Merhaba. Sanat aslen benim için ilham yollu farklı bir dünyaya gidebildiğim bir araç. Burada ne varsa bırakıp kendi kurguladığım bir evrende gezinme fırsatı. Başı veya sonu olmayan, her türlü olasılığın mümkün olduğu, limitsiz bir yaratım boyutu. Bu çok erken yaşlardan beri böyleydi. Kalem kağıt, bazen birkaç taş, bir kağıt parçası, bir hamur parçası veya hikaye yazmak... her şey bu dünyaya dalabilmenin bir yolu olabilir benim için. Şu ana kadar her türlü kalem, fırça, boya ile çalıştım. Bir ara tezhip sanatıyla da ilgilendim. Son zamanlarda dijital sanatı keşfettim. Buranın verdiği serbestlik ve farklı materyalleri aynı anda kullanma özgürlüğünü çok sevdim. En son olarak da yapay zeka üzerinde çalışmalar yapmaya, bunları farklı dijital medyalar kullanarak geliştirme yoluna girdim. Benim için sanat tamamıyla bir fikir olayı. Fikir ve bu fikri destekleyip geliştirecek bir hayal gücünüz var ise her şeyi kullanarak bunu görsele aktarma şansınız var. Bu klasik sanatlar yoluyla olur, görsel sanatlar, yazmak, veya teknolojiyi kullanan dijital sanat yoluyla olur. Önemli olan sonuçta herkesin beğenisinden önce, kendi dünyanızı kendi içinize sinen şekilde çıkan sonuca aktarabilmiş olmanız. Ben kendi yaptığım her işi bu düstur üzerine kurguluyorum. Her eseri çıkardıktan sonra kendime sorduğum soru şu Beğendin mi?. Cevap net bir Evet ise o işe imzamı atıp noktalıyorum. Kendime hiç insanlar beğenir mi? diye sormam. Bence sanat başkası beğensin diye yapıyorsan sanat olmaktan çıkıyor. Bu yüzden ısmarlama işler kesinlikle yapmıyorum. Fikir benim, sahne benim, sonuç benim olmalı. Yani ilhamı kafeslememem gerekiyor. Yaptığım işler ile ilgili başka bir önemli olgu ise detay. Ben detay seviyorum. Hem hayatımda hem de sanatta detay. Detay bir işe özellik ve ayrıcalık katan ana öğelerden biri bence. Algıyı ve görselliği derinleştiren, eseri yapana ve izleyene lezzet veren bir olgu. Detayın olmadığı bir dünya çok tekdüze geliyor bana. Bir ağaç yaprağına bakın. Katman katman detay göreceksiniz. Yaprak sadece yeşildir, şekli de budur diye bakarsanız arkasında saklı olan o inanılmaz yaratımı ve evreni kaybeder, çok yüzeysel bir yerde kalırsınız. Nereden ilham alıyorum der iseniz bunun cevabını vermek oldukça zor. İlhamın tetiklenmesi bir şeye duyduğum özlemden, tarihten, bir filmden, sevdiğim bir kitaptan, evdeki bir çiçekten, sokakta gördüğüm bir insandan, eşimden, müzik dinlerken gelen bir histen veya kendi yazdığım bir hikayeyi görsele aktarma dürtüsünden gelebilir. İlhamın ana kaynağının ruhani bir boyuttan geldiğini düşünüyorum. Bu boyuttan gelen dürtünün nerede, ne zaman veya niye geldiğini bilmemiz imkansız. Gelir ve ben bunu aktarırım. Hiçbir zaman ben şunu yapacağım diye oturmam üretmeye. Sadece yaparım. Çıkan şey ilhamın görselleşmesi olur. Benim sanatım bunun üzerine inşa olmuş bir olgu. Benim üretim sürecim biraz farklı sanırım. Çok belirli, sıralı veya matematiksel bir üretim süreci olduğunu söyleyemem. Bazen bir ilham gelir, beni bir şey yapmam için adeta iter, başına oturtur. Denemeye başlarım. Bazen ne çıkacağını hiç bilmeden sadece çizmeye başlarım. Kafamda kesin bir şey yoktur ama sonuçta bir eser çıkar. Bazen de tam tersi olur. Kafamda bir sahne belirir, veya bir konsept fikri belirir ve onun üzerine çalışmaya başlarım. Yapay zeka ise beni direk konsept veya fikir üzerinden üretmeye itiyor. Kafamı konvansiyonel çizime tam ters olarak net bir fikir ve sahne üzerinden çalışmaya zorluyor. O sahneyi yaratana kadar deneme yapıyorum. Eksik kaldığı yerleri ise dijitalde ekliyorum kendime göre. Konvansiyonel işler de yapmış biri olarak dijital sanatın yerini bulamamış olmasını yadırgamıyorum aslında. Her değişim bir rezistans ile gelir. İnsanlar değişime alışana kadar bu böyle devam eder ve sonra normalleşir. Her ekol bir hayran ve bir o kadar da karşı çıkan bir kitle ile yerine yerleşir. Şu anda dijital yerine yerleşme sancıları çekiliyor. Önce dijital sanata karşı çıktılar. Tembel işi dediler, I-pad üzerinde sanat mı olur dediler. Şimdi ise yapay zeka sanat olamaz diyorlar. Kendin yapmıyorsun ki, bilgisayar yapıyor diyorlar. Bunun birkaç sebebi var bence. Bunun en önemlisi sanatın fikir olduğunu anlamamak. Fikri yok ise bir eser de yoktur. Bu fikrin uygulandığı ortam veya medyanın bir önemi yoktur. Mağara duvarına çizim yapmak veya Ipad üzerinde çizmek ile, fikri kelimeler kullanarak bir teknolojik programa yazdırmanın ve sonucu almanın arasında hiçbir fark yok. Fikri olmayan için her medya boş, fikri olana bir taş bir avuç toprak bile fazla kalır eser çıkarmak için. Vizyonsuz insana asla bunu kabul ettiremezsiniz. Yurt dışında sanat ve mimarlık bölümlerine hazırlanırken dijital ve yapay zeka ile üretilmiş eserlerin portfolyolara konulması talep edilirken, bu değişime karşı koymanın anlamının olmadığını düşünüyorum. İkinci sebep korku. Konvansiyonel çizim ile uğraşanlar, story board çizenler, reklam sektöründe kreatif iş yapanlar vs. dijital ve sonrasında yapay zekanın işlerinin kalbinde gömülü olan yetenek kısmının teknolojiyle birlikte silineceğini düşünüyorlar. Herkesin sanatçı olabileceğini, bunun doğru olmadığını düşünüyorlar. Bu sebeple karşı çıkıyorlar. Bu aynen üretimde robotların kullanılmasının işçilerin işlerini ellerinden almasına karşı zamanında çıkan isyanlara benzetiyorum. Bugün baktığımızda ne üretim durdu, ne de insan faktörü üretimden çıktı. Aynı potada evrimleşti. Elle yapılan işin robota aktarılması, işi yapan insanı o robotu programlamayı öğrenmeye itti. Sonuçta meslekler değişti. İnsanı gelişmeye itti. Sonuçta işi yapan insan. Gelişime ne kadar karşı çıkarsanız, o kadar altında kalırsınız. Gelişimi baştan yakalarsanız o kadar ileri gidersiniz. Ben klasik resme hayran olan bir insanım. Sanatçıların yaptığı yağlıboya eserlerin karşısında yurt dışında veya burada müzelerde saatler geçiriyorum. Hayranlık duyuyorum. Teknoloji yağlı boyanın yerini tutamaz demek bence çok absürt çünkü birbirinden çok ayrı şeylerden bahsediyoruz. İkisinin de yeri apayrı. Bir yağlıboya veya kara kalem sanatçısının eserini teknoloji ile yapılmış bir eser ile karşılaştırırsanız kullanılan birbirinden tamamen farklı iki medyayı kafanızda karşılaştırmış olursunuz. Elma ile armut bile değil, elma ile bir kediyi karşılaştırmak kadar farklı bir durum olur. İkisi de bir çıktıdır ve eserdir. Temel noktada ikisinin de arkasında bir fikir vardır. Karşılaştırılması gereken tek nokta olabilir, o da fikir ve uygulanışındaki ustalıktır. Size geçirdiği histir. Bir dijital eser en az bir yağlı boya eser kadar sizi içine çekebilir. Ama bu eserin dijital olmasından kaynaklı, beni çok çekti ama maalesef dijital o yüzden beğenemem diye bilir misiniz? Benim yanıtım net olarak hayır olur. Karışık teknik konusu Elif Hanım ile üzerine konuştuğumuz bir konu. Eserleri üzerine farklı teknikler kullanarak geliştirme fikri var. Henüz üzerinde çalışıyorum. Daha çok eski dönemleri konu alan eserler üzerinde çalıştığımdan ve detayı çok yüksek işler sevdiğimden seçilecek tekniklerin sonuçlarını test ederek gidiyorum. Kafamda birkaç uygulama tekniği var. Doğru materyalleri bir araya getirmeye çalışıyorum. Yavaş yavaş bu tür karışık teknikte eserler de görmeye başlayabilirsiniz yeni yılda. Ben de heyecanlıyım. Bakalım nereye evrilecek. Osmanlı kültürü, Türk tarihi, tasavvuf benim hayran olduğum ve yakından ilgilendiğim alanlar. Ben her şeyin geçmişte çok daha naif, kültürün, sanatın, inanç dünyasının ve geleneklerin günümüze oranla çok daha samimi olduğuna inanıyorum. Kültürümüz dünyanın en zengin kültürü. Bu topraklardan doğan değerler paha biçilmez birer hazine. El sanatları, klasik Türk sanatları paha biçilmez birer miras. Doğal olarak beni çok etkiliyor. Dijital sanat ile uğraşan biri için paradoks gibi geliyor olabilir ama ilham kaynaklarımın en temel konuları bu tarih ve kültürden geliyor. Bu nedenle yarattığım paralel Osmanlı evreninde geçen hikayeler hep bunlar üzerine kurulu. Bunun yanında dünyada ortaya çıkan çizgi roman ve film kahramanlarını da çok seviyorum. Bizi bilmediğimiz bir evrene taşıyorlar. George Lukas'ın, DC'nin, Marvel'ın karakterleri ile büyüdüm. Bu sebeple onları alıp kendi kültürümüze oturttuğumda çok sevdiğim iki evren birbiriyle iç içe geçti. İki sevdiğim evrenin birleşmesi, alternatif bir dünya yarattı kafamda. Bir de bu karakterleri farklı özellikler ile sunmaya çalıştım. Mesela Star Wars' da kötü bildiğimiz bir grup karakteri Osmanlı dünyasında kültür ve geleneklerimizin koruyucusu. Devlet görevlerindeler. Tüm süper kahramanlar bizim refahımıza çalışıyor. Tamamen bir algı oyunu çıktı ortaya. Esprili bir bakış ile bu evren doğdu ve insanlar bu evrene ilgi gösterdiler. Tek bir isim veremem. Çok haksızlık etmiş olurum. Benim en sevdiğim sanatçılar arasında Osman Hamdi Bey, Hoca Ali Rıza, Matrakçı Nasuh, Fausto Zorano, Jean Brindesi, Bellini, Zarzecki, Jean Leon Gerome, Osmanlı karikatürünün baş ismi Yusuf Franco, modern karikatür sanatının ustalarından Abdülcanbaz'ın yaratıcısı Turhan Selçuk, büyük usta İlban Ertem, sanatımızın en önemli isimlerinden Süheyl Ünver var. Hepsinin dünyaları müthiş. Bunun yanında dediğim gibi klasik sanat eserlerine hayranım. Rus ekolü benim için her türlü sanatta ilk sıralarda. Ivan Aivazovsky, Ilya Repin benim en hayran olduğum sanatçılardan. Rembrandt, Leonardo, Monet, Van Gogh, Alfons Mucha ve şu anda sayamadığım birçok sanatçı benim ilham kaynaklarım.


Ünlü oyuncu Alper Kul'un, çocukluk düşlerinden yola çıkarak kaleme aldığı ilk romanı Dışarıdakiler 21 Aralık'ta İnkılap Kitabevi etiketiyle raflardaki yerini almaya hazırlanıyor. Kul'un okurları alternatif bir yaşama davet ettiği, ses getirecek bu ilk roman, herkesi günlük telaşları ve hesapları sorgulamaya davet ediyor. Oyunculuğu ve senaristliğiyle tanınan Alper Kul, sevenlerinin karşısına bu kez yazar kimliğiyle çıkıyor. Kul, İnkılap Kitabevi'nden çıkarmaya hazırlandığı ilk romanı Dışarıdakiler ile okurlarını çocukluk düşüne, en temiz ve korunaklı sığınağına çağırıyor. Alper Kul bu ilk romanı Dışarıdakiler'de; tüketim odaklı bir hayattan, sadece insani ihtiyaçların giderildiği bambaşka bir dünyaya Dışarıdan gelen, hiç tanımadığı bu dünyanın ortasında kendi sesini duymaya çalışan Demir'in hikayesini anlatıyor. Roman, hayatı gündelik ilişkiler ve sosyal etiketler üzerinden yaşamaya itildiğimiz bu düzende, alternatif bir yaşamın kapılarını aralıyor: İnsani ilişkilerin çıkar ilişkilerine indirgenmediği, her emeğin kıymetinin bilindiği bir yaşam... Dışarıdakiler, okurlara bir ütopya vadediyor: Ağaç keserken rızalık alınan, yalanın ve talanın henüz uğramadığı, doğanın para için tahrip edilmediği, kadınlara ve çocuklara güvenli bir yaşam olanağı sunan; velhasıl Dışarının kötülüklerinden azade bir sığınak. Alper Kul, Dışarıdakiler ile hepimize özümüzü hatırlatıyor. Alper Kul'un ilk romanı Dışarıdakileri, 21 Aralık'tan itibaren kitabevlerinden, inkilap. com, dr. com. tr ve kitapyurdu. com adreslerinden temin edilebilir.


Yayıncılık tarihinin mihenk taşlarından biri olan Altın Kitaplar, 60. Yaşını ciltli özel basım Dünya Çocuk Klasikleri serisiyle kutluyor! Ciltli, Dünya Çocuk Klasikleri'nin öncüsü Altın Kitaplar, 60. Yılında okurlarına oldukça hoş bir jest yaptı. Hem çocuklara hem de yetişkinlere hitap eden set, okurlara nostalji dolu anlar yaşatırken kütüphanelerin de vazgeçilmezi olacak.


28. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali, zengin bir programla bugün sinemaseverlerle buluştu. 13-19 Eylül tarihleri arasında gerçekleşecek olan festival, ülkemizde yaşanan yangın ve sel felaketlerine neden olan doğa katliamına son vermek, çevreye ve doğaya karşı daha duyarlı olmak adına bu yıl Doğa temasıyla gerçekleşiyor. Adana Büyükşehir Belediyesi Başkanı Zeydan Karalar'ın başkanlığında düzenlenen festival, Atatürk Anıtı'na çelenk koyması ile başlayacak. Başkan Zeydan Karalar'ın, Festival Yürütme Kurulu ve Adana halkı ile çelenk koyması sonrası festival programı; gün boyu devam edecek uzun metraj film gösterimleri, gondolda açık hava film gösterimleri, ''Çukurova'dan Beyazperdeye Film Afişleri Sergisi'', Işıl Özgentürk moderatörlüğünde ''Kısa Film Atölyesi'' ile devam edecek. 28. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali, ''Açılış ve Orhan Kemal Emek Ödülleri'' töreninde ''Orhan Kemal Ödülleri''ni bu yıl; Türk Sineması'na katkılarından dolayı Sevin Okyay ve Ertunç Şenkay'a veriyor. Sevin Okyay ve Ertunç Şenkay'a ödülleri bu akşam gerçekleştirilecek açılış gecesinde verilecek. Tören, sanatçı Birsen Tezer'in konseriyle son bulacak. Festival, Yaşar Kemal Vakfı ile birlikte Çukurova'dan Dünyaya Açılan Pencere temasıyla, adı Çukurova ve Toroslar ile özdeşleşmiş hemşerisi Yaşar Kemal'i bu yıl Yaşar Kemal ile Çukurova'da Dünden Yarına başlığı altında bir dizi etkinlikle anıyor. Etkinliklerin ilki Sinemada Yaşar Kemal olacak. 14 Eylül'de Adana Büyükşehir Belediyesi Tiyatro Salonu'nda gerçekleştirilecek ''Sinemada Yaşar Kemal'' söyleşisi Mazlum Vesek moderatörlüğünde, Nebil Özgentürk'ün ''Yaşar Kemal'' belgeseli ile başlayacak. Lale Mansur, Doç. Dr. Aydın Çam, Prof. Dr. Cihan Erdönmez ve Nebil Özgentürk'ün konuşmacı olarak katılacağı söyleşiye, Türkan Şoray, Zülfü Livaneli, Arif Keskiner, Selim İleri online olarak katılacak. Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması, Uluslararası Kısa Film Yarışması, Ulusal Öğrenci Filmleri Yarışması ve Adana Kısa Film Yarışması kategorilerinin yanı sıra; Adana Sinema Mirası ve Sinema Sektörü Çalıştayı, Adana Sinema Tarihi Sergisi, Genco Erkal'ın online, Tilbe Saran'ın konuşmacı olarak katılacağı ''Genco'' belgeselinin gösterimi gerçekleştirilecek. Festivalde ayrıca; Yılmaz Güney'in Endişe filminin özel gösterimi, ödüllü yönetmen İlker Savaşkurt'un AKİS filminin Türkiye'deki ilk gösterimi, Adana Sinema Tarihinin ve Seyir Deneyiminin Somut Olmayan Kültürel Miras Bağlamında Değerlendirilmesi Çalıştayı, Dünden Bugüne Adana Sinemaları ve Adana'da Sinemaya Gitmek konulu fotoğraf sergisi, Menderes Samancılar'ın moderatörlüğünde gerçekleştirilecek olan, Suavi, Nilüfer Akbal, Vedat Yıldırım, Cahit Berkay, Mazlum Çimen, Nebil Özgentürk'ün konuşmacı olacağı Anadolu'nun Müzik Kültürleri Hazinesi Hasan Saltık söyleşisi ve belgesel gösterimi, Işıl Özgentürk'ün moderatörlüğünde Kısa Film Atölyesi, Ceylan Ertem konseri, Esin Küçüktepepınar'ın moderatörlüğünde Sinemada-Ekranda Kadına Fiziksel ve Psikolojik Yaptırımlar'ın konu alınacağı panel, Altın Koza Kent Forumu, Kıvanç Türkgeldi'nin moderatörlüğünde Dijital Platformlar ve Sinema Paneli, dünya sinemalarından örnekler ve özel gösterim bölümleri de yer alıyor. T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından yayınlanan genelgenin ışığında, Sağlık Bakanlığı Bilim Kurulu'nun ''Salgın Yönetimi ve Çalışma Rehberi'' esaslarını gözeten bir düzenlemeyle, fiziksel mesafenin korunabildiği, etkili hijyen ve dezenfekte işlemlerinin yapılacağı ortamda gerçekleştirilecek festivalin Yürütme Kurulu Başkanlığını oyuncu Menderes Samancılar üstlenirken, kurulda Nebil Özgentürk, İsmail Timuçin, Hüseyin Orhan ve Gökhan Mutlay yer alıyor. Detaylı bilgilere ve festival programına www. altinkozaff. org. tr internet sitesinden ulaşabilirsiniz.


Volkan Severcan ve Dolunay Soysert'in sunduğu 28. Uluslararası Altın Koza Film Festivali'nin Onur Ödülleri Töreni muhteşem bir geceye sahne oldu. Bu yılki ''Onur Ödülleri'' Şerif Sezer, Yavuz Turgul ve Haluk Bilginer'e verildi. Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar, sanatçıları, konukları ve Onur Ödülü alan isimleri selamlamasının ardından Tarihin, kültürün, sanatın, sinemanın, Karaoğlan'ın, Dadaloğlu'nun, Yaşar Kemal'in, Orhan Kemal'in, Yılmaz Güney'in kenti Adana'ya hoş geldiniz dedi. Başkan Zeydan Karalar, Adana'ya gelen konuklarımız kentimize renk kattı. Nasıl ki Altın Koza Türkiye sinemasına, sinema endüstrisine çok önemli katkı sağlıyorsa, siz değerli sanatçılarımızın Adana'ya gelmesi de, Adana'yı şereflendirmesi de kentimize aynı şekilde katkı veriyor. Altın Koza deyince elbette film festivali akla gelir, Adana deyince de sinema akla gelir. Adana sinemasında da, Türkiye sinemasında da Adana'nın evrensel değerleri olan Yaşar Kemal'in, Orhan Kemal'in katkısı vardır. Yaşar Kemal'in Yılmaz Güney'i sinemaya teşvik etmiş olması, sinema sanatına sağladığı bir başka önemli katkıdır. Bu kadar değerli sanatçıyı yetiştiren bir şehrin evladı olmaktan gurur ve onur duyuyorum. Yaşar Kemal'in, Orhan Kemal'in, Yılmaz Güney'in ve diğer çok değerli sanatçıların o kadar önemli katkısı var ki Adana'ya, belki biraz da bu nedenle kentimizin yüzü her zaman, Türkiye Cumhuriyeti'nin Kurucusu Büyük Önder Mustafa Kemal Atatürk'ün işaret ettiği gibi Aydınlığa dönük olmuştur. Bu yüzden de Adanalı olmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Konuklarımıza kentimize geldikleri için bir kez daha teşekkürlerimi iletiyorum diye konuştu. Türk Sineması'nın usta ismi Şerif Sezer'e ödülünü, Yılmaz Güney'in eşi Fatoş Güney takdim etti. Güney ''Bu güzel ve zarif arkadaşım bizim ve Türk Sineması için çok değerli. Ödülü kendisine verdiğim için ayrıca çok mutluyum'' dedi. Ödülünü almak için sahneye gelen Sezer heyecanını gizleyemedi ve tüm konuklar tarafından ayakta alkışlandı. Şerif Sezer duygularını ''Ben çok şanslı bir oyuncuyum. Çok az filmde oynadım ama oynadığım tüm filmler çok iyi filmler oldu. Yönetmenlerime, yapımcılarıma, bana bu rolleri veren herkese çok teşekkür ediyorum. Ayrıca kaybettiğimiz festival direktörü Kadir Beycioğlu'nu anmak istiyorum. Altın Koza benim için biraz da Kadir Beycioğlu demekti'' diyerek dile getirdi. Festivalde Onur Ödülü'nü alan bir diğer isim Yavuz Turgul, sağlık nedenlerinden dolayı geceye katılamadı. Usta yönetmenin ödülünü, kızı Nisan Turgul, Eşber Yağmurdereli ve Ali Haydar Bozkurt'tan aldı. Nisan Turgul babasının gönderdiği ''Aranızda olmayı, bu geceyi sizlerle paylaşmayı ve bu çok değerli ödülü kendi ellerimle almayı çok isterdim. Adana Altın Koza Festivali'nin tüm çalışanlarına, sinemaya ruh katan bu nedenle film sevenlerin hala başkenti olan Yılmaz Güney'in şehri Adana'ya beni onurlandırdığı için teşekkürlerimi sunuyorum, var olun'' mesajını dile getirdi. Haluk Bilginer ödülünü Türk Sineması'nın usta ismi Hale Soygazi ve Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar'ın elinden aldı. Haluk Bilginer, yirmi yıl önce bir röportajda söylediği ''Bundan yirmi yıl sonraki Haluk Bilginer'i çok kıskanıyorum. Kim bilir neler öğrenmiş olacak'' sözlerine ithafen konuşmasında ''Yirmi yıl sonra buradayım, karşınızdayım. Bir yirmi yıl sonra neler öğreneceğimi çok merak ediyorum. Hala buradaysam, size söz veriyorum yirmi yıl sonra da buraya geleceğim. Türkiye'de sanat hep, rağmen yapıla gelmiştir. Yasaklara rağmen, sansüre rağmen, engellenmeye rağmen, olanaksızlıklara rağmen... Ama ülkemizin sanatçıları bu engelleri aşarak, bu duvarları yıkarak dünya çapında ödül alan işler yapmayı becermişlerdir. Bu da sanatçının inancı, inadı, direnci ve gerçeği söylemek için çabası... Adana Altın Koza Festivali de öyle... 1969'dan beri engellere karşı direnerek, bugünlere gelebilmiş prestijli bir festival olmayı başarmıştır. Başta Zeydan Karalar'ın katkıları, destekçileri, gönüllüleri... Onlara şükranlarımı ve saygılarımı sunuyorum. Buradan Onur Ödülü almak benim için büyük bir onur. Çok teşekkür ederim. Bu onuru iki çok sevdiğim ustayla paylaşıyor olmak, Yavuz Turgul ve Şerif Sezer ile paylaşıyor olmak benim için büyük bir onur. Sizlere çok teşekkür ederim. Eğri zamanlarda dik duranlara selam olsun'' dedi. Hale Soygazi Haluk Bilginer'e ödülünü ''Bu ödülü hepinizin duygularının tercümanı olarak takdim etmek istiyorum. Çünkü çok değerli oyuncu arkadaşım, hayranlıkla izlediğim büyük oyuncu Haluk Bilginer'e bu ödülü vermek benim için mutluluk verici'' diyerek takdim etti. Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar ödülü verirken ''Heyecandan ve mutluluktan uçuyorum. Bütün sanatçılara, Adana'ya, Altın Koza'ya zenginlik ve değer kattıkları için tekrar tekrar teşekkür ediyorum.'' dedi. Geceye, sanat ve siyaset dünyasından pek çok isim katıldı. Ödül töreni Ferhat Livaneli ve orkestrasının verdiği konserle sona erdi.


3-10 Ekim 2020 tarihleri arasında 57. kez gerçekleşecek olan Antalya Altın Portakal Film Festivali, geleceğin sinemacılarına destek olmaya bu yıl da devam ediyor. Geçtiğimiz yıl ilk kez düzenlenen ve 150 öğrenciyi ağırlayan Altın Portakal Sinema Okulu için başvurular açıldı. Bu yıl 4-9 Ekim tarihleri arasında düzenlenecek olan Altın Portakal Sinema Okulu etkinlikleri çevrimiçi olarak yapılacak. Antalya Büyükşehir Belediyesi ev sahipliğinde sinemaseverlerle buluşacak olan Antalya Altın Portakal Film Festivali'nin gençlik projesi Altın Portakal Sinema Okulu, geleceğin sinemacılarına hayallerine ulaşmalarında destek olmayı ve ilham vermeyi amaçlıyor. Altın Portakal Sinema Okulu'na bu yıl Türkiye'deki üniversitelerde Radyo, Televizyon, Sinema, Medya, İletişim ve Görsel Sanatlar eğitimi alan 200 öğrenci seçilecek. Başvurular sonucunda seçilen öğrencilere özel olarak her sabah canlı dersler yapılacak. Bu derslerde sinema sektörünün önde gelen isimleri öğrencilerle tecrübelerini paylaşacak. Festival, Altın Portakal Sinema Okulu'na katılamayan sinemaseverleri de unutmuyor! Herkesin erişimine açık olarak yayınlanacak söyleşi ve röportaj videoları ile Türkiye'nin dört bir yanından sinemaseverlere ulaşmak amaçlanıyor. Bu videolar, festival sosyal medya hesaplarından takip edilebilecek. Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Muhittin Böcek'in geçen yıl belirttiği gibi Gençler üretecek, Antalya gençlerle birlikte yükselecek sloganıyla yola çıkan Altın Portakal Sinema Okulu için son başvuru tarihi 11 Eylül 2020 Cuma. Sinema öğrencileri başvuru formuna festival web sitesi üzerinden ulaşabilirler.


Okura ilham kaynağı olan Amazon'un en çok satanlar listesinde yer alan Kim Demiş Yapamazsın Diye, Yapabilirsin kitabı The Kitap Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı! Yazar Daniel Chidiac insanlara ilham olmaya devam ediyor. Chidiac, Avustralya'da kendini keşfetmek için çıktığı yolculukta sahip olduğu güçlerin farkına varmasıyla bir kitap yazmaya karar verir. Yaşadığı deneyimleri paylaşmak için Kim Demiş Yapamazsın Diye, Yapabilirsin adlı kitabı çıkarır. Kitap dünyada Amazon gibi sitelerin en çok satılanları arasında yer alıyor. Daniel Chidiac'ın yazdıkları dünya genelinde sayısız insanın hayatını değiştirerek okuyuculara ilham oluyor. The Kitap Yayınları etiketiyle çıkan kitap, okuyucuyu gerçek potansiyelini açığa çıkararak psikolojik ve duygusal bir yolculuğa davet ediyor. Kendilerine zor sorular sorarak hayatı değiştirecek kararlar alması için 7 adımlı bir kılavuz görevi görüyor. Kitap; Şu andaki davranış biçimlerinizi belirleyen ne? Neden bazı insanların motivasyonu yüksekken diğerleri yerinden kalkıp televizyon kumandasına uzanmaya bile üşeniyor? İnsanların hayatlarındaki farklılıkları ne belirliyor? Dünya sizi köşeye sıkıştırıyormuş gibi görünürken bakış açınızı ve yaklaşımlarınızı nasıl değiştirebilirsiniz? İstediğiniz hayatı nasıl inşa edersiniz? Tarihteki en başarılı insanların uyguladığı stratejiler neler? Kendinizle, hedeflerinize ulaşmanızı sağlayacak kadar nasıl barış içinde olabilirsiniz? Hayatınızı değiştirmek ister misiniz? Yapamayacağınızı kim söyledi? gibi soruların deneyimsel yanıtını bulmaya yardımcı oluyor.


Bir film başladığı andan itibaren baş karakterinin izleyicinin içinde kök salması hedeflenir, bu hedef doğrultusunda kahraman yaratılır ve bir yolculuğa çıkarılır. Kimi zaman baş karakter ile izleyicinin özdeşleşmesi, kimi zamansa yabancılaşma ile üçüncü bir göz olarak karakterlerin yolculuğuna dahil olunması istenir. Her iki ihtimalde de yolculuğunu merak ve dikkatle izlememizi sağlayacak güçlü karakterlere ihtiyaç vardır. Bu sebeple; bir film karakterini senaristin yazdığından, yönetmenin istediğinden öteye götüren, ete kemiğe büründürerek hayatın içerisinde somut varlığını kazandıran oyuncuya çok büyük bir iş düşmektedir. Fransız yönetmen Jean-Pierre Jeunet'nin en iyi filmi olduğu kabul edilen, başrol oyuncusu Audrey Tautou'yu dünya sinemasına tanıtan film: Amelie, sinema tarihinde kült filmler listesinde yer almaktadır. Filmin ötesine geçerek karakter olarak var olan, dış görünüşü, cümleleri, bakışları ve donuk ifadeleriyle Amelie karakterinin yaratımında Audrey Tautou'nun işlevini incelemek doğru olacaktır. Audrey Tautou, 1976 yılında küçük bir kasaba olan Beaumont'ta dünyaya geldi. Babası bir diş doktoru, annesi öğretmendi. Audrey, dört kardeşten en büyüğüydü. Annesinin sanata olan ilgisi ve onu haftada en az üç kez sinemaya götürmesi onun oyunculuğa olan ilgisini arttırmıştı. On dört yaşında tiyatro ile bağlantı kurmaya başladı ve ufak rollerde yer aldı. Paris Üniversitesi'nde Edebiyat eğitimi almaya başlasa da biriktirdiği paralarla Florent Tiyatro Okulu'na girerek oyunculuk eğitimi aldı. Bu süreçte çeşitli reklam filmleri, tiyatrolar ve bazı sinema filmlerinde yer aldı. 1998 yılı Audrey için bir dönüm noktası oldu ve 9. Beziers Festivali'nde en iyi kadın oyuncu seçildi. Bu ödül sonrası Toie Marshall gibi yönetmenlerle çalıştı ve romantik komedilerde aşık, sorunlu bir ailesi olan genç kız gibi farklı rollerde yer aldı. Ama asıl olarak 2001 yılında Amelie karakterini canlandırdığı aynı isimli filmle dünya çapında tanındı. Oyuncu 2006 yılında Da Vinci Şifresi filmi ile ilk kez Hollywood'da çalışma olanağı yakaladı. 2009 yapımı Coco Chanel'den Önce adlı filmde dünyanın en ünlü moda tasarımcılarından olan Gabrielle Coco Chanel'in hayatının anlatıldığı filmde Audrey Tautou, Coco Chanel'i canlandırdı. Bahsi geçen filmler ve roller dışında da birçok farklı yapımda yer aldı. Birbirinden çok farklı karakterleri canlandıran oyuncunun Antalya Film Festivali'nde vermiş olduğu röportajda Amelie benimle birlikte yaşıyor. cümlesinden yola çıkarak karakter yaratmadaki beceresini Amelie filminde irdeleyeceğiz. Audrey Tautou, Amelie Poulain karakterini 23 yaşındayken canlandırmıştır. Bir röportajında oyuncuların karakter yaratma yolculuğunu Size ait olmayan bir fikre sahip olursunuz, tabi ki kendi duyarlılığınızı, yeteneğinizi, vizyonunuzu, zekanızı eklersiniz, fakat sizin kaynağınız değil, yaratıcının kaynağıdır. Bu yüzden oyuncu aslında bir yaratıcı değil, bir tercüman. sözleri ile ifade etmiştir. Amelie Poulain karakterinin hikayesine gelecek olursak: Doktor olan babası tarafından kalp rahatsızlığı olduğu düşünüldüğü için diğer çocuklardan izole büyütülmüş bir çocuktur. Aslında babasının teşhisi yanlıştır çünkü Amelie babası onu muayene ederken heyecanlandığı için kalbi hızlı atmaktadır. Amelie'nin annesi ise en az babası kadar nevrotik bir kadındır. Bir intihar girişimi sırasında intihar eden kişinin üzerine düşmesi ile hayata gözlerini yumar. Babası, annesi için bir anıt mezar yapmaya hayatını adar. Görüldüğü gibi Audrey Tautou'nun canlandıracağı Amelie karakterinin oldukça trajik bir çocukluğu bulunmaktadır. Bütün bu trajik geçmiş filmin başında gözlemci bir anlatıcı tarafından yani üçüncü ağız tarafından anlatılmaktadır. Bu anlatım Amelie karakterinin yaratımı için oldukça mühim bir yer taşımaktadır. Amelie bütün bu trajedinin içerisinde yalnız kalmış ve hayal dünyasında yaşayan bir çocuk olarak yirmili yaşlara gelmiştir. Audrey Tautou'nun izleyici ile ilk buluştuğu sahnede kameraya ruhsuz bir şekilde bakar ve anlatıcı kırk sekiz saat içinde hayatının değişeceğini söyler. Daha sonra anlatıcı Amelie'nin bugünü hakkında bilgi vererek seyirci ile Amelie'yi tanıştırır. Onu izleyen sahnede Amelie karakteri izleyici ile arasındaki özdeşleşmeyi kırar. Direkt olarak kameraya bakarak konuşur ve izleyici ile iletişime geçer. Amelie karakteri film dünyasındaki yalnızlığını izleyici ile paylaşır. Audrey Tautou açısından bakacak olursak: Bir oyuncunun İzlediğiniz bir film ve biz size bir hikaye anlatıyoruz demesi ve hemen arkasından oyununa devam etmesi büyük bir risktir. Bildiği üzere izleyici kendini karakterle özdeşleştirdiği kadar hikayenin içerisine girmektedir. Fakat bahsettiğim bu durum izleyiciyi karaktere yabancılaştırmaktadır. Buna rağmen Audrey Tautou, hemen arkasından oyununa devam etmekte ve herhangi bir şekilde izleyici sekteye uğramamaktadır. Amelie Poulain, yirmi iki yaşındadır, salt bir yaşam sürmekte ve birkaç cinsel deneyimde bulunmasına rağmen hiçbir duygu hissetmemektedir. Audrey Tautou'nun Fransız kadını olması belki de bu duygusuzluğu doruklarda yansıtmasına yardımcı olmuştur. Amelie hayatını değiştirecek o an gelene kadar yaşantısında oldukça duygusuz, kendi hayal dünyası dışında dünyevi olay ya da olgulara tepkisiz bir karakterdir. 30 Ağustos 1997 tarihi gelip çatar ve hayatını değiştirecek o olay gerçekleşir. Şans eseri banyosunun mermerinin arkasında bir çocuğun hatıra kutusunu bulur. Sonraki sahnede anlatıcının cümlesi hem Amelie Poulain karakteri için çok önemli hem de Audrey Tautou için çünkü Amelie, karakteristik bir değişim sürecine girmektedir. Duygulanırsa, başkalarının hayatlarına burnunu sokmaya devam edecek. Duygulanmazsa, çok kötü işte bu cümleyle birlikte Amelie karakterinin davranışları yavaş yavaş robotik, duygusuz ve mimiksiz halleri dağılmaya başlar. Bu süreci Audrey Tautou'nun oyunculuğu dışında bir şekilde vermek mümkün olmayacağından kademeli olarak değişen ifadeleriyle Amelie karakterinin değişimini gerçekleştirir. Bulduğu kutuyu sahibine iletir, kendini bir masalın içerisinde hisseder. Dünya çok güzel bir yerdir ve o kelebekler gibi rengarenk bir iyilik meleğidir. Kendini ele vermeyen tavırları, çekingen ama bir o kadarda cesaretli halleriyle Amelie, dünya çapında bir sempati kazanır. Filmin yönetmeni Jean-Pierre Jeunet bir röportajında; Tautou'nun iri büyük ve güzel gözleriyle hem cin gibi bakışları hem de her an kırılacakmış gibi duran naif edası inanı hemen etkisi altına alır. şeklinde konuşmuştur. Gerçekten de bunu Amelie aşık olduğu adamdan utandığı sahnede yaşar. Amelie bir an da durduğu yerde utançtan erir, kaybolur. Amelie; küt saçları, kısa çorapları, kendinden büyük ayakkabıları, uçuşan kırmızı tonlardaki etekleriyle Audrey Tautou'dan başkası olamazdı düşüncesi gelir akla. Filmin yönetmeni; Audrey Tautou'nun, Amelie Poulain olma hikayesini: Bir gün bir posterin önünden geçerken, bir çift göz yakaladı beni. Bir masumiyet ışıltısı, sıradışı bir ifade vardı bu gözlerde. Bu Venus Beaute (1999) posterinde bana bakan gözlerin sahibi, Audrey Tautou'ydu. Kendisiyle bir toplantı ayarladım. Bir deneme yaptık ve on saniye sonra onun doğru kişi olduğunu anlamıştım. sözleriyle anlatır. Birçok sinema eleştirmeni, Amelie filminin, Audrey Tautou'nun üzerine yapıştığını ve asla bu etkiden kurtulamayacağını söylese de kendisi bu durumdan memnun olduğu kadar diğer yarattığı karakterlere haksızlık olduğunu da söyler. Tautou, Amelie karakterinin metalaşmasından rahatsızlığını dile getirecek kadar bilinçli bir oyuncudur.


Merhabalar. Size, çok değer verdiğim Charles Bukowski'yi anlatmak istiyorum. Bu yazar, sıkı edebiyat severler tarafından bilinse de bence önemi yeterince anlaşılmamış bir yazardır. Yazar, döneminde alkolikliği ile ve günü birlik diye tabir edilen ilişkileri ile biliniyordu. Özel hayatı öne çıkarılınca onun ismini duyanlar bir adım geri atıyor ama iyi bir edebiyatçı iyi bir okur olduğu gibi insan analizlerini de iyi yapan, onları kitap gibi okuyan kişidir bence. İnsanların önyargılarını parçalamak atom parçalamaktan daha zor diye boşa demedi Albert Einstein. Dönemin eleştirmenleri onu serseri olmakla suçladı, özel hayatına göre yargıladı, hatta yazdıkları erkeklerin fantezi dünyasının detaylı bir tasvirinden daha ileri olmadığını söyleyecek kadar ileriye gidenler oldu. Evet, Bukowski romanlarından sefil hayatlardan bahseder fakat unutulan bir nokta vardır o da sefil hayatların gerçekten var olduğu. Bukowski bunları geniş hayal gücü ve edebiyat bilgisi ile harmanlamış ve ortaya şahane eserler çıkmıştır. Bukowski, var olanı görmezden gelmemiş, bunu romanlarına ve kısa hikayelerine yansıtmıştır. Hayat Bukowski'ye şefkatli davranmadı. Onu tanımama vesile olan romanı Ekmek Arası onun kendi hayatını anlattığı bir romandır aynı zamanda. Ve bu kitapta, babasının işsizlik problemi olduğundan ve sürekli ona şiddet uyguladığından bahseder. Hayatın acımasızlığı onu romanlara itti ve eline geçen ne varsa okumaya başladı. Taslak olarak evinde yazdığı hikayeleri, onun edebiyat dünyasına attığı adımlardan biriydi. Babası, bu hikayeleri görüp onları yok edince Bukowski evi terk etti. O sıralar Los Angeles Üniversitesi'nde okuyan yazar, 2 yıldır eğitim gördüğü okulunu bıraktı. Bu alıntı Ekmek Arası adlı romanından. Bu roman Bukowski'nin zorlu geçen hayatının bir fragmanı niteliğindeydi. Yazdıkları kadar kim bilir belki de yazamadıkları vardı. Aile içi şiddet, psikolojik baskı, sefalet ve umutsuzluk. Nazik olursan çarmıha gererler adamı demişti Sıradan Delilik Öyküleri adlı romanında. Sert olmayı, serserilik denilen hayatı ona ailesi ve okul çevresi öğretmişti. O da hayata karşı gardını aldı ve kurallarına göre savaştı. Zorlu koşullara rağmen kendisi olmaya devam etti ve hiçbir kalıba uymadı. Her şeye evet diyen onaylayıcı ve sempatik gözükmeye çalışan insanlar onun düşmanı oldu. Kitaplarında da bahsettiği gibi serseriler arasında rahattı; takım elbise ile gizlenmeye çalışılan riyakar hayatlar, yapmacık insanlar ve menfaati için her şeyi yapanların tarafında olmadı. Nefret ettiğin insanla iyi geçinme çabasına siz medeniyet diyorsunuz ben iki yüzlülük diyorum. İşte bu yüzden anlaşamıyoruz sözünden de anlaşılacağı gibi. Yazarlar anti sosyaldir diye yaygın bir söylenti vardır ya, Bukowski'nin aile yaşamı onu küçüklükten itibaren sessiz ve içine kapalı biri yaptı. Daha sonra dışa dönük bir insan olsa da, yalnızlıktan hoşlanan kişi kimliğini hep korudu. Bir odanın kapısını kapatıp yalnız kalmak, her zaman hayatımın en güzel şeylerinden biri olmuştur sözü ve yalnızlığı öven diğer birçok sözleri bunu açıklıyor. İnsanlara karşı mesafeli olsa da kedileri çok severdi. Kediler hakkında yazdığı hikaye ve yazıları daha sonra Kediler kitabında toplandı. Herkesin hayatında başarısızlık hikayeleri vardır. Elbette Bukowski'nin de vardı. Hikayelerini gönderdiği yerlerden hiçbiri onun yazılarını yayınlamadı. Bu durum onun bu bohem hayata tutunup yeni işler üretmesine yol açtı. Birçok meslek değiştirdi. Bu mesleklerden biri de postacılıktı. Postacılıkta edindiği hayat tecrübesini ilk romanı olan Postane de anlattı. Bu roman çok ses getirdi. O günlerde yaşadığı zorluklarını akıcı bir anlatımla romanına yansıtan Bukowski, çok beğeni almıştır. Yaşam öyküsünü yazan Howard Sounes Bukowski'nin bir başka büyük başarısı da eserlerini son derece ikna edici tarzda yazmasıdır. Örneğin mektup dağıtırken çektiği sıkıntıları öyle bir anlatır ki, okurlar da sevmedikleri ama çalışmak zorunda oldukları işleri hatırlayıverir. der. Edebiyata getirdiği kendine has üslubu ile bilinen Bukowski, sokak edebiyatında bir devrim yaptı. Amerikan edebiyatının hırçın prensi olan Bukowski'nin romanını okumadıysanız, yeni bir bakış açısı yakalamak ve yeni bir dünya tanımak için sizin de bir Bukowski okumanızı tavsiye ederim. Esenle kalınız.


Daha çok tarihsel romanlarıyla bilinen ve ülkemizde oldukça geniş bir okur kitlesine sahip olan Amin Maalouf'un yeni romanı Empedokles'in Dostları, Yapı Kredi Yayınları'ndan çıktı. Romanlarıyla olduğu kadar deneme kitaplarıyla da ilgi çeken Amin Maalouf, Empedokles'in Dostları'nda bu defa geleceğe yönelik bir kurguyla selamlıyor okuru. Ölümcül Kimlikler ve Uygarlıkların Batışı kitaplarında yer verdiği eleştirel gözlemlerin izinde yarı distopik bir dünya çiziyor. Platon'un mağarasından çıkıp Empedokles'in Dostları'yla tanışmaya davet ediyor bizi. Atlas Okyanusu kıyısındaki küçük Antioche adasının yalnızca iki sakini vardır: Orta yaşın verdiği olgunlukla sessiz bir hayat sürmek isteyen Alec ile yazdığı ilk romanının yakaladığı başarı sonrası her şeyi ardında bırakan esrarengiz Eve. Birbirlerinden uzakta, kırılgan yalnızlıklarının tadını çıkaran bu iki insanın yolu bir gün elektriğin, telefonların, televizyon yayınlarının, internetin, kısacası her türlü iletişim aracının etkisiz hale gelmesiyle kesişir. Bütün dünya bu söylentilerle çalkalanırken, kendilerine Empedokles'in Dostları diyen, son derece gelişmiş bir teknolojiye ve tıp bilgisine sahip bir grup gizemli insan bu karmaşaya son vermek üzere çıkagelir. Alec bu insanların kim olduğunu öğrenmeye çalışırken, içinde yaşadığımız dünyanın çelişkileriyle de yüzleşmek zorunda kalır. Hiçbir şey artık eskisi gibi olmayacaktır!


Ege Maden İhracatçıları Birliği'nin organize ettiği AMORF Doğal Taş Tasarım ve Proje Yarışması'na başvurular 13 Temmuz 2020 Pazartesi tarihine kadar devam ediyor. Mimarlık, mühendislik, güzel sanatlar ve tasarım fakültelerinin ilgili lisans veya yüksek lisans bölümlerinde okuyan öğrenciler ile mezunlarının katılımına açık olan yarışmada, profesyonel ve öğrenci kategorilerinde, yurtdışı eğitim bursu dahil olmak üzere toplamda 10 projeye 10'ar bin TL tutarında para ödülü verilecek. Ege Maden İhracatçıları Birliği, dünya doğal taş rezervlerinin yüzde 35'ine sahip olan Türkiye'nin doğal taşlarının ihracat potansiyelini artırmak ve Türk doğal taşının prestijli projelerdeki kullanımını artırmak amacıyla Ticaret Bakanlığı'nın desteği ile AMORF Doğal Taş Tasarım ve Proje Yarışması'nı organize ediyor. Doğal taş ile tasarım gücü yüksek, katma değerli, üretilebilir, çevreye duyarlı ve sürdürülebilir projeler geliştirme hedefiyle sektöre kazandırılan yarışmaya, üniversitelerin mimarlık, mühendislik, güzel sanatlar ve tasarım fakültelerinin lisans veya yüksek lisans bölümlerinde okuyan tüm öğrenciler ile üniversitelerin mimarlık, mühendislik, güzel sanatlar ve tasarım fakültelerinin lisans ve yüksek lisans programlarından mezun olanlar katılabiliyor. Ege Maden İhracatçıları Birliği'nin sektöre kazandırdığı yarışma, doğal taş ihracatında rekabet gücünü artırmayı ve tasarım açısından güçlü, katma değeri yüksek, üretilebilir, çevreye duyarlı ve sürdürülebilir projeler geliştirmeyi hedefliyor. EMİB, AMORF Doğal Taş Tasarım ve Proje Yarışması'yla doğal taş sektöründeki firmalar ile sektöre ilgi duyan profesyonel ve öğrenci düzeyindeki tasarımcı, mimar ve iç mimarları buluşturacak bir platform oluşmasını amaçlıyor. AMORF ile Doğal Taş sektöründeki başarılı tasarımcılar ödüllendirileceği gibi ülkemizde yapı kültürüne ve eğitimine katkıda bulunmak ve yaratıcı fikirler ve projelerin de desteklenmesi planlanmakta. AMORF Doğal Taş Proje ve Tasarım Yarışması'nın jüri heyeti Platformİzmim Yönetim Kurulu Saymanı Gülçin Çalandağ, İzmir Serbest Mimarlar Derneği Başkanı Hüseyin Egeli, Mimar Sinan Üniversitesi Mimarlık Bölüm Başkanı Demet Binan, İzmir Ekonomi Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Endüstriyel Tasarım Bölümü Başkanı Can Özcan, Mimar Yelda Tuna, Tasarımcı Emre Yusufi, İç Mimar Hakan Kütahya, Endüstriyel Tasarımcılar Meslek Kuruluşu Başkanı Sertaç Ersayın, ODTÜ Endüstriyel Tasarım Bölüm Başkanı Gülay Hasdoğan, Endüstriyel Tasarımcı Buket Hoşcan Bazman, İç Mimar Erman Bazman, Sezgin Marble Kurucu Ortağı Reyhan Sezgin ve Alpay Mermer Yönetim Kurulu Başkanı Melike Alpay Özmen'den oluşuyor. AMORF Doğal Taş Proje ve Tasarım Yarışması'na yapılan başvurular mermer artıklarının değerlendirilmesi ve ekonomiye kazandırılmasına ilişkin tasarım projeleri, dış mekan projeleri ve iç mekan uygulamaları ile mobilya ve aksesuar tasarımları olmak üzere üç ana kategoride değerlendirilecek. Profesyonel ve öğrenci kategorilerinde toplamda 10 projenin finale kalacağı yarışmada finalistlerin her birine 10.000 TL tutarında para ödülü verilecek. Bunun yanı sıra, Ege İhracatçı Birlikleri'nin Ticaret Bakanlığı'na sunacağı projenin onaylanması durumunda, finale kalan öğrenci kategorisindeki yarışmacılara yine Ticaret Bakanlığı tarafından belirlenecek kişi sayısı doğrultusunda yurt dışında eğitim hakkı verilmesi planlanıyor. Bunlara ilave olarak, sponsor firmanın ve jüri üyelerinin kararı doğrultusunda finale kalan projeler arasından seçilecek bir tasarımın üretilmesi ve tasarımcının ticari hakları korunarak satışa sunulması da söz konusu olacak. Jürinin seçtiği bir finalist projeye ise 1 yıl süresince ürün ve iş geliştirme mentorluğu sağlanacak. Ege Maden İhracatçıları Birliği tarafından düzenlenen AMORF Doğal Taş Proje ve Tasarım Yarışması'na başvurular 13 Temmuz 2020 Pazartesi tarihine kadar yarışmanın kurumsal web sitesi olan www. amorf. org üzerinden online olarak gerçekleştirilebilecek. Ödül töreninin, her yıl Ekim ayının ilk haftası kutlanan Dünya Mimarlık Günü ile eşzamanlı olarak, paralelinde düzenlenecek sergi ve mimarlarla network etkinliği ile birlikte gerçekleştirilmesi planlanıyor.


An Vokal, Bu Toprakların Çok Sesli Yolculuğu adlı temayla 22 Şubat Cumartesi akşamı 20.30'da Ortaköy Feriye'de müzik severlerle buluşuyor. Bu topraklarda var olmuş toplumların anılarına yer vermiş şarkıları özgün düzenlemeleriyle tekrardan seslendiren Haluk Polat sizleri bu topraklarda kısa bir yolculuğa çıkarıyor. An Vokal, Türkiye'nin dört bir yanında yaptığı müzikallerle seyirciyi Anadolu'dan Balkanlara ve Orta Doğu'ya uzanan halk şarkılarıyla size unutulmaz bir gece yaşatacak. Sevilen türküleri Haluk Polat'ın eşsiz seslendirmesi ve düzenlemeleriyle An Vokal, sizleri anılar arasında seyahate çıkararak, bir olup acıyı, hüznü, neşeyi ve heyecanı birlikte yaşamaya davet ediyor. 1970 yılında Antalya'da doğan Haluk Polat, çok sesli müzikle Galatasaray Lisesinde okurken tanıştı. Müzik çalışmalarına Boğaziçi Üniversitesi yıllarında devam eden Polat, yönetiminde bulunduğu Boğaziçi Üniversitesi Müzik Kulübü, bünyesinde Ychorus Çok Sesli Vokal topluluğunu kurdu. 1998'de Ychorus'la halk şarkılarının çok sesli düzenlemelerinin olduğu ve kendi bestelerinin yer aldığı, Türkiye'nin ilk çok sesli vokal topluluğu albümü olan Renkleri yayımladı. Haluk Polat, kariyerinde birçok farklı projede müzik yapımcısı, danışman, eğitmen ve müzisyen olarak görev aldı. Ychorus'un yanı sıra Procne ve 4 Vokal gruplarını kurdu. Ychorus ile 2016'da Procne'yle ise 2018'de katıldığı uluslararası koro festivallerinde folklor kategorisinde altın diploma aldı. 2019'da Ruhi Su Dostlar Korosu'nun şefliğini üstlendi. Ychorus'tan gelen müzik mirasını An Vokal ile dinleyicilerle buluşturmaya devam ediyor.


Asurlular eski Anadolu uygarlıkları içerisinde en önemli uygarlıklardandır. Mezopotamya'da Taş Devri ile Maden Devri arasında geçiş döneminde var olmuşlardır. Bakır, kalay ve altın madenlerinin yanı sıra çetin çevresel koşullara rağmen hayatta kalmak için geliştirdikleri savaşçılıkları ve sanat anlayışı ile tanınmaktadırlar. Kralı ölümsüzleştirmek amacıyla yapılmış olan figürlü kabartmalar, tapınaklar ve kültler Asur' ların sanat anlayışını gözler önüne sermektedir. Ev ve Tapınaklara yapılan duvar süslerinin yanı sıra heykeller, pişmiş topraktan seramik eşyalar, tasarlanarak ortaya çıkmıştır. Mezopotamya ve Anadolu bölgesi, bu dönemlere ait zengin buluntulara ev sahipliği yapmaktadır. Örneğin tekerleğin icat edildiğini insanlar arasında iş bölümü oluşturarak sosyal yapı içinde yaşamaya başladıklarını yine günümüze miras kalan tarihi ve sanatsal figürlerden anlamaktayız. Asur medeniyeti resim ve heykel, çömlekçilik, marangozluk, mimarlık sanatlarında oldukça ilerlemişlerdir. Duvar resimlerinde daha çok, yaşam, ölüm, mücadele gibi temaları fazlasıyla resmederek, insan, hayvan figürleri, ölü gömme ve av törenlerinin betimleri ile bahsi geçen yaşamsal öğe anlayışını günümüze taşımışlardır. Kabartmalarda ise kral daha belirgin ve ön planda yer alır. Saray duvarlarına savaşları, avcılığı, din ya da saray yaşamını konu alan sahneler yerleştirmişlerdir. Kötü ruhlardan korunmak, için saray girişlerine Lamaşşu heykeller ile dönemin sanat ve yaşam anlayışı hafızalara daha belirgin biçimde kazınmaktadır. Aslan betimlemeleri, Asur sanatının belli başlı motiflerindendir. Asurlularda aslan avı geleneği kralın gücünü simgeler. Mücadele eden kral resimlerin çoğunda heybetli, sakallı ve kıvırcık saçlıdır. Savaşçılık özelliklerini sanatlarına da yansıtan Asur Sanatı yaşamsal şartların zor olması hayatta kalabilmek için askeri gücü ve savaşı daima önemsemişlerdir. Asur ve Babil uygarlıklarının ortaya çıkmasında Sümer medeniyetinin etkisi oldukça büyüktür. Babil ile Asur Sanatında, Sümer Sanatının derin izleri görülür. Tapınaklarını ve saraylarını pişmiş kil tuğlalarla yapılmış, kent merkezlerine tanrılar adına tapınaklar yerleştirmişlerdir. Bu döneme ait, Ziggurat adı verilen, yapılarda mavi çinilerle kaplanmış tapınaklar var olmuştur. Kutsal kitaplarda bahsi geçen, Babil Kulesi'nin ziggurat olduğu kabul görmüş örüşler arasında yer alır. Asur sanatında kral motiflerinde genellikle büyük gözler, sert ve acımasız yüz ifadelerine özellikle uzun saçlar ve sakallara rastlarız. Asur tapınaklarının ve saraylarının kapılarını, insan yüzlü aslan veya kanatlı boğa heykelleri korurdu. Kentlerin mimarisi ise, planlı biçimde kurulmuş, geniş caddeleri ile refahı vaat etmekteydi.


Merhaba değerli Gazete Sanat okuyucuları. Bu hafta Türk halkının atalarından miras kalan güvercin sembolizmi ve güvercinin tarihte oynadığı roller ile ilgili bildiklerimi paylaşmak için yazıyorum. Güvercin, evrensel olarak kabul görmüş olan birçok efsane, mit ve tasvirde bahsi geçen canlılar arasındadır. Günümüzden yaklaşık 5000 yıl önce evcilleştirilmiş ve ilk olarak beslenme amacı ile sosyal yaşamda var olmuştur. Tarihte ise çivi yazısı keşfedildikten sonra, güvercin yüzyıllar boyunca mektup getirmek, askeri araç niteliğinde haberleşme aracı olarak kullanılmıştır. Hamam, konak ve cami gibi birçok mimari alanda güvercinlerin barınması için tasarlanan bölümler Türk halkının güvercinlere karşı sevgisinin açık ispatı niteliğindedir. Günümüzde ise güvercin genellikle hobi ve yarış amacı ile yetiştirilmektedir. Günümüzde nesli tükenen bu kadar çok hayvan türü olmasına rağmen güvercin sayılarının her geçen gün artıyor olmasının nedeni belki de, kutsal öğe olarak kabul görmesi, hatta yuva yaptığı zaman toplum tarafından gereken koşulların sağlanarak üremelerine izin veriliyor olmasıdır. En çok ta, insanoğlu tarafından barışın, bereketin ve huzurun sembolü olarak kabul edilmesi güvercin neslini güvence altına almaktadır. Önceleri güvercin, dini amaçlarla haberci kutsal kuş olarak tanımlanmış ve bereket sembolü olarak kutsal bilinmiştir. Örneğin, Asya'da ev güvercini M. Ö. 3000 yılından beri bilinmektedir. Antik Mısır, Yunan ve Roma tarihinde ise güvercin değerli bir et besini olarak tanımlanmıştır. Antik çağ mimarisinde ise inşa edilen yapılarda ve heykellerde yer alan bezeme ve süslemelerde güvercin figürü kullanılmıştır. Roma Döneminden kalma ve altından yapılmış iki küpe güvercin şeklinde ki figür, tarihsel dönem eserlerinde çok kez işlenen figürler arasındadır. Mitolojilerde güvercinin, günahsız ve masum insanların ruhu olduğuna inanılmıştır. Güvercin, kimi zamanda beyaz renginden dolayı aşkın ve barışın sembolü olmuştur. Antik Mısır'da güvercinlerin dört bir yana doğru uçurulmasının nedeni topluma müjde getireceğine inanılmasıdır. Güvercine, mitolojide halk tarafından saygı duyulan, sevilen ve Venüs'e adanmış bir kuş olmasından ötürü Kythere Kuşu adı da verilmiştir. Osmanlılarda güvercin her zaman göz önünde bir kuş olmuştur. Saray mimarisinde rastladığımız kuşhaneler, Osmanlı padişahlarının güvercin merak ve sevgisini günümüze taşımış şahitlerdir. İnsansı özelliklere oldukça yakın bir kuş olarak tasvir edilmesinin sebebi ise eş ve yavrularına yüksek bağlılık duymaları, yerleşik hayat içinde çoğunlukla tek eşli olmaları, yön bulma konusunda usta sayılabilecek kadar marifetli olmalarıdır. Semavi dinlerde ise güvercinler çoğunlukla saflık duygusu ile ilişkilendirilmiştir. Örneğin, insanoğlunun ölürken gövdesinden başlayıp ayaklardan yükselerek dünyayı terk ettiğine inanılan insan ruhu güvercinler ile simgelenmiştir. 250 türden fazla güvercin türü olduğu söylenmektedir. ''Taklacı, dönücü, makaracı ve posta cinsi güvercinler, güzellikleri ve ötüşleri ile meraklıları tarafından düzenlenen organizasyonlar aracılığıyla yüksek fiyatlara satılmaktadır. Her ne kadar onlarla gündelik hayatta sık sık karşılaşmaya, hatta onları beslemeye alışık olsak da, cins ve türlerine göre aralarında yüksek maddi bedeller ödenen güvercinlerde bulunmaktadır. Halit Ziya Uşaklıgil, edebiyat eserlerinde güvercin metaforunu sıklıkla kullanan ustalar arasındadır. Işığın efendisi, akıllı telefonların fikir babası, doğal kaynaklar ve enerji kaynakları üzerine ekolojik dengeyi korumak adına çalışmalar yapmış, patentini aldığı 700 icadı olan sevgi insanı NİKOLA TESLA, tam bir güvercin tutkunu idi. Beslediği ve bakımını üstlendiği güvercinler Tesla'nın en iyi arkadaşlarıydı. Hatta, güvercinlerin en samimi arkadaşları olduğu, aralarında yirmi sene önce ölmüş bir güvercinin bile resmini sakladığı halk arsında konuşulan söylentiler arasındaydı. Meraklısı tarafından, çıkardığı ritimsel sesler ile psikolojik terapi yaptığı, insanları rahatlattığı iddia edilen güvercin besiciliği ziraatçileride ayrıca ilgilendirir. Gübresinin mineral değeri nedeniyle çok kuvvetli olması, suda bekletildikten sonra kolayca kullanılmaya elverişli olması, Ziraat Bilimi adına ilk sırada yer alan nedenler arasındadır. Fiyatların boy, duruş, paça ve tepe güzelliğine göre 200 liradan başlamak üzere 50 bin lira arasında değişiklik gösteriyor olması kimi zaman çalınma korkusunu ve riskini de, yanında getirmektedir. Sanat, toplumsal bir çabadır; toplumdan gelir, topluma döner. Fakat gelenle giden aynı şey değildir. Çok güzel bir makale Sağolun. Tezhip ve Minyatür sanatı üzerine çalışıyorum. Bir süredir güvercin üzerine araştırma yapıyorum. Peygamberimizin hayatından anlatılan bir sahneyi canlandırmayı amaçlıyorum. Konunun ana figürlerinden bir güvercin. İslam damarlarında figüratif ve nonfigüratif olarak yer alıyor. Teşekkürler....


Merhaba değerli Gazete Sanat okuyucuları, sizlere bu yazı aracılığıyla, bazen üstünde ses çıkarması için sallanan parçaları ile, bazen ise barışı simgeleyen geyikler ve bazen de çoğalmayı anlatan kuş, ağaç ve doğa figürleri ile dikkatimizi çekmiş olması kuvvetle muhtemel olan ayrıca merak edenlerin Anadolu Medeniyetleri Müzesi'nde görebileceği Anadolu Güneş Kurs undan bahsetmek istiyorum. Anadolu'nun birçok medeniyete beşiklik yaptığı dönemlerde bilinen en eski adı, Mezopotamya yazılı kaynaklarından da anladığımız üzere Hatti Ülkesi idi. Anadolu'dan bahsederken Hatti ismi o kadar benimsenmiştir ki daha sonra ki çağlar da bu isim karşımıza Hattuş, Hititler, Hattuşa olarak çıkmıştır. Anadolu yerli halk olan Hatit kavmi ile bölgeye yeni yerleşen Hitit kavimleri ile karışan halkın, Hatti-Hitit kültürünü oluşturduğunu söyleyen değerli tarih ve bilim insanları vardır. Bu dönemlere ait akıllarda kalan en önemli sembollerden biri şüphesiz Anadolu Güneş Kursudur. Genellikle tunç, gümüş veya altından yapılan, daire şeklinde tasarlanan, geometrik desenler ve hayvan figürleri ile bezenmiş olan sembol, Atatürk'ün emriyle Alacahöyükte bulunmuştur. Güneş metaforu insanlarda, sıcaklık, samimiyet, yaşam kaynağı çağrışımlarını açığa çıkardığından antik dönemlerde olduğu gibi günümüzde de açığa çıkardığı anlamlar nedeniyle tasarımcılara ve kurumsal firmalara, vakıflara, projelere ilham kaynağı olmaktadır. Antik Çağ dönemlerinde ise kutsal törenlerde ve dini ayinlerde katılanları sakinleştirmek, teklik ve bağlılık ilkesini hatırlatmak için kullanılıyordu. Güneş Kursu'nu oluşturan yuvarlak, güneşi ifade ederken boynuz benzeri figürler ise doğayı, insanlığın çoğalmasını, üremeyi temsil etmektedir. Kuşların ise hürriyeti temsil ettiği kabul görmüş görüşler arasındadır. Ok veya Güneş ışını benzeri olan figürler ise ilerlemek ve ışınları yaymak anlamını sembolize etmektedir. Bazı antik dönem mezarlarında ise oldukça farklı ve şahsına münhasır, kimlik kartı olarak kullanılan Güneş Kurs' larına da rastlanır. Yalnızca Hitit uygarlığı ve sanatının sembolü olmasının yanı sıra dönemin astrologları için ise araç olan ve Türk masallarında bahsi geçen Güneş Kursu, aynı zamanda başkent Ankara'nın halk tarafından bağdaştırılmış olan kadim Türk sembollerindendir. Bence, kültür ve sanat, yaşam hatta ırk bakımından bağlı olduğumuz eski Anadolu topluluklarının her çeşit kalıntısı günümüz insanının mirası sayılır. Bu tür, tarihsel metaforik emanetlerimizi sevmek ve korumak bizleri yüceltir. Çünkü geçmişi bilmeyenler ileriyi göremezler. Beverly Hills' in, sanat hakkında söylenmiş olan özdeyişini sizlerle paylaşırken herkesin sağlıklı, mutlu ve huzurlu bir bayram geçirmesini dilerim. Şimdilik Anadolu Güneş Kurs Sembolü hakkında yazdım. Yeni bir yazıda görüşmek dileğiyle, cümlelerime burada ara veriyorum.


Merhaba kıymetli Gazete Sanat okuyucuları, bu hafta ilk tunç çağı itibariyle var olmuş Anadolu'nun yerli halkı Hatti'ler diğer adı ile Hattuş'lar ancak en çok bilinen ismi ile de Hititler ve sanat anlayışları hakkında yazmak istedim. Medeniyetin mimari sanatsal izlerini en çok, kabartma ve yontularla süslü olan Aslanlı Kapı, Sfenksli Kapı, Kral Kapı taşır. Ağzı kükrermişçesine açık, dili dışarıda ve gözleri korkutucu açıkçası cesaretle bizlere bakan iki aslan heykeli Aslanlı Kapı ziyaretçilerine oldukça etkileyici görünürler. Göz yuvaları beyaz kireçten ve gözbebekleri koyu bir madde ile doldurulmak suretiyle belirtildiğinden Aslanlı Kapı Aslan Heykelleri oldukça belirgin şekilde yüzyıllardır bizlere bakmaya devam ediyorlar. Aslında daha önceki yazılarımda da belirtmiş olduğum gibi Aslan Sembolizması Ön Asya'da koruma ve güç metaforunu temsil ettiğinden sıklıkla kapılarda kullanılan bir motiftir. Hattuşa medeniyet zamanında toplumun daha çok ziraat sebebi ile merkezden uzak yaşadığı düşünülse de elimizde ki verilere göre oldukça yerleşik bir yaşam sürüyorlardı. Örneğin, evlerin çok odalı olmasının yanı sıra ev içlerinde fırınlar, ocaklar ve hatta bazen banyo küvetlerine bile rastlayabiliriz. Temiz su merkezi çeşmelerden sağlanmasının yanı sıra atık su evlerden kanallarla toplanarak sokakların altından uzaklaştırılması yani Kanalizasyon Sistemi kullanıyor olması, yerleşik olan Hitit yaşamlarının göstergesidir. Hatta havasız bırakılan tahılları saklama biçimi ile konserve kültürünü keşfetmiş medeniyetler arasındadır. Alacahöyük yani Çorum ilimizde bulunan, giriş kapısında sfenksler ve kabartmalar bulunan Hitit kentidir. Esasında belirtmeliyim ki Hitit sanat anlayışında Doğu figüratif etkilerine oldukça fazla rastlanır. Dinsel ve mitolojik konuların işlenmiş olması, Güneş kursunu Mısır'dan almış olmaları, önceleri kabartmalarda önden tasvir genellikle yapılmıyor olması, insan ve hayvan figürleri hep yandan profil aracılığıyla gösteriliyor olması örneklerim arasındadır. Hattuşa Yazılıkaya dönemin sanat anlayışını yansıtan öğelerden biridir. Tanrı metaforları ucu sivri boynuzlarla donatılmış bir külah ve kısa etek ve ayaklarında uçları yukarı doğru kıvrık ayakkabılar ile betimlerken boynuz sayısı ile tanrının rütbesi belirtilmiştir. Ankara şehrimizde bulunan Bitik Vazosu kutsal evlenme sahnesini betimler. Güvey ve yüz görümü denen sahne sırasında gelinin duvağını açmakta ve ona içecek sunmaktadır. Hititlerden önce Anadolu'da tanrı metaforunun ana ile egemen olması ve bu eser ile birlikte eril gücün ön plana çıkmış olması açısından bu eser reform niteliği taşımaktadır. Çankırı İnandik Tepede bulunan İnandık Vazosu sunak sahnesini betimlerken evlenme töreni, dans betimlerine de eser aracılığıyla rastlanır. Tüm bunların yanı sıra çok naturalist figürler arasında yer alan geyik metaforuna da dönem içinde rastlarız. 4 gün kendisi için, 4 gün devlet için çalışma sistemine bağlı olan Hitit toplumunun sanatsal katkılarından biri de, bizlerin bugün de kullandığı müzik ölçeklerinden do-re-mi ölçüsüdür. Flüt, boynuz, çifte obua, davul, zil, tef dönem içerisinde kullanılan müzik aletleri arasındadır. Dünyanın en eski notalı şarkısının duvar kabartması aracılığıyla Huri dili, çivi yazısı ile yazılmış olan tablet olduğu düşünülmektedir.


Baksı Kültür Sanat Vakfı tarafından, Anadolu'nun ortak kimliğine katkıda bulunan üretimlere dikkat çekmek amacıyla bu yıl ilk kez düzenlenen Anadolu Ödülleri'nin kazananları belli oldu. Doğan Holding ana sponsorluğunda gerçekleşen ödül programına, Müzecilik, Gösteri Sanatları, Süreli Etkinlikler, Arkeoloji ve Restorasyon kategorilerinde toplam 133 proje başvurdu. Türkiye'nin 35 ilinden adayların başvurduğu yarışmada, finale kalan 25 projeden altısı Anadolu Ödülüne değer bulundu. Seçici Kurul, iki projeye de Alana Katkı Ödülü verilmesini kararlaştırdı. İlk Anadolu Ödülleri'nin kazananları, Sivas, Eskişehir, Hatay, Çanakkale ve Van oldu. Arkeoloji kategorisinde Kayalıpınar Kazısı ; Müzecilik kategorisinde OMM-Odunpazarı Modern Müze ; Restorasyon kategorisinde The Museum Hotel Antakya, 5. Mıntıka 4642 Numaralı Parsel Koruma Süreci ; Süreli Etkinlikler kategorisinde Çanakkale Bienali, Gösteri Sanatları kategorisinde ise EBB Senfoni Orkestrası ve Van Akdamar Çocuk ve Gençlik Tiyatroları Şenliği Anadolu Ödülleri'nin sahibi oldu. Seçici Kurul ayrıca, başarılı bulduğu iki projeyi de teşvik ödülü niteliğindeki Alana Katkı Ödülleri ile onurlandırdı. Arkeoloji kategorisinde Siirt Başur Höyük Kazısı ; Restorasyon kategorisinde ise Kültür Yolu Projesi Alana Katkı Ödülü'nün sahibi oldu. Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın, Baksı projesinin 20. yıldönümünde, benzer projelerin çoğalmasını desteklemek amacıyla hayata geçirdiği Anadolu Ödüllerinin sonuçları 12 Kasım tarihinde, Vakfın Youtube kanalında yayınlanan çevrimiçi bir törenle açıklandı. Anadolu Ödülleri'nin ana sponsoru Doğan Holding Yönetim Kurulu Başkanı Begüm Doğan Faralyalı ise yaptığı teşekkür konuşmasında, Ait olduğu toprakların değerlerine saygıyla çalışmalarını sürdüren Baksı Kültür ve Sanat Vakfı'nın düzenlediği Anadolu Ödülleri'nin ana sponsoru olmaktan büyük bir mutluluk duyuyoruz. Bu destekle köklerimize ve insanımıza sahip çıkanları ve ortak değerlerimizi yaşatanları görünür kılmayı, onlara güç ve cesaret vermeyi umuyoruz. dedi. Arkeoloji, Müzecilik, Süreli Etkinlikler, Gösteri Sanatları ve Restorasyon alanlarında son beş yılda gerçekleştirilen projelerin katıldığı ödül programının başvuruları 10 Temmuz 10 Ekim 2020 tarihleri arasında Baksı Müzesi internet sitesi üzerinden yapıldı. Yarışmaya ilk senesinde Türkiye'nin 7 bölgesinden, 35 farklı ilden, toplam 133 proje başvurdu. Süreli Etkinlikler'e 48, Müzecilik'e 31, Gösteri Sanatları'da 21, Restorasyon'a 20 ve Arkeoloji kategorisine ise 13 proje başvurusu yapıldı. Yarışmaya Sivas'tan 20 proje aday gösterilirken, Gaziantep ve Ankara 7'şer proje, Çanakkale ve Malatya ise 6'şar proje ile yarışmaya en çok katılım gösteren Anadolu illeri arasında yer aldı. Konsept Kurul'un değerlendirmeleri sonucunda ilk elemeyi geçen başvurular finalist olarak Seçici Kurul'a sunuldu. Projeleri inceleyen Seçici Kurul üyeleri, daha sonra çevrimiçi bir toplantıda bir araya gelerek Anadolu Ödülleri'nin sahiplerini belirledi. Gazeteci ve yazar Doğan Hızlan'ın başkanlık görevini üstlendiği Seçici Kurul'da Prof. Dr. Ali Akay, Prof. Dr. Esra Aliçavuşoğlu, Prof. Dr. Nurhan Atasoy, Nezih Başgelen, Levent Çalıkoğlu, Arhan Kayar, Doç. Dr. Ayşe H. Köksal, Bülent Ortaçgil, Prof. Dr. Süha Özkan, Faruk Pekin, Dr. Nusret Polat, Prof. Dr. Metin Sözen, Murat Tabanlıoğlu, Görgün Taner, Saffet Emre Tonguç ve Prof. Dr. Fikret Yegül yer aldı. Sanatçı Osman Dinç'in imzasını taşıyan ödül heykelleri ile katılım sertifikaları Baksı Kültür Sanat Vakfı tarafından sahiplerine ulaştırılacak. Ödül töreninin tamamını izlemek için tıklayınız. - Resim: Alana Katkı Ödülü / Arkeoloji kategorisi Siirt Başur Höyük Kazısı


Ekim ayında ilk defa kapılarını açacak olan G&G Sanat Merkezi, Çağdaş resim sanatının Türkiye'de ki en önemli temsilcilerinden Devrim Erbil' in ÇEŞİTLEMELER temalı sergisini 2 Ekim 2 Kasım tarihleri arasında izleyicilerle buluşturacak. Ressam Güher Elçiçek tarafından açılacak G&G Sanat Merkezi, yepyeni bir heyecanla, sanata öncülük ederek Anadolu yakasının en önemli merkezlerinden olmaya aday. İlk açılış sergisini, Türk resminin en önemli temsilcilerinden olan Devrim Erbil'in 'Çeşitlemeler' sergisi ile yapacak olan merkezin galeri mekanında, sanatseverler, sanatçının çeşitli dönemlerine ait pentür, baskı ve halı eserlerinden oluşan geniş bir seçkiyi izleyecekler. Anadolu yakasında Çiftehavuzlar' da Beyaz Köşk' de açılacak G&G Sanat Merkezi, yıl boyunca sergiler, seminerler, workshoplar, söyleşiler ve kurslarla sanatseverlere ve genç yeteneklere kapılarını açacak. Merkez, Türk ve dünya sanatının önemli isimleri ile gerçekleştirilecek sergilerin yanısıra, resim, seramik, gravür atölyeleri ile birlikte sanatseverlerin hizmetine açılmış olacak. Bünyesinde nitelikli eserleri barındıracak ve bunları sanatseverlere ulaştıracak. Sanatseverler Beyaz Köşk'ün her katında farklı disiplinlerle buluşarak, yüzyıllık çam ağaçları bulunan bahçesinde rahatlıkla kahvelerini yudumlarken, sanatçılarla sohbet olanağı bulacak, isterlerse çeşitli kurslara da katılabilecekler. Küratörlüğünü Ressam Ahmet Özel'in yaptığı, G&G Sanat Merkezi'nde düzenlenen Devrim Erbil' in ÇEŞİTLEMELER sergisi 2 Ekim 2 Kasım tarihleri arasında her gün 11:00 -18:00 saatleri arasında ziyaret edilebilir. Gazete Sanat olarak biz de G&G Sanat Merkezi ülkemize hayırlı olsun diyoruz.


Yeniden doğuş, hayata hayat katmak için aralanmış kapı ve sonsuzluk anlamına gelen ölüm metaforu korkulanın aksine yaşamsal döngünün parçasıdır. Hatay Arkeoloji müzesinde çektiğim fotoğrafta yer alan latin deyişli ölüm herşeyi eşit kılar, omnia mors aequat cümlesi, günümüzde olduğu gibi yüzyıllar öncesinde de ölümün herkes için aynı olduğunu ırk, maddiyat, yaş, güç, düşmanlık, şöhret, makam diye ayırt etmeden bizleri tamamlayacağından bahseder. Tarih öncesi bu cümle günümüzde birçok sosyal kuruluşun sloganı haline gelmiştir. Hiç şüphesiz ki, inanç ve öteki dünya anlayışı insanların sosyal yaşamları kadar ölü gömü biçimlerinide fazlasıyla etkilemiştir. Yüzyıllar boyunca birbirinden farklı ihtiyaçlar, teknikler, görüşler ortaya çıkmış ve insanoğlu vefat eden yakınlarına sevgi ve bağlılığın göstergesi olarak öteki dünyada rahat etmelerini istemiştir. Böylece gömü geleneğinin ortaya çıkmasına ortam hazırlanmıştır. Oda mezar tipleri; en yaygın rastladığımız insanoğlunun ilk ölüsünü gömmeye başladığı andan itibaren uyguladığı ölü gömme biçimidir. Saydığım mezar tiplerine uygun olarak kimi zaman ölü, toprakta açılan çukura ve sandığa ya da küp içine konulurdu. Günümüzde bizlere hayli ilginç bir durum gibi görünse bile gömütler oturur şekilde de olabildiği gibi bedenin tamamı yüz üstü, sol ya da sağ tarafa yakınları tarafından çevrilmiş olurdu. Genel geçer en çok kabul gören anlayışa göre ise gömütlerin aldığı bu tür pozisyonların insanoğlunun uyku durumunu temsil etmesi, huzur ve sakinlik hissi vermesi nedeniyle, tercih edilmiş olması ihtimalidir. Bazen de hortlamasından korkulduğu için bağlandığı rivayet edilen ölü gömütlerine rastlanır. Bugün zorunlu koşullar dışında kabul etmekte zorlandığımız bir diğer gömüt biçimi ise Batı Anadolu Erken Tunç Çağı mezarlarında rastlanan çoklu gömü uygulaması yani bir mezara birden çok gömünün yapılmasıdır. Gömüt başlarının, hangi yöne doğru çevrildiği ise kimi zaman bizlere ölünün cinsiyeti hakkında bilgi verir. Benim en çok ilgimi çeken mezar tiplerinden biri olan tümülüs mezarlar ise mezara ölü hediyeleri, ölünün günlük yaşamda kullandığı eşyaları konulduğu yığma toprak tepelerden oluşan, irili ufaklı mezar tipleridir. Ölü gömüldükten sonra mezarı ziyaret edenler her yeni ziyaret ile bir miktar toprak bırakma geleneklerine devam etmiştir. Bu mezar tipinin, korkulu rüyası ise mezar soyguncuları olduğundan daima şehir merkezinden çok daha uzak yerlerde inşa edilmiştir. İç Anadolumuz geçmiş çağlarda Lidya bölgesi olduğu için en çok rastlanan mezar tiplerinin başında tümülüsler gelmektedir ve Ankara Polatlı' da örnekleri mevcuttur. İşçilik ve inşaa edebilmenin tümülüsler için gerektirdiği masraf, sıradan halk için karşılanması mümkün olmayan harcamalardı. En çok rastlanan tümülüs kabartması ise güneş sembolüne benzeyen yuvarlak, halka, dairesel işaretlerdir. Lahit mezar ise kelime anlamıyla; görselde görmüş olduğunuz gibi hayli zengin görünümlü, dönemin özelliklerine uygun taştan oyma ve kabartmalarla dolu ve günümüzde çoğunlukla devlet büyüklerinin defninde rastladığımız sandık mezarlardır. Antik Çağda lahitler, İç Anadolu bölgesindeki mezar çeşitleri arasında en az tercih edilen mezar tipleridir. Sebebi ise en çok sütunlu kaya mezarlarına rastlanmasıdır. Anadolu' da en çok rastladığımız diğer ölü gömü tekniği ise yakarak gömme yani kremasyon tekniğidir. Isının ortalama 1000 C'yi bulduğu ateşin hazırlanıp, kemiklerin çok daha yüksek ısıda erimesi sebebiyle uygun hava koşulları gözetilerek ölü bedenin yakılması, tekniğidir. Günümüzde en çok Hindistan rituellerinden olan ölü yakma törnlerinin ilk olarak MÖ. 6000 yıllarda yapıldığı söylenir. Ruhun bedeni terk ettiğine ve çoktan yeni biçimini aldığına inanılması, bu rituelin temelini oluşturmaktadır. Küp yada urne mezarlar ise ölü kemiklerini saklamak için yapılan mezar çeşididir, bunların çoğu ölüyü yakarak gömme geleneğinde kullanılır. Ölü yakıldıktan sonra külleri yada kemikleri bu tür kaplara koyulup defin tamamlanmış olur. Birey yakılmadan gömülecekse cesedin boyutlarına uygun küpler bulunurdu ve yakılacak ise daha küçük boyutlu küpler yeterli olurdu. Küplerin ağzı genellikle taşla ya da kiremitle kapatılırdı. Kahramanmaraş Karahöyükte urne mezarlar blunurken, Gaziantep Karkamış' ta Geç Hitit dönemine ait olan urne mezarlara rastlanmıştır. İhtiyaca binaen tasarlanmış olan mezar ve mezarlıkların yanı sıra bilinçsel duruş, estetik anlayış ve mimari zeka gerektiren kimi mezar tipleri ise sanatsal figürler arasında yer almaktadır. Yazıma burada son vermeden önce bütün sanatlarda, insanı şaşırtan bir yan olması sebebiyle artık gelenek haline getirmiş olduğum sanat hakkında bir özdeyiş paylaşımı ile yazımı taçlandırmak istiyorum. Her canlının, konumu ne olursa olsun sistem adına doğru zaman geldiğinde ölümle tanışacağını anlatan ibretlik metaforun Anadolu eski çağlarda olan iz ve buluntuları hakkında olan yazımı beğendiyseniz Gazete Sanat haberlerini desteklemeyi ve paylaşmayı unutmayınız. Yeni bir yazı aracılığıyla görüşmek üzere, hoşçakalınız!


40 sanatçının katılımıyla İclal Gültekin küratörlüğünde hazırlanan Anaphylaxis Sergisi 25 Şubat-1 Mart 2023 tarihleri arasında Paris Julio Artist Run Space'de ziyarete açık olacaktır. Hemen tedavi edilmesi gereken ciddi, potansiyel olarak hayatı tehdit eden bir alerjik reaksiyon anlamına gelen Anapyhlaxis kavramını konu alan sergide, sanatçıların eserlerini hazırlarken sürdürebilir malzemeler kullanmaya özen göstererek daimi olabilme yeteneklerine dikkat çekmeyi ve gelecek kuşakların ihtiyaçlarının karşılanması gayesi üzerine sanatseverleri düşündürmeyi hedeflemektedirler. Sürdürülebilirlik ve sürdürülebilir kalkınma kavramları, küresel düzeyde iklim değişikliklerinin ve çevresel bozulmaların giderek artış gösterdiği günümüz dünyasında en çok tartışılan konular arasında ilk sıralarda yer almaktadır. İşaretli eserlerin satışından elde edilen tüm gelir Türkiye'de gerçekleşen merkez üssü Kahramanmaraş olan ve çevre illerde etkisini gösteren deprem bölgesine yardım edilmek üzere bağışlanacaktır.


Filmler çok fazla tutku uyandırır, ancak film tarihinin arka kataloğu göz korkutucu olabilir. Bir aktöre, yönetmene veya alt türe hayranlık duyulabilir, nereden başlayacağınızı bulmak ise bağlı başına bir mücadeleye dönüşebilir. Bazen tek yapmanız gerekense aynı yollardan geçmiş kişilerin tavsiyelerini göz önünde bulundurmak ve kendinizi akışa bırakmaktır. Bu yazımda Tarkovsky ve sinemasını birlikte keşfe çıkacağız. Bu ara saplantımız: Rus yönetmen Andrei Tarkovsky'nin şiirsel sineması. Tarkovsky'nin sinemaya duyduğu saygı ve çalışmalarının eğik, kasvetli ve yüksek fikirli doğası bazıları için bir dönüşümün başlangıcı oldu. Onun sinema evreni, filmlerini elitist olarak gören Sovyet otoritelerinin bir sonucuydu. Ancak bir süre sonra vizyonundan taviz vermeyi reddetti. Somut bir anlam bulmaya yönelik dürtüyü bırakarak, izleyicilerinin kendilerini yavaş ve uzun süren ritimlere bırakmasını ve sırf eşleşmesi zor olan gizemli imgeleme büyüsüne açmalarını sağlamaya çalıştı. Rüya gibi bir bellek tutuşu ve doğanın temel ihtişamı için şiirsel bir histir Tarkovsky sineması. Ivan's Childhood (1962) Sovyet yönetmen Andrei Tarkovsky'nin ilk uzun metrajlı çalışması. Ancak yönetmenin tamamen gelişmiş vizyonunu anlamak için Stalker belki de en iyi giriş noktasıdır. Bilim kurgu roman yazarı Strugatsky Kardeşlerin Yol Kenarı Pikniği'ne dayanan film, nispeten basit bir plana sahiptir, ancak telaşsız, meditatif 160 dakika boyunca esrarengiz, felsefi bir hayat tezahürüne yoğunlaşır. Bütün Tarkovsky eserlerinde olduğu gibi, manevi kriz, içsel buhran temayı oluşturmaktadır. Fakat alaycı diyaloglar, melankolik bir noktaya işaret eder ve mizah duygusu olmadığını iddia edenlere akıllıca bir yöntemle meydan okur. Bir kanun kaçağı rehberi ya da 'stalker', bir yazar ve profesörü, hükümet tarafından koruma altına alınmış, garip bir şekilde de duygusal bir bölge olan Bölge'ye bir keşif gezisine götürür. İkonik bir şekilde, hedefleri, kişinin en içten arzularını yerine getirme gücüne sahip olduğu söylenen bir odadır. Görevleri ve farklı dünya görüşleri, inanılmaz derecede zengin olduktan sonra kendini asan başka bir Stalker'ın hikayesiyle gölgelenir, Oda, doğasının gerçekliğini ortaya çıkarır. Tarkovsky gerçek sanatçıları, bir önsezi hediyesi olan peygamberler olarak görür. Toksik bir kimyasal tesisin yakınında bulunan Stalker'ın hatırlatıcı gücü, yedi yıl sonra Çernobil nükleer felaketinin esrarengiz ön yapılandırması gibidir. hayalet kent mantığını sanki önceden öngörmüştür. Tarkovsky'nin diğer bilimkurgu uyarlaması, Stanislaw Lem'in romanına dayanan Solaris (1972) dir. Bu tuhaf gezegeni araştırmak için kurulmuş üsse, açıklanamaz bir şekilde ölen meslektaşının yerini almak üzere gönderilen filmin kahramanı, gezegenin esrarının cezbolurken, kendi geçmişinin hayaletleriyle de yüzleşmek zorunda kalacaktır. Yönetmen, hikayenin psikolojik ve duygusal rezonanslarına daha fazla odaklanır. Canlı bir gezegenin yakınlığı bir uzay istasyonundaki mürettebat arasında garip olaylara neden oluyor. Mirror tartışmalı olarak Tarkovsky'nin en büyük şaheseridir. Aynı zamanda onun en alışılmadık üslubunu yansıtır. Otobiyografik ve son derece kişisel bir yapımtır. Bir rüyanın ilişkisel mantığı ile gelişir. Çocukluğundan gelen bellek parçaları, babası Arseny'nin şiirlerinin zamanında ve ölümsüzlükle anlatımı ile dokunur. Kızıl Ordu birliklerinin yıkıcı arşiv görüntüleri, bu hatıraların Rusya'nın çalkantılı ulusal tarihi içinde yankılanmasına izin verir. Bir yatağın üzerinde yükselen karakterin ikonik rüya sahnesi, sinemanın en yüce sahnelerinden sayılmaktadır. Tarkovsky'nin tekrarlayan yağmur, ateş ve doğaüstü görüntüleri kullanarak hayatın gizemli güçleriyle dolu tek bir evren yaratır. Bu filmi yaptıktan sonra bir zamanlar içinde yaşadığı evi hayal etmeyi bıraktığını söylemiştir. Andrei Rublev, Rus tarihinin daha destansı bir sunuşudur, ancak sanatsal çabaların riskleri ve filmi oluşturan sac ayakları Tarkovsky için hala oldukça kişiseldi. 15. yüzyıl Ortodoks ikon ressamının hayatına dayanarak, Ortaçağ Rusya, Prensler ve Tatar baskınları arasında acımasız rekabet ve işkence, ihanet gibi vahşi bir dünyayı konu edinmektedir. Bir inanç sıçraması, bir çan ustasının oğlu başarısız olursa ölüm tehdidi altında devasa bir katedral çanı atmaya çalışırken manevi yenilenme için umut sunar. Filmin Hıristiyanlığın Rus kimliğindeki rolüne yaptığı vurgu, ateist devletin sansürlerinde sorunlara neden oldu. Tarkovsky, devletin vergi yaratabilme yeteneği üzerindeki başarısını buldu, İtalya'ya bir film çekmek için gittikten sonra asla geri dönmedi. Rusların köklerine ölümcül bir şekilde bağlı olduğunu iddia etti ve Nostalji (1983) bu çıkmazı yineledi. Tanınmış bir Rus şair olan Andrei, 18. yüzyılda yaşamış ve Bolonya'da eğitim görmüş memleketlisi müzisyen Sosnovsky'nin hayatını araştırmak için İtalya'ya gelir. Güzel İtalyan tercümanı eşliğinde Toskana'dayken mutsuz evliliğinin, karısının ve çocuklarının Rusya'daki hatırası onu avlar. Seyahati giderek içsel bir serüvene dönüşürken mistik bir aydınlanma, şairin yolunu aydınlatacaktır. Tarkovsky'nin ülkesi dışında çektiği ilk film olma özelliğine sahip olan Nostalji, yönetmenine Cannes'da 2 tane çok prestijli ödülü birden getirmiştir. Andrei'nin zihniyeti, bir İtalyan katedralinin içine yerleştirilmiş bir Rus kulübesinin önünde köpeğiyle son çarpıcı görüntüsünde özetlenir. Tarkovsky'nin diğer sürgün çalışmaları, anadilinde değil, İsveç'in Gotland adasında çekilen, akıl almaz, doğaüstü son filmi The Sacrifice (1986) dir. Tarkovsky tamamlanmasından kısa bir süre sonra öldü. Filmde, Andrey Tarkovsky'nin 1986 yapımı filmi. Gazeteci, edebiyat ve tiyatro eleştirmeni, fakültede estetik dersleri veren Alexander'ın doğum gününde başlayan Üçüncü Dünya Savaşı'nda Tanrı'ya ettiği dua üzerine kendisini, bu dünyaya bağlayan her şeyi, ailesini, evini, oğlunu, kelimelerini... kurban ettiğini anlatan bir film. III. Dünya Savaşı nükleer imha tehdidini ortaya çıkarırken Tanrı ile bir pazarlık yapmaya çalışır. Bir insanın daha büyük bir yaşam gücünü beslemek için kişisel olarak nelerden vazgeçmesi gerektiği konusunda izleyicisine birçok soru işareti bırakır.


Andrey Novikov, sanat kariyerinde hızla yükselirken ailesiyle İstanbul'a yerleşen başarılı bir Rus ressam. Rusya ve Avrupa'daki çeşitli sanat fuarlarında solo ve grup sergilerde yer alan Novikov, sanat severlerin ve basının yoğun ilgi gösterdiği Moskova'daki Museum of Architecture'da düzenlenen solo sergisinin ardından Türkiye'deki ilk solo sergisiyle The Wall Art Gallery'de. Geçtiğimiz yaz, ailesiyle İstanbul'a yerleşen Novikov'un eserleri, karma yaz sergimiz boyunca Ukraynalı sanatçımız Yekaterina Grigorenko'nun eserleriyle yan yana sergilendi. Novikov'un geçmişin devrik Titan'ları ile geleceğin yeni kahramanlarını betimleyen, Moskova'da başlattığı projelerinin devamı niteliğindeki Refraction sergisi, doğrudan İstanbul'dan ilham aldığı yepyeni eserleriyle 9 Kasım 15 Aralık tarihleri arasında galerimizde ziyaretçilere açık olacaktır. Gravity ve Cultural Layer adlı projelerinde, insanın antik kahramanlara, mitolojik yaratıklara duyduğu özlemle harabeye dönmüş dünyadan bir kurtarıcının müdahalesiyle kurtulma arzusunu ele alıyordu. Bu iki projenin devamı niteliğinde olan Refraction, tüketim denizinde boğulan insanın, savaşla, doğa tahribatıyla, yitirilmiş insani değerlerle artık iyice yıpranmış, sıvaları dökülmüş, derme çatma bir binayı andıran günümüz dünyasının yavaş yavaş çöküşüne şahit olduğunu anlatıyor. Novikov'un eserlerinde, hem tarihi boyunca farklı medeniyetlere ev sahipliği yapmış hem de her birinin yıkılışına şahit olmuş kentlerin geçmişten günümüze ayakta kalan tarihi eserleri ve sokakları, eklektik bir hayali formda detaylandırdığı mimari görünümlerle devasa figürlerinin arka planında betimlenir. Refraction sergisinde de İstanbul'un kadim güzelliğiyle iç içe geçen kendine has karmaşası ve bugünkü metropol kimliğini yansıtan insanları, geçmişin hazineleriyle teknolojinin getirdiği hızlı dönüşümler arasında, daha iyi bir dünyanın arayışı içinde görülür. Novikov, sinematografik bir atmosfer yaratarak ister istemez görsellere yüzeysel olarak bakan günümüz izleyicisini ilk karşılaşmada çekip eserinin önünde durdurmayı amaçlıyor. Yüzeydeki parıltılı, renkli, çekici, merak uyandıran kompozisyonlar, çabucak dikkat çekmeyi başarıyor ve aynı anda ışıltılı bir yanılsama sunan tuvallerinin içinde gizlenen, izleyiciyi asıl yüzleştirmek istediği trajik gerçekliğe doğru sürüklüyor. Eserlerindeki modern Hollywood görsel efektlerini andıran detaylar ve bilinçli olarak çevresiyle uyumsuzca, sürreal boyutlarda kurgulanmış olan figürler, aslında gerçekçi birer mesaj taşıyorlar. Her bir eseri, pop-corn eşliğinde tüketilecek bir film sahnesi ya da sosyal medya feed seçeneklerinde hızlıca bir sonrakine geçilebilecek türden merak unsurlarının ötesinde, kültürel tüketimin girdaplarında kaybolan insanı anlatıyor. Günümüz insanı, savaşla gelen yıkımı dahi renkli bir film sahnesi gibi izleyip tüketmeye alışmış bir durumda. Modern insana felaketleri dahi umarsızca izletip sıradanlaştıran mekanizmadan hareketle, Novikov bugünün uyuşturan medya teknolojisini eleştiriyor. Refraction, modern insanın kayıtsızlığındaki trajediyi yansıtırken izleyicinin içinde bulunduğu yanılsamayı fark etmesini amaçlıyor ve daha iyi bir geleceği kuracak asıl kahramanların bu farkındalığa varmış sıradan insanlar olacağını vurguluyor.


UNIQ Expo, sanatın dahilerini tutkunlarıyla buluşturmayı sürdürüyor! Pop Art sanatının öncü ismi Andy Warhol ve yine bu akımın en önemli kişileri arasında olan Keith Haring, James Rosenquist, Roy Lichtenstein, 7 Kasım 2019 29 Mart 2020 tarihleri arasında Begüm Alkoçlar küratörlüğündeki Andy Warhol sergisinde bir araya geliyor. Sanatçının, aralarında ikonikleşen Marilyn Monroe, Flowers ve Campbell Soup gibi ünlü eserlerinin de bulunduğu toplam 90 adet orijinal eseri #SagolWarhol mottosuyla bizleri selamlıyor. Pop Art'a saygı duruşu niteliğindeki bu sergi, İstanbul Maslak'ta 1500 metrekarelik dev bir Pop Art arenası sunacak. Pop Art sanatının öncüleri Keith Haring, Roy Lichtenstein, James Rosenquist ve Robert Indiana'nın Türkiye'de ilk kez sergileneceği orijinal 40 eseri de sanatseverlerle buluşuyor. Sergi aynı zamanda, genç sanatçı kuluçka platformu McArt. ist koordinatörlüğünde Türk Pop Art temsilcilerine de yer verecek. Sanata herkes dokunsun misyonunu üstlenen sergi bu kapsamda, Pop Art sanatını ve Andy Warhol'u tüm yönleriyle tanıtırken, çeşitli atölye çalışmaları ve sanat sohbetleriyle ziyaretçilere interaktif bir deneyim de sunacak. 29 Mart 2020 tarihine kadar kadar devam edecek olan ve 7'den 77'ye herkese hitap eden sergide çocuklar; Andy Warhol'un renkli Pop Art dünyasını ve 50'li yılların tüketim çılgınlığını keşfederken, sanatın keyifli, eğlenceli yönleriyle de tanışacaklar. Roy Lichtenstein'ın Van Gogh odasında hayal dünyalarını genişletecek, New York sokak sanatçısı Keith Haring'in grafitileriyle renklenecek, 60'lı yılların diskoteğinde dans edecek ve eğlenerek öğrenecekler. Sergide sosyal medya tutkunları da unutulmadı... Ziyaretçiler, özel tasarlanmış dekorlarda, sanat kokan, özgün fotoğraflar çekip, paylaşım yapabilecek. Andy Warhol sergisinin avantajlı kısa süreli ön satış biletleri 7 Ekim'e kadar Biletix'te!


Eğlenceli ve oldukça ilgi çekici montajları ile bilinen Anestiniesin kurucusu Dr. Orhan Uygar Doğru ile bir sohbet gerçekleştirdik. Montajları yapmaya başladığında bir üniversite hastanesinde asistanlık yapan Doktor Orhan bey, şu anda İstanbul'da bir eğitim ve araştırma hastanesi'nde Anesteziyoloji ve Reanimasyon Uzmanı olarak görev yapıyor. Kendisi bizlere Anestinies fikrinin nasıl doğduğunu ve ilerleyiş sürecini anlattı. Bilgisayarda fotoğrafları, üzerinde ufak tefek oynama yapmak suretiyle eğlenceli hale getirmeye çalışmam aslında 2012 yılında; yani asistanlığımın ilk yılında başladı diyebilirim. Büyük ölçüde yaptığımız işle alakalı olan bu montaj fotoğrafları kişisel Facebook sayfamda paylaşıyordum. Bunları yaparken daha ilkel programlar kullanıyordum. Daha sonra tabi teknolojinin de gelişmesiyle fotoğraf düzenleme programları özellikle mobil telefonlarda oldukça yaygınlaştı ve bu da yaptığım montajları iyi anlamda etkiledi. Fotoğrafları büyütme, küçültme, yapıştırma derken ameliyathanede görünen küçük adamlar fikri doğdu. Anestinies adı aslında iki ingilizce kelimenin birleşiminden oluşuyor. 'Anesthesiology' ve 'Tinies'. Yani anestezinin minikleri ya da şirinleri de diyebiliriz. Aynı ameliyathanede görev yaptığım anestezi teknisyeni arkadaşım Furkan Aslan ile birlikte bu minvalde fotoğraf çekimlerine başladık. Fotoğraf çekimi derken aklınıza profesyonel bir stüdyo, ışıklar vs gelmesin tabi ki. Stüdyomuz ameliyathane, ışıklarımız da ameliyat ışıklarıydı. Ama ameliyathane çok yoğun olduğu için ancak ya ameliyat aralarında vakit buldukça ya da iş çıkışı ameliyat olmayan odalarda fotoğrafları çekiyorduk. Daha sonra da montajını yapıyordum. Bu, yoğun iş temposu arasında maruz kaldığımız stresten bir nebze de olsa kaçış anlarıydı bizim için. Bu şekilde zamanla bir çok montaj yapıp paylaştık. Zaten daha sonraları ameliyathanedeki diğer çalışma arkadaşlarımız bizi gördüğü zaman 'Yine ne yapacaksınız acaba?' tarzı sorulara maruz kalıyorduk. Tabi şimdi ayrı hastanelerdeyiz ama ara ara yine de devam ediyoruz çekimlere. Aslında en zor kısım paylaşımın konusunun ne olacağı. Montaj kısmı olayın en keyifli kısmı. Bir paylaşım yaptığım zaman o paylaşımın bir anlam ifade etmesini de istiyorum. Bu bazen özel bir gün olabiliyor, bazen kült bir filmin bilindik bir sahnesi olabiliyor, bazen de sadece mesleki bir espri olabiliyor. Yani paylaşımlarımın, sadece fotoğrafları büyütüp küçültmek ve yapıştırmaktan ibaret fotoğraflar olmasını istemiyorum. Tabi böyle seçici olunca paylaşımların sayısı görece düşük kalıyor. Yoksa diğer türlü her saat ameliyathaneden küçültülmüş bir insan paylaşabilirim.


Ülkemizin en yaşlı anıt ağaçlarını ve sembolik anlamlarını hiç merak ettiniz mi? İlkçağ toplumları tarafından şan, şeref, zenginlik ve büyüklüğün göstergesi sayılan anıt ağaçların görkemli görünüşleriyle saygı duyulan doğal eserler olarak kabul edilen anıt ağaçların mitolojik ve sembolik anlamları oldukça geniştir. Yeni bir şehri ziyaret edince öncelikle müze, tarihi ibadet yerleri ve anıt ağaçları ziyaret eden bendeniz bu yazıyı büyük bir heyecanla hazırladım. Ağaçlar birçok insan için özel anlam taşıdığından bu yazının öncelikle okuyan herkese böylece bütüne katkısı olmasını dilerim. Mitoloji ve destanlara konu olmaları hatta bazı devletlerin bayraklarında ağaç ve yaprak motifleri olarak yer almaları, devletler arasında yapılan antlaşmalarda simge olarak kullanılmaları ve bulundukları yörelere turizm yönünden katkıda bulunmaları, anıt ağaçları oldukça önemli kılmaktadır. Kültürel ve mistik özelliklerinden dolayı anıt ağaçların varlığı insanlar için büyük önem taşımaktadır. Anıt ağaçlar; geçmişten günümüze, günümüzden geleceğe kültürel köprü vazifesi görmektedir. Geleneklerde en sık rastladığımız ağaç sembolü maddesel olarak ta ekosistemin devamlılığını birçok hayvana yuva olarak sağlarken, metafizik olarakta insanı sembolize eder. Öncelikle ağaçların dinler tarihinde ki yerinden ve sembolik anlamlarından bahsetmek istiyorum. Yahudiliğin kutsal kitabı Tevrat'ta, Hayat ağacından bahsedilir. Bu sembol mimaride, edebiyatta, sanatta ve birçok alanda yaygın bir şekilde işlenmiştir. Hayat Ağacı'nın doğurganlığın, ölümsüzlüğün, şansın, bereketin, sağlığın, hastalıktan kurtulmanın sembolü olarak taşıdığı anlamı, mit ve efsanelerde defalarca yer almıştır. İslam dininde ise mutluluk ağacı kavramı vardır, bu ağaç Tuba ağacı olarak isimlendirilir ve bu ağacın kökleri son göğün içindeki Sidre'den ulaştığı rivayet edilmektedir. İslam dininde zeytin ağacı, kutsal kitap Kuran' da bahsi geçen şifa, aydınlık, ilerlemek kavramlarını tasvir eden bir ağaç türüdür. Hıristiyan sembolizminde, ağaçların farklı dünyaları birbirine bağlayan bir eksen olduğuna, Babil Cenneti'nin batı kapısında hem Hakikat Ağacı'nın hem de Hayat Ağacı'nın var olduğuna inanılır. Kutsal tüm dinlerde bahsi geçen, Adem ile Havva'nın, yasak meyveyi paylaşmaları sonunda Cennet'ten uzaklaştırılmaları ile elma ağacı iyiyi ve kötüyü ayırt etme, bilgiyi anlamak için rahatlık yerine zorluğun tercih edilmesini sembolize etmektedir. Efsanelere ve kutsal kitaplara bolca konu olan zeytin ağacı; barışı, bolluğu bereketi, bilgeliği ve ölümsüzlüğü anlatan kutsal bir ağaçtır. İnsanlığın doğuşu ile ilgili efsanede Adem Peygamber'in nihai kabul görüşünü, Nuh Peygamber hikayesinde ise doğa ile barışı simgeler. Antik dönemde ise şifalı altın sıvı olarak tasvir edilir. Zeytin ağacı için tarihin farklı dönemlerinde korunması için çeşitli kanunlar sağlanmıştır. Eski inanışlara göre ağaç kendi yapısında tüm kozmosu yeniler, dolayısıyla ağaç simgesi kadını sembolize eder, çünkü toprak anadan gelmiştir. Değişime uğrar, meyveler verir ve aynı zamanda yeri ve göğü birbirine bağlayan köprü vazifesi görmektedir. Tarihin en eski yazılı destanı, ölümsüzlüğü arayan bir kralın öyküsü olan Gılgamış destanında ise kral, denizin dibinde aradığı ölümsüzlük bitkisi olan 'hayat ağacı' için keşfe çıkmıştır. Osmanlı kültüründe minareye benzer biçimiyle servi ağacı dayanıklılığı ve her mevsim kalması nedeniyle Osmanlı Sanatında sıkça motifler aracılığıyla karşımıza çıkmaktadır. Servi ağacının ince uzun yapısına rağmen rüzgarda savrulmayışı, sabrı ve dürüstlüğü anlatmaktadır. Dünyanın en büyük defne yaprağı üreticisi Türkiye'dir. Her dem yeşil olan defne ağacı şifacılıkta kullanılması sebebiyle tarih boyunca birçok inanışa ve efsaneye konu olmuştur. Antakya Mozaik Müzesi'nde sergilenmektedir. Hatay'ın Defne ilçesinin bugünkü ismi de Daphne'den gelir. Antik çağlarda ise bol güneşli yerlerde yaşaması sebebiyle defne ağacı Güneş'i sembolize etmektedir. Günümüzde Aydın ve Muğla illeri olan antik Karia bölgesinde ise Yunan mitolojisinde, koruyucu özelliği ile bahsi geçen incir ağacı vardır. Bu arada incirin gövdesindeki yumrular doğurganlığı ifade eder. Ülkemizde sıkça rastladığımız çınar ağacının olduğu yerlerde su kaynağı olma ihtimalinin yüksek olması sebebiyle antik dönemde anlatılan efsanelerde ve sanat eserlerinde özellikle yer almaktadır. Yunan mitolojisinde anlatılan efsaneye göre birbirini çok seven bir çiftin ölümsüzlüğe kavuşabilmek için göğe yükselerek çınar ağacına dönüştüğü söylenir. Aynı efsaneye göre çift ıhlamur ağacına dönüşerek sonsuzluğa kavuşur ve ülkemizde şifa ağacı olarak kabul edilen ıhlamur ağacı aslında mitolojiye göre sır saklamak kavramı ile ilişkilendirilir. Anıt Ağaçlar ülkemizde, Envanter Seçim Kuralları ve İşaretleme Standardına göre Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Komisyonları tarafından tescil kararları ile bakanlıkça tespit edilir. Ağaçların yaşları ise türlerine göre değişmektedir ancak yinede ağacın budaklı gövdesi ve gövde içinde yer alan halkasal dairelerin sayısı ağaçların ömrü hakkında bilgi verir. En yaşlı ağaçlarda genellikle rastladığımız budak ve gövdede yer alan eski oyuk ve derin çizgiler tıpkı yaşı ilerlemiş bir insanda olgunluğu ve bilgeliği nedeniyle saygı hissi uyandırmaktadır. Sanatçı Archimboldo ağaç ve insan yansımasını şüphesiz en doğru şekilde yansıtan sanatçılar arasındadır. En çok bilinen eseri olan Dört Mevsim adını verdiği sanat serisi; çiçek ve ağaçlardan oluşturulmuştur. İlkbahar, taze yapraklardan oluşan; elbisesinin yakası beyaz papatyalarla bezeli genç bir erkek şeklinde tasvir edilmiştir. Yaz bedeniyse saz ve buğday başaklarıyla; bereketi ve bolluğu imgelemektedir. Ahtapot Ağaç... ve daha saymakla bitiremeyeceğim; tarihe tanıklık etmiş, geçmişten günümüze, günümüzden geleceğe kültürel köprü vazifesi gören kıymetli anıt ağaçlar çok ama çok değerli ve kıymetlisiniz! Bu hafta ki yazımı ise ağaç hakkında söylenmiş özdeyişler ile taçlandırıyorum. Yeni bir yazı da görüşmek dileğiyle, hoşçakalınız.


Tiyatro Libra'nın yeni yapımı Tangled, 28 Ocak günü Ankara Farabi Sahnesi'nde prömiyerini yaptı. Kadri Özcan'ın yazıp yönettiği tek kişilik İngilizce oyunda Deniz Bulat oynuyor. Bir kadının hayat hikayesi üzerinden özgürlüğün anlamını sorgulayan Tangled'ın bir sonraki gösterimi 19 Mart günü yine Farabi Sahnesi'nde olacaktır. Kadri Özcan'ın kaleme aldığı oyun Bulgaristan'ın Sofya kentinde doğmuş eğitimli bir genç kadın olan Andrea'nın hayat hikayesini ele alır. Andrea, çocukluğu boyunca hayalperestliğinin yanısıra kendince bulduğu bir anı saklama yöntemi ile dikkat çeker. Küçük Andrea, hatıralarını unutmamak için geliştirdiği yöntemde her özel anısı için saçına bir düğüm atar ve saçlarını asla kestirmez. İkinci Dünya Savaşı ve ardından Bulgaristan'ın demir perde ülkesi oluşuyla özgürlüklerini yitiren Andrea ve eşi ülke ülke sürüklenir, çocukları olur ama iç huzurlarını bulamazlar. Günümüzün en büyük problemlerinden biri; göçmek zorunda kalan, vatanlarını istemeden terk eden insanların, yeniden mutluluğu bulmak için harcadıkları çabaların yetersiz kalmasıdır. Asıl ilginç olan ise sanki göçmek zorunda kalmanın yeni bir şey gibi algılanıyor olmasıdır. Tek perdelik İngilizce oyunda, Deniz Bulat, Andrea'yı çocukluk yıllarından günümüze getirirken canlandırdığı çeşitli karakterlerle seyirciyi 60 dakikalık bir yolculuğa çıkarıyor. Trabzon doğumlu oyuncu, yazar, yönetmen ve yapımcıdır. Erzurum Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sahne Sanatları Bölümü Oyunculuk Ana Sanat Dalı'ndan 1999 yılında mezun olmuştur. 2000 yılında Trabzon Devlet Tiyatrosu'na atanmış, Devlet Tiyatrosu bünyesinde çok sayıda oyunda görev almıştır. 2004-2005 yıllarında Trabzon TOBAV başkanlığı sırasında, TOBAV ve Trabzon Belediyesi ortaklığında ilk çocuk şenliğini gerçekleştirmiştir. 2005-2007 yılları arasında Trabzon Devlet Tiyatrosu Müdürlüğü görevini yürütmüş ve Karadeniz Uluslararası Tiyatro Festivalinin direktörlüğünü yapmıştır. 2013 yılında Ankara Devlet Tiyatrosuna atanan Kadri Özcan, Ankara Devlet Tiyatrosu sanatçısı olarak görevine devam etmekte ve 2020 yılından bu yana Atatürk Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde Yüksek Lisans öğrencisi olarak eğitim almaktadır. 2014 yılından bu yana Tiyatro Libra Genel Sanat Yönetmeni olan Kadri Özcan, çeşitli festivallerde yönetmen ve oyuncu olarak yer almıştır. Gogol'un Palto adlı eserini tek kişilik oyun olarak oynamaktadır. New York Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Tiyatro Bölümü mezunu oyuncu, yazar, ve yapımcıdır. Üniversite yılları boyunca Atlantik Tiyatro Okulu'nda sahne deneyimi kazanmış, Stonestreet Stüdyoları'nda ise kamera oyunculuğu ve film yapımcılığı deneyimi elde etmiştir. New York merkezli yapım şirketleri Invisible Disco Productions ve Et Alia Theater Company bünyelerinde ön ve arka planda çalışmalarda bulunmuştur. Son olarak Gary O. Bennett'in yönettiği Enough About Love, Esra Saydam ile Malik Isasis'in yönettiği Öte adlı filmler ile Et Alia Tiyatrosu yapımcılığında Debora Balardini'nin yönettiği This Is Me Eating __ adlı tiyatro oyununda rol almıştır. Öncesinde ise Alyssa Rallo Bennett'in yönettiği Loners ve Amelia Annen'ın yönettiği Angel adlı kısa filmlerde yer almıştır. Angel, İstanbul Film Ödülleri'nde En İyi Komedi Kısa Filmi ödülünü kazanırken, Deniz Bulat Kısa Film dalında En İyi Kadın Oyuncu ödülüne layık görülmüştür.


Martılar, onlara sunulan balık artıklarına doğru uçuşurken çikolataya koşuşan çocuklardan farksızdı. Bir ilkokul çıkışı gibiydi hatta. Bir zamanlar çocuk olduğum yaşları düşünüyordum martıları seyrederken. Ne zaman bu kadar büyümüştüm de, geçmişi düşünüp iç geçiriyordum? Hayret bir şeydi! Sonra ağzımın içindeki sözcükleri şöyle bir yokladım. Az önce ziyafet çeken martılarla benzer bir hissi bölüşüyordum. Doymuştum; ama yine acıkacaktım. Martılar çığlık çığlığa o kadar özgür ve sıradan hareket ediyorlardı ki, şimdi benim de dişimin arasındaki lezzetli kalıntıyı oradan çıkarmaya hiç niyetim yoktu aslında; ama bir maydanoz fiskesi gibi öylece durmasının da insan olmanın şekilciliğine tersliği düşündürdü beni. Ne hikmetse, insanlar fark ettiğinde içten içe gülecekti. 'Gülsün!' diye omuz silktim sonra kendime. Gülünç durumdaydım ve bundan hiç şikayetim yoktu. Eğleniyordum bile hatta. İlginçti! Neden sonra uyandım. İlk iş, dişlerimi kontrol ettim. Hafızamdaki son görüntü olan yakışıklı martı, dudak kıvrımlarımda bir gülüş olarak bekliyordu. İçimden güldüm aslında; ama yüzümü aynaya döndüğümde suretim aksini sergiliyordu. Elindeki son parça bebek çorabını da astıktan sonra sepeti kenara bıraktı. Mandalların kalanını hemen duvar dibindeki köhnemiş beyaz dolabının üzerindeki kutunun içine özenle koydu. Bir süre dolabı inceledi. Benim de onu incelediğimden habersiz, sıradan nefesler alıp veriyordu. Ne zamandır bu balkondaydı, her gün yeni denen bir güne uyanmasa unutacaktı. Günden güne, yıldan yıla rengini yitiren, kapaklarının kenarları pörsüyen şu dolabın rengini fark etmek için uyanmış gibi hissetti birden. Öyle ya, hayatında fark edeceği pek az şey vardı artık. Yalnızlığı hayatına ömürlük davet ettiği ilk günü hatırladı sonra. Bir apartmanın on üçüncü katındaydı. Balkonun camını açtı ve karnına denk gelen mesafeden aşağı doğru baktı. Her şey normalinden küçüktü. Fark etmezdi de. Nihayetinde onun da dünyası küçücük kalalı çok olmuştu. Şimdi sokaktan geçen simitçiyi, işe giden komşularını, gelip geçen arabaları ve okula giden çocukları görebiliyordu. Ve o sadece çocukların gerçek yüzünü seçebiliyordu. Ben de on dördüncü kattan, onunla birlikte izliyordum olan biteni. Aynı şeyleri mi görüyordum, bilmiyorum. Ama bence olup bitenler acıklı bir filmin senaryosuydu. İçimde soluksuz bir acı hissiyle onun üzgün yüzüne baktım bir süre. Az önce aynada kendimi gördüğüm gibi, o da aslında gülüyor muydu acaba? Demek anlayamamak da böyle bir şeydi. Evin içinde silik adımlar atmaya başladım. İçimde bir yerde bir ses buraya ait olabileceğim ihtimalini fısıldasa da, aldırmadan oda oda dolaştım. Her adım sanki kendi içimde bir başka boşluğa açılıyordu. Hiç tanımadığım birinin acısını en derinden hissetmek, bana insan olduğumu hatırlatıyordu belki. Günlüğü aldım. Sayfalarını şöyle bir karıştırdım. 3 Haziran 2014 ile başlıyordu. Hafızamı şöyle bir yokladım; bugün tarih 3 Haziran 2020'ydi. Bu, bir annenin hiç doğamamış çocuğuna yazdığı mektuplardan oluşan bir günlüktü. Gözümün önünden çelimsiz kareler akmaya başladı. Az önce balkonda asılan bebek elbiseleri bu küçük kıza aitti. Kadın, bunca yüksekten sadece çocukların yüzünü seçmek için bakıyordu dikkatle aşağı. Ve bir şekilde ölmek istiyor; ama ölemiyordu. Birini bu kadar yakınından izlerken bile tam olarak anlayamayacağımı yutkunarak kabul ettim. Mutfağa geçip kendime bir kahve hazırlarken, ağzımın içinde yuvarlanan sözcükleri şimdilik yuttum. Kahvemden bir yudum alırken gözüm mutfak balkonuna takıldığında onu gördüm. Yakışıklı martı, gülümsüyordu. Hissettiklerim gerçek miydi, düş müydü, martının yüzünde bir cevap aradım. Ama martı sadece gülümsüyordu. Sonra 'Bir martı gülümsüyorsa, gerçekten gülümsüyordur.' dedim kendimde ve akan zamanı yaşamaya karar verdim. Bugün en azından onu anlayabilmeme, dokunamayacağım hayatlardan uzaklaşırken daha az üzülmeye çalışmama, gerektiğinde yutkunabilmeme hayran kaldım. Çünkü işte hayat belki de böyle bir şeydi. Yazılan konuyu baştan sona kadar okudum gerçekten çok sürükleyici olduğunu gördüm devamını dilerim hoşça kalın, inşallah devamı gelir. Instagramda yazdıklarını okuyup seven biri olarak kurguladigin ve merkeze aldığın Martı dünkü yazdığın kabak betinlemesi tadını vermedi. Özellikle benim gözümde abartılmış bir kitap olan Simyacı güzel kurguna yakışmadı. Daha özgün daha kaliteli bir kalrmin var. Olsun! Arada kurgu ve his aynı ahenkte olamayabiliyor ama ben en üst seviyede tutarak yorumluyorum. Her halükarda cok güzel, 90'ların havasında bir kalemin var. Cok sevdim.