Geçtiğimiz günlerde Delidolu Yayınları'nın okurlarla buluşturduğu Editör Ne İş Yapar? isimli kurmaca dışı kitap bu sorunun yanıtını arıyor. Editörlük bir iş; ama editörlüğün bir meslek, hatta sanat olduğu söylenebilir! Gerçekte, bütünüyle sözcüklere dayalı bir uzmanlık alanı olmasına karşın, birkaç sözcükle basitçe anlatılamayacak kadar derin bir mevzu, editörlük. Bu bağlamda düşünülünce Editör ne iş yapar? sorusu gerçekten de yaşayan, canlı bir soru niteliğinde. Yazarlar, çizerler, çevirmenler, okurlar; hatta sektörün önemli çarklarından dizgiciler, grafikerler veya satış yöneticileri bile sorabilir bu soruyu. Bir de tabii, editörlüğü bir meslek olarak arzulayan gençler. Lakin bu sorunun yanıtı asla basitçe verilemez, zira editörlük, üretim sürecinin son derece karmaşık işlediği bir alandır. Editör Ne İş Yapar?, işte bu karmaşıklığı gidermeyi, açıklığa kavuşturmayı hedefleyen çok kapsamlı bir kılavuz kitap. Sektöre yön veren önemli isimlerin kaleme aldığı makaleler, mesleğin karanlıkta kalan ya da ziyadesiyle merak uyandıran yönlerini aydınlatarak zihinlerdeki soru işaretini yok etmeye çalışıyor. Delidolu Yayın Yönetmeni Ayşegül Utku Günaydın, bir yayınevi için yayıma hazırladığı her kitabın ciddi bir zaman ve maddi yatırım gerektirdiğine dikkatleri çekiyor. Kitap sektöründe bir kitabın seçiminden geliştirilip yayımlanmasına ve tanıtım aşamasına kadar, editörden grafik tasarımcılara, sosyal medya uzmanından satış personeline, pek çok farklı figürün rol oynadığını belirten Günaydın'a göre yayıncılığın hammaddesi kitap söz konusu olduğunda yayınevinin sunduğu ciddi bir katma değerden söz etmek mümkün. Editörlüğün ve yayıncılığın resmi bir eğitiminin olmaması nedeniyle bugüne kadar daha ziyade usta-çırak ilişkisine dayanan bir sürecin söz konusu olduğunu dile getiren Günaydın, Editör Ne İş Yapar?'ın bir prodüksiyon şirketi gibi çalışan yayınevlerinin bu katma değeri nasıl sunduğunu anlatması bakımından sektör için de bir kılavuz olma potansiyeli taşıdığını vurguluyor. Her bir cümlesi altı çizilesi ve üzerinde düşünülmesi gereken, yıllar içinde edinilmiş deneyimlerden süzülen bu yazılar, sektöre yeni adım atacak kişiler için başlı başına bir okul gibi. Ama aynı zamanda deneyimli editörler ve yayıncılık alanındaki her bir çalışan için ufuk açıcı bir kaynak.


Eğitim bilimi alanına özgün ve nitelikli eserler kazandırmak, eğitimcileri hizmet içi eğitim ve öğretim süreçlerinde destekleyecek içeriklerle buluşturmak amacıyla kurulmuş bir eğitim platformu olan Altın Kitaplar Akademi, 21. Yüzyıl Öğrenme Çerçevesi'nde belirtilen, eleştirel düşünme, problem çözme, iletişim ve iş birliği becerilerini vurgulayan, farklı okuryazarlık türlerini kucaklayan ve hayat boyu öğrenmeyi destekleyen özgün içerikler üretmeyi hedefliyor. Altın Kitaplar Akademi çatısı altında yayımlanacak ilk çalışmalar olan, proje danışmanlığını Dr. Nilay Yılmaz'ın üstlendiği Düşünsel Okuma ve Meraklısına Drama Atölyeleri 15 Şubat'ta piyasaya çıkıyor. Kişisel gelişim ve mesleki gelişim okumalarının iç içe geçtiği, her yaştan okur için bir yol haritası niteliğindeki Düşünsel Okuma'da yer alan ıraksak, yakınsak, yanal, paralel ve yaratıcı düşünme biçimlerine yönelik uygulamalar sadece yazılı metinleri değil, okurun kendisiyle ve dünyayla kurduğu ilişkiyi de okumasına, yeniden düşünüp yapılandırmasına yardımcı olmayı hedefliyor. Düşünsel Okuma, Kişisel deneyim ve sistemli düşünmeyle derinleşen, düş ile düşünceyi birleştiren yaratıcı bir okuma nasıl yapılabilir? Bir metni okuma biçimleri dünyayı okuma biçimine nasıl dönüştürülebilir? sorularına cevap veriyor. Öğrenme sürecinde merakın değeri, öğrenme yolculuğumuzda merakın bize nasıl eşlik ettiği, dramanın merak ve öğrenmeyle ilişkisine değinen Meraklısına Drama Atölyeleri, ilkokul düzeyinde 21. yüzyıl becerilerini geliştirmeyi amaçlarken hem kuramsal hem de uygulamalar aracılığıyla ve merakla bilgilerin izini sürüyor. Öğrenme Meraklıları ekibinin alanında uzman yirmi dört eğitimcisi tarafından yazılan ve yine onların eleştirel süzgecinden geçen metinlerde, uygulamalar ve çeşitli öneriler bulunuyor. Altın Kitaplar Akdemi, eğitim bilim alanındaki çağdaş yaklaşımları, yenilikçi uygulamaları ve yaratıcı öğretim materyallerini kitaplar aracılığıyla okurlara sunarken, atölyeler, seminerler, konferanslar, bültenler, canlı yayınlar ve çevrimiçi destek programlarıyla yaygınlaştırmayı amaçlıyor.


Geçtiğimiz üç-dört sene içerisinde Türk edebiyatında öykü kitapları önemli ölçüde sükse yaptı. Üretken ve dünyaya entegre yazarların kaleme aldığı öykü kitapları bu açıdan mevcuttan daha fazla ilgi çekecek bir durum yaratmayı da başardı. Edebiyatın en önemli ayaklarından biri olan öykülerin / öykü kitaplarının bu yükselişinde kendisine de mutlaka pay çıkarmamız gereken bir yazar var: Ezgi Polat. 2017'de Susulacak Ne Çok Şey Var Aramızda ve 2019'da Hiçbir Yerin Ortasında eserlerinin ilk baskısına kavuşan yazar, günümüz Türk edebiyatının öykü dalındaki önde gelen isimlerinden biri. Geçmişten bugüne pek çok yazar gibi yolu ilkin edebiyat dergilerinden geçen Ezgi Polat'ın öyküleri Notos, Kitap-lık, Sözcükler, Peyniraltı Edebiyatı gibi pek çok dergide yayımlandı. Huzursuzluk, gündelik ilişkilerde üzeri örtülen ve bu nedenle çığa dönüşen meseleler, yalnızlık korkusu, bunların getirdiği gerilimli atmosfer yazarın öykülerinden söz açıldığında akla ilk gelen kavramlar. Yazarın eserleri, güncel meseleler, Türk edebiyatında yükselen, alçalan kavramlar gibi pek çok konudan oluşan sohbetimiz ile Polat'ı daha yakından tanıyalım. Burada içeriğin yanı sıra biçimden de bahsediyorsunuz sanırım. Geriye dönüp baktığımda bütün bu susma meselesinin temelini oluşturan şeyin biçimsel olarak arzu ettiğim kaliteye ulaşmaya çabalarken yaratıldığını söyleyebilirim. Her zaman unutmamamız gereken bir şey var. Ne kadar az sözle anlatabiliyorsak o kadar iyi. Ne kadar neyi gizlememiz gerektiğini iyi bilirsek o kadar etkileyici. Zihin biçimsel olarak bunlarla meşgul olurken doğal olarak yaratılan kurguda da yaşamın içinde de bu gizleme/susma anlarının ne kadar etkili olduğuna dair farkındalık artıyor. Olaylara bu gözle bakınca da ortaya çıkan metinlerin odak noktası benim için susmak oldu diyebilirim. Bildiğim kadarıyla pek çok öykünüze son noktayı koymanız geniş bir zamana yayılıyor. Ezgi Polat'ın genel olarak kurgu oluşturma, yazma, metni eğip bükme süreçlerini ve yazarken çalışma ortamını merak ettim. Sabah erken saatler. Müzik yok. Kahve var. Çalışma masamdayım. O dönemki motivasyon kaynağım metin karşımda açık. Bir yandan okuyor bir yandan araştırıyor bir yandan yazıyorum. Her sabah masa başına geçtiğimde yazdıklarımı baştan okuyor, kaldığım yerden öyle devam ediyorum. Her metnin kendine göre ayrı bir yazılma süreci, sancısı var. Ben hep aynı şeyi yapmak istemem. Bu nedenle kurgulamaya çalıştığım dil ve biçim ile kendimi zorlayarak yeni yollar keşfediyorum. Bazen bir metafor üzerine kuruyorum hikayeyi bazen hikaye bitince metaforumu bulabiliyorum. Yıllarca değiştirip değiştirip yazdığım bir şeyi yayınlamaya cesaret edemezken bazen çok daha kısa sürede bu cesareti topladığım oluyor. Bazen en baştan çerçeveyi belirleyebiliyorum bazen akışın içindeyken bunu yapabiliyorum. Size kesin şeyler söyleyemem. Diyebiliriz sanırım. Bu insanlar her şeyin farkında ama nasıl ifade edeceğini bilmeyen ve tuhaf toplumsal kodlar nedeniyle bir tür kabulleniş yaşayan insanlar. Tasvir ettiğin şey tam da bu sanırım. Seda da bu insanlardan biri. İçinde bir isyan kaynıyor, yaşadığı evin camları paramparça edilmiş, soğuk, bulunduğu yere ait değil belli ki ama eylemsiz. Duruyor ve isyan ediyor. Bu nedenle onların patlatma anlarını seviyorum. Çünkü bu insanlar için ya bu patlama anlarıyla gelen bir kaçış var ya da mahkumiyet. Bu ikilemde kalan herkes kaçsın isterim. Büyük coşku anlarında insanlar genellikle hata olarak addedilen ya da onlarda pişmanlık uyandırabilecek şeyler yaparlar ya da sözler söylerler. Çünkü o zaman cesuruzdur. Ancak çok geçmeden gerçekle yüzleşiriz ya da birileri kendi gerçeklerini bize dayatmaya çalışırlar. Susmayı savunmuyorum ama pasif agresif bir toplumuz, bu gibi durumlarda susmayı ya da yanlış tepkiler vermeyi biliyoruz. Hepsi bu. Bu karakter Sevgi Soysal'ın deli karakterlerinin akrabasıdır. Böyle bir zorunluluğum olduğu için değil, kendimi bunu yapmaya zorunlu kıldığım için ve bundan haz aldığım için hep daha iyinin peşinde koşuyorum. Bu kitapta da yanlışlarının ya da eksiklerinin daha farkında, daha iyi metinlerle karşılaşmış ve karşılaştığı metinleri ve nasıl yazıldıklarını daha iyi analiz edebilen bir Ezgi vardı ve tüm öyküler o bilinçle yazıldı. Yoğun, uzun ve sancılı bir süreçti. Üstünde durduğum temalar da yazınsal ve psikolojik anlamda ağır oldukları için taşımakta zorlandığım, yıprandığım zamanlar çok oldu. Böyle zamanlarda onları bir kenara bırakıp bir süre beklemeye çalıştım ve sonra dönüp yeniden kaldırmadan önce bana ait olduklarını umursamadan artık çürüdüğünü düşündüğüm her şeyi attım. Yenilerine ulaştım. Çünkü öylesine sahip olmak beni mutlu eden bir şey değil. Bunu unutmadım. Biz sanatçıyız. Bu noktada birilerinin batırdığı gemileri fark ettirmek bizim ödevimiz. Yazarak, çekerek, çizerek, oynayarak. Çünkü birilerinin de yalnızca vah tüh yapan ya da olan biteni anlamlandırmak yerine yalnızca şaşıran insanlara bu yıkımların varlığı sürekli hatırlatması ve insanları bu kötülüğe sürükleyen motivasyonları anlatmasına ihtiyaç var. Zaten hemen hemen herkes, insanın her şeyi yapabileceğine emin. Önemli olan onları bu her şeye nelerin ve kimlerin ittiği. Tarih kaydı tutulabildiğinde vardır. Aksi takdirde yok olur. Olmayan ya da çarpıtılmış bir geçmişle gelecek inşa etmemiz mümkün değildir. Bahsettiğiniz şeyin ne kadar zor ve acı verici olduğunu bilsem de belki bazı istisnalar dışında bu kabule varmamız elzem. Evet ama bir fotoğrafı başarılı kılan en önemli unsurlardan biri iyi bir hikayesinin olmasıdır. Bu da ikisinin kesişim noktası sanırım. Yöntemler farklı sanat dallarında birbirinin karşılığı olmak zorunda değil. Bu anlamda sormadığınızın farkındayım elbet. Benim de bu öyküyü yazarken kafamı kurcalayan konulardan biri buydu. Aynı olayı anlatmak için hangi yöntemleri kullanıyoruz, bunu yaparken ne kadar acı çekiyor ya da zorlanıyoruz? Tabii ki bu zaman farkı beraberinde çok farklı sorumluluklar, hesaplaşmalar getiriyor ve eserin sahibinin o anki hissinin şiddeti de ister istemez değişiyor. Dedim ya, can çekişiyordu, acı çekiyordu. Ne alakası var oğlum. Hastaneye götürürüm. Kendini tavukla bir mi tutuyorsun Doğan. Ne güzel bir soru. Yazarken konuşan kişileri olmaya çalışırım ve bundan büyük bir haz duyarım ancak paralelde bu kimliğimin gerçekliğini zedelemeden kafamdaki soru işaretlerini uygun kişilere yerleştirerek kurgumu akmasını istediğim doğrultuda yönlendiririm. Yalnızca ikisinden birini yapıyor olsaydım sizi içine çekmezdi. Ben işlerin bir an olsun durmadığı, çok yoğun bir sektörde çalışıyorum paralelde. Pandemide de bu durum iyice zıvanadan çıktı diyebilirim. İşimi bir kenara bıraktığımda da çoğunlukla bir şey yapabilecek gücüm kalmıyor. Söylediğim gibi sabahları verimli yazabilen biriyim ve başlayınca kesintiye uğramasından hoşlanmıyorum ki bu bazen altı saat gibi sürelere ulaşabiliyor. İçinde bulunduğum durumda bu standardı bir yere düzenli olarak konumlandırmayı başaramadım. Fiziksel ihtiyaçlarımı bile karşılayamadığımı düşünüyorum bazen. Çok insani şeylerden bahsediyorum ama bizler insan değil robotuz. Değilsek de olmalıyız. Durumlar böyle. Büyük küçük fark etmez. Ancak büyüklüğünü kullanarak ondan destek görmeyi bekleyen kadınları psikolojik baskı altında taciz etmeyi kendinde hak görmek alçakça. Bunu diğerlerinden ayrı tutmuyorum elbette ancak artık bu işin odak noktası iktidar olanlar. Çünkü bu gündeme gelen durum tam da bu gündeme getirdiklerimizin eleştirdiği iktidar davranışı. Ne komik. Benim kendimi acındırarak ödüller alıp konfor alanımı yaratabilecek, edebiyatla geçimimi sürdürebilecek ya da masum bir maskeyle ortalarda dolaşıp edebiyattan kazandığım parayla ayrıca tuttuğum bir yazı evinde sefa sürebilecek bir lüksüm yok mesela. İnsan gerçekten, vay be, diyor. Burunlarından fitil fitil getireceğiz. Açıkçası bu etkinlik bana da sürpriz oldu. Önceden planlanmış, kararlaştırılmış bir şey değil. Karşılaştırmalı, bağlantılı okuma konusunda zayıfız ve bunu iyi yapmanın yazan insanlara gerçekten çok büyük katkısı var. İnsan neyi nereye neden koyacağını çok daha iyi anlıyor bu bilinç oturunca. Ben de böyle bir sürecin parçası olmaktan gurur duydum açıkçası. Aslı Tohumcu'yla yakın zamanda katılımcılarla bir araya gelmek için de sözleştik. Ufukta başka bir etkinliğim yok ama umarım devam eder. Benim de bu emeklere bir payım olursa ne mutlu. Bir antolojiye davet edilmiştim ve zaman kısıtlılığım da olduğu için önceliğime onu almıştım. Kurgu kafamda net olsa da iş yoğunluğumdan ötürü yazım süreci yarıda kaldı. Ümitsizliğe kapılıp bir köşeye çekilmiştim ancak arkadaşlar çok nazikler, yakın zamanda iletişime geçtik ve artık teslim etmek için biraz daha zamanım var. İlk işim bu olacak, umarım tamamlayabilirim. Bununla birlikte senaryolaştırmak istediğim bir öyküm ve roman fikrim var.


Neşeli üslubuyla ve farklı kültürleri buluşturduğu çocuk ve gençlik kitaplarıyla sevilen Hacer Kılcıoğlu'nun yeni kitabı Bas Pedala Luna Günışığı Kitaplığı etiketiyle raflardaki yerini aldı. Ada Demir'de bu vesile ile Hacer Kılcıoğlu ile keyifli bir röportaj gerçekleştirdi. Kitabımızda Luna ve annesi ortak bir tutkuda buluşmayı başarmışlar. Onlar bir takım ama kaptan anne. Doğru ve sevgi dolu bir ilişki onlarınki. Elbette her ebeveyn çocuğunu sever ama sevgiyi de iyi yönetmek gerekir. Ebeveyn, sevgisinin sınırlarını hizaya sokamaz, çocuğunun yerine yaşamaya başlarsa evlat anne baba rolleri karışırsa, işte o zaman ilişki şaşı bir hal alır. O beni incitmeden ben onu inciteyim aşamasına bile gelir ki, çok tehlikeli. O yüzden bu çok narin ilişkiyi özenle yürütmek gerek. Her şeyi yazmalısınız, der Çehov. Yazarak kalbimizin hassas noktalarındaki duyguları tanımlar, düşüncelerimizi düzene sokar, hafifleriz. Ne var ki günümüz çocukları yazmayı külfet görüyor, günlük tutmayı demode buluyor. Oysa edebiyatta günlük yazıları, sözlü tarihin yazlı tarihe dönüşmesi adına çok kıymetli. Kitabımızda ise tamamen teknik bir neden var. Luna'nın gezi anılarını birinci tekil şahıs olarak anlatabilmesi ve geri dönüşleri onun ağzından işitebilmemiz için günlükler kullanıldı. Büyümesi yasaklanmış çocuklar var hayatta. Sevgi adına çocuğunun sorumluluklarını kendi üstüne alıveren ebeveynler başarıyor bu durumu. Oysa sevgi bu değil. Fokur fokur kaynayan hayatın içinde kendi kimliğini bulamazsa bir çocuk vah vah. Luna bu anlamda çevresindekilerle iletişimi başarmış, hayatı öğrenmiş şanslı çocuklardan. Çocuk şöyle bir şey. Zürafa diyorsunuz, ormanın gökdeleni o, diyor. Zürafanın kalbi altı kiloymuş, diyorsunuz, ayy ne güzel çok aşık oluyordur, diyor. Çocuk hayatı kolayca anlar ve basitçe yaşar. Çocuk oyun oynarken kendisini izleyen var mı, diye bakmaz, yalnızca oyun oynar. Çocuk hayatı ve insanları o saf çocuk kalbiyle sever. Evet, önyargısızdır çocuk. Ve dünyanın neresinde olursa olsun çocuk çocuktur. Luna ve Niko da kolayca anlaştı. Yaşam tercihlerden oluşur. Görmek de, görmezden gelmek de sizin tercihiniz. İnsanın önünde en büyük engel kendisidir. Ya hayatın konfor alanından çıkıp, bilinmeyene yol alır, hayatı öğrenirsiniz, ya da bitki gibi yalnızca nefes alır, bunu yaşamak sanırsınız. Yola çıkmak yaşamaktır. Yaşam eylemlerle değer kazanır çünkü. Yol sınavdır, yol savaştır. Yolun sonunda yenilgi de, kaybolmak da var ama o yola çıkma deneyimidir bizi biz yapan. İç dünyamıza yolculuk da başka bir yolculuk biçimi elbette. Haydi yola çıkın, derdim gençlere. Ben çocukken ailede yalnızca erkek çocuklara bisiklet alınırdı. Benim ailemde abime bir bisikleti olsun ister mi diye soruldu. Yüz lira mı, ben o paraya yüz tane kitap alırım, diyen bir abim vardı. Dolayısıyla ailede hiç bisiklet olmadı ve ben bisiklete binmeyi öğrenemedim. Yıllar sonra Sema Gür ile kesişti yollarımız. Çocukken bisikleti olmuş ya da olmamış kadınlara, haydi süslenip bisiklete binelim diyen, ülkede ve dünyada bir kadın hareketi başlatan bir çılgın kadın. Çılgın kadınları severim. Bisikletçilerle ilgili kitabım Bas Pedala Lunayı yazarken de Sema'nın ve bu yiğit kadın topluluğunun olmasını istedim. Hatta Sema'yı ana karakterlerden biri yaptım. Umarım armağan olmuştur onlara.


Ben satın aldıktan sonra bir daha kimsenin sahip olamayacağını var sayarak, din, peygamber, komünizm, faşizm ve para kelimelerini satın alarak tedavülden kaldırmak isterdim. Yarın değil ama bir iki ay sonra Türkçe bir kitabım daha çıkıyor. 😊 Adını kapak tasarımı bittiğinde paylaşacağım. Elbette! Eğer ailenizin verdiği eğitim sizin için yeterli değilse veya yanlış buluyorsanız, tekrar yenilenerek ve doğrularınızı keşfederek doğmamak için bir neden göremiyorum. Spiritüalizm maddeyle gelişim gösterdiginden, ben bunu bir otopsi olarak değil biyopsi olarak görüyorum. Yani vücudumuz ruhumuzla simbiyotik bir bağı bulunduğundan senkronize bir gelişim gösterir. Türkiye'de değil ama Almanya'da yaşasaydım, tam onların istediği tarzda disiplinli ve işi zamanında bitiren çalışma prensibimden ötürü kendimi işe alırdım. Bazen Nirvana bazen de Pink Martini olurdu. Dedem, sarı kadife çiçekler, ay çiçek tarlası, annemin göz yaşları ve karanlık geceler. Mutlaka bir psikiyatrisle görüş, hayatın kolaylaşacak diye önerirdim. Yaşadığınız sürece her an bir değişimin içinde bulunduğunuzdan, hiçbir şeyin bakir kalması mümkün değildir. Bu konuda ne yaşayacağımın bir önemi yok aslında. Senaryoyu bilmek birincisi hayata olan heyecanımı ve sevincimi öldürebilirdi -ki bu pek iyi birşey olmazdı. İsteyeceğim tek şey ruhun olgunlaşması için gerekli olan döngünün bir an önce tamamlanmasını isterdim. Senaryosunu bildiğim hiçbir şeyi yaşamak istemezdim. Güneş'e bırakıyorum. Gökyüzündeki bulutlara sarıyorum. Ağaçların dallarına asıyorum. Kaygılarıma anestezi yapılabilir belki. Ama o zaman ben şu anki ben olmaz. Çünkü ruh; uyutularak gelişim gösteremez. O yüzden acılar, kaygılar olduğu gibi kalmalı. Ben başedebilmeyi öğrenmeliyim. Para ne yazık ki 😊 Kendim için yeterli kazancı eşimle birlikte sağlıyor olsak da, Türkiye'de ki sokak hayvanları için, kırsal kesimlerde kütüphanesi olmayan köylere kitaplar satın alabilmek için, kimsesiz çocukların hayatlarını değiştirebilmek için daha çok paramız olsun isterdim. Son iki yıl içinde yaşananlar ve öncesinde Trump'ın başkanlık dönemi özellikle Amerikalılar için bir uyanışa neden oldu. Basın ve medya organlarının Globalistler tarafından ele geçirildiğinin, Amerika'yı ve bazı ülkeleri bu grubun yönettiği netlik kazandı. Bu yıl önemli bir yıl olacak. Amerika'da bu Kasım ayında yapılacak senatör seçimleri dünyanın gidişatını etkileyecek diyebilirim. Bunun neden bu kadar önemli olduğunu anlamak için ise web sayfamda yayınladığım makalelerin okunması gerektiğini düşünüyorum. Türk pratik bir zekaya sahip ama bu genelde kurnazlığından ve açık gözlülüğünden kaynaklanıyor. Türkiye'de yaşam insanı buna mecbur kılıyor diyebiliriz. Amerika'da oturtulmuş bir sistem olduğu için genelde Amerika'lı pratik zekasını kullanma gereği duymuyor. Bunun da dezavantajları yok değil. Türkler'de son yirmi yıldır yorgunlukla birlikte iletişimsizlik ve sorgulamadan bir çok şeyi kabullenme durumu gözlemliyorum. Belki de hem ekonomik anlamda hem siyasi anlamda sürekkli bir kavganın içinde olmak onları gerçekten yordu. Amerikalılar daha kendi hayatlarıyla barışık durumdalar. İş haricinde haftasonlarını aileleriyle geçirmekten keyif alıyorlar. Basit şeylerle mutlu oluyorlar. Türklerin artık kendilerini mutlu hissetmeleri için daha büyük değişimlere ve bir devrime ihtiyacı var. Türkiye'de insanların aile içinde bile birbirlerinden uzaklaştıklarını gözlemliyorum. Belki de yaşadıkları hayat şartları bunu doğuruyor. İki ülke arasında büyük bir uçurum olduğunu söyleyebilirim. Ne yazık ki Türkiye'de apple telefonları kullanıp, sosyal medya hesaplarında dünyayı takip veya taklit etmekle gelişip beklediği standartlara ulaşamaz. Bir ulus renklilikten, sorgulamaktan, eleştirilmekten korkmamalı. Korktuğu an kendi inanç ve düşüncede olmayan insanlara saygı duymaz ve kendini sürekli kavga halinde bir savaş halinde bulur. Tanrı'nın Sureti The Image Of God Amerika'da İngilizce olarak yeni yayımlandı. Bir kaç ay sonra Türkiye'de okuyucularımı memnun edecek Türkçe yeni bir romanım geliyor. Reenkarnasyon hakkında yazılmış felsefi bir roman. Seçimlerimizin bizim elimizde olup olmadığını ve kaderi sorguluyor. Hikaye; Amerika- Boston, İstanbul ve Çanakkale şehirlerinde geçiyor. Amerikalı bir psikiyatrist ile bir arkeolog ve Türkiye'de turist rehberliği yapan bir kişi arasında yaşananlar konu ediliyor. Sınırları aşmak için, zincirlerimizden kurtulmamız gerekir. Bu da ancak cesaretiniz varsa olur. Sizi esir alan sığ düşüncelerden, dayatılan yaşam şeklinden kurtulmayı başardığınızda özgür kalırsınız. Özgür olmayan insan yeterince doğru düşünemez, gelişemez, öğrenemez. Sağlıklı sosyal iletişimde insan insana her zaman çare olmayabilir. Ama hayvanlar için aynı şeyi söyleyemeyiz. Türkiye'de öyle çok sokak hayvanı var ki, bu fırsattan istifade her insanın bir patili dost edinmesin onun ruhunda büyük gelişmeler yaratacağını düşünüyorum. Ve ruhumuzun bağışıklık sistemini kuvvetlendirmek için doğaya kıymet verip onun canlılığını iliklerimizde, yaşamımızın enerjisinde hissetmemiz gerekiyor. Hem fiziksel hem ruhen doğadan beslenen bir canlı olduğumuzu unutmamız gerekiyor. O kadar zor yerlerden sordun ki, soru ekleyecek hal bırakmadın bende 😊 Şaka bir yana böylesine kıymetli, düşünülerek hazırlanmış ince soruların için çok teşekkür ederim. Benim için oldukça keyifli bir röportaj oldu.


Merhabalar. Belki de en zor şeydir insanın kendini anlatması. Bir kitap kaleme alırken binlerce kelime kullanıyoruz, ancak kendimizi tarif ederken iki kelime söylemek dahi zor geliyor. Şaka bir yana, İstanbul Üniversitesi Matematik bölümünden mezun oldum. Yine aynı üniversitede Astronomi ve Uzay Bilimleri üzerine çift anadal yaptım. Aynı anda iki branşta eğitim görme fırsatını elde ettim anlayacağınız. Sonrasında branşım gereği çeşitli eğitim kurumlarında matematik dersleri verdim ve hala vermekteyim. Okurken bir yandan pedagojik formasyon eğitimi de aldığım için eğitmenlik benim altın bileziğim oldu. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi radyosunda uzun seneler polisiye ve korku edebiyatı üzerine program hazırlayıp sundum. Tabii bu süreçte yazarlık serüvenim daimi olarak devam etti. Kefensizler Mezarlığı, tarifi zor ilginç bir kitap... Evet, belki söylediğim biraz tuhaf gelebilir ama gerçekten öyle. Kimilerine göre bir korku kitabı, kimilerine göre fantastik bir roman, kimilerine göreyse dramatik bir kurguya sahip... Bana göre bunların hepsi mevcut kitapta... Astronomi tutkunu bir bilim insanının başından geçen trajik olaylar silsilesini anlatıyor. Baş karakterimiz Yıldırım Akarsu, sadece bir bilim insanı değil. O aynı zamanda iflah olmaz bir hayalperest, batıl inançların arasına sıkışmış bir Anadolu insanı... Aynı zamanda da ailesi için her şeyi yapabilecek acılı bir baba... Kitabı okuyanlar farklı duyguları aynı anda yaşayacaklar. Bir yandan yaptıkları için Yıldırım'a kızarken bir yandan da ona acıyacaklar. Kitabın felsefi bir altyapısı da var. Baş karakterimiz sayesinde çokça kendimizi ve yaşadığımız dünyayı sorgulama imkanı buluyoruz. Yıldırım bunu bilimin ışığında yapıyor. Okur ise bildiği en iyi yolla yapacaktır. Açıkçası bu proje beni çok heyecanlandırıyor. Kefensizler Mezarlığı gerek türü gerekse içeriğiyle senarist ve yönetmenlerin ilgisini çeken bir kitap... Aslında başta sinema filmi olması yönünde konuşmuştuk. Ancak salgınla birlikte maalesef birçok sektör gibi sinema sektörü de bu süreçten olumsuz etkilendi. Bununla birlikte dijital dizi sektörüne ilgi daha da artmaya başladı. Çünkü insanlar salgından dolayı evindeyken, en önemli aktivitelerinden biri haline geldi internet dizileri... Sonrasında Kefensizler Mezarlığı'nı internet dizisi olarak projelendirme kararı aldık. Böylelikle proje çok daha fazla izlenme oranlarına ulaşacaktı. Kitabın şu anda 13 bölümlük senaryosu tamamlandı. Bir aksilik olmazsa 2022 yılı içinde Kefensizler Mezarlığı'nı dijital dizi tutkunlarının beğenisine sunmak istiyoruz. Peki daha önceki yıllarda polisiye ve korku edebiyatına ilgi neden yoktu, diye sorabilirsiniz. Bunun cevabı tarihin içinde saklı... Rönesans ve İkinci Dünya Savaşı, birçok edebi tür için bir anlam ifade etmez. Ancak polisiye ve korku edebiyatı için iki kilit noktadır bu tarihler... Rönesans sonrası tüm dünyada hümanizm hakim olmaya başladı. İnsan, en değerli varlık kabul edildi. Hiçbir hatası olmayan, muhteşem bir yaratık... Öyle ki, bu derece insan sevgisi zamanla hayvanların, ağaçların, denizlerin kısacası doğanın haklarını unutturdu bize. Onlara zarar veren ve bunu suç olarak kabul etmeyen bir nesil yetişti. Haliyle bu dönemde insanın karanlık taraflarını anlatmayı seven polisiye ve korku edebiyatı dışlanan türler oldu. Uzun yıllar bu türler edebiyata bile dahil edilmedi. Ancak İkinci Dünya Savaşı, 'insan' denen varlığın çok da mükemmel olmadığını fısıldadı tüm insanlığın kulağına... İnsanın insana verdiği zararlar, insanın insanı tanımasına vesile oldu. İnsanların da karanlık taraflarının olabileceğini gördük mesela. İşte bu savaştan sonra gerçekleri fısıldayan polisiye ve korku edebiyatı yükselişe geçti. Tüm dünyada okunan, sevilen türler haline geldiler. Edebiyatın ciddi birer parçası olarak günümüzde de yükselişlerini sürdürüyorlar. Elbette... Ama o sorumluluk her daim benimle birlikte, sürekli yamacımda duruyor. Çünkü ben kitaplarımı ödül alması için kaleme almıyorum. Tabii ki bu tür başarılar beni çok mutlu ediyor. Hatta beni yeni kitaplarımda daha iyi olabilmem için teşvik ediyor. Ancak şöyle bir şey de var: Siz çok başarılı bir roman kaleme alırsınız, çeşitli kriterlerden dolayı kitabınıza ödül verilmez. Peki bu sizin başarısız olduğunuzu mu gösterir? Kesinlikle hayır... Tabii bunun tersi de mümkün... İçinde hiçbir şey olmayan nice kitapların ne prestijli ödüllere layık görüldüğünü gördük. Yani demem o ki, biz kendimizi geliştirmek için her şeyi yapmalıyız. Evet, okurlarımıza olan sorumluluğumuzdan dolayı bunu yapmalıyız. Falanca bir yerin falanca ödülünü almak için değil... Elbette tüm bunlara rağmen kitabınız ödüllere layık görünüyorsa sizden mutlusu olmaz. Kefensizler Mezarlığı'nın yerli korku kategorisinde elde ettiği bu başarı da beni çok mutlu ediyor şüphesiz. Kitabın dizi projesiyle uyumlu olacak şekilde bir devam kitabı düşünüyorum açıkçası. Dizi izlenme sayısına göre iki üç sezon yayınlanabilir. Bu doğrultuda aynı ismi taşıyan farklı kurgular planlıyorum zihnimde. Ancak şu anda kurgunun devamı yönünde netleşmiş kesin bir şey yok. Üzerinde yoğunlaştığım sıradaki kitabım polisiye türünde olacak. Yine bir Şifre Bilimci Milas Ulukan Polisiyesi... Okurlar Milas'ı, Engin Ar'ı ve Şifreli Dosyalar ekibini çok sevdi, yeni kitap ne zaman gelecek diye çok soruyorlar. 2022 yılı içinde bu kitabımızı da okurlarımızla buluşturmayı hedefliyoruz. Bu güzel röportaj için teşekkür ediyorum Kayahan Bey. Harika sorularınız için asıl ben teşekkür ederim. Benim için büyük mutluluk... Umarım okurlarımız da şahane sohbetimizden keyif alırlar. Bu vesileyle sevgili Gazete Sanat ailesi olarak sizlere sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum.


Türkiye'nin Nietzsche'si Oruç Aruoba 72 yaşında hayatını kaybetti. Aruoba, akademisyen olarak başladığı kariyerine yazar, şair ve felsefeci olarak devam etmişti. 14 Temmuz 1948 Kocaeli Karamürsel doğumlu Aruoba, TED Ankara Koleji'ni bitirdikten sonra Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Psikoloji Bölümü'nde lisans ve yüksek lisansını tamamladı. Yine Hacettepe Üniversitesi'nde çalışmalarına devam ederek felsefe bilim uzmanı olan Oruç Aruoba, 1972-83 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi'nde öğretim üyesi olarak görev yaparken felsefe bölümünde doktorasını tamamladı. Bu zaman süresince, Almanya'da Tübingen Üniversitesi'nde felsefe semineri üyeliği ve 1981'de Victoria Üniversitesi konuk öğretim üyeliğinde bulundu. Oruç Aruoba; Hume, Nietzsche, Kant, Wittgenstein, Rainer Maria Rilke, Von Hentig, Paul Celan ve Matsuo Bashogibi düşünür, yazar ve şairlerin eserlerini Türkçeye kazandırmıştı. Metis yayınları Oruç Aruoba için Twitter hesabından başsağlığı mesajı yayımladı.


Güçlü anlatımı ile adından sonraki yıllarda fazlaca bahsettirecek önemli bir kalem olan Felsefeci Yazar Serdar Uslu ile Timaş Yayınları'ndan çıkan ilk romanı Yermük ve Trafalgar Baldır Bacak İşleri hakkında konuştuk. Sevdiğim bir hocam, 'nasılsınız?' sorusuna 'henüz belli değil' diye yanıt verirdi hep. İnsan doğası, geleceğe dönüktür ve geleceği olan bir varlığın tanımı olmaz. Akıbetimiz belirsizliğin avuçlarında olduğu sürece bizler de belirsiz olarak kalacağız. Sonsuzun çocukları olduğumuzu unutmamalı, kendimizi tanımlara, kimliklere mahkum etmekten kaçınmalıyız. Dipsiz bir uçurumun başına toplanmışız; ya kuyunun başında can verecek ya da kendimizi aşağıya atacağız. Uçuruma güvenmelidir insan; ayağı yere basan şeylere güven olmaz. Ne olduğumuzu bilmemiz mümkün olsaydı bile ben bu konu üzerinde düşünmeye fırsat bulamayacak kadar meşgul olmayı, kendimi bilmeye yeğlerdim. Olup bitenleri yeniden kurgulamak, onları anlamanın en kestirme yoludur benim için. Yazmak çocukça bir özgürlük gerektiriyor. Ben bu özgürlüğü sözcüklerde buldum. Yetişkinler, sözcüklere sırtlarını dönerek kavramlardan, tanımlardan oluşan bir evren kurmuşlardır kendilerine. Oysa çocuklar, sözcüklerle düşünürler. Ben de kendimi sözcüklerle düşünmeye alıştırıyor, onlar aracılığıyla kendimi yine, yeniden, yepyeni biçimlerde bozup yapıyorum. Roman sanatı, bunun için eşsiz bir çalışma alanı sağlıyor bana. Yazdıklarıma baktığımda, bu gerçekle birlikte yaşamanın bir yolunu bulmaya çalıştığımı, onu, katman katman çarpıtarak her katmanı, insan ruhunun derinliklerine doğru inen bir basamağa evirdiğimi anlıyorum. Edebiyatla ilgilenenler, bu işin büyük dehaları olduğunu unutmamalı. Resim, sanatının yüceliğinin ölçütü, büyük ressamların eserleridir. Edebiyat için de aynısı geçerli. Dante, Goethe, Shakespeare ve Cervantes, modern anlamdaki roman sanatında eser vermemiş olsalar da, bu sanatın üzerine bina edildiği dört temel sütundurlar. Onların sonsuza bıraktıkları izler, bizim için kerteriz işlevi görüyor. Sonsuzluk, baştan verilmiştir. Ona katabileceğimiz tek şey işaretler... Sonsuza işaret bırakılabilir mi diye soranlara, 'yalnızca sonsuza işaret bırakılabilir' derdim. Dante'ye göndermede bulunmuş olmamanın özel bir nedeni de var. Onun, Bir ayağım ileri atılırken, Geriyi kolluyordu diğeri dizeleri, eserimi yazarken ilhamım oldu. Kitabım, ilk cümlesinden sonuncusuna dek bu dizelerin etkisi altındadır. Okur, düştüğüm işaretleri yakalayabilirse neden böyle dediğimi anlayacaktır. Her yazar, kendi dünyasıyla, kendi zamanı, mekanı, kişileri ve olaylarıyla gelir. Dickens'in o sevimli karakterleri; Micawber, Buzfuz, Copperfield, Pickwick ya da Sam Weller farklı kişiler olsalar da hepsi de Dickens kumaşından dokunmuş, onun kaleminin imbiğinden geçmişlerdir. Copperfield'i seven birinin Sam Weller'e burun kıvırması kolay değil. Ali Ulvi'yi, Hidayet Hanımı, Dilaver'i, Niyazi'yi, Nazif'i, Otto'yu, Bruno'yu, Püpüş'ü sevdiyseniz, bütün eserlerimde onlardan az çok izler bulacaksınızdır. Belki de ömrümün son gününe dek, farklı isimler, kılıklar altında Ali Ulvi'yi yazıp duracağım. El vere ki yazabilelim. Ben de o amelelerden biriymişim gibi hissediyorum. Yazmak, düş görmekten farksız. Rüyalarımızda kendi yaptığımız işler şaşırtıcı gelir bize. Bir yazar, kendi var ettiği karakterlerin işlerine kendisi şaşırıyorsa onları gerçek birer yaşayışa kavuşturmayı başarmış demektir. Bu sahicilik, okura da sirayet edecek, onda özel bir deneyime dönüşecektir. Nitelikli okur, okuduklarını deneyim düzeyine yükseltmesini bilir. Bir arkadaşım, 'olmak ya da olmamak' ifadesinde ne buluyorlar, anlamıyorum diyordu. Bu sözün, gecenin bir yarısı, elinde kafatasıyla bir mezarın başında tefekkür etmekte olan birinin dudaklarından döküldüğünü unuttuğumuz, o anı kendi öz deneyimimiz haline getirmediğimiz sürece okumanın hazzına eremeyiz. İyi okur, okuduklarını kendi deneyiminin ışığı altına getirir, onları kendi yaşamının velvelesine katar, belleğinde yepyeni kılıklara sokar. Bana, Niyazi'nin bu sahiciliğe eriştiğini hissettirdiğiniz için teşekkür ederim. Niyazi'yi ben de ilginç buluyorum. Onun hikayesini hep birlikte yazmayı sürdüreceğiz. Bastığımız toprağın altında ateş denizleri çağlarken, okyanus suları gece gündüz dağların eteklerini döverken, yaşlı taş küremiz uçsuz bucaksız bir karanlığın ortasındaki dev bir alev topunun etrafında dönerken, kanımız damarlarımızda coşkunca akar ve öz bedenimiz, bizi yıkıma götüren süreçleri an be an işletirken akşamları kanepeye yayılıp tembel tembel televizyon izleyenlerin alıklığına hayran olmamak elde değil. İflah olmaz bir okurum. Kitaplarım olmadan bir gün bile yaşayamam. Benim gibi her an, her dakika bir şeyler okuyan birinin, yazdıklarının ardını kovalayabilmesi kolay değil. İnsan belleği, okyanus gibidir. Kimse denize girdiğinde onu damlalarına ayırmayı düşünmez. Elimize iyi bir kitabı alıp okumaya koyulduğumuzda uçsuz bucaksız bir okyanusun ortasına düşmüş oluruz; artık mümkün olduğunca iyi yüzmeye çalışmalı, gerisini pek önemsememeliyizdir. Üzerinde çalışmakta olduğum bazı projeler var tabii. Her işi keyfince yapan ve zevk almadığı işlere el atmaktan yüksünen biri olarak gönlüm beni hangi projenin üzerine eğilmeye sevk ederse ona yoğunlaşacağım. Sanırım uzak olmayan bir gelecekte yeni kitaplar ortaya çıkacaktır. Röportaj için teşekkür ediyorum Serdar Bey. Bu güzel sorularınız için asıl ben size teşekkür ederim. Editörümüz Kadir Güven'den sonra kitabımın içeriği hakkında görüş bildiren ilk kişi oldunuz. Edebiyat, romantizmden ibarettir. Var olduğu ilk günden bu yana hep böyle olmuştur bu. Bu yüzden bendeki yeriniz hep ayrı olacak. Herkese keyifli okumalar dilerim. Yermük ve Trafalgar Baldır Bacak İşleri'ni incelemek için tıklayın! Yermük ve Trafalgar Baldır Bacak İşleri'ni satın almak için tıklayın!


Gazete Sanat web sitesinde editörlük, yazarlık yapan her üyenin siteden içerik sağlama, faydalanma, hak ve yükümlülüklerinin şartlarını belirler. 1) gazetesanat. com, üyelerin düşüncelerini, haber paylaşımlarını ve yorumlarını yapabilecekleri bir sosyal medya gazetesidir. gazetesanat. com'da editör ya da yazar olarak görev alan her kullanıcının ürettiği görsel ya da içeriklerin yayın hakları gazetesanat. com'a aittir ve gazetesanat. com için ürettikleri görsel ya da içerikler için hiçbir şekilde herhangi bir ücret talebinde bulunamazlar. 2) gazetesanat. com'da yayımlanan yazılarda belirtilen argümanlar ve kanılar yazarların kişisel görüşleri olup tüm sorumluluk yine yazar a aittir. Bu durum kurumsal bir aidiyete referans vermemekle birlikte, genel yayın yönetmeni, editör, yardımcı editör ve yayıncı gazetesanat. com'da yayımlanan yazılar için herhangi bir sorumluluk kabul etmez. 3) gazetesanat. com'a yayınlanması için gönderilen bir yazı yayınlanmış veya yayınlamamış fark etmeksizin, başka sitelerde yayınlanmış olduğu fark edildiği anda yazar'ın yazarlığı iptal edilir ve kullanıcı hesabı bir daha aktif edilmemek üzere süresiz olarak kapatılır. Bu tarz durumlar gazetesanat. com'un sistemine, çalışma prensiplerine, içerik politikasına ve yayın politikasına kesinlikle aykırıdır. Ancak yazar, başka bir mecrada yayınlanan kendi içeriğini en az %50'si özgün olacak şekilde ve referans vermek kaydı ile gazetesanat. com'da yeniden yayınlayabilir. Bu kuralları ihlal eden yazarın kullanıcı hesabının kapatıldığı ana kadarki tüm paylaşılan içeriklerinin hakkı gazetesanat. com'a geçmiş olur. 4) gazetesanat. com, yazar olup ve kullanmak üzere verilen kullanıcı adı ve şifresinin kuruluşlara veya 3. şahıslara verilmeyeceğini beyan eder. Sitede yazarlık yapması için oluşturulan kullanıcı adı ve şifre, yazarın bizzat şahsına aittir. Bu sebepten dolayı doğabilecek tüm sorumluluk ile üçüncü kişiler veya yetkili merciler tarafından gazetesanat. com'a karşı ileri sürülebilecek tüm iddia ve taleplere karşı, gazetesanat. com'un söz konusu izinsiz kullanımdan kaynaklanan her türlü tazminat ve yazar talep hakkı saklıdır. 5) Kişi, gazetesanat. com'a yazarlık başvurusunda bulunduğu anda verdiği kişisel bilgilerin ve diğer yazar bilgilerinin Türkiye Anayasası'nın önünde doğruluğunu kabul etmiş olur. gazetesanat. com, bu bilgilerin gerçeğe aykırı olduğu anlaşıldığı takdirde, uğrayacağı tüm zararları yazardan karşılama hakkına sahiptir. 6) Yazarlar, gazetesanat. com üzerinden siteyi kullanmaya başladığı andan itibaren tüm yasal kuralları ve bunları ihlal etmeyeceğini kabul etmiş sayılır. Aksi durumda ise doğacak tüm hukuki ve cezai yükümlülükler tamamen yazar'ın kendisine bağlanacaktır. 7) Yazar, gazetesanat. com'da oluşan herhangi bir arıza veya kesinti durumunda, kaybolan datalardan dolayı gazetesanat. com'a sağlamış olduğu içerikleri gazetesanat. com'dan talep edemez ve hak iddiasında bulunamaz. 8) Yazar, sağladığı makaleleri ve içerikler hakkında kendisinin veya gazetesanat. com sitesinin sahip olduğu haklara tecavüz eden üçüncü bir gerçek ya da tüzel kişi hakkında yasal işlem yapabilme yetkisini gazetesanat. com sitesi'ne vermektedir. Yazar ayrıca, içeriklerin gizli veya tescilli nitelikte olmadığını da kabul etmektedir. 9) Yazar, interaktif alanları kullanması durumunda, aşağıda belirtilen türden materyalleri gazetesanat. com'a koymamayı, yüklememeyi, iletmemeyi, dağıtmamayı, saklamamayı, oluşturmamayı veya diğer şekillerde yayımlamamayı açık bir şekilde peşinen beyan, kabul ve taahhüt etmiş olur! b) Adres, telefon numaraları, elektronik posta adresleri, sosyal güvenlik numaraları ve kredi kartı numaraları da dahil ve fakat bunlarla sınırlı olmamak üzere üçüncü bir gerçek ya da tüzel kişinin şahsına münhasır özel bilgiler. c) Yasadışı, iftira niteliğindeki, hakaret içeren, aşağılayıcı, müstehcen, pornografik, ahlak dışı, uygunsuz, ima edici, tehdit içerikli, rahatsız edici, gizlilik veya kamu haklarını ihlal edici, kötüleyici, kışkırtıcı, hile içeren veya diğer şekillerde sakıncalı olan herhangi bir mesaj, veri, bilgi, metin, müzik, ses, fotoğraf, grafik, kod veya diğer bir materyal ; Ceza gerektiren bir suçu teşkil veya teşvik edecek veya buna ilişkin talimatları içerecek, tehdit yahut iftira teşkil edecek veya bir tarafın haklarını ihlal edecek olan veya diğer şekillerde bir mali yükümlülük oluşturacak Türkiye Cumhuriyeti yasa ve meri mevzuatını ihlal edecek olan içerik; bir tarafın sahip olduğu bir patenti, ticari markayı, ticari sırrı, telif hakkını veya diğer bir fikri mülkiyet hakkını veya müseccel hakkı ihlal edebilecek içerik; herhangi bir gerçek veya tüzel kişi aleyhinde mevcut ilişkisine dair yanıltıcı bilgi ihtiva eden içerikler. d) Üçüncü bir gerçek ya da tüzel kişinin kimlik, sicil ve/veya bilgilerine ilişkin yanlış beyanlar. e) Yazar tarafından paylaşılan promosyonlar, siyasi kampanyalar, reklamlar, yarışmalar, çekilişler, sponsorluklar veya davetler. f) Virüsler, truva atı, spam ve fakat bunlarla sınırlı olmaksızın diğer zararlı, bozucu veya tahrip edici dosyalar. 10) Yazar, işbu sözleşmeye aykırı bir davranışı sebebiyle, gazetesanat. com ve lisans verenler de dahil ancak bunlarla sınırlı olmaksızın, üçüncü gerçek veya tüzel kişilerin uğradıkları zararlardan dolayı gazetesanat. com'dan talep edilen tazminat miktarı, mahkeme masrafları ve avukatlık ücreti de dahil ancak bununla da sınırlı olmamak üzere diğer her türlü yükümlülükleri karşılayacağını beyan etmiş olur. 11) Yazar, gazetesanat. com'un Yayın İlkeleri ve İçerik Politikası'na, Çalışma Prensipleri'ne, Hukuki Şartlar ve Gizlilik Politikası'na ve Teklif ve Kopyalama Hakları'na uyacağını peşinen kabul ve beyan eder. 12) Yazar, gazetesanat. com'a sağladığı içeriğin kalitesinden sorumludur. Yazar'ın kabul ettiği içeriği zamanında teslim etmesi, özgünlük kurallarına uyması, gramer ve dilbilgisi kurallarına dikkat etmesinin yanı sıra içeriğin faydalı olması, oluşturduğu içeriğin imla ve ifade açısından doğru olması gibi sorumlulukları vardır. Yazar ayrıca, gazetesanat. com'da yayınlanacak herhangi bir içerik çalışması aşamasında tüm araç ve ekipmanı kendi sağlamakla yükümlüdür. Yazarların ürettikleri içeriklerde akademik etik ve ilkelere uygun davranmaları beklenmektedir. 13) Yazar, başvuru sırasında gönderdiği özgeçmiş vb. belgelerde bulunan e-posta adresi, telefon, SMS, vb. iletişim kanallarının gazetesanat. com tarafından kullanılarak iletişime geçilebilmesine izin verdiğini peşinen beyan ve kabul eder. 14) Yazar, yürürlükte bulunan ve/veya yürürlüğe alınacak uygulamalar kapsamında gazetesanat. com'da paylaşılacak biyografi, yazar fotoğrafı, sosyal medya hesapları ve iletişim bilgilerinin kullanılmasına peşinen izin verdiğini kabul eder. 15) gazetesanat. com'un, site telif haklarına tabi çalışmaları, ticari markaları, ticari görünümü veya gazetesanat. com vasıtasıyla sahip olduğu her tür maddi ve fikri mülkiyet hakları da dahil tüm mal varlığı, ayni ve şahsi hakları, ticari bilgi ve know-how'a yönelik tüm hakları saklıdır. 16) Yazar, gazetesanat. com'un Yayın İlkeleri ve İçerik Politikası'na, Çalışma Prensipleri'ne, Hukuki Şartlar ve Gizlilik Politikası'na ve Teklif ve Kopyalama Hakları'na uyacağını peşinen kabul ve beyan eder. 17) gazetesanat. com içerisinde işleyiş veya sistem ile alakalı bilgiler 3. kişiler ile kesinlikle paylaşılamaz! gazetesanat. com içerisinde hiçbir kişiye, şahısa, görev tanımına 3. kişiler aracılığı ile bilgi transferi, eleştiri, hakaret gibi iletişimsel dayatmalarda kesinlikle bulunulamaz. 18) gazetesanat. com bünyesindeki çalışma gruplarında yer alan kişiler, Gazete Sanat Yönetim Kurulu tarafından seçilmiş olan iletişim ve paylaşım platformlarında yer alan hiçbir konuşmayı, metni, görseli ya da sesi, görev aldığı süre zarfında ve görevden ayrıldıktan sonraki süreçte dahi hiçbir platformda paylaşamaz, yayınlayamaz ya da çoğaltamaz. Bu kuralların ihlal edilmesi durumunda gazetesanat. com tüzel kişisi, ilgili mevzuat çerçevesinde, bu kuralları ihlal eden kişi ya da kişiler hakkında hukuki işlem başlatma hakkına sahiptir. 1) gazetesanat. com, işbu sözleşme koşullarını hiçbir şekil ve surette ön ihbara ve/veya ihtara gerek kalmaksızın her zaman düzenleyebilir, değiştirebilir, güncelleyebilir ve iptal edebilir. Değiştirilen, güncellenen ya da yürürlükten kaldırılan her hüküm, yayın tarihinde tüm Yazar kullanıcısı bakımından hüküm ifade edecektir. 2) Bu sözleşme karşılıklı veya gazetesanat. com tarafından tek taraflı veya yazar tarafından tek taraflı olarak sonlandırılabilir. Sözleşmenin sonlandırılması halinde; Yazarın kullanıcı hesabı silinmiş olsa dahi; Yazar, gazetesanat. com sitesinde yayına girmiş hiçbir makalenin veya içeriğinin gazetesanat. com'dan kaldırılmayacağını; ayrıca gazetesanat. com'da yayımlanmış hiçbir içerikte hak sahibi olamayacağını da peşinen kabul ve beyan eder. 3) İşbu Sözleşme, yazarın gazetesanat. com'a üye olduğu sürece yürürlükte kalacak ve taraflar arasında hüküm ve sonuçlarını doğurmaya devam edecektir. Sözleşme taraflar arasında karşılıklı veya tek taraflı sonlandırılsa dahi yazar, gazetesanat. com web sitesi için oluşturduğu ve yayımlanmış tüm içeriklerin haklarını süresiz olarak gazetesanat. com'a devrettiğini peşinen kabul eder. Yazar, gazetesanat. com alan adı üstünde yayımlanmış hiçbir içeriği hakkında süresiz olarak hak kabul etmeyeceğini peşinen kabul ve beyan eder. 4) Bu sözleşmenin karşılıklı veya tek taraflı sona ermesi durumunda; gazetesanat. com, yazara ait dosya, belge ve bilgileri silme ve/veya saklama hakkına sahiptir. Yazarın, üyeliğinin iptal edilmesi; üyeliği esnasında paylaştığı içeriklere ilişkin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Yazar bu maddede belirtilen bu durumu peşinen beyan ve kabul eder. Bu durumda, gazetesanat. com web sitesinin hukuken maddi veya manevi hiçbir sorumluluğu olmayacaktır. 1) gazetesanat. com'da köşe yazısı niteliğinde fikir veya düşüncelerini beyan eden yazılardan ve yazı altı yorumları ile sitedeki her türlü yorum ve paylaşımdan Yazı İşleri Ekibi, Müdürü ve/veya Yayıncılar sorumlu değildir. gazetesanat. com, hukuken interaktif bir sosyal ağ paylaşım portalı olarak değerlendirilmekte; yapılan yazı paylaşımları, köşe yazılarındaki fikirler, yazarların kendi kişisel düşünceleri olduğu için yasal sorumluluk ilgili yazarlara aittir. Aynı şekilde paylaşılan her türlü içeriğe yapılan yorumda da yasal sorumluluk, yorumu yazan kişilere aittir. 2) Yazar, herhangi bir şahsa ve/veya kuruma yönelik küçük düşürücü, haysiyet kırıcı, hakaret içeren, ya da yasal olmayan yazı, haber, e-posta ve bununla sınırlı kalmamak üzere her türlü eyleminden dolayı gazetesanat. com web sitesinin değil, yalnızca kendisinin sorumlu olduğunu kabul ve beyan eder. 3) Yazar, gazetesanat. com malzemelerinden veya işbu sözleşmeden veya gazetesanat. com'un çalışma prensipleri, yayın ilkeleri, gizlilik politikasının herhangi bir şartından veya koşulundan hoşnut değilse, çözüm yolu: gazetesanat. com'u kullanmamaktır ve gazetesanat. com'da yazar olarak üye olmayacağını gazetesanat. com@gmail. com adresine bildirmelidir. Bu durumda gazetesanat. com, söz konusu olan yazarın üyeliğini iptal etmekle yükümlüdür. gazetesanat. com, yazarın üyeliğini tek taraflı veya karşılıklı veya yazar kullanıcısının talebi doğrultusunda sonlandırdığı taktirde, yazarın üyeliğine bağlı tüm içerikleri gazetesanat. com'un Gazete Sanat isimli kullanıcı hesabına aktarılır. Yazar bu koşulu kabul ettiğini beyan eder. - Yazarın kullanıcı hesabı kalıcı olarak kapatılır. - Yazarın ismi Künye sayfamızdan kaldırılır. - Yazara ait yazılar, içerikler ve yazar biyografisi kaldırılmaz. - Yazar, isim ve biyografisinin tamamen silinmesini talep ederse; kendi ismi ile yayınlanmış tüm yazıları Gazete Sanat adlı kullanıcı hesabına aktarılır ve yazarın biyografisi ile künyedeki ismi kalıcı olarak silinir. Böylelikle tüm haklar gazetesanat. com'a geçmiş olacaktır. Bu anlaşma, gazetesanat. com tarafından, herhangi bir anda, önceden uyarı yapılmaksızın bitirilinceye kadar geçerlidir. Son bulma durumunda, yazarın yazar kullanıcı hesabı üyeliği girişi gerektiren alanlara erişme yetkisi ortadan kalkar. Yazarlık kullanıcı adı ve şifresi iptal edilir. Yazarlık başvurusunda bulunan kişiler, bu sözleşmeyi okuyup kabul etmiş sayılır.


Yazıhane projesi, yeni ve gelecek vaad eden sanat yazarlarını 20 Eylül 2020 Pazar gününe kadar açık çağrıya başvurmaya davet ediyor. Sanat yazarlarını bir araya getirmek ve desteklemek amacıyla gerçekleşecek proje bir yıla yayılan programı ile yazarları hem yazım konusunda teşvik etmek hem de Fırat Arapoğlu, Ayşegül Sönmez ve Rahmi Öğdül'ün jüriliği ve mentorluğu altında geri bildirim almalarını sağlamayı amaçlıyor. Duygu Barlas direktörlüğünde gerçekleşecek olan bir yıl süreli projenin bir bölümü Türk sanat yazarları ile Hollandalı sanatçı ve kurumları buluşturarak Türkiye ve Hollanda arasındaki kültürel bağları kuvvetlendirmek amacı gütmektedir. Proje Hollanda Başkonsolosluğu ve Narmanlı Sanat sponsorluğunda, AICA Hollanda desteğiyle gerçekleştirilecektir. Sanatatak Genel Yayın Yönetmeni Ayşegül Sönmez, akademisyen sanat tarihçisi, eleştirmen Fırat Arapoğlu ve akademisyen, sanat yazarı Rahmi Öğdül'ün jüriliğini ve mentorluğunu üstlendiği proje bağlamında açık çağrı üzerinden değerlendirilecek ve Türkiye genelinden seçilecek 6 yazar ile çalışılacaktır. Sürecin sonunda 30 adet yazı ile final projesi olarak istenen profesyonel fotoğrafçı eşliğinde gerçekleşecek 6 adet röportaj yazısı çıkacaktır. Her yazar iki ayda bir yazacak, sitede her ay 3 yazı yayımlanacaktır. Sürecin sonunda her yazarın 5 yazı ile 1 röportajı olacak, yazarlara kendi aralarında eş-editörlük önerilecektir. Yazılar ve röportajlar www. narmanlisanat. com sitesinin bir parçası olan yazıhane'de yayımlanacaktır. Her yazar bir veya iki yazısını Hollanda'lı bir sanatçı veya kurum üzerine yazacak, bu yazılar ingilizceye çevrilecektir. Yazı başına belirlenen telif ücreti ödenecek, yazarlar Narmanlı Sanat atölyelerine katılım sağlayacak, Fırat Arapoğlu, Ayşegül Sönmez ve Rahmi Öğdül ile çevrimiçi kanallar üzerinden grup buluşmaları yapacak ve revize alacaklardır. Her sanat yazarının İngilizce'ye çevrilecek yazıları AICA Hollanda tarafından revize edilecektir. - Türkçe 2 adet örnek yazı. Yazılardan birinin yayımlanmamış olması gerekmektedir. Yazılardan biri istenirse röportaj temelli makale olabilir. - Özgeçmiş - Sanat tarihinde hangi dönem, malzeme ve temalara ilgi duyduğunu belirten en fazla 300 kelimelik bir paragraf - Başvurular info@narmanlisanat. com email adresine Yazıhane Başvuru konu başlığıyla iletilecektir. - Başvuru süresi 31 Ağustos 20 Eylül arasındadır, son başvuru tarihi 20 Eylül Pazardır. - Jüri açıklaması: 1 Ekim 2020 - Proje başlangıç tarihi: 5 Ekim 2020 - Covid 19 sebebiyle planlanan buluşmalar ve toplantılar çevrimiçi olarak, iş çıkışı saatlerinde veya haftasonu olacak şekilde gerçekleşecektir.


Yazmanın, ifadeyi daha da daraltırsak edebi bir sahada kalem oynatmanın ne anlam ifade ettiğine dair sayısız açıklama ve yorum vardır. İletişim kurarak, diğer insanlarla farklı iletişim biçimleri ile bir araya gelerek kendini dengeleyip rahatlayabilen insan evladının kimi üyelerinin ihtiyaçlarından biri, diyebiliriz bunun için. Bir yandan işin daha derinine, belki de özüne doğru bir yürüyüşe çıkarsak karşımıza çok basit bir cevap da çıkabilir, çünkü hakikat karmaşık değil, sadelikle kuşatılmıştır. Bu cevapsa sevilme ihtiyacıdır. Edebiyatı da dahil ederek sanatın neden icra edildiği sorusunu ortaya attığımızda, büyük sebepler, davalar, gerekçelerden önce bir gizli ve çocuksu hakikat yatar orada; sevilme ihtiyacı. Dolayısıyla, bir sanat disiplini içerisinde üretici olarak faaliyet gösteren herkes, aslında şu ya da bu nedenlerle sevilme, takdir edilme, görülme, anlaşılma, fark edilme ihtiyacını gidermeyi amaçlar. Tabii, psikanalize sırtımızı yaslarsak sanatçıların yanı sıra aslında bunun, insanın genel hali olduğunu da söyleyebiliriz. Bu girizgahın ardından ise benim de bir süre üzerine yoğunlaşıp tefekkür ettiğim hem yaşayıp hem yazmak mümkün mü? sorusuna ve bu suale yanıt bulma çabalarına gelebiliriz. Sıklıkla ünlü romancımız Orhan Pamuk'a atfedilen, bununla beraber yazar Kaan Murat Yanık'ın da söylediği bir söz var: Yazmak, yaşanmamış hayattan intikam almaktır. Yine Orhan Pamuk ile devam edersek, yazarla yapılan sohbetlerin bir belgesel kıvamında yayımlandığı ve Youtube'de bulabileceğiniz Bir Kentin İzindeki Romancı adlı belgeselde de kendisi şunları söyler: Yazarlık var olmayan dünyayı araştırmak, bir ikinci dünya aramak... Bu ifadelerde de yazarlığın iyimser bir şekilde bir alternatif arayışı olduğunu çıkarabileceğimiz anlamlar var.


Eski Yunan'da kadınlardan filozof olmaz gibi bir kanaat söz konusuydu. Yakın zamana kadar da bunun bir benzeri kadın yazarlar için söyleniyordu. Daha doğrusu, kadınların yazar olamayacağı ya da iyi yazar olamayacağı, bazen kulaktan kulağa fısıldanıyor bazen de açıktan dillendiriliyordu. Bu önyargı zaman geçtikçe önemli oranda etkisini yitirse de izi kaldı. Feminist edebiyat eleştirmeni Joanna Russ, Bastırılan Kadın Yazını alt başlığıyla yayımlanan Yazmak Yasak'ta kadın yazarların kendisinin ve eserlerinin değersizleştirilmesinden hareketle erkek egemen kültürün bu bağlamdaki yöntemlerini inceleyip buradan çıkış yollarını arıyor. 1983'te yayımlandığında büyük ses getiren ve Russ'ın edebiyat alanında kadınların erkekler tarafından nasıl kuşatıldığına dair eleştirilerini sıraladığı Yazmak Yasak, aynı zamanda kadınların bu cendereden çıkmak için nasıl mücadele ettiğine ve yazma uğraşını sürdürdüğüne ilişkin örnekler verdiği bir metin. Russ'ın anlattığı mücadele sürecinin belki de en zorlu ayağı, kadınların önüne konan gayrıresmi yasaklar. Alandaki hakimiyetini tartışmak ve tartıştırmak istemeyen erkeklerin neredeyse hiç söze dökmediği bu kısıtlamalar, yazarın ilgilendiği temel mesele. Bahsi geçen gayriresmi yasakların kadınlardan iyi yazar çıkmaz gibi bir önermeyi dillendirmeyi kolaylaştırdığını belirtiyor Russ. Mesela kadını evinde düşünmek, yerinin evi ve çocuklarının yanı olduğunu söylemek, bu kısıtlamalardan biri ve en barizi. Bir başkası, kadınların yeterince ciddiye alınmaması ve ayrımcılığa maruz kalması. Çifte standartların işletilmesi ve istisnalar yaratılması ise diğer kısıtlamalardan. Gayriresmi yasaklarla oluşturulmuş resmi edebiyat tarihi çemberinin dışına çıkan ve olup bitene oradan bakan Russ, zamanından önce kenara atılıp geçmişe gömülen kadınların izini sürüyor. Bunu yaparken kanonun cendereye aldığı kadın yazarların çektiği sıkıntıların, eserlerin nasıl yansıdığını anlatmayı da ihmal etmiyor. Kısacası mağdurun gözünden bakarak kanonlara ve erkek egemen kültürün edebiyattaki yansımasına karşı çıkıyor.


Hiç bilinmeyen, ya da çok bilinmeye daha fazla ilgi duyarım. Bu yüzden sanırım çok eski, kaybolmuş, ya da hiç duyulmamış kadın şairlerden başlayıp günümüze kadar gelirdim. Başka zamanların başka ruhta kadın şairlerini, günümüzde bir arada yaşatır bir hikaye yazardım belki. En iyi filmler, çoğu zaman müzikleriyle de anılır, akılda kalır. Çünkü müzik de senaryonun ritmini yakalamış, hareket dinamiğine uyum sağlamış ve filmin ruhsalına kendi elbisesiyle yerleşmiştir. Yedi güzel Adam'ın müzikleri de kendine has şekilde hikayeye yakıştı, benimsendi. Yine o ezgilere yakın şeyler yakışırdı diye düşünüyorum. Mahir olduğun senaristliğin yanında Tanrı'nın ruhundan üflediği, hamisi olduğun, kelimelerin nabzı yüksek şaire yönün var. İnsanın varoluşuyla sorun ve sorgu yaşaması ezelden var ve ebediyen de var olacak. Yani doğal olarak insanın oluşturduğu şiir de bu varoluş sancısının bir parçası olacak her zaman. Bir şiirimde şöyle bir soru sormuştum kendime ama; ben mi bir şiirin oluşturucuydum, yoksa şiir mi beni oluşturuyordu... Hala bilmem. Aferin Şilan, beni hiç unutmadın, hep omuzlarında taşıdın, derdi sanırım. Başımda taşımadım, çünkü deli başımda sıkılırdı çocuk. Sırtımda taşımadım, çünkü belki ben yorulurdum bunca koşturmacasında hayatın. Kalbimde taşımadım, çünkü kalbimde çok renkli bir atlıkarınca var, çocuk görse ele geçirirdi, içinden çıkamazdım. En iyisi omuzdur dedim, hoplaya zıplaya düşe kalka, ağlaya zırlaya beraber geçtik her köşesinden hayatın. Ne ben indiririm onu oradan, ne o iner artık. Projeye göre değişiyor aslında. Mesela Yedi Güzel Adam'da hemen hemen her aşamasında oldum diyebilirim. Dönem anlatan, edebiyat anlatan özel bir yapımdı çünkü. İlk andan itibaren araştırmalar, röportajlar, sohbetler vardı çünkü işin içinde. Sağ olanlarla geçirilen uzun vakitler, vefat edenlerin aileleriyle hatıra sohbetleri vs. Bu yüzden cast aşamasında bulunmam istendi, ben de seve seve dahil oldum. Kendi yaşayacağım hayattan bağımsız bir cevap vermek istiyorum önce. Herhangi bir hayatı yaşamaya gelmek ister miydim, hayır. Karamsar bir cevap gibi gelmesin, dünyanın algoritmasıyla aram bozuk diyelim. İlla geleceksem ve kendi hayatım dışında hayat seçeneklerim de var diyelim, o zaman kendi hayatımı seçerdim hiç düşünmeden. Çünkü ben bu dünyaya şiirle geldim ve kendi kalbimin çılgın algoritmasını seviyorum. Tartışmaya kapalı hiçbir film ya da isim yok aslında. Popülerin ideolojik iddiasızlığı ayrı tartışılır, iddiası olan her sinema akımı ürünü de ayrı tartışılır. Çünkü iddiası olan filmin sosyolojik, psikolojik, ekonomik-politik pek çok dinamiği vardır ve doğru önermelerle verilip verilmediği üzerine bu dinamiklerin her birinden yola çıkıp bambaşka eleştiriler yöneltebilirsiniz. Çok tartışmalı bir konu. Burada ilgilendiğim asıl tartışma, bu filmlerin insanın kendisiyle bir tartışma başlatmasına vesile olması. Bir örnek ver dersen, benim için en başta Bergman sineması kendimle tartıştıran filmleri içerir diyebilirim. Daha çok şiir var. Yani daha çok tecrübe, daha çok okumak, dolaşmak, kendine ve hayata dolanmak. Bazen içinden çıkamamak, bazen çözülmek, bazen dağılmak, bazen ayrılmak, bazen kavuşmak. Yeni kitaplar, yeni hikayeler, filmler, belki şarkılar. İlmek ilmek seviyorum ben her şeyi. Acele etmiyorum hiçbir şey için. Geç mi kalıyorum bir yerlere diye soruyorum bazen kendime. Sonra omuzlarımdaki çocuklukla bakışıp gülüşüyorum. Yok canım, her şey kendi vaktinde. Beni Italo Calvino yazsın isterdim. Ama yine kaldırımların arasında biten bir tutam çiçeğe dahi mutluluktan çıldıracak bir Marcovaldo gibi yazsın isterdim. İnsanlar televizyonun karşısına oturduğunda unutmak istiyorlar. İş yerindeki zorluğu, metrobüsteki sıkışmışlık duygusunu, buzdolabına yapışıp kalmış ve belki hala ödenmemiş su faturasını vs. Çözmek yerine çözülmek, koltuğa rahatça yayılmak istiyorlar. Bu bilgi hepimizde var aslında, çünkü buna inandırıldık da yıllar içinde. Oysa zihnin dinlenmesinin pek çok yolu vardır hayatta. Zihni herhangi bir rahatsızlıktan arındırmak için, bazen çok daha rahatsız edici bir şeye ihtiyacınız vardır. Rahatsız ediciden kastım, düşündürücü, irdeleyici... Yakanızdan tutup sizi sallayacak iyi bir film, iyi bir kitap gibi. Yani demem o ki, kaç tane iyi polisiye film çekildi ya da kaç tane iyi polisiye dizi yapıldı ki? İnsanlar televizyonun karşısına oturduğunda, belki de sandığımızdan çok daha iyi olanı görmeye hazırlar. Sunmak lazım. Senaryo yazım sürecinde, uzun ön çalışmalar yaptığım için bunun faydasını görüyorum. Karakter analizlerini iyi yapmak, karaktere önce kendin inanmak durumundasın. Böyle olunca hikayenin dinamiği de rahat ilerliyor aslında. Yedi Güzel Adam'da ise şöyle zorluklar söz konusuydu: Gerçekte yaşamış ve toplum için önemli kimlikleri olan, hala yaşayan ya da vefat etse de aileleri hayatta olan, hayranları olan, belli ideolojileri olan insanları anlatıyordum. Demem o ki diyalogları normal bir senaryoda işlediğimden daha çok süzgeçten ve eleştiriden geçirmek zorundaydım. Bu zorunluluk ortaya güçlü bir iş çıkardı sanırım. Hani bazen bir iş yaparsınız ve unutulmaz olur, Yedi güzel Adam da biraz öyle oldu benim için. Küçük bir anı: Nuri Pakdil'le röportaj için buluştuğumuz bir gün, bana diziye koyma, ama sana özel anlatacağım şimdi bunu dediği şeyler var mesela. Hatırlayınca gülümsüyorum. Nasıl kendi halinde, hatırasında hikayelerdi ve sadece benimle kalacak sanırım. Bu da benim için unutulmaz. Hepsini saygıyla anıyorum. Derdi dünyadan bir şey anlamak ve dünyaya bir şey anlatmak olan her insana saygım sonsuz. Beni iyi tanıyanlar bilir, yarım bırakmayı sevmem. Başladığım her şeyi bitirmeye çalışırım. Bitirmek bazen sonlandırmaktır, bazen sonuna kadar gitmek. Değişiyor duruma göre. Ama bende yarım kalan şeyler var tabii. Kalsınlar öyle, şiirini yazarım, okursunuz. Kelimelerle ayrı ayrı başımı derde sokarmışım gibi gelir hep. Çünkü ben kelimeleri bir araya getirme işçisiyim. Yine de söyleyeyim hadi. İlki şahsiyet, çünkü herkes kendi şahsiyetliyle yaşar aşkı. Bu yüzden karşılaşmanızdaki muhatabınız en az sizin kadar mühimdir. Yani ikincisi karşılaşmak bu durumda. Biraz da kendinize bakarsınız her ilişkide. Bu yüzden üçüncü kelime aynadır belki. Aynaya bakmak cesaret ister, yani dördüncü kelimem de cesaret. Beş kalıyor geriye, o da olsa olsa bedendir. Aşk; karşılaştığın bedenin şahsiyetiyle cesurca aynalanmaktır. Salgınla beraber hepimiz mutfakta harikalar yaratmakla kalmayıp yerli yabancı eski ya da yeni pek çok dizi film izleyerek yasaklı günleri geçirmeye çalıştık. Özellikle eski TRT dizilerini, Yeditepe İstanbul'u, Şaşıfelek Çıkmazı'nı mesela çoğumuz yeniden izledik ve televizyon ekranında giderek neleri göremediğimizi de hatırladık. Ve bu hikayelerin hala ne kadar sevildiğini de... Mahalledeki kadınların cinselliklerinin de resmedildiği bunların kapı önü sohbetlerinde konuşulduğu, daha dayanışmacı, daha dost hikayeler bunlar. Halkın boğaz boğaza entrika, kadını aşağılayıcı bir dil, gerçeklik ve samimiyetten uzak karakterler, durmadan patlayan silahlar görmek istediğini düşünmüyorum. Halk benim annemse eski hikayeleri istiyor; halk yakın dostumsa sıkı bir matematiği olan polisiye istiyor evet; halk öğretmen komşumsa kendi yaşadığı derdi ve hüznü; mahallemdeki fırıncıysa esnaf samimiyetini; halk avukat arkadaşımsa gerçek kadın hikayelerini; halk kuaförümse eğer kadının rengini, esprisini izlemek istiyor, hatta tüm inceliğiyle istiyor. Bir gün eski bir tiyatro oyuncusu bana, halk bundan anlamaz gibi bir laf etmişti ve bunun üzerine tartışmıştık. Halk anlar anlamasına da senin layık gördüğün anlatım dilinden kuşku duyarım. Şunu kabul ederim, televizyon insanın eğlenmek istediği sihirli bir kutu ezelden, ama eğlenmenin de bir kültürü var. Kültürün de ekonomi, eğitim, sosyal etkileşim, dil ve geleneklerle yansıdığını düşünürsek ve bu yansımanın da pek çok farklı dinamikle halkın zevkini oluşturduğunu bilirsek, ekranın nasıl bir toplum aynası olduğunu görür ve ona göre bambaşka bir araç olarak kullanırız. Ekranda değişim göremiyorsak, demek ki burada görev halka düşüyor yazık ki, çünkü elindeki kumandayla neyi izlemek istemediğini göstermesi gerek. Başka Bir Hayatta isimli öykü kitabımın senaryosu hazır aslında. Pandemi sürecinde çekim aşaması ertelendi tabii. Güzel günlerde güzel hazırlıklarla hayata geçer diye umuyorum. Yeni roman da senaryolaştırabileceğim ilginç bir hikayeden oluşuyor. Yaptığım her işte çok içimden geldiği gibi, kendi akışında hareket ettiğim için, doğru olanı önümüzdeki günler ve yüklendiğim duygular gösterecektir diye düşünüyorum. Şiirle ilgili bir soru eklerdim. Kendimi şiirle nasıl anlatacağımı sorun hadi derdim. En sadede saklıdır sözün gücü. Çocuk oyuncağı kadar kolay olmak keyiftir bu hayatta ve bütün bir hayata yön verecek çocukluğu yaşama mühimliği içinde, bu oyuncak dünyanın her daim çocuğu olmak da şarttır yine aynı hayatta.


PoPuP tiyatro topluluğunun ilk oyunu olan Yedi VII, Avrupa yakasından sonra Anadolu yakasında da izleyici ile buluşuyor. Salih Coşkun'un yazıp yönettiği ve başrolünde Volkan Sümbül'ün yer aldığı Yedi VII 9 Ocak 2020 Perşembe günü saat 20:30'da Kadıköy TiyatrOPS'ta sahnelenecek. Yedi-VIInin yardımcı yönetmenliği ve dış seslerini Serkan Kıranta, Müzik-Işık-Tasarım ve Uygulamasını Hakan Özkan ve Gökay Demirbilek, dekor ve afiş tasarımını Dome Asya, fotoğrafçılığını ise Fatih Doğan ve Fulya Doğankara üstlendi. Oyunun biletleri www. popuptiyatro. com, www. tiyatrolar. com. tr ve TiyatrOPS gişesinden temin edilebilir. PoPuP Tiyatro Topluluğu, mühendislik kökenleri ve üniversite tiyatrosu geçmişleri olan kurucuları tarafından 2019 yılında hayata geçirildi. İşleri, güçleri ve hayat gailesi içinde devamlı karşılarına çıkan tiyatro tutkusundan sebep, grubun adı da ister istemez PoPuP oluverdi. Kendileri yazıyor, kendileri yönetiyor ve yine kendileri oynuyorlar. İlk oyunları da, habere konu olan Yedi VII.


Pera Müzesi, ulusal ve uluslararası eğitim kurumlarıyla gerçekleştirdiği iş birlikleri ile genç sanatçı ve tasarımcıların çalışmalarını sanatseverlerle buluşturmaya devam ediyor. Müzenin yeni sergisi Yüzleşme, Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrenci ve mezunlarının yapıtlarını bir araya getiriyor. Fakültenin 25 yıllık üretiminden disiplinler ötesi bir yaklaşımla örnekler sunan sergi, kurumun geçmişi ve bugünüyle yüzleşmesine aracı olurken, bir yandan da izleyiciye dünyayla yüzleşme ve onu alışılmadık açılardan yeniden keşfetme fırsatı sunuyor. Sergi, 24 Ekim'e kadar Pera Müzesi'nde ziyaret edilebilir. Kuruluşundan bugüne yurt içi ve yurt dışından eğitim kurumlarıyla iş birliği içinde genç sanatçıların yapıtlarını izleyiciyle buluşturan Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi, 7 Eylül 24 Ekim tarihleri arasında Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ni konuk ediyor. Bu sene 25. yılını kutlayan fakültenin Plastik Sanatlar ve Resim, Grafik Tasarım, Tekstil ve Moda Tasarımı, Gastronomi ve Mutfak Sanatları, Tiyatro, Sanat ve Kültür Yönetimi bölümlerinde üretilen çalışmalardan bir seçkiyi sanatseverlerle buluşturan Yüzleşme sergisi, sanat ve tasarımın günümüz dünyasıyla ilişkisini sorguluyor. Doğa-kent ve birey-toplum arasındaki ilişkileri tartışmaya açan sergi, Yeditepe Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi Dekanlığınca projelendirilerek, Sanat ve Kültür Yönetimi Bölüm Başkanı Prof. Dr. Marcus Graf'ın küratörlüğünde hazırlandı. Alışılagelmiş öğrenci ve mezun sergisi anlayışını aşma hedefiyle çok katmanlı bir forum şeklinde kurgulanan Yüzleşme, sanat ve tasarımın ontolojik varlığına dair konuları eleştirel bir bakışla ele alıyor. Sergi doğa, şehir, birey, toplum ve soyutlama kavramlarına gönderme yapan beş tematik bölümden oluşuyor. Katılımcılar, öğrencisi oldukları bölüme göre ayrı ve bağımsız alanlarda değil, yapıtlarının kavramsal ve estetik özelliklerine göre bir arada yer alıyor. Ressamların eserleri grafik tasarımcıların posterleriyle yan yana sergilenirken, tiyatro oyunlarının afiş ve kostümleri, gastronomi ve mutfak sanatları ürünlerine eşlik ediyor. Güzel Sanatlar Fakültesi Dekanı Prof. Gülveli Kaya, farklı anlatım dillerine sahip programların ortak paydasının sanat olduğunu, sergideki disiplinlerarası geçişkenliğin sanat paydasında birleştiğine vurgu yapıyor. Prof. Gülveli Kaya, sergiyi projelendirirken amaçlarının geçmişe projeksiyon tutmak değil, geçmişten bugüne bakarak, mezunumuz olan sanatçıların tutumlarında kurumumuzun genetik kodlarını aramak ve onlarla yüzleşmek; yaratıcı, cesur, sorgulayıcı, entelektüel bakış açısına sahip, seven, hisseden, ümit eden, ürperen, yaşama sevinci olan sanatçılarla karşılaşmak ve kendi geleceğimizi geçmişimizin izlerinde aramak olduğunu ifade ediyor. Ziyaretçilerine güzel sanatlar, grafik tasarım, tiyatro, gastronomi, sanat ve kültür yönetimi alanlarının büyüleyici dünyasını keşfetme fırsatı sunan serginin katılımcıları arasında Ahmet Duru, Aşkın Akman, Ayna, Bahar Artan Oskay, Begüm Tabak, Big Baboli Print House / Zeynep Kış, Bike Başaran, Bora Akıncıtürk, Buğra Erol, Burak Çolak, Büşra Ergün, Can Gündoğan, Can Rogge, Cansu Ödemiş, Cem Onat, Cins, Dila Altay, Ege Subaşı, Elif Macarlıoğlu, Filiz Piyale Onat, Gamze Beker, Giray Sepin, Gizem Candan, Gözde Becerikli, Haydar Akdağ, Hazal Fırat, Işıl Eraslan, İlayda Madenci, İlsu Aslan, K. Atılay Aşkaroğlu, Kami Emirhan, Küdem Katerina, Leyla Emadi, Melih Gürpınar, Melisa Kılıç, Mertcan Şen, Merve Dündar, Nihan Buruk, Nisa Gizem Erhan, Olgu Ülkenciler, Olgun Kaşıkçı, Özge Kahraman, Rabia Bayar, Rasim Aksan, Rengin Altınalmaz, Resul Rzayev, Saliha Yılmaz, Sefa Çakır, Selin Koç, Selin Yaprak Türkölmez Balkara, Sevim Kaya, Şevval Başalan, Taha Yıldız, Tina Alasadtahmasebi, Toprak Bek, Volkan Yıldırmaz, Yağızhan Çalışkan, Zafer A. Akşit ve Zeynep Erdoğan yer alıyor. Yüzleşme / Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Öğrenci ve Mezunlar Sergisi sergisi 24 Ekim 2021 tarihine kadar Pera Müzesi'nde ziyaret edilebilir. Pera Müzesi Salı'dan Cumartesi'ye 10.00-19.00, Pazar günleri ise 12.00-18.00 saatleri arasında gezilebilir. Cuma günleri Uzun Cuma kapsamında 18.00-22.00 arası tüm ziyaretçiler, Çarşamba günleri ise Genç Çarşamba kapsamında tüm öğrenciler müzeyi ücretsiz ziyaret edebilir.


Pera Müzesi, ulusal ve uluslararası eğitim kurumlarının iş birliğiyle genç sanatçıların ve tasarımcıların çalışmalarını izleyiciyle buluşturmaya devam ediyor. Yeditepe Üniversitesi öğrenci ve mezunlarının üretimlerinden oluşan Yüzleşme adlı sergi, 7 Eylül'den itibaren Pera Müzesi'nde ziyaret edilebilir. Kuruluşundan bugüne yurt içi ve yurt dışından eğitim kurumlarıyla birlikte, genç sanatçıların yapıtlarının izleyiciyle buluşmasına katkıda bulunan Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi, bu sene, 25. yılını kutlayan Yeditepe Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'ni konuk ediyor. Üniversitenin Güzel Sanatlar Fakültesi mezunları ile öğrencilerinin üretimlerinden oluşan Yüzleşme başlıklı sergi, 7 Eylül Salı günü ziyarete açılıyor. Sanat ve Kültür Yönetimi Bölüm Başkanı Prof. Dr. Marcus Graf küratörlüğünde hazırlanan sergi, alışılagelmiş öğrenci veya mezun sergisi anlayışını aşma hedefiyle çok katmanlı bir forum şeklinde kurgulandı. Doğa-kent ve birey-toplum arasındaki ilişkileri tartışmaya açan Yüzleşme, sanat ve tasarımın ontolojik varlığına dair konuları eleştirel bir bakışla ele alıyor. Profesyonel sanatçı ve tasarımcılar ile öğrencilerin üretimlerini bir araya getiren sergi, aynı zamanda fakültenin geçmişi ve bugünüyle yüzleştiği bir alan niteliği de taşıyor. İzleyiciye bugünün güzel sanatlar, grafik tasarım, tiyatro, gastronomi, mutfak sanatları, sanat ve kültür yönetimi alanlarının etkileyici dünyasını keşfetme şansı veren Yüzleşme sergisi 7 Eylül 24 Ekim tarihleri arasında Pera Müzesi'nde ziyaret edilebilir. Pera Müzesi Salı'dan Cumartesi'ye 10.00-19.00, Pazar günleri ise 12.00-18.00 saatleri arasında gezilebilir. Cuma günleri Uzun Cuma kapsamında 18.00-22.00 arası tüm ziyaretçiler, Çarşamba günleri ise Genç Çarşamba kapsamında tüm öğrenciler müzeyi ücretsiz ziyaret edebilir.


Sıradanlığın dışında dünyayı takip etmek. Bize dayatılan aman boş ver, ne gerek var sığlığındaki algıya kulak asmamak da diyebiliriz. Dijital çağın hızına yetişmek için bahaneler üretmek bizi lokomotifin gerisinde bırakır ki, bu söylem gelişimin en ölümcül hastalığıdır. Bu yüzden kitabıma teaser çekip meslektaşlarıma da öncü olacağımı düşünüyorum. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Lisesi'nde Sinema-Tv bölüm başkanlığını yürütüyorum ve yetenekli öğrencilerimin hayallerine kayıtsız kalmamak adına elimden gelenin en üstünü yapmaya çalışıyorum. Lakin gücümün yetmediği noktada daha ne yapabilirim? sorusu, kitabımın geliriyle sanata katkı sağlamayı bir borç biliyorum. Çocuklarımız ve gençlerimizin ülkemizi bir adım daha öteye götüreceği gerçeği aslında bireysel çabaları kitlesel kalabalığa çevirmede olumlu karşılık bulacaktır. Umut ediyorum hiçbir hayal karşılıksız kalmaz. Hepimiz taşın altına elimizi koyarsak aydınlık yarınlar bizimle olacaktır. Özgürleşmek için bağımlı olmak yerine doğru olan, zararsız, insani bağlılık duygusu oluşturarak hayata tutunmak. İnsanı var eden en önemli şeylerden biri özgürlüktür. Şimdi şöyle düşünün; size sizin iradeniz dışında iplerinizin başka ellerde olduğu bir hayat sunup, bu hayatın içinde her şeyi de versem. Lakin attığınız her adımın, ruhunuzun, bedeninizin kontrolü sizin dışınızda. Öyle ki kimi seveceğiniz bile başkasının onayında. Şimdiiiii, yok artık diyebilirsiniz ama şu an böylesi hikayelerle örülü etrafımız. Benim için özgürlük; kararlarımı kendimin vereceği, kimsenin güdümünde olmadığım insanca bir hayat ki böyle de yaşıyorum. Aynen. Çünkü acıya seyirci kalan insan değildir sadece canlıdır. Leyla kendi acılarıyla yüzleşmekten korkan ve mütemadiyen can acıtan ama bunu sevgi uğruna yaptığını söyleyen günümüzdeki Leyla'ların toplamı. Asıl bencil olan sistemin dayattığına karşı duramayan silüetler. Asıl mutsuzluk mekanikleşen, pas tutan duyguların, hüzünden kaçmaya yönlendiren sistemin sürekli mutlu olmaya kodlu algı yönetimi... Bizler hüzünle beslenen, beslendikçe sıradanlaşan varlıklarız. Kendimizi ne kadar sıradan görürsek o kadar mutlu oluruz. Aksi yarışın içinde savrularak yitip giden jan janlı ama puslu hayatlar. Dengeyi sağlamanın tek kuralı var; kendine fazla anlam yüklememek bu durumu kendini değersizleştirmekle karıştırmadan basit yaşayıp hüznüne sahip çıkarak mümkün olacaktır. Tam tersi. Asla bir kişisel gelişim kitabı olmamakla beraber tam da bir öykülemedir. Beni roman yazmaya sürükleyen en önemli etkenlerden biri de televizyoncu kimliğim ve de eğitimci kimliğim. Nedeni basit; hayatın algısını oluşturan medyayla gençlerimizin hayalleri ve eğitimle-iletişimle kesişen hayatlar. Bu başlıklar sizde başka bir göz oluşturuyor ister istemez. Elbette daha öğrenecek daha çok hikayemiz var ki onlar da birikimi ve bunun kaleme yansımasını eğitip geliştirecektir. İnsanı insan acıtır çünkü İNSANdır. Çok sık duyuyorum. Nasıl da kabullenilmiş acılarla bağışıklık sistemi çökmüş hayatlar var. İnsansa eğer acı çektirir aksi ne mümkün algısı. Her duyduğumda nasıl bir acı kabulleniş demekten kendimi alamıyorum doğrusu. Çok yakında. Aslında bekletmek durumunda kalıyorum şu an çünkü yeni başlayacak tv projemiz için biraz beklememiz gerekiyor ama çok da heyecanlıyım. Ekibimle hazırlıklarımızı tamamladık ve tv programıyla start vereceğiz. -Yaşadığınız ve şahit olduğunuz olaylar ve deneyimler evlilik ile ilgili düşüncenizi etkiledi mi?


Selçuk Baran'ın 7 öykü kitabı daha önce Yapı Kredi Yayınları'ndan Ceviz Ağacına Kar Yağdı (2008) ismiyle tek ciltte toplanmıştı. Bütün öyküleri şimdi tekrar gözden geçirilerek, yazar fotoğraflarının bulunduğu kapaklarla ayrı ayrı basılıyor. Selçuk Baran'ın öykü kitapları dizisinde yer alan Yelkovan Yokuşu (1989) 7 öyküden oluşuyor: Yelkovan Yokuşu, Değirmen, Bozacıda, Öğle Saatleri, Rose Bonbon, Bakırçalığı ve Eğrelti Yeşili. Umutsuzluk ve yalnızlık dolu öykülerinde düşsel, şiirli bir hava yaratmakta başarı gösterdiği kabul edilen Selçuk Baran, Vedat Günyol'dan Behçet Necatigil'e, Selim İleri'den Füsun Akatlı'ya, Hulki Aktunç'tan İbrahim Yıldırım'a, İnci Aral'dan Behçet Çelik'e pek çok yazarın övgüyle üstünde durduğu, ancak günümüz okurları tarafından daha fazla keşfedilmeyi bekleyen bir yazar.


Ankara'da bulunan Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi Osman Hamdi Bey Sergi Salonu, Doç. Ayşegül Türk'ün Yemek Fragmanları adlı kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, 24 Şubat'a kadar ziyaret edilebilecek. Sanayileşen ve dijitalleşen dünyada laboratuvar- mutfaklarda oluşturulan fast-food adını alan nesne-yemekler bizlere sunulduğunda artık o şeyler çoktan kendinden muktedir olana dönüşmüştür bile. Bu nesne-yemekler hem yapımı hem de sunumu kameralarla izlenerek yemek alanları sanki bir suç mahaline dönüşmüş, yiyen insanlar da sanki suçluymuş gibi kayıt altına alınmaktadırlar. Bunların ötesinde tabağımızdaki nesne-yemekler aynı zamanda öteki olanın temsili için kurtçuklarla, sineklerle servis edilerek; organik dünyanın varlığı hissettirilmiştir. İnsanla yemek arasındaki ilişki tek boyutlu değildir. Yemek eylemi sade beslenme yani fizyolojik ihtiyaçların karşılanmasından ibaret değildir. Çoklu ilişkiler çerçevesinde şekillenir. Kimlik, aidiyet, statü, moda, alışkanlık, kolay ulaşılabilirlik gibi birçok değişkenin farklı biçimlerde oluşan bir olgudur. Levi-Strauss bir konuşma dili olmayan insan grubu olamayacağı gibi pişirme esnasında verilen yiyecekleri hazırlama teknikleri olmayan insan topluluğunun da olamayacağını belirtir. Ancak kapitalist üretim modelleri sayesinde tüketimin öne çıkarıldığı ve bireyselleşmenin ön planda tutulduğu yeni bir yemek üretim ve tüketim sisteminden söz edilir. Ameliyathaneye dönüştürülen mutfaklarda kimyasal kodlarla bileşimleri yapılan yemek nesneleri hazır yemek üretimin mecraları haline gelmiştir. El değmeden hazırlanan nesne yemekler artık elle tüketildiğinde anlam kazanan beslenme formalarına dönüşür. Sağlık, hastalık ve hijyen kavramlarının iç içe geçtiği günümüzde özellikle pandemi günlerini yaşadığımız bu zamanda hazır nesne yemeklerin hayatlarımızdaki yeri daha da enteresan bir hal almaya başlamıştır. Seri üretim bandında insanın makineye döndüğü bu sistemde besin üretmek ve tüketmek duygusal anlamını yitirmiş; hazır nesne yemek formuna dönüşen bu şey sentetik ya da yapay olanın temsili haline gelmiştir. Medya kanalları, moda, yaş, sosyal statü, kültürel kodlar gibi belirleyenler ile nesne yemekler insanın yemek alışkanlıklarını yeniden oluşturmuştur. Yemek Fragmanları ismi verilen bu sergideki yapıtların odak noktası da çoklu değişkenlerin olduğu yemek alanında nesne yemeklerden kaçışın olanaksızlığı ve bu olanaksızlık üzerinden alternatif çözüm olarak organik olanın bu sürece eklenmesi olarak düşünülmüştür. Steril yapay nesne yemekler organik-doğal olanın temsili için böcek, sinek ve tırtıllarla birleştirilmiştir. Yaratılan ikili atmosfer beklenmedik olanla karşılaşmanın vereceği görsel travmayla izleyicinin şoke olması sağlanmıştır. El değmeden hazırlanan nesne yemek organik olanla birleştiğinde iğrenç olana doğru yönelir. Tiksindiren bu durum doğal olanın yeniden çağrılması içindir. Nesne yemekler üretim bandında hazırlanırken steril koşullar kadar, yapım süreçlerinin her durumda gözetim altında tutulması da önemli bir noktadır. Gizli kamerayla kayıt altında üretim süreci görünmez olan tüm süreçler görünür olurlar. Hazır nesne yemeğin belleğini oluşturan bu kayıtlar izleyici ya da tüketici için sır perdesidir. Kameralar önünde, kayıt altında gerçekleşen üretim süreci tüketime geçildiğinde de kayıt altına alınmaktan kurtulamaz. Fast food zincirlerinde, avm alanlarında restoranlarda kamera kayıtları kesintisiz sürer. Her an gözetlenme süreci devam eder. Yemek tüketimi ile ilgili her alanda görülen gizli kameraların gördüğünü insanın göremediği için ortaya olağandışı bir sıradanlık çıkar. Böcekleri gören ve gördüğü yerde öldüren insan gözüyle kamerayla yemek nesnelerini yiyen insanları izleyen kameranın tavrı insanla aynıdır. Kamera gözü insan gözüdür. Bir fragmanın parçası olarak yaşanan bu durum, günün her saatinde farklı coğrafyalarda küçük farklarla devam etmektedir. Gözetlenen nesne yemekler yendiğinde tüketildiğinde ise gözetleyen ve gözetlenen bedenler şimdi aynısını yapar konuma gelir. Artık kendisi kayıt altına alır ve gözetler. Öte yandan da daima gözetlenir. Öte yandan küresel salgının yaşandığı şu günlerde evlere kapatıldığımızdan; evlerimizde ve mutfaklarımızda istediğimizin dışında zaman geçirmek zorunda bırakılmışızdır. Bu durum şimdiye kadar deneyimlemediğimiz yeni bir olgudur. Kadın ve mutfak konusunda beliren yapışık düşüncenin kırılmasına yönelik olarak suni saç olarak bilinen peruklar da serginin imajlarına dahil edilmiştir. Perukta dışarıda hazırlanır ve sunulur. Ve saç yerine ikame edilir. Saçın ikamesi peruk, yemeğin ikamesi hazır yemek şekline dönüşerek ikame hayatların sahiciliği konusunda sınır tanımayız artık. Başka bir ifadeyle; doğal yemek yerine üretilmiş nesne yemeklerle ilişkimiz gibi peruklarla da kurulan ilişkimiz de dışımızdaki kurgulanan sistemin çıktılarını kullanmak, tüketmek ve içselleştirmekten ibarettir. Nesne yemeklere yapılan tırtıllı böcekli ve sinekli müdahale gibi kadın ve erkek perukları organik olanın temsili için böcek tırtıl ve sineklerle servis edilmektedirler. İnsan ya da hayvan derisi bedenin dış kaplaması, koruyucusu olarak düşünülür. Deri; bedeni dış etkenlerden koruma özelliğinin yanı sıra içte olanın da korunması için yapılanmıştır. Bu anlamda nesne yemeklerin korunup saklanması ve içindekinin korunması için uygun kaplar, kutular yani mekan içleri tasarlanır. İçi henüz boş olan bu kaplar içindeki nesne yemekle buluşturulduğunda tüketim süreci tamamlanarak nesne yemek de üretim bandındaki serüvenini sonlandırmış olacaktır. Nesne yemek üretim ve tüketim pratiği içinde yerini aldığında görünmez süreçler görünür kılınır. Polyester olarak adlandırılan büyük boyutlu yarı şeffaf yüzeylerde siyah beyaz devasa imajlarla nesne yemekler oluşturulmuştur. Kimi çalışmalarda alt yapı olarak çizim kurgulanmıştır. Bu çizimler kişisel zihin haritalarımızın temsili olarak planlanmış ve üzerine çoklu imajlar küçük fragmanlar şeklinde üst üste bindirilmiştir. Bu fragmanlar üretim sistemindeki birimlere denk düşer. Görünmez olan bu birimler yüzey üzerinde fragmanlara dönüşerek şiirsel bir etkiyi de görselleştirmiştir. Bunlar havanın ve rüzgarın titreşimi ile hem hareket ederler hem de ses çıkararak mekanın olanaklarını artırırlar. Tıpkı yapay olanı organik olanla buluşturma çabası gibi mekanda yapıtlardan yayılan ses ve hareketle doğal olana gönderme yapılır. Sergi 24 Şubat'a kadar, Doğan Taşdelen Çağdaş Sanatlar Merkezi Osman Hamdi Bey Sergi Salonu ANKARA adresinde sanatseverleri bekliyor.


Suna ve İnan Kıraç Vakfı İstanbul Araştırmaları Enstitüsü'nün özgün akademik araştırmalara yer verdiği İstanbul Araştırmaları Dizisi'nin en yeni kitabı Dolmabahçe Sarayı, İnşa Süreci, Mekan ve Teşkilatı raflardaki yerini aldı. Tuncay Cengiz Göncü imzası taşıyan kitap, Dolmabahçe sarayının inşaatına başlanan 1843 yılı ile Osmanlı hanedanı tarafından kullanımının sona erdiği 1924 yılı arasındaki süreci ele alıyor. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü Yayınları, 2011 yılından bu yana İstanbul'un tarihi, arkeolojisi, tarihi topografyası ve mimarlığına ilişkin özgün araştırmaları İstanbul Araştırmaları Dizisi kapsamında okuyucuyla buluşturuyor. Dizinin Tuncay Cengiz Göncü imzası taşıyan 8. yayını Dolmabahçe Sarayı, İnşa Süreci, Mekan ve Teşkilatı, 19. yüzyılın ikinci yarısında inşa edilen sarayın yapım sürecini ele alırken, son on beş yılda araştırmaya açılan birincil kaynaklar aracılığıyla bu sürece ilişkin sonuçları bir araya getiriyor. Kitap, inşa kadrosu, kalfa ve mimarlar, kullanılan malzeme, maliyet ve inşa organizasyonuna ek olarak, mekan tefriş ve onarım keşif defterlerinden yararlanılarak sarayın işlevleri ile ek yapılarına ilişkin bulgulara da yer veriyor. Sarayın siyasi, mimari, kültürel, toplumsal ve idare tarihi açısından analizi için önemli bir kaynak olmayı hedefleyen Dolmabahçe Sarayı, İnşa Süreci, Mekan ve Teşkilatı'na, kitapçıların yanı sıra Pera Müzesi veya İstanbul Araştırmaları Enstitüsü'nden ulaşmak mümkün.


Güzel Sanatlar Fakültelerinden yeni mezun olan genç sanatçı adaylarını profesyonel sanat yaşamlarına geçişlerinde destekleyen BASE, 4. yılında gündemin nabzını tutarak sanatseverleri Uzak Yakın temasıyla buluşturuyor. 20-25 Kasım 2020 tarihlerinde Tophane-i Amire'de kapılarını sanatseverlere açacak olan sergi, bu yıl 22 şehir, 32 üniversiteden 102 sanatçının katılımıyla gerçekleşiyor. bu yıl 20-25 Kasım tarihleri arasında Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi'nde kapılarını sanatseverlere açacak olan 'çok sesli' ve 'dinamik' sanat platformu BASE, Türkiye'nin geleceğine ışık tutan yeni mezun genç sanatçı adaylarının eserlerini aynı çatı altında buluşturmaya devam ediyor. 2020 seçkisi için 76 üniversiteden 1194 başvuru alan BASE'te seçici kurul değerlendirmesiyle toplamda 22 şehir, 32 üniversiteden 102 sanatçı yer alacak. BASE, resim, video, heykel, yerleştirme, fotoğraf, seramik, cam ve grafik tasarım gibi pek çok farklı sanat dalından 117 yaratıcı üretimi sanatseverlerle aynı mekanda buluşturacak. BASE 2020, tüm hijyen ve güvenlik önlemlerinin ışığında Uzak Yakın temasıyla ziyaretçileri ağırlayacak. Türkiye'nin yeni nesil sanat dünyasına ışık tutarken, mezuniyetten profesyonelliğe geçiş yapan genç sanatçılara destek olmayı amaçlayan BASE 2020'nin seçici kurulunda, Ayşe Erkmen, Ayşe Umur, Azade Köker, Derya Yücel, Eda Berkmen, Gökşen Buğra, Lalin, Akalan, Leyla Gediz, Meriç Hızal, Moiz Zilberman, Nancy Atakan, Onur Gökalp, Öner Kocabeyoğlu, Osman Erden, Saruhan Doğan, Vahap Avşar, Yusuf Sevinçli gibi Türkiye sanatına yön veren alanında uzman isimler bulunuyor. Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın katkılarıyla, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi paydaşlığı ve Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi ev sahipliğinde, Kale Grubu ve TEB Özel Bankacılık eş sponsorluğunda ve Digilogue'un dijital sanat partnerliğinde gerçekleşecek olan BASE, sergiyi online ziyaret etmek isteyenler için bu yıl 'www. base. ist' adresinden de gezilebilecek. Güzel Sanatlar Fakülteleri'nden yeni mezun genç sanatçı adaylarının farklı bakış açılarıyla ürettiği eserleri hem fiziksel hem de sanal alanda sanatseverlerle buluşturacak olan BASE, sanat dünyasının kıymetli isimlerini ağırlayacak olan ''BASE Talks'' programını da bu yıl ilk kez online platforma taşıyor, dileyen herkese diledikleri yerden ilham verici konuşmaları dinleme imkanı sunuyor. 20'yi aşkın panelde yaklaşık 30 konuşmacıyı ağırlayacak olan ''BASE Talks' program www. base. ist adresinden canlı olarak takip edilebilecek. Bu yıl BASE Talksta şimdiden yerini alan isimler arasında Adnan Yıldız, Ali Kerem Bilge, Ayda Elgiz, Berat Işık, Burak Delier, Cins, Çelenk Bafra, Derya Yücel, Didem Yazıcı, Elmas Deniz, Ergin Çavuşoğlu, Günnur Ozsoy, Huo Rf, Leman Sevda Darıcıoğlu, Melek Gencer, Melis Terzioğlu, Nermin Kura, Nermin Saybaşılı, Selim Birsel, Serkan Özkaya, Serkan Taycan, Tansa Mermerci Ekşioğlu, Vahit Tuna, Yekhan Pınarlıgil gibi değerli isimler yer alıyor. Genç sanatçı adaylarına üretimlerini sergileme ve sanat dünyasının önde gelen isimleriyle birebir tanışma alanı yaratmayı amaçlayan BASE, aynı zamanda sanatseverler ve yaratıcı endüstrilerin de genç yetenekleri keşfetmesine aracı olmayı amaçlıyor. BASE, 20-25 Kasım tarihleri arasında ücretsiz olarak ziyarete açık olacak. Sağlık Bakanlığı'nın uygulamaya esas bulduğu koronavirüs önlemleri kapsamında sanatseverlere güvenli koşullarda sergiyi gezme olanağı sağlanabilmesi amacıyla sergi süresi boyunca sınırlı sayıda ziyaretçi kabul edileceğinden www. base. ist sitesi üzerinden ziyaret günü ve saat aralıklarının incelenerek önceden kayıt olunması zorunludur!


SAHNE DRAGOS; Başarılı oyuncu Emre Karayel 'in sanat yönetim kadrosunda bulunduğu sahne, yetişkin ve çocuklara özel birçok tiyatro oyununa, konsere, performansa, söyleşi ve seminere ev sahipliği yapacak. İçinde kuğuların yüzdüğü huzur veren bir göl kenarında, imza günleri, söyleşiler, dinletiler yapılacak restoran-kafe ve sanat eğitim stüdyolarıyla sanatseverler için özel bir çekim merkezi olacak. 6 Ocak 2023'de, Emre Karayel'in tek kişilik komedi oyunu Erkek Aklı-Oksimoron oyunuyla perdelerini açacak olan Sahne Dragos'da, Ocak ayı boyunca; Murat Uyurkulak'ın sıra dışı romanından uyarlanan Delibo, Zülfü Livaneli'nin aynı adlı romanından uyarlanan Son Ada, Yasemin Yalçın Tiyatrosu'nun seyirciyi gülmekten kırıp geçiren Her Şey Bedava, Latife Tekin'in aynı adlı romanından uyarlanan ve her yerde kapalı gişe oynayan Sevgili Arsız Ölüm, Dirmit, KadrosundaOnur Atilla gibi oldukça başarılı komedyenlerin de bulunduğu Seçim Dansı adlı tiyatro oyunları, Çok Gezentiler Gelmiş, Pera'da Cinayet adlı sıra dışı, interaktif gösteriler de yer alacak. Ocak ayı boyunca; Başta Benim Güzel Pabuçlarım adlı Kültür Bakanlığı Büyük Ödülü almış oyun olmak üzere, Küçük Prens ve Çiçek Kral Şakir, Rafadan Tayfa, Baby Shark gibi çocukların sevgilisi olan kahramanların yer aldığı birbirinden eğlenceli çocuk oyunları da sergilenecek. SAHNE DRAGOS; Maltepe, Ataşehir, Kartal, Pendik, Sancaktepe, Kadıköy gibi ilçelerdeki seyircilerin kolayca ulaşabileceği ve tercih edeceği yeni bir kültür noktası olarak İstanbul'un hayatına renk katacak.415 kişilik salonu, yeni teknik donanımı, 150 araçlık otoparkı ile her türlü sahne performansının seyirciyle buluşacağı bir kültür vahası olacak.


İstanbul'un en görkemli tarihi yapılarından biri de, Ayasofya'nın güneybatısında byer alan Yerebatan Sarnıcı'dır. Bizans İmparatoru Jüstinyen (527-565) tarafından yaptırılan bu büyük yeraltı sarnıcı, suyun içinden yükselen mermer sütunlar nedeniyle halk arasında Yerebatan Sarayı olarak isimlendirilmiştir. Yerebatan Sarnıcı'nın bulunduğu yerde daha önce bir Bazilika bulunduğundan dolayı burası Bazilika Sarnıcı olarak da bilinir. Sarnıcın uzunluğu 140 metre, genişliği ise 70 metredir. Yapı dikdörtgen biçimindedir ve dev bir alanı kaplamaktadır. 52 basamaklı taş bir merdivenle inilen bu sarnıcın içerisinde 9 metre yüksekliğinde 336 sütun bulunmaktadır. Birbirine 4.80 metre aralıklarla dikilen bu sütunlar, her biri 28 sütun içeren 12 sıra meydana getirirler. Yerebatan Sarnıcı'nın tavan ağırlığı kemerler vasıtasıyla sütunlara eşit olarak aktarılmıştır. Çoğunluğu daha eski yapılardan toplandığı anlaşılan ve çeşitli mermer cinslerinden yontulmuş sütunların büyük bir kısmı tek parçadan, bir kısmı da iki parçadan oluşmaktadır. Bu sütunların başlıkları yer yer farklı özellikler taşır. Bunlardan 98 adedi Korint üslubunu yansıtırken bir bölümü de Dor üslubunu yansıtmaktadır. Sarnıcın tuğladan örülmüş 4.80 metre kalınlığındaki duvarları ve tuğla döşeli zemini Horasan harcından kalın bir tabakayla sıvanarak su geçirmez hale getirilmiştir. Toplam 9.800 m2 alanı kaplayan bu sarnıç yaklaşık 100.000 ton su depolama kapasitesine sahiptir. İlkçağ'da kentin su ihtiyacını karşılamak için yapılan Yerebatan Sarnıcı, günümüzde içinde su bulunsa dahi yalnızca tarihi eserler arasında yer alıyor. Tarihin bütün dönemlerinde pek çok kez işgale uğramış önemli bir şehir olan İstanbul, Bizans imparatorlarının emri ile şehrin su ihtiyacını karşılamaları amacı ile su sarnıçları ile donatılmıştır. 6. yüzyılda imparator Jüstinyen tarafından yaptırılan Yerebatan Sarnıcı, Osmanlı Dönemi'nde de uzun süre halkın su ihtiyacını karşıladı. Sarnıcın içerisinde bulunan su, Cebeciköy Kemeri ile 19 km uzaklıkta yer alan Belgrad Ormanı'ndan elde edildi. Sarnıçtaki sütunların, köşeli veya yivli biçimde olan birkaç tanesi hariç büyük çoğunluğu silindir biçimindedir. Sarnıcın kuzeybatı köşesindeki iki sütunun altında kaide olarak kullanılan iki Medusa başı, Roma dönemi heykel sanatının şaheserlerindendir. Sarnıcı ziyaret eden insanların en çok ilgisini çeken Medusa başlarının hangi yapılardan alınıp buraya getirildiği bilinmemektedir. Araştırmacılar genellikle sarnıcın inşası sırasında salt sütun kaidesi olarak kullanılması amacıyla getirildiklerini düşünmektedirler. Yine de bu görüş, Medusa başları çevresinde efsanelerin oluşmasına engel olamamıştır. Bir efsaneye göre Medusa, Yunan mitolojisinde yeraltı dünyasının dişi canavarı olan üç Gorgona'dan biridir. Bu üç kız kardeşten yılanbaşlı Medusa kendisine bakanları taşa çevirme gücüne sahiptir. Bir görüşe göre o dönemde büyük yapıları ve özel yerleri korumak için Gorgona resim ve heykelleri kullanılırdı ve sarnıca Medusa başının konulması da bu yüzdendir. Başka bir rivayete göre de Medusa siyah gözleri, uzun saçları ve güzel vücudu ile övünen bir kızdı. Medusa, Zeus'un oğlu Perseus'u seviyordu. Bu arada Athena da Perseus'u sevmekte ve Medusa'yı kıskanmaktaydı. Bu yüzden Athena, Medusa'nın saçlarını yılana çevirdi. Artık Medusa'nın baktığı herkes taşa dönüşüyordu. Daha sonra Perseus Medusa'nın başını kesmiş ve onun bu gücünden yararlanarak pek çok düşmanını yenmiştir. Buna dayanarak Medusa başı Bizans'ta kılıç kabzalarına işlenmiş ve sütun kaidelerine ters olarak yerleştirilmiştir. Bir rivayete göre de Medusa aynaya bakıp kendisini taşa çevirmiştir. Bu yüzden buradaki heykeli yapan heykeltraş ışığın yansıma açılarına göre Medusa'yı üç ayrı konumda yapmıştır. Yerebatan Sarnıcı, haftanın her günü 09.00 19.00 saatleri arasında ziyarete açıktır. Korint üslubu, sütun başlarının akantus yapraklarıyla süslendiği ve sütunların bir kaide üzerine oturtulduğu, klasik mimarideki üç düzenden biridir. Dor ve İyon düzenlerinden daha sonra muhtemelen MÖ 5. yüzyılda Atina'da ortaya çıkmıştır. İlk ve en ayrıntısız Yunan mimari düzenidir. Bu düzende yapı, sağlam temellere dayalı, üç ya da daha çok kademeli kaide üstüne inşa edilmiştir. Penceresizdir, çevresini altlıksız sütunlar çevirir. Kaidenin üst kademesinden başlayan bu sütunlar yukarı doğru incelir. Başlıklarında, ortası hafif şişkin, yivli bir gövde; yassı, çanağa benzer bir bölüm ve en üstte de bir tabla bulunur. Başlıklar arasında frizler uzanır. Bunlar bazen kabartmalarla süslü, bazen de düzdür. Dam ahşaptır, kenarında, renkil nakışlarla bezenmiş su olukları vardır. Parthenon, bu üslubun örneklerindendir.


Liszt Enstitüsü İstanbul Macar Kültür Merkezi, Macaristan'ın güney bölgesinde yüz yıllara dayanan çömlek ustalığı ve seramik sanatını, Yerel ve Modern: Macaristan'ın Güneyinden Seramik Sanatı başlıklı bir sergiyle günümüze taşıyor. 1 Haziran 2 Eylül tarihlerinde ziyarete açık olacak sergi halk çömlekçiliğinden sanatsal tarzlara, Osmanlı etkisinden Macar üslubuna kadar geniş bir yelpazede seramik sanatını ele alıyor. Açılışa, bölgenin belediye başkanı ve bu geleneği sürdüren bir sanatçı da katılıyor. Yüzyıllara dayanan Macar halk çömlekçiliği tarihinde, Büyük Macar Ovası'nın çömlek merkezleri çok önemli bir rol oynar. Panayırlar, pazarlar ve gezici tüccarlar aracılığıyla uzak diyarlara ulaşan seramikler, yalnızca kendi topluluklarının değil, daha uzaktakilerin de ihtiyaçlarını karşılar. Bu merkezlerin ise her birinin kendine has bir üslubu vardır ve 19. yüzyılın başlarından itibaren, halk sanatının diğer alanlarında olduğu gibi, bu üsluplar giderek çeşitlenir ve atölyeler zamanla daha fazla dekoratif eserler üretir. Bu sergi ise Macaristan'ın geniş bir coğrafyaya yayılan seramik geleneğinden yalnızca küçük bir alan odaklanıyor. Güneyde yer alan iki önemli merkez, Mezötur ve Kunszentmarton'da üretilen eserler diğer bölgelerdeki gibi aynı özelliklere sahiptir; zarafet, düzgün orantılar, incelik, şekil ve dekorun uyumu gibi. Seramikler çoğunlukla kaplamalar, sırlar, akıtmalar, kazınmış ve oyulmuş tasarımlar, fırçayla boyanmış desenlerle süslenir. Bu bölgeyi temsil eden iki büyük usta, Balazs Badar ve Kalman Bozsik'in sanatını, Macar halk sanatı ve bunun yanı sıra Yakındoğu ve özellikle Türkiye'nin çini sanatı geleneği etkiledi. Bu anlamda serginin Macaristan'dan sonraki ilk ayağı Türkiye oldu. Osmanlıların 150 yıl Macaristan'da kaldığı dönemde Anadolu'dan Macaristan'a birçok seramik geldi. Büyük Ova'daki halk, zengin ve o zamanda Macarlarınkinden çok daha gelişmiş seramik kültürüyle bu şekilde tanıştı. Bu etki ayrıca, Macar halk çömleklerinin şekil ve süslemelerinde kendini gösterdi. 19. yüzyılın sonunda Macar seramik atölyeleri Doğu'nun süsleme sanatını yeniden keşfetti, fakat artık oraya göç eden milletlerden değil, yeni sanat akımları ve fabrika ürünleri üzerinden yaptı. Pecsşehrindeki Zsolnay fabrikasının sahipleri Vilmos Zsolnay ve oğlu Miklos, Müslüman ülkelerinin seramik sanatını ciddi bir şekilde araştırdı, birçok kez oradaki seramik merkezlerini ve atölyeleri ziyaret etti. Vilmos Zsolnay gibi Badar ve Bozsik de Macarlara özgü üsluplarını koruyarak Batı ve Doğu dünyasının tarzını birbiriyle harmanladı. Küçük şehir koşullarında geleneksel, halka özgü çömlek üretiminden zanatkaarlık düzeyinde seramiğe geçişi ilk defa onlar gerçekleştirdi, hem de çağın ve sonraki çağların hayran kalacağı kalitede yaptılar. Bu geleneğin günümüze kadar ulaştığını da özellikle vurgulamak gerekir. Kunszentmartonlu seramik ustası Ferenc Mucsi de bu geleneği yeni perspektiflerle zenginleştirip yaşatanlardan birisi. Sergi açılışına katılacak usta, bu kadim mesleğin temel tekniklerini çark üzerinde sergileyecek. Açılışa ayrıca Kunszentmarton Belediye Başkanı Attila Wenner-Varkonyi de katılarak günümüze kadar devam eden geleneği aktaracak.


Şair Ocean Vuong'un Yeryüzünde Bir An İçin Muhteşemiz adlı romanı Harfa Yayınları etikeyle raflardaki yerini aldı. Vietnamlı Şair Ocean Vuong, yirmili yaşlarında bir oğulun okuma yazma bilmeyen annesine hitaben yazdığı bir mektup formundaki ilk romanı Yeryüzünde Bir An İçin Muhteşemiz'de, Vietnamlı bir ailenin ırkçı şiddetin kol gezdiği beyaz Amerika'daki hayatta kalma mücadelesini konu ediniyor. Bu geçmişe dönüşler ve sorularla dolu mektubun Küçük Köpek takma adlı yazarı, kendi kimliğini keşfetme macerasıyla ailesinin Vietnam Savaşı'nın damga vurduğu hikayesini iç içe geçirirken, hayatının daha önce annesinden sakladığı taraflarını da paylaşıyor. Küçük Köpek'ten İngilizceyi yeni öğrenen bir çocukken okulda yaşadıklarını, mevsimlik işçi olarak tütün tarlalarında geçirdiği yazları, annesiyle çatışmalı ama sıcak ilişkisini, ilk aşkının yürek burkucu hikayesini ve nasıl yavaş yavaş bir yazara dönüştüğünü dinlerken sadece günümüz Amerika'sının acımasız gerçekliğine değil, dilin iyileştirici, hatta kurtarıcı gücüne de tanıklık ediyoruz. Yeryüzünde Bir An İçin Muhteşemiz, ırkçılık, sınıf, şiddet, erkeklik gibi meselelere şaşırtıcı bir cesaretle giren, unutulmaz bir roman. Kendi sesini bulan bir oğulun, sesini hiçbir zaman duyuramayacak annesine, sonunda, yazıyla ödediği borç. Vietnamlı Amerikalı şair ve yazar Ocean Vuong 1988'de Saygon, Vietnam'da dünyaya geldi. Northampton, Massachusetts'te yaşıyor ve UMass-Amherst'te ders veriyor. Yeryüzünde Bir An İçin Muhteşemiz yazarın ilk romanı. Vuong'un T. S. Eliot, Whiting, Thom Gunn ve Forward ödüllerine layık görülen şiir kitabı Night Sky with Exit Wounds'u da Harfa kitapları arasında bulabilirsiniz.


Türk sinemasının fantastik filmler tarihi, Turgut Demirağ'ın Hollywood filmlerinden esinlenerek 1952 yılında çekmiş olduğu Drakula İstanbul'da isimli filmle başlar. Bram Stoker'ın Kazıklı Voyvoda isimli romanından uyarlanan senaryo, Transilvanya ve Edirne'de geçer. Azmi'nin, Drakula'nın şatosuna avukat olarak adım atmasıyla Fantastik Türk Sineması'nda eğlenceli bir serüvene giriş yapılmış olur. Dünya sinema tarihinde Drakula'nın vampir dişlerinin gözüktüğü ilk film olarak hatırı sayılır bir önem taşır. Kitap ve senaryo arasında bazı değişiklikler gerçekleşmiştir. Bunların en eğlencelisi: Jonathan Harker'ın ağırbaşlı nişanlısının filmde hoş bir dansöze dönüşmesidir. Kimi zaman Amerikan filmlerinin çeşitli taklitlerine öykünen Fantastik Türk Sineması, kimi zaman hepsinin yer aldığı melez filmler üretir. Filmlerin orijinallikten uzak olması, ögeleri yerleştirme kaygısı güdülmesi ve yeterli sermayenin olmayışı; gülünç denilebilecek senaryolar, tiplemeler ve çekim açıları ortaya çıkarmıştır. Cinayet ve uyuşturucu mafyasını çökertmek için gönderilmiş bir ajanı konu alır. Sivil kimliği telif haklarından dolayı Clark Kent yerine Kant Clark olan bu ajan, suçluları döverken pelerini kafasına dolaşan Süper Adamımızdır. Filmin hiçbir sahnesinde uçmaz süper adam. Bunu; Neden geri dönmek için uçmak yerine uçağa binmeyi tercih ediyorsun?, Çünkü ben yalnızca kötülere uçarım sevgilim! gibi yaratıcı bir diyalogla açıklar. 1973 yılında çekilen bu film, hiçbir Hollywood filminde göremeyeceğiniz trajikomik ögeler barındırır. Şeytanlara maaş dağıtılması, bıyıklı karton kutulardan robot yapılması ve erotik sahneleri ile ilginç yorumlanmış bir Yeşilçam filmidir. Çılgın kızın varlığı ise tam bir muammadır. Bedmen, üç genç kadının ölüm nedenini araştırmaktadır. Ancak bildiğimiz Betmen'den daha esnek, daha akrobatikir. Dövüşlerde parendeler atar, amuda kalkar. Çapkındır da kendileri. İstanbul bir suç dalgasıyla kasıp kavrulur ve polisler son çare olarak Amerikalı süper kahraman Kaptan Amerika ve Meksikalı güreşçi Santo'yu çağırır. İşin garip yanı kahramanlarımız bu filmde hiç de alışık olmadığımız bir düşmanla karşı karşıyadır. Bu düşman; örümcek güçleri olmasa da çakısını yanından hiç ayırmayan, kaşları kostümüne sığmayan Örümcek Adam!


1972 Yılında Ankara'da doğdu. Ortaöğretimi Özel Çavuşoğlu Koleji ve Liseyi Özel Kalamış Koleji'nde bitirdi. İstanbul Diş Hekimliği Fakültesi'nden 1995 yılında mezun oldu. Öğrenciliği sırasında şiir ve makale yazmaya merakı vardı, çeşitli dergi ve gazetelerde makaleleri yayımlandı. 2011 yılında SULTANLARIN AŞKI adlı kitabı yayınlandı. Sabrina Fresko, Murat Niş ve Hrd Antwerp'te mücevher tasarımı ve Kariyer Eğitim Kurumları'nda desen ve fashion styling eğitimi aldı. 2020 Ağustos'ta resim yapmaya başladı. Abstract Expressionism arka planı olan tablolarında semboller ve doğadan ilhamlar yer almaktadır. Sanatçı kısa bir süre içinde yaptığı tabloların sayısı artınca karma sergilere katıldı. ulaşılabilir ve özgün sanat niyetiyle ilk kişisel sergisini 30 Kasım-9 Aralık tarihleri arasında La Visione Art Galeri'de açtı. Kasım'da IAAF İstanbul Fuar'ında eserleri sergilenecek olan sanatçı, Paris'te karma sergilere katıldı ve Şubat 2021'de Grand Palais'te bağımsız sanatçılar sergisine katılacak. Teknolojinin geliştiği ve evrildiği, aslonan ve sanal gerçeklik arasındaki farkı anlamaya çalıştığımız şu dönemde Sanatçı Yeşim Kale kendisine renkler ile Çağdaş Sanatın dışavurumunu soyut objelerle başka bir dünya çizerek kendisine bir kaçış yarattığını söylüyor. İzleyiciyle arasındaki köprüyü Tuvalimdeki her şey benden özgün bir görüntü olmalıydı ama seyredenlerin de kendinden bir şeyler bulması ve iletişim kurması için bildikleri öğeleri içermeliydi diyerek özetleyen sanatçı Renklerin Aşkıyla kendimizi tanıyabiliriz. Tıpkı aşıkların birbirine ayna olması gibi. sözleriyle sanatı adına naif bir gönderme yapıyor. La Visione Art Gallery Love To Her.