- Biraz kendinizden bahseder misiniz? Bulgaristan'da doğdum. Ailemin Türkiye'ye göç etmesiyle küçük yaşta ailemden uzak kaldım. Sonra yasa dışı yollarla Türkiye'ye gelebildim. Üniversiteye başlayana kadar İzmir'de yaşadım, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesini bitirdikten sonra İzmir'e dönüp mesleğime yine İzmir'de başladım. Şu an serbest avukatlık yapmaktayım. Yarın yirmi dokuz yaşımı dolduracağım, otuza doğru yol alırken hayat bana tatlı sürprizler yapmaya başladı ve ilk romanımı elime aldım. - Yazı yazmaya nasıl başladınız? Bunun başlangıç tarihini bilmiyorum. En eskilere gittiğimde, ilkokul yıllarıma dönüyorum. Yanılmıyorsam ikinci ya da üçüncü sınıftayken okulumuzu yazar Hidayet Karakuş ziyaret etmişti. Bir ajandam vardı, içine hem resimler çizer hem de kısa öyküler yazardım. O zamanlar Bulgaristan'dan Türkiye'ye geleli kısa zaman olmuştu; Bulgaristan'ı, orada bıraktığım büyüklerimi, komşumun köpeğini bile özlüyordum. Sanırım bu özlemi de yazarak yaşıyordum. Sınıf arkadaşım, ajandamı Hidayet Karakuş'a göstermişti. Ondan aldığım öğüt, yazmayı hiç bırakma olmuştu. Eğitim hayatım boyunca da her öğretmenimden bu öğüdü işittim. Yazmayı hiç bırakma! Geçmişe baktığımda yazmak üzerine hatırlayabildiğim en eski anım bu. Ama ben üniversitede bir hata yaparak yazmaya ara verdim. Bunu nasıl ve neden yaptığımı bilmiyorum. Daha sonra dijital zeminde yazmaya başladım ve yazmanın bana ne kadar iyi geldiğini, yazmayı ne kadar özlediğimi fark ettim. Bu yüzden bugün, ara verdiğim zamanın acısını çıkarırcasına, bulabildiğim her boş anımda, eskisinden bile çok yazıyorum. - Kitabınızdan bahsedebilir misiniz? Ne anlatıyor, ne kadar sürede yazdınız, satışlar nasıl gidiyor, vermek istediğiniz bir mesaj var mı? Kitaptan bahsetmek benim için hem zor hem de çok kolay. Ben ona bir insanmış gibi sadece Gül diyorum. Çünkü kitap Gül'ün hayatına şekil veren her şeyi anlatıyor. Gül'ün hazırlığı, dünyaya yeni bir insan kazandırmak için gereken bilgi birikimi demekti. Kucağımı gereken şeylerle doldurduğum zaman, asıl uzun süren buydu, Gül kesintisiz dört ayda yazıldı, bitti. Bittiği zaman bana tarumar olmuş bir uyku düzeni kaldı. Uzun süre geceleri Gül ile yatıp sabahları uykusuz bir halde yeni güne başladım. Müthiş bir huzursuzluk haliydi. Sanki Gül'ün içini kemiren her şey benim içime yerleşmiş gibiydi. Yaşamadığım seksenli yılları, Sovyetlerin Avrupa haritasına bıraktığı izleri, çökerken ardında bıraktığı toz bulutunu, toplumların o tozda boğulma sürecini, siyasi kararların insan topluluklarını nasıl uçuruma sürüklediğini ve en önemlisi toplumsal travmaların nasıl kişisel acılara dönüşebileceğini anlatmaya çalıştım. Bana kalan huzursuzluk da bunun yansımasıydı. Yazdıktan sonra bir yıl demlendi Gül'ün hikayesi. Bu süreçte defalarca elimden tekrar tekrar geçti ve sonunda Gül diğer insanlarla, okuyucuyla buluştu. Yazmaya başlamak, yemek yapmaya hazırlanmaya benziyordu. Ama yazdıktan sonraki süreç, yani basılmasına doğru uzanan merdivenler galiba bir yazar ya da yazar adayı için en sancılı zamanlar. Çoğu kez yazan kişiden bağımsız işliyor. Bir yayınevi yani yol arkadaşı bulmanız gerekiyor. Bunu bulmak kolay değil, bulduktan sonrası da sizin elinizde olmuyor. Ben bu hali, hamilelik gibi değerlendiriyorum. Doğum anına dek uzanan kimi kez çok keyifli, kimi kez ağrılı ve acılı bir dünyaya geliş yolculuğu... Doğduktan sonrası da tam anlamıyla sizin elinizde değil. Gül doğdu. Ona iyi bir hayat sunmayı tüm kalbimle isterim ama onun da bir kaderi var ve bu bütünüyle bana bağlı, benim şekillendireceğim bir şey değil. Bu sebeple ona bakıp yolun açık olsun diyebiliyorum. Kitabın satış rakamlarını bilmem mümkün değil. Henüz o doğalı bir ay bile dolmadı. Ama okuyanlardan aldığım dönüşler beni çok mutlu ediyor. - Kitabınız ile ilgili nasıl yorumlar alıyorsunuz ? Bu soruya gönlümce cevap verirsem okuyucuya kitabın içeriğiyle ilgili ipuçları vermem gerekir. Bunu istemiyorum. Ama aldığım dönüşlerin ortak noktası kitabın çok akıcı olduğu yönünde. Okuyanlar kitabı ellerinden bırakamadıklarını söylüyorlar ve ben Gül adına mutlu oluyorum. Ayrıca kitabın yaşadığı, seksenli yılların Bulgaristan coğrafyasının, bu kadar yakınımızda olmasına karşın insanlarca bilinmediğini görüyorum. Bana yanı başımızda bu kadar acı çekildiğini bilmiyorduk diyorlar. Evet, haklılar. Bugün bile yanı başımızda çekilen acılardan haberimiz olmayabiliyor. Bir de Bulgaristan göçmeni bir tanıdığım vardı ile başlayan yorumlar alıyorum. Bu yorumlar çoğunlukla şimdi onları daha iyi anlıyorum şeklinde bitiyor, seviniyorum. Bir kitap yoluyla insanların arasında birçok duyguyu üzerinde taşıyan bir köprü kuruluyor. Gül, bir kenarda bunu huzurla izliyor olmalı. Çünkü onun bütün derdi insanlar tarafından anlaşılmaktı. - The Kitap Yayınları ile çalışmaya nasıl başladınız? Çaylak bir yazar olarak elimde Gül'ün taslağı ile kapı kapı dolaşmaya başladığımda Gül'ün kısa sürede basılabileceğine dair temelsiz hayallerim vardı. Bu işleri gerçekten bilmiyordum. Yola çıktığımda işlerin öyle hayallerdeki gibi olmadığını anladım. Şöyle izah edersem yazdıklarını paylaşmak isteyen insanlara ışık tutmuş olurum; yazdığınız eseri talebe göre dijital ya da basılı halde yayıncılarla paylaşıyorsunuz. Eserinizi değerlendirecek bir makam var. Size olumlu ya da olumsuz dönüş sağlanıyor. Bazen aylar geçiyor ama hiç haber alamıyorsunuz. Eserin okunup okunmadığından dahi haberiniz olmuyor. Bu aşamada yayıncıyı da suçlayamıyorsunuz zira belki bir günde onlarca dosya alıyorlar. Değerlendirme makamı bir günde, bir ayda kaç dosyayı hakkını vererek okuyabilir? Bir insan bir ayda en çok kaç kitap okuyabilir? Yayıncıya bunun bilmem kaç misli değerlendirilmek üzere geliyor. İçinden çıkılması, elenmesi, didiklenmesi çok zor bir karmaşa. Bunun yayında yayınevlerini tanımak da önemli. Siz ne yazdınız? Dosyayı paylaştığınız yayınevi neleri basıyor? Bu iki sorunun cevabı birbiriyle örtüşüyor mu? Örtüşmüyorsa hem dosyanıza, hem zamanınıza hem de dosyanızı inceleyecek kişi ya da kişilerin zamanına yazık. Gül çeşitli düzenlemelerle beraber 488 sayfa olarak doğdu. Bunun değerlendirmesini yapan kişi ya da kişileri düşünebiliyor musunuz? Kabaca süreç böyle işliyor. Bu döngüdeki yoğunluğa karşın ben dijital olarak The Kitap Yayınları ile Gül'ü paylaştıktan on gün kadar sonra editörüm Burçin Şenel bana olumlu bir dönüş sağladı. İşte bu an, Gül'ün ana rahmine düştüğü andı. Sonrası profesyonel bir şekilde işleyen, dünyayı etkisi altına alan salgın hastalık sürecine rağmen aksamamış, dakik bir yayın süreciydi. The Kitap Yayınları, Gül'e dokunan şefkatli bir el oldu. - Göçmen biri olarak romanınızdaki gibi iki kültür arasında kalmak sizi zorladı mı? Gül, altmışlı yıllarda doğmuş bir insan. Anlattığım sancılı süreçte en güzel gençlik yıllarını geçiriyor ve bu yıllarda hasar alıyor. Ben ise muhtemelen Gül'ün çocuğu olabilecek yaştayım ve ondan sonraki nesil olarak dünyaya gelmiş bulunuyorum. Sovyetlerin büyük bir gürültüyle yıkılmasından sonra yetişen nesil, bir öncekinden daha şanslı. Felç geçirmiş bir adam, başının ağrıdığını hissedemiyor. İşte o iki nefes arasındaki şanslı nesilden biri de benim. Doğduğum ve çocukluğumu geçirdiğim Bulgaristan'da Türk olmak, bir on yıl önceki kadar zor değildi. Hatta durup düşününce iki kültür arasında ezildiğim, bunun büyük acılarını çektiğim tek bir an bile hatırlamıyorum. Ama bu soruyu anneme, babama ya da bir önceki nesle sorarsanız verecekleri yanıtlar çok başka olur. Ara ara yeri geliyor ve anlatıyorlar, insan aklının alamayacağı acılar var içlerinde. Tıpkı Gül'de olduğu gibi. Bununla beraber, bugün dahi dünyada bir yere, bir topluma, bir ülkeye aidiyet kavramı ile bağlı olmak üzerine yürütebileceğimiz çok fazla tartışma var. Bulgaristan'da Türk olmak, Pomak olmak, Çingene olmak ya da Türkiye'de göçmen olmak, Azeri olmak, Çerkes olmak, Kürt olmak; İspanya'da Katalan olmak, Sırbistan'da Boşnak, Moldova'da Gagavuz olmak... Dünya üzerinde buna dair yüzlerce örnek var. Önce insan olmak noktasında buluşamadığımız sürece bu örneklerin sonu gelmeyecektir. Çünkü siyasi iktidarlar, istediklerini yapabilmek adına, emellerini gerçekleştirebilme noktasında, toplumdan en kolay refleksi, toplumun yaralarına dokunarak alır. Açık olan bir sinir ucu bulup oraya dokunduğunuzda, vücut bu dokunuşa tepki verir. Tedavi edilmeyen açık yaralar oyuncak halini alır, bu işin sonunda en büyük zararı yine o beden alır. - Aynı zamanda avukatsınız mesleğinize devam ediyor musunuz? Avukatlık benim kolaylıkla vazgeçebileceğim bir iş değil. Kendi rızamla, bile isteye seçtim hukuk fakültesini. Avukatlık yapmak da benim kararımdı. Bir on yıl öncesine dönme şansım olsa yine aynı fakülteyi ve mesleği seçerdim. Ne yazık ki insanlara bu soruyu yönelttiğinizde, bu cevabı alma şansınız pek yüksek değil. Bu nedenle de çok mutlu bir toplum değiliz. Elbette işimin çok zor ve bunaltıcı yanları olabiliyor. Bazen işle ilgili bir sorun yaşadığımda tepeden tırnağa negatif enerjiyle, kötümserlikle ya da mutsuzlukla dolduğumu hissediyorum. İşte o zaman da kalem yetişiyor imdadıma. Yazmak benim için içimde biriken ve bana zarar verebilecek tüm his ve kötü enerjinin tahliyesi demek! İşte bu yüzden şanslı hissediyorum. Sevdiğim bir işim, bunun yanında da bana huzur katan bir uğraşım var. - Yazarlık kariyer hedefiniz nelerdir? Galiba bu cevap vermekte en çok zorlandığım soru olacak... Yazarlık, yazar olmak ben avukat olacağım, doktor olacağım, mühendis olacağım, öğretmen olacağım gibi bir şey değil. Bunun bir okulu ya da diploması yok. Dolayısıyla herhangi bir dijital platformda yazan, dergi için yazan ya da kendi kendine bir şeyler karalayan da ben yazarım diyebilir. İşte ben bu olayı pek sevmiyorum. Yazarlık size bahşedilen bir iş değil, diplomalı bir meslek de değil. Kitap yazan herkesin yazar olduğuna inanmıyorum. Edebiyat mezunu da değilim. Yani işin ilim kısmına da hakim değilim. Ben sadece yazmayı çok seviyorum. O halde ben yazarım demek bana fazla iddialı bir söylem gibi geliyor. Okuyucunun zamanla bana bu sıfatı vermesini çok isterim. Kitap yazdığım için değil, kitabın içindekiler sayesinde yazar olarak anılmak isterim. Okuyucudan gelen dönüş, kelimeler sayesinde kurulan duygu bağı benim için önemli. Bazen okurlarla tek bir cümle etrafında toplanan bir kalabalık oluyoruz. Bu hisleri paylaşmak hoşuma gidiyor. Tabii bir de az önce bahsettiğimiz kader meselesi var. Her kitabın bir kaderi var. Gül ne yaşayacak bilmiyoruz. Ama ben her koşulda yazmaya devam edeceğim. Bu nedenle yolun çok başında olan biri olarak önce okurun ve toplumun nezdinde yazar sıfatını kazanabilmeyi diliyorum. Sonra, ilerleyen zamanda bu soruya vereceğim cevap belki de değişecektir. Şu an haddimi ve sınırlarımı aşmak istemem.


Şule Gazioğlu Art & Design, Boyacıköy'de yer alan yeni galerisinin açılışını, 25 Eylül 2021 tarihinde Ayşe Türemiş'in Suya Dökülen Renkler sergisi ile kutluyor. İstanbul'un mimari ve kültürel mirasında önemli bir yer tutan Boğaz semtlerini ve bu semtlerde suyun etrafında yeşeren yaşamı konu alan Suya Dökülen Renkler sergisi, ressam Ayşe Türemiş ve Şule Gazioğlu Art & Design'ın, bu eşsiz mirası koruma vizyonlarının birleşmesiyle ortaya çıkan özel bir koleksiyonla sanatseverlerin karşısına çıkıyor. Dünyanın eşsiz şehirlerinden biri İstanbul'u çok seven ve İstanbul'un mimari ve kültürel hazinelerini suluboya tekniğiyle kayıt altına almayı amaçlayan sanatçı Ayşe Türemiş, Suya Dökülen Renkler adlı sergisinde, İstanbul Boğazı etrafında şekillenen renkli ve zengin yaşama dair bir arşiv çalışması ile karşımıza çıkıyor. Yalıları, vapurları, iskeleleri ve sürekli değişen bir şehir yaşamı içerisinde gözden kaçan detayları ile Suya Dökülen Renkler, özenli bir seçki çerçevesinde boğaz yaşamının kaybolmaya yüz tutmuş unsurlarını suluboyanın etkileyici ışık ve renk oyunlarıyla tekrar gün yüzüne çıkarıyor. Ayşe Türemiş, eserlerinde idealize edilmiş tasvirler yerine, taze bir bakış açısıyla karşımıza çıkıyor. Alışılagelmiş imgesel boğaz anlatılarından farklı olarak, boğaz yaşamını çağdaş ve rafine bir perspektiften gözlemleyerek kağıda döküyor. Bu çerçevede, çalışmalarında, mimari detayları, yapıların dönem ve üslup özelliklerini, kullanılan malzemenin dokularını tüm doğallığıyla ortaya koymaya çalışan bir yaklaşım sergiliyor. Gerçekçi olduğu kadar uçucu bir atmosferin yer aldığı çalışmalarında, yalın bir renk skalası kullanarak, sanat dilini ışık ve gölge manevralarıyla ortaya koyuyor. İstanbul Boğazı'nın Amcazade Hüseyin Paşa Yalısı, Mısır Konsolosluğu gibi sembolik yapılarının, iskeleleri, denize inen sokakları ve vapurları gibi rengarenk unsurlarının, suluboyanın büyüleyici dokusunda hayat bulduğu sergi, 16 Ekim 2021 tarihine kadar 11:00 18:00 saatleri arasında ziyarete açık olacak. 1974 yılında İstanbul'da doğdu. Mimar Sinan Üniversitesi'nde sahne tasarımı eğitimi aldı. Okul yıllarında Gevher Bozkurt, Sevil Ilgaz, Levent Arşiray gibi değerli isimlerle çalışma imkanı bulan Ayşe Türemiş, 2007 yılından itibaren birçok kişisel ve karma sergide yer aldı. Şehir hayatının mimari ve kültürel mirasına olan özel ilgisi, unutulmaya yüz tutmuş kent değerlerini, mimari suluboya tekniğini kullanarak hafızaya alma ve geleceğe taşıma amacına temel oluşturdu. Son Bakışta Aşk; Galata & Pera, İstanbul'un Tarihi Tiyatroları, Tour-İst, Flaneur, Santralistanbul, Zamanın Kıyısında Ayvalık, sanatçının bugüne kadar hazırladığı öne çıkan suluboya koleksiyonları arasında yer almaktadır. Ayşe Türemiş, çalışmalarına İstanbul'daki atölyesinde devam etmektedir. New York'ta yer alan Sotheby's Institute of Art ta Tasarım ve Dekoratif Sanatlar eğitimi alan Şule Gazioğlu ve Koç Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü mezunu olan Kerem Bilgin tarafından 2020 yılında Şule Gazioğlu Interiors adı altında Emirgan'da kuruldu. Tarihten ilham alan, köklü, eklektik ve sıcak mekanlar tasarlamayı kendine amaç edinen Gazioğlu ve Bilgin, üç nesildir antika ve sanatsal değer sahibi eserlerin ticaretini yapan uzman bir ailenin genç kuşak temsilcileri. Emirgan'da yer alan ikinci mağazaları ile bir sanat galerisi olarak da hizmet vermeye başlayacak olan Şule Gazioğlu Art & Design, açılışını Ayşe Türemiş'in Suya Dökülen Renkler adlı sergisiyle yapmaya hazırlanıyor.


Adana Cinayet Büro'ya yeni atanan Serhat Komiser, ekibin başından geçen ilginç hikayeleri çok merak ediyordu. Nedense ekibe katıldığından beri hiç cinayet işlenmemişti. Ayağım uğurlu geldi. diyordu arkadaşlarına. Arkasından da E hadi anlatın bir şeyler, böyle boş boş oturmaktan iyidir. diye ekliyordu. Yeni çalışma arkadaşı Doruk, Serhat'ı korkutmak ve akabinde dalga geçmek için karşılaştıkları en iğrenç ve en kanlı vakaları anlatıyordu ama etkilenmediğini görünce hevesi kırılıp anlatmaktan vazgeçiyordu. Hal böyle olunca Serhat'ın taleplerini artık, Kendin yaşa gör. diye geçiştiriyordu. Sonunda öldürdüm onu, Azrail'i öldürdüm. Artık kimsenin canını alamayacak! Öldürülen Azrail, yani gerçekte Doktor Emrah, kalbinde bir bıçakla kendi Azrail'inin yani katilinin yanında yere yığılmış, bunu gören doktor arkadaşları ise hemen apar topar müdahale edip kendisini ameliyata almışlardı. Her şey o kadar kısa sürede olmuştu ki kimse yaşadığı şoku atlatamamıştı. Doktor Emrah, maalesef ameliyat masasında yaşamını yitirmişti. Cinayet büro ekipleri bu haberi, uzun süredir aynı hastanede yatan felçli zanlıyı sorgularken almışlardı. Yaşlı adamın aklı yerinde değildi. Ona verilen yüksek dozdaki ağrı kesicilerin yan etkisi ile halüsinasyonlar görüyor, doktorları Azrail sanıyordu. Öldürülen genç doktorun maskesi siyah olmasaydı belki de onu Azrail sanmayacak, gördüğü halüsinasyonlara yenik düşmeyecekti. Yaşlı adamın hayatında, görüştüğü ve hastaneye kendisine ziyarete gelen tek kişinin kızı olduğunu öğrenmişlerdi. Komiser Doruk ve Komiser Serhat, kızının evine gidip haberi orada vermeye karar verdiler. Ekipteki diğer iki komiser ise hastane kameralarını inceleyecek, göze batan farklı bir şey var mı kontrol edeceklerdi. Doruk'la Serhat, kızın kapısının önünde haberi kim verecek tartışması yapıyorlardı. Doruk, alışması için Serhat'ın yapmasını istiyor, Serhat ise olayın garipliğinden sarsılmış olduğu için bu seferlik Doruk'un yapmasını söylüyordu. İki komiser kapıda bunu tartışırken içeriden bir şangırtı sesi geldi. Bir an için birbirlerine bakıp daha fazla oyalanmadan kapıyı çaldılar. Babasının ölüm haberi, kızına onlardan önce ulaşmış olmalıydı. Kapı ziline basıp biraz beklediler. Açılmayınca yeniden çaldılar. Bu sefer çok geçmeden kapı yavaşça açıldı. Aralıktan kızın kanlar içindeki eli ve acemice sardığı kanlı bezi gördüler. Doruk Komiser, kıza sakin ve üzgün bir ses tonuyla haberi verdi. Yaşlı amcanın kızı ise, az önce hastaneden bir hemşirenin arayıp haberi verdiğini ve şaşkınlıktan, tuttuğu bardağın kırılıp elini kestiğini söyledi. Karşılıklı koltuklara oturmuşlardı ve kız hıçkırarak ağlıyordu. Bu durumda, akıllarına takılanları sormak doğru olmayacaktı. Komiser Serhat, kızı sakinleştirip etrafı incelerken, Komiser Doruk ise telefonuna gelen mesajı okuyordu. Kız hala babası için ağlıyor, bunu nasıl yapar diye dövünüyordu. Serhat Komiser, kızı teskin edici bir şeyler mırıldanırken, Komiser Doruk telefonundan kafasını kaldırıp kıza baktı; Sezen Coşar, sizi Doktor Emrah'ı kasten öldürme suçundan göz altına alıyoruz, şimdi zorluk çıkartmadan bizimle geleceksiniz. dedi. Serhat, Doruk'un bu sözleriyle şoka uğramıştı fakat bozuntuya vermeden yerinden kalkıp kızın yaralı elini incitmeden bileklerine kelepçeyi taktı. Ne için girdikleri evden nasıl çıkıyorlardı gerçekten hayret vericiydi. Olayın aslını karakola gittiklerinde öğrenmişti. Hastanede kalıp kameraları inceleyen polisler, zanlı kızın elinde bir paketle odaya girdiğini, hemen arkasından doktorun girdiğini ve on dakika sonra kızın panikle koşarak odadan çıktığının tespitini yapmışlardı. Kuvvetle muhtemel, bıçağın üzerinden yaşlı amcanın değil kızının parmak izi çıkacaktı. Bunu beklemelerine gerek kalmadan, karakolda kız her şeyi anlatmıştı. Uzun zamandır babasının tedavisini üstlenen Doktor Emre ile aralarında bir aşk başlamıştı. Önceleri her şey güzel giderken sonrasında doktorun ilgisi azalmış, kızın gözü önünde diğer hemşirelerle flörte başlamıştı. Babası durumu fark etmişti ve artık kızının onu ziyarete gelmesini istemiyordu. Çünkü kızının üzülmesine dayanamıyordu. Fakat kızı bunu gurur meselesi yapmıştı. Hastane personelinden Doktor Emre'nin bir hemşire ile nişanlanacağını duyduğunda onu öldürmeye karar vermişti. Her zamanki gibi babasına yiyecek bir şeyler getirdiğinde içine bir de meyve bıçağı koymuştu. Artık hastanedeki güvenlik personelleri tarafından da tanındığı için kontrolsüzce odaya girip çıkabiliyordu. Doktor Emre, odaya girince haberin doğru olup olmadığını sordu. Doğruluğunu öğrenince de kafasına koyduğunu yapıp Emre'yi ansızın kalbinden bıçakladı. Doktor yere yığılırken babası ona kaçmasını söyledi. Olayı üstleneceğini, kimseye bir şey söylememesi gerektiğini söyledi. Panikle buldukları bu çözüm maalesef acemice idi. Azrail suçsuzdu, kötü olan insanoğlunu ele geçiren, kıskançlık, gurur ve hırs duygularıydı.


7 Haziran tarihinde vizyona girecek olan Bağcık filminin yönetmeni Görkem Yeltan ile çok keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Konservatuar tiyatro bölümü mezunu olan, çeşitli diziler, filmler ve oyunlarda rol alan, oynadığı Uzak İhtimal ve Eylül filmleriyle en iyi kadın oyuncu ödülüne layık görülen sayın Görkem Yeltan ile röportajımıza geçmeden önce dilerseniz başarılarına kısaca bir göz atalım. İki farklı gazetede çocuk edebiyatına ilişkin makaleleri bulunan Görkem Yeltan'ın yayımlanmış on dokuz çocuk kitabı bulunmakta. Yirminci kitabı Sarmaşık ve Kaktüs ise büyüklere yazılmış bir masal kitabı niteliği taşıyor. Şarkı sözü yazarlığının yanı sıra senaryo ekibinde yer aldığı Uzak İhtimal filmiyle de en iyi senaryo ödülünü almıştır. Bu film aynı zamanda Rotterdam Film festivalinde en iyi film ödülünün de sahibi olmuştur. Görkem Yeltan'ın ilk kez yönetmenlik koltuğuna oturduğu Yemekteydik ve Karar Verdim filmi dünyadaki pek çok festivalde ülkemizi temsil etmiştir. İkinci uzun metraj filmi Bağcık'ın çekimlerini tamamlayan Yeltan, Mehmet Güreli'nin Dört Köşeli Üçgen filminin senaristi ve yapımcılarından da biridir. Yurtdışında ve ülkemizdeki uluslararası film festivallerinde jüri üyeliği yapan, oyuncu, senarist, yazar, yönetmen, program sunucusu sevgili Görkem Yeltan'ı kendisine sorduk ve başarılı sanat yaşamına dair çarpıcı cevaplar aldık. Okurken bizim kadar heyecan duymanız dileğiyle! Görkem Yeltan : Kendini tanımakla birlikte tanıtmanın da zor olduğu muhakkak. İnsanın kendini iyi tanıması gerekiyor öncelikle. Bu tanıma da yaşamımızın son anına kadar devam ediyor. Meraklı biriyim ben. Hayata, kendime, sevdiklerime hatta sevemediklerime bile meraklı gözlerle bakmayı seviyorum. Üretimin çok önemli olduğunu düşünüyorum. Bir de çalışmanın iyileştirici gücüne inanıyorum. Üniversiteye kadar Ege'de yaşadım, sonrasında İstanbul. Önce edebiyat fakültesi sonra konservatuar. Oyunculuk, çocuk kitabı, senaryo, şarkı sözü, yönetmenlik ve sanatın içindeki, çevresindeki alanlarla birlikte nefes alıp vermeye çalışıyorum. -Oyunculuk, yönetmenlik, yazarlık, seslendirme, sunuculuk. Bu işler birbirini nasıl besledi ? Tüm bu özelliklerinizin yönetmenliğe nasıl bir etkisi oldu ? -Her şeyin iç içe olduğunu düşünüyorum. Disiplinler arası çalışmalar birbirlerine yol açarken diğer alanları da besliyor. Yönetmenlik pek çok alanın kesişme noktasında duruyor, diğerlere kulak kabartıyor. Diğer çalışmalarımın yönetmenliğe katkılarını ayırt etmemek ve varlıklarını kabullenmemek mümkün değil. -10 parmağında 10 marifet diye tabir ettiğimiz başarılı insanlardan birisiniz, en önemli özelliklerinizden biri de yazarlık. Çocuklar için yazdığınız kitaplar ve bu kitaplarla çocuklara vermek istediğiniz mesajlar hakkında kısaca bir bilgi verebilir misiniz? -Teşekkür ederim, seçtiğim sokaklarda gezinmeye çalışıyorum hayatın içinde. Mesajdan uzak durmayı tercih ederim. Her varoluş, görmek ya da sezmek isteyen için göndermeler taşır kendi içinde. İster o göndermelere ulaşırsınız ve onlar üzerinden başka mesajlara ulaşırsınız, isterseniz görmezden gelir ya da bir süreliğine tadını çıkarmak için de olsa gözlerinizi kapamayı tercih edersiniz. Özellikle çocuk kitabında ne yazık ki didaktik bir yolla birleştirilme çalışması, arzusu vardır ki bu benim için çocuk edebiyatı söz konusu olduğunda kabul edilemeyecek olandır. Ben cocuklarla ve çocuk kitabı okurlarıyla bir hayal dünyasını paylaşıyorum. Bundan sonrasının okurun seçimlerine bağlı olarak ilerlediğini de biliyorum. -Yönetmenliğini gerçekleştirdiğiniz ve 7 Haziran da vizyona girecek olan ikinci uzun metraj sinema filminiz Bağcık ın hikayesi nasıl ortaya çıktı ? -Bağcık'ın hikayesi çok uzun zamandır anlatmak istediğim bir hikayeydi. Bağcık ismi, Yalçın Akyıldız, Ben ve Asuman Kafaoğlu Büke'nin senaryo çalışma sürecinde ortaya çıktı. Asuman Kafaoğlu Büke bu ismi söylediği anda içimiz öylesine ısındı ki bu isme, hemen dosyamızın ismini Bağcık olarak değiştirdik. Hem aile bağı üzerinden hoşumuza giden bir göndermesi vardı hem de hikayemizin içinde çocuklardan birine ayakkabı bağlamayı öğreten bir amca vardı, oraya da uzanıyordu. Yönetmenliğini üstlendiğim iki filmde de isimlerimizin filmlerimizi temsil biçinini seviyorum. Anne ve babalarını kaybeden kız kardeşlerin anneannelerinin yanına gönderilmeleri öncesinde, amcaları ve kasabada yaşayan bir plates hocasıyla kurduğu bir aile bağı söz konusu filmin ana hikayesinde. -Bağcık filminin hazırlık sürecinde nereler yaşadınız ? -Dört Köşeli Üçgen filminin çekimleri sırasında bir yandan da Bağcık için hazırlıklar yapıyorduk Mehmet Güreli, Yalçın Akyıldız ve ben yapımcı olarak. Senaryo ekibi olarak filmimizi mekanlarımıza göre yazmıştık. Sanat yönetmenimiz Başak Çakır bu filmde benim düşündüklerimi hemencecik yakalayan ve ileriye götürmeyi sağlayan yetenekli bir gözdü. Renkler büyük önem taşıyordu benim için Bağcık'ta. Başak Çakır da renklerin arasında dans etmeyi bilen, iyi bir ressamdı. Görüntü yönetmenimiz Ercan Özkan'la bir önceki filmde 4:3 çalışmıştık, Bağcık'ta anamorfik lenslerle sinemaskop çalışacağımız için heyacanlanıyorduk. Sualtı çekimleri için yine önceki filmde çalıştığımız Mert Gökalp bize katılmıştı. Ekip yavaş yavaş birbirini sevenlerle, bir arada üretmek isteyenlerden kuruldu. Oyuncularla dans provaları Senem Kalender tarafından üstlenilmişti. Oyuncularımız baştan beri o rolleri oynamasını arzu ettiğimiz oyunculardı. Senaryo danışmanımız Nilüfer Uğur Dalay ile proje danışmanlarımız Emre Arda ve Ümmü Burhan da her daim yanımızdaydı. Hep birlikte Bağcık'ı ortaya çıkarmanın güzelliğini yaşadık çekim dönemimizde. Bir aile gibi. Bodrum'un kokusu, rengi de eşlik etti bize. -İlk filmde var olan ailenin içine bakmak istemiştik, şimdiyse yeni bir aile bağının iplerinin atılışını izlemek istedik. Aileyi ve aile filmlerini, hikayelerini severim ben. Sonraki filmler için hazırlıklarımızı sürdürürdüğümüz şu günlerde, yine aileyle birlikte gezinmek mutlu ediyor beni. -Son olarak bir soru sormak istiyorum. Yönetmenlik yapmak isteyen ve sinema sektörüne girmek isteyenler için önerileriniz olur mu ? -Mutluluğun yakalanacağı tarafta yol almak için gemiyi kendi belirlediğimiz rotaya çevirebilmek önemli.


Eren Coşkun ilk çalışması Sit by the Fire isimli şarkısını OnAir Sahne'den çıkarttı. Eren Coşkun müziğe 11 yaşında elektro gitarla başlayıp sonrasında farklı enstrümanlara karşı da duyduğu yoğun ilgisi ve yeteneği ile müzik hayatına şu anda multi-enstrümanist olarak devam eden bir müzisyen. Müzikseverlere Merhaba dediği şarkısı Sit by the Fireda farklı yerleri, farklı insanları 'evimiz' yapmamızı ve hayatımızın bir noktasında kendimizi artık evde hissetmediğimizi, bunun özlemini çektiğimiz o hissi anlatmış. Genç müzisyen, soğukta, yağmurun ortasında kalmış ruhlarımızın ortak noktası evde olma isteği, her şeyin yoluna gireceğini duyma ihtiyacını şarkısında dile getirmiş. 2001 yılında Samsun'da doğdu. Ailesi çok fazla şehir değiştirdiği için küçüklüğünden beri pek çok farklı şehirde yaşadı fakat çocukluğu ve lise yılları Antalya'da geçti. Antalya'da yaşadığı yıllarda çeşitli mekanlarda ve sokakta canlı müzik yapma şansı buldu. Şu anda İstanbul'daki evinde kendi şarkılarını yazıyor ve kaydediyor. Yağmur sesinin en çok yakıştığı şarkılardan birini daha bize kazandıran Eren Coşkun'un Sit by the Fire isimli şarkısını dijital tüm platformlardan ve OnAir Sahne YouTube kanalından takip edebilirsiniz.


Çiçeği burnunda yazar Bahadır Çolak ile ilk kitabı Fikret, Hadi üzerine keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. Merhaba Damla, ben konuşmayı anlatmayı insanlara bilmediklerini aktarmayı veya onlardan bilmediklerimi almayı seviyorum. Bu çocukluğumdan bu yana böyle; konuşmayı seven bir çocuktum. Orta okulda başlayan ve lisede iyice somutlaşan süreçte yazmak da bunun bir parçası oldu. Hatırlıyorum orta okulda kendime not defterleri hazırlayıp tarih atarak karalama yapardım. Lisede Ece Ajandası'nın 100. yılında başlayan süreçte her yıl kendime yeni bir ajanda alıp gün gün olmasa bile önemli gördüğüm günlerdeki olayları -bu bazen ülke gündemi oluyordu bazen de kendi yaşadıklarım- yazdım. Ayrıca ciddi bir kalem ve defter severim. Halihazırda kitaplığımda kullanmaya kıyamadığım not defterleri vardır. Bütçeme uygun olarak da dolmakalem, versatil kalem alırım. Tabii, dışarıya çıkarken yanımda bir not defteri ve kalem muhakkak olur. Her zaman kullanmam onları belki ama yazmak istediğimde hazır bir ortam olmasını isterim. Tüm bunlarla birlikte yazmak içimden geliyor, insanları ve çevreyi gözlemlemeyi de seviyorum. Beşiktaş'ta Barbaros Bulvarı'nda Starbucks'ta dışarıda oturup saatlerce insanları izleyip yazdığım günler de olmuştur veya duygularımı tavan yaptıran insanlara karşı şiirler, masallar yazdığım... Bazen bir kelime, bir doğa olayı veya gördüğüm bir insan bana ilham veriyor ve birkaç kelime yazdıktan sonra gerisi dökülüyor açıkçası. Yazmak da en nihayetinde şarkı söylemek, resim yapmak, dans etmek gibi bir sanat. Biraz yeteneğin olması da gerekiyor. Yazdıkların çevren tarafından beğenilince bunun devamı da geliyor. Ben liseyi yatılı olarak okudum. On üç, on dört yaşında bir çocuğun ailesinden kilometrelerce uzakta tek başına kalması, kendinin daha çabuk farkına varmasını sağlıyor. Lisede bunu fazlasıyla deneyimledim. Benim yazma maceram lisede başladı diyebilirim. Zaten okuduğum lise kültürel faaliyetlere önem veren bir kurum olduğu ve ben de yatılı bir öğrenci olduğum için yalnızlığımı ve aile özlemini oralarda vakit geçirerek sönümledim. Oratoryolarda sahneye çıktım, şiir dinletileri yaptık. Mehmet Akif Ersoy'un Çanakkale Şehitleri'ne şiirini ezbere bildiğim için birçok etkinlikte tek başıma sahneye çıkıp o şiiri seslendirdim. Edirne genelinde şiir okuma yarışmasına katıldım ve belki de lise hayatımın zirvesini mezuniyet gününde yaşadım. Tüm okulun önünde, kitabımı adadığım insanlardan da biri olan dostum Çağrı Ülker'le kendi mezuniyet törenimizi Kavuklu ile Pişekar gibi orta oyunu tadında, kendi yazdığımız metinlerle komik bir havada sunduk. Şimdi tüm bunları yapan ve gazeteci olmak isteyen birinin hayatında yazmak da ister istemez oluyor. Son olarak şunu da söyleyeyim. İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Bölümü'ndeki ilk günümde Beyazıt'taki Sahaflar Çarşısı'nın kapısının önündeki çınarın altında çay içip yine ajandama yazmıştım. 2019 yılının Kasım ayıydı yanlış hatırlamıyorsam. Üsküdar-Çekmeköy metrosunun en ön kısmında ayaktaydım. Bilenler bilir, o metro hattındaki trenlerde vatman yoktur ve vatman kabini yerine gerektiğinde görevlilerin müdahale etmesi için bir panel bulunur. Ben o panelin sol kısmındaydım. Yanıma benden yaşça büyük, zihinsel veya psikolojik bir rahatsızlığı olduğunu düşündüğüm bir adam geldi. Elinde Ülker İkram ve 450 ml'lik plastik Coca-Cola vardı. Normalde beklenen o bisküvi paketini bir şekilde açmasıdır ama o paketi yapışkanlarından o kadar nizami bir şekilde açtı ki en ufak bir yırtılma olmadı ve panelin üstüne sanki bir sofra beziymiş gibi koydu. Bir ritüeli vardı: Bir parça bisküviden ısırıyor, bir yudum koladan içiyor. Bitene kadar bu böyle devam etti. Sonrasında ise bisküvi paketini yine simetrik bir şekilde katlayıp kola şişesinin içine attı. O anda aklımda şu canlandı: Bu adam bunu sadece bugün değil sürekli olarak yapıyordur, bir alışkanlıktır, bir rutindir, bir monotonluktur. Acıktığında bisküvi aldıysan, onu hızlı bir şekilde yiyip açlığını geçirmeye çalışırsın ama o öyle değildi. Onun için bisküvi ve kolayı bir arada tüketme stili bir önem arz ediyordu. Bunlar belki de benim çıkarımlarım onun için bilemem ama tam olarak aklımdan geçenler bunlardı. Ayrıca tren, uçak, gemi, otobüs, tır gibi ulaşım araçları her zaman ilgimi çekmiştir. O adamı izlerken bir yandan da raylara baktığımda tren, monotonluk fikri aklıma geldi ve üst üste üç dört günde Fikret, Hadi'yi yazdım. Üniversitede okurken Kabataş Fındıklı'da Mimar Sinan Üniversitesi'nin yanındaki çay bahçesine bazen tek başıma bazen arkadaşlarımla bazen de ailemle giderdim. Orada birçok hüzünlü ve mutlu an yaşadım. Hatta Fikret, Hadi'nin bir kısmı orada yazıldı. Tesadüf odur ki yayıncımla ilk defa orada buluştuk ve ben kitabımı elime ilk orada aldım. Bu tesadüf bile bana tebessüm ettiriyor. Hatta o gün Fındıklı'dan Kabataş İskelesi'ne doğru yürürken kendi kendime sesli olarak Bahadır, şu dünyaya bir eser bıraktın, dedim. Bununla birlikte ilk kitabım olduğu için ve yaptığımı tam olarak anlayamadığım için okurlardan gelen tepkiler de bana en az kitabı elime aldığım o ilk gün gibi haz veriyor. Hiç tahmin etmediğim bir yere evirildi. Ben metroda gördüklerim üzerine yazmaya başladıklarımdan sonra hikayenin buraya geleceğini inan kestirememiştim. Sadece yazdım. O güne kadar gözlemlediklerimden, okuduklarımdan ve dinlediklerimden topladıklarımı hayal gücümle birleştirip okuyanların gözünde bir dünya canlandırmak için yazdım. Testi dolmuştu. Onu boşaltıp sırtıma daha büyük bir testi yüklemek için bu kitap çıktı. Yazdım yerine çıktı diyorum, çünkü kitabın içinde olanların bir kısmı benim zaten geçmiş yıllarda yazdıklarım veya karaladıklarımdı. Sadece kitap için son şeklini aldı. Yazmanın belirli sınırlar içinde bir matematiği var ama hissetmenin yok. Haddim değil belki ama içimde hissetmediğim bir şeyi ben yazmak istemiyorum. İçimden gelmiyor. Her zaman da o havada olmuyorsun. Yazan, çizen ve bunlarla ses getiren insanlara baktığımızda muhakkak farklı bir şey var düşüncelerinde. Belki de yeni bir dünya oluşturmanın efsunudur o. Geçenlerde bir gece yarısı Gayrettepe'den Zincirlikuyu metrobüs durağına doğru yürüyordum ve yerdeki yapraklarla çöpleri gördüm. Şunu yazdım mesela: Kaldırım taşlarının yolla birleştiği noktalara bakın gerçek temizliği anlamak için. İnsanların tırnaklarının arası gibidir. Vücut kirliyse, her kaşıdığınızda oralara kir dolar. Asfaltı gıdıklayan her adım da pisliği biraz daha kaldırımla yol arasına doldurur. Bunu birkaç arkadaşımla paylaştım, Gerçekten öyle, ben hiç bunu fark etmedim, dediler. Hepsinin verdiği tepkiler bu tarzdı. Ben o çöplerde onu görmekten çok hissettim ve bunlar döküldü benden. Umarım anlatabilmişimdir. Fikret, mutlu. Bilmediği için mutlu. Cahillik mutluluk getirdi Fikret'e. O küçük dünyasında zoraki bir küçük hedefi vardı: Bey olmak. Fikret Bey, olduğu için de mutlu. Aslında onun da babasıyla bir çatışması var. Anne ve babasından boşanamadığı için kendini koparamadığı için çocuklarının hastalığına karşı harekete geçemiyor. Babasına duyduğu zoraki minnetin ayrı, kendi ailesi için kendi çocukları için harekete geçmenin sorumluluğunu bilemiyor. Fikret, başka bir dünyada kucağını yeni bilgilere tıkamaması için babasıyla olan bağını koparması gerekir. Önce babasından boşanması gerekir. Utanmakla utanmamak arasında nasıl bir çizgi var? Ülkeleri ayıran devasa duvarla gibi mi? Yoksa kasabadaki yan komşunun bahçesiyle kendi bahçeni ayıran tel örgü gibi mi? Toprağa gurur gübresini attığında utanmazlık ayrık otları gibi boy mu veriyor? Yoksa 'elalem ne der' güneşinin kavurucu etkisiyle yok olup gidiyor mu? Kitapta şu paragrafı okurken üzerine epey düşündüm. Senin de yazarken ve yazdıktan sonra şimdi, utanmak ile utanmamak arasındaki o çizgi üzerine düşüncelerini merak ediyorum. Bu soru beni duygulandırdı. Gözüm yaşardı. Çünkü yazarken hiç hissetmedim ama kitap okuyucuya ulaştıktan sonra çok farklı dünya görüşlerindeki insanlar, bu paragrafı çok beğendiklerini söylediler. Senin de bu soruyla gelmen beni mutlu etti. Demek ki ben yazdıklarımla farklı dünya görüşlerindeki insanları ortak bir noktada toplayabiliyorum. Gururlu insan, yaptıklarının arkasında durur ve bunlardan dolayı utanmaz. Ancak bir de çevresi için yaşayanlar var. Hata da yapsan bundan bile gurur duyabilirsin. Senin olmanda o hatanın da katkısı olmuştur. Ama elalem ne derciler bitmeyecek maalesef. O zaman da farkında olmadan yok olup gideceksin. Az önce de söyledim ya testi doldu daha fazla beklersem taşacaktı. O zaman da içindeki su da zayi olacaktı. O yüzden Fikret, Hadi öykü kitabı olarak çıktı. Ayrıca yazarken farkında olmadan kendi üslubun oluşuyor bir şekilde. Bunu yapmak için özel bir çaba sarf etmiyorum ama kişileştirme yapmak hoşuma gidiyor. Bir de gelmedi. Ben 2019'da Fikret, Hadi'yi yazdıktan sonra devamını getirmek için çok çabaladım. Fikret, İstanbul'a gelir mi? diye düşündüm. Onun üzerine bir şeyler karaladım ama içime sinmediği için devam etmedim. Sonra anladım ki Fikreti Hadi'nin hakkı şimdilik bu kadar. Hikmet'e gelirsek de onun üzerinde yaz başında çalışmaya başlamıştım. Kitapta olduğu haliyle değil ama bir şeylerin geldiği belliydi. O doğum sancıları yaşanıyordu. Sonrasında uykusuz geçen bir gecenin ardından Hikmet de doğmuş oldu. Devamı gelecek mi? çok yöneltilen bir soru ama bunu şu an ben de bilmiyorum. En azından şu anda. Fikret ile Hikmet'in özel ve güzel bir yeri var artık hayatımda. Belki de o yerlerine saygı duymak gerekir. Dediğim gibi, kitaptakilerin bir kısmı geçmiş yıllarda yazılmıştı. Ancak hepsi birbirinden bağımsızdı. Mesela Uçaklar kısmını 2018 yılında İstanbul'dan Antalya'ya giderken uçakta yazdım. O ayrı metinleri nasıl bir arada vereceğimi düşünüyordum ama bir türlü fikir aklıma gelmiyordu. Tam bu noktada benim gibi ilk kitabını çıkaran arkadaşım Özge Yeşildağlı'ya selam çakmak istiyorum. Onun kitabını inceledikten sonra yazmakta olduğum Hikmet'le ilgili böyle bir kurgu aklıma geldi. Yazdıklarım tam da Hikmet'e uydu. Aslında bu kitapta iki ayrı bölüm var. Fikret, Hadi ve Neden Hikmet? İkinci bölümdeki Neden Hikmetin içindeki kısımlar, Hikmet'in bir parçası. Bu biraz da metinler arasında geçiş yapmak için kullandığım bir yöntemdi ve beğenildiğini düşünüyorum. Mark Wolynn'nin son aylarda çok satan Seninle Başlamadı kitabında ebeveynlerimizin bıraktığı genetik kodlardan bahsediliyor. Ayrıca cennet mekan Prof. Dr. Doğan Cüceloğlu da kitaplarında aile ortamındaki iletişimden sık sık bahsediyor. Onlardan okuduklarım kendi aklımdaki kurguyla da birleşince hem hikayenin gerçekliğine katkı sundu hem de bana okuduklarımı kullanma imkanı verdi. Kitabı genel haliyle kurgularken Ömer Seyfettin kitaplarında olduğu gibi bir hikaye kitabın adı olsun ve içinde de iki farklı hikaye olsun diye düşündüm ama aynı zamanda bu hikayeler birbirleriyle de bağlı olsunlar istedim. O biraz da okuyanların ne almak istediğiyle ilgili açıkçası. Çünkü ilk kitabım olduğu için kendimi geri dönüşlere tamamen açtım. Kimi okur uzun uzun Fikret'ten bahsediyor kimisi de Hikmet'ten. Ben genel olarak kitabı belli bir düşünce üzerine oturttum ama siz satır aralarından kendiniz için ne alıyorsanız, o sizindir. Hatta yazarken hiç öyle düşünmediğim bir cümle için sonrasında hiç beklemediğim bir tepki de aldım. Bu beni şaşırttı ama en güzel şu şekilde anlatılabilir bu durum: Ben yazdım kamuya mal ettim. İsteyen istediğini alsın. Lütfen ukalalık olarak algılanmasın, çok özür diliyorum ama bende kalsın. Sadece kitabın son paragraflarından biri olduğunu söyleyebilirim. Bu yorumun da çok hoşuma gitti. Çünkü yazarken ve sonrasında okurken benim aklıma ilk gelen bu değildi ama senin gibi işi kitaplar olan ve yorumunu önemsediğim bir insan, tek cümlede çok güzel özetledi kitabı. Ben de açıkçası monotonluk, harekete geçmemek, takılı kalmak, adım atamamak olarak yer alıyor. Zaten okuyanlarda çarpıcı bir etkisi olsun diye. Kur'an-ı Kerim'den sevdiğim bir surenin ayetiyle bitirdim.


Hanne, Almanya'ya göç eden bir ailenin kızı. Onun yaşadıklarını okudukça şiddetin sızılı yüzüyle bir kez daha karşılaşıyorsunuz. Bu röportaj bize Hanne'yi tanıtıyor. Onun acılarına tanık oluyoruz. Keşke olsak, ama maalesef mevzuya pek de uzak değiliz. Konu günümüzdeki şiddete kadar geliyor. Erkek egemen dünyamızda erkeğin kadını eşitsizleştirici varlığı giderek daha dayanılmaz bir hal alıyor! diyen Bahadır Bey ile bu ikinci buluşmamız. Şiddetten yol alıp Mesnevi'ye kadar uzanan söyleşimizde Hanne'yi ve çok daha fazlasını siz de hissedeceksiniz. Zaman hızlı ilerliyor değil mi? Fakat böyle derken pandemi ile birlikte zaman birden genişlemiş, ama bir o kadar da kaotik hale gelmiş oldu. Durduk ve tabiri caizse havayı koklamaya başladık. Tam da çağlar öncesinde yaptığımız gibi. Hayatta kalmak için ne yapmalıyım? Evet, önce bana doğru koşan vahşi hayvandan korunmak için sığınacağım bir mağaraya ihtiyacım var dedik. Çağlar öncesinden mağaraya koşan o ilkel adam, çağlar sonra pandemi sebebiyle, bu kez gözüyle görerek tespit edemediği vahşi yaratıktan korunmak amacıyla yuvasına koştu ve kapıyı sıkıca kapattı. Hayatta kalmam gerekiyordu ve bunun yolu hayata tutunmaktı. Buna mecburdum. Tek bir seçeneğim vardı: Yazmak! Ben de yazmayı seçtim ve Hanne çıktı ortaya. Dediğim gibi Hanne'yi pandemi döneminin ortasında yazdım. Bu dönemin kasveti ister istemez sızdı metne. Sonuçta beni, editörümü ve okurlarımı tatmin eden, içime tam anlamıyla sinen bir metin çıktı ortaya. Bunu Hannenin çok sevilmesinden de anlıyoruz. Hanne, yaşanmış bir hayat hikayesi. Hanne'nin hikayesiyle yurt dışında tanıştım. Bana anlatıldığında kalbimin sıkıştığını hissettim. Dinlediğim an yazacağımı biliyordum ve bu gerçeklik beni kendine aşık etti. Tabi ki ilk ağızdan bu yaşanmışlığı dinlemek sarsıcıydı ve benim bütüne sadık kalarak anlatıcıyı koruma amaçlı yorumlar katmama gerek duyuldu ve dediğim gibi son derece tetikleyici bir metin ortaya çıktı. Hanne her şeyden önce pek çoğumuzun hayatından izler bulabileceği sancılı ve fırtınalı bir dönüşüm hikayesi. Dolayısıyla tek bir derdi yok bu kitabın, inanın pek çok derdi var. Hanne insanlara, insanlığa bir şey söylüyor. Kendinle yüzleş! Kendine gel! diyor. Hayatını sorgula. Ne durumda olduğunu ve aslında ne olmak istediğini düşün. Aslında iç gıdıklayan kısıtlı konfor alanını terk etme zahmetine katlan ve gerçek konforunu bul. Yoksa kaybolacaksın. Sahte ve yapay mutluluk illüzyonlarına kanarsan sen de sahte ve yapay olacaksın. İnsanları karşıma almak istiyorum, onları sarsmak istiyorum, kendilerine getirmek istiyorum. Olay örgüsünden ziyade duygu örgüsü yoğun bir metin Hanne. Karakter kendinden yola çıkarak her bir bireyin birbirinin aynısı olup birbirine yaklaşırken, kendine yabancılaşması üzerinde duruyor. Hanne kendine yabancılaşma sürecinde ürettiği alt benliğinin, kendiliğini kendine ispat etme güdüsüyle şekillendiğini bize haykırıyor. Köklerime, aslıma dönmek istiyorum. Hanne aslında kimliksizleşmiş insanlığın Hanne özelinde kendine bir başkaldırısı olarak nitelendirilebilir. İnsanlık tarihi ile paralel olan şiddet olgusu hep vardı, hep de var olacak... Şiddet oranları da gitgide daha da çeşitleniyor ve artıyor. Devlet şiddeti, savaş, bireysel şiddet, fiziksel şiddet, psikolojik şiddet, sosyal şiddet, sözel şiddet, cinsel şiddet, aile içi şiddet, ensest, soykırım, kadına yönelik şiddet gibi. Tıpkı diğer şiddet türlerinde olduğu gibi kadına şiddet olgusu da hayatımızın hemen her diliminde karşımıza çıkıyor. Şiddet dediğimiz şey, güç mücadelelerinin yapılandığı ve bu mücadelelerce yapılandırılan dinamik yapılar. Pek çok alanda örneğin eğitim alanında, ailede, din alanında, ekonomi ya da bilim alanında ve bunun gibi sonsuz çeşitlilikte alanlarda şiddete şahit oluyoruz. Erkeğin kadın üzerindeki sosyo-kültürel iktidar mücadelesinin bir tezahürü olarak şiddet karşımıza çıkıyor. Erkeğin kendini egemen, bu sebeple de tahakküm etme hakkına sahip çarpık bilinci bana göre kaynak alan gibi görünüyor. Erkek egemen dünyamızda sistemik açıdan tahakküm ve itaat ilişkileri yeniden ve mutasyon geçirerek devam ediyor. Eğitimli ya da eğitimsiz fark etmiyor. Erkek egemen dünyamızda erkeğin kadını eşitsizleştirici varlığı giderek daha dayanılmaz bir hal alıyor! Hanne romanımda bu hususlara etkili bir biçimde değiniyorum. Böylece vicdan sahibi her insanın taşıması gereken sorumluluğu bir yazar ve bir insan olarak yerine getirdiğimi düşünüyorum. Kadın karakterleri yazmak her zaman daha çok ilgimi çekmiştir. Belki bu yüzden romanlarımın çoğunda ana karakterler kadın. Kadını daha gizemli ve daha özel bulduğumdan olabilir. Zorluk çektiğimi düşünmüyorum, sadece iyi gözlem ve duygudaşlık; yaptığım bu., Hanne'yi tanımlamak için kelime bulmakta zorlanıyorum. Düşünceler ve diyaloglar bize karakterler hakkında ihtiyaç duyduğumuz bilgileri aktarma gücüne sahipler. Hanne karakterinin kim olduğunu ne yapmak istediğini, nereye gittiğini, daha öncesinde yaşadıklarını, nasıl bir sosyo-kültürden geldiğini ve nasıl bir sosyo-kültür içine dahil edildiğini, statü algısını, bilindik kimliği ile yeni fark ettiği içindeki kimliğin arasındaki o eşsiz gerilimi yaşadığı acıları anlatabilirim. Böylece Hanne karakterini size anlatmış olurum. Ama istediğim bu değil ki. Ben bendeki Hanne'yi değil, sizdeki Hanne'yi merak ediyorum. Bir Alman. Hanne'ye aşık mı, yoksa Hanne onun alışkanlığı mı? Buna siz karar verin. Bütün mesele bu. Büyük bir arayış içindeyiz hepimiz. Aynaya baktığımızda gördüğümüz çehreye ne kadar objektif bakarsak, o kadar yol alabiliriz sanırım. Bu süreç devam ediyor. Aynaya baktığımda daha objektif davranıyorum, bu bile büyük bir olay. Kendimi övmek yerine erdemimi gizlemeyi tercih ediyorum diyebilirim. Kriz, müdahale ve çözüm, yaş aldıkça ve en önemlisi yazdıkça bunu daha kolay başardığıma şahit oluyorum. Mesnevi, Hanne'yi tedavi eden ilaçlardan bir tanesi. Aslında bir kapı açıyor ona. Tedavinin geri kalanını devam ettirmek Hanne'nin elinde. Tek başına hiçbir şey çözüm olamaz. İnsanın gayreti bu noktada önemli. Ben Mesnevi'yi veya başka bir şeyi okudum dertlerimden kurtuldum ve kurtulmadım, diye bir şey yok. Bu eserler bize yol gösterici pozisyonda. Bize doğru yolu gösteriyorlar. Sırada ne mi var? Vooooovvv bunu kendime bile söylemekten korkuyorum. Damla Karakuş: Teşekkür ederim Bahadır Bey.


Bahri Genç yıllardır boğuşuyor ifade ve yüzlerle. Bir jilet gibi keskin fırça dokunuşları, şeffaf lekelere dönüşüveriyorlar. Üst üste binen ama her biri kendi dilini konuşmaya çalışan boya saçakları sökün ediyor tuvalden. Bahri her bir çehreyi ve ifadeyi dilimlere ayırıyor bir cerrah titizliğiyle. Yakından bakılan boya uzağa çekildiğinde tebessüm oluyor ya da endişe... Binbir insan hali hemhal oluyor boş yüzeyde aniden... Gözler kendini silmeye çalışsa da elimizde kalan kocaman yüzler oluyor. Bahri Genç, çağdaş bir portre yorumcusu olarak, insan yüzündeki ifade derinliğini soyutlamacı bir tavırla ele alıyor. Metaforlarla saydam anlam katmanları oluşturuyor. Eserleri yakından incelendiğinde soyut bir görünümdeyken, uzaktan bakıldığında farklı bir gerçeklik sunuyor. Bahri Genç, 1963 yılında Erzurum'da doğdu. 1982 yılında İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'ne girdi. Yüksek lisans eğitimini 1992'de Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü Devrim Erbil Atölyesi'nde tamamladı. 1990 yılında kişisel sergilerine başlayan sanatçı Bahri Genç, Türkiye konulu resimler yapması için Düsseldorf'a davet edildi. Eserleri, İstanbul Basın Müzesi, İzmir Devlet Resim ve Heykel Müzesi, Balıkesir Devrim Erbil Müzesi gibi Türkiye'nin önemli özel koleksiyonlarında ve Davis Lisboa Mini Contemporary Art Museum'da bulunmaktadır. Sanatçı çalışmalarını İstanbul'da bulunan atölyesinde sürdürmektedir. Bahri Genç'in Yüz Rezonanslarıyla Dans isimli resim sergisi 23 Şubat 20 Mart tarihleri arasında Galeri Selvin'in Nişantaşı adresinde ziyaret edilebilir. Galeri Selvin kısıtlamalar dışında Pazar günleri hariç 11:00 18:00 saatleri arasında açıktır.


2022 yılında BAHR son albümü Cursed Home Pt. 1den Papillon ve Cursed Home isminde iki tekli yayınladı. 8 Temmuz'da yayınlanan 5 şarkılık albümde ise bu iki tekliye country esintileriyle dolu Fable, Afrika ritimleriyle rock müziğin isyankar seslerini buluşturan Outside ve dinleyenleri kıpır kıpır yapacak Rock 'N' Roll şarkı Cheap Fake eşlik ediyor. Birçok konuk müzisyenin de yer aldığı, rengarenk bir albüm olan Cursed Home Pt. 1'de caz sanatçısı Asena Akan Outside'daki polifonik vokal çalışmasıyla kayıtlardaki yerini aldı. Albümün country esintileriyle dolu, folk şarkısı Fable'da ise BAHR'a Cümbüş Cemaat'ten tanıdığımız multi-enstrümentalist Ozan Çoban kemanıyla eşlik ediyor. Mayıs ayında yayınlanan albümün ikinci teklisi Cursed Home'da da gitar solosu ve efektleriyle dinlediğimiz, yetenekli caz sanatçısı Şevket Akıncı bu albümde de hem Outside'da hem de Cheap Fake'te bir kez daha BAHR'a eşlik ediyor.


BAK Ses ve Görüntü Atölyesi, yürütücülüğünü ses tasarımcısı/besteci Başar Ünder'in üstlendiği, ses ve görüntü ilişkisine odaklanan, bu pratiklerin içinde aktif olarak yer alan ya da almak isteyen katılımcılara açık bir atölye programı olarak tasarlandı. 3,4 ve 5 Mart 2023 tarihleri arasında gerçekleşecek üç günlük program kapsamında sesi merkeze alan ya da konu edinen pratiklere yakından bakarken görsel-işitsel medyada yaratıcı ses, bir form olarak sese, çevresel sese, gürültüye yaklaşım ve sesin sergilenme biçimleri gibi konulara katılımcılarla birlikte yanıt aranacak. Tanışma buluşmasınınn ardından katılımcılar, atölyenin ilk gününde kayıt ve müzik teknolojileri, ses tasarımı, elektronik müzik tarihi bağlamında tartışmalar yürütülürken ikinci günde katılımcılar ses sanatı ve yaratıcı ses kullanımı konularını teknik ve kavramsal bağlamda inceleme fırsatı bulacaklar. Atölye bütün Türkiye'ye açık, çevrimiçi olarak gerçekleşecek. Katılım kontenjanla sınırlı ve ücretsizdir. Son başvuru tarihi: 13 Şubat 2023. - Fotoğraf, video, görsel sanatlar ve ses ilişkisine dair ilgi sahibi olmak - BAK Ses ve Görüntü Atölyesi programının tamamına katılabilecek olmak - Farklı disiplinlerden ve mecralardan beslenen çalışmalara açık olmak - Çağrı bütün Türkiye'ye açıktır. Hatırlamak ve Anlatmak için Şehre BAK, Türkiye'nin farklı şehirlerinde yaşayan ve yaşadıkları dünyayı video, fotoğraf ve diğer görsel araçlarla anlatmak isteyen genç hikaye anlatıcılarının kolektif bir üretim sürecini paylaşmalarına imkan sağlamak üzere 2013 yılında yola çıktı. 2017 yılında ise görsel hikaye anlatıcılarının üretimlerini paylaşabildiği, hem birbirleri hem de fotoğrafçılar, sinemacılar, güncel sanatçılar ve akademisyenler ile ilişkilendikleri bir çevrimiçi paylaşım platformuna dönüştü. sehrebak. org, yayınladığı çağrılarla farklı şehirlerden görsel hikayelerin anlatılmasını teşvik ederken, sitenin kullanıcılarına belgesel fotoğraf ve video ile ilgili çeviri ve eleştirel metinlerden oluşan bir kaynak havuzu da sunan bir platform olarak tasarlandı. Sitede göç, aidiyet, çeşitlilik, ekoloji, dönüşüm ve gündelik hayat gibi konular etrafında yayınlanan çağrılar ve çevrimiçi sergiler sürerken, yüz yüze buluşmaların tartışma, öğrenme, keşfetme ve üretmede vazgeçilmez olduğu inancıyla BAK Buluşmaları başlığı altında eğitim ve üretim atölyeleri düzenlenmeye de devam ediyor. 2018'de İzmir ve Diyarbakır'da düzenlenen BAK Dersleri, 2019'da Diyarbakır'da gerçekleşen Dönüşen Şehir Kolektif Üretim Atölyesi ve Temmuz 2020-Nisan 2021 arasında çevrimiçi gerçekleşen Kulaktan Kulağa Kolektif Video Üretim Atölyesi'nin ardından BAK, 2023'te bu kez üretime yönelik çevrimiçi atölyeler düzenliyor. BAK Buluşmaları kapsamında düzenlenecek atölye, ses ve görüntü ilişkisini odağına alacak.


Tin, 10 Haziran 02 Temmuz 2022 tarihleri arasında Den Art Gallery'de ziyaret edilebilir. Frolo, I. . (1997). Felsefe Sözlüğü. İstanbul: Cem Yayınları.


Baksı Kültür Sanat Vakfı, Baksı Müzesi ile çıktığı geleneği gelecekle buluşturma yolculuğuna yeni bir etap daha ekliyor. Bayburt Halk Müziği projesi şehrin arşivlerde unutulan, ilgisizliğe terk edilen müzik varlığını anımsatmayı ve yeniden erişilebilir kılmayı hedefliyor. Proje kapsamında, müzik araştırmacısı Melih Duygulu'nun yazdığı Bayburt Halk Müziği adlı kitap, Bayburt'un Cumhuriyet dönemindeki müzik ortamını ve halk müziği üretimini tüm yönleriyle ortaya koyuyor. İlk Kayıtlarıyla Bayburt Türküleri adlı CD çalışması ise Bayburt halk türküleri repertuvarında yer alan ve radyo arşivleri ile bestecilerin ikinci, üçüncü kuşak yakınlarından derlenen eski kayıtlardan oluşuyor. Türk Musikisi Devlet Konservatuarı mezunu olan ve MSÜ Devlet Konservatuarı'nda öğretim üyeliği yapan müzik araştırmacısı Melih Duygulu'nun hazırladığı, Aydın Doğan Vakfı'nın katkılarıyla yayınlanan Bayburt Halk Müziği kitabında, yöresel türkülerin temaları, tür ve şekil özellikleri, ezgilerin müzikal yapısı, varyantları, müziğin icra mekanları, kullanılan çalgılar, halk oyunlarına eşlik eden müzikler, aşıklık geleneği, Bayburtlu ozan ve müzisyenler, Bayburt halk müziği derlemeleri ve türkü notaları yer alıyor. Bu notalar, en eskisi 1929, en yenisi 1978 yılına ait eski kayıtlar dinlenerek yazılmış. Kitaba eşlik eden sararmış arşiv fotoğrafları ise yalnızca müzik mekanlarına ve sanatçılarına değil, aynı zamanda dönemin sosyal yaşamına da ışık tutuyor. Bayburt Halk Müziği projesinin koordinatörü Ahmet Çağıldak İlk Kayıtlarıyla Bayburt Türküleri adlı CD çalışması için çok boyutlu ve derinlemesine bir araştırma yapıldığını vurguluyor. Çağıldak, Bayburt halk müziği repertuvarının 100'den fazla eserinin ne yazık ki pek azının eski kayıtlarını elde edebildik. Bu kayıtları çeşitli kaynaklardan araştırıp biraraya getirmek, stüdyoda, dinlenebilecek hale getirmek olağanüstü emek, zaman ve özveri isteyen bir iş oldu, diyor. Danışmanlığını Bülent Ortaçgil, İhsan Apça, Erkan Oğur, Hasan Saltık ve Sercan Yılmaz 'ın üstlendiği albümün ses tamiri ve stüdyo işlemlerini İhsan Apça, yapımını ise Kalan Müzik gerçekleştirdi. Kitap ve CD'leri Baksı Kültür Sanat Vakfı'ndan temin edebilirsiniz. .


Baksı Kültür Sanat Vakfı, Anadolu'nun ortak kimliğine katkı sağlayan üretimlere dikkat çekmek amacıyla Anadolu Ödülleri'ni hayata geçiriyor. Her yıl Müzecilik, Gösteri Sanatları, Süreli Etkinlikler, Arkeoloji ve Restorasyon olmak üzere toplam 5 farklı dalda verilecek ödüllerin ana sponsorluğunu ise Doğan Holding üstleniyor. Anadolu Ödülleri'nin ilki bu yılın Kasım ayında sahiplerini bulacak. Anadolu'da, kıraç bir tepenin üzerinde geleneği gelecekle buluşturan Baksı Kültür Sanat Vakfı, benzer projelerin çoğalmasını ve daha da gelişmesini desteklemek amacıyla Anadolu Ödülleri verecek. Ödüllerin Seçici Kurulu'nda, Prof. Dr. Ali Akay, Prof. Dr. Esra Aliçavuşoğlu, Prof. Dr. Nurhan Atasoy, Nezih Başgelen, Levent Çalıkoğlu, Doğan Hızlan, Arhan Kayar, Doç. Dr. Ayşe H. Köksal, Bülent Ortaçgil, Prof. Dr. Süha Özkan, Faruk Pekin, Dr. Nusret Polat, Prof. Dr. Metin Sözen, Murat Tabanlıoğlu, Görgün Taner, Saffet Emre Tonguç ve Prof. Dr. Fikret K. Yegül yer alacak. Anadolu Ödülleri'nin logosunu ve görsel kimliğini Savaş Çekiç tasarlarken, ödül heykellerinde Osman Dinç imzası yer alıyor. Müzecilik, Gösteri Sanatları, Süreli Etkinlikler, Arkeoloji ve Restorasyon dallarında verilecek olan Anadolu Ödülleri'nde, sergi ve bienal benzeri projeler Süreli Etkinlikler kategorisinde; konser, festival, tiyatro ve benzeri etkinlikler ise Gösteri Sanatları kategorisinde yarışacak. Ödül programı bünyesindeki tüm kategoriler hem bireysel hem kurumsal başvurulara açık olacak. Aday gösterilen projelerde son 5 yıl içinde gerçekleşmiş olma şartı aranacak. Başvurular, www. baksi. org üzerinden, ilgili formun doldurulması ve istenen belgelerin başvuru sistemine yüklenmesi ile gerçekleşecek. Adaylık başvurularının kabulü, çevrimiçi olarak 10 Temmuz 2020 Cuma tarihinde başlayacak ve 10 Ekim 2020 Cumartesi tarihinde sona erecek.


Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın Anadolu'nun ortak kimliğine katkıda bulunan üretimlere dikkat çekmek amacıyla hayata geçirdiği Anadolu Ödülleri'ne başvurular 10 Ekim 2020 Cumartesi gününe kadar devam ediyor. Müzecilik, Süreli Etkinlikler, Gösteri Sanatları, Arkeoloji ve Restorasyon olmak üzere toplam 5 ayrı dalda verilecek ödüllerin ana sponsorluğunu Doğan Holding üstleniyor. Anadolu Ödülleri'nin ilki Kasım 2020'de sahiplerini bulacak. Anadolu'da, kıraç bir tepenin üzerinde geleneği gelecekle buluşturan Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın benzer projelerin çoğalmasını ve daha da gelişmesini desteklemek üzere vereceği Anadolu Ödüllerine başvurular 10 Ekim Cumartesi gününe kadar devam ediyor. Anadolu'nun kültürel mirasından ve yaratıcılığından beslenen, onun ortak kimliğini vurgulayan bireysel ve kurumsal projeleri gündeme getirmeyi, onurlandırmayı ve cesaretlendirmeyi amaçladıklarını belirten Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın ve Baksı Müzesi'nin kurucusu Prof. Dr. Hüsamettin Koçan, Anadolu'nun farklı köşelerinden ne kadar çok proje başvurursa, ödüller o kadar amacına ulaşacak. Ödüllere gösterilen ilgiden ve başvurulardan çok memnunuz. Son 1 ayda başvurulara yenilerinin de ekleneceğine inanıyor; bu toprakların kültürel birikimine katkı sağlamış tüm projeleri başvuruda bulunmaya çağırıyoruz dedi. Ödüllerin Seçici Kurulu'nda, Prof. Dr. Ali Akay, Prof. Dr. Esra Aliçavuşoğlu, Prof. Dr. Nurhan Atasoy, Nezih Başgelen, Levent Çalıkoğlu, Doğan Hızlan, Arhan Kayar, Doç. Dr. Ayşe H. Köksal, Bülent Ortaçgil, Prof. Dr. Suha Özkan, Faruk Pekin, Dr. Nusret Polat, Prof. Dr. Metin Sözen, Murat Tabanlıoğlu, Görgün Taner, Saffet Emre Tonguç ve Prof. Dr. Fikret K. Yegül yer alıyor. Müzecilik, Süreli Etkinlikler, Gösteri Sanatları, Arkeoloji ve Restorasyon dallarında verilecek Anadolu Ödülleri'nde, sergi ve bienal benzeri projeler Süreli Etkinlikler kategorisinde; konser, tiyatro, festival ve benzeri etkinlikler ise Gösteri Sanatları kategorisinde yarışıyor. Ödül programı bünyesindeki tüm kategorilere hem bireysel hem kurumsal başvuru yapılabiliyor. Aday gösterilen projelerde son beş yıl içinde gerçekleşmiş olma şartı aranıyor. Başvurular, www. baksi. org üzerinden, ilgili formun doldurulması ve istenen belgelerin başvuru sistemine yüklenmesi ile gerçekleşiyor.


Baksı Kültür Sanat Vakfı'nın bu yıl ikinci kez dağıtacağı Anadolu Ödüllerinin içeriği belli oldu. Ödüller, 2021 yılında Geçmişi Selamlamak alt başlığı ile 5 ayrı dalda, eserlerinde Anadolu'yu konu alan ve Anadolu'nun kültürel birikimini yansıtan, alanında son yüz yıla damgasını vuran sanatçılara verilecek. Bu sanatçıların isimleri, Edebiyat, Görsel Sanatlar, Müzik, Sinema ve Mimarlık alanlarında ayrı ayrı oluşturulan seçici kurullar tarafından belirlenecek. 2021 Anadolu Ödülleri, Doğan Holding ana sponsorluğu ve Kurukahveci Mehmet Efendi sponsorluğunda gerçekleşiyor. Anadolu'nun ortak kimliğine katkıda bulunan üretimlere dikkat çekmek amacıyla geçtiğimiz yıl hayata geçirilen Anadolu Ödülleri, bu yıldan itibaren yalnızca kurumları değil kişileri de kapsamına alarak genişliyor. Baksı Kültür Sanat Vakfı, ödülleri dönüşümlü olarak, çiftli yıllarda kurumlara, tekli yıllarda kişilere verecek. Bu çerçevede, 2021 Anadolu Ödülleri, Edebiyat, Görsel Sanatlar, Müzik, Sinema ve Mimarlık olmak üzere beş ayrı dalda geçmişi selamlayacak. Ödüller, üretim sürecinde Anadolu'nun kültürel zenginliğini kucaklayan, ondan ilham alan, yenileyen ve dönüştüren yaratıcılara verilecek. Anadolu Ödülleri'nin kimlere verileceğini, her dalda, o dalın önde gelen isimlerinden oluşan beş kişilik bir seçici kurul belirleyecek. Ödül alan sanatçıların isimleri Kasım 2021'de açıklanacak. Bu yıl ayrıca her dalda, ödül alan sanatçı adına, genç bir yetenek Baksı Artist Residency programına davet edilecek. Edebiyat alanında Sunay Akın, Beşir Ayvazoğlu, Metin Celal, Doğan Hızlan ve Mario Levi; Görsel Sanatlar alanında Prof. Dr. Esra Aliçavuşoğlu, Dr. İpek Duben, Prof. Dr. Zeynep İnankur, Prof. Dr. Burcu Pelvanoğlu ve Doç. Dr. Zeynep Yasa Yaman; Müzik alanında Cihat Aşkın, Baki Duyarlar, Erdal Erzincan, Evin İlyasoğlu ve Cem Mansur; Sinema alanında Atilla Dorsay, Alin Taşçıyan, Yeşim Ustaoğlu, Prof. Dr. Bülent Vardar ve Derviş Zaim; Mimarlık alanında Melkan Gürsel, Celal Abdi Güzer, Prof. Dr. Suha Özkan, Kerem Piker ve Prof. Dr. Uğur Tanyeli. 2021 Anadolu Ödülleri'nin ana sponsorluğunu Doğan Holding üstlenirken, Kurukahveci Mehmet Efendi de projeye sponsor olarak katkıda bulunuyor. Ödül heykelciği sanatçı Osman Dinç'in imzasını taşıyor.


Baksı Müzesi'nin bulunduğu tepede kısa bir süre önce ziyarete açılan Kıraçta Heykel sergisi, Contemporary İstanbul kapsamında Tersane İstanbul'a geliyor. Farklı kuşaklardan dokuz sanatçının Baksı Tepesi'nden Çoruh'u seyre dalan heykelleri, manzaranın içinde, manzaraya karşı kıraçın hafızasını dinliyor. Yapıtlar kıraçtan tersaneye bir video aracılığıyla yol alıyor. Çağdaş müzeciliği yepyeni bir anlayışla Anadolu'nun kültür varlıkları haritasına katan Baksı, 20. yıl kutlamaları kapsamında hayata geçirdiği Kıraçta Heykel sergisini özel bir video çalışması ile Contemporary İstanbul ziyaretçilerine sunmaya hazırlanıyor. 7-10 Ekim tarihleri arasında Tersane İstanbul'da gerçekleşecek sanat fuarında Baksı Müzesi, sanatseverleri heykellerin rehberlik ettiği bu şiirsel yolculuğa ortak olmaya davet ediyor. Sergide, Erdal Duman, Günnur Özsoy, Hüsamettin Koçan, İbrahim Koç, Kemal Tufan, Mike Berg, Nermin Er, Osman Dinç ve Yunus Tonkuş'un yapıtları yer alıyor. Heykellerin bu sessiz çağrısını Contemporary İstanbul'da geniş bir ziyaretçi topluluğuna ve uluslararası sanat çevrelerine ulaştırmaktan mutluluk duyduklarını dile getiren Koçan, Anadolu'dan ilham alan ve ona yeni değerler katan sanatçıların yapıtlarını yerinde görmek isteyenleri Baksı Müzesi'ne davet etti. Kıraçta Heykel sergisinden görüntülerle hazırlanan video çalışması, Contemporary İstanbul kapsamında 7-10 Ekim tarihleri arasında Tersane İstanbul'da, T6 Salonu B1-211 numaralı Baksı Müzesi standında izlenebilir.


Dünyaca ünlü yönetmen, senarist ve fotoğraf sanatçısı Nuri Bilge Ceylan'ın eserleriyle Baksı Müzesi'ne konuk olmasının ardından, müze yeni bir isme ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. 25 Ağustos'ta son bulacak olan Nuri Bilge Ceylan Baksı'da adlı serginin yerini, 1 Eylül 2019 tarihi itibariyle sanatçı Şakir Gökçebağ'ın AŞİNA isimli solo sergisi alacak. Sanatseverlerin sabırsızlıkla beklediği Şakir Gökçebağ'ın AŞİNA isimli solo sergisi 1 Eylül 2019 ile Temmuz 2020 tarihleri arasında Baksı Müzesi'nde izlenebilecek. Gündelik hayatın içinde, tanıdık ve alışık olduğumuz nesneleri yeni formlara dönüştürdüğü heykel ve enstalasyonları ile tanınan Gökçebağ'ın Baksı Müzesi'nde açılacak olan solo sergisi, aynı zamanda Türkiye'de açılan en kapsamlı sergisi olma özelliği de taşıyor. Şakir Gökçebağ, müzede yer alacak eserlerinde, önceki işleri ile beraber bölgeye özgü doku ve nesnelerle ürettiği yeni işlerini ziyaretçiler ile buluşturacak. AŞİNA, bir yandan Anadolu'nun ruhuna dokunan diğer yandan da Şakir Gökçebağ'ın uzun yıllardır, yerel ve evrensel arasında dokuduğu bağı, güçlü sözlerle ortaya seren bir sergi olacak. Şakir Gökçebağ; Enstalasyon ve heykellerinde, gündelik hayatın içinden söküp çıkardığı eşyalarla alternatif anlam düzlemleri yaratır. Gördüklerimizin arkasındakilerle kişisel bir oyun alanı yaratırken onları gündelik alışkanlıklardan arındırır. Bu bir yandan varoluşa dair mizahi bir dokunuş diğer yandan da varlıklarla kurulan yeni bir deneyim alanıdır. Gökçebağ'ın sanat üretimi içinde seçtiği nesneler, kullanım nesnesi ve hazır nesne olmanın ötesinde boya, taş, kağıt, mermer ve tuval gibi sanatçının malzemeleridir. Sanatçı Gökçebağ'ın nesneleri, gerçek anlamlarından koparak ama asla ilk anlamlarını unutturmayarak yeni bir forma bürünürler. Mandal, duvar, halı, sini, süpürge... Kimliklerine dair ipucunu göstererek yeni bir şey olurlar. Bu yeni; bir yandan soyut yahut sürreal bir bakışı işaretler öte yandan da izleyicinin sanatçının müdahalesinden sonra karşılaştığı yeni bir görme biçimine sahip çıkar.


Tohumları 20 yıl önce atılan ve 2010'da kapılarını ziyarete açan Baksı Müzesi, iki yeni sergiyi sanatseverlerle buluşturuyor. Kıraçta Heykel sergisi Baksı tepesini heykellerle kuşatıyor. Farklı kuşaklardan dokuz sanatçının açık havaya yerleşen yapıtları bundan böyle tepeden Çoruh nehrini seyredecekler, Baksı'nın doğası ve öyküsüyle bütünleşecekler. İkinci sergi ise geçtiğimiz yıl ilk kez verilen Anadolu Ödüllerine değer bulunan projeleri bir araya getirmeyi ve tanıtmayı amaçlıyor. Bu sergi, Anadolu'dan ilham alan ve ona değer katan çalışmalara topluca bir bakış olanağı sağlıyor, sivil topluma ve yerel yönetimlere yeni öneriler sunuyor. Çağdaş müzeciliği yepyeni bir anlayışla Anadolu'nun kültür varlıkları haritasına katan Baksı, 20. yılını geride bırakırken, iki yeni sergiyi sanatseverlerin beğenisine sundu. Sanatın ve doğanın birlikteliğine övgü niteliğindeki Kıraçta Heykel sergisi, izleyiciyi mekansal sınırların dışına çıkarıp doğayla buluştururken, heykellerin rehberlik ettiği şiirsel bir yolculuk vadediyor. Baksı Müzesi'nin yer aldığı kıraç sırttan Çoruh nehrini seyreden bu sanat yapıtları, içine yerleştikleri coğrafyayla yeni anlamlar kazanırken, kadim uygarlıklara ev sahipliği yapmış bu mekana da taze bir bakış getiriyor. Baksı tepesinde ziyarete açılan açık hava sergisinde Erdal Duman, Günnur Özsoy, Hüsamettin Koçan, İbrahim Koç, Kemal Tufan, Mike Berg, Nermin Er, Osman Dinç ve Yunus Tonkuş'un yapıtları yer alıyor. Baksı Kültür Sanat Vakfı tarafından Anadolu'nun ortak kimliğine katkıda bulunan üretimlere dikkat çekmek amacıyla hayata geçirilen Anadolu Ödülleri'nin kazananları ise Depo Müze'de gösterime sunuluyor. Ana sponsorluğunu Doğan Holding'in üstlendiği, Kurukahveci Mehmet Efendi'nin sponsor olarak katkıda bulunduğu ödül programı; Müzecilik, Süreli Etkinlikler, Gösteri Sanatları, Arkeoloji ve Restorasyon kategorilerinden oluşuyor. Türkiye'nin 35 ilinden 133 projenin başvurduğu yarışmada, altı proje Anadolu Ödülü'ne, iki proje de Alana Katkı Ödülüne değer bulundu. Kıraçta Heykel sergisine dair açıklamalarda bulunan Baksı Müzesi kurucusu Prof. Hüsamettin Koçan, İçinde bulunduğumuz koşullar ne kadar zorlayıcı olsa da bunu bir insanlık deneyimi olarak kaydedip yeni yapıtlar üretmeye devam ediyoruz. Bu kez, çocukluk anılarımda önemli bir yere sahip bir mekan, Baksı'nın 65 yıldır değişmeden kalmış kıraç tepesi yapıtlarımıza ev sahipliği yapıyor. Heykeller bu kıraç sırttan nehre doğru uzanırken yeni bir sessizlikle, Baksı'yı ziyaret edenleri hem çağırıyor hem de onları yeni bir duyum alımına davet ediyor: Soluğunu tut, doğaya bak, doğa sana sanatçıyla birlikte yeni şeyler anlatacak. Umuyorum ki bu heykeller, bu kıraçta uzun yıllar konuk olsunlar. Ve de bu kıraç, heykellerin evi olsun diyor. Yeni sergilerin yanı sıra Şakir Gökçebağ'ın heykel ve yerleştirmelerinden oluşan Aşina sergisi, Maske/Çağrışımlar adlı grup sergisi ve kalıcı koleksiyonda yer alan yapıtlar da Baksı Müzesi'nde sanatseverleri bekliyor. Bayburt'un Bayraktar köyünde yer alan müze, pazartesi hariç her gün 10.00 19.00 saatleri arasında ziyaret edilebilir. Siz nasıl güzel insanlarsınız emeğinize sağlık. Bu müzeyi ilk defa duydum harikulade ve sıra dışı bir de köyde olması olağanüstü fikir ve de çok güzel tebrikler. Ayrıca bize bu müzeyi tanıtan Serhan Askere de teşekkür ederim.


Anadolu'da kıraç bir tepenin üzerinde geleneği gelecekle buluşturan Baksı Müzesi, 25 Eylül 2020 Cuma gününden itibaren Maske/Çağrışımlar sergisine yer veriyor. 20 sanatçı ve tasarımcının maske yorumlarını bir araya getiren Maske/Çağrışımlar sergisi, açık kaldığı süre boyunca eşzamanlı olarak müzenin web sitesinde çevrimiçi olarak izlenebilecek. Beklenmedik bir biçimde standart yaşantımızı kontrol altına alan, hayatımızın tam merkezine taşınan maskeler, bu kez sanatçı ve tasarımcıların yorumlarına konu ediliyor, yarattığı farklı çağrışımlarla ele alınıyor. Maske/Çağrışımlar sergisi, 25 Eylül 2020 15 Mayıs 2021 tarihleri arasında hem Baksı Müzesi'nin çatısı altında, hem de baksi. org web sitesinde görülebilecek. Maske/Çağrışımlar sergisinde eserleriyle yer alan isimler; Alp İşmen, Aykut Erol, Beyza Boynudelik, Enis Karavil, Felekşan Onar, Ferhat Özgür, Fırat Engin, Gülcan Şenyuvalı, Gülten İmamoğlu, Halit Berker, Hatice Gökçe, İrfan Önürmen, Mehmet Dere, Mehmet Kavukçu, Merve Kerem Ariş, Mike Berg, Mustafa Horasan, Özlem Süer, Sinan Logie ve Simay Bülbül. Sergiye katılan sanatçı ve tasarımcılar, fotoğraftan performansa, kefen bezinden Lego'ya, tuvalden mobilyaya, bireyin yabancılaşmasından sistem karşısındaki açmazlarına, sayısız nesne, malzeme ve düşünce etrafında, maskeyi farklı açılardan sorguluyorlar. Merve-Kerem Ariş çifti Öz başlıklı tasarımında maskeyi bir distopya çerçevesinde ele alıyor. Bir örnek maskeler giydirilmiş, görmeyen, duymayan, konuşamayan, düşünemeyen insanlar, sonunda distopyayı sona erdiriyor ve öz geçici kabuğundan, yani maskeden kurtuluyor. Aykut Erol Love Mask ile aşkın maskesini yorumluyor. Nefes alışlar, kokular, sesler ve sonunda ruhlar iç içe geçiyor, sanki iki vücutta tek bir kalbin atışı duyuluyor. Enis Karavil 2020.313 adlı tasarımında Apple Watch 'un sesli komut özelliğinden ilhamla maskenin ardında konuşan bir sese ve gelecekteki muhtemel iletişim senaryolarına odaklanıyor. Ferhat Özgür bir seri fotoğraflaCovid-19'dan kaynaklı ev içi hapsinin yaratıcılığa olan etkilerini araştırıyor. Kapanma Günlükleri/Lockdown Diary başlıklı yapıtta sanatçı kendi evindeki mevcut her türlü nesneyi yeniden düzenleyerek kişisel mekanını bir performans alanına dönüştürüyor. Fırat Engin Otoportre 2020de neon malzemeyi dijital bir portre fotoğrafı ile birlikte kurguluyor, şimdiyi içeren ama geleceğe dönük bir çalışma olarak sunuyor. Gülcan Şenyuvalı Çalınmış Hayatı kefen bezi olarak kullanmak maksadıyla alınmış bir patiska kumaşını el dikişi ve nakışla bir maske yorumuna dönüştürüyor. Sinan Logie Akı kan Yapılar, faz 20, isimsizde kapanmanın getirdiği malzeme kıtlığına işaret ediyor ve eski eserlerini maskeleyerek üzerlerine yeni katmanlar ekliyor. Simay Bülbül Fanustaki Çocukluku açıkhavada oyun oynamaları gereken en güzel zamanlarını evlerinde birer cam fanus içerisinde tüketen çocuklara adıyor. Hayatlarının odak noktası oyuncak yerine maske olan çocuklar için Lego'dan bir maske üretiyor. Hatice Gökçe Tel maskede teli, rengi, dokusu ve işlenme biçimiyle bir yaşam metaforu olarak ele alıyor. Yaşam ile ölüm arasındaki ince kesik çizgileri anımsayarak telkırma tekniğiyle bir maske üretiyor. Felekşan Onar GetmePPEde kullan-at ekonomisine, insanoğlunun kısacık belleğine dikkat çekiyor. Camdan şekillendirdiği ve yerlere atılmışçasına gerçekleştirdiği yerleştirmesi ile maskelerle bugüne nasıl geldiğimizi sorgulatmayı umuyor. Mustafa Horasan maskenin yarattığı çağrışımları Yüz Her Şeydir adlı bir yağlıboya portre üzerinden dışavuruyor. Beyza Boynudelik Merhaba Yabancı başlıklı tuval çalışmasında kentli bireyin maskeli olma, kendine ve 'öteki'ne yabancı olma durumunu ele alıyor. İrfan Önürmen ahşap pano üzerine akrilik, foreks, metal vidalar ve demir çubuklarla oluşturduğu Beyaz Maskta mask formunu bir metafor olarak kullanıyor ve günümüz insanının parçalanmışlığına, paranoyasına, teknoloji-beden ilişkisine ve sistem karşısındaki açmazlarına vurgu yapıyor. Özlem Süer Bayburt Ejderhasında maskeyi, bulunduğu sergi mekanıyla bütünleştiriyor. Bölgede masallara, efsanelere konu olan yılan-ejderha imgesini yine yöresel bir dokuma olan ehram üzerine işliyor. Mike Berg Perde isimli çalışmasında bir kumaş parçasını bir tür maske olarak ele alıyor. Üzeri işlemeli keçe kumaşı, arkasındaki gizleyen özelliğiyle bir maske işlevi üstleniyor. Alp İşmen Biri/Someone adlı tuvalde, arkasına gizlendiğimiz alt benlikler ve bu sayede büründüğümüz kimliklere, söylediğimiz yalanlara ve yaşanmamışlıklara değiniyor. Gülten İmamoğlu Maskeyi dünyanın maskesi olarak tasarlıyor ve tahammül sınırlarının sınandığı pandemiyle dünyamızın geldiği noktayı sorguluyor. Mehmet Kavukçu maskeninkoruma, gizleme, saklama, öykünme ve törensellik gibi temel niteliklerden hareket ediyor ve Maskeleşmeyi bir performansın görselleriyle oluşturuyor. Mehmet Dere Göze Göz adlı kağıt çalışmasında siyah-beyaz dengesinin, yaşam-ölüm, varlık-yokluk, kalem-kağıt, kuşatan-kuşatılan arasındaki metafizik deneyimlere tekabül ettiğini söylüyor. Kurumsal kimliği grafik tasarımcı Emre Senan tarafından gerçekleştirilen, Maske/Çağrışımlar sergisi, Baksı projesinin 20. yıldönümü kutlamaları çerçevesinde düzenleniyor.


Geleneksel el sanatlarına ve çağdaş sanata aynı çatı altında yan yana yer verme hedefiyle Prof. Dr. Hüsamettin Koçan'ın 2000 yılında kuruluş çalışmalarını başlattığı Baksı Müzesi 20. yaşını kutluyor. Baksı Müzesi, 20. yılına özel hayata geçireceği projelerin iletişimini Grup 7 İletişim'e emanet etti. Müzenin, 20. yaşına özel sergilerden bu yıl birincisi düzenlenen Anadolu Ödülleri'ne kültür-sanat dünyasını zenginleştirecek ve renklendirecek bir dizi özel projeyi hayata geçirmesi planlanıyor. Grup 7 İletişim müzenin kuruluş süreci ve açılışının yanı sıra çeşitli projelerinde de Prof. Dr. Hüsamettin Koçan'la çalışmış, iletişim çalışmalarıyla 2011 yılında Altın Pusula Halkla İlişkiler Ödülü'ne layık görülmüştü. Baksı Müzesi, Grup 7 İletişim'den stratejik iletişim danışmanlığı kapsamında kurum, proje ve lider iletişimi, proje tasarımı ve yönetimi, paydaş ilişkileri yönetimi ve medya ilişkileri yönetimi alanlarında hizmet alacak. Interpress de Baksı Müzesi ve Baksı Kültür Sanat Vakfı'na medya takip ve raporlama alanında destek verecek. Grup 7 İletişim'in iletişim danışmanlığı hizmeti verdiği markalar arasında Baksı Müzesi'nin yanı sıra Colin's, DASK, Eroğlu Holding, FİBA Grubu, Halkbank, Halk GYO, HOM Design Center, İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, Kastamonu Entegre, Makine İhracatçıları Birliği, Pera Müzesi, Saray Döküm, Servier, Skyland İstanbul, Türkiye Sigorta Birliği ve Yeşilay yer alıyor.