Bazı insanlar hayatınızda dönüm noktası niteliğindedir. Çalıştığı markalar için Müge Ulusoy da böyle bir öneme sahip. İşini tutku ile yapan ve pek çok ünlünün ve işinde başarılı olmuş markanın güvenli limanı olan Marka İletişim Danışmanı Müge Ulusoy; güçlü empati yeteneği ve 24 yıllık sektörel tecrübesi ile işine sevgisini, emeğini ve ruhunu koyarak Türkiye'nin başarılı kadınları arasında yerini koruyor. Eskişehir Anadolu Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro bölümü mezunuyum. İzmir Devlet Tiyatrosunda 1 yıl konuk sanatçı olarak tiyatro oyunculuğu yaptıktan sonra bazı deneyimler kazandım. 23 yaşında İzmir'de bulunursam mesleğim ve kariyerim adına pek çok şeyi kaçıracağım duygusuna kapılarak İstanbul'a geldim. Şimdi düşününce aldığım en doğru kararlardan biri olduğunu görüyorum. O yıllarda İstanbul'da Tiyatro yapmak pek kolay değildi ve bana televizyon kapılarını açmıştı. İyi ki de öyle olmuş. Böylece televizyon ve sinema vazgeçilmezlerim arasına girdi. Tv'de oyunculuk yaparken kamera arkası işler yaptığımız sinema televizyon mezunu olan kardeşimle birlikte şirketimizi kurduk. 2005'te kardeşim evlenip Ankara'ya yerleşince, yoluma yalnız devam etmek durumunda kaldım. Bu sebeple dizi oyunculuğuna bir süre ara verdim çünkü o an yaptığım işin kalitesi adına bu karar aldığım en doğru karar gibi geliyordu. Bugünlere dek çalıştım, çok çalıştım ve hep çalıştım. Önceki yıllarda, iki dizi Pt1 ve Pt2 olarak arka arkaya yayınlanırdı. Çocukların aileleriyle izleyebileceği programlar, çeşitli yarışmalar veya sitcomlar vardı. Bu programlardan sonra da dramalar başlardı. Kısacası bir çeşitlilik söz konusuydu. Ülkede örneğin karamsar bir hava hakimse, o zaman seyirciyi umutlandıran projeler yapmanın daha gerekli olduğunu düşünüyorum. İnsanlar saat 20.00'da televizyon başına geçip 00.00'a kadar reklam arası dizi izlemeyi neredeyse bırakmış durumda. Bu da internet platformuna yönelime sebep oldu. Türkiye sadece İstanbul'dan ibaret değil ki! Anadolu'nun şehirlerinden köylerine kadar her yerde televizyon izleniyor. Şunu unutmamalıyız ki, hedefiniz başarıdan ziyade çok para kazanmaya geçerse hiç para kazanamazsınız. Benim daima hedefim, önce işimi iyi yapmak ve başarılı olmaktır. Bu da disiplin ve çalışmakla oluyor. Sinema sektörü son yıllarda yükselen ivme ile seyircisiyle buluşuyor, başarılı pek çok imza var. Gurur duymamak elde değil elbette. Kısacası Türk Sinemasına büyük yatırımlar yapılsa eminim dünyada da önemli bir konumda yer alırız. Yapım gereği seçme lüksümün olmasına çok önem veririm. Mesela ortaokul ve lise yıllarımda matematik bölümü öğrencisiydim ama konservatuvar Tiyatro okumayı seçtim. Çünkü her zaman Ben istediğim şeyleri istediğim şekilde yapacağım dedim. Bu özel hayatım için de geçerli tabii... Marka yaratmak veya marka olmak, okunduğu veya yazıldığı gibi kolay sanılmasın. Çok emek gerekiyor, alt yapınızın ve sabrınızın sağlam olması gerekiyor. Daima gelişime açık ve sadece kendiniz ile yarış halinde olmalısınız. İşinize yaramayan duygulardan ve durumlardan uzak durarak hedefinize doğru koşmalısınız. Tüm hava koşullarına rağmen asla durmadan karşınıza çıkan her türlü engeli aşma becerisi gerekiyor. Rüzgarı arkanıza almayı başarırsanız, ılık ılık ilerlediğiniz yol muhteşem bir hayat serüvenine dönüşebilir. Burada şans da çok önemli tabii ki. Her zaman cesaretliyimdir. Bence cesaret öğrenilmez. Sizde vardır ya da yoktur. İstanbul'a geldiğim ilk yıllarda, oyunculuk yaparken aynı zamanda direct marketing üzerine bir reklam ajansında proje yöneticisi olarak çalışıyordum. Orada patronumla ilk konuşmamda dedim ki, Ben oyunculuk yapmak için İstanbul'a geldim. Burada hafta sonu tatilim var ama set günlerim hafta içi bir gün de olabilir. Çalışmamla o günleri dengelerim. Ve kabul etti, çalışmaya başladım. Hem reklam ajansında çalışıyordum hem de oyunculuk yapıyordum. Çalıştığım ve para kazandığım işim olduğu için her dizi projesini kabul etmek zorunda kalmıyordum. İşte seçme lüksüm yine devrede. Bu hep böyle devam etti hayatımda. Seçtiğim ve sevdiğim insanlarla çalışırım. Bedenime ve ruhuma iyi gelmeyen ne varsa hayatımdan çıkarırım. İşte bu bir tercih, benim tercihim. Çünkü her zaman yaptığım işe sevgimi, emeğimi, zamanımı, tecrübemi ve yüreğimi katıyorum. Oyuncu kökenli olduğunuz için menajerlik yapmanın sizce avantajları ve dezavantajları nelerdir? Kısaca bahseder misiniz.. Evet yapıyorum. Müge Ulusoy Medya bünyesinde sadece menajerlik departmanı yok ki, kişiye veya firmalara özel PR çalışmaları, tanıtım prodüksiyonları da mevcut. Burada bana destek olan çok kıymetli bir ekibim var. Kimisi kadrolu, kimisi de freelance olarak çalışıyor. Yoğun bir araştırma, sıkı bir medya takibi ve fikir toplantılarının ardından muhteşem çalışmalara birlikte imza atıyoruz. Sizin de bildiğiniz üzere, menajerlik köken olarak Türkçe bir kelime değil, manager, management yani yönetici, yönetim manasına geliyor. Manager yani marka danışmanı olarak, kişinin marka değerini artırma, yeni stratejiler belirleyerek yol haritasını oluşturma üzerine emek sarf ediyorum. Aynı şekilde kişi ve kurumların da hedeflerine uygun, vizyonlarını geliştirici ve marka kimliğini yaratarak sektörlerinde sağlam bir yer edinebilmelerini sağlamak için çok çalışıyorum. Aslında bu tempoyu sağlayabildiğim müddetçe gücümü koruyabiliyorum. Eğer bunu sağlayamazsam yaşamım sekteye uğrayacakmış gibi geliyor. O zaman ben, ben olamam. Çünkü hiperaktif, enerjisi yüksek ve zihni çok hızlı çalışan bir yapıya sahibim. Mesela beklemeyi hiç sevmem, aynı anda birkaç işin paralel ilerlemesinden büyük keyif alırım. Muhatap olduğum her konuyu araştırmam ve öğrenme merakım sayesinde bahsettiğiniz tempomu hızlandırmış oluyorum sürekli. Özellikle bu yasaklı ve evde olduğumuz günlerde sanatla, müzikle uğraşarak, kitap okuyarak belki meditasyon yaparak kendi içine dönüp kendilerini keşfetmelerini tavsiye ederim. Bahçeleri olanların bahçede temiz havada hatta kuş seslerini dinleyerek yürüyüş yapmaları da bir meditasyon. Müzik dinlemek veya el becerileri olanlar varsa ve o her neyse onlarla ilgilenmek de birer meditasyon. Görecekler ki, bundan çok büyük keyif alacaklar. Hayat ile yarış halindeyken kendimizden uzaklaşıyoruz. Zor günleri fırsata çevirmek ve keyif alınacak detaylar bulmak lazım. Bana göre her insan özeldir ve bence herkesin sahip olduğu pek çok özelliği vardır. Hazırcılığı bırakıp, hayatın içine katılmalı, akışa bırakmalı, cesaretli olmalı ve yaşamdan haz almaya odaklanmalılar. Bu zamana kadar oyunculuk ve iletişim/ medya danışmanlığı vb işler yaptım. Şimdi de çok güzel planlarım ve projelerim var. Üretmeyi, çalışmayı sevdiğimi söylemiştim.. Tabii bu projeler ne zaman olur bilemiyorum. Önce bu pandemi döneminin sona ermesini, tüm ülke ve dünyamız adına sağlıkla ve en kısa zamanda normal hayatımıza geri dönmemizi diliyorum.


Neslican'ın yaşam mücadelesini yazarken ya da sonradan Alzheimer teşhisi konan bir kadının kanserinin iyileşme hikayesini okurken zaman akıyor ve kansere bir türlü çare bulunamıyordu. Neslican, mücadelen çok güzeldi çiçeğim, diyebiliyorduk. Evet, belki de aslolan yolun sonuna gelmek değil, o yolu hakkını vererek yürümekti. Ortalama bir insan, hayatı boyunca dünyayı beş kez dolanacak kadar yürür. Hatta şimdi bu altıya veya yediye bile çıkmış olabilir, siz de hissedersiniz. beyazlı bir ışık altında hızla bir şey içtiğim an gözümün önüne geliyor. Orijinal adı Maps Our Specteculer Bodies olan Muhteşem Bedenlerimizin Coğrafyası, yazarı Maddie Mortimer tarafından haziran ayında yayımlanmıştı. Ülkemizde ise bu kitaba Rabia Elif Özcan çevirisi ve Timaş Yayınları etiketiyle kasımda, birkaç hafta önce kavuştuk. Kavuştuk, diyorum, çünkü insan sarıp sarmalamak, sarılıp sarmalanmak hissinden uzaklaşamıyor. Hani olur ya, bir şeye ulaşana kadar o şeye ne kadar ihtiyacın olduğunu bilmezsin, ama bir şeyler de eksiktir. Sanırım bu kitabı kendi içimde böyle çözümleyebilirim. Olan bitene karşın her bir kelimenin savaşı diyor Lia; hayatının kıyısına oturur gibi oturmuş yatağının ucuna, kocasının ağzından çıkan kelimelere tepeler, kıvrımlar ve belirgin çukurlarla şeklini veriyor. Harry'nin ağzından çıkan Daha önce de yaptık, yine yapacağız, ya da Bununla savaşacağız, cümlelerinin tavanda dans edişi, okuru, hüzünden ayrılamadığı o gülümsemenin koynunda avutuyor. İşte böyle, diyorsun kendine. Gidişlerine yüzümüzün eğildiği kimseler, düşüyor aklımıza. Evet, acı dört koldan saldırmaya devam ediyor. Kahramanımızın adı Amelia. Ama o, kendisine Lia diye seslenilmesini seviyor. Lia, hep hayalini kurduğu gibi çocuk kitapları çiziyor. Harry'yle aşk dolu bir evliliği ve Iris adında on iki yaşında bir kızı var. Lia, kalbinde ve çevresinde çok büyük bir sevgiyle yaşıyor; bu illetle bir kez daha savaşacağına ve onu yeneceğine emin. Öyle ki daha on ikisindeki Iris bile büyük bir olgunlukla karşılıyor bu haberi; belki de bir alışkanlıkla demeli. Öyledir çünkü, çocukken tanık olduğumuz şeyler bize sıradan gelir. Nereden bildiğimi sormayın, biliyorum işte. Iris, annesinin kanseriyle ilk kez tanıştığında yedi yaşında. İçinde kocaman bir boşluk oluşturuyor bu haber. Aslında galiba fark eden bir şey olmuyor; Iris, beş yıl sonra da yine kocaman bir boşlukta, oradan oraya savruluyor. Bu girdaba ilk girdikleri o yıllarda, okuldaki öğretmeni ebeveynlerinin mesleklerini yazmalarını ve bunu anlatan bir de resim çizmelerini istiyor. Iris, uzun kızıl saçlarıyla gülümseyen annesini bir hücrenin başını okşarken resmediyor. Kağıdın üstünde ise kocaman harflerle KANSER yazıyor. Lia'nın büyüdüğü evde resim yapmak günah. Annesi öyle diyor hep. Oysa Lia'nın hayali hep renkler üzerine. Iris doğduğunda o, kızını böyle büyütmemeye karar veriyor. Bu resme baktığında ise kızına, kendisini kel çizmediği için teşekkür ediyor. Bu illet, saçlarını söküp alıyor ama Iris'in gözünde annesi, kızıl saçlarıyla var oluyor. Hani olur ya, filmlerde gösterilir en çok, ölürken insanın yaşamı film şeridi gibi geçer gözlerinin önünden. Sanırım ölüme yakın hissedince insan, uzun metraj bir film çekiyor yaşamından. Muhteşem Bedenlerimizin Coğrafyası, pek çok açıdan insanı saran bir roman. Aşk olmadan olur mu hiç? İnsan ölümcül bir hastalığın pençesine düşer de aşk nasıl hemen ilişmez oraya? Bir kere Harry'nin hep orada oluşu ısıtıyor içimizi. Lia'nın üzerine titriyor, gözlerinin içine bakıyor Harry. Lia ise ölümünden sonra Harry'ye olacakları düşünüyor. Yas tutmayı çabuk bıraksın, üzülmesin, bir an evvel aşık olsun istiyor. Bu, kalple ve hatta bedenle yetinmeyen, sınırları aşıp geçmişe, bugüne ve geleceğe sirayet eden türde bir aşk ve okurun içini ısıtıyor. Lia, bir daha olmaz, bir daha kimseyi sevemem zannederken çarpılıyor Harry'ye. Matthew'a göre olmuyor, yapamıyorlar ama aslında öyle değil. En azından Lia bir kez olsun Yanılıyorsun Matthew, bu gerçekti, diyemediği için ilk aşkı hep derinde bir yerde kalıyor. Zamanı geldiğinde, bir gece yarısı nöbetinde bu yüzleşme de gerçekleşiyor neyse ki. Lia'nın aklı her an biraz daha doluydu. Bir türlü geçmeyen çocukluk günleri, oyunlar, muhafazakar anne, papaz baba, arkadaşlar ve tabii ki ilk aşk... Sanki bütün geçmişiyle aynı anda karşısındaydı. Nihayetinde bu yüzleşme, evliliğiyle ve en sonunda da kendi bedeniyle yüzleşmeye dönüşüyordu. Tüm hikayenin en çarpıcı noktası işte bu: Ölümün yaklaştığını bilmek. İnsan bu cümlenin anlamını biliyor olmaktan nefret ediyor. Tüm hücreleriyle ondan uzaklara kaçmak istiyor ama olmuyor. Hayata tutunma çabaları, uzayıp giden doktor kontrolleri... Lia'nın içini çürütüyor ve günden güne varılacak o sona yaklaştığını hissettiriyor. Bazen demekten kaçınıyorum ben de artık; insanlar, genellikle güzel yaşlanmıyorlar sanırım. Kamburları çıkıyor, dizleri ağrıyor ve hepsinden öte erken yaşlanıyorlar. Lia'nın anne ve babasıyla ilişkisi de artık anlamış olacağınız üzere bir küs bir barışık dalgalanarak seyrederken, hastalık onları yakınlaştırıyor. Ancak bu sefer de yaşlılık giriyor devreye. Bu, kanseri bir kez daha nükseden Lia'nın hikayesinden çok daha fazlası aslında. Lia gerçeklerle yüzleşince, en baştan başlayarak kızı, kocası, eski sevgilisi ve ailesiyle ilişkilerinin nasıl dönüştüğünü anlatan bir hikaye bu. Burada birçok hikayenin dönüşümünden söz edilse de anne kız ilişkisi de ayrıca dikkat çekiyor. Lia'nın hem evlat hem anne oluşu... Oklar elbet okurun dönüp kendi hikayesine bakmasını sağlayan o çomağı sokuyor yaşamına. O ölüyor ve hayat devam ediyor. Söz konusu ölüm olunca en korktuğum şey onun sesini unutmak. İnsanlar, bir yakınını kaybedince seni teselli etmek için Merak etme, alışacaksın, geçip gidecek... gibi şeyler söyler ya! Oysa zaten en korktuğun şey budur; unutmak! Dilerim Lia, her ne olursa olsun hep Harry'nin ve Iris'in kalbinde yaşamaya devam edecek. Tıpkı Ummuş'umun hep kalbimde çınlayacağı gibi. 5. Fazla huysuz ve/veya negatif olmak.


Oyunculukta her karakter bir mihenk taşıdır aslında diyen ve kendisini Ahçik, Sakın Yalan Söyleme, Sen Küçüksün, Aşkın Zaferi, Savcı, Unutabilsem, Feride, Fanatik gibi daha bir çok film ve dizilerden tanıdığımız başarılı oyuncu, aynı zamanda Tiyatro P. A. S'ın kurucusu Sayın Murat Batıkan Avcı ile keyifli ve samimi bir röportaj gerçekleştirdik. Murat Batıkan Avcı: Mersin'de doğdum. Çocukluğumdan itibaren uzun yıllar tiyatro eğitimi aldım. Lise yıllarına kadar bu eğitim devam etti. Lise yıllarında yazları Marmaris'te günlük tur rehberliği ve animatörlük yaptım. Liseden sonra İstanbul'a geldim. Profesyonel tiyatroya adım attım. Sene 1989. Ayrıca 1990-1997 yılları arasında İGS UKİ BEYMEN SARAR DERİMOD- KOM gibi markalarım modelliğini ve podyum mankenliğini yaptım.. 1992-1994 yılları arasında da iki yıllık bir özel kurumda sertifika düzeyinde sinema televizyon eğitimi aldım. Birçok dizi ve sinema filmi çalışmalarım oldu. Bir süre seslendirme yaptım. Uzunca bir süre özel tiyatrolarda çalıştıktan sonra Bakırköy Belediye Tiyatrosu'na girdim. Sonra da 2017 Şubat ayında İstanbul Şehir Tiyatroları oyuncusu olan eşim Sayın Sevtap Çapan hanımefendiyle birlikte Tiyatro P. A. S'ı kurduk. BANKTA İKİ KİŞİ ve GÜNIŞIĞINA MEKTUP iki senede prodüksiyonunu yaptığımız iki projedir. -Tesadüf değildi. Seçtim ve devam ettim. -Tiyatro P. A. S'ın kurulma hikayesi var mı ? -Var tabi ki. Özellikle eşim Sevtap Çapan için kurmak istedim. Çok iyi bir oyuncudur. İstediklerini serbestçe, kafasındaki gibi, kimseye hesap vermeden, kısıtlanmadan gerçekleştirmesini istedim. -Bu mesleği yaparken ciddiye almayan, işini iyi yapmayan, özenli yapmayan disiplinsiz ve sığ insanlar. Çünkü sanat hayal gücüne, çok çalışmaya ve ciddi disipline dayalı bir iştir. Sığ insanlar bu işi yapamaz. Türk sinema tarihi içinde kendinizi yakın bulduğunuz, benzettiğiniz bir isim var mı?. -Tabii ki sevdiğim aktörler var. Benzetmeye gelince; Yaşımın erken olduğu dönemlerde Sayın Murat Soydan beyefendiyle iki filmde rol aldım. Birinde gençliğini, birinde oğlunu oynamıştım. Beni Murat Beyin gençline çok benzetirlerdi. -Her karakter bir mihenk taşıdır aslında. Her biri sizi daha tecrübeli daha bilgili ve daha olgun kılmaya yönelik merhalelerdir. Hiç birini daha çok ya da daha az sevmemelisiniz. Hepsini çok sevmelisiniz. Yoksa aktör olamazsınız. -Birbirlerini bir konserde falan görseler tanımazlar... Aslında bir fark yok. Aktörlük aktörlüktür. Duygu, düşünce ve karakteri oluşturma anlamında yani role hazırlanma anlamında bir fark yok. Tek fark teknik farklılıklar. Sinema olayı sihirsel bir boyuta taşıyor. -Sizce sinemanın tiyatrodan daha fazla ilgi görmesinin nedeni nedir? -Sinema olayı sihirsel boyuta taşıyor demiştim. Sinemada teknik imkanlar kullanarak hayal gücünüzü istediğiniz boyuta taşıyabilirsiniz. Çünkü her şeyi, dünyaları bile istediğiniz ölçülerdeki bir perdeye ya da ekrana sığdırabiliyorsunuz. İzleyebilmek için, istediğiniz saati ve mekanı kendiniz tayin edebiliyorsunuz. Evde bile ayaklarınızı uzatarak sanal bir gerçeklikle baş başa kalabiliyorsunuz. Tiyatro ise direk insan temasıyla gerçekleşen bir sanattır. Seyirci ve aktörler arasında duygu geçişinin o anda ve gerçek olarak yaşandığı canlı bir sanattır. Hayattır! Yaşamı daha fazlaca hissettiğiniz bir olgudur. Çünkü insan olduğunuzu gerçekten hissedersiniz. -Karamsar olanların sanatçı olma şansı yoktur kanımca. Sevgi, disiplin, sabır, en önemlisi de UMUT ve HAYAL GÜCÜ yoksa sanat olamaz. Sanatçı da olmaz. Keyifle okudum. Harika bir röportaj olmuş. Her yazınızı hayranlıkla okuyorum. Kaleminize sağlık Mine hanım. Sayın Umut Konuşkan ; Güzel düşüncenize çok teşekkür ediyorum, inşallah keyifle okumaya devam edersiniz.


Dizi müzikleriyle uluslararası alanda büyük bir başarıya ulaşan söz yazarı ve besteci Murat Evgin, Arka Sokaklar ve Yaralı Kuşların ardından üçüncü dizi müziği albümü SAHRA ile müzikseverlerle buluştu! Sevilen sanatçı Murat Evgin ilk dizi müziği olan, MED Yapım'ın Kanal D için yaptığı, başrollerinde Arzum Onan, Serhat Tutumluer, Neslihan Yeldan'ın oynadığı, 2004 yılında yayınlanan SAHRA dizisinin müziklerini bir albümde topladı. Toplam 19 parçadan oluşan Sahra dizi müzikleri albümünde 18 tema müziğinin yanı sıra sözleri Ulaş Kökçe'ye, müziği Murat Evgin'e ait olan Her Gece isimli şarkı da yer alıyor. SAHRA orijinal dizi müzikleri albümü; 15 Ocak Cuma günü Universal Music Turkey dağıtımıyla tüm dijital müzik platformları üzerinden müzikseverlerle buluştu.


Yapı Kredi bomontiada, Murat Germen'in Cue Art Space ve Artcrowdistanbul Online Galeri işbirliğiyle fiziksel ve sanal olarak eş zamanlı düzenlediği Masal adlı kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. 27 Mayıs 16 Haziran 2021 tarihleri arasında Yapı Kredi bomontiada ALT'ta ücretsiz olarak ziyaret edilebilecek sergide, Germen'in el ile müdahale ettiği, tek edisyondan oluşan eserleri yer alacak. Edisyonlu 20 eser ise 30 Ağustos tarihine kadar Artcrowdistanbul'un dijital platformunda izlenebilecek. Yapı Kredi bomontiada, 27 Mayıs 16 Haziran 2021 tarihleri arasında Murat Germen'in Masal adlı kişisel sergisini ağırlıyor. Sanatçılar ve sanat projeleri için işbirliği ortamı yaratarak, yol göstermeyi amaçlayan Cue Art Space'in açılış sergisi olan Masalda, Murat Germen'in el ile müdahale ettiği, tek edisyondan oluşan eserler yer alıyor. Fiziksel sergi ile birlikte eşzamanlı olarak açılacak sanal sergide ise Germen'in Cue Art Space ile beraber yürüttüğü, NFT formatında Blokzincir üzerinde yer alan ilk işleri de görülebilir. Fotoğrafı bir ifade / araştırma aracı olarak kullanan Murat Germen, lise zamanlarından bu yana, 40 senedir sayısal süreçlerle içli dışlı bir sanatçı. Bu sergisinde de yine bir rastlantısal sayısal dönüşüm sürecinden faydalanan Germen, 2019 yılında ürettiği eserlerde fotogrametrik üçboyutlu modelleme yöntemi kullanarak, fotoğrafın üçboyutlu modele dönüşmesi sürecindeki sadakati iyice azaltmak için parametrik tercihleri bilinçli olarak en kaba seviyelere çekti. Bunun sonucu olarak ortaya çıkan umulmadık soyut görsellikler ve gerçekçi somutluktan kopuş, ana akım medya üzerinden nesnel diye aktarılan içeriklerin temelde eksik, öznel, taraflı aktarımlar olduğunu; bizlere hakikat yerine zamane masallarının anlatıldığını ima ediyor. Murat Germen'in Masal sergisi, Yapı Kredi bomontiada ALT Beyaz Oda'da hafta içi her gün 10:30 ile 19:30 saatleri arasında ücretsiz gezilebilir.


Limak Vakfı tarafından çok sesli müziği geniş kitlelere ulaştırmak amacıyla 2017 yılında kurulan Limak Filarmoni Orkestrası, beğeni toplayan konserlerine devam ediyor. Dünyanın en önemli tenorları arasında gösterilen Murat Karahan'ın sanat yönetmenliğindeki orkestra, 21 Aralık Salı günü CSO Ada Ankara'da, 24 Aralık Cuma günü ise İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı'nda sıra dışı iki performans sunacak. Şef Francesco Ivan Ciampa'nın orkestra şefliğini yapacağı konserde, dünyanın en büyük sahnelerinde yer alan iki solist Murat Karahan ve Anna Pirozi sahne alacak. Limak Holding, çeşitli sektörlerde ve farklı coğrafyalardaki ekonomik faaliyetlerinin yanı sıra, Limak Vakfı ile etki yatırımları gerçekleştirmeye devam ettiriyor. Vakfın sanata destek amacıyla 2017'de kurduğu Limak Filarmoni Orkestrası, Türk müziğini çok sesli yorumlayarak geniş kitlelere ulaştırmaya devam ediyor. Orkestra bu kapsamda önümüzdeki günlerde uzun süre dillerden düşmeyecek iki yılbaşı konserine imza atacak. Başarılarıyla tüm dünyanın dikkatini çeken ve Limak Filarmoni Orkestrası'nın kurucularından olan Tenor Murat Karahan'ın ev sahipliğinde gerçekleşecek özel konserlerde, İtalyan Soprano Anna Pirozzi de sahne alacak. Müzik severlere müzik şöleni yaşatacak konserlerin şefliğini ise dünyaca ünlü, ödüllü İtalyan Orkestra Şefi Francesco Ivan Ciampa üstlenecek. 21 Aralık Salı günü CSO Ada Ankara'da, 24 Aralık Cuma günü ise İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı'nda gerçekleştirilecek konserlerde, Gianni Schicci, Adria Lecovreur, I Pagliacci, La Forza, Tosca, Aşk İksiri gibi efsaneleşen eserler seslendirilecek.


Sanatçı Murat Melih Özen'in Venüs Retrosu adlı albümü müzikseverlerle buluştu. esere ilham olmuştur. Asla kavuşamayan aşıkların uzun hikayesi. Venüs Güneş'e yaklaşır ama asla kavuşamaz. İşte bu kavuşamama durumunun biraz daha durağanlaşması biraz da tersine dönmesi bu albümün ismine ilham veren. Albümü ışık hızıyla yayınlayan Orient müziğe çok çok teşekkür ediyorum. Kavuşamamış sevgililere armağan ettiğim bir albümdür bu. Kayıtların bir bölümü coronadan önce İstanbul'da, bir bölümü de Ege'de köy evinde hazırlandı. Kapanış sesli bir şiirle gerçekleşmekte; bir sonraki sürprizin habercisi... Dileğimiz daima sağlık, huzur, aşk, sanat ve güzel şeylerin bizleri bulması. Büyük bir üstadın dediği gibi şarkılar eskimez. Umarım nice güzelliklere yol alırız beraberce; Lauda Amorem! Albümün söz ve müzikleri Murat Melih Özen'e ait, mixler ve düzenlemelerde ise kardeşi Anıl Sercan'ın katkısı bulunuyor.


Murat Negiz: Merhaba Elif Hanım. Klasik bir başlangıç olacak ama çok küçük yaşlardan bu yana resim yapmaya ilgili bir çocuk olduğumu ailem hep söylerdi. Özelikle İlkokuldaki bu yarışmaya katılmam ve sonrasında gelen başarılar ile resme olan farkındalığım daha da artmaya başladı diyebilirim. Sonraki süreçte düzensiz çizimler yerine daha resim odaklı çalışmalar yapmaya başlamıştım. Ailem ve yakın çevremin de buna önemli desteği oldu tabi. Lise yıllarımda Eskişehir Verem Savaş Derneği'nin düzenlediği Verem konulu şiir yarışmasına katıldığım şiirim ile birincilik ödülü aldım. Aynı dönemde deneme türünde yazılar da yazıyordum. Bu türde, benzetme ve betimlemelerle dolu kendime has bir yazım tarzım oluştu. Bu yazınsal tasvir denemeleri, ileriki yıllarda resmettiğim birçok resmimin hikayesini oluşturmamda etkili oldu. Aynı zamanda resimlerimi sözlü anlatırken, izleyen kişilerin farklı bakış açılarını ve bende uyandırdığı ilhamı beslemesi açısından benim gelişimim için olumlu geri dönüşler alma imkanını da yarattı diyebilirim. Ortaokul ve lise dönemlerimde ise 8 sene özel bir basketbol kulübünde lisanslı basketbol oyunculuğu yapma imkanım oldu. Bölgesel olarak takımımız ile beraber sayısız kupa ve başarılara imza attık. Bu süreçte resimden hiç kopmadığımı söyleyebilirim. Basketbol oyunu içinde bitmek bilmeyen dinamik vardır ve aslında plan ve programlı olan fakat oyun içerisinde sürekli değişen bir düzensizlik hissi hakimdir. Basketbol bana, disiplinli ve programlı çalışmayı öğretti. Aynı zamanda karmaşa içeresinde küçük ayrıntıları fark edebilme ve bunları değerlendirme farkındalığını geliştirdiğini söyleyebilirim. Bu da özellikle soyut resimlerime dikkatli bakıldığında, resme gizlediğim küçük ayrıntı ve figürlerin resmin bütününe olan etkiyi şaşırtıcı derecede arttırdığını düşünüyorum. İlk resim sergim o seneye kadar biriktirdiğim çeşitli eskiz çalışmaların, sulu boya tekniğini kullanarak yaptığım resimlerden oluşuyordu. Sonraki süreçte ise akrilik boya kullanarak tuval üzerine çalışmaya başladım. İkinci kişisel sergimde ise çeşitli boya ile deneyimlediğim teknikleri, kendi keşif ve yöntemlerimle birleştirerek kişisel anlatım dilimi geliştirdiğim çalışmalar yaptım. Farklı içeriklere sahip boyalar ve materyalleri bir araya getirerek çalışmayı çok seviyorum. Sanatseverlerin resmi anladıktan sonra içeriği keşfetme süreci bence onları resim ile daha çok bütünleştiriyor. Resimlerim daha çok oluşturduğum projeler şeklinde ilerliyor son zamanlarda. Bir fikir çevresinde, söz konusu fikri nasıl daha etkili resmedebilirim düşüncesi, beni yeni keşiflere çıkartıyor. Hem kullandığım malzeme hem de uygulayacağım teknikte en etkinini bulma arayışım günden güne beni besleyen ve geliştiren bir serüvene dönüşüyor diyebilirim. Çalışmalarıma görsel anlatım kadar ince detay ve ufak gizemleri de içinde barındıran ayrıntılar da eklemeyi çok seviyorum. Bir araya gelebildiğimiz izleyenlerle birlikte bunları keşfetmemiz benim resmetme sürecimi ve yaratıcılığımı daha da destekliyor diye düşünüyorum. 10 yılı aşkın süredir çalıştığım sektöründe öncü alüminyum üretim fabrikasında sürdürdüğüm Metalürji ve Malzeme Mühendisliği kariyerimi yine profesyonelleşen süreçte ilgilendiğim resim çalışmalarım ile birleştirmek istiyordum. Fabrikamızda üretim sürecinde gün içerisinde birçok defa oluşan alüminyum döküm akıntı levhaları mühendislik bilgi ve tekniklerini de kullanarak üzerinde çalışabileceğim tuvaller haline getirdim diyebilirim. Bu süreçten sonra gerek resim becerim ve mühendislik deneyimlerim gerekse yıllar içerisinde biriktirdiğim boya ve malzeme bilgilerim ile tasarladığım çalışmalarımı resmediyorum. Farklı tipte malzeme ve teknikleri aynı çalışmada görebileceğimiz alışılmışın dışında bir sunumla alüminyum malzeme üzerine akrilik resim çalışmaları; türünde ilk ve tek çalışmalardan diyebilirim. Bu süreçte alüminyum temel malzemeli farklı tür ve tasarımda uygulamalar ile bir kişisel sergi hazırlığındayım. Aynı zamanda tuval üzerine akrilik çalışmalarım da devam ediyor tabi. Koleksiyonum ilerledikçe zaman zaman karma sergilere katılmaya devam edeceğim. Koleksiyonum tamamlandığında ise tuval çalışmalarımdan oluşan bir kişisel sergi düşüncem de var tabi. Gazete Sanat ailesi olarak bizimle röportaj yaptığınız için teşekkür ederim.


Murat Parasayar : Mankenlik yaparken reklam filmlerinde oynamaya başladım. Bazıları çok dikkat çekiciydi. Sonra dizi teklifleri gelmeye başladı. Baştan, yapamayabilirim diye düşünüp kabul etmedim, sonra TRT'den bir dizi teklifi geldi. 2. derece rol olunca cesaretle denemeye karar verdim, 3 bölümünde oynadım. Sonra benzer iki işte daha oynadım, modellikte de devam edip dikkatleri çekince 1992'de ilk başrol dizim Barışta Savaşanlar da rol aldım. çok üst düzey bir işti. Devamında mankenlikle, oyunculuğu birlikte yürüttüm. -Öncelikle senaryo yada teksti ilk okuduğunda bir şeyler oluşmaya başlıyor kafanda. Ayrıca karakter detayları ortaya çıktıkça; kostüm, dönem, mekan şartları da sana yardımcı oluyor. Onun gibi düşünmeye başlıyorsun, yönetmende seni kafasındaki karakterle destekliyor, özellikle tiyatroda okuma provalarında kafandaki sorulara cevaplar buluyorsun. Sonrasında yapılan sahne provalarında karaktere can veriyorsun, rolü seversen bu süre kısalıyor ve çok heyecanlı bir şekilde karakter oyunda can buluyor. Diğer karakterle birlikte gelişiyorsun. -Keşfedildikçe büyüleyen tropical ada gibiyim yeni roller, yeni maceralar yaşatıyor bende. Kendimde yeni güzellikler, renklilikler keşfediyorum. Beni izleyenlerde bendeki bu renkleri farklılıkları görüp etkileniyorlar. Her oynadığım değişik rol beni zenginleştiriyor. -Özellikle Kurtlar Vadisi Pusu da canlandırdığım Sarp rolü bende ve izleyicide çok olumlu etkiler bıraktı. Acımasız, sert, güçlü, korkusuz, sportmen, hırslı bir işadamını oynadım. Fiziğime çok uygun olması avantajdı. Ayrıca spor geçmişimin de etkisi oldu. Sokaktaki tepkilerden, rolümün başarısını gördüğüm için çok mutluydum. Tiyatroda en son oynadığım Binbir Gece Masallarındaki Kral Şehriyar rolü de sahnede beni çok etkiledi, duygu geçişleri harikaydı. -Öncelikle o dönem ne ilgi çekiyorsa ona yöneliyorlar, reyting öncelikli onlar için. Bir dönem doğu dizileri, bazen tarihi dönem dizileri, yurtdışında tutmuş dizilerin uyarlanmaları. Bizdeki sıkıntı senaryoların uzadıkça konulardan kopup reyting peşinde olaylara yönelmeleri, bazen çok basitleşen konular, uzayan diziler görüyoruz. -Oyunculukta, kamera karşısında olmakla tiyatro sahnesin de olmak arasında ki farkı kendi adınıza nasıl tanımlarsınız ? -Ben, ilk kamera karşısında oyunculuğa başladım. Kısa sahneler ve bunların planları çekiliyordu. Tekrar şansım vardı, hedef o ve bir sonraki sahneye hazırlıktı, tiyatroya sonradan başladım. Tiyatroda okuma provasıyla başlıyorsun ezberden sonra ayağa kalkıyorsun, sahne trafiğine çalışıyorsun ve en az 1 aylık çalışma sonunda oyun ortaya çıkıyor. Seyirci karşısında baştan sona bir bütün halinde kesintisiz 1. perde 2. perde olarak canlandırıyorsun, yani tekrarı yok ve başlangıç ile sonunda bitiş. Canlı performans çok heyecanlı, çok keyifli. Ama bence oyunculuk sonuçta bir role hayat vermek. Dizi, tiyatro, reklam hepsinin ayrı bir cazibesi var. Ama tiyatro daha ağır basıyor. -Öncelikle çok çalışsınlar, iyi dinlesinler. Çalıştıkları önemli oyunculardan faydalansınlar, disiplinli olsunlar, şımarmasınlar, kendilerini eksik oldukları konularda geliştirsinler. Zor bir yolculuk bekliyor yenileri. Çok oyuncu adayı var, aradan sıyrılmak için çaba şart, yaptıkları işi sevsinler ve bunu göstersinler. Mutlaka bir fırsat çıkacaktır, iyi değerlendirsinler. -Dürüstümdür. Düz karakterim, dolambaçlı işleri sevmem. Mükemmeliyetçi ve titiz biriyim. Doğru bildiğimin peşinden giderim. Haksızlığa dayanamam karşı gelirim, kendimde eksik gördüğüm şeyleri geliştirmek için araştırır ve çalışırım, güçlüden yana olmaktansa haklıdan yana olmayı tercih ederim. Kitaplardan; İngilizce sevenler için, Michael Connelly tarafından yazılan The Lincoln Lawyer bir avukatlık hikayesi, şu anda okuyorum. Kişisel gelişim sevenler için, Barış Muslu tarafından hazırlanan Neuro Format ve Jack Ensign Addington tarafından kaleme alınan % 100 Düşünce Gücü. Filmlerden; Yönetmenliğini Frank Darabont'tun gerçekleştirdiği Yeşil Yol ile yönetmenliğini Todd Phillips'in gerçekleştirdiği Joker. Bu güzel röportaj için değerli aktör Murat Parasayar'a teşekkür ediyoruz. Severek takip ettiğimiz bir oyuncu Murat Bey. Gazetesanat'a ve söyleşiyi yapan Mine Hanım'a teşekkür ederiz.


Son zamanlarda büyük bir çıkış yakalayan ve 80'li 90'lı yılların şarkılarını seslendiren Retrobüs grubu gitaristi ve aynı zamanda klasik kemençe ustası Murat Yerden ile keyifli ve samimi bir röportaj gerçekleştirdik. Murat Yerden: 1983 yılında Ankara'da doğdum. Bütün eğitim hayatım üniversite dahil Ankara'da geçti. Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo ve Televizyon bölümünden 2008 yılında mezun oldum. İlkokul yıllarında bağlamayla başladı müzik serüvenim, lise yıllarında başladığım gitarla devam ettim. Halen aktif olarak iki enstrümanı da sahnede kullanıyorum. Kemençe hayatıma bir dinleyici olarak üniversite yıllarında girdi. Yeni Türkü grubunu çok severim ve bu grupta sıklıkla duyduğumuz klasik kemençe beni büyülemişti. O yıllarda çok çalmayı düşünmedim ama üniversiteden sonra İstanbul'a geldiğimde bir Yeni Türkü konserinde bu enstrümanı çalmaya karar verdim ve ardından araştırmaya başladım. Bütçemin el verdiği o zaman, üniversite yeni bitmiş ve maddi olarak henüz çalışmayan bir öğrenci bütçesiyle hareket ediyorum. Cebimdeki yeterli bir parayla kemençe aldım ve öğrenmeye çalıştım onunla. Fakat bir süre sonra o kemençenin yetersiz bir kemençe olduğunu anladım. Çok iyisini almaya da param yetmediği için, bir ustanın yanına çırak olarak girip yapmaya karar verdim. Kemençe yapımcılığına başlamam böyle oldu, amacım kendime bir kemençe yapmaktı. Fakat yaptığım kemençeler beğenilip satın alınınca hem maddi olarak hem de manevi olarak benim hoşuma gitti. Böylece ardından bir sonraki, bir sonraki geldi ve benim planlamadığım ve tasarlamadığım bir şekilde kendi kendine mesleğim oluverdi. Şuan çok mutluyum,10 sene oldu ve 10 yıldır kemençe yapıyorum ve diyebilirim ki bütün önemli klasik kemençe sanatçıları Yeni Türkü'nün kemençecisi de dahil hepsi atölyeme gelip benden kemençe alıyorlar. Kemençelerini bana tamir ettiriyorlar ve referans olarak beni gösteriyorlar. Bu tabi benim için gurur verici bir şey, öyle sürprizli bir başlangıç benim için, planlanmış bir şey değil aslında. Retrobüs grubunu biz 2011 yılında solist Fırat Şahverdi ile birlikte kurduk. Bu bizim çalmayı sevdiğimiz şarkılardan, o dönemin kıyafetlerinden, onları giysek keşke, şunları çalsak keşke dediğimiz fikirlerden oluştu proje. Başlangıçta tabi bu işin buralara geleceğini hiç tahmin ederek yapmadık, biz kendimiz seviyorduk onları çalmayı. İnsanlarda sever diye düşündük. Beklentimizin çok üzerinde güzel reaksiyon aldı ve hızlı bir şekilde biz orada burada çalmaya başladık. Öyle olunca, asker arkadaşım Ozan Çetiner bas gitar ve aynı zamanda psikolog kendisi, gruba dahil oldu. Üç kişi olduk, sonrasında büyük konserler istenmeye başlandı bizden ve festivallerde çıkmamız gerektiğinde artık davul da eklenmesi gerekiyordu. Böylece davulcumuz gruba girdi. Birkaç tane davulcu değiştirdik. Şuan da aktif olarak Kaan Alptekin ile çalışıyoruz. Ve en son olarak da gruba beşinci eklenen kişi ikinci gitar olarak Kaan Şeker oldu. Böylelikle Retrobüs beş kişilik bir grup oldu. İlk single'ımız yayınlandı. Türkiye'de gitmediğimiz şehir, çalmadığımız konser salonu kalmadı diyebilirim. Önümüzdeki yıl Avrupa projesi başlayacak, 2011 yılında projeyi oluşturduğumuz gün tabi ki bunları göremiyorduk ama şimdi çok güzel şekilde büyüdü ve biz bunu canlı tutmak için, renklendirmek için elimizden gelen her şeyi yapıyoruz. İlerleyen süreçte Retrobüs grubu kendi bestelerine ağırlık verebilir. Bunun dışında zaten sürekli güncel tutmaya çalışıyoruz repertuvarı. Sabit bir repertuvarla aynı şarkıları çalan bir grup olmak hiç istemedik, hatta kurulduğumuz ilk yıllarda yalnızca 60'lar, 70'ler ve 80'ler çalıyorduk son iki yıldır 90'ları ekledik repertuvara. Şimdi yeni yeni 2000'lerin başına da girmeye başladık. Retrobüs bu anlamda kendini sürekli güncelleyebilen bir grup. Çünkü, öyle sınırlı bir repertuvara sahip değiliz. İlerleyen günlerde bizi bunlar bekliyor, bu tür projeler bekliyor. Tabi ki daha çok kayıt, daha çok video, yayınlanmış single'ın üzerine gelecek single'lar, belki tüm bunlardan oluşacak bir albüm, kim bilir. Yani kurulduğumuz yıllarda buralara geleceğimizi tahmin etmiyorduk. Şimdi de belki de bir beş yıl sonra neler olacağını tahmin edemiyorum. Ben Türkiye'de yakaladığımız başarıyı Dünyaya taşımanın peşindeyim şuan da. Avrupa'da ve hatta sadece Avrupa kıtası değil diğer kıtalarda da güzel bir temsil olacağını düşünüyorum Retrobüs'ün. Bu Son Olsun isimli single iki hafta önce yayınlandı. Youtube'da şuana kadar ki tepkiler oldukça iyi. Yakın çevremizden olsun, gerek hiç tanımadığımız insanlardan olsun çok güzel geri dönüşler alıyoruz. Sosyal medyadan ulaşan insanların güzel mesajları ya da youtube'da videonun altına gelen sayısız mesajın hepsini tek tek sıkılmadan okuduk. Bir tane olumsuz eleştireye rastlamadık, bu da tabi bizim için çok sevinç verici bir durum. Çünkü kritik bir iş yapıyoruz. Ustaları anmak, bunu eğlenceyle harmanlamak gerçekten kritik bir iş. Her an aslında zan altındasınız. Tehlikeli bir iş çünkü orada bir temsil var. Bunu hakkıyla yapamadığınız zaman ayıp etmişte olabilirsiniz, insanları kırabilmişte olabilirsiniz. Biz bunlara çok önem göstererek sahnede söyleyeceğimiz lafları, şarkıları, işte her şeyi ince bir elekten geçirerek seçiyoruz. Bu anlamda dikkatli olmamız gerekiyor. İlham aldığımız müzisyenler tabi ki var, zaten onları sahnede anıyoruz. Cem Karaca, İlhan İrem, Barış Manço, Erkin Koray, Cahit Berkay. Daha sayamayacağım bir sürü isim ve andığımız herkes hayatımızda yer bırakmıştır. Ama bana özel olarak sorduğunuzda İlhan İrem benim için başka bir yerde duruyor. Erkin Koray'ı da çok severim, müzikal olarak özellikle Erkin Koray Türk rock müziğine, Anadolu müziğine yepyeni bir soluk getirmiş ciddi vizyoner bir müzisyen diye düşünüyorum. Ama hepsi öyle. Barış Manço'da öyle. Yaptıkları işlere baktığım zaman, bugün bu kalitede işler göremiyoruz. O yüzden biraz, Retrobüs geçmişe yönelik bir grup. Güncel şarkıları dinlediğim ya da grupları dinlediğim zaman beni bu kadar etkileyen bir müzisyen ben göremiyorum. Yakın zaman konserlerimizi sosyal medya hesaplarımızdan her ay bütün takvimimizi paylaşıyoruz. Takip etmek isteyenler oradan rahatlıkla takip edebilirler. Bu ayki konserler içinde Ankara, Diyarbakır, İzmir, Antalya, İstanbul bir çok şehir var. -Son olarak şunu ekleyebilirim; kendimi hem sahnede Retrobüs'de çalarken, hem atölyede kemençe yaparken son derece mutlu hissediyorum. Sanki kişiliğimin iki farklı parçasını iki iş, iki meslek farklı farklı çok iyi besliyor ve beni çok iyi tatmin ediyor. Başka şehirlere gidip bir sürü başka insan tanımak, sahnede olmak, sevdiğimiz şarkıları çalıyor olmak çok güzel geliyor. Ama aynı zamanda benim yalnızlığı seven, kendi dünyası olan, kendi içine kapanık bir dünyam da var. Atölye çok güzel dolduruyor, altına imza attığım genç bir yapımcı olarak beni onore eden, manevi tatmin yaşadığım bir çok iş yapıyorum atölyede ve yaptığım bir enstrüman profesyonel bir kemençecinin elinde dünyanın önemli konser salonlarını gezdiğinde gurur duyuyorum. İsmim anıldığında hoşuma gidiyor ve şu da çok güzel, bir enstrüman yaptığınızda ağaçtan, siz ölüp gitseniz bile içindeki isminiz ve sizin ustalığınız onla birlikte kim bilir kaç tane sanatçının elinde hayat bulacak. Aslında ölümsüz gibi, bir eser bırakmış oluyorsunuz. Bu anlamda da şükür çok mutluyum, iyi işler yaptığımı düşünüyorum. Umarım, gelecekte hem atölyede yaptığım iş adına kendimi daha geliştirebilirim hem de Retrobüsle planladığımız hedeflediğimiz yerlere varabiliriz. Bunu şu yüzden anlattım; insanın kendi hayalleri var. Ben bunları hayal ediyordum müziğe ilk başladığım da ve şimdi gerçek oluyorlar. İnsanlar hayallerine önem göstersinler ve hayal etme fırsatı versinler kendilerine. Bir şekilde hayal ettikleri, düşündükleri gerçek olacaktır ve tabi bunun için harekete geçmek de gerekiyor. Yalnızca hayal etmek yetmiyor, biraz cesaret, hayal gücü. Hayatı haddinden çok fazla önemsemeye gerek yok, hayal etiğimiz şeyleri ertelemeyelim, cesaretle bazılarının üzerine atılalım. Bunların geri dönüşleri çok güzel olacaktır çünkü!.. Herkese sanatla, hayal gücüyle geçen bir hayat diliyorum.


Murathan Mungan'ın hikayesinden, Mustafa Avkıran'ın oyunlaştırdığı; ilk kez 2000 yılında sahnelenen ve Türkiye'nin yanı sıra Avusturya, Almanya, İsviçre, Hollanda ve Tunus gibi pek çok ülkede seyirciyle buluşup hafızalarda iz bırakan Dumrul ile Azrail oyunu yeniden tiyatro sahnelerinde! Övül ve Mustafa Avkıran'ın rejisiyle, MoMoAcT çatısı altında tekrar sahneye taşınan Dumrul ile Azrailde Avkıran çiftinin yanı sıra sahnede Orhan Topçuoğlu, Ahmet Rıfat Şungar, Selçuk Artut ve Bidar yer alıyor. Kostüm tasarımı Hatice Gökçe'ye, ışık tasarımı Yüksel Aymaz'a, oyunun dramaturjisi Evren Erbatur'a ait. Ölüm ile yaşam, varoluş ile yok oluş arasındaki ince çizgide aşkı sorgulayan Dumrul ile Azrail, 20 yıldır güncelliğini koruyarak günümüz ilişkilerine ışık tutuyor. 7 yıl aranın ardından sanatsal üretimlerini MoMoAcT çatısı altında sürdürmeye karar veren Övül Avkıran ve Mustafa Avkıran, geçmişte hem yurt içinde hem de yurt dışında büyük başarılar elde ettikleri Dumrul ile Azraili yeniden tiyatroseverlerle buluşturuyor. Dünya prömiyerini 2000 yılında AKM Aziz Nesin Sahnesi'nde yapan ve 5. Sokak Tiyatrosu tarafından sahnelenen oyun, yeni sanatçı kadrosu ve yeni sahneleme anlayışıyla tiyatroseverlerle buluşmak için gün sayıyor. Usta yazar ve şair Murathan Mungan'ın hikayesinden, Mustafa Avkıran'ın oyunlaştırdığı Dumrul ile Azrail, kaynağını Dede Korkut'un Deli Dumrul hikayesinden alıyor. Mungan, zengin anlatımıyla hikayenin çerçevesini koruyarak sıra dışı değişimlerin ve dönüşümlerin saklı olduğu yepyeni bir hikaye ortaya çıkarıyor. Usta yazar Deli Dumrulu Azrail'in bakış açısıyla anlatıyor; yaşam, ölüm, tanrı kavramlarının yanına bir de aşkı ekliyor. Hikayedeki en çarpıcı değişimi, insanlaşmanın, dünyanın ve aşkın cazibesine kapılan Azrail yaşıyor. Nasıl ki Dumrul ile Azrail hikayesi, hikayecisini içine alarak yeniden yazıldığında başkalaştıysa, Övül ve Mustafa Avkıran da sahnede hem oyuncularına hem izleyicilerine benzer bir alan açıyor. Eski ve yeni hikaye anlatıcılarını bir araya getiren ve 20 yıl sonra şimdi 'yeniden söylenen' Dumrul ile Azrailde; sözün, sesin, ışığın, hareketin ve bedenin dramaturjisi, çok bilindik bir hikayeyi ilk kez duyuyormuşçasına yeniden kuruyor. İstanbul Tiyatro Festivali'nin ortak yapımcılığını üstlendiği Dumrul ile Azrail, mart ayından itibaren yurt içinde ve yurt dışında seyirciyle buluşacak.


Musei Capitolini yani Kapitolin Müzesi, İtalya'nın başkenti Roma'da bulunan sanat ve arkeoloji müzesidir. 1734 yılında kurulan müze Capitol Tepesi'nde yer almaktadır. Musei Capitolini'yi online gezinmek için aşağıdaki butona tıklayın. - Tasarım Parkı Birbirinden Farklı İki Özel Sergi ile Yılı Tamamlıyor! - Ressam Adyali, Projelerine Bir Yenisini Daha Ekledi: As Beni - Duygulara Dokunan Enerji: İstanbul'dan Cosmic Crooner Geçti! - Füruzan, Prof. Dr. Vecihe Hatiboğlu Anma Ödülü'nün Sahibi Oldu - Gazeteci Hakan Özbek ile Uzun Yol, Kısa Hikaye Kitabını Konuştuk


Başkent Üniversitesi İşletme Bölümü mezunuyum. Kariyerimde ağırlıklı olarak satış ve müşteri hizmetleri pozisyonlarında yer aldım. DHL Express'te Grup Satış Müdürü, Monster Worldwide'da Güney Avrupa Gelişmekte Olan Pazarlardan Sorumlu Satış Direktörü, Avansas. com'da Satış Direktörü olarak çalıştım. Hürriyet Emlak'ta Yönetim Kurulu Üyesi olarak görev aldım. Ardından gördüm ki gelecek dijitalde ve bu alanda bir şeyler yapmak istediğimi anladım. Sonrasında da yenilikçi bir proje olan Musixen'i hayata geçirerek girişimcilik yolunda adımlarımı atmaya başladım. Musixen, 6 aylık yazılım geliştirme süreci sonrası 2020 yılının Mayıs ayında hayata geçti. Herkes bu fikrin pandemi döneminde çıktığını düşünse de, sanılanın aksine uygulama fikri tamamıyla müzik ve sahne sanatları endüstrisinin dijitalleşme ihtiyaçlarının henüz tam olarak karşılanmamış olması ve ekosistemindeki fırsatların cazibesinden doğdu. Günümüz dünyasında, tüketilen içeriğin interaktif ve mekan/zaman bağımsız olması bir seçenek değil; şart. Biz de uygulama fikrini geliştirirken, tamamıyla yeni dünyanın beklentilerine cevap verecek şekilde kurguladık. Aslında kariyerimde ağırlıklı olarak satış ve müşteri hizmetleri pozisyonlarında yer aldım. Farklı sektörlerde yer alsam da teknolojiyle, dijitalle hep iç içeydim ve dijital alanda yükselmekte olan alanları yakından takip ediyordum. Ben de bu alanda girişimcilik yapmak istediğimi anladım. Doğrusu girişimin başında mutlaka yalnız olmalıyım gibi bir düşüncem yoktu. Ancak yapımda, aldığım kararları hızla uygulamaya koymak var. Bu proje üzerine de epey araştırma yapmış ve planlamamı yapmıştım. Öte yandan, pandemi döneminin en çok vurduğu alanlardan biri sanat oldu. Pek çok müzisyen, sahne sanatçısı bu dönemde seyircisiyle buluşamadı ve gelir kaybı yaşadı. Bu durum da süreci hızlandırmama sebep oldu. Böylece tek kurucu olarak yola çıkmış oldum. Tek kurucu olmanın en büyük avantajı, hızlı karar alabilmek ve uygulamaya geçirebilmek. Başarılı bir girişimin en önemli unsurlarından biri, ekibin son derece uyumlu bir şekilde birlikte çalışabiliyor olması. Sonuçta yönetici olarak tek başına olsanız da, tüm ekibin aynı hedefe odaklanması ve farklı alanlardaki uzmanlıklarını birbirleriyle en etkin şekilde paylaşmaları gerekiyor. Kurulduğumuz ilk günden bu yana, bu konuya son derece dikkat ettim. Tek kurucu olmanın zorlukları da yok değil. Musixen'i hayata geçirmeden önce 200 bin dolarlık öz sermayeyi kendi girişimlerimle ortaya koydum. Bu noktada yatırım anlamında destek olarak Musixen'e katkıda bulunacak, doğru iş ortaklarıyla yola devam etmeyi elbette isterdim. Hatta bu konuda yakın zamanda güzel bir gelişme yaşandı ve Eylül ayından itibaren Mustafa Kemal Temel, Musixen'e küçük yatırımcı olarak ortak oldu. Musixen'i geliştirmek ve büyütmek adına orta vadeli çalışmalarımızda bizimle birlikte yürüyecek yatırımcılarla ortaklığa her zaman açığız. Şu an 5'i yazılımcı olmak üzere 11 kişiden oluşan bir ekibimiz var. Kullanıcılar, Musixen uygulamasını App Store veya Google Play üzerinden ücretsiz olarak indirebiliyor; ardından üye olup istedikleri müzik kategorisini seçerek sanatçıları görebiliyor, detaylı olarak inceleyebiliyor ve planlı yayın takvimine erişebiliyor. Ayrıca istedikleri sanatçıları uygulamada takibe de alabiliyorlar. Musixen'de, birbirinden değerli ve tecrübeli müzik ve sanat insanlarının bulunduğu bir Sanatçı Komitesi yer alıyor. Kaliteli ve özgün canlı müzik veya performans yayını yapabilmek adına, canlı performans sergilemek isteyen kişilerin paylaşacağı maksimum 4 dakikalık video performanslarını ve geçmişlerini değerlendiren bu komitenin olumlu görüş bildirmesi durumda, ilgili sanatçıya Musixen app'inde canlı yayın yapabileceği linki ulaşıyor. Kullanıcılar ise, App Store veya Google Play üzerinden ücretsiz olarak indirebildiği bu uygulamaya üye olup istedikleri kategoriyi seçebiliyor, diledikleri sanatçıları takip edebiliyor ve planlı yayın takvimine erişebiliyor. 100 bin üzeri download, 600'ün üzerinde kayıtlı sanatçımız bulunuyor. Ayrıca Musixen'de 4 ayda 1200'ün üzerinde farklı canlı yayın gerçekleştirerek 80 bin kişiye canlı performans deneyimi yaşattık. Söz ettiğiniz gibi, pandemiden en çok etkilenen sektörlerden biri de müzik. Biz Musixen ile sanatçılara bir gelir kapısı açtık. Musixen'in 5 farklı gelir modeli bulunuyor. Bunlar üyelikler, biletleme, kişiselleştirilmiş özel video, oyunlaştırılmış bağış, reklam ve sponsorluk. Birçok müzisyen biletleme, oyunlaştırılmış bağış, kişiselleştirilmiş videolar gibi çeşitli yöntemlerle maddi kazanç elde edebilme şansını yakalıyor. Ayrıca pandeminin hayatımızdan çıkmasıyla da birlikte, müzisyenlerin/performans sanatçılarının organizasyonları için mekanlar veya kişiler tarafından keşfedilebilecekleri ve davet edilebilecekleri bir pazar yeri olarak da bir istihdam imkanı sağlıyor olacağız. Yakın zamanda, sabah kuşağı için tiyatro sanatçılarımızdan oluşan Musixen Kids kategorisi altında 2-5 yaş arası çocukların hem eğitici gelişimini hem de evde keyifli vakit geçirmesini sağlayacak canlı yayınları başlatıyor olacağız. Bunun dışında kurumsal firmalarda çalışan kullanıcılarımızdan gelen talep üzerine, şirketlerin çalışanlarına özel gerçekleştirilecek ünlü/ünsüz sanatçılar ile online etkinliklerin altyapısını oluşturduk. Hedefimiz, kaliteli dijital canlı müzik performansları ve canlı sahne sanatlarının yer aldığı adil, özgür ve global bir içerik platformu olarak hizmet vermenin yanı sıra, Türkiye'nin YouTube, Instagram, Spotify, Facebook gibi global devlerin arasında yer almasını sağlamak. Yurt dışında da app'i indirip sanatçılarımızı performanslarını izleyen kullanıcılar var. Biz, Musixen ile dünya sınırlarını kaldırmayı amaçlıyoruz. İlk olarak Amerika ve Kanada pazarında operasyonlarımıza başlamak istiyoruz. Şu anda bu pazarlar ile ilgili fizibilite çalışmalarımız devam ediyor. Yurt dışı açılım zamanlamasını, alacağımız yatırım miktarı ve yatırım yapacak yeni iş ortaklarımızın stratejik yaklaşımı belirliyor olacak.


Yaklaşık yirmi yıldır kitaplarla haşır neşir olan, hasbelkader birkaç yıldan beri de gazete ve dergilere yazı yazan bir edebiyat hocasıyım. Edebiyatta hocalık aynı zamanda hiç bitmeyen bir talebelik olduğundan bu ikiz rolün hakkını vermeye uğraşıyorum. Zamanın Eşiğinde iki bin yirmi yılının ocak ayında çıktı. Editörüm Recep Kayalı'ya bu vesileyle teşekkür ederim. İlk andan itibaren beni ve ne yapmak istediğimi anladı. Kitap, dil ve edebiyat üzerine yazılmış denemelerden oluşuyor. Edebi türlerin yazarın fıtratıyla bir benzerliği söz konusu sanırım. Denemenin her an yeni çağrışımlara açık bir tarafı var ve bu benim için çok cezbedici. Roman, hikaye ve şiir aralarında nitelik farkı olsa da uzun süreli bir yoğunlaşma ister. Hem uzun, hem kesif! Yağmur gibi düşünelim, uzun süre yağan şiddetli bir yağmur... Denemeyse 'ahmakıslatan' yağmuruna benzer; daha az yoğun ve daha kısa süreli. Her iki durumda da ıslanırız. İlkinde yazar ve okur neyle karşı karşıya olduğunu bildiğinden hazırlıklıdır, yanlarına şemsiye alabilirler. İkincisinde yazarın da okurun da şemsiyesi yanında değildir. Islanmak kaçınılmazdır, fakat ne kadar ıslanacağını ikisi de bilmez. Ben bu kestirilmez havayı seviyorum, okur da severse ne ala. -Birtakım geleneğin, duyuşun, kısacası bütün bir kültürün geri gelmemecesine yaşamımızdan çekildiğini görmüş birisi olarak böyle bir zamandan, daha doğrusu böyle bir zamanın eşiğinden gördüklerimi yazdım, diyorsunuz. Bu durum beraberinde neleri getirip götürdü? Asır dönümlerinde yaşamak böyledir. Hayatımın yarısı yirminci asırda, diğer yarısı yirmi birinci asırda geçti. Dönüp bakınca 'neler değişmedi ki?' diyor insan. Ortaçağ'da yaşamış biri birkaç yüzyıl ileri yahut geriye gitse çok da şaşırmaz, az çok benzer bir dünya görür. Halbuki şimdi on yılda bir dünyayı yeniden kuruyoruz adeta. Bu çok heyecan verici, fakat beraberinde getirdiği bir ahlaki sorumluluk var. Çoğu zaman bu yükü taşıyamadığımızı görüyorum. Eskiyi, kadim olanı çarçabuk harcıyoruz. İleri gitmek pahasına geride bıraktığımız değerleri unutmak gerekmediğini biliyorum ve bunu anlatmaya çalışıyorum. Sürekli dikiz aynasına bakarak araba süremeyiz; hiç bakmadan süremeyeceğimiz gibi! -Eserinizin bir derdi var. Ziya Gökalp der ki: Bugün siz yazarlar, elinizdeki kuvveti biraz bilseydiniz, az zamanda memleketin halini değiştirebilirdiniz. Derdi olan her türdeki yazılarımızla okura düşüncelerimizi aşılamak istiyoruz. Sizce insanlara ne derece ulaşıp onları değiştirebiliyoruz? -Zamanın Eşiğinde, özellikle Cemil Meriç, Yahya Kemal, Nurettin Topçu ve Ahmet Hamdi Tanpınar gibi fikir ve edebiyat insanlarının gölgesinde kaleme aldığınız denemeleri oluşturmakta. Üslubunuzu belirlerken nasıl bir okur profili hedeflediniz ya da bunu dikkate aldınız mı? Edebiyat usta-çırak ilişkisiyle öğrenilir. Ben yaşayan bir ustanın terbiyesinden mahrumdum. Esasen çevrem de bu konuda bana yardımcı olacak durumda olmadı hiçbir zaman. Ustalarımı da kitapların içinden seçmem lazımdı, öyle yaptım. Yeraltı dünyasının! büyüklerini aradım. Bulduğumu sanıyorum. Kitapta bu isimlere, özellikle Tanpınar'a fazlaca atıf yapıldığı hemen fark ediliyor. Kimileri bunu alelade bir övgü olarak yorumlayabilir. Birini methetmek bize bir maddi kazanç sağlaması için yapılıyorsa bu sahtekarlık olur. Benim yaptığım başarabildiysem eğer bir ilişki kurma biçimi. Benim lügatimde birini methetmek, seni anladım ve sevdim, demek. Üslubumdan, hadiseleri görme biçimime kadar beni etkilediler, bundan rahatsız değilim. Entelektüel olmayı sürekli tenkit etmekle eş değer gören bir anlayış hüküm sürüyor bizde. Tenkit lazımdır, evet; şu şartla ki, gerçek tenkit tetkik, tahlil ve teşhis katmanlarını atlayarak yapılırsa sövgüye dönebilir. Övgü ve sövgünün eşiğindeyiz yani! -Bizim üzerinde ittifak ettiğimiz bir klasiğimiz neden yok? diyorsunuz. Üzerine düşündüğünüz bir klasik dizisinde hangi eserler yer alabilir? Bu soruya bir listeyle cevap vermekten kaçınıyorum. Çünkü listeler ister istemez bir kalıp çıkarıyor. Kalıba girmeyenleri de hesaba katmak lazım her zaman. Eserden çok müessir üzerinden gitmeyi tercih ederim. Müessirin bir anlamı da tesir eden, iz bırakan demek. Bütün Avrupa ve Batı dünyası bir yönüyle Hristiyanlığa dayanır. Biz her şeyden evvel 'asıl müessir'in eserine, Hz. Kur'an'a, muhtacız. Yunus gibi, Mevlana gibi yaşadıkları çağı dolduran kıymetlerimiz var. Onlardan ne alabildik? Klasik dediniz, bütün zamanların en yüksek değerde eser veren bir şiir geleneğine sahibiz; üzerimizdeki izleri silinmiş gibi. Geçen asrın büyükleri bile çok yabancı gelmeye başladı bize; çünkü aynı dili konuşmuyoruz onlarla. Aramızdaki mesafe giderek açılıyor. Türkçe şu son asırda Yahya Kemal gibi bir şairi, Tanpınar gibi bir romancıyı, Ömer Seyfettin, Sait Faik gibi hikayecileri yetiştirdi. Bu demektir ki, ümitsiz olmayalım. İsimleri çoğaltmak her zaman mümkün. Adını anmadıklarım ve daha niceleri bizi bekliyor, yeter ki biz onlara gidelim.


İstanbul'un kalabalığından kaçmış Yalova'ya yerleşmiştik. İlkokul 4. Sınıfa geçmiştim. Buradaki doğal yaşama adapte olmaya çalışıyordum. Evlerde salça yapılıyor, kapı önlerinde halılar yıkanıyordu. Film izler gibi izliyordum bazılarını. Beni evlerine davet edecek kadar yakın arkadaşlar edinmiştim kısa sürede. Buradaki herkes ya akrabaydı ya da hısım. Ben de aralarında kaynamıştım. İstanbul'daki çocuklar gibi oda dolusu oyuncaklar alınmamıştı buradakilere. Yokluğu bilir, alamam cümlesini tekrarlatmazlardı. Yazın böğürtlen toplar yol kenarında satardı çoğu. Kimisi de annesinin ördüğü lifleri, patikleri, yelekleri sererdi tezgaha. Dedim ya buradakiler hiç de alışık olduğum gibi değildi. Nazlanacak kimseyi bulamayınca çabucak büyümüştü hepsi. Bazı uzun teneffüslerde ev tarhanası içip, soba üstünde kestane yemeye arkadaşlarımın evlerine gitmeye başlamıştım. İstanbul'da lüks olarak tabir edilebilecek birçok restauranta, otele gitmiştik. Hiç birinde bu derece lezzetli bir çorba denememiştim. Büyükşehir derler de derler, bilmezler ki parayla satın alınabilen hiçbir şeyin kıymeti emekle boy ölçüşemez. Bu zamanlarında, yeni tanıştığım insanlardaki sadelikten gelen içten keyiflerine, gerçek mutluluklarına şahit olmuştum... Bu insanlar evlerinde tarhana yapıp bütün kışı idareli geçirir, çatılarını kendileri onarır, hastalandılar mı doktoru boş yere rahatsız etmeyeyim der, evde ıhlamur çayı kaynatırlardı... İşte yetinmeyi bilenler için mutluluk soba üstünde hoş bir rahiye bırakan mandalina kabukları kadar basitti. Ben banyomuzdaki küvette, keyfini süre süre yüzdürürdüm bebeklerimi. Sıcak su soğumasın diye alelacele leğene oturtulan, yandım anne! demeye kalmadan, tekrar bir tas kaynar su başından aşağı dökülen ve yansa da o bir tas suyun kıymetini anlayan çocuklar varmış... O çocuklar suya bile vefa duyarlarmış. Sahip olma hırsımız, günü geldi en ücra köşelere kadar ulaştı. Mutlu köylüler kapitalizme biz şehirlilerle merhaba dedi. O güzelim başıboş böğürtlen çayırları, elma bahçeleri satılıp bir bir inşaatlar dikildi. Aslında fakirlik zannettiğimiz bir çok şey, kimileri için paranın gücünün yetmeyeceği bir zenginlikti. Para geldi rahat ettik ama mutluluğumuzu kaybettik.


Artemis, Bajar Kültür ve Sanat Danışmanlığı bünyesinde, sanat evi ve online internet platformu olarak yaptığı çalışmaları ve sunduklarıyla dikkatleri çekiyor. Artemis Müzayede; resim, heykel, rölyef ve çeşitli malzemelerden çeşitli sanat eserlerinin bulunduğu ve sadece sanat eserlerinin yer aldığı, online açık artırmayla ve direk kazandırılan, sanat eseri alım ve temin merkezi olarak sanatseverlere ve meraklılarına hizmet veriyor.


Sabancı Üniversitesi Sakıp Sabancı Müzesi'nin, Sabancı Vakfı'nın katkılarıyla başlattığı ve sanatseverler tarafından büyük bir ilgiyle takip edilen Müzede Sahne etkinliğinin dördüncüsü Sakıp Sabancı Müzesi'nde 7-15 Ağustos 2020 tarihleri arasında gerçekleşiyor. Sanat yönetmenliğini Emre Koyuncuoğlu'nun üstlendiği ve her yıl belli bir tema üzerinden gösteri sanatları alanındaki işlerden bir seçki sunan Müzede Sahne'nin bu yılki başlığı; özellikle Covid-19 döneminde daha da artarak şiddet gören, zorlanan, tehdit altında yaşamaya çalışan ve hayatını kaybeden kadınların sesi olması amacıyla Adı Sanı, İsmi Cismi' başlığıyla topyekun kadın olarak belirlendi. Bu yıl, mesleki alanda özel tiyatroları temsilen tiyatro sektöründeki üretim ve uygulama süreçlerinin iyileştirilmesi ile profesyonelleşmesini hedefleyen Tiyatro Kooperatifi'ni destekleyen Müzede Sahne'nin programı, salgının ağır etkilerini yaşayan sahne sanatlarıyla dayanışmanın önemine dikkat çekiyor. Sakıp Sabancı Müzesi Müdürü Dr. Nazan Ölçer; Kültür sanat sektörü pandemi döneminde sadece ülkemizde değil, dünyada da en zorlu sınavlarından birini veriyor. Özellikle de pandeminin etkilerini halen en ağır şekilde yaşayan sahne sanatları... Yaşadığımız olağanüstü süreç bize birbirimize destek olmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlattı. Sanat yönetmenimiz Emre Koyuncuoğu ile birlikte bu yıl Müzede Sahne'de kadınları odağına alan bir program oluşturduk. Bir hafta boyunca oyunlarla, panellerle, etkinliklerle kadını konuşacağız. Umuyorum ki bu derin toplumsal yaramıza tiyatro aracılığıyla da dikkat çekmeyi başaracağız. Kültür ve sanat, global ölçekte hayatı durma noktasına getiren dönemlerden çıkmak için her zaman iyi bir ilaç olmuştur. Oluşan kasvetli havanın sanatın ışığıyla aydınlanması dileğiyle tiyatro severleri müzemize bekliyoruz dedi. Sabancı Vakfı Genel Müdürü Nevgül Bilsel Safkan ise; Sabancı Vakfı olarak, bugüne kadar erken yaşta ve zorla evliliklerin engellenmesi, kız çocuklarının eğitimi ve toplumsal cinsiyet eşitliğinin sağlanmasına yönelik projeler geliştiren sivil toplum kuruluşlarına verdiğimiz desteklerle kadınların güçlenmesine katkı sunmaya çalışıyoruz. Bunun yanında kültür sanatın gücünden faydalanarak toplumsal sorunlara dikkat çekmeye, bu sorunlar karşısındaki tutumları sorgulamaya ve toplumu sanatla dönüştürmeye de inanıyoruz. Bu doğrultuda Müzede Sahne'nin bu yıl kadını odağına alması, Türkiye'de maalesef artık kökleşmiş ve acilen çözülmesi gereken bir sorun olan kadına yönelik şiddete karşı sahne sanatları aracılığıyla gündeme getirilmesini son derece kıymetli buluyorum dedi. Müzede Sahne'nin Sanat Yönetmeni Emre Koyuncuoğlu; Dünyada sahne sanatçıları büyük bir kriz yaşarken Sakıp Sabancı Müzesi ve Sabancı Vakfı, kültür sektörünün üreticileri, destekçileri ve emekçileriyle birlikte bize mücadele etme ve değerlerimizi koruma adına bir araya gelme fırsatı sağladı. Bu yılki etkinliklerimizde ilk kez gerçekleşen bir birlikteliğe imza atacağız. Kovid 19 döneminde bir araya gelmiş 59 tiyatro topluluğunun temsilcisi olan Tiyatro Kooperatifi ile birlikte bir dayanışma örneği oluşturduk. Ayrıca Tiyatro Kooperatifi'nin #BizdeYerinAyrı kampanyasını da destekleyerek etkinliğimizde yer alamayan tiyatrolara da ulaşmayı amaçladık. Kadın kuruluşlarının bütün çabalarına rağmen toplumumuzda artan kadına yönelik şiddet, tecavüz, taciz vakaları, kadının kendi bedenine sahip çıkma mücadeleleri ve halen geçerli olan tüm haklarının yeniden sorgulanmaya başladığı bu dönemde biz de Müzede Sahne'yi kadın oyunlarına, kadın oyun yazarlarına ve bu alanda farkındalık üreten sivil toplum platformlarına ayırarak bir başka alanda daha dayanışma örneği göstermeyi amaçladık. dedi. 7-15 Ağustos 2020 tarihlerinde açık havada gerçekleştirilecek olan Müzede Sahne'nin programında; Altıdan Sonra Tiyatro'dan Burak Çöllü'nün yazığı Nihayet Makamı, Mek'an Tiyatro'dan Şamil Yılmaz'ın yazıp yönettiği Dansöz, Tiyatro Hemhal'den Hakan Emre Ünal'ın yazıp yönettiği Tırnak içinde Hizmetçiler, Tiyatro 11'den Füsun Demirel'in çevirip yönettiği Dario Fo'nun ve Franca Rame'nin Şişman Güzeldiroyunu, Biteatral'den Aslı Erdoğan'ın bir hikayesinden yola çıkarak sahneye uyarlakları ve Ayşe Lebriz Berkem'in oynadığı Bir Deli'nin Güncesi, Atta Festival'in uluslararası prodüksiyonu olan çocuklara yönelik Tavşan Aranıyor, Tiyatro BeReZe'nin yine uluslararası bir prodüksiyonu olanFil, Kadıköy Emek Tiyatrosu'nun Franz Kafka'nın bir öyküsünden uyarladığı Pireli Varyete, İstanbul B. B. Şehir Tiyatroları'ndan Özgür Kaymak'ın yönetiminde Deniz Altun'un yazdığı Gül'e Ağıtın oyunu okuması, Tiyatro Öteki Hayatlar'dan Can Utku'nun yazıp yönettiği Karar, Tatavla Sahne'den Metin Balay'ın yazıp yönettiği ve Eraslan Sağlam'ın oynadığı İnadına İnsan, Kadıköy Teatron'dan özgün kukla tasarımlarıyla yetişkinler için sahneledikleri Altın Elma, pandemi dönemine ait bir podcast işi olarak başlayan ve Müzede Sahne için yeniden ele alınarak özgün bir performans haline gelen Duygu Dalyanoğlu'nun K'nın Sesi ve BGST'den Sevilay Saral'ın yazdığı Bir Kadın Uyanıyor gösterileri yer alıyor. Ayrıca; Sabancı Üniversitesi Toplumsal Cinsiyet ve Kadın Çalışmaları Mükemmeliyet Merkezi işbirliğinde panel ve söyleşi ile birlikte Boğaziçi Üniversitesi Cinsel Tacizi Önleme Komisyonu, Okan Üniversitesi Cinsel Tacizi Önleme ve Destek Çalışmaları Komisyonu, Susma Bitsin, Mor Çatı ve Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu'nun yer alacağı paneller de ücretsiz olarak izleyiciler ile buluşacak. Sağlık Bakanlığı'nın Covid-19 önlemleri doğrultusunda sosyal mesafe kurallarına uyularak düzenlenecek olan etkinliğin biletleri sınırlı sayıda satışa sunulacaktır. Bazı oyunlar ise gösterimlere eş zamanlı olarak çevrimiçinde de biletle izlenebilecektir. Müzede Sahne etkinliğinin program ve bilet satışına https://www. sakipsabancimuzesi. org/tr adresinden ulaşabilirsiniz.


Sakıp Sabancı Müzesi'nin Sabancı Vakfı'nın katkılarıyla düzenlediği, gelenekselleşen açıkhava etkinliği Müzede Sahne, altıncı yılında iklim krizi ve ekolojik yıkım temasıyla başladı. Müzede Sahne sanat yönetmeni Emre Koyuncuoğlu, Açık Radyo'nun kurucusu, siyaset bilimci ve yazar Ömer Madra ile genç neslin iklim aktivisti Atlas Sarrafoğlu'nun açılış konuşmalarının ardından Şebnem İşigüzel tarafından kaleme alınan Taş oyunu prömiyerini yaptı. Zinnure Türe'nin yönettiği, Aslı İçözlü, Banu Fotocan ve Ayda Akkaya'nın oynadığı Taş, bir köyde taş ocağı açılmasıyla başlayan üç kuşaktan üç kadının direnişini anlatıyor. Emre Koyuncuoğlu'nun sanat yönetmenliğinde gerçekleştirilen ve her yıl bir tema etrafında gösteri sanatları alanındaki eserleri buluşturan Müzede Sahne'nin bu yılki başlığı, geçtiğimiz yıl açıklanan ve atmosferde ölçülen en yüksek karbondioksit oranı 419 PPM'e dikkat çekmek amacıyla Dünya 419 PPM Bir Sahne olarak belirlendi. İnsanlık için kırmızı alarm olarak nitelendirilen ancak ülkemizde gösteri sanatlarında halihazırda eksik olan iklim acil durumuna dikkat çeken Müzede Sahne için üç farklı yazara iklim kriziyle ilgili oyun sipariş edildi ve üç farklı sahneyle prodüksiyon anlaşması yapıldı. Şebnem İşigüzel'in yazdığı, Zinnure Türe'nin yönettiği Taş, Nadir Sönmez'in yazdığı ve Ayşe Lebriz Berkem'in yönettiği Libido ile Volkan Çıkıntoğlu'nun yazdığı, Gülhan Kadim'in yönettiği Tek Kullanımlık Hikaye isimli oyunlar, Müzede Sahne'deki gösterimlerinden sonra sezon boyunca farklı tiyatro sahnelerinde izleyicileriyle buluşacak. Oyunlardan önce ücretsiz gerçekleştirelecek panellerde çevre politikalarında uzman sanatçı, akademisyen, araştırmacı ve aktivistler izleyicilerle buluşacak. Oyunlar, performanslar, konuşmalar ve panellerin yer aldığı, 14 Ağustos'a kadar devam edecek Müzede Sahne için biletler, Mobilet üzerinden temin edilebilecek.


1912 yılında doğan Amerikalı besteci, sanatçı ve filozof John Cage çağdaş müziğin evrimdeki kilit isimlerden birisi olarak karşımıza çıkmaktadır. Müziğin ne olduğunu, müzik dinlerken neyi dinlediğimizi tartışmaya açmış olan Cage, ünlü 4'33 adlı eserini besteleyerek tarihe adını yazdırmıştır. İlk defa 1952 senesinde piyanist David Tudor tarafından New York'ta icra edilerek dinleyiciyle buluşan ve üç bölümden oluşan eser, ünü piyanistin piyanonun başına oturması, kapağı kaldırması, kronometreyle zamanı tutarak yeniden kapağı kapatması şeklinde, tek bir nota dahi çalınmadan gerçekleştirilmiştir. Okumaya devam etmeden önce performansı izlemenizi tavsiye edebilirim. Tartışmalara yol açan eser, dört dakika otuz üç saniye süren bir sessizlik olarak tanımlanmıştır. Oysaki Cage'in yapmak istediği tüm seslerin müzik olabileceği gerçeğine dikkat çekmekti. Dinlemeyi bilmedikleri için sessizlik diye düşündüler; her yan rastgele seslerle doluydu. İlk bölümde dışarıdaki rüzgarın sesi duyuluyordu. İkinci bölüm sırasında çatıda yağmur damlaları pıtırdamaya başladı. Üçüncü bölümde de insanların konuşmaları ya da kalkıp çıkmaları bir yığın ilginç ses çıkardı. Gülmediler hiçbir şey olmayacağını fark edince sinirlendiler, otuz yıl sonra bile hala unutmuş değiller, hala kızgınlar. Dostluğuna değer verdiğim arkadaşlarım vardı ve bu nedenle dostluklarını kaybettim. Yapmamış olduğum bir şeye müzik dememi bir tür kandırmaca olarak gördüler herhalde. (Cage akt. Fırıncıoğlu, 2012:32). Müzik ile diğer sesler arasındaki duvarı yıkmış olan Cage'e göre müzik, insan duygularının dile getirildiği bir araç olmaktan çıkmalı, kendi kendisinin amacı olmalıydı. Yeni müzik: yeni dinlemedir. Bu müzikten bir şey anlamaya çalışmayın, bir şey anlatılmak istenseydi, kelimelerin sesleri kullanılırdı. Sadece ses hareketlerine dikkat edin. (Cage, 1973:10 akt. Özkul, 2019:367). 1950'lerin başında hayatında ilk defa sesten tümüyle arındırılmış bir odaya giren Cage, odada hiçbir şey duymamayı beklemiş ancak iki farklı ses duymuştur. İlgili mühendisten bu iki farklı sesin kan dolaşımı ve sinir sisteminden geldiğini öğrenmiş ve bunun üzerine sessizliğin imkansız olduğunu düşünmeye başlamıştır. -John Cage- Bu deneyimle beraber Cage'in bu yapıtının oluşumunda çağdaşı ve arkadaşı ressam Robert Rauschenberg'in beyaz resimlerinin etkisi olduğu belirtilmektedir. Rauschenberg, o dönemde tamamen beyaza boyalı tablolar yapıyor ve tabloya dinamiğini verenin odadaki ışıklar ve izleyicilerin gölgeleri olduğunu düşünüyordu. Akan, N., John Cage ve Rastlamsallık, Felsefi Düşün, Akademik Felsefe Dergisi, 2020. Bayçu, S. Robert Rasuchenberg, Ressam ve Eseri Üzerine Eğlenceye Dönüşen Sanat Pratiği, Resim, STD 2018, Aralık, 33-47. Fırıncıoğlu, S. (2012). John Cage, Seçme Yazılar, İstanbul: Pan Yayınevi.


Öyle bir keşif süreci ki bu gittikçe derine iniyor. Yol, yeniden fizik ve matematikle kesişiyor. Bu satırlar eşit ağırlık mezunu, müzikle derinden bağ kurmuş bir sosyal bilimlerciye ait. Yalnız bir detay var, bu Türkçe-Matematikçi zamanında fizik-matematik eğitimi alırken multidisipliner hocaları sayesinde müziğin fizik ve matematik ile olan ilişkisine lisedeyken kafa yormaya başlamış. Bir hocası demiş ki Müzik, fiziktir. Fizik, müziği oluşturur. Başka bir hocası demiş ki Müzik, matematiktir. Tahmin ettiğiniz üzere bu iki hoca da aynı zamanda enstrüman çalan, şarkı söyleyen ve müzik yapan kimselerdi. Müzisyen ya da müzik bilimci olmak için pek tabii ki fizikçi ya da matematikçi olmak gerekmese de müziğin; mevcut disiplinler arası kopukluklara, günümüzdeki fenci-sözelci gibi keskin ayrımlara dikkat çekerek bilim ile sanatı buluşturmak adına iyi bir örnek olduğuna inanıyorum. Unutmayalım, geçmişteki pek çok düşünür felsefe, fizik, matematik, geometri, astronomi ve müzik ile ilgileniyordu... Bu düşünürlerden biri de Pisagor'du. Müziği tanımlamadan önce kavramın kökenine inelim. Mitolojiye göre Yunanlıların en büyük tanrısı Zeus'un dokuz peri kızının adı Mousa imiş. Müzik sözcüğünün aslında Yunanca olduğu ve görevi tüm dünyanın güzelliklerini ve ahengini düzenlemek olan bu peri kızlarının ismi olan müz kökünden türetilmiş olduğu söylenir. Müziğin tanımı deyince ise farklılıklar içeren birden fazla tanım söz konusudur. Sözlük tanımına göre müzik, birtakım duygu ve düşünceleri belli kurallar çerçevesinde uyumlu seslerle anlatma sanatıdır. O kurallar nelerdir? Ses nedir? Uyumlu ses nedir? Başka bir tanıma göre müzik; duygu, düşünce ve olayları anlatma amacıyla ölçülü ve düzenli sesleri sanat düşünceleri içerisinde ritim'li veya ritim'siz bir araya getirme sanatıdır. Ölçü, düzen ve ritim nedir? Bu sözcüklerin müzik dilindeki anlamlarını ve işlevlerini bilmediğimiz takdirde bu tanımlamalar maalesef içeriği anlaşılmamış ezber cümleleri olmaya mahkum olacaktır. Müziği anlamak niyetiyle çıktığımız keşif yolculuğumuza devam edelim. Müziğin hammaddesi sestir. Her ses müzik değildir. Geçen gün okuduğum bir makale ise bu soru üzerine yeni bir bakış açısı daha geliştirmeme neden oldu. Makamların burçlarla olan ilişkisi ve eski Greklerdeki dört unsur anlayışının İslam felsefesine geçişi ele alınıyordu. Evrenin temel yapı taşlarını oluşturan toprak, su, hava ve ateşle müzik, insan ve kainatın çeşitli unsurları arasında kurulan benzerlik ve bağlantıları ilk defa okuyordum. Makale için Bakınız: Eski Grek Dört Unsur Nazariyesi ve Türkçe Müzik Yazmalarında Etkisi, Can, M. G. Ü. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi Cilt 22, Sayı 2 (2002) 133-143. Bu çerçevede eski Grek anlayışı etkisiyle Osmanlı Döneminde de müzikteki oniki makamın oniki burcun, dört şubenin de dört unsur olan toprak, su, hava ve ateşin karşılığı olarak gösterildiği kaynaklara rastlandığını belirtiyor akademisyen-yazar. Benim için bilim- bilim sayılmayanlar ve bilimler arası savaşlara son verip matematik, fizik, kozmoloji, felsefe, astronomi, astroloji, mistisizm, müzik ve nicesinin bir aradalığını görerek, keşfetmek gerek demek. Grek felsefesinden İslam felsefesine uzandığımız bu yazımı Çin felsefesinin önemli düşünürlerinden Lao-Tzu'nun Ruhun müziği, kainatta duyulur. sözleriyle sonlandırıyorum. Can, C. M, Eski Grek Dört Unsur Nazariyesi ve Türkçe Müzik Yazmalarında Etkisi, G. Ü. Gazi Eğitim Fakültesi Dergisi Cilt 22, Sayı 2 (2002) 133-143. Tarhan, E. D., Pythagoras Felsefesinde Müzik ve Matematik İlişkisi, Felsefi Düşün Akademik Felsefe Dergisi, Sayı: 15/Müzik ve Felsefe, Ekim 2020: 203-224. Tarkum, E., Türk Müziği ve Batı Müziğinin Yapısal Özellikleri ve Çokseslilik Açısından İncelenmesi, Trakya Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Haziran 2018, Cilt 20, Sayı 1 (31-43). Çok keyifle okudum. Çok öğretici bir yazı. Kutluyorum. Müziğin evrensel gelişimini çok güzel özetleyen, bilgilendirici ve akademik nitelikte bir yazı olmuş. Bunlar çok güzel ve derin bilgiler. Amcan olarak, kendimde bu kelimeyi hak gördüm....


Müzik yazarlığı ve araştırmacılığı meselesine salt olarak bakacak olursak bu işe 2016 yılında başladım. O yıllara kadar çeşitli internet siteleri ve basılı dergilerde öykü ve denemelerimle yer alırken Gökhan Toker ve Sis grubu ile tanışmam neticesinde onları, üretimlerini yerinde gözlemleme fırsatım oldu. Bu fırsatın akabinde müziğe karşı derin bir ilgi ve merakın bende uyanmasıyla araştırma sahamı geliştirmem meseleyi günümüze kadar uzanan bir sürece taşıdı. O yüzden başta Gökhan abi olmak üzere günümüzde müzikal anlamda bana katkısı olan herkese teşekkürlerimi sizler vasıtasıyla iletiyorum. Bana göre tarihsel olarak geçmişimizi oluşturan müzikal izlerin ve bugünümüzü meydana getiren isimlerin geleceğe aktarılmasında kuşaktan kuşağa bilgi ve birikimin aktarılmasını son derece kıymetli buluyorum. Müzik yazarlığının önemli bir misyonu da bence budur. Sadece üretimlerin, tanıtımların, keşiflerin ötesinde bir iş... Kuşaktan kuşağa tarihin aktarılmasında yazarlara ve araştırmacılara çok iş düşüyor. Eskişehir Yerel Tarih Araştırmaları Ertuğrul Sarı Armağanı kitabında yer almamda editörümüz Çağhan Sarı'nın bana daveti etkili oldu. Uzun yıllardır yazılarımı takip etmesi ve bana projeden bahsetmesiyle bu kitap için Geçmişten Günümüze Türkü Kavramının Modernleşmesi: Türkülerle Türkiye Projesi Eskişehir Örneği makalesini kaleme aldım. TRT repertuarlarının taranıp Eskişehir türkülerinin de ek kısmında yer aldığı makalede Orta Asya'dan günümüze uzanan sözlü gelenek unsuru türkülerin o bölgede davullu kopuzlu enstrümanları ile Kayçı'ların nesilden nesile aktardığı türküler sonrasında Anadolu coğrafyasında ozan aşıklar kavramının ortaya çıkıp Halk aşığı, Hak aşığı, Saz şairi, Sazlı aşık tanımlarıyla nitelendiriliyor. Cumhuriyet'in ilanı sonrası Mustafa Kemal Atatürk'ün çoksesli müziğe geçiş konusundaki titiz çabalarını halk ezgilerinde de görüyoruz. Makalede bu konuya da yer vermeye çalıştım. Sanata ve müziğe bakışında Sofya'daki ataşemiliterlik yıllarının, 1 Kasım 1934 tarihindeki TBMM dördüncü dönem dördüncü yasama yılı açılış konuşmasının, Türk Halk Ezgileri Arşivi'nin kurulması, J. Marx, Paul Hindemith, Bela Bartok gibi isimlerin raporları ve çalışmalarıyla o dönem müziğe katkıda bulunması makalenin içinde yer alıyor. Repertuar ve türkülerin temeline inilen bir makale olması sebebiyle uzun mesailer neticesinde meydana gelen bu çalışma fiziksel olarak ilk buluşmada tüm yoruculuğunu telafi ettirip tatlı bir mutluluğa dönüştü. Yıllardır ilk kitap çalışmamın hayalini kurarken temelinin bu kitap vesilesiyle atılması benim için hem gurur hem de bir sevinç oldu. Şu anda Tekirdağ Namık Kemal Üniversitesi'nde yüksek lisans çalışmalarıma devam ediyorum. Sinemada Türk İmajı konulu güzel bir tez konum var. İş hayatım dışında tezime de belirli bir vakit ayırmam gerekiyor. Kendi kitabımı çıkarma konusunda istekliyim. Fakat tez sürecim sona ermeden bu konuda harekete geçebileceğim konusunda şüphelerim var. Bu soruyu sıklıkla düşünür, yeri geldiğinde ben de karşımdaki insanlara sorarım. Aslında bana göre mümkün değil. Çünkü tarihsel metodolojide nasıl ki bir olayı gerçekleştiği dönemin şartları ile değerlendiriyorsak müzikal üretimleri de üretildikleri dönemin şartlarına göre değerlendirmeliyiz. Günümüz dünyasındaki teknolojik gelişim ve bu gelişimin hızını dikkate alırsak geçmişteki müziğe kıyasla birçok farklılığı görürüz. Hızlı tüketimin hakim olduğu bir piyasa ve dinleyici kitlesi içinde herkes günü ve ötesini düşünmek zorunda. Bu kaygı da doğal olarak imaj, sosyal medya, halkla ilişkiler, basın yönetimi de dahil birçok yeni prensibi ve bu prensiplerin doğru yönetilmesini beraberinde getiriyor. Geçmişteki müziğin altyapı formları, üretimlerin takip edilmesi, dinleyici talepleri ve basının yaklaşımı ile teknolojik düzen günümüzün şartlarından son derece farklı. Bir evde toplanıp o evin içinde beraber yaşayıp albüm kayıtları bitene değin birbirinden ayrılmayan topluluk müzisyenleri geçmişte bir topluluk müziği kültünü meydana getirmişti. Günümüz dünyasında herkesin bireyselleşmesi toplumu bu denli etkilerken müzik de bundan nasibini aldı. Artık daha bireysel üretimler müzikal çevrede hakim... Tüm enstrümanları tek kişinin yazdığı birçok üretim günümüzde olağan karşılanıyor. Şartların, bakış açısının, teknolojinin, beklentinin ve zamanın değiştiği bir paralellikte kıyaslamanın fayda getirmeyeceği kanaatindeyim.


Çok sesli müzik bugün Avrupa sınırlarını aşmış ve dünya müziği olmuştur. Uluslararası Sanat Müziği, Evrensel Müzik gibi isimlendirmeler de yapılan Batı Müziği, tarihsel olarak Rönesans, Barok, Klasik, Romantik dönem ve 20. Yüzyıl sonrasını ifade eden modern dönem başlıkları altında incelenir. Burada alıntılamak istediğim bir nokta var. Kavram karmaşasına dikkat çektikten sonra değinmek istediğim ikinci nokta ise ülkemizde çoksesli müziğe geçişin Cumhuriyet'in ilanı ve modernleşme süreciyle ilişkilendirilmesi ve çok seslilik-çağdaşlık, tek seslilik-çağdışılık gibi siyasi tartışmalara yol açmasıdır. Oysaki kaynaklara göre Osmanlı Döneminde çok sesli müziğe ilgi başlamış ancak çok sesli müziği halka taşımak, bir eğitim ve ilerleme aracı olarak kullanmak hedefi olmadığı için sarayın ve dar bir çevrenin dışına çıkamamıştır. (Alaftan, 2015) Dolayısıyla modernleşme sürecinin Tanzimat döneminde başladığını ve Cumhuriyet'in ilanıyla birlikte artan senfonik eserlerin temsiller sayesinde halk için ulaşılabilir hale geldiğini göz önünde bulundurduğumuzda tepeden inme nitelendirmesi doğru olmayacaktır. Osmanlı, Cumhuriyet, saray, halkanahtar kelimelerini seçtiğimizde üstüne bir de Batı, modernleşme, çağdaşlık kavramlarını eklediğimizde otomatik olarak yabancı, uzak, elit, bizden olmayanı yani öteki'yi çağrıştırmaktadır. Ötekileştirme, geçmişten günümüz dünyanın en büyük sorunlarından birisidir: İktidar eksenli ve benmerkezci bir anlayışın ürünüdür. Ve maalesef evrensel bir dil ve paylaşım unsuru olarak değerlendirdiğimiz müzikte de karşımıza çıkmaktadır. Buradan yola çıkarmak yazımı şu cümlelerle sonlandırıyorum. Senfonik müzik belirgin bir üst kodlamadır ancak daha kapsamlı bir biçimde ele alacak olursak metal müzikten reggae'ye, rap'ten arabeske uzanan farklı müzik türleri içinde de kültürel, sınıfsal ve etnik değerleri mercek altına almamız gereken öteki kavramı gizlidir. Ötekileştirmenin yaşanmadığı bir toplum-müzik ilişkisi için pek tabii ki ötekileştirmenin yaşanmadığı bir dünya dileklerimle. Kültürlerarası Çeviri Kapsamında Oryantalizm ve Öteki Kavramı, Öztürk, Gümüşoğlu, Gezer, 2018. Popüler Kültür ve Senfonik Müzik Karşılaşması: 2000'li yıllarda bir sınıfsal gösterge ve pazarlama mekanizması olarak popüler klasik müzik, Güven, 2017. Tek Sesli Müzikten Çok Sesli Müziğe, Alaftan, 2015. Tebrik ederim. Çok güzel bir konuya değinmişsiniz. Klasik müzik toplumda ayrıcalıklı bir sınıfın tekelinde olmamalı ve toplumun bireylerini ötekileştirmemelidir. Klasik müziği toplumun her kesimi dinleyebilmeli, konser etkinliklerine katılabilmelidir. Ancak bunun içinde toplumdaki bireylerin eğitim seviyesinin yükseltilmesiyle olabileceğini unutmamak gerekir. Eğitimden kastım tek başına belli senelerle tanımlanmış öğrenim derecelerini belgeleyen diplomalar değildir.... Müziğin gelişim evrelerini toplumsal yönleriyle ele alan yazınızı ilgiyle okudum, tebrik ederim.


Yazı yazmayı seviyor muyuz? Peki ya müzik dinlemeyi? Eminim ki bu iki eylemi bir araya getiren olmuştur. Bugünkü yazımda müziğin yaratıcı yazma üzerindeki etkilerini ele alacağım. Ancak ondan önce kısaca değinmek istediğim kavramsal ve kuramsal bir çerçeve var. Dil ve müzik ilişkisi kuramcılar tarafından ele alınan oldukça popüler bir konudur. Nasıl ki dil, duygularımızı, düşüncelerimizi, isteklerimizi aktarmak için kullandığımız en önemli iletişim aracı ise ve seslerle, harflerle kendimizi sözlü ya da yazılı ifade etmemizi sağlıyorsa; müzik de sesin biçim ve anlamlı titreşimler kazanmış hali olarak müzik sesini belirtmeye yarayan işaretlerden, müzik eserlerinin yazılmasını ve okunmasını sağlayan notalardan oluşur. Dil-müzik ilişkisi ses, dizem-tartım-dönemsellik, dizim ve anlam gibi açılardan karşılaştırılarak değerlendirilen; dilbilim, sesbilim ve müzikbilim alanlarında uzmanlık gerektiren oldukça derin bir konudur. Yapılan pek çok araştırmaya göre dilde ve müzikte ortaya çıkan ürünler farklı olsa da bunların oluşturulma süreçleri benzerdir. 1983'te Çoklu Zeka Kuramını ortaya koyan Gardner eğitim sistemine çağdaş bir bakış açısı getirmiş ve zekayı sekiz alt boyutta incelemiştir. Bunlar sözel/dilsel, mantıksal/matematiksel, görsel/uzamsal, müziksel/ritmik, bedensel/kinestetik, içsel/özedönük, kişilerarası/sosyal zeka ve doğa zekasıdır. Kurama göre her birimiz bu farklı zeka boyutlarını az çok taşıyarak dünyaya geliriz ve uygun çevresel şartlarla uyarıcılar olduğu takdirde belirli bir seviyeye kadar geliştirebiliriz. Yaratıcılığın doğuştan gelip gelmediği halen tartışılan bir konu olmakla birlikte çoğu eğitim bilimcisine göre yaratıcılık, çeşitli yöntem ve tekniklerle geliştirilebilen bir beceridir. Yaratıcı insan ezber bozan, klişe ve standartlaşmış düşüncelerden kurtulmuş kişidir. Yaratıcı yazma dediğimizde bilgi aktarımından ziyade yaratıcılık, hayal gücü ve dili kullanabilme yeteneği gerektiren bir eylemden bahsederiz. Bu noktada müzik, yaratıcı yazma çalışmalarındaki önemli araçlardan birisi olarak karşımıza çıkar. Müzik; beyni uyarır ve müzikal zeka alanına hitap eder. Duygu ve düşüncelerimizi harekete geçirir. Müzikle birlikte dinlenilen müzik türünün de metnin temasını etkilediğini açığa çıkaran araştırmalar mevcuttur. Müzik psikolojisi alanında yüzyıllardır müzik dinleyicisinin etkilenme biçimlerini, müzik ve duygular arasındaki ilişkiyi çalışan araştırmalar mevcuttur. Duygu ve düşünceleri harekete geçirmekle sınırla kalmayan müzik, aynı zamanda hisleri de yansıtır. Özetle diyebiliriz ki dil, müzik, düşünceler ve duygular birbirleriyle ilişkili ve birbirilerini geliştiren olgulardır. Hatta dilerseniz yazma etkinliğinizi farklı müzik türleriyle de çeşitlendirebilirsiniz. Bu sayede yazdığınız metinlerin temasına, geçişlerine göz atabilir; müziğin duygu ve düşünceleriniz üzerinde bir etkisi olup olmadığını, ne yönde olduğunu bizzat deneyimleyebilirsiniz. Dil ve Müziğin Karşılaştırması, Mehmet Emin Göktepe. Müzik ve Dil Arasındaki Benzerlikler Ekseninde Müzik Eğitimi, Fatih Bingöl, 2006. Yaratıcı Yazma İçin Yaratıcı Drama, Müjdat Ataman, 2018. Müziğin yazma üzerinde yaratıcı etkisini bizzat denemiş bir kişi olarak tespitlerinize aynen katılıyorum. Bu konudaki yazınız için de teşekkür ederim. Ayrıca müzik sadece yazma üzerinde değil güzel sanatların bir çok dallarında yaratıcılığı destekliyor. Çoğu zaman resim, heykel yaparken bile müzik dinlemenin çok olumlu katkıları olduğunu deneyen sanatçılar ifade ediyor. Müzik ile yazmayı bir arada olabileceğine inanmayanlar bile var. Ben öykü yazarken her zaman müzik dinleyrerek yazarım, bana müthiş katkıları oldu. Harika bir yazı olmuş. Kaynakçaların belirtilmesiyle biz okuyuculara da öneri oldu.


- Daha önce grup müziği de yapmış bir müzisyensiniz. Grup olmak ve solo devam etmek arasındaki farkların size göre avantaj ve dezavantajları nelerdir? Grup olarak müzik yapmanın yapılan müziğe olan katkısı kuşkusuz. Özellikle müzik üzerinde düşünürken farklı fikirlerin bir araya gelmesi işi çok farklı noktalara taşıyabiliyor. Fakat grup olmanın da zorlukları var. Herkesin aynı amaç doğrultusunda ilerleyebilmesi, grup içi iletişim ve müzikal bakışların ortak paydada buluşabilmesi çok önemli. Bunlar sağlanabildiğinde başarılı bir grup olabiliyorsunuz. Bana göre solo devam etmenin güzel olan ve olmayan yanları var. Güzel yanları bazı kararların daha hızlı alınabilmesi ve kesişmeniz gereken bir ortak zevk kümesi şartının olmayışı. Güzel olmayan yanı ise yalnızsın işte... Zor değil mi yalnızlık? Yaratıcılık sürecinde tıkandığınız noktalar olabiliyor... Bunları aşmak da yine size kalıyor. - Bu ara şarkılarınızı yayımlama periyodunuz daha sık ve daha etkinsiniz. Basında da yer alan haberleriniz dikkat çekiyor. Siz bu son döneminizi nasıl değerlendiriyorsunuz? Artık hislerimi müziğimle daha rahat dışarıya vurabildiğim bir dönemin içerisine girdim diyebiliriz. Herhangi bir kaygı içerisinde olmadan, yalnızca içimden gelenleri çalıp söylüyorum. Bu hisleri benimle birlikte yaşayan, sahiplenen insanların olduğunu ve çoğalarak büyüdüğünü görmek de beni mutlu ve motive ediyor. Her yeni şarkıda, daha da yoğun duygular paylaşabilmek adına çalışmaya devam ediyorum. - Sizi yakından tanıyanlar kendi müziğiniz dışında müzisyenlere katkılarınızı biliyor ki bunun en somut örneklerinden birisi İrfan Alış'la birlikte hala devam etmekte olan OLTA dayanışma projesi. Olta dayanışma nasıl başladı, proje ile ilgili gelecek planları neler bahsedebilir misiniz? Peyk ve İrfan Alış ile 2015 yılından süre gelen bir dostluğumuz var. Hatta ortak çalışmalarımız neticesinde Son mu ve Meydanlar isimli iki şarkı da kaydedip yayınladık. Onlarla yolumun kesişmiş olması benim için büyük şans. Hepsi birbirinden kıymetli insanlar ve aynı zamanda çok iyi müzisyenler. Sevgili İrfan Alış ile yaptığımız sohbetlerde müzisyenlerin birbirlerini destekleyebileceği kolektif yapı oluşturabilmek üzerine fikrini paylaşırdı. Bir gün beni arayıp, bu fikrini artık hayata geçirmek istediğini paylaştı. Umut denizine atılmış bir olta mottosu ile yola çıkıldı. Ben ve birbirinden kıymetli müzisyen arkadaşlarımın da bu fikri sahiplenmesi ve çalışmalara başlaması ile Olta Dayanışmanın temelini atan Olta-1 albümü 2020 yılı Ağustos ayında yayımlandı. Değerli müzisyen arkadaşlarımız, farklı konularda gönüllü olarak destek veren dostlarımız ve kıymetli dinleyicilerimiz sayesinde Olta Dayanışma 10. albüme kadar geldi. İstikrarlı bir şekilde yoluna devam ediyor ve her geçen gün yeni müzisyen arkadaşlarımız kolektif yapıya dahil oluyor. - Siz aynı zamanda mühendissiniz ve bu alanda çalıştığınız bir işiniz var. Ülkemizde bu duruma çok sık rastlar olduk. Türkiye ve şartları müzisyenlerin başka eğitim alanlarına ve meslek edinmesini zorunlu kılıyor gibi de bir izlenimimiz var. Bu konudaki yorumlarınızı alabilir miyiz? Mühendis müzisyen Barış Çapkın'ın yapabildikleri, imkanları ve şu anki konumu sizce sadece müzisyen olan Barış Çapkın'da da olur muydu? Sadece müzisyen olan Barış Çapkın'da daha da iyi imkanlar olurdu diye düşünmüyor değilim... Ama tabi bu işin duygusal tarafı. Reel düşündüğümüzde doğru yerde ve doğru zaman içerisinde bulunduğumu düşünüyorum. - Klip senaryolarınızdan albüm kapağınıza kadar çok farklı ve detaylı bir çalışmanın yapıldığı özenini hissedebiliyoruz; belli ki Barış Çapkın'ın çalışmalarının mutfağı da kalabalık. Çalışma ekibinizden bahsedebilir misiniz? Farklılık peşinde koşan, klişelerin peşinde yürümeyen ve başarı odaklı insanları işin içerisine dahil etmeyi seviyorum. Rahat çalışabildiğim ve birbirimizi iyi anladığımız insanlardan bahsediyorum. Ortak bir amaç doğrultusunda bir araya gelip, tüm enerji ve inancımız ile samimi ve kaliteli işler ortaya koymaya çalışıyoruz. Şarkılarımın söz ve müzikleri bana ait. Kayıt, düzenleme ve mix işlemleri yine benim tarafımdan evdeki stüdyomda yapılıyor. Mastering işlemi Selim Sayarı'ya emanet. İşine çok hakim ve saygıdeğer birisidir. Son dokunuşu yapar ve şarkı yayınlanmaya hazır hale gelir. Ayrıca fikirlerine de çok güvenirim. Kliplerimin senaryoları eşim Ayşe Çapkın tarafından yazılıyor. Aynı zamanda stil danışmanlığımı da yapıyor. Ayrıca yeni şarkı demolarını da ilk dinleyen ve yorumlayan kişi olur kendisi 🙂 Hemen hemen her konuda süreçlere dahildir ve desteği benim için çok çok kıymetlidir. Bu açıdan da çok şanslı olduğumu söyleyebilirim. Albüm kapakları Tahir Keskin tarafından çiziliyor. Gerek kişiliği gerekse işine olan özverisi ve yeteneği ile çalışmaktan memnun olduğum bir arkadaşım. Şarkının hissiyatına ve içeriğine uygun kapakların olması konusunda özen gösteriyoruz. Dijital dağıtım ve PR çalışmalarımı OnAir Sahne üstlenmiş durumda. Büyük bir aile ve bu ailenin bir parçası olmaktan keyif aldığımı söyleyebilirim. Müzisyen çıkarlarını ön planda tutarak ve aynı zamanda müzisyeni bağımsız kılarak sağlamış oldukları katkılar paha biçilemez. Beyza Uzüğüten Cumbul ve Burak Demirsaran'a da buradan teşekkürlerimi iletiyorum. Aslı Atasoy bu ekibin çok önemli yapı taşlarından. Ulusal PR konuları ile kendisi ilgileniyor. Birlikte çalışmaya başladığımız günden bu yana samimiyetle ve yaptığımız işlere olan inancı ile bu büyük ailenin bir parçası. Entelektüel kişiliği ve sektördeki tecrübesi ile bizi daha fazla kişiye ulaştırmak adına çok efor sarf ediyor. - NTV kültür sanat programı Gece ve Gündüz'de yayınlanan röportajınızda çalışma ortamınıza da kısaca değinmiştiniz. Stüdyonuzdan ve çalışma ortamınızdan ve dahi şarkıları hazırlama sürecinizden de bahsedebilir misiniz? Evimin çatı katını stüdyoya çevirdim. Kontrol odasına ilave olarak küçük bir kayıt odam var. Bu stüdyo ortamımı mevcut haline getirmek 7-8 yılımı aldı. Bu süreç içerisinde yeni ekipmanlar edinerek ve mevcutları daha üst seviyeye çekerek günümüzde dinlediğiniz kayıtları çıkarabilir hale geldim. Aynı zamanda kayıt teknikleri konusunda da edindiğim kitaplar aracılığıyla kendimi sürekli geliştirmeye çalışıyorum. Mühendis olmamın da etkisi büyük tabii. Bir işin mantığını anlamak ve yorum katabilmek için sürekli araştırma içerisinde olmak gerekiyor. Normalde çok sosyal bir insanımdır. İnsan ilişkilerim kuvvetli ve iletişimim güçlüdür. Fakat şarkı yazdığım dönemlerde kendimi sosyal ortamlardan soyutluyorum ve yalnız olmayı tercih ediyorum. Bu yazdığım şarkıya daha odaklı olmamı sağlıyor. Şarkı yazımı ve tüm kayıtları tamamladıktan sonra da tekrar dışa açıyorum kendimi. Yazdığım şarkı, yaptığım kayıt önce beni heyecanlandırmalı. Bir başka sanatçının yaptığı şarkıyı formülize edip kullanmak ve yeni şarkılar türetmek bana göre değil. Bunun çok örneğini görüyoruz ki bu beni mutlu etmez. Kendim olmak istiyorsam içimden gelenleri çalıp söylemeliyim diye düşünüyorum. Bir şarkı yazarken ya da herhangi bir bölümünü kaydederken odanın içinde kalkıp dolaşmaya başlamışsam doğru yoldayımdır. Geriye yalnızca o şarkıyı hayata geçirmek kalıyor. Bu yalnızca şarkı için geçerli değil klip ve albüm kapağı için de geçerli olan bir durum. Kendi yoluma bakıyorum ve bu yolda nasıl daha özgün olurum konularına kafa yoruyorum. Başkalarını taklit etmek bana göre değil. Desteğe ihtiyacı olan birçok müzisyen arkadaşıma da prodüksiyon desteği veriyorum. Şarkı yazımında ve kayıt süreçleri konularında gerekli desteği verip ortaya kaliteli bir iş çıkarmalarına katkı sağlıyorum. Asıl amaç onları motive etmek ve yeni şarkı üretmelerinin önünü açabilmek. Tabii buradaki ilk kıstasımız hiç bir zaman maddiyat değil. Bir şarkı ile ilgili prodüksiyon sürecini yöneteceksem o şarkının ilk önce beni heyecanlandırması gerekli. Yoksa vaktimi harcamıyorum. - Yeni projelerinizi de öğrenerek bu güzel sohbetimizi bitiriyoruz. Dinleyenlerinize ve bu sohbetimizi okuyanlara son bir mesajınız var mıdır?


Şarkı yazıp, toparlayıp bir şekilde kaydedip ya da şanslıysanız ve şarkılarınız karşı konulamayacak kadar iyiyse tüm bunları sizin yerinize yapacak birilerini bulup, bunu elle tutulur bir ürün haline getirmek gerçekten çok yorucuydu. Müziğin bir şekilde zamana uyması, kendine en uygun ortamı bulması, plak firmaları için değil, kendim ve dinleyenler için müzik yapmak bence paha biçilemez. O yüzden dijitalleşmek özgürlüğün kapısını araladı diye düşünüyorum. Bir şekilde müzik yapma enerjisini koruyan, müzik kaydetme konusunun üzerine düşmüş ve kendini geliştirmek için uğraşmış müzisyenler için ürünlerini istediği şekilde ve sıklıkta yayınlama imkanı çok çok güzel. Birkaç prodüktör, birkaç aranjörün ülkede tutan müzik budur diye zorla şekillendirilen tarzda şarkılar yapmak yerine, tamamen özgür şekilde müzik yapmak gerçekten çağımızın en iyi yanı bence. Şarkılar evden çıktıkça, stüdyolara daha az ihtiyaç duyuldukça, teknik kalite düşmüş olsa da daha özgür ürünlerin çıkması müzik endüstrisini zenginleştirmeye devam ediyor. Ama tabii bununla beraber işin pr kısmı ve doğru dinleyiciye ulaşmak için bir klip çekme zorunluluğu hala büyük bir sorun. Ama tüm bunlara rağmen insanların odalarından dünyaya merhaba deme, isimlerini bir şekilde duyurma fırsatı hala hayal ötesi bir durum. Doğru kayıt, doğru şirket ya da doğru yöntem, doğru pr, düşük beklenti böyle bir dünyada azıcık mutluluk için yeterli. Pandemi döneminde, yaşamaktan vazgeçen onca müzisyeni düşündükten sonra müzik üzerine konuşmak çok zor. Beni hayatta en çok korkutan şeylerden biri Hayatın normale dönme hızı. Evet hayat tüm kaybettiklerimize, unuttuklarımıza, inandıklarımıza rağmen eskiye dönecek belki daha da iyi olacaktır. Tabi hayatından vazgeçen, kaybettiğimiz insanlar dışında böyle bir dönemde hayat şartlarına yenilip içindeki müzik yapma enerjisini kaybeden aynı anda başka işler yapmak zorunda olan iyi müzisyenlerin tekrar müziğe geri dönmeme ihtimalleri çok üzücü. Kötülük, iyiliği ayırt etmek için her zaman hayatın bir yerinde duracaktır. Dünya döndükçe yanı başımızda, karşımızda bir yerlerde, bir insanda, bir tanımda, bir duyguda olacaktır. Ama umarım kötülük sindirebileceğimiz kadar az çıkar karşımıza. Ben uzunca sayılabilecek bir süre dövme yaptım. Çizim işi birazda oradan kalma. Özellikle Pandemi döneminde ilk kez bu kadar yoğun şekilde resim çizdim, heykel yaptım. Kendi etrafımı güzelleştirme ve sevdiklerimle paylaşmak dışında o kadar uzun boylu hayallerim yok sanırım. Hiç değilse çizdiklerim, ya da yaptığım heykeller eve sığmayana kadar. Hep aynı çizgide olmasa da birbirine yakın kalitede şarkı yayınlayan müzisyenler var aslında. Çok sık şarkı yayınlama işi basit bir kendini unutturma iş yapmaya, konser yapmaya devam edelim mottosu. Endüstriyi canlı tutmak için bir nevi zorunluluk bazıları için. Bu durum biraz da o yoldan giden müzisyenin müzik yapma amacı ile alakalı. Ama benim fikrim bu yapılan işi sıradanlaştırıp, birbirine benzetiyor. Ve daha az akılda kalıcı, birbirlerinin yerine dinlenebilir şarkılarla dolduruyor etrafımızı. Ki sorun da değil aslında, keşke herkes iyi ya da kötü müzik yapsa, yapanı cesaretlendirse, yapamayıp yapmak isteyene destek verse. Keşke sorunumuz sadece iyi ya da kötü müzik olsa. Yeni yılın ilk aylarında önce prodüksiyonunu tamamen kendi yaptığım ve yeni bir sesi müzikseverlere sunacağımız Akvaryum isimli bir tekli, ardından da kendi teklimi yayınlayacağım. Kadın cinayetlerinin, felaketlerin olmadığı, hayvan haklarının korunduğu ve bunun ardına sıralayabileceğim binlerce şeyin yok olacağı, kötülüğün normalleşmediği bir dünya diliyorum.


Dünyayı etkisi altına alan Covid-19 salgınından en çok zarar gören sektörlerin başında gelen ve normalleşme süreciyle birlikte yaralarını sarmaya çalışan Türk turizmine bir destek de müzisyen Köksal Ekinci'den geldi. Dijital platformlarda yayınladığı şarkılarıyla, geniş bir müziksever kitlesine ulaşan şarkıcı ve şarkı yazarı Köksal Ekinci, en son yayınladığı albüm Güneş'in Kalbi'nde yer alan şarkılarına, ülkemizin eşsiz güzellikteki tarihini merkeze alan hikayeler eşliğinde video klipler serisi hazırladı. İletişim Fakültesi mezunu ve İletişimci kökenli olan Ekinci, yeni klip projeleriyle kültürel mirasımızı ön plana çıkarmayı amaçlıyor. Gökyüzünün şifasını notalara nakşeden şarkı yazarı olarak tanınan Köksal Ekinci, bu projenin ilk yayını olarak Aşk'ın Kanatları şarkısına kutsal tapınakta klip çekti. Çanakkale, Ayvacık Gülpınar'da yer alan Apollon Smintheion Kutsal Alanında gerçekleştirilen klibin yönetmenliğini, Reklam/Tanıtım Filmleri ve müzik klipleriyle bilinen, genç kuşağın en yetenekli isimlerinden Baki Gedik, görüntü yönetmenliğini ise Mert Yurdatapan yaptı. Köksal Ekinci, organik elektronik ve Astro-müzik kategorisindeki şarkılarıyla, hem yurtiçinden, hem de yurtdışından müzisyenlerin ve müzikseverlerin yakından takip ettiği bir akım yaratmaya başladı. Köksal Ekinci, yeni klibi ile ilgili olarak şunları söyledi; Müzik evrensel bir dildir ve ben bu dili basit ve sade anlatımlarla, şarkılarım yoluyla aktarmaya özen gösteriyorum. Dünyanın bütün dinlerinin, kültürlerinin buluşma köprüsü Türkiye, coğrafya olarak o kadar zengin bir kültürel çeşitliliğe sahip bir ülke ki bunu şarkılarımla ve video kliplerle hem kültür turizmini canlandırmak hem de ülkemizin eşsiz coğrafyalarını müzikseverlere tanıtmak benim için çok kıymetli bir görev.


Herkesin bildiği adım ile Oğulçet. Aslında Oğulcan Çetin. Dokuz Eylül Güzel Sanatlar Fakültesi mezunuyum. Mezun olduktan sonra Urla'da ailem ile birlikte yaşadığım hayatımda müzik ciddiye aldığım hobilerimden biri. Aslında dönemden çok benim için üretmek sürekli. Ayağımı gazdan çekmemek gibi sürekli bir hikaye anlatıyorum. Hikayem devam ettiği sürece de elimden geldiğince hız sınırlarına dikkat ederek anlatmaya devam edeceğim. Şu sıralar gizlilik içinde ciddi ve iddialı çalışmalarım sürmekte... Kışa doğru çalışmalarımın devamı gelecek. Dostum Defin ile ortak çalışmalarımızın devamı gelecek kışa doğru EP ya da albüm şeklinde olacak. Defin benim hem dostum, hem de müzik anlamında mentorum diyebilirim. Ülkede müzik ve kültürel anlamında tanıdığım kaliteli sohbet edilebilecek bilgi hazinesine sahip ender kişilerdendir. Müziğimiz de geleneksel müzik yapıları veya ritimleri üzerine koyduğu ton ve yer yer tribal vokallerle atmosferi vurgulayan bir müzik türü. Evet, Türkiye'de Defin dışında hakim olup yapan yok yurtdışında en büyük örneği Burial'dır. Etkilendiğim müzisyenler çocukluk ve gençlik yıllarımda müzik algımı şekillendiren müzisyenlerdir. O zamanın sevinçleri, kaygıları, mutlulukları ile birlikte bende izler bırakmıştır. Şu an özellikle takip ettiğim bir müzisyen yok. Şarkılarımın hepsinin ayrı bir anısı ve hayatımda etkisi var. Anlamsız ve sırf şarkı olsun şunu ele alayım ses getirsin diye yaptığım bir şarkım bile yoktur. Esinti de kendimi kendime anlattığım şarkılardan sadece birisi. Dediğim gibi hepsi benim hikayem. Hikayemin çoğu mutsuz gibi gözükse de, müzik dışında oldukça neşeli ve eğlenceli bir hayatım var. Konu müzik olduğunda, farklı bir kişiliğe bürünüyorum. Bu hikayenin en özel kısmı... Tümünü gördüğümüzde sizi benim için en önemli kısma kendi götürecektir. Şarkılarında future garage, ambient türünün nadir örneklerini sergileyen Oğulçet'in yeni şarkısı Esintiyi dijital platformlardan dinleyebilirsiniz.