Türkçeye çevrili kitaplar basma noktasında Alain Badiou'dan Lacan'a geniş ve nitelikli bir yelpazeye sahip olan Monokl Yayınları öykü türüne de sıçrayarak çeşitliliğini arttırmayı sürdürüyor. Yeni yerli yazarlarla tanışmak isteyen okuyucular için de önemli alternatifler içeren yayınevinin bastığı ilk öykü kitabıysa İlay Bilgili'nin Talan adlı eseri. Kitabın editörlüğünü yayınevinin farklı kitaplarına da katkıda bulunan Volkan Çelebi gerçekleştirmiş. Çukurova'da doğup büyüyen İlay Bilgili, Marmara Üniversitesi'ndeki İngilizce Öğretmenliği eğitiminin ardından mesleğini icra etmeyi sürdürüyor. İlay Bilgili'nin de ilk öykü kitabı olan ve annesine, kızına, Çukurova'ya ve mağarasının güzel duvarlarına atfettiği Talan günümüz Türk edebiyatında nitelikli eser peşinde koşan okuyucular için de doğru adreslerden biri. Türkiye'nin adından söz edilmeyen insanlarını ve onların hikayelerini görebileceğiniz Talan ''bizden'' öyküleriyle hem bir aşinalığın kapılarını aralıyor hem de gözümüzden kaçan dramlara odaklanıyor. Biz de okumaları noktasında kendisine yeni pencereler açmak isteyenlerin ve halihazırda yazardan haberdar olanların seveceği bir söyleşi gerçekleştirmeye çalıştık. Buyurunuz. Öncelikle ben teşekkür ediyorum kıymet verdiğiniz için. Küçüklüğümden beri kendimi yazarak ifade etmekte daha iyiydim diyebilirim. Sonra yol görünüyor zaten. İnsan ister istemez az çok becerebildiği şeyi yapmaya devam ediyor. Üniversite'de arkadaşlarla fanzin çıkartıyorduk mesela, mahlas ile yazıyordum orada. Talan'dan önce sosyal medyada ve çeşitli web sitelerinde yazdığım yazıları derlediğim Yazdım Sihir Oldu adlı ilk kitabım yayımlandı. Fakat edebiyatla ve özellikle öykü ile ilgilenmeye 2017 yılında Altkitap Öykü Yarışması'na girme kararı vermekle başladım. Nasıl olsa yazıyordum, kolayca yapabilirim gibi geldi. Duvara tosladım ve hiçbir şey bilmediğimi anladım. O gün bu gündür öğrenmeye uğraşıyorum. Güzel ve meşakkatli bir yola girdim, elimden geldiğince yürüyorum, yürümeye devam etmek istiyorum. Öykü yazmaya başlamam ve Talan arasında üç yıl bile yok, dolayısıyla zaten benim çok öyküm yoktu. On sekiz, on dokuz öyküm vardı toplamda. Fakat başlangıçtan itibaren bir dosya oluşturma fikri kafamda hep vardı ve bu sebeple, tabiri caizse bir özgeçmiş oluşturmam gerektiğini düşünerek öykülerimi yarışmalara, saygı duyduğum dergilere yolladım sürekli... Bu noktada, kendime ve o dosyaya saygı duymam, o cesareti gösterebilmem için rüştümü ispatlamam gerekiyordu. Kitaptaki on dört öykünün iki ya da üç tanesi hariç hepsi bir yerlerde yayımlandı ya da seçkilere girdi. Dosyayı o öykülerden oluşturdum, dosyaya almadığım diğer öyküler kenarda duruyor. Bir tanesi benim için çok özel, kendime saklamaktan vazgeçersem belki yeni bir dosyaya koyarım onu. İlk kitapların çokça otobiyografik olduğu söylenir. Benimki de gerçekten öyle. Kitaptaki her şey kurgu fakat her öykünün biraz orasında biraz burasında ben varım. Beni şu anda olduğum insan olmaya iten çokça şey yaşadım dolayısıyla karakterlerim de genelde değişim yaşıyor. Bitirdikleri yerde başladıkları yerdekinden başka bir bakış ve duruşları var genelde. Öğreniyorlar, izliyorlar. Bir de adı sıcaklık mı bilmem ama ben oldukça hayalperest bir insanımdır, öyle ki asıl gerçekliğim odur sanki. Örneğin, çamaşır asarken gökyüzünden bir Unicorn inse asla şaşırmam ve hatta evdekilere, e ben size hep söylüyordum derim. Acıları, kederi masala dönüştürmeyi, devam etmeyi, boyun eğmemeyi, renkleri seviyorum. Karakterlerim de öyleler. Deli ve Çocuk öyküsünü konuşmak isterim. Anadolu'nun yabanıl bir portresi sunuluyor orada. Farklı milli ve etnik gruplara ait insanların bir arada yaşadığı bir kırsalda her şeyin yokuş aşağı gidişine tanık oluyoruz. Beri yandan erkek şiddeti, evlilik biçimleri gibi konularda da eril dilin hakimiyetine şahitlik ediyoruz. Özellikle büyükşehirlerde yaşayan ve kırsalı tanımayan insanlar için Deli ve Çocuk gibi öyküler çok kıymetli diye düşünüyorum. Bakınız büyük şehir dediğiniz yerler büyük kırsallardan başka bir şey değil aslında. İstanbul'da bir avuç eski İstanbullu kalmıştır ancak. Milli ve etnik grup derseniz, Türkiye'de adım attığınız her yerde ideoloji görürsünüz. Dolmuşta, kafede, okulda... Bunun taşra ya da şehirle bir ilgisi yok, burada önemli olan şey, insaniyet mertebesinde bir olmaya çabalamaktır. Başka hiçbir çare de yoktur. Buradaki çocuğu paylaşıp Doğu'dakine gözünü kapatarak, ölü ve acı ayırarak olmaz. En nihayetinde köyün delisi dediğin adamın bir anda kayboluşuyla -çünkü o delidir, bir ideolojisi yoktur- ortak evlat acısıyla, her türlü nefreti ve önyargıyı bırakıp beraberce ağlayan ve yas tutan insanlar var Deli ve Çocuk'ta. Birlikte olmaktan başka çaremiz yok bizim. Şiddet, eril dil, evlilik kurumu ve kodları... Atmosfer ister taşra ister şehir olsun insana dairdir bu kavramlar, birey olan insandan çok da sosyal yanımızla ilgilidirler. Toplumsal ilişkilerin ve coğrafyanın bize sürekli pompaladığı bu kodları bir şekilde kırmak zorundayız. Ben taşrayı seçkim mekan olarak çünkü orayı daha iyi biliyorum, daha çok seviyorum. Bir şeyi dikte etme niyetiyle, cımbızla konu seçip bu konularda yazmalıyım demedim. Bir öykü yazayım ve kadın cinayetini anlatayım, tecavüzü, sokak insanını anlatayım demedim. Evimde yemek yaparken, sınıfta ders anlatırken, balkonda sohbet ederken, sokaklarda gezerken benim gözümde, yüreğimde netleşen, gelip içime dert olan, kafamda anbean biriken ne varsa onu yazdım. Zaten mesele ne olursa olsun içselleştirdiğiniz zaman artık işin içine hissiyat da daha çok giriyor, yazdığınız kurgu da olsa her tarafına gerçek bulaşmış bir kurgu oluyor o. Yani amaç edinmedim ama dert edindim. Yazan birçok insanın günlük hayatın ayrıntılarını daha fazla gördüğünü muhakkak duymuşsunuzdur. Bir bayram gezmesindeydik. Bir odada. Köy enstitülü bir büyüğümüzdü gittiğimiz. Oda aynen öyküde tarif ettiğim gibiydi. Bir öykünün tam içinde olduğumu hissettim zaten hemen. Duvardaki Atatürk resmi, yaşlı amcanın siyah beyaz gençlik fotoğrafı... Herkes klasik bayram hoşbeşini yaparken benim zihnim odadaki ayrıntıları kaydediyordu. Çok etkileyici bir yalnızlık vardı odada ve bir o kadar da umut. Ben zaten yaşlı insanların yaşama umutlarına çokça şaşırırım, merak ettiğim bir duygudur o. Mesela bazen İlay kırk yaşına geldin, derim. Hüzünlenirim ama babaanneme giderim o, sonraki sene bulguru şöyle kaynatalım diye planlar yapar, ölmeyeceğinden emin midir yoksa ölmek mi istemiyordur? İşte tüm bu duygular, atmosfer, merak birbirine girince ortaya Panta Rhei çıktı. Öyküdeki görsellikten ziyade insanın, ne kadar hesaplaşırsa hesaplaşsın tüm yollarının yine kendine çıktığı duygusu beni çok düşündürmüştür. İlginç olan ne biliyor musunuz, her şey akıyor, her şey değişiyor ama insan sadece kendisi isterse değişiyor. Bu çok önemli bir mesele bence. Kitaba da adını veren Talan öykünüz beni en çok çarpan öykülerden biri oldu. Hepimizin derhal yüzleşmesi ve tanıklık etmesi gereken bir konusu var bu öykünün. Buradaki kadın karakter hakkında ne söyleyebilirsiniz? Erkeksi dünyanın sebep olduğu zulmün yanı sıra yalnızlık burada da hakim duygulardan biri. Ama bu kadın direnç de gösteriyor. Gitmek zorunda kalmak, buna mecbur kalmak direnç mi bilmem ama orada yaşananlardan sonra, belki bunu sürekli yaşayacağını da bilerek kendi noktasını kendi koyuyor karakter öyküde, evet. Talan, kitaptaki tüm kadın karakterler dahil bugün zulüm gören, şiddet gören, erkin karşısında dilsiz kalan, yalnız bırakılan, asla görülmeyen her kadını kapsayan bir genişliğe sahip. Anlatıcısı özel seçilmiş bir metin. Anlatıcısı örf, din, gelenek, ideoloji, ahlak, ayıp, yasak ve günahın hep birlikte yekleştiği, görünmez bir göz. İşte o göz, o kodlara kaç kadını feda ettik biz... Talan öyküsü, Münevver Karabulut, Ceren Damar, Özgecan, Şule Çet, Emine Bulut ve adını sayamayacağım niceleri için yazıldı. Düşünün Bergen ve Özgecan aynı mezarlıkta erkek şiddetinin kurbanları olarak yan yana yatıyorlar bu ülkede. Bunu yukarıda dediğim gibi kasıtlı yazmadım ama artık yüreğim tükenmişti bu acıdan, öyle akıttım. Bu kadını da erkeği de kodlayan, aç ve kudurmuş sistemi illa ki düzelteceğiz, düzeltmek zorundayız. Kimi yazıyla, kimi savaşla, kimi dansla ama illa ki kafa tutarak kadına şiddeti hiçbir zaman kabul etmeyeceğiz. Zamanlar üstü, ne güzel bir söylem olmuş. Çok teşekkür ederim, dilerim öyle olur. Taşra, dediğim gibi çok uzakta da değil. Bunu şehirde yaşarken oldukça sık gözlemliyorum. Herkesin kökleri taşrada aslında, iş, güç, ekmek derdi gelip sıkışmışız şehre. Ne şehre ne de taşraya aitiz artık, yersiz yurtsuz gibiyiz çokça... Zaten benim öykülerimin çoğunda o aidiyetsizlik de sıkça yer alır. Benim için taşra yazarken iki önemli itki duygusu var, birisi özlem, özellikle geçmişe ve çocukluğa; diğeri ise taşranın bereketi, dedikodusu, yapısı, hem imecesi hem de söylencesi... Çok beslendiğim, insanın aşkınlığını çok gördüğüm bir atmosfer taşra... İşin içine bir de doğa, yöresel tatlar, kokular, kelimeler de girince, hele de oraları biraz biliyorsanız taşra yazmak oldukça keyifli benim için. Şehirde yaşasam da şehri sonradan öğrendiğim için şehir yazdığım metinler biraz daha depresif ve kapalıdır zaten. Bir kitap yazdım, yazar oldum, edebiyat benim her şeyim gibi bir şey değil hissettiğim... Öyle de değil zaten... Evet, yazmak ve okumak bana yaşadığımı daha doğrusu neden yaşadığımı çokça hatırlatıyor. Talan'ın bana en önemli etkisi, bir şeye çok emek verirsem, bir şeyi çok istersem yapabileceğimi görmem oldu çünkü hayatımda ilk kez pes etmeden savaştım. Talan'a her baktığımda bunu görüyorum. Bir de ne şans ki ruhumu, yapımı çokça yansıtan bir yayınevi ile yolum kesişti, üzerine ilk öykü kitabı benim kitabım oldu derken oldukça keyifli, beni tatmin eden bir dört ay oldu. Yeni bir öykücü adayının ilk kitabı için her şey fazlasıyla güzel gidiyor bence gören, kıymet veren herkese çok teşekkür ediyorum. Hayatımda yazmak hep olacak bunu biliyorum, şimdiden yeni metinler oluşmaya başladı... Hazır olduğumu hissettiğimde, metinler yeterince demlendiğinde ikinci dosyayı gün yüzüne çıkaracağım, acele etmiyorum. Baktım ortada kayda değer bir şey yok, daha çok okuyarak ve çalışarak yazmaya devam edeceğim. Özetle, daha çok öğrendiğim ve bunun tadını çıkardığım fakat deliler gibi yorgun olduğum bir dönemdeyim. Ve bu kapsamlı, bana da cevaplarken birçok şey öğreten röportaj için çok teşekkür ederim.


İstanbul Modern Sinema, küresel salgın Covid-19 sebebiyle geçici olarak kapandığı bu dönemde sanatseverleri dijital platformlarda ağırlamaya devam ediyor. Macar sinemasının usta yönetmenlerinden İldiko Enyedi imzalı Benim 20. Yüzyılım adlı film 15-16 Mayıs'ta müzenin web sitesi üzerinden yayına açılıyor. İstanbul Modern Sinema, Türk Tuborg A. Ş'nin katkıları ve Macar Kültür Merkezi işbirliğiyle, İldiko Enyedi'nin yönettiği Benim 20. Yüzyılım (My 20th Century) filmini çevirimiçi olarak izlemeye açıyor. Geçtiğimiz mart ayında Ildiko Enyedi Hakkında Her Şey programında tüm filmlerine yer verilen usta yönetmenin ikinci uzun metrajı olan Benim 20. Yüzyılım adlı yapım, 1989 yılında Cannes'da Altın Kamera ödülüne layık görüldü. 20. yüzyılın şekillendirdiği yeni, modern dünyada kaderin cilvesiyle birbirlerinden ayrılan ikiz kız kardeşlerin hikayesini masalsı bir dilde anlatan film, www. istanbulmodern. org sayfası üzerinden 15 Mayıs Cuma saat 20.00'den itibaren 24 saat boyunca izlenebilecek. 19. yüzyılın sonlarında, Budapeşte'de doğan ikiz kardeşler Dora ve Lili küçük yaşta öksüz kalırlar. Yüzyıl dönümü olan 1900 yılının yılbaşı gecesinde, karlar altında kibrit satmaya çalışırlarken derin bir uykuya dalarlar ve uykularında iki esrarengiz adam tarafından alınarak birbirlerinden ayrılırlar. Yıllar sonra ise iki kardeş birbirlerinden habersiz, aynı trene binerler. Dora lüks vagonda seyahat eden bir dolandırıcı, Lili ise çeşitli hayvanların da bulunduğu bir vagonda giden feminist bir anarşisttir. Trende tanıştıkları Esrarengiz Bay Z, iki kardeşe de aşık olur ve yüzyıllar arasında fantastik bir yolculuğa çıkarlar. Yönetmen İldiko Enyedi'nin, 20. yüzyılın modernitesinin temelini oluşturan Edison, Tesla gibi mucitlerin şekillendirdiği bir dünyada kadınların yerini sorguladığı, rüyayı andıran bir üslupla anlattığı filmi 1989'da Cannes'da Altın Kamera ödülüne layık görülmüştü.


Çağdaş resmin genç temsilcilerinden İlkem Güneri'nin Bullseye adını verdiği kişisel sergisi 18 Mart Cumartesi günü RED art istanbul'da başlıyor. Sanatçının lowbrow ve street art akımlarından etkiler taşıyan eserlerinden meydana gelen sergi, 28 Mart tarihine kadar sanatseverlerin ziyaretine açık olacak. Çağdaş resmin genç temsilcilerinden İlkem Güneri, Bullseye adını verdiği yeni kişisel sergisini RED art istanbul'da sanatseverlerin beğenisine sunmaya hazırlanıyor. 2018 yılında Akdeniz Üniversitesi Resim Bölümü'nden mezun olan ve 2021 yılında aynı üniversitede resim ana sanat dalı üzerine yüksek lisansını tamamlayan İlkem Güneri, 2020 yılından bu yana RED art istanbul bünyesinde çalışmalarını sürdürüyor. Güncel olguları ironik bir bakış açısıyla aktardığı resimlerinde çoğunlukla stilize edilmiş çizgi karakterleri figür olarak merkeze alan İlkem Güneri, çocuksu ve minimalist yüz ifadeleriyle dikkat çeken bu figürlerin asi, sisteme başkaldıran ve özgürlüğüne düşkün karakterlere sahip olduğunu söylüyor. Bullseye sergisi, lowbrow ve street art akımlarından etkiler taşıyan 15'i aşkın eserden meydana geliyor. İlkem Güneri'nin yeni resimlerini sanatseverlerle buluşturmak için sabırsızlandıklarını dile getiren RED art istanbul Kurucu Ortağı Yiğit Aydın, kendine has üslubuyla kısa sürede fark edilen ve eserleri pek çok önemli koleksyonda yer alan İlkem Güneri'yi genç kuşağın en parlak sanatçıları arasında gördüğünü ifade ediyor. Aydın, Kullandığı temalardan renk paletinin çarpıcılığına kadar İlkem Güneri'yi özgün kılan birçok özelliği var ancak bunların arasında benim için en değerli olanı sanatının yarattığı pozitif etki. İlkem'in eserlerini izleyen herkesin yüzünde kocaman bir tebessüm oluşuyor ki bunu başarabilen sanatçı sayısının çok da fazla olduğunu söyleyemeyiz. İçinden geçtiğimiz bu zorlu dönemde İlkem'in eserlerinin sanatın iyileştirici gücünü gerçek anlamda yansıttığına inanıyorum diyor. Elde edilen gelirin bir kısmının, son günlerde deprem bölgesindeki çocuklara verdikleri destekle dikkat çeken UCİM'e bağışlanacağı Bullseye sergisi, 28 Mart tarihine kadar RED art istanbul'da sanatseverlerin ziyaretine açık olacak.


İlk uluslararası solo sergisini geçtiğimiz yılın ortalarında Almanya'nın Detmold kentinde gerçekleştiren İlknur Tunalı, Türkiye'deki ilk solo sergisinin açılışını 21 Ocak'ta Antalya Müzesi'nde gerçekleştirdi. Resimle olan ilişkisi 30 yıla yakın bir zamanı kapsayan sanatçının aldığı Estetik ve Sanat Felsefesi dersleri ve genç yaşlardan beri okuduğu felsefe tarihi sanata bakış açısını şekillendirmiştir. Figür çizimlerinde anatomi bilgisi avantajı olmuştur. Sağlık bilimlerinden sosyal bilimlere uzanan ve dört ayrı üniversite mezunu olduğunu söyleyen Tunalı; Profesyonel çalışma hayatımı sonlandırdıktan sonra kişisel sergilerim için yoğun çalışma ortamı buldum. Bu sergimin adını Algılar olarak belirledim çünkü her birimizin dünyayı algılama biçimi birbirinden farklıdır. Düşüncelerimiz ve inançlarımız nesneleri görüşümüzü etkiler. Her bir insan dünyayı diğerinden daha farklı algılar. Bu tablolar; tüm hayatım boyunca okuduğum kitapların, yolculuklarımın, kayıplarımın, insan ilişkilerimin, toplumsal ve ekolojik duyarlılığımın, sezgisel ve düşünsel dünyamın bir yansımasıdır diye belirtti.


İllüstratör Sevgi Oral'ın çizimleri biz yetişkinleri bazen bir çocuk gibi mutlu olmaya, bazen de içimizi sıcacık yaparak farklı dünyalara dalmaya sevk ediyor. Farklı renk ve biçim algısıyla özellikle doğa ve hayvan figürleri gibi temalarla illüstrasyonlar çiziyor. Çocuk kitapları, animasyon karakter çizimleri vb. alanlarda profesyonel bir çizer olan Sevgi'nin özellikle resimlediği kitaplar çocukların hayal dünyasını genişletecek nitelikte. Bunlar çocukların da anlayabileceği eleştirel, cinsiyetçi olmayan, çevreci, tüm türleri kapsayabilen dünya insanı bireyler için yapılan illüstrasyonlardır. Bu çizimlerde; mutluluğu, üzüntüyü beraber yaşayan, paylaşan karakterler yaratıp ve özellikle çocukların bundan motive olmasını sağlamayı kendine amaç edinmiştir. Çizimlerinde hem çocukça düşünüp hem yetişkin dünyasından bir gözle bakmaya çalışmakta ki bu da iki taraf için de ortak noktalar bulmasını sağlamakta. Bu düşüncelerden de yola çıkarak okuyucunun, hikayedeki karakterlerle ve renklerle tam anlamıyla bütünleşebilmesini sağlamakta. Çocuk dünyasına yetişkin gözüyle girmek isterseniz @sevgibirazciksevgi adlı instagram sayfasını ziyaret edebilirsiniz. Aynı zamanda bunların yanında @sevgibenideciz adlı illüstrasyon sayfasında da, kendisinin Hikayeli çizimler olarak adlandırdığı illüstrasyonlarını görebilirsiniz. Adından da anlaşılacağı gibi çizimleri bize, gerçekte hikaye devam edecekmiş hissi vermektedir. İç ve dış mekandaki hiçbir şeyin detayını atlamıyor. Mekanların derinliğini, perspektifini, insanları, sizin ona verdiğiniz her detayı ve konuyu müthiş bir yaratıcılıkla aktarıyor.


Sinan EGE: Klasik bir söz vardır. ''Kendimi bildim bileli hep çizerdim.'' Sanırım bu benim için de geçerli bir durumdu. Eğitim boyunca ders çalışma kitaplarımın boş sayfaları bir şeyleri karalamam için bilerek boş bıkılmış gibiydi. Her zaman bir şeyler karalarken buluyordum kendimi. Muğla Üniversitesi Eğitim Fakültesi Resim-iş Öğretmenliği lisans bölümünü bitirdikten sonra da çizmeye üretmeye devam ettim. Çünkü çizmek bana gerçekten iyi geliyordu. Yıllar içerisinde insan nasıl değişiyorsa sizinle birlikte çizgileriniz tarzınız da değişime uğrayabiliyor. Tabi ki ilk zamanlar tazım şu ankinden çok farklıydı. Zamanla kendinizi bu dilde yeterince ifade ettiğinizi ya da bu dilin artık yetersiz kaldığını düşünüp farklı tatlar aramaya girişebiliyorsunuz. Öyle bir şey olmalıydı ki kendimi daha rahat ifade edebilmeliydim. İzleyiciyi kendime ortak etmeliydim. Çalışmaların bende uyandırdığı hislerin benzerlerini hissetmelerini sağlamalıydım. İllüstrasyon bana bu yolu sunuyordu. Böylelikle üzerinde anlatacak çok şeyimin olduğunu söyleyecek çok sözümün olduğunu düşündüğüm bir sürece girmiş oldum. Düşsellik bir değer ve kişiden kişiye farklılık gösteriyor. Bu insanın yaşanmışlığıyla doğrudan bağlantılı bir durum. Benim yaratma sürecinde daima yaşanmışlıklarımın anlık duygularımın tepkilerimin etkisi oldukça büyük. Bir durum karşısında duyduğum acı, sevinç, korku, nefret gibi hisler ister istemez bir tepki gibi çalışmalarımda yer ediniyor. Ben sanatçı açısından herhangi bir kaybın söz konusu olduğunu düşünmüyorum. Sanatçı kendi imgelerini oluşturarak duygu-düşünce dünyasını kendi algı ve kurgu dünyasına göre yansıtır. Böyle olunca sanatçının yaratımı her ne ise anlatmak istediği şeyi ona yüklemiştir. Eserde kullandığı bir nesne bir simge sanatçı için birçok şey anlatır duruma gelebilir. Aynı şekilde izleyici açısından düşündüğümüzde sanatçının bu aktarımında kendi hayatından izler bulup bu durumu daha da anlamlandırabilir. Benim izleyiciyle eserlerim arasındaki bağı, mesajı daha güçlü kılmak için çalışmalarımda kullandığım renkler, simgeler, nesneler, yüz ifadeleri ve vücut formları üzerinde bazı deformasyonlar önemli yer tutar. Ben bir duygu aktarımı yapıyorum ve bunu da en iyi bu şekilde yapabildiğime inanıyorum. Teknolojinin artması ve yaygınlaşması hayatımızın odağına yerleşmesine neden oldu. Sanatın bundan etkilenmemesi neredeyse imkansız hale geldi. Özellikle günümüzde yoğun bir kullanım söz konusu oldu. Teknolojik aletlere yeni yeni yüklenen güçlü yazılımlar illüstrasyon alanında geleneksel yöntemler yerini dijitale büyük oranda bırakmış oldu. Bu değişim illüstratörler için kolay tüketim, kopyalama, teknolojik cihazların gereksiz pahalılığı gibi olumsuz yönler barındırsa da birçok olumlu yönü de bulunuyor. Dijitalde yapılan işin süresi geleneksel yöntemlerde yapılan işlere göre daha kısa ve dijitalde kullanılan materyaller zahmetsiz olduğu için büyük bir zaman tasarrufu yapmış oluyorsunuz ve ürün çeşitliliği, niceliği bakımından daha fazla iş üretmiş oluyorsunuz. Bir de dijital bir işte yapılan bir hatayı düzeltmek geleneksel yöntemlerle yapılan işlere göre çok daha kolaydır. Zaman ve mekandan bağımsız hale gelip istediğiniz her yerde istediğiniz zaman üretim yapma imkanı bulmuş oluyorsunuz. Bu saydığım olumlu yönlerin illüstrasyon alanında inanılmaz bir çeşitlilik sağladığı yadsınamaz bir gerçek. Bu alanda yapılan işler tek bir mecraya hitap etmekten çıkıp bir çok alanda illüstrasyonlar kullanılmaya başlandı. Yapılan işlerin çerçeve içinde duvarda asılı bir iş olması dışında bir kitap kapağında, bir dergi sayfasında, bir reklam afişinde, bir çocuk kitabında tekrar hayat bulmasını kolaylaştırdı. İnsanoğlu yaşadığı hiçbir çağda tam anlamıyla mutlu olmamıştır. Bundan duyulan hoşnutsuzluk bir tepki olarak sanatta yer bulmuştur. Benim çizimlerimde de bu dile geliş söz konusudur. Hepimizin yaşadığı, hepimize tanıdık gelen ortak duyguların çizimlerimin ortak teması olduğunu söyleyebilirim. Hiçbir zaman şunu çizeyim diye bir esere başlamadım. O gün o an ne hissediyorsam kalemi elime aldığımda ne çizeceğimi öğrenmiş oluyorum. Bu yüzden rahatlıkla çizimlerimin ana odağının anlık ruh halleri ve olaylar karşısında verdiğim tepkiler olduğunu söyleyebilirim. Yaşanılan yerin, ışığın, müziğin, insanlar üzerinde olumlu ya da olumsuz etkilerinin olduğunu biliyoruz. Bu da düşsel yaratımınızı mutlaka etkiler. Algıyı, dikkati bozacak şeyler, yapılan çalışmaya yeterince odaklanamama sorununu ortaya çıkarır. Böyle olunca ben kendimle baş başa kalacağım sessiz ve ferah ortamları tercih ederim. Çünkü çizim yapmak, bulunduğunuz dünyadan bir anda sıyrılıp düşsel bir yolculuğa çıkmanızı gerektiriyor. Benim için bir trans hali olabilir bu durum. Dediğiniz gibi geniş perspektifte yaşanılan şehir hatta ülke olarak düşünürsek mutlaka şuan ki durumdan çok farklı bir hissiyat içinde olurdum. Çünkü yaşanılan yerin kültürü, yaşayış biçimi, inançları, insanın düşünce şeklini inşa eder. Başka bir ülkede başka bir şehirde yaşıyor olsaydım aynı çizimleri yapar mıydım emin değilim. Siz isteseniz de istemeseniz de yaşadığınız yer, kültürünüz, sizin eserlerinizde bir şekilde yer ediniyor. Şöyle bir kararsızlık olabilir her sanatçının anlatmak istediğini en iyi şekilde aktarmak adına karar verme noktasında kararsızlık yaşadığı oluyordur. Burada sanatçının hayal gücü devreye giriyor. Empati yeteneği devreye giriyor. Bunları ne kadar iyi derecede yapabilirse bu durumu o derece ortadan kaldırabileceğini düşünüyorum. Tabi bu kararsızlığın olumsuz bir durum yaratacağını düşünmüyorum. Aksine sanatçı için bu uçsuz bucaksız alan sanatçıya üretkenlik açısından kolaylık sağlar. Sanatın devamlılığı da tıkanmayışı da sürekli yeni şeylerle hayat bulması da bu yüzden. Üretimlerinizi ne şekilde kullanıyorsunuz ya da düşünüyorsunuz? Kitap, sergi, çoklu çalışma veyahut başka bir alan bazında düşünebilirsiniz bu soruyu. Her şeyden önce ben kendim için üretim yapıyorum. Bu yaratma süreci ve ortaya çıkan ürün bana haz veriyor. Benim için gereklilik gibi bir şey oldu, kızmak, ağlamak, dertleşmek, yemek yemek gibi, su içmek gibi, çizmek benim için bir ihtiyaç. Bu his kadar önemli bir şey daha var, ortaya çıkmış bir ürünü başkalarına sunarak onları buna ortak etmek. Bunu yakın çevremde sosyal platformumda izleyicilerimle paylaşıyorum. Yakın bir zaman için kişisel bir sergi hazırlığı içine girdim. Biraz daha uzun vade de tüm çizimlerinin bana ait olacağı kısa bir animasyon film yapmak istiyorum.


İllüstratörlerin markalaşmalarına, ulusal ve uluslararası arenada görünür olmalarına olanak sağlamayı amaçlayan İllüstratörler Platformu, Bahçeşehir Üniversitesi ile yeni bir iş birliğine imza attı. Bahçeşehir Üniversitesi ile gerçekleştirilen iş birliğinde animasyon, illüstrasyon, reklam, yayıncılık ve iletişim alanlarında birçok ortak proje ve genç sanatçılar için eğitim programlarının hazırlanması planlanıyor. Ortak proje ve eğitimler kapsamında, sektördeki sorunlara karşı çözüm odaklı çalışmaların yanı sıra yeni nesil sanatçıların karşılaşabilecekleri olası konular üzerine yoğunlaşılacak. Ayrıca Bahçeşehir Üniversitesi, İletişim Fakültesi hocalarından Çizgi filim ve Animasyon Bölüm Başkanı sayın Prof. Dr. Nazlı Eda Noyan ve Dekan Yardımcısı sayın Dr. Şafak Şahin İllüstratörler Platformu'nun seçici danışma kurulunda yer alıyorlar.


Türkiye'de 2007 yılında çocuk gelişimine yönelik içerik ajansı olarak kurulan ZNN Network tarafından düzenlenecek İllüstratörler Platformu 1. Karma Sergisi Maltepe Üniversitesi, GSF Çizgi Film ve Animasyon Bölüm Başkan Yardımcısı Devrim Dinç İlkan ve İllüstratörler Platformu'nun kurucu başkanı Nurgül Şenefe küratörlüğünde 21 Aralık 2019 3 Ocak 2020 tarihleri arasında Kadıköy Barış Manço Kültür Merkezi'nde illüstratör sanatçıları, adayları ve illüstrasyona ilgi duyanları bir araya getirecek. İllüstrasyon alanında sektörü desteklemek ve tanıtmak amacıyla geçtiğimiz aylarda İllüstratörler Buluşması adı altında birçok şehirde illüstratör sanatçıları ve adaylarıyla buluşma gerçekleştirdi. İllüstratörler Platformu, düzenleyeceği karma sergi ile birlikte illüstratör ve illüstrasyon alnını tanıtmak, illüstrasyonun önemli bir sanat dalı olduğunu göstermek, illüstratörler arası birlik beraberlik gibi amaçları hedefliyor. İllüstratörler Platformu, sergide yan etkinliklerinde olacağı gibi gelen misafirlerin farklı alanlarda bilgi sahibi olmasını da amaçlıyor. Duru Ekşioğlu'nun katılımıyla gerçekleşecek Suluboya ile Deneysel Kartpostal Atölyesi ve Esra İlter Demirbilek'in katılımıyla gerçekleşecek Hayalindeki Kadıköy Kolaj Atölyesi'nin yanı sıra Sarp Süerdaş ile Suluboya ile Kitap Ayracı Atölyesi, Nagihan Özkar ile Yılbaşı Pop-up Kartpostal Atölyesi ve Emine Kayalar ile Suluboya İllüstrasyon Atölyesi gibi etkinlikler gelecek katılımcılara deneyim kazandıracak. Platformun etkinlik programında Branşlaşarak Fark Yaratan İllüstratörler Söyleşi serisinin üçüncüsü de gerçekleşecek. İllüstrasyonun farklı alan ve sektörlerinde uzmanlaşmış sanatçılar kendi tarzlarının keşfini, deneyimlerini ve başarı hikayelerini paylaşılacağı söyleşinin konuşmacıları; Necmi Yalçın ve Tarık Tolunay tarafından gerçekleştirilecek. Kadıköy Barış Manço Kültür Merkezi'nde ziyaretçiler sergiye ücretsiz katılım gösterebilecekler. Gerçekleşeceği detaylı program www. illustratorsplatform. net ve sosyal medya hesaplarından takip edilebilir. Sergi süresince platform sanatçıları atölye çalışmalarından imza günlerine sürpriz etkinlikleri ile Kadıköy Barış Manço Kültür Merkezi'nde olacaklar. İllüstratörler Platformu'nun İlk Portfolyo Günleri de sergi sürecince tamamlanacak. Üyelik sistemiyle hizmet veren platformun yapısında sektörde yer edinmiş isimlerinin yer aldığı danışma kurulu ve başta üniversiteler olmak üzere farklı sektörlerin dernek ve vakıf gibi iş birlikçileri yer alıyor. Platformun danışma kurulu sektördeki sorunları çözmek üzere çalışmalar sürdürürken platform, bünyesindeki iş birlikçileriyle çeşitli etkinlikler düzenleyerek eğitim başta olmak üzere network geliştirme gibi alanlarda üyelerine fayda sağlayabilmeyi hedefliyor.


İstanbul'un ikonik semti Beyoğlu Narmanlı Han ve Anadolu Yakası'nda yer alan Emaar Square AVM olmak üzere Türkiye'de iki ayrı şubesi yer alan İllüzyon Müzesi ziyaretçilerine daha iyi bir hizmet sunmak için online rezervasyon sistemine geçiş yapıyor. Artık kapıda uzun kuyruklarda beklemeye son: online rezervasyon ile dijital dönem başlıyor! İllüzyon Müzesi'nde yeni yıl ile birlikte yeni bir dönem başlıyor. Özellikle tatil günleri müzenin kapısında oluşan uzun kuyruklar ve sonu görünmeyen sıralar için online satış sistemine geçiliyor. Müze ziyaretleri, Museum of Illusions web sitesi www. museumofillusions. com. tr üzerinden bilet alırken planlanıyor ve sıra beklemeden illüzyonların dünyasına bir adım daha yaklaşılıyor. Online rezervasyonda %20 indirimli bilet satışı başlıyor! Online bilet alanlar, yeni sisteme geçişe özel %20 indirimli olarak biletlerini alabiliyor. İllüzyon Müzesi kurduğu online rezervasyon sistemi ile müşterilerine daha iyi ve daha hızlı bir deneyim sunmayı hedefliyor. Vortex Tüneli, Ames Odası, Sonsuzluk Odası ve birçok illüzyon ile dikkat çekmeye devam eden İllüzyon Müzesi'nin Müdürü Cihan Kılınçkaya Müzemiz açıldığı günden bu yana gerek yetişkinlerin gerekse çocukların ilgi odağı. Bu yoğun ilgi bizleri mutlu ediyor. Kapıda oluşan kuyrukları görmek mutluluk verici fakat misafirlerimizi sıra beklemeden, daha hızlı ve konforlu bir şekilde ağırlamak bizim için daha önemliydi. Online rezervasyon sitemi ile artık her şey çok daha kolay. sözleriyle yeni dönemden bahsetti. Emaar Square AVM'de açılan şubenin Anadolu Yakası'nın uğrak noktalarından biri olacağını dile getiren Kılınçkaya, '' Museum of Illusion Anatolia, Anadolu Yakası'nın en eğlenceli etkinlik noktası olacak dedi. Museum of Illusions İstanbul Anatolia'yı diğer müzelerden ayıran en önemli özelliklerden biri de kişinin kendi deneyimiyle, illüzyonların bir parçası haline gelmesi oluyor. İnteraktif öğrenme ve eğlenme alanları ile de dikkat çeken Museum of Illusions İstanbul Anatolia, aynı zamanda çocukların yaratıcılıklarını geliştirilmesine büyük katkılar sağlıyor. İstiklal şubesinden farklı olarak yeni sergilerin ve konseptlerin bir arada olduğu Anatolia şubesi de ziyaretçilerden yoğun ilgi görmeye başladı. 2015 yılında Zagreb'de ilk müzenin açılmasının ardından 4 yıl içinde Berlin, New York, Atina gibi 31 farklı Dünya şehrinde müze deneyiminden fazlasını sunmaya devam eden Museum of Illusions İllüzyon Müzesi, 16. lokasyonu İstanbul'da kapılarını açtığı Temmuz 2019 bu yana 250.000'den fazla ziyaretçiyi ağırladı. Şu an İstanbul'da Avrupa ve Anadolu yakasında bulunan 2 şubesiyle ziyaretçilerini illüzyonlarla büyülemeye devam ediyor.


Filistin asıllı yazar Etaf Rum'un Kadının Sesi Yoku kaybedilen hayallerin, umutsuz hayatların ve kadınlara ikinci cins muamelesi yapan baskıcı bir toplumun dehşete düşüren hikayesi. Rum, Arap-Amerikalı ailelerin geleneklerinin, kültürünün ve toplumsal beklentilerinin hesabını tutarken, iç sesini dinlemeye ve onu takip etmeye cesaret ediyor. Rum o sesi tüm dünyayla paylaşarak kadınların eşitlik mücadelesinde büyük bir hizmette bulunuyor. İster fantastik bir dünya anlatsın, ister distopik bir evrende geçsin, ister günlük yaşamın kurgusal bir halini sunsun; kitabın temel amaçlarından biri okuyucuya bilgi vermektir. Yazar, okuyucunun merakını giderirken, onu tatmin edecek gerçekliklerin yanında, yüzleşmeye hazır olmadığı bilgileri de kabul etmek zorunda bırakır. Gerçekler acıdır. Kitap okuyorsanız bunu kabullenmek de vardır işin ucunda. Etaf Rum'un ilk romanı Kadının Sesi Yok Arap-Amerikalı ailelerin geleneklerinin, kültürünün ve toplumsal beklentilerinin hesabını tutarken, aynı zamanda Arap kadınlarının insanı dehşete düşüren gerçekliğini de gözler önüne seriyor. Kadının Sesi Yokta üçüncü tekil şahıs anlatıyı kullanan Rum üç farklı zaman içinde aynı aileden üç farklı kadını takip ediyor. Anlatıcı ilk olarak 1990'da 17 yaşında kendisinden 12 yaş büyük Filistinli Adem ile görücü usulüyle evlendirilen İsra ile tanıştırıyor okuyucusunu. Kafasındaki Binbir Gece Masallarıyla dolu romantik bir aşk yaşayacağını düşündüğü Adem ile Birzeit Filistin'den Adem'in yaşadığı Brooklyn'e taşınıyor. Yazar ikinci olarak 2008'de İsra'nın en büyük kızı 17 yaşındaki Deya'dan bahsediyor. Uzun zaman önce anne ve babasını trafik kazasında kaybeden Deya, üniversiteye gitme hayalleri kursa da babaannesi Feride onu evlendirmek istiyor. Üçüncü kadın ise Feride. Feride'nin ailesi için niyetleri ve sırları ile birlikte 1998'den başlayarak İsra'nın hikayesindeki boşlukları dolduran ve Deya'nın hikayesini açıklamaya yardımcı olan anlatı geliyor. Rum, okuyucuya İsra ve Deya'yı iki zıt kadın karakter olarak sunuyor. İsra itaatkar, sessiz ve uysalken, Deya meydan okuyan, meraklı, açık sözlü ve neredeyse bas bas bağırabilen bir kişiliğe sahip. İsra ve Deya sadece iki önemli özelliği paylaşıyor; üzerlerinde toplanan toplumsal evlilik beklentileri ve kitap sevgileri. Üç kadın içinse ortak tek nokta; topluluklarının onlardan istedikleri evlilik görevi. Annesinin İsra'ya dediği gibi; Şunu aklından asla çıkarma. Bir kadın için bu hayatta evi ve yuvası dışında hiçbir şey yoktur. Kadın evlenmek ve çocuk doğurmaktan başka işe yaramaz. Böyle bir toplumda tabii ki en önemli annelik görevi de doğurduğun çocuğun erkek olması gerektiği. Bu evlilik ve annelik durumu bir erkek doğuramayan ve Adem'e 4 kız çocuğu 'verebilen' İsra'nın hayatına hükmediyor. Annesinin erkek çocuk isteği üzerine baskı altında kalan Adem ise İsra'yı her yeni doğan çocukla birlikte daha fazla dövmeye başlıyor. Bu doğumlar başarısızlık olarak görülürken, İsra'nın sessizliği daha da derinleşiyor. Kız çocuk doğuramaması ona suçluluk duygusu olarak yansıyor. İsra okuduğu kitaplardaki mutlu sonu hiçbir zaman yaşayamayacağının farkına varıyor. Deya ise Feride'nin ve kız kardeşleri de dahil ailenin geri kalanının kendisinden beklentilerini anlıyor. Ama kabullenmek yerine üniversiteye gitmek istediğini söyleme cesaretini gösteriyor. Deya bir gün evin kapısının önünde bulduğu nottaki verilen adrese gidiyor. Notun sahibinin yanına gittiğinde, her Arap kadınıyla aynı olan kaderini değiştirecek ve ona ihtiyacı olan cevapları verecek soruları Feride'ye sormasını sağlayacak cesareti buluyor. Rum kitap boyunca iki kavram üzerine araştırmasını temellendiriyor; Sessizlik ve aidiyet. Romanın ilk cümlesinden son cümlesine kadar sessizlik o kadar büyük rol oynuyor ki neredeyse romanda bir karakterin kendisi gibi görünüyor: Benim geldiğim yerde bu hikayeleri kendimize saklarız. Başkalarına anlatmak duyulmuş şey değildir, tehlikelidir, büyük bir utançtır. Rum sessiz kalmayla ilgili tüm sorunları yıkmaya çalışırken, sessiz kalma durumunun sadece kadınlara özel olmadığını erkeklerin de topluluğa boyun eğdiğini baskı ve sorumluluklarının onları ezdiğinin altını çiziyor. Aile içi şiddet ve tacizlerin temelinde yatan şeyin ise bu baskı olduğunu söylüyor. Deya kendisi ve ailesiyle ilgili şok edici gerçekle birlikte, kendi geleceğini kendi istediği gibi kurmak için Feride'nin karşısına geçebiliyor. Kitap, muhafazakar bir toplumda kadınların ezilmesi, kadınlara duygusal ve fiziksel işkence, namus, aile bağları, ataerkilliğin kadınlar üzerindeki olumsuz etkileri, göçmenlerin sorunları, mücadeleleri ve göçmen yaşamının zorlukları gibi birçok temaya değiniyor. Arap erkeklerinin kadınlara davranışlarının yanı sıra kadınların da kötü standartları bir sonraki nesle nasıl aktardıklarını gösteriyor kitabı boyunca Rum. Rum kendi bu döngüyü kırmak istese de çoğu zaman iğneyi de kendine batırmadan edemiyor. Kadınların hayalleri ve istekleri değil de sadece görev ve sorumlulukları var gibi gözüküyor. Kadının Sesi Yokun, biz Ortadoğulular için konuya ne kadar aşina olsak da kolay okunan bir kitap olmadığı ortada. Kasvetli ve karanlık tonları çok fazla. Konunun kendisi, Batılı ya da Doğulu olsun herhangi bir okuyucuyu rahatsız edecek şekilde aktarılıyor. İsrail'in Filistin topraklarını işgaliyle ortaya çıkan silahlı askerler, kontrol noktalarındaki aşağılanmalar ve mülteci kamplarındaki sefaletle yükselen şiddet mirasına da değiniyor yazar. Filistin'deki şiddet Amerika'da da olsalar kalıcı ve silinmeyen izler bırakıyor herkesin üzerinde. Ama kadınlar erkeklerden farklı olarak işgalle birlikte muhafazakar kültür tarafından iki kez mağdur olmuş oluyor. Rum 'İkinci Cins'e İsra gibi sessiz ve itaatkar olmayıp Deya gibi sesini çıkarırsa eşitliği sağlamanın temellerini atacağını söylüyor.


İMALAT-HANE sezonun ikinci sergisinde İnci Eviner'in çalışmalarını ağırlayacak. 7 Ocak-8 Nisan 2023 tarihleri arasında izleyiciyle buluşacak olan Evin Ötesi adlı sergi, sanatçının farklı dönemlerinden yapıtları bir araya getirecek. Çalışmalarında gölgelerin haritasını çıkaran İnci Eviner, modern aklın üç boyutlu evrenini temsil etmekten öte, ele aldığı malzemenin doğası gereği çok katmanlı ve uçsuz bucaksız olmasına odaklanır. Eviner'in haritaları, sık sık kendi üzerine katlanır, kat yerlerinden yeni yeni rotalar doğar, dolambaçlıdır. Bildiğimiz anlamdaki haritalar kullanım amaçları gereği dünyanın karmaşasını soyutlayıp iki boyuta indirmeye çalışırken Eviner, haritalarına yaşamın çoğulluğunu geri verir. Sanatçının haritaları içlerinde kaybolmak içindir. İMALAT-HANE'nin birinci yıldönümünü de kutladığı sergiyi, 8 Nisan 2023 tarihine dek ziyaret edebilirsiniz.


Ekranların sevilen haber programı sunucusu Seda Öğretir'in kaleme aldığı, Nuran Balcı Özekçin'in resimlediği Kefi'nin Maceraları: Kefi ve Yeni Arkadaşı raflardaki yerini aldı. Van Gölü'nde yaşayan Kefi, sevgi dolu ve bir o kadar da macera tutkunu bir inci kefali... Serinin ilk iki kitabında pek çok zorlukla mücadele edip ucu antik kentlere varan keyifli yolculuklara çıkan kahramanımız bu kez bir yaz ördeği olan Benekli'yle arkadaş olup yepyeni şeyler öğreniyor, türlü serüvenlere atılıyor. Ancak yeni dostuna dikkat kesilen Kefi'nin, halinden hiç de memnun olmayan biriyle yüzleşmesi ve sorunlarını çözmesi gerekiyor. 1980 yılında Eskişehir'de doğan Seda Öğretir, Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Televizyon ve Sinema Bölümü'nden mezun oldu. 2001 yılından bu yana ulusal televizyon kanallarında program ve haber merkezi bölümlerinde çalıştı. Muhabir, editör, sunucu, moderatör olarak görev yaptı. Halen bir haber kanalında çalışıyor. Mesleğiyle ilgili özel kurslarda ve üniversitelerde eğitim veriyor. Kalemleri, defterleri ve kitapları çok seven Seda Öğretir evli ve Ada'nın annesidir.


Pera Film, Mart ayının ikinci programında Kristal Berraklığı sergisinden ilhamla hazırladığı seçkiyi sinemaseverlerle buluşturdu. Pera Müzesi web sitesi üzerinden gösterime sunulan Kayıp Rüzgarlar adlı programda, deneysel sinemanın önemli ismi Caryn Cline'ın botanicollage tekniğiyle oluşturduğu filmleri ile, ödüllü yönetmen Belma Baş'ın prömiyeri Toronto Film Festivali'nde yapılan Zefir filmi yer alıyor. Pera Müzesi Film ve Video Programları, Kristal Berraklığı sergisi kapsamında hazırladığı Kayıp Rüzgarlar adlı programı çevrimiçi olarak izleyiciyle buluşturdu. Kristalin simgesel anlamlarının ötesine geçerek güncel sorunları gündeme taşıyan sergide işaret edilen insan-doğa ilişkisi bu kez, filmler aracılığıyla mercek altına alınıyor. Yirmi yılı aşkın süredir renk tonu ve ortam üzerinde deneyler yapan Caryn Cline, botanicollage tekniğiyle ürettiği 3 filmle, Belma Baş ise ilk uzun metrajlı kurmaca filmi Zefir ile seçkide yer alıyor. Film yapımcısı, küratör ve öğretmen Caryn Cline, renk tonu ve ortam üzerinde deneyler yaparak, tanıdık şeyleri yabancı bağlamlarda, farklı bir bakış açısıyla izleyiciye sunuyor. İlk kez Stan Brakhage tarafından kullanılan ve kendisinin botanicollage adını verdiği teknikle sıra dışı animasyonlar yaratan Cline, normalde gözden kaçan küçük doğal objelerin film karesini doldurduğunda nasıl etkileyici formlara dönüştüğünü gözler önüne seriyor. Çiçek ve yaprak gibi organik materyalleri film şeridine yapıştırarak deneysel eserler üreten yönetmen, bitkileri tanıdık olmadığımız ortamlarda sunarak gerçekliği tamamen değiştirmeyi hedefliyor ve bizi bitki dünyasıyla olan ilişkimizi sorgulamaya davet ediyor. Program kapsamında, İnsan Soyu Ota Benzer, Kayıp Rüzgarlar ve Kelebek Felaketi adlı kısa filmler Pera Film izleyicileriyle buluşuyor. Belma Baş'ın ödüllü kısa filmi Poyraz'ı tematik olarak izleyen Zefir, yönetmenin ilk uzun metraj kurmaca filmi olma özelliğini taşıyor. Çekimleri Ordu'nun Çambaşı yaylasında gerçekleştirilen film, doğanın sürekliliği ile insanın geçiciliği arasındaki karşıtlığa mercek tutuyor. 11 yaşında başına buyruk bir kız çocuğu olan Zefir'in kayıp ve ölüm gibi temalarla kurmaya çalıştığı ilişkiyi, doğayla olan karşılaşmalar paralelinde izleyiciye aktaran filmin dünya prömiyeri Toronto Film Festivali'nde yapılmıştı. Kayıp Rüzgarlar film programı, 12 26 Mart 2021 tarihleri arasında Pera Müzesi web sitesi üzerinden izlenebilir. Çevrimiçi film programı yalnızca Türkiye'deki izleyiciler tarafından izlenebilecektir. Film gösterimleri, aksi belirtilmediği sürece, +18 uygulamasına tabidir.


Kent çalışmaları ve mimarlık alanındaki önemli kitaplardan biri kabul edilen Jan Gehl imzalı İnsan İçin Kentler, Koç Üniversitesi Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı. Türkçe'ye Erdem Erten'in çevirdiği İnsan İçin Kentler, özgün ve değerli bir başvuru kitabı. İnsan İçin Kentler kitabı, kent planlamada onlarca yıl görmezden gelinen, öncelik tanınmayan ya da gelişigüzel ele alınan insan boyutuna dikkat çekiyor. İnsanların yürüdüğü, bisiklete bindiği, buluştuğu, çeşitli etkinlikler için bir araya geldiği, zaman geçirdiği, egzersiz yapabildiği; kısacası, yaşamdan keyif aldığı kentleri arıyor. İlhan Tekeli'nin önsözüyle ve Murat Güvenç'in tanıtım metni ile yayımlanan İnsan İçin Kentler, tam da bugünlerde okunmalı! Uzun yıllar Danimarka Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi'nde öğretim üyeliği yapmıştır. Kopenhag, Stokholm, Rotterdam, Londra, Amman, Melbourne, Sydney, San Francisco, Seattle ve New York gibi dünyanın önemli kentleri için iyileştirme projeleri geliştiren Jan Gehl, Britanya Kraliyet Mimarlar Enstitüsü, Amerika Mimarlar Enstitüsü, Kanada Kraliyet Mimarlar Enstitüsü ve Avustralya Planlama Enstitüsü'nün onur üyesidir.


Bill Clinton'ın oval ofis skandalının ardından çalkalanan ABD, kendi değerlerinin dahi sorgulandığı büyük bir çatışma atmosferinin etkisinde kalır. Küçük bir Amerikan üniversitesinde dekanlık görevini de yürüten Profesör Coleman, hiçbir ikinci anlam yüklemeden kullandığı bir kelime yüzünden töhmet altında kalır. Üzerine çamur atılmış biri olmanın yarattığı hayret, dizginleyemediği bir öfkeye dönüşür. Çözülen Coleman, ardından şaşkınlık uyandıran sırlar bırakacağı yeni bir yaşamın kapısından içeri girer. Yazar Philip Roth'un birbirinden bağımsız romanlardan oluşan Amerika Üçlemesi, Pastoral Amerika ve Bir Komünistle Evlendim'in ardından gelen İnsan Lekesi ile tamamlanıyor. 20. yüzyılın ikinci dönemindeki Amerikan yaşamından farklı kesitler ortaya koyan Roth, bugünün dünyasını daha iyi kavramayı arzu edenlere bir yardım eli uzatıyor.


Ağırlıklı olarak figüratif çalışmalar üreten Ayşe Betil, çalışmalarında dış dünyayı dışarı atarak; iç dünyasını serbest bıraktığı sanat kariyerinde Ekspresyonist akımın etkisinde zaman zaman realist çalışmalarla ilerlemektedir. Portre çalışmalarında dikkat çeken figürlerin yüz ifadeleridir. Duygunun birbirinden farklı tonlarını tuvale yansıtırken sanatçı, zihnini serbest bırakmaktadır. Portre çalışmalarında figürlerin yüzlerine odaklanıldığında psikolojik bir derinlik gözlemlenmektedir. Bu derinlik zaman zaman alaylı, hüzünlü, çoçuksu veya sevinç dolu olabilir. Ayşe Betil, kağıt üzerine kara kalem çalışmalar üretmekle birlikte tuval üzerine yağlı boya çalışmaları da mevcuttur. 8 Aralık tarihinde Karl&Ein Art Gallery'de gerçekleşecek olan İz isimli karma sergiye katılan Betil, insan yaşamındaki izlere odaklanıyor. Sergi, bireyin yaşamında derin izler bırakan konulara eğilirken söz konusu tahribatın bedendeki etkilerini sanatçıların yorumlarıyla anlatmayı hedefliyor. 18 Aralık tarihine kadar devam edecek sergide Ayşe Betil'in beş eseri yer alıyor. Ayrıca 11 Aralık tarihinde Luna Grande'de A Coffee Break isimli bir sergide daha yer alacak olan başarılı sanatçı, 12 Aralık tarihinde ise La Visione Art Gallery'de Miracle isimli disiplinler arası karma sergiyle sanatseverlerle buluşuyor.


Yeşim Kale'nin İnsandaki Kainat-Çiçek İzleri adlı altıncı tematik solo sergisi, 1 10 Ekim 2022 tarihleri arasında Kuzguncuk Yeşim Kale Art Gallery'de ziyarete açıldı. Sergi açılışına gelen davetliler, sergiyi Çellist Feride Varol'un muhteşem icrasıyla izledi. Kuzguncuk'ta son sergisini gerçekleştiren Yeşim Kale, bundan sonraki sanat projelerini, Nişantaşı'ndaki yeni stüdyosunda gerçekleştirecek. İnsan'ı diğer varlıklardan ayıran, içindeki hatalarından vazgeçebilme ve değişebilme olgusudur. İnsan, devamlı yenilenen, hücreleri hep yeniden yapılan, aynı kalmayan bir varlıktır. Bu yüzden 'insanda kainat gizlidir' denir. İnsan, beşeri bir varlıktır. Tıpkı hayvanlar ve diğer canlılar gibi; yemesi, içmesi, nefes alması gerekir. Organlarının ve bedeninin biyolojisi ve fizyolojisi diğer hayvanlardan farklı olsa da, fizyolojisi ve ihtiyaçları pek farklı değildir. Şefkat, akıl, liderlik, koruma vb. duygular hayvanlarda da vardır. Ancak insanı hayvanlardan ayıran şey anlayış ve gönüldür. İnsan nefsini terbiye ettiğinde, hayvani davranışlarından arındığında, ruhani yönü daha yüksek boyuttaki enerjilerle irtibata geçebilir. Üstün yetenekleri ortaya çıkabilir. Bu yüzden insan, aslında insan üstü bir varlıktır aynı zamanda. Yeşim Kale, İnsandaki Kainat isimli solo sergisinde, işte bu konuyu renkleriyle ve yüzü olmayan figüratif insan silüetleriyle anlatmak için farklı bir tasarımla ve sanatçı duruşuyla, görsel ifadeler oluşturmuş ve izleyicinin beğenisi ve yorumuna sunmuştur.


Institut français Türkiye'nin nitelikli edebiyat çevirilerini desteklemek ve çevirmenlik mesleğine hak ettiği değeri vermek amacıyla bu yıl üçüncü kez ve Tahsin Saraç anısına düzenlediği Çeviri Ödülü'nü Annie Ernaux'nun Boş Dolaplar adlı kitabını Türkçe'ye çeviren Siren İdemen kazandı. Institut français Çeviri Onur ödülüne ise Dr. İsmet Birkan layık görüldü. Institut français Çeviri ödülü töreni 17 Ekim tarihinde Fransa'nın Istanbul Başkonsolosu Olivier Gauvin'in himayelerinde edebiyat ve yayın dünyasından çok sayıda davetlinin katılımıyla Fransa Sarayı'nda gerçekleşti. Fransa'nın İstanbul Başkonsolosu Olivier Gauvin ödül töreninde katılımcılara hitaben yaptığı konuşmada Çevirmenin görevinin kültürler arasında bir köprü vazifesi görmek olduğunu, kendimizi başkalarına ve başka dünyalara açmak için buna bugün her zamankinden daha fazla ihtiyaç duyduğumuzu ifade ederek, Çeviri Ödülü'nün, sembolik bir övgü olmasının yanı sıra, çevirmenlerin ve onların kitap zincirindeki çalışmalarının kamuoyu tarafından tanınmasını teşvik etmek için de var olduğunu belirtti. Gauvin, Bu nedenle Institut français Türkiye, bu ödülün uzun vadeli olarak düzenlenmesini taahhüt etmektedir. dedi. Bu yıl üçüncüsü düzenlenen Institut français Türkiye Çeviri Ödülü'ne, XIX., XX. ve XXI. yüzyıl Fransız edebiyatından, oldukça geniş bir yelpazede ve çeşitlilikte yirmi dokuz eser başvurmuştur. Geçen yılın metinlerinde olduğu gibi, son derece güncel olan Toplumsal Cinsiyet temasına odaklanan çok sayıda eserin katılımını memnuniyetle keşfettik. Çeviri Ödülü'ne başvuran, ilgi gösteren tüm yayınevlerine ve çevirmenlere en içten teşekkürlerimizi sunarız. Çeviri eserler kaynak metne, kaynak metnin yazarına ve erek dilin okuruna sadakati açısından değerlendirilmiştir. Bununla birlikte, çeviri eserin doğru ve akıcı bir dile, sağlam ve tutarlı bir biçeme sahip olması, yazarın dil ve üslubunun çeviride ustalıkla ve yaratıcılıkla karşılanması, kaynak metnin içerdiği olguların, somut bilgi ve kavramların, imgelerin Türkçeye maharetle ve tutarlılıkla aktarılması, özel alan dili, jargon, yöresel deyişler ve deyimler gibi özel güçlüklerin üstesinden ustaca gelinmiş olması değerlendirmede öne çıkan ölçütlerdir. Tüm bu unsurların yanı sıra, özgün eserin edebi ruhunun çeviri eserde eşdeğer bir düzlemde bütünüyle yeniden yaratılmış olması önem taşımaktadır. Bu değerlendirmelerin ışığında Annie Ernaux'nun 2022 Nobel Edebiyat Ödülü sahibi Les Armoires vides romanını Boş Dolaplar başlığıyla Türkçe'ye aktaran Siren İdemen 2023 Çeviri Ödülü'ne layık görülmüştür. Çevirmen, özgün eserin dilini ve biçemini Türkçede maharet, açıklık ve doğrulukla karşılamıştır. İdemen aynı zamanda, yazarın özgün biçeminden ve metnin özel niteliğinden kaynaklanan zorlukların üstesinden gelmiş ve özgün eserin dil varlığını Türkçede eşdeğer biçimde yeniden yaratmıştır. Yaklaşık çeyrek yüzyıl boyunca klasik edebiyattan, modern ve çağdaş edebiyata uzanan bir yelpazede yer alan pek çok eseri, yetkin, akıcı ve yaratıcı bir dille, başarıyla Türkçeye aktaran ve Türkiye okurunu nitelikli çeviri edebiyatla buluşturan Dr. İsmet Birkan Institut français 2023 Çeviri Onur Ödülü'ne layık görülmüştür. Institut français Çeviri Ödülü 2021 yılında Mahir Güven'in Fransızca aslından çevirdiği romanı Ağabey ile Ebru Erbaş'a verilmişti. Onur ödülü ise Aysel Bora'ya takdim edilmişti.


Institut français Ankara, Ankara'nın başkent oluşunun 100. yıl dönümü etkinlikleri kapsamında tüm Ankaralıları Xavier Claudel'in merceğinde Ankara portrelerini keşfetmeye davet ediyor. Institut français Ankara sergi salonunda 23 Temmuz'a dek ziyarete açık olacak sergiye giriş serbest. 17 Mayıs 2023 Çarşamba günü saat 19.30'da gerçekleşecek sergi açılışına katılım için kurumun internet sitesinden kayıt yapılması zorunludur.


Institut français Ankara 4 ünlü fotoğraf sanatçısının sergilerini bir araya getirerek Bir bakış hikayesi adı altında sergileyecek. Her biri dünya çapında başarı kazanmış olan fotoğrafçılar Lam Duc Hien'in Anne, Anneler... , Ferrante Ferranti'nin Yolculuk , Ahmet Sel'in Fransa'da Türkiye'nin Yüzleri ve Saima Altunkaya'nın Tur Abdin: Kulların Dağı adlı fotoğraf sergileri 28 Mayıs'tan itibaren bir ay boyunca Çankaya Belediyesi Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde ziyarete açık olacak. Lam Duc Hien'in imajları olumsuzdan yola çıkarak tanımlamayı reddettiği kadın ve erkeklere itibarlarını iade eder. Bu evsiz barksızların, meteliksizlerin, mülksüzlerin, yurtsuzların, güvende olmayanların ve sesi kısılanların yüzlerini, bedenlerini, hareketlerini asla gasp etmeksizin ele geçirerek onları tam aksine, kendi varlıklarının zenginliği içinde, kendi yönelimlerinin öznesi olarak ve yaşamaya devam etmenin bile başlı başına bir direniş eylemi olduğu bağlamlarına oturtarak sunar bizlere. Lam Duc Hien, İnsan hizasından fotoğraf çekmektedir, özelikle de kadın ve çocuklar hizasından, aynı zamanda sıklıkla da anneler hizasından. Onun çektiği resimlere yansıttığı şey, aslında insanların çocuğunun görmeği dahi başaramadıkları ve fazlasıyla sıklıkla unuttuklarıdır: oysa dünyada tek geçerli ölçek vardır, o da bireyin ölçeğidir, her türlü sefaletseviciliğin ötesinde, Lam Duc Hien'in ilgisini çeken de sadece budur. Lam Duc Hien'in çalışmaları, insanın gözü açan, göz açtıran türden çalışmalardır, her bakışın siyasi olduğunu hatırlatır bizlere ve gözümüzü açıp açmamanın sadece bize kaldığını... Zorunluluğun fotoğrafçısı olarak onun her bir fotoğrafı, bizler için çoğu zaman radyoda cızırdayan bir ses ya da bıkkın gözlerimizin önünden geçiveren görüntüler olmakla sınırlı kalan ve asla sesini duyamadıklarımızla bizi diyaloga sokar. Lam Duc Hien'in fotoğrafları bizleri asla suçlamaksızın uyuşukluğumuzdan çıkarır. Lam Duc Hien'in bakışına yaptığımız bu yolculuk, bizlere kendimizi suçlu hissettirmez. Bilinçlenmiş hissettirir. 1966 yılında Mekong kıyısında doğan Fransız-Laos asıllı fotoğrafçı Lam Duc Hien küçük yaşlarda ailesi ile birlikte sürgüne gönderilir. Tayland'a gitmek üzere Mekong ırmağını geçerek kaçan Hien, mülteci kampında zorlu iki yıl ve iki firarın ardından 1977 yılında Fransa'ya gelerek Plastik Sanatlar dalında Güzel Sanatlar Fakültesinden diploma alır. Lam Duc Hien kişisel projeleri ve de basın ya da STK'ların istekleri doğrultusunda Dünya'nın dört bir yanında, duyarlı ve toplumsal olaylara adanmış bir biçimde fotoğraf çalışmalarına başlar. Romanya, Rusya, Bosna, Çeçenistan, Ruanda, Güney Sudan ve bilhassa 25 yıldan bu yana tümünü arşınladığı Irak'ta, XX. ve XXI. yüzyılın başlıca savaşlarının sivil halkların üzerindeki etkilerine tanıklık eder. Doğal kaynakların korunması için sorumluluk üstlenerek, günümüz dünyasının dönüşümünün Mekong ve Nijer nehirlerinin doğasına etkilerini belgeler. Basında düzenli bir şekilde yayınlanan çalışmaları aynı zamanda kitaplaşır ve sergilere konu olur. Başkacalarının yanı sıra, Leica Ödülü, Vevey Kenti Avrupa Büyük Ödülü, Villa Medicis Yabancı Ülkeler Bursu, ya da Jean-Luc Lagardere Vakfı Bursu gibi ödülleri kazanan Lam Duc Hien Irak İnsanları portreleri ile saygın Word Press Photo'nun ödülünü alır. Fransız seyyah Fransız seyyah fotoğrafçı, Ferrante Ferranti'nin Yolculuk adlı fotoğraf sergisi 40 yıllık serüvenin öyküsüdür. 1980'de henüz yirmi yaşında keşif yolculuklarına başlayan Ferrante Ferranti, köklerinin peşinde ilk önce Güneş Ülkesi Sicilya'ya, ardından Yunanistan'a giderek, 1981 yılında Mısır gezisinde İslam sanatına ilgi duyar ve fotoğrafçı olmaya karar verir. Aynı yıl, Çanakkale Boğazı ve Altın Boynuz'un, Pamukkale ve Bizans'ın düşlerini kurarak Türkiye'ye gelir. Sinan'ın minareleri, Topkapı köşkü, kervansaray kubbeleri ve Kapadokya fresklerine hayran kalır. 1997 yılından itibaren İran'dan başlayarak, Afganistan, Azerbaycan, Gürcistan ve Özbekistan ile devam eden serüven dolu yolculukları nihayet 2008 yılında doğduğu ülke Cezayir'de tamamlanır. Akdeniz ülkelerinin tümünü gezen Ferranti her yıl Türkiye'ye gelerek; keşifleri, arkeolog Jacques des Courtils ile birlikte, eşsiz fakat az bilinen bir dünya mirasına saygı olarak yazdıkları Antik Türkiye'ye Yolculuk'un yayınlanmasına yol açmıştır. 1960 yılında Sardinyalı bir anne ve Sicilyalı bir babadan doğan sanatçı Paris'te yaşamaktadır. Fernand Pouillon'un Vahşi Taşlar adlı kitabından büyülenen Ferrante Ferranti Toulouse'da mimarlık eğitimine başlar ve 1985 yılında Barok döneminde tiyatrolar ve senografi üzerine diplomasını alır. Belle-İle-en-Mer'de dalga adındaki ilk fotoğrafını 18 yaşında çeker. 2005-2011 yılları arasında Artois Universitesi'nde İspanyol Medeniyeti profesörlüğünden sonra 2015'ten bu yana Angers Katolik Üniversitesi'nde eğitim vermektedir. Fotoğrafı yorumlamak (Breal yayınları, 2002) adlı kitabın yazarı olan Ferrante, yurtdışında ve 2014'ten bu yana da Paris Siyasal Bilgiler'de fotoğraf atölyeleri gerçekleştirmektedir. 2008 ve 2010'da Philippe Rey yayınlarından çıkan Orta Doğu, Halep İç Kale Sarayı ve Beyrut Sursock Sarayı kitapları için fotoğraf sanatçısı Mathieu Ferrier ile işbirliği yapar. Seyyah fotoğrafçı, yazar Dominique Fernandez ile birlikte 35 yıldır Bolivya'dan Sibirya'ya, İtalya'dan Suriye'ye barok ve medeniyetlerin farklı sınıflarını keşfetmektedir. 2013 yılında, Avrupa Fotoğraf Evi sanatçının Yolculuklar adlı ilk retrospektifini düzenler ve bu sergi 2015 yılında, Bordeaux deniz altı üssü'nde tekrar sergilenir. 2017 sonbaharında Paris şehrinin müzeleri ve 2020'nin sonbaharında Yüz, şansların eşitliği için savunma Madde 1 adlı sergilerini Paris Büyükşehir Belediyesi'nin ön bahçesinde gerçekleştirmiştir. Fransa'daki Türk göçmenlerin bir portresini çizen bu fotoğraf serisi, Fotoğrafçı Ahmet Sel ve Elele Derneği'nin uzun erimli ortak çalışmasının bir ürünü olup Fransız Göç ve Entegrasyon Bürosunun desteği ile gerçekleştirilmiştir. Fransa'ya 70'li yıllarda gittiler. Bazıları yasal yollardan, bazıları da sahte turist veya kaçak olarak... Yeni ve daha iyi bir yaşam için boydan boya Avrupa'yı aştılar. Biraz para biriktirelim, döneriz, dediler. Eninde sonunda bir ev, bir traktör, bir otomobil parası... Sonra yine memleket toprağı. Ama iş o kadar kolay değildi. Yıllar geçti, göçmenlerin büyük bir çoğunluğu Fransa'da kaldı. Bugün onlar doğal olarak hem Türkiye'nin hem de Fransa'nın bir parçası. Çalışmalarını portre ve belgesel fotoğrafçılık alanında sürdüren fotoğrafçı Ahmet Sel Fransa'da gerçekleştirdiği yüksek öğreniminden sonra La Cinq televizyon kanalında kıdemli muhabir kameraman olarak çalıştı. 1990-2000 yılları arasında Moskova'da La Cinq ve Arte'nin muhabiri ve Sipa Press Ajansı'nın büro şefi olarak çalışan Ahmet Sel, Paris'e dönerek Sipa Press Ajansı'nın Genel Yayın yönetmenliği görevinde bulundu. 2012-2019 yılları arasında Anadolu Ajansı'nın Görsel Haberler Yayın Yönetmenliğini üstlenen Ahmet Sel 2003'de portre kategorisinde Fujifilm Press Photo Awards France, 2004'de Kanada'da fotoğraf ve metin dalında National Magazine Awards Foundation büyük ödülünü kazandı. Ahmet Sel, Moskova İnsanları, Paris, 2001; Kabul Paris, 2003; ve Davutpaşa Orta 3 İstanbul, 2012 adlı fotoğraf kitaplarının yazarıdır. Tur Abdin, Suriye sınırıyla Dicle Nehri'nden pek de uzak olmayan bir yerde, eski Roma Dünyası'nın en doğu ucunda bulunuyor. İç Anadolu'dan başlayıp eski Bereketli Hilal'in geniş düzlüklerine; daha doğuda ise Hakkari Dağları'ndan günümüz Irak sınırlarına dek uzanan orta yükseklikte sekiz yüz ile bin metre arası kalker bir yayladır. İçinden pek az ırmağın geçtiği, binlerce yılda oyulmuş derin vadilerle çevrili, kendine özgü bir doğal yapı; bu görünüm sıra sıra tepeler, teraslar biçiminde ekilip biçilen tarlalar, eski otlakları kuşatan duvarlar ve Hristiyanlığın başlangıcından kalma, ufka damga vuran anıtlar biçiminde seriliyor ziyaretçinin gözleri önüne. Saima Altunkaya Paris'te yaşayan ve çalışan Alman-Süryani bir fotoğraf sanatçısıdır. Kariyerinin başlangıcında, moda dergileri ve reklam kampanyaları için fotoğrafçı olarak kendini tanıtır. 2014 yılında Cannes'da gerçekleşen Uluslararası Moda Fotoğrafçılığı Festivali'nde ödül alır. Sanatçı, 2013 yılında iş seyahati nedeni ile ailesinin doğduğu topraklara, Türkiye'nin güneydoğusundaki Dicle nehrinin üst kısımlarında bulunan kireçtaşı sıradağları Tur Abdin'e gider. Bölge halen az sayıda Süryaniye, eski bir halkın mirasçılarına ve Hıristiyanlığı benimseyen ilk halklardan birine ev sahipliği yapmaktadır. Bu yolculuk hayatını değiştiren manevi bir uyanıştır. Kökenleri ve aile geçmişiyle ilgili yoğun bir yüzleşme süreci başlatır. Kimliğini yeniden keşfetmiş ve kabul etmiş olması, onu moda fotoğrafının güzel görünümünden uzaklaştırarak Tur Abdin'in fotoğraf belgelerine götürür. Figaro, Revue 21, Codex Magazine ve daha pek çok gazete ve dergide tanınmış gazetecilerle bölge hakkında haber yapmaya başlar. Bölgenin kalan kültürel mirasını ve sakinlerini fotoğraflayarak yıllarca süren terk ve yıkımdan kurtulan kalıntıları korumak istiyor.


Institut français Türkiye, Ankara Anlaşması'nın yüzüncü yılı vesilesi ile Ankara Anlaşması: Bağlam, Müzakere ve Sonuçlar başlıklı bir kolokyum ve Ankara Anlaşması (1921 2021) başlıklı sergi düzenledi. Ankara Anlaşması (1921 2021) sergi açılışı 25 Ekim'de Ankara Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde gerçekleşti. Açılışa katılan Fransa Büyükelçiliği Kültür Etkinlikleri ve İşbirliği Müsteşarı ve Institut français Türkiye Genel Müdürü Jean-Jacques Victor yaptığı konuşmada 20 Ekim 1921'de imzalanan Ankara Anlaşması'nın sonuçlarının ve iki ülke ile iki halkı birleştiren bağların gücünün anlamak isteyen herkes için çok değerli olduğunu ifade etti. Victor, Ankara Anlaşması, yüz yıl sonra, bu bağların korunması ve zenginleştirilmesi için her koşulda işbirliği yapmamız için bize ilham vermeye devam etmelidir dedi. Victor, sergiyi gerçekleştiren Claire Le Bras ve katkıda bulunan kişi ve kurumlara teşekkür ederken tüm lise ve üniversite öğrencilerini Fransız ve Türk diplomatik arşivlerinden az bilinen belgelere dayanan sergiyi görmeye davet ettiklerini belirtti. Ankara'da Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi'nde 23 Kasım'a kadar sürecek olan sergi, Institut français İstanbul'da 5 Kasım 23 Aralık ve Institut français İzmir'de 2 Kasım 31 Aralık tarihleri arasında ziyarete açık olacak. Sergi açılışının ardından Institut français Türkiye'nin Fransız Anadolu Araştırmaları Enstitüsü ile ortaklaşa düzenlediği Ankara Anlaşması: Bağlam, Müzakere ve Sonuçlar başlıklı kolokyuma geçildi. Kolokyum, Fransız Anadolu Araştırmaları Enstitüsü Müdürü Bayram Balcı, Antalya Bilim Üniversitesi'nden Mesut Uyar, IFEA'dan Jean-François Perouse ve Claire Le Bras, Sinan Kuneralp ve College de France'dan Henry Laurens'in Ankara Anlaşması'nın farklı yönlerini ve ikili ilişkiler ile bölge üzerindeki etkilerini tartıştıkları sunumları ve soru cevap bölümü ile ile devam etti.


Institut français Türkiye'nin nitelikli edebiyat çevirilerini desteklemek ve çevirmenlik mesleğine hak ettiği değeri vermek amacıyla bu yıl ilk defa başlattığı Fransızca Çeviri Ödülü'nün Mahir Güven'in Fransızca aslından çevirdiği Ağabey romanıyla Ebru Erbaş'a verilmesine karar verildi. Jürinin değerlendirmeleri sonucunda, 20 bin TL tutarındaki Institut français Fransızca Çeviri Ödülü'nün, Mahir Güven'in Fransızca aslından çevirdiği romanı Ağabey ile Ebru Erbaş'a verilmesine karar verildi. Institut français Türkiye Fransızca Çeviri Ödülü jürisi; Ebru Erbaş'a verilen ödülün gerekçesini; her bir roman karakterine göre değişen roman dilini, çok katmanlı olay örgüsünü, romanın temel ekseninde yer alan kültürel karşıtlığı Türkçeye aynı nüanslarla ve eşdeğer bir biçimde aktarmayı başarmıştır. Paris banliyölerine ait olan güncel argoyu ustalıkla ve eşsiz bir denge oluşturarak erek dilde de kurabilmiştir. Üslup ustalığına dayalı bu romanı dil düzeyiyle, eşdeğer anlatımıyla, bütünlük içinde Türkçede karşılamayı başarmıştır. Tüm bu evrensel meseleler karşısında karakterlerin ağzından dökülen öfkeyi, eleştirel yaklaşımı ve bunun hissettirdiği çaresizlik duygusunu çevirisinde okura yansıtabilmiştir olarak paylaştı. Genç Çevirmen Teşvik Ödülü'ne, kaynak metnin felsefe ve edebiyat eleştirisi alanındaki önemi, özellikle dilinin zorluğu göz önünde bulundurularak, kaynak metnin felsefi ve kavramsal düzeyde içerdiği güçlüklerin erek metinde kabul edilebilir düzeyde ve özenle karşılanmış olması dikkate alınarak Jacques Ranciere'in Les Bords de la Fiction adlı eserini Kurmacanın Kıyıları adıyla Türkçeye çeviren Yunus Çetin layık görülmüştür. Genç Çevirmen Teşvik Ödülü 10 bin TL olarak açıklanmıştı. Başkanlığını INALCO Türkçe Kürsüsü Başkanı ve Actes Sud Yayınevi Koleksiyon Müdürü Timour Muhidine'in yaptığı ; Yıldız Teknik Üniversitesi'nden Doç. Dr Lale Özcan, Hacettepe Üniversitesi Çeviri Bölümü Başkanı Doç. Dr Zeynep Oral, Galatasaray Üniversitesi Öğr. Gör. ve çevirmen Dr. Şilan Karadağ ile çevirmen ve editör Ayça Sezen'den oluşan seçici kurul tarafından klasik edebiyattan modern ve çağdaş edebiyata uzanan geniş bir yelpazede, yılların deneyimiyle Fransızcadan Türkçeye yaptığı çevirilerle Türkiye okurunu Frankofon edebiyatla buluşturan ve kaynak metne hakim olmanın yanı sıra, erek dilde eşdeğer bir üslup yaratarak metni okura en doğru ve anlaşılır biçimiyle aktaran Aysel Bora, Fransızca Çeviri Onur Ödülü'ne layık görülmüştür. ÖNEMLİ NOT : Jüri üyeleri arasında yer alan Ayça Sezen, Mahir Güven'in Ağabey adlı romanının editörü olması dolayısıyla, eserle ilgili değerlendirme görüşmelerine ve final oylamasına katılmamıştır.


Fransız fotoğrafçı ve seyyah Ferrante Ferranti'nin Yolculuk adlı fotoğraf sergisi Ekim ayında eş zamanlı olarak Institut français Türkiye'nin İstanbul, Ankara ve İzmir salonlarında sergilenecek. Birbirinden farklı eserlerden oluşan üç sergi böylelikle bir bütünü oluşturacak. 1980 yılında henüz 20 yaşında keşif yolculuklarına başlayan Ferrante Ferranti, köklerinin peşinde ilk önce Güneş Ülkesi Sicilya'ya, hemen sonrasında Yunanistan'a gider. 1981 yılında Mısır gezisinde İslam sanatına ilgi duyan Ferranti fotoğrafçı olmaya karar verir. Aynı yıl, Çanakkale Boğazı ve Altın Boynuz'un, Pamukkale ve Bizans'ın düşlerini kurarak Türkiye'ye gelir. Sinan'ın minareleri, Topkapı köşkü, kervansaray kubbeleri ve Kapadokya fresklerine hayran kalır. 1997'den itibaren İran'dan başlayarak, Afganistan, Azerbaycan, Gürcistan ve Özbekistan ile devam eden serüven dolu yolculukları nihayet 2008'de doğduğu ülke Cezayir'de tamamlanır. Akdeniz ülkelerinin hepsini gezen Ferranti her yıl Türkiye'ye geliyor. Keşifleri, arkeolog Jacques des Courtils ile birlikte, eşsiz fakat az bilinen bir dünya mirasına saygı olarak yazdıkları Antik Türkiye'ye Yolculuk'un yayınlanmasına yol açtı. Yolculuk sergisi işte bu 40 yıllık serüvenin öyküsüdür.


Institut français Türkiye, Frankofoni baharı vesilesiyle ve İsviçre, Kanada, Belçika Başkonsoloslukları ile Lüksemburg, Fas, Avusturya ve Tunus Büyükelçilikleri ortaklığında Mart ayı boyunca Frankofon Film Günleri düzenliyor. Katılımcı ülkelerden toplam 13 uzun metraj ve 4 kısa metrajlı filmden oluşan seçki Institut français Türkiye'nin Ankara, İstanbul ve İzmir şubelerinde Mart boyunca ve sonrasında ise Foça'da gösterime girecek.


Angel, Amelia Annen tarafından yönetilen ve Deniz Bulat tarafından yazılan bir Invisible Disco Productions yapımıdır. Modern bir evrende Angel ve Satan, God tarafından aynı göreve atanırlar. İkili birbirleriyle çatışırken bir yandan da ahlaksız bir adamın kaderine karar vermek zorundadırlar. Angel 2021 yılının ortasında, COVID aşılanmalarının hızlandığı ve New York'un sosyal hayata geri döndüğü dönemde, Manhattan'ın East Village mahallesi ve Alchemical Stüdyoları'nda iki günde çekilmiştir. Angel sosyal medya platformları üzerinden kitlesel fonlama çalışmaları, prodüksiyon şirketinin aylık bağışçıları ve şirketin daha önceki yapımlarından elde ettiği gelir aracılığı ile hayata geçirilmiştir. Angel Manhattan'ın ünlü sinema salonu Angelika Film Center'da yer alan özel bir film etkinliğinde bağışçılar ve sanatçılardan oluşan bir seyirci grubuyla buluştu. Bu etkinlikte Emerging: A Virtual Film Festival ödüllerini kazanan kısa filmler de gösterildi. Temmuz 2022'de Angel, İstanbul Film Ödülleri'nde En İyi Komedi Kısa Filmi ödülünü kazanırken, Deniz Bulat Kısa Film dalında En İyi Kadın Oyuncu ödülüne layık görüldü. Angel daha sonra Fotofilm'in 3. Uluslararası Kısa Film Festivali'nde finalist oldu. Invisible Disco Productions, eğlence ve sanat sektörünün çeşitli alanlarında faaliyet gösteren bir yapım şirketidir. Amacı genç ve yeni sanatçılara yeteneklerini sergileyebilecekleri bir ortam yaratarak birbirinden farklı sanatçıları bir araya getirmektir. Invisible Disco 2020 yılının başından beri New York'da aktif bir şekilde tiyatro, film ve radyo sektörünün çeşitli alanlarında çalışmalarını sürdürmektedir. Thea Throndson tarafından yönetilen, Lauren Montes ve Amelia Annen tarafından yazılan tek kişilik bir oyun olan This Feeling (2020) ve Sarah Ruhl'un, John Trindl tarafından yönetilen Melancholy Play (2022) oyunu yapım şirketinin tiyatro alanında imza attığı performanslardan bir kaçıdır. Tiyatro alanının yanı sıra Invisible Disco, Roadtrip (2021), Rural (2021), Dinosaur Day (2021) and Angel (2021) filmleriyle beraber kısa film sektöründe de yer almıştır. Günümüzde bu filmlerin hepsi festivallerde yer almaktadır. Pandemi döneminde Invisible Disco multimedya alanındaki çizgileri değiştirmeye çalışarak sanatçıları kendi sanatlarını kendileri yapmaya motive ederek sanatı dijital ortamda devam ettirmiştir. Bu dönemde All Work, No Play Festival'ini yaratarak dijital ortamda çeşitli oyuncu, yönetmen ve yazarları bir araya getirip on dakikalık oyunlar yaratmışlardır. Girls Inc. NYC kuruluşuna yardım amaçlı Sartre'nin No Exit adlı oyununu sunmuşlardır. Yine pandemi döneminde Writer's Block Party adlı bir podcast yayınlamaya başlamışlardır. Bu podcast ile amaçları çeşitli yazarların çalışmalarını paylaşmak ve sanatçının iç dünyasına girebilmektir. 2022 yılında Invisible Disco Productions, Emerging: A Virtual Film Festival adlı bir etkinlik geliştirip ev sahipliği yapmıştır. Invisible Disco Productions ile ilgili daha fazla bilgi için lütfen internet sitesini, Instagram sayfasını ve 2021'de verdiği söyleşiyi izleyebilirsiniz. Amelia Annen New York'da çalışmakta olan yapımcı, oyuncu ve yönetmendir. Thank You for Coming (2021), Cryptic Clues ve Girl of My Dreams (2021) filmleriyle tanınmaktadır. Angel (2021) kısa filmini yönettikten hemen sonra Dinosaur Day (2021) adlı kendi yazdığı karakomik bir kısa filmi yönetmiştir. En son olarak Amelia, Rural (2021) adlı bir kısa film ve Caroline Elise'in Prom Queen adlı şarkısının klibini yönetmiştir. Annen, New York Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Tiyatro Bölümümü mezundur. Amelia hakkında daha fazla bilgi için IMDb sayfasını ve internet sitesini inceleyebilirsiniz. Benjy Berkowitz New York'da çalışmakta olan, New York Üniversitesi Film ve Televizyon Bölümü mezunu görüntü yönetmenidir. Berkowitz görüntü yönetmeni olarak çeşitli kısa filmler çekmiştir, bunlardan bazıları: Lovers Leap (2022), Girl of My Dreams (2021), Rural (2021). Benjy hakkında daha fazla bilgi için IMDb sayfasını ve görüntü yönetmenliğinden örnekler olan klibini izleyebilirsiniz. Deniz Bulat Angel (2021) kısa filmi ve Et Alia Theater'ın This Is Me Eating___ (2021), adlı etkileşimli tiyatro performansı ile tanınan oyuncu, yazar ve yapımcıdır. Son olarak Jamaad Pictures yapımı olan Enough About Love (2022) ve Junda Productions filmi olan Öte (2022) filmlerinde çalışmıştır. Öncesinde Stonestreet Studios'da Loners ve Atlantic Theater School'da Stupid F king Bird ve Romeo and Juliet prodüksiyonlarında rol almıştır. New York Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, Tiyatro Bölümü mezunu Deniz, Invisible Disco Productions ve Et Alia Theater ile birlikte çeşitli yapımlarda çalışmaktadır. Oyunculuğun yanı sıra çeşitli bağımsız projelerde prodüksiyon koordinatörü ve yardımcı yönetmenlik yapmaktadır. Deniz hakkında daha fazla bilgi için kişisel internet sitesine ve IMDb sayfasına göz atabilirsiniz. Lauren Montes, Los Angeles'lı ve New York Üniveristesi Tiyatro Bölümü mezunu oyuncu, yazar, komedyen ve yapımcıdır. Film ve tiyatronun yanı sıra skeç, doğaçlama, ve stand-up alanlarında da deneyimlidir. Angel (2021) filmindeki oyunculuğundan sonra yakın zamanda Shakespeare'in A Midsummer Night's Dream adlı oyununda yer alıp yönetmenliğini üstlendi ve çeşitli Invisible Disco projelerinin yapımcılığı yaptı. Daha öncesinde Atlantic Theater School'un prodükisyonu Accidental Death on an Anarchist oyununda rol aldı. Lauren hakkında daha fazla bilgi için internet sitesini ziyaret edebilirsiniz. Miranda Kang oyuncu yazar, doğaçlamacı ve yönetmendir. Thank You for Coming (2021), Mechanical Bulls, Angel (2021) filmlerinde rol almış Roadtrip (2021) filminin yönetmenliğini üstlenmiştir. Miranda New York Üniversitesi Tiyatro Bölümü mezunudur. Üniversite yıllarında doğaçlama komedi grubu Pasadena Golf Club ile beraber sahne almış ve bu grupla beraber Ulusal Üniversiteler Doğaçlama Turnuvasında birinci olmuşlardır. Miranda hakkında daha fazla bilgi için IMDb sayfasını ziyaret edebilirsiniz. Zack Canonico New York'da çalışmakta olan ve New York Üniversitesi Tiyatro Bölümü mezunu bir oyuncudur. Zack, Derailment Theatre Company adlı tiyatro şirketinin kurucularından biri olup ekibin Amy Staats tarafından yazılan The Tower Demos, adlı podcast radyo oyununda rol almıştır. Son olarak 2022'de Shakespeare'ın A Midsummer Night adlı oyununda rol almıştır. Zack'in çalışmalarını takip etmek için internet sitesine göz atabilirsiniz. Ryan Hudzik New York'da çalışmakta olan oyuncu, şarkıcı ve yazardır. New York Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinin Tiyatro ve Müzikal Bölümünden mezundur. Uzun süredir Broadway Comedy Club'ın sunduğu müzikal doğaçlaması Eight is Never Enough performanslarında rol almaktadır. invisiblediscoproductions@gmail. com veya denizibulat@gmail. com adreslerine email atabilirsiniz!


İpek Dinç Quintet feat. Önder Focan Saint Benoit Fransız Lisesi Silüet Salonu'nda müzikseverlerle bir araya geliyor. İki değerli müzisyenin vereceği konser 3 Ocak 2020 Cuma günü gerçekleşecek. 1985 yılında İstanbul'da doğan İpek Dinç, Özel Ayazağa Işık Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Kimya Mühendisliği Bölümü mezunu. 2005 yılında İlham Gencer ile tanışarak müzik hayatına adım atan İpek Dinç, ilk etapta Sortie, Q Jazz Bar, Conrad Hotel gibi mekanlarda konserler verdi. Sonrasında 2006 yılında katıldığı Nardis Jazz Club Genç Caz Vokal yarışmasında finale kaldı. Aynı yıl İstanbul Caz Festivali Genç Caz Yarışması'nı kazandı ve festival kapsamında Parkorman'da konser verdi. Halen Nardis Jazz Club, The Badau Jazz Club, Moda Deniz Kulübü, Soho House gibi çeşitli mekanlarda düzenli olarak konserler vermektedir. Eskişehir doğumlu olan Önder Focan, Müziğe 1970 yılında başladı. 1975 de caza ilgi duydu ve çeşitli gruplar ile çalışmaya başladı. 1985 yılından başlayarak çeşitli yerli ve yabancı caz etkinliklerinde, konserlerde, festivallerde sahne aldı. 2010 İstanbul Kültür Başkenti Yılının kapanış konserini çaldı. Eğitimcilik yaptı. Kendi besteleri ve düzenlemelerinin de yer aldığı Önder Focan Songbook adlı bir de kitabı bulunan Focan, 2000 yılında Müjdat Gezen Sanat Merkezi tarafından yılın en iyi Batı Müziği Sanatçısı ödülüne layık görüldü. Uluslararası caz festivallerinde ülkemizi en çok temsil eden sanatçıların başında gelen Önder Focan Nardis Jazz Club'ün de müzik direktörlüğünü yapmaktadır. Saint Benoit Fransız Lisesi kurulduğu günden bu yana sanata önem vermiştir. Saint Benoit Lisesi Silüet Salonu Mercan Dede, İdil Biret, Kerem Görsev, Canan Anderson, Jehan Barbur, Aşkın Arsunan, FisFüz, Jef Giansily, Tuna Kiremitçi, Ayhan Sicimoğlu, Erkan Oğur İsmail Hakkı Demircioğlu, Borusan Quartet, Nubass gibi ses getiren konserlere, 15. İstanbul Bienali basın toplantısına ve 27. Akbank Jazz Festivali kapsamında Purple is the Colour konserine ve Liselerde Caz atölye çalışmalarına ve Yapı Kredi Kültür Sanat ile Proust ve Müzik etkinliklerine ev sahipliği yapmıştır. Silüet Salonu, her yıl dünyadan ve Türkiye'den önemli sanatçıları ve uluslararası etkinlikleri ağırlamaya devam edecektir. Saint Benoit Lisesi, 1783 yılından bu yana, insani değerleri ön planda tutan yaklaşımıyla eğitime hizmet görevini sürdürmektedir. 235 yıldır, nitelikli ve ayrıcalıklı eğitim kurumu kimliğinden ödün vermeden, Türk Gençliği'ne en iyi eğitimi vermeyi hedefleyen Lise, ''öğrencinin eğitici projelerin merkezinde'' olmasını sağlayan bir anlayışı benimsemektedir. Kurum projesinin temeli, gerek insani boyutta, gerekse profesyonel alanda başarıya ulaşmış bireyleri topluma kazandırmaktır.


Merhaba Değerli Gazete Sanat okuyucuları, yeni kültürler tanımak, sanatseverler için önemli bir ilham kaynağı olduğundan bu hafta sizler için İran Sanat' ı hakkında keyifli bir yazı hazırladım. İdeogramlarla kaplı kilden tabletler, maden işlemeciliğinin gelişmiş olduğu, tunç bıçaklar, oymalı hançerler Mezopotamyalı Gılgamış'ın figürleri ile doludur. Safeviler döneminde yapılan saraylar, camiler, köprülerle büyük bir mimarlık okulları ve maden işlemeciliğinin yanı sıra İran' da sanat denince akıllara, teknik ve süsleme bakımından oldukça etkili ve belki karmaşık ama gerçekçi biçimlerin yansıtıldığı Halı Sanatı gelmelidir. İslam dininin benimsenmesine kadar Pers ülkesi olan İran Protohistoria dönemi boyunca Elamlılar, Kassitler, Yunanlılar ve Parthlar daha sonra da Sasaniler etkisinde kalmış el sanatlarından mimarlık alanına kadar birçok eserin olduğu sanat merkezi haline geldi. Tasvir yasağına rağmen hikaye etme işleviyle hazırlanan İslam minyatürleri Osmanlı üslubunu işaret eder. İran minyatür sanatında, figürlerde genellikle kalın ve birleşik kaşlara, koyu renkli, cilveli badem gözlere, ve uzun kıvırcık saçlara rastlarız. İran kökenli minyatür betimlemeleri detaylı tasvirleri sebebiyle oldukça gerçekçi sayılır. Hem Yunanistan ve Roma, hemde Doğu dünyasının etkisinde kalan Parth' lar yeni teknik ve biçimler ile İran topraklarına yerleşmiş medeniyetler arasında yer alır. İran sanatında kalıcı etkisi olan, Sasani sanatı, İran geleneklerine dönüşü simgeler. Sasani sanatı ürünleri arasında kubbeli saraylar, Fars'taki mağara duvarlarında yer alan kabartmalar, altından eşyalar, eşsiz ve zengin kumaşlar yer alır. İran' lıların resim ve hat sanatlarına başlamaları ise İslam dininin kabulunden sonradır. İran'da seramik sanatı 12. yüzyıl itibariyle Çin seramiğinin etkisinde kalarak başlamış olsa da, dünya da genel geçer kabule göre seramik sanatında ilk sıralarda yer alır. Dünyanın her yerinden sanatçılara ilham olan İsfahan, zengin ve antik kültürel mirası Nesf-e Jehan yani Dünyanın yarısı anlamına gelen şehirde UNESCO'nun Dünya Kültür Mirası Listesinde yerini alan mimari eser ve meydan bulunur. Shakespeare eserinde 'Sophy' olarak adlandırdığı Şah Abbas'ın dönemi içinde gücünden, ölümünden ve gerileme döneminde İsfahan' da Şah' ın etkisinden bahsetmiştir. İran sanat eserleri arasında yer alan Ali Kapı İran'ın en tarihi ve uzun bulvarlarından Charbagh' a eşlik eder. Dar ve sarmal şeklinde, üzerinde hayvan, kuş, çiçek figürleri olan merdivenler ve tavanı ile mühendislik ve mimari harikası olan Ali Kapı aslında bir müzik odası. Chehel Sotoun Sarayı, saray yaşamı ve savaşları yansıtan göz alıcı freskleri ile Safavi Dönemi'ne ait bir eser. 40 Sutunlu Sarayda yer alan aynanın gizeminin, yok oluşları tasvir ettiği söylenir. Osmanlı Devleti ile yapılan Çaldıran Savaşına ait minyatürlerde masalımsı bu sarayda yer alır. Yazıma son vermeden önce Francis Bacon'un Sanat, doğaya eklenmiş insandır deyişini sizlerle paylaşmak istiyorum. İran Sanat' ı hakkında ki yazımı, buraya kadar okuduysanız ve beğendiyseniz Gazete Sanat' ı sevdikleriniz ile paylaşmayı unutmayınız... Yeni yazıda görüşmek üzere.


İranlı yazar ve sosyolog Shahzadeh N. İgual ile Sanatın Saray Dili / Sadabad Sarayı'nın halkla sanat aracılığıyla buluşması başlıklı harika bir röportaj gerçekleştirdik. Keyifli okumalar. Evet Ayşe Hanım. Modern bir heykel. Başkent Tahran, Elbruz Dağları'ndan başlar, Rey Şehri'nde biter. Uçsuz bucaksız gibi görünse de aslında kuzeyinden güneyine 600 metrelik rakım farkına rağmen muntazam bir kenttir. Tahran'ın kuzeyinde kimi 1800 metre rakımda yer alan semtler yeşilliğinden, en çok da arşa değen çınarlarından ötürü nefis bir havaya sahip. E yakın tarihin şahları, padişahları da ikametgahlarını bu bölgenin kalbinde inşa etmişler. Qajar Şahı Muzaffareddin Şah'ın astım hastalığı sebebiyle temiz havasından yararlanabileceği Kuzey'de Darabat semtinde yaptırdığı kasr, bugün göğüs hastalıkları hastanesi olarak hizmet veriyor olsa da yüz elli yıl önce Şah'ın eviydi. Qajar Hanedanını saltanatına son verdikten sonra yine kendini İran Şahı ilan eden Reza Şah Pehlevi, kendisi ve ailesi için Tahran'ın kuzeyden bittiği yerde, Saadabad semtinde 18 hektarlık, ormanlık alanda Saadabad Sarayını yaptırmıştı. Yeraltı barajları, servi, çınar, çam ve bilumum ağaçları, çiçekleri ile bir cennet kurdu ailesi için. Beyaz Kasr, Yeşil Kasr ve bir düzine kadar daha kasrın yer aldığı bu eşsiz saraylar grubu, 1979 Devrimi'nden bir süre sonra müzeye dönüştürüldü ve o gün bugün park ve müze olarak ayrıca açık hava etkinlikleri için halka hizmet veriyor. Saadabad Kültür ve Tarih Kompleksi'ni oluşturan en önemli özelliklerden biri klasik ve modern sanatların mutlu evliliği. Eklektik Qajar tarzından art-deco'ya dek farklılıkların izlenebileceği mimarisi, pers bahçeleri tarzında düzenlenmiş 30 metrelik ağaçlardan oluşan korusu ve içindeki akarsular, farklı tarzlarda kafeleri ziyaretçiyi her birkaç yüz adımda yeni bir heyecana sürükler. Gerek iç gerekse dış dekorasyonunda modern heykel ve resimlerin yanı sıra örneğin Firdevsi'nin Şehnamesi'nden öykülerin nakşedildiği eski usul freskler de barındırır. Beyaz Saray'ın içinde yer alan tüm dünyadan tüm dönemlerden toplanarak oluşturulmuş eski eser koleksiyonunun yanı sıra Tahran Çağdaş Sanat Müzesi'nden sonra en değerli Modern Sanat müzelerinden biri olarak kabul edilen ve adı geçen müze gibi gene Farah Diba'nın çabalarıyla hayata geçen Güzel Sanatlar Müzesi; 50'li yıllarda dünyayı motosikletle dolaşan ve World Citizens Organization madalyasıyla ödüllendirilmiş Omidvar Kardeşler'in yolculuklarından anılar ve izlenimlerin, sanat eserleriyle etnografik eserler sergilendiği müze; 20. yüzyılın ortasından bu yana destanlara renk ve can vererek yaşayan en değerli minyatürist unvanını elden bırakmayan dünyaca ünlü Mahmud Farşçiyan'ın eserlerinin sergilendiği müze, İran resmine 20. yüzyılda büyük yenilikler getiren ressamlar Sara Abkar ve Hossein Behzad'a ayrılmış iki müze gibi ayrı kasırlarda gezilebilen seksiyonlar dışında, birçok kalıcı ve süreli sergiyle sanat galerileri de sanatseverlerin büyük ilgisini çekiyor yıllardır. 1979 Devrimi vuku bulduktan sonra tüm saraylar gibi, Saadabad da bir süreliğine kapatıldı. A'dan z'ye teker teker zabıt tutuldu. Pehlevi ailesine, Pehleviler'den önceki hükümdar Qajar Hanedanı'na ve daha evvelki dönemlere ait ne var ne yoksa korunarak, müze olarak açılmak üzere ziyaretçiler için hazırlandı. Ziyaretçiler neredeyse dün terkedilmiş gibi düzenlenen saraylarda aynı zamanda Pehlevi ailesinin günün hangi vaktinde ne yaptıkları hakkında fikir edinebildiler, nadide porselen ve kristallerle temsilen donatılmış sabah, öğle, ikindi ve akşam adlı sofralarda neler yiyip ne sohbetler ettikleri hakkında hayal kurabildiler. Devasa bahçesinde, tam Beyaz Saray'ın giriş merdivenlerinin karşısında İran Mitolojisinin kahramanlarından Okçu Araş'ın duayen heykeltraş Mir Hossein Arjang Nejad tarafından devrim öncesinde yaptığı ancak 2008 yılında heykeltraşın da katıldığı törenle bugünkü yerine konan yedi metre yüksekliğindeki heykeli tabii ki ilk göze çarpan eser. Başı sonu belli olmayan büyük bahçenin az ilerisindeki ağaçlık alanda ise İranlı ressam ve heykeltıraş Bahman Mohassess'in Anne adlı modern nü heykeli yer alıyor. Beyaz Saray'a içinde, üst katta Mohammad Reza Pehlevi ve ailesinin oturma odalarından birinde Farah Diba ve Şah'ın bronz büstleri ile karşı karşıya geliyor ziyaretçi. Beyaz Saray'ın üst katında, odaların çevresine dizili olduğu geniş merkezi holün devasa tavanının dört tarafında İran'ın önemli klasikleri arasında yer alan Firdevsi'nin Şehnamesi'nden ihtişamlı dört ayrı fresk göze çarpar. Zaloğlu Rüstem ve Avcı Behram hikayelerinden sahnelerin Hossein Taherzadeh Behzad tarafından 1941 yılında resmedildiği bu bezeme, İran Edebiyatı'nın ve resminin kadim Pers mitolojisini temel almasına önemli bir örnektir. Bilhassa Behram'ın zebra avında betimlendiği tablo, Ömer Hayyam'ın Avcı Behram için kaleme aldığı, dünyevi hazların geçiciliğinden söz ettiği dörtlüsü ile birleşince resmin anlamı daha da derinleşiyor. Hayyam, birçok rubaisinde olduğu gibi dünya demek için Farsça saray sözcüğünü kullanması da çok düşündürücü bir detay. Behram da bir ömür avladı lakin, Saadabad Devrim'den, daha doğrusu İran Irak savaşından bu yana muhtelif sanat etkinliklerine de ev sahipliği yapıyor. İranlı bestecilerin çağdaş klasikleri, Şehname, Feridüddin Attar'ın Simurg, Rumi gibi devasa opera prodüksiyonların prömiyerleri ve Şairler Haftası misali önemli edebiyat şölenleri, aynı zamanda hat, resim, minyatür, heykel sergileri için, saray senelerdir kapılarını sanatseverlere açıyor. Bütün bu faaliyetlerin yanı sıra İranlı genç grupların caz, blues, dünya müziği konserleriyle, filarmoni ve senfoni konserleri ve resitaller gibi etkinlikler de düzenleniyor Saadabad'da. Ayşe Hanım'la sarayın bahçesinde, daha doğrusu ormanında adımlarken, bana İran hiç bize anlatıldığı gibi değilmiş Shahzadeh. İyi ki çağırdın geldim, iyi ki gördüm dediğinde, yüreğimi yine bir sevinç kaplamıştı. Hele bu güzel sözleri Türkiye'nin kıymetli kalemlerinden biri olan sevgili Ayşe Kulin'den duymak tabii ki gurur verici. Bu kısa yazıyı kaleme almamın nedeni Saadabad'da neler oluyoru anlatmak yahut bu sarayın Devrim'den, savaştan sonra Tahran'ın önemli müzeleri arasında zikretmenin yanı sıra farklı sanatların buluşma noktası haline geldiğini söylemek değil. Dışarıdan göründüğü gibi olmayan, kapalı kutu komşunun bilinmeyenlerinden birini az da olsa paylaşmak. Zira malum, İran İslam Cumhuriyeti'nde, bırakın operayı ve klasik müziği, caz, blues, rock icra edilebiliyor ve kadın-erkek hem zaman olarak aynı yerde eğlenebiliyor olması ihtimalini düşünmek, heykel, resim gibi plastik sanat dallarının da Devrim ile birlikte yok olduğunu düşünenlerimiz var. Oysa örneğin bahsettiğim müzik etkinliklerinde nice sopranolar, mezzolar, kadın solistler, kadın orkestra şefleri sahne alıyor. Kadın ressamların, heykeltıraşların sergileri açılıyor hatta moda defileleri düzenleniyor. Üstelik bu sanatsal faaliyetler sadece Saadabad Sarayı'nda değil, Tahran'ın ve diğer şehirlerin büyük konser, tiyatro, performans salonlarında, galerilerinde de icra ediliyor. İran'da sanat ve edebiyat alanında zinhar hayal edemediğimiz büyük hareketlilik var.


Her Şey Eksik Her Şey Tamam ile Başlayan Yolculuğunu Eksik Bir Şey mi Var? adlı romanıyla sürdüren İrem Yaşar ile buluştuk. Kitaplar, unutulan komşuluk değerleri, sadelik... Tamamı ve daha fazlası bu sohbette! 31 yaşındayım. Evliyim ve Ali isminde bir oğlum var. İki üniversite okudum. Asıl mesleğim mimarlık. Fakat son birkaç senedir vaktimin büyük bir kısmını kitap yazarak geçiriyorum. Yazarlık benim için bambaşka bir lezzet. Hayatı daha anlamlı kılan, yaralarımı saran bir şey... Kitaplarım vesilesiyle okurlarımın evine misafir olmak büyük bir mutluluk veriyor bana. Her ne kadar sayısal ağırlıklı bir eğitim alsam da ortaokul ve lise yıllarımdan itibaren edebiyatla iç içeydim. O yıllarda şiir dinletilerine, edebiyat temalı programlara katılmak, kompozisyon ve hikayeler yazmak farklı bir dünyanın kapısını araladığımı hissettirirdi bana. Bu yüzden yazmaya erken yaşta başladığımı söyleyebilirim. İçimde biriktirdiğim ne varsa, seneler sonra bir kitaba dönüştürürken beni motive eden şey şu düşünce oldu: Okurlarımın yüreğine dokunursam, birlikte iyileşebiliriz. Sevdiklerini kaybedenler, hayallerini yitirenler, o çok istediği şey bir türlü gerçekleşmeyenler, bir parçası eksik büyüyenler, kalbinin içinde bir yer tuzla buza dönenler, hasreti sırtlanıp yüklenenler ve belki de hiç tamamlanamayacağı bir yerden eksilenler... Hangimiz tamız ki? Hangimiz tamamız? Hepimizin eksikliğini hissettiği başka, bambaşka şeyler var. Yan yana gelerek, birbirimizi koşulsuz severek tamamlayacağız bu eksikleri. Buna tüm kalbimle inanıyorum. Sıra arkadaşımızla kulaklığımızı paylaşmak... Ne güzel ifade ettiniz. Türkülerle iç içe büyüyen bir çocuk olduğum için müziğin insana nasıl derinden tesir ettiğini çok iyi biliyorum. İstedim ki kitaplarımı okuyan okurlarım orada yazdığım satırları şarkılarla pekiştirsinler. Hissettiğim duygular daha iyi aktarılsın. Hepimizin evinde aynı notalar yankılansın. Kitaplar bitse de o şarkılar hep akılda kalsın. Eski zamanlara göre insan ilişkileri çok daha mesafeli, kabul ediyorum. Yoğun çalışma temposu, farklı hayat telaşları, sokak kültüründen büyük sitelere geçiş, bazı değerlerin artık pek de önemsenmiyor oluşu... Birçok faktör etkili oldu aslında. Fakat ben o eski komşuluk ilişkilerini yeniden canlandırabileceğimize inanıyorum. Yeter ki sımsıcak bağlar kurmak isteyelim, yeter ki bunun için gayret edelim. Hikayelerimiz benzemese de kendime en yakın bulduğum karakter Azize. Onun bölümlerini yazarken bazen çok gülüyorum bazen de epey hüzünleniyorum. Hatta ağladığım oluyor. Bir annenin çocuklarına yetebilme çabası, yoksulluğa rağmen onları mutlu edecek bir şeyler bulmaya çalışması, gönlünün bu kadar zengin oluşu ve zaman zaman hissettiği çaresizlik çok duygulandırıyor beni. Oğlum kolik bir bebekken kitap yazmaya başladım. Bulabildiğim ufacık bir boşlukta bazen telefonumun notlar bölümüne bazen de minik bir kağıdın köşesine hemen birkaç cümle yazardım. Bu yüzden farklı koşullarda yazı yazabilmek konusunda epey iyiyimdir 🙂 Herhangi bir ritüelim yok. Fakat disiplinli bir yazar olduğumu söyleyebilirim. Tıpkı bir mesai gibi, her gün muhakkak belirli bir süreyi yazmaya ayırıyorum. Ben de Esra ile aynı yarayı taşıyorum benzeri yorumlar beni çok duygulandırıyor. Kitaplarımı evine misafir eden, yazdığım cümlelere kalbinde yer açan tüm okurlarıma çok teşekkür ederim. Dilerim daha nice kitaplar vesilesiyle buluşmak, kalpten kalbe köprüler kurmak nasip olur. - DAFA FAZLA - İrem Yaşar ile Her Şey Eksik Her Şey Tamam röportajı... - Daha fazla kültür sanat haberleri için...


Anlattıkları ve paylaştıklarıyla kalplere dokunan İrem Yaşar'ın yeni kitabı Her Şey Eksik Her Şey Tamam okurlarıyla buluşmaya devam ediyor. Yayımlandığı günden bugüne okurların ilgisini gören ve hızlıca yeni baskı yapan kitapla, hepimizin burnunda tüten o nostaljik günlerin sıcak komşuluk ortamına yolculuğa çıkıyoruz. Biz de bu vesileyle İrem Yaşar ile buluştuk ve yeni heyecanına ortak olduk. - İrem Hanım hoş geldiniz, yeni kitabınız hayırlı uğurlu olsun. Neler hissediyorsunuz? Merhaba, çok teşekkür ederim. Kalbime bir musluk takıp hislerimi damla damla akıtarak yazdığım Her Şey Eksik Her Şey Tamam nihayet okurlarıyla buluştuğu için çok mutluyum. Gelen her güzel tepkiyi, yazılan her değerlendirmeyi, paylaşılan her alıntıyı okuduğumda yüzümü kocaman bir tebessüm kaplıyor. Tarifsiz hislerle doluyum. - Her Şey Eksik Her Şey Tamam çok dokunaklı bir isim. Tam da günümüzü tarif ediyor değil mi? İsmin hikayesini anlatır mısınız biraz? Hayat yolculuğunda hepimizin yorulduğu, zorlandığı, yaralar aldığı ve eksildiği zamanlar oluyor. Nazenin Sokak'ta yaşayan insanlar tüm bu eksik yanları birbirlerine destek olarak, zorluklarda el uzatarak ve umut etmekten hiç vazgeçmeyerek tamamlıyorlar. Kitabımın ismi işte buradan geliyor. - Bu kitabı yazarken kendinize, kaleminize ya da hayata dair daha önce fark etmediğiniz ya da yeni keşfettiğiniz bir şey oldu mu? İlk kitabımda kendi hayatımdan kesitlere yer vermiştim. Anlattığım şeylerin tamamı yaşadıklarımdı yani. Her Şey Eksik Her Şey Tamam'ı yazma sürecimde kurgu üzerine çalışmayı çok sevdiğimi fark ettim. Bir de eskiye duyduğum özlemi... Çocukluk yıllarımda doya doya yaşadığım o sımsıcak komşuluk ilişkilerini çok özlemişim. Nazenin Sokak'ı anlatırken o yıllara gidip gelmek, annem ekmeğimin üzerine tereyağı sürmüş de üzerine toz şeker serpiştiriyormuş gibi hissetmek benim için eşsiz bir deneyimdi. - Aslında mimarsınız fakat sizi yakından takip ettiğimizde mesleğinizi tam zamanlı icra etmediğinizi görüyoruz. Nasıl oldu mimarlıktan yazarlığa geçiş ya da bir arada devam etmeleri? Oğlumu beklerken riskli bir gebelik süreci geçirdim. Bu süreçte aktif çalışma hayatıma ara vermek zorunda kaldım. Sonrasındaysa özel sektöre geri dönmemeyi ve Ali'nin her anında yanında olabilmeyi tercih ettim. Yazıya merakım, edebiyata ilgim okul yıllarından beri vardı. Evde olduğum, içime döndüğüm bu dönem kalemimin ucunu açmama vesile oldu. Hem mimarlığı hem de yazarlığı gerçekten çok seviyorum. İki alan birbirini besliyor ve ikisi de bana kendimi çok iyi hissettiriyor. - Sizi takip eden insanlarla aranızda çok samimi bir bağ var. Sosyal medyayı hayatınızın neresine koyuyorsunuz? Sosyal medya evimin bir odası gibi. Bu odada insanlarla bir araya gelmek, onlara bir fincan muhabbet ikram etmek beni çok mutlu ediyor. Nerede, hangi mecrada bulunursam bulunayım, şeffaf olmayı ve doğal davranmayı çok seviyorum. Sanırım bu yüzden insanlarla böyle güzel gönül bağları kurabildik. Yaklaşık altı senedir İnstagram'da içerik üretiyor, farklı konularda yazılar yazıyorum. Bu süre zarfında beni takip eden insanlar için hiçbir zaman 'takipçim' kelimesini kullanmadım. Onlar benim kalp komşularım. Hepsine çok değer veriyorum. - Her Şey Eksik Her Şey Tamam ikinci kitabınız ve roman türünde. Bu hikayeyi kaleme almanızın ve roman türünde yazmanın ilhamı nereden geldi? Eksikliğini hissettiğimiz parçaları hep birlikte tamamlayalım istedim belki de... Özlediğimiz güzellikleri birlikte anımsayalım istedim. Nazenin Sokak'ta geçen her hikaye birilerinin kalbine şifa olsun istedim. Sandıklar açılsın, buralar biraz naftalin koksun istedim. - Hem anlattığınız hikayede hem de kendi yaşamınızda oldukça sade olmaya özen gösteriyorsunuz. Bize biraz anlatır mısınız, bu sadeliği hayata adapte etmek nasıl mümkün? Sadeliği zihnen benimsemek çok ama çok önemli. Sade bir hayatın temelini ancak bu sayede sapasağlam atacağımızı düşünebiliriz. Kendi içime dönüp baktığım zaman az ama öz olmayı, hiçbir hissi uç noktada yaşamamayı, gereksiz detaylarda boğulmamayı tercih ettiğimi görüyorum. Bu tercihler evvela evime, eşyalarıma, ardından yazdığım yazılar da dahil olmak üzere hayatımın her alanına yansıyor. - Özellikle çağımızın dayattığı hız ve teknolojik gelişmeler biri birbirimizle sohbet etmez hale getirdi, komşuluk çok özlediğimiz bir değer oldu. Kitabınızda ise komşuluğun son derece zarif ve sıcacık halini görüyoruz. Anlattığınız Nazenin Sokak'a rastlamak gerçekten mümkün mü? - Küçük bir oğlunuz var. Hem yazarlık hem annelik bir arada nasıl ilerliyor? - Okurlarınıza neler söylemek istersiniz? Beni bir an olsun yalnız bırakmadıkları ve attığım her adımda sırtıma pıt pıtladıkları için çok teşekkür ederim. Dilerim daha nice kitaplar sayesinde buluşur, sımsıkı kucaklaşırız.


Daha çok piyano ile yorumladığı bestelerine aşina olduğumuz İrfan Güney, bu kez farklı ve daha hareketli bir şarkı sunuyor. Güney, yeni şarkısı Kıra Dökeyi yine On Air Music Co. markasıyla yayımladı. Yol project grubundan Orçun ve Zeki Açabey'in katkı sağladığı şarkının düzenlemesi yılların müzik insanı duayen Turhan Yükseler tarafından gerçekleştirilmiş. YAŞAMA SANATI, yıllardan beri verdiğim ve öğrencilerimin çok sevdiği alan dışı seçmeli bir dersti. Üniversite genelinde her fakülte öğrencisinin ilgi göstererek seçtiği bu derste insan olabilmenin evrensel değerlerini, ahlaki, vicdani ve milli değerlerin bir toplumu bir arada tutabilen en önemli değerler olduğunu, dünyaya gelirken insanların seçme şansı olmayan cinsiyet, dil, din, ırk, millet gibi kavramlar üzerinden yaratılan kin ve nefretin insan olabilmenin değerleriyle bağdaşmadığını, sevgi, hoşgörü ve saygının önemini bu değerlere sahip çıkarak, zorluklarla dolu hayatta kimseyi kırmadan, dökmeden eğilmeden, bükülmeden, başkalarının hayatlarına dokunup fayda sağlayarak, onurlu bir şekilde yaşayabilmenin bir sanat olduğunu anlatıyordum. Çünkü bu değerlere sahip çıkarak onurlu bir şekilde yaşayabilmenin çocuklarımıza bırakabileceğimiz en büyük miras olduğuna inanıyorum. Eşim, çocukluk arkadaşım ve ilkokuldan beri de sınıf arkadaşım. Bir gün bana Senin şarkıların hep romantik hareketli bir şey yap da torunumla karşılıklı oynayabilelim dedi. Basit akılda kalıcı YAŞAMA SANATI dersime de atıfta bulunacak sözlerle 9/8 ritminde bu şarkıyı besteledim. Anneler, babalar, anneanneler, dedeler, gelecek nesiller şu kısacık hayatta sevmeyi ön planda başkalarını tutarak kırmadan dökmeden yaşamayı bilsin, sonradan pişman olacağı öfkenin esiri olmasın dilekleriyle yayımlanan Kıra Dökeyi dijital platformlardan dinleyebilirsiniz.


Türkiye İş Bankası Müzesi koleksiyonunda yer alan İş Bankası kumbarası ile ilgili fotoğraf, belge, afiş ve objeler bir araya getirilerek Evinizin Kasası İş Bankası Kumbarası başlıklı sanal bir sergi oluşturuldu. Özel bir altyapı kullanılarak hazırlanan Evinizin Kasası İş Bankası Kumbarası sergisi, dijital ortamda Türkiye İş Bankası Müzesi içerisinde modellenerek tasarlandı. Nesilden nesile para biriktirme alışkanlığını kazandıran kumbaranın serüveni 3 Ağustos tarihinden itibaren www. issanat. com. tr adresinden çevrim içi olarak gezilebilir. Türkiye'de ilk kez Türkiye İş Bankası tarafından 1928 yılında dağıtılmaya başlanan kumbaranın hikayesinin anlatıldığı sanal sergide izleyiciler teknolojinin desteğiyle nostaljik bir yolculuğa çıkıyor. Tetrazon Yapı İşleri ve Prodüksiyon tarafından tasarlanan Evinizin Kasası İş Bankası Kumbarası başlıklı sanal sergi; İş Bankası Kumbaraları, Tasarrufu Teşvik İkramiyeleri, Kumbara Reklamları, Dış Mekan Reklamları, Kumbara ve Çocuk, Sergilerde Kumbara ve Dijital Kumbara başlıklarını taşıyan 7 bölümden oluşuyor. 360 sanal tur özelliği ile gezilebilen sergi mekanlarında metinleri dinlemek, videoları izlemek, dergi okuyabilmek ve yapboz gibi oyunlar oynayabilmek mümkün. Evinizin Kasası İş Bankası Kumbarası, dönemin fotoğrafları ve animasyonlar eşliğinde ziyaretçileri 25 Aralık 1929'da Türkiye İş Bankası'nın İstanbul Şubesi'nde gerçekleşen ilk Milli Tasarruf Günü kutlamasına götürüyor. Tasarrufu Teşvik İkramiyeleri, kumbara hesaplarının çoğalması için başlatılan ikramiye kampanyası kapsamında ülkenin dört bir yanından ikramiye kazanan minik talihlilerin yaşam öykülerine tanıklık etme imkanı sağlıyor. Kumbara Reklamları, Türkiye reklamcılık tarihinde önemli bir yeri olan kumbara kampanyası için dönemin önde gelen grafiker ve ressamlarının hazırladığı ilan, kartpostal ve reklam çalışmalarından oluşuyor. Dış Mekan Reklamları, İş Bankası kumbaralarının stat, tramvay, iskele gibi açık hava reklamcılığının önemli örneklerine ve ikonik kumbara saatlerin ortaya çıkış hikayesine yer veriyor. Kumbara ve Çocuk, 1931 yılında çocuklar için yayımlanmaya başlayan ve bugün hayatını dijital platformdaki www. kumbaradergisi. com adresi üzerinden sürdüren İş Kumbarası dergisini, klasik çelik kumbaranın yanı sıra farklı renk ve biçimlerdeki İş Bankası kumbaralarını inceleme fırsatı tanıyor. Sergilerde Kumbara bölümünde 1930'lu yıllarda Banka'nın Ankara ve İzmir'de katıldığı yerli malı ve sanayi sergilerinden görseller yer alıyor. 2017 yılında çocukların ve gençlerin dijital olarak da para biriktirmesine olanak sağlamak üzere geliştirilen yeni nesil kumbaranın doğuşunun anlatıldığı Dijital Kumbara ise Evinizin Kasası İş Bankası Kumbarası başlıklı dijital serginin son bölümünü oluşturuyor.


İş Sanat, caz perdesini besteci ve piyanist Omar Sosa, trompetçi Paolo Fresu ve perküsyonist Trilok Gurtu'nun bir araya gelmesiyle açıyor. Hafızalardan kolay kolay silinmeyecek bir performansa imza atacak olacak caz triosunu, 17 Aralık Salı akşamı 20.30'da İş Kuleleri Salonu'nda dinleyebilirsiniz. Müziklerinin köklerini uyum, ritim, neşe, karmaşa, özgürlük ve fikir birliği olarak tanımlayan piyanist Omar Sosa, hem solo hem de tanınmış birçok caz sanatçısı ile birlikte albüm yaptı. Dünyanın dört bir yanında verdiği konserler ve canlı performanslar onu 3 kez Grammy adaylığına taşıdı. Dünya müziği, free jazz ve avant-garde türlerinde birçok projede yer alan ve 25'i aşkın albüm kaydı bulunan piyanist Omar Sosa'nın yolu 2012 yılında, Miles Davis'i idol olarak benimsemiş trompetçi Paolo Fresu ile kesişti. 300'ü aşkın albüm kaydında yer alan Fresu ile Sosa'nın işbirliğinden ilk albümleri Lara doğdu. Kısa zamanda Avrupa'nın en sevilen grupları arasına girmeyi başaran müzisyenler, birlikte çalmaya başladıktan 4 yıl sonra 2. albümleri Eros'u piyasaya sürdü. Enstrümanları ile adeta bir bütün oluşturan Omar Sosa ve Paolo Fresu'ya Trilok Gurtu'nun da katılmasıyla ortaya yenilikçi ve aynı zamanda geleneksel bir duruşu olan özgün bir müzik çıktı. Gary Moore, Joe Zawinul, John McLaughlin, Bill Laswell, ve Robert Miles gibi yetenekli müzisyenlerle çalışmış olan Gurtu, aralarında İsmet Sıral, Okay Temiz, Zara, Mercan Dede, Kudsi Ergüner, Sertab Erener ve Taksim Trio'nun yer aldığı Türk müzisyenlerle de ortak projelere imza atan bir isim.


İş Sanat'ın çevrimiçi nisan programı, ayın ilk günü yayınlanacak olan Camerata Saygun konseriyle başlıyor. İlk Türk operası Özsoyun bestecisi değerli müzik insanı Prof. A. Adnan Saygun'un adını taşıyan klasik müzik topluluğu Camerata Saygun, keman sanatçısı Prof. Nuri İyicil tarafından 2005 yılında kuruldu. Kendi yetiştirdiği öğrencilerle Camerata Saygun'u kuran Prof. Nuri İyicil, Adnan Saygun Oda Konçertosu'nun seslendirilişini yönettiği ilk konserden kısa bir süre sonra yaşamını kaybetti. Prestijli salonlarda konserler veren Camerata Saygun, her biri kendi alanında virtüöz olan müzisyenlerle hem ismini taşıdıkları Adnan Saygun'un hem de onlara bu ismi veren kurucuları Prof. Nuri İyicil'in anılarını başarıyla yaşatmaya devam ediyor. Başkemancılığını Mehmet Yasemin'in üstlendiği topluluk, Edward Grieg, Antonin Dvorak, Edward Elgar ve Alexander Borodin'in eserlerinden oluşan romantik dönem repertuvarıyla İş Sanat'a ilk kez konuk olacak. Konser, ilk gösteriminin yapılacağı 1 Nisan 2021 Perşembe günü saat 20.30'dan itibaren sezon sonuna kadar İş Sanat'ın YouTube kanalından ve internet sitesinden izlenebilecek.