Hip hop, popping, house gibi tüm sokak dansı türlerini bünyesinde barındıran dans yarışması Red Bull Dance Your Style'ın 2022 Dünya Finali, 10 Aralık'ta Güney Afrika'da gerçekleştirilecek. 30 ülkeden 60'tan fazla dansçının dünyanın en iyisi olmak üzere ter dökeceği yarışmanın jürilik görevini ise izleyiciler üstlenecek. Red Bull Dance Your Style'a dair daha fazla bilgi için Red Bull/DanceYourStyle adresini takip etmek mümkün. Red Bull Dance Your Style 2022 Dünya Finali, dünyanın en iyi dansçılarının mücadelesine sahne olmaya hazırlanıyor. Hip hop, popping, house dahil neredeyse tüm sokak dansı türlerini bünyesinde barındıran Red Bull Dance Your Style 2022 Dünya Finali, Güney Afrika'nın Johannesburg şehrinde, 10 Aralık Cumartesi akşamı gerçekleştirilecek. Yarışmada 30 ülkeden 60'tan fazla dansçı, birincilik için tüm hünerlerini sergileyecek. İzleyicinin jüri olarak kazananı belirlediği yarışmada dansçılar önce dans pistine sonra birbirlerine meydan okuyacak. Red Bull Dance Your Style 2021 Dünya Finali'ne katılmaya hak kazanan 27 finalist, bu sene gerçekleştirilecek 2022 Dünya Finali'nde direkt yer alacak. Bunun yanında 2022 ülke finallerini kazanacak dünyanın dört bir yanından sokak dansçıları da bu sene Red Bull Dance Your Style 2022 Dünya Finalinin bir parçası olma fırsatına sahip olacak. Geçtiğimiz senenin Güney Afrika ulusal finalinin kazananı dansçı Shanny J, ülkesinin ev sahipliği yapacağı bu muhteşem etkinliği dört gözle beklediğini ifade ederek Aralık ayında gerçekleştirilecek Red Bull Dance Your Style 2022 Dünya Finali'nde kendi ülkemde Güney Afrika'yı temsil etme fırsatına sahip olduğum için çok mutluyum. Ulusal finali kazanmak rüya gibiydi ve şimdi de memleketimde dünyanın en iyi dansçılarına karşı yarışacağım için çok heyecanlıyım; oldukça sıkı bir antrenman sürecindeyim dedi. Red Bull Dance Your Style 2021 Türkiye Finali'nin kazananı olan ve ülkemizi dünya finalinde temsil etme hakkını da kazanan Akay Üstünel ise Red Bull Dance Your Style 2021 Türkiye Finali'ni kazanmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Dans etmeyi çok seviyorum, bayrağımızı ve ismimi yukarı taşımak istiyorum. Bu sebeple Güney Afrika'ya gitmek, en iyilerle yarışacak olmak benim için büyük bir heyecan dedi. Red Bull Dance Your Style 2022 Dünya Finali, bugüne kadar gerçekleştirilecek ikinci dünya finali olma özelliğini taşıyor. İlk Red Bull Dance Your Style Dünya Finali 2019 yılında, Paris'teki tarihi Grande Halle de La Villette'de 4000'den fazla katılımcı ve dünya çapında 3,8 milyondan fazla canlı izleyici ile gerçekleştirildi. Hollandalı dansçı Shinshan, dünyanın her yerinden yarışmaya katılan 39 dansçıyı geride bırakarak ilk Red Bull Dance Your Style dünya birincisi oldu.


Gayrimenkul sektöründe Türkiye'de bir ilki gerçekleştiren Redstone Gayrimenkul Şirketi'nin kurucusu, başarılı iş insanı Evrim Kırmızıtaş Başaran ve Yeşim Kale Art Gallery'nin kurucusu sanatçı Yeşim Kale, kültür ve sanat farkındalık projesi kapsamında yine bir ilki gerçekleştiriyorlar. Redstone Gayrimenkul gerek kendi ofisinde, gerek eğitim toplantılarında resim ve heykellerden oluşan sanat eserlerini sergileyecek ve sanatçılarla yeni koleksiyoner adaylarını buluşturacak. Gayrimenkul dünyasına, her eve, işyerine, ofise sanatı götürmek ve ülke genelinde sanat farkındalığı yaratmayı amaçlayan, gençlerin sanata karşı bilinçli bir yaklaşım sağlamak ile ilgili sosyal sorumluluk projesini üstlenen ve ileriye dönük başarıların mimarı olacak iki kadın girişimciye başarılar diliyoruz.


Geçtiğimiz günlerde lansmanı gerçekleştirilen ve 20 Kasım'da ziyarete açılan, Nike iş birliğiyle hayata geçirilen ''HOPE ALKAZAR'' projesi; 11 senedir hizmete kapalı olan, Beyoğlu'nun başlıca sembollerinden Alkazar Sineması'nı yapay zeka ve inovasyon olguları ile yeniden hayata döndürüyor. Eserlerinde AI ve Dataları piksellere işleyen ve muazzam sanat eserleri ortaya koyan yeni medya sanatçısı Refik Anadol'un Nike desteğiyle hayata geçirdiği Alkazar Rüyası projesinde tam 150 Yeşilçam filminden kareler bulunuyor. Proje, bu kadar fazla sayıda sinema filminden elde edilmiş verinin AI ile birleşerek fiziksel bir deneyime dönüştürülmesi konusunda dünyada bir ilk olma özelliğini taşıyor. Alkazar rüyası, dünyada ilk defa eski sinema arşivleri ile yapay zekanın bir araya getirildiği ve izleyici hareketleri sayesinde form değiştirebilen interaktif bir deneyim sunuyor. Alkazar Rüyası'nın ilk 12 dakikası, yapay zeka tarafından oluşturulan eşşiz bir sinema sekansı sunuyor. Sekansın içerisinde 150'den fazla Yeşilçam filmi ile bu filmlere ait kayıtlar ve görüntüler yer alıyor. Refik Anadol ile ekibinin Türk sinema arşivlerine dalarak elde ettiği ve ezber bozan bir biçimde görselleştirdiği bu verilerden oluşan ilk 12 dakika ziyaretçiyi mekanın mimarisi ve tarihi boyunca ev sahipliği yaptığı hatıralarla bağ kurmaya davet ediyor. Alkazar Rüyasının son 8 dakikasında ise Refik Anadol bir ilki deniyor. Bu bölümde yapay zeka ve hareket bir araya geliyor ve insanlar ilk defa katılımcı olarak kolektif bir pigment halinde sahnenin parçası oluyor. Ziyaretçi bu kısmı ister gezerek ister dans ve yoga gibi çeşitli özel spor seanslarına katılarak deneyimleyebiliyor. Nike'ın öncülüğünde spor ile bütünleşen interaktif deneyim ile hareket etmenin gücünü tam anlamıyla yaşayabiliyor. Nike'ın Türkiye Kıdemli Pazarlama Direktörü ve Ülke Lideri Ahu Altuğ'un yer alacağı MMA Etkinliği panelinde Ahu Altuğ, Hope Alkazar Sahnesi'ni eşsiz kılan yönlerini anlatmak için heyecanlı olduğunu belirterek şunları söyledi; ''Türkiye'nin çok daha fazla umuda, heyecana, cesaretlendirilmeye, farklı fikirlere ihtiyacı olduğu doğru bir dönemde; Nike olarak nasıl bir platform oluşturabiliriz ki kültürü, sanatı, sporu bir araya getiren, özellikle gençler için kendini rahat ifade edebildikleri, hayal kurabildikleri, kurdukları hayalin peşinden gidebildikleri bir platforma dönüşür niyetiyle yola çıktık. Bu yüzden platformun ismi ''HOPE ALKAZAR'' oldu. Geçmişi de anarak ve mekanın kendi doğasına ve büyüsüne inanarak bu platformu oluşturduk, Ayrıntılarını MMA'de ki oturumumuzda paylaşacağız '' dedi. Dünyaca ünlü yeni medya sanatçısı Refik Anadol ise; ''Refik Anadol Studio'' tarafından büyük teknolojik yatırımlarla tasarlanan ''Alkazar Rüyası'' nın çıkış noktasını: ''İşlerimde yapay zeka ve veriyi 10 yıldır kullanıyorum. Fakat daha önce hep hayalim olan, ''Bir Mekan Rüya Görebilir mi?'' sorusu aslında uzun bir araştırma süreci. Alkazar gibi bu kadar malzemesi olan bir sinema salonunu anıyla, saygıyla, yapay zekayla birleştirmek çok muazzam. Bu proje için; 1947 2010 yılları arasında 150 adet Türk sinemasında yer alan duayenlerin aklından, zihninden çıkmış eserleri kullandık. Bunu yaparken de yapay zekayı bir restorasyon biçimi olarak, hatırlama biçimi olarak kullandık. '' sözleriyle ifade etti. Kullanıcılar bu platformda spor, sinema, tiyatro ve farklı pek çok deneyimi yaşamaya devam edecek. Programların çok büyük bir bölümüne katılım ücretsiz olacak. Programlarda yer almak için Nike ve HOPE Alkazar'ın web sayfası üzerinden önden kayıt yaptırılabilecek. Bugüne kadar etkinliklerinde Yapay Zeka ve İnovasyon konularını sektörün fikir önderleriyle işleyen MMA Türkiye'nin SMARTIES İnovasyon ve Yaratıcılık Günleri özelinde ilk kez yaratıcılık ve yapay zekayı bir araya getiren dünya çapında bir sanatçı ile sektör meraklılarını buluşturmaya hazırlandığı sanal etkinlik için gün sayıyor.


40. Sanat Yılını 07 Mart 24 Mart 2020 tarihleri arasında Galeri Diani'de kutlayacak olan sanatçı Reha Yalnızcık, SEYAHATNAMEDEN Yolculuklardan Çeşitli Tadlar, Pullar ve Kartpostallar temalı sergisi ile sanatseverlerle buluşmaya hazırlanıyor. Ressam Reha Yalnızcık'ın 07 Mart 24 Mart 2020 tarihleri arasında Galeri Diani'de açacağı Seyahatname'den Yolculuklarda Çeşitli Tadlar, Pullar ve Kartpostallar temalı sergisinde, düşünce dünyasında çıktığı yolculukların uğrak yerlerinden farklı farklı noktalara bakışlar, çeşitli tadlar, pullar ve kartpostallar yer alıyor. Kendine has tarzı ile dikkatleri üzerine çeken Yalnızcık, Devlet Tatbiki Güzel Sanatlar Yüksek Okulu Grafik Sanatlar Bölümünden mezun oldu. Sanatçının her zaman en büyük arzusu yalnızca resim yaparak yaşamak oldu. Önceleri resim ve grafik sanatları birlikte devam ettirdi. Bu süreçte ilk kişisel sergisi Doğa ile Haşır Neşiri (1980 İstanbul Taksim Sanat Galerisi), Barış'a (1981 İstanbul Taksim Sanat Galerisi), Benim İstanbul'um (1984 İstanbul Taksim Sanat Galerisi), Her gün 23 Nisan (1985 İstanbul Taksim Sanat Galerisi) sergilerini bu dönemde gerçekleştirdi. Günümüze kadar 80'in üzerinde kişisel sergi açan Yalnızcık, 150'nin üzerinde karma sergiye katıldı. Ayrıca kendi gibi ressam olan kızı Perincan Yalnızcık ile ortak 14 sergiye imza attılar. 1988-89 yıllarında çocuklara televizyondan resim dersleri verdi. Pek çok probleme göndermeler içeren resimleriyle oluşan sergilerinin dışında, çok önem verdiği düşünme eğilimine dikkat çekme adına 1992 yılında düşünce kitapları yayınladı. Yurtiçi ve yurtdışında çok çeşitli yayınlarda yer aldı. Kartpostal, kupa ve telefon rehberi gibi UNICEF ürünleri için eserleri seçildi, yayınlandı. 1992'de sanatçıya Çocuk Vakfı tarafından Son Kırk Yılın Çocuk Resimlerine Katkı Ödülü, Inepo'nun ilk kez dağıttığı Çevre Sanat Ödüllerinden; Resim Dalı ödülü verildi. Sanatçı ayrıca 2013 yılında Dünya Kardeşlik Birinciliği Mevlana Yüce Vakfı'nın, Plastik Sanatlar ödülüne layık görüldü. Yalnızcık'ın 40 yıllık sanat birikimini yakından hissederek takip etmek isteyen sanatseverler, 07 Mart 24 Mart 2020 tarihleri arasında Galeri Diani'ye gidebilir.


Dünyaca ünlü fotoğraf sanatçısı Renate Graf'ın İpek Yolu'nda ve Zamanda Geriye Yolculuk başlıklı sergisi 18 Nisan 2022 Pazartesi günü Muse Contemporary Sanat Galerisi'nde sanatseverlerle buluşuyor. Sergi, Avusturya Kültür Ofisi'nin destek ve organizasyonuyla Fransız Konsolosluğu himayesinde ve de Institut Français İstanbul'un katkılarıyla gerçekleşiyor. Bu sergi ziyaretçileri zaman, alan, yaşam yerleri ve manzaralar yardımıyla değişmez olanı sorgulamak üzere yolculuğa davet ediyor ve adeta tüm dünya hükümetlerine ve insanlığa beraber harekete geçme çağrısında bulunuyor. Bu kutsaldan yola çıkan ama küresel ısınmaya dikkat çeken kararlı bir aktivist olan Renate Graf kadrajından insanları iklim mücadelesi ve çevresel değişimle yüzleştirdiği, vicdanları uyandıran derinliğe sahip dikkatleri bu konuya çeken bir sergi. Sergide çok sayıda geniş formatlı fotoğrafın yanı sıra buzulların erimesinin izlenebildiği projeksiyon gösterimleri ile çevre kirliliği ve küresel ısınma ana teması tamamlanıyor. Renate Graf'ın 1993 yılında Anselm Kiefer ile birlikte İpek Yolu rotasında üç aylık keşif yolculuğu sanatçı için güçlü bir ilham kaynağı olmuş. Bu dikkat çekici serginin küratörlüğü ise Nicolas Martin Ferreira tarafından yürütülüyor. Sergi 19 Nisan 2022'den itibaren Avusturya Kültür Ofisi, Fransız Enstitüsü İstanbul ve Muse Contemporary Sanat Galerisi'nde İstanbullu sanatseverlere kapılarını açacak.


2002 yılında spiritüel alana EFT, NLP, RÜYALAR, RE İKİ, FENG SHUİ, THETA HEALİNG, ACCESS BARS, YAŞAM KOÇLUĞU, NUMOROLOJİ, RENKLERİN PSİKOLOJİSİ gibi daha birçok eğitim alarak adım atmış oldum. Atölye çalışmaları, seminerler, kişilik analizi, kurumsal alanda eğitimler, bireysel harita yorumları ve renk eğitimlerine 2017 yılından bu yana devam ediyorum. Renklerin çok fazla bilinmeyen gücü sayesinde kişilere ait olan Yaşam Yolu renkleri tanıştırıp kendilerine ayna tutuyor farkındalıklarını fark ettiriyorum. Şu anda ise Renkolog olarak Renkoloji alanında harita ağı ile insanlara çok farklı bir pencereden bakmalarını sağlıyor ve farklı bakış açıları yaratıyorum. İnsanlığa yaydığı enerjiyi kişilerin kendilerini ve karşı tarafını kolaylıkla tanımaları için renklerin sessiz diline tercümanlık yapıp tüm dünyaya renkleri tanıtmak hedeflerim arasında. Renkler ve kişiler arasında güçlü bir ilişki olduğunu ispat etmek için birlikte çalışarak bu serüvene beraber çıkıyoruz. Yaptığım tüm araştırmalarımda ve çalışmalarımda sevilen birçok rengin içinde kişiliğinizle ilgili bilgilerin olduğunu tespit ettim. Sarı dediğimde güneşin gelip geçiciliğini, yeşil dediğimde güveni, indigo'da otoriteyi, pembeyi konuştuğumuzda duygusallığını yansıtmaktadır kişiler. Beden dilinde renkleri nasıl kullanılması gerektiğini kişiler kendilerine ait olan yaşam yolu rengi ile daha kolay öğrenmesi için birlikte kısa bir yolculuğa çıkıyoruz. Son olarak ''Rengine Yolculuk'' adında bir kitap çıkardım. Renklerle ilgili birçok bilinmezi, formüleri, olumlamaları ve onaylamaları bu kitapta okuyuculara sundum. Renkler görsel iletişimin ilk öğesidir. Hayatın içinde renkler belli mesajları vermek için kullanır. Bilinçli olarak kullanılan renklerin başarıya katkısı bilimsel olarak kanıtlanmıştır. Zihne olumlu çağrışımlar yaratarak psikolojik, sosyolojik, fiziksel zihin yönlendirmesi yapmaktadır. Renklerin anlamını ve bilincini geliştirerek elde edilen öz-farkındalığının önemini anlatmaktayım. Real olan renkler kişilerin duygusal yönünü tetiklediği gibi işe kolaylıkla konsantre olmalarını sağlar. İlişkide uyumlu olan renk kişiliklerine ulaşıyoruz. Hangi meslek grubunda yer almalısınız ve devam etmekte olduğunuz mesleğinizde ki başarınız için renkler nasıl yol gösterir acaba? Renginiz hangi çakranıza denk geliyorsa oradaki rahatsızlıkların sinyallerini ve olumlamalarını aktarıyorum. Sizlere konulan ismin sebebini, doğum tarihiniz, kısacası rakamlar ve harflere tercümanlık yapıp hayatınızı kolaylaştırarak stresten uzak kalınmasına adım atmış oluyorsunuz. Kişilere ayna tutup renkleri sayesinde farkındalıklarını fark ettiriyorum. Renk paletindeki renkleri tercüme ederek bilinçli olarak isteklerinize kavuşmanız için nokta atışları yaptırmaktayım. Renk analizi sayesinde '' Renk Haritanızı'' oluşturarak karşılıklı olarak başlattığım terapi sürecini yürütmekteyim. Kişilerin temel, karanlık ve üstün özelliklerini kendisine ait olan rengi ile meydana çıkartıp etkili, dikkat edilmesi gereken yaşam için olumlamaların olduğunu hatırlatmaktayım. Hayatı, sağlığı, mesleği, ilişkide uyumu ve hedeflerinize kolaylıkla ulaşabilmek için YAŞAM YOLU ve RENKLERİN özelliklerini bilmek yolunuza ışık tutacaktır. Renkler günlük hayatımızda evde, işyerinde, giysilerimizde, okulda, doğada ve çevremizde her yerde daima bizlere eşlik etmekte ve yaşamı kolaylaştırmak için ip uçlarını sunmakta. Her rengin kişilere hissettirdiği bir enerjisi vardır. Size sıradan gelen bir renk duyguları, bulunduğunuz ortamı ve ruh halinizi etkiler. Hatta farklı bir yöne bile çekebilir. Ama en önemlisi ise doğru bir yerde yanınızda yer alırsa sizleri dengeye getirebilir. Renklerle insanlar arasında güçlü bir bağ olduğu ispat edilmiştir. Aynı bağ kullanım alanlarınız için de geçerlidir. Renklerin etkileme gücü yüksek ve yaydığı frekans etkileyicidir. Bu yüzden kullanılan alanlarda hangi enerjiyi yaydığını, nasıl etkilediğini ve doğru yerde nasıl kullanılması gerektiğini bilmekte fayda vardır. Dinlenme ve rahatlama alanlarında mavi-yeşil rengine yer verildiğinde güven ve huzur frekansında kalmak mümkün. Kırmızı, turuncu, sarı renklerini ışık almayan yerlerde kullanmak aydınlık bir ortam yaratacaktır. Mor ve altın rengini sanat, yaratıcılık yönünüzü yansıtmak istediğiniz yerlerde kullanmak mümkündür. Bundan sekiz sene önce renklerle çalışmalarıma başladığım ilk günlerde şaşkınlığımı hiç gizleyemedim. Her öğrendiğim rengin enerjisi beni daha çok bilgi öğrenmeye davet ediyordu. Nasıl oluyorda renkler bu kadar yaşantımızın içinde bulunuyor ve yer kaplıyordu. Ve bizler hiç dikkat etmeden, bilmeden, onların frekansından yararlanmadan yaşamın akışında olup farkında olmadan renkleri kullanıyormuşuz. Günlük yaşantımızda renklerin yaydığı enerjiden faydalanmak gerçekten inanılmaz yaşam hafifliği yarattığı gözlemlerim arasında bulunmakta. Gözlemlerim sayesinde eğitimlerde ve kişilerle olan çalışmalarımızın daha kalıcı olması için anlattıklarımı, formülleri ve uygulamaları bir araya getirip insanlığa hizmet vermek için kitabımı yazmaya karar verip okurlarla buluşturmak istedim. Tüm dünyaya açılıp insanlığa etraflarında olan renklerin enerjisi ile tanıştırıp yaşam kolaylığını göstermek amacındayım. Bu amaç kapsamında bizleri hiçbir zaman yalnız bırakmayan gerçek dost ve arkadaşımız olan kendimize ait yaşam yolumuzun harika hatta muhteşem renkleri ile yolculuğuma başladım. Renkleri kişilere ve tüm dünyaya varlığını nasıl gösterdiğini ve kişilere ait olan kendi rengine daha kolay ulaşması için üç yıl içerisine ''RENGİNE YOLCULUK'' kitabımı yazarak sevgili okurlarla buluşturdum. Tüm kitap evlerinden renklerin harika dünyasına anlatan RENGİNE YOLCULU'ğa ulaşılması mümkün. Pandemiden dolayı internet üzerinden sevgili okuyucularıma ulaşıyor renk kitabı. İnsanlar gerçek birer değer renkleri ise bulunmaya değer bir hazinedir. Kişilerle olan ilişkim içinde gördüğüm renk yansımaları ve hayatı terk etmediğim müddetçe renklerle çalışmaya ve hazineleri keşfetmeye devam edeceğim. Rengine yolculuk kitabım için muhteşem yorumlar alıyorum. Tabi bu beni çok mutlu ediyor. Bu yüzden renklerin başka yönünü anlatacak kitabım için yeni projelere yer vermeye adım attım. Tıp alanına renklerin gücü ile yardımcı olacak konular ve kurumsal şirketler ağında renklerin farklı yararlı yönlerinin nasıl işleyeceğini kapsayacak çalışmalar başlayacak. Eğitimler, seminerler, workshoplar, atölye çalışmaları ve bireysel danışmanlıklar devam etmektedir. Dünyaya, ülkeme kitabımı ve çalışmalarımı yayma ilk hedeflerim arasında. Ne kadar paylaşımcı olursak yaşam o kadar ışık saçar felsefesini kabul ederek insanlık için renk olsun diyeceğim. Çalıştığım dokuz rengin frekansını tek bir renk olarak daha geniş yorumlayarak okuyucularla buluşturacağım. Renklerle ilgili özel yolculuğa ve merak edilenleri aydınlığa çıkarıp, şifa dağıtan ve şifa alan Renkolog kimliğim ile yol almaktayım. Parmak izimiz ne kadar önemli ise renklerde hayatımızda sessiz bir dil ile bir o kadar önem taşımaktadır. Bu önemi uzun yıllar aldığım renk terapi eğitimi ile taçlandırdım. Renklerin enerjisini öğrenmek isteyen kişilere eğitimlerde, seminerlerde, bireysel çalışmalarımızda bir araya gelerek bilgileri aktarıp kişiler yoluna devam ediyor. Aramızda ki renk bağıda hiçbir zaman kopmamaktadır. Kırmızı rengi uyarıcı, kışkırtıcı, mutluluk ve heyecan verici bir renk. Tutkuyu, yüksek enerjiyi ve dürtüleri tetiklediği için aşk ile olan bağlantısı kanıtlanmıştır. Arzu hissinin ait olduğu kırmızı rengi kişilere ihtiraslı aşk hayatı sunar. Sağlık alanında huzur veren yeşil ve mavi rengidir. Aşk hayatında ise kırmızı, pembe. Sosyal hayatınızda bulunduğunuz alanın durumuna göre sıcak ve soğuk renkler seçilmeli. Hatta mono kromatik renkten yararlanılır. Çalışma alanlarında renklerin tonlamaları, sübliminal olarak nasıl algılanacağı, kişilerin konsantrasyonunun nasıl etkileneceği renklerin yaydığı enerjide gizlidir. Herkesin kendi rengini öğrenmeleri için haritalarını meydana çıkararak yaşam olsun, renk olsun, renginizle yaşam daha kolay olsun sloganıyla yoluma devam ediyorum. İnsanlık var olduğu müddetçe renkler size bizlerin aracılığıyla göz kırpmaya devam edecek. Ait olduğunuz yaşam yolu renginiz, hayatınızın izlenmeye değer bir yol olduğunu hissettirecek. Güzellikler sizlerin renginizde gizli. Yeter ki rengine yolculukla kendine ulaşmayı bil.


Kuzguncuk'ta Yeşim Kale Art Gallery'de 26 Mart 24 Nisan 2022 tarihleri arasında sergilenecek olan resimler, bir açılış kokteyli ile sanatseverlere ve basın mensuplarına tanıtıldı. Kelimeler, yazarların dilidir. Renkler, ressamların... Notalar, bestecilerin dilidir. Hepsi de sanattır ve bir bütündür. Yazmayı ve kelimeleri çok seven Yeşim Kale, bu sergisinde, renklerin yazdığı hikayeleri bizlerle paylaşıyor. Her renk, bir kelimeye; renklerden ortaya çıkan her figür bir kurgu hikayeye dönüşüyor. Birbirinden bağımsız hikayeler, benzer renklere rağmen özgün resimler oluşturuyor. Sanatın, duyu organlarına, oradan da beyin ve kalbe hitap etmesi çok mühim... Soyut resimler, o resme bakanların görmek istediği oluşumları ve duyguları anlatır. Önemli olan, yazarın ne hissettiği değil, ne hissettirdiğidir. Bu hikayeleri renkler yazdı, izleyiciler okuyacak ve yorumlayacak. Renklerin Yazdığı Hikayeler sergisindeki tavus kuşu resmi, sergide yer alan müzik ve dans gösterisine de ilham oldu. Tresreinodanza grubundan Tavus kuşu eteğiyle flamenko dansı yapan Cevriye Ünal'a, çelloda Feride Öget, flamenko gitar'da Ümit Yıldız eşlik etti.


Portreleri yanında nü çalışmaları ile de nam salmış bir ressam ve heykeltıraş olan Amedeo Modigliani'nin eserlerine bakıldığında Afrika ilkel sanatının etkileri göze çarpmaktadır. Sanatçının heykellerinde Afrika masklarında olduğu gibi ince yüz hatları, çukur gözler ve uzatma ile sağlanan deformasyonlar görülmektedir. Heykellerindeki bu karakteristik anlatım daha sonra ortaya koyduğu portre çalışmalarında da etkilerini göstermiştir. Modigliani'nin resimlerini başta çağdaşları olmak üzere diğer ressamlardan ayıran özellikler portrelerindeki uzun boyun, boynun üzerine hafifçe eğilmiş bir şekilde yerleştirilmiş baş, uzatılmış oval yüz, kapalı yahut genellikle göz bebeği olmayan açık badem göz, büzülmüş dudak, uzun sivri burun ve düşük omuz gibi detaylardır. Sanatçının portrelerindeki bu özellikler idealize edilmiş kadın figürlerinden esinlenilerek oluşturulan Rönesans dönemi Çıplak Venüs geleneğinin bir uzantısı gibi duran nü çalışmalarında da görülmektedir. Venüs betimlemelerinden farkları, barındırdıkları erotizmin mitolojik, alegorik veya anekdot bağlamdan uzak ifade edilmiş oluşudur. Başka bir açıdan Modigliani'nin nü çalışmaları natüralizm ve zarafetin sağduyulu ve dengeli bir birleşimi olmaktan çok, açık bir şekilde cinselliğiyle ortaya çıkmaktadır. Üslubu figüratif ama aynı zamanda son derece etkileyici olan nü çalışmalarında Modigliani, kadın çıplaklığını doğrudan sunarak salt resmin erotizmini vurgulamaktadır. Modigliani'nin çıplaklarında asimetrik vücut hatlarına sahip, tenlerinin ışıltısını vurgulayan koyu renkli bir yatak örtüsü üzerinde uzanmış haldeki kadınlar yer almaktadır. Ne zengin kumaşlar, ne mücevherler, ne süslü bir arka plan kullanılmıştır. Modigliani resimlerinde mekana ilişkin kaygıdan çok karşısındaki modelin kendisinde uyandırdığı heyecan ve düşünceleri biçimlendirme telaşı içindedir. Bu sayede çıplak figürler son derece basit geri planlar üzerine resmedildiği halde cinselliğin gücü ortaya konabilmiştir. Figürler yakından ve genellikle yukarıdan görülürler. Stilize vücutları tuvalin tüm genişliğini kaplamakta, elleri ve ayakları genellikle resim çerçevesinin dışında kalmaktadır. Yüz ifadeleri cesaret yüklüdür ve çıplaklıklarıyla övünür halde rahat tavırlarıyla dikkat çekmektedirler. Resimlerindeki çıplakların izleyiciye bakan gözleri çıplaklıklarından rahatsızlık duymadıklarını ve izlendiklerinin farkında olduklarını göstermektedir. Modigliani kadınları, erkeğin karşısında bir haz nesnesi olarak bulunmaz. Onun kadınları çoğu insan tarafından kaba, pornografik ve ahlaksız olarak nitelendirilebilir fakat bu kadınlar her şeyden önce fazlaca hüzünlü ve karanlıktırlar. Ortak noktalarından biri de hüzün olan bu kadınların, yaratıcılarının kimliğini yansıtan umutsuz bakışları taşımaya çalıştıkları şehvete gölge düşürse de erotikliklerinden bir şey kaybetmemişlerdir. Modigliani'nin çıplaklarında ciddi kışkırtıcılık görülmez, aksine çıplakları bitkin, yalnız ve dalgın bakışlıdır. Bununla birlikte Modigliani'nin çıplaklarında kasık kıllarını açık bir şekilde betimlemesi resim sanatında bir tabunun yıkılışına önayak olmaktadır. Aynı zamanda boya konusundaki kaba kullanımı, yerleşikleşmiş bir uygulama olan pürüzsüzleştirilmiş yüzeylere ters düşmekte ve ressam bu yönüyle de farklılığını ortaya koymaktadır. Modigliani'nin çıplakları geleneksel ve avangard unsurların birleşimi niteliğindedir. Ressamın Batı sanatının klasik estetiğini, figüratif resim geleneklerini, Afrika ve Mısır heykelciliği hakkındaki bilgisini etkili bir şekilde birleştirdiği görülmektedir. Diğer tüm resimlerinde de olduğu gibi nü çalışmaları da ekspresyonist, duygusal ve dramatik özellikler taşımakta; sanatçının iç dünyasının, hislerinin bir dışavurumu olarak tüm yalınlığı ve etkileyiciliği ile karşımıza çıkmaktadır.


Sanatçı Hilal Özateş İlik'in ''Hayalden Gerçeğe, Kadrajdan Çizgiye' sergisi' 12 31 Mart tarihlerinde İFSAK'da İstanbul'daki sanatseverlerle buluşacak. Sanatçının dünyanın çeşitli ülkelerinde çektiği portreler ve o portrelerin karakalem çizimleri birbirini bütünleyerek sergilenecek. Hilal İlik'in Türkiye'deki ilk kişisel sergisi ''HAYALDEN GERÇEĞE, KADRAJDAN ÇİZGİYE'' sergisinin açılış kokteyli 12 Mart'ta 16.00'da gerçekleşecek. Sergi, 31 Mart'a kadar İFSAK'ta gezilebilecek. Hilal İlik, sergisinde ulaşmak istediği temayı da şöyle özetliyor: İnsanlık olarak birbirimize destek olmamız gereken bir dönemden geçerken, sergimde yakalamaya çalıştığım, bizi özel kılan farklılıklarımızdaki ortak insanlığın keşfedilmesini, farklılıklarımızdaki güzelliğin bizi birbirimize daha çok yaklaştırmasını umut ediyorum. Hilal İlik'in Hayalden Gerçeğe, Kadrajdan Çizgiye sergisi 12-31 Mart tarihleri arasında İFSAK'da gezilebilir. 1970 Balıkesir doğumlu resim ve fotoğraf sanatçısı, katıldığı pek çok karma sergiden sonra, ilk kişisel sergisini Mart 2022'de İFSAK'ta açacaktır. Görsel sanatlara tutkusu, karakalem ve ardından yağlıboya resim ile başlayan sanatçı, İFSAK'ta temel fotoğraf eğitimi, belgesel fotoğrafçılığı eğitimleri aldı. 2018'de Dayk Danzig ve Ramiz Şahin danışmanlığında, bir yıl süren ''BEYAZ GECELER'' projesinde yer aldı, eserleri İFSAK ve ISMMO'da sergilendi. Dayk Danzig'in danışmanlığını yaptığı ''OPUS REA'' proje grubuna katıldı. 2019'da önce İstanbul'da İFSAK'ta sergilenen, ardından İzmir'de Urla Belediyesi Fotoğraf Sanat Evi'nde açılan ''YEDİNCİ MÜHÜR'' temalı proje sergisinde yer aldı. İFSAK bünyesinde projelerde yer almaya devam eden sanatçı, 2020 yılından bu yana tutkunu olduğu resim ve fotoğraf dallarını kendine özgü bir şekilde birleştirdi. Dünyanın çeşitli ülkelerinde çektiği portre fotoğrafları ve onların karakalem çalışmalarından oluşan ''Hayalden Gerçeğe, Kadrajdan Çizgiye'' sergisiyle 12-31 Mart tarihlerinde İFSAK'da yer alacaktır.


Geçmişe bugünün gözlükleriyle bakmak, çoğunlukla şaşılık yapar. Soytarılık mesleği konusunda da böyle. Evet, mesleği dedim, çünkü soytarılık Avrupa'nın devasa saraylarında önemli mesleklerden biriydi. Akıllı bir soytarı hizmetine girdiği kralla kalmaz, hanedanda birkaç krala ardı ardına soytarılık yapabilirdi. Bu soytarılar, ünlü ressamların tablolarına mankenlik yapacak kadar saygın kişilerdi örneğin, saray ressamları aşçıların ya da seyislerin tablolarını bu denli çok yapmamıştır. Bu tabloları yapanlar arasında Velazquez gibi ustalardan Juan van der Hamen gibi biraz daha alçakgönüllü olanlara dek pek çok ressam bulunur. Verdiğim üç örnek Prado Müzesi'nden. 17. yüzyılda İspanya sarayının şatafatı büyüktü ama cücelerin saygınlığı sadece saraylarla sınırlı değildi. Örneğin Hollandalı ressam Jan Miense Molenaer'in, şu anda Berlin'de sergilenen tablosunda da bir cüce görürüz. Ressamla birlikte yaşayan, onun atölyesini paylaşan bir cücedir bu. Velazquez'e dönelim. Velazquez'in başyapıtı Nedimeler, kraliyet ailesinin çocuklarıyla birlikte tabloya poz veren saray nedimelerini resmeder. Tablodaki nedimelerden biri cücedir yaşından anlaşılacağı üzere, sarayda kıdemli bir çalışandır. Üstelik geleceğin kral-kraliçeleriyle birlikte aynı tabloda yer alacak saygınlığa sahiptir.


Alper Bakıcı sanat camiasında üzerinde durulmayan bir konunun görünürlüğünü ön plana çıkarmaya çalışan bir folklorist, kültür araştırmacısı ve illüstratördür diyebiliriz. Lisans eğitimimi Gazi Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Halk Bilimi Bölümü'nde, yüksek lisans eğitimimi ise Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı'nda tamamladım. Çeşitli akademik dergilerde kültür araştırmaları üzerine yazılar yayımladım. Türk sözlü kültür anlatılarını, özelde ise ekseriyetle hikaye ve masalları metinlerarasılık bağlamında yeniden kompoze ederek, kendi üslup ve formumla illüstrasyonlarını yaparak yorumluyorum. Çocukluk yıllarımdan bugüne kadar her zaman kültür, sanat ve tarihe karşı özel bir ilgi duydum. Çocukluk yıllarımda ansiklopediler karıştırırdım, orada gördüğüm sanat tarihine dair görseller ve tarihe dair verilen bilgiler beni her zaman etkilemiştir. Bunun yanı sıra tarihe ve özelde Türk tarihine her zaman ilgi duydum. Araştırma yapmayı seven, ayrıntılara dikkat eden birisiyimdir diyebilirim. Resim yapmayı çocukluğumdan beri severim. Evde çocukluğumdan kalma resimlerimi saklıyorum. Eğitim hayatım boyunca resim yapmak, keşfetmek, doğayı izlemek, izlediklerimi kağıda aktarmak istemişimdir. Bunun için bu soruya net cevap vermek zor, ama güzel sanatlara bir akademik disiplin olarak ne zaman bakmaya başladınız diye sorulursa yetenek sınavlarına hazırlandığım dönem diyebilirim. Sanata akademik bir disiplin gözüyle bakmaya başladığım bu süreçte, ben de yetenek sınavlarına hazırlanırken bir şeyler öğrendim. Hacettepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Heykel Bölümü'nü kazandım, ama tercihimi Gazi Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Halk Bilimi Bölümü'nden yana kullandım. Nedeni iki disiplin arasında bir tercih yapmak değildi belki de ama yukarıda vermiş olduğum bilgiler dahilinde Edebiyat Fakültesi'nde daha başarılı olacağımı düşündüm. Lisans eğitimim bittikten sonra yüksek lisans eğitimime Güzel Sanatlar Eğitimi Bölümü Resim-İş Eğitimi Anabilim Dalı'nda devam ettim. İki disiplininde bana kattığı çok değerli akademik bilgiler olmuştur. Farklı alanlardan yararlanmam entelektüel bakış açıma olumlu yönde etkiler sağladı, bugün yeni bir şeyler üretmeye çalışıyorsam bunu çok yönlü bakış açısına borçluyumdur. Sözlü kültür içerisinde yer alan masallar ve hikayeler çalışmalarımın ilgi alanlarının başında gelmektedir. Özellikle masallarda yer alan olağanüstü tipler olan devler, dev anaları, karakoncoloslar ilgimi çeken konu başlıklarıdır. Bu arketipler kolektif hafızada uzun zaman yer edinerek günümüze gelmiştir ve semboller yoluyla önemli bilgiler vermektedirler. Carl Gustav Jung ve Freud'un Psikanaliz kuramı bağlamında bu çalışmaları inceliyorum ve illüstrasyonlarını yapıyorum. Masallara ilave olarak Evliya Çelebi Seyahatnamesi'nden bahsetmek isterim. Evliya Çelebi, masallarla birlikte özellikle üzerinde durduğum önemli konu başlıklarından. Yalnızca Evliya Çelebi Seyahatnamesi'ni inceleyerek ne yapmak istediğimi anlayabilirsiniz. Evliya Çelebi bu olağanüstülükleri seyahatnamesinde Acayip-ül Garaip olarak anlatmıştır. Hayatımda her zaman ilke olarak bulunduğum yer ve konum ne olursa olsun, yaptığım işin elimden gelenin en iyisi olmasına özen gösteririm. Bunu önemli bir prensip olarak görüyorum. Bu felsefeden yola çıkarak lisans eğitimimde akademik okumalar ile kendimi geliştirirken metinlerarasılık kavramı ile tanıştım. Kavramı biraz irdelediğimde sözlü kültüre ait olan masal ve hikayelerin resim yoluyla aktarılmasının ne gibi sonuçlar doğuracağı düşüncesi bende bugünkü düşüncelerimin şekillenmesini sağladı. Metinlerarasılık kavramı hakkında Kubilay Aktulum Yazıya dökülüp metinleştirildikleri andan başlayarak sözlü geleneğin ürünleri bir yeniden kurgulama nesnesi durumuna gelirler. Değişik dönemlerde sanatçılar, yazarlar söz konusu şu ya da bu folklorik bir ürünü yeni bağlamlarda biçimsel, anlamsal ve işlevsel dönüşümlerle yeniden yazmışlardır. Bir ülkeyi temsil eden, ulusal kültürün klasikleşmiş temel yapıcı unsurlarını ölü birer yapıt olma durumundan kurtarmanın en etkili yolu onları sürekli olarak yeniden kullanmak, bir başka deyişle güncellemektir yorumunu yapmaktadır. Özetlemek gerekirse metinler mit, destan, efsane, masal, hikaye, mesnevi ve roman düzleminde belli bir sıra halinde günümüz modern okuru ile buluşur. Bu metinler yazıldıkları dönemin kültürel, politik ve sosyal değişimlerine uğrar ve eklemeler yoluyla günümüze ulaşır. Metinler statik değil, dinamiktir. Benim metinlerarasılık kavramı ile ilgili olan düşüncem sözlü folklor ürünlerinin yeniden yazımı üzerine değil, yazılan bu eserleri plastik sanatlar yoluyla yeniden farklı bir dil ile kompoze etmek üzerinedir. Şunu ifade etmek gerekli ki sanat bir ihtiyacın sonucu ortaya çıkar. Ortaya çıkan duygu ve heyecan sizde bir şeyler bırakmış olmalı ki sizi bir şeyler üretmeye itsin. İşte benim kavramı irdeleyerek üzerinde durduğum düşünce ve heyecan ortaya eserlerimi çıkardı. Metinlerin yeniden yazımı ve aktarımı her dönem devam etmiştir. Metinlerin yeniden üretimi salt yazın ile de sınırlı değildir. Bir metin sinema yoluyla, tiyatro yoluyla, resim yoluyla ve daha pek çok farklı yöntemle aktarılabilir. Bu konuda verilecek sanırım en iyi örnek Grimm Kardeşler'dir. Jacob ve Wilhelm Grimm kardeşlerin Kinder und Hausmarchen Çocuk Masalları derlemelerini hepimiz biliriz. Grimm kardeşler Almanya'nın uluslaşma sürecinde Alman köylülerinden derledikleri masalları ebedileştirerek yeniden kompoze ettiler ve yayımladılar. Bununla da kalınmadı bugün dünyanın her yerinde Grimm Kardeşler'in masalları okunuyor, biliniyor ve hatta kültür endüstrisi yoluyla farklı alanlarda üretimi yapılarak pazarlanıyor. Yani üretim bir şekilde devam ediyor. Bundan üç dört sene önce bir alışveriş merkezinde yer alan dünyaca ünlü bir hazır giyim mağazasında Pablo Picasso'ya ait olan maskların küpe şeklinde satışa sunulduğunu gördüm. Picasso malumunuz modern sanatın öncülerinden. Afrika maskları sanatçının belli dönem ilgisini çeken konulardandı. Masklar Afrika yerlilerinin kültürüne ait bir estetik iken, Picasso bu kültürden esinlenerek kendi stili ile yorumladı ve modern sanata aktardı. Aynı masklar dünyaca ünlü bir hazır giyim mağazası tarafından küpe formatında satışa sunuldu. Evet burada kültür endüstrisinden bahsedebiliriz ama aktarma sürecinin önemli olduğunu düşünüyorum. Kim bilir belki gün gelir benim veyahut başka bir sanatçının farklı bir üslup ile çalıştığı bir konu başka bir aktarma sürecine dahil olur. Misyon konusuna değinecek olursak ben yukarıda da ifade ettiğim şekilde sözlü folklor ürünlerinin yeniden yazımı üzerine değil, yazılan bu eserleri plastik sanatlar yoluyla yeniden farklı bir dil ile kompoze etmek üzerine çalışmalar yapıyorum. Benim misyonum bu konuda öncül bir rol oynamak. Gelenekseli modern sanata aktaran bununla ilgili değerli çalışmalar yapan pek çok sanatçı var benim ise serüvenim biraz farklı. Ben çok yönlü bir çalışma alanı oluşturup halkbilimin sanat ile olan ilişkisini ön plana çıkarmak gayreti içerisindeyim. Bir yönümle halk bilimciyim bir yönümle sanatçı. Sözlü kültürde yer alan anlatılar hazır kalıpların biçimlendirmesi yoluyla oluşurlar. Toplumun belleğinde gelişerek varlığını devam ettirirler. Bu metinler yazıldıkları dönemin kültürel, sosyal ve politik değişimlerine uğrar ve eklemeler yoluyla günümüze ulaşırlar. Doğal olarak her yapıt biraz da olsa metinlerarasıdır diyebiliriz. İnsan bu değişimlerden etkilendiğine göre estetik bakışı da değişime uğramaktadır. Halkbilimi çalışmaları öz itibariyle geçmişe karşı nostaljik duygular besleyen ve milli kimliğin oluşma sürecinde fertler tarafından ilgi gören bir bilim disiplinidir. Halkbilimi mitleri, kahramanlık destanlarını, kutsallık atfeden mekanları ve birçok sözlü ürünü incelemesi sebebiyle özellikle 19. yüzyıl ile birlikte milli kimliklerin tanımlanmasında önemli bir rol üstlenmiştir. Halk terimi 19. yüzyılda genel nüfus içerisinde aşağı tabakayı ifade etmekteydi, köylü kavramı ile eşdeğer görülmekteydi. Bu değerlendirme şehirli orta sınıf tarafından yapılmıştır. Etnosentrik önyargıların burada ön planda olduğunu söylenebiliriz. Çok uluslu imparatorluklardan ulus devlete geçiş sürecinde halk kültürü ortak bağı simgelemesi açısından önemli görülmüş, incelemeye değer bulunmuştur. Almanya'da Herder halk şarkısı kavramını Alman diline sokmuştur. Herder'e göre her milletin dili ve edebiyatı milli bir karaktere bağlanmalıdır. Herder sanatın halk bilgisinden yararlanması gerektiğini savunmuş ve bu sayede klasik Alman edebiyatının temelleri atılmıştır. Bu konuda Grimm Kardeşler örneğini vermiştim. Derlenen masalların uluslaşma sürecine etkisi ve daha da önemlisi bugün kültür endüstrisi yoluyla farklı alanlarda üretimi yapılarak pazarlanabilmesi önemli bir konudur. Türkiye'de halkbilim çalışmalarına duyulan ilginin yine 19. yüzyılda başladığını görmekteyiz. Tanzimat dönemindeki yenileşme hareketleri hep batılılaşma olarak ele alınmış, edebiyat alanında yapılanların bir yenileşme mi yoksa geriye, öze dönüşü mü simgelediği çokça üzerinde durulmamıştır. İmparatorluğun yıkılma sürecinde farklı siyasi reçeteler sunulmuş, özellikle Balkan harbi sonrası yaşanan yenilgi ile birlikte milliyetçi düşünceler ön plana çıkmıştır. Halkbilimin milli kimliğin oluşma sürecinde aydın çevreler tarafından işlendiğini, erken Cumhuriyet döneminde de devam ettiğini görmekteyiz. Bugün gelinen noktada ise uluslaşma sürecinden çok daha farklı bir şekilde küreselleşen dünyada, kültür endüstrisi yoluyla kültürün tanıtımının yapıldığı bir dönemi yaşıyoruz. Bu soruyu yine Grimm Kardeşler'den bir örnek vererek açıklamak isterim. Jacob ve Wilhelm Grimm Kardeşler Kinder und Hausmarchen ismi ile derledikleri masallar bugün çocuk edebiyatı içerisinde değerlendirilmektedir. Masal deyip geçmemek gerekli. Grimm Kardeşler'in derledikleri masalların kültürün endüstri yoluyla görünürlüğünün arttırılması, hemen her alanda bu masallara bir yaşam alanı oluşturmuştur. Hepimiz Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler, Kırmızı Başlıklı Kız, Külkedisi, Fareli Köyün Kavalcısı, Bremen Mızıkacısı masallarını biliriz. Bu masalların bir şekilde endüstri tarafından üretimi ile karşılaşmışızdır. Belki masalı okuyarak, çizgi filmini izleyerek, sinema gösterimine giderek, belki de bir oyuncak mağazasında bu masallara ait oyuncakları görerek bir şekilde hafızamızda yer edinmişlerdir. Kültür endüstrisi kavramının Theodor Adorno tarafından ilk defa 1947 yılında Aydınlanmanın Diyalektiği isimli çalışmasında kullanıldığını görmekteyiz. Theodor Adorno'yu ABD'nin tüketici kültürü oldukça etkilemiş hem de rahatsız etmiştir. Mensubu olduğu Frankfurt Okulu, modern kapitalizm yoluyla oluşan sorunlara, özellikle kültür ve onun geliştirdiği zihniyet konusunda psikolojik bir kavrayış getirmeye çalışmıştır. Kültür endüstrisi, kapitalizmin etkisiyle ortaya çıkan bir kültürel oluşum olduğu için, uluslararası pazarın değişimlerine göre biçimlenmektedir. Kültür endüstrisinin içinde yer alan kültürel oluşum, toplumların katmalarından çıkan ve o toplumun kendi özvarlıklarını taşıyan değerlerden farklı olarak, dayatmacı bir şekilde, o toplumda endüstriyel süreçler sonucunda oluşturulmuş ve seri bir şekilde standart olarak üretilmiş ürünlerle kitlelere ulaştırılmış ve yeni bir kültürel sürecin ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Grimm Kardeşler üzerinden verdiğim örnekten de anlaşılacağı üzere sunulan bu ürünlerin dayatmacı etkisini görmekteyiz. Masal kahramanlarının endüstri yoluyla farklı şekillerde karşımıza çıkmasına karşılık bizim masal ve hikayelerimiz kültür endüstrisinde kendilerine yer bulamamıştır. Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalının bizde karşılığı Nardaniye Hanım Masalı, Külkedisi masalının karşılığı ise Küllü Fatma masalıdır. Bu masalların bilinilirliği ne durumdadır? Grimm Kardeşler'in masalları üzerine birçok illüstrasyon çalışma yapılırken, bizim masallarımızda bunu görememekteyiz. Bu konuda bir başka örnek daha vermek isterim. Cadılar birçok mitolojide özellikle de Batı mitolojisinde olağanüstü güçleri olan yaratıklar olarak işlenmektedir. Cadılık Avrupa'da Orta Çağ ile özdeşleşmektedir. Cadılar toplumdan dışlanan olağanüstü yaratıklar olarak süpürgeye binerler siyah kıyafetler giyer ve 'sombrero'ya benzeyen şapkalar takarlar. Hepimizin bu cadı figürleri hakkında kafasında oluşturduğu bir betimleme vardır. Evliya Çelebi seyahatnamesinde de obur cadılar ile karşılaşmaktayız. Bizdeki cadılar masallarda küplere binerler. Küplere binmek deyimi çok öfkelenmek anlamında kullanılır. Tarihimizde Tırnova Cadı Olayı olarak bilinen bir vaka vardır. Bugün Bulgaristan sınırları içerisinde kalan Tırnova' da 1833 yılında Yeniçeri Ocağı'nın kapatıldığı bir dönemde Tırnova Kadısı Ahmet Şükrü Efendi tarafından İstanbul'a gönderilen bir cadı avı mektubu bulunmaktadır. Bu mektup Takvim-i Vekayi'nin 69. sayısında yayımlanmıştır. Belki yukarıda verdiğim örnek Yeniçeri Ocağı'nın kapatıldığı bir dönemde Yeniçerilere karşı bir olumsuzlanma örneği olarak folklor üzerinden işlenmiş olabilir. Ama bu acayip ve garip olaylara inanalım ya da inanmayalım folklorda bir şekilde işlenmiştir. Bu örneklerden yola çıkarak şunu ifade edebiliriz ki; kültüre ve onun yeni bağlamlarda güncellemesine katkı sağlayan, değer veren toplumlar kendi kültürel değerlerinin üretimini devam ettirerek kitlelere ulaştırmışlardır. Bu yoldan çıkarak şunu ifade edebiliriz ki Batılı mitolojik anlatıların sanatsal ve kültürel alt yapısına saygı duymakla birlikte, kendi kültürel kodlarımıza değinen anlatılarında görünürlüğüne katkı sağlamamız gerektiğine inanıyorum. Kültürel malzemenin milli bir bakış açısıyla işlenmesi ve bu yolla kültürel ifadelerin çeşitlenmesi gereklidir. Unutmamak gerekli ki politik anlamda güçlü olan milletlerin kültürel malzemelerini milli bir yolla işledikten sonra küresel dünyada tanıtımını yaptıklarını biliyoruz. Öz itibariyle milli değerlere saygılı olup bu değerleri kültür yoluyla işlemek ve bir o kadar da evrensel değerlere saygılı olmak modern toplumun yerine getirmesi gereken bir ödevdir. Bu yolla insanlığın ortak mirasına farklı bir bağlamda bakabilir ve uygar bir dünyada farklılıklara saygı duyabiliriz. Öncelikle kendi stilimi kendim oluşturmak gayreti içerisindeyim. Bir akımı ya da bir sanatçıyı rehber edinmedim, ama etkilendiğim sanatçılar olmuştur. Bunlar Salvador Dali başta olmak üzere, İlban Ertem ve Suat Yalaz'dır. Salvador Dali'nin sürrealist çalışmaları beni her zaman etkilemiştir. Sürrealizme karşı özel bir ilgim var ve üzerine çalıştığım konu da olağanüstülükler olunca Salvador Dali'yi takip etmemek eksiklik olur diye düşünüyorum. Belki sürrealizme olan ilgim olağanüstü tiplere ilgi duymamı sağlamıştır. Sonrasında İlban Ertem. İhsan Oktay Anar'ın kaleme aldığı İlban Ertem'in daha sonra çizgi romana aktardığı Puslu Kıtalar Atlası romanı başlı başına etkilendiğim bir çalışmadır. Ertem'in kitabı resimleme süreci üzerine bir yazısını okumuştum. Kitaptan etkilendiğini, adeta yaşadığını aktarıyor ve kitabı resimlemek istediğinden bahsediyordu. Benim de metinlerarasılık kavramı ve sözlü ürünleri resmetmek hakkındaki görüşlerim biraz İlban Ertem hocayla benzeşiyor gibi. Son olarak Suat Yalaz'ın Karaoğlan ve Tarkan çizgi romanları beni etkileyen çalışmalar olmuştur. Çalışmalarıma çevremden güzel dönüşler oluyor. Çalışmalarımın özellikle akademide olumlu bir yorum aldığını söyleyebilirim. Özellikle Türk Dünyası üzerine araştırma yapan alanlarda ve Türk Dünyası üzerine çalışan sanatçılardan güzel dönüşler alıyorum. Türk Dünyası üzerine araştırma yapan alanlarda metnin görsel hali çok çalışılmadığı için, farklı duygular uyandırabiliyor. Güzel dönüşler motivasyonuma da olumlu yönde etki ediyor. İlk çalışmalarım Evliya Çelebi Seyahatnamesi'nde yer alan İstanbul'un kuruluş epiği ve İstanbul tılsımlarının hikaye edilişi üzerineydi. Evliya Çelebi seyahatnamesinin birinci cildini İstanbul'a ayırmıştır. Burada İstanbul'un kuruluşuna ve tılsımlarına dair hikayeler paylaşır. Bu hikayeler gerçek ile kurmaca bağlamı arasında okuyucuya anlatılır. İstanbul'un kurucuları sırasıyla Hz. Süleyman, Süleyman oğlu Melik Racim, Madyan oğlu Yanko, İskender-i Zülkarneyn, Pozantin Kral, Kayser-i Rum, Vezendon Kral, Kral Yağfur ve Kostantin olarak sıralanır. İstanbul'un tılsımları ile ilgili 17 kara 6 deniz hikayesi paylaşan Evliya Çelebi on altıncı tılsımda bir devlet gele, ayakta olan pespaye adamlara söz değip baş ola ve sarıklı adamlar sureti var ifadesini kullanıyor. Ben bunu II. Mehmet olarak yorumlayıp İstanbul'un kuruluşuna ilişkin bir epik panorama çalışması yapmıştım. Evliya Çelebi Seyahatnamesi üzerine yapılan çalışmaların ağırlık merkezi Evliya Çelebi'nin elli bir yıllık seyahat anlatılarını topladığı seyahatnamesi üzerinden şekil alan hikayeleridir. Başta coğrafya, mimari, topoğrafya ve tarih disiplinlerini içine alan bu araştırmalar özetle, seyahatnamenin edebi değerinden ziyade, yazarının gezip görmüş olduğu yerleri tasvir eden bir gezi yazısı özelliği üzerinde durmaktadır. Evliya Çelebi'nin folklora dayalı acayip ve garip anlatıları ise çok fazla üzerinde durulan konular olmamıştır. Masallar ve hikayelerde yer alan olağanüstü tipler olan devler, dev anaları ve karakoncoloslara ait anlatıların hepsi Evliya Çelebi Seyahatnamesi'nde mevcut. Evliya Çelebi, seyahatnamenin yedinci cildinde Çerkez gezisi sırasında Hatukay Çerkezi ülkesinde olduğunu söylediği, üç yüz haneli Pedsi köyünde, gökyüzü cadılarının savaşına şahit olduğunu yazar. Çerkezler, Evliya'ya yılda bir kere koncolos gecelerinde, Çerkez ve Ahbaz oburlarının gökyüzünde ceng-i azmettiklerini ve dışarı çıkıp seyretmesi gerektiği tavsiyesinde bulunurlar. Bu hikaye benim ilgimi çekmişti ve resmettim. Evliya Çelebi üslubu ve hikayelerindeki kurmaca özelliği sebebiyle modern okur tarafından eleştirilir, ama Evliya'nın anlattığı hikayeler sohbet meclisinin ağırlıkta olduğu bir sözlü ortam için değer gören hikayelerdir. O dönem belgesel nitelikteki bilgi ile folklor iç içedir. Coğrafi ve mimari bilginin folklor anlatılarından tamamen ayrılmadığı, bilginin iç içe geçtiği bir dönemden bahsediyoruz. 17. yüzyılda bu anlatıların işlenmesi son derece doğaldır. Yazar bu anlatıları gerçek ve kurmaca bağlamında harmanlar, eğlendirici yönü ile birlikte de okuyucuya sunar. Örneğin yukarıda ismini verdiğim Mandan oğlu Yanko hayali bir karakterdir, ama bu Evliya Çelebi'nin hayali karakteri değildir, Osmanlı anlatı geleneğinde yeri olan bir karakterdir. Stefanos Yerasimos bu konuda Türkler yeni başşehirlerinin tarihini öğrenmeye çalışmak yerine, onu kendileri yaratmıştır yorumunu yapmaktadır. Özetle Evliya Çelebi kültürel malzemeyi zihninde canlandırarak hikayeler yolu ile yeniden kurgulamıştır, ben ise o hikayeleri başka bir düzlemde yorumluyorum. Benim amacım Evliya'nın gerçek ve kurmaca bağlamında oluşturduğu hikayelerinde yer verdiği folklora ait olağanüstülükleri, kendi düşünce dünyamda plastik öğeleri ekleyerek yeniden değerlendirmek ve kompoze etmek. Her çalışmam benim için değerlidir. Okuduğum anlatı o an beni mutlaka etkilemiştir ve üzerinde çalışılmayan bir görsel çalışma yapmaya çalışmışımdır. Özel yeri olan çalışmalarım derseniz referans olarak Pertev Naili Boratav 'ın Az Gittik Uz Gittik isimli çalışmasında yer alan Erler Kocasına Koca Olmaya Giden Keloğlan Masalı, Dede Korkut Kitabında yer alan Basat'ın Tepegöz'ü Öldürdüğü Destan ve Evliya Çelebi'nin Seyahatnamesi'nde yer alan Çerkez ve Ahbaz Oburların Gökyüzü Savaşı diyebilirim. Hayır zorlaştırdığını söyleyemem. Metni okuduktan sonra kafamda o metnin bende bıraktığı bir izlenim oluşuyor. Metnin içinde olsaydım ben nerede yer alırdım diye kendime soruyorum ve yorumlamaya başlıyorum. Anlatılardaki fiziksel özellikler genellikle kalıpların tekrarı şeklinde olabiliyor bazen de fiziksel özellikler muğlak kalıyor diyebiliriz. Örnek vermek gerekirse dev anaları hakkında bir dudağı yerde öbür dudağı gökte, göğüsleri geride gibi ifadeler kullanılıyor. Hal böyle olunca betimlemeleri kendi hayal gücüme göre yorumladığımı söyleyebilirim. Mesela Basat'ın Tepegöz'ü öldürdüğü destanda yer alan Tepegöz hakkında tepesinde tek gözü olan, insan yiyen, hasıla son derece kuvvetli, ağacı kökünden sökebilen bir olağanüstü görünüm bize aktarılmaktadır. Tepegöz'ün fiziksel ölçülerini burada verilen bilgilere göre yorumlayabiliriz. Ben Tepegöz'ü son derece uzun boylu bir dudağı yerde, bir dudağı gökte tek gözü olduğu için büyük bir gözü olan tip olarak betimledim. Bunun yanı sıra bu olağanüstü tipler üzerine yapılan çok fazla çalışma olmadığı için hayal gücünüze etki edecek, çağrışımda bulunacak yorumlarla da karşılaşmıyorsunuz. Bu konuda hayal gücümü, akademik okumalarım, metinde bilgi verilirse fiziksel özellikler ve metin içerisinde ben olsaydım nerede yer alırdım sorusu belirliyor. Masalları derinlemesine incelediğinizde hayal gücünüz sizi metnin bir yerine yerleştiriyor, oradan bir şeyleri görebiliyorsunuz. Sanat camiasında üzerinde durulmayan bir konunun görünürlüğünü ön plana çıkarmaya çalıştığımı ifade etmiştim. Erişmek istediğim nokta öncelikle çalışmalarımın görünürlüğünü arttırabilmek. Bu konu da önemli bir ivme kazandığımı düşünüyorum. Daha sonrasında bu çalışmalarımı dijitale dönüştürebilmek, animasyon, çizgi film ve çizgi roman sektörüne aktarabilmek. En büyük hayalim ise yazınsalın görsele dönüşüm sürecine destek verecek olan bir dijital atölye kurmak. Sözlü kültür anlatılarını metinlerarasılık bağlamında yeniden kompoze ederek kendi üslup ve formumla yorumlama konusunda bir adım attım, hislerim bu konuda yürümem gerektiğini bana söyledi. Hayal ettim. Hayallerimi cesaretle gerçekleştirmek için araştırdım, okudum, farklı insanlarla fikir alışverişinde bulundum. Serüvenim masal ve hikayelerin resim yoluyla aktarılmasının ne gibi sonuçlar doğuracağı düşüncesi ile başladı, araştırdıkça resimledikçe Homeros anlatılarına karşılık Dede Korkut neden yok? Polphemos varsa Tepegöz neden yok? Süpürgeye binen cadı varsa küpe binen koca karı neden yok? sorularını ortaya çıkardı. Bu eserlerim ortaya çıktı. Üretime devam ediyorum, önemli olanın cesaretle bir adım atmak olduğuna inanıyorum, araştırarak, çok yönlü bakarak, fikir alışverişinde bulunarak, zamanı doğru şekilde kullanarak sürecin daha iyi yerlere geldiğini düşünüyorum. Bu havuzun daha çok dolması gerektiğine inanıyorum.


Merhabalar, 1998 Lüleburgaz doğumluyum. Henüz ilkokul çağlarımdayken resim sanatına ilgi duymaya başlamıştım. O dönem de gördüğüm dünyaca ünlü ressamların eserlerini, kendimden bir şeyler katarak çizmek bana inanılmaz bir mutluluk veriyordu. Lise yıllarımda grafik tasarım bölümü okuduğum için birçok teknikle birlikte desen ve suluboya çalışmaya ağırlık verdim. Üniversite eğitimim süresinde ise genel anlamda yağlı boya ve sulu boya çalıştım. Şimdi ise alanımda yüksek lisans 2. sınıf öğrencisiyim ve aynı zamanda özel sektörde çalışıyorum. Aslında bir sanatçının karakteri ve ideolojisi gibi özellikleri üslubunu belirleyen en büyük etkenlerdendir. Üslup ayrıca sanatçıların hem teknik hem estetik bütünlük içerisinde duygu ve düşüncelerini aktarırken gösterdiği özgünlükleri ve bireysel nitelikleri irdeler. Bunun yanı sıra sanatçının duygularını, izleyicisi aracılığıyla canlanması amacı da güder. Aldığım eğitimler süresinde ve sonrasında birçok dönemlerden ve ressamlardan etkilendim diyebilirim. Ama en çok etkisini taşıdığım akım Barok Dönemi diyebilirim. Barok tarzında ki o sadelik, denge, en önemli unsurlarından ışık-gölge ve kompozisyonları beni çok etkilemiştir. Önceki yıllarda sıklıkla yeni çalışmalar yapabiliyor ve bir çok sergiye katılabiliyordum. Fakat pandemi sürecinde herkes gibi sıkıntılı dönemlerden geçtim, maalesef kendi alanımda emeklerimin karşılığını da alamadığım için farklı alanlara yöneldim ve özel sektörde bir işe girdim. Genel olarak çalışmalarımda günlük hayatımda karşılaştığım sahneleri resmetmeyi tercih ediyorum. Gerçekçi figür, mekanlar kullanarak çalışmalarımı üretiyorum ve genelde tek tema üzerinde gitmekten pek hoşlanmıyorum. Resim yaparken dinlediğim müziklerinde çalışmalarımda büyük etkisi olduğuna inanıyorum. Öğrencilik dönemim de genelde meslek çeşitlerine ve Türk Tarihine çok yöneldim. Son dönemde yunan mitolojisiyle çok ilgileniyorum. Yeni projelere mutlaka katılmaya devam edeceğim fakat yoğun iş temposunda eskisi kadar yeni çalışmalar yapamadığım için eskiye nazaran daha az katılım sağlayabilirim. Yakın zamanda maalesef bir sergi planım yok. Sanatsal düşünce yapısına yatkın genç arkadaşlarımın mutlaka sanat okullarında da eğitim almalarını tavsiye ediyorum. Genellikle normal okullarda sanatla ilgili olanların sayıları az olduğu için kendilerini yalnız hissediyorlar. Fakat sanat okullarında benzer zevklere sahip insanlarla, sanatla iç içeyken kendilerine birçok şey katabilirler. Bu da onların düşünce yapısını daha ileri taşır ve daha özgüvenli, verimli çalışabilirler. Bu güzel röportaj için ben çok teşekkür ederim.


Ayşe Biçen 2001 yılında Ankara'da doğdu. Küçük yaşlardan beri hep doğaya ve resme karşı ilgi duydu. 9 yıl önce başladığı binicilik ve atlı okçuluk sporuna severek devam ediyor. Resim macerası ise çocukluğunda boyama kitapları ve karalamalarla başladı. Ortaokul ve lise yıllarında Paul Gustave Dore ve Leonardo da Vinci'den etkilendi ve onlardan ilham alarak tekniklerini, notlarını araştırarak çizimini geliştirdi. Eğitimine halen Başkent Üniversitesi Görsel İletişim ve Tasarım bölümünde devam ediyor. Resimde deformasyon hep ilgimi çekmişti ve H. P Lovecraft'ın yarattığı karakterler bu konudaki ufkumu genişletmiştir. Tarama tekniği kullanarak çeşitli heykellerin formlarını inceleyerek kendimi geliştirmeye çalışıyordum ve ilerlemeye başladığımda çizimlerimi, eskizlerimi Instagram platformu üzerinden paylaşmaya başladım. Bu süreçte renklere karşı pek cesaretim yoktu fakat oluşturduğum deformasyonları bir üst seviyeye taşımam gerektiğini düşünüyordum. Renkler ile tanışmam dijital ortam sayesinde oldu ve bana bambaşka bir boyut sundu. Youtube kanalını oluşturdum. Kendimi bir simyacı gibi hissediyordum fakat ulaşmak istediğim altın, yansıtmak istediğim hisler ve duygulardı. Sanata olan bakış açım da tamamen hislere odaklı. Yaratılan deneyimler üzerine kuruldu ve bunu katıldığım çeşitli sergilerde de paylaştım. Gelecekte hedeflerim arasında yaratılan eser ve izleyiciyi birbirinden ayıran çizgiyi değiştirmeyi amaçlayan bir deneyim sunmak istiyorum. Hem büyük resimi görebilmek hem de detaylarda kaybolmak insan olarak yaşadığımız bir deneyimin parçası. Kocaman bir evrenin içinde bulunduğumuz gezegende minik bir nokta olabiliriz fakat bir anda gökyüzüne baktığımızda Güneş Sistemi'nin, milyarlarca küçük gök cisimleriyle oluşturduğu kusursuz düzenin içinde eşsiz bir yaşam gücümüzün ve uçsuz bucaksız bir hayal gücümüzün olduğunu düşünüyorum. Resim benim için, bir atın gözüne baktığımda ya da onunla birlikte hedefe koştuğumda yaşadığım uyumun ya da kaosun, elimdeki kalem ve renklerle yarattığım uyuma ya da kaosa yansımasıdır. Bazen detaylarda kendimizi gördüğümüz, bazen de oluşan bütünün rasyonel geldiği bir deneyimin parçası. Gençlerin yaptığı bu çalışmalara gayretlerine hayranım. Genc ressamimizi tebrik ediyorum. basarisinin devamını diliyorum.


Lokal ressamlar durağında sırada genç ve yetenekli ressam Ayşima Melike var. Eskişehir Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar'da eğitim alan Ayşima, yalnızca insan suretlerini yaratıcı imgeler eşliğinde çizdiği resimleriyle değil işlediği nakışlarıyla da müthiş bir zanaat yeteneği olduğunu gösteriyor. Son faaliyetlerinden biri ise İstanbul Kadın Müzesi küratörlüğünde gerçekleşen Bana Bırakacağınız Gelecek Kız Çocukları ve İklim Krizi projesine tuval üzerine resmettiği kız çocuğu ile katılması oldu. Tuval üzerine işlediği nakışlarla da farklı bir formda boy gösteren Ayşima Melike ile sanatını, aldığı eğitimleri, katıldığı projeleri ve çok daha fazlasını konuştuk. Merhaba. 1997 yılında Ankara'da doğdum. 2015 yılında Ankara Güzel Sanatlar Lisesi Resim bölümünde eğitimimi tamamladım. 2020 yılında Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun oldum. Alanımla ilgili yaşadığım bu dünyada kendimi geliştirmek adına birçok şeyi deneyimledim. 2011-2020 yılları arasında çeşitli kişisel ve karma sergilere katıldım. Çalışmalarımda ise dünyada ve yaşadığım toplumsal gündemdeki olaylardan etkileniyorum. İmge olarak kadını ve fiziksel, psikolojik şiddet kavramlarını ele almaktayım. Nakış tekniğini de kullanarak farklı disiplinleri bir araya getirdiğim çalışmalar üzerinde üretimlerimi sağlıyorum. Eskişehir kendimi ve sanatımı bulmak adına kültürel ve sosyal anlamda güzel kazanımlar elde ettiğim bir şehir. Anadolu Üniversitesi'nde aldığım eğitim süresi boyunca çok değerli hocalarımla ve bu alanda farklı bölümlerde, disiplinlerde çalışan arkadaşlarımla güzel bir sanat ortamı yakalama fırsatı elde ettim ve bunun ne kadar büyük bir kazanım olduğunun izlerini şimdi görüyorum. Bir sosyal sorumluk projesi adı altında ben ve arkadaşlarım bir araya geldik. Bulunduğumuz kentteki insanlara, dünyaya Türk ressamlarını ve onların eserlerini tanıtmak adına çalıştığımız bir projeydi. Proje yapım aşamasında ve sonrasında insanlarla kurduğumuz diyaloglarla bunun olumlu bir şekilde ilerlediğini gözlemledik ve böyle bir projede bulunmak beni mutlu etti. Evet, Eskişehir'de çeşitli açık ve kapalı mekanlara tasarımlar yapmaya ve çizmeye devam ettiğim bir süreç oldu. Duvar resminin olumlu katkısını resim yaptığım yüzeyleri korkmadan büyütmeye başladığımda ve bir zaman kazanımı elde ettiğimde farkettim. Resimlerimde genellikle ana malzemelerim akrilik boya ve çeşitli dokularda ve kalınlıklardaki iplerim. Fakat resim yaparken bazen kafanızdaki tasarımı ortaya koymak istediğinizde hangi malzemeyi kullandığınızdan ziyade fikrinizi ortaya koymak önemli hale geliyor. Durum böyle olunca dünyada bulunan her malzeme benim için aslında bir resim aracı haline geliyor. Kadınların toplumsal yaşamdaki yeri modernleşme sürecini yaşayan Türkiye'de sık sık farklı şekillerde gündeme gelmektedir. Kitle iletişim araçlarında kadınlar ve kadınların sorunlarıyla ilgili çeşitli haberler çıkmaktadır, ancak bu haberler çoğu kez zina, tecavüz, töre ya da intikam cinayetleri şeklindedir. Ben de bu toplumda yaşayan bir kadın olarak sanatımı icra ederken bu toplumsal sorunlarla ilgili üretimler gerçekleştiriyorum. Bu imgeleri neye göre belirliyorsun? Mesela son nakış çalışmalarından birinde bir kız çocuğunun etrafında daireler çizen bir kaplan görüyoruz. Kaplanlar insanları bir av olarak görmüyorlar ve onlara zarar vermiyor. O kadar güçlüler ki ölüm ve yaşam çizgisi arasında mücadele verdiklerinde bu mücadele sonunda hemen yıkılmıyorlar. Bu kız çocuğunu yaşadığı toplumda mücadele verirken imge olarak kullandığım bu kaplanla arasında bir bağ oluşturarak sınırı olmayan bir anafor yaratmak istedim. Üretimlerimi gerçekleştirirken en büyük fark benim için zaman. Nakış yaparken herhangi bir nakış makinesi veya bir punch iğnesi kullanmadığımdan daha fazla bir zamana ihtiyacım olabiliyor. Nakış tekniği üniversite yıllarımın başlarında bir keşif yaptığım süreçte tanıştığım bir teknikti. Daha sonra araştırdıkça ve deneyimledikçe üzerine daha fazla yöneldiğim bir teknik haline geldi. Nakış ve boya tekniğini bir arada yürütmeye başladım ve ikisinin de birbirini destekleyen bir bağ kurduklarını gördüm. Her ilmek aslında benim için farklı renklerden oluşan ince kalın bir çizgiden ibaret. Nakışlarım da aslında benim için birer resim. Yaptığım sanatı bir ele benzetecek olursam benim için nakış tekniği de bu elin parmaklarından biridir. Konu resim yapmak olduğunda ise çabuk sıkılan bir insan değilim fakat teknik seçim sürecimi ruh halime göre belirlediğimi söyleyebilirim. Greta Thunberg'in attığı tohumları yeşertmek adına Schneidertempel Sanat Merkezi'nde Meral Akkent küratörlüğünde Nart Özel ve Venassa Ponte ile bir sergi gerçekleştirdik. Türkiye'deki iklim aktivisti kız çocukları bir araya gelerek iklim adaletini ve iklim krizine karşı gerçek önemlerin alınmasını talep ediyorlardı. Biz de Ammonite Digital Art Gallery sanatçıları olarak bu proje için özel 28 eserle iklim aktivistlerinin mesajlarını bir görselle yorumladık. Eskişehir sanatın her alanında diğer şehirlere göre önemli farklar yaratıyor. Bence bir kent olarak kendine bu anlamda olumlu bir kimlik yarattığını ve sanatçıya üretim yapabileceği, gözlemleyebileceği bir ortam sağladığını düşünüyorum. Her geçen gün bunun daha da artacağını düşünüyorum. Hep beraber Covid-19 virüsü ile mücadele ettiğimiz bu dönem de bizde sanatçılar olarak bu olaydan ve olayın getirilerinden çok etkilendik. Bu dönemde bu güzel projelerle eserlerimizin üretimlerini durdurmadan sosyal medya aracılığıyla dünyanın görmesini sağladık. İyilik İçin Sanat Derneği Anadolu'dan İzlenimler projesi ile bir sergi planımız var. Şu anda bunun için heyecanla çalışıyorum. Gelecekte beni ve dünyayı bekleyen şartlara göre hareket etmek istiyorum ama aynı zamanda hayal ettiğim şeyler üzerine daha fazla gözlem ve okumalar yapıyorum. Üretimlerimi önce Türkiye'ye daha sonra ise dünyaya tanıtıp tıpkı benim de eserlerimde yer verdiğim rol model olan kadınlar gibi alanımda bir rol model haline gelmek istiyorum.


Çocukluğum ve öğrenim hayatım boyunca farklı disiplinlerde sanatın birçok dalında amatörce çalışmalarım oldu. Resim sanatını ise kendimi bildiğimden beri üzerinde çalıştım ve hiç bırakmadım. Çocukken resim yarışmalarına katılmaya bayılırdım. Ve şimdi 3 yıldır atölyemde kendi tekniğim ile yağlıboya ve akrilik çalışmalar yapmaktayım. Kendimi ve duygularımı ifade etmek için resim yapmam gerekiyordu ve kendimi yuvarlaklarımı yaparken buldum. Benim için üslubumu keşfetme sürecim kendimi tuvalde ifade ettiğim an çok keyifliydi. Kendimi bu konuda geliştirme süreci ise benim için her tuvalde devam ediyor. Yağlı boya tablolarımda birlik ve çokluk kavramlarının zorunlu beraberliğinden ve uyumundan ilham alıyorum. Bir adet yuvarlaktan başlayıp binlercesi ile tekrar bire vararak her gün başka hikayeleri olan tablolar üretiyorum. Çağdaş sanat beni en çok etkileyen dönem. Üslubumu ise pop art ve op art akımlarına yakın buluyorum. Yayoi Kusama, Newyork'ta MoMa'da tablolarını yakından gördüğüm andan itibaren en etkilendiğim isim. Sanat alanında eğitimine devam eden bir sanatçı olarak kendime koyduğum hedefler tavsiye niteliğinde olur mu bilemiyorum. Benim kişisel hedeflerim dünyadaki sanatsal gelişmeleri, yayınları, sergi ve konferansları yakından takip etmek ve ilham almak. Üretmenin ve gelişmenin sonsuz olduğuna inanarak bıkmadan üretmek.


İlk kişisel serginiz, Commune Community Communication Urla Gru Art Gallery'de devam ediyor. Hem sizin eserleri üretim süreciniz hem de galeriyle nasıl bir araya geldiğiniz ve farklı tekniklerle geliştirdiğiniz işlerinizin hazırlık aşamasını sizden dinlemek isteriz. Sergiye dahil etmeyi özellikle istediğim işlerden olan Dumb serisi 2017'de çalıştığım ve dört parçadan oluşan bir seri. Bu işleri üretirken, ilerleyen yıllarda bunun bir sergi fikrine önayak olacağının farkında değildim ama dönüp baktığımda gördüm ki tüm temanın fikrini oluşturan ve serginin temasının fitilini ateşleyen de o seri olmuş. O dönemde beni en çok üzerine düşündüren konu iletişim yoksunluğumuzdu. O zamandan bu yana gelişen fikirler ve deneyimler bütün bu süreçte bana ilham oldu. Anneliğin ilk bir buçuk senesinde bilinçli olarak aktif çalışmaya ara vermiştim. Tekrar çalışmaya başladıktan sonra biraz daha sınırlarımı genişletmek, teknik olarak yeni bir dilin peşinden koşmak ve başından sonuna bir hikaye oluşturup bunu görsel olarak anlatmaya çalışmak, yaşamın her geçen gün daha da zorlaştığı dünyada akıl sağlığımı korumama yardımcı oldu. Galeriyle bir araya gelme hikayemi ise şöyle özetleyeyeyim: Eşim Turgut Pöğün'ün yıllardır sanatçılar için düşündüğü online bir sanat platformu oluşturma projesinin ikinci adımıydı galeri fikri. Fakat, zaman biraz tersten işledi ve bir takım şanslar, fırsatlar getirdi önüne. Böylelikle Gru Sanat Galerisi de somut olarak hayata geçti. Şunu belirtmem gerekir ki, galeriyle benim herhangi bir ortaklığım yok. Turgut'la aramızdaki eş ilişkisinden bağımsız olarak galeri ve sanatçı ilişkisini koruyoruz o tarafta. Galeri sorumluluğunu paylaşmıyor olmak, bir sanatçı olarak üretimime köstek olabileceğine inandığım kaygıları taşımamamı sağladı. Sergi hazırlıklarına da Ekim 2020'de başladığımı söyleyebilirim. Dediğim gibi iletişim problemlerimiz üzerine gözlemlediğim ve içimde sıkıntısını yaşadığım her şeyi elimden geldiğince anlatmaya çalıştım. Babaannemden kalan kumaşlar şimdi bu resimlerde bambaşka formlara büründüler. Benim de önüme bambaşka pencereler açtılar. Sonbahardan beri kolaj tekniği ile hazırlamış olduğum işlerin herbirinde hem teknik yeterlik anlamında, hem de kişisel ve düşünsel olarak kendimi daha da geliştirdiğimi hissediyorum. Üretebildiğim için mutluyum. Tabii ki bahsedebiliriz. Yıllardır, hiç de hak etmediğimiz bir üslupla yaşamak durumunda bırakılıyoruz. Bu üslubun, toplumumuzda bir iletişim normuna dönüşmüş olmasının, maruz kaldığımız ya da maruz bıraktığımız kabalığın, düşüncesizliğin, sabırsızlığın, öfkenin -ve saymakla bitmeyecek bir sürü duygu durumunun ve davranış modelinin- temelinde çok büyük bir rol oynadığını düşünüyorum. En temel gereksinimlerimizden biri iletişim kurmak ve maalesef türlü sebeplerden dolayı bunu sıklıkla başaramıyoruz, hatta bu iş için harcayabileceğimiz enerjiyi de artık kendimizde sanırım pek bulamıyoruz. Çünkü hem toplumsal, hem de global olarak bir korku filminin içinde yaşıyormuşuz gibi hissettiren bir dolu krizle çevrili her tarafımız. İklim krizleri, ekolojik katliamlar, ekonomik çöküntüler, kadın cinayetleri, savaş haberleri de yaşamın kendisine karşı duyduğumuz kaygı seviyesini arttıran unsurlardan sadece birkaç tanesi. Bu sebeple sanırım artık hepimiz daha benciliz. Hayatlarımız kısa ve geleceğimiz belirsiz. Fakat yine de; birbirimizle ve doğayla iletişimimizi güçlendirebilirsek eğer, bir sürü problemin çözümüne de birlikte ulaşabileceğimize inanıyorum. Bu sınır kendi sınırlarımı kaldırmayı denediğim gün ortadan kalktı. Kendimi son yıllarda güvenli alanından çıkmaya cesaret edemeyen, sıkışmış biri gibi hissediyordum. İlk bağıran karakterimi yaptığımda, sanki esas ben bir çığlık atmışım gibi hissettim. Üzerimden bir yük kalkmış gibiydi hissi. Bana yıllardır çizdiğim karakterlerin neden bu kadar hüzünlü ya da üzgün göründüğü soruluyor. Sanırım bu sergideki işler onların iç dünyasında, onları nelerin hüzüne sürüklediğinin cevabı oldu. Ama tabii esas, iç dünyamın derinlerine doğru, kendimle yaşadığım iletişim benim için ayrıca bir heyecan kaynağı oldu. Aslında eserleri çalışırken hangi eseri ne şekilde konumlandıracağımı planlamadım. Hatta tüm işler bittikten sonra hikayeyi yeniden kurgulayarak, bazı işleri sergiye dahil etmekten vazgeçtim. Hikayenin baştan sona bir akış içinde olmasını istiyordum ve şanslıyım ki tam istediğim gibi bir düzen oldu. Hem anlattıklarım, hem sergiye gösterilen ilgi, hem dediğiniz gibi izleyiciyle eserler arasında organik bir biçimde gelişen iletişim beni çok mutlu ediyor. Sıcak bir Urla yazı için belki biraz depresif bir içeriğe sahip oldu serginin mesaj ve teması. Ama zaten neredeyse hepimiz bu hislerin içinde boğulduğumuzdan, izleyicilerde de bir tür aynaya bakıp içini görme etkisi uyandırdı sanıyorum. Yani aldığım geri dönüşler üzerinden böyle bir sonuç çıkardığımı söyleyebilirim. Şu an tuvallerim boş, aklımda beliren çizgilerin biraz daha netleşmesini bekliyorum. Uzun süren, yoğun bir çalışmanın sonucunda, sergiyi açmamla beraber bir rahatlama hissedeceğim yerde biraz boşluğa düştüm açıkçası. Bu durum kendimi biraz depresif hissetmeme sebep oldu. Bu sebeple de bir an önce yeni işler için çalışmaya başlamak istiyorum. Bu sefer ne şekilde ve nerede sergileyeceğimi bilmiyorum. Belki İstanbul olur. Kalbimin bir yanı hep Hollanda'da. Gelecekte Hollanda'da bir sergi açabilmeyi çok isterim.


Ressam Hilmi Şimşek kendisini Yaban Hayat Sanatçısı olarak tanımlıyor. 22 yıldır icra ettiği sanatsal yolculuğu yaşamın sürprizli dönemeçlerinden bir hayli etkilenmiş. Hangimizin etkilenmiyor ki? Ancak sanatçı olmak, daha baştan kimi zorlukları göğüslenme sözü vermeye dayanıyor sanki. Şimşek'in aşağıdaki söyleşide ayrıntılarıyla gözlemleme fırsatını bulacağınız sanatçı kişiliğinin kökleri Eski Üsküdar ve Amasya arasında paylaşılmış. Bu noktada ilk görüşmemizin Üsküdar'da gerçekleşmiş olması da önemli. Kendi atalarımın memleketi. Dedem Muharrem Altan'a Güzel Muharrem diye seslenildiği 1900'lü yıllara ve daha sonra babaannem Hayrinüsa Nadide Altan'ın ıslanmayan kıvırcık saçlarıyla Kız Kulesi'ne yüzdüğü genç kızlık zamanlarına uğramadan geçilmiyor Üsküdar'dan. Hilmi'nin çocukluğu da 40 yıl öncesinde aynı yerlerde geziniyor. Anneannesi ve dedesiyle gittiği deniz kenarında deniz kabuğu toplayan bir çocuk var önce. Hayatı erkenden gözlemlemeye başlamış, doğayı kendisine kılavuz seçmiş bir küçük adam. Üsküdar ile Amasya arasında mekik dokuyan bu çocukluk bu yüzden yarı zamanlı ressamın tabiriyle. Baba tarafından gelen Şaman öğretisi Hilmi Şimşek'in dünyayı okumasına sevgi odaklı bir el veriyor. Babaannesinden babasına, ondan da Şimşek'e geçen bu ruhsal iklim; onun resminin bugün geldiği yer üzerinde derin bir etkiye sahip. Sadece sanatı değil elbette etkilenen. Hilmi Şimşek'in varoluş felsefesi bizzat onun varlığında hayat buluyor. Bu öğretide bitki, hayvan, insan; kısacası canlı olan her şey, birliğin ta kendisi. Erkek ve kadın da, geleneksel toplum yapısının dayattığı biçimde farklı değil onun kavrayışında: Aynı ruhun farklı biçimlerde tezahürü. Hem zihne, hem ruha, hem de bedene bir yol haritası çizen bu anlayışı taşımak ve yaşatmak pek de kolay görünmüyor. Neden mi? Çünkü sanatçı diğer alemlerden, yani başka bir boyuttan hakikat çağırabilen ve bu hakikati toplumsal sözleşmeye dahil etmek için dönüştürmek zorunda olan kişi. Ve bu durum, sanatçının anlaşılmasını hiç kolaylaştırmıyor. Çok küçük yaşlar. Kendimi bildim bileli doğadaydım. Amasya doğumluyum. Amasya'nın doğası ve tarihi zaten özeldir: Bir yeşil ırmağın kenarında iki dağ. Çok eski bir kültür. Hititlerden bugüne, ne kadar medeniyet geçtiyse, hepsini içinde barındırır. Canlı açık hava müzesidir. Böyle olunca, hem doğa hem tarih; sanatla iç içe bir ortamdasın. Ve yarı zamanlı bir çocukluk benimki. Üsküdar- Amasya arası sürekli gelgitleri olan, koşturan bir çocuk düşünün. Anneannem ve dedem Üsküdar'da, baba tarafım beş göbek öncesinde İstanbul'dan görevli gönderilmiş Amasya'ya: Eski Osmanlı subayları. Yani Kurtuluş Savaşı'nın ilk savunma kuruluşu olan Kuva-yi Milliye'nin subayları. Babaannem kam; şifacı Şaman. Doğaüstü güçlerle iletişime geçtiğine inanılan dini kimlik, denebilir kama. Bizim ilk öğretimiz doğada başlar. Hayvanın da bitkinin de bir olduğunu, karşınızdaki bir kadın ya da bir erkek olsun, görünürdeki bu farklılığın yalnızca bedende olduğunu öğrenirsin çok önceden. Böyle olunca hiçbir şeyi ezip geçemezsin, her rastladığın sensin. Babaannemi görmedim. Ben doğmadan önce ölmüş. Babama el vermiş; babam aktardı bana bu bilgileri. Ben de ondan el aldım. Kamlığın pek çok yönü var. Bazı bitkilerin şifacı özelliklerini bilmekle birlikte, benim odağım hayvanlar oldu. Hayvanlarla konuşmayı seçtim. Onlarla çok kolay bağ kurabiliyorum. Her hayvanla konuşabilirim. Bu söylediklerim çoğu insana saçma gelebilir; deli diyebilirler, ama yanıtım evet,. Benim ruh rehber hayvanım, karga. Ben sekiz yaşında, çayırlara uzanmış mavi gökyüzünü seyrederken geldi yanıma. Korkmadım. Zıplaya zıplaya bana epey yaklaştı. Temas kurdum, dokundum. Bir biçimde konuşmaya başladık birbirimize bakarken. Sonra ne zaman ciddi bir karar almam gerekse, karga gelir, bana yol gösterir. Rehber hayvanlığı zaten bize Asya'dan gelmiş bir kültürün yansımasıdır. İçinde bulunduğunuz duruma göre, bir kaç hayvan da gelip size ruh rehberliği yapabilir. Mesele, onların sesini duyabilmek ve size ne söylediğini anlayabilmek. Örneğin, bir karar alacaksınız; karşınıza sık sık kertenkele çıkıyorsa, size bir şey söylüyor zaten. Kertenkele tehlike anında, kuyruğunu bırakıp kaçan bir hayvan. Vazgeçmeyi bilin, der size. Makamsa makam, ilişkiyse ilişki, iş yeriyse iş yeri... O an değerli saydığınız o şeyi bırakın. Size yapışan şeyi bırakmanın zamanı gelmiştir. Ve bıraktığınız zaman rahatlarsınız. Lise sonrasına denk geliyor bu rehberlik. Endüstri meslek lisesi mezunuyum. Epey eskilerdenim. Amasya'da sınavla okunan dönemdi. Rahmetli babam hep mühendis olacaksın, derdi. Ama güzel sanatlar istediğimi de bilirdi. Kendimi ispatlamak için mühendisliği kazandım, kaydımı yaptırdım. Ancak okuyormuş gibi yapıp okumadım. İstanbul'a geldim, güzel sanatların sınavına girip kazandım. Zaten yapmak istediğim hep resim ve karikatürdü. Küçük yaşlardaki doğa izlenimlerimi yeniden yaratmak istiyordum. Üsküdar'dayken eskiden bu sahil yolu yoktu, buralar kumsaldı. Rahmetli anneannemle gelir, burada denize girerdik. İnsanlar orada yüzmenin zevkini çıkarırken, ben deniz kabuğu toplardım, yengeçlerin peşine düşerdim. Amasya'ya gittiğimde yine öyle: Yaşıtlarım top oynarken, ırmak kenarındaki çamurdan geyikler, kaplumbağalar yapardım, güneşte kuruturdum onları. Evet. Kendi kendini eğlendiren bir çocuk olduğum için, öyleyim. Peki, ne zaman gerçek bir dostun oldu? Senin gibi bir adamın dostunu da merak ederim. Arkadaşlarım genelde benden büyüktür. Kendi yaşıtlarımla kurduğum iletişim çoğunlukla yetersiz gelir bana. Hep bir bilgi açlığı, dünya merakı vardır bende. Tecrübeli insan beni cezp eder. Elbette bunun eleştirildiği, tuhaf bulunduğu zamanlar da yok değil. Ağabeyim benden yedi yaş büyüktür. Ben kitap okuyup kafamda bir şeyler tasarlarken, anneme kızardı: Hilmi'ye söyleyin. Dışarı çıkıp biraz yaşıtlarıyla oynasın. Yoksa kafayı yiyecek okumaktan, düşünmekten,. Kaybetme korkusu, diyorum. Her üniversite okumuş kadından söz etmiyorum. Ciddi manada bilgelik taşıyan kadın, kendisinin kim olduğunu bilir. Erkeğin karşısında dimdik durur. Gereken cevabı sözle de verebilir, duruşuyla da. Kendi ayaklarının üzerinde duruşuyla, zekasıyla. Ve erkek böyle bir kadını tercih etmez. Korkar bu kadından. Aynı şey, kadın için de geçerli. Ben bunu bizzat yaşadım. Dışarıdan, uzak bir mesafeden bakıldığında; arabesk bir izlenim bile verebilir yaşantım okura. İlk evliliğimin sonuçlarında deneyimledim bu olguyu. Oğlum, ilk evliliğimden. Sanatçıyım, demek zor. Ancak bundan daha zor olan, bir sanatçıyla evli olmak sanırım. Eski eşimin yerine kendimi koyup oradan da baktım. Sonuç: Toplumdaki acılar sanata yansıyor. Şöyle düşünürüm hep: Sanatçı sanki bu dünyaya gelmeden önce, ruhlar aleminde oturmuş, Tanrı ile pazarlık yapmışlar. Tanrı ona demiş ki; Tamam, yaratma eylemimden sana bir parça vereceğim, git yarat. Ancak bunun karşılığında senin canını çok yakacağım,. Siz Tanrı'yı çiçekte, böcekte, her yerde görüp insanlara varoluşun bir olduğunu göstermeye çalışırken; kendi hayatınızdan koparılmanız acı yaratıyor. Yaptığınız çiçeklerin üzerinde birisi zıplıyormuş gibi oluyor. Hem sistem, hem aile kurgusu. Sanatçının gönlü zengindir, kesesi de giderek zenginleşiyor. Ancak bu zenginlik sanatçının verdiği emeğin karşılığı olamıyor maalesef. Başta ilişkilerde her şey toz pembe. İlk eşime duyduğum sevgi, aşk; benim doğa sevgimden kaynaklandı. Birlikte doğa yürüyüşleri yapardık. O da benim gibi yaban hayatın güzelliklerine hayran olurdu. Kendimden biri sandım onu. Ve benim kargam geliverdi. Yıllar sonra, bunun bir yanılsama olduğunu anlıyorsunuz. Kalıcı değildir bu renkler. Ancak bir gün su altı dünyasını resmedecek olursam kullanabilirim. Bu renkler; iki kadim arındırıcı olan su ve tuz ile hayat bulurlar. Denizden çıkartın neon renkteki mercanları, janjanlı deniz canlılarını; solar ve taşlaşırlar çok geçmeden. Yapılan çoğu çalışma maalesef gelip geçici şeyler, popülist eğilimler. Günümüz insanı gibi, parlatılmak ihtiyacına yanıt veriyorlar. Öyle bir renk yok ki. Her insanın bir rehberi, doğada olma amacı ve özünden getirdiği bir rengi var. Ben o renklere doğru yolculuk yapıyorum. Şimdi, sorunun diğer kısmına gelirsek; Doğu-Batı sentezinin içeriğine. Bize akademide verilen bilgiler var: Kompozisyon, derinlik, perspektif, renk bilgisi, doku. Öte yandan Japon resim tekniği Sumi-e'de doğrudan mürekkep iş başında. Bu mürekkep onların porselen ocaklarında biriktirdikleri kurumlardan, islerden yapılan, odun kömüründen müteşekkil bir şey. Ben doğanın renklerini çeşitlilik içinde kullandığımda, ister istemez aldığım akademik eğitimin verilerini de bu tekniğe taşımış oluyorum. Örneğin, renk uyumu. Bende zıt kontrast göremezsiniz. Komşu kontrastlar vardır: Yeşil-sarı, yeşil-mavi gibi. Renkleri Sumi-e tekniğine uyarladığım yer, burası. Resmime bir derinlik vereceksem, örneğin bir hava perspektifi kullanacaksam, elbette aldığım eğitimi bu anlayışa uyarlıyorum. Bu felsefede hiçbir şeyi kimseye beğendirme çabanız yok. Orada yaptığınız, kendinizle baş başa olmak. Mürekkebe yön veriyorsun. Su gider, renk kalır. Geriye sadece o ruh kalır. Belki de bu felsefeye bağlılığımdan ötürü fark ediliyorum: 2019'da bir Japon kanalı Chukyo Tv'de, Sumi-e temalı bölümde çalışmalarıma yer verilmesi elbette mutluluk veriyor. Evet. Daha çok tapınaklarda yazı tekniğini bilen insanlar tarafından başlatılmış. Kaligrafi fırçalarıyla yapılan bir resimden söz ediyoruz. Japonya'da gezgin şairler vardır. Hem şiir yazarlar, hem de resim yaparlar. Bu kısa şiir türüne Haiku denir. En önemli Haiku şairlerinden biri Matsuo Basho'dur. Şiirlerinin yanına küçük küçük figürler çizmiştir. Bunun için bir eğitim var elbette. Ancak tam anlamıyla bir akademik eğitim almanız gerekmiyor. Antik Yunan Uygarlığı'nda heykel yapımında 1/7 gibi ölçüler, altın oran kullanılırken, burada ölçü doğanın kendisidir. Bu felsefeye göre, iyi insan olmak için çalışırsın. Aynı ruh halini koruman gerekir: Gündelik yaşamında da, resim üzerindeyken de dengede olmalısın. Bu felsefenin kuralları vardır. Samuray'ların yaşantılarında da bu kurallar geçerlidir. Örneğin, Sakura. Japonya'nın ulusal simgelerinden biridir. Anlamı, kiraz çiçeğidir. Sakura felsefesine göre; geç çiçek açarsın. Tam açtığındaysa mükemmel bir çiçek olarak pıt diye dalından düşerek ölürsün. Samuraylar da savaşçı olarak bilirler ki, ölüm yollarının üzerinde bir yerdedir. İyi hizmet ederler, kendilerinin en iyi haliyle yaşamayı seçerler. Bu anlayıştan sanata yansıyan şey, her şeyin layıkıyla yapılmasıdır. Çay demlerken de, resim yaparken de amaç, tamlık duygusuna erişmek oluyor. İşte benimki de burada sözü edilene benzer bir spritüel yolculuk. Lise yıllarında. O zamanlar Uzak Doğu sporlarıyla ilgileniyordum. Tekvando özellikle. Spor salonundaki o Japonca yazılar, görseller dikkatimi çekmişti. Sonra bu sporlarla ilgili dergilerdeki görseller. Ve bu sporların duayenlerine atfedilmiş resimler. Sonra da Asya sanatı ilgi odağım oldu. Zaten bir çok Batılı ressamın etkilendiği kaynaklara bakıldığında, Japon resmi çıkar karşınıza. Örneğin, Van Gogh. Çok ön plana çıkmamış olsa bile Picasso'da bile var bu etki. Tüm Empresyonistler ve daha sonra gelen Dışavurumcular da bu kaynaktan beslenmişler. Çünkü Japon ve Çin resminin doğa tasvirleri milattan öncesine dayanıyor. Bu anlayış, Şaman öğretisiyle çok benzer. Belli bir kompozisyon yok. Suyumu, boyalarımı, fırçalarımı hazırlıyorum. Kağıdı yere seriyorum, sonra suyla ve fırçalarımla konuşuyorum. Çünkü her biri yaşayan hücreye sahip. Her biri bir enerji. Benden beden olarak farklılar. O an benimle aynı şeyi yapmak için oradalar. Hepimizin kesiştiği nokta: Karmamız. Fırçaya, suya öncelikle geldikleri, beni tercih ettikleri için teşekkür ediyorum. Onları bana gönderene şükrediyorum. Suda kalıcı bir hafıza olduğu için, özellikle sudan yardım istiyorum: Benimle bir olmasını, benim ruhumla ruhunun bütünleşip istediğim gibi yol almasını kağıtta. Yani suyun içindeki bilgeliğe açıyorum kendimi. Bu bilgelik hem gökyüzünde, hem yeryüzünde, tüm elementlerin içinde var. Örneğin, ateş. Ateşin tanımı eski dillerde kor su diye geçer. Yakıcı. Katı hali, topraktır. Özümüz su. Yaratılışta da su var. Babadan anaya geçişte de sıvısın. Annede de. Sonra bedenlenip katılaşıyorsun, en son toprağa dönüşüyorsun. Suluboyayı seçmem, zaten bu öğretinin bir sonucu. Bir yağlı boya gibi değil, suluboya. Orada akış var. Sonra kağıda odaklanıyorum; orada ruhu görmeye çalışıyorum. Bir şeyler beliriyor, takip ediyorum. Artık ortaya ne çıkarsa. Gelene de teşekkür ediyorum. Benim inancıma göre, her ne kadar şikayette bulunsa da insanlar annelerinden ve babalarından, gerçek şu: Onlar bizi dünyaya getirmedi, biz onları seçip geldik. Bu dünyaya biz her şeyi bilerek geliriz. Anlaşmamız budur. Mevlevilikte de görülür, bu: Gelen eşyaya teşekkür edip öpmek. Yastığını, yorganını öpersin. Benim sanatımda da şükran ve sevgi vardır. Gece, gündüz fark etmiyor. Benim için resim yapmadan geçen bir günde, inanç boyutunda bakarsak, Tanrı'yı üzmüş olurum. Çünkü bana böyle bir yeteneği lütfetmiş. Ben o gün bunu kullanmadıysam, pişmanlık yaşarım. Hemen her gün az da olsa, bir şeyler çizerim. Bu benim için Yaradan'a şükürdür. Hiçbir şey yapmıyorsam, atölyeme giderim, fırçalarımın karşısına geçerim ve teşekkür ederim. Trafik kazası geçirdikten sonra epey zor zamanlar geçirdim. Çok riskli bir ameliyat olmam gerekti. O ameliyat öncesi de yanıma aldığım ilk şey boyalarım, fırçalarım ve kağıt oldu. Ve ameliyat sonrası da ilk istediğim şey, onlardı. Bu dünyada ne kadar kalacağımı bilmiyorum. Ancak öldüğümde, yanıma fırçamı koymalarını isterim. Fırçamı bana bıraktırmayın, diyorum. Fırçamla olmama karşımdakinin izin vermesi lazım. Bu eşim olabilir, çocuğum, dostum olabilir. Çünkü fırçam yaşadığım acıları unutturuyor; öyle örtüyorum üstlerini. Ve de insanların göremediğini fırçamla gösteriyorum. Doğanın parçasıyız, diyor herkes. Ancak doğanın bir parçası olarak yaşamıyoruz. Ben imgeleri değil de, ruhu resmederken aslında kendimi göstermeye çalışıyorum: O hayvandan, bitkiden bir farkım yok. Covid Zamanı İstanbul. Yasaklar başlayınca şunu gördük: Sokak araları bile yeşillendi. İnsan faktörü olmasa, doğa kendini yeniden üretiyor. Resimde yaptığım gibi, belki orada leylekler yuva kurup çiftleşecek. Maymunlar sarkacak belki bir taraftan. Zürafalar, filler gelecek bahçeye. Hayaller alemine geçtiğin zaman gerçeği unutuyorsun. Popüler kültür sadece para kazanmaya odaklı. Olumlu düşünmek ve yaşamak üzerine çalışan yaşam koçları var. Yaydıkları bilgiyi sınamanın en iyi yolu, onların hayatlarına bakmak olur. Kendi çocukları cidden bu anlayışla mı yetiştiriliyor? Örneğin ilişkiler üzerine çalışıyor adam; ancak kendi aile düzenini kuramamış ve bir ailenin nasıl olması gerektiği bilgisini size satmaya çalışıyor. Bir öncelikten söz etmek çok anlamlı olmaz. Ancak bana yöneltilen eleştirilerden söz edeyim. Kimi arkadaşlarım resmime bakıp Nereye kadar kuş, böcek, bitki yapacaksın? diyebiliyorlar. Tekrara düşeceksin, gibi eleştirilerde bulunuyorlar. Bir esere bakıldığı zaman, okurun ne bildiği, ne yaşadığı önemli. Çünkü ressamın yaratırken ne düşündüğünü, hissettiğini, ne yaptığını bilemezsiniz. Örneğin, Picasso'yu herkes günümüzde kübist olarak biliyor. Tam olarak kübizmin ne olduğunu çoğu insan bilmese de. Aslında birlikte çalıştığı ressam arkadaşı Braque'ın üslubunu çalmıştır bir ölçüde. Zaten hepimiz doğadan çalıyoruz. Picasso şöyle diyor: İyi sanatçılar kopyalar, büyük sanatçılar çalar,. Kimi yönlerini benimsememekle birlikte, dürüstlüğüne hayranım Picasso'nun. Sanatçının yapıtını okurken, sanatçının ne yaşadığını da biraz bilmek gerekir. Aslında tüm okumalarımız eksiktir. Yaşadığımız kentten örnek vereyim. Örneğin, Süleymaniye Camii. Toplamda dört tane minaresi vardır. Bu sayının özel bir karşılığı vardır: Kanuni Sultan Süleyman, İstanbul fethedildikten sonra tahta çıkan dördüncü padişahtır. Şimdi bu esere bakarken kaç kişi bunu biliyor? Dahası Mimar Sinan'ın bu muhteşem eserini kimler sanat eseri olarak görebiliyor? Toplum bunu sadece görüp geçiyor, yalnızca ibadethane olarak algılıyor. Bir de algıda psikolojik fenomenlerin etkisi var: Ben çocukken mavi renkle ilgili bir mutluluk yaşadıysam, bir resimdeki o mavi beni gülümsetebilir. Bir başkası travma yaşamıştır; o maviyi görür görmez reddeder. Bu farklı algılardaki iki insa, sanatçı hakkında ne söyleyebilir? Sanatçının yaşanmışlığı ile okurun yaşanmışlığı... İkisi de çok önemli. Örneğin, Dali. Dali'nin travmasını bilmeden, onun eserlerini layıkıyla okumak olanaklı mıdır? Dali aslında ölen ağabeyinin yerine ikame edilmiş bir çocuktur. Ailesi bu bilgiyi küçükken onunla paylaşır. Deyim yerindeyse, cenazeden dönüp Dali'yi yapmaya koyulmuşlardır. Bu, Dali'de bir kimlik karmaşası yaratır: Ben aslında ben değilim, ağabeyimim, ve annesini suçlar. Dali'nin içindeki kimliklerden biri kadın düşmanlığı yaparken, diğeri kadına yaklaşmaya çalışır. Annem çok titiz bir kadındı. Biz evde bir kız, üç erkek. Sanki evde dört kız gibiydik. Yayılıp oturamazsınız, perdenin kenarı kıvrılmayacak. İzinsiz bir şey yiyemezsiniz. Yemek, saatinde yenir. İlle de bir şey yiyecekseniz zamansız, o hazırlar. Elimiz dizimizde televizyon izleriz, görücüye çıkmış kız gibi sessiz. Evet. Biz herkesin evine girebilirdik. Ama her arkadaşımız bizim eve giremezdi. Bir, iki arkadaşım olmuştur bizim eve girebilen. Buradan arkadaşlarımdan özür dileyeyim. Nedeni buydu. Ben askerden geldiğimde, kapıda şöyle bir karşılama sahnesi yaşandı: Annemin ilk yapacağı şey bana sarılmak olmalıydı. Öyle olmadı. Ayakkabını çıkar, elini yüzünü yıka, kıyafetini değiştir,. Anne askerden geldim,. Önceki cümle yinelenir. Ben mis gibi olup salona geldim. Annem, sanki o an gelmişim gibi; Yavrum, hoş geldin, dedi ve sarıldı bana. İşte o sevgisizliği ben hissettim. Ancak yetişkin olduğumda bunu kabul edebildim. Annemi öptüğüm zaman, gider yüzünü yıkardı. Ve ben kızardım: Bende mikrop yok, senin çocuğunum,. Annem yaşlandığında bile, birisini yardımcı olarak getirdiğimizde eve; ayıp olur diye önceden temizlik yapardı. Gelen aslında bir iş yapmazdı. Annem, yardımcı gittikten sonra yeniden temizlik yapardı. Elbette bu huyu aramızdaki sevgi bağını zedeliyordu. Ancak ben yetişkin olup okul değiştirdiğimde bana her türlü desteği annem verdi. Babam, mühendislik okumadığım için maddi manevi tüm desteğini çektiğinde, yanımda annem vardı. Sonraları, annemin çocukluğumdaki tavrının bana özel olmadığını anladım. Diğer kardeşlerime de böyleydi. Ve evet, onun dünyayla ilişki kurma modeli böyleydi. Bu durum benim sanatımı elbette etkiledi. Yıllar önce bir arkadaşım atölyemi ziyaret etmişti: Ortamın düzenine, temizliğine hayret etti. Çalışma anında dağılırım, çalışma biter bitmez toplanırım. Zaten kişi en çok kimi eleştirirse, eninde sonunda ona dönüşürmüş. Babamdan uzak kaldığım dönemde, ablamın evine giderdim. Üsküdar'a. En çok onun ev düzeni, anneme benzerdi. Ablamın elini alıp kafama sürerdim; annemin eline benziyor diye eli. Annen titiz falan ama, o eli arıyorsun. Elbette dinlerim. Su meditasyonu yaparken resimden önce, zaten doğa sesleri dinlerim. Irmak sesi, kuşlar... Böylece kendimi doğada farz ederim ya da atölyem doğaya dönüşür. Asya Şamanları'nın kaydedilmiş sesleri, davulla birlikte arkada kurt sesi, yağmur sesi... Böyle sesler. Çalışma dışında popüler de dinlerim, klasik te. Bazen sipariş resimlerde, ortamın ruhuna göre; Blues ve Jazz dinlerim. Hatırladığım, babamın biz küçükken her akşam bize okuduğu. Kemalletin Tuğcu'yu ben ilk okula gitmeden duyarak öğrendim. Ömer Seyfettin hikayelerini. Aklımda kalan çizgi filmden bir imge var: Arı Maya. Doğada annesini arayan yavru Arı Maya. Ben bunu izlerken hep ağlarmışım. Siyah-beyaz dönemden Vikingler vardı. 1980'lerde çizgi roman yasağı varken, babam alırdı. Sonra ağabeylerim, en son ben okudum bu çizgi romanları: Kara Murat, Tarkan, Zagor. İki, üç gazete alınırdı eve. Bunlarla birlikte Gırgır da girerdi evimize. O dergi, bu çizgi roman derken; bir tarih merakı oluşmaya başladı bende. Sanat fakültesine gelmeden önce, ben Platon'un Devletini okumuştum. Dünya klasikleri zaten lisede bitmişti. Gözümü açtığımda, ailede böyle bir iklim vardı. Amcam, halamın eşi köy enstitüsü mezunları. Onların arasında benim okumamak gibi bir eğilimim olamazdı. Şimdilerde başka tür metinler okuyorum. Om Yayınları'ndan Kedi kitabı, Gülriz Sururi'nin Kıldan İnce Kılıçtan Keskince'si, Yine Sururi'den Bir An Gelir, Utku Varlık'ın Zero Hipotez'i, Noah Harari'nin Homo Deus Yarının Kısa Bir Tarihi ve yine Harari'den Hayvanlardan Tanrılara Sapiens. Daha çok tarih ve inceleme eserleri tercih ediyorum. Örneğin, hangi şairin, ressamın hangi kedisi vardır? Böyle şeyler ilgimi çekiyor. Senin kitabına henüz detaylı biçimde giremedim. Varlığında Yokluğunda Kadın kitabını açtım, biraz okudum, birden aklıma Kedi kitabı geldi. Yeniden soruna dönersem, 1995 sonrası bir çok romanın zorlama eserler olduğunu düşünüyorum. Özellikle birkaç çoksatan okuduktan sonra soğudum, diyebilirim. Aklımda pek bir şey kalmadı. Aslında beyin operasyonundan sonra hafızamda eksilmeler oldu. Çünkü bende sağ hipokampus yok. Okumalarım üzerinde bu durumun ciddi etkisi var. Yabancı diller gitti mesela. Hafıza sorunları yaşadım. Ülkemizde sanat konusunda kolaycı bir anlayış var. Televizyona beş dakika çıkan adama sanatçı deniyor, ünlü deniyor. Ünlü sanatçı öyle kolay olunamaz her şeyden önce. Avrupa'da, Amerika'da sanatçı dendiği zaman; ressam ve heykeltıraş anlaşılır. Biz ise mankene, şarkıcıya sanatçı diyoruz. Neyi yaratmış? Ya da yaptığı şeyin altında sağlam bir felsefe mi var? Kavramların içini boşaltıp duruyoruz. Bunun da muadili var, diyoruz. Yok, kardeşim: Sanatçının muadili falan yok. Böyle olunca ben kendime sanatçı demekte zorlanıyorum. Bu, kendime üstün bir değer vermek değil kesinlikle; yaptığım işe hakkını vermek. Kendini bilmek, anlamına geliyor. Bizde değer kaybı var: Öğretmenin, doktorun değeri yok. İnsanın değeri yok. Sanat yok ediliyor her geçen gün. Benim örnek aldığım ustalar, hiçlik yolunda giderler. Mimar Sinan'ın hiçbir yapısında onun mührünü, imzasını görebilir misiniz? Peki, biz resimlere niye imza atıyoruz? Çünkü çok hırsız var şimdi. Adam, sizin resmi izinsiz alıyor, kitabında kullanıyor, ozalitçiden çıktı alıp kafesine fon yapıyor. Hak aramaksa başlı başına bir macera. Bu benim, demek zorundayım. Bir evlat neyse, resim benim için o. Herkese resim de satmam. Resmime layık olduğu değeri verebilecek bir kişi olmalı. Ben şimdi çocuğumu niye sokağa atayım? Ayrıca yaptığın resimden ayrılmak diye bir şey de yok. Biri onu benden aldığında bile ayrılmıyorum resmimden. Ruhla yapıldı, ruhum orada. Kağıdın üzerinde DNA'm var. Elim dokundu oraya. Sumi-e tekniği kullanmadığım bir resim, bu. Üstelik ısmarlama falan da değil. Pandemi dönemi, yakın tarih. Evde otururken, üniversite yıllarım geliverdi hatırıma; örnek aldığım sanatçılar. Cezanne, Monet, Manet, Renoir, Rembrandt. Bir fikir uyandı aniden: Dedim ki; Ustalara saygı serisi yapayım,. Öyle başladım. Portreleriyle gitmek istedim. Bir fotoğrafım vardı Fethi Paşa Korusu'nda çekilmiş. Zamanında o fotoğraf çekilirken bunu hayal etmiştim: Şurada şu olsa, kırda kahvaltı etseler,. O gün hayal ettiğim imgeler geri geldi. Arşivden o fotoğrafı buldum, çıkardım. O gün de, aynı resmimdeki gibi bir ağaca yaslanmıştım. Manet'yi orada saygıyla anarken, onun kullanmış olduğu tekniği ve renkleri tercih ettim. Manet'nin 1862-63 yıllarında yapmış olduğu Kırda Öğlen Yemeği eserinin hayalimle buluşarak yeniden yorumlanması da denebilir, bu resme. Dönem dönem şunu yaparım: Resim yaparken bir aksama görürsem ya da bir ritim bozukluğu fırça hareketinde, Enso çalışırım. Kimileri Zen çemberi der. Aslında bu çalışmaya Enso çemberi denir. Tek nefestir. Fırçayı eline alıp tek seferlik bir hareketle çember çiziyorsun. Acele etmen de, çok yavaş çizmen de sorun yaratıyor kağıt üzerinde: Mürekkebin dengesizliğini görüyorsun. Oradaki olay şu: Ruhumu ölçüyorum. Birkaç Enso yaparım. Birbirlerine yakın mı, uzak mı bakarım. Ruhum dengede mi, değil mi anlarım. Bazen o halkada kopmalar olur, yarım kalır. Tıpkı hayatın kendisi gibi. Zaman zaman akıştayız, bazen kopuyoruz, duruyoruz, yeniden başlıyoruz. Bazen resimlerim için şöyle diyorlar: Figürlerin harika ama arkası boş, ya ha Boyası az olmuş, kocaman kağıt,. Azlık, çokluk kavramının içeriği sizde farklı, bende farklı. Güçlü olan orada, kağıdın boşluğu mudur yoksa siyah mürekkep lekesi mi? Resim bütün değerini, o çok sanılan boşluktan alıyor. Bu, bir güç kavgası falan değil ki üstelik. Karga geldi mi, olay biter. Önümüzdeki Sevgililer Günü, 2023'te Doğa'da Aşk ve Sevgi teması adı altında ikili hayvan portrelerinden oluşan bir kişisel sergi açacağım Karaköy'de bir sanat merkezinde. Bir de Yaşayan Değerlerimiz adıyla farklı alanlarda bu topraklara hizmet etmiş değerli insanların portrelerinden oluşan bir sergim olacak. Ayrıca kaynaklarından ikisinin Türk mitolojisi ve astrolojik imgeler olacağı çok farklı bir sergi için fırça sürüşlerim başladı. Benim bu topraklara borcum var; bu kültürden besleniyorum. Hayat suda başladı, suyla devam edecek. Suluboya her daim benim kendimi ifade biçimim olacak. Teşekkür ediyorum dünyanı bizlerle paylaştığın için. Ruhsal sözleşmende benimle tanışıp bu yolculuğa çıkmayı kabul ettiğin için, ben teşekkür ediyorum. Rehberimiz sevgi olsun. Fırçamız kurumasın, kalemimiz tükenmesin, renklerimiz solmasın. Ve ışığımız daim olsun. Yolun açık, başarıların daim olsun kardeşim.


Ankara'da büyüdüm. İzmir'de yaşadım. Son 16 yıldır da Antalya'da yaşıyorum. Çocukluk insanın en önemli dönemidir çünkü tüm hayatını etkiliyor. Şanslıyım ilk çocuk ve ilk torun olarak sevgiyle büyümüş bir çocuğum. Bir minnet borcu için bunu özellikle belirtmek istedim. Meraklı, öğrenmeye açık, sorgulayan, araştıran bir insanım. Kariyerime uzun bir yoldan geldim. Çünkü akademi eğitimim sağlık bilimlerinden sosyal bilimlere uzanıyor ve birden fazla üniversite mezunu olarak kendime geniş bir oyun alanı yarattım. Detaylandırmak istersem, Hacettepe Üniversitesi / Radyoloji bölümünden mezun olduktan sonra sağlık alanında çeşitli pozisyonlarda çalıştım. Bu arada İstanbul Üniversitesi / Acil Yardım Afet Yönetimi, Anadolu Üniversitesi Kamu Yönetimi ve Anadolu Üniversitesi Felsefe bölümlerinden mezun oldum. Birbirinden farklı görünse de okuduğum her okulun ve kendimi bildim bileli iyi bir kitap okuyucusu olmamın, hayatıma ve sanatıma çok şey kattığını, bir alanda profesyonelleşmenin diğer alanların yönetimini kolaylaştırdığını düşünüyorum. Resimle ilişkim çocukluk ve gençlik yıllarımda başladı. Çalışma hayatını sürdürürken resim yapmaya devam ettim. Anatomi bilmek insan bedenini öğrenmeme; sanat felsefesi, estetik ve felsefe tarihi bilmek resmin düşünsel alt yapısını oluşturmama yardımcı oldu. Ressam ve akademisyen Ali Rıza Kırkan atölyesinde çizim ve görsel ifade, desen ve renk çalıştım. Çok severek takip ettiğim Psikeart dergisinde resimlerimi yayınlıyorum. İlk uluslararası solo sergimi Almanya'nın Detmold şehrinde açtım. Sanatımın düşünsel alt yapısını felsefe oluşturuyor. İnsana ait hiçbir şey bana yabancı değil. Bu benim kendimi gerçekleştirme yolculuğum. İnsanı anlama, geçmişi bilip geleceğe el verme yolculuğum. Bilim ve felsefeden yola çıktım, şimdilerde bunların ışığı altında çeşitli formların varoluşsal dönüşümünü eserlerimde sorguluyorum. Empresyonistlerden etkilenerek başladığım resim hayatım, şimdilerde soyut çalışmalar olarak devam etmekte. Nesneleri kendi algımla kurgulayarak soyutluyorum. Sezgisel olarak hep mavi turuncu renk çalışıyorum. Farklı çalışmalar da yapıyorum ama günün sonunda hep aynı renklere dönüyorum. Duygularımı yansıtabilmek için geleneksel kuralların dışında hareket ediyorum. Özgür hareket etmek, malzemeyi kullanma şeklimden, kurguladığım kompozisyona kadar bana geniş bir oyun alanı sunuyor. Öznellik, görünür olmayı da getiriyor. Yaptığım Konuşan kafalarda hep bir hüzün var. Yakın ve uzak gelecek için planlar yapıyorum. Sergilerin insan etkileşimleri, tanışmalar, sohbetler için zemin olduğunu ve sonrasında da motive edici bir kaynak olduğunu düşünüyorum. Özellikle Prof. Dr. İlber Ortaylı ve Muratpaşa Belediye başkanı Ümit Uysal'ın Antalya Müzesi'nde Algılar ismi ile devam eden sergimi onurlandırmasından çok mutlu oldum. Bu arada sergim 31 Ocak tarihlerine kadar misafirlerini ağırlamaya devam edecek. O yüzden şimdiden yeni sergimi hazırlamak için heyecanlıyım. Resimlerimi ulusal ve uluslararası alanlarda sergilemek üzere çalışmalarım sürüyor. Ekolojik sürdürebilirlik üzerine her daim çalışmalarım var. Ancak ekolojik sürdürülebilirlik üzerine daha çok gitmek istiyorum. Her zaman bir konuşan kafa mutlaka çıkıyor. Düşünmekten kendimi alıkoyamadığım bir konu var. Bu yüzyılda yaşıyorum ve çağın sunduklarıyla, resim yapabilir miyim? Çalışıyorum. Sanatçılar ve edebiyatçılar hayal eder, bilim gerçekleştirir.


Herhangi bir sanat dalında, merkez figürlerin yanı sıra henüz lokal olan isimlerle röportaj yapmak da hoşuma gidiyor. Güzel Sanatlar eğitimleri alan genç ressam Melek Baydar ile yaptığım röportajın da motive kaynağı bu. 2000 senesinde dünyaya gelen Melek, Ankara Güzel Sanatlar Lisesi'ndeki eğitiminin ardından soluğu 2018'de Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde alıyor. Resimlerinde ağırlıklı olarak yağlı boyayı tercih eden Melek Baydar, kolaj çalışmaları ve yeni başladığı otoportre serisi ile de dikkat çekiyor. Bir yandan eğitim hayatını sürdürürken bir yandan da sanatında yeni şeyler deneme ve ne istediğini keşfetme sürecinde olan genç ressam en son füzen kalemi ile yaptığı çalışmasını paylaşmıştı sosyal medya hesabında. Sizle birlikte ben de Melek'i bu röportajda daha iyi tanıyacağım. Merhaba. Küçükken ödevlerimi yaparken verdiğim molalar resim çizmek için olurdu. Kendimi bu şekilde rahatlatır ve motive ederdim. Ortaokuldaki öğretmenimin yönlendirmesiyle Güzel Sanatlar Lisesi'ne bir ay gibi kısa bir sürede hazırlanıp kazandım. Benim ilk dönüm noktam oldu diyebilirim. Okulda resim derslerinde yaşıtlarıma göre o dersi daha çok önemsediğimi ve ilgili olduğumu düşünüyordum. Zaten çevremdeki insanlar da bana bunu hep hissettirdi. Güzel sanatlar lisesini kazanmadan önce resim dışında kafamda kendimle bağdaştırdığım bir alan yoktu aslında. Lisedeyken önceki yıllara göre çok daha mutlu olduğumu hissettim. İşte bu benim işim, ben gerçekten de bu alanda ilerlemeliyim dedim. Benden 13 yaş küçük kardeşim bana ilham veriyor. Çocukluğuma götürüyor ve ister istemez paletimdeki renklere bu canlılık yansıyor. Bazen onda kendimi görüyorum. Resimlerimde daha çok özlem, çocukluğa yolculuk temalarını işliyorum. Çünkü çocukluk en saf dönem aslında. İnsanların içinde hala bu göstermedikleri kırılgan saf ve çocuksu yanın olduğunu düşünüyorum. Aynı zamanda yakın çevremde yaşananlar benim için büyük önem taşıyor. Yaptığım işlerle şu anda kendimi keşfetme ve deneyimleme aşamasındayım. Hangi renklere ve malzemeye ağırlık verdiğimi deneyimliyorum. 6 ay öncesine kadar daha katmanlı dokular çıkartırken şimdilerde bunu biraz azalttım. Post- Empresyonizm dönemini seviyorum. Etkilendiğim sanatçılar, Edouard Villard, Mary Cassatt, Henri de Toulouse-Lautrec, Pierre Bonnard, A. R. Penck, Cuno Amiet' dir. Bunların yanında sevdiğim birçok sanatçı da var. Bu düşünce aklımda uzun zamandır vardı. Ama kendimi tam hazır hissetmiyordum. Ben kendimle baş başa kalıp kendimi çok dinleyen, içimdeki Melek ile tartışan biriyim. Otoportre fikrim de buradan doğdu. Bir nevi kendimi sorgulama diyelim. Bu çalışmalarım pandemi dönemine denk gelmeseydi daha farklı olabilirdi tabii. Seriye ilk geçen kış başladım. İkincisi de Eylül ayında bitti. Şu an yeni başlayacağım çalışmam için düşünme ve eskiz aşamasındayım. Evimde daha çok üretken ve ruhsal açıdan daha dingin olduğumu düşünüyorum. Sıcak aile ortamı sanırım vazgeçemeyeceğim bir durum. Bazen anlık gelişen resimler yapıyorum. O anda yapacağım şeye karar vermek biraz oyun gibi aslında. Ama uzun süreli bir resme başlayacaksam süreç daha planlı ve okul gibi işliyor. Pandemi aslında hem olumlu hem de olumsuz etkiledi. Daha çok okuma, araştırma, üretme ve yazma fırsatım oldu. Üretimlerim hakkında önceye kıyasla daha fazla düşündüğümü fark ettim. Tabii karantina dönemi dışarı çıkamamak üretimlerim açısından biraz eksi bir yöndü. Çok sevdiğim ve orada çalışmaktan keyif aldığım okulumdan, atölyemden uzak kalmak da zor oldu tabii ki. Ben de bu keyifli söyleşi için teşekkür ediyorum. Benim için bir ilkti.


Melis Doğan 6 Mayıs 1994 tarihinde İstanbul'da dünyaya geldi. Eğitim hayatını Ankara'da tamamlayan sanatçı, küçük yaştan gelen resim sanatına olan ilgisi ve yeteneği üzerine özel dersler alıp kendini geliştirdi. Sonrasında eğitim hayatı için İstanbul'a döndü. Burada Yeditepe Üniversitesi Plastik Sanatlar bölümünü kazandı. Öğrencilik yıllarında tiyatroya olan ilgisi üzerine İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı'nda şan dersi alıp kamera ve sahne önü denemelerinde bulundu. Melis Doğan, çalışmaları fantastik realizm- sürrealizm akımını kapsayan Türk kökenli görsel sanatçıdır.