Yurt içinde ve yurt dışında pek çok sergiye katılan Çağlar Tağcı ile sanatının çıkış noktaları ve eserleri üzerine keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Çağlar Tağcı: Merhabalar Elif Hanım. Sorularınızı cevaplandırmadan önce sanata ve sanatçıya göstermiş olduğunuz ilgi ve değerden dolayı teşekkür etmek istiyorum. Resim çocukluğumdan beri hayatımın önemli bir parçasıdır. Resim sanatına gönül vermiş pek çok kişi gibi ben de çocukluk yıllarımda resim yapmaya başladım. Yetenekli bir abiye sahip olmak ve onu izlemek bu yolun başlangıcı oldu. Keşfettiğim resim yeteneğimi alacağım eğitimlerle güçlendirmek istedim. 2009 yılında Ressam Kemal Yenidede'den aldığım resim eğitiminin ardından akademik eğitim almak için gittiğim şehirden sağlık sorunları sebebiyle geri dönmek zorunda kaldım. Hastalık sürecimi, kendi konfor alanımın dışına çıkmadan resim çalışmalarıma devam ederek geçirdim. Yaşadığım şehir olan Denizli'de iki farklı usta hocadan farklı tekniklerde resim eğitimi aldım. Eğitim sürelerini bilinçli olarak kısa tuttum. Yalnız çalışmayı ve üretmeyi seviyorum. Bir ustanın devamı olmak değil özgür bir sanatçı olarak özgün eserler üretmek istiyordum. Bu nedenle 2017 yılında Denizli'de çalışmalarımı yürüttüğüm sanat atölyemi açtım. Yurt içi-yurt dışı sergiler, fuarlar ve farklı sanat projelerinde yer alarak sanat hayatıma devam ediyorum. Benim portrelerim anlık ve genel duygularımın bir yansımasıdır. Bazen insanların içinde yatan iyiye ve kötüye bazen de yaşanan olumsuz olaylara, hastalıklara ve kaçınılmaz son olan ölüme odaklanıyorum. Ne hissediyorsam ne görüyorsam o. Bu duyguları, kullandığım renkler, oluşturduğum dokular ve ifadelerle aktarmaya çalışıyorum. Portrelerimle izleyiciye dokunup bir tür yüzleşme hedefliyorum. Çocukluk merakım olan bir uzay konusu var. Yaz aylarında açık havada yıldızları seyrederek uyurdum. O merak ve heyecan araştırmalarımla birlikte her zaman artarak devam etti. Tuval üzerinde renklerle oluşturduğum düzenlemeler, var olduğuna veya var olacağına inandığım görüntülerdir. Boyaları akıttığımda bazen kendiliğinden oluşan görüntüleri seviyorum, bu bana: uzayın derinliklerindeki bulutsuları, patlamaları, yıldızların doğuşunu canlandırmış oluyor. Bir bez parçası içerisinde, kaybolduğum veya kendimi bulduğum yeni diyarlar keşfediyorum. Bazen de akışa ve renklere hükmederek zihnimde oluşturduğum görüntüleri tuvale aktarıyorum. Soyut sanata yakın gerçekleştirdiğim bu resimler tamamen içimdeki çocuğun heyecanı ve duygularıyla gerçekleştirdiğim işlerdir. İlkokul yıllarımda derslere ilgisiz olduğum ve sürekli hayal kurduğum için okul düzenine ayak uyduramayan bir çocuktum. Yaşıtlarıma göre daha güzel resim yapabildiğimi keşfedince özgüvenim arttı ve kendimi ispat edebileceğim güzel bir alan bulmuş oldum. Artık çevremle iletişim kurabileceğim bir dilim vardı: Resim! Bugün kendimi sözlü olarak iyi ifade edebilsem de bir kitap dolusu kelimeyle anlatamayacağım duygularımı küçük bir bez parçasındaki renkler ve görüntülerle anlatabiliyorum. İlk sergimi açtığımda genellikle suluboya tekniği ile çalışıyordum. Disiplinli ve yoğun bir çalışma döneminin ardından eserlerimi sergileme kararı almıştım. İlk sergimde yoğun bir ilgiyle karşılaştım ve usta hocaların yorumlarıyla motive bir şekilde tamamladım o macerayı. İlk sergi kendimi değerlendirmek açısından önemliydi. Daha derine inmek, daha çok araştırmak ve çalışmak gerekiyordu. Yeni teknikler üzerinde çalışmaya ve keşfetmeye başladım. Çalışmalarım sonucunda 2019 yılında uzay temalı soyut eserlerimin yer aldığı ''Cosmos'' adlı ikinci kişisel sergimi açtım. Denizli Turan Bahadır Sergi Salonu'nda iki kişisel sergi açtım ve birçok karma sergide yer aldım. Şehrin genç sanatçısı olarak yaşadığım yerde yeni bir soluk olmak, özgün eserler paylaşmak, yenilik ve değişimin bir parçası olmak önemliydi. Farklı şehirlerde ve yurt dışında kişisel sergi planlarım ve çeşitli sanat projelerim var. İlerleyen dönemlerde daha somut adımlar attığımda detaylıca bahsedeceğim bunlardan. Güncel olarak İstanbul ve Ankara'da kişisel sergi açma planlarım vardı. Çalışmalarımı tamamlamış olsam da Dünyayı etkisi altına alan Covid-19 sebebiyle sergi planlarımı ertelemek durumunda kaldım. Bir de uzun bir süre yayın yönetiminde yer aldığım ve sanat danışmanlığını yaptığım Delikliçınar Kültür Sanat ve Edebiyat Dergisi'nden sanat projelerim için uzak kalmıştım. Dergi çalışmalarıma kaldığım yerden devam etmek istiyorum.


2020 yılı müzik projeleri arasında sıkça yer alan Çağrı Yıldırım'ın, OnAir Sahne'den yayımladığı İki Noktada Kaybedilenler ve İçine Attın olmak üzere 2 şarkı yer alıyor. Çağrı Yıldırım seri olarak çıkardığı şarkılarından OnAir Sahne'den yayımladığı İki Nokta isimli Single çalışmasıyla yine alternatif rock tarzında yoluna devam ediyor. Şarkılarındaki güçlü sözlerin genelde kendi iç dünyasını anlattığını söyleyen Yıldırım, bunun şarkılarını dinleyenlere de geçtiğini ve dinleyen hemen herkesin kendinden bir parça bulacağına inanıyor. Bestesi, sözleri ve düzenlemesi kendisine ait olan müzisyen, yaklaşık 10 yıldır bağımsız olarak müzik yapıyor. Bağımsız müzisyenliğin en büyük dezavantajlarından biri olan yetersiz kayıt ekipmanı şu an müzisyenin en büyük problemi olsa da zorluklardan en iyiyi yakalamanın muhteşemliğinin de ayrı olduğunu biliyor. Çağrı Yıldırım, çalışmalarının 2021 yılında da aynı sıklıkta devam edeceğini belirtiyor. Çukurova Üniversitesi Rehberlik ve Psikolojik Danışmanlık mezunu. Akademik ve müzik kariyerini eş zamanlı olarak yürütüyor. Yazıyor ve de kısa filmler çekiyor.


Çağdaş Sanatlar Vakfı ÇAĞSAV'ın 2021 Onur Ödülleri'nin ressam Yalçın Gökçebağ ile kurumsal alanda Çorum Sanat Müzesi ve Galerisi'ne verileceği açıklandı. ÇAĞSAV Yönetim Kurulu Başkanı Şefik Kahramankaptan, kararın ödül yönetmeliği çerçevesinde yönetim kurulunda oybirliğiyle alındığını belirterek, sunum töreninin pandemiyle ilgili gelişmeler dikkate alınarak ilerki bir tarihte yapılacağını bildirdi. Alanında en prestijli ödül haline gelen ve heykeltıraş Mehmet Aksoy'un imzasını taşıyan ÇAĞSAV Onur Ödülleri, plastik sanatlar alanında olağanüstü başarıları, çalışmaları ve destekleri nedeniyle öne çıkan gerçek ve tüzel kişileri ödüllendirerek, bu özel ve tüzel kişilere toplumun şükranlarını belgelemeyi amaçlıyor. ÇAĞSAV Onur Ödülleri 2001'de ressam Prof. Dr. Adnan Turani ile İstanbul Güzel Sanatlar Akademisi'ne, 2002'te de ressam Nuri Abaç ile Gazi Terbiye Resim-İş Bölümü'ne, 2003'te ressam- sanat eğitimcisi Prof. Dr. Turan Erol ile Türkiye İş Bankası'na, 2004'te de seramikçi Prof. Hamiye Çolakoğlu ile Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ne, 2005'te de Prof. Mürşide İçmeli ile Eczacıbaşı Topluluğu'na, 2006'da ressam-öğretmen Kayıhan Keskinok ile Sabancı Topluluğu'na, 2007'de ressam-müze kurucusu Mustafa Ayaz ile Yaşar Holding'e, 2008'de heykeltraş Burhan Alkar ile Suna ve İnan Kıraç Vakfı'na, 2009'da ressam Lütfü Günay ile İstanbul Grafik Sanatlar Müzesi'ne, 2010'da heykeltraş Mehmet Aksoy ile Hacettepe Güzel Sanatlar Fakültesi ve Müzesi'ne, 2011'de ressam Fikret Otyam ile Baksı Kültür ve Sanat Vakfı-Müzesi'ne, 2012'de ressam- eğitimci Nevide Gökaydın ile Cermodern'e, 2013'te ressam Gencay Kasapçı ile Ege Üniversitesi'ne, 2014'te heykeltraş Metin Yurdanur ile Elgiz Çağdaş Sanat Müzesi'ne, 2015'te ressam Nevzat Akoral ile Erimtan Müzesi'ne, 2016'da ressam-eğitimci Hasan Pekmezci ile Müze Evliyagil'e, 2017'de ressam-eğitimci Zafer Gençaydın ile Yılmaz Büyükerşen Balmumu Heykel Müzesi'ne, 2018'de ressam-eğitimci Zahit Büyükişleyen ile Çankaya Belediyesi'ne, 2019-2020'de ressam Hayati Misman ile Odunpazarı Modern Müze'ye verilmişti.


Yazar Cahide Birgül, alışıldık polisiye tarzıyla insan ruhunun en derin ve en karanlık köşelerine inerek bizlere hem kendi gerçekliğimizi gösteriyor hem de gerilimi hiç yatışmayan bir anlatıyla Türkçe edebiyata soluksuz okunacak bir roman armağan ediyor! Köklü ve zengin bir aile olan Mabeyinoğulları'nın Ortaköy'deki apartmanı bir süredir esrarlı olayların merkezidir: Dedenin ölümü ve aile fertlerinin geçirdiği gizemli bir kazadan sonra apartmandaki kiracılar bu tekinsiz binayı terk edip gitmiştir. Yine de Mabeyinoğulları'nın bahçe katındaki dairesine farklı amaçlar için girip çıkanlar kendilerini ailenin etrafını saran gizemden kurtaramazlar. Dedikoduların, maddi hırslarının ve tutkularının peşine düşen iki genç adam, perili evin davetli ya da davetsiz misafiri olarak kendilerini tuhaf, ürpertici olayların ortasında bulurlar. Cahide Birgül, 1956 yılında Ankara'da dünyaya geldi. Ankara Devlet Mühendislik Mimarlık Akademisi Mimarlık bölümünden mezun olan Birgül, Pazartesi dergisi ve Radikal gazetesinde yazılar yazdı. Kaleme aldığı radyo oyunları TRT Ankara Radyosu'nda seslendirildi. Emin Bey Pansiyonu adlı oyunu 1999 Devlet Tiyatro Oyunu Yarışması'nda üçüncülük kazandı. Birgül, 2009 yılında hayata veda etti. Yazarın tüm romanları Epsilon Yayınevi tarafından yayımlanacaktır. Romanları: Gölgeler Çekildiğinde (1998), Geceye Uyananlar (2000), Ah Tutku Beni Öldürür müsün (2004), Eflatun Koza (2009).


Sevilen sanatçı Can Bonomo, pandemi döneminde üretmeye ve ürettiklerini dinleyicileri ile paylaşmaya devam ediyor! Bonomo'nun son single'ı Yine Karşılaşırsak hala listelerin üst sıralarında yerini korurken, Kaplan isimli yeni şarkısı ve şarkının video klibi dinleyicilerle buluştu. Söz ve müziği kendisine, düzenlemesi Can Saban'a ait olan yeni single Avrupa Müzik etiketiyle 16 Nisan tarihinde tüm müzik platformlarında yayına girdi. Beykoz Kundura Fabrikası'nda şarkının aynı zamanda aranjörü olan Can Saban yönetmenliğinde çekilen ve performans ağırlıklı görüntülerden oluşan klipte Can Bonomo'nun takipçileri de kendisine eşlik etti. Kayıt, mix ve mastering'i Ali Rıza Şahenk tarafından The Fatlab'de yapılan teklinin kapak tasarımı Öykü Karayel'e ait. Şarkının fotoğraf çekimi ise Aylin Güngör tarafından analog kameralarla yapıldı.


Sevginin doğuşunu, gelişimini ve ölümünü bir romana uyarlayan Cennet Tabutu adlı kitabın yazarı Can Gezer'le kahve tadında bir sohbet gerçekleştirdik. Can Gezer: 1993 İzmir doğumluyum ve bu güzel şehirde yaşamaya devam ediyorum. Hayalleri peşinde koşan her insan gibi kısır döngünün içinde ödülümü almak için çabalıyorum. Bu döngünün içinde o kadar çok anım var ki, kendimi yetmiş yaşında sevimli bir büyükbaba gibi hissediyorum. Okul hayatımı yarıda bırakarak Tanrı'nın bana vermiş olduğu yeteneği en iyi şekilde değerlendirmeye çalışıyorum. Belki de o yüzeyi duvar yazılarıyla dolan sıralarda oturmaya devam etseydim kitap yazamazdım. Bu yüzden yeteneğimin farkına vardığım an sözcükler ile resim yapmaya başladım. Okulda öğretilen, gittikçe çileden çıkartacak derecede uzayan konulardan ben kısa zamanda payımı aldım ve kişisel gelişimim için daha çok çabaladım. Çünkü okulda ki eğitim ve kişisel eğitim farklıdır. Okul bittiğinde de kişisel eğitim devam eder ve elde edilen diploma sonsuza dek bizleri bilge yapmaz. Bu yüzden gözlerim ebediyen kapanmadığı sürece keşfetmeye devam edeceğim. İnsanoğlunun tozpembe olmayan büyük umutlarını gerçeğe dönüştürme çabalarını, sefaletin içinde yeniden var olma direncine kıyafet giydiren hikayemin ana karakterleri Altemur Gökağca ile Peri Baltüten etrafında şekilleniyor. Hümanist düşüncemin üslubuyla biçimlendirdiğim bu roman okuyucuyu Demre ve Londra arasında trajik bir yolcuğa çıkarıyor. Bir zamanlar Demre'de yaşayan Peri'nin yağlı boya çalışmalarıyla Londra'da zirveye ulaştığı başarısı aynı zamanda büyük bir yıkım da getirecektir. Yanı sıra sanatçı kişiliğini, yaşanılan çelişkilerini ve kavgalarıyla boğuşan Peri, ansızın çıkagelen Altemur'un ezilen gerçeklikleri inatla reddederek gün ışığına çıkardığı iyiliğin türküsüyle korkusuz bir meydan okumayla direnmeye başlayacaktır. Güzey Akboğa ile dürüstlüğün seyrettiği bir dostluğu paylaşan Altemur, bencilliği içine işlemiş insan ruhunun en karanlık köşesinde kalmış kişisel felaketlerini ve düşünsel yanılgılarını ütopyacı fikirleriyle iyileştirmeye çalışarak Tanrı ile tabiat arasında tutkuyla mücadele etmeye başlıyor. Kır hayatını seven bu iki karakterimin farklı ve bir o kadar da benzer kişiliği toplumun çamurlu yollarına güçlü bir köprü örüyor. Beklenmedik olayların yaşanmasıyla birlikte duygusal zaaflarını, korkulu maceralarını çarpıcı sevgileriyle tersyüz ederek içinizi ısıtmayı başarıyorlar. Sevginin çeşitli gerçekleriyle birlikte karakterlerimle yola çıktığım Cennet Tabutu kusursuz bir sevginin doğuşunu, gelişimini ve ölümünü bağrında taşıyor. Kitabım okuyucuya saf bir sevginin deliye dönen hikayesini akıllara nüfuz etmek istiyor. Sevgiyle atılan her adımın yolu güzellikler ile dolacağına inanıyorum. Çünkü sevgisiz çarpan bir yüreğin duyguları kasım kadar soğuk olur. Bir çiçekle doğru güneş ışığında sohbet etmek, henüz patlamamış tomurcuğunu koklamak, birkaç yaprağını temizlemek sevgi ile yapılan bir eylemdir. Böylelikle içimizdeki sevgiyi en güzel şekilde geliştirerek kendimize hayranlık duymaya başlarız. Oysa onu sadece su ile besleyerek yarım kalan filmimize devam edebilirdik. Ama bunun sevgimize hiçbir faydası olmazdı. Sevgimiz de gelişebilmesi için tıpkı bir çiçek gibi ilgi ister. Bazen gereğinden fazla suyun ona iyi geleceğine inanırız. Ama gün geçtikçe bükülen gövdesini gördükçe bu eylemden vazgeçeriz. Sevgide böyledir, doğru ve yanlışın içinde kendini en iyi şekilde beslemek ister. Duygularımızın güzel olmasıyla birlikte bunun doğru ile ilişkisini sorgular. Tıpkı her zaman ki suyun sadece biraz artması gibi. Elbette karakterimin gerçek bedenlere bürünmesini isterim. Onları izliyor olmak okumak kadar güzel ve heyecan dolu olacağına inanıyorum. Ve bu etkilendiğim anı gelişi güzel sayfaları doldurduğum defterime anlattım. Daha sonra defterimin zarar görebileceği olasılığını düşünerek el yazımla birlikte dijital arşiv tutmaya başladım. Hatırlıyorum da öğrencilik yıllarımda hayallerimi pencereden dışarıya baktığımda ya da tahtanın ortasına beyaz tebeşirle çizilmiş bir çokgende yaşardım. Hayallerimi defterime değil de ders kitaplarının sayfa boşluklarına yazardım. Çünkü öğretmenler deftere yazılan notları merak ederlerdi. Göçebe olarak yaşayan ruhum ve gözlemlerim sayesinde gün geçtikçe karakterlerimle birlikte doludizgin bir yolculuğa başladım. Karakterlerimi yaşıyor, onlara bir ruh, beden veriyordum. Bazen inatlaşıyor bazen de mutluluktan birbirimizi dansa kaldırıyorduk. Böylelikle ruhumun kimliğini onlar ile tanıştırıyor, birbirimizi daha iyi anlıyorduk. Aslında bu üç sorunun cevabı görünmez bir zincir ile birbirine bağlı. Çünkü çok okunan bir kitabın arkasında iyi tanınmış bir yazar vardır. Ve takibinde birçok insana ulaşmayı başarabilmiştir. Tüm bunların altında yatan bir gerçek ise etkileyici bir kitabın akıllara nüfuz ediyor olmasıdır. Her çağda farklı bir hikayeyi bağrında taşıyan edebiyatın ne yazık ki ülkemizde hak ettiği değeri göremiyor oluşu sanatta bazı yıkımlara neden oluyor. Edebiyata değer veren insanların içinde bulunduğu çağın getirisinde sanata sırt çevirmek zorunda kalıyor. Ve bunun nedeni tek bir cümle kuramadığı halde kendini yazar zannedenlerin, tutkusunu ve acısını sözcüklere saklamayı başaramamış şairlerin edebiyat serüvenini meşgul ediyor olmasıdır. Bu yüzden her günlüğü olan kendini yazar, dilin ses estetiğinden yoksun birkaç dörtlüğü olan ise kendini şair olarak görmemeli. Umuyorum ki bu serüven yeteneğiyle kendini ıspatlayan insanların ödülleriyle, fikirleriyle dolacak. Elbette bu düşüncem sadece edebiyat ile kısıtlanmamalı. Televizyonlara, dergilere, gazetelere çıkan herkesi sanatçı olarak görüyor olmamız gelişemeyen bir sanat topluluğunda yaşıyor olmamızın nedeni. Her güldüreni, şarkı söyleyeni popüler kültürün paraziti altında sanatçı olarak tanımlıyoruz. Birçok eserler veren, gerçekten duygusunu dışa vurmayı başarabilen insanlar toplumda hak ettiği değeri göremeyince rotasını başka ülkelere sürüyor ya da yeteneğine küsüyor. Ve gerisinde bıraktığı toplum daha çok zayıflıyor. Bu nedenle gerçek 'sanatçı'lardan oluşan aktivelere dahil olmaya her zaman özen gösteriyorum. Cıvıltılar ile dolu ormanda yürüyüşe çıkmak için sabahın erken saatlerinde yatağımı terk etmeyi seviyorum. Çünkü çok uyuduğum zaman hayatı kaçırdığıma inanıyorum. Gitar çalmayı en az müzik dinlemek kadar seviyorum. Çünkü üretebilmem için bazen ruhumu dansa kaldırmam gerekiyor. Masa tenisi ve basketbol oynamayı çocukluğumdan bu yana sürdürmeye devam ediyorum. Son günlerde kısa film projemin üstünde çalışıyorum. Ne de olsa hayalleri kısıtlamamak gerek. Hayatın sürprizler ile dolu olan çemberinde bana iyi gelenin peşinden gitmek güzel geliyor. Bunların yanı sıra farklı ülkelere seyahatler gerçekleştirerek kültür keşfine çıkıyorum. Ama aklım sürekli yazmanın ve okumanın peşinde. İkinci kitabımı bitirmiş bulunmaktayım. Şu an kapak tasarımı üzerinde çalışıyorum. Ve her şey yolunda gittiği taktirde ilkbaharın ilk yeşilinde kitabımı yayımlatmayı düşünüyorum. Teknolojinin gün geçtikçe gelişmesiyle farkında olmadan bazı yeteneklerimizi kaybediyoruz. Kalem tutmayı neredeyse unutur hale geldik. El yazımızı tuşlar ile takas ederek güzel bir yetenekten vazgeçiyoruz. Popüler kültürün etkisiyle birçok insan kitapları artık sesiyle ün yapmış insanlardan dinlemeyi tercih ediyor. Elbette bu yanlış bir yol değildir. Ama en güzeli gözlerimizin takibidir. Çünkü bir kitabı okurken aklımız daha sakin, hayal gücüne daha verimlidir. Bize ait olmayan bir sesle zihnimize dinlettiğimiz hikayenin ütopik dünyamıza etkisinin zayıf olduğuna inanıyorum. Çünkü cümleleri iç sesimizle okuyoruz. Ve zihnimize yabancı gelmeyen bu ses hikayeyi daha güçlü yaşamamıza yardımcı oluyor. Oysa kitaplarımızın sayfalarında unuttuğumuz birkaç kurumuş çiçeğin yıllar sonra sevimli bir hissiyatı yaşatacağı kaçınılmazdır. Geriye dönerek iştahla altını çizdiğimiz cümlelerin altında yatan hikayeleriyle aydınlanarak, gün geçtikçe kokusunu güçlendiren sayfaları burnumuza kondurarak şüphesiz yazara güzel bir arkadaşlık etmiş oluyoruz. Bu yüzden kulaklarımız çok sevdiğimiz şarkılarla, içimizi bir tüy gibi okşayan sözleri dinlemekle meşgul olsun. Şiddet kelimesi her ne kadar tek başına 'kaba, sert' bir anlam taşıyor olsa da bunu sadece bedensel güç olarak algılamamamız gerektiğine inanıyorum. Sadece annelik görevini yaptırmaktan doğan psikolojik şiddete, eğitimine engel olarak yol açtığı ekonomik şiddete, ilişkiye zorlayarak, namus ve töre baskısıyla çıkan cinsel şiddete, bedensel eylem ile özsaygısını yitirmesine neden olan fiziksel şiddete maruz kalan kadınların ne yazık ki bizleri üzen haberlerini alıyoruz. Bu olayları yaşatan kişilerin içinde bulunduğu toplum kadar aldığı eğitim de söz konusudur. İnsan olmak ve 'insan gibi' görünmek farklı şeylerdir. İnsan tabiatı gereği duygusal olgunun getirisinde içgüdüleriyle hareket eder. İnsan gibi görünenlerin zihin katmanları yoktur, fonksiyonsuz bir düzlemde yaşarlar. Hayatımızı paylaşacağımız kişinin ilk olarak 'insancıl' yönlerini keşfetmeliyiz. Arkadaşlığından doğan samimiyetin güven değerini ölçmeliyiz ve daha sonra sevgimize gerçekten kendimizi ikna ettiğimizde o eli tutmalıyız. Çünkü bir insanı tanımak kolay değildir. Bu yüzden 'görmek istediğimiz gibi' algısına düşmememiz için bir kaplumbağa gibi yavaş olmalıyız. Ülkemizde kadına yönelik şiddetin önüne geçilebilmesi için yasaların merhametsiz bir yol izlemesi gerekiyor. Böylelikle toplumda ciddi bir disiplin doğacaktır. Çünkü şiddete maruz kalan bir kadın içinde ki acıyla baş başadır. Bedensel acısı gözle görülür fakat kalbinin yarasını bir tek kendi ve onunla aynı durumu yaşayanlar bilir. Bu yüzden erkeğin kadından üstün olduğuna inanan yozlaşmış bir toplum sınıfının evrensel olarak ortadan kalkması için yasaları, yerel yönetimleri tümüyle kadınların fikirlerinden beslenmesi gerektiğine inanıyorum. Çünkü bir kadın aklıyla yüzlerce 'insan gibi' gözükenin üstünden gelebilir. Bir insanın gelişimi ailesinin eğitimiyle başlar. Küçük yaşta kazanılan kültür ömrü boyunca ona arkadaşlık eder. Aile sadece anne, baba ve kardeş olarak akıllarda yer etmemeli. Çünkü her çocuk şanslı olamıyor. Büyüten, gelişimine katkı sağlayan kimse önemli bir rolü üstlenir. Onu yetiştiren amcası olabilir ya da teyzesi. Önemli olan kimin yanında olduğu değildir. En değerli olanı ona doğru, güzel bir yol çizmesine yardımcı olacak olandır. Ve ne yazık ki bu durum her zaman böyle olamıyor. Kök salmış, faydasız, zehir dolu töre adetleri çocukların en güzel zamanlarını çalıyor. Bu yüzden özellikle kırsal kesimlerin zayıf kalmış kültürlerini güçlendirmek için devletin ciddi yasalara adım atması gerekiyor. Bir çocuğun oyuncaklardan çok, doğru bir sevgiye ihtiyacı vardır. Onu mutlu edenin ne olduğunu ve neden mutsuz olduğunu mutlaka sorgulanması gerekiyor. İç dünyasına dönük bir çocuğun mutsuzluğunu erkenden keşfederek ruhsal sağlığını korumuş oluruz. Böylelikle ailesinden, ailesi dışında aldığı tehditleri kolay bir şekilde dile getirebilecektir. Kendisine zarar vereceğine inandığı kişiden, ortamdan uzaklaşarak özgüvenini yıkılmaz bir hale getirmeyi başarabilecektir. Sevgi dolu cıvıltılarıyla mavi boşlukta yaşayan kuşların gökyüzünün süsleri olduğuna inanırım. Saf, güzel duygularını kendimize arkadaşlık ediyor olmamız dinlemesini sevdiğimiz şarkının sözlerine eşlik ediyor olmak kadar güzeldir. Tanrı'nın bize armağan ettiği bu canlıları korumak, dost olmak bir çocuğu büyütmek kadar değerlidir. Konuşamayan ama duygularını en iyi şekilde belli eden bu canlıların sevgisi şüphesiz kusursuzdur. Çünkü verilen bir emeği, en ufacık baş okşanmasıyla sadık kalan sevgisini çıkarsız bir şekilde belli etmeyi başarabiliyor. Ve tüm bu sevgiye zarar veren 'insan gibi' gözükenlerin en başta olduğu gibi ağır yasalar ile karşılık bulması gerekiyor. Ama ne yazık ki ülkemiz bu konuda zayıf bir yol izliyor. Cezaların para ile değil, daha etkili, ağır yasalarla birlikte sonuçlandırılması 'insan gibi' gözükenlerin kulağını çekebileceğine inanıyorum. Yazarın kalemi oldukça güçlü, ikinci kitabını okudum. Filmi çekilecek türden. Hayata bakış açısı çok farklı. Hiçbir şeyi basit göremiyor. Her şeyin bir hikayesi olduğuna inanıyor. Ki öyle de, bunu yeteneği sayesinde açıklayabiliyor.


1984 yılında İstanbul'da doğan Can Gümüş, Yeditepe Üniversitesi Grafik Tasarımı bölümünden mezun oldu. Görsel sanatlar yerine müzik kariyerine devam etmek istediği için stüdyo müzisyeni olarak çeşitli gruplarla çaldı ve bu sebeple ABD California eyaletine yerleşti. Gitar okulu olan Hollywood Musicians Institute Guitar Institute of Technology bölümüne girmeye hak kazandı. Bu eğitim sürecinde Keith Wyatt, Jennifer Batten, Paul Gilbert, Robben Ford, Scott Henderson gibi isimlerden eğitim alan ve karşılıklı çalma fırsatı yakalayan Can Gümüş, eğitimini tamamladıktan sonra ABD'de çeşitli müzisyen ve gruplarla çalışmalarına devam etti ve turnelere katıldı. Türkiye'ye döndükten sonra 2010 yılına kadar çalışmalarını İstanbul'da sürdürdü. 2006 ve 2007 yıllarında Sabancı Üniversitesi'nde eğitim vermeye başladı. 2010 yılında ani bir kararla çocukluğundan beri hayalini kurduğu Latin Amerika ülkesi Brezilya'ya yerleşti. Bu esnada Porto Alegre şehrinde bulunan UFRGS -Universidade Federal do Rio Grande do Sul'da perküsyon eğitimleri aldı ve akademinin perküsyon grubuna katıldı. Bu sayede Arjantin, Uruguay gibi ülkeleri gezme ve tanıma fırsatı yakaladı. Brezilya'da çeşitli yerel müzisyen ve gruplarla çalıştıktan sonra 2013 yılında Türkiye'ye kesin dönüş yapan Can Gümüş, ülkemizde Brezilya kültürünün henüz pek bilinmediği, Portekizce'nin yaygınlaşmadığı ve öğretilmediği dönemde Dr. Mustafa Özköse'nin de desteğiyle Brezilya Kültür Merkezi'nin temellerini attı. Yedi yılı aşkın bir süredir Portekizce kursları, festivaller ve diğer kültür etkinliklerinin de organizasyonlarını düzenleyerek Brezilya kültürünü Türkiye'ye tanıtan Gümüş aynı zamanda Türkiye'de yaşayan Brezilya vatandaşlarının da kendilerini evlerinde gibi hissetmelerini amaçladı. 2017 yılında ise bir diğer hayali olan ve Türkiye'nin ilk Blues & Rock müzik okulu olan Rock Akademi'yi kurdu ve günümüze kadar bu proje adı altında konser, seminer, workshoplar düzenledi. İçinde bulunduğumuz yılda ise müzik eğitimi yayınlarına başlayan sanatçı, aynı proje adı altında bas gitarist Onur Şengül ile sokak hayvanları için düzenlenen 7 seriden oluşan workshoplar düzenledi. Başarılı müzisyen Can Gümüş'le müziği, yaşamını ve bugüne dek büyük bir başarıyla sürdürdüğü çalışmalarını konuştuk. Can Gümüş: Brezilya Kültür Merkezi 2013 yılında Türkiye'ye dönüş yaptıktan sonra kuruldu. Brezilya'ya yerleşmeden önce Türkiye'de Portekizce eğitimi veren herhangi bir kurum yoktu. Benim gibi Brezilya ve Portekiz'de yaşamak isteyen birçok TC vatandaşı Portekizce kursu bulamıyordu. Bu yüzden bu boşluğu doldurmak istedim. Bildiğiniz gibi Brezilya kültürü çok renkli bir kültür, Türkiye'ye döndüğümde Brezilya kültüründen uzak kalmıştım. Türkiye'de bunu sadece dil eğitimi ile değil, müzik, dans, mutfak, görsel sanatlar, spor yönünden de kısacası diğer kültürel yönlerden de tanıtmak istedim. Elbette bunu tek başıma yapabilmem çok zordu. İlk yardımcı olan Psikiyatrist Dr. Mustafa Özköseydi. Kendisi o dönemde Brezilya'daki klinikleri araştırıyordu. Daha sonrasında Türkiye'de yaşayan ve bu kültüre ilgi duyan TC vatandaşları, Brezilya vatandaşları, konsolosluklar da destek oldu. Merkezimiz son 2 yıldır Avrupa Birliği tarafından da desteklenmeye başlandı. Rock Akademi serüveni ise 2017 yılında benzer sebeplerden dolayı başladı. Aslında 2003 yılından beri hep hayalini kurduğum bir oluşumdu. O yıllarda Jack Black'in oynadığı School of Rock filmini izlediğimde bu fikir doğdu ancak hem ekonomik olarak hem de cesaret olarak gerekli motivasyonu bulamamıştım. 2017 senesinde ise bunu daha fazla ertelemenin gereksiz olduğunu ve bir yerden başlamak gerektiğini düşündüm. Bu projeyi başlatmamdaki bir diğer neden ise Rock ve Blues alanında enstrüman eğitimlerinin Türkiye'de henüz kurumsallaşmamış olmasıydı. Eğitimler ya bireysel olarak belirli bir müfredata bağlı kalmadan ya da müzik merkezleri tarafından diğer enstrümanlarla birlikte öğretiliyordu. Rock Akademi projesiyle birlikte müfredatlı, öğrenciyi takip eden, sürekliliği sağlayan, öğrenciye sahne veren ve birbirleriyle tanışıp karşılıklı müzik yapan hatta grup kuran bir oluşum oldu. Cevap hem evet hem hayır. Anlatacak hikayesi olan herkes müzik yapabilir. Farklı üslubu olan daha hızlı yol alır. Hepimiz enstrüman öğrenirken bir taklit sürecinden geçiyoruz tıpkı dil öğrenirken anne ve babamızın konuşmalarını imite edip, tekrarlayarak içselleştirmemiz gibi. Benim örnek aldığım müzisyen ise Stevie Ray Vaughan idi. Bir süre sonra bu farklı bir üsluba dönüşüp o üslupla farklı hikayeler anlatmaya başladığımızda ortaya dinlenebilir müzikler çıkıyor. Bob Dylan'ı ele alalım. Belki de çoğumuz için iyi bir sesi yok ama dinlerken hepimizi büyülüyor. Müziği ve anlattığı hikayeleri içselleştirebildiği için çok doğal ve samimi geliyor. Diğer yandan müzik yarışmalarında Bob Dylan coverı yapan ve sesini ona benzetmeye çalışan bir yarışmacı dinlediğimizde bu kadar organik gelmiyor çünkü tüm dikkatini Bob Dylan'a benzetmeye ayırıyor ve hissiyatı kayboluyor. Söz konusu enstrüman çalmak ise evet iyi bir eğitim sürecinden geçmeniz gerekir. Enstrümanist olmak için birçok müzik türüne hakim olmanız lazım. Armoni ve Teori konularına ve enstrüman hakimiyetine sahip biri geçmişte yapılan müzikleri deşifre edebilir, duyduğunu kolay analiz edebilir, kendi müzik stilini daha hızlı inşa edebilir. Bu süreç eğitim almadan olmaz demem yanlış olur elbet ancak eğitim bu süreci hızlandırır. Çoğumuz yeni bir şeyler öğrenirken yaptığımız hataları göremiyoruz ve yıllarca bunun farkına varmadan tekrar ediyoruz. Biri bize gösterdiğinde ise birkaç saat içinde o sorunu çözebiliyoruz. Bir diğer dikkatimi çeken konu ise Türkiye'de yapılan eleştirileri hakaret olarak algılamamız. Bu yüzden eleştirmesi gereken bilirkişiler bundan uzak durabiliyor dolayısıyla tenkitin olmadığı bir ortamda kendimizi düzeltmemiz zaman alabiliyor. Şu an 2021 senesinde çıkartmayı planladığımız Blues 1-2-3 gitar metodunun seslerini kaydediyoruz. Aralarında kendi şarkılarıma da yer verdim. Kurulduğumuz ilk yıllarda Brezilya'nın herkes tarafından bilinen yönlerini tanıtmayı hedeflemiştik. Bunlar samba, bossa nova, capoeira, Brezilya yemekleri vb. Çoğu zaten icra ediliyordu ancak festival kapsamında hepsi bir araya getirilmemişti. İlk festivalimiz 2015 yılında böylece yapılmış oldu. İlerleyen yıllarda ise rutin olarak devam etti. Ülke genelinde ismimiz duyulmaya başlamıştı. Son 2 senedir biraz daha bilinmeyen yönlerini ele almak istedik. Fotoğraf sergisi, film gösterimi, tarih, dans, tiyatro alanlarında ülkemizi ziyarete gelen sanatçı ve akademisyenlerden destek aldık ve beraber etkinlikler düzenledik. Artık sadece samba ve capoeira değil de Xote, Baiao, Lundu, Carimbo, Forro, Frevo türlerini de tanıtmaya başladık. İlerleyen aylarda bu projelere devam etmek istiyoruz fakat pandemi süresinde bu projeleri askıya aldık. Evet sürekli ertelediğim kitabın yazımını ve kayıtlarını bitirdim. Diğer yandan online eğitimler başladığı için bu dönem normalden daha yoğun geçti. Bu sefer şehir dışından da eğitimlerimize katılan öğrencilerimiz oldu. Bu durumda her şey normale döndüğünde İstanbul dışında da workshoplar ve seminerler düzenleyeceğiz gibi görünüyor. İçeriklerini şimdiden oluşturmaya başladım. Blues Gitar 1 yayınlanacak olan ilk kitap tamamen Blues gitara giriş niteliğinde olacak. Kitap iki bölümden oluşuyor. İlk bölümde ritim konusu, ikinci bölümde ise solo konusuna değineceğim. İkinci kitap ise orta seviyeler için olacak. Hali hazırda Blues gitar çalanların geliştirmek için faydalanacağı bir kitap içeriği oldu. Üçüncü ve son kitap ise blues-caz ağırlıklı olacak. Bu aşamada alışılmış standart blues kalıplarının dışına nasıl çıkılabileceğini gösterecek. İlk kitabı geçtiğimiz Nisan ayında planlamıştık ancak bu süreçten sonra 2021 yılına kaldı. Sanırım Nisan-Mayıs civarında çıkacak. Öğrenci geldiğinde eğer sıfırdan başlamıyorsa ve müzik geçmişi varsa ilk olarak karşılıklı çalıyoruz. Bu aşamada teknik, ritim ve melodi bilgisine bakıyoruz. Armoni ve teoriyi enstrümana aktarabiliyor mu, çaldığı enstrümanda notalara hakim mi hangi stillerde çalıyor gibi. Eğitim sürecine başlayınca bazı ekoller üzerinde durmayı seviyoruz. 60'lardan günümüze yapılmış müzikal fikirleri analiz edip onları gerektiğinde çalıyoruz. Bunu yapmadan iyi bir dinleyici olmak bile yetmiyor bence. Aranan sound nedir, o enstrümanı çalmaya iten örnek alınan müzisyenler kimlerdir, bunlar da önemli. İlk etapta öğrenciye müziği anlatıyoruz ve çalmayı gösteriyoruz. İkinci aşamada dinlediği müzikleri deşifre etmeyi biliyor mu, gerektiğinde emprovize eşlik edebiliyor mu ve son olarak üçüncü aşamada bir grupla çalmaya hazır mı? Herhangi bir ülkenin bir şehrinde düzenlenen bir jam sessiona katılıp sorunsuzca eşlik edebiliyor mu bunların üzerinde duruyoruz. Harika. Ülkemizde eleştirinin hakaret olarak algılanıyor olması, gerçekten konusunda iyi olan kişilerin de yorum yapmaktan kaçınmasına neden oluyor.


Sevilen müzisyen Can Kazaz'ın yeni şarkısı ve klibi Yaz Bitince Universal Müzik Türkiye etiketiyle dinleyiciyle buluştu. Kazaz'a müzisyen Efe Demiral gitarıyla eşlik etti. Can Kazaz Kızılgerdan adını taşıyan albümünün 3. parçasını dinleyicilerin beğenisine sundu. Albümün ilk iki şarkısı Sabahlar ve Bir Delinin Kaç Cehennemi Olmalı?nın ardından Kazaz yaz ayına Yaz Bitinceyle veda ediyor. Yaz Bitince için Öncü Doğu Gürsoy yönetmenliğinde çekilen video klip.


Can Kazaz, büyük ses getiren Sürsün Bahar albümünde yer alan Yirmi Yedi isimli şarkısının canlı performans kaydını Universal Müzik Türkiye etiketiyle yayımladı. Sanatçının geçtiğimiz aralık ayında vermiş olduğu doğum günü konserinde kaydedilen Yirmi Yedi, Kazaz'ın eşsiz ses rengiyle ortaya çıkan etkileyici bir performansı müzikseverlerin beğenisine sunuyor. Sanatçı, yirmi yedi yaşı için yazmış olduğu bu şarkıyı otuz ikinci yaş gününde söyleyerek dinleyicileriyle keyifli ve duygusal bir hatıraya sahip oldu. Yirmi Yedi performansına Can Özen yönetmenliğinde çekilen konser görüntülerinin eşlik ettiği video ise sanatçının doğum günü konserinden paylaşılan ilk video olma özelliğini taşıyor.


Can Kazaz'ın müzik yolculuğunda yeni bir sayfa açtığı albümü Kızılgerdan müzikseverlerle buluştu. Pek çok farklı tarza ev sahipliği yapan ve Can Kazaz'ın eşsiz sesinde buluşan albüm tüm dijital platformlarda yerini aldı. Kızılgerdan adlı albüm, 'Yaz Bitince', 'Bir Delinin Kaç Cehennemi Olmalı' ve 'Sabahlar' teklilerinin yanı sıra aynı zamanda 'Bağrı Yanık Dostlara' ve Anıl Piyancı ile ortak çalışması olan 'Başka' parçalarını da içinde barındırıyor.


Can Kazaz'ın son albümüne ismini veren şarkısı 'Sürsün Bahar' için çektiği klip, müzikseverler tarafından ilk haftasında büyük ilgiyle karşılandı. Sosyal medya üzerinden sevgi dolu tepkiler aldığını belirterek gösterdikleri yoğun ilgi için hayranlarına teşekkür eden sanatçı Can Kazaz, yeni klibini özel kılan duygularını ise şöyle ifade etti: Şarkılara sığmayan sonsuz bir sevgiyle babamın kıymetli hatırası için imkan ve becerilerimin el verdiği en güzel anıtı yapmaya çabaladım, artık içim rahat. Gidin sevdiklerinize sarılın ki sürsün bahar. Universal Müzik Türkiye etiketiyle tüm dijital platformlarda ve müzik marketlerde yerini alan Sürsün Bahar albümü, Can Kazaz'ın şehir hayatına ve şehir hayatında yalnızlaşmış modern insana dair çarpıcı gözlemlerini içinde barındırıyor.


Sevilen müzisyen Can Kazaz'ın yepyeni şarkısı Sabahlar, Universal Müzik Türkiye etiketiyle müzikseverlerle buluştu. Yuken albümüyle RnB tarzına yönelen Kazaz, kendi orijinalliği ile bu tarzı harmanlayarak şarkıyı bizlere sunuyor. Şarkı sözleri zaman zaman melankoliye daha yakın bir çizgide olan Can Kazaz'ın bu parçada da benzer bir ruh hali yakaladığını söylemek mümkün. Ayrıca müziğin gittikçe yükselen ve neşelendiren bir enerjiye de sahip olması Sabahlar'ı çok özel bir yere konumlandırıyor. Şarkı her şeye rağmen keyiflenmek gerektiğini, dans edebileceğimizi, hayatın devam ettiğini hissettiriyor. Ağrılarımız bizimle olduğu için yalnız değiliz. ifadesiyle de dinleyenleri gülümsetiyor. Başarılı müzisyen Can Kazaz'ın önümüzdeki aylarda çıkacak olan Kızılgerdan adlı albümünde 'Sabahlar' da yer alacak ve bu şarkı yeni albümün nasıl olacağına dair ipuçlarını şimdiden veriyor.


Cüneyt İngiz tarafından kaleme alınan Çanakkale'den Kurtuluş'a 100 yıl, Cumhuriyetin 100. yılına özel olarak 3 Eylül tarihinde Zürih'te sahnelenecek. Yönetmenliğini Ali Yaylı'nın yaptığı oyunun müziklerini Koray Kahraman, ses efektlerini Emrah Can Yaylı, afiş tasarımını Deniz Nida Şener, dekor kostüm uygulamasını da Burcu İngiz yapıyor. Çanakkale ve Kurtuluş Savaşı'nda Mustafa Kemal Atatürk'ün önderliğinde, canını bu vatan uğruna veren erlerin, subayların, komutanların hikayeleri bir meddah tarafından anlatılıyor. Savaşın en acımasız yüzünün görüleceği oyunda vatanı uğruna canını veren Mehmetçiklerimizin hüzünlü hikayeleri göz dolduruyor. İsviçre Atatürkçü Düşünce Derneği'nin davetiyle Zürih'te dünya prömiyerini yapacak olan Çanakkale'den Kurtuluş'a 100 yıl bu sezon İstanbul, Antalya, İzmir ve daha birçok şehirde sahnelenecek.


Pera Müzesi'nde 17 Ocak tarihine kadar devam edecek olan Minyatür 2.0: Güncel Sanatta Minyatür sergisi için Falname adlı yeni bir minyatür serisi hazırlayan CANAN, 13 Ocak Çarşamba gününe kadar gerçekleştireceği bir dizi performansla sanatseverlerle buluşuyor. CANAN'ın tarot kartı formatında ürettiği seri ile gerçekleştireceği performanslara müzenin internet sitesindeki rezervasyon formu ile katılım sağlanabiliyor. Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi, açıldığı günden bu yana buyu bir ilgiyle karşılanan Minyatür 2.0: Güncel Sanatta Minyatür sergisi kapsamında özel bir etkinliği daha sanatseverlere buluşturuyor. Sergide 1 Mayıs, Ademler ve Havvalar, Güzel ve Çirkin, İbretnüma ve Falname başlıklı işleriyle yer alan CANAN'ın yüzyıllar önce Osmanlı nakkaşları tarafından hazırlanan Falnamelerden ve İslam mitolojisindeki karakterlerden etkilenerek hazırladığı 71 minyatürden oluşan Falname serisi, performansında kullandığı tarot destesine dönüşüyor. Falname performanslarına, 13 Ocak 2021 tarihine kadar Salı ve Çarşamba günleri 13.00 17.30 saatleri arasında, Pera Müzesi web sitesindeki rezervasyon formunu doldurarak katılım sağlayabilirsiniz. Tarot kartı seti olarak sınırlı sayıda üretilen Falname serisi, performanslarla eş zamanlı olarak Pera Müzesi Artshop'ta satışta olacak. Ziyaretçiler performansa Pera Müzesi giriş bileti ile katılabilir. Performans Türkçedir. Katılımcı sayısı sınırlıdır ve rezervasyon gereklidir.


Mural sanatçısı kimliğiyle tanınan Canavar'ın ilk kişisel sergisi Herşey yolunda, 9 Eylül itibariyle Versus Art Project'te izleyicilerle buluşuyor. Toplumsal baskı, iktidar sevdası, fetihçilik, insanın şehirdeki varoluş ve yaşam mücadelesini merkezine alan sergide sanatçının üç senelik üretim sürecini kapsayan çalışmaları yer alıyor. Toplumun kötücül yanı, acı ve hazlarını gözlemleyerek, bu kültürel baskıların insan psikolojisi üzerinde yarattığı travmatik etkilerden beslenen Canavar, üretiminin referans noktalarını Kafka'nın Dönüşüm ve Babaya Mektupu ile Nietzsche'nin Böyle Söyledi Zerduştuna dayandırıyor. Eril iktidar baskısı altında ötekileşen bireyin ait olamama ve beden kimlik yabancılaşmasının bir temsili olan hamam böceği figürünü kendisiyle özdeşleştiren sanatçı, Herşey yolunda sergisinde şiddet ve öfkenin bulaşıcı halini, varoluş sürecini etkileyen deneyimlerini irdeliyor. Şimdi dört duvar arasında, çerçeveler içinde ve dingin bir ışık altında bulacaksınız onu; Namıdiğer sanatçı olarak canavar. Canavar'ın 60'a yakın sprey boya çözümlemesi, pentür, gravür ve duvar üzerine gerçekleştirdiği performatif uygulamanın yer aldığı sergi, sokak sanatçısının galeri içindeki kalıplaşmış varlığını farklı bir perspektiften tartışmaya açıyor. Francis Bacon'dan referansla eril baskı, soy devamı, erkek çocuğa yüklenen sorumluluk konularının işlendiği C1 adlı eseri ile izleyiciyi karşılayan Herşey yolunda sergisi, Canavar'ın toplumun farklı karakterlerinin yansımalarını ele aldığı çalışmalarına yer veriyor. Canavar'ın izleyiciyi toplum tarafından dayatılan normlar ile yüzleştirmeyi amaçladığı Herşey yolunda sergisini, 9 Eylül 9 Ekim tarihleri arasında Versus Art Project'te ziyaret edebilirsiniz.


Sahnesinde ağırladığı sanatçılarla, eşsiz lezzetleri ve boğaz manzarasıyla yılın popüler mekanları arasına giren Jolly Joker Private, güçlü sesi ve zarafeti ile dinleyenleri kendine hayran bırakan Candan Erçetin'e ev sahipliği yaptı. Şarkılarıyla hem hüzünlendiren hem eğlencenin doruğuna çıkaran Candan Erçetin'e izlemeye gelenler de hep bir ağızdan eşlik etti. Candan Erçetin kapanışta Türkiye'ye olan sevgisini dile getirerek hepimiz aynı yönden bakmayı becebiliyoruz. İyi ki burada dogduk, iyi ki burada yaşıyoruz ifadelerinin ardından Memleketim şarkısını söyledi. Lezzeti ve canlı müziği bir arada sunan ve yoğun ilgi gören Jolly Joker Private, gelecek hafta üç gece boyunca Sevgililer Günü'ne özel aşk dolu programa ev sahipliği yapacak. 11 Şubat Simge, 12 Şubat Berkay, 14 Şubat Erol Evgin Jolly Joker Private sahnesinde olacak.


Yıldız Teknik Üniversitesi Rektörlüğü ile Sanat ve Tasarım Fakültesi Dekanlığı'nın verdiği destekle 22.12.2021 tarihinde gerçekleşen CANIS MAJORIS 2021 başlıklı konsere yer vermek istiyorum bu yazımda. Bu yıl Yılmaz Cevahir Bakır Op.20 No.6 (2021), Sude Ergen Missed a Thing (2021), Davut Özdemir- Hope (2018), Koray Sazlı Solo Viyolonsel için Parça (2002), Canan Olkun Supplication (2021), Sibil Arsenyan blaze (2011), Şahin Kureta- Yapay Zeka Topluluğu İçin Etüd I. (2021), Uğurcan Kurt 3 Pieces from Tonatonality (2021), Barış Can Bilgin- biov (2021), Aslı Kobaner Dövizle Raks (2021), Başak Yavuz Is My Soul Asleep (2011) adlı bestecilerin kompozisyonlarıyla beşincisi düzenlenen CANIS MAJORIS konseri, geçtiğimiz sene kaybettiğimiz değerli müzisyen, eğitmen ve müzik yazarı Önder Kütahyalı'ya ithaf edilmiş. Bestecilerin eserleri ise besteci-yorumcu iş birliğiyle; Yılmaz Cevahir Bakır, Neslişah Kuvvet, Deniz Doğangün, Uğur Mutlu, Mehmet Çağrı Özdemir, Sibil Arsenyan, Ebru Güneş, Burçak Alador, Ömer Faruk Arslan, Akanay Altun, Dilek Yılmaz, Hakan Kamalı ve Esra Kayıkçı isimli yorumcuların sergilediği performansla hayat bulmuş. Beklenen an gelmiş ve dinleyicilere tonal müzikten atonal müziğe, yapay zeka üretiminden sabit medyaya, deneysel müzikten caz dünyasına değin zengin bir tını skalası sunacak konser başlamıştı. Sude Ergen'in kaybedilmiş hisler ve yaşanamamış olayları yansıtma isteği ile solo piyano için yazdığı ve piyanist Neslişah Kuvvet'in eserin seslendirilişini gerçekleştirdiği Missed a Thing eşliğinde iyi seyirler, iyi dinletiler.


Barok resminin en büyük tezahürü olayın gerçekleştiği en dramatik anın izleyicide duygu ve tutku uyandıracak biçimde resmedilmesidir. Ve Barok resim her daim izleyicinin kendi zihninde tamamlamasını gerektiren bir anlık hikaye sunar. Michelangelo Merisi Caravaggio'nun bu resminde çarmıhtan indirilen İsa'nın mezara yerleştirilme hazırlığı ve yas anı gösterilmektedir. Barok resim sanatında çokça rastlanılan grup portreciliği bu resim ile en güzel örneklerinden birini sunmaktadır. Sahne İsa'nın ölü bedeni de dahil olmak üzere üçer kişilik iki figüratif gruptan meydana gelmektedir. Birinci grupta başta ölü İsa, sonrasında kolunu İsa'nın üst bedeninin altında konumlandırmış ve sağ diziyle de onun ölü bedenini destekler halde bulunan kırmızı pelerin içindeki Evangelist John ve İsa'nın alt gövdesini taşıyan, onun dizlerini kollarıyla sıkıca kavrar haldeki Aziz Nicodemus bulunmaktadır. İsa'nın geometrik olarak zor bir biçimde betimlenmiştir ve onu taşıyan insanların dengesiz çabaları Caravaggio tarafından bir dengeye kavuşturulmuştur. Evangelist John, İsa'nın gövdesini kavrarken sağ elinin parmakları İsa'nın çarmıhtayken Romalı bir askerin bıçaklaması sonucu kaburgasında oluşan yarasına değmektedir. Hakikatte can acıtıcı olabilecek bu temasa karşılık İsa'nın hiçbir şey hissedemeyişi ve tepkisizliğiyle onun ölü oluşu bir kez daha vurgulanmıştır. İç gıcıklayıcı bir his uyandıran bu unsur tam da yapılmak isteneni gerçekleştirmektedir. İsa'nın vücudu normal, kemiksi veya ince bir biçimde değil; kaslı, damarlı ve kalın bacaklı tasvir edilmiştir. Buna rağmen Nicodemus'un ve John'un yüksek rönesans figürlerinde olduğu gibi idealist bir biçimde değil, aksine sıradan insanlar gibi betimlenmiş oldukları görülür. Özellikle Nicodemus'un tarihte de bilindiği kadarıyla itibar ve mülk sahibi biri olduğu düşünüldüğünde sırtındaki kamburu ve eski kıyafetleriyle tam bir zavallı gibi tasvir edilmesi dikkate değerdir. Bu idealize etmekten kaçınma ve zavallılaştırma tutumu izleyicinin figürlerle daha fazla bağlantı kurabilmesini sağlamıştır. İkinci grupta ise bu iki erkeğin arasına bir yelpaze şeklinde yerleştirilmiş olan üç kadın bulunmaktadır. Bunlardan soldaki Evangelist John'un arkasında kısmen görünür haldeki Meryem Ana'dır. Geleneğe göre her daim genç betimlenen Meryem, aksi bir betimleme ile burada yaşlı olarak ve bir rahibe cübbesinin içinde karşımıza çıkmaktadır. Sağ elini, yatay olarak uzatmış, olanları kabullenir edayla ve sanki İsa'ya dokunmak istercesine onun başının üzerinde konumlandırmıştır. Ortada yüzü gölgeli, elindeki beyaz mendil ile göz yaşlarını siler vaziyetteki Mecdelli Meryem içine çekilmiş halde acısını yaşamaktadır ve sağda kollarını bakışlarıyla aynı doğrultuda yukarıya yükseltmiş haldeki Clopaslı Meryem bulunmaktadır. Bu üç kadın acı çekmenin farklı ve tamamlayıcı ifadelerini oluşturmaktadırlar. Yüzlerindeki tiyatral ifade dikkat çekicidir. Kompozisyonel olarak diagonal bir yerleştirme görülür. Resim Clopaslı Meryem'in yukarıya yükselmiş ellerinden, Mecdelli Meryem'in kıyafeti sarkan sol omzundan, Nicodemus'un dirseğinden ve Mesih'in gövdesinden, beyaz örtünün sonuna çapraz bir form ve dinamiğe sahiptir. Resim bize İsa'nın iki adam tarafından mezara indirilmesinden hemen önceki bir anda, beyaz ketene sarıldığı sırada donakalmış bir görüntüdeki gerginlik ve hareket katan uzuvları ve kafaları sunmaktadır. Tuhaf bir biçimde de göz sağ üst köşeden aşağıya doğru hareket ettikçe resme sessizlik hakim olmaktadır. Bu özelliğiyle resmi yaşamın ve ölümün bir alegorisi olarak yorumlamak mümkündür. Üstte yaşayan insanlar, altta mezar ve ölüm, bu ikisinin ortasında ise bariyer misali İsa Mesih... Aynı zamanda Katolik dogmayı; yalnızca İsa Mesih'e iman edilirse ölümün önlenebileceğini ve cennete yükselmenin ancak bu şekilde mümkün olabileceğini yansıtmaktadır. Resimde arka plan, mimari ya da manzara olmayışı resmin ön planında yer alan figürlere odaklanmamızı sağlamaktadır. Her şey resmin ön planında ve bize çok yakın olarak cereyan etmektedir. Yas tutan beş kişinin üstünde durdukları, bir mezarın kapağı olduğu düşünülen, ikonografik manada Kudüs'te bulunan Kutsal Kabir Kilisesi'nin taşına ve kilisenin temeli olarak da Mesih'e atıfta bulunan düz taş levha ve Nicodemus'un dirseği foreshortening diye bilinen ve resimdeki belirli bir nesneyi veya şekli derinlemesine oluşturma yöntemi olarak açıklanabilecek bir tür perspektif olan kısaltım tekniği sayesinde resmin alanı ile aramızdaki görünmez engeli aşarak bizim alanımıza girmektedir. Sanki mezarda duruyormuşuz gibi ve sanki İsa'nın bedeni bizim alanımıza indirilmiş gibi görünmesi sağlanmıştır. Barok sanatın en önemli hedeflerinden biri olan izleyiciyi dahil etme isteği açıkça gözlenmektedir. Aynı zamanda Nicodemus'un doğrudan izleyiciye bakan gözleri de bizlere sanki resmin bir parçasıymışız gibi hissettiren unsurlardandır. Caravaggio gerçeği en kaba ve sert yönleriyle betimlemekle kalmamış, bizleri de o anın içine hapsetmeyi başarmıştır. Resimde genel olarak karanlık hakimdir. Sanki bir tiyatro sahnesindeki gibi bir ışık kullanımı söz konusudur. Tenebrizm olarak bilinen dramatik aydınlatma olarak da adlandırılan resim tarzını yansıtır niteliktedir. Aydınlatmanın verdiği spot ışığı etkisi ile ışık ve karanlık arasında çok keskin kontrastlar oluşur başka bir deyişle parlak ve aydınlatılmış alanların hemen yanında çok koyu gölgeler mevcuttur ve bu da resme dramatik bir hava kazandırmıştır. Figürlerin duruşuna ve konudaki önemine paralel o yöne yansıtılan ışık, izleyiciyi yönlendiren bir unsurdur. Resimde İsa dışında yüzü tamamen aydınlatılmış tek kişi Aziz Nicodemus'tur ve tam da burada dikkate değer bir nokta Caravaggio'nun, Michelangelo'nun portresini kendi resmine taşımış olmasıdır. Çünkü Aziz Nicodemus'da betimlenen, Michelangelo'nun suretidir. Resimde dikkate değer detaylardan biri de sol alt kısımda görülen ve bilimsel adı verbascum thapsus olan sığırkıyruğu otudur. Tıbbi birtakım özellikleri dışında bu bitkinin kötü ruhları savuşturduğuna inanılmaktadır. Dirilişi ve ölüm üzerindeki zaferi sembolize eder. Burada bu bitki sayesinde İsa'nın ölümden sonraki dirilişine bir atıf görülmektedir. Bitkinin tam da İsa'nın konulmak üzere olduğu mezar yakınında bulunması sembolizme güç katmaktadır. Barok sözcüğü Portekizce'de 'şekli, biçimi bozuk inci' anlamına gelen ''barroco''dan türemiştir.


Zorlu PSM, müziğin her türüne olan sıra dışı yaklaşımıyla müzikseverlere eşsiz deneyimler sunmayı planladığı caz konsepti PSM'de Caz ile yazın ilk günlerinde dinleyicilerine melodik bir ziyafet sunuyor. Caz'ın birbirinden değerli usta isimlerinin yer alacağı ve Dinle, hisset, keşfet! PSM'de Caz ile dünyan değişsin! mottosuyla yola çıktığı serisi PSM'de Caz kapsamında; sadece üretimleriyle değil kimliği ve güçlü duruşuyla uluslararası arenada büyük bir saygınlık elde eden Liraz'ı 21 Mayıs Cumartesi akşamı %100 Studio'da hayranlarıyla buluşturuyor! Son günlerde Türkçe rap müziğin başarılı isimlerinden Kamufle ile gerçekleştirdiği iş birliği sonucu yayınladığı Remotely Close: Azizam isimli üretimiyle parlayan İran asıllı İsrailli sanatçı Liraz, sıra dışı ezgilerini İstanbul'daki dinleyicileriyle buluşturmaya hazırlanıyor. Şarkıcının 2018 yılında çıkardığı ilk albümü Naz, sosyal medyada paylaşılınca şarkıları İran'da hite dönüşmüştü. Oyuncu, şarkıcı ve dansçı olarak sanat kariyerini sürdüren Liraz Charhi, Farsça ikinci albümü olma özelliğini taşıyan son albümü Zan ile ilişkileri uzun yıllar önce kopan iki ülkeyi, İran ve İsrail'i, müzik ile gizlice birbirine yeniden bağladı. 2020'de yayınlanan albüm ile İsrailliler ve İranlılar arasında bir birlik duygusu oluşturmasını umut ettiğini ifade etti. Liraz, 21 Mayıs Cumartesi günü 1970'lerdeki İran pop müziğinin yeniden düzenlendiği elektro dans parçalarıyla dolu olan Zan ve Naz albümlerindeki sevilen şarkılarıyla %100 Studio'da hayranlarına hafızalardan silinmeyecek bir müzik şöleni sunacak. PSM'de Caz kapsamında gerçekleşecek Liraz biletlerine passo. com. tr satışta.


20. Uluslararası Antalya Piyano Festivali, geçtiğimiz Cuma akşamı sahnesinde Antalya Devlet Senfoni Orkestrası eşliğinde, caz müziğinin dünyadaki önemli temsilcilerinden biri olan piyanist ve besteci Kerem Görsev Trio'yu ağırladı. Görsev, biletleri günler öncesinden tükenen konserinde müzikseverlere unutulmaz bir müzik ziyafeti sundu. Sabırsızlıkla beklenen konsere sanatseverler yoğun ilgi gösteri. Konserde tamamı kendi bestelerinden oluşan bir repertuvar seslendiren Görsev, hemen her şarkıdan önce eserin ortaya çıkış hikayesini konuklarla paylaştı. I Remember Your Face şarkısını 11 yıl boyunca görmediği babası için bestelediğini söyleyen piyanist Kerem Görsev duygusal anlar yaşadı. Story Teller şarkısını mentörüm dediği ve yıllar önce kaybettiğimiz Türk cazının önemli kontrbasçılarından Oğuz Durukan için ve Sunday şarkısını ise çok yakın arkadaşı olan ve yine kaybettiğimiz spor spikeri Kenan Onuk için bestelediğini söyledi ve şarkıları onlara ithaf etti. Duygularını izleyicilerle paylaşan Kerem Görsev Sevdiğim birini kaybettiğim zaman içimden ona şarkı yazmak geliyor dedi. Muhteşem konserde Ferit Odman'ın davul ve Kağan Yıldız'ın kontrbas şovu seyirciler tarafından coşkuyla alkışlandı. Konserin sonunda kulise gitmeden bis yapan Kerem Görsev Biz içeri geçip sizi bekletmeyelim, siz de alkışlayarak hiç yorulmayın, biz hemen bir şarkı daha çalalım sözleriyle esprili anlar yaşattı. Gecenin sonunda festivalin idari direktörü Cansel Çevikol Tuncer tarafından kendisine çiçek ve teşekkür plaketi takdim edilen Kerem Görsev, Antalya'da olduğu için çok mutlu olduğunu belirterek Antalya seyircisine teşekkür etti.


İş Sanat Şubat ayına Amerikalı caz sanatçısı Dee Dee Bridgewater'ın kızı, soul müziğin yetenekli sesi China Moses ile başlıyor. 2002 yılında caz dünyasının güçlü kadın vokali Dee Dee Bridgewater'ın konuk olduğu İş Sanat, tam 18 yıl aradan sonra bu kez kızı China Moses'ı sahnesinde ağırlıyor. China Moses, 05 Şubat 2020 Çarşamba akşamı saat 20.30'da İş Kuleleri Salonu'nda dinleyicileriyle buluşacak.


Kadıköy Belediyesi Süreyya Operası'nın başlattığı VİRTÜÖZLERİN MÜZİĞİ konser serisi Ocak ayında Alman çellist Benedict Klöckner ve Yunan asıllı Alman Danae Dörken duo konseri ile devam ediyor. İstanbullu klasik müzikseverlere Süreyya Operası'nın büyülüyeci atmosferinde verecekleri Nostalji ve Devrim Arasında temalı bu konserlerinde seçtikleri eserleri bir CD olarak kaydederken amaçlarının Schumann'ın yenilikçi ruhuyla, onun geçmişin müziğine, özellikle Johann Sebastian Bach'ın müziğine, olan tutkusunu 20. yüzyıl kompozisyonlarıyla birleştirmeyi amaçlamışlar. Dinleyiciler Schumann'ın müziğinde Bach gibi üstadların ortaya koyduğu en yüksek sanatsal standartta müziği dinleyebilecekleri gibi, aynı zamanda halkın anlayabileceği basitlikte bir halk tarzı yaratmak için gösterdiği çabayı duyacaklardır. Programda eserleri yer alan Dmitri Shostakovich ve Bohuslav Martiniqual içinde vazgeçilmez olan şiirsellik, duyarlılık ve samimiyet çok net bir şekilde Schumann'ın müziğinde karakterize edilir. İnsanlığın sahip olması gereken bu ve benzeri unsurlar insanlığın gerçekliği ile tezat oluşturuyor olsa da Leonard Bernstein bu şiddete karşı koymak için müziği kullanmıştır. Benedict Klöckner ve Danae Dörken programlarını icra ederken bu şiddete cevaplarını Leonard Bernstein'ın ruhuna uygun olarak müzikleriyle vermekte ve dinleyicileri her zamankinden daha yoğun, daha güzel, daha özverili ve devrimci bir ruhla çalacakları konserlerine davet etmekteler. KAM MANAGEMENT & DERMOSKIN'nin katkılarıyla gerçekleşecek bu konserler serisinin biletleri Süreyya Operası gişesinden ve Kadıköy Belediyesi'ne ait https://bilet. kadikoy. bel. tr/ sitesinden satın alınabilir.


Cem Güventürk'ün ilk kişisel sergisi 'Kendime Ulaşacağım ama Hangi Yoldan?', 16 Eylül'de HopeAlkazar'da açıldı. Pelin Ateş'te, sanatçı Cem Güventürk ile sergi kapsamında bir röportaj gerçekleştirdi. Keyifli okumalar. Merhaba. Bu uzun süredir aklımda olan bir plandı aslında, çünkü dergi çizerliği yaparken de ben yine tuvale çalışır gibi benzer malzemeler kullanıyordum, bire bir işler üretiyordum, daima bir sergi planım vardı bu süreçte küratörüm Banu Seyhan'la tanıştık ve aslında macera başlamış oldu. Daha önce dergi çizerliği yaparken de genelde geleneksel yöntemlerle hazırlıyordum çalışmalarımı, o yüzden hep aklımda olan bir fikirdi diyebilirim. Bu yaptığım işleri daha büyük kanvaslarda daha farklı form ve anlatım şekilleriyle izleyiciye sunma fikri beni heyecanlandırıyordu. Sergi fikri de buradan çıktı, anlatmak, söylemek istediklerimi gerçekleştirebileceğim yeni bir alan oldu, ve ortaya çıkan yapıtlardan, yapmak istediklerimi gerçekleştirmiş olmanın heyecanıyla sergi fikrim de gerçekleşmiş oldu. Doğal bir gerçeklikle rahatsız etmek istiyorum aslında, oksimoron bir durum oluşsun istiyorum bi yandan. Çünkü renkler, neşeli gibi görünen ama altında çok karanlık bir mesaj da olan, çok komik gibi görünüp hiç düşünmek istemediğimiz bir şeyleri işaret eden dünyalar yaratmaya çalışıyorum. Genelde böyle sınırlandırmalar koymam kendime ve işlerime. Yaptığım şeyi çok sıkı tutmamaya biraz özgürleştirip onun da beni kolumdan çekip bir yerlere savurmasına müsaade ederim. Bu sergi süresince de böyle oldu, asla bir konu veya bir fikre sabit kalmadım, birçok farklı şeyi bir araya getirip onların ne oluşturduklarını test etmeyi seviyorum. Serginin isminden de anlaşılacağı gibi aslında tüm eserler bir sorgulama ve sorgulatma üzerine inşa edildi. Sonuçta hepimiz kendimize ulaşmaya kendimizi gerçekleştirmeye çalışıyoruz, bunun nasıl ne şekilde hangi yoldan olacağının reçetesini çıkartmaya gayret ediyoruz. İzleyici de bu yolun aslında en önemli parçası ve eşlikçisi oluyor. Çok sevgili dostum Ali Elmacı vasıtasıyla oldu, bir dost meclisinde otururken ben sergi fikrimden bahsetmiştim. O da beni Banu'yla tanıştırdı. Kısa sürede bir araya geldik ve ne kadar aynı dili konuştuğumuzu fark ettik, hızlı bir planlamaya işe koyulduk. Oluşan bu kimya ve ortaya çıkan bu güzel iş birliği beni hayli memnun etti.


Kısa ve derin hikayeleriyle, metinle grafiğin, illüstrasyonla karikatürün, gündelik olanla derin tefekkür gerektirenin özgün bir bileşimini ortaya koyan Cem Güventürk'ün ilk kişisel sergisi 16 Eylül'de HopeAlkazar'da açıldı! İnsan, modern dünya içinde çeşitli yollar üzerinden arzularına, hedeflerine, tutkularına kısacası özünde otantik kendine ulaşmaya çalışır. Bunu bazen bir yoga matında rahatlamaya çalışırken, bazen bir metro istasyonunda beklerken, bazen boş bir duvara bakarken ama en çok da kendini yakaladığı o mikro şaşkınlık anlarında fark eder ve yakalamaya çalışır ve bazen de bırakır. Kendini gerçekleştirme hallerinde, öze ulaşma çabası hayatın en çok çözümlenmek istenen parametreleri içinde ne pahasına olursa uğraş verilen birincil amaçlarından biri. Dünyanın gailesinden, şehirlerin kalabalığından, insanların ve düşünce yumaklarının baskısından sıyrıldığımız; kendimizle, zihnimizle baş başa kaldığımız an, sanatsal bir deneyim anından başkası olamazdı. İşte bu noktada Güventürk yazı ve resmi bir araya getirdiği üslubunda; izleyiciye bazen bir sorgulama, bazen bir gülümsetme bazen de kendini bulma-kaybetme deneyimi sunma arzusuyla yola çıkıyor. Güventürk bir sanatçı olarak sanatın yegane amaçlarından birinin işaret etmek olduğunu düşünüyor ve hep birlikte bizi kendimize ulaşmaya gayret ettiğimiz o yolda; kendimizi kaybetmemizi, arayışımızı, buluşumuzu ve değişimimizi kendine has üslubuyla işaret ediyor. Küratörlüğünü Banu Seyhan'ın üstlendiği 'Kendime Ulaşacağım ama Hangi Yoldan?' Cem Güventürk'ün ilk kişisel sergisi olarak 16 Eylül 30 Ekim 2023 tarihleri arasında HopeAlkazar'da.


Uluslararası medya kuruluşu SPI International bünyesinde yer alan önde gelen film ve dizi kanalı FilmBox, etkileyici öyküleri, dünya yıldızları ile buluşturan sinema filmleriyle Kasım akşamlarına heyecan ve eğlence katıyor. Ünlü komedyen Cem Yılmaz'ın en iyi filmlerini Kasım ayı boyunca her Cumartesi saat 21:30'da FilmBox ekranlarında izleyebilirsiniz. 13 Kasım Cumartesi akşamı başrollerinde Cem Yılmaz, Zafer Algöz ve Ozan Güven'in olduğu Pek Yakında FilmBox ekranlarına gelecek. Filmde hayatını korsan DVD'cilik ve beraberindeki birtakım kanunsuz işlerle kazanan Zafer, bir gün karısından büyük bir posta yer ve anlar ki bu işleri bırakmazsa evliliği bitecektir. Kanunsuz işlere zinhar tövbe eden Zafer, ailesini geri kazanmak için figüranlık yaptığı eski 'oyunculuk' günlerine geri döner. 20 Kasım Cumartesi gecesi keyifli filmlerin adresi FilmBox ekranlarına gelecek filmde, Cem Yılmaz bizleri 70'li yılların başında bir Ege kasabasında ailesi ile beraber yaşayan zeki ve başarılı bir öğrenci Adem'le tanıştırıyor. 5. sınıfı bitirir bitirmez yaz tatilini iyi değerlendirmek için ailesine Gazozcu Cibar Kemal Usta ile çalışmak istediğini söyleyen ve ailesinden zorlukla izin alan Adem, Cibar Kemal'in çırağı olarak çalışmaya başlar. Ramazan ayının ilk günlerinde Adem, camide oruç hakkında vaaz eden hocanın dediklerinden etkilenir ve oruç tutmaya karar verir. Küçük yaşta olduğu için ailesi bu duruma izin vermez o da ailesinden gizli oruç tutmaya başlar. Ege'nin yaz sıcağında, bir yandan da gazoz satarken oruç tutmak Adem'i çok yormuştur. Susuzluk ve açlık yüzünden seraplar görmeye başlar ve kendini bir maceranın içinde bulur. Kasım ayının son Cumartesi akşamı FilmBox ekranlarına gelecek Arif V 216'nın oyuncu kadrosunda Cem Yılmaz'ın yanı sıra Ozan Güven, Seda Bakan, Zafer Alagöz, Özkan Uğur, Özge Özberk, Kerem Alışık, Ediz Hun, Farah Zeynep Abdullah, Mustafa Sandal, Mert Fırat, Can Yılmaz, Çağlar Çorumlu, Ahu Yağtu gibi isimler yer alıyor. G. O. R. A. ve A. R. O. G filmleriyle Türk komedi tarihinin unutulmayan, efsane karakteri Arif ile Robot 216'nın maceralarının anlatıldığı filmde Robot 216, insan olmanın hayalini kurmaktadır. Uzaydan dünyaya çok sevdiği arkadaşı Arif'in yanına gelir ve insan gibi yaşamaya başlar. Sıradan insanlar gibi bir yaşam sürmeye çalışsa da farklılığı kimsenin dikkatinden kaçmaz. Yeni yaşantısını alışmaya çalıştığı sırada aşk da kapısını çalmıştır. Robot olduğunu herkesten saklamaya çalışan 216 bunu başaramaz. FilmBox izlemek isteyen sinemaseverler, seçkin TV platformları, Vodafone TV Kanal 15, KabloTV Kanal 336 ve D-Smart Kanal 19 üzerinden kanala ulaşabiliyor. FilmBox içeriklerine ayrıca, www. filmbox. com websitesi ve FilmBox+ uygulaması kullanılarak bilgisayar, tablet ve mobil telefon ekranlarından da ulaşılabiliyor. SPI International, FilmBox'un yanı sıra Türkiye'de yayın yapan diğer kanallarıyla da kaliteli yapımlar sunuyor. FilmBox Extra, ağırlıklı olarak aksiyon ve gerilim türü filmleri ekranlara getiriyor. SPI International kanalları arasında ayrıca canlı karşılaşma heyecanı da sunan dövüş sporu kanalı FightBox, adrenalin sporu yarışmalarını ekrana taşıyan Fast&FunBox, ödüllü belgeseller sunan DocuBox, dünyanın ilk HD moda kanalı olan FashionBox yer alıyor.


Cemal Nazım Arslan'ın kişisel sergisi 'Mavi' 11 Mart'ta Gru Sanat Galerisi'nde sanatseverlerle buluşuyor. Renk, kaynağından çıktıktan sonra mavi tayfın ucundaki ışık yeryüzüne ve daha derinlerine olan yolculuğunda moleküllerin arasına yayılır ve dağılır. Derin sulardan, gökyüzünden ve uzakta olandan yansıyarak göze ulaşır. Goethe, İnsanlar renkle özdeşleşir; renk, göz ve ruhla bütünleşir der. Bu bağlamda mavi yalnızca uzaklığın duyularımıza fiziksel aktarımı değildir, mavi aynı zamanda belleğin en derin katmanlarına olan yolculukta düşünsel bir mesafeyi anlatır. Cemal Nazım Arslan'ın, Gru Sanat Galerisi'nde gerçekleşen Mavi sergisinde yer alan çalışmalarında doğadaki renk, doku, biçim, hareket ve sesler gibi somut unsurlar gerçek dünyaya doğrudan verilen bir referans olmaktan ziyade soyutlanarak düşünsel bir boyutta harmanlanır. Sergilenen eserler çeşitli bellek yapılarında birbirleri ile etkileşime geçen anılardan doğan dokunulabilir, dinlenebilir, görünür nesneler haline dönüşür. Sanatçının açık ve koyu renkleri kullandığı yüksek kontrastlı çalışmaları fotoğrafik bir dile yaklaşırken, mavinin tonlarının baskın olduğu çalışmaları rengin hafızasını da içine alarak hala kullanılabilir bir belleğe referans verir. Arslan'ın kurşun kalem, mürekkepli kalem, yağlı boya, video ve AR gibi çok katmanlı ve multidisipliner bir yaklaşımla ürettiği eserlerin yer aldığı Mavi sergisi, doğadaki somut unsurlar ile hafızanın akışı ve imgeler arasındaki etkileşimi inceler. Sergi 23 Nisan tarihine kadar Gru Sanat Galerisi'nde ziyaret edilebilir.


Gru Art Galery, 19 Şubat 3 Nisan 2022 tarihleri arasında Cenkhan Aksoy'un Anektoda isimli sergisini ağırlıyor. Anekdota, Cenkhan Aksoy'un tuval ve kağıt üzeri boyamalarından oluşan, özellikle son iki yıla yayılan yoğun bir odaklanma ve üretim sürecinin yansıması. Aksoy'un 2017'ye dayanan resimlerinin bir nevi onarılmış hallerini ve oradan türeyen yeni işlerini de içeren sergide büyük ve orta boy tuvaller, daha küçük ve çeşitli ölçeklerde kağıt üzerine boyamalar ve defter sayfalarından bir seçki yer alıyor. Aksoy'un cömertçe kullandığı malzemeler ve teknikler de üretiminde çeşitlilik ve çokseslilik yaratıyor. Resimlerde ön planda duran renk, Aksoy'un soyut figürlerini görünür kılmakla birlikte çoğu zaman başlı başına bir imgeye dönüşüyor. Tuval ve kağıtlardan kabaran boya katmanları ile yoğun ve birbirine karışmış renkler, resmi içinde kaybolabileceğiniz kaotik bir meta dünyaya, rüyalar katmanına dönüştürüyor. Kağıt üzerine yaptığı çalışmalara özgü seçtiği renkli arka planlar da üzerinde taşıdığı resmin ayrılmaz bir parçası haline geliyor. Akrilikler, alkol bazlı pigmentler ve yol çizgisi boyalarıyla beraber Aksoy son dönem işlerinde refleks boya pigmentlerini de üretim sürecine davet ediyor. Bazı resimlerinde yüzeyde beliren hayvan siluetleri olarak da ifade edebileceğimiz sadeleşmiş amorf formlar ve katmanlar arasına gizlenmiş belli belirsiz yazılı mesajlar izliyoruz. Bu çok katmanlı ve rengarenk olarak tanımlanabilen imge dünyasında bazen kendisini gizleyen bazen de tek başına öne atılan bir otoportre anlayışı mevcut. Farklı jest ve mimiklerle kendisini izleyiciye her seferinde yeniden tanıştırdığı bu otoportreler Aksoy'un sanatsal üretim pratiğinde önemli bir ısrarı ve tutarlılığı da gösteriyor. Cenkhan Aksoy'un işleri ve bu sergi -kendi ismine de gönderme yaparcasına- bir detaydan başka bir bütün türetme, eskinin üzerine yeniyi ekleme, büyük içerisinden daha küçüğü yüceltme, küçükten tek başına bir büyük çıkarma gibi fiziksel boyutların da göreceleştiği bir üretim dünyasını ve kişisel üretim sürecindeki zaman atlamalarını kapsıyor. 'Anekdota' 3 Nisan tarihine kadar Gru Art Gallery'de ziyaret edilebilir. GRU Sanat Galerisi 2021'in Şubat ayında Urla'da açıldı. Farklı disiplinlerden ve farklı estetik kaygılara sahip sanatçıların bir arada yer alabileceği bir koleksiyon oluşturmayı amaçlayan GRU, sanatta bağımsızlığı, çok sesliliği, paylaşılabilirliği destekleyen bir çağdaş sanat galerisi olarak kuruldu. 21. Yüzyılın ilk çeyreği biterken, sanatı, güncel pratiklerin geçmişle olan bağlarını akılda tutan, günümüz dinamikleri üzerine düşünen ve yenilikçi bir perspektiften ele alıyor. Sanatçıların bağımsız üretimlerini sürdürebilmeleri için gerekli maddi koşulların sağlanmasına ve sanatta erişilebilirlik kavramına yaklaşımında, GRU sanatsever ve sanatçı dostu bir galeri işleyiş yapısını prensip ediniyor. GRU, lokal adresi Urla'da çağdaş sanatın bölgedeki izleyiciyle buluşabildiği ve nitelikli sanat eserlerinin sergilendiği bir mekan oluşturmuş olmaktan mutluluk duyuyor.


Cumhurbaşkanlığı himayesinde, Fatih Belediyesi ve Klasik Türk Sanatları Vakfı'nın işbirliği ile bu yıl ikincisi düzenlenen Yeditepe Bienali, kapılarını 7 Ocak'ta sanatseverlere açtı. İstanbul'un dört seçkin mekanı Süleymaniye Külliyesi İmareti Darüzziyafe, Nuruosmaniye Camii Mahzen, Yedikule Hisarı ve Fatih Cam Küp Sanat Galerisi'nde açılan sergiler, geleneksel ile moderni farklı bakış açıları ile ele alan birbirinden ilginç eserlere ev sahipliği yapıyor. 2. Yeditepe Bienali'nde 226 sanatçıya ait 282 eser, 2 ay boyunca sanatseverlerin ziyaretine açık olacak. Tüm eser ve mekanlar, Cam Küp Galeri'de dijital ve üç boyutlu olarak da izlenebilecek. Uluslararası sanat çevrelerinin yakından tanıdığı, Münih Haus der Kunst Müzesi'nin Sanatçılar Kurumu Başkanı Berkan Karpat, bienalin küratörlüğünü üstleniyor. Ziyaretçiler tarihi mekanlarda kendisini loş bir çerçevenin içinde bularak, elindeki el fenerinin yardımıyla eseri inceleme ve seyretme imkanını deneyimliyor. Sanat eseriyle sanatseverin bu özel aydınlatma ortamındaki buluşması, bienalin bir kesinlikten ziyade bir arayışta olduğunu simgeliyor. Yatay sergileme tercihiyle bienal, kitaptan çıkan sanatın mekanla ve şehirle etkileşimine, bütünlüğüne ve açmazlarına dair de bir yolculuğa davet ediyor. Çerçeve fikrini temel alan, çerçeve içi-çerçeve dışı temasıyla yola çıkan bienaldeki sanat eserlerinin bulunduğu mekanla karşılıklı etkileşime açık olması, özgün bir bakış açısı olarak dikkat çekiyor. Berkant Karpat'ın Süleymaniye Darüzziyafe'nin bahçesinde yer alan eserinde gözlemlemek mümkün. Eser, Kur'an Ayetlerinin suyun moleküler yapısı üzerindeki değişimlerini ölçme özelliği taşımakta. Yasin Suresi, özel bir ses frekansı ve titreşim ile dışarıya aktarılırken ziyaretçiler, bu esere pirinçten iletkene dokunarak, surenin tenlerinde meydana getirdiği etkiyi interaktif olarak hissedebiliyor. 2. Yeditepe Bienali'nin açılışında konuşan Fatih Belediye Başkanı M. Ergün Turan, İstanbul'la özdeşleşmiş bu özel mekanların birer sanat platformu olarak değerlendirildiğine, İstanbul'a yeni kültür sanat noktaları kazandırıldığına dikkat çekti. Turan, bienalin hem seçilen ilham verici temasıyla hem de eserlerin zihinlerde yarattığı zengin çağrışımlar ve sergilenme tarzlarıyla, verimli sanatsal tartışmalara imkan sağlayacağına inandığını ifade etti.


1986 Mersin doğumlu Ceren Göğebakan, İzmir ve Almanya'da Bilgisayar Mühendisliği okudu. Çok yönlülüğün yarattığı farklı vizyona inanan Ceren, yüksek lisansını iletişim alanında yapıp Sanat Terapisi alanında eğitim aldı. Genelde sürrealist ve soyut çalışmalar yapan Ceren, sanatın terapötik değerine ilgi duyuyor... Eserlerinde metaforlardan, hayallerden, fantezilerden ve duygulardan özetle dilin ifadede yetersiz kaldığı noktada tüm sembollerden besleniyor... Ceren, sanatın sınırsız bir dil olduğunu düşündüğü, dilin sınırlamalarını kaldırdığı için hayal gücünü ve düşüncelerini sanat yoluyla ifade etmeye değer veriyor ve sanatın iyileştirici etkileri olduğunu düşünüyor. Ceren'in çalışmaları; edebiyattan, felsefeden, psikolojiden, kültürel tarihten gözlemleme ve çalışmanın soyut ifadesine dayanır. Sanatında kurallara bağlı kalmadan, özgür hissetmeye ve ifadeye odaklanır. Çoğu zaman büyük boyutta tuvallerle çalışmayı, karışık medya, doku ve bıçak kullanmayı tercih ediyor. Bu büyük işler, ilk akrilik katmanın üzerine yağlı boya kullanılarak stüdyosunda tamamlanıyor. İstanbul'da önemli galerilerle sergiler yapan Ceren, Haziran ve Temmuz aylarında İstanbul ve Bodrum'da planlanmış yeni sergilere hazırlanmaktadır.


Soyut ve sürreal çalışmaları ile son dönemde öne çıkan sanatçı Ceren Göğebakan uzun zamandır üzerinde çalıştığı eserleri içeren Sınırların Ötesinde Sürrealizm isimli kişisel sergisi ile 10 23 Eylül 2022 tarihleri arasında Ataşehir Cemal Süreyya Kongre Merkezi'nde sanatseverleri deneyimlenmesi gereken bir sanat yolculuğuna çıkarıyor. 10 Eylül tarihinde açılıp 23 Eylül tarihine kadar ziyaret edilebilecek, sanatçının soyut ve sürreal eserlerini barındıran Sınırların Ötesinde Sürrealizm adlı sergi ile sanatçı, sanatseverleri gerçek dünyadan kısa bir kaçışa ve bir hayal dünyasına davet ediyor. Ceren Göğebakan'ın soyut ve sürreal esintiler bulunduran resimleri, evrenin doğasıyla barışık olsa da daha çok insanın ruhsal atmosferine odaklıdır. Burada resim içerisinde bulunan sembolik imgeler sanatçının yaşadığı duyguları dışa vuran bir yüzey görevindedir.. Bu yüzeyde nesnelerin yerleştirilişi, parlak alanlar, detayda yer alan sembolik ifadeler her şey hesaplanır ve tekrar tekrar tasarlanır. Bunca çabanın tekrarın birden fazla amacı vardır; arzunun tasarımı, haz, varolanın dışavurumu. Aklın, geleneklerin, alışkanlıkların denetiminden uzak, bilinçdışı gerçeklerini yansıtan, bilinen ile bağını kesip kendince bir gerçek yaratmak amacını güden sanatçı, bir ruh hali olan sürrealizmi kullanarak, onun karşı çıkan tavrıyla tekinsiz olana ulaşmak, bilinçsiz arzularımıza dokunmak, hayalleri hayata geçirmek için gerçekliği yıkmayı amaçlamıştır. Eserlerinin temelinde, dayatılmış olan sınırlara ve normlara meydan okumak ve özgürlük arayışı yer alıyor. Sanatçının tüm bu özgürlük, sınırların ötesinde olana ulaşma ve çerçevenin dışına çıkma arzusunu gerçekleştirebilmesi için umut ve cesaret kavramlarına duyduğu ihtiyacın iz düşümlerini soyut eserlerinde izleyebileceksiniz. Sergide izleyeceğiniz soyut eserleri ile sanatçı ihtiyaç duyduğu umut ve cesareti iddialı metaryaller, göz alıcı renkler ve parlaklık kullanarak sanat eserlerinde simgelemişir. Soyut resimleri ile çocuksu bir sadelik ve kendilik yaratmayı, içinden geldiği gibi olma halini esas almıştır. Tüm bunları yaparken deneysellik kavramını ön planda tutarak sorgulamaya ve denenmemiş teknikleri, metaryalleri denemeye cesaret göstermiştir. Ceren Göğebakan, Ataşehir Belediyesi sponsorluğunda gerçekleşecek olan Sınırların Ötesinde Sürrelizm adlı sergisi ile tüm sanatseverleri sınırların ötesinde bir deneyime davet ediyor.


Geçen yıl müzik sektörüne hızlı bir giriş yapan Ceren İpar, sözleri kendisine ait olan yeni teklisi Biçare ile tüm dijital platformlarda yerini aldı. Müziğe hayatının her anında yer vererek bir yaşam biçimine dönüştüren Ceren İpar, geçen yıl Alim Yapım çatısı altında ilk şarkısını çıkarmıştı. 2021 yılı itibarıyla yalnızca sesi ile değil söz yazarı ve besteci kimliğiyle de adından söz ettiren Ceren, yeni şarkısı Biçare'yi müzikseverlerin beğenisine sundu. Yolun başında olduğunu ve bu yolda emin adımlarla ilerlemek istediğini ifade eden Ceren, yeni şarkısı için oldukça heyecanlı. Müzik hayatında birçok ilki yaşayan genç şarkıcı Biçare için; Daha önce şarkı yazma ve besteleme ile ilgili bir tecrübem yoktu. Biçarenin sözleri birden içimden döküldü, ben de kaleme aktardım. Ardından her şey çok hızlı gelişti. Olcay Bozkurt ile şarkıyı besteledik ve kendimi anlatabildiğim güzel bir hikaye ortaya çıkmış oldu. dedi. Ceren İpar'ın yeni teklisi Biçare, tüm dijital platformlarda!


Sanatçı Cevdet Erek'in Arter'deki galeri mekanına özel olarak tasarladığı sesli bir mimari yerleştirmeden oluşan Bergama Stereotip başlıklı kişisel sergisi açıldı. Selen Ansen'in küratörlüğünü üstlendiği sergi, hareket noktası olarak aldığı Büyük Bergama Sunağı'nı ve serüvenini yeniden yorumluyor. Bergama Stereotip, 09 Ağustos 2020 tarihine kadar Arter'de, Galeri 1'de ziyaret edilebilir. Cevdet Erek'in Almanya'nın Bochum şehrindeki Turbinenhalle'de Ruhrtriennale kapsamında ilk kez 2019 yılında sergilediği, ardından Berlin'deki Hamburger Bahnhof Müzesi'nin tarihi binasında gösterilen Bergama Stereo başlıklı yapıtının devamı ve bir varyasyonu niteliğindeki bu yerleştirme, hareket noktası olarak aldığı Büyük Bergama Sunağı'nı yeniden yorumluyor. Zeus Sunağı olarak da bilinen Helenistik dönem yapısı Büyük Bergama Sunağı, Pergamon Krallığı'nın Galatlara karşı kazandığı savaşın ardından MÖ 2. yüzyılda inşa edildiği ve içinde kurban törenlerinin gerçekleştirildiği tahmin edilen bir açık hava anıtıdır. Günümüzde İzmir'in Bergama ilçesinin merkezinde yer alan antik kent Pergamon'da 19. yüzyılda yürütülen arkeolojik kazılarla bulunan anıtı çevreleyen Büyük Friz üzerinde, gökyüzündeki Olimpos tanrıları ile yeraltı devleri Gigantlar arasındaki savaşın tasvirleri yer alır. 20. yüzyılın başında Büyük Sunak'ın kalıntıları Osmanlı İmparatorluğu sınırları içindeki Bergama'dan, yeni kurulan Alman İmparatorluğu'nun başkenti Berlin'e taşınıp burada yeniden kurgulanarak, sunak için özel olarak inşa edilmiş bir müze olan Pergamonmuseum'da sergilenmeye başlandı. Kalıntıların bu tarihi yer değişikliği süregiden tartışmaların konusu oldu. Bergama Stereo'nun bir bölümünü içinde barındıran Bergama Stereotip, hem Büyük Bergama Sunağı'nın hem de yapıtın önceki versiyonunun mirasına işaret eden bir kalıntı rolü üstleniyor. Sanatçının yapıtı, beyaz mermer kullanılarak inşa edilmiş antik sunağın yapısını soyutlayarak hoparlörler ve hoparlör kasaları da içeren bir ahşap konstrüksiyona dönüştürüyor; Tanrılar ile Giantlar arasındaki savaştan sahnelerin betimlendiği Büyük Friz'i, sergi mekanına farklı sesler yayan bir hoparlör frizi olarak yeniden yorumluyor. Bergama Stereotip, işitsel simetriye vurgu yapan stereo kelimesinin yerine, tekrar ve kalıplaşma düşüncesine işaret eden stereotip kavramına odaklanıyor. Yapıtın İstanbul'da aldığı Bergama Stereotip ismi, bir önceki versiyonun başlığını devam ettirip aynı zamanda ondan farklılaşarak eseri çevreleyen yorum katmanlarını yansıtıyor. Bergama Stereotip, Bergama Stereo'da da olduğu gibi, mimariyi, tarihselliği ve sesi merkezine alıyor. Büyük Bergama Sunağı'nda görsel unsurların üstlendiği işlevi, sanatçının bu yapıtında işitsel unsurlar yerine getiriyor. Sesin yolculuğu, aynı zamanda sunağın tarihsel serüvenini açığa çıkarıyor. Bir sesi değiştirerek, gecikmeyle geri gönderen ve sesin kaynağından uzak bir yerde duyulmasına dayanan yankı fenomeninde olduğu gibi, sesin Bergama Stereotip'teki yolculuğu da zaman ve mekan olarak uzak olanın duyulabilmesine olanak tanıyor. Bergama Stereotip'te gezinen izleyicinin hareketleri sonucunda farklı kombinasyonlarla işitilen sesler, her tekrar eyleminin bir başkalaşmayı da içerdiğini, değişim ve yenilik imkanının tam da bu başkalaşmada yattığını hatırlatıyor. Bergama Stereotip, şimdinin geçmişe bakıp onu baştan ele aldığı, bakılabilir, dinlenebilir, üzerinde yürünebilir ve hatta ritimleriyle dans edilebilir bir yapıya dönüşüyor.


Mixer'in, ilki 2015 yılında gerçekleşen ve baskı sanatına odaklanan uzun soluklu sergi serisi Printed, bu yıl 6. edisyonu olan ve küratörlüğünü Kerimcan Güleryüz'ün gerçekleştireceği Printed'20 ile izleyici ile buluşmaya hazırlanıyordu. Küresel salgın Covid-19 pandemisi nedeniyle Nisan ortasında gerçekleştirilmesi planlanan Printed'20 sergisini ileri bir tarihe erteleyen Mixer, bu zamana kadar gerçekleştirilen Printed sergilerinden bir seçkiyi çevrimiçi olarak izleyici ile buluşturuyor. Baskının tüm özelliklerine yer veren ve 5 senedir Printed sergilerine ışık tutan Printed Re-visited seçkisinde, daha önce Mixer'de görmüş olabileceğiniz baskı sanatına dair farklı medyumlar ve düşünce biçimlerinde üretilen işlere ek olarak kimi sanatçıların son dönem çalışmalarına da yer veriyor. Örneğin en üst görselde paylaşılan Işıl Eğrikavuk, but you don't look turkish, fotoğraf, arşivsel pigment baskı photography, archival pigment print, ed.3+1AP., 2018 gibi. Printed Re-visited, çevrimiçi olarak Eda Kehale Argün, Prof. Dr. Marcus Graf, Doç. Ozan Bilginer'in konuşmacı olarak katılacağı ve Hamit Hamutçu'nun moderasyonunu yaptığı bir etkinlik ile 8 Mayıs 2020 Cuma günü açılıyor. Baskı alanındaki geniş bilgisi ile Eda Kehale Argün, neredeyse imkansız görünen bir konuyu ele alarak Türkiye'de baskı üretiminin son 30 yılına ışık tuttuğu Printed'17: The Multiplier Effect sergisinin seçkisini yapmıştı. Eğitmen ve küratör Prof. Dr. Marcus Graf Printed'19: The Multiple Choice sergisi ile baskı üretiminin sınırlarını sorgulayarak, farklı fikir, estetik ve yöntemlerin harmanlanmış bir hali olarak çağdaş sanatın bugünkü çoğulcu tavrını izleyiciye yansıttı. Hacettepe Üni. Güzel Sanatlar Fak. Resim Bölümünde çalışan akademisyen- sanatçı Doç. Ozan Bilginer Printed'18'e sergisinde yer almıştı. Baskı teknikleri, bunun sanatçıların pratiklerindeki yeri ve edisyonlu işler ile ilgili konuların konuşulacağı etkinlik 8 Mayıs Cuma, saat 16:00'da Zoom üzerinden gerçekleşecek. Kaydedilen yayın daha sonra Mixer'in Youtube hesabından yayınlanacaktır. Ayrıca, önceki yıllarda hazırlanan ve baskı sanatının tarihini, gelişim sürecini ele alan Printed sergilerine ait görsel, dijital katalog ve röportajlar da Mixer'in web sitesinde erişime açık olan kaynaklar arasında yer alıyor. Sergiyi hem Kunstmatrix üzerinden sanal tur ile gezebilir, hem de Mixer'in web sitesinden eserleri tek tek inceleyebilirsiniz.


Geçtiğimiz yıllarda sosyal medya henüz bu kadar yaygın kullanılmıyorken blog yazmaya başladı. Ardından bir Instagram hesabı açarak içsel yolculuğunu ev hanımlığı, evlilik, annelik, komşuluk deneyimleriyle harmanlayarak insanlarla paylaşmaya başladı. Kendine has üslubu insanlar tarafından çok sevildi ki ilk kitabı İyiyim Oturuyorum defalarca tekrar baskı yaptı. Ceylan Taş ile bu ilmek ilmek örülen hikayesi ve ikinci kitabı Eyvahlar Olsun'a dair bir sohbet gerçekleştirdik. Mutluyum. Kendime ait büyük ve güzel bir parçayı alıp kutuma koyabildiğim için mutluluk hissediyorum. Başta bu coşkulu bir gururdu çünkü o zaman o duyguya ihtiyacım vardı, şu an baskın olan sakinlik ve bu benim için her şeyin üstünde. Olmadı hiç. Çünkü kıyaslama önüne geçip kontrol edebileceğim bir durum değil, o sulardan uzak kalmak daha mantıklı geliyor. Belki de tam tersi, belki bu kitap daha iyidir. Çünkü zaman geçtikçe daha çok gezmiş görmüş okumuş bilmiş oluyoruz, bu bir şey muhakkak katmıştır, yani belki ikinci kitapla ilkini temize çekmişimdir. Yani umarım. Bana daha rahat bir alan gibi geldi, çünkü kurdun mu yaşadın mı öldün mü kaldın mı kimse bilmiyor anlamıyor. Daha havadar. Serbest. Görülmemiş bir şey değil, çünkü görülmemiş yazılmamış çizilmemiş bir şey kalmamış olabilir artık. Mangal yellerken bir yandan alnının terini silmek, doyunca göbeğine şaplak atmak ya da turşu bidonlarını arka balkonda saklamak gibi basit bir düzlük. Ben o düzlüğe çiçekler diktiğimi hayal ettim. Hayat... Böyle deyip bıraksam çok havalı olur, ama hayat dediğim işte annem teyzem halam falan. Üst komşum ya da market sırasında önümde bekleyen teyze ya da yanımdan aceleyle geçen amca. Kediler, kuşlar, su dolu çukurlar. Bunlar. Gören gözle bakana elbette yol gösterir. Anlayan kalpte, bir yaprağın yere düşüşü bile bir mana muhakkak buluyor. Ha ne gerek var bunca manaya, bu kadar manayla ne yapacağız ama buluyor mu, buluyor. Çünkü temelde birleştiğimiz yer aşağı yukarı aynı. Her şeyden sıyrılıp yalın halimize varınca birbirimize çok benziyoruz. Ben Reyhan değilim, ama Reyhan'ı anlayarak yazdım, Perihan'ı da, Neriman'ı da. Teyzeyi anlamadım sadece inşallah anlamam onu hiç. Bir yanım ölene kadar yazmaya devam edeceğim derken diğer yanım Bittin kızım sen! diyor. Hangi yanımı güçlendirebilirsem yolu o belirleyecek. Çok şey var, kendim anladıkça onlara da söyleyeceğim. Kıymet veren herkese teşekkür ederim.


Charlie Chaplin'in en bilinen filmlerinin başında yer alan 1936 yapımı Modern Zamanlar, 1929 yılındaki sosyal ve ekonomik krizi tüm çıplaklığı ile gösteren bir filmdir. Amerikan Endüstriyel Şirketi'nde çarklı makinelerin arasında sıkışıp kalan hayatları konu alır. Başroldeki Charlie Chaplin, Şarlo karakteri ile karşımıza çıkar. Film makineleşme üzerinden devam eder. Şarlo'nun otomatiğe bağlanmış hayata isyan etmesi ve psikolojik bunalıma girmesi sonucu akıl hastanesinde yatması, akıl hastanesinden çıktıktan sonra elinde kırmızı bayrak sallarken komünist olduğu zannedilmesi bunun sonucunda ceza alması, cezası bittikten sonra evsiz bir kız ile tanışması ve sonrasındaki yaşananları anlatır. Tren istasyonundan sürü halinde çıkan mavi yakalı işçiler etraflarına dahi bakmayarak iş yerlerine yetişmeye çalışmaları sistemin kölesi olduklarını ve insani dürtülerin yok olduğunu hem kendilerine hem de topluma yabancılaşmalarını da ele alır. Dönemin toplumsal sorunlarına ve panoptikon iktidar tarzına kendi mizahı ile karşılık vererek seyirci ile buluşturur. Otoriter kontrol sistemlerini oluşturmaya çalışan imparatorlukların yeni bir yapı sistemi oluşturmak istemeleri sonucu ortaya çıkmıştır. Samuel Bentham'dan yapı tasarlanması isteniyor ve Bentham'da kardeşi Jeremy Bentham ile birlikte 1785 yılında Panoptikon adını verdikleri hapishane modelini tasarlar. 'Pan' ve 'opticon' sözcüklerinden türetilmiştir. Temel düşünce geniş olan kitleyi bir arada tutmaktır. Yapının merkezinde gözetleyici yer almaktadır ve kimse gözetleyiciyi görmemektedir. Görünmeden gözetlemenin temel amacı kişiye izlenmese dahi izlenmişlik duygusunun verilmesidir. Böylelikle kişi kendini otoritenin buyurduğu şekilde hareket etmeye zorlar. Yuvarlak yapıda tasarlanan binanın hem dışa hem içe bakan pencereleri vardır, çevresinde ana hücreler yer alır ve hücreler meydana bakar. Meydanın ortasında ise gözetleme kulesi yer alır. Hücrelerin ışık alması ve pencereleri gözetleyicinin güçlü olmasına yönelik tasarlanır. Pencerelerden birinin amacı sadece ışık alması için tasarlanırken diğeri hücrelerdeki kişilerin görünürlüğünü artırmaya yönelik yapılmıştır. Böylelikle mahkumların hiçbiri gözetleyicinin orada olup olmadığını anlayamaz. Kuleden hücrelere ışık verildiğinde mahkumların hiçbiri gözetleyiciyi görmemekle beraber iktidara sahip olan gözetleyici her mahkumun siluetini görebilmektedir. Sonuç olarak mahkumlar her zaman izlendiklerini düşünerek otorite altında olduklarını hisseder. İşverenin işçilerini kamera yolu ile izlemesi ve işçilerin işverenden müthiş korku duyması, ne zaman izlendiklerini bilmedikleri için her zaman otoriteye uymaları, hal ve hareketlerindeki en ufak bir yanlış ya da işte ufak bir aksamanın olması halinde gözetleyicinin yani işverenin uyarıda bulunması panoptikon iktidar tarzına bir örnektir. Şarlo'nun tuvalete gidip sigara içtiği sahnede gözetleyicinin anında görmesi ve ikaz etmesi, işçilerin yavaşladığı esnada gözetleyicinin hızlanmaları gerektiği hususunda uyarı da bulunması da bir örnektir. Büyük ekranların yanlarında yer alan, statü olarak üstün olan işçiler de gözetleyicinin bekçileridir.


Bu yazıyı okurken, içeriğimize konu olan Christopher McCandless, nam-ı diğer Alexander Supertramp'ın hayat hikayesi bize kaç yaşına geldiğimizi tekrar anımsatabilir. Anımsayacak olanlar bunun nedenini bu satırlar arasında bulacaktır. Tabiatın göbeğine gitmek, birçok insan için oldukça cazip imkanları terk edip yabana, atalarımızın mekanlarına doğru yol almak, otostopla tüm ülkeyi gezmeye kalkışmak, kariyerin bir 20. yüzyıl icadı olduğunu söyleyip onu reddetmek ve doğada da handiyse sıfır alet edevatla yaşamayı başarmak... İşte anlatacağımız bu esaslı öykünün kahramanı, hatta tanındıktan sonra birçokları için de kahraman edası taşıyan bu genç adam, ebeveynlerinin ona çizdiği yolu yürümek için değil de meğer bu hikayeyi yazmak için dünyaya gelmiş. 12 Şubat 1968 yılında Amerika'nın Kaliforniya eyaletinde doğan Christopher McCandless, anlaşılan o ki vahşi yaşamı, doğanın içinde barınmayı sonradan arzulayan biri değildi. Bu onun, tabiri caizse kanında vardı. Kız kardeşi Carine McCandless'in ağabeyi hakkında söyledikleri bu açıdan dikkate değer: 3 yaşında iken gece yarısı evden çıkıp, komşumuzun 6 sokak ötedeki evinde gizli gizli şeker yerken bulunmuştu. Maceracılık, onun ruhunda her zaman vardı. Doğumundan sonra çocukluk yıllarını ailesiyle Washington'ın zengin bir bölgesinde geçiren Amerikalı gezgin parlak bir eğitim hayatına imza atar. Okuldaki takdire şayan başarılarıyla ve nitelikli bir atlet olmasıyla bilinen Christopher McCandless 1990'ın yaz aylarında Emory Üniversitesi'nden oldukça başarılı bir dereceyle mezun olur. Burada antropoloji ve tarih bölümlerinde çift anadal yapmayı başaran maceraperest, daha sonra göreceğimiz üzere edebiyata da ilgi duymaktan geri durmaz. Anne ve babasının bitip tükenmeyen münakaşaları, Christopher McCandless'in belki de toplum hayatını sorguladığı ilk meselelerden biri olur. Annesi ve bir mühendis olan, NASA için çalışan, uzaya ilgi duyan babasının bir danışmanlık şirketinden büyük karlar elde etmesi, özgür ve gözü tabiata bakan Christopher McCandless'in hoşuna gitmeyen bir başka durum olur. Belki içinde yıllar yılı biriktirdiği çekip gitme ve doğada yaşama isteği, çevresindeki modern toplumun zayıf yanlarını gördükçe daha da şahlanır. Öyle ki herkes ondan okulunu bitirip iyi bir kariyer yapmasını, iyi bir eşe sahip olmasını, düzenli bir hayat yaşamasını beklerken onun gözü ''yükseklerde'', dağda, bayırda, yabandadır. Üniversite döneminde biriktirdiği yaklaşık 25.000 Amerikan dolarını açlıkla mücadele eden bir vakfa bağışladıktan sonra artık serüven başlar. Mezuniyetinden kısa süre sonra, kimseye tek kelime etmeden arabasına atlar ve yola koyulur. Artık zaman, onun zamanıdır! Yola koyulduğunda 22 yaşında olan Christopher McCandless, özgür iradesiyle Arizona'nın yolunu tutar. Kanyon ve çölleriyle bilinen, Büyün Kanyo'nuyla insanları kendisine hayran bırakan Arizona bu genç adamın da ilk uğrak mekanıdır. İnsanların genellikle her şeyi yapabilecek kadar güçlü hissettiği yirmi iki gibi bir yaş, hele bir de serüvenlerle yaşanıyorsa kim bilir kalp nasıl atar? İşte ancak böyle tarif edebileceğimiz bu seyahat sırasında Christopher arabadayken sele yakalanır. Aracın çamura çakılı kalması nedeniyle yola yürüyerek devam etmek durumunda kalır. Christopher'ın başına gelen bu aksiliğe verdiği reaksiyonsa kendine özgüdür: Araba çamura saplanıp kaldı mı? Öyleyse o da kimliğini ve cebindeki son parayı da yakıp serüvene yayan olarak devam edecektir. Nitekim öyle de yapar. Dünya, dediğimiz kocaman evin içinde, tıpkı arzuladığı gibi, paradan ve bir kimlikten uzakta, yüreğinin götürdüğü yere doğru hareket eder. 1990'dan 1992'ye kadar trenlere kaçak binerek, otostop çekerek, yürüyerek Amerika'yı gezer. Ülkenin hemen her yerine adım atmayı başaran gezginin artık kendine taktığı bir lakap da vardır: Alexander Supertramp. Kendisine, kararı dışında verilen isimden de arınma yoluna böyle gider. Tramp, İngilizcede ''berduş'' anlamına gelir ve o kendini bir ''süperberduş'' olarak tanımlar. Bu berduş sözcüğü, özellikle 1960'lardaki gezginlerin kendilerine taktıkları bir isimdir. Hipster anlayışına bağlı, ülkeyi baştan sona dolaşan gençler kendilerini bu isimle tanımlarlar. Christopher da, kendisinden yaklaşık otuz sene önce yeşeren bu anlayıştan hareketle artık Alexander Supertramp adını taşır. İki senede ülkeyi boydan boya gezmesinin içinde, bir kano satın alıp kilometrelerce kürek çevirmesi ve Meksika'ya gidip dönmesi gibi maceraları da vardır. 2 yılın ardından görkemli tabiatı, yaban hayatıyla bilinen Alaska'ya gitmeye karar verir ve bu yolculuk sırasında güzel insanlara da tesadüf eder. Onu arabalarında misafir eden Jan ve Rainey çifti ve sevgili berduşumuzun Alaska'ya gitmek adına para kazanmak için çalıştığı çiftliğin sahibi Wayne bunlardan birkaçıdır. Christopher McCandless, nam-ı diğer Alexander Supertramp, otostopla Alaska'nın Fairbanks şehrine ulaşmayı başarır. Ancak o; yabana, daha da yabana, en yabana gitmeyi arzular. Tabiatın iyice merkezine girmeyi hayal eden gezgin son kez 28 Nisan 1992'de, onu kamyonetiyle yaban hayata bırakan Jim Gallien tarafından görülür. Gallien ona bir çift bot, biraz yiyecek verir ve bazı önerilerde bulunur. Jim Gallien ayrıca, Chris'in hayatının anlatıldığı ''Into the Wild'' filminde de yine kendisini oynar. Chris, Jim'in yanından ayrıldıktan sonra tam tamına 64 kilometre yolu yayan kat eder. Alaska'daki Teklanika Nehri'ni geçer ve karşısına kullanılmayan, boş bir otobüs çıkar. Oraya bugün de nasıl geldiği bilinmeyen otobüs, Chris için bir yuva olur. Yanında yaklaşık 5 kg pirinç, bir yarı otomatik tüfek, irili ufaklı birkaç kamp ekipmanı ve yerel bitkiler üzerine yazılmış bir kitap da dahil olarak birkaç kitap vardır. Süperberduş, bu otobüste tüm yetersiz donanımına rağmen 112 gün geçirmeyi başarır. Tüm zaman zarfında, tıpkı ilksel insanların yaşadığı gibi yaşamaya kalkışır. Kirpi, kuş, sincap, geyik avlayarak karnını doyurur. Kendini yerleşik bir düzen üzerine inşa edilen bir bölgeden çekip çıkaran ve dokunulmamış yaban hayatın kollarına atan Chris, burada geçirdiği 112 günü de not eder. Tam olarak içinde bulunduğu aydan dahi haberi olmadığını, soru işaretinden anladığımız Chris dikkat ederseniz notunda kendisine taktığı lakabı değil, gerçek adını kullanır. Bu belki de, artık şehre dönme isteğini, kimliğini geri alma isteğini ya da hiç değilse gerçek adını kullanırsa buradan kurtulmasının daha mümkün olduğunu ümit ettiğini gösterir. Yaz aylarındaki gibi rahat avlanamadığı için karnını doyuracak başka çareler arar. Sonunda, onu felakete sürükleyecek olan meyve ve bitki köklerini toplamaya başlar. Hedysarum Alpinum adıyla bilinen zehirli bir tohumu yiyip zehirlenen gezginin 12 Ağustos'ta günlüğüne kaydettiği son not şudur: Harikulade böğürtlenler. Dikkat ederseniz, cümleyi ''güzeldir'' ile değil de ''gerçektir'' ile bitirmektedir. Belki bu da, onun bir tür ''hakikati arayan bir yolcu'' olduğunu gösterir. 24 yaşında hayatını kaybeden Chris, geriye birçoğumuzun ancak bin bir tedbirle yapabileceği şeyleri neredeyse hiçbir şeyi olmadan yapabildiği bir öykü bırakır. Cansız bedeni, 112 gün konakladığı otobüste 6 Eylül 1992'de, bir geyik avcısı tarafından bulunur. Öldüğü 18 Ağustos günü, yaşamının bitmesine kısa bir süre kala yanındaki kitaplardan birinin son sayfasını koparır ve oraya şunu not düşer: Mutlu bir hayat yaşadım ve bu yüzden Tanrı'ya müteşekkirim. Hoşça kalın, Tanrı hepinizi kutsasın. Chris'in Jack London, Tolstoy gibi dünya devlerinin eserlerini de yanında gezdirdiği bilinen bir diğer gerçektir. Gelelim izleyenlerin hayran olduğu, hatta birçok insana ilham veren Into the Wild filmine. Yazar Jon Krakauer'in, 1996'da yazdığı Into the Wild kitabı, Chris'in bu macera dolu yaşamını anlatır. Yer yer eleştiri yağmuruna tutulan, yer yer de sevilen kitap 2007'de usta aktör Sean Penn tarafından filme çekilir. Oscar başta olmak üzere pek çok mecra ve dalda aday gösterilen filmin oyuncu kadrosunda Emile Hirsch, Vince Vaughn ve Catherine Keener yer alır. Sadece yoluma çıkmayın ve beni doğa ile yalniz birakin.


Sultan Ahmet'in yıllardır saklanan gizemli elması İncilerin Yıldızı hakkında yazılmış, geçmişle bugünün iç içe geçtiği tarihi macera romanı Nakkaşın Sırrı, Portakal Kitap etiketiyle raflardaki yerini aldı. Kutsal topraklara götüreceği emaneti de canını da teslim edebileceği en yakın dostuna gitti İskender. Gezgin, hem İskender'in aşkına hem de cihanın izlediği Kevkeb-i Dürri'yi kendi emaneti saydı. Lakin belki de bu yüzdendir, her şey başından ayandır, hiçbir şey kolay olmayacaktır. Aylin, farkında bile olmadan kendi sırrını çözmeye çalışıyor fakat gide gide tablonun içinde kayboluyordu. Birkaç adım arkasında yıllarca en çok kaçtığı şey; aşk, adım adım kendisine yaklaşıyordu. Soluk soluğa okunacak bu romanda doğru soruları sorduğunuzdan emin olun! Bir ayağı geçmişte, diğer ayağı günümüzde ilerleyen romanın hitap ettiği kitle oldukça geniştir. Dostluğu, aşkı, sevgiyi, sadakati sorgulayan Çiğdem Aldatmaz, Nakkaşın Sırrı'nda aksiyonu yüksek bir çalışmayla okurunun dikkatini dağıtmadan, ama yoğun bir anlatıyla çıkıyor karşımıza. Çiğdem Aldatmaz bir tablonun sırrı üzerinden kalplerdeki en büyük sırlara bakıyor; aşka, sadakate, dostluğa... Bunları yaparken kavramların tarihler arası bağlamını da göstermeyi ustaca başarıyor. Okur hem tablonun sırrını öğrenmek için çeviriyor sayfaları hem de kalplerde olup biteceklerden sonra açığa çıkacak sırrı görmek için.


Next Pera Art Gallery, ödüllü ressam İbrahim Coşkun'un sergisi ve dünya gezgini performans sanatçısı Çiğdem Yorgancıoğlu'nun MIM CHI 360 Dans performansı ile sanatseverlere kapısını açıyor. Tiyatro Eğitmeni, Temel İş Sağlığı Uzmanlığı, Adli Psikoloji Uzmanlığı, Bilgi Teknolojileri, Enerji gibi sektörlerde Sözleşme Yönetimi konusunda Adli Bilirkişilik, İç denetçilik, Risk Uzmanlığı, Yüzücülük ve Dalgıçlık gibi farklı yetkinliklerine dair eğitim ve atölyelerini Türkiye ve yurt dışında sürdüren ekonomist eğitmen, dünya gezgini performans sanatçısı Çiğdem Yorgancıoğlu bu kez MIM CHI 360 ile NEXT PERA ART GALLERY'de ressam İbrahim Coşkun'un kişisel sergisinde sahne alacak. Resim, fotoğrafçılık, seramik ve heykel gibi farklı sanat dallarından sergiler sunacak olan NEXT PERA ART GALLERY, Ben Anadolu adlı eseriyle Sedat Simavi Resim Ödülünü alan İbrahim Coşkun'un kişisel sergisine ev sahipliği yapacak. Serginin açılış kokteyli performans dansı ise 5 kıtada ülkemizi temsil eden, 107 farklı ülkeyi ziyaret etmiş ve etkinlikler yapmış gezgin ressam ve performans sanatçısı H. Çiğdem Yorgancıoğlu'nun MIM CHI 360 özgün etnik doğaçlama füzyon dansı ile gerçekleşecek. Etkinlik 13 Ekim 2023, saat: 17.30'da gerçekleşecek.


Muhammet Uzuner ve Arzu Gamze Kılınç tarafından 2017'de kurulan Cihangir Atölye Sahnesi tiyatro oyunları sahnelenmesinin yanı sıra atölye çalışmalarına da devam ediyor. Daha önce Temel Oyunculuk eğitimi almış, profesyonel olarak sinema ya da televizyonda oyunculuk yapmak isteyen veya bu alanda kendini geliştirmek ve 16 yaşından büyük olan herkese açık olacak olan Kamera Oyunculuğu Atölyesi 7 Aralık Cumartesi günü başlıyor. Kanbolat Görkem Arslan ve Kıvanç Kılınç eğitmenliğinde, Kamera Oyunculuğu Atölyesi 4 ay sürecektir. Senaryo Analizi, Karaktere Yaklaşım, Çekim Tekniği Bilgisi, Kamera ile Uygulama, Profesyonel Yönetmenle Uygulama, Sektörel Bilgi ve Audidition Uygulamaları dersleri toplam 96 saat ve 4 ay sürecektir. Kamera Oyunculuğu Atölyesi hafta içi gündüz, hafta içi akşam veya hafta sonu seçenekleriyle açılacaktır. Cihangir Atölye Sahnesi'nin Kamera Oyunculuğu Atölyesi'nin yanı sıra Oyun Atölyeleri ve Temel Oyunculuk Atölyelerinde de sezon boyunca kayıtlar devam edecektir.