Bu yıl #HerŞeyeRağmen sloganıyla sinemaseverleri ağırlamaya başlayan 8. Boğaziçi Film Festivali, açılış filmi Sun Childrenın gösterimiyle başladı. Festivalin birinci gününde Nasipse Adayızın gösterimi sonrası film ekibinin katıldığı söyleşi gerçekleşti. Sinemaseverleri 30 Ekim'e kadar yılın merakla beklenen filmleriyle sinema salonlarında bir araya getirecek olan 8. Boğaziçi Film Festivali, dün gerçekleşen film gösterimleriyle başladı. Festivalin ilk gününün açılış filmi Majid Majidi'nin dünya prömiyerini 77. Venedik Film Festivali Ana Yarışma bölümünde gerçekleştiren ve Rouhollah Zamani'ye Marcello Mastroianni En İyi Genç Oyuncu Ödülü'nü kazandıran filmi Sun Children olurken, Ercan Kesal'ın ilk uzun metraj filmi Nasipse Adayız'ın Beyoğlu Sineması'ndaki gösterimi film ekibinin de katılımıyla gerçekleşti. Festivalin ilk gününde sinemaseverler filmlere yoğun bir ilgi gösterdi. Festivalin açılış filmi öncesi Beyoğlu Sineması'nda bir konuşma yapan Boğaziçi Film Festivali Artistik Direktörü Emrah Kılıç, açılışı İran'lı yönetmen Majid Majidi'nin son filmi Sun Children ile Kadıköy Sineması'ndaki gösterim ile aynı anda yaptıklarını söyledi. Majid Majidi'yi festivalin beşinci yılında Beyond the Clouds filmiyle ağırladıklarını belirten Kılıç, Sizler için açılış filmi olarak sevdiğimiz bir yönetmenin iyi bir filmini seçtik. İyi seyirler ve iyi festivaller diliyorum dedi. Festivalin Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması'nda yer alan Nasipse Adayız filminin gösterimi dün akşam saat 18.00'da Beyoğlu Sineması'nda yoğun bir katılımla gerçekleşti. Usta oyuncu Ercan Kesal'ın aynı adlı romanından uyarlanan ve İstanbul'da bir belediyenin başkan aday adayı olan Doktor Kemal Güner'in bir günde geçen trajikomik hikayesini konu edinen filmin gösteriminin ardından, filmin yapımcısı Suzan Güverte ve oyuncularından Muttalip Müjdeci seyircilerin karşısına çıktı. Soru cevap bölümünün moderatörlüğünü Burak Göral yaptı. Nasipse Adayız filmin gösteriminin ardından seyircilerle buluşan filmin yapımcısı Suzan Güverte söyleşiye projenin kendisine gelmesi ve ilk süreçteki hazırlıktan bahsederek başladı. Filmin görsel olarak kolay bir dili olmadığı için ilk olarak tasarımla başladıklarını belirten Güverte, otantikliği sağlamak için gerçek mekanları seçtiklerini ifade etti ve sözlerine Tüm mekanlar Ercan Bey'in eskiden bu hikayeyi yaşarken geçen yerler. Yani kendi hikayesindeki gibi her şey gerçek. Tıpkı filmde izlediğiniz gibi olayları bir düğün salonunda yaşamış şeklinde devam etti. Suzan Güverte kendisine yöneltilen Hem senarist hem de başrol karakteri aynı kişi olunca yapımcının işi kolaylaşıyor mu yoksa zorlaşıyor mu? sorusuna ise Ercan Kesal'ın yaratıcı olmasının yapım sürecinin belirli noktalarını kolaylaştırdığını söylerken filmin neredeyse bütün ağırlığının onun üstüne binmesinin de bazı zorluklar doğurduğunu belirtti. Kesal'ın filmin görüntü yönetmeni olan Barbu Balasoiu ile anlaşması hakkında da bilgi veren Güverte, Ercan Kesal'ın görüntü yönetmeni ile aylar önce buluştuklarını ve fikirlerinin de uyuştuğunda bu filmde beraber çalışmayı kararlaştırdıklarını söyleyerek filmin görüntü yönetmeninin Romen olmasının da Kesal'ın Romen Sineması'na olan hayranlığıyla açıkladı. Söyleşide filmin ana karakterlerinden biri olan Muttalip Müjdeci de seyircilerden gelen soruları yanıtladı. Kendisinin ilk olarak filmde mekan sahibi rolünde olduğunu ifade eden Müjdeci, Ercan Kesal'ın kendisine hediye ettiği Nasipse Adayız kitabını kısa sürede okuduğunu ve sonrasında Kesal'ın kendisiyle görüşerek Sen radyocu Nuri olmalısın dediğini belirtti. Kesal'ın kendisine çok yardımcı olduğunu ve babacan davrandığını söyleyen Müjdeci, Bu filmle birlikte ben yıllardır Okmeydanı FM'de çalışan Nuri gibi oldum dedi. Söyleşide seyircilerden gelen filmin ve karakterlerin son derece doğal olmasının sırrını da açıklayan Muttalip Müjdeci, yönetmen Ercan Kesal'ın tüm oyunculardan her fırsatta kendilerini oynamalarını istediğini söyledi. Senaryoyu okuduğum her anda Ercan Kesal bana kendim gibi davranmamı söyledi diyen Müjdeci, filmde yer alan Bir Numara'nın yanındaki oyuncuların da Kesal'ın o yıllardaki gerçek arkadaşları olduğunu vurguladı. 8. Boğaziçi Film Festivali'nin ikinci gününde Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması, Uluslararası Uzun Metraj Film Yarışması ve Galalar bölümünde yer alan filmlerin gösterimi yapılacak. Beyoğlu Sineması'nda 13.00 seansında Koku, 15.30 seansında Kumbara ve 18.00 seansında Flaşbellek filmlerinin gösterimi ekip katılımıyla gerçekleşecek. 21.00 seansında ise Galalar bölümünde yer alan There Is No Evil filminin gösterimi yapılacak. Sinemaseverler Kadıköy Sineması'nda ise 13.00 seansında The Island Within, 15.30 seansında Wildland, 18.00 seansında The Courier ve 21.00 seansında Sister filmlerini izleyecekler. Sinemaseverler filmlere ait seans bilgileri ve fragmanlara festivalin sosyal medya hesaplarından filmlerle ilgili ayrıntılı bilgilere de www. bogazicifilmfestivali. com adresindeki festival kataloğundan ulaşabilir. Festivalin endüstri bölümü Bosphorus Film Lab, etkinlikleriyle endüstrinin güncel ve dikkate değer konularını profesyoneller eşliğinde katılımcılarıyla çevrimiçinde buluşturacak. 24 Ekim Cumartesi gününün ilk etkinliği festivalin Instagram hesabında gerçekleşecek. 14.00-15.00 saatleri arasındaki canlı yayının konuğu oyuncu Metin Akdülger olacak ve Bosphorus Film Lab direktörü İpek Tugay'ın sorularını yanıtlayacak. Bosphorus Film Lab etkinliklerinin bir diğeri ise 17.00-18.00 saatleri arasında yapımcı Müge Özen'in moderatörlüğünde; Bir Film ve Başka Sinema Genel Müdürü Ersan Çongar, TRT Ortak ve Dış Yapımlar Müdürü Faruk Güven ve TME Film Finans ve Dağıtım Direktörü Orhan Taşdemir'in katılımıyla Yapımdan Dağıtıma Film paneli olacak ve Zoom üzerinden gerçekleştirilecek. Katılımcılar Bosphorus Film Lab etkinlikleri ve projeler hakkında ayrıntılı bilgiye www. bogazicifilmfestivali. com adresindeki Bosphorus Film Lab sekmesinde yer alan katalogtan erişebilirler. Film gösterimlerinin fiziki olarak Beyoğlu ve Kadıköy sinemalarında gerçekleştiği 8. Boğaziçi Film Festivali, 30 ülkeden 60 filmlik zengin bir programı seyircisiyle buluşturuyor. Festival biletleri gündüz seansları (13.00 ve 15.30) için 10 TL, akşam seansları (18.00 ve 21.00) için 15 TL olarak belirlendi. Festivalin yarışmalı kategorilerinde yer alan kısa film gösterimleri ise 5 TL!


Herkesin kültürel yaşama eşit katılım hakkına sahip olduğu gerçeğinden yola çıkan ve sekizinci yılında pandemi nedeniyle Türkiye'deki tüm sinemaseverleri 12-18 Ekim tarihleri arasında eff2020. muvi. com adresinde bir araya getiren Engelsiz Filmler Festivali'nin, dün akşamki ödül töreninde Engelsiz Yarışmanın en iyileri ödüllerine kavuştu. Sinemaseverleri 7 gün boyunca çevrim içindeki film gösterimleri, film ekipleri ve aktivistlerle yapılan söyleşilerde buluşturan Festival'in ödül töreni de bu yıla özel Festival'in YouTube kanalında Türkiye'deki tüm sinemaseverlere açık olarak gerçekleştirildi. Açılış konuşması ve sunuculuğunu Festival Yönetmeni Ezgi Yalınalp'in yaptığı ödül töreninde sırasıyla Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı Yılmaz Büyükerşen, Sabancı Vakfı Genel Müdürü Nevgül Bilsel Safkan, Avrupa Birliği Türkiye Delegasyonu Başkanı Nikolaus Meyer-Landrut veABD Büyükelçiliği Halkla İlişkiler Müsteşarı Robert Hilton konuşmalarını gerçekleştirdiler. Festivali bu yıl tüm dünyayı etkisi altına alan COVID-19 salgını gölgesinde gerçekleştirdiklerini söyleyen Ezgi Yalınalp, Bir süredir olağanüstü koşullar yaşıyoruz ve gösterimini yaptığımız filmleri sizlere bu koşullarda, bizim de daha önce tecrübe etmediğimiz bir yolla, ulaştırdık dedi. Festival'in bu yılki film programında kadın yönetmenlerin ağırlıkta olduğu vurgulayan Yalınalp, Festival'de 9 başlıkta 27 kadın 22 erkek yönetmenden 46 filmin sinemaseverler tarafından izlendiğini belirtti ve Sinema sektöründe birkaç yıldır yükselen ve cinsiyet eşitliği talep eden sesin daha gür çıkması umuduyla dedi. Bunun yanı sıra Önümüzdeki yıl tekrardan sinema salonlarında olmayı ve filmleri büyük perdede birlikte izlemeyi umuyoruz ama bu yıl tüm Türkiye'ye erişilebilir bir Festival sunmak her zaman ağırlama fırsatı bulamadığımız yabancı yönetmenlerle söyleşiler yapmak ve bu söyleşileri de yine tüm Türkiye'ye ulaştırmanın bize bir imkan yarattığını düşünüyoruz diyen Yalınalp, tekrar hep birlikte ve yeni bir normalde, eşit koşullarda şehrin mekanlarını paylaşmayı umduklarını söyledi. Festival Yönetmeni Ezgi Yalınalp'in ardından söz alan Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı Yılmaz Büyükerşen, Engelsiz Filmler Festivali'nin film izlerken engelleri ortadan kaldıran formatıyla herkesin kültür ve sanat etkinliklerine eşit katılımını sağlayarak çok önemli bir misyonu yerine getirmiş olduğunu ifade etti. Törende konuşan diğer isim ise Sabancı Vakfı Genel Müdürü Nevgül Bilsel Safkan'dı. Festival'in bu yıl çevrim içi olarak gerçekleşmesinin en güzel yanlarından birinin tüm Türkiye'den erişilebilir olması ve Normali Ararken temasının herkese normali düşündürmesi şeklinde açıklayan Safkan, Sabancı Vakfı'nın 46 yıldır bireylerin haklardan eşit yararlandığı bir toplum hayaliyle çalıştığını belirterek Bu anlamda Engelsiz Fimler Festivali'nin bir parçası ve paydaşı olmaktan da büyük mutluluk duyuyoruz dedi. Ödül töreninin bir başka teşekkür konuşması ise Avrupa Birliği Türkiye Delegasyonu Başkanı Nikolaus Meyer-Landrut'tan geldi. İçinde yaşadığımız bu şartlarda bile bunu mümkün kılan organizatörlere teşekkürlerimi iletmek isterim diyen Landrut, bu Festival'in hedef kitlesiyle daha da özel bir anlama sahip olduğunu ifade etti. Avrupa Komisyonu olarak engellilerin yaşamış oldukları zorluklara karşı bilinç uyandırmak amacıyla yaptıkları çalışmalar yaptıklarını söyleyen Landrut, bu noktada da Festival'in çok önemli bir misyon üstlendiğini belirtti. Festivalin destekçilerinden olan ABD Büyükelçiliği'nin Halkla İlişkiler Müsteşarı Robert Hilton da törende söz alan isimlerden biriydi. Festival'in dünyanın dört bir yanından filmleri sinemaseverlere ulaştırarak bir anlamda normale dönüşün bir ifadesi olduğunu söyleyen Hilton, filmleri herkes için erişilebilir kılmanın çok soylu bir çaba olduğunu vurgulayarak böylelikle toplumdaki herkesin bu sanatın tadını çıkarabildiğini belirtti. Törende Engelsiz Yarışma Ödülü'nün ilk sahibiEn İyi Senaryo, yönetmenliğini ve senaristliğini Emin Alper'in üstlendiği Kız Kardeşler filmi oldu. Ödülü açıklamak üzere yayına bağlanan Engelsiz Yarışma'nın jüri üyesi ve sinema yazarı Kaan Karsan konuşmasında, Engelsiz Yarışma seçkisinin farklı festivallerde yarışan ve ödül alan filmlerden oluştuğunu söyleyerek Festival'in bu filmleri sinemaseverler ile buluşturduğu için çok memnun kaldığını ifade etti. Karsan, En İyi Senaryo ödülünü Hikayelerinde direnen üç kız kardeşin bir aradalığını coşkulu bir anlatım ve nefes alarak var olan karakterlerle taşra filmi kalıplarını ters yüz ederek anlatan Emin Alper'in Kız Kardeşler'ine veriyoruz dedi. Ödülün açıklanması sonrasında yapılan bağlantıda filmin yönetmeni Emin Alper, Pandemi ortamında uzaktan da olsa festivalin bir parçası olduğumuz için mutluyuz. Engelsiz Filmler Festivali'ne ve bize bu ödülü layık gören jüri üyelerine teşekkür ediyorum dedi. Yarışmada En İyi Yönetmen Ödülü ise Maddenin Halleri filmiyle Deniz Tortum'un oldu. Ödülü açıklamak üzere yayına bağlanan Engelsiz Yarışma'nın jüri üyesi ve yapımcı Gökçe Işıl Tuna konuşmasında, Festival'in keyifli ve uyumlu geçtiğini söyleyerek diğer jüri üyeleriyle olan uyumun kendisi açısından keyifli bir Festival geçirmesini sağladığını söyledi. Tuna, En İyi Yönetmen ödülünü Bir hastaneye kapısından girerek hayatlarımızın ve duygularımızın kapılarını aralayan ve sorgulatan Maddenin Halleri filmiyle Deniz Tortum'a veriyoruz dedi. Ödülün açıklanması sonrasında yapılan bağlantıda filmin yönetmeni Deniz Tortum, Maddenin Halleri, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde geçiyor ve sağlık çalışanlarının gündelik hayatını takip ediyor. Filmi çok uzun bir süredir çekiyoruz ve 2015'den beri üstüne çalışıyoruz. Film pandemiyle ilgili olmasa da bu süreçte izleyiciyle buluşmuş oldu. Şu anda canla başla çalışan sağlık çalışanlarına da en içten sevgi ve minnetlerimizi sunmak isterim dedi. Engelsiz Yarışma Ödülleri'nden En İyi Film ödülünün sahibi de yine yönetmenliğini Deniz Tortum'un üstlendiği Maddenin Halleri filmi oldu. Ödülü açıklamak üzere yayına bağlanan Engelsiz Yarışma'nın jüri üyesi ve oyuncu İpek Türktan Kaynak konuşmasında, jüri olarak çevrim içi şekilde çok da fazla tartışmadan oy birliği yakaladıklarını ve bu sürecin kendisi için güzel bir deneyim sunduğunu belirtti. Kaynak, En İyi Film ödülünü Jüri olarak aramızda tartışmaya gerek duymadan En İyi Film ödülünü kurduğu atmosferle yakaladığı gerçeklikleri bütün bir hayat meselemize kurgulayan Deniz Tortum'un Maddenin Halleri filmine veriyoruz dedi. Ödülün açıklanması sonrasında yapılan bağlantıda filmin yönetmeni Deniz Tortum, Bu ödülü ekipçe kabul etmek isterim çünkü herkesin çok emeğinin geçtiği bir film oldu. Ayrıca Engelsiz Filmler Festivali'ne hem Maddenin Halleri'ni festivale davet ettiği için, hem filmi erişilebilir kıldığı için, jüriye de bizi bu ödülü layık gördükleri için çok teşekkürler dedi. Törende Engelsiz Yarışma Ödülü'nün son sahibi ise Seyirci Özel Ödülü'ne layık görülen, yönetmenliğini Kıvanç Sezer'in yaptığı Küçük Şeyler filmi oldu. Ödülü açıklamak üzere yayına bağlanan ve Festival'in ilk yılından itibaren sıkı takipçilerinden biri olan Esra Uz, festivali ilk yılından bu yana sıkı şekilde takip ettiğini ve Engelsiz Filmler Festivali'ni diğer festivallere nazaran daha erişilebilir bulduğunu belirtti ve Seyirci Özel Ödülü'nü Engelsiz Filmler Festivali 2020 yılının Seyirci Özel Ödülü, bu yıl Küçük Şeyler filminin oluyorcümlesiyle açıkladı. Ödülün açıklanması sonrasında yapılan bağlantıda filmin yönetmeni Kıvanç Sezer, Bu ödül, Küçük Şeyler filmi ile aldığım ilk Seyirci Özel Ödülü ve bunu Engelsiz Filmler Festivali'nde almak benim için ayrı bir mutluluk çünkü bu festivalin seyirciye ulaşma biçimiyle bende çok özel bir yeri var. ekipçe kabul etmek isterim çünkü herkesin çok emeğinin geçtiği bir film oldu dedi. Puruli Kültür Sanat tarafından düzenlenen Engelsiz Filmler Festivali'nin kurumsal destekçileri arasında T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı, ABD Büyükelçiliği, Avrupa Birliği Delegasyonu ve AB Sivil Düşün Programı, Sabancı Vakfı, Eskişehir Büyükşehir Belediyesi bulunuyor. Festival; İsviçre Büyükelçiliği, Danimarka Büyükelçiliği, Avusturya Kültür Ofisi, Belçika Büyükelçiliği, İrlanda Büyükelçiliği'nin değerli iş birlikleri ile gerçekleşiyor. Festival Sponsorları; Fil Bilişim, SEBEDER ve Yay Yapım. Medya sponsorları; BirGün Gazetesi, Cumhuriyet Gazetesi, Altyazı Dergisi, ab-ilan. com, artfulliving. com, bianet. org, beyazperde. com, filmarasidergisi. com, filmhafizasi. com, filmloverss. com, gazeteduvar. com, karnaval. com, lavarla. com, perasinema. com, sadibey. com, sanatatak. com, sinemalar. com, t24. com ve Kutsal Motor. Radyo sponsorları; Karnaval. com, Radyo Bilkent. Engelsiz Filmler Festivali hakkında daha fazla ayrıntılı bilgiye www. engelsizfestival. com adresinden ulaşabilir; Festival'in Facebook, Instagram, Twitter hesaplarından tüm duyuruları takip edebilirsiniz.


Bu yıl 22-28 Kasım 2019 tarihleri arasında düzenlenen 9. Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali'nde ödüller sahiplerini buldu. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi tarafından, 2011 yılında Herkes İçin Adalet düşüncesi ile yaşama geçirilen festivalin bu seneki konusu Sanal Dünyada Adalet idi. Festivalin bu yılki onur konuğu ise Yeşim Ustaoğlu oldu. Festivalin ödül töreni Cemal Reşit Rey konser salonunda Elif Özkul'un sunuculuğunda gerçekleşti. Gecede, Uluslararası Altın Terazi Uzun Metraj Film Yarışması En İyi Film Ödülü, Rodd Rathjen'in yönettiği Batmadan filminin oldu. Film, daha iyi bir hayat arayışıyla evini terk eden 14 yaşındaki Kamboçyalı bir çocuğun hikayesini konu alıyor. Altın Terazi Uzun Metraj Film Yarışması'nın başkanlığını Zuhal Olcay'ın üstlendiği jüride; Onur Saylak, Izeda Gradevic, Sahraa Karimi ve Ioana Uricaru vardı.


Adalet temasıyla her yıl düzenlenen 9. Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali Cemal Reşit Rey'de düzenlenen açılış töreniyle başladı. Sinema ve sanat dünyasından önemli isimlerin katılımıyla yapılan açılışı Yekta Kopan sundu. Her yıl olduğu gibi bu yıl da Adalet temasıyla düzenlenen festivalin açılış programı, sinema ve sanat dünyasından değerli isimlerin katılımıyla Cemal Reşit Salonu'nda gerçekleştirildi. Açılışta Yeşim Ustaoğlu, Zuhal Olcay, Zeynep Atakan, Izeta Gradevic, Ioana Uricaru, Sahraa Karimi, Maxine Williamson, Antonio Saura, Ruth Gabriel, Teodor Kuhn ve bir çok sinema dünyası ismi hazır bulundu. Yekta Kopan'ın sunuculuğunu yaptığı programda, jüri üyelerine plaket takdiminin yanı sıra Sinema Onur Ödülü Zuhal Olcay tarafından Yeşim Ustaoğlu'na, Akademik Onur Ödülü Prof. Dr. Adem Sözüer tarafından Stephen Thaman'a, Sinemaya Katkı Ödülü ise Zeynep Atakan tarafından Prof. Sami Şekeroğlu'na takdim edildi. Panorama bölümü bu yıl iki başlık altında sunulacak. Adalet Terazi'si bölümünde 11 tane dünya sinemasının seçkin örneklerinden film yer alıyor. Bu filmlerin 10 tanesi Türkiye Prömiyerlerini gerçekleştirecek. Beyaz Perdede Adalet bölümünde ise son yıllarda çekilmiş değerli Türk filmlerinden bir seçki izleyeceğiz. Ayrıca bu yıl sinema onur ödülümüzün taktim edildiği Yeşim Ustaoğlu sinemasından bir seçki de izleyici ile buluşacak. Adalet temalı kısa filmlerin oluşturduğu seçkiler ve kısa film yönetmenleri ile söyleşiler programın önemli bir parçasını oluşturuyor. Bunlardan ilki Altın Terazi Kısa Film Senaryo yarışması. Bu yeniliğimizin jürisinde ise Tarık Tufan, Simona Nobile ve Maxine Williamson yer alıyor. Adalet temalı 68 senaryo içinden ön jürinin seçtiği 10 tanesi finalde yarışacak ve birinci olan senaryo festivalin sağlayacağı destekle önümüzdeki yıl film olarak gösterilecek. İkinci yeniliğimiz ise Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali kapsamında gerçekleşecek olan film endüstrisinin buluşmasını sağlayan, endüstrideki gelişmelerin tanıtıldığı, tartışıldığı, iletişim toplantılarının yapıldığı VisionIST, Endüstri Günleri olacak. 23-25 Kasım 2019 tarihlerinde gerçekleşecek bu bölümde hızla gelişen endüstride farklı kuşaklardan gelen ulusal ve uluslararası meslek profesyonellerinin birbirini tanıması, iletişimde bulunması ve bu şekilde üretimlerine yansıtacak katkıyı sağlaması hedeflendi. 14 yaşında Kamboçyalı bir çocuk, daha iyi bir hayat arayışıyla evini terk eder. Ancak Taylandlı bir borsacıya satılır ve bir balıkçı teknesine köle olarak alınır. Çevresindeki diğer köleler işkence görüp öldürülürken, özgürlük için tek umudunun onu esir alan kişiler kadar vahşi olmak olduğuna karar verir. 1849 yılında Habsburg İmparatorluğu'na karşı Macaristan'da açılmış özgürlük savaşı sona ermek üzeredir. Askeri güçlere katılmamak için saklanmış olan Barnabas, ormanın derinliklerinde bir gerilla grubu ile birlikte saklanan yaralı kardeşini bulmak ve korumak için evden ayrılmış, ülkenin içlerine doğru ilerlemektedir. Gerillalar, açlığa, bitkinliklerine ve bilgi alamamalarına rağmen davaları için savaşmaktadırlar. Barnabas kardeşini yabancılaşmış ve güvensiz şekilde bulur. İki erkek arasındaki gerilim, kamptaki aynı hemşireden hoşlandıkları ortaya çıkınca iyice artar. Kardeşinin güvenini kazanmak ve onu eve götürmek umuduyla Barnabas, kalmaya ve geçmişi hakkında yalan söylemeye karar verir. Bu sırada savaşın acımasızlığıyla yüzleşmek zorundadır. 1966 yılında İran'ın güneyindeki bir hapishane şehrin yeni havaalanına yakınlığı nedeniyle boşaltılmaktadır. Hapishane müdürü Binbaşı Jahed, mahkumları yeni hapishaneye nakletmektedir ve çok zaman geçmeden hakkında idam kararı alınmış bir mahkumun kayıp olduğu haberini alır! Onur, bölge müdürü olarak çalıştığı ilaç şirketinden kovulur. İşsizlik başta ona çok büyük bir problem olarak görünmez ama karısı Bahar için aynı şey geçerli değildir. Onur onu dinlemez ve gitgide sadece karısının kaygılarına değil etrafındaki dünyaya karşı da umursamaz hale gelir. Güzel bir aldırmazlık halinde olan Onur, daha ziyade zebralarla çevrelenmiştir. Komedi malzemesi olmayan olayları absürt bir mizahla ele alan bu hikayede, kişisel bir krizin bir evliliği nasıl etkilediğini görüyoruz. Cezayir, 1990'lı yıllar. Nedjma, moda tasarımı konusunda tutkulu olan 18 yaşında bir öğrencidir. Cezayir İç Savaşı'nın trajik olaylarının onun normal bir yaşam sürmesine ve arkadaşı Wassila ile gece dışarı çıkmasına engel olmasını reddetmektedir. Sosyal şartlar daha muhafazakar hale geldikçe, radikaller tarafından konan yeni yasakları reddetmiş ve bağımsızlığı ve özgürlüğü için bir defile düzenleyerek savaşmaya karar vermiştir. Verida güzellik salonunda çalışan, sosyal medya bağımlısı ve arkadaşları ile vakit geçiren modern bir genç kızdır. Yine de, ailesi tarafından evlenmesi için seçilen bir adamla nişanlanır ve onun yaşındaki diğer birçok kız gibi, gavaj adı verilen gelenek nedeniyle tatmin edici bir kiloya ulaşmak için zorla beslenir. Çünkü Mauritania'da balık etinde bir vücuda sahip olmak büyük bir güzellik, zenginlik, çekicilik ve sosyal statü göstergesi olarak kabul edilmektedir. Düğün hızla yaklaşmaktadır ve her yemek üstüne yemekten sonra Verida bir zamanlar normal olduğunu düşündüğü her şeye; sevdiklerine, hayatına ve en azından kendi bedenine meydan okur hale gelecektir. 9. Uluslararası Suç ve Ceza Film Festivali'nde bu yıl, sinema onur ödülünün taktim edidiği Yeşim Ustaoğlu sinemasından bir seçki seyirci ile buluşacak. Ustaoğlu filmleri seçkisi, festival kapsamında Beyoğlu Sineması ve Nişantaşı City's sinemalarında gösterilecek. Açılış töreni yönetmen Miroslav Terzic'in Soy Bağı adlı filminin gösterilmesiyle son buldu.


Mahalla Festivali, 8 26 Eylül tarihleri arasında, metropolün Anadolu yakasında İstanbul- Kadıköy Yeldeğirmeni semtinde, Avrupa yakasında ise Atatürk Oto Sanayi Sitesinde Murmuration başlığı altında gerçekleşiyor. Mahalla, İstanbul merkezli Diyalog Derneği tarafından dünya çapındaki ortaklarla birlikte başlatılan bir platform. Mahalla Festivali ilk kez, İstanbul Sanat Bienali'nin paralel programında 2017 yılındaki etkinlikleri ile başladı. Aralık 2020'de festival, online etkinliklerle 250.000 kişiye ulaştı. Bu yıl bu sayının ikiye katlanması amaçlanıyor. 2021 Mahalla Festivali, Kadıköy ve Yeldeğirmeni' nde çeşitli bağımsız sanat alanlarıyla bir mahalle kuracak: Yeldeğirmeni Sanat merkezinin arkasındaki tarihi okul binası Festival'in ana mekanı. Adres: İskele Sokak 43. Koli Sanat, Nadas İstanbul ve semtin zanaatkarlarının atölyeleri yer alacak. Atatürk Oto Sanayi Sitesi'nde Otonom Sanat Etkinlikleri Festival'in ortağı. Yaklaşık otuz uluslararası ve yerel sanatçı birlikte çalışacak. Festival, 8 Eylül 26 Eylül tarihleri arasında bir dizi etkinlik olarak gerçekleştirilecek. keşfetmişlerdir. Doğadan ilhamla hareket ettiğimiz bu salınım, bağlılık ve dayanışma içeren kavram festivalinin bu yılki ana çerçevesini çizmektedir. Bir motivasyon olarak Twittering sosyal medyada en çok dijital iletişimde mevcut: Murmuration, Mahalla 2021 çerçevesinde katılım ve dayanışma için bir metafor olarak kullanılıyor. Festival, küreselleşen dünyamızda farklı alanlarda sanatsal söylem için bir platform oluşturuyor: Kentsel ve topluluk yaşamı, paylaşım, yaratıcılık, hareket, iletişim, hava, gökyüzü ve diğer ilişkilendirilebilir varlıklar, temanın metaforik çerçevesinin parçalarıdır. Murmuration, uluslararası ilişkilerin etkileşiminde 20. yüzyılın göç hareketlerine de bakıyor. Filozof Martin Vialon, 20. yüzyılın başlarındaki göçmenler Traugott Fuchs ve Erich Auerbach'ın hayat hikayesini örnek alarak, Festival sırasında göç, sürgün ve vatanın karşılıklı etkilerini tartışıyor. Ana mekan, Bağdat Demiryolunun Haydarpaşa tren istasyonunun yapımında yardımcı olan Alman mühendislerin yaşadığı Kadıköy semtindeki Yeldeğirmeni Sanat Merkezi'nin arkasındaki tarihi okul binası. Yüzyıllardır çeşitlilik gösteren bir semt olan Yeldeğirmeni, Birinci Dünya Savaşı'nın eşiğindeki askeri ve ticari ilişkiler nedeniyle ilçeye bir Alman mahallesi de ekledi. Sivil toplum girişimleri son yıllarda Yeldeğirmeni semtinde yerleşmiştir. Burada, özellikle ekolojik ve sanatsal yönelimli insanların stüdyoları, bağımsız toplantı yerleri ve sergi alanları ve kafeleri bulunmaktadır. Buna göre, Diyalog Derneği, tarihi ve güncel referansları birbirine bağlamak için Mahalla Festivali'nin dördüncü edisyonunu kullanacak. Daha açıklanacak tarihi bir mekanın yanı sıra Koli Art Space ve Nadas gibi çeşitli kültürel girişimler ve çeşitli perakendeciler yer alıyor. İstanbul merkezli küratör Tuba Kocakaya, Festival kapsamında bu hareketli mekanlara halka açık bir sanat turu düzenleyecek. Ayrıca İstanbul'un ilk ve en eski yerleşim yerleri Kadıköy semtindeydi. Tarihi Haydarpaşa Tren İstasyonu'nun arkasındaki kazılar buna tanıklık ediyor. Sanat yürüyüşü sırasında yenilerin ve yeni gelenlerin eski yapıları nasıl zenginleştirebileceğini örnek olacak şekilde deneyimliyoruz. Mobilistan sanat projesi Manaf Halbouni ve Christian Manss tarafından gerçekleştirilen Berlin Istanbul arası bir sanat etkinlik turu. Sanatçılar, Eylül ayında İstanbul'un farklı lokasyonlarda çalışan yerli ve uluslararası sanatçılar tarafından karşılanacak. Örneğin İstanbul Maslak'taki Atatürk Oto Sanayi Sitesi yeni kurulan sanatçı stüdyo alanları ile oldukça büyüleyicidir. Mahalla Festival orada Otonom Sanat Etkinlikleri ile işbirliği içerisinde. Kadıköy'de merkezli bir yerde Mahalla Festival Mobilistan performansla sona erecek. Mahalla, yanında çalışan çeşitli yardımcı etkinliklerle, gezici bir Çağdaş Sanat, Müzik, Tiyatro, Film, Edebiyat, Festivalidir. Festival, yerel ve uluslararası katılımcıları, çağdaş sanatla müzik, film ve tartışmaları birleştiren etkinliklere davet eden ve ziyaretçileri, toplulukları yeni bir bakış açısıyla keşfetmek için harekete geçmeye davet eden bir platformdur. Festivalin genel vizyonu, göçmen, yoksul, karşı cins, hayvan, çevre ve bilinmeyen biçimindeki ötekini dışlayan distopik bir gerçekliği sorgulamaktır. Mahalla başlığı, Arapça mahalla kökenli mahalle veya yer anlamına gelen birçok dilde ve ülkede kullanılan mahalla kelimesini ifade eder. Kökeni Halla kelimesinden gelen yerleşmek, işgal etmek olan bu kelime tıpkı bir beygir ya da devenin bağını çözüp kamp yapmak gibidir. Doğu Blokunun dağılmasından ve Berlin'deki duvarın yıkılmasından 30 yıl sonra, insanları hapseden başka bloklarımız, sınırlarımız, çitlerimiz ve duvarlarımız var. Mahalla Festivali bu gerçekleri sorguluyor ve göçün kaynaklarını ayırt ediyor. Sanatsal program ve söylem platformu, sanat ve kültürün zihindeki zincirleri havaya uçurma potansiyelini keşfediyor. Festival, ütopik vizyonlarla distopik gerçekliklerle savaşmak ve sürdürülebilir bir tek dünya geleceği için dönüştürücü değişimi tetiklemek için gerçekleştirdiği mekanlarda bir ağ ve altyapı oluşturuyor. Çanakkale'den Türk sanatçı grubu Sub, tarihi bir bina'da gençlerin ilham, motivasyon ve özgürce düşünebilecekleri alternatif ve güvenli bir alan yaratacak. İzleyicilerin katılımıyla tersine çevrilmiş bir dünya haritası üzerinde gerçekleşecek yerleştirme, Türkiye'nin iç göç hareketlerini haritalayacak. Italyan şair Ilaria Boffa ve Türk Sanatçı Esin Aykanat Avcı'nın ortak projesi. Video ve Yerleştirme. Private Woe şiiri, Antroposen'de yaşayan ve yaşamayan cansız varlıkların hoşgörü ve şefkatle buluşup paylaşabilecekleri bir alandan bahsediyor. Dil, kültür, doğa, çevre, nesneler ve özneler, ekosistemleri, devam eden bir dönüşüm sürecinin parçasıdır. Toplu olarak üretilenin Gobleni on Iskele Sk. üzerine yerleştirme. Konsept geliştirme ve prodüksiyon, sanatçılar Mathilde Melek An tarafından yönetiliyor. Maltalı Sanatçı Raphael Vella'nın Antikor Video Enstalasyonu, tarihi ve çağdaş anlatıları karıştıran kısa bir hikaye anlatmak için yüzlerce çizim kullanır. Küçük bir ada, bir salgın ve toplum üzerindeki etkisi hakkındadır. Uygun Vatandaşlar Malta Üniversitesi'nde fotoğrafçılık, serigrafi, işbirlikçi moda, şablonlama üzerine 50 saatlik bir atölye programıydı. Kolektif olarak üretilen bir goblen serginin bir parçası. Habtom Tsigehans, Tesfay Simon, Helen Adhanom, Edith Flore, Precious Orogun ve Daniel Okoegwale ile Raphael Vella tarafından yapılmıştır. Sanatçılar Giola Cassar ve Sarah Maria Scicluna ve moda tasarımcısı Luke Azzopardi tarafından destekleniyor. İstanbul'da yaşayan Amerikalı Sanatçı Nora Byrne etkileşimli bir performansa davet ediyor. Çeşitli mahallede çizilen portreler serginin ana mekanında yerleştirilecek. mobil olma arzusu hakkında müşterileriyle cıvıldayan Eritre'den bir Malta taksi şoförü hakkında kısa bir film olan Taxi Malta filmi olacak. Üç Kadın için Salome Oscar Wilde'ın tiyatro oyununun bir uyarlamasıdır. Erdem Gündüz'ün bu yıl geliştirdiği koreografi, İncil hikayesinin Oscar Wilde anlatısıyla birleştiği bir alan yaratıyor. Gösterime üç Polonyalı kadın dansçı katılıyor: Elzbieta Milczenko, Julia Adamczyk, Kasia Pa anka-Ka uszka. Avusturyalı sanatçı Barbara Eichhorn, seyirciyi dinlenmeye, soru sormaya, düşünmeye ve katılmaya davet ediyor. Hedeflenen gruplar sadece yerleşikler değil, aynı zamanda dil, yaş, cinsiyet veya kültürel geçmişe bakılmaksızın yoldan geçenlerdir. Çizim, kolektif bir sosyal pratik olarak araştırılır; açılmak, üretmek, meydan okumak için bir durum yaratır ve katılımcıların bir yaratma eyleminin parçası olmalarını sağlar. Lucian Plessner, Solo Gitar Konseri, Müzisyen, Köln'de belgelenmiş 1700 yıllık Yahudi Tarihinin yıldönümüne atıfta bulunarak, Salomone Rossi'den John Williams'a kadar Klasik Yahudi Besteciler Konseri. Datça merkezli sanatçı Özge Horasan'ın sergisi. İstanbul merkezli küratör Tuba Kocakaya, Yeldeğirmeni'de bir Sanat Yürüyüşü gerçekleştirecek. Sergi alanlarını içeren bu kapsamlı macerada dev duvar resimleri, tematik kitapçılar, sanatçı atölyeleri, yerel tasarım dükkanları, zanaatkarlar ve izleyiciler hazırlanan harita ile izleyici karşısına çıkıyor. Tur boyunca Yeldeğirmeni'nde 16 farklı noktayı ziyaret edecek. Almanya'dan Prof. Martin Vialon, 20. yüzyılın başlarındaki göçmenler Traugott Fuchs ve Erich Auerbach'ın yaşam öyküsünü örnek alarak göç, sürgün ve vatanın karşılıklı etkileri üzerine çevrimiçi bir konuşma yapıyor. paylaşılacak farklı duraklar ve etkinlikler olacak: devlet eylemleri, kamu müdahaleleri, toplantılar ve meslektaşlar ve Mobilistan için vize veya vatandaşlık başvuru sahipleri ile görüş alışverişi. Yerel ve uluslararası sanatçılar, 24-26 Eylül tarihlerinde Mahalla Murmuration kapsamında sanatçıları ağırlayacak. Festival Mathilde Melek An, Melih Aydemir, Mahmut Aydın, Esin Aykanat Avcı, Ilaria Boffa, Nora Byrne, Yağmur Çalış, Martina Camilleri, Gökhan Deniz, Barbara Eichhorn, Dinçer İşgel, Banu Germenli, Berçem Gözde Ölmez, Erdem Gündüz, Manaf Halbouni, Mustafa Horasan, Özge Horasan, Tuba Kocakaya, Milenko Laziç, Christian Manss, Orhan Mert, Myriam Perrottet, Lucian Plessner Barbara Repe, Major Sium, İlayda Tunca, Derin Uludağ, Raphael Vella, Martin Vialon ve diğerlerinin katılımıyla gerçekleşecek. COVID-19 pandemisinin gelişimine bağlı olarak tüm etkinlikler Türk hijyen kurallarına uygun olarak gerçekleştirilecektir. Beklentilerin aksine, Türkiye'deki pandeminin durumu kötüleşirse ve daha büyük kısıtlamalar oluşursa, tüm etkinlikler de benzer bir yanıtla çevrimiçi olarak yapılabilir.


Wolfgang Herrndorf'un 30 dile çevrilmiş Tschick adlı romanından uyarlanan 2016 yapımlı film ülkemizde Elveda Berlin ismiyle tanınmakta. Filmdeki Andrej yani Tschick karakterini Anand Batbileg, Maik karakterini ise Tristan Göbel canlandırır, genç yaşlarına karşın film boyunca gösterdikleri performanslar Tshick'in Avrupa'nın en iyi çocuk filmi seçilmesine büyük katkı sağlar. Filmde Tschick'ten ziyade Maik'ın duygu durumuna odaklanılır. Sıkıcı, çirkin ve korkak olmaktan sürekli şikayet eden Maik'ın büyüme yolunda aştığı eşikler akıllara Joseph Campbell isimli bir mitolog tarafından 1949 yılında kaleme alınan 'Kahramanın Sonsuz Yolculuğu' adlı çalışma getirir. Bu çalışma referans alınarak film incelendiğinde hem Tshick filminin gelişim hikayesi hem de birçok başka filmin bu yapıya birebir uyuştuğu görülür. Klasik anlatı sinemasında, yolculuğa çıkan hiçbir karakter başlangıçtaki haliyle geriye dönmez. Yol, sinemada gelişimin ve değişimin habercisi olan bir metafor olarak sıklıkla kullanılır. Yol teması, beraberinde muhakkak bir değişim getirir. Bahsi geçen yola çıkmaya aday karakterlerinde belli başlı özellikleri bulunmaktadır. Örneğin, bu karakterler başlangıçta kendisiyle barışık olmayan, toplumdan dışlanmış ya da sevilmeyen, başarısız karakterlerken, çıktıkları yolculuğun sonunda evlerine birer kahraman olarak dönerler. Tschick filmi bu bağlamda önemlidir. Bu yolculuk izleyiciye mutlak bir katharsis hissi vererek, salondan tatmin olarak ayrılmasını sağlar. Bu tatminin nedeni ise film karakteriyle büyük oranda özdeşim kurulmasından kaynaklanır. Başlangıçtan beri üstün özelliklere sahip olan bir karakterle kendimizi özdeşleştirmemiz zordur; çünkü insan mükemmel bir varlık değildir ve hayatımızda baş edebildiğimiz ne kadar problem varsa, bir o kadar baş edemediklerimiz vardır. Kendimiz gibi eksikleri olan bir karakterin çıktığı yolun sonunda bir kahramana dönüşmesi bu noktaya bizim de ulaşabileceğimiz umudunu aşılayarak salondan tatmin olmuş bir şekilde ayrılmamızı sağlar. Tüm bunları göz önünde bulundurarak Elveda Berlin'in konusuna geri dönelim. Maik, 14 yaşında, uzun saçlı ve orta sınıf bir aileden gelen ama duygusal olarak ihmal edilmiş bir gençtir. Sorunlu bir ailede büyüyen Maik'ın baba problemi filmde en çok ayyuka çıkan sorunlardan biri olarak göze çarpar. Yanı sıra sınıfın popüler kızı Tatjana'nın doğum günü partisine davet edilmeyen Maik, büyük bir yenilgiye uğradığını düşünerek iyice içine kapanır. Bu noktada tamda Maik kendini yapayalnız hissederken film anlatısına Tschick karakteri girer. Diğer öğrenciler tarafından Maik gibi garip olduğu düşünülen Tschick, Maik'ı birçok konuda yüreklendirerek, çıktıkları yolculukta ana karakterimizi sorunlarının belirli temsilleriyle yüzleştirir. Isa karakterinin de hikayeye aniden dahil olup yine ansızın kaybolmasının tek sebebi, Maik'ın çıktığı yolculukta ona bir eşiği daha atlatmaktır. Bu eşik ise bir ergen için oldukça önem taşıyan; kadınlar tarafından beğenilmek doyumu yani Maik'ın ödülü olarak adlandırılabilir. Andrej yani 'Tschick', Berlin'in fakir bir bölgesinde yaşayan Rus bir göçmendir. Çoğunlukla sessiz olan, ıssız Andrej, kargo pantolonları ve Hawaii gömlekleriyle film boyunca öne çıkmakar. Aynı zamanda sürekli alkol kokmakta ve normalde sadece yetişkinlerin ulaşabileceği her şeye rahatlıkla ulaşabilmekte olduğunun altı çizilir. İlk başta Maik'a Tatjana'yı etkilemesi için yardım etmeye karar verir fakat daha sonra kendilerini bir yolculuğun tam ortasında bulur. 14 yaşında iki gençten filmin başlangıcından sonuna en büyük değişimi Maik'ın geçirmesi onu ana karakter yaparken; Tschick, Maik'a büyüyeceği yolda yardımcı olması sebebiyle mentor görevini üstlenir. Tschick ayağını incittiğinde ve Maik'e asla kimseye söylemediği bir şeyi itiraf ettiğinde, filmdeki en dokunaklı an yaşanır, özel dünyanın kapıları her ikisi içinde açılmış olur. Bu gerçek üstü kapalı bir şekilde dile getirilir. Tschick, eşcinsel olduğunu söyler. Fatih Akın ve başroller, sahneyi en etkili şekilde icra eder, bu da izleyici için etkileyici bir empati kabiliyeti sağlamaktadır. Ancak, bu sahne, filmin ana konusuna, filmdeki önceki anlatılara geri dönülemeyecek kadar güçlü bir vurgu değildir. Şiir dokunuşuna sahip başka bir sahne daha vardır. Maik, Tschick ve Isa adında bir genç kız, temizlenmek için bir göle girer. Bu sahne uzunca ve kesintisiz bir şekilde aktarılır ve tamamen aseksüeldir, kendilerini yıkarlar ve bunu basit, güdüsel bir çeşit ritüel temizliğe dönüştürürler. Richard Clayderman'ın romantik Ballade Pour Adeline adlı eseri tekrar tekrar kullanılması, çocuklara seyahatlerinde eşlik etmesi film müziğinde beklenmedik bir karşıtlığı temsil ediyor. Bu tür şok taktiklerinin hem müzikal hem de görsel olarak sık kullanılması oldukça doğaldır. Çünkü bu gibi bir filmin aksi halde oldukça öngörülebilir şekilde seyretmesi olası olacaktır. Dönüş yolunda Tshick ve Maik ayrılırlar. Tshick, görevini tamamlamış bir mentor gibi hikaye anlatısından uzaklaşır ve tılsımı alarak evine dönen Maik ise artık yeniden doğmuştur. Bütün problemleriyle yüzleşen Maik, dönüş yolunda yaşamaya devam ettiği problemlere rağmen büyümüş, değişmiş ve görevini tamamlamış olarak evine geri döner ve bu durum bütün gözlerin ona çevrilmesine sebep olur. Başlangıçta sevilmeyen ve dışlanan hatta fark edilmeyen Maik karakteri artık bir kahramana dönüşerek herkesin ilgisini çeken ve ulaşılması zor, popüler bir karaktere dönüşür. Klasik anlatı yapısına ve Joseph Campbell'ın analizini yaptığı kahramanın bir hikaye içinde karşılaştığı 17 adıma birebir uyan bir çizelge izlemesi sebebiyle de oldukça tahmin edilebilir bir olay örgüsü sunan film, anlatının bu en temel iskeletini kullanmış, sonuç olarak bir yol ve büyüme hikayesi sunmuştur. Filmdeki en belirgin etik sorgulama ise; kanuni açıdan suçlar işlemelerine rağmen içlerindeki iyiliğin ve çocuksuluğun bir arabayla mısır tarlalarını aşarak izleyicinin suratlarında oluşturduğu tebessümün nedeni olmalıdır. GazeteSanat ekibi olarak teşekkür ederiz. Umarım beklentilerinizi karşılayan bir film olur.


Tanrının, insanoğlunu ölümlerinden sonra yeniden yarattığı topraklardır burası. Sevdiği, yaşamak için bir şanslarının daha olmasını istediği kullarının yeniden, sevgiyle yaratıldığı topraklar. Birini sevdiğini nasıl anlarsın? Kalbini ısıtır değil mi? Tanrı da kalbini ısıtan kullarını, bu topraklardan yaratır işte. Çukurova, bu yüzden kavurur insanı sıcağıyla. Tanrının sevgi dolu kalbinin yansımasıdır topraktan çıkan o kavurucu sıcaklık. Anlamıyorsun değil mi? Sence kitaplarda anlatılan yemyeşil ağaçlar, masmavi nehirler, ırmaklar, muhteşem güzellikteki ve bolluktaki meyveler nerede var? Cennette. İşte Çukurova, tanrının sevdiği kullarına, yeryüzünde yaşattığı cennetin ta kendisidir. Peki sen ne için geldin? Beni cennetimden koparıp cehenneme mi götüreceksin? Yine mi susacaksın? Dinle o zaman. Hikayemi en baştan dinle, belki o zaman yolculuğumuzun sonunda nereye varacağımızı bilebilirsin. Dünyada bin bir renk ve koku vardır ama en güzeli dedikleri, anne kokusunu ve sıcaklığını yaşayamadım ben. Babam, o hiç bilmediğim ama hep çok özlediğim kokunun yerine bana türlü türlü toprak kokusunu öğretip sevdirdi. Her insanın kokusunun farklı olduğu gibi toprak kokusu da farklıdır birbirinden. İçine sinen duygular, farklı kılar her bir toprak parçasını. Annem beni doğururken ölmüş. Dedim ya anne kokusu bilmem diye. Aslında bilirim. Mesela annemin toprağının kokusu tektir ve eşsiz güzelliktedir. Birçoğu bilmez ama her bir mezarın kokusu farklıdır. Her insan, içine girdiği o toprak parçasına, yaşanmışlıklarından arda kalan kokuyu bırakır. Mezarlardan, tüten ruhlarının kokuları yükselir. Bazıları hüzün kokar, bazıları pişmanlık. Huzur kokanların üzerindeki çiçekler hiç solmaz. Tüm bu kokuları alabilen benim gibilere ne mutlu. Nereden öğrendiğimi merak ettin değil mi? Anlatacağım... Önce bir babama bakıp geleyim. Belki bir isteği vardır. Kimsemiz yok bizim. Bir babam bir ben. Annem öldükten sonra, babam beni bir çocuk yurduna bırakmayı düşünmüş fakat sonrasında kıyamamış. Bu düşüncesini bana utanarak itiraf etmişti ilk gençlik yıllarımda. El kadar bebeye nasıl bakabilirim? diye korkmuştum demişti. Korkusunun yersiz olduğunu yıllar içinde fark edip tanrıya hep şükretmiş beni vermediği için. Nereye gitse beni yanında götürürdü babam. Zaten hep çalışmaya giderdi. Günün sonunda döndüğümüz bir evimiz hiç olmadı bizim. Babamın çalıştığı yerlerdi evimiz. Nerede çalışıyorsa orada uyur, hiçbir yere ait olamazdık. Kendimi bildim bileli, babam toprakla uğraşır. İşi gücü toprak. Şu yaşıma geldiysem, toprağın bize sunduklarıyla geldim. Babamın deyişiyle ben el kadar bebe iken, kendisi çalışırken toprağın sıcağı sarıp sarmalamış beni. Koyarmış beni tuzluk gibi bir köşeye, artık o gün ona ne iş verildiyse o işi yapıp da gelesiye kadar beklermişim onu öylece. Sesim çıkmazmış. Tarlalarda çalışan işçi kadınlar benim sağır ve dilsiz olduğumu söylermiş çeşme başlarında sohbet ederlerken. Babam da duyarmış bu söylenenleri ama hiç kulak asmazmış. Akşam olup da ikimiz tek kaldığımızda duyuyormuş o sesimi. Hiç ağlayan bir çocuk olmamışım. Bir kişi bile ağladığımı duymamış. Babam bu isme hiç itiraz etmemiş fakat orada daha fazla yaşamak istememiş. Toprağa can verir diye alındığı işe, canının bir parçasını verip kucağında el kadar bebeyle ayrılmış oradan. Sonrası ise hep aynı. Babam nefes aldıkça toprağa can vermeye devam etmiş. Yalnız şartlar artık o kadar kolay değilmiş tabii. Ben sessizce, büyüttüğü ağaçlarla birlikte büyümüşüm hep. Hatırlarım da bir gün babam çalışırken yanıma sarı saçlı mavi gözlü bir kadın gelip bana çikolata uzatmıştı. Çukurova Belgeseli çekmeye gelen gazeteci kafilesinden biriymiş. Kadını görünce simsiyah gözlerimi kocaman açıp kadına bakakalmıştım. Hayatımda ilk kez sarı saçlı, beyaz tenli birisini görmüştüm. Ben dahil, çocukluktan beri gördüğüm herkes kavruk tenliydi. Güneş ile toprak arasında yaşayan insanlardık biz. Belki de güneşin yeryüzündeki gölgeleriydik. Haliyle esmerdik ve parıldayan zümrüt gibi gözlerimiz vardı. Tıpkı geceleri, çocuklarla damda oynanılan, ilk kimin yıldızı kayacak oyunundaki yıldızlar gibi parlardık günün her saatinde. Yaşım ilerledikçe hayatımı sorgulamaya başlamıştım. Sorgu meleğiyim ya ben, sahi senin görevin neydi, yine cevap vermeyeceksin kesin, neyse... Sorguladığım şey şuydu; Ben bu dünyaya neden gelmiştim? Belki de babamı hayatta tutmak için gönderilmiştim. Kendimi bildim bileli, babamı hep çalışırken gördüm. Yeşerttiği toprakları sanki ruhuyla besliyordu. Bu yüzden çabuk yaşlanmış, yıllar geçtikçe ellerinde ve yüzünde derin çizgiler oluşmuş, tıpkı kurak topraklara benzemişti. Sadece bana sarılıp sevince ya da bakınca yeşeriyordu ruhu. Gözleri, Seyhan Nehri gibi berraklaşıyor, bana günün ilk saatinde doğan güneş gibi yakmadan, tatlı bir sıcaklık ile sarılıyordu. Her nereden bulduğunu hiç anlamadığım kitaplar veriyordu bana. Ben hiç okula gitmedim ama babamın bana verdiği kitaplar sayesinde bu günleri görebilip, iki kelam edebiliyorum. Hem zaten hiçbir okulda öğretilmez bu toprakların kokusu, hiçbir ders kitabı anlatamaz o içimizi özlemle dolduran, nisan aylarında açan portakal çiçeklerinin renklerini. Bu memlekette kar yağmaz ama sokakları, ağaçlardan düşen beyaz portakal çiçekleri süsler kar taneleri gibi. O ağaçların arasında dolaşıp, yoldan geçen arabaların tekerlerine atılan turunçları patlatmanın heyecanını, hiçbir sınav veremez. Gurbette okumaya da gitseniz, bu şehirde yaşarken bile bu şehri özlemini çekmenin ne demek olduğunu bilemezsiniz. Ne kutsal bir kelimeydi emek. Yeri geliyordu teriyle suluyordu toprağı. Yeri geliyordu gölgesiyle yeşertiyordu fidanları... Peki ya beni? Yaşadığı tüm zorluklara ve yorgunluğuna rağmen beni tek başına büyütüyordu. Çocuklar, bu dünyada emeğin geleceğe yansıttığı aynalarıdır. Tıpkı fidanlar gibi. Toprak ise, bu dünyada emeğin gelecekte yeşerteceği umududur. Tıpkı çocuklar gibi. Ne ekersen onu biçersin sözü işte tam olarak buradan gelir. Babam böyle bir insandır işte, tanrının sevdiği kulu, Çukurova'nın topraklarını yeşerten, ellerine bulaşan tanrının sevgi dolu sıcaklığını bana sarılarak yansıtan bir emekçidir. Geldim, çok bekletmedim umarım. Babam artık çok yaşlandı. Yıllardır çalıştığı patronları ona kıyıp da iş vermiyor artık. Gel misafirimiz ol, istediğin kadar müştemilatta kal, canın isterse hobi olarak uğraş bahçede dediler ama babam kabul etmedi. Peki ne yaptı biliyor musun? Ne yaptı ne etti, kendini annemin yattığı bu mezarlıkta işe sokturdu. O yüzden biz de artık bu kulübede kalıyoruz. İzin veriyorlar. Zaten kimse cesaret edip de kalamıyor burada. Babam burada gerekirse mezar kazıyor, gerekirse o mezarlara çiçekler ekiyor, onlarla konuşuyor. Gerçi ölülerle de konuşuyor olabilir orasını pek anlayamadım. Ağaçlarla da yakından ilgileniyor, yani burayı da cennetten bir köşe yapma yolunda ilerliyor. Bakma bana öyle. Evet biraz garip geldi bu tabir değil mi? Ölülerin yattığı her yer cennet olamaz değil mi? O kadarını bilemem ama kokuları biliyorum. Yattıkları yerlerin, toprakların hepsi farklı kokuyor. Demiştim ya anlatacağım diye. Belki anlamışsındır. Buradaki her bir mezarın kendine has bir kokusu var. Mesela anneminki... Annemin mezarı hüzün kokuyor. Başkomiserim, ölü bulunan baba ile oğulun otopsi raporu geldi, adli tabip ölümlerin üzerinden beş veya yedi gün geçtiğini bildirmişti ilk incelemede. Otopsi raporu ile ön rapor birbirini tutuyor. Mezarlık çalışanlarının ihbarı üzerine kaldıkları kulübede ölü olarak bulunan baba Ziya Şen, beyin kanaması sebebi ile vefat etmiş. Oğlu ise, bunu söylemesi çok acı ama susuzluktan... Tanıyanların verdikleri ifadeler ile de örtüşüyor rapor. Abel Şen, engelli olarak dünyaya gelmiş, ayakları bu sebeple tutmuyormuş, babasının bakımına muhtaçmış. Hastane kayıtlarını incelediğimizde ise gencin çocukken menenjit de geçirdiğini, sonrasında gördüğü halüsinasyonlar sebebi ile düzenli olarak raporlu bir ilaç kullandığını doğruladık. Otopside ise bu ilaçlara, son bir haftada kullanmadığından dolayı vücutta rastlanmamış. Yani baba beyin kanaması, oğlu da susuzluk ve menenjite bağlı görülen halüsinasyonlar ile bilinç kaybı sebebi ile vefat etmiş. Mezarlıklar müdürlüğü, ikisinin de aynı mezar yerine, Ziya Şen'in ölen eşinin yanına gömülmesini talep eden bir yazı göndermiş. Kuvvetle muhtemel kabul edilir. Şu dünyada kimseleri yokmuş başkomiserim. Ne üzücü değil mi? Beş gün geçmiş ne arayan ne soran ne de eksikliklerini fark eden bir yakınları olmuş. Yarın defnedilecekler. Dosyayı, doğal ölüm kapsamında kapatabiliriz. Mekanları cennet, toprakları bol olsun. Melekler yoldaşları olsun.


Abidin Dino, 23 Mart 1913 tarihinde İstanbul'un Üsküdar ilçesinde dünyaya gözlerini açtı. Türk ressam, şair ve yazar olarak tanınan bu büyük sanatçı, yaşamı boyunca sanatın gücünü ve toplumsal sorumluluğu bir araya getirerek iz bırakan eserler yarattı. Abidin Dino'nun sanat yolculuğu, erken yaşlarda başladı. Küçük yaşlarda doğaya, renklere ve formlara olan ilgisi dikkat çekti. Çocukluğunda defterlerine çizimler yapan Dino, yaratıcı potansiyelini ortaya koymaya başladı. Ailesinin destekleyici tutumu ve yeteneklerini fark etmesiyle sanatla daha derinden ilgilenmeye başladı. Dino'nun sanat eğitimi, onun gelecekteki sanat kariyerinin temelini oluşturdu. 1931 yılında, sadece 18 yaşındayken Paris'e gitti ve ünlü Academie Julian'da eğitim almaya başladı. Paris, o dönemin sanat dünyasının merkeziydi ve burada farklı akımların etkisi altında kalarak kendi benzersiz tarzını oluşturmaya başladı. Soyut ve figüratif öğeleri birleştiren tarzı, onun eserlerine kendine özgü bir estetik getirdi. Dino'nun eserleri, soyut ve figüratif unsurları birleştirerek insanın iç dünyasını yansıttı. Doğanın güzelliklerini ve toplumsal meseleleri tuvaline taşıdı. Eserlerindeki güçlü renk kullanımı ve semboller, onun duygusal ve düşünsel zenginliğini yansıttı. İnsan hakları, özgürlük ve adalet gibi evrensel temalar, Dino'nun eserlerinde derinlemesine işlenerek izleyicileri düşünmeye davet etti. Abidin Dino, 13 Aralık 1993 tarihinde İstanbul'da aramızdan ayrıldı. Ancak ölümü, onun sanatının etkisini asla azaltmadı. Mezarı, İstanbul'un Feriköy Mezarlığı'nda bulunuyor. Dino'nun eserleri, hem ulusal hem de uluslararası düzeyde sergilendi ve onun sanatsal mirası kültürel zenginliğimize büyük katkılar sağladı. Eserleri hala galerilerde sergilenmeye ve sanatseverlerin kalplerinde yaşamaya devam ediyor. Abidin Dino, sanatın gücünü ve toplumsal sorumluluğunu bir araya getirerek yaşamını ve eserlerini şekillendirdi. Genç yaşlardan itibaren sanata olan ilgisi, Paris eğitimi ve özgün tarzıyla Türk sanatının önemli bir figürü haline geldi. Onun eserleri, estetik ve anlam yüklü mesajları birleştirerek izleyicilere hem görsel hem de düşünsel bir deneyim sunuyor. Abidin Dino'nun yaşamı, sanatın gücünü ve toplumsal duyarlılığın önemini vurgulayarak gelecek nesillere ilham kaynağı olmaya devam edecek.


Beni şad et Şadiye başın için. Bir şarkı düşünün hem eğlence fasıllarında hem hüzünlü sofralarda çalınan. Ahengi ile içinizi titreten, anlamı ile gözlerinizin önünde bir tablo canlanan. Bir şarkı hicaz makamından... Peki, ya hicaz makamı nedir? En eski musiki makamlarından biridir. Hicazın bir özelliği de hüzünlü bir tınısının olmasıdır. Hatta Farabi'ye göre bu makam insan ruhuna tevazu vermektedir. İşte hicaz makamından bir eser: Ada Sahilleri. Bestekar Mehmet Güntekin tarafından İstanbul'un 100 Şarkısı ismi ile yayımlanan eserde yer alan bu güzel şarkının da hikayesi var. Eserde şarkılarla İstanbul'un kokusunu ve dokusunu derinden hissediyorsunuz. Şöyle bir soru sorsam; dinlediğiniz şarkıların bir hikayesi olduğunu düşünür müsünüz? Eğer düşünüyorsanız şarkıları ruhuyla dinliyorsunuz demektir. Nesilden nesile aktarılan ve dillerde ninni gibi dolanan bu şarkıların elbette bir yaşanmışlığı var. Ada Sahilleri, ayrıca sonradan üzerine söz yazılan bestelerden biridir. Musullu Hafız Şaşı Osman Efendi tarafından bestelenmiştir. Bazı kaynaklarda bestenin Yesari Asım Arsoy'un adada yılarca ziyaret ettiği Suzan Hanım'a ithaf ettiği geçmektedir. Şarkının hikayesine gelecek olursak şöyle: Münip Cemal ile Şadiye'nin imkansız aşk hikayesi... Münip Cemal adanın en yakışıklı delikanlısı. Şadiye Hanım ise Bahri Paşa'nın kızı, dönemin önemli hanımefendilerindendir. Şadiye Hanım yaz dönemlerinde adaya gelmektedir. Genç adam onu gördüğü andan itibaren bir kara sevdaya tutulmuştur, o günden sonra da mektup aracılığı ile sürekli yazışıp durmuşlardır. Gece geç vakitlerde bulup hasbihal ederler. Sonrasında gencin ailesi kızı istemeye gittiklerinde maalesef kızın küçük olduğunu söyleyerek vermezler. Şadiye'ye hasret Münip Cemal, kah ağlar kah yazar. Aşkını ve acısını kağıtlara döker. Bir rivayete göre de şöyle: Birbirine deli gibi aşık sevgililerden genç kadın bir gün denizde kaybolur. Kadının aşığı ise kendisini sahillere vurur. Şile'den ta Prens Adaları'na kadar bütün sahillerde biçare halde dolanır durur ve kaybolan aşkını bekler. Bir umutla sevdiceğinin bir gün denizden çıkıp geleceğine inanır. Yaşadıkları kendisine fazla gelir ve şarkıyı yazar, dilden dile dolanır.


Kahramanmaraş Büyükşehir Belediyesi tarafından KSÜ ve İŞ-KUR işbirliği ile KAMEK Kurs Merkezinde düzenlenen Sanatsal Mozaik Kursu'nda eğitim sürecini tamamlayan kursiyerlerin mozaik çalışmalarından oluşacak Açık Hava Sanatsal Mozaik Sergisinin hazırlıklarına başlandı. Kahramanmaraş Büyükşehir Belediyesi, KAMEK bünyesinde Kahramanmaraş Sütçü İmam Üniversitesi ve İŞ-KUR işbirliğiyle kurulan Sanatsal Mozaik Kursu'nun tamamlanmasının ardından ilk sergisini açmaya hazırlanıyor. Açık Hava Sanatsal Mozaik Sergisi, açılış konuşmaları ve katılım belgelerinin takdim edilmesinin ardından, enstrümantal müzik dinletisiyle devam edecek.


Yapı Kredi bomontiada'da geleneksel hale gelen Oktoberfest, 27 Eylül 3 Ekim tarihleri arasında Populist işbirliğiyle Avlu'da gerçekleşiyor. Bu yıl ilk kez tüm haftaya yayılan Oktoberfest etkinliklerinde, sevilen müzik grupları ve Radyo Eksen DJ performansları ile katılımcılar keyifli anlar yaşayacak. 29 Eylül Çarşamba akşamı Emir Ersoy Project'in performansı ile başlayacak olan Oktoberfest konser maratonu, 30 Eylül Perşembe Türkiye rock müzik sahnesinin güçlü isimlerinden Redd ve 1 Ekim Cuma akşamı Gripin konserleri ile devam edecek. 2 Ekim Cumartesi günü saat 16:00'da Bebek Blues Band ve saat 21:00'de Sahte Rakı'nın sahne alacağı Oktoberfest konserleri, 3 Ekim Pazar saat 16:00'da soul ve rock müziğin Türkiye'deki en başarılı temsilcilerinden Soul Stuff ile sona erecek. 1 Ekim Cuma günü saat 18:00 21:00 arası Radyo Eksen DJ'lerinden Güven Yıldız, 2 Ekim Cumartesi günü saat 18:00 21:00 arası Gülşah Güray ve Gülşah Turgut, 3 Ekim Pazar günü ise saat 13:00 16:00 arası Gülşah Turgut Yapı Kredi bomontiada Avlu'da olacak. Yapı Kredi bomontiada'da düzenlenecek Oktoberfest konserlerine katılım ücretsizdir. Yapı Kredi bomontiada Avlu'da düzenlenen etkinliklere girişte HES kontrolü yapılacak ve sosyal mesafe kurallarına uygun sayıda seyirci ağırlanacaktır. Kapasite tamamlandığında, alana daha fazla seyirci alınmayacaktır.


Günümüz şiirinin usta isimlerinden Ebubekir Eroğlu'nun 10. şiir kitabı, Açık Kaldıkça Defterim ismiyle Yapı Kredi Yayınları tarafından yayımlandı. İki Dalga Arasında başlıklı bir uzun şiirle başlayan kitap, Yüreğimde Yeditepe ve Açık Kaldıkça Defterim adlı 2 bölümden oluşmakta. Eski şiirin nüveleriyle günümüz duyarlıklarını ve güncel bilinci buluşturmakta giderek yeni yollar keşfeden Eroğlu iç yaşantının olgularını dillendiriyor. Bu dünyaya ait olmakta zorlanan günümüz insanının doğa karşısındaki durumunu, inançlarını şiirin imbiğinden geçiriyor.


sonra. sonra dolaplara çarpa çarpa koşuyorum. Sonra rüyalardan başka anlatacak bişeyim kalmıyor. sonra terli, nemli, uzun, upuzun çarşaflar altından kurtuluyorum. sonra. sonra sen gelmiyorsun. gelme. demek böyle geliyor dünyanın sonu. filler. mücevher kaplı filler. dolaplardan çıkıyor. çıkıyorlar değil. çıkıyor. Filler çıkıyor. peşinden gidiyoruz. fillerin peşinden. Duvarlar sallanıyor. çatlıyor, kopuyor, düşüyor. dolaplardan filler çıkıyor. dünyanın bütün dolaplarından mücevher kaplı filler çıkıyor. bütün dünya dolaplara koşuyor. dünyanın bütün duvarları yıkılıyor. sonra. Sonra dolaplara çarpa çarpa koşuyorum. anlatacak neyim varsa dolabımda bırakıp. Seni buluyorum sonunda. Dünyanın en güzel kıyameti kopuyor. son. 1984, Adana doğumluyum. 11 yaşımda, yatılı olarak okumak üzere Galatasaray Lisesi'ne gidene kadar da Adana'da büyüdüm. Liseden sonra 4. sınıfın sonunda terk ettiğim Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'ne devam ettim. 2 yılımı İstanbul'da bağımsız olarak teknik tercümanlık yaparak geçirdikten sonra Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi'ne geçiş yaparak Adana'ya döndüm ve eğitimimi tamamladım. Devlet hizmet yükümlüsü olarak Zonguldak'ın Devrek İlçesi'nde bir yıl çeşitli görevlerde bulunduktan sonra Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nde uzmanlık eğitimi almak için hak kazanarak tekrar İstanbul'a döndüm. Sonrasında devlet hizmet yükümlülüğümü 2 yıl Hakkari'de uzman tabip olarak görev yaparak ikinci kez tamamladım ve istifa ederek halen yaşadığım İstanbul'a döndüm. Lise yıllarımın sonunda şiir yayımlamaya başladım ve Cerrahpaşa'da da çeşitli dergilerde şiirlerim ve yazılarım yayımlanmaya devam etti. Cerrahpaşa'yı terk edip ikinci kez İstanbul'a gidene kadar da hiçbir şey yayımlatmadım. Adam Haklı Beyler, bu ara verdiğim dönemin ortalarında açtığım bir blog sitesinin adıdır. Yukarıda italik olarak yazılan yerlerde bahsi geçen dönemler boyunca da şimdi matbu bir hasıla halen gelen yazılarımı düzensiz aralıklarla aynı siteye yüklemeye devam ettim. İki sene önce de siteyi kapatmak üzere yazıları yedeklerken yaptığım elemeyle kitap şimdiki halini almış oldu.


İstanbul Kültür Üniversitesi Sanat Galerisi, Doğu Afrika ülkesi Tanzanya'da Vudu büyücülerinden kurtulan albinoların portrelerinin yer aldığı fotoğraf sergisiyle foto muhabir Bünyamin Aygün'ü konuk ediyor. İstanbul Kültür Üniversitesi Sanat Galerisi, sanat sezonunun 4. sergisinde, Afrikalı albinoların portrelerinin yer aldığı Kara Kıtanın Beyaz Çocukları seçkisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Ödüllü foto muhabir Bünyamin Aygün'ün Doğu Afrika ülkesi Tanzanya'da çektiği fotoğraflardan oluşan Kara Kıtanın Beyaz Çocukları sergisi, 12 Şubat 2020 Çarşamba günü, saat 15.00'da, İstanbul Kültür Üniversitesi Ataköy yerleşkesinde gerçekleşecek açılış kokteyli ile sanatseverlerin beğenisine sunulacak. Daha önce Sınırdaki İnsanlar sergisi ile mülteci sorununa dikkatleri çeken Aygün, Kara Kıtanın Beyaz Çocukları adlı seçkisinde ise bu kez Afrika topraklarında açıkça lanetlenen, büyü için öldürülen ya da el, ayak, kulak vb. uzuvları kesilerek Vudu büyücülerine satılan albinoların dramını gözler önüne seriyor. İnsanlık dışı uygulamalara maruz kalan albinoların sesini duyurmak için Tanzanya'ya giden Aygün, yaş ortalaması 35 olan, siyah çiftlerin beyaz çocuklarının hayatlarının pek çok anını fotoğraflamış. Güneşin ölümcül etkisinden de korunmak zorunda olan albinoların yaşam mücadelesine yakından tanıklık eden sanatçının 30 fotoğrafının yer aldığı Kara Kıtanın Beyaz Çocukları sergisi, 11 Mart 2020 Çarşamba gününe kadar ziyaret edilebilir. Albino ya da albinizm, soydan geçen bir metabolizma hastalığıdır. Bu hastalığı taşıyanlara albinizm ya da albino denir. Binlerce insanı ya da hayvanı etkileyen genetik bir bozukluk olan albinoluk renklenmeyi sağlayan melanin pigmenti yokluğu ya da azlığından kaynaklanır. Gözler, deri, saçlar ve bedenin öbür bölümlerini etkileyebilir. Akvaryum balıklarında da sık olarak görülmektedir.


İş Sanat, 20. konser sezonunda Batı Afrika müziğinin güçlü sesi Sona Jobarteh'i ağırlıyor. Ülkemizde ilk kez sahne alacak olan sanatçı, grubuyla 21 Kasım Perşembe akşamı İş Kuleleri Konser Salonu'nda dinleyicileri ile buluşacak. İlk albümünü 2008 yılında Afro Acustic Soul ismiyle çıkaran Jobarteh, müziğindeki geleneksel tınılara Afro-pop ve blues müziğini de katıyor. Özellikle akustik Batı Afrika müziği ve Manding tarzında şarkılarıyla bütün dünyada üne kavuşan sanatçı aynı zamanda film müzikleri de besteliyor. IMDB puanı 8 olan 2010 yılı yapımı belgesel Motherhood soundtrack'inde imzası bulunan Jobarteh, 1964 yılından bu yana Londra temelli çalışan The Guardian gazetesi tarafından uluslararası bir yıldız olarak anılıyor. Sanatçı ayrıca, 2014 yılında yönetmen Justin Chadwick tarafından çekilen Mandela: Long Walk to Freedom filminin müziklerinde solist olarak yer aldı. Sona Jobarteh, hikayelerini yerel enstrümanlar ve vokal kullanarak babadan oğula aktaran 700 yıllık bir geleneğin sahibi Griot'ların yerel çalgısı korayı çalan ilk kadın olarak öncü bir kimliğe sahip. Griotlar, Batı Afrika sözlü kültürünün temelini oluşturuyor. Korayı dünyaya tanıtan Toumani Diabete'nin kuzeni ve aynı zamanda öğrencisi olan sanatçı 2014 yılında Gambia'nın ilk kültür akademisi olan Amadu Bansang Jobarteh Müzik Okulu'nu kurdu. İstanbul'daki konserinde, perküsyon ve vokalde Mamadou Sarr, davul ve vokalde Westley Joseph, gitarda Derek Johnson, bas ve vokalde Andi Mclean'in eşlik edeceği Afrika'nın güçlü ve bir o kadar huzurlu sesi Sona Jobarteh, 21 Kasım Perşembe akşamı, saat 20.30'da İş Kuleleri Salonu'nda olacak.


Polisiye Edebiyatın Kraliçesi Agatha Christie'nin sevilen karakteri Hercule Poirot'nun kaleme alınmasının 100. yılı şerefine özel kutulu, ciltli-şömizli Poirot Seçkisi Seti okurlarla buluştu! Hercule Poirot karakteri ile tanıştığımız, Agatha Christie'nin ilk romanı olan Ölüm Sessiz Geldi yayımlanalı 100 yıl oldu. Altın Kitaplar Yayınevi, dünyada Polisiye edebiyatın kraliçesi olarak adlandırılanAgatha Christie'nin en sevilen roman kahramanlarından Hercule Poirot'nun 100 yıllık macerasına yaraşır bir projeyi okurların beğenisine sunuyor. Poirot Seçkisi Seti, sürükleyici kurgusu ve dikkat çekici konularıyla her döneme hitap eden Ölüm Sessiz Geldi, Nil'de Ölüm, Roger Ackroyd Cinayeti, Acı Kahve, Doğu Ekspresinde Cinayet ve Cinayet Alfabesi romanlarından oluşuyor.


Polisiye edebiyatın kraliçesi Agatha Christie'nin okurları tarafından en beğenilen romanlarından biri Nil'de Ölüm Altın Kitaplar logosuyla çıkan yepyeni çevirisiyle raflardaki yerini aldı! Agatha Christie 80 adet eşsiz polisiye romanıyla Polisiye Edebiyatın Kraliçesi ünvanını kazanmıştır. Ayrıca Mary Westmacott takma adıyla altı adet unutulmaz aşk romanı yazmıştır.


Genç yazar Saliha Buzok'un birbirinden çarpıcı öykülerinden oluşan 'Ağır Miras'ın 3'üncü basımı Jest Kitap etiketiyle edebiyatseverlerle buluştu. Saliha Buzok, içinde toplam yirmi üç öykünün yer aldığı 'Ağır Miras' kitabında bize, günümüzün değişen dünyasında, merhamet, toplumsal vicdan ve sınırsız sevginin önemini hatırlatıyor. Okuyucuya bir yandan adım adım yitirilen insanlığın öykülerinden kesitler sunarken, diğer yandan maddi yaşamın acımasızlığı karşısında manevi değerlere sıkı sıkıya sarılmanın güzelliğini gösteriyor. Yazar 'Ağır Miras' kitabında yaşlılardan gençlere, çocuklardan kadınlara küçük küçük hikayelerle işlediği toplumsal panoramada, doğanın ihtişamını ve hayvan sevgisini de merkeze alarak görkemli kesitler çiziyor. Bir bakıyorsunuz tarihi mekanlarda geziniyor, insanları seyrediyor, ailelerle konuşuyor; bir bakıyorsunuz marangoz dükkanında, kitapçılarda, yazlık evlerde yaşlılarla sohbete dalıyor, onlarla şakalaşıyor. Kah yoksul semtlerdeki tamirci çıraklarını, gizemli adamları, dedikoducu kadınları anlatıyor; kah soğuk yetimhaneleri, karanlık sokakları, fırtınaya tutulan iskeleleri, yağmurda üşüyen yavru köpekleri işaret ediyor. Kimi zaman lake kokulu eski bir ceviz sandığının içindeki acıların ve sırların izinden yürüyor, kimi zaman arkadaşlarının ameliyat parasını toplayabilmek için bir an önce büyümek isteyen çocukların 'zaman' denilen mefhumu arayışlarına tanıklık ediyor. Saliha Buzok'un daha çok anlatı formuna yaslanan, durum/kesit öyküleriyle biçimlendirdiği 'Ağır Miras'ın ana temasını 'masumiyet' oluşturuyor. Öykülerinde 'vicdan', 'merhamet', 'sabır', 'paylaşma', 'huzur' gibi yan temalarla karşımıza sıklıkla masumiyetini yitirmemiş insanlar çıkıyor. Bir yandan kötülük etmek isteyen, yalan söyleyen, gıybet eden, bile bile yanlış yapan karakterlerle karşılaşırken, bir yandan onları hep vicdan ve merhametleriyle baş başa bırakan kahramanları görüyoruz. Öykülerinin neredeyse tümünde, zor yaşam koşullarına rağmen sonsuz anlayış ve iyi niyetin, uçsuz bucaksız sevgi ve saygının mazide kalmadığını, günümüz dünyasında da var olabileceğini; 'huzur verip huzur duyabilen' balıkçıları, çocukluğuna sımsıkı sarılmış şakacı, yaşlı nineleri, Kötü olmazsa kim iyiyi baş üstünde taşır, diye öğüt veren dostları görmemizi, onları örnek almamızı; kurtuluşumuzun insani değerlere ve geleneğimize tutundukça gerçekleşebileceğini sezdiriyor okuyucuya. Yoksulluğun, çaresizliğin, mutsuzluğun ve umutsuzluğun kol gezdiği bir dünyada, umut etmenin, emek vermenin, çalışmanın ve kitap okumanın ne denli önemli olduğunu da hemen her öyküsünde hissettiren genç öykücü Saliha Buzok, 'Ağır Miras'ta okuyucuyu; doğaya ve insana saygıya, çocuklara sevgiye, yaşlılara hürmete, mahalle kültürüne, arkadaşlığa, dostluğa, paylaşmaya ve yardımlaşmaya davet ediyor. Ve hepimizi, unuttuğumuz ve taşımakta zorlandığımız ağır bir mirası hatırlamaya ve yeniden taşımaya çağırıyor.


Ben Aykut. Bu bir roman. Geçmişimi aydınlatmak için yapılan bir teşebbüs. Meselesi basit: Ben kimim? Cevabı da aşikar: Ben bir roman karakteriyim. Bu da bir kurgu pek tabii. Yazarı da var. Bu cümleleri yazıyor. Adı Alsem. Bu bir numara değil. Sen ve ben eşit durumdayız. Ben kimim; ikimiz de bilmiyoruz. Bu bir arama çalışması. Hasbelkader var olmuş birine, roman içinde bir yaşam sunabilme çabası. Nehrin ana yataklarını bulup genişlemesini Allah'a bırakma. Yazar da ben de Allah'a inanıyoruz. Bu roman; Allah'ın kayrasıyla, kendine varma gayesiyle çıkılan bir yolculuktan ibaret. Roman bitince bir hayatım olacak. Sen de bunu bir kurgu numarası sanacaksın. Bre cahil, romanın canı yok mudur? Yazar, romanının bok gibi olacağından, sen zamanını boşa geçirmekten, ben ruhumun can bulamamasından korkmaz mıyız? Bu roman benim yuvam olacak Allah'ın izniyle. Vira Bismillah! 1984'te Bakırköy'de doğdum. Babamın işleri sebebiyle tır garlarında ve Veliefendi Hipodromu'nda büyüdüm. Okuma yazma öğrendikten sonra okuldan sıkıldım. İstek Vakfı, Bilge Kağan Lisesi'nde hazırlık okuduğum sırada İngilizce öğrenmek hoşuma gitti; öğrendim. İkinci dönem Reported Speech'e gelince yine okuldan sıkıldım. Lise ikide sıkıntı patlamalarımın üst üste gelmesiyle vakıf tarihinin en çok disiplin cezası alan öğrencisi olma payesiyle okuldan atıldım. Bakırköy'deki hiçbir okul tarafından öğrenci olarak kabul edilmedim. Lise 3 okul döneminin ikinci haftasında okulsuz iken babamın yakın bir arkadaşı aracılığıyla Prestij Kolej'e kabul edildim. Prestij Koleji'nin yerinde şu an bir AVM bulunmakta. Okuldan atılınca depresyona girmiştim... O günlerden birinde evimizdeki kitaplıktan Hamsun'ın Açlık kitabını raftan aldım. Tok karnına okumama rağmen açlık hissini duymamla kitapların tesirini keşfettim. İki sene içinde kitap meftununa dönüştüm. Aynı sıra yazar olduğumu anladım, lakin yazı yazmamaktaydım. Yedi sene yazı yazmadan bu hisle yaşadım. Yazacağım romanları düşledim. Sonunda dayanamadım, ''Tutsak'' isimli ilk romanımı yazdım. Bütün yayınevleri reddetti, eli yüzü düzgün yayınevlerimizden ikisi hariç. Biri içeriğe karışınca ben reddettim, diğeriyle ikinci ve yayınlanmış ilk romanım Yegane'yi tefrika ettik. Bu arada Eda Gül ile evlendim, bahtiyarım. Yuva romanına gelince Sidar Bayram ile oturup gençliğimizin Beyoğlu'nu konuşurken roman fikri doğdu. Birkaç ay çalıştıktan sonra her gün bir word sayfası usulü ile romanı yazdım. Yarısında araştırma için 15 gün ara verdim. Her gün bir sayfa usulüne bağlı kaldım.


Pilevneli Gallery Ahmet Güneştekin'in eserlerinden oluşan Hafıza Odası sergisini 16 Ekim 2021 16 Aralık 2021 tarihleri arasında Diyarbakır, Keçi Burcu'nda açmaya hazırlanıyor. Geçmişin parçalanmış hatıralarıyla dayanışma içinde karşı belleğe alan oluşturan Hafıza Odası, sanatsal hatırla ma formlarını kullanarak epistemik direniş biçimlerini gösteriyor. Diyarbakır Ticaret ve Sanayi Odası'nın ev sahipliğinde ve PİLEVNELİ tarafından gerçekleştirilen sergi, sanatçının nesnelere biçim verişini gösteren çeşitli mecralardan çalışmalarını bir araya getiriyor. Hafıza Odası tüm izlerin silinişinin getirdiği unutuluşa, yokluğa tanıklık eden, bu yokluğun yarattığı bir geçmişten doğan ve anlatılmadığında da bu unutuluşun hatırlanma ısrarıyla bugüne musallat olmaya devam edeceğini sürekli olarak bizlere anımsatacak nesne ve video yerleştirmelerinden oluşuyor. Sanatçının mitolojiyi ve ikonografik unsurları kullanarak yeni bir anlatı olanağı oluşturduğu boyutlu çalışmaları, heykelleri ve kırkyamaları da sergilenecek işler arasında yer alıyor. Olay tamamen hatırlanabilir değildir, ne olursa olsun asla tam olarak hatırlanamayacak ve bu doğasıyla yaşamaya devam edecektir. Yine de henüz hatırlanmamış ve tarihi yazılmamış, yani çözülmemiş bir geçmişe inatla meydan okumak ister. Var olan tek görüntülerin orada bulunan tanıkların belleğinde olduğu olaylar varken, bazı olayların artık ölülerin ruhlarından başka tanığı kalmamıştır. Sanatçının Hafıza Odası'nda sergilenen işlerin materyali belleğinde taşıdığı bu imgesiz geçmişin görünümleridir. Güneştekin'in yerleştirmeleri silinmiş olayın kaçınılmaz olarak şimdiki zamana geri dönüşüne ve silinmenin getirdiği unutuşa karşı direnişe tanıklık eden bir anlatım inşasıdır. Eserlerin direniş biçimleri, amacı ifşa etmek değil, sessizlik içinde eşlik etmek olan belleğin boşluklarına sığınma ve orada yaşayabilme gücünden gelir. Dolayısıyla işler, bu sessizliğe eşlik etmek ve onların tam da yas tutma ve hatırlama olasılıklarının reddedildiği başka bir dilde konuşmalarını duymak için farklı türde bir bellek arar. Sesi duyulmayanlar adına söz söylemeye çalışmazlar. Susturulmuş kayıpların kavranamaz, taşan aşırılığını temsil ederler: böyle bir temsilim imkansızlığı nedeniyle de unutuluşa inatla direnen bir tortuya dönüşürler. Hafıza Odası'nda sergilenen yapıtlar başka ifşa edilme, tanınma ve duyulma yollarını bulamadığı zaman belleğin aldığı biçimleri gösterir. Dahası, bunu yaparken başkaları adına konuşmaya, onlara ses vermeye çalışmaz. Yası tutulmamış ölülerle bedensiz isimler arasındaki kurgusal karşılaşmanın temsil ettiği imkansız yasın yerini de almaya çalışmaz. Bu kavranamaz ve tasavvur edilemez yasa ancak boş ve hayaletimsi varlığıyla eşlik eder. İsimsiz bedenlerle, hafıza ve unutuş arasındaki gerilimde hatırlanan bu bedensiz isimlerin karşılaşmasında bulduğumuz şey, yüzleşmenin aksi durumda imkansız olacağı bir şimdide telafi etme ve onarma olanağına bizi götürebilecek yolun hikayesidir. Sanatçı için bellek, amorf, sürekli değişen bir görüntü alanıdır. Şekillendirilmeye ve tekrar tekrar müzakere edilmeye açık, kişisel olanla müşterek olanın, geçmiş ile geleceğin kesiştiği noktada durmaktadır. Hafıza Odası'ndaki işlerin ortaya çıkardığı, hatırla ma formlarının henüz çözüme ulaşmamış bir geçmişi yeniden yazmanın yollarını açabileceğidir. Sergiye Pilevneli Gallery'nin yayını olan kapsamlı bir kitap eşlik ediyor. Şener Özmen'in sanatçının siyasi ve kültürel tarih bağlamlarıyla iç içe geçmiş araştırma ve uygulamalarına çok katmanlı bir okuma sunduğu makalesini içeriyor. Kitapta ayrıca, Özmen ile Güneştekin'in serginin teorik çerçevesini ele aldıkları ve günümüz çağdaş sanat politikalarıyla ilgili önemli konuları tartıştıkları kapsamlı bir söyleşiye yer veriliyor.


PİLEVNELİ Project, Ahmet Güneştekin'in Hafıza Odası isimli sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Sergi, PİLEVNELİ Mecidiyeköy'de 6 Aralık 2019 26 Ocak 2020 tarihleri arasında ziyaret edilebilecek. Ahmet Güneştekin'in nesneler üzerinden bellek politikalarının doğasına baktığı işlerinden oluşan Hafıza Odası, sanatçının son yıllarda gerçekleştirdiği en kapsamlı sergi olma özelliği taşıyor. Daax Corporation sponsorluğunda düzenlenen sergi, sanatçının farklı sanatsal disiplinlerle etkileşim içinde çalıştığı eserlerini bir araya getirerek, materyalleri yorumlama çeşitliliğine ve sergileme pratiğine bakıyor. Hafıza Odasında sanatçının anıları çağrıştıran nesnelerle ortaya koyduğu enstalasyonları ile kimi şaşırtıcı özellikleriyle dile ve hatta düşüncelere dair neyin doğal olduğu sorusuna farklı açılardan bakmamızı sağlayan video yerleştirmeleri yer alıyor. Sergide ayrıca sanatçının çağrıştırıcı fragmanları bir anlatı olarak okunabilecek formda birleştirme süreciyle ortaya koyduğu kırkyamaları; gerçeküstü, grotesk ve çok renkli seramikleri; tuval yüzeyine dışbükey metal yarımküreler yerleştirerek ürettiği boyutlu işleri ve geleneksel pratiklerin dışında kalan yapıtları yer almakta. Hafıza Odası, sanatçının nesnelerle oynama biçimlerine odaklanıyor ve şu temel soruları soruyor: Anılar ne işe yarar? Belleğimiz geçmişimizi nasıl yapılandırır? Bir nesneyi anımsatıcı, çağrıştıran yapan şey nedir? Nesneleri kavramlar üzerinde düşünmek, özdeşleşmek veya hatıraları somutlaştırmak için nasıl kullanırız? Geçmişin nasıl hatırlanacağına kim karar verir? Bellek politikaları nasıl oluşur? Eşya ve mekanın kullanım şekilleri, anımsattıkları, hissettirdikleri, geçmişe, kişisel yaşantılara, yaşa ve toplumsal cinsiyet deneyimlerine göre farklılıklar gösterir. Aynı eşyalar ve mekanlar, farklı bireyler tarafından farklı duygularla, anlamlarla, deneyimlerle kullanılır. Mekanın ve eşyanın sadece bir nesne, bir yer olmalarının dışındaki anlamları sanatçının enstalasyonlarında güçlü bir şekilde karşımıza çıkıyor. Sergi esasen bir nesnenin farklı zamanlarda dünyayı anlamaya yardımcı olabilecek bir fikre dönüşebileceğine işaret ediyor. Genel olarak değerlendirildiğinde nesneler, birlikte düşündüğümüz ve yaşadığımız şeyleri unutmamamız için inatçı hatırlatıcılar olarak karşımıza çıkıyor. Öte yandan sergide sanatçının dil ile düşünüş biçimleri arasındaki ilişkiyi de ele aldığını görüyoruz. Zaten -ister yazılı ister sözlü olsun- dil, sanatçının eserlerinde başat bir yaratım ve tasarım ögesi. Ahmet Güneştekin bu ilişkiye dair fikirlerini aktarmak için ise hareketli görüntünün olanaklarından yararlanıyor. Sergiye PİLEVNELİ Project'in yayını olan kapsamlı bir kitap eşlik ediyor.


Bodrum'da yer alan Zai Yaşam, Ahmet Güneştekin'in Kutsal Ağaçlar adlı kişisel sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Koleksiyoner ve iş insanı Yunus Büyükkuşoğlu'nun kurucusu olduğu ve eşi Derya Büyükkuşoğlu ile birlikte yönettiği Zai Yaşam, edebiyat, sanat ve gastronomiyle iç içe geçmiş bir yaşam deneyimi sunmayı amaçlayan yeni nesil bir kütüphane. Zai Yaşam içinde kurulan sanat galerisi Art Zai'nin aynı zamanda açılış sergisi olacak Kutsal Ağaçlar 18 Haziran 28 Temmuz 2021 tarihleri arasındaki izlenebilir. Güneştekin'in geleneği şimdiye taşıma düşüncesiyle yorumladığı işlerine ve ağaç haritalarının dairesel yapısını anımsatan formlarla çalıştığı yapıtlarına yer veren Kutsal Ağaçlar, sanatçının farklı ifade araçlarından yararlandığı işlerini bir araya getirerek bakış açılarının ve yöntemlerin indirgenemez çoğulluğuna vurgu yapıyor. Sergide, sanatçının yaratıcı denemelerinin özünü yakalayan, algı ve duyguları için görsel bir eşdeğer yarattığı bronz heykelleri, geçmiş uygulamaların dışında kalarak yaptığı seramik işleri ve mitolojik öğeleri, optik yanılsamaları yaratan yarıkürelerin yanı sıra, işlerin yüzeyinde ortaya çıkan üç boyutlu yarıkürelerle bütünleştirdiği işleri sergileniyor. Kutsal Ağaçlarda sergilenen Gelene ek adını verdiği çalışmalarının temel felsefesini sanatçı ek ifadesine yüklediği anlam üzerine kurmuştur. Gelenek ifadesinin gelene ek biçiminde kullanımı gelenek ve onun elde ediliş biçimi olan deneyimin şimdiye taşınma tasarısıdır. Gelene ek, geçmişte kalan ve bugüne olduğu gibi taşınmak isteneni değil, kopmaksızın devam eden bir bütünü ifade eder. Bu devamlı değişen, çoğullaşan bütün ancak kesintisiz olarak yorumlandığında canlı kalır. Geçmişten bugüne tekrar eden, uzanan, kalan, gelen bir ek vardır. Bu ekin kesintiye uğraması düşünmenin de kesintiye uğraması demektir. Güneştekin geçmişten gelenin, geleceğe dönük bir ekinin olduğunu ve bu süreklilik sayesinde yaşanan şimdiden çocukluğunun en uzak anlarına, ışığa form vermeyi düşlediği zamanlara, kesintisiz olarak geri gidebildiğini söyler: Olup biten olayları anlattığımda belleğimden çıkardığım bu olayların bizzat kendisi olmayıp bu şeylerin bende bıraktığı izlerdir. Artık var olmayan çocukluğum var olmayan zaman içindedir; fakat onun bıraktığı izi şimdiki zamanda görebilirim, çünkü belleğimde barınmaya devam eder. Şeylerin geçip gittikten sonra bıraktıkları izlenim, anlar geçip gittikten sonra da varlığını sürdürür; sanatçının ölçtüğü şey orada olandır. Geçmişten edinilmiş deneyimi şimdiki zaman içinde harekete geçirme pratiği arasındaki bağ kavramsallaştırdığı gelene ek ifadesinde ortaya çıkar. Kutsal Ağaçlarda sergilenen tuval üzerine çalıştığı işlerinde sanatçı hareketin ve sonsuzluğun evrensel sembolü olan daire üzerine kurulu sarmal yapıyı mitolojik öğelerle birleştirir. Sanatçının çocukluğunda çizdiği ilk şekiller arasında olan bu sarmal yapı, eşmerkezli daireler, bir ağacın halkalarından su üzerindeki dalgalanma desenlerine kadar çok sayıda doğal düzenlemeyle belleğine yerleşmiştir. Sanatçının bu işlerinde yüzeyde, dairesel ağaç haritalarında olduğu gibi, halkalar veya iç içe geçen güneş patlamaları merkezi bir kökle başlar, diğer sıralar ortadan dışa doğru genişler. Bununla birlikte, bazılarında bir dizi parçalı halka ve yan yana hücreler de kullanır. Her bir hücrenin alanı çoğu zaman birbirine geçen belirli bir yoruma ve renge karşılık gelir. Sanatçı bu yorumlama alanını, anlamsal yapının oluşturucu öğesi olarak mitolojik bir kabukla örterek inşa eder.


Divan edebiyatı/ eski şiirin de tadını Yahya Kemal'den alan yazar, Beş Şehir kitabını da ona ithaf etmiştir. 1934'te Güzel Sanatlar Akademisi Sanat Tarihi Öğretmeni olarak karşımıza çıkan Tanpınar bu dönemde yazdığı şiir, hikaye ve makalelerle dikkat çekmeye başlamıştır. 1942'de Maraş Milletvekilliği, 1946'da Milli Eğitim Müfettişliği, 1948'de tekrar Güzel Sanatlar'da sanat tarihi hocalığı, aynı yıl eski görevi İstanbul Üniversitesi'nde edebiyat profesörlüğü yapmıştır. Son görevini ölene değin sürdüren profesör, ''19. Asır Türk Edebiyatı Tarihi'' adlı kıymetli bir yapıt da yazmıştır. Huzur, Saatleri Ayarlama Enstitüsü, Mahur Beste, Sahnenin Dışındakiler, Yaşadığım Gibi başlıca bilinen yapıtları arasındadır. Düzyazılarında toplumsal meselelere eğilen romancının şiir dünyasıysa çoğunlukla bilinç dışı ögeler barındırır ve estetik ön plandadır. Mümkün mertebe özetlediğim bu yaşam hikayesi tabii ki büyük düşünürümüzü yeterince anlatmıyor. Meraklısının zaten araştıracağını varsayarak, ana meselemizin düğmesine basabiliriz: Birçok çağdaşıyla kıyaslanınca Tanpınar neden öldükten sonra büyük ilgi görmeye başlamıştır? Bu konuda bugünün akademik çevrelerinin hemfikir olduğu husus; yazarın alışılageldik biçimde bir kalıba oturtulamamasıdır. Ahmet Hamdi Bey, Doğu'dan Batı'ya doğru taşınmaya başladığımız ne kadar taşındıysak 20. asırda, yetiştiği kültür dairesinden, Doğu'dan ayrılmayı arzulayan bir kültür insanı değildir. O; eski şiiri, müziği, mimariyi bilip benimser. Benimser ama, edebiyattan toplumsal sahaya kadar insanlık birikimini, modern anlayışı da görmezden gelmez. Bu onda, iki medeniyet dairesinin de bilgisine sahip olmak şeklinde cereyan eder. Dolayısıyla, zamanın ruhuna aykırı diyebileceğimiz bu anlayış günün harareti için ilgi çekici değildir. Yaşadığı dönemin kesinlik/ keskinlik beklentileri Tanpınar'ın karşılayabildiği bir şey olmamıştır. Onu bir muhafazakar çerçeveye oturtmayı denediğinizde modernleşmeci kimliği, seküler yanlarını ön plana çıkardığınızda da eski alemi seven yönleri ortaya çıkar. Bu ikilik, çağdaşları için doyurucu, tatmin edici değildir, çünkü yaşadığı dönemde kesin cevap arayışları hakimdir. Yani özetle; Tanpınar meseleye kendi çağının öncelediği, istediği şekilde yaklaşmamıştır. İşin trajikomik yanı şu ki; 1960'larda başlayan ve günümüze kadar süren ''onu kimin sahipleneceği'' tartışması, tam da Tanpınar'ın eğildiği meselelerden biridir. Saatleri Ayarlama Enstitüsü, tam da bu Doğu Batı ikiliğinin, arada kalmışlığın anlatıldığı eserlerden biridir. Yani; Tanpınar'ı sahiplenme telaşesi, iki tarafın da onu kendisine çekme çabası, yazarın kafa yorduğu meselenin kendisidir. Bu anlamda; ''Tanpınar sekülerdir'' ya da ''Tanpınar muhafazakardır'' gibi kati bir sonuç çıkaranlar, öyle sanıyorum ki yazarı verimli bir şekilde okumamış ve onun roman karakterlerinden birine dönüşmeye aday olmuştur.


Meriç Aral ve Efe Tunçer'in vites büyütmekten çekinmedikleri, öngörülemeyen konu yelpazeleriyle izleyenleri dost meclisine davet ettikleri, Zorlu PSM YouTube kanalında yayınlanan 'Teras Noir' programına bu hafta Gibi dizisinde Ersoy karakterini canlandıran ve 41. İstanbul Film Festivali seçkisinde yer alan Donadona filminde hem senarist hem de Ali karakteriyle karşımıza çıkan ve fenomen dizi 'Gibi' ile geniş bir izleyici kitlesine ulaşan Ahmet Kürşat Öçalan oldu. Ahmet Kürşat Öçalan, Efe Tunçer'in Kendi filmini yazdın ve oynadın. Donadona filmi süreci nasıl oldu? Vay be kendi filmimi yazdım duygusu oluştu mu? sorusuna Filmin yönetmenleri İsmet Kurtuluş ve Kaan Arıcı çok sevdiğim ve iyi tanıdığım insanlardı. Arkadaş da olduğumuz için hiç zorlanmadık. Zaten 15 gün gibi bir sürede çektik ve bir oyuncu hikayesi anlattık. Konu olarak daha önce çokça cast çekimi yaptığım için daha evvelinde oradan da çok fazla malzeme toplamıştım. Sağ olsun birçok arkadaşım da yardımcı oldu bu anlamda ve güzel bir imece işe profesyonel bir bakış olmuş oldu. Genelde oyuncu hikayeleri madde kullanan, kafası başka yerlerde olan vs sanatçıları anlatırken bu film hayata tutunmaya çalışan, sürekli oyuncu seçmelerine giden ama ret cevabı alan hayalleri ve umutları olan bir oyuncu hikayesi anlatıyor. Azmine bakılacak olursa güçlü bir karakterin hikayesini anlatıyor. Bu açıdan da her oyuncunun kendinden çok fazla şey bulabileceği bir hikaye. Sadece oyuncu olarak da değil başarmak isteyen, amaçları, hayalleri olup bir şeyler tarafından engellenen herkesi anlatan ve cesaretlendiren bir film. yanıtını verdi. Ahmet Kürşat Öçalan, Gibi dizisinde sıra dışı bir oyunculuk tarzın var. Oyuncu olarak kendini bu kadar farklı geçişler yapabilen bir ruh haline nasıl ikna ettin ve öylesi bir karakter iskeletine nasıl oturttun? sorusunu soran Efe Tunçer'e Gibi projesinin içinde olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum çünkü temelindeki mizah benim de çok hoşlandığım bir mizah türü. Bir yandan da izleyicisi, fanı olacağın bir projede yer almak her oyuncuya nasip olan bir şey değil. Gibi dizisinde oynamasaydım fanı olurdum. Ben birçok rolü de öyle aşırı düşünmem esasen. Bir karakter geldiği zaman hemen aklımda bir şey canlanıyor ve bunu oynuyorum. Belki ilk akla gelen şeyleri yapıyorum gibi gelebilir insanlara ya da rolü fazla didik didik etmemem yanlış gelebilir ama benim için yarattığım şeyler oyunculuk açısından yeterli oluyor. açıklamasıyla Meriç Aral ve Efe Tunçer'e oyunculuğa dair düşüncelerini paylaştı.


Sanatçı ve yazar kimliğini, derin bilgi birikimi ile süsleyen ve yazmaya doymayan biri Ahmet Şafak... Kendisiyle yeni çıkan romanı Sırlar Kalesi hakkında konuştuk. Samimi ve son derece içten bir söyleşi oldu. Elbette daha çok müzikle ve yazarak.. Kendi bestelerimi seslendirdiğim için müzikle duyguların ve mısraların eşliğinde yeni hikayeler yazıyorum. Benzer şekilde romanlarımla da aynı şeyi yapıyorum. Okuyucularım anlamış olacaklardır, romanlarımın da satır altı bir ritmi ve armonisi var. Spoiler vermek istemem ama romanınızdaki baş karakter Alaattin ile Kimya aşkı çok etkileyici. Gerçek dünyada saf aşka inanır mısınız? Bu ikilinin arasındaki muazzam aşk gerçek hayatta da var mıdır sizce? Böylesine büyük bir aşkın yazarının aşka bakışını merak ediyorum. Burada Fuzuli gibi düşündüğümü söylersem çok mu abartmış ve ilmi harcamış olurum.. Hani diyor ya Fuzuli, Aşk imiş her ne var alemde.. İlm bir kıyl u kal imiş ancak.. Yani dünya aşktan ibarettir, ilim ancak dedikodu etmektir.. Öncelikle tarihe mal olmuş her bir değeri toplumun mazisinin ayrılmaz parçası olarak kabul ederim. Mevlana büyük bir şairdir, mutasavvıftır, ama insandır. Hiç kimse layüs el değildir ve herkes tarihi varlığına saygıda kusur edilmeksizin mercek altına alınabilir. Tarihi romanlarda kronolojiye haddinden fazla önem veririm, kurgu esastır ama yaşanmışlığın üstünü örtmemeli, bozmamalı, değiştirmemeli belki daha da anlaşılır olması için çaba sarfetmeli. Romanda tarih sadece bir mekan olamaz aynı zamanda karakterdir ve tüm karakterler aynı zamanda duygu yoğun varlıklardır. Sırlar Kalesi romanında Mevlana bahsi üzerinde fazla durmadım, söylediğiniz gibi oğlu Alaaddin Çelebi'nin dramı ve kopuşu üzerinde yoğunlaştım. Alaaddin Çelebi'nin Kimya'ya duyduğu aşk ve bu yüzden Şems'in suikastine katılmış olması iddiası yerine onun duygu derinliğini ve felsefik bakışını öne çıkardım. Düşünün Alaaddin Çelebi, ağabeyi Veled Çelebi'nin de kaydettiği gibi bir Medrese hocası yani profesör ama bazı yazılı kayıtlar asi oldu diyerek kısa ömrünün hatırasını daha da kısaltmışlar. Belirsizliğin hakim olduğu dönemlerde gizem avcılığı öne çıkar. Çünkü insanı kontrol eden en önemli duygu meraktır. Ve Astroloji bu merakı fazlasıyla tatmin eder. Evet bu romanda yaşadığımız dönemin Astrolojiye dönük ilgisini Yıldız üzerinden ele aldım. Çünkü romanın akışı içinde Pan Helenik iş adamı Zakaryas Boralias ile karşılaşması gerekiyordu ve Astroloji disiplini konusunda Helenlerin hatırı sayılır çalışmaları var. Bizde Astroloji, İlm-i Nücum alanıyla karşılık bulmuş. Tarihi derinliği ve saraylarda gözde olan bir meslek. Tabi ki bu konuda derinlikli araştırma yaptığımı söyleyebilirim. Türklerin Anadolu'daki varlıklarını askeri mücadele perspektifinden anlatma geleneği ne yazık ki bizi kendi toplumsal gerçeğimize yabancı kılmış. Türkler Anadoluya dört mesleki zümre halinde geliyo; Ahiler, Gaziler, Abdallar ve Bacılar.. Bacılar teşkilatı bildiğiniz bir yapı kurucu teşkilat. Kadınları hem üretimde hem de eğitimde örgütlendiriyor. Kadın üretiyor, eğitiyor ve hüküm veriyor. Bacılar konusu çok önemli.. Bugünkü dağınık bakış açılarına ilaç gibi gelecek bir kök var orada. Fatma Hatun, Ahi Evren gibi bir sosyal mühendisin gözünün içine baktığı bir varlık; bacıların öğretmeni. Hacı Bektaş-ı Veli'nin yoldaşı, yol arkadaşı.. Kadın konusunda bir kitap dolusu söz söylemek mümkündür de, günümüz şartlarında her söz havada kalmaya mahkumdur.. Tarihin geçmediğine ve evrilerek şimdiye dahil olduğuna inanırım. Zaten şimdi kavramsal olarak tarihin çekirdeklediği bir süreçtir. Romanlarımda tarih adeta sebep sonuç bağlamında bir laboratuvar olarak kullanılır. Kan Meclisi 1915 hariç ben tarihi roman kaleme almadım. Garip olacak; gürültüde de yazarım ama gürültü tek bir sesin gürültüsü olmalı. Mesela yolculukta motor gürültüsü ya da birbirine karışmış, volümü yüksek bir rabarba.. Ama hareketli ortamda yazamam.. Tabi ki en ideali sessiz ortam olması. Fakat günümüz şehir hayatında bu ortamı bulmak zor gibi.. Kesinlikle roman... Bu benim için de bir tür ferahlama oluyor. Keşfetme ruhumu besliyor. Boşluğun kendisinden önce düşüncesi geliyor. Çünkü aylarca girdiğiniz bir dünyanın içinde karakterlerle nefes alıyor, düşünüyor, kızıyor, öfkeleniyor ve seviniyorsunuz. Sizden bir şeyler gidiyor ve hiç şüphesiz bir şeyler geliyor ruhunuza. Bu bileşke, bu tarifi zor buluşma elbette aidiyet hissi yaratıyor. Bir süre devam ediyor sonra bir yabancı gibi uzaktan bakıyorsunuz. Besteci sanatçı olmak yazdıklarıma melodik bir tad getiriyor diye düşünürüm. Yazarlığımın da müzik hayatıma geniş gözlem imkanı sunduğunu itiraf etmeliyim. Ama sonuçta iddiam eserlerim kadardır. Ne eksik ne fazla.. Son olarak okuyucularınıza yeni çalışmalarınız hakkında bilgi vermenizi istesem?! Yeni bir roman üzerine çalışıyorum. Ne zamandır yazmayı düşündüğüm bir roman Kan Meclisi 1915'in devamı.. Karakterimiz romanın sonunda Çanakkale cephesine gitmişti. Bu defa oradan başlatıyorum. Bir savaş dönemi polisiyesi diyelim. Tabi ki beste çalışmalarımız devam ediyor. Mart ortası gibi yeni bestemi müzikseverlere sunmuş olacağım. Merakla bekliyor olacağız. Bu keyifli sohbet için çok teşekkür ederim. Bilakis ben teşekkür ederim. Bana kendimi anlatma imkanı sunduğunuz için.


31 Ocak 3 Şubat 2019 tarihleri arasında İstanbul Beylikdüzü TÜYAP Fuar ve Kongre Merkezinde Dünyanın en büyük dört turizm fuarı arasında yer alan EMITT Doğu Akdeniz Uluslar arası Turizm ve Seyahat Fuarında; ülkelerin, Türkiye'deki il ve ilçelerin, kültürel ve sanatsal çalışmalarında yer aldığı birbirinden renkli stantlar vardı. Burada dünyada bir ilk olan Ahşapkari sanatı ile tanışma fırsatını yakaladım ve bu sanatın mimarı olan değerli Mehmet Şakir Ünlü ile tanıştım. Yapmış olduğu bu sanat dalı ile ilgili kendisine bazı sorular yönelttim. İsmim Mehmet Şakir Ünlü. 1955 yılı Bursa İnegöl doğumluyum, İstanbul'da yaşıyorum. Ahşapkari; adını benim verdiğim, tamamen değişik tür ve renkteki küçük ahşap parçalardan resim yapma sanatıdır. Ağaç, insanoğlunun yaşamında milyonlarca yıldır var olmuştur. İnsanoğlu birçok aleti, makine parçalarını bile ahşaptan yapmıştır. Beşikten mezara deyimiyle de en gerekli malzeme olduğunu belirtmiştir. İşte ilk ahşapla tanışıklığım da böyle olmuştu. Babam, komşumuz rahmetli Bahattin Güriş amcanın atölyesinden ahşap parçaları alırdı. Ahşap kıl fırça için kesilen dikdörtgen ve dar uçları hafif yuvarlak olan kayın ağacı parçaları ise ilgimi en çok çekenler olmuştu. İçlerinden en güzellerini ayırıp ve üzerlerine çocukluğumun gazetesindeki çizgi kahramanlarını çizdim. Hüdaverdi, Ali Bey, Gönül Hanım, Pırtık... Bir kalın çivinin ucunu da çekiçle ezdim. Ezilen ucu çizgilerin üstüne koyup ahşap tokmağımla vurarak resimleri işledim. İlk ahşap sanatsal eserlerimi de yapmıştım. O zamanlar vernik de yoktu. Sokağımızdaki rahmetli Mahmut Kur amcanın sandalye fabrikasında gomalak cilası attırdım üzerlerine. Gomalak, kızıl kahve-bal renginde ince kristal yapraklar halinde bir malzemeydi. İspirto ile eritilip, yumuşak ve toz bırakmayan bez yardımıyla malzemeye sürülürdü. Gomalak cilası atanların elleri sanki kına yapmış gibi hep sapsarıydı. Ahşapla ilişkim yıllarca sürdü. Uzun zaman atık ahşap parçalarını nasıl değerlendirebileceğimi düşündüm. Sonunda cevabı bulup bu parçalardan resim yapmaya karar verdim. Genellikle küçük ahşap küp parçaları kullanıyorum. Yerine göre değişik ölçülerde de ahşaplar kullanılabilir. Resmin gerekli yerlerinde ahşap kaplama parçalarından da yararlanılır. Dünyada ilk kez yapılan bir çalışmadır. Yedi yıldır bu sanat dalıyla uğraşan tek sanatçı benim, tekniği tamamıyla bana aittir. Genelde tropikal ağaçlar ve kendi renklerini kullanıyorum. Resimi ön plana çıkarıyorum. Özü mozaik, mozaikten farklı yönü aralarında boşluk yok. Bilgisayar pixeli gibi, üç boyutlu görüntü veriyor. Mozaiği bulanlarda bugünkü dijital teknolojilerin ataları. Ben bunu geliştirmeye çalışıyorum. Ağaçların doğal rengini keşfedince, saç sakal gibi yerlerde ahşap kaplama kullanıyorum. Tabloların üzerine şeffaf vernik uyguluyorum. Yedi yıl boyunca İstanbul ve Bursa'da yirmiye yakın sergi açtım. Dört kere Tüyap fuarına katıldım. Çok kısa zaman süre içerisinde de uluslararası fuarlara iştirak edeceğim. Yeni projelerle, yeni tablolarla, yeni sergilerle yeniden bir arada olmayı diliyorum. Gazete Sanat'a da yayın hayatında başarılar diliyor, bu röportajdan dolayı sizlere teşekkür ediyorum.


Mixer proje odası, 12 Eylül 31 Ekim 2020 tarihleri arasında Ahu Akgün'ün Sebeb-i Ziyaret'' isimli kişisel sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Sanatçı zihinsel ve fiziksel mesafeleri algılamaya çalışarak, özledikleri, ilişkileri ve gördükleri arasında yeni bağlar kuruyor ve bu mesafeleri resim ile kapatmanın yollarını arıyor. Sebebi Ziyaret isimli sergi, sanatçının kendisinden, çevresi ile kurduğu ilişkilerden, atölyesinden ve yaşamından izler taşırken, izleyiciyi kendi yaşamlarındaki mesafe kavramını yeniden düşünmeye davet ediyor. Bina girişi ve genelinde temas edilen yüzeylerin açılış öncesi ve gün içerisinde düzenli aralıklar ile sterilizasyonu gerçekleştirilecektir. Juma Binası girişinde ve her galeride bulunacak dezenfekte malzemeleri ziyaretçilerin kullanımına açık olacaktır. Juma Binasına aynı anda en fazla 30 kişi giriş yapabilir. Giriş kontrolü bina görevlisi ve galeri çalışanları tarafından takip edilecektir. Ziyaret süresi boyunca maske takılması ve sağlık bakanlığı tarafından belirlenen sosyal mesafenin korunması gerekmektedir.


Türkiye'nin önde gelen finans şirketlerinden Tam Finans'ın genç sanatçıları desteklemek, yeni oluşumları yakalamak ve gelişmekte olan yaklaşımları takip etmek amacıyla kurduğu Tam Finans | Sanat, güncel sanat programıyla sanatseverleri ağırlıyor. Tam Finans | Sanat, içindeki çocuğa sahip çıkan genç ve yaratıcı insanların platformu olarak konumlandırılıyor. Sanatçı Raşit Altun'un, şair Sertaç Çıralı'nın şiirlerinden ilhamla resmettiği eserleri Akaşa başlığı altında, 20 Ocak 20 Mart 2022 tarihleri arasında Tam Finans | Sanat'ta izleyicilerle buluşuyor. Farklı disiplinlerin ortak üretimini merkeze alan sergi, şiir ve resmi aynı düzlemde bir araya getiriyor. Raşit Altun'un resimleriyle yaşam verdiği Akaşa sergisi, ismini ve temasını Sertaç Çıralı'nın, İşaret Kuşağı'ndan çıkan üçüncü şiir kitabından alıyor. Duyguları en güçlü ifade etme araçlarından biri olan şiirin bir başka kuvvetli aktarım biçimi resme ilham verdiği seçki, Çıralı ve Altun'un diyalogları sonucu şiirlere desen ve resim çizme fikrinden çıkıyor. Üretim pratiğinde doğaçlama yapan ve özel bir tekniğe takılı kalmadan sürekli sınırlarını zorlayıp kendini geliştirme çabasında olan Altun şiirlerin onda bıraktığı izlerden yola çıkarak bambaşka bir üretim sürecini deneyimliyor. Kendi sınırlarını zorlayıp konu odaklı çalışmayı tecrübe ederken sanatsal yolculuğuna da yeni bir deneyim katıyor. Ortalama bir senede şekillenen sergide her şiir bambaşka bir hikaye ortaya çıkarıyor, kelimeler canlanarak çizgi ve renklere dönüşüyor. Akaşa sergisini hafta içi her gün 10:00-16:00 saatleri arasında Tam Finans | Sanat'ta ziyaret edebilirsiniz.


Akfen Holding, kuruluşunun 45'inci yılında sanat dalında önemli projeyi hayata geçirdi. Holding'in sosyal sorumluluk projesi kapsamında geliştirdiği sanat alanı Loft Art, İstanbul Beşiktaş'taki Nisbetiye On'da ilk sergisi Humano ile kapılarını açtı. Loft Art Humano sergisinin açılışında değerlendirmelerde bulunan Akfen Holding Yönetim Kurulu Başkanı Hamdi Akın, Tamamen sosyal sorumluluk projesi olarak tasarladığımız Loft Art'ın galeri anlaşması olmayan, bağımsız ve genç sanatçılara hitap edecek bir sanat alanı olmasını hedefledik dedi. Loft Art'taki sergilerde satışı yapılan eserler Akfen Holding çatısı altında kadın, genç ve çocukları merkezine alan çalışmalarda bulunan Türkiye İnsan Kaynakları Eğitim ve Sağlık Vakfı projelerine de kaynak olacak. 45'inci kuruluş yılını kutlayan Türkiye'nin önde gelen yatırım gruplarından Akfen Holding, sanat alanında bir sosyal sorumluluk projesi olarak geliştirdiği önemli bir adımı hayata geçirdi. Daha önce farklı işbirlikleri ile 2020 yılında yapımını tamamladığı modern köyü projesi Bodrum Loft projesinde çokça ses getiren Bodrum Loft'ta Sanat ile Sculptville sergilerini gerçekleştiren Akfen, İstanbul Levent'teki Nisbetiye On adresinde Loft Art isimli bir sanat alanı açtı. Loft Art'ın ilk sergisi olan Humano, Akfen Holding Yönetim Kurulu Başkanı Hamdi Akın'ın ev sahipliğinde iş ve sanat dünyası temsilcilerinin katıldığı ön gösterim ile kapılarını açtı. Humano, 2 Ocak 2022 tarihine kadar İstanbul Nisbetiye On'daki Loft Art alanında gezilebilecek. Loft Art Humano sergisinin açılışında değerlendirmelerde bulunan Akfen Holding Yönetim Kurulu Başkanı Hamdi Akın, Tamamen sosyal sorumluluk projesi olarak tasarladığımız Loft Art'ın galeri anlaşması olmayan, bağımsız ve genç sanatçılara hitap edecek bir sanat alanı olmasını hedefledik diye konuştu. Loft Art'ın ilk sergisi Humano'nun 13 genç sanatçının eserleri ile başladığına dikkat çeken Akın, 2 ay süresince Humano sergisinin eserleri burada olacak, daha sonra her iki ayda bir farklı sergilere ev sahipliği yapacak. Loft Art'ı hem sosyal sorumluluk anlamında kurucusu olduğumuz Türkiye İnsan Kaynakları Eğitim ve Sağlık Vakfı'nın projelerine kaynak yaratacak hem de genç sanatçıları destekleyecek bir model olarak tasarladık. Buradan hareketle bu mekanı da TİKAV'a tahsis ettik ifadelerini kullandı. Türkiye İnsan Kaynakları Eğitim ve Sağlık Vakfı Yönetim Kurulu Üyesi Dilara Akın'ın sorumluluğunda olan Loft Art sanat alanının Sanat Direktörlüğü'nü de Ayşe Jaber üstleniyor. TİKAV Yönetim Kurulu Üyesi Dilara Akın, Akfen Grubu'nun sosyal sorumluluk projelerini hayata geçiren TİKAV'ın faaliyetlerinin merkezinde çocuk, genç ve kadınların bulunduğunu söyledi. Loft Art projesi ile destekledikleri alanlara sanatı da eklediklerini belirten Dilara Akın, Eğitim, sağlık, sanat ve kültür bakımından gençlerini eğiten, geliştiren, onlara kendilerini ifade edebilecekleri fırsatlar yaratan ve alanlar sağlayan toplumlar her yarışta madalya alır. Genç sanatçılara destek olgusunun nitelikli ve sürdürülebilir olması oldukça önemli. TİKAV olarak buradan hareketle Loft Art projemizi geliştirdik diye konuştu. Loft Art, genç sanatçıları destekleyerek, sanatın tüm disiplinlerinde eser üreten bağımsız sanatçılara alan sağlamayı ve bu sanatçılardan temsiliyet almadan onları görünür kılmayı hedefliyor. Bu kapsamda Loft Art'ın ilk sergisi Humano'da Bahadır Hızol, Çağrı Gözkonan, Dilan Tanburoğlu, Doğukan Çiğdem, Duygu Artüz, Duygu Aydoğan, Emre Evcimen, Furkan Depeli, Kübra İnanç, Nil Büyükbayraktar, Oğuz Yeşilay, Orhan Gazi Keskin ve Ozan Dursun olmak üzere 13 bağımsız sanatçının eserleri yer alıyor. Sanat alanında satışı gerçekleştirilen eserler, Akfen Holding'in kadın, genç ve çocukları merkezine alarak ulusal ve uluslararası sosyal sorumluluk projeleri hayata geçiren Türkiye İnsan Kaynakları Eğitim ve Sağlık Vakfı çalışmalarına da kaynak oluyor.


Bugüne dek 73 eşsiz eserin yazarı dünyaca ünlü isim Akif Manaf'ın, pandemi döneminde okurlar tarafından merakla beklenen yeni kitabı Aydınlanma Nedir ve Nasıl Gerçekleşir? raflardaki yerini aldı. Kitapları 73 dile çevrilen, tüm dünyada büyük bir okur kitlesi tarafından gün geçtikçe daha da yakından takip edilen Akif Manaf, bu kitapta aydınlanma konusunu tüm detaylarıyla ve kapsamlı bir biçimde ele alıyor. A. Z. Yayıncılıktan çıkan kitap, hem derin teorik bilgilere hem de çok boyutlu pratik deneyimlere dayanıyor. Aydınlanma bir şimşek gibi çakar ve insanın iç dünyasını aydınlatır, sonra da bilgelik yağmuru yağar ve insanın içinden bilgelik selleri akar. Bu yağmur insanın iç dünyasının topraklarını verimli hale getirir. Aydınlanma formülü şudur: Zeka + İrade + Cesaret + Gerçek = Aydınlanma. Yani bir insanın zekası uyanınca iradesini devreye sokar, gerçeği bulma cesareti gösterir ve gerçeği bulunca aydınlanır. Karanlıkta el yordamıyla yolunu bulmaya çalışan insanın cehaletten kurtulup karanlıktan aydınlığa çıkmasıdır aydınlanma. Başka bir deyişle aydınlanma karanlıktan kurtulup cehaletten özgürleşmektir. Aydınlanma kendini anlamakla başlar, başkalarını ve evreni anlamakla devam eder. Aydınlanma bir merdivendir. Aydınlanma merdiveninin ilk basamağı kim olduğunu bilmektir. İkinci basamağı başkalarını, üçüncü basamağı ise evreni keşfetmektir. Aydınlanma tek bir dağdır ve bu dağa çıkan pek çok patika vardır. Herkes bu aydınlanma dağına kendi patikasından çıkar. Fakat aydınlanma dağının zirvesinde bütün patikalar birleşir çünkü aydınlanma zirvesine varan herkes mutlak gerçeğin tek olduğunu kavrar. Bu kitabı okuyan herkes aydınlanma konusundaki bütün sorularına yanıt bulacak! Günümüzün en sıra dışı yazarlarından olan ve kişisel gelişim okurlarının yakından takip ettiği Akif Manaf, kitaplarında farkındalığı artıran keskin analizler ile öne çıkıyor. Yaratıcılık, Aşk, Zeka, Başarı, Mutluluk, Değişim, İnsan, Devrim, Hırs, Şöhret, Siyaset, Ahlak, Merhamet gibi insana dair hemen her konuda toplam 73 eseri bulunan yazar, şaşırtıcı bir sadelik ve akıcı bir anlatımla her kesime hitap ediyor. Aydınlanma Nedir ve Nasıl Gerçekleşir? kitabı, küresel salgın nedeniyle herkesin ağırlıkla evlerinde olduğu bu dönemde keyifle okunabilecek gerçek bir başucu kitabı. harika beklediğim kitap çıkmış! teşekkürler haber için! Böyle bir arayışım vardı, bu haber şahane oldu, teşekkürlerrrrr....... Kitabı okudum ve bencilliğin aydınlama önünde nasıl bir engel olduğunu gördüm. Kitabı herkese tavsiye ediyorum müthiş bir eser.


Kitapları 73 dile çevrilen, 76 eşsiz eserin dünyaca ünlü yazarı Akif Manaf'ın heyecanla beklenen yeni kitabı Bağımlılık Psikolojisi okurlarla buluştu. Bağımlılık psikolojisi üzerine güçlü analizlerin ve etkili çözüm önerilerinin yer aldığı kitap, hem derin teorik bilgilere hem de çok boyutlu pratik deneyimlere dayanıyor. Tüm dünyada geniş bir okur kitlesi tarafından gün geçtikçe daha da yakından takip edilen yazar bu kitapta Bağımlılık Psikolojisi konusunu tüm detaylarıyla, kapsamlı bir biçimde ele alıyor. A. Z. Yayıncılıktan çıkan kitapta, bağımlılık olgusu tüm boyutları ile masaya yatırılıyor. Bağımlılık konusundaki en tehlikeli ifade: Bir kereden bir şey olmaz! cümlesidir. Gerçek hayatta bir kibrit bir binayı, bir kurşun bir yaşamı, bir bomba bir köyü, bir darbe bir devleti, bir madde de bir insanı bitirebilir. Birey, insan olma yolculuğunda yaşam okyanusunun kıyısına vardığında serinlemek için bir avuç okyanus suyu alır. O su parmaklarının arasından akıp gider. İşte tıpkı o su gibi, hayat da insanın parmakları arasından akıp gider doğumdan ölüme kadar. Hayatla birlikte insanın parmakları arasından değer verdiği her şey ve bağımlılıklar da gider. Bir bağımlı, parmaklarının arasından akıp giden bir avuç hayat için yaşar ve acı çeker. Oysaki tekamülcü yaşam suyunun kaynağı olan varoluş okyanusu için hayatını sürdürür. İşte bunu bilen bağımlılık gerçeğini bilir. Bağımlılık bir insanın zafiyetidir. Bu sorun bireyin iradesi ve kararlılığı ile çözülebilir. Ama görünen şu ki kimse destek almadan bağımlılıktan gerçekten kurtulamıyor. İşte bağımlılıktan kurtulmanın en etkili yolu Değişim Sanatıdır. Günümüzün en sıra dışı yazarlarından olan ve kişisel gelişim okurlarının yakından takip ettiği Manaf, kitaplarında farkındalığı artıran keskin analizler ile öne çıkıyor. Yaratıcılık, Aşk, Zeka, Başarı, Mutluluk, Değişim, İnsan, Devrim, Hırs, Şöhret, Siyaset, Ahlak, Merhamet, Aydınlanma, Bilinç, Anlayış gibi insana dair hemen her konuda 76 eseri bulunan yazar, şaşırtıcı bir sadelik ve akıcı bir anlatımla her kesime hitap ediyor. Bağımlılık Psikolojisi kitabı, Covid-19 nedeniyle herkesin ağırlıkla evlerinde olduğu bu dönemde elinizden düşüremeyeceğiniz, bağımlılık konusunda içindeki çok etkili çözüm önerileriyle tek solukta okunacak gerçek bir başucu kitabı. Mutlaka okuyun.