik Her Şey Tamam okurlarını naiflik, sadelik, nezaket, komşuluk ve inceliklerle donanmış bir yere, Nazenin Sokak'a davet ediyor. Bu sokaktaki her kapının ardında ise birbirinden derin, hüzünlü, keyifli, huzurlu hikayeler sizleri bekliyor. Okurken kendinizi de sokaktaki bir evde gibi hissedeceksiniz. Kaldırımlardaki taşları, bahçelerdeki çiçekleri, çocukların seslerini, kuşların cıvıltılarını yakından duyumsayacak; günlük hayatlarında eksilen neleri varsa birbirlerine destek olarak tamamlayan o insanların kalplerinin sıcaklıklarıyla içinizi ısıtacaksınız. Sade ve akıcı bir üslupla kaleme alınan bu eser adeta sandıkların kıyısında köşesinde kalmış nostalji kokulu duyguları gün yüzüne çıkarıyor. Şimdi gündelik telaşları bir kenara bırakın, bir köşede unutulan naifliklerin tozunu alıp başköşeye yerleştirmek için sayfaları aralayın çünkü Nazenin Sokak tüm sıcaklığıyla sizleri bekliyor. Her Şey Eksik Her Şey Tamam kalp kırıklıklarınızı incelik ve merhametle tamir edecek!


Odamda geçirdiğim birkaç saatten sonra resim çizmekten sıkılıp bana ferahlatıcı bir kapı açtığını hissettiğim yazma eylemine giriştim. Çünkü penceremden gördüğüm manzarayı resmederken sınırlarım vardı. Güneş sarı, bulutlar beyaz ve gökyüzü mavi boyanırdı. Ama yazarken bildiğim kelimelerle bilmediğiniz cümleler kurabilir, altına kendi imzamı atabilirdim. Kanımca yazmak işi, sınırlarımın daha geniş olduğu bir eylemdi. Yazılarımdan bir takım beklentiler vardı. Çocuktum ve çocukça meselelerden bahsetmeliydim. Bahçedeki köpeğimizin aslında konuşabildiğinden, bulutların da bir sureti olduğundan, banyoda bestelediğim şarkıdan, topladığım çiçeklerden koku yaptığımdan falan. Olağan dışı olan, hayal gücüyle süslenmiş anlatımlardı okunması dilenen. Bir süre ben de öyle yaptım. Ve iyi ki hayal gücümle yazdım. Sınırlandırılıyor sandığım alanımda, çocukça denilebilecek ne varsa yazdıkça kendimle çocuk kaldım. Yazarken tek sınır okuyucunun anlama kabiliyetiydi. Bunu da, yazdıklarımı kendi düşüncelerinin ufuk çizgileriyle çerçeveleyenlerden anladım. Okuduğundaki gerçek manayı göremeyenlerden öğrendim. Daha ilerisini anlayabilme kabiliyeti edinememiş olanlar için, derinleşmekten vazgeçmeden, yazmayı yaşamak gibi hak bilip engebeli, durgun, derin ya da sığ o an hissettiğim ve gönlümden dilediğimce yazdım. Böylelikle hiçbir kurala, hiç bir sınırlamaya takılmadım. İnsanlar doğar, yaşlanır ve ölür demişlerdi bana. Ben doğdum ve büyüdüm. Çünkü bazılarımız yaşlanır bazılarımız ise büyürdü, bunu çocuk yanım yaş almadıkça kavradım. Yazmak tazelikti, yazdıkça tazelendi yeni yaşlarım. Kırışmasına engel oldu tüm düşüncelerimin. Güçlü bir bağışıklık kazandırdı yaşayabileceğim tüm ihtimallere. Benim için şifalı bir yoldur yazmak. Yaşarken doldurduğunu bir süre sonra kağıda akıtmak. Akıttıkça tanıyıp kelimelerin gerçekliğini, anlamaktır biliyorum dediğin ve aslında bilmediklerini. Bir kapı açıp hece hece içeriye dolmaktır. Bir insanın zihnine girip orada var olmaktır yazmak. İçinde tutmak istemediğin, taşıyamadığın her ne varsa paylaşmaktır. Öyle birine güvenip sırrını açmaktan daha evla! Ağzından çıkanın yükünün altında ezilmeden, bilakis beyanım budur diyerek resmi bir iştirakle belgelendirmektir düşüncelerini. Yazmak; bilinen kelimelerle bilinmeyen duygulara dokunabilme kabiliyetine sahip olmaktır. Bazen de en tanışık olunan ama kelimelere hiç dökülmemiş ahvallere katip olmaktır. Hülasa yazmak yaşamak için sanat yapmaktır. Çünkü sanat hayatta kalmak için nefes almaktır.


SIGNATURE ART GALLERY, ilk sergisi PURE ile açılışını gerçekleştirdi. 26 Şubat günü açılışı gerçekleşen sergi sanatseverlerden yoğun ilgi gördü. Küratörlüğünü Nadine Kaffel'in üstlendiği PURE başlıklı sergi aynı zamanda SİGNATURE ART GALLERY 'nin ilk açılış sergisi olma niteliğini taşıyor. Beşiktaş'ta bulunan SIGNATURE ART GALLERY, PURE sergisi ile farklı disiplinlerden sanatçıları bir araya getirdi. SIGNATURE ART GALLERY'de 26 Şubat'ta sanatseverlerin beğenisine sunulan PURE adlı sergi, 7 Mart tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Galeri, pandemi sürecinde alınan tedbirlere uygun olarak sanatseverleri ağırlamayı bekliyor. Hilal Çalışkan, İlhan Aydan, Nejdet Sönmez, Yusuf Tolga Ünker, Fikriye Kesti Ünker, Türkan Özer, Turgay Sarı, Hadi Pakti, Gonca Sönmez, Feride Afşar, Alina Sheripova, Melis Üregen, Ayça Atbaş Özen, Esra Özen, Özde Küçük, Büşra Akbudak, Mustafa Karaağaç. ALKOL MÜREKKEP, YAĞLI BOYA, AKRİLİK BOYA, SULU BOYA, KOLAJ, SERAMİK, FOTO, CHARACOAL, MONO BASKI TEKNİKLERİ, DİJİTAL BASKI, PASTEL VE KALEM ÇİZİMLERİ ile bu sergi zenginleştirilmiştir.


Türk Pop Müziği'nin en sevilen kadın sanatçılarından Sıla Gençoğlu'nun yeni albümü 'Şarkıcı' tüm dijital platformlarda yayınlandı. Sony Müzik Türkiye etiketiyle çıkan albümün prodüktörlüğü Sıla'ya ait. Sanatçının parçalara yazar olarak yine imzasını attığı 'Şarkıcı'da Kalksın Uyuyanlar, Velhasıl, Sek, Başgan, Metelik, Yolcudur Abbas gibi 15 yeni şarkı yer alıyor. Şiirle açılan ve şiirle kapanış yapan albüm ile kendi yazdığı şarkıları seslendiren sanatçının ozan yönü bir kez daha öne çıkıyor. Albümün çıkış şarkısı 'Velhasıl'ın Bedran Güzel yönetmenliğinde çekilen klibi bu akşam Youtube'da yayınlanacak. Geçtiğimiz hafta albüme adını veren 'Şarkıcı' şiirinin klibi iki günde 1 milyon izleme rakamına ulaşarak önemli bir başarı elde etmişti. 'Şarkıcı', yedinci solo albümünü çıkaran Sıla'nın müzikal birikimi ile Anadolu, dünya ezgileri ve ritmlerinin yansıması. Kendi topraklarımızdan başka kıtalara uzanan şarkılar, dünyanın zengin müzikal mirasına selam gönderir nitelikte. Sıla'nın altı yıl aradan sonra çıkardığı Şarkıcı'dan önceki albümü 'Mürekkep' 2016'da yayınlanmıştı. Muhtesem bir ses, sair, besteci ve sanatin otesi sanatci. Herbir albumu bir oncekinden daha farkli, kendini her sekilde dinletmeyi biliyor. Muzigi Sezen Aksunun bestelerini cagristirdigi soylenilsede her zaman icin farkliligini hissettirebiliyor.


Ekranın ve sahnenin deneyimli oyuncularından, mütevazi ve başarılı oyuncu Sinan Albayrak'la, yaşamı ve oyunculuk kariyeri ile ilgili oldukça keyifli bir röportaj gerçekleştirdim. Sinan Albayrak: Uzun zamandır amacını yitirmiş, biraz kayıp, biraz dalgın, sabırsız, sıkılgan. Lodos'la Poyraz arası bir şey. Kıble'yi şaşırmamak lazım. -İşiniz dışında zamanınızı nasıl değerlendirirsiniz ? -Bol bol yürürüm. Yanıma kitabımı alır güneşli bir yer bulur kahvemi söylerim. Sporum önemli, iyi film izlemekten keyif alırım. -Oyunculuğa başlarken olmak istediğiniz yerle şuan olduğunuz yer arasındaki fark nedir? -Hedefim hiç yüksek olmadı. Dolayısıyla şu an olduğum yerle arasında bir fark yok. -Geriye dönüp baktığınızda keşke bunu ben yapsaydım dediğiniz bir iş var mı, yoksa hep ileri bakan bir insan mısınız? -Tiyatro oyunu olarak var aslında, Woyzeck. Hala umut var. -Sizce sanatçıların hayata karşı duruşu nasıl olmalı ? -Önyargısız, kibirsiz, çocuk gibi delikanlıca. Ezbercilikten uzak, ezber bozan. -Zorlukları, keyifli yanları ve birçok kimsenin bilmediği yönleriyle nasıl bir meslek oyunculuk ? -Yorucu. Çalışma şartları en ağır ülkelerden biriyiz. İşçiye, emekçiye, çalışanına değer vermeyen bir sektördeyiz. Gecesi gündüzü olmayan, aylarca hatta yıllarca başka şehirlerde sevdiğinden, ailenden uzak, arada bir evine gelebildiğin bir iş. Ekranda toz pembe algılanan oyuncunun hayatı, ne kadar kazanıyor olursa olsun, hiç de iç açıcı değildir. Bu arada, çok az sayıda oyuncu hayatının tümünü oyunculuk geliriyle rahat bir şekilde sürdürebilir. Güzel yanlarından bahsetmek istemiyorum çünkü bunların hepsi geçici. -Birçok film ve dizide oynadınız, sizde iz bırakan bir rol oldu mu? -Yersiz, Yurtsuz, Ishak. -Tiyatro, dizi, sinema ve seslendirmeyi sıralamaya koyarsak, hayatınızı en çok etkileyen hangi dal olmuştur? -Tiyatro ve Sinema işin keyfini hissettirir, dizi karın doyurur. Sadece belgesel seslendiriyorum ve evet, bu da keyif veriyor. -Oynadığınız karakterlerle aranızda bir bağ kuruyor musunuz? Üzerinizde bu etkileşim ne kadar süre kalabiliyor? -Canlandırdığınız her karakter gerçek kişiliğinizi aşındırır. Bu sebeple özünüzü hep beslemek, güçlü tutmak zorundasınız. Maneviyat bunun tek gıdası. Canlandırdığınız her rolün inandırıcı olması gerekir. Buna ilk siz inanmalısınız ki izleyen de inansın. Rolden çıkabilmek ve geride iz bırakmamak bazen oyuncunun karakterine göre zorluk gösterebilir. Dediğim gibi, maneviyat. -Son olarak dizi sektörüne girmek isteyen gençlere neler söylemek istersiniz? -Girmeyin.


Ankara Devlet Tiyatrosu'nda, Ankara Halk Tiyatrosu'nda, Oya Başar- Levent Kırca Tiyatrosu'nda, Beşiktaş Kültür Merkezi'nde, Kaktüs Kabare Tiyatrosu'nda, İstanbul Şehir Tiyatroları'nda sayısız oyunda görev alan ve Levent Kırca'nın Olacak O Kadar adlı dizisinde tam teçhizatlı haber kameramanı Cevat Kelle karakteriyle tanıdığımız... Moskova'nın Şifresi, Dartonlar ve Laz Kit, Hayat Devam Ediyor, Mahalle Aşkına, Aşkın Bela Halleri, Artı 18, Kutsal Damacana 3:Dracoola, Çocuklar Duymasın, Harbi Define, Bodrum Masalı, Kadim Dostum, Neşeli Hayat ve 200'ye yakın film ile dizi de 100'e yakın ise tiyatroda rol alan pozitif enerjisi ve etrafa yaydığı sinerjisiyle keyifli, bol gülmeli bir röportaj gerçekleştirdiğimiz Sinan Bengier ile yaşamını, sanatı ve anılarını konuştuk. Sinan Bengier: Olduğu gibi adamım, Nasıl görünüyorsam öyle, genelinde böyle söylenir bana, Mesleğim beni tanıttı insanlara elbette, ama bu mesleğimden tanınmak beni değiştirmedi, sadece selam verenlerin, selam verdiklerimin sayısı arttı. Gittiğim yerlerde güler yüzle karşılanıyorum, hep ama bunu kullanıp artı isteklerim olmaz hiç, sokaktan ayağımı hiç çekmedim hayatım boyunca, sokaktan ayağını çeken oyuncu, yazar, yönetmen kendini tekrara girer diye düşünüyorum. Malzememiz insan ve onlarda dışarıda, gerçi şimdi hepsi maskeli ama olsun. Hep şanslı görürüm kendimi, öyle bir araştırma var mı bilmem ama herhalde bu ülkede yaşayanların % 95'i sevdiği işi yapamıyor. Ben sevdiğim işi yapma şansına sahibim, daha ne olsun. Çocukluğum çok hareketli geçti, hani derler ya her taşın altından çıkar diye öyle biriydim. Çok neşeli, birbirine ve tüm komşulara saygılı bir ailede büyüdüm. Şarkılarla türkülerle yataktan kalkan bir aile yani. Bu kadar yeterli galiba yoksa röportaj bitmez. Yok, orası işim ve bunu özel hayatıma taşımam. Çok nadir olsa da kötü adam falan oynadım ama özel hayatımda kötü biri değilim. Yani iş biter, Sinan yoluna Sinan olarak devam eder. Canlandığım tipler iş yerimde kalır, gelmemi beklerler. İşinin ehli oyuncularla oynamak güzeldir, genç ya da yaşlı fark etmez, iş çabuk yürür. Özlediğim çok arkadaşım var elbette. Biliyorsunuz son 3-4 yılda özellikle bu yıl çok oyuncu arkadaşımızı kaybettik, bunların çoğu yeni deyimle kankamdı... Ayberk Attila, Volkan Saraçoğlu, Sümer Tilmaç, bu sene kaybettiklerimizi saymıyorum hepsinin resimleri instagram'da duvarımda var, herkese açık, merak eden bakar. Elbette yaşlarımız ilerledi, bu yaşlara gelince suçiçeği çıkarmış, kızamık, kabakulak olmuş duymuyorsun, sadece kayıp duyuyorsun. Geçmişte bu kadar dizi furyası yoktu ve 43-45 dakikaydı. Şimdi saat 20.00'de bir dizi başlıyor gece 24.00'de bitiyor. Her bölüm ortalama 1 saatten uzun. Böyle olunca her hafta bir film senaryosu çekilmek zorunda kalınıyor. Her hafta bir film senaryosu yazılması gerekiyor. Bu durum kaliteye yansıyor. Akıllara zarar bir çalışma temposu gerekiyor ve bu tempo kazalara, beden ve ruh yorgunluklarına neden oluyor. Üstelik bu çalışmanın karşılığında verilen paralar bu süre uzunluğuna paralel artmadı. Bazı firmalar ödemeyi bile yapmıyorlar, alamıyorsun. Bazı firma sahipleri aman Ahmet olmazsa Mehmet, oda olmazsa Saffet diyor. Nasılsa bu işe meraklı yetenekli yeteneksiz, okullu ya da okulsuz herkes İstanbul'a geliyor. Sen de biliyorsun konu çok uzun. Kiminle konuşsan bu piyasadan üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri söyler. Ben 3 yıl Şehir Tiyatrosunda oynadım 3 ayrı oyunda, hep dolu salonlara oynadım elbette. Devlet Tiyatrolarının ve Şehir Tiyatrolarının biletleri ucuz ama özel tiyatroların ayakta kalması zor. Salon kiraları çoook fazla, dekor, kostüm, kira, sigorta gideri, vergi gideri derken özel tiyatro oyuncuların eline bir şey kalmıyor. Belediyelerin hemen hepsinin salonları var, bütçelerinde Kültür Sanat faaliyetleri için ayrılmış bir para var ama çoğu yerel yönetim bu Kültür faaliyetine ayrılan parayı tiyatroya vermektense tek şarkıyla şöhret olmuş birine vermeyi tercih ediyor onlara bir gecede verilen ücrete en aşağı 10 tiyatro getirebilirler oysa... Elbette onlarda gelecek ama bu dengeyi sağlamak Belediye'deki Kültür Müdürünün dünya görüşüne bağlı, bu dengeyi sağlayan Kültür Müdürlükleri de var. Onlara teşekkür ediyorum. Dizi olarak Olacak O Kadar ve Çılgın Bediş. Meraklısı çok fazlaydı Şehir Tiyatrosu oyunlarının. Özellikle bu oyunları takip edip öğrencilerini tiyatroya gönderen okul müdürleri ve öğretmenlerin olduğunu biliyorum. Bunun dışında kemikleşmiş denir ya öyle bir genç kesim var tiyatroları takip eden. Çok fazla anı var elbet. 1970'li yılların başlarından 1980'lerin ortasına kadar tiyatronun üstünde baskıların çoğaldığı ve birçok oyunun sudan sebeplerle yasaklandığı yıllardı. Çok tiyatro ve sinema oyuncusunun nezarethanelerle, hapishanelerle ya da mahkeme salonlarıyla tanıştığı yıllardı. Ben yaşımdaki oyuncuların hemen hemen hepsinin bu yerlerden bir ikisine yolu düşmüştür. Oyunlarımızdan birine yine dava açılmıştı. Devlet büyüklerimizin avukatlarından babacan bir hakimin karşısındayız. Ankara'da hakim nüfus cüzdanımdaki bilgileri kontrol etti sorular sorarak... Sonra döndü mesleğin dedi, tiyatro oyuncusuyum dedim. Para kazanıyor musun dedi. Hayır, mahkemeye bile yürüyerek geldim dedim. Oğlum çalışıyorsun ama para kazanmıyorsun, sen deli misin dedi. Evet ama belli etmem dedim. Güldü... Birkaç soru daha sordu davayla alakası olmayan, okuduğum okulu, oturduğum semti, neden çok zayıf olduğumu falan, sonra beraat dedi. Ankara Yenimahalle'den arkadaşımdı, çok sık karşılaşır selamlaşırdık. Sonra yolumuz aynı sahneye düştü. İşinin adamı diye bir deyim var ya öyleydi. Çok iyi bilirdi işini; dekoruyla, kostümüyle ışığıyla yazımıyla... Sahne sempatisi çok fazlaydı, gülmeyi güldürmeyi severdi. O da asla ayağını dışarıdan çekmedi hep sokaklardaydı. Severdi sokakları. Ağır görünürdü ama çalışırken yorulmayan tiplerdendi. Etrafında kalabalığı severdi, o yüzden hep kalabalık oyunlar koydu tiyatrosunda... Her ölüm hep erkendir, erken gitti. Mekanı cennet olsun.


Kameralar karşısına ilk kez 2012 yılında yayınlanan Vicdan isimli sinema filminde canlandırdığı Dursun karakteri ile geçen, Eski Hikaye, Kod Adı Reaksiyon, Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz, Bozkır gibi projelerde rol alan ve 25 Aralık 2019 tarihinde TV 8 ekranlarında yayımlanmaya başlayan Doğduğun Ev Kaderindir dizisinde Bayram karakterine hayat veren Sinan Demirer ile sanata dair sohbet tadında güzel bir röportaj gerçekleştirdik. Sinan Demirer: Selamlar, bu nazik davetiniz için çok teşekkür ederim. 1972 Ankara doğumluyum. İlkokul, orta okul ve liseyi Ankara'da okudum. Sonrasında Bilkent Üniversitesi Tiyatro bölümünü kazandım. Orada çok kıymetli hocalardan ders alma şansım oldu; Cüneyt Gökçer gibi Çetin Tekindor, Lemi Bilgin gibi. 1998 yılında mezun oldum ve mezun olur olmazda hemen Ankara Sanat Tiyatrosu'nda ilk profesyonel tiyatro hayatıma başladım. Bir sezon Ankara Sanat Tiyatrosunda oynadıktan sonra da, tabi orada da çok kıymetli oyuncularla çalıştım, Rutkay Aziz, Altan Erkekli, Erol Demiröz gibi çok kıymetli insanlarla sahneye çıktım. Ondan sonra bir senede, bir sezonda Diyarbakır Devlet Tiyatrosu maceram oldu. Orada da çok güzel şeyler yaşadım, güzel anılar biriktirdim. Sonra Ankara'ya döndüm, 2 sezon sözleşmeli oyuncu olarak devlet tiyatrosunda yer aldım. Ayşe Nişanlıoğlu gibi, Erhan Gökgücü gibi çok kıymetli yönetmenlerle çalıştım. Sonrasında Eskişehir Şehir Tiyatrosu, 2001 senesinde bir kadro sınavı açtı. 2001 Ağustos ayında da oradaki sınavı kazanarak, Eskişehir Şehir tiyatrosu kadrosuna katıldım ve halende orada oyunculuk hayatıma devam etmekteyim. Tabi bu süreçte çok güzel deneyimlerde yaşadım. Onlardan bir tanesi açık cezaevinde oldu, 40'a kadar mahkuma tiyatro dersi verdim. Tiyatro dersi diye başladık ama sonrasında iş o kadar ciddileşmeye başladı ki baya provalı, temsili bir hale geldi. Prömiyer yaptık, oyunlar oynadı mahkumlar, onlar için de benim için de muazzam bir deneyim oldu. Çok mutlu günler geçirdik, çok güzel şeyler paylaştık. Bu dönemde tabi oyunculuk hayatımda devam etmekteydi. Bu süreçte de hapishanede mahkumlarla geçirdiğim dönemin de oyunculuk anlamında bana katkıları oldu. Mahkumlarında dışarı çıkmasına vesile olmuş olduk, sadece cezaevinde değil, dışarıda da oyunlar sergilediler. Onun dışında tiyatroda iyi ki yaptım dediğim, Aşık Veysel'in hayatını oynadım. Tek kişilik bir oyun oldu, onunla da 35. İsmet Küntay En İyi Erkek oyuncu ödülünü kazandım. Oda sanıyorum ki tiyatroda 8-9 sene oynamış tek oyundur. Tabi 2008 veya 2009 senesinde, ilk filmimi yaptım. Erdan Kral'la vicdan filmidir. Nurgül Yeşilçay, Murat Han, Tülin Özen'le yapmıştık o filmi. İlk perde maceram böyle başlamış oldu. 2010 senesinden itibaren bir dizi hayatına başlamış oldum. Show Tv'de de Güney Doğu'dan öyküler adında bir diziyle başlayıp, Mor Menekşeler, Kayıp Şehir, Eski Hikaye, Reaksiyon, Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz gibi bu güne kadar birçok dizide oynadım. En sonda Doğduğun Ev Kaderindir'de rol aldım. Yerin yüz ikiyüz metre altında bir madenci filminde rol aldım Yük adında. Gerçekten etkileyici bir deneyimdi yerin altında. Öğrenci filmlerine destek veriyorum elimden geldikçe. Bir oğlum, bir eşim var, Eskişehir'de tiyatromuzla mutlu mesut yaşamaya çalışıyoruz diyeyim ve kendimden bu kadar bahsetmiş olayım. Şüphesiz çok şey kattı, çok şey öğretti... bir kere eğitimle en başından çok şey değişti. 20'li yaşlarda bırakın tiyatro oyuncusu olmayı, hiçbir planım yoktu. Sahne çok şey kattı, başka bir evren çünkü, başka bir hayat getirdi önüme. Eskiden çok hızlı konuşuyordum ve konuştuğum anlaşılmıyordu. İnsanlar bir daha söylesene, bir daha söylesene derlerdi. Bende insanlarla konuşamıyordum, çünkü anlamayacaklardı. Ama tiyatrodaki diksiyon eğitimi bunu aşmamı sağladı, bütün hayatımı değiştirdi diyebilirim. Sosyal iletişimle ilgili korkularımı, kendimi ifade etmeye olan çekingenliğimi benden aldı. Bana kattığı ilk somut göstergelerden birisi bu diyebilirim. Onun dışında dünyayı algılama şeklimi değiştirdi. Hayatı, tabiatı algılamamı değiştirdi. Bütün bunlar tiyatro ve oyunculukla oldu. Her birimizin algılaması farklı, belirli kalıpları var, bunları tabi başka şekillerde de aşabilirsiniz ama bence sanat bunun için en etkili yollardan birisi. O yüzden sadece oyunculuk tiyatro demiyorum, sanat diyorum ve sanat benim hayatıma çok iyi geldi. Tabi ailemde de sanat durumu vardı, babam çok güzel davul çalar, kaval çalar. Onunla da büyümenin vermiş olduğu sanatlı bir durum vardı ama bu kadar hayatıma işleyeceğimi hiç düşünmemiştim. Ruhum ve aklımın açılmasını sağladı. Gerçekten oyunun ne kadar ciddi bir şey olduğunu şimdi anlıyorum. Katkılarından faydalarından bir tanesi de, şimdi bir tane oğlum var 7 yaşında. Eğer oyuncu olmasaydım, onun oyun dünyasını, hayal dünyasını çok iyi algılayamayabilirdim. Bu çok önemli, mesela çok hayati bir mesele. Bazen görüyorum başka meslekten anne, baba arkadaşlarımı ve onlar daha değişik bakıyorlar. Eşim Gamze'de oyuncu ve bunu hem profesyonel manada yapıyoruz hem de hayatımızın gerçekten bir parçası olmuş, buda bize gerçekten oğlumuzu anlamada, çok katkı sağlıyor. Bana kattığı en önemli şeylerden biri de ne dediğimizin bir önemi olmadığı, nasıl dediğimizin bir önemi olduğunu öğrenmek olmuştur. Üslup çok önemli bir şeydir ve gerçekten söylemeden geçemeyeceğim, sanat insana üslup öğretir. Öncelikle şunu söylemeliyim, bu soruyu çok sevdim. Bu rol ekran hayatında benim için çok önemli bir noktaya sahip. Ruh hali, yüzleşmeleri olarak çok önemli yere sahip. Aslında başlarda sevgili menajerim Zeynep Oyuk'la rol ile ilgili olarak çekincelerimiz vardı. Oynayacağım karakter ilk bakışta döven, kıran, döken, evine para getirmeyen bir karakterdi. Fakat süreç içerisinde bir biçimde onun da duygusal dünyasına şahit olmaya başladık... Ben de kendi adıma korkularımla yüzleşmiş oldum. İnsanımız izlediği karakterleri özleştirdiği için biraz tedirgin olmuştum. Kızı tarafından da çok seviliyor ama bir türlü yerinde durmayan, yaramazlık, haylazlık yapan bir baba var karşımızda. Birçok ailede, kendi hayatımda da gördüğüm bir karakter. Kendi babamla, etrafımdaki insanların babalarıyla yüzleştiğim çok an oldu. 3-2-1 kayıt denildiğinde, bir rolü değil de, kendi anılarımı canlandırdığımı düşündüğüm anlar oldu. Çok etkilendiğim anlar oldu, örnek vermek gerekirse, gecekonduda geçen bir hikayedir, Bayram ve ailesinin hayatı. Bende Ankara'da gecekonduda büyümüş bir çocuk olarak, o anları, odaları, koridorları gördükçe, bunun hayatımın bir parçası olarak bir şans olduğunu düşündüm. Bayram karakteri beni zaman zaman olumsuz birçok ruh haline soksa da, beni ruhsal olarak da derinliklere götürdü, kendi çocukluk ve gençlik anılarımla da sınamış oldu açıkçası. Bir diziye başlarken tabi, kaygı ve endişe duyuyorum ama daha çok heyecan duyuyorum diyebilirim. Çünkü önümüzde duran şeyin metin olarak durması değil, aslında sizin onu nasıl canlandıracağınız, ondan nasıl sonuç çıkaracağınız bir korku ve heyecan yaratır. Ama bu korku ve heyecan sizi diri tutar. Rolünüze ve performansınıza iyi yansımanızı sağlar, tabi olumlu bir şekilde kullandığınız sürece, güzel sonuçlar çıkabilir. Sinemaya ilk adım attığım film Vicdan... Erden Kral'ın çektiği filmdir. Küçük bir roldü aslında, bir taksiciyi canlandırıyordum ama kilit bir noktada bir sahneydi. Olayın finalinde, aslında çok anlatmasam daha iyi, ama taksiciyi kritik bir yerde görüyoruz. Benim için daha önce hiç yaşamadığım bir deneyimdi, kendimi ekranda görmek, büyülendim kaldım açıkçası. Ve bana şöyle bir şey yaşattı, kendimi gördüm, izledim ve evet ben bu işi ekranda yapabilirim dedim. Beni cesaretlendiren bir film oldu o yüzden Vicdan.... Erden Kral çok usta bir yönetmen, onunla ettiğimiz sohbetler, onun oyuncuyu yönlendirme şekli, diğer oyuncularla olan iletişimim çok etkili oldu. İzmir'de çekmiştik ve çok yüksek bir yerde çekmiştik. Taksicinin kullandığı araç çok zor bir arabaydı, aynı zamanda sahne çok şiddetli, gergin bir sahneydi ve aynı zamanda arabayı yönetmeye çalışıyorum. Gerçekten oyunculuk insana, birçok şeyi aynı anda yapabilme becerisini katıyor. Tekrar, tekrar tepelerden inip çıkıyoruz, aynı sahne duygusuyla, gerçekten vicdan filmi bu açıdan benim için çok iyi bir başlangıç olmuştu. Şans hayatımın her yerinde duruyor diyebilirim. Görebildikten sonra, algınız, kalbiniz açıksa eğer, her tarafta olduğunu görebilirsiniz. Üstelik bir biçimde de şansı yaratan da, gören de, onu tasarlayan da biziz. O da hayatımızın başka bir refleksi. Tiyatro ve oyunculuğun, şans ve şansızlık konusunda, bana gerçeği gösterdiğini düşünüyorum. Film önerilerim; Schindler'in Listesi, Son Mohikan ve Sürü. Kitap önerim ise; İnce Memet Yaşar Kemal Tutunamayanlar Oğuz Atay ve Kuyucaklı Yusuf Sabahattin Ali.


La Visione Art Gallery'de Küratörlüğünü Ecem Gürleyen'in üstlendiği After Life isimli karma serginin sanatçılarından biri olan Sinan Uyav ile sohbet tadında güzel bir röportaj gerçekleştirdik. Sinan Uyav: Büyük dedem Nami'nin Mehmet Uyav ismiyle geçer. Bir gereksinim sonucu kendisine bir tekne yapmaya başlıyor. 14 yaşındayken 8 metre uzunluğunda bir tekne yapıyor. Yaptığı teknenin insanlar tarafından ilgi görmesiyle bu alanda kendini geliştirmeye başlıyor. Bugün Bodrum'da tanınmış olan gulet teknesinin mimarıdır. Babam tersanede geçirdiği zaman içerisinde dedemin anlatılarıyla kabiliyetini kazanıyor ve çalışmalarını soyutlamaya ve sadeleştirmeye başlıyor. Görsel algıyı ön plana koyarak çalışmalarını sürdüren biridir. Bugün resim ve heykel alanında çalışmalar yürütüyor. Benimse çocukluk dönemimde babamın atölyesi vardı ve orada geçirdiğim zaman benim için okulda geçirdiğim zamandan daha değerliydi. Kesinlikle. Hatta okuldan kaçıp atölyeye gittiğim zamanlarda oldu Atölyede renk çalışırdık birlikte. Hala atölyeye gidiyorum ve birlikte çalışmalarımız sürüyor. Üniversite eğitimim yok. Tamamıyla babamdan aldığım eğitimimle işlerimi sürdürüyorum. Araştırmayı seven yapım sayesinde Da Vinci'nin defterlerini toplamaya başlayarak insan anatomisi üzerine kendimi geliştirmeye başladım. Birkaç farklı alanda çalışmalar yapıyorum. Ailemin sürdürdüğü sanat anlayışına benzer çalışmalarım bulunsa da farklıdır aslında. Deniz tutkusuyla birlikte ekstrem sporlarla iç içeyim. Devinim serisi olarak yapmaya başladığım işlerden birinde sörf yaptığım sırada kuzey rüzgarının içerisinde kaldığım bir anda kullandığım ekipmanla bütünlüğümü kaybettim. Bu sırada yaşadığım bir kaos vardı fakat o kaosun içerisinden çıkmam gerekiyordu. Çünkü bu işi keyif alarak yapıyorum. Kontrolü yeniden geri kazanmak için dalgaları kanatlarım olarak düşünüp, bütünleştiğim bir serüvendi. Çalışmam da bu şekilde ortaya çıktı. Bu alanda şuan kendimi geliştiriyorum. Başlangıç olarak ifadeler üzerine çalışıyorum. 12 serilik bir çalışma planım var. Bu çalışmanın taslaklarının büyük bir bölümünü hazırladım. Kullanacağım materyal konusunda henüz bir karara varamadım. Yarı değerli metal kullanmayı istediğim bir tarafım var. Diğer yandan taş veya ahşapta kullanabilirim. Ahşap zaten çalışıyorum. Farklı malzemelerle karışık teknikleri iç içe sokarak bir sergi planım var. Teşekkür ederim. Yaptığımız çalışmaların oluşmasında kişisel hayatımız bir etken görevi görüyor. Bir kabus görüp yaptım diyebileceğim bir tarafı yok. Yaşadığınız en küçük bir an bile size kabusu hatırlatabilir. Ondan kaçmak için bende kağıdı kalemi elime alıp düşüncelerden sıyrılırken elimi serbest bırakmamla ortaya çıkan bir çalışma diyebilirim. Bitirdiğimde resme bakarken onu üç boyutlu görme isteği uyandırdı ben de. Kabus çalışmam bu şekilde ortaya çıktı. Yaşadığım küçük bir anın bana kabusu yaşatmasıydı. Lavision Art Gallery'deki sergi, tüm dünyayı etkisi altına alan korona evresinden bir çıkış sergisidir. Dev isimlerin bulunduğu aynı zamanda genç yeteneklerin de işlerinin tanıtıldığı bir sergidir. Ben sosyal medya aracılığıyla davet aldım ve daveti kabul ettim. İki heykel çalışmamla birlikte üç tane de resim çalışmam var. Resimlerimin de yine kabus çalışmamı anımsatacak gotik bir havası var. Biraz karanlıktan aydınlığa giden bir üslup var. Bu aslında sizin nasıl baktığınızla alakalı. Karanlığa odaklanırsanız onu görebilirsiniz ancak aydınlığı da var. Devinim II, fırtına anında hissettiğimi yansıttığım bir çalışma. Diğeri ise bir kılıç balığının stilize halidir. Fakat akışkanlığında farklı keskinlikleri ve kavisleri içinde barındıran iki birleşim. Bodrum'u çok seviyorum. Bodrum ile birlikte ikinci bir yaşam alanı ihtiyacı duyduğumu fark ettim. Hem bodrum da hem de İstanbul da hayatımı sürdürüp, çalışmalarımı ilerletebileceğim bir düşünceye kapıldığımda ailemle de bunu paylaştım. İstanbul'un dinamizmini, hareketliliğini seviyorum. Tarihi geçmişi çok güçlü ve verimli bir şehir. Bunun içerisinde bulunmayı istediğim için bir atölye açmayı düşünüyorum. Heykel üzerine eğitim almış bir üniversite mezunu değilseniz, yarışmalara katılamıyorsunuz mesela. Her zaman olduğu gibi özgünlüğü kısıtlamaya çalışan bir yapı var. Belli bir şeyleri direterek, belli bir yapıda insan yetiştirmek isteniliyor. Kendimi ön plana çıkarabileceğim ve sanatımı tanıtabileceğim bir yarışmaya katılmak istediğimde önümdeki engelin yeteneğim değil diploma olması rahatsızlık verici. Herkesi kabul etmiyoruz demek çok yanlış. Sanatta eğitimle birlikte tutku da önemlidir. Bu kısıtlama şeklini yanlış buluyorum. Yapılan işin maddi kaygılar güdülmeden yapılması gerektiğini düşünüyorum. Sanat, sanat içindir diyebilirim, evet. Yaptığınız çalışmayı bir başkasına beğendirmeye çalışmadan üretmek önemli. Gelişim sürecinde çizgilerimi tanıdığım insanlarla geliştirmeye çalıştım. Çevremdeki insanları, komşularımı çizerek anatomi üzerine kendimi geliştirmeye başladım. Kendilerini geliştirmek isteyen arkadaşlar da çevrelerindeki insanları model olarak alabilir. Bunun dışında sabır önemli bir etken. Sanat uzun bir yol. Gazete Sanat Ailesi olarak bizimle röportaj yaptığınız için teşekkür ederim.


Sir William Golding'in dünya klasikleri arasında bulunan Nobel edebiyat ödüllü unutulmaz romanı Sineklerin Tanrısı, tiyatro uyarlamasıyla Avustralya'dan sonra Avrupa'da ilk kez Türkiye'de sahneleniyor. Temaşa Tiyatro'nun yapımcılığını üstlendiği Sineklerin Tanrısı oyununun afiş çekimleri çektiğimiz günlerde Belgrad Orman'ında tamamlandı. New York Theatre Academy'nin yeni nesil genç oyuncularının yer aldığı oyun 18 Ekim 2019 Cumartesi günü saat 20:30 da tiyatroseverler ile buluşacak. Sir William Golding'in kaleme aldığı Sineklerin Tanrısı, günümüzde gerçekleşen bir atom savaşı sırasında, ıssız bir adaya düşen bir avuç okul çocuğunun, geldikleri dünyanın bütün uygar törelerinden uzaklaşarak, insan yaradılışının temelindeki korkunç bir gerçeği ortaya koymalarını konu alıyor.


Film stüdyoları, yapımcı ve dağıtımcıları, salgından doğrudan etkilendi. Buna karşı olarak, dijital dünyanın taleplerini daha iyi anlama ve karşılamak için artık bu yeni iş modelini gelenekselleştirme fırsatını yakaladılar. 2020 sinema salonları için bir karmaşa yarattı. Pandemi sebebiyle sinema salonlarının kapanması, küresel bilet satışlarında büyük bir düşüşe yol açtı. Film festivalleri iptal edildi ya da ertelendi. Film gösterimleri ileri tarihlere taşındı veya süresiz olarak ertelendi. Bazı gişe filmleri dijital platformlara satıldı, dijitalde vizyona girdi. Bu filmlerden biri de Ezel Akay'ın çok konuşulan filmi 9 Kere Leyla filmiydi. Tabii, 9 Kere Leyla'yı sinema salonunda izlemek herkes için çok daha acı olabilirdi. Ancak Covid-19'dan önce bile sinema endüstrisi zaten değişiyordu. ABD ve Kanada olarak sınıflandırılan Kuzey Amerika pazarı, onlarca yıldır dünyanın en büyüğü olarak nitelendirilmekteydi. Bu 2019'da doğruydu, iki ülke gişe gelirlerinde toplam 11,4 milyar dolarla dünya deviydi. Kuzey Amerika'dan elde edilen gelir, son on yılda çok az büyüme gösterdi. Kuzey Amerika'daki büyüme hızı düşerken, dünyanın geri kalanı hızla sektörel bir büyüme sağlıyordu. Bu, giderek küreselleşen bir sinema pazarı ve sadece Amerikalılar için değil, dünyanın yükselen pazarlarına hitap edecek filmler yapmaya teşvik edilen bir Hollywood anlamına geliyordu. Özellikle Çin güçleniyor. Avrupa Görsel-İşitsel Gözlemevi'nin yıllık raporundan alınan verilere göre, ülkenin gişe rakamları 2015'te yaklaşık 6,8 milyar dolarken 2019'da 9,3 milyar dolara yükselmişti bile. Pandemi sürecinde hayat pratiklerimizde çok radikal değişimler yaşadık. Dolayısıyla tüketicilerin tercihleri, öncelikleri ve değerleri tamamen değişti. Bunun elbette etkisi çok büyük fakat ortada görmezden gelinemez bambaşka durumlarında olduğunu belirtmek istedim. Hayatımızın her alanında sekötürlerin yeniden şekillenmesine sebeb olan pandemi, zaten dijitalleşen sinema sekötürünün dönüşümünü yalnızca hızlandırdı. 2021'e girerken Türkiye'de de iki yeni dijital platform kamuoyuna duyuruldu. Exxen ve Gain hayatlarımıza girdi. Exxen, Acun Ilıcalı gibi bir medya devinin yapmak zorunda olduğu bir hamleyken, Gain oldukça iddialı ve girift yapısı ile müthiş bir sürpriz yaptı. Gain'in daha hızlı tüketilebilir bir alan olması, dik yayın anlayışı sinemamıza da yansıyacak gibi gözüküyor. 2019-2020 seneleri arasında 15 ülkede 1000'den fazla stüdyo işleten, dünyanın en büyük sinema zincirinin sahibi olan AMC Entertainment'ın piyasa değerindeki düşüş, o kadar sert vuruldu ki, iflas olasılığı konuşulmaya başlandı. Hollywood boş dururken, Japonya'nın film pazarı rekorlar üstüne rekor kırmaya devam ediyordu. Disney, gişe rekorları kıran filmler inşa etse de, dijitalin geleceği olduğunun farkındaydı. Şirket zaten bu yöne doğru gidiyordu, ancak salgın işleri epey hızlandırmış gibi duruyor. Disney'in stüdyo ve tema parkı işletmeleri salgın yüzünden harap oldu ve ikisinin de yakın zamanda önceki kar seviyelerine geri döneceğini düşünmüyorum. Ancak dijital platformu Disney+ şirketin tek başına parlak noktası olarak okunabilir. Disney+, lansmanından bir yıl gibi kısa bir süre sonra 60 milyondan fazla küresel aboneye ulaştı. Buna bir başarı derken Netflix'in 203,7 milyon abonesinin olmasını görmezden gelmiyorum tabii. Perakende devi Amazon'a gelecek olursak, Covid-19'un daha fazla insanı çevrimiçi içerik tüketmeye zorlamasıyla Amazon daha da güçlendi. Bir zamanlar kar yerine büyümeye öncelik vermesiyle ünlenen şirket artık her ikisinde de başarılı gözüküyor. Değişimi yalnızca pandemi üzerinden okumak yapılan analiz ve araştırmaları, verileri görmezden gelmek anlamına geliyor. Durum tespiti yapmaya karar verdiğimden beri birçok yorum okudum. Ülkemizdeki kaynaklar, sinema sektöründe yaşanan veyahut yaşanacak olan değişimi pandemi ve dolayısıyla mecburiyetler üzerinden okuyor. Dünyanın başka yerlerinde bu konu ele alınırken pandemi öncesine de ışık tutulmuş. Dolayısıyla daha objektif ve toplu yorumlar getirilebilmiş gözüküyor. Yazımda kullandığım verileri incelemek isterseniz kaynakça bölümünden ayrıntılı linklerine ulaşabilirsiniz. Son olarak; Türkiye'de Sinema Salonları'nın Dijital Dönüşümü diye bir makale ile karşılaştım, keyif aldım. İzleme pratiklerimizle ilgili daha önce yazdığım İzlemek, Okumamak başlıklı yazımın da mevzu ile ilgili olduğunu düşünüyorum.


Pera Film, pandemi ile online platformlara ve bilgisayar ekranlarına sıkışan izleme deneyimini yeniden sinema perdesine taşıyor. Aralıksız dizi gösterimlerinden oluşan Arkası Şimdi! başlıklı program, 29 Eylül 23 Ekim tarihleri arasında Pera Müzesi'nde ücretsiz izlenebilir. Pera Müzesi Film ve Video Programları, dizilerden oluşan programı Arkası Şimdi! ile salon gösterimlerine geri dönüyor. İnternet yapımlarının giderek arttığı, büyük film festivallerinin dahi yarışma bölümleri oluşturduğu bir format olarak diziler, son yıllarda birçok önemli yönetmenin de filmografisine girmeye başladı. İlki 2019'da gerçekleştirilen Arkası Şimdi!'nin ikinci programında, Avustralya ve ABD'den, yapım yılı 2014'ten 2018'e yayılan beş dizi izleyicilerle buluşuyor. Stand-up gösterileri Nanette ve Douglas ile tanınan Avustralyalı komedyen Hannah Gadsby, Hannah Gadsby'nin OZ'u adlı yapımda, ülkesinin ulusal kimliğini keşfe çıkıyor. Keskin zekası ve her şeyin derinine inme arzusuyla kıtanın dört bir yanını dolaşan Gadsby, bu sürecin sonunda Avustralya kimliğine dair bilinen her şeyi baştan tanımlıyor. Ödüllü filmi 52 Salı ile çok konuşulan Sophie Hyde'ın imzasını taşıyan Lanet Adelaide, Güney Avustralya'nın Adelaide şehrinde yeniden bir araya gelen bir ailenin hikayesini anlatıyor. Annelerinin evi satacağını öğrenen aile mensuplarının, birliktelik duygularını kaybederek kaosun içine sürüklenmesini konu alan dizi, geçmişle yüzleşme halindeki altı karakterin bakış açısından anlatılıyor. Karşınızda, Desmondo Ray! karanlık bir dünyada aşkı arayan tuhaf bir adamın hikayesini konu alıyor. Aşkın en beklenmedik yerden çıkabileceğini, karanlık ve kasvetli bir dünyada dahi kalbin her zaman yıldızları takip etmesi gerektiğini gösteren animasyon dizinin yönetmenliğini Steve Baker üstleniyor. Yönetmen Shaina Feinberg, kadınlar ve kuirlerden oluşan bir arkadaş grubunu odağına alan Dinette dizisinde, gerçekleri sakınmadan söyleyen bir oyuncu kadrosuyla kırılgan maskülinite ve patriyarka konularını skeçler halinde işliyor. Sarah Silverman'ın yapımcılığını üstlendiği Lütfen Anla Beni ise her bölümde birbiriyle taban tabana zıt iki komedyeni gerçek bir terapist ile karşı karşıya getiriyor. Terapist seansı yürütmeye çalışırken iki sevgili ya da kardeşi canlandıran komedyenler bu kurgulanmış ilişkinin çılgınlığını gözler önüne seriyor. Böylece izleyiciyle kurgusal bir ekran ortaklığı oluşturuluyor. Arkası Şimdi! programı, 29 Eylül 23 Ekim tarihleri arasında Pera Müzesi Oditoryumu'nda ücretsiz izlenebilir. Bu program kapsamındaki gösterimler ücretsizdir. Rezervasyon alınmamaktadır. Yasal düzenlemeler uyarınca aksi belirtilmediği sürece tüm gösterimler 18+ uygulamasına tabidir.


'Bilgi' beş harflidir, beşte dördü 'İlgi'dir- Mümin Sekman. Eğitimde birtakım aksaklıkların meydana geldiği pandemi döneminde eğitim sistemini konu alan bazı filmlere göz atmak yerinde olur. Etkili bir sanat dalı olan sinema insanı eğlendirmenin yanında eğitme, öğretme ve harekete geçme amacı da güder. Sinema eğitimde en etkili araçlardan biridir çünkü mimariyi, edebiyatı, dansı, sanatı, oyunculuğu, tiyatroyu ve resmi birleştirip hem görsel açıdan hem de dil açısından kullanarak toplumun duygu ve düşüncelerini doğrudan ya da dolaylı olarak dile getirir. Sinema, Lumiere Kardeşlerin babaları Antoine Lumiere'in hediye ettiği kinetoskoptan ilham alarak geliştirdikleri sinematografi aleti ile 1895 yılında 55 saniye olarak çekilen Trenin La Ciotat Garına Gelişi adlı filmle başladı. İlk seyirciyle buluşması ise 28 Aralık 1985 yılında Paris'te Grand Cafe'de gerçekleşti. Büyük ilgi gören kısa film de ilginç bir olay yaşandığı söylentiler arasındadır. Trenin hareket etmesiyle seyircilerin tren bizi ezecek diyerek telaşa kapıldıkları ve bundan dolayı salonda saklanmaya çalıştıkları söylenmektedir. Lumiere Kardeşler bir süre sonra görüntüye ses eklemeyi keşfettiler ama her ne kadar bu işin geleceği olmayacağını düşünseler de dünyayı gezme kararı aldılar ve yolları İstanbul ile kesişir. Haliç Panoraması, Boğaziçi Kıyılarının Panoraması ve Türk Piyadesinin Geçit Töreni adlı filmleri çektiler. Zamanla yeni kavramlar ve teknikler de yerini aldı, birçok dönemden geçerek günümüz sineması oluştu. Rajkumar Hirani tarafından 2009 yılında çekilen Hint yapımı 3 Idiot filmi tek tip eğitim sistemine eleştirel bir dille yaklaşmıştır. Aamir Khan, Kareena Kapoor, Sharman Joshi, Madhavan, Boman Irani'nin başrol de olduğu film Hindistan'ın en iyi mühendislik okulunu kazanan öğrencilerin hayatını ele alır. Eğitim sisteminin ezberci ve rekabetçi olmasını, öğretmenlerin bir şey öğretmekten ziyade okulun başarısını önemsemelerini, eğitime ve bilgiye yönelik anlayışı, geleceği başkalarının elinde olan ve toplumsal baskıya maruz kalan mutsuz öğrencileri üç yakın arkadaşın maceralarını anlatarak izleyiciyle buluşturur. 2007 yılında çekilen ve görsel ögelerle dolu olan Taare Zameen Par filmi de eğitim sistemini ele alır. Filmin yönetmeni olan Aamir Khan başrolü Darsheel Safary ile paylaşır. Sürekli yaramazlık yapan, okuldan kaçan, kitaplarını çöpe atan, babasından laf işiten, abisini örnek almak zorunda bırakılan, huysuz bir çocuğun yatılı okula gönderilmesi ve öğretmen Nikumby ile tanışmasını ve sonrasında gerçekleşen olayları konu alır. Rekabetçi eğitime, öğretmenlerin yanlış tutumlarına, empatiden mahrum olmaya, aynı tip meslek edimine ve aynı tip eğitime eleştirel bir bakış getirir. 2011 yapımı Tony Kaye imzalı Detachment filmi de eğitim sistemini ele alan filmler arasında yerini almıştır. Başrolde Adrien Brody yer alır. Yedek öğretmen olarak gittiği okuldaki dibe batmış öğrencilere umut olan Henry Barthes ve öğrenciler ekseninde gelişen olaylar anlatılır. Öğrenciyle ilgilenmeyen öğretmenler, aile duyarsızlığı karşısında ne yapacağını bilmeyen içe kapanık, toplum ve okul tarafından izole edilmiş, bastırılmış gençlerin çığlığına el uzatan bir filmdir. N. H. Kleinbaum tarafından 1988 yılında yazılan, Peter Weir tarafından yönetilen başrolünde Robin Williams'ın yer aldığı 1989 yapımı Dead Poets Society ' de eğitimi ele alan bir başyapıttır. Prestijli, geleneksel değerlere önem veren ve disiplinin en önemli unsur sayıldığı erkek yatılı okulu olan Welton Akademi'ye yeni ve kurallara aykırı edebiyat öğretmeninin gelmesi ile öğrencilerin hayatındaki değişimleri ele alır. Eğitmenlerin mesafeli ve otoriter tutumlarına, aynı tip meslek edimine, hayatlarının eğitmenler ve aileler tarafından yönetilmesine, okulun sadece disiplin olarak algılanmasına, hayal ve düş gücünün köreltilmesine, ezbere dayalı eğitim sistemine ışık tutmaktadır. Gerçeklik carpe diem idi. Gerçeklik bizlerdik. Gerçeklik hayatın ta kendisiydi. Bazı şeyleri sorgulamayı öğrenmeliydik.


Sinema tarihinin en büyük efsanesini duymayan yoktur sanırım. Buharlı bir trenin Fransa'daki Ciotat kasabasına varışını ve buradaki yolcuları konu edinen Lumiere Kardeşler yapımı olan Trenin Gara Girişi isimli film sinema tarihinin ilk filmi olarak kabul edilmiştir. Söylencelere göre izleyiciler, beyazperdeye yansıtılan trenin üzerlerine geldiğini düşünerek salonda paniklemiş ve kaçmaya çalışmışlardır. Her ne kadar sinema tarihçisi akademisyen Martin Loiperdinger'in araştırmalarına göre o döneme ait gazete, dergi ve polis kayıtları gibi çeşitli tarihsel kaynaklarda bu olayın yaşandığına dair bir bulgu bulunmasa da efsane ya da gerçek, sinemanın izleyicide bıraktığı güçlü etkiyi anlatabilmek için oldukça başarılı bir hikaye diyelim. 20. yüzyılda kendine özgü anlatı dili ile yedinci sanat dalı olarak kabul edilen sinemanın günümüzde her türlü hayali ya da tasarımı gerçekleştirme imkanı sunan teknik mükemmelliğe ulaştığını söyleyebiliriz. Tarih boyunca bilim ve sanat karşılıklı olarak birbirlerini etkilemiştir. Sinema tarihine baktığımızda da Lumiere Kardeşler'in icat ettiği sinematografın temellerinin Thomas Edison'un geliştirdiği kinetoskop isimli -film göstericisinin atası sayılan- makineye dayandığını görmekteyiz. Hareketli görüntülerin elde edilmesinden çok önce, eski medeniyetlerde seri konu anlatımlarının kabartma resimlerle sunulması görsel anlatımın ne derece önemli ve etkili olduğunu gösterir niteliktedir. Sinema tarihinin önemli kuramcılarından ve yönetmenlerinden Sergei Mikayloviç Eisenstein sinemayı; edebiyat, resim, müzik gibi geleneksel sanatlardan üstün görmüştür. Da Vinci'den oldukça etkilenmiş ve aynı zamanda bir mühendis olan Eisenstein'a göre sinema, bilim ve sanatı bir araya getiren en iyi şeydir; harekete ve hız görüntüsüne dayanan yapısıyla düşüncenin gelişim sürecini göstererek izleyiciyi harekete geçirme şansına sahip tek sanat dalıdır. Kuramcı Balazs ise sinemanın daha önce hiçbir sanatta görülmemiş yeni bir psikolojik etki yaratmasından bahseder ve sinemanın kendine özgü dilini araştırır. Montajın anlam yaratma etkisini ve manipülasyon aracı olarak da kullanılabileceğinin altını çizerken; sahne ve seyirci arasındaki mesafenin sürekli değişmesini sağlayan kamera, izleyicinin oyuncunun gözünden görebilmesi, dramatik etkiyi güçlendiren çekim ölçekleri gibi pek çok sinemaya özgü tekniğin izleyicinin kendini kahraman ile özdeşleştirebilmesini sağladığını belirtir. Sinema, görsel efektlerin ve teknolojik imkanların sunduğu görsellik ile artık izleyiciyi çok daha fazla etkileme gücüne sahiptir. Unutmamak gerekir ki sinema, dünya çapında dev bir endüstriye dönüşmüştür ve bir sanat olduğu kadar aynı zamanda en yaygın ve kitleleri sürükleyebilen bir kitle iletişim aracıdır. 1895 tarihli ilk sinema filmini izlemek isterseniz, iyi seyirler! Sinemanın Gücü başlıklı yazınızı okudum; tiyatroya ve türlerine ilişkin benzer içerikli yazılarınızı da okumak isterim. Esenlik dileklerimle... , Çok teşekkür ederim geri bildiriminiz için. Tiyatro ve türlerine ilişkin yazılar da kaleme alacağım 🙏 Saygı ve sevgilerimle. Bizim gençliğimizde de, hemen hepimizin bir sinema yönetmenliği denemelerimiz vardı. 🙂 Doğru. Oynadığımız tüm oyunlar bir çeşit doğaçlama ya da kurgusu olan senaryolar. İnşallah belki bir gün neden olmasın 🙏 Sevgiler.


Sınırın bilincine varmamız için o sınırın ötesinde ne olduğunu bilmemiz gerekir. Bir çizginin bitimini bilmek demek, o çizginin ötesindeki boşluğu da bilmek demektir.'' Hegel. Sınırları sorgulatmak ve çeşitli okumalar sunmayı amaçlayan Kırmızının Ötesinde'' adlı sergi, 25 Nisan 25 Mayıs tarihleri arasında artsteps. com üzerinden ziyaret edilebilecek. Gizem Mavi Aydemir ve Şeyma Nur Eren'in küratörlüğünde gerçekleşecek olan sergide Ayşe Kapusuz, İlker Kayalı, Kerem Ağralı, Tutku Bulutbeyaz, Ülkü Yılmaz ve Yunus Çermik'in geçmişten beri insanların farklı farklı konularda karşısına çıkan bir kavram olan sınırın insanlar üzerindeki etkilerini sorgulayan yapıtları yer alacaktır. Hegel'in: Sınırın bilincine varmamız için o sınırın ötesinde ne olduğunu bilmemiz gerekir. Bir çizginin bitimini bilmek demek, o çizginin ötesindeki boşluğu da bilmek demektir'' sözünden yola çıkılarak hazırlanan sergide, sınır ve sınırsızlık kavramları mercek altına alınırken bir yandan Hegel'in bu söylemine göre sınırın var olduğunu söyleyebilmemiz için ilk önce sınırsızlığı mı kabul etmeliyiz? Sınır aslında sınırsızlık mıdır? gibi sorularla sınırların sınırsızlığını sorguluyor. Kırmızının Ötesinde'' adlı sergi, 25 Nisan 2021 25 Mayıs 2021 tarihleri arasında artsteps. com üzerinden ziyaret edilebilecek.


İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, Hafıza-i Beşer sergisi kapsamında düzenlediği konuşmaların altıncısında, tarihçi M. Baha Tanman'ı ağırlıyor. Enstitünün YouTube kanalında canlı olarak yayınlanacak konuşmada, İstanbul'daki tasavvuf kültürü ve bu kültürün yazma eserlere nasıl yansıdığı ele alınacak. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, Hafıza-i Beşer: Osmanlı Yazmalarından Hikayeler sergisi kapsamında düzenlediği konuşmalara, Suna ve İnan Kıraç Vakfı Elyazması Koleksiyonu'ndaki tasavvuf yazmalarına odaklanan bir konuşmayla devam ediyor. Osmanlı mimarlık kültürü konusundaki akademik çalışmalarıyla bilinen, aynı zamanda enstitünün Bilim Kurulu Başkanı olarak görev yapan M. Baha Tanman'ın gerçekleştireceği konuşmada, Osmanlı'daki iki köklü kültürün, tasavvuf ve elyazmalarının birbirine etkisi mercek altına alınacak. Dinin batıni boyutunu temsil eden tasavvuf ve sufi tarikatları, Osmanlı toplum hayatının hemen her boyutunu etkilemiş, hatta spor ve dinlence gibi birtakım gündelik işlevler bile tarikatların denetimi altına girmişti. Düzeni sarsacak eğilimler söz konusu olmadığı sürece, saltanat ve ulema sınıfı ile tarikatlar arasındaki ilişkiler belirli bir denge içinde devam etti. İstanbul, 19. yüzyılın sonlarında Bektaşilikten Mevleviliğe, Şazelilikten Bayramiliğe kadar belli başlı tarikatlara ait 300'den fazla tekkeye ev sahipliği yapmaktaydı. Bu tekkeler aynı zamanda tasavvufun farklı boyutlarına ilişkin sayısız yazmanın üretildiği mekanlar olma özelliği taşıyordu. Tasavvufun temel değerleri, tarikatın usul ve erkanı, önde gelen sufilerin eserleri, rüya tabirleri ve tasavvuf dünyasına dair daha birçok başka unsuru barındıran bu yazmalar bugün, Osmanlı tasavvuf kültürüne ilişkin oldukça zengin bir kaynak sunuyor. Tarihçi M. Baha Tanman'ın Sır Olanın Peşinde: Osmanlı Tasavvuf Kültürü ve Elyazmaları başlıklı konuşması, 28 Mayıs Perşembe günü saat 18.00'de İstanbul Araştırmaları Enstitüsü YouTube kanalında canlı olarak izlenebilir. Suna ve İnan Kıraç Vakfı Elyazması Koleksiyonu açık erişimde! Bilindiği üzere Hafıza-i Beşer sergisinin çok daha geniş kitlelere tanıttığı Suna ve İnan Kıraç Vakfı Elyazması Koleksiyonu'nun tamamı çevrimiçi erişime açıldı. Osmanlı entelektüel, sosyal ve kültürel yaşamın farklı unsurlarına dair oldukça zengin kaynaklar sunan koleksiyon, hem Osmanlı tarihçilerine hem de tarih ve edebiyat meraklılarına yeni bir kütüphane deneyimi sunuyor. Toplam 626 cilt ve 1311 eserden oluşan koleksiyona dijital kütüphane kataloğu üzerinden kolayca erişilebilirsiniz.


Balkan Yarımadası'nın önemli ülkelerinden Sırbistan, özellikle son dönemlerde yükselişte olan bir tatil destinasyonu. Köklü tarihi, kültürel değerleri ve benzersiz güzellikteki cazibe merkezleriyle Balkan tatilini son derece cazip kılan Sırbistan, UNESCO tarafından koruma altına alınmış değerleriyle de dikkatleri üzerine çekiyor. İnsanlık için muazzam bir öneme sahip tarihi ve kültürel değerlerin, geleneklerin ve doğal güzelliklerin belirlenerek koruma altına alındığı UNESCO Listeleri'nde, Sırbistan'ın ismine sıkça rastlamak mümkün. Paha biçilemez bir Bizans sanatı koleksiyonuna sahip Studenica Manastırı; bazilikalardan hamamlara ve tapınaklara kadar çok sayıda dikkat çekici Roma kalıntısına sahip Gamzigrad-Romuliana Sarayı; dünyanın en iyi Orta Çağ fresklerinden bazılarına ev sahipliği yapan Stari Ras ve Sopocani tarihi kompleksleri ve yüksek estetik değerlere sahip, kabartmalı motifli mezarları ile Stecci Orta Çağ Mezarlıkları, gelecek nesillere de miras kalabilmeleri için UNESCO tarafından korunan değerler arasında. Sırbistan, İnsanlığın Somut Olmayan Kültür Mirasları Listesi'ne de iki önemli değeriyle katkıda bulunmuş. Bunlardan ilki Sırp halkının etnik kimliğinin bir ifadesi olarak, koruyucu azizlerinin uğruna düzenledikleri Slava Kutlamaları, diğeri de Sırp ulusal kimliğinin ayırt edici özelliği olması bakımından önem taşıyan geleneksel Sırp Halk Dansı Kolo. UNESCO'nun Dünyanın Hafızası Programı, dünyanın dört bir yanına yayılmış evrensel bir değere sahip olan belgeleri, sözlü gelenekleri ve çeşitli materyalleri bir araya toplayarak korumayı hedefliyor. Sırbistan da sahip olduğu değerleri ile bu önemli listede yer almayı başarmış. Olağanüstü güzellikte minyatürlere sahip bir Sırp el yazması ve 20. yüzyılın en büyük bilim adamlarından Tesla'nın geride bıraktığı muazzam arşivi, sonraki nesillere ışık tutmaları bakımından son derece değerli miraslar.


Kaligrafi sanatının usta isimlerimden olan Bünyamin Kınacı ve Mehtap Kocaağa'nın klasik, modern ve soyut kaligrafi alanlarında imza attıkları, her biri ayrı anlamlar taşıyan 44 eserin yer aldığı Sırdan Gizli Kaligrafi Sergisi, Üsküdar Nevmekan Bağlarbaşı Galeri'de sanatseverlerle buluştu. Bünyamin Kınacı harfleri çok iyi tanıyan, onların anatomileri yanında ruhlarını da okuyabilen ve onlara dokunuşunu katabilen bir sanatçı. Sırdan Öte sergisi de adeta bunun kanıtı niteliğinde. Henüz bu sergiyi gezme fırsatınız olmadıysa, 12 Eylül'e kadar Üsküdar Nevmekan Bağlarbaşı Galeri'ye uğramanızı tavsiye ederim.


Şirin Soysal'ın aşk üzerine yazdığı şarkılardan oluşan Melatonin, Gloss müzik etiketiyle tüm dijital platformlarda yerini aldı. Kahve ve Melatonin ve Benim Gibi adlı parçalardan oluşan ikili, Soysal'ın Tanju Okan'a hayranlığı ile Okan'ın yorumculuğundan aldığı ilhamı neo-soul tarzıyla buluşturarak 60'lar ve 70'ler Türkçe popuna selam gönderiyor. Sözleri ve bestesi önceki solo albümlerinde de olduğu gibi kendine ait olan Şirin Soysal, prodüksiyon için geçtiğimiz yıl çıkış yapan elektronik pop projesi Joy Exit ortağı Erdem Helvacıoğlu ile bir araya geldi. Düzenlemeler, tüm enstrüman performansları, miks ve mastering Helvacıoğlu tarafından yapıldı. Şirin Soysal'ın yeni neo-soul yaklaşımıyla taçlandırdığı Melatonin'de yer alan şarkılar, aşk acısını gizemli bir tutku ve duysallıkla anlatıyor.


19. yüzyıl pek çok açıdan Osmanlı Devleti için bir değişim ve dönüşüm dönemi olmuştur. Sultan II. Mahmud ile başlayan merkezi yönetimi güçlendirme çabaları devletin taşrada gücü elinde bulunduran ayanlarla yeri geldiğinde uzlaşma yeri geldiğinde de çatışma ile neticelenecek politikalar izlemesine neden olmuştur. Bu süreçte Osmanlı merkezi yönetiminin muhatap olduğu ayanlardan biri de Sirozi İsmail Bey ve daha sonra onun yerine geçen oğlu Yusuf Muhlis Paşa'dır. Bu iki ismin soyundan gelenler de Osmanlı topraklarında varlığını hissettiren değişim rüzgarından etkilenmiştir. Osmanlının son dönemlerinde ayanlıktan ilmiyeye evrilen bu ailenin öyküsü cumhuriyetle birlikte vatandaşlığa dönüşecektir. Dr. Muharrem Varol tarafından kaleme alınan bu eser, imparatorluğun en uzun yüzyılında bir ayan hanedanının değişim ve dönüşüm öyküsünü tüm detaylarıyla okuyucuların önüne sermektedir. Bu eser, Osmanlı Devleti'nde merkezi yönetim ile taşrada gücü elinde bulunduran ayanlar arasındaki ilişkileri inceleyerek başlıyor ve ardından da bir ayan ailesinin bir asır içerinde yaşadıkları ve geçirdiği değişimi gözler önüne seriyor. Bir anlamda Türk modernleşmesinin ülkenin önde gelen ailelerinden birine sirayetinin hikayesini okuyuculara sunuyor. Bu kitap, Osmanlı'nın en uzun yüzyılı olarak ifade edilen 19. yüzyılın ilk yarısında devlet otoritesinin taşradaki yansıması olan ayanlık müessesesinin en önemli temsilcilerinden bir olan Sirozileri anlatmaktadır. 1808 yılında yürürlüğe konulan Sened-i İttifak'a imza koyan ayanlardan biri olan Sirozi İsmail Bey ve onun vefatının ardından yerine geçen oğlu Yusuf Muhlis Paşa'nın faaliyetleri, ailenin diğer üyelerinin Osmanlı'nın son dönemi ve erken Cumhuriyet döneminde yaşadıkları, ayanlarla Osmanlı Devleti'nin ilişkileri, Osmanlı Devleti'nin dağılmasıyla Balkan Türklüğünün başına gelenler bu eserde detaylı bir şekilde anlatılmaktadır.


Türkiye'de yazılmış edebi nitelikteki ilk polisiye roman Sis ve Gece'nin özel baskısı Yapı Kredi Yayınları'ndan çıktı. Ahmet Ümit'ten sözünü sakınmayan, cesur, hala güncelliğini koruyan, usta işi bir ilk roman. 1996'da yayımlanan Sis ve Gece Türkçe polisiye edebiyatın yapıtaşlarındandır. Ahmet Ümit'e parlak bir kariyerin kapısını açan roman 90'lı yılların Türkiyesi'nden bir kesit sunarken aynı zamanda ülkenin hem yakın geçmişini hem de geleceğini gösteren kurgusuyla okurunu şaşırtmaya devam ediyor. Sis ve Gece 2007 yılında Turgut Yasalar yönetmenliğinde sinemaya uyarlanarak büyük yankı uyandırmıştı.


Miyase Sertbarut'un Tudem Edebiyat Ödüllü romanı Sisin Sakladıkları ilk kez yabancı bir dilde yayınlandı! Kasım ayında, Kazakistan'daki Foliant Yayıncılık tarafından Rusça yayımlanan eser, 2021 yılının başlarında Kazakça olarak da okurla buluşmak için gün sayıyor. Raflara çıktığı Nisan 2015'ten bu yana 36 baskı yapan ve 170 bini aşkın kopya sayısına ulaşan Sisin Sakladıkları kitabının başta Kazakistan olmak üzere, Rusya, Belarus, Türkmenistan gibi ülkelerdeki okurlara da ulaşacağı öngörülüyor. Miyase Sertbarut bu klasikleşmiş kitabında, insanları kobay olarak kullananlara karşı girişilen nefes kesici bir mücadeleyi anlatıyor. Sertbarut, kitabın devamı niteliğindeki Ortak Ruh vasıtasıyla da hayvanlara yapılan kötü muameleyi kalemine doluyor. Miyase Sertbarut'un, çoksatan Kapiland'ın Kobayları adlı bir diğer klasik yapıtı ise, geçtiğimiz yıllarda Almanca olarak yayımlanmış ve büyük ilgi görmüştü.


Yazar Ian McEwan Siyah Köpekler adlı bu romanında, bir yandan ideolojik ve duygusal açıdan birbirinden çok farklı iki insanın her şeye rağmen azalmayan aşklarının izini sürerken, bir yandan da savaş karabasanlarından kurtulmaya çalışan Avrupa'yı bekleyen geleceğin portresini çiziyor. June ve Bernard Tremaine, II. Dünya Savaşı'nın ardında bıraktığı zorlukları aşmaya çalışan bir dünyada, kendi ideallerine tutunmuş bir çifttir. Ancak June'un hayatı, balayında siyah köpeklerle karşılaşmasıyla değişir. Onların hikayesini, kendi anne babasını erken yaşta kaybettikten sonra aradığı yakınlığı onlarda bulan damatları Jeremy dinlemeye karar verir. June ile huzurevindeki odasında, Bernard ile Berlin Duvarı'nın yıkılışının kutlamaları için çıktıkları seyahatte konuşur. Bazen ortaklıklar bazen çelişkiler fark ederek parçaları birleştirmeye, bir anı kitabı yazmaya çalışır.


Spiral Musküler Atrofi olarak bilinen, kas kaybı ve zayıflığına sebep olan, bebeklerde ölüm nedeni olarak karşımıza çıkan SMA hastalığı sıklıkla batı ülkelerinde görülmektedir. Türkiye'de ise 6 bin ile 10 bin doğumda bir bebekte görülen genetik geçişli bir hastalıktır. Dünya'da Amerika Birleşik Devletleri başta olmak üzere pek çok Avrupa ülkesinde hastalığın tedavi yöntemleri bulunmaktadır. Tedavi masrafları için gerekli olan maliyetin sadece belirli bir kısmı karşılanmaktadır. Tedavi ücretinin oldukça yüksek olması sebebiyle hem ülkemizde hem de diğer ülkelerde SMA hatası çocuklar için aileleri bağış kampanyaları düzenlemektedir. İlacın maddi olarak karşılanması oldukça zor olduğundan, tedaviyi alamayan çocuklarımızın hastalıkları hızla ilerleyerek hayatlarını kaybetmelerine neden olmaktadır. Tedavi sürecinin en büyük önemi yaş aralığı ile ilişkilidir. 4 tipi bulunan SMA hastalığının teşhis edilmesi ile birlikte 0-6 ay içinde bebeklerin ilacı almalarının çok yüksek oranda etkili olduğu tıbbi olarak kanıtlanmıştır. Diğer şartlarda ise çocukların yaş, kilo gibi durumları göz önünde bulundurularak tedaviden yararlanma koşulları belirlenmektedir. Bu süreçte çocuklarımızın gelişimlerini tıbbı cihazlara bağlı kalmadan devam ettirmesi oldukça zordur ve bu da maddi, manevi zorlukları beraberinde getirmektedir. SMA Sanat Platformu, dünyaya gözünü yeni açmış bu canların ve gelecek umutlarımızın yeşermesi adına hastalığa dair engelleri aşmak için tesis edilmiştir. Sanatın insan hayatına, ailelerin yaşamlarına ve hatta toplumların rutinlerine tesir ettiğinde yarattığı olumlu etkiler aşikardır. Benzer şekilde SMA hastası bebeklerimizin geleceklerine de sanatla dokunmak ve onlara umut olmak mümkün olacaktır. Bu yaklaşımdan hareketle yola çıkan SMA Sanat Platformu, 90 gün 90 çocuk 90 sanat eseri sloganıyla harekete geçmiş ve açık çağrı yaparak sanatçılara ulaşmıştır. Sanatçılar büyük bir motivasyonla gönüllü olarak eser bağışı hususunda desteklerini esirgememişlerdir. Alıcılar da sanat eserlerinin platformda yayınlanmasını takip eden en kısa sürede alımlarını gerçekleştirerek SMA hastası çocukların tedavi masraflarına ivedilikle ve heyecanla katkı sağlamışlardır. Bu anlamda SMA Sanat Platformu için çocuklar, sanatçılar ve sanat eseri alıcıları arasında tesis edilmiş olan bu duygusal bağın önemi çok büyüktür. SMA Sanat Platformu aşağıdaki yaklaşım çerçevesinde işleyişini sistemli biçimde sürdürmeye gayret etmektedir. - Açık çağrıya olumlu dönüş gerçekleştiren sanatçıların bağışladıkları eserler, 90 kişilik SMA hastası çocuklarımızın oluşturduğu listeye göre eşleştirildikten sonra SMA Sanat Platformu sayfamızda ilan edilmektedir. - Bu eserler, hasta çocuklarımızın ailelerinin bağışları kabul ettikleri resmi bağış kumbarası sayfalarında da eş zamanlı olarak yayınlanmaktadır. Aileler kumbara sayfalarında bulunan Shopier platformu linkleri veya IBAN bilgileri vasıtasıyla tercihlerine istinaden bağışları kabul etmektedir. - Bu şekilde hem SMA Sanat Platformuna hem de ailelerin kumbara bağış sayfalarına ulaşan alıcılar ödemelerini doğrudan ailelerin shopier hesaplarına veya IBANlarına gerçekleştirmektedir. Böylece dolaylı yollardan bağış aktarımı karmaşasından uzak durularak hasta çocukların ailelerinin resmi hesaplarına ödemelerin ivedilikle ve şeffaf biçimde aktarılması sağlanmaktadır. - Satış sonrasında SMA Sanat Platformu sayfasında yine eş zamanlı olarak satılan eser ve bağış dekontu paylaşımları gerçekleştirilmektedir. Gönüllüler olarak çıktığımız bu yolda Başak İlhan ve Gözde Yüksel platformun yürütücülüğünü üstlenmiştir. Sıla Atabay, Murat Berköz, Zeynep Sakız ve Deniz Karakurt Şekerci hem bağışçılarımız hem de sanatçılarımız olarak bize destek vermektedir. Başından itibaren fikir ortaklığımızı ve hayallerimizi paylaşarak daha fazla çocuğa ve daha fazla kişiye ulaşmaya çalışırken umudumuzu kaybetmedik. Siz de kaybetmeyin.


Soft Analog, EP'nin ilk teklisi Mesafeler'in klibini müzikseverlerin beğenisine sundu. 5 şarkıyı 5 klip ile tek bir hikayeye dönüştüren müzik grubu Soft Analog bu konsept içerisinde modernizm, kentleşme, birey-toplum ilişkisini irdeliyor. Soft Analog, 21 Mayıs Cuma günü yayınladığı Mesafeler şarkısı ile EP'nin açılışını yapmıştı. EP bir konsept çerçevesinde, içinde bulunduğumuz bu çağda kentleşme, birey-toplum, ilişkiler ve bu kavramların bizi sıkıştırdığı hayatlarımızda zorlu bir yolculukta olduğumuza vurgu yapıyor. Ayrıca bu sürecin farkındalıkla yaşanmasının önemine dikkat çekiyor. Mesafeler'i EP'nin çıkış parçası olarak seçen Soft Analog grubu, bu teklide dış dünyayla olan bağı gittikçe zayıflayan bir karakterin hislerini konu alarak bizi yarattığı dünyaya davet ediyor. 5 şarkılık EP'nin her bir parçası klibi ile birlikte, bu anlatının bir bölümü olarak dinleyiciye sunulacak. Dans performansı ile çekilen kliplerin her bölümü aynı karakter etrafında kalarak bir ilişkinin çeşitli evrelerini imgeliyor. Temmuz'da tamamı yayınlanacak ''Arasında Dünyanın''adlı EP ile birlikte yapmak istedikleri konsept projelere giriş yapan Soft Analog, gelecekte de konsept projeler ile dinleyicisiyle etkileşime geçmeyi planlıyor. Klipler hakkında görüşlerini aldığımız Selçuk Demirci; Alternatif olarak tanımlanan birçok müzik türünü yakından takip ediyorum ve bu tür müzikal ifadelere görüntüler üretmeyi seviyorum. Projeye başlamadan önce Soft Analog'un müzikal yaklaşımı ve kendini ifade etme biçimi üzerine uzun uzun toplantılar yaptık. Sonuç olarak görsel dünyada yakalamaya çalıştığımız şey Soft Analog'un EP'de yarattığı renkli ama yalın anlatıma çok yakın olmalıydı. Bu konseptin ve çekilen beş klibin Soft Analog'un dünyasını yansıttığını düşünüyorum.'' dedi. EP'nin şarkılarının tamamı ve klipler Temmuz ayı başında dinleyicisi ile buluşacak. EP sırasıyla Haziran ayında Kaçardım şarkısının ardından Temmuz ayında Bir Çırpıntı Var, Kim Gösterir Bana Nasıl Olunmalı? ve Yolculuk parçalarının yayınlanmasıyla tamamlanacak.


Warhol'un önemi sadece, Yüzyıl bitmeden herkes 5 dakikalığa şöhret olacak! kehanetinde bulunmasından kaynaklanmıyor. Warhol, işaret ettiği şöhretin içeriksiz olabileceğini, önce kendi üzerinde kanıtlamasıyla da önemli. Günümüzün şöhretlerinin, hangi eylemleri ya da üretimleri ile tanınır olduklarını düşününce, belki içerikten yoksun oluşun şöhret sağlamanın ilk kuralı olduğuna insanın inanası geliyor. - Tasarım Parkı Birbirinden Farklı İki Özel Sergi ile Yılı Tamamlıyor! - Ressam Adyali, Projelerine Bir Yenisini Daha Ekledi: As Beni - Duygulara Dokunan Enerji: İstanbul'dan Cosmic Crooner Geçti! - Füruzan, Prof. Dr. Vecihe Hatiboğlu Anma Ödülü'nün Sahibi Oldu - Gazeteci Hakan Özbek ile Uzun Yol, Kısa Hikaye Kitabını Konuştuk


Büyük ozan Konstantinos Kavafis'in Kent şiirinde dediği gibi, Yeni ülkeler bulamayacaksın, bulamayacaksın yeni denizler. Hep peşinde, izleyecek durmadan seni kent. Mavi de tıpkı bu şiirde dediği gibi, kendi olma macerasında çıktığı yolda nereye giderse gitsin yine dönüp dolaşıp doğduğu yere geliyor. Biraz da romanımızın hikayesinden bahsedelim öyleyse. Romanın tehlikeye düşen sularında Mavi olarak tanıyacağımız Elmas, annesini erken yaşlarında kaybediyor ve babası tekrar evleniyor. Hal böyle olunca babası, kızını Almanya'ya, okuması için gönderiyor. Bilirsiniz, zengin aileler böyle durumlara böyle keskin, kalıcı ve kaçak çözümler üretir. Mavi de bu çözümden nasibine düşeni alıyor; alışkanlıklarla dolu ülkesinden uzakta, ailesi ve arkadaşlarından yoksun tek başına bir hayat sürüyor. Yıllar geçiyor. Tabii kaçınılmaz son olarak da ilişki kurmayı beceremeyen, kendi halindeki o kıza dönüşüyor Mavi. Hayli yıprandığı bir ilişkinin mengenesinden parçalara ayırarak çıkarıyor kendini ve babasına haber vermeden Türkiye'ye dönüyor. Aslında burada kaçıyor demeliyim, değil mi? Nihayetinde insan problemlerini nasıl çözeceğini büyürken öğreniyor. Burada kendisine küçük bir otel odasını andıran bir ev tutuyor. Ve onun adı artık Mavi! Elmas çoktan yok oldu. Mavi dönüyor ama hayatı elbette düzene girmiyor. Sessiz, bohem bir hayat yaşıyor. Bir gece barda alkolün dozunu kaçırdıktan sonra uyanacağı sabah, bambaşka geçecek iki hafta kapısını hiç çalmadan, gelişine güzel açıyor. Yolu önce Çetin'le, sonra abisi Tekin'le, sonra da hepsinin yolu mafyayla kesişiyor. Ayrı gezegenlerin vurgusu, bir cümlede de verilebiliyor aslında. Coğrafyanın farklılıklarının çekiştirdikçe benzeşen yüzü, yazara da okuru romanın içinde tutan bir anlatım kazandırıyor. Hikayesini kahramanlarımızın ağzından anlatan Orth, olayları bir Tekin, bir de Mavi üzerinden aktararak okura, bu iki coğrafyanın dilini, olaylara bakış açısını ve yaşam tarzlarını karşılaştırma olanağı sunuyor. Ayrıca bu aynı zamanda romanın daha hızlı okunmasını da sağlıyor. Böylece okur, hikayeden kopmuyor. Tekin ve Mavi'nin arasındaki uçurum, hani az önce de dedim ya, Türk filmlerine konu olan senaryonun yaşamın içindeki çırpınışı gibi. Bu çırpınışın hikayesinin bir yerinde yurtdışı ile ülkemiz arasında bir kıyaslama da yapılıyor. Bu kısım da özellikle güncelliğini koruduğundan ilgi çekici. Kıyaslamanın anlatımı Tekin'in, taksideki bir müşterisinin sözlerine öykünmesiyle başlıyor. Bu kıyaslamanın bir yerde Gültepe/ Levent ile New Jersey/ New York şeklinde verilmesini de seviyorum. Aşağıda okuyacağınız alıntıda sözü geçen kıyaslama, bana da çok sevdiğim dizi How I Met Your Mother'ı hatırlatıyor. Hadi biraz da Mavi ve Tekin'in aşkından söz edelim. Vay be! diyor insan. Belki de aşk duygusu her koşulda güzel bir şekilde gerçek olsun istediğinden, bilemiyorum. Ama Tekin'in şu sözlerini de paylaşmak istiyorum sizinle. Aşk böyle bir şey olabiliyor çünkü. İnsan bal gibi aşık olduğu ve sevildiğini bildiği o yerde kendini kanatmaya, hançerlemeye meyilli. Yine de kendi içlerinde aşkı en gerçek, o can yakıcı yerden tanımlamayı da biliyorlar. Kendimi Mavi'nin etrafındayken alevlerle gösteri yapan bir sirk cambazı gibi hissediyordum, (Sayfa 100) diyor Tekin. Mavi'yse Mıknatısa doğru çekilen zavallı bir demir parçası gibiydim... (Sayfa 102) diye tanımlıyor hissettiklerini. Görkemli bir yaşam süren Vardar Ailesi'nin iş yaşamını geliştirirken verdiği mücadeleye tanıklık ettiğimiz sayfalarda, aynı şekilde gerek iş ilişkilerinde gerek aile içi ilişkilerde yaşanan anlaşmazlıkların birlikte çıkılan yolculuklardaki etkisini görüyoruz. Hani hayatta Bu kadar da olmaz deriz ama tam olarak o kadarı da olur ya! Tesadüflerin yaşamımızı nasıl şekillendirebileceğini görmüşüzdür. Kitapta da sadece iki haftaya sığan onca maceraya tanıklık ediyoruz aslında özetle. Bu da olmaz artık! dediğimiz şeyler, müthiş bir inandırıcılıkla gerçekleşiyor. Birey olma, ekonomik güç kazanma ve bu yolda karşımıza çıkan fırsatları nasıl değerlendirdiğimizin soruları zihnimizde akarken, kendimizi de bu komplonun içinde bir yerde, hikayenin bir parçası olarak buluyoruz. Bu hikaye artık biziz. Kitapta kahramanlarımızın gittikleri mekanlarda, sanki onlar oradayken biz de bir yerlerden onları izliyormuşuz hissi veren Orth, bize bir de olaylara başka yerlerden bakma şansı veriyor. Ama buna alıştırmıyor. Çünkü insan alıştığı manzaraya kafasını kaldırıp bakma zahmetinde bulunmuyor. Oysa güzellikler sonsuz. Ve bazı evlerin pencerelerinden dolunay görünüyor. Aşkın ve tehlikenin olduğu yerde, hayat denen şey soluksuz yaşanıyor.