Macar Kültür Merkezi, Orient-Institut Istanbul ve Sabahattin Zaim Üniversitesi, dünyaca ünlü Macar besteci Franz Liszt ve Osmanlı saray müzisyeni Geza Hegyei'ni anmak için bir dizi etkinlik düzenliyor. Haziran ayına yayılan konferanslar, konserler, kitap tanıtımı ve sergiden oluşan etkinlikler, restorasyonu yeni tamamlanan Orient-Institut'ün Galata'daki Kulüp Teutonia binasında gerçekleşiyor. Liszt Enstitüsü Macar Kültür Merkezi İstanbul, Orient-Institut Istanbul ve İstanbul Sabahattin Zaim Üniversitesi Macar piyanist, besteci ve orkestra şefi Franz Liszt'in Osmanlı İmaparatorluğu'na 176 yıl önce yaptığı ziyaretin ve verdiği konserlerin yarattığı etkiyi Franz Liszt'in İzinde başlığı altında bir dizi etkinlikle anıyor. Etkinliklerin ilki 10 Haziran Cumartesi 2023 tarihinde, Dr. Richard Wittmann'ın Kulüp Teutonia'nın Osmanlı'nın son döneminin kültürel ortamında sahip olduğu önemi hakkındaki konuşmasıyla başlıyor. Bunu, Prof. Dr. Evren Kutlay ve Dr. Gabor Fodor Osmanlı Sarayı'nda Bir Macar Piyanist: Geza Hegyei başlıklı konuşması takip ediyor. Liszt, Osmanlı'daki Batı Müziği'nin kurulduğu ilk yıllardan itibaren ilgi duyduğu İstanbul'a, 1847 yazında Sultan Abdülmecid'in huzurunda konser vermek üzere geldi. İstanbul'da beş hafta kalarak halka açık konserler veren Liszt, Avrupalı sanatçıların İstanbul'daki müzik hayatına bu konserlerle ilgi ve merakını uyandırdı. Hakkında çıkan haberler çağdaşları ile kendisinden sonra gelen meslektaşları için Osmanlı kültür-sanat ortamını tanıtıcı ve bilgilendirici oldu. Bu efsanevi Macar müzisyenin Osmanlı'yla temasları uzun soluklu oldu. Onun ardından bu topraklara gelip yerleşen müzisyenlerin müzik kurumlarında aldıkları görevler, yetiştirdikleri öğrenciler, icra ettikleri repertuar ve besteleri gibi unsurlar köklü hale geldi. Bu durum, Cumhuriyet döneminde devam eden bir ekole dönüştü. Liszt'in ekolünü takip eden, onun İstanbul'daki temsilcilerinden biri haline dönüşen kişi ise, öğrencisi ve Osmanlı Saray müzisyeni Geza Hegyei oldu. Osmanlı Sarayı'nda Bir Macar Piyanist: Geza Hegyei başlıklı kitap tarihsel bir perspektiften müzisyenin Osmanlı'dan Cumhuriyet'e sunduklarını tarif ederken aynı zamanda önemli bir döneme tanıklık ediyor. Kitap, Hegyei'nin İstanbul'a gelişine ve kariyerini İstanbul'da sürdürme seçimine ilham kaynağı oluşunu, onun çalışmalarıyla, yetiştirdiği öğrencilerle İstanbul'da nesiller boyu sürecek Liszt ekolünün temsilini işler. Kitabın amacı, Hegyei'nin biyografisini detaylarıyla çözümlerken tarihin bir kesitinin gölgede kalmış yanlarını onun şahsında edinilen verilerin analiziyle aydınlatmak. Alman veya Almanca konuşulan ülkelerden gelerek İstanbul'a yerleşenler tarafından, sosyal ve kültürel yaşantılarını örgütlemek ve Alman kültürünü muhafaza etmek üzere 1847 yılında kurulan Kulüp Teutonia, günümüzde İstanbul'daki Alman kolonisinin halen faaliyette olan en eski derneği olma özelliğini taşıyor. Kulüp Teutonia'nın sahnesi ise, 1880'lerden 1930'lara kadar şehrin en önemli kültürel mekanlarından birisiydi. İstanbul'daki sanat kariyeri Kulüp Teutonia sahnesinde başlayan Hegyei'nin bu binada anmak ve 2013 yılından bu yana restorasyon çalışmaları yürütülen binayı bu etkinlikle açmak ayrı bir önem taşıyor. Kulübün konser salonuna Macar Kültür Merkezi Müdürü Gabor Fodor ve Kulüp Teutonia Derneği Başkanı Erald Pauw, Hegyei adına hazırlanmış özel plaketin ve tüm hayatını tarif eden serginin açılışını gerçekleştiriyorlar. Günün son etkinliğinde ise Macaristan'ın önde gelen ve birçok ödül sahibi piyanisti Janos Balazs, Hegyei ve bir diğer Macar müzisyen György Cziffra anısına konser veriyor. Balazs konserde, Hegyei'nin Gazi Mustafa Kemal Paşa'ya adadığı marşını piyanoda seslendiriyor. 12 Haziran Pazartesi 2023 tarihinde 19:00'da, bir diğer Osmanlı Sarayı müzisyeni Alman Paul Lange Bey üzerine Prof. Dr. Evren Kutlay konuşma yapıyor, sonrasında ise piyano başına geçip müzisyenin eserlerini seslendiriyor. Kendisine kemanda Audrey Wozniak eşlik ediyor. 14 Haziran Çarşamba 2023 tarihinde 19:00'da, Prof. Dr. Evren Kutlay ve Dr. Gabor Fodor ortaklığında hazırlanan Osmanlı Sarayı'nda Bir Macar Piyanist: Geza Hegyei başlıklı kitabın tanıtımı gerçekleşiyor. Tanıtımı, Kutlay'ın piyanoda, Dr. Banu Aşan'ın kemada ve Seren Karabey'in çelloda yer aldığı trio, başta Hegyei olmak üzere dönemin müzisyenlerinden eserler seslendiriyor. Dizinin son etkinliği ise 21 Haziran Çarşamba 2023 tarihinde 20:00'da, Fransa'da bulunan Müzikoloji Araştırmaları Enstitüsü'nden Dr. Nicolas Dufetel, Liszt İstanbul'da (1847): Avrupa ve Türkiye Arasında Müzikte Çingeneler, Kürselleşme ve Jeopolitik başlıklı sunumunu gerçekleştiriyor. Sunumu, dünyaca ünlü Türk piyanist Gülsin Onay'ın, Bartok, Liszt ve Saygun'dan seçtiği eserleri piyanoda seslendireceği konser ile tamamlanıyor. Tüm etkinliklere ev sahipliği yapan Orient-Institut Istanbul, restorasyonu tamamlanan Kulüp Teutonia binasında hizmet vermeye hazırlanıyor. Max Weber Vakfı'nın bir enstitüsü olan Orient-Institut Istanbul, Türkoloji ve bölgesel araştırmalar konularında faaliyet gösteren bir araştırma enstitüsüdür. Enstitü, Türk ve uluslararası bilim insanlarıyla yakın işbirliği içinde çok sayıda farklı araştırma alanına yönelik çalışmalar yürütür. Enstitü aynı zamanda Almanya ve Türkiye arasında bilimsel alışveriş konusunda etkindir. Etkinlikler hakkında detaylı bilgi ve kayıt için www. oiist. org adresi ziyaret edilebilinir.


Kişisel gelişim alanında 69 eseri bulunan ve kitapları 73 dile çevrilen tek Türk yazarı olan Akif Manaf, Ülke TV'de yayınlanan Emel Aktan ile Önce Sağlık programının konuğu oldu. Manaf'ın kitaplarının editörlüğünü üstlenen Merve Tanrıverdi'nin de katıldığı önce sağlık programının ana gündemi, dünyaca ünlü yazar Akif Manaf'ın son çıkan kitabı Çocuk Psikolojisi üzerineydi. Yazar Akif Manaf, çocukluk travmalarının neler olduğunu ise şu sözlerle anlattı: İlk travmamız, doğum travması. Bu konuyu ilk defa bu kitapta anlatıyorum. Bebek 9 ay rahime alışmış, sıcacık, güvenilir bir yer. Güzel bir yerde, yuva gibi, orada büyümüş 9 ay ve birden bire dışarı atılmaya başlıyor ve o yüzden de bebek buna direniyor. Yuva gibi bir yerde bulunuyor ve çıkmak istemiyor. Bilim adamları bebeklerin rahimde dönme nedenlerini tam da keşfetmemiş. Burada ilk defa açıklıyoruz. Neden bazen bebek rahimde dönüyor. Bunun nedeni bebeğin çıkmak istememesi ve korkması. Birden bire 9 ay alıştığı yerden dışarı atılıyor. Direniyor, bazen de dönüyor. Anne ıkınıyor çıksın, çünkü çıkma zamanı gelmiş, bebek direniyor çıkmasın. Bu mücadelede bebek büyük bir travma yaşıyor. Artı dışarı çıkar çıkmaz dışarısı soğuk, bebeğin cildi ise çok hassas. Oda sıcaklığı bile ona Antarktika soğuğu gibi geliyor. Soğuk bir ortam, dev gibi canlı varlıklar dolaşıyor etrafında, onları tam da göremiyor, anlamıyor. O yüzden bebek dışarı çıkar çıkmaz bir çığlık atıyor. Doğum çığlığı. Bu sevinç çığlığı değil. Nereye düştüm korkusuyla çığlık atıyor, ağlıyor. İşte ilk yaşadığı travma budur. Onun istenmemesi ve yabancı bir ortama girmesi derin bir etki yaratıyor. Bilinçaltını etkiliyor. Her Gerçek Dışı Yanıt Çocukta Bir Travmaya Neden Oluyor! Dünyaca ünlü yazar Akif Manaf Çocuk Psikolojisi kitabının herkes için bir başucu kitabı olduğuna vurgu yaparak, çocuklarını öz doğalarına uygun yetiştirmek ve kendi çocukluk travmalarını aşmak isteyen herkesin bu kitabı okuyarak tüm sorularına cevap bulacağının altını çizdi. Kendi travmalarimi gördüm. Tekrar tekrar okunacak bir kitap. Herkese tavsiyem bir an önce okumaları olacaktır.


Piyanist Anna Fedorova ve Amerikalı eşi kontrbasçı Nicholas Schwartz 15 Mayıs'ta Avusturya Kültür Ofisi'nde verecekleri Türkiye'deki ilk resmi Ukrayna'ya Barış konseri ile İstanbul'a damga vuracak. Dünyanın en iyi on kadın piyanistinden biri kabul edilen ve Youtube'da 35.000.000 izlenme ile rekor sahibi Ukraynalı piyanist Anna Fedorova Mayıs ayında iki konser vermek için ilk defa Türkiye'ye geliyor. Anna Fedorova ve Nicholas Schwartz ikilisi Süreyya Operası ve Avusturya Kültür Ofisi salonlarında verecekleri iki konserle İstanbullu klasik müzikseverlerle buluşacak. 15 Mayıs'ta gerçekleşecek Ukrayna'ya Destek konseri Avusturya Ankara Büyükelçiliği ve İstanbul Başkonsolosluğu himayesinde, ACF & Kam Management organizasyonuyla, ACF yöneticisi Silvia Neurieter'in ev sahipliğinde Ukrayna İstanbul Başkonsolosluğu ve Hollanda İstanbul Başkonsolosluğu'nun da katılımlarıyla hem Ukrayna'da süren savaşa dikkat çekmek hem de bir barış çağrısı olarak gerçekleştirilecek. Anna Fedorova Ukrayna'da savaşın patlak verdiği ilk günden itibaren, Avrupa genelinde yaptığı yirmiyi aşkın yardım konserinden topladığı 600.000 Euro'yu anavatanı Ukrayna'daki savaş mağdurlarını desteklemek adına bağışlamış örnek bir sanatçı. ACF çatısı altında gerçekleşecek bu denli önemli bir konsere Avusturya Ankara Büyükelçisi Dr. Johannes WIMMER ve Ankara Kültür Ataşesi, Avusturya İstanbul Başkonsolosu Josef Saiger, Ukrayna'nın İstanbul Başkonsolosu Roman Nedilskıy ve Hollanda İstanbul Başkonsolosu Bart Van Bolhuis'ın katılacak olmasının yanı sıra davetlerin arasında İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu, Kadıköy Belediye Başkanı Dara Şendil Odabaşı, İstanbul'da bulunan savaş karşıtı ülkelerin başkonsolosları, İstanbul iş ve cemiyet hayatından ünlü konuklar, ünlü gazeteci köşe yazarları ve tanınmış simalar davetli olacak. Bu etkinliğe katılmak isteyen klasikmüzikseverler, sınırlı sayıda açılacak misafir kontenjanı için https://www. eventbrite. at/o/austrian-cultural-forum-istanbul-17564754592 linkinden yapılacak duyuruları takip etmeleri gerekmektedir.


Laleden ve Gülden yapılan kağıtlar, Türk Süsleme Sanatçısı Atilla Can için özel olarak hazırlandı. -Bize biraz kendinizden bahseder misiniz? Görevi gereği Türkiye'yi arşınlamış bir babanın, 1969 yılında dünyaya gelen üçüncü evladıyım. Bu arşınlamalarda; anılarımı, çocukluk arkadaşlarımı farklı farklı şehirlerde bırakarak eğitim hayatımı tamamladım. Sanata düşkünlüğüm çocukluk yaşlarımdan itibaren başladı. Hayatım boyunca; sanatın, yaratıcılığın ve hayal gücünün özgür irade ile oluşacağına ve bu hayatta bulunmamızın mutlak bir maksadı olduğuna inananlardan oldum. Yaşamda; hoşgörü, tevazunün ve tutarlılığın vazgeçilmezliğini ilke edinmeye çalışan biriyim. Ebru sanatına değer ve yenilikler katmak için birçok yurt dışı-yurt içi sergi, organizasyon ve sosyal sorumluluk projelerinde yer aldım. T. C. Kültür Bakanlığı Türk Süsleme Sanatları Sanatçısıyım ve iyi bir kültür elçisi, kültür miras taşıyıcısı olma çabasındayım 27 yıllık hekimlik hayatım var. Evli ve bir kız çocuk babasıyım. -Kağıdın ebru sanatı için öneminden bahseder misiniz? Kağıt, sadece ebru sanatı için değil, insanlık tarihi için çok büyük önem taşımış. Kağıt ile bilginin taşınması ve korunması kolaylaşmış. Ebru tanımlaması yapılırken Türk Kağıt Süsleme Sanatı olarak adlandırılır. Zaten Avrupalı Ebruyu 'Türk Kağıdı' veya 'Türk Mermer Kağıdı' diye bilir. Yani, Ebru ve kağıt ayrılmaz ikilidir ve kağıt ebrunun kalbidir diyebiliriz. Kağıt bizim nazarımızda büyük önem arz ettiğinden, ebru sanatında kullandığımız kağıtların uzun yıllar dayanıklı kalabilmesini isteriz ve kağıtlarımızı özenle seçerek alırız. Bu nedenledir ki ebru sanatında uzun ömürlü olsun diye; kağıdın asit içermemesine, suya, ebru boyalarına, ışığa ve rutubete dayanıklı olmasına, kalitesine özen gösteririz. Ayrıca bir ebru sanatçısı, ebru teknesinin yüzeyini tozlardan korumak için tekne yüzeyine kağıt serdiği gibi, ebru yaparken kullandığı bizlerin üzerindeki boyaları temizlemek için de kağıt kullanır. Nihayetinde su üzerindeki desenin de ebedi istirahatgahı yine kağıdın yüzeyidir. Yani ebrucunun olmazsa olmazıdır kağıt. Kağıdın önemli olduğunu addetmek, kağıda hürmet etmek, kıymet vermek bir ustanın öğrencisine bıraktığı en önemli vasiyeti ve miraslardandır. Halen günümüzde hattatlar, hat yazarken yanlış yazdığı, kazıntı ile yıpranmış, deforme olmuş kağıtlarını, yazılana ve yazdırana hürmetten dolayı çöpe atmazlar. Onu bir kap içinde yakarlar, yine bu küllere basılmasın diye mezarlıklara serperler. Ocak 1555, Ocak 2019 hala değişen hiçbir şey yok. Geleneksel kültürümüz her daim kağıda saygı, kağıda hürmet ile doludur. Biz kültürel miras taşıyıcıları içinde kağıt vazgeçilmezimiz ve baş tacımızdır. En çok ebrucuların kağıda hürmet etmesi, kıymet vermesi gerekir. Çünkü birçok sanat grubuna göre bir ebrucu, kağıt ile en çok meşgul olan, kağıdı en çok tüketen sanat mensubudur. -Ebru sanatında kağıdın korunması, dayanıklı hale gelmesi için işlemler yapıyor musunuz? Kağıt bitkiden imal ediliyor. Dolayısı ile kırılgan ve naif bir madde. Nem, küf ve saklama koşulları, kırışma, yıpranma, aşırı sıcağa ve ışığa maruz kalması kağıda zarar verdiği gibi, kağıt kurtları ve böcekler de kağıt hasarında önemli bir yere sahip. Bu nedenle de, ebrularımızı yaptığımız boyalara da, ebruda kullandığımız kağıtlara da azami dikkat etmeye çalışıyoruz. Tüm ebrularımı değil ama kıymet verdiğim ebrularımı korumaya çalışıyorum. Bu koruma yöntemlerinden biri aharlama. Aharlama, kağıdın direncini ve saklama süresini arttırıyor. Aharlamayı iki kademede yapıyorum. Muhallebi aharı ve yumurta aharı. Buğday nişastasını muhallebi kıvamına getirip kağıda örtücü ince bir kat olarak sürüyorum. Buna muhallebi aharı diyoruz. Muhallebi sürülmüş kağıdı bir iki hafta gölge ve serin ortamda kuruduktan sonra, bu kez de kağıdın üzerine tavuk yumurtası veya ördek yumurtası akından elde edilen sıvıyı sürüp, yumurta aharı ile işlemi tamamlıyorum. Söylenen bu işlemin, kağıdı 1000 yıla kadar ömrünü arttırdığı. Yine koruma maksatlı, bazı ebrularımın arkasına da Ya Kebikeç yazıyorum. Kağıdın en büyük düşmanlarından biri de böcekler ve kağıt kurtlarıdır. Nişasta ve yumurta sürülmüş selüloz hammaddeli kağıtlar, haliyle böceklerin ve kurtların iştahla yediği gıdalar haline dönüşüyor. Gerçi buna önlem için, böcekler ve kurtçuklar yemesin, yendiğinde acımtrak bir tat olsun diye ahar hazırlarken bir miktar şapı ahar karışımına koyuyorum ve kağıdı korumaya çalışıyorum. Ama bu ne kadar etkili bilmiyorum, zaman gösterecek. Diğer koruma yöntemim, eğer bulabilirsem düğün çiçeğini ezip suyunu çıkartıyorum. Bu ezilmiş ve süzülmüş sudan birkaç damlayı ebru suyuma karıştırıyorum. Düğün çiçeği çok zehirli bir bitki. Böcekler, hissiyattan mı yoksa geçmiş tecrübelerinden mi bilinmez ama düğün çiçeğini yemiyor ve kokusundan kaçıyor. Ebrulu kağıtlarıma, düğün çiçeği özü geçtiği için böcekler tarafından korunacağına inanıyorum. Ben bu yöntemleri tercih ederken, geçmişte bu tarz uygulamaların yanında farklı arayışlar içine girilmiş. Eski bir koruma yöntemi de, el yazması kitapların kapağına Ya Kebikeç diye bir kitap tılsımın yazılması hususu. Bu tılsım ile kitapların; böceklerden, kurtçuklardan, güvelerden korunacağına inanılırdı. O dönemlerde, tılsımlı olduğuna inanılan bu ismin, kitapları her türlü haşerattan koruyan efsane bir melek veya cin olduğu kabul edilirdi. Hattat kitaplara özenle Ya Kebikeç yazar, bir nevi bu yazıyla Ey kurtçuk, bu kitap sana ait değil. Bu kitap başkasının, başkasının malına zarar verme! diye böceği uyarırdı. Diğer bir inanış ise, Ya Kebikeçin böceklerin Şah'ının ismi olması. Böcek ya da kurtçuk kitabı yemeye geldiğinde kitabın üzerinde efendilerinin adını görünce Bu kitap efendimizin himayesinde diyerek, korkudan kaçtığı, uzaklaştığı yönündeydi. Bende sembolik olsun diye, bazı eserlerimin arkasına Ya Kebikeç yazıp, geçmişi yad ediyorum. -Ebru sanatında daha çok çiçeklerle karşılaşıyoruz. Ebru sanatı için çiçek önemli bir unsur. Sizin için hangi çiçekler mana yüklü ve daha değerli? Çiçeksiz bir yaşam, yaşam olmazdı sanırım. Kokular ve renklerden mahrum kalmanın, tezahürü bile kabul edilemez. Çiçekler ebru sanatının yaşam kaynağı. Su üzerinde birçok figür yapmamıza rağmen, ebruya en çok yakışan yine çiçeklerdir. Ebru sanatında birçok çiçek yapıyoruz. Yalnız bu sanatta lale ve Gülün bambaşka bir yeri var. Geçmiş yüzyıllarda da bu iki çiçeğe çok değer verilirdi. Çünkü geçmiş toplumlar, Allah'ı Lale ile Peygamberimizi de Gül ile özdeşleştirmiş. Yine tarihimizi incelediğinizde; edebi kaynaklarda, kilim, halı, tezhip, minyatür, çini gibi geleneksel sanatlarımızda, bu iki çiçek Allah ve Peygamberimizi simgelediği için ayrı bir yere sahiptir. Konuyu biraz açarsak, mazide Ebced hesabı denen bir hesaplama sistemi vardı. Ebced, Arap alfabesindeki ilk dört harfinin okunuşlarıyla türetilmiş kısaltma bir sözcüktür. Ebced'de her harfe bir sayı değeri verilmiştir. (ör. Elif 1, Ba 2, Cim 3, he 5, Lam 30 gibi) Ebced hesabı ilmi, alfabetik bir sayı sistemini kullanarak, kelime veya cümlelerin sayısal değerini hesaplama ve bunlardan anlamlar çıkartma işlemi. Ebced ilminde, cümlecik veya metinde bir şekilde gizli şifreleme olduğu düşünülür. Ebced'e örnek verecek olursak, Kur'an-ı Kerim'de İstanbul için Güzel Şehir manasında Beldetun Tayyibetun terkibi vardır ve ebced hesabı ile toplandığında (Be: 2 + lam: 30 + dal: 4 + te: 400 + tı: 9 + ye: 10 + be: 2 + te: 400 = 857) hicri 857 eder. Bu ise Miladi takvime göre 1453'tür. Bununla İstanbul'un Fethinin müjdelendiği inanışı vardır. Arapça, Lale ve Allah yazılışlarının ebced ilmi ile açıklamasına bakıldığında, Allah ismi arapça; elif, iki lam ve he harfleri ile yazılır. Bu harflerin Osmanlıda kullanılmış olan ebced hesabı ile sayı değeri 66'ya tekabül etmektedir. Lalenin de, iki lam, elif ve he harfleri ile yazılmasında, yine 66 sayısına ulaşılmaktadır. Lale ve Allah yazılımındaki sayısal değerlerin aynı olması, kültürümüzde Laleye farklı bakılmasına, değer verilmesine ve çok sevilmesine yol açmıştır. Yine geçmiş dönemlerde, gül çiçeğinin peygamberimizin terinden yaratıldığı ve peygamberimizin kokusunu arzu edenlerin gülleri koklaması söylenirdi. Anlayacağınız lale ve gül, diğer sanatlarımızda olduğu gibi, ebru sanatında da mana yüklü çiçekler arasında görüldüğü için, önemli addedilir. Bu düşüncelerden kaynaklı olacak ki, ebru sanatında Lale ve Gül yapmanın hazzı bambaşkadır. 'Bu fikir nasıl aklınıza geldi?' bana en sık sorulan sorulardandır. Akıl maddeyi, kalp manayı fetih içindir. Özel bir çabam yok ama ben kalbimle düşündüğüm için, yaptıklarımın mana yüklü olması çok doğal. Ben normal diyorum ama bu fikirlerim, yaptıklarım bazı insanlara tuhaf gelebiliyor. Yıllarca yaşamımı idame için aklımı kullanarak bilim ile uğraştım, yine yıllarca da kalbimi kullanarak sanatta manayı aradım. Bir ebrucu olarak; çiçek ve kağıt kalbimin en değerli yerinde mana kazanmış kavramlardan bazılarıdır. Ebru ne kağıtsız olur ne de çiçeksiz. Ebru, en güzel çiçekleri en güzel kağıtlara yapmak ve gelecek yüzyıllara solmadan taşımak ve hediye bırakmaktır. Bu, bir ebrucunun en büyük manevi hazlarındandır. Laleden kağıt yapılması fikrini size anlatayım. 18 Mart 2016 günü, Hollandalı Suminagashi Sanatçısı Elsje van der Ploeg'in anısına düzenlenen sergi için Hollanda daveti almıştım. Davete icabet etmeden önce, kıymetli dostum, Hollanda'da yaşayan Türk Sanatçımız Yusuf Beye, bir planlama yapıp Rotterdam'daki el yapımı kağıt atölyesine gitmek istediğimi söylemiştim. Planladığımız gibi oldu ve etkinlikten bir gün önce beraber kağıt atölyesine gittik. Marieke de Hoop, 35 yıldır el yapımı kağıt yapan çok kıymetli, Hollanda'lı bir kağıt ustasıdır. Aynı zamanda origami tiyatrosu adı altında güzel etkinliklere imza atan naif bir sanatçıdır. Marieke Hanım atölyesinde beni büyük incelikle misafir ederken aynı zamanda el yapımı kağıt ile ilgili açıklayıcı bilgilerden bahsetti. İlk kağıdın M. Ö. 2. yy'da Çinliler tarafından yapıldığını, ağaç kabuklarını, lifli bitkileri özlü ve yumuşak bir hamur haline gelinceye kadar ezip hamur elde edildiğini ve bu hamuru suya karıştırıp yoğun bir karışım elde edildiğini ve bu karışıma ebatları farklı farklı kalıp daldırılıp, belli miktarda hamurun kalıplar üzerinde kalmasını sağlayıp, süzüp kağıt elde edildiğini söyledi. Akabinde, kağıt yapımının aşamalarını, ayrıntıları ile birlikte atölyesinde bire bir göstererek, birlikte el yapımı kağıtlar yapmıştık. Dile kolay Marieke Hanım, 35 yıldan fazladır büyük bir aşkla el yapımı kağıt üretiyor ve bu kültürü yaşatmaya çalışıyor. O kadar farklı bitkilerden kağıt yapmış ki, şaşıp kaldım. Dokuları, renkleri farklı farklı kağıtlar. Arşivlediği, albüm haline getirdiği kağıtları bir taraftan bana gösteriyor bir taraftan da kağıtların hikayesini anlatıyordu. İnanın; günlerce, aylarca kağıtların hikayesini dinlemeye doyamazsınız. Bir ara yıpranmış bir kot pantolonu kağıt yaptığını bana gösterince şaşkınlığım hat safhaya çıktı. Binlerce kilometre yol yapmış Rotterdam'a gelmiştim. Şaşırma sırasının Marieke Hanım'a geldiğini hissederek, -Peki Marieke hanım siz hiç Laleden kağıt yaptınız mı? sorusunu yönelttim. Marieke hanım birden sustu, şaşkın bir şekilde yüzüme baktı, sonra gülümsedi. Bu nereden aklınıza geldi, hayır hiç yapmadım, bu çok güzel bir fikir demişti. Ben de Marieke Hanıma, lale bizim dünyada ki göçmen çiçeğimiz. Hem Türkiye'nin hem de Hollanda'nın sembolü. Sizler de tıpkı bizler gibi bu çiçeği çok seviyorsunuz ve kıymet veriyorsunuz. Aynı zamanda biz ebrucuların olmazsa olmaz çiçeklerindendir Lale. Benim için Laleden kağıt yapar mısınız? dediğimde, Marieke Hanımın heyecanlandığını hissettim. Bu konuşmayı yaparken henüz Laleler topraktan çıkmamış ve lale çılgınlığının üzerinden 379 yıl geçmişti. Ama bunca yıl geçmesine rağmen, lale çılgınlığının yaşandığı topraklarda olmamdan mı yoksa bu çiçeğin tılsımından mı bilinmez ama orada bu çılgın düşünce zihnime düşmüştü. Kendisinden, laleler çıkar çıkmaz; lalenin sapı, yaprağı ve çiçeğinden oluşan Lale kağıtları yapmasını istedim. Laleleri koparmaya kıyamadığım halde, Marieke Hanımı azmettirmiş, laleler çıkar çıkmaz, kucaklar dolusu laleyi koparmasını sağlamıştım. Marieke Hanım, atölyesine getirdiği kucaklar dolusu lalelere acımadan, yalvarmaları ve inlemeleri duymazlığa gelip, Laleleri bir güzel ahşap tokmakla dövmüş. Ta ki inlemelerin durduğu, ızdırap içindeki lalelerin dilsizleştiği ve seslerinin kesildiği ana kadar. Sonrasında kucaklar dolusu kardeş laleler, sonlarını kabul edercesine, birbirine sarılmış halde, bir hamur topu haline gelmişler. Marieke Hanım, kağıt yapmanın tüm işlemlerini tek tek bitirmiş ve sonunda kardeş kanları ve bedenlerinin iç içe geçtiği Laleden kağıtlar üretmiş. Velhasılıkelam, dünyada ilk kez lalelerden el yapımı kağıt yapıldı ve yüzyıllar sonra bu laleler ana yurduna, öz vatanına bir kağıt olarak gönderildi. Günlerce, aylarca bir sevgilinin beklenişi gibi sabırsızlıkla kağıtlarımın bana ulaşmasını beklemiştim. Sizin için kağıt yapmak benim için bir şereftir, başka fikriniz olursa lütfen bildirin notu ile nihayetinde lale kağıtlarım elime ulaştı. Hz. Mevlana der ki Yarasından taze kan sızan gönül ehline, dostların yüzünü görmek merhem gibidir. Kağıtları elime aldığımda yarasından taze kan akmış gönül ehli Laleden yapılmış kağıtlarımın, niyetimi anladığını ve beni affettiğini anladım. Bu affın keyfi ve heyecanıyla ebru teknemin başına oturdum ve dünyada ilk kez Lalelerden yapılmış kağıtlara, lale ebrusu yaptım. Tabi ki bu manada eksik kalmak demekti. Bir şeyler daha yapmak gerekiyordu. Bu nedenle de 2017 yılında Yalova Kağıthanesine 'Sırf gülden oluşan bir kağıt yapar mısınız?' dediğimde, 'Elbette hocam, yaparız' dediler. Kağıdı nasıl yapalım dediklerinde; gülün dalı, yaprakları ve çiçeğinden oluşan bir gül yapmalarını ve hamuru sulandıracakları suyun ise gül suyu olmasını istedim. Genç ve başarılı ustalar dediğimi yaptı ve Geleneksel El Yapımı yüzde yüz Türk Kağıdı olarak emaneti bana teslim ettiler. Beklenen oldu ve ben de yine büyük bir heyecan ve aşkla, gülden yapılan kağıtlar üzerine gül ebruları yaptım. Dedim ya kalbimle düşünüyorum diye. Yine bir şeylerin eksik kalacağını hissettim. Bu nedenle de gülden yapılmış kağıtlar üzerine lale ebrusu, laleden yapılmış kağıtlar üzerine de gül ebrusu yaparak manayı tamamlamış oldum. Bundan sonrası ise, hat yazısı ile Allah ve Muhammed lafzının yazılarak, eserlerin ebedi istirahatgahına gitmesi. -Atilla Hocam Ebedi İstirahatgah neresi? Aşk'ı en iyi sevgili anlar, gülü bülbül. Bende bu ebruları, içinde ebru aşkı olana, bu sanatı anlayana, ona kıymet verecek, ona hürmet edecek, bir kalbe emanet etmek isterim. Bu ebedi istirahatgah; Lale müzesi de olabilir, yahut kıymetli bir koleksiyoncu da. Anlayacağınız bu ebrular, dünyada ilk olduğu için çok kıymetli ve çok anlamlı. Bu nedenle bu ebruların bu mana yükünü taşıyacak, güzel yüreklere, kurumlara emanet etmek isterim. Bu nedenle Ehli hünerin kadrini bilen de hüner sahibidir deyip, bu eserlerin kadir kıymet bilenlere, hüner sahiplerine gitmesini isterim. Yaptıkları ve yapacakları ile her daim gönüllerde taht kurmuş güzel bir yürek Atilla Can. Çok önemli, sevilen ve saygı duyulan bir gazetecinin dediği gibi Türkiye'nin sizin gibi kreatif, çalışkan, ebruyu dünyaya duyuran, sanata yenilikler kazandıran, güzel yürekli, öncü sanatçılara ihtiyacı var.


Kitapları bugüne kadar 73 dile çevrilen, 75 eşsiz eserin dünyaca ünlü yazarı Akif Manaf'ın, pandemi günlerinde okurlar tarafından merakla beklenen yeni kitabı Bilinç Nedir ve Nasıl Bilinçlilik Yükselir? raflardaki yerini aldı! Tüm dünyada geniş bir okur kitlesi tarafından gün geçtikçe daha da yakından takip edilen Manaf bu kitabında bilinç konusunu tüm detaylarıyla, kapsamlı bir biçimde ele alıyor. A. Z. Yayıncılıktan çıkan kitap, hem derin teorik bilgilere hem de çok boyutlu pratik deneyimlere dayanıyor. Tüm canlıların bilinçli olması açısından bilinç evrenseldir ama insan bedenindeki bilinç bireysel bir fenomendir ve ebediyen bireyselliğini korumaktadır. İnsan bedeni canlı maddedir. Canlı madde öznel bilince sahiptir. O yüzden canlı maddenin farkındalığını denetleyen öznel bir öğretmendir bilinç. Bilinç sayesinde canlı madde kendi varlığının ve varoluşunun farkına varır. Gerçek şu ki, bilinç denilen fenomen fiziksel düzeyin ürünü değil, metafizik düzeye ait olan bir olgudur. Metafizik ile fizik arasındaki uçurum dünyasal araçlarla asla geçilemez. Bu uçurum yalnızca tekamülsel tekniklerle geçilebilir. Bir insanın sahip olduğu fizik bedeni ile metafizik bilinci arasındaki köprüyü yalnızca varoluşsal araçlar inşa edebilir. Bilincin var oluşu geçmiş ve gelecekle ilgili değildir, başlangıcı ve sonlangıcı olmayan bir olguyla ilgilidir. Bilincin akışında bir süreklilik yoktur çünkü süreklilik zaman içinde gerçekleşir oysaki bilinç zamanın ötesindedir. İşte bilinç her zaman şimdide var olur. Bilinç ile şimdinin bütünlük içinde var olması geçici olmadığının kanıtıdır. Zira bilinçli varoluş geçici olamaz. Bilinç zaman ve uzayın ötesindedir çünkü zaman ve uzay geçici olgulardır. Bilinçlilik yolculuğu insanın tam da şu an olduğu yerden başlar. Zira bilinçliliğin yükseltilmesi için hiçbir yere gitmek gerekmiyor. İnsan bulunduğu yerde ve zamanda tekamülsel teknikleri uygulayarak bilinçliliğini yükseltebilir. Bu kitabı okuyan herkes bilinç konusundaki bütün sorularına cevap bulacak! Bu ve bunun gibi sorular artık cevapsız kalmayacak! Günümüzün en sıra dışı yazarlarından olan ve kişisel gelişim okurlarının çok yakından takip ettiği Akif Manaf, kitaplarında farkındalığı artıran keskin analizler ile dikkat çekiyor. Yaratıcılık, Aşk, Zeka, Başarı, Mutluluk, Değişim, İnsan, Devrim, Hırs, Şöhret, Siyaset, Ahlak, Merhamet, Aydınlanma gibi insana dair hemen her konuda 75 eseri bulunan yazar, şaşırtıcı bir sadelik ve akıcı bir anlatımla her kesime hitap ediyor. Bilinç Nedir ve Nasıl Bilinçlilik Yükselir? kitabı, küresel salgın nedeniyle herkesin ağırlıkla evlerinde olduğu bu dönemde keyifle okunabilecek gerçek bir başucu kitabı niteliğinde. Bu başlıkta ilk kez bir kitaba rastlıyorum. Harika bir kitap, hemen edindim, çok tavsiye ederim..... Bu yazarın pek çok kitabını okudum. Hepsi birbirinden ilginç ve değerli bilgiler içeriyor. Super, dusundurucu ve gelistirici. Hem karmasik bilinc kavramini anlamak hem de kisisel gelisim konusunda cok sey katiyor, kesinlikle tavsiye ederim. Hemen edim ve okuyorum. Dunyanin bilincliligini yukseltmek icin herkesin okumasini dilerim. Bir basucu kitabi ve cok guzel bir hediye.


Dünyanın en prestijli film festivallerinden Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali'nde bu yıl TRT rüzgarı esecek. 20 28 Ağustos tarihleri arasında 55'incisi düzenlenecek olan film festivalinde TRT destekli Wild Roots ve endüstri bölümünde TRT ortak yapımı Bir Umut projesi yarışacak. Festivalde ayrıca kurgu aşamasındaki projelerin yarıştığı Work in Progress kategorisinde TRT Ödülü verilecek. Çekya'nın en büyük film festivali olan, dünyanın en eski film festivallerinden biri ve Orta ve Doğu Avrupa'nın da önde gelen film etkinliklerinden biri olarak kabul edilen Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali bu yıl 20 28 Ağustos tarihleri arasında 55'incisi düzenlenecek. Festivalde, TRT Ortak Yapımı ve TRT destekli filmler yarışırken, kurgu aşamasındaki projelerin yarıştığı Work in Progress kategorisinde de TRT Ödülü verilecek. Karlovy Vary Film Festivali'nin East of the West yarışmasında geçen sene festivalin endüstri bölümünde TRT Ödülü alan Wild Roots filmi yarışacak. TRT destekli Macaristan-Slovakya ortak yapımı film, çarpıcı bir baba-kız hikayesini konu alıyor. Yönetmen Hajni Kis'in ilk uzun metrajlı filmi olan Wild Roots, geçtiğimiz sene Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali'nin endüstri bölümü Eastern Promises'ta kurgu aşamasındaki projelerin yarıştığı Work in Progress kategorisinde yarışarak TRT Ödülü kazanmıştı. Yönetmen Ümit Köreken'in ikinci uzun metrajlı filmi Bir Umut, Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali'nin endüstri bölümü Eastern Promises'ta yarışacak. Türkiye, Almanya ve Slovenya ortak yapımı Bir Umut, festivalin post prodüksiyon aşamasındaki projelerin yarıştığı First Cut+ kategorisine seçilen 16 projenin arasında yer aldı. First Cut+ kategorisine seçilen projeler pazarlama, satış, promosyon ve Work in Progress konularında workshoplara katılarak post prodüksiyon aşamasını destekleyen ödüller için yarışacak. TRT yalnızca Türkiye'deki uluslararası film festivallerini desteklemekle kalmıyor, aynı zamanda dünyadaki en önemli film festivallerini de desteklemeye devam ediyor. TRT'nin dünyanın en prestijli film festivallerinden Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali ile geçtiğimiz yıl başlattığı iş birliği bu yıl da devam ediyor.


Antakya'da bulunan St. Pierre, Kültür ve Turizm Bakanlığı başta olmak üzere, neredeyse her kaynakta Hıristiyanlığın ilk kilisesi olarak geçiyor. Ancak Anadolu kültürü tarihçisi ve Türkolog Ali Canip Olgunlu, Ayasofya / Karadaki En Büyük Yelkenli isimli kitabında bunun doğru olmadığını, dünyanın ilk kilisesinin Antakya'da değil Konya'da olduğunu yazıyor. Antakya'daki St. Pierre bir kilise değil 'kenise'dir. Kenise, bir bina ismi değildir. Gizli gizli ibadet edilen yer anlamına gelir. Anadolu'da birçok yerde gizli gizli mağaralar var. İsa'dan sonra havarileri cemaat oluşturmak için her yerde özellikle de saklanabilecekleri mağarada hem ibadet ediyorlardı hem de bu dini yaymaya çalışıyorlardı. Mağaraların tercih edilmesinin ana sebebi barınmak olmakla birlikte İsa'nın bir mağarada dünyaya gelmesiyle de öne çıkan tarihsel bir yöneliştir. İnançsal sebeplerle gizli gizli ibadet edilen bu yerlere 'kenise' denir. Dolayısıyla St. Pierre ilk keniselerden bir tanesidir. Oralar günümüzde anlaşıldığı anlamda kilise değil kenisedir. Ayrıca o tarihte Hıristiyanlık meşru değildi. Roma Hıristiyan değildi. Roma bu yüzden Hristiyanlar'a karşı hoş görülü değildi. Yani bir kilisede açıkça ibadet etmeleri mümkün değildi. Zaten Antakya'daki St. Pierre, dünyanın ilk yedi kilisesi arasında da yoktur. Yalnızca kenise olmakla birlikte ilk kilise olarak sayılan kiliseler; Efes, İzmir, Bergama, Thyateira, Sardes, Philadelphia ve Laodikeia. Görüldüğü gibi Antakya St. Pierre, ilklere dahil edilmemekle birlikte dünyanın ilk kilisesi olarak işaret edilmesi anlaşılır gibi değildir. Dünyanın ilk kilisesi, Konya yakınlarındaki Sille yerleşkesinde, 'Hristiyanlar'ın annesi' olarak bilinen Constantin'in Annesi Helena tarafından sağlanan serbestlik ile 327 yılında inşa edilen ve günümüzde de Azize Helena adıyla bilinen kilisedir. Bu kilise, Roma'nın Hıristiyanlığı serbest bırakmasından üç yıl önce inşa ediliyor. Helena, Kudüs'e yaptığı hac yolculuğu sırasında Sille'ye uğrar ve orada bulunan inananlar için ibadethane yapma imkanı sağlar. Bunu sadece Helena gibi güçlü ve inaçlı bir imparatoriçe yapabilirdi. M. S. 250 yılında Drapene'de dünyaya gelir. Kocasının kendisini asil bir aileden olmadığı gerekçesiyle boşamasına rağmen oğlu Constantin imparator olunca Helana İmparatoriçe ünvanına kavuşmuştur. Seksenli yaşlarında Kudüs'e hac yolculuğuna çıkar. Hz. İsa'ya ait kutsal eşyaları bularak beraberinde Constantinapolis'e getirir. Bu kutsal emanetlerden bir tanesi, Hristiyan dünyası için ilk şehit sayılan Aziz Stefanos'un kemikleridir. Aziz Stefanos, Hristiyanlığa inandığı için Kudüs'ten kovulup taşlanarak öldürülen ilk inanandır. Zamanı belli olmamasına rağmen 26 Aralık tarihinde bu olayın gerçekleştiğine inanan Hristiyanlar için azizin yortu günü 26 Aralık olarak anılır. Dindar, hayırsever, bağışlayıcı bir hayat süren Helena'ya, İznik konsil babaları 'Hristiyanlar'ın annesi' ünvanını verirler. Öte yandan M. Ö. 31 yılından sonra Roma imparatorları Caesar Augustus ünvanını alırken imparator eşlerine de Augusta ünvanı verilir. İlk kez Helena, imparator eşi olmamasına rağmen oğlu vasıtasıyla bu ünvanı almıştır.


54 ülke, 600'den fazla sanatçı, 7 sanal galerinin katılımıyla gerçekleşecek ve 12 Haziran 2020 tarihinde ziyaretçilerine dijital olarak kapılarını açacak olan bienal, dünyanın ilk sanal bienali olma özelliği taşıyor. Dünyada yaşanan küresel salgın Covid-19 nedeniyle evlerine kapanan insanlar, sanat etkinliklerini ve kültür ziyaretlerini internet aracılığıyla kendi yaşam alanlarına sığdırdı. Sanatın iyileştirici gücünü, pozitif etkiye dönüştürmek, küresel iletişim ve etkileşim döngüsüne katkı sağlamak, uluslararası sanat ortamına erişiminin yolunu açmak amacıyla dijital ortamın imkanlarından yararlanılıyor. Yıldız Teknik Üniversitesi Öğretim Üyesi Doç. Dr. Lütfü Kaplanoğlu'nun kurmuş olduğu ve dört yıldır devam eden, Engravist Etkinlikleri kapsamında, 54 ülke, 600'den fazla sanatçının katımıyla gerçekleşen Uluslararası Engravist Sanal Baskıresim Bienali dünyanın her yerinde yaşayan sanatçılar arasında bir köprü olmayı ve baskıresim sanatının farkındalığını arttırmayı hedefliyor. Projenin Kreatif Direktörlüğünü Derya Aydoğan'ın yaptığı dünyanın ilk Sanal Baskıresim Bienali, 12 Haziran 14 Eylül tarihleri arasında www. engravist. art sayfasından ücretsiz olarak ziyaret edilebilecek. Baskıresim, bir sanatçının tasarımını çizme ve oyma yöntemleriyle kalıba aktardıktan sonra, kalıba verdiği boyayı kağıt ya da benzeri yüzeylere transfer etme işlemidir. Uluslararası Baskıresim Etkinlikleri düzenleyen Engravist, 2016 yılında Doç. Dr. Lütfü Kaplanoğlu tarafından kurulmuştur. Engravist ismi, İngilizce oyma, kazıma gibi anlamlara gelen engraving sözcüğü ve yapan, eden anlamı veren ist ekinin birleştirilmesiyle oluşturulmuştur. Uluslararası İstanbul Engravist Baskıresim Etkinlikleri kapsam ve eylem olarak Türkiye'de ilk olma özelliğine sahiptir. Engravist ile 2016 yılından bu yana uluslararası nitelikte bir sempozyum, çok sayıda workshop ve sergi düzenlenmiştir. Projelerde dünyaca tanınan sanatçılar ve akademisyenlerin yanı sıra genç sanatçılar da yer almıştır. Ayrıca sosyal sorumluluk projelerine de destek verilmiştir. Projelerden ortaya çıkan bildiri kitabı ve eser katalogları ile baskıresim kaynakları oluşturulmuştur. Engravist baskıresim etkinlikleri, ulusal ve uluslararası baskıresim sanatçılarını aynı çatı altında bir araya getirmeyi, alanda bir sinerji yaratmayı amaçlamaktadır.


Hollanda Kralı Willem-Alexander tarafından Roterdam'da 5 Kasım'da açılan Depot Boijmans Van Beuningen, dünyanın ilk halka açık müze deposu olma ünvanını taşıyor. Aralarında Rembrandt, Magritte, Dali gibi 151 bin eserin yer aldığı koleksiyonlar içinde tek Türk imzasını taşıyan Ali Keleş'in kurduğu Lakeside Koleksiyonu da ziyaretçisi ile buluşacak. 2015 yılında kurulan ve Hollanda Kurumsal Sanat Koleksiyonları Derneği'nin resmi üyesi olan Lakeside Koleksiyonu'nun Depo Müze'de yer almasından büyük mutluluk duyduklarını ifade eden Ali Keles, Depo Müze'nin direktörü Sjarel Ex ile yaptıkları uzun vadeli bir anlaşma çerçevesinde, koleksiyonlarını, Depot Boijmans Van Beuningen'deki 173m alana sahip özel kompartımanlarına taşıdıklarını belirtti. Sergileme alanı, depo ve toplantı odasından oluşan kompartımanda, eser üretim süreçlerine katkı sağlamak üzere genç sanatçılara tahsis edilecek bir de sanatçı rezidansı bulunuyor. Eserlerinde bugünü anlatırken yarını düşündüren, gelişen, büyüyen sanatçıları destekleme eğiliminde olduklarını ifade eden Ali Keles, 1946'dan günümüze yerel ve uluslararası sanatçılar tarafından yaratılan 80'den fazla eseri barındıran Lakeside Koleksiyonu'nun, sanatın küresel manzarasında köklerine dönebilen, yerel, modern ve çağdaş sanat eserlerine odaklanarak zenginleştiğini belirtiyor. Günümüzde birçok uluslararası müze, koleksiyonlarının %6-7'sini sergileyebilirken, Depo Müze, eserleri gizleme geleneğinden kurtararak %99'unu görünür kılacak. Depolama rafları basitçe hareket ettirilerek, görünüm günlük olarak değiştirilecek ve böylece binaya yapılan her ziyaret benzersiz bir deneyim sunacak. Halka açık ilk sanat deposu olarak tasarlanan müzedeki bu yeni konsept ile ziyaretçi, müzelerin sahne arkasında da neler olup bittiğini görebilecek. Çizilen ziyaretçi rotası ile sergi alanları, heykel bahçeleri ve dinlenme alanları arasında zikzaklar yapılırken, güzergah üstünde sanat eserlerinin depolama ve bakım organizasyonları ile restorasyon atölyelerindeki çalışmalar da görülebilecek. Depoyu ziyaret edenler ısılarına göre saklanan eserler için yaratılan beş farklı iklim bölgesini de ilk kez Depot Boijmans Van Beuningen'de deneyimleyecekler. Ziyaretçiler, 39,5 metre yüksekliğindeki depo müzenin cephesinde 1,664 adet aynalı panelden oluşan cam yüzeyde ise, daha depoya girmeden, yapının etrafını saran insanları, Museumpark'ın yapraklı zeminini, bulutları ve Rotterdam'ın kentsel siluetini izleyecekler. Müze Depo'nun ilk fikrinden, inşaat sürecine uzanan ve tamamlanmasını içeren müthiş hikayesini ise çok yakında belgesel bir film olarak da izleyeceğiz. Bülten ile paylaştığımız fotoğraflarda da imzası bulunan usta yönetmen Sonia Herman Dolz'un yeni filmi DEPOT, 2022 sonbaharında vizyona girecek.


Avusturya Kültür Ofisi 1 Nisan Cuma günü saat 19:30'da Palais Yeniköy'ün büyülü salonunda Avusturyalı iki genç kardeş sanatçıdan kurulu Duo Guschlbaueri ağırlayacak. Genç ve başarılı çellist Marilies Guschlbauer ve piyano eşliğinde kardeşi Nikolaus Guschlbauer Türkiye'de verecekleri ilk konserlerinde müzikseverlere keyifli bir program sunmayı amaçlıyor. İkili programlarında Ludwig van Beethoven, Johannes Brahms, Nadia Boulanger ve Robert Schumann'ın eserleri ile müzikseverlerle buluşacak. Duo Guschlbauer ana merkezine Beethoven ve Brahms'ı konumlandırdıkları bu konserlerinde kendilerinin çalmaktan çok keyif aldıkları kişisel favorileri Nadia Boulanger'ın Trois Pieces ve Robert Schumann'ın Adagio ve Allegro ile Istanbullu müzikseverlere bir müzik ziyafeti vaadediyor. Şanslı dinleyiciler Türkiye'de ilk konserini verecek olan başarılı çellist Marilies Guschlbauer'i virtüözite gerektiren performansını Palais Yeniköy'ün büyüleyici salonunda dinleme ayrıcalığına sahip olacak. Österreichisches Kulturforum Istanbul / Avusturya Kültür Ofisi ve KAM MANAGEMENT 'ın katkılarıyla gerçekleşecek bu konsere katılmak için https://www. eventbrite. at/o/austrian-cultural-forum-istanbul-17564754592 sayfasını ziyaret etmek gerekiyor. Pandemi koşulları sebebiyle seyrici kapasitesi 150 kişi ile sınırlıdır.


Ketebe Yayınları yalnızca farklı türde eserleri okurla buluşturmakla kalmıyor, yeni okuma biçimleri de geliştiriyor. Ketebe Keşif Serisi bunun güzel örneklerinden biri. Seri, düşünce dünyasının köşe taşlarını oluşturan eserleri belli bir metodoloji ile yeniden ele alarak anlaşılır ve eğlenceli şekilde okura sunuyor. Keşif Serisi'nin ilk iki kitabı Katja Lang ve Emmanouil Kalkanis'in kaleme aldığı John Berger'in Görme Biçimleri Bir Tahlil ile Laura Seymour'un yazdığı Roland Barthes'ın Yazarın Ölümü Bir Tahlil. Roland Barthes'in kaleme aldığı Yazarın Ölümü kitabı edebiyat ve felsefe çevrelerinde önemli tartışmaları başlatan ve dünya çapında etkili olmuş bir eser. Okunan her türlü metni yeniden yorumlamanızı ve eleştirel düşünme becerinizi geliştiren kitap, edebiyat kuramı açısından önemli bir köşe taşı olma özelliği gösteriyor. Laura Seymour, Yazarın Ölümünü tüm yönleriyle analiz ederek okura bu eserin önemini gösteriyor. Herkesin kolaylıkla anlayacağı bir üslupla ele alınan Roland Barthes'ın Yazarın Ölümü Bir Tahlilde, yazar ve tarihsel bağlamdan ana fikirlere, kitabın düşünce dünyasına kazandırdıklarından bugünkü etkisine, Barthes'in çalışmalarındaki yerinden kitaba gelen eleştirilere hemen her detaya daha yakından bakılıyor. Roland Barthes'ın Yazarın Ölümü Bir Tahlili bitirdiğinizde orijinal kitap hakkında hemen her detaya ve bakış açısına hakim olmak mümkün. Tabii Yazarın Ölümünün okura kazandıracağı eleştirel bakış açısı ve metinleri yeniden yorumlamak da buna dahil. Görme Biçimleri, John Berger'in BBC'de yayınlanan aynı adlı televizyon programının daha sonra metinleştirilmiş halidir. Çağdaş görsel kültür analizi ve güzel sanatlar alanında devrim yaratan eser, yedi denemeden oluşuyor. Berger'in görsel sanatlara ve bu sanatların toplumla kopartılmış bağlarına getirdiği eleştiriler kitabın çıktığı ilk andan beri tartışmaların başlamasına neden olmuştur. Görme Biçimleri, güzel sanatların zenginlere ve eğitimlilere ait bir meta olarak görüldüğü bir dönemde, İngiltere'de yazılmıştır. Berger'in temel amacı, kültür kurumu tarafından gizemli hale getirilen sanatın üzerindeki örtüyü kaldırmaktı. 20. yüzyılın en önemli sanat eleştirmenlerinden ve yazarlarından biri olan John Berger aynı zamanda kadınların sanatta nesneleştirilmesi üzerine yorum yapan ilk isimlerden biri olmuştur. 1972 yılında yazılan ve etkisi bugüne kadar gelen kitabın öne sürdüğü tezler, John Berger'in Görme Biçimleri Bir Tahlilde detaylı olarak ele alınıyor. Görme Biçimlerinin hangi akıma nasıl etki yaptığı, sanatın algılanma biçimini nasıl değiştirdiği, güzel sanatların ve özelde resmin toplumdan nasıl uzak tutulduğu, kapitalizmin görsellik üzerinden kendisine nasıl alan açtığı Ketebe Keşif Serisi'nin yeni kitabı ile öğrenmek mümkün. Bu tahlil aynı zamanda günümüzde büyük etki alanına sahip olan sosyal medya ve görsel iletişim araçları üzerine yeniden düşünmek için de önemli bir çalışma.


Türkiye Yayıncılar Birliği 2021 Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülleri, 15 Mart 2022 Salı günü Pera Müzesi'nde düzenlenen törenle sahiplerini buldu. Törende yayınevi kategorisinde İthaki Yayın Grubu, yazar kategorisinde İnkılap Kitabevi Yayın Direktörü Gülşen İşeri ödül alırken, Kitabevi Emek Ödülü 25 yıldır Adana'da hizmet veren Karahan Kitabevi'ne, özel ödül ise Avukat Mehmet Ümit Erdem'e verildi. Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülleri, Türkiye Yayıncılar Birliği tarafından 1995 yılından bu yana her yıl, Türkiye'nin evrensel ölçütlerde düşünce ve ifade özgürlüğüne bir an önce kavuşması dileğiyle, düşüncelerini ifade etmekten korkmayan isimlere veriliyor. 2021 Düşünce ve İfade Özgürlüğü Ödülleri'nin yazar kategorisinde ödül, Ateşin ve Sürgünün Gölgesinde-Kentsel Dönüşüm kitabının yazarı ve İnkilap Kitabevi Yayın Direktörü Gülşen İşeri'ye verildi. Ödülünü Yayıncılar Telif Hakları ve Lisanslama Meslek Birliği Başkanı Mustafa Aksoy ve PEN Yazarlar Derneği 2. Başkanı Halil İbrahim Özcan'dan alan İşeri Korku duvarlarını bu ödüllerle yıkıyoruz dedi.


Grafitinin geçmişi M. Ö. 4. ve 5. yüzyıllara ilk insanların mağara duvarlarına çizmiş olduğu şekillere kadar dayanmaktadır. İlk grafiti ise Antik Yunan'da bugün Türkiye'deki Efes'te kalan kalıntılardan anlaşıldığı kadarıyla bir fahişelik ilanı olduğu bilinir. Duvara yazı yazmak anlamına gelen grafiti kelimesi tekil hali graffito olmakla beraber kelime olarak İtalyanca çizgi, karalamak ve Yunanca yazmak kelimesinden türemiştir. II. Dünya Savaşı döneminde Berlin Duvarı'nda propaganda amacı güdülerek, slogan ve şekiller kullanılmışsa da modern anlamda ilk grafiti sanatı 1960'ların sonlarına doğru Amerika Birleşik Devletleri'nin New York sokaklarında rap ve hip-hop kültürü ile birlikte ortaya çıkmıştır. Demetrius adlı genç kuryeci ilk grafiti yazarı olarak bilinmektedir. İsminin kısaltması ve sokak numarası olan 183'ü birleştirerek Taki183 tag'ını oluşturur ve gittiği her yere yazmaya başlar ve insanların ilgisini çeker hatta New York Times gazetesine konu olur. Ayrıca Amerika'nın Philedelphia şehrinde yaşayan takma adları Cornbread ve Cool Earn olan iki gencin şehrin her köşesine isimlerini yazmaları ile başladığı da söylenmektedir. Sonrasında grafiti sanatına merak salanlar taklit etmeye başlar ve kendi tag'ları ile sanatlarını sokak duvarlarına, banliyö trenlerine vb. alanlara icra ederler. Her ne kadar Donald Joseph White, nam-ı diğer Dondi ile grafiti küreselleşse de 1970'lerde vandalizm olarak görüldü. Siyasi mesaj veren, toplumsal olaylara ışık tutmak gibi nedenlerle tren vagonlarına, ev ve sokak duvarlarına yapılmaktaydı. Bundan dolayı suç sayıldı, çünkü dönemin koşullarından dolayı insanlar grafitiyi seslerini duyurabilmek için araç olarak gördüler ama 20. yüzyıl sonlarına doğru devletin kamusal alanda artık izin verdiği ve desteklediği doğayla iç içe bir sanat olarak yer aldı. Grafitinin iyiden iyiye popülerleşmesiyle rekabet arttı ve böylece evrimleşme sürecine girdi. Günümüzde grafiti küresel bir alt kültüre dönüş yaşadı. Damga olarak bilinen üç boyutlu grafiti şekli ile vahşi stil 'e geçiş yaşandı. 1980'lerde wild style ve style wars grafitinin geniş kitlelere yayılmasında öncü oldu. 1990'lar ile beraber artık kendine has giyim tarzı benimsediler. 2000 yılı ile beraber kültürün ve teknolojinin gelişmesi grafiti sanatına yeni bir soluk getirdi. Materyallerdeki çeşitliliğin artmasının yanında duvara çizilen bu sanat da birçok farklı tür ve terim de mevcuttur. 8 adet tür; tag, piece, stencil, etik, poster, mozaik, light grafiti ve 3B tebeşir sanatı ile beraber 10 adet terim; writer, sketch, blackbook, character, marker, firstline, outline, scret outline, highlights ve fill in yer alır. İlk kez 1986'da Avustralya'nın Tazmanya Adaları'ndaki Mural kasabasında başlayan festival günümüzde Kanada'nın Vancouver şehrinde Urban Art adı altında sokak sanatçılarının buluştuğu Mural Festival'i olarak düzenlenmeye devam etmektedir ve birçok ülkeden katılım vardır. Amaç sokak sanatını tanıtmak ve sanatçılara destek çıkmaktır. Son olarak Türkiye'de grafiti tarihi ise Tunç Dindaş ile 1985'te başlamıştır. Turbo tag'ını kullanan Dindaş'ın grafiti ile tanışması break- dance albümlerinde yer alan grafitiler ile olur. Albümlerdeki yer alan grafitileri kağıda çizer ve henüz o dönemde Türkiye'de grafiti spreyi bulunmadığından dolayı buzdolabı için kullanılan beyaz boyalarla sokak duvarlarına grafitilerini yapmaya başlamıştır. Türkiye'de grafiti sanatına ilgi ise 1995 yılında Cartel rap müzik grubunun ortaya çıkmasıyla başlar. 2002 yılı ile beraber grafiti İstanbul, Ankara, İzmir başta olmak üzere Denizli ve Samsun gibi şehirlerde hareketlilik göstermiştir. Grafiti festivali Mural İstanbul olarak Kadıköy'de 2018 yılında yedinci kez düzenlenmiştir.


Bazen bir şarkı duyarsınız ve bulunduğunuz yerden uzaklara sürüklenir, hafızanıza kazınan melodiyle günün akışını bambaşka bir perspektife çevirirsiniz. 37 derece sıcakta, hınca hınç kalabalıkta gürültüden uzaklaşıp, denizin keyfini sürmeye çalıştığım bir Heybeliada dönüşümde Spotify'a sığındığımda keşfettiğim Hollandalı Cosmic Crooner, Zorlu PSM'nin düzenlediği Mix Festival kapsamında 3 Kasım tarihinde ilk kez İstanbullu müzikseverlerle buluştu. Kadife sesini dinlemeye başladığım anda hem melodisi hem de sözleriyle etkisi altına alan 'Bolero' parçasıyla tanıştığım sanatçının diğer parçalarına geçtikçe huzur ekseninde gezinmeye başladım. 60'lı 70'li yıllardan eserek bugüne ulaşmış tatta müzikal deneyimler sunan ve bunu tarzına da yansıtan müzisyenin şarkılarına eşlik eden klipleri adeta tablolardan fırlamış sahneleri barındırıyor. İzlerken bir rüya alemindeymişçesine duygular yaşatan her bir klibi, sanatçının biricikleşen tarzını doyasıya hissettiriyor. Zorlu PSM'de sahneye Deep Down in Jazz şarkısıyla sahneye çıkan Cosmic Crooner, adeta unutulmaz bir şova imza attı. Performansı boyunca dinleyicilerin coşkuyla eşlik ettiği sanatçı, hayranlarına hafızalardan silinmeyecek bir deneyim yaşattı. Kozmik adam İstanbul'a gelmişken, kartopu gibi kitlesinin genişleyeceğine inandığım sanatçıyı Gazete Sanat okuyucularıyla buluşturmak için merak ettiklerimi sordum. Müziğin bugünlerde giderek daha erişilebilir hale gelmesi hoşuma gidiyor. İstenilen bir şarkıya anında ulaşabilmek bence müthiş bir şey. Tabi bir de bunun dezavantajı var; insanlar artık albüm dinlemeye ayıracak dikkat süresine sahip kalamıyor. Ek olarak daha fazla insanın algoritmaya bağımlı hale gelmesinden de korkuyorum. İlham kaynağı olan çok konu başlığım var ama en başta müzikten, filmden, edebiyattan ve tabii ki hayatın kendisinden alıyorum. Müzik, sinema ve edebiyat kısmında ise farklı bir yere taşınmayı, hayattan kaçmayı seviyorum. Bir şarkı bana hayattan kaçış imkanı, an'da kalma şansı tanıyorsa o şarkıyı memnuniyetle tekrar tekrar dinlerim. Şu sıralar Jorge Ben Jor'u çok dinliyorum. Adını duymadıysanız lütfen bir göz atın. Mutlaka size de günlük hayatta bir ilham kapısı açacaktır. Amsterdam yaşamak için harika bir şehir. En sevdiğim günlerim şehri gezmek ve en sevdiğim kafelere gitmekten ibaret. Şarkılarımı yazarken Amsterdam'ın beni etkilediğini elbette söyleyebiliriz. Fakat Amsterdam'ın 'müzik tarzı' pek kendime bağdaştırabileceğim bir şey değil. Bildiğiniz üzere Amsterdam'ın elektronik müzik sahnesi oldukça geniş ve bu tarz pek bana göre değil. Bu süreç halen devam ediyor ve umarım sonsuza kadar devam eder. Ben hayatta her zaman ilham peşindeyim. Hayattan ilham almazsan geriye ne kalır ki? Bu nedenle ilham almak için her zaman elimden gelenin en iyisini yapacağım. Umarım bu benim mizah anlayışım ve müthiş zevkimdir, ama eğer güzel melodilerse memnuniyetle kabul ederim. Aslında çok sayıda sanatçı var ama ilk sıralayabileceklerim; Serge Gainsbourg, David Bowie, The Velvet Underground, The Ronettes, Jorge Ben Jor, Harry Nilsson, Marvin Gaye. Sinemayı çok seviyorum ve ciddi manada sinemayla ilgileniyorum. Tüm kliplerimi kendim yönetiyorum. Jean Luc Godard, Agnes Varda, Michelangelo Antonioni ve Jean-Pierre Melville'i en sevdiğim yönetmenlerin başında geliyor. Çoğunlukla 60 -70'lerin İtalyan ve Fransız filmlerini tercih ediyorum. Kliplerimin tümü tamamen 16mm filmle çekildi. Kliplerimde yansıttığım her şey gerçekten hoşuma gitti ve film stoğunun size çekebilecekleriniz konusunda sınırlama getirmesi de hoşuma gitti. Planım kimseyi taklit etmek değil hahaha. Zaten ikinci albümümü yazdım ve onu dünyayla paylaşmak için sabırsızlanıyorum. Sanırım şimdiye kadar yazdıklarımın en iyisi o olacak. İnanın ben de gerçekten bilmiyorum ve bu konuyu ben de düşündüm. Türk insanının enfes bir zevke sahip olduğunu düşünüyorum. Bu ilgi beni çok mutlu ediyor. Sanırım Türk halkına ve İstanbul'a aşık oldum. Türkiye'de geçirdiğim her anı çok sevdim. Geri gelmek için sabırsızlanıyorum.


2019'da yayınlanan ilk teklisi Aniden ile müzik dünyasında dikkatleri üzerine çeken E. C. E, bu kez Seninle ile döndü. Basemode Records etiketiyle yayınlanan, sözü ve bestesi E. C. E, düzenlemesi Down imzası taşıyan Seninle, afro ritimleri ile dinleyiciyi anında etkileyecek nitelikte. Kendine sınırlar çizmekten kaçındığını ve duygularını anlatmak için kendini müziğinde özgür kıldığını dile getiren E. C. E, yeni teklisi Seninle ile de biraz flörtöz biraz da muzip bir şekilde iletişim kuruyor dinleyiciyle. Kendini sürekli yenileyen ve geliştiren sanatçı, kendine has tarzıyla da dikkatleri üzerinde topluyor. Bugün itibariyle tüm dijital platformlarda müzikseverler ile buluşan Seninlenin Cem İldem ve Barış Erdoğan yönetmenliğinde çekilen klibi de yaz aylarına uygun ferahlıkta ve seyirciye pozitif enerji verecek nitelikte. Klip Basemode Records Youtube kanalında yayında.


Yeni teklisi 'Sus Ağlama Benim Biçare Gönlüm' ile türkü severlere uzun aradan sonra merhaba diyen Ebru Çiçek halk ozanları için onların sözlerine benim gönlümde kitap yazılır dedi.


Müzisyen bir ailenin kızı olarak 1980 yılında Beyoğlu'nda doğup büyüdüm. Müziğe olan ilgim küçük yaşlarda başladı. İTÜ Türk Musikisi Devlet Konservatuvarı'nı kazandım ancak ailem müzisyen olmama sıcak bakmadığı için gidemedim ve virtüözleri örnek alarak kendimi tamamen müziğe adadım. 2000 yılında profesyonel olarak şarkı söylemeye başladım. 2006 yılında içerisinde kendi bestelerimin de yer aldığı, Rec By Saatchi etiketli ilk albümüm Paranoyak çıktı. Pop, elektronik dans ve house müzik öğeleri taşıyan ve türünün öncülerinden bir tanesi olarak kabul edilen albüm çok beğenildi. Sonraki yıllarda Onur Mete (2008), Bülent Özdemir (2010), Ercüment Vural gibi isimlerle Duo Sahne Projeleri gerçekleştirdim. 2012 yılında Kekeva Plak etiketli, tüm söz ve bestelerin kendime ait olanİz albümüm çıktı. Bu albümde Akdeniz ve Flamenko ezgileri de yer aldı. Mükemmel diye bir şey yoktur ama elinden gelenin en iyisi vardır diye düşünürüm hep. Elimden gelenin en iyisini yapmaya çalışıyorum. İyi şarkı söylemeye ve iyi şarkılar yazmaya çalışıyorum. Benim için en büyük çıta kendini gerçekleştirmektir. Babam ve kardeşlerim müzisyen, lakin babam müzik piyasasının zorluklarını ve kirliliklerini çok iyi bildiğinden hiçbir zaman müzisyen olmamı tasvip etmedi ama yanıldığı bir şey vardı, ben müzisyen doğmuştum. Kendi kendime yolumu buldum. yönlendiren birileri olmadı. Ya müzisyen doğarsınız ya da müzisyen doğmazsınız, sonradan müzisyen olunmaz. bu bir genetik, bir kader ve bir yoldur. İçinde aşk varsa yarattığınız şeyin adı sanat olur. Az öncede bahsettiğim gibi çok büyük bir oranı genetiktir. Bu yolu seçmek ise sevda işidir. Şarkılarımın ruhundan anlayan herkese kapım açıktır. Hisseden ve hissettiren herkesle şarkılarımı paylaşabilirim. En son şarkı verdiğim isimleri soracak olursanız, Bengü, Tuğba Yurt, Ceylan, Mahsun Kırmızıgül. İlham kaynağım elbette yüce Rabbimdir. Onun sanatını izlerim her an her yerde. O'nun sanatını izledikçe hayrete, sonra da sevdaya düşerim, dökülür birer birer sözler, melodiler. Her tatsız hadisede ilk etkilenen sektör müzik sektörüdür zaten. Eğlence sektörü ve gıda gibi değildir, lükstür insanoğlu için. İnsanoğlunu tamamen dijital dünyaya sürüklüyorlar. Artık her şey internet oldu maalesef. Her şeyin ruhunu öldürüp dijitalleştirdiler, yani bizleri robota dönüştürdüler esasında. Kaliteli işler elbette var lakin fenomenler, bloggerler, youtuberlar, o kadar kirli ki internet platformu, sanat bitti ve bambaşka kirli bir furya başladı. Kendini ünlü olmayınca değersiz hisseden ve youtuber olmaya karar veren içleri bomboş insanlar türedi. Bunun çözümü, gerçek sanatçıların ve konuştuğunda dolu ve faydalı konuşan insanların, aynaların çoğalmasıdır.


Pop müziğin başarılı ismi Ebru Elver, söz ve müziği kendisine, düzenlemesi de yine Ebru Elver ve Aziz Erbatur'a ait olan son single'ı Benim Yolum tüm müzik platformlarında yayına girdi. Fotoğraflar ve klip sanatçı Halil Güzel'e ait. Single Avrupa Müzik etiketi ile müzikseverlerle buluştu. Şarkılarıyla milyonların kalbini fetheden Türk Pop Müziğinin son yıllardaki en üretken isimlerinden EBRU ELVER, sevenlerini bu defa Benim Yolum adını verdiği yeni şarkısı ile selamlıyor. Söz yazarı ve besteci EBRU ELVER, her projesinde olduğu gibi geleneği bozmadı ve bu şarkısının da prodüktörlüğünü kendi yaptı. Sözü, müziği ve düzenlemesi kendine ait olan Benim Yolumu müzikseverlere sürpriz olarak armağan eden Ebru Elver, tüm günlerini stüdyo'da üretimle geçirmeye devam ediyor. Ebru Elver'in Benim Yolum adını verdiği yeni single'ı, bu defa trap, rap tarzıyla Avrupa Müzik markasıyla müzikseverlerle buluştu.


Yıllardır birçok radyo programının sesi olan, aynı zamanda MEF Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde 7 yıldır güzel konuşma dersi veren başarılı spiker, akademisyen ve öğretim görevlisi Ebru Erkekli ile tiyatroyu, sanatı ve 23 yıllık radyo serüvenini konuştuk. İkisinin de yeri ayrı elbette. Tiyatro bambaşka öykülerin içinde bambaşka karakterlere hayat verme serüveni... Farklı zamanlarda farklı coğrafyalarda yaşamış başka başka karakterlere bürünebilmek eşsiz bir yaratıcılık, hayal ve gözlem gücü gerektirir. Sunuculukta da yine farklı yaşamlar ve farklı öykülerin içindesiniz. Ama bu sefer onlara hayat vermiyor tanıklık ediyorsunuz. Onları tanımaya, tanıtmaya çalışıyorsunuz. Diğer taraftan sunuculukta yaşadığınız zamanın gerçeklerini, olaylarını, kişilerini yakından takip etmek her zaman güncelin içinde olmak ve her konuda az da olsa bir birikim sahibi olmanız gerekir ki bu tarafıyla sunuculuk bana hep çok dinamik ve aktif gelir. Hayata karşı bir disiplin geliştirmeme ve sıkı sıkıya bağlanmama yardımcı olur. Korona salgınında da herkes gibi biz de bir taraftan olup biteni anlamaya, doğru bilgilenmeye ve kendi yaşamımız adına önlemler almaya çalışırken bir yandan da radyo yayınlarımız aracılığıyla dinleyicileri doğru ve güvenilir bilgilerle bilgilendirmeye ve onlara moral aşılamaya çalıştık. Böyle zor zamanlarda radyo ve televizyon yayınlarının takipçilerine moral vermek, umut aşılamak, yaşama bağlanmalarına destek olmak gibi önemli görevleri bir kat daha anlam kazanıyor. Pek çok kişinin uzaktan çalıştığı ya da esnek çalışma koşullarını sürdürdüğü bu dönemde biz her zamanki gibi hatta fazlasıyla çalışmaya devam ettik. Programımda konuk olacak kişiyle ya da konuyla ilgili mutlaka araştırma yaparım. Eserlerini izler, okur, takip ederim. Hakkında çıkmış haberleri ya da onunla yapılmış farklı röportajları okur, araştırırım. Güncel bir konuysa yine çok boyutlu olarak farklı açılardan araştırmaya çalışırım. Ben TRT İstanbul Radyosu'na 1998'de girdim. Yani yirmi üç yıldır spikerlik yapıyorum. Pek çok farklı türde hem televizyonda hem radyoda program sundum. Konserler, naklen yayınlar, haber programları, müzik programları, farklı içeriklerde pek çok yapım... İstediğim yere geldim mi bilmiyorum, ama yaptığım işi her gün daha iyi yapmak için çabalıyorum. Bıkmadan, usanmadan, tamam ben oldum, artık öğrenecek bir şey kalmadı demeden hep daha iyiye ulaşmaya çalışıyorum. Böylesi bana daha iyi geliyor. İleride farklı alanlarda hukuk mücadelesinde, hak arayacak, savunacak, adaleti temsil edecek gençlerimizin hem mesleklerinin icrasında hem de kişisel gelişimlerinde etkili ve güzel konuşma becerisi, topluluk önünde konuşma, sunum yapma, sözlü iletişim ve beden dili olanaklarını kullanma kabiliyetlerini geliştirmeyi hedefleyen bir eğitim. Bence bu alan herkes için, eğitim fakültelerinde okuyan öğretmen adayları ve diğer pek çok alanda eğitim gören öğrenciler için çok önemli. MEF Üniversitesi Hukuk Fakültesi bu alanda öncü bir fakülte. Kurulduğundan beri müfredata bu dersi kazandırarak çok önemli bir hizmet veriyor. Birlikte birkaç aynı oyunda sahneye çıktık, Ankara Sanat Tiyatrosu'nda... Turne otobüslerinde Türkiye'nin dört bir yanında gezip oyunlar oynadık. Pek çok güzel işin içinde birlikte olduk. Bundan sonra da olabilir, neden olmasın. Trt Radyo 1 dinleyicisi Türkiye'nin farklı şehirlerinden, farklı kesimlerinden, farklı yaş gruplarından genel bir dinleyicidir. Önceden bizim programımızın yayınlandığı saatlerde radyoyu daha çok ev kadınları dinlermiş. Bir yandan ev işleriyle ilgilenir bir yandan da radyo dinlerlermiş. Radyo bu anlamda kadınların ve çocukların bilgiye ulaşmasında ve aydınlanmasında çok etkili bir araç olmuş.


Resim sanatına gönül veren ve birçok ressam ile ortak çalışmalar yaparak ortaya çıkacak sergiler ve online platformlar ile ses getirmeyi hedefleyen, Ebru Kocaer ve Hakan Yılmaz ortaklığında kurulan Baroque Art ve İyilik İçin Sanat Derneği iş birliği ile düzenlenen Ebru Kocaer'in ilk kişisel sergisi İşte Bugün, 11 Ocak 2023 Salı günü Dr. Feride Çelik küratörlüğünde La Visione Galeri'de açıldı. Pop sanat akımına öncü olan Richard Hamilton'ın 1956 yılında gerçekleşen İşte Yarın sergisi popüler kültür ürünlerinden ilham almıştı. Sanatçı Ebru Kocaer ise 2023 yılına geldiğimizde İşte Bugün sergisiyle günümüzün popüler karakterlerini ve ürünlerini sorguladığı eserleri ile sanatseverlerin karşısına çıkıyor. Geçmiş ve günümüzün popüler olan karakterlerini bugünün sosyal, kültürel, ekonomik, politik ve teknolojik değişimleriyle ele alan Ebru Kocaer'ın İşte Bugün sergisinde toplam 35 adet eser yer alıyor. Sanat üretiminde yetenekli sanatçıları da desteklemeyi hedefleyen Ebru Kocaer, sergide satılan eserlerin gelirinin bir kısmını da genç sanatçıların üretimini ve motivasyonunu desteklemek amacıyla İyilik İçin Sanat Derneği'ne bağışlayacak. Bir süredir üretmiş olduğu tablolarında popüler sanat akımına atıfta bulunan Ebru Kocaer, günümüz kültürünün tükettiği nesneleri ikonlaşan karakterlerle yeniden yorumluyor. Yaptığı tabloların çoğunda, kimi zaman bir çizgi kimi zaman boya akıtma işlemi ile çocuklarının da fırça darbeleri yer alıyor. Çalışmalarında Marilyn Monroe, Audrey Hepburn, David Bowie, Michael Jackson, Frida Kahlo, Salvador Dali, Pablo Picasso gibi isimleri tekrar anan Ebru Kocaer, bunlara ek olarak günümüz ünlülerinden Al Pacino, Johnny Depp, Joker gibi film dünyasından isimlere de yer veriyor. Sanatçı, çalışmalarında bugün hayatta olmayan ünlü ressamlar ve film karakterleri yaşasaydı acaba nasıl olurdu? sorusuna da yanıt bulmaya çalışıyor. Baroque Art ve İyilik İçin Sanat Derneği öncülüğünde gerçekleştirilen sergi açılış davetine Zeynep Tunuslu, Selin Bozkurt, Handan Aral, Nermin Aşçıoğlu ve Arzu Ünlü Badıllı gibi iş, sanat ve cemiyet dünyasından birçok isim katıldı. 23 Ocak 2023 tarihine kadar devam edecek İşte Bugün sergisi kapsamında düzenlenecek sanat sohbetleri için sosyal medya sayfaları takip edilebilir. Ebru Kocaer, 1990 yılında İstanbul'da doğdu. Resime merakı lise yıllarında başlayan sanatçı, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'ni derece ile kazandı. Eğitim hayatından profesyonel hayatına birçok resim tarzını deneme fırsatı bulan Kocaer, Pop Art'ı kendini en iyi ifade ettiği tarz olarak yorumluyor. Baroque Art Gallery kurucu ortaklarından olan Ebru Kocaer, iki çocuk annesidir.


Ece Barak Anılar isimli teklisini müzikseverlerin beğenisine sundu. Aralıksız üretimiyle birlikte yükselişine devam eden başarılı müzisyen, bu şarkıyı geçmişte yayınladığı 'Uzak' ile hemen hemen aynı dönemlerde yazmış. Emre Kaya'ya teslim edilirken, bas gitarda ise Orhan Akın sanatçıya eşlik etti. 'Anılar', Avrupa Müzik etiketiyle tüm dijital platformlardaki yerini aldı.


Festivalinden ise iki ayrı ödül kazandı 'Best Mystery Short' ve 'Best First Time Director. Yönetmenliğin yanında nefesini kullanarak akrilik boyalarla soyut resimler ortaya çıkaran Çakıroğlu 2021'de çeşitli galerilerin karma sergilerinde de yer aldı. Oto portre benim için 'gözlerini içe çevir' demek. Doğduğu andan itibaren dışarıyı izleyen o gözleri bir kere kendinize çevirdiniz mi fiziksel olarak dahi hissedeceğiniz tarif edilemez bir duygu ile karşılaşırsınız. Beklediğiniz yardım eli kendiniz olursunuz, başkalarında aradığınız, bulduğunuzda da 'bu muydu' dediğiniz heyecanları yüzünüzü yıkadığınız bir çarşamba akşamı aynaya baktığınızda duyarsınız. Boyaları nefesimle karıştırabildiğimi fark ettiğimde başka bir oluş şekline geçtiğimi hissettim. Kontrolden ve plandan öte, sadece nefesimin şiddeti ve yönüne bağlı olan bu sanatı yaparken konuşamadığım her kelime boyaların yönünü etkiledi. Eser satın almak için bizimle iletişime geçin. 'As an artist I enjoy creating work that emphasises self dis covery. I explore one's inner world through my work; I aim to show every side of the story in order to express it fully. I am fascinated by surrealism and I intend to make movies that cover the juxtaposition of reality and surreality. By bringing opposite poles together, I believe one's inner chaos can be portrayed more accurately, which feels almost like poetry. The story behind Cracks is derived from the idea of 'one must dive in himself in order to be found'. The aim behind forming the story around one character and her alter egos is to portray self discovery. I am enticed by layered characters and I greatly enjoy exploring new ways of expressing reality through individuality. I write and direct to portray the clash of various and highly dominant elements within the human being: thoughts, feelings, habits, memories and desires. This still can lead to a beautiful romantic story, as well as a long, challenging journey of one's self discovery.


1978 yılında İstanbul'da dünyaya gelen, İstanbul Üniversitesi'nde İngiliz Dili ve Edebiyatı okuyan Sinema, Altyazı, Lull gibi dergilere sinema ve müzik yazıları yazan, Galatasaray Üniversitesi'nde İletişim Stratejileri ve Halkla İlişkiler bölümünde yüksek lisansını tamamlayan, Salamanca Üniversitesi'nde Çağdaş İspanyol Edebiyatı dersleri alıp, medyada editör ve yazı işleri müdürü olarak çalışan, 2011 yılında Nar, 2013 yılında Adem Aynası, 2016 yılında Edepsizin El Kitabı ve 2019 yılında Aile Geleneği adlı kitaplarıyla isminden sıkça söz ettiren başarılı yazar Ece Gamze Atıcı ile Gazete Sanat okurları için keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Tesadüf denemez. Her zaman aile ile ilgili bir roman yazmak istiyordum. Hatta yazarlık hayalleri kurmaya başladığımda beni en çok tetikleyen fikir buydu. Ama böyle önemli bir konuya girişmeden önce deneyim kazanmam gerektiğini düşünüyordum. Espri olarak birkaç kez söyledim, Aile Geleneği'ni yazmak için dört kitap yazmam gerekti diye. Onun altındaki hikaye bu. Aile Geleneği benim dördüncü kitabım, ama Aile Geleneği yayımlanmadan önce ondan sonraki kitabı da yazdım. Üzerine epey düşündüğüm, çalıştığım, araştırdığım bir konuydu haliyle. İlk kitabım yayımlandıktan sonra yazar olduğumu yüksek sesle söyledim. Edebiyatın en güçlü yönü zamansız olması bana göre. Yani siz gidiyorsunuz, edebiyat kalıyor. İyi kitaplar, iyi yazarlar var. Bir de diğerleri... Kalıcı olan da iyiler oluyor. Yani sizin kendinize ne dediğiniz falan, bunlar çok da önemli değil. Bunları dert edinerek yapılan işler bugüne hitap etmenin ötesine geçemiyor. Okurlar tanımadığımız dostlarımız. Ben öyle hissediyorum. Aslında birbirimizden farklı zamanlarda, farlı yerlerde bir mahremi paylaşıyoruz. Zihinler, kalpler arası bir paylaşım. Aile Geleneği en yeni olduğu için ondan örnek vereceğim. Çok güzel yorumlar alıyorum, bir o kadar enteresan sorular geliyor. Mesela bu kitaptaki Dila hakkında soran çok oldu. Sadece birkaç mektupta bahsi geçen, en sonda da kısacık anılan bir karakter. Ama aslında önemli biri. Bu kitabı yazmadan çok önce yazılmış bir karakterdi ve ona ayrı bir şey yazmayı düşünüyordum. Onun sezilmesi çok hoşuma gidiyor mesela. Eleştirmenler çok güzel şeyler yazıp söylüyorlar. Ama en çok aldığım övgü üsluba geliyor. Herkesin ortak kanaati daha önce buna benzeyen hiçbir şey okumamış oldukları yönünde. Bu da beni çok mutlu ediyor. Bana göre sanattaki süper güç o; kendi sesini bulmuş olmak. Adem Aynası ve Aile Geleneği. Okur yorumlarından söylüyorum bunu. Özellikle ikisi hakkında çok görsel, canlı kitaplar olduklarına dair yorumlar alıyorum. Aile Geleneği için okurların çoğu film gibi oluğunu, film izliyor gibi hissettiklerini, çok duyulara hitap eden bir kitap olduğunu söylüyorlar. Trevanian, Ahmet Hamdi Tanpınar, Dostoyevski, Oscar Wilde, Proust... O kadar çok var ki... Camus tabii ki... Hemingway, Oğuz Atay, Pınar Kür, Latife Tekin, Ursula K. Le Guin... Kütüphanemin en kıymetli kısmını gözümün önüne getirerek saymaya çalışıyorum. Kurmaca dışı düşünürsek... Terry Eagleton ve Rollo May tekrar tekrar okurum sıkılmadan. Yakın zamanda Eagleton'ın Mizah yayımlandı neyse ki. Haneke ve Bunuel de favori yönetmenlerimden mesela. Bu kadar sevdiğim insanı sayınca onları da anmak istedim. Evet. Dediğim gibi, Aile Geleneği'nden sonraki kitap hazır. Yine merkezde aile olmak anlatılıyor. Bu kez cinayet yok ama başka bir gizem söz konusu. Ve anlatıcı da sekiz yaşlarında bir çocuk. Çocuk yazmak epey zor, bir o kadar da zevkli. Bu soru tam bundan sonra çıkacak kitapla ilgili desem... Aile Geleneği'ni yazarken annelik üzerine çok düşündüm. Bir sonraki kitapta da devam etti bu. Ve içimde şöyle bir his vardı onu yazarken; annelik, hayattan anladıklarını çocuklarına geçirmek gibi bir şey. Yaşamaktan ne anladıysan, onları aktarmak. Sizin sorduğunuz soruya verebilecek çok fazla cevap var. Ama en genel, zamansız olanlardan ve bana kendini en sık hatırlatanlardan biri olarak diyebilirim ki, hayat birbirine zıt görünen olayların iç içe geçtiği bir organizma. Bu da bize hiçbir şeyin sabit olmadığını söylüyor. Yani hayat her şeyin bir arada olduğu bir akış, biz de içine girip orada var olmaya çalışıyoruz. Bu iş inatla ve kendini beğenmekle ilgili. İnatla kast ettiğim yılmamak. Kendini beğenmekle kast ettiğim de kendini beğenmek. Zira kendini beğenmeyen birinin bir takım kurgular içine sakladığı fikrilerini dünyaya yayması daha zor olabilir. Bir de bu iş çok çalışma gerektiriyor tabii... ama o, her işin iyisi için mecburi. Dolayısıyla çok çalışma işini de inadın anın içinde sayabilirsiniz. Yazmaya başlamadan ya da yazmayı tamamlamadan önce de tefekkür var. Yazarlık bu. Hayatı ve insanı anlamaya çalışıyoruz, durmadan... Bu çağda en zoru tefekkür galiba. Bunu yapacak sabır ve beceriye sahip değilseniz yazdıklarınızın kalıcı olmasını beklemeyin. Diğer şeyler için elbette şansınız olur.


Ece Temelkuran ile son kitabı Bu da Geçer ve yazarlığı üzerine keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Temelkuran, Damla Karakuş'un sorularını yanıtladı. Dramatik olamayacak kadar uyduruk bir nedenden dolayı yaşıyoruz bu süreci, o bana traji-komik geliyor. Volkanlar patlayıp, nükleer bombalar atılıp ya da bir diktatör dünyayı ele geçirip de olay biraz film gibi olsa neyse, ama Dünyacak grip olup öldük, dersek komik olacak. Yani o kadar insanlık tarihinden sonra hale bak! Benim gibi yalnızlığa fazla alışkın insanları bile sarstı bu süreç. Ben de, ne zaman zora düşsem yaptığım gibi, delicesine çalıştım aklımı oynatmamak için. İngilizce yazdığım Together: 10 Choices For A Better Now kitabı çıkıyor. Çeşitli dillerde ve bu kez Türkçede de olacak. Pandemi bana o kitabı hediye etti. Öğrendiğim şey ise şu: Hapishanedeki insanlar onca yıl birilerine sarılmadan nasıl yaşıyorlar? Ne dirençli olmalılar kim bilir! En çok bunu düşündüm. Kitaptaki yazıların hiçbiri internette olmadığı için aslında birçok insana yeni gelecektir diye tahmin ediyorum. Bir de Gürültüde diye bir seri başlattım iki yıldır, o seri bir bütünlüğe sahip. Türkiye'de içinden zorla geçirildiğimiz değişim sürecinin insana, insanın ruhuna ne yaptığını anlatan bir seridir o. Kitabın ismi ise iyi, güzel ve doğru olanın kalacağını, geri kalan gürültünün hep geçeceğini anlatıyor. Ben buna inanıyorum. Politik ve ahlaki olarak da buna inanmayı seçmek gerektiğini düşünüyorum. İnsana inanmak güzel ve doğruya inanmaktır çünkü. Gerisi hakikaten geçer. Son birkaç yıldır insana olan inancımızın, sadece Türkiye'de değil, bütün dünyada ne kadar sarsıldığı, neden sarsıldığı ve nasıl tamir edileceği üzerine düşünüyorum. Bu da Geçer'deki yazılar da bu düşünme sürecinin bir sonucu, ürünü. Dolayısıyla şu anda da aynı yerdeyim: Yapabiliriz! noktası. Daha iyi olabilir, daha iyiyi üretebiliriz, daha iyi bir dünya kurabiliriz. Türkiye'nin ruhu son yirmi yılda çok hırpalandı. Hepimiz çok bitkin ve kırılmış haldeyiz. Neşeyi özledik, neşeyi! Ama en çok her sabah kalkıp başkalarının işlediği günahlardan ve suçlardan utanmaktan yorulduk. Bu utancın bugün de hepimizi yorduğunu biliyorum. Hayat iyi bir yer. Fakat şöyle bir meselesi var: Bir anlamı yok. Senin bir anlam katman gerekiyor. Tohuma değil, toprağa bile değil, ama toprağa tohum atan eline inanman gerekiyor. Fransız şair bir arkadaşımın şiirindendir bu söz. Bence çok iyi anlatıyor hayatın nasıl bir yer olduğunu. Bir de insanın kendini tarihin içinde görmesi, her şeyi doğru perspektife koyuyor. Ne kadar önemlisin ne kadar önemsiz; insan kendinin tarih içindeki ve hayattaki ağırlığını bunu düşünerek tartarsa doğruya yakın bir sonuç çıkar sanırım. Gençken evet. Ama şimdi hayır. Sorduklarında da Yazmamayı, yazmadan yaşamayı bilmiyorum, diyorum. Bir huy bende yazmak. Can çıkar huy çıkmaz, dedikleri türden bir huy. Bir de bana korkularımı unutturan tek şey yazmak. O kadar güzel ve nadide bir yer ki yazmak, oraya girdiğinizde korkuya yer kalmıyor. İlk daktilo tuşuna bastığımda 13 yaşındaydım. Ve o günden itibaren yaptığım işi çok ciddiye aldım, belki bazen fazlaca. Ciddiye aldığım bir yolculuk, dikkatle takip ediyorum kendimi. Bu yolculuk kalabalık ve yalnız bir yolculuk. Yazmak, yalnızlığın en kesif hali bir yandan, ama bir yandan da yolda diğer yazanlarla, yazmış ve göçmüş olanlarla karşılaşıyorsun. Başka bir tarihin parçası oluyorsun, sözcüklerle hemhal olmuşların tarihi bu. Dünya tarihinin yanından akan, kıyısında duran bir tarih. O tarihe kendimi dikiyorum işte yaza yaza. Annemi özledim. Çok özledim. Ona diyorum en çok Bu da Geçer diye. O bir tersinden söylemeydi. Tabii ki kafamız karışık değil. Ama dünya bize hikayede bir karakter olarak rol vermiyor, bizi hep bir tip'e dönüştürmeye çalışıyor. Karakter üç boyutludur, tip ise kartondan, iki boyutlu bir şey. Kadınlar hala insan olduklarını, dünyanın hikayesinde bir karakter olduklarını ispat etmeye çalışıyorlar, çalışıyoruz. Dışarıdan da bu kafası karışık olarak görünüyor. Oysa bana sorarsanız kafası karışık olan erkekler. Özellikle Türkiye'de ne Doğulu ne Batılı olan, ama her iki kültürün de konforlarından yararlanıp sorumluluklarını taşımayan bir erkek tipi türedi. Hatta tam zamanını söyleyeyim, 80'lerde başladı bu ve şimdi 2000'lerde iyice semirdi. Kasabalı erkek. Ne köylü ne kentli. Niyeyse acısı çok kıymetli, niyeyse sessizliği çok derin, niyeyse sürekli anlamsızca dertli. Memleket dev bir Ahmet Kaya klibi gibi. Türkiye'de kadınların işi çok zor hakikaten. Duyguları temize çektiriyor. İngilizce yazmaya başladıktan sonra fark ettim ki bazı duygularımıza o kadar gerek yok. Duygu Türkçede söylendiğinde kendiliğinden olumlu bir anlam çağrıştırıyor. Halbuki çok fazla olumsuz duyguyu da yaşıyoruz. Bunlardan en önemlisi kurban duygusu. Bunun gibi bazı duyguları İngilizceye tercüme ettiğinizde komik oluyor ve farkına varıyorsunuz ki temize çekilemeyecek, hayatın müsveddesinde kalması gereken duygular var. Berbat! İçinde yaşadığımız için fark etmiyoruz ama Türkçe konuşurken ve yazarken biz çok metafor kullanıyoruz. Ve çok fazla deyim. Deyimleri, tam zamanında söylediğinizde bir dünya anlam ifade eden o deyimleri, çok özlüyorum. Ve atasözlerini. Anadili Türkçe olanlar olarak dev bir zenginliğin üzerinde oturuyoruz bu anlamda. O deyimlerin ve atasözlerinin tadı bambaşka ve maalesef onların tadı asla olmuyor İngilizce yazarken. Benim gibi son derece sıkıcı bir rutininiz varsa nerede yaşadığınız çok fark etmiyor. Seyahat etmediğim bütün günler aynıdır. Buenos Aires'te de Zagreb'de de bu pek değişmez. Yazı yazmak ve okumak. Bu kadar. Başka da bir numara yok. Ha bu ara, pandemi ile birlikte, yıllar sonra yeniden resim yapmaya başladım ve bir de örgü örüyorum. Sabah çok erken kalkış. Bir Sezen Aksu bir ben. Beş buçuk, altı. Bol bol kahve ve okuma yazma. Sonrası da aynı sıkıcılıkta devam. Tabii ki Dosto! Ve Nikos Kazancakis, Ingeborg Bachman, Hannah Arendt... Ama yıllar geçtikçe etkilendiğiniz isimler çoğalıyor ve sayamayacağınız kadar uzun bir liste oluşuyor. Güzel yaşamalı. Kahramanca yaşamalı. Güzel büyük bir filmin başrol oyuncusu gibi ve o sorumlulukla. Herşey o kadar doğal ki, Dünyaca tanınmış bir yazar olan Ece Temelkuran'ın bu kadar mütevazi ve samimi oluşu ona olan hayranlığımı kat be kat artırıyor. Duygu hanım bu güzel röportaj için tesekkürler. Emeğinize kaleminize sağlık. Düzeltme Damla hanım olacaktı. Özür dilerim. Kerime Hanım, İbrahim Bey, çok çok teşekkür ederim. Benim için de çok özel bir röportajdı ve duygumuzun size de geçişi beni çok mutlu etti.


1 Numaralı Peron kitabının yazarı Ece Yazıcı ile keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. 1977 yılında Tekirdağ'da doğdum. Yaşamımın çok büyük bir kısmını İstanbul'da geçirdim. 1998 yılında İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi'nden mezun olduktan sonra dönemin konjonktürü itibariyle bankacılık sınavlarına girmeye başladım. Sektöre ilk adımları böylece attım. İstanbul Ticaret Üniversitesi Uluslararası Bankacılık ve Finans yüksek lisansından dönem birincisi ve onur derecesi ile mezun oldum. Fakat zamanla, iş haricinde, dışarıda da başka bir hayat olduğunu fark etmeye başladım. Yıllar geçiyordu ama neden yapmayı sevdiğim şeylerle geçirmiyordum? Bu nedenle iş ve okul arasında gidip gelmekten zaman bulamadığım, içimde ukde kalan şeylere yönelmeye başladım. Bunun bir sonucu olarak, hobilerime daha fazla zaman ve fırsat yaratacak şekilde yaşamımı tasarladım. Farklı ilgi alanları beni beslediği gibi yaşam enerjimi de her zaman üst seviyelerde tutmama yardım etti. Tam da o tarihlerde katıldığım bir online yaratıcı yazarlık atölyesinde öğrendiğim tekniklerden yararlanarak 23 Nisan 2020 tarihinde yazmaya başladım ve ilk andan bitirinceye kadar büyük bir zevkle yazmaya devam ettim. Temel kurgusunu dört günde tamamladım. Takip eden yılda ise, hikayenin büyümesi, gelişmesi, olay örgüleri ve karakterlerin derinleştirilmesine yönelik çalışmalar ile editörlük süreçleri yoğun biçimde devam etti. Hikayenin aklımdaki ilk kurgusundan belirttiğim süreçlerin sonuna gelinceye kadar, böyle bir savaşın olacağını ve kitabın bu tarihlerde satışa çıkacağını kim söylese inanmazdım. Gerçekten, böylesine denk düşmesi bana son derece kadersel ve mistik geliyor. Aslında, herşey yazarlık atölyesinde hikayeleştirmemiz istenen o siyah-beyaz fotoğraf ile başladı! Fotoğrafa bakar bakmaz, tüm hayal gücümü çalıştırmaya başladım. Karakterlerin kim olması gerektiğini ve nerede tanıştıklarını uzun uzun düşünmeme bile gerek olmadı. İçimde bir ses bana kuvvetle; o karakterlerin en başta Elena ve Boris olacağını ve hikayenin de 1910'lu yılların başında Rusya'da geçeceğini söylemişti. Bahsettiğim fotoğrafa baktığımda gördüğüm ilk şey, Elena ve Boris olarak karar verdiğim karakterlerin bakışları idi. Birinin gözleri şüphe ile karışmış endişeyi ve tedirginliği yansıtırken, diğerinin gözlerinde ise kibir ve umursamazlık vardı. Bu bakışlar bana bir kaçış hikayesini çağrıştırdı. Kaçış hikayesine, yaşanmışlıklar üzerine ortaya çıkan olaylar eşlik etti. Birbirine zıt karakterlere sahip iki insanın bir araya geldiği yerde ise aşkın doğmaması kaçınılmazdı. Kurgunun etrafında döndüğü iki karakter Elena ve Boris farklı sebeplerle hayatlarının yönünü değiştirmek zorunda kalan ve sonuçlarına katlanan kişiler. Kader bir şekilde yollarını kesiştirdi ve beraber bir yolculuğa çıktılar. Ancak, çıktıkları yolculuğun bir bakıma kendi gerçeklerini değiştirecek bir yolculuk olduğunun henüz bunun bilincinde değildiler. Taa ki bu yol, karakterlerin önce kendi kimliklerinin değişimi ile başlayıp bir noktadan sonra da beraber yürünen bir yol haline gelinceye kadar. Bu doğrultuda kitabın odağında yeni başlangıçlar yapabilmek ve yeni adımlar atabilmek yer alıyor. Değişen koşullar ve bu koşullara nasıl adapte olunduğu olay örgüsü içerisinde karşımıza çıkıyor. Bu bir değişimdir ve değişimi görmek, kabullenmek ve ilerlemek başından sonuna bir yolculuktur. Biraz geriye çekilip uzaktan kendi hayatımıza baktığımızda; bahsettiğim yolculukların bize kendimizi yeniden yapılandırma imkanı verdiğini anlamak yönünde bir farkındalık sağladığını görebiliriz. Serinin ilk romanı anlamlı bir noktada kesildiği için devamı niteliğinde ikinci bir kitabın çalışmasını planlıyorum. Serinin ikinci romanında ise, dönemin tarihi koşulları etrafında şekillenecek olan yaşamlara tanıklık edeceğiz. Aşkın sevgiye ve umuda bağlanışını kuvvetle hissedecek hatta izleyeceğiz. Bugünkü savaş dünya tarihinde tanıklık edilenlerden sadece bir tanesi, yeni bile olsa. İnsan hayatını nasıl değiştirdiği, insanların nasıl hissettikleri, neyi nasıl kaybettikleri yada nelerden nasıl vazgeçmek zorunda kaldıkları gerçekleri ise hiç değişmeyecek olgular olduğundan kitapta da yer bulacak. Aslında bugün tanıklık ettiğimiz Rusya ve Ukrayna savaşına gelinceye kadar, dünya birçok savaş gördü geçirdi. Nesillerin böyle üzücü tecrübeler yaşaması ve ders almaması maalesef çok acı. Ancak kitapta da değindiğim gibi, savaşlar aslında haritalar üzerinde hesap yapılmasına ve sınırların değiştirilmesine karar verilmeden önce siyasi ve ekonomik gerekçeler ile başlıyor. Savaş fiili olarak başladığında da insanlar sevdiklerinden göçler yada kayıplar sonucu ayrılmak zorunda kalıyor. Aşk bu büyük resmin içinde solan, yaprakları kuruyup paramparça olan bir çiçek gibi. Bir daha gözünüz kadar sakınamayacak, elinize alıp sevemeyecek ve kokusunu içinize çekemeyeceksiniz. Aşkı ayıran sadece savaşlar yada sınırlar değil; aynı ülkede yaşamasına rağmen birleşmeyi başaramayan karakterler de aşkta kalamıyor. Her ne zorluk olursa olsun ayrı düşenlerin bir gün buluşacaklarına eminim yeter ki sahip oldukları aşkın değerini bilip hakkını verecek cesarette olsunlar. Yolculuklarımızın hayatımızı değiştiren gerçeklere doğru olduğu ana fikrine yoğunlaştığımızda kitabın anlattıkları, kitabı zamandan ve mekandan bağımsız hale getirdi. Sevginin gücüyle yaşamda hep bir umudun olduğunu kanıtlayan 1 Numaralı Peron'un; yeni bir hayata zorluklarla başlamanın anlamını vurguladığı için bir itici güce ihtiyaç duyanların, ilham arayanların ilgisini çekeceğini düşünüyorum.


Yapı Kredi bomontiada, sanatçı Eda Çekil'in aile albümlerine, aile ve evlilik kurumlarına dikkatli bir bakış sunan İstanbul'daki ilk kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. BüroSarıgedik işbirliği ile düzenlenen Aile Albümü sergisi, 8 Nisan 8 Mayıs 2021 tarihleri arasında Yapı Kredi bomontiada ALT'ta ücretsiz olarak görülebilir. Yapı Kredi bomontiada, sanatçılara galeri sisteminden farklı bir destek yapısı oluşturmak amacıyla 2017 yılında kurulan BüroSarıgedik işbirliği ile yıl boyunca bir dizi sergiye ev sahipliği yapacak. Sanat ortamının güncel koşullarında sanatçılara ve sanatseverlere alan açacak bu işbirliğinin ilk iki sergisinden biri olan Eda Çekil'in Aile Albümü, 8 Nisan 8 Mayıs 2021 tarihleri arasında Yapı Kredi bomontiada ALT'ta ziyaret edilebilir. Aile Albümü sergisi Yapı Kredi bomontiada ALT Beyaz Oda'da Salı'dan Cuma'ya 12.00-18.00 saatleri arasında ücretsiz olarak gezilebilir.


Eda Kızıl'ın 18 siyah/beyaz portre fotoğraftan oluşan bir belgesel fotoğraf projesi Mon Magnifique Confinement Paris'te 10 Haziran'da Fouart Gallery'de sergilenmeye başlayacak. Sergi 16 Haziran tarihine kadar ziyaret edilebilecek. Eda Kızıl, sergi kapılarını açmadan önce saat 18.00'de Fouart Gallery'nin Instagram ve Facebook hesapları üzerinden 15 dakikalık bir canlı yayın yaparak sergiyi anlatacak. Anlatım, sanatçının kendi Instagram hesabı üzerinden de takip edilebilir. Bu bir tanışma hikayesi. Kapanma ve karantinadan ziyade bir buluşma hikayesi. Rutin hayatımızdan uzaklaşmak zorunda kaldığımızda, günlük koşturmalar durunca, durdurulunca bir dönüp kendimize bakmak, önce kendimize, sonra da en yakınımızda olup da uzak durduğumuz kişilere yakınlaşmak mümkün oldu. Karantina günleri tanışmamız için bir fırsat oldu. Yalnızlığa karşı beraber direnmek bu dönemde başımıza gelen en güzel şey oldu. En yakınındakini keşif, çok güzel bir maceraya dönüştü. Pandemi sürecinde virüsün bulaşma riski ve jenerasyonumuzun daha önce deneyimlemediği dışarı çıkma yasağı, garip bir endişe, korku, kısıtlamalar, bilinmezlikler, ölüm tehlikesi, sevdiklerini kaybetme tehlikesi, alışılmış düzenin değişme olasılığı, dünya nereye gidiyor sorgulamaları, panik... Ve bunların doğurduğu tüm diğer duygular; durgunluk, sessizlik, özlem, iç keşifler, birlik arayışı, sevdiklerimize yakınlaşma ihtiyacı, aynı çatı altında yaşayıp da tanışmadıklarımızla yakınlaşma arzusu... Ne çok duygu! Benim kendimi ifade etme yöntemim, fotoğraf. Fotoğraf aynı zamanda birtakım durumlarla ve duygularla da yüzleşmek için kullandığım bir yöntem. Bu proje, içinde kendimin de yer aldığı çok samimi bir proje. Hem bireylerin hem de mekanların karakterlerini gözlemleyebildiğimiz bir hikaye, bir döneme dair küçük bir ölçekte sunulmuş belge niteliğinde bir çalışma. Belli başlı sanat pratiklerinden ya da belirli kalıplardan değil de, kendi içgüdülerimle oluşturduğum yöntemlerden yola çıkarak, bir yandan kendi hayatımın görsel hikayesini oluşturmaya devam ettiğim, öte yandan o hikaye içinde kendimi yeniden keşfettiğim bir yolculuk. Kendi duygularımdan yola çıkarak hazırladığım sorularla, evde olmak zorunda olduğumuz o süreçte, aynı binada yaşadığım komşularımı, kendilerini en iyi hissettikleri köşede, evlerinde en çok vakit geçirdikleri alanlarda, mekanın doğal ışığında, bir kapanmanın gölgesinde değil, hayata ve birbirimize sarılışımızın orta yerinde tanımak, tanıştırmak, salgına inat kalıcılaştırmak istedim. İnsanın insana en yakınken uzak kalışının ardından, bir diğerini keşfedişinin, ortak endişelerden ortak sevinçlere gidip gelişinin de hikayesi bu.


Kariyerine 1993 yılında rol aldığı Süper Baba dizisi ile adım attıktan sonra Sıdıka, Üvey Baba, Beyaz Karanfil, Acı Aşk, Çocukluk Günleri, Herkes Kendi Evinde, No: 309 gibi daha birçok dizi ve filmlerde yer alan başarılı aktris Eda Özel ile keyifli bir söyleyişi gerçekleştirdik. Eda Özel: Selamlar, öncelikle gazetenizde bana da yer ayırdığınız için teşekkür ediyorum. 1975 yılında İstanbul'da doğdum ve yaşadım. 1998 yılında İstanbul Üniversitesi Devlet konservatuvarı oyunculuk ana sanat dalını bitirdim ve sonra başladı macera... Halen Edirne' de yaşamımı sürdürmekteyim. Oyunculuk bir ömür algılamayla, keşifle geçen bir meslek bana göre. 18 yıl kolay geçmedi, dolayısıyla bir film veya kitap olsaydı adı ne olurdu sorusuna yanıt vermek biraz güç ama aklıma insana evrilmek gibi tuhaf bir şey geldi. Projelerde bana göre oyuncunun rolü % 50 ama adı üstünde ortak yani bir grup çalışması ahengi, sinerjisi ve enerjisi... Eğer iyi dans edilirse, sonuçlarına da şahit oluyoruz zaten. Kara Melek dizisindeki Mine'ye dönmek isterdim. Çünkü o zamanlar çok genç, okullu, dünyadan ve kendimden bir haber, fazla çekingendim. Bugünkü özgüvenimle yeniden altını çizip yorumlamak isterdim herhalde. Okula girmeden önce hukuk ya da psikoloji düşünüyordum ama şimdiki zamanla ve düşüncelerimle ne olurdu acaba? Yine insana dair ama fazlasıyla bireysel ve özgür bir iş seçerdim.


Eda Sivri: Merhabalar Elif Hanım, küçük yaşlardan bu yana resme ilgi gösteren biriydim. Hocalarımın bu durumu farketmesiyle Güzel Sanatlar Lisesine giriş yaparak resim alanında kendimi geliştirmeye başladım. Ankara'da Gazi Üniversitesini kazandığımda ise resimlerle birlikte heykel de yapmaya başladım. Bu süreçte beni destekleyen ve gelişimimde etkili olan hocam Necmettin Yağçı'nın da katkısıyla sanat alanında hızlı bir ilerleme katettim. Bir hastalığın dünyayı sararak insanlığı kısıtladığı bir döneme girdik. Alışık olduğumuz özgürlüğün kısıtlanması tüm sanatçılar gibi beni de etkiledi. Hem olumsuz hem de olumlu yönleriyle bir bütün olarak ele almaya çalıştığım pandemi döneminde benim de en çok dikkatimi çeken yüzlerimizin kapanmasına neden olan maskelerdi. Ancak özgürlüğü kısıtlanan ya da toplum içinde eriyen insanın da görünmeyen maskeleri var aslında. Almanya'dan gelen mülteciler ve virüsle alakalı resim üretme teklifiyle birlikte üretim sürecim pandemiye kaydı. Almanya'dan benimle iletişim kurulduğunda, bir kitap için resim yapmam istendi. Kitabın konusu mülteciler, göç, pandemi ve virüstü. Burada yapılmak istenen duyarlı hareketin bir parçası olmak adına teklifi kabul ettim ve kitap için resimler yaptım. Bu konular üzerine düşünmek insanlığımın ve duyarlılığımın farklı bir yönünü keşfetmemi sağladı. Kitap çıktıktan sonra sergi yapılması yönünde bir projenin olduğunun da haberini vereyim. Hepimizin aile fotoğraf albümü vardır. Anılarla doludur ancak görünen bir yerde değil de bir sandık içinde gizli tutulur. Ben de ailemin sandığında gizli tuttuğu anıları aldım ve kendi üslubumla yorumladım. Anılarımı, sanatımla da ölümsüzleştirdim. O anılarda farklı, tarif edemediğim bir hissi yakaladım. O his, bana ilham verdi. Resimlerimde yaşamın kendisinden besleniyorum. Gördüğüm, tutku duyduğum ya da eleştirdiğim her şey bir şekilde resimlerimde yer ediniyor. Ancak genel üslubumun eleştiri üzerine kurulu olduğunu söyleyebilirim. 13 yaşımdan bu yana insanları inceliyorum. Karakterlerini analiz etmeye çalışıyorum. Farklı karakterlere sahip pek çok insan tanıdım kimisine kızdım ama saygı duymayı öğrendim kimisiyle aynı tutkuyu paylaştım. Korkularımızın ve endişelerimizin kimi zaman altı çok boş oluyor. Toplum ve insan olarak biz de eksik olan şeyin eleştirisini yaptım. Çember adlı çalışmam bu noktada devreye giriyor. Aslında çalışmam insanın kendi olmaya çalışmasıyla alakalı. Var olan sistem içinde kendine yer edinmeye çalışan ya da eriyen bireyleriz. Kimilerimiz ise sistemin dışına çıkmayı başarmış ve o özgür alanın tadını çıkarıyor. Hepimiz o özgür ruha ulaşabiliriz, çizgilerin ötesine geçme cesaretimiz olsun yeter. 8 Ağustos 18 Ağustos tarihleri arasında La Visione Art Gallery'de gerçekleşen karma sergiye davet edildim ve daveti kabul ettim. Sergide dört çalışmam yer alıyor. Bunlardan ikisi tuval üzerine yağlı boya diğer ikisi ise kağıt üzerine yapıldı. İnsanın ruh hallerinden etkilenerek yaptığım resimlerimin yanı sıra pandemi döneminde insandan bağımsız düşünülemeyen maskenin yaşamımızla bütünleşmesini konu olan Covid-19 adlı çalışmam da yine galeride sergileniyor. Yakın bir zamanda Gazete Sanat'ta online bir kişisel sergim olacak. Şu anda bu projenin hazırlığı içindeyim. Ekim ayı içerisinde Almanya'da bahsettiğim kitap yani Söylemin Gölgesinde çıkacak. 27 Ağustos 31 Ağustos tarihleri arasında Bodrum'da gerçekleşecek Mnemosyne adlı karma sergide yer alacağım. Ayrıca ilerisi için kişisel bir sergi planı da içindeyim. Eda Hanimi tebrik ediyorum. Basarilarinin devamini dilerim. Guzel ve anlamli resimlerinin devamini bekleriz. Allah yolunu acik etsin.