Hale, uykusunu bölen güzel rüyasından yanağını çukurlaştıran gülüşüyle uyandı bu sabah. Midesinde hafif bir bulantı vardı, aldırmadı. Günlerden Pazar'dı. Sol yanında uyuyan kocasının biçimli yüzünü izledi bir süre; uykusunda gülümsüyordu. Belli ki o da güzel bir rüyanın kollarındaydı. Uyandırmaya kıyamadı. İkisinin gülüşü, dün gecenin tartışmasını silip attı hafızasından. Hale, hayalperest ruhu ile hep bu adamı kendi kalbinde affetmenin bir yolunu buluyordu. Sahi neydi alıp veremedikleri? Önce şöyle bir düşünüp bulacak oldu, sonra bugünün Pazar olduğu düştü yeniden aklına. Yok, unutmuş madem aklı, kalbinden de silecekti izini. Bunları düşünürken bir yandan da Emir'i izlemeye devam ediyordu. Onu ne çok sevdiğini düşündü. Neden sonra, ne zamandır kocasının tanıdık yüzünden uzakta olduğunu hissetti birden. Evlilikleri 6 yılı devirmişti. Bu his bu kadar zamanda ilk kez içini sızlatmıyordu; ama bu kez bir başka mıydı ne! Alışkanlıkların nezaretinde bir hayat yaşadıklarını nicedir fark etseler de, kalplerini sızlatan aşkları engel oluyordu bu gidişe. En azından Hale böyle düşünüyordu. Sabah sabah bir çemberin içine sıkıştırdığı ruhuna anlamsız duygu karmaşasını tattırıyordu. O, kendisini böyle kıskaçta bıraktığı anlar yaşamaya, kalbini bir mengenede sıkıştırmaya bayılan bir kadındı. Bir yandan da haksız olmadığını biliyordu. Bu çağın, gençlerini yakaladığı tükenmişlik hali, o bıkkınlık, çok şey içinde kaybolmalar onları da kıstırmıştı, görüyordu. Sadece biri bunu yok sayıyordu işte. Aynada, yılların eskittiği bir surat ona bakıyordu. Rüyasının detaylarını anımsayamıyordu şimdi; ama gülerek uyanmamış mıydı? Bu değişken ruh halini tanıyordu, ona alışkındı aslında. Ama bu sefer sanki gözlerini dikmiş bakan kadın kendisi değildi. Hatta onu hayatında ilk kez gördüğüne yemin edebilirdi. Dışarıda yağan yağmura ve kalbine çöreklenip kalmış şu kedere bir çare bulamıyordu. Nicedir bedeninin, yaşamın içinde silikleşen yeri, içindeki huzuru da alıp gitmişti. Sanki çalan tüm kapıları o açıyordu da, fark eden olmuyordu. Gelene Hoş geldin! diyordu da, kimse onu gördüğü için bir hoş bulamıyordu... Bir süre sessizce yılların eskittiği yüzünü izledi. Yılların düşüncesini, evlilik olarak değiştirdi aklında. Aşk, öylece içinden bir şeyler kopararak bitip gidiyor muydu diye düşündü. Sonra alışılmış hareketlerle dişlerini fırçaladı, yüzünü yıkadı ve dolan mesanesini boşaltmak için klozete oturdu. Soğuğu hissetmedi. Şimdi telefonundan birkaç haber okuyarak tuvalette kafasını dağıtabilirdi; ama telefonunu komodinin üzerinde unuttuğunu fark etti. Emir'e her an kızıp sonra onu affetmeye alışmış kalbi ile tuvalette saatlerce kalışına güldü içinden. Çelimsiz vücudunu kaldırıp ellerini yıkadı. Aynada kendine tekrar baktı. Bir şey düşünmeden, sadece bu ruh halinden kurtulmaya karar verdi. Bitenlerin ardından yıkılmaması gerektiğini güçlü olma savaşı sırasında bu hayat öğretmişti. Evet, düşünmeyecekti. Azalan şeylere karşı yine güçlü durabilirdi. Hatta o şeyleri çoğaltabilirdi. Aynada kendine zoraki bir gülümseme hediye etti. İkisinin de en sevdiği lezzetlerden güzel bir masa kuracaktı. Mutfaktan, yatak odasının penceresine doğru anlık bir bakış attı. Patron hala yağmurla oynuyordu. Balkon olmaz şimdi! diye düşündü. En iyisi salondaki masa olacak. Ama önce müzik gerekliydi. Pikaba yönelecek oldu, sonra elinin altında derya deniz Spotify'ı açıverdi. Hale plaklarına utangaç bir emoji fırlattığı sırada Sezen söylüyordu: İzmir'in Kızları... Bu şarkıyı her duyduğunda İzmirli olduğuna inanan ruhu kabarıyor, kendini en güzel kadınlardan biri sayıyordu. Şarkıya eşlik ederek başladı kahvaltı hazırlığına. Hemen çayı koydu. Buzdolabı kapağını bir kez daha açtı. Emir için patates, kendisi için patlıcan kızartmaya karar verdi. Tüm yeşilliklerden de çıkardı. Şöyle bol lorlu, bol yeşillikli bir salata enfes olurdu. Omleti de ikisinin sevdiği gibi tereyağı, kapya biber ve mısır ile yapacaktı. Bir de tabii Pazar kahvaltısı krepsiz olmazdı. Bu, ikisinin Pazar ritüeliydi. Hoş, krepleri hep Emir yapardı; ama belli ki bu sabah iş başa düşmüştü. Baksana, İzmir'in Kızları bile onu uyandırmamıştı. Hale bir yandan enerjisini yükseltmek için şarkıya eşlik ediyor, Sezen her Hiçbir topuk tıkırtısı bu kadar davetkar çalamaz... dediğinde etrafında bir tur dönüyor, az önceki halinin tüm izlerini silmeye çabalıyordu. Başarıyordu da. Dans da işe yarıyordu. Notaların gücü ruhuna aşk yüklüyordu. Bir yandan da hazırlıklara devam ediyordu. Önce krep hamurunu hazırlayıp dinlenmesi için buzdolabına koydu. Sonra çayı demledi. Patatesleri soydu, anneannesinden öğrendiği günün çocuk elleriyle doğradı. Bu sırada yağ da kızartma tenceresinde ısınmaya başlamıştı. Bir patates dilimiyle yağın vaziyetini kontrol ettikten sonra patatesleri tuzladı ve önce yavaşça, sonra yağdan kaçmak için bir çırpıda tencereye attı. Tam bu sırada bir ana göz kırptı. Her anı fark ederek yaşamanın her zaman kötü yanları yoktu. Şimdi Hale, Emir'i patates kızartmasından kaçarken izliyor, gülüyordu. Duygulu damlalar göz pınarlarına doğru gelecek gibi oldu ki, uzaklaştı. Tencerenin kapağını kapatıp patlıcanları dilimlemeye geçtiğinde hafızasında Emir'in patates kızartmasını karşılayan bir yüz ifadesi olduğunu fark etti. Onu, bir sebze aklına düştüğünde bile anacak kadar çok sevmenin tarifsiz şaşkınlığı ile bir sevinç tohumu ekti içine. Onca kızgınlık, kırgınlık yıllar içinde böyle böyle eviriliyordu demek. Uzun evliliklerin sırrı bu mu acaba? diye sesli düşünürken bir sonraki şarkı Begonvil'e döndü. Sezen, yeni nesil kayıttan söylüyordu: Benim yerime de sev, bekletme hayatı... Patlıcanları da kızartmaya bırakıp salatayı hazırlarken travmalarından sebep kaçığı hayatını şöyle bir düşündü. Yol, onu sonunda Emir'e getirene dek hep kaçmıştı. Annesiz babasız kalmanın açlığını, bir aile kurarak doyurmayı başarıp başaramayacağı sorusu kalbinin en büyük odasında, kocaman bir ağacın kocaman bir dalında asılmış, sallanıyordu. Hale, Emir, o dalı günden güne inceltsin istiyordu ki, doğrusunun o dalda çoğalmak olduğunu fark etmişti. Ona bir ömür için söz vermeyi böyle başarmıştı işte. Kendi yokluklarını, sevdiği adamın var yanlarıyla tamir etmiş, ona da merhem olmuştu. Sıra kreplere gelmişti. Onları da tek tek pişirdikten sonra hamur kasesini içindeki özel mor krep kepçesi ile lavabonun içine bıraktı. Evlenecekleri sıra mutfak için bu küçük eşyalar alınırken Emir'i bir mor renk tutkusu sarmıştı. 6 yılda da en sevdikleri mutfak eşyaları bu kepçe oluverdi. Bir eşyadan fazlasıydı onlar için. Bir gün ayrılırlarsa mor kepçenin kimde kalacağı üzerine bile konuşmuş, gülmüşlerdi. Hale, bu hatıraya tekrar gülerek su akıttı kepçenin üzerine. Masayı da kurduktan sonra omleti hazırlamadan önce Emir'i uyandırmaya gitti. Yanağına nispeten daha huzurlu bir buse kondurdu. Emir, bu kez uyanmıştı. Hale'nin yüzüne ifadesiz bir suratla bakarak Günaydın! dedi ve silik bir öpücükle karşılık verip banyoya geçti. Geri döndüğünde Emir sessizliğine devam etti. Karısına hiçbir şey sormuyordu. Hale için kahvaltı buraya kadardı. Yiyecek hali kalmamıştı. Cemal Süreya'dan özür diledi içinden. Çalma listesi devam ediyordu fonda. Ben de gönül çektim eskiden, yandı hayatım bu sevgiden... diye İncesaz girdi şarkıya. Hale ne çok severdi. Emir'in gözündeki yeşil denize düşüşünü hatırlatırdı hep. İçinde çok şey olacağının, her şeyin bir arada yaşanacağının çanları çalıyordu sanki. Sesi susturdu. Eline son okuduğu kitabı aldı. Yalnızım İnsanla Geçmiyoru yarılamıştı. Öyküleri okumaya devam etti. Önce birkaç cümlede bir kaçamak bakışla kocasını izledi; ama o kendi halindeydi. Hapur hupur yuttuğu kahvaltısından kalktı, tuvalete gitti; elinde telefonuyla. Yaptığı yenmiş de, bir Eline sağlık! denmemişti. İçinden Afiyet olsun! deyip, kitabına döndü Hale. Üçüncü öyküyü ortalamıştı ki, tuvaletin kapısı açıldı. Emir geçip masada karşısına oturdu. Sandalyesini çekerken özellikle gıcırdatmıştı. Hale kitabını okumaya devam etti. Emir'in kendisine baktığını fark edebiliyordu; ama tepki vermedi. Hale, sadece cılız bir Evet! diyebildi. Emir, sessizlikten aldığı güçle, Yapma şimdi Hale, yürümediğini görmüyor musun? diye sordu. Bu gerçek bir soruydu. Hale, kendini toparladı ve Ben her patates dendiğinde seni anıyorum, biliyor musun? diyebildi. Emir anlam veremez bir yüzle baktı Hale'ye. Kim o kadın? Biliyorum, var. Bu noktaya varan her şeyi çözmek için konuşuruz diye anlaşmıştık. Ayrılmamız için tek sebep bu olur demiştik. Lütfen söyle. Tanıdığın biri değil. Onunla kalabalık bir iş toplantısında tanıştım. Buna bir yanıt gelmedi Emir'den. Uzunca bir süre sustular. Fonda Aşkın Nur Yengi, Hayat sende durmam diyor... diye şarkıya girdi. Sessizlikte çoğalıyordu sesi. Hale, sadece cılız bir sesle Biz ne zaman böyle olduk Emir? diyebildi. Son cümle Hale'nin kulağında yüz bin kere çınladı. Artık seninle de olmak istemiyorum. Gökyüzüne gönderdiği gözyaşları şimdi olsa da, akıp kalbinin acısını hafifletseydi biraz. Ofisteki tüm kadınlar ince topukluları ile kalbinin üzerinde tepiniyordu. Şu Sezen'in de az önce şarkıda bahsini geçirdiği topuklu, en acımasızıydı. Kalbi kanıyordu. Kendinden uzaklaşıp bu ayrılık anını izledi. Öfkeli yanı Emir'i görmüyordu; ama Hale'nin kalbinden sızan kan giderek hızını artırıyordu. Eşlik eden gök gürültüsünde o da bardaktan boşalıyordu. Her yer kan gölüydü, bunu bir tek uzaktan izleyen Hale görüyordu. Kendine acıdı. Hale kitabı sıkan parmaklarını gevşetti. Kendisini izleyen uzaktaki gözlerine baktı, utanmıştı. En iyisi toparlanması için Emir'e sessiz bir zaman sunmaktı; banyoya gitti. Hem ılık bir duş da iyi gelirdi.


Tiyatro P. A. S, Kurtuluş Savaşı Kahramanlarını 100. yıl da sahneye uyarladı. Önemli sanatçıların sahne aldığı oyunlar Ocak ayında Nezihe Muhiddin sahnesinde izleyicilerle buluştu. Mehmet Dağıstanlı'nın yazdığı, Özgür Kaymak'ın yönettiği, müziklerini Emrah Can Yaylı'nın hazırladığı, Ben Serisi'nin ilk oyunu olan milli mücadelinin ölümsüz kahramanı Kara Fatma'yı başarılı aktris Sevtap Çapan canlandırıyor. Tek perdelik oyunda, Fatma Seher'in savaş zamanında ülkeye verdiği desteğin yanı sıra ülke savunmasında üstlendiği aktif görevler, o dönemin ruhuna uygun olarak yazılan metin, kostümler ve sahne dekoruyla izleyiciye aktarılıyor. Fatma Seher, Kurtuluş Savaşı'nda verdiği milli mücadeleyle şanlı tarihimizin en önemli kahraman kadın askerlerinden biridir. Fatma Seher'in milli mücadelede sorumlu olduğu bölge Kocaeli yarımadasıdır. Cephede vermiş olduğu mücadele harap ve yorgun haldeki memleketin tüm kadınlarına moral olmuş ve birçok kadının savaşa katılmasını sağlamıştır. Milli Mücadele yıllarında yaşanan acı, zulüm, keder ve ödenen bedeller karşılığında kazanılan zafer, üzerinde yaşadığımız bu coğrafyada gerçekleşmiştir.


Küsurat Yayınları'nın kurucusu, senarist ve yönetmen Burak Aksak'ın 36 öyküden oluşan kitabı Ben Orada Değildim Üstelik Siz de Yoktunuz Levent Can'ın seslendirmesiyle artık Storytel'de! Ben Orada Değildim Üstelik Siz de Yoktunuz okurunu, görmezden geldiği şeylerle yüzleşmeye, şehrin sokaklarında yer yer kahkahalar atacağı yer yer içinin titreyeceği bir yolculuğa davet ediyor! Ben Orada Değildim Üstelik Siz de Yoktunuz'u dinlemek için tıklayın.


Çiğdem Simavi hamiliğinde ve ÜNLÜ & Co sponsorluğunda düzenlenen Ben-Sen-Onlar: Sanatçı Kadınların Yüzyılı, 9 Ekim'de Meşher'de açıldı. Deniz Artun'un küratörlüğünde gerçekleşen sergi, yaklaşık 1850 1950 arasında Türkiye'de yaşamış ve yaratmış sanatçı kadınların eserlerinden bir seçkiye yer veriyor. Ben-Sen-Onlar, ismini Şükran Aziz'in sergideki bir eserinden alıyor. Sergi, çoğunluğu benleşememiş ve dolayısıyla sanat tarihi tarafından kaydedilmemiş kadınları tek tek fark etmenin yanı sıra, kolektif bir bizin oluşabilme koşullarını da araştırıyor. Aynı zamanda Meşher bu sergi ile, Türkiye'den çağdaş sanatçı kadınları köklerini keşfetmeye davet ediyor. Ben-Sen-Onlar bir isimden, gruptan, kurumdan diğerine çekilmiş düz çizgilerin dışında kalan bütün kadınların ve eserlerin anıldığı ve anlatıldığı bir başka zamana işaret ediyor. Böylece sergiyle, kadınlara kendilerinin kahraman oldukları bir yüzyıl armağan ediliyor. Meşher'in üç katında gerçekleşen sergide, 117 sanatçıdan 232 eser yer alıyor. Ben-Sen-Onlar: Sanatçı Kadınların Yüzyılı, 27 Mart 2022 tarihine kadar İstiklal Caddesi'ndeki Meşher'de izlenebilir. Küratör Deniz Artun, Ben-Sen-Onlar sergisinin kapsamını belirlerken, Türkiye'de çağdaş sanatçı kadınların varlığının köksüz olduğunun altını çiziyor. Ancak Ben-Sen-Onlar sergisi bu tarihi yazmak iddiasında değil. Aksine yazılacak tarihin bir değil pek çok olduğunu hatırlıyor ve hatırlatıyor. Sergi, her bir kadının hatta her bir eserin alternatif tarihler kurabileceği bize bir çağrı. Ben-Sen-Onlar, Meşher binasının üç katına yayılıyor. Giriş katı Ben, aynada kendi mütevazı varlıkları ile karşılaşan şöhretsiz kadınlara odaklanıyor. Serginin farklı köşelerine yerleştirilen aynalar, tek bir kadının birkaç yüzünü yakalamaya çalışıyor. Kadınların, tarihten kendi kendilerini sildikleri, adlarının üzerini bile bile karaladıkları da oluyor. Dolayısıyla ayna, bazen de, eskiz aşamasında terk edilmiş eserleri ya da kariyerleri bir dev aynasına yansıtmaya ve onları büyütmeye yarıyor. Birinci kat Sen, yumuşak ve birleştirici olan öteki ile karşılaşmaları anlatıyor. Öncelikli sen olarak çocukları çağırıyor. Portrelerin ve otoportrelerin çoğu, anne olmanın ya da olmamanın deneyimi ve öznellik, aile olmanın tanımı ve şefkat, sanatçı olmanın gücü ve ölümsüzlük hakkında düşünmek üzere davet ediliyor. Ayrıca sen, anneliğin idealindeki kutsallık ile çıplaklığın ideasındaki tenselliği karşı karşıya yerleştiriyor. İkinci kat Onlar, kadınlara başkalarının gözünden bakıyor. Çiçek, özellikle vazoda olduğunda, başkaları tarafından kadınlara yakıştırılan sıfatları taşıyor: duygusal, kırılgan, amatör ruhlu, sıradan, domestik ve dekoratif. Pek çok sanatçı kadın, kendisinden güvenli ve zarif olanı resmetmesi beklendiği için, ancak vazoda çiçekler boyayarak resim yapabiliyor. Sergiye, hiçbir öncelik gözetilmeden, neredeyse kendiliğinden saçılan çiçekler, şematik aile ağacının, çizgisel bir sanat tarihinin de alternatifini temsil ediyor. Ben-Sen-Onlar, sanatçı kadınlara atölyelerinin ve daha çok da evlerinin dışında bir görünürlük kazandırmak üzere başlatılan bir araştırma. Öte yandan, yaklaşık olarak belirlenen 1850 1950 yılları arasında yaşamış ve çalışmış bütün kadınları bulmak ve listelemek kaygısı taşımıyor. Aksine, çok daha fazlasını keşfetmeye davet ediyor. Sergi için küratör Deniz Artun ile araştırma ve küratoryal çalışmaları yürüten Şeyda Çetin ve Ebru Esra Satıcı'nın metinlerini kaleme aldığı, eser ve efemera görsellerinin yer alacağı bir sergi kitabı hazırlandı. Şeyda Çetin ve Esra Satıcı'nın derlediği belgeler bir tür ortak bir albüm niteliğinde kitaba taşındı. İngilizce ve Türkçe olarak iki ayrı edisyon halinde yayımlanan kitap, Meşher ve Koç Üniversitesi Yayınları'ndan satın alınabilir veya çevrimiçi kitap platformlarından sipariş edilebilir. Ben-Sen-Onlar: Sanatçı Kadınların Yüzyılı sergisine küratör Deniz Artun ve Meşher ekibinin hazırlayacağı bir etkinlik programı eşlik edecek. Konuşma, yetişkin atölyeleri ve çocuklara özel atölyeler çevrimiçi platformlarında ücretsiz olarak gerçekleştirilecek. Güncel etkinlik programına Meşher'in internet sitesi ve sosyal medya kanallarından erişilebilir. Sergi, salı pazar saat 11.00 18.00 arasında ücretsiz olarak ziyaret edilebilir. İstiklal Caddesi'ndeki Meşher'de ziyaretin yanı sıra etkinlik ve rehberli sergi turları ücretsiz gerçekleştiriliyor. Binada uygulanan sağlık tedbirleriyle ilgili bilgiler ve yeni ziyaret saatlerine www. mesher. org'dan ulaşılabilir. Bir Vehbi Koç Vakfı kuruluşu olan Meşher, tarihi araştırmalardan güncel sanata uzanan kapsamlı sergilerinin yanı sıra atölye ve konferans gibi etkinlik serileri düzenliyor. Osmanlı Türkçesinde sergi mekanı anlamına gelen adıyla Meşher, zamanlar ve kültürler arasında ilham verici bir diyalog zemini sağlamak amacıyla 2019 Eylül'ünden bu yana etkinliklerini sürdürüyor. Üç kata yayılan 900 metrekarelik sergi alanı ve etkinlikler için bulunan 100 metrekarelik faaliyet alanına sahip olan Meşher'deki sergiler, ortaçağdan günümüze uzanan geniş zaman dilimi içinde, çok çeşitli konulardaki programı, araştırmaya dayalı akademik yönü ve yayınlarıyla bir referans noktası olarak kültür sanat dünyasına katkıda bulunmaya devam ediyor.


Çağdaş Fransız edebiyatının güçlü ismi Maryse Conde'nin kaleminden, cadılıkla suçlanan kadınların simgeleşen ismi Tituba'nın çarpıcı hayat hikayesini anlatan, Kadın Edebiyatı Büyük Ödülü sahibi bir başyapıt. Cadılıkla suçlanan ilk kadın olan Tituba'nın çarpıcı hayat hikayesi, bugün de tüm kadınların mücadelesine ilham veriyor. Barbados adasında doğan Tituba, doğaüstü güçlere sahip Man Yaya tarafından şifacılık ve büyücülük konularında yetiştirilmiştir. Kızılderili bir köle olan John'la evlenir, ikisi birlikte bir din adamına köle olarak satılır ve önce Boston'a, ardından Salem kasabasına sürüklendiği hayat mücadelesi başlar. Bu kasabada yaşayan püriten cemaatin histerik ortamında, 1692'deki ünlü Salem Cadıları davasında cadılıkla suçlanan ilk kadın olur, özgürlüğe kavuşabilmek adına büyük mücadeleler verir. Bu kitapta Tituba'nın çarpıcı hayat hikayesi, çağdaş Fransız edebiyatının güçlü isimlerinden Maryse Conde'nin ustaca anlatımıyla yeniden canlanıyor. Conde'yi Grand Prix Litteraire de la Femme sahibi yapan roman, okuru Tituba'nın doğduğu ülke Barbados'a, adada ilk zenci köle isyanlarının yaşandığı döneme götürüyor. Kölelerin çektiği acılar, ırkçılık, kadınlara yönelik cadılık suçlamaları, kadın dayanışmasının, kadın mücadelesinin ve feminizmin ilk kıpırtıları, ölüm sonrası hayata dair bakış, Conde'nin etkileyici kalemiyle okuyucunun doğrudan yüreğine tesir ediyor. Kadınlar bugün de farklı düzlemlerde cadılıkla suçlanmaya devam ediyor ve Tituba'nın mücadelesi tüm kadınların mücadelesine ilham veriyor. Günümüz Fransız edebiyatının en güçlü yazarlarından biri olarak değerlendirilen ve Nobel'e aday gösterilen Maryse Conde, Karayipler'de Fransa'ya bağlı Guadeloupe'de doğdu. Segou, La vie Scelerate, Ben Tituba, Salem'in Kara Cadısı başta olmak üzere çok sayıda roman yazdı. Kitapları Grand Prix Litteraire de la Femme (1986), Le Prix de L'Academie Francaise (1988), Prix Carbet de la Carraibe (1997), Le Prix du Roman Metis (2010) ve Alternatif Nobel Ödülü (2018) gibi çok sayıda ödüle layık görüldü. 2004'te Columbia Üniversitesi Fransız Dili bölümünden profesörlük derecesiyle emekli oldu, Kaliforniya, Berkeley, UCLA, Sorbonne, Virginia ve Nanterre üniversitelerinde dersler verdi. Şimdiye kadar bir çok dile çevrilen kitapları ilk kez Türkçeye çevriliyor.


Ecz. Berat Beran'ın ilham veren kendi yaşam hikayesini ve Berko İlaç'ın kuruluş öyküsünü kaleme aldığı Nenem, Babam ve Ben kitabı, Doğan Kitap etiketiyle yayımlanarak bütün online mağazalarda ve kitapçılarda yerini aldı. Eczacı Berat Beran, Doğan Kitap etiketiyle ve yenilenmiş yüzüyle temmuz ayında çıkan Nenem, Babam ve Ben kitabında kendi hayat hikayesini anlatıyor. Berko İlaç Yönetim Kurulu Başkanı Ecz. Berat Beran, Diyarbakır'da eczacılıkla başlayan serüvenini; İstanbul'a gelerek uzun yıllar verdiği uğraşlar sonucunda ilaç sanayisinde başarılı bir firma olan Berko İlaç'a taşıdı. Eczane eczacılığından, sıfır sermaye ile başlayan Berat Beran; bugün 137 ürünü,800'e yakın çalışanı, 3 fazdan oluşan 21 bin metrekare üretim tesisleri ile sağlıklı yarınlar için üreten ve çalışan bir firma olan Berko İlaç'ı hayata geçirdi. Sıfırdan başarıya uzanan bu yolda kendisini, ailesini ve yaşadığı olayları tüm samimiyeti ile kaleme alan Berat Beran, yıllarca verdiği mücadelenin gelecek nesillere ilham olmasını arzu ediyor. Ecz. Berat Beran, ilaç sanayisindeki başarılarının yanı sıra Henek kitabıyla girdiği edebiyat dünyasında, mizah alanında güçlü bir kalem olduğunu kanıtlamış; Henek II ile de bu başarısını sürdürmüştür. Berat Beran'ın ayrıca Güle Güle Sevgili Arkadaşım adında bir romanı, Asmin ve Asmin 2 adında iki de şiir kitabı bulunmaktadır.


Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuarı Tiyatro Ana Sanat Dalı Bölümü'nden mezun olan, Şahsiyet, Hangimiz Sevmedik, Kardeş Payı, Unutma Beni, Bir Bulut Olsam, Bizim Evin Halleri, Ne Seninle Ne Sensiz gibi TV dizileri ile birçok sinema filminde rol alan, Kral Lear, Şafakta Buluş Benimle, Seviyoruz ve Hiçbir Şey Bilmiyoruz, Festen, Modigliani, Atları da Vururlar gibi tiyatro oyunlarında oynayan, ulusal ve uluslararası akademilerde oyunculuk ve diksiyon eğitimi veren, başarılı ve güzel oyuncu Berfu Öngören ile hayata ve sanata dair keyifli ve samimi bir röportaj gerçekleştirdik. Annemin doğduğu şehir... anneanne dede hep birlikteydik, annem de çalışıyordu o dönem, kalabalık bir ailede büyüdüm. Liseyi Ankara'da okudum. Daha sonra 2000'de Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro bölümünü kazandım uzun hazırlık aşamalarından sonra. Zaten istediğim tek yer orasıydı. Konservatuvarda okurken lisans 3 döneminde hem TRT 1'de bir diziye başladım hem de devlet tiyatrosunda oyuna. Yoğun dönemlerdi. Okuldan mezun olduktan sonra yine devlet tiyatrosunda yeni bir oyunda oynadım ve o süreç bittikten sonra İstanbul'a geldim. Motivasyon, temelde o anın içinde neye inanıyorsak öyle gelişir diye düşünüyorum. Bir şeyi yapma isteğimiz, inancımız motivasyonu sağlıyor. Zaman zaman oyunculuğun zor kısımlarından birinin motivasyon olduğunu düşünürüm. Bizim dışımızda ya da bizimle birlikte gelişen olaylar veya koşullardan etkileniriz ve bu bizim motivasyonumuzu da direkt etkiler. Motivasyonu her zaman aynı yerden kurmak da mümkün değil. Bazen çok saçma olduğunu düşündüğümüz bize karmaşık gelen süreçlerden geçerken ve sıkıştığımızı hissettiğimizde üretmeye başlarız. Tüm bu duygular da motive eden dinamiklerden biri olabilir. Çünkü öyle zamanlarda duygular yüksek olur, kontrolü bırakıp içten geldiği gibi davranır ve yaratmaya başlarız. Ben doğayla iletişimde kaldığımda hayatın içinde motivasyonumu daha güçlü sağlayabiliyorum. Çünkü asıl mevzu doğayla birlikte yaşamak. Doğal olandan uzaklaştıkça yaşamsal faaliyetlerimizi gün geçtikçe kaybediyoruz ve doğaya zarar veriyoruz oysa bizim ait olduğumuz kendimizi bulduğumuz bizi destekleyen ve tüm yaşam kaynağımızı oluşturan her şey orada. Dolayısıyla benim için en önemlisi bu. Oyuncunun role yönelebilmesi için geçtiği aşamalar ise gittikçe derinleşen bir yol gibi. Bunu birkaç cümleyle bütünüyle ifade edebilmem zor olsa da şunu söyleyebilirim; işimiz insan doğası olduğu için; içgüdüler ve içgüdülerin biçimlenmesi, psikoloji, duygular ve bunlarla yeni biçimlerde ilişki kurmak ve kişinin kendi süreci, yaşadığı dönemin gerçekliği, edindiği bilgiler ve deneyimlerle bu yolculuğu bir bütün olarak ele almak gerekir ve bunu anlamak için kendimize giden yol dışında başka bir yol yok. Eninde sonunda kendi içimize dönmek durumundayız. 2018 sezonunda Dot'ta oynadığımız Şafakta Buluş Benimle adlı oyunda oynadığım Helen. Oyun çok etkileyiciydi. Sahneye konuluş biçimi, yönetmenle geçirdiğimiz prova süreci, partnerimle yakaladığımız uyum ve bizi derinden etkileyen aşk hikayesi. Tümüyle çok etkileyiciydi. Helen saf bir enerji gibi; Yaşam, doğum enerjisi gibi ve o hikayenin sonunda içine düştükleri gerçeklik hem seyirciyi derinden etkiliyordu hem de bizde kalıcı duygular bırakıyordu. Çünkü hepimizi ortak bir hüzünde buluşturuyordu. Çok teşekkür ederim. Bütün her şeyin formülünün umudu yitirmemek olduğuna inanıyorum. Umut her canlı için yaşam demek. Tarih boyunca tiyatro en eski sanat dallarından biri olmuştur. İnsanlık tarihine baktığımızda süreçlerin birbirine benzediğini görüyoruz. Dünyanın görmediği bir dönem yoktur herhalde. Günümüzde yaşadığımız çağı düşünecek olursak kendi açımızdan baktığımızda bilinç seviyemizi yükselterek insanı, tarihini, dünyayı ve işleyiş biçimini farkına vararak birçok karanlığın üstesinden gelebiliriz. Tiyatro ve sinema sanatı bunu yapabilmemiz için bize birçok olanak tanır. Bu vesileyle bir insana dokunmak bile o insanın dünyasını değiştirebilir çünkü değişime ihtiyacı olan biziz... Evrenin zaten müthiş bir dengesi var... Bizim onu anlamaya ihtiyacımız var sadece. Bilgiye ihtiyacımız olduğu kadar kendi içimizden gelen bilgiyi de görmeye ihtiyacımız var. Sadece tiyatro açısından değil tüm sanat alanlarını düşünerek değerlendirdiğimizde ; Tüm performansların, maddi manevi zorluklara rağmen daha da güçlenerek devam ettiğini düşünüyorum. Her şeye rağmen devam etme duygusunun ve sanatın evrensel bir gücü var ve bu; insanlara bir anda etki edebilecek bir güç. İyiliğe, anlayışa, aydınlığa, düşünce ve ifade özgürlüğüne yani özgür bir bilince her zamankinden daha çok ihtiyacımız var. Bu sebeple ülkelerin, yönetme biçimlerinin sanatı yüzde yüz desteklemesi gerekir... Ama sanatın her şeyden bağımsız olarak her zaman yoluna devam edeceği gerçeğini de hepimiz biliyoruz sanırım. Bu devam edişin önüne geçemeyiz. Bu işin bir zirvesi var mı varsa nedir bunu bilecek bir tecrübeye sahip değilim, bilmiyorum ama sezgilerim, bir zirve olmadığını zirve sandığımız yerin de üstüne birçok şey koyabileceğimizi söylüyor sanırım. Yeni karakterler yeni hikayeler her zaman heyecan vericidir ve bunun bir sonu yok. Heyecan verici olan da şu galiba; zamanla gördüm ki, oyunculuk benim için sadece başka bir karakter olmak demek değil, başka bir karakterde kendime ait bir hal bulmak, onda kendimle karşılaşmakmış, iki hikayenin bir araya gelip zenginleşmesi, çoğalmasıymış. Her gün kendimize ve hayata dair yeni bir şey öğreniyoruz... Dolayısıyla çalışılan karakterlerin de öyle bir akışı oluyor. Aslında var olan derinliği hissederiz ama adını koyamayız, sezgilerimiz bizi yönlendirir yol gösterir fakat edindiğimiz deneyim, o adını koyamadığımız gerçekle temas etmemizi sağlar. Ortak olarak bildiğimiz hisler vardır. Enerji olarak birbirimize etki ediyoruz dolayısıyla bir bütün olarak da tek bir yerde buluşmamız mümkün, evrensel bilinç dediğimiz yerde... Bu da bizim nefes aldığımız bu gezegende birbirimize, doğaya, tüm canlılara ve kendimize karşı daha duyarlı, anlayışlı ve bilinçli olmamızı sağlar. Böylelikle her türlü şiddeti en aza indirebiliriz. Oyuncunun en büyük rüyasını tanımlayamasam da insanın en büyük rüyası bu olabilir. Eğer gerçekten oyuncu olmak istiyorsanız içinizden gelen buysa zaten olursunuz... ya da hayatınızın içerisinde bir süre tiyatroya dair bir şey yaptıysanız oyunculuk veya drama çalışmalarına katıldıysanız ne kadar iyi geldiğini görmüşsünüzdür. Meslek olarak düşünecekseniz birçok açıdan değerlendirmek gerekir. Çok teşekkürler sevgiler herkese. Hayat sana herdaim, güzel şeyler yaşama fırsatı ve güzel şeyler yapma, başarma, ortaya başarı dolu sanat yapısı, oyun yapısı yüksek ve zor olanları çıkarsın ki BAŞARASIN.. çünkü sen hep zorları sevdin ve seçtin.


Bergama'nın kendine has atmosferinde 2-5 Haziran 2022 tarihleri arasında özgün bir tiyatro deneyimi sunmaya hazırlanan Bergama Tiyatro Festivali, satışa sunduğu ilk biletlerle festival programına kapı aralıyor. T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın katkıları, İzmir Büyükşehir Belediyesi, Bergama Belediyesi, BERKSAV, Bergama Ticaret Odası ve Ne Yerde Ne Gökte Derneği destekleriyle gerçekleşen festival, bu yıl yerli ve uluslararası 26 oyunu seyircisiyle buluşturuyor. Odeabank ve Mey|Diageo sponsorluğunda 3dots ve BERaBER tarafından gerçekleştirilen festival, antik sahnelerinin yanı sıra her an seyirciyi karşılamayı bekleyen oyunları ve etkinlikleriyle kentin sokaklarına, mahallelerine ve çeperlerine yayılıyor. Festivalin Satışa Çıkan İlk Biletleri Mobilet'te! Festival, açılışını kutlamak için seçkisinden performansların ve Mabel Matiz konserinin yer alacağı bir Panayır ile yeni başlangıçların tohumunu atmanın heyecanını katılımcılarıyla paylaşıyor. Yapımcılığını Tatlı Ekşi Tiyatro'nun üstlendiği Aşk Geçmişim ve Çolpan İlhan & Sadri Alışık Tiyatrosu ve Piu Entertainment'in Timsah Ateşi oyunları da festivalin erken dönem indirimli bilet opsiyonu ile satışa çıkan ilk etkinlikleri arasında yer alıyor. D. C. Jackson'ın yazdığı iki perdelik Aşk Geçmişim oyunu, kurumsal bir şirkette yeni işe giren Tom'un ve aynı şirkette çalışan Amy'nin yaşadıklarını konu alıyor. Tatlı Ekşi Tiyatro'nun ilk yapımı olan oyunda Şebnem Bozoklu, Rıza Kocaoğlu ve Melisa Doğu rol alırken, yönetmen koltuğunda Tuğrul Tülek oturuyor. Meghan Tyler'ın kaleminden çıkan oyun, zıt kutuplarda yaşayan iki kız kardeşin babalarıyla olan çalkantılı hikayesini konu alıyor. Kadrosunda Funda Eryiğit, Hazar Ergüçlü, Kubilay Tunçer ve Okan Demirok'un olduğu oyunun yönetmenliğini Mehmet Ergen üstleniyor. 3. Bergama Tiyatro Festivali'nin Açılış Panayırı'nın, Aşk Geçmişim ve Timsah Ateşi oyunlarının biletleri 29 Nisan'dan itibaren Mobilet üzerinden satın alınabiliyor. Program detayları ile birlikte sahnelenecek diğer oyunlar ve etkinliklerin bilet satışları yakında duyurulacak. T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın katkılarıyla 3dots ve BERaBER tarafından Asklepion, Kızıl Avlu, BerKM gibi kente özgü mekanlarda gerçekleşecek festival, geniş seçkisiyle ve çok disiplinli atölye, panel ve yürüyüşlerden oluşan etkinlik programıyla yerelde daha çok insana ulaşmayı hedefliyor. Odeabank ve Mey|Diageo sponsorluğunda İzmir Büyükşehir Belediyesi, Bergama Belediyesi, BERKSAV, Bergama Ticaret Odası ve Ne Yerde Ne Gökte Derneği destekleriyle bölgesel tiyatro ekiplerinin oyunlarından uluslararası performanslara kadar uzanan geniş bir seçkinin ve etkinlik programının yer alacağı festival ile ilgili duyuruları takip etmek için bergamatiyatrofestivali. com adresini ziyaret edebilir ve sosyal medya hesaplarını takip edebilirsiniz.


Arkeolog Bora Eşiz'in hazırladığı Mitoloji ve Kadın başlıklı resim sergisi, arkeolojinin ve mitolojinin kalbinde, Bergama'da sanatseverlerle buluşuyor. Bergama Belediyesi'nin Dünya Kadınlar Günü etkinlikleri kapsamında açılan sergide, Klasik Yunan mitolojisindeki kadın karakterlere odaklanan Eşiz, onları modern bir yaklaşımla yorumluyor. Zaman zaman sürrealist çizgilerle izleyicinin dikkatini çeken eserlere, mitolojik tanrıçaların ya da mitolojik kadınların kim olduklarına dair küçük ipuçları yerleştirilmiş. Bu aşamada sikkeler, vazo resimleri, heykeller gibi somut arkeolojik kalıntılardan ve mitlerden, atribülerden faydalanılmış. Kimi zaman fonda, kimi zamanda figürlerin takılarında yer alan bu ipuçları, sanatseverlere küçük mitolojik bulmacalar eşliğinde keyifli bir sergi deneyimi sunuyor. Mitolojinin başrollerinde tanrılar, tanrıçalar, kahramanlar ve onlarla ilişki halindeki ölümlüler yer almış. Mitoloji erkek karakterlerin egemenliğindeymiş gibi görünse de aslında durum tam tersi. En kudretli Zeus'un bile eşi Hera'dan çekindiği, Athena'nın zekası ve strateji yeteneğiyle en güçlü orduların dize getirildiği ya da yerleşimlere, kara parçalarına mitolojiden kadın karakterlerin adlarının verildiği düşünülünce durum açıkça anlaşılmaktadır. Günümüzde hala bazı kentlerin ve anakaraların isimlerinin mitolojinin kadın karakterlerinden gelmesi de bunun bir göstergesi: Avrupa, İzmir, Atina, Sinop vb. Mitoloji ve Kadın sergisinin oluşturulması aşamasında çeşitli kültür ve sanatçılardan etkilenen Eşiz, Kiklad Adalarının Antik Çağ üretimi olan idoller, Fayyum portreleri ve Ortodoks ikonaları gibi kültürel üretimlerin yanı sıra, Amedeo Modigliani, Giorgio de Chirico ve Constantin Brancusi gibi sanatçılardan da ilham almış. Mitoloji ve Kadın sergisi 7-13 Mart 2022 tarihleri arasında Bergama Belediyesi Bergama Kültür Merkezi'nde gezilebilir.


Arkeolog Bora Eşiz'in hazırladığı Pergamon'dan Bergama'ya başlıklı resim sergisi, Bergama Belediyesi tarafından bu yıl 86. defa düzenlenen Uluslararası Bergama Kermesi kapsamında ziyaretçilerle buluşuyor. Pergamon'dan Bergama'ya başlıklı resim sergisi, Pergamon antik kentinin yanı başında gelişip büyüyen Bergama yerleşiminin geçmişine küçük bir yolculuk sunuyor. Bergama denilince mitolojiden ve elbette Helenistik heykel sanatının zirvesi kabul edilen Bergama Zeus Sunağı'nın hayranlık uyandıran kabartmalarından söz etmemek olmaz. Bu düşünceyle sergide, Zeus Sunağı'ndaki tanrıçaların modern yorumlarından oluşan seçkiyle mitolojiye farklı bir bakış açısı sunuluyor. Aynı zamanda Bergama'yı ve öncülü Pergamon'u süsleyen anıtların ve bu anıtların hikayelerinden alınan esinle üretilmiş yapıtlar da bulunuyor. Sergide dünyaca ünlü Bergama Zeus Sunağı'ndan Bergama'nın anıtlarına, kadim zamanlardan gönümüze ulaşan zeytin ağaçlarından kapı tokmaklarına kadar çeşitli konularda eserler yer alıyor. Ayrıca Bergama'nın geçmişine doğru yapılan bu yolculukta sanatseverlere biraz mitolojiden, biraz da Bergama'nın geçmişini zenginleştiren farklı etnik toplulukların eserlerinden de örnekler sunuluyor. Bergama'daki tarihi havra binasında gerçekleştirilen sergi 21-26 Haziran 2022 tarihleri arasında gezilebilir. Bergama'nın tanıtılması amacıyla Mustafa Kemal Atatürk'ün direktifiyle başlatılan Bergama Kermesi 1937'den beri kesintisiz olarak düzenleniyor. Bu yıl 86. defa gerçekleştirilen Kermes, aynı zamanda Türkiye'nin ilk yerel festivali olma özelliğine de sahip.


Sanatın ve müziğin farklı branşlarını bir araya getirmekten keyif alan, hatta manifesto olarak gören bir sanatseverdir diyebiliriz. İstanbul'da doğdum. İlkokula kadar bir süre Almanya'da yaşadım. Yirmili yaşlarımda Türkiye'de üniversite birinci sınıftan sonra, önce Almanya'ya, sonra da Hollanda'ya sanat akademilerinde okumaya hak kazanarak yerleştim. Hollanda Kraliyet Sanat Akademisi, Güzel Sanatlar bölümünden mezun olduğumdan beri sanat ve müzik üretmenin dışında, görsel ve işitsel sanatların farklı branşlarını birbirine entegre eden etkinlikler düzenliyorum. Çalışmalarımı başarılı bulmanız gurur verici. Avrupa demek biraz fazla gelebilir. Henüz Batı Avrupa ülkelerinde çalışmalar yapma fırsatım oldu. Türkiye'de ki sanatçıları ve sanatseverleri temsil etmek konusunda Ahmet Ogut, Servet Kocyigit veya Lora Deniz kadar başarılı olduğumu düşünmüyorum. Bunlar dışında çalışmalarımın odak noktasında herhangi bir millet, ırk, dil, din veya politik görüşü barındırmamaya çalışıyorum. Avrupa'ya geldiğimden beri Türkiye'de çalışmalar yapmaya henüz fırsatım olmadı. Kendime ait çalışmaları Türkiye'ye götürmekten ziyade, hangi milletten olursa olsun, genç sanatçı ve müzisyenlere, eserlerini ziyaretçilere sunabilecekleri bir alan sağlamak yönünde kaygılarım oldu. En çok vakit ayırdığım alanlar performans, heykel ve müzik prodüktörlüğü. Son bir kaç senedir de kendi organize ettiğim kolektif çalışmalara yöneldim. Bu çalışmalar beni bir süre sonra sergi veya konser formatında, başka sanatçılardan eserlerin de sergilendiği, performanslarının gösterildiği etkinlikler haline geldi. Demek istediğim, kendimi sanatçı ve müzik prodüktörü olarak görsem de, doğal bir süreç sonrası kendimi bunların yanında küratör ve organizatörlük yaparken buldum. Çoğu insan gibi bende günde 10-12 saat çalışıyorum. Günümün bir bölümünü görsel sanatlara, organizasyonlara ayırırken o yoğunluktan kaçabilmek ve dinlenebilmek için terapi amaçlı olarak işitsel sanatlarla uğraşıyorum. Birbirini tetikleyen, paralel ilerleyen iki farklı devinim söz konusu. Güncel olarak ürettiğim fikirler kolektif olarak gerçekleştirilmesi mümkün çalışmalar. Bu sebeple de aktif bir yardımlaşma söz konusu. Görsel ve işitsel sanatların her formundan keyif alıyorum. Bütün duyuların tetiklendiği başlı başına bir tecrübeye dönüşen sanatı, insan dünyasının bir parçası olarak değil de, insanın ve ziyaretçilerin kendilerini sanat eserlerinin bir parçası olarak görmesini sağlayabilen etkinlikler, sergiler ve konserlerin ise yeri apayrı. Jodorowski ve Les Claypool bunlardan ilk ikisi. Hollandalı çağdaş sanatçılardan Joost Conijn, elektronik müzik alanında birçok idolü müzikseverlere kazandıran Bunker Records, gelişim sürecim boyunca beni en çok etkileyen isimlerden. Şanghay'da çok aktif şekilde çalışan Tzu Zing, 33EMYBW gibi Çin'in yeraltı kültürünü, sansüre rağmen, kendilerini riske atma pahasına seyircisine ulaştıran sayısız çağdaş sanatçı ve müzik prodüktörü. Aynı okuldan mezun olduğum, Hollanda'da lokal kültürü kuvvetli ve pozitif bir şekilde etkileyen Siem Stiib, Sydney Rahumtoola, Nargis Muhammedi, Woody, Torus, HEF Collective. İlk olarak Nisan'da Erkan Duygun ve Jurnal'ın da inisiyatifiyle kurucusu olduğum, Royal Surf Club ve Carlos Eperon'un kurduğu, benim ise partnerliğini yaptığım, Every Day is Friday' ın organizasyonluğunda İstanbul'da sanat ve müzikseverlerle buluşacağız. Hollanda'da yaşayan, üç farklı etnik kökenden üç DJ ile Türkiye'den de üç DJ ve grubun yer alacağı etkinliğe Kadiköy Karga Bar ev sahipliği yapacak. Amacımız yakın gelecekte İstanbul'da üretilen sanatı ve müziği Hollanda'da insanlarla buluşturmak. Bize bu konuda yardımcı olabilecek insanlarla tanışmak. Yine Nisan'da Rotterdam'ın en merkezi klisesinde, farklı kültürlerden sanatçılar ve dj'lerin katılacağı bir festival organize ediyoruz. Mayıs ayında ise; Amsterdam'da sanatseverlerle buluşacak olan This Art Fair adlı sanat fuarının özel daveti üzerine dünyada henüz hiç denenmemiş bir proje üzerinde çalışacağım. Malesef projelerin detaylarından Mayıs'a kadar bahsedemiyorum. Paylaştığım bilgilerin, özellikle sanatla ilgilenen ve bunu ileride mesleğine taşımak isteyenlere, akademilere hazırlanan gençlere yardımcı olmasını umuyorum. Her ne kadar başlarda hayatınızı bu işe adayıp, mesleğiniz haline getirmek gerçek dışı gelse de, çevremden de gözlemlediğim kadarıyla yoğun ve etkin bir çalışma, umut ve yüksek motivasyon çoğunlukla karşılığını veriyor. Hiçbir sebebe ihtiyacınız yok, sadece üretin, üretmeye devam edin. Muhteşem bir roportaj, tebrik ederim. Kuzenim Berk başarıların hep daim olsun.


Nar mevsimi başladı. Kasım ayından itibaren tezgahlardaki yerini aldı. Kırmızı Kedi Yayınevi de bunu bir Nar Kitabı ile taçlandırdı. Bernd Brunner bir ayağı Berlin'de diğer ayağı İstanbul'da olan Alman bir yazar. Kuşlar, ayılar, Ay, kış, yılbaşı gibi edebiyat, bilim ve tarih üzerine okumalar yapıp bu okumalarını gözlemlerle destekleyerek sonunda kitap haline getirebileceği konular seçiyor kendine. Dergi ve gazete köşelerinde yazdığı makaleler bir yana, Amerikan Doğa Tarihi Müzesi ya da Kaliforniya Üniversitesi Botanik Bahçesi gibi kuruluşlarda verdiği derslerle araştırmalarını sürdürüyor. 2018 yılında Almanca yayımlanan Nar Kitabı da işte böylesi uzun soluklu bir araştırmanın ürünü. Nar, geçmişi tarihöncesine kadar uzanan bir kültür bitkisi. Hele ki yaşadığımız coğrafyada, yoksulundan zenginine hemen herkesin mutfağına girebilen, hepimizin aşina olduğu, sevdiği bir meyve. Brunner ilk kez İstanbul'da tesadüfen görüp keşfettiği, oysa dünya üzerinde pek çok kültürde önemli bir yer tutan bu kadim ve gizemli meyvenin neden bu kadar çekici olduğunu araştırmaya başlıyor. Önce nasıl ortaya çıktığını anlatıyor. Daha sonra mitolojide ve edebiyatta ne şekilde, hangi simgesel anlamlarla yer bulduğuna değinip konunun botanik, yetiştirme ve mutfak boyutlarına ilişkin iginç ve pratik bilgiler aktarıyor. Son olarak da narın geleceğine dair sıcak öngörüler paylaşıyor. Kitapta ayrıca 27 adet renkli görsel bulunmakta.


Berteks, yeni koleksiyonu olan Contract Collections serisini gerçekleştirdiği özel davetlerle tanıttı. 15 ve 16 Eylül 2021 tarihlerinde Sevil Dolmacı Art Gallery'de gerçekleşen davetlerde, mimarlık ve sanat akımına yön veren sektör profesyonelleri ağırlandı. Berteks Tekstil'in yeni koleksiyonu Contract Collections serisinin tanıtımı Beşiktaş, Abbasağa'da bulunan Sevil Dolmacı Art Gallery mekanı Villa İpranosyan'da gerçekleşti. Türkiye'nin önde gelen mimarlarının ağırlandığı gecede, Berteks Tekstil A. Ş. Yönetim Kurulu Başkanı Berk Noyan, yaptığı konuşmada Contract Collections serisi ile ilgili Mimari tasarım sürecinde çözüm ortağı olarak çalıştığımız siz değerli dostlarımızı inovatif tekstil ürünlerimizle buluşturmanın mutluluğunu paylaşıyoruz dedi. Ürettiği kumaşlar Las Vegas'taki Bellagio Hotel ve Wynn Hotel'de, New York'taki Empire State ofis binalarında, Los Angeles'taki Apple ofis vb projelerde kullanılan şirketin dördüncü kuşak temsilcisi Berk Noyan, 100 yıllık bilgi ve tecrübenin eseri Contract Collections serisinin lansman heyecanını konukları ile paylaştı. Şirketin Yönetim Kurulu Üyesi ve aynı zamanda baş tasarımcısı olan Burcu Erdebil, mimarlar için özel olarak tasarladığı mekanizmalı ürün grupları olan stor, screen, akustik ve blackout kumaşlardan oluşan Contract Collections serisi ile mimarların beğenisini kazandı. Burcu Erdebil tasarladığı kumaşlara dünya devlerinin ilgisinin yoğun olduğunu ve büyük global markaların Berteks kumaşlarına her yıl koleksiyonlarında yer verdiğini söyledi. Güncel sanatın aktif üretim yapan genç kuşak temsilcilerinden olan Haluk Akakçe'nin son özel koleksiyonu düzenlenen bu davetlerde seçkin konuklarla buluştu. dDf Dream Design Factory tarafından organize edilen geceye Haluk Akakçe, Burhan Öçal, Esra Ekmekçi, Arhan Kayar, Çağlayan Tuğal, Sinan Kafadar, Hakan Helvacıoğlu, Jale Kulin, Pınar Hacıraifoğlu, Atilla Kuzu, Merve Benice, Durmuş Dilekçi, Jeyan Ülkü ve İlkay Ala gibi birçok isim katıldı. Haluk Akakçe, cömert günündeydi Berteks'in mimarlara hediyesi olan eserlerine, gecede interaktif olarak kişiye özel dokunuşlar katarak imzalayarak hediye etti. Sektör profesyonellerinin ağırlandığı davetler, sanatçı Haluk Akakçe sohbeti ve perküsyon ustası sihirli parmak Burhan Öcal'ın konseri ile gecenin ilerleyen saatlerine kadar devam etti.


2021 Ocak ayıydı Varoluş Maceramızda Müzik başlıklı yazımla Gazete Sanat ailesine katılmıştım. Yazılarımı okuyanlar bilir, müziği bir başka severim. Bundandır ki geç olsun güç olsun ama olsun diyerek bir maceraya atıldım. Bugünkü konuğum da bu maceranın daha çok başındayken hayatıma dokunmuş bir isim olan besteci, piyanist ve akademisyen Uğur Gülbaharlı. Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Bölümü Bestecilik ve Orkestra Şefliği branşından birincilikle mezun olmuş, Türk müzik tarihine adını kazımış çok önemli isimlerin öğrencisi olmuş, birlikte çalışmış; yıllarını besteci ve icracı olarak müziğe adamış Uğur Hoca'nın öğrencisi iken bu söyleşiyi yapmak benim için oldukça zor ve heyecanlı bir deneyimdi. Ancak mutluydum çünkü birazdan sorularımı yönelteceğim sanatçı, öğretmeyi çok seven bir eğitimci ve müzik sevgisini aşılayarak çoğaltabilen, saygı duyduğum bir müzisyendi. Nasıl bir insan? sorusunun yanıtını kendisinden duymak üzere ilk sorumu sordum. Söyleşimizden bazı kesitleri siz değerli okurlarımızla paylaşıyor ve sohbetimizin tamamı için sizleri Gazete Sanat youtube kanalımıza davet ediyorum. İyi okumalar ve keyifli seyirler! Dürüst olmak, çok çalışmak ve her şeyi layıkıyla yapabilmek, karşındaki kim, ne olursa olsun ona yaklaşım. cevabını veriyor. Enteresan bir hikaye diyerek söze giriyor. Meğer Uğur Hoca eskiden futbolcuymuş. Lise sondayken abisi Ömer Gülbaharlı'nın müzik yeteneğini keşfetmesiyle müzik yolculuğuna başlamış. Öyle bir anısını anlatıyor ki şaşırıyor insan, la notası nerede bilmez iken kendisini grupta çalarken bulan birini düşünün. İşte o kişi Uğur Hoca. Aşık oldum müziğe ve futbolu bıraktım. diyor. Ardından eğitim sürecini ve kariyerini anlatmaya başlıyor. Okul, iş, sahne, bestecilik, yoğunluk derken eşi Aysu Dönmez Gülbaharlı ve kızı Uzay Gülbaharlı'yı ve desteklerini paylaşıyor. İster anne baba ister çocuk, ne taraftan olursa olsun anlayışla karşılanmak, yardımcı olmak ve destek olmak çok önemli diyor Hocamız. Başlıyor hikayesini anlatmaya. Aslında bir konu yoktu, kendim sahneler düşünerek eserleri yazdım. İlk başta kendi senaryonu kendin yaz gibi bir başlıkla mı çıksam dedim ama sonra karakteristik ismi olsun istedim ve adını Anlatılmamış Hikayeler koydum diyor. Albümde 22-23 yıllık beste olduğunu öğreniyoruz. Prelude ve Silüet'i, hoca henüz öğrenciyken yazmış ve bir kenara kaldırmış. Yıllar sonra İstanbul'a taşınmış, Myspace'de paylaşmış ve 2010 civarı SG Productions prodüktörü Sertaç Güler çok beğenerek albüm yapmayı teklif etmiş. Heyecanla süreci anlatıyor Uğur Hoca. Dostlarının, akademideki arkadaşlarının albüm sürecinde yer almasının, eşinin albüm kapağını tasarlamış olmasının ve tüm bu emeklerin sonucunda ortaya çıkmış albümünün mutluluğunu paylaşıyor. Tüm eserleri çocuğu gibi olsa da Prelude, Atatürk'ü düşünerek bestelediği Silüet, Rüya ve Umutsuz isimli eserlerinin bir başka anlam ifade ettiğini öğreniyoruz. Albüm, single ve sahne çalışmalarını paylaşıyor. Gormot, River Deep projelerine ek olarak 2 tane Türkçe sözlü maxi single ve 8-10 parçalık bir enstrümantal 2. albüm müjdesini veriyor. Ve ekliyor tabii ki sahne: Nameless, Serhat Kılıç... Bu hafta sonu ise CSO Ankara! Sevabıyla günahıyla hepsi tecrübe diyor hocamız. Ruhun gıdasıdır ve ama hakikaten öyle diyor, ayrıca müziğin inter disipliner bir alan olmasına değiniyor. Aralık, kulak, teori, dikte, enstrüman çalışmanın, bol müzik dinlemenin, canlı konserlere gitmenin, müzik tarihi, felsefe, psikoloji, mitoloji ve nice disiplini araştırıp öğrenerek geniş vizyona sahip olmanın önemini vurguluyor. Aslında hepsi güzel ama doğru kullandıktan sonra diyor. Uğur Gülbaharlı, 8 Eylül 1967'de İzmir'de doğdu. Gençlik yıllarında spora ilgi duyarak Altay Spor Kulübü'nde futbol oynadı. Spor, hayatının büyük bir alanını kaplamasına ve geleceğini sporcu olarak sürdürmeyi düşünmesine rağmen, abisi Ömer Gülbaharlı'nın onda gördüğü müzik yeteneği üzerine, 18 yaşındayken piyano ile tanıştı. Müzik eğitimine 1987 yılında, 9 Eylül Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Müzikoloji Bölümü'nde başladı. 3 yıl devam eden eğitiminin ardından piyano ve kompozisyon alanlarına yöneldi. Tam burslu olarak Bilkent Üniversitesi, Müzik ve Sahne Sanatları Bölümü, Bestecilik ve Orkestra Şefliği branşına girdi. Burada müzik tarihimizde çok önemli yeri olan, Türk Beşlileri'nden Necil Kazım Akses ve çok değerli eğitimciler ile çalıştı. Ardından Ankara'da sahne kariyerine ağırlık verdi. Fender Blenders grubu ile süren grup çalışmaları, üniversiteyi bölüm ve fakülte birincisi olarak başarıyla tamamlamasından birkaç yıl sonra sona erdi ve 2000 yılında İstanbul'da Özlem Tekin ile konser ve albüm çalışmalarıyla devam etti. Rock müzik alanında yakaladığı başarılarla dinleyicisini geliştiren Uğur Gülbaharlı, klavyesi aracılığıyla içinde hissettiği müziği aynı samimiyet ve saflıkla müzikseverlere ileterek, pek çok önemli sanatçıyla ortak çalışmalar gerçekleştirdi. Çeşitli mekanlarda ve konserlerde birçok Türk ve yabancı müzisyenle çalma imkanı bulan sanatçı, Özlem Tekin, Feridun Düzağaç, Candan Erçetin, Teoman, Demir Demirkan, Hande Yener, Ete Kurttekin, Özge Fışkın ve Serhat Kılıç gibi isimlerle klavyeci ve aranjör olarak çalıştı. 2013 yılında Absence adlı Pink Floyd Tribute grubunu kurdu ve grubuyla 2019 yılına kadar Türkiye'nin pek çok şehrinde, önemli festival ve etkinliklerde konserler verdi. Yanısıra Ozz, Eskici, Circus, Repertuar Köpekleri, Goygoy ve Galactica gibi gruplarla müzik yaparak geniş kitlelere ulaştı. Konser ve canlı müzik projelerini eğitim alanından koparmayarak, 2000 yılında, Yıldız Teknik Üniversitesi, Sanat ve Tasarım Fakültesi, Müzik ve Sahne Sanatları Bölümü'nde öğretim görevlisi oldu ve Anabilim Dalı Başkanı olarak 12 yıl görev yaptığı aynı üniversite'de eğitmenlik hayatı devam etmektedir. Ayrıca besteci yönüyle başarılar kazanan sanatçı, çeşitli formlarda orkestra ve piyano eserleri, keyboard ve piyano için çok sayıda eserler bestelemiştir. Müziğinde denge, berraklık ve duygusal yoğunluk yaratmaya önem veren sanatçının bestelerinde; ifade gücü, yüksek teknik ve tema bolluğu görülür. Evli ve bir çocuk babası olan Uğur Gülbaharlı, eğitmenlik ve konser performanslarının yanısıra, 2012 2013 yıllarında, enstrümantal müzik bestelerinden oluşan Anlatılmamış Hikayeler / Untold Stories albümünün kayıtlarına başladı. Prodüktörlüğünü Sertaç Güler'in yaptığı albümde, Gülbaharlı'ya birçok değerli akademik enstrümanist sanatçılar eşlik ettiler. Kendi çalışmalarının yanısıra, üyesi olduğu Gormot ve River Deep adında iki grup ile single ve albüm çalışmalarını devam ettirmektedir.


Besteci ve piyanist Burçe Karaca ile müzik yaşamı üzerine keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Piyano eğitimime ailemin yönlendirmesi ile beş yaşında özel dersle başladım. Piyanonun hayatımda kapladığı alan da benimle birlikte o yıllar içinde büyüdü. Lise eğitimimi Bilkent Müzik Hazırlık Lisesi'nde tamamladıktan sonra Başkent Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Müzik Teorisi ve Kompozisyon bölümlerini birincilikle bitirdim. İşin akademik kısmı bir yana piyano benim için kelimelere dökemediğim her şeyi ifade edebildiğim, artık daha fazlasını da aktarabildiğimi düşündüğüm bir iletişim ve duyu organı haline dönüştü. Enstrüman zamanla insanın ayrılmaz bir parçası, kendinden gördüğü çok yakın dostu oluyor. Benim de piyanoyla olan bağım hayatımın her alanında olduğu gibi iş yaşamımda da etkisini hep gösterdi. Hepimiz hayatın içinde birçok hikayeye gerek anlatandan dinleyip, gerek bizzat yaşayarak şahitlik ediyoruz. Her hikaye bende ayrı bir his uyandırıyor. Müziğim de aslında böyle evriliyor. Hayatın ahengini dinleyip, sizin için çaldığı şarkının melodisini duymaya başladığınızda müziğin ahengini de yakalıyorsunuz. Bu ahengi devam ettirmek için hikayeleri yaşamayı ve onlara şahitlik etmeyi hep sürdürmek gerekiyor. Bestelerimin oluşma süreci öncesi başka başka konularda yaşananlar birikmiş oluyor aslında. Bu yüzden her bestenin bir hikayesi var ve her çaldığımda orada yaşadığım sevinci ya da hüznü hatırlayıp, çıkardığım derslerle yoluma daha emin adımlarla ilerlediğim için mutlu hissediyorum. Yaşananların ahengi müziğin ahengine karışıyor. Sanırım bu yüzden yaşarken çalıyorum, çalarken yeniden yaşıyorum. Bu da beni besleyen önemli unsurların başında geliyor. Aslında bilimsel anlamda birçok kaynağı olan öğrenme sürecinden bahsediyoruz. Yetenek inkar edilemez bir gerçek ancak neye yetenekli olduğunuzu bilmek için önce içinizden geleni denemeniz gerekiyor. Benim yönlendirilmem de eve alınan mini klavyeye olan ilgimin ailem tarafından keşfedilmesiyle başlıyor. Her çocuğun başka bir şeye ilgisi olacaktır elbet, bunu tespit edip üzerine eğildikçe de o konuda başarılı olmaması için bir sebep göremiyorum. Belki gerçekten yeteneğiniz olmayan bir sanat dalı üzerine çok çalışıp üstesinden gelebilirsiniz ancak kendinizi tam olarak yeterli, oraya ait ya da ortaya çıkan ürünü size ait göremiyorsanız uzun vadede sürdürülebilir olacağını düşünmüyorum. Özetle yetenek sürdürülebilirliği getiriyor diyebilirim. Gerek kendi hikayemde gerek öğrencilerimde gördüğüm bu. Günün her saati bir şekilde müzikle geçiyor aslında. Dinlerken öğrendiklerim de çalarken öğrendiklerim kadar etkili oldu hep. Bu yüzden iyi bir dinleyici olmak için ayırdığım vakti de hatrı sayılır buluyorum. Bunun dışında günlük rutinim dışındaki her an piyanonun başındayım diyebilirim. Gün içinde yapılacak klasik işleri tamamladıktan sonra ya da o işlerin arasında piyanoma kaçmak rutine karşı azalan sabrımı tazeliyor. Aslında o kadar hayatımın bir parçası halinde. Her seviyede farklılık göstermekle birlikte, her günün bir parçası haline getirmeden bir enstrümanı gerçek anlamda çalıyor, onunla yeni eserler üretebiliyor olmak pek mümkün olmayacaktır diye düşünüyorum. Piyanist ya da kompozitör olmak dışında bir yandan öğretmenlik kariyerim devam ediyor. Tüm bu yollardan geçmiş ve hala geçiyor olmak bana seçim yapmamam gerektiğini öğretti. Bu çok yönlülük hali, birinden biraz uzak, diğerine daha yakın olmayı seçebilme durumu bana kendimi hem sanatımda hem de günlük yaşamımda çok daha özgür hissettiriyor. Öğretirken de üretirken de öğrenmeye devam ediyorum. Öğrendikçe bestelerim de renkleniyor, çeşitleniyor. Saydıklarımdan hangisi olmazsa olmazdı diye düşündüğümde vereceğim cevap muhakkak ki müzik. Yukarıdakilerin hepsiyle birlikte var olduğu gibi onların yokluğunda da piyano ile olan bağım ve müzikle kendimi ifade edişim devam edecektir. Müzik ve sanat tarihinde en sevdiğim dönem ekspresyonizm dönemi. Alışılagelmiş tınıların ve imgelerin dışına çıkarak çok cesur bir ifade şekliyle üretmiş sanatçılar. Yenilik arayışı tüm sanat dallarında kendini göstermiş. Müzik sanatında bu dönemden en çok sevdiğim isimler Stravinsky daha sonra takip eden dönemde Philip Glass ve Arvo Part'ın eserlerinden etkileniyorum. Minimalistik tarzı benimseyen bu isimler en az malzemeyle en fazla şekilde duygu aktarımı yapabilmişler. Her konuda olduğu gibi müzikte de dijitalleşme son yirmi yılın en çok konuşulan ortak konusu sanırım. Yaratıcılık kısmında önemli olan ortaya koyacağınız eseri hangi araçla, enstrümanla ortaya koymak istediğinize karar vermek. Dijital yöntemlerle üretmek bakın açısını buraya kanalize etmiş bir sanatçı için ilham verici olabilir. Tam tersi bir eseri analog yollarla üretip ham haliyle korumak da bir sonraki eserin ilham kaynağı olabilir. Son derece analog yöntemlerle üretilmiş bir eser daha sonradan dijital ortama taşınarak bambaşka bir esere dönüşebiliyor. Açıkçası bu gibi yeni denemeleri müziğin gelişimi ve klasik müziğin gerek doğu gerek güncel batı ile birleşimi açısından faydalı buluyorum. Teknoloji geliştikçe aldığımız kayıtlar, dijitalleşmenin de katkısıyla çok daha keyifli duyuluyor. Benim penceremden bakacak olursak son derece analog sesleri dijital ortama kaliteli taşımak bir avantaj olarak bile değerlendirilebilir. Dediğim gibi, ben hem kendi yaşadıklarımdan hem tanıdığım tanımadığım kişiler hakkında dinlediğim hikayelerden, okuduklarımdan, bazen gezdiğim bir sokaktan, yaşanan toplumsal olaylardan besleniyorum. Gözümü birine kapatıp sadece kendi dünyamı anlatarak yalnızca bana benzeyenlere ulaşabilirim. Benim isteğim bana benzemeyeni de bulmak, dokunmak, ona da iyi hissetme ihtimalini hatırlatabilmek. Dolayısıyla herkesi dinlemek, gözlemlemek aramızda bir bağlantı oluştuğuna inandığım dinleyicilerimle buluşma sebebimiz. Yeni albümüm 21 Ekim'de tüm dijital platformlardan yayınlanacak. Journey on Rails olarak belirlediğim albümde ilk parçadan son parçaya kadar dinlenebilen bir tren yolculuğu müziği hayal ettim. Bu yüzden ismini Raylarda Yolculuk olarak belirledim. Bu albümde solo piyanonun dışına çıkarak yaylı enstrümanlara da yer verdim. Kemanda Maya Victoria, viyolonselde Ege Atalay ve kontrbasta Barış Çelik ile dört günlük Canavar Stüdyoları kapanmasınının ardından albüm kaydını tamamladık. Aslında hayal edilen geleceği yaşamak mümkünmüş. Bu çok uzun bir yolculuk ve belki de ben daha başındayım ama gördüğüm o ki; bu yol hiç bitmeyecek. Hedef hep daha iyisini, güncelini, farklısını üretmek olacak. Geçmişte tutunduğumuz, bağımız olan, bize yaşadığımız toprağı hissettiren değerleri bugüne taşımak. Onları farklılaştırmadan güncellemek. Gelecekte buna örnek olacak birçok güzel proje göreceğimize eminim.


Türkiye'nin en uzun soluklu ve en çok takip edilen sanat programı olan Beyaz Tuval, online yayınlarına hız kesmeden devam ediyor. Yayına başladığı günden bu zamana kadar, haftada bir olmak üzere 140 bölüm yayınlanmış olan program, yeni yayın dönemine kadar online çekimlerle devam edecek. İstanbul'dan Piece of Art News Genel Yayın Yönetmeni Günsu Saraçoğlu ve İzmir'den Ege Bölge Koordinatörü Ceren Atasoy'un moderatörlüğünde gerçekleşen program, online ortamda da ülkemizin değerli sanatçılarını sanatseverlerle buluşturmaya devam ediyor. Piece of Art News ve Ogün TV ortak yapımı olan Beyaz Tuval Online çekimlerinin bu haftaki konuğu dünyaca ünlü performans sanatçısı Şükran Moral oldu. Beyaz Tuval, sanatçıları çok daha yakından tanımak, onları kendi seslerinden kendi anlatımlarıyla dinlemek ve sanat sohbetlerini takip etmek isteyen herkes için vazgeçilmez bir program olmaya devam ediyor. Günümüze dair büyük bir sanat arşivi niteliği taşıyan Beyaz Tuval programını, her Perşembe günü saat 16.00'da Ogün TV'de izlemek mümkün. Ardından Piece of Art News YouTube kanalında yayınlanan program aracılığıyla sevdiğiniz, merak ettiğiniz sanatçılara her zaman ulaşabilirsiniz. Tüm Beyaz Tuval programlarını aşağıdaki linkten izleyebilirsiniz.


Boğaziçi'nin doğal ve tarihi güzellikleri kadar manevi mekanlarıyla ilgi gören köklü ilçesi Beykoz'un kültürel mirasında önemli yere sahip tekkelere arşivler ışığında kapsamlı bir bakış sunan Beykoz Tekkeleri Kitabı çıktı. Osmanlı medeniyetinin kuruluşunda ve dönemin İstanbul'unda yaşamın ayrılmaz bir parçası olan tekkeler, İslam ve tasavvuf kültürünün topluma aktarıldığı mekanlar olmaları dolayısıyla cami ve medreselerle birlikte yüz yıllar boyu irfan merkezi işlevi görüyor. Çevrelerinde oluşturdukları güçlü örgütlenme ağlarıyla sosyal hayatın gelişimine katkı sağlayan tekkeler, toplumda dayanışma bilincinin güçlenmesi kadar felsefe, mimari, sanat, musiki ve estetik seviyesinin yükselmesine de hizmet ediyor. 19. yüz yılın sonlarında şehirde sayısı 250'yi geçen tekkelerden 34 kadarı Boğaziçi kıyılarında bulunuyor. Beykoz Belediyesi kültür yayınları arasından, Doç. Dr. Necdet Yılmaz tarafından hazırlanan Beykoz Tekkeleri, ilçede inşa edilen tekkeleri kuruldukları ilk yıllardan faaliyette oldukları 1925 yılına kadar geniş perspektifte ele alıyor. Tasavvufun sosyal hayatı şekillendirdiği yıllarda yapılan tekkelerin yerleri, kurucuları, mimarileri, vakfiyeleri, kayıtlardaki şeyhleri, görevlileri ve gelişimlerinin yanı sıra mevcut durumları kitapta yer alıyor. Beykoz Kitaplığı raflarında akademisyenler, araştırmacılar, şehir tarihçileri ve yaşadığı kentin geçmişine duyarlı herkesin ilgisine sunulan kitap, kurumun web sitesinde de dijital olarak yayınlanacak.


İstanbul Beylikdüzü'nde bu sene altıncısı düzenlenen Barış ve Sevgi Buluşmaları yine çok güzel geçeceğe benziyor. Müziği, söyleşileri, kitabı, sanatı bir araya getiren geniş çaplı bu buluşma artık Beylikdüzü'nde bir klasik haline geldi. Sanatçılar sanat severler ile buluşuyor, müzisyenler dinleyicileriyle, sahaflar da okuyucularıyla. Altıncısı düzenlenen bu büyük buluşmada bu yıl üçüncü kez yapılacak olan sahaf festivaliyse yine dopdolu, rengarenk etkinliklerle programlanmış durumda. 30 Ağustos 8 Eylül tarihleri arasında, Beylikdüzü Cumhuriyet Caddesi'nde gerçekleşecek olan Barış ve Sevgi Buluşmaları kapsamında biz de sahaf festivali üzerine eğildik. Festivalin söyleşilerinde moderatörlük yapacak olan Sahaf Ümit Nar'la şahane bir sohbet gerçekleştirdik. Ümit Bey uzun yıllardır Beyoğlu Aslıhan Pasajı'ndaki sahaf dükkanında okurlara kapılarını açıyor. Beylikdüzü'ndeki bu şahane buluşma ekseninde sahaf festivalini ve daha nicesini konuştuk. Önce daha geriden geleyim. Festivalin bu sene üçüncüsü yapılıyor. Sahaf festivali olarak 2017'de başladık biz. Beylikdüzü Belediyesi'nin Barış ve Sevgi Buluşmaları var, bu sene altıncısını yapıyorlar. 2017'de arkadaşlarla organize olduk, Ağustos'ta buraya gelip festivale sahaflar olarak katıldık. İki senedir çok keyifli geçiyor. Beylikdüzü Belediyesi'nin Barış ve Sevgi Buluşmaları'nın içinde ama bir yandan da ondan ayrı bir festival olarak biz sahaf festivalimizi yapıyoruz. 30 Ağustos'ta başlıyor 8 Eylül'e kadar devam ediyor. 10 gün boyunca Cumhuriyet Caddesi'ndeki bu ağaçlıklı, yeşil, serin yerde festivalimizi yapacağız. Geçen sene Belediye ilçe bazında bir araştırma yapmış, ben o araştırmayı gördüm. Beylikdüzü'nde eğitim seviyesi çok yüksek her şeyden önce. Türkiye'nin lisansüstü eğitime sahip insanlarının en çok olduğu ilçelerden biri burası. Yaş grubu olaraksa; ilk gençlik dediğimiz nüfus yüksek ama bir yandan da 18 45 yaş arası ağırlıklı bir nüfus var burada. Dolayısıyla bu her iki grup da bizim okurumuzu oluşturan kitlenin kendisi. Mesela şimdi Kadıköy'deki festivalden geldik buraya ve gelirken tüm sahaflar kitaplarına takviye yaptılar. Bu kitap satışı için kaçınılmaz ama bir yandan da Beylikdüzü okurunun ne istediğini bilip ona göre daha güzel kitaplar getirilmesiyle de ilgili. Tabii ki. Her semtin kendine göre bir ruhu var. Kadıköy ve Beyoğlu gibi çok kozmopolit yerler için bunu belki söyleyemeyiz, orada her profilden insan oluyor ama buralarda merkezdeki profilde eğitim seviyesi daha yüksek insanlar var ve genç ile orta yaşı kapsıyor. Aslında iki ayrı söyleşi kategorisi var. Bir tanesi Barış ve Sevgi Buluşmaları kapsamında bizim sahaf söyleşilerimiz. Bu söyleşiler bittikten sonra da çardak altı söyleşileri devam ediyor. Çardak altı söyleşileri daha çok tematik bir şekilde ilerliyor. Geçen sene eksen kadındı, bu sene umut. Benim moderatörlüğünü yaptığım sahaf söyleşilerindeyse kendi işimizle ilgili hem okurların hem biz sahafların kafamızı kurcalayan konuları konuşuyoruz. Örnekse; dijital çağda kitabın durumunu Serdar Kuzuloğlu'yla konuşacağız. Şair, ressam, fotoğrafçı Sait Maden'le ilgili bir belgesel gösterimimiz olacak. Buradan hareketle yayın camiasındaki eski dönem kitap kapakları üzerinden bir basın yayın tarihi okuması yapılacak. Tarihçi Emrah Safa Gürkan gelecek. Emrah Bey 10 ayrı dile hakim, bunlar dışında birkaç dili de okuyabilen ve dolayısıyla Türkiye'de tarihçilik alanında son dönemdeki en önemli isimlerden biri. Bizi ilgilendiren kısmıysa arşiv meselesi. Biz de arşivlerden beslenen, Osmanlıca belgelerle içli dışlı olan insanlarız. Dolayısıyla Emrah Safa Hoca'nın bu konudaki bilgi birikimi hem bizi hem de dinleyicileri aydınlatacak. Venedik'te, Portekiz'de, İspanya'da yaptıklarını, çıkardığı iki devasa kitabını dinleyeceğiz. Farklı bir bağlamda Mimar Seda Özen gelecek. Seda Hanım, mimarlığının dışında bana sorarsanız bu işi aşkla yapan ve işinin bilinmesi gereken teknik boyutlarının dışında olağanüstü şeyler bilen bir kadın. Sağ olsun, Twitter üzerinden yaptığı paylaşımlardan o kadar çok öğrendim ki. O da arşivcilik, bilgi arkeologluğu alanında derin bir bilgi birikimine sahip. Bunun dışında iki özellikli söyleşimiz var. Özellikliden kastım: Cengiz Özdemir, Ozan Sağsöz, Ekrem Işın 19. yüzyıl İstanbul'unda gündelik hayat üzerine konuşacaklar. Medyascope'ta Kültür Tarih Sohbetleri programı yapıyorlar ve buradaki söyleşi onların stüdyo dışındaki ilk kayıtları olacak, kaydı burada yapacaklar. İkincisiyse, üç kadın yazar; Sibel Yükler, Figen Şakacı ve Gamze Arslan gelecek. Sibel Yükler'in yakın zamanda T24'te ''kadın yazarlar'' üzerine yaptığı bir soruşturma vardı. Gündelik hayat, ev bark işleri, çoluk çocuk vs.'nin yazarlık eğilimini nasıl etkilediğine dair çok iyi bir soruşturmaydı. O soruşturmayı burada devam ettirmesini rica ettim ve bunu yapabileceği iki iyi yazarla beraber bu konuyu konuşacaklar. Virginia Woolf'un ''kendine ait bir oda'' söyleminden hareketle ilerleyen bir söyleşi olacak. Evet, müthiş! İşte bu müthiş kitapları, bu toplumsal cinsiyet rolleri üzerinden nasıl yazıyorlar bu konuşulacak esasında. Bir de gelen konukların cinsiyet dağılımı da benim dikkatimi çekti. Buna dikkat edilmiş, özen gösterilmiş gibi. Zaten şöyle: Birincisi; söyleşilerin tümünde kadın erkek dengesini gözetmeye çalışıyoruz. Bir diğer husus da; ben diğer söyleşilerde moderatörüm ama Sibel Yükler, Figen Şakacı ve Gamze Arslan'ın söyleşisinde hiçbir şeye karışmayacağım, karışamam da zaten. Kendileriyle ilgili bir meseleyi tamamen kendilerinin anlattığı bir söyleşi olacak. Olması gereken de bu. Bunun dışında Osmantan Erkır gelecek. Osmantan Bey hem önemli bir sahaf dostu hem de iyi bir koleksiyonerdir. İnsanlar onu daha çok televizyon dünyasından tanıyorlar ama bambaşka bir adamdır. Çok meraklıdır, bilgili biridir. Hatta bir televizyon koleksiyonu dahi vardı, daha sonra Koç Müzesi'ne bağışladı. Kendisi yakın zamanda sahafta bir belge bulmuş: Atatürk'ün 30 Eylül 1929'da yaptığı Ankara İstanbul arası bir tren yolculuğu. Belgeye göre Atatürk'e tren programını hazırlayıp vermişler. İşte konuklarınız şunlardır, şu yemekler yenecek, şu müzikler dinlenecektir falan. Atatürk bunu imzalamış. Vagondaki diğer konuklarına da imzalattırmış ve Osmantan Bey bunun üzerinden 1 saatlik bir program çıkarttı. O gün o tren yolculuğunu dijital ortamda yaşayacağız ve trendeki taş plakta çalan müzikleri dinleyeceğiz. Aslında 10 günlük bu süre içerisinde büyük bir kültür tarihi festivali bu. Elbette! Son gün de yazar Buket Uzuner gelecek. Buket Hanım'ın da Tabiat Dörtlemesi'nin kahramanlarından biri sahaftır mesela. Biraz bunu konuşacağız. Tabiat Dörtlemesi biraz şaman geleneklerle harmanlanan, çevre ve ekoloji üzerine çok önemli metinler barındıran bir dörtlemedir. Bizim için ayrıca önemiyse; eserlerde sahaf kahramanlar çok azdır, bu bakımdan ilginç olacak. Biz zaten bir derneğiz: Sahaflar Derneği ve üyelerimiz geliyor. Bunun dışında gerek Kadıköy, gerek Üsküdar, gerekse Beyoğlu'ndan herkesin bildiği, işini düzgün ve severek yapan, sadece bu işi meslek edinmiş sahaflar geliyor. Yani buradaki arkadaşlarımızın hepsi diğer festivallere de katılan sahaflar. Ayrıca sahaflık adabını da bilen insanlar. Burada biz ilk sene (2017) bir mezat yaptık. Bir tane listeleme mezat yapıyoruz. Bu, çok özel kitapların önceden hazırlanıp listelenerek yapıldığı bir mezat oluyor. Bir de listesiz mezatlar yapıyoruz. Geçen sene ''Bir gece mezatı da mı yapsak?'' dedik, böyle hava karardığında. O kadar güzel oldu ki! Gece mezatları bu açıdan benim için göz nuru gibi. Hem daha serin oluyor hem de gündüz mezatı insanların birçoğunun işte olduğu 3 4 saatleri arasında yapıldığından, buna kıyasla gece vakti daha kalabalık oluyor. Dolayısıyla her gün biri 15.00'da biri de 21.00'da olmak üzere iki mezat yapıyoruz. Bir tane de 7 Eylül Cumartesi günü saat 15.00'da listeli mezat yapacağız. Mezatlar bir de çok çekişmeli ve eğlenceli geçiyor. Ben mezatları salt kitapları satmak için yapmıyorum. Orada dönen sohbet çok keyifli oluyor. Mesela tanıttığımız kitap hakkında benden daha fazla şey bilen biri çıkıyor, eklemeler yapıyor. 21. yüzyıldayız. En başta internet olanakları çok gelişti. Bir yandan da özellikle İstanbul'un kendi koşullarından kaynaklı insanların kendilerine zaman ayıramama gibi problemleri var. Bu da insanların sahaflara gelmelerini azaltıyor, kitapları internetten almalarına yol açıyor. Bundan 10 sene önce okur dükkana geliyorken şimdi biz bu festivaller aracılığıyla okurun ayağına fiili olarak geliyoruz. Böyle bir değişim var. Yani Beylikdüzü'ndeki bir insanın Beyoğlu'ndaki sahaflara gelmesi her zaman mümkün değil ama biz onlara geldiğimiz zaman çok daha farklı, güzel bir şey oluyor. Ayrıca en az olduğumuz zamanda bile kırk sahaf festivale katılıyoruz. Bazı arkadaşlarımızın da dükkanları buradaki stantlardan ufak, dolayısıyla burada kitaplar daha fazla görücüye çıkıyor. Burası şu anda kabaca 200.000 kitabın olduğu bir açık hava kütüphanesi. Festival zamanı da insanlar kitaplarıyla festival alanındaki çimenlere ya da civar kafelere oturabiliyorlar. Önümüzdeki ay sonunda büyük ihtimalle Şişli'de, Ekim ayında da Antalya Kepez'de yapacağız. Emin değilim ama Beyoğlu'nda da bir etkinlik yapılacak galiba. Peki, şahane bir sohbet oldu. Kağıttaki sorularım bir yana doğaçlama sohbetin de tadını aldım. Son olarak eklemek istedikleriniz varsa buyurunuz. Burası harika bir yer. Beylikdüzü zaten güzel ama içinde bulunduğumuz festival alanı da çok iyi. O nedenle en başta yakın çevremizdekileri, iyi kitap okuyucusu olduğunu iddia edenleri bekliyoruz, çünkü aslında burası Mecidiyeköy'den metrobüsle 1 saat sürüyor. Yani o kadar da uzak değil. Dolayısıyla kitap okumak da önemli ve zaman ayırılması gerekilen bir eylemse eğer, gidiş geliş 2 saatlerini yolda harcayabilirler ama kalan zamanlarını da gelip burada vakit geçirerek harcayabilirler. Bir de şu var: Yayınevleri ve kitap fuarları çok önemli ama yayınevlerinin yaptığı etkinliklerin mantığıyla bizdekiler arasında bir fark var. Bunu gelenler görürler. O yüzden herkesi bekliyoruz.


Beyoğlu Karaköy Tüneli, İstanbul'un her bir köşesinde nasıl bir maziye sahip olduğunu kanıtlar nitelikte... Kent kültürü ve kent belleği gibi sözlerden bahis açınca akla en çok gelecek kentlerden biri İstanbul olsa gerek. Osmanlı, daha geride Bizans, onun da ardında Roma... Üç imparatorluğun payitahtı olan bu şehir şarıl şarıl akan nehirler gibi birbirinden farklı pek çok tarihi yapıya, esere, hikayeye sahip. Tüm bu nehirlerin döküldüğü deniz de İstanbul'un ta kendisi! Bu içeriğimizde de İstanbul'un nasıl bir tarihe sahip olduğunu hatırlamamıza vesile olacak bir mühendislik işine odaklanacağız: Beyoğlu Karaköy Tüneli'ne. Kısaca Tünel olarak da bahsedilen, Londra metrosundan sonra dünyanın en eski ikinci metrosu olan Beyoğlu Karaköy Tüneli'nin hikayesi 19. yüzyılın sonlarına rastlıyor. Dünden bugüne sayısız insanın buluşma noktası olan, Karaköy'e veya Beyoğlu'na çok kısa sürede ulaşmak için tercih ettiği Tünel'in inşası ise Eugene Gavan adlı bir Fransız mühendisin çabalarıyla başlıyor. 1867 yılında Eugene Gavan adlı Fransız bir mühendis, turistik bir gezi maksadıyla İstanbul'a gelmişti. 1867'nin yaz mevsiminde İstanbul'a gelen Eugene Gavan, doğunun en ihtişamlı kenti İstanbul'a adım attığında, altına imzasını atacağı bir tünelden henüz habersizdi. Geldiği 19. yüzyılın, özellikle ikinci yarısında ise İstanbul'da belirgin olarak iki farklı yaka bulunuyordu. Haliç'in doğu ile batı arasında bir geçit teşkil ettiği o dönemde, İstanbul'un Müslüman kesimi daha çok, İstanbul Yakası olarak da tarif edilen Haliç'in sol yakasında yaşıyordu. Avrupalılar ve Hristiyanlarsa genellikle Haliç'in sağ yakasında, yani Galata ve Beyoğlu denilen bölgede oturuyordu. Şehrin en görkemli otelleri de, Avrupalıların Pera olarak adlandırdıkları Beyoğlu taraflarında bulunuyordu. Eugene Gavan adlı Fransız mühendis de, Beyoğlu'ndaki bu meşhur otellerden birinde kalıyordu. Ne var ki, mühendisin hayran kaldığı yaka, Müslümanların ağırlıklı bulunduğu İstanbul Yakası'ydı. Bu nedenle yalnızca bulunduğu bölgede dolanmıyor, hemen her sabah Beyoğlu'ndan kalkıp yürüyerek Yüksekkaldırım yokuşunun başına geliyordu. Karaköy ile Bankalar Caddesi'nin kesiştiği noktadan başlayıp Galata'ya çıkan Yüksekkaldırım'dan Karaköy'e doğru uzanan mühendis, her seferinde bu dimdik ve nefes kesen yokuşu yürüyerek geçmek zorunda kalıyordu. Ayrıca bu yokuştan her geçişinde gah aşağı inen gah yukarı çıkan insanlara rastlıyordu. Fitil de işte bu yokuşu inip çıkan kalabalığı görünce ateşlendi. Eugene Gavan'ın, kendisi için adeta varoluşsal bir mesele haline gelen bir fikri vardı. Buraya bir yeraltı asansörünün inşa edilmesi fikri, onun tüm benliğini kaplamıştı. Böylesine işlek bir bölgenin arazisinin de, bir yeraltı asansörüne çok uygun olduğunu düşünüyordu. Bu amacını hayata geçirmek için, yalnızca 1 aylık tatile geldiği İstanbul'da tam iki yıl kalacaktı. Kente 1867'de gelen Eugene Gavan, 1869'a kadar, Yüksekkaldırım adıyla anılan yokuşun hemen yanındaki bölgeye bir yeraltı asansörü kurulmasıyla ilgili planlarını hazırlamıştı. Ancak iş bununla bitmiyor, hatta daha zor kısım şimdi başlıyordu. O günün teknik şartları göz önünde bulundurulduğunda, böylesine bir tünel kazmanın zorluğu ortadaydı. Bu tüneli açmak için tümüyle insan gücüne ihtiyaç vardı. Bunun sağlanması için de oldukça yüksek meblağlar gerekiyordu. Eugene Gavan, bir tutkuyla bağlandığı bu tünel fikrini hayata geçirmek adına var gücüyle çabalaması gerektiğini biliyordu. Gerekli kaynak için ilk etapta, kendi memleketine, Fransa'ya başvuran Eugene Gavan'ın talebi olumsuz sonuçlandı. İstanbul'da bir tünel açmak için onca paranın harcanması Fransa'ya pek cazip gelmemişti. Paris'ten red cevabı alan mühendisin ise vazgeçmeye hiç mi hiç niyeti yoktu. Bu defa soluğu İngiliz hükümetinde aldı. Eugene Gavan'ın bu parlak ve aşkla bağlandığı fikri, İngiltere'nin aklına yatmıştı. Böyle bir yatırım için 250.000 liralık yatırımı kabul eden İngilizler, Eugene Gavan'ın başarıya giden yoldaki ilk adımıydı. Şimdi sıra belki de en zor aşamaya gelmişti. Kadim şehir İstanbul'un 15. yüzyıldan bu yana sahibi olan Osmanlı Devleti'nden de izin alınması gerekiyordu. Osmanlı hükümetini ikna edip gerekli fermanın ve ruhsatın çıkartılması gerektiğini biliyordu genç mühendis. Bu nedenle, Osmanlı hükümetiyle de uzun uzun, çekişmeli, oldukça zahmetli konuşmalara giren Eugene Gavan sonunda istediğini kabul ettirmişti. O dönem padişahlığı yürüten Sultan Abdülaziz'den onay çıkmıştı! Araştırmalarıma göre böylece Galata ile Beyoğlu arasında kurulacak olan Tünel projesine dair çıkan fermanın da tarihi 6 Kasım 1869'dur. Ancak İETT'nin resmi web sitesinden aldığım ve söz konusu fermanın bulunduğu görselde tarih 6 Haziran 1869'u olarak gösteriyor. Artık plan da para da ruhsat da tamamdı! Eugene Gavan hedefine emin adımlarla ilerliyordu. Bu heyecanla derhal faaliyetlerine başlayan genç mühendisin önderliğinde yüzlerce işçi hummalı bir çalışmaya koyulmuştu. Onca işçinin emekleriyle 5 yıl kadar bir sürede, yani 1874'te bitmiş olan inşaat sayesinde Karaköy'ü Beyoğlu'na bağlayan tünel artık hazırdı. Tünel'in yapım aşamasında, 1872 yılında ise İngiliz menşeli The Metropolitan Railway Of Constantinople From Galata to Pera şirketinin tescili yapılmıştı. (Tünel'in fikir babası, Fransız mühendis Eugene Gavan'ın 1869'da İstanbul'dan ayrıldığını tekrar hatırlatalım. Yani bu güzide insan, fikrinin hayata geçtiğini göremedi. Bir iddia; şirketin onu kasten uzaklaştırdığıdır.) Bu iş için tam 170.000 sterlin harcanmıştı. 1875'in Ocak ayında faaliyetlerine başlayan Tünel'de sıra, yolcuları buraya çekmekteydi. İstanbul halkı ilk başlarda, yeraltında bulunduğundan bir mezarı andıran bu tuhaf taşıttan çekiniyordu. Yepyeni bir nakliye aracı olan bu vasıta, o tarihlerde atlı tramvay ve at arabasından başka bir taşıt görmeyen insanlar için oldukça garipti. Garipliği çeşitli cazip uygulamalarla giderilebilirdi. Ancak halk, yeraltına inmeyi, bir tür toprağın altına girmek olarak algıladığından buhar gücüyle çalışan bu taşıttan korkuyordu. Öyle ki, yerin altında yılan gibi gidip gelen bu taşıta İstanbul halkı ilk başta pek rağbet göstermemişti. İş başa düşmüştü. Tünel'in çeşitli uygulamalarla cazip hale getirilmesi gerekiyordu. Ahalinin bu garip taşıttan çekindiğini gören, İngiliz uyruklu The Metropolitan Railway Of Constantinople From Galata to Pera şirketi Tünel'in vagonlarına bir de furgon ilave etmeyi düşünmüştü. Bu sayede insanlar sığır, katır, at, küçük baş hayvanlarını, yüklü arabalarını da nakledebilecekti. Beş yaşından küçük çocuklardan da bilet kesilmemesi ile İstanbul ahalisinin, Tünel'e olan ilgisinin arttırılması çalışılıyordu. Yavaş yavaş korkusunu geride bırakan halk, sunulan cazip uygulamaların da etkisiyle Tünel'i kullanmaya başlamıştı. Beyoğlu Karaköy Tüneli'nin vagonları, sefere başladığı yıllarda elektrik olmadığından gaz ile aydınlatılmaktaydı. 1910'da elektrikli tramvaylara geçiş başlandığında ise yeni bir dönem açılıyordu. İngiliz uyruklu The Metropolitan Railway Of Constantinople From Galata to Pera şirketi, Tünel'i 1911 yılına dek işletmişti. 1911'e gelindiğinde ise Osmanlı uyruğuna geçmiş olan Tünel artık Dersaadet Mülhakatından Galata ve Beyoğlu Beyninde Tahtel'arz Demiryolu unvanını almıştı. Ancak bu durum, Tünel'in yeni sahibinin Osmanlı olduğu anlamına da pek gelmiyordu. 31 Temmuz 1911'de Londra'da yapılan genel kurul toplantısında alınan tavsiye karara göre; kendini fesheden İngiliz şirketi, imtiyazını 125.000 sterlin karşılığında, yeni oluşan Osmanlı Anonim Şirketi'ne devretmekteydi. Bundan sonra 1911 yılı Eylül ayında Tünel, Tramvay ve Osmanlı Anonim Elektrik şirketlerini bünyesinde barındırmak üzere Union Ottoman Societe d'Intrepises Electriques a Constantinople ismi altında bir konsorsiyum oluşturulmuştur. Konsorsiyum ise 6 Alman, 7 Fransız, 6 Belçikalı, 6 Belçika Macaristan ortaklığı ve 1 İsviçreli gruptan meydana gelmektedir. Tünel'in el değiştirmesi ise Türkiye Cumhuriyet'inin kurulmasıyla beraber gerçekleşmiştir. 1939'da, siyasetçi Ali Çetinkaya'nın girişimleri ile millileştirilen Beyoğlu Karaköy Tüneli, artık Türkiye'nin işletmesine geçmiştir. Çetinkaya'nın çabaları sonucu 1939'da Türkiye Cumhuriyeti Devleti tarafından satın alınan Tünel 175.000 liraya alınmıştı. Londra metrosunun ardından dünyadaki en eski füniküler olan Beyoğlu Karaköy Tünel'i inşa edildiğinde yalnızca bir ulaşım aracı anlamı da taşımıyordu. Çağdaş kentlerin ulaşım araçlarına her zaman önem verdiği hesaba katıldığında; Tünel de inşa edildiği yıllarda bizim modernleşmemizin ve gelişim sürecimizin bir parçasıydı. Peki 2020 itibarıyla 145. yılında olan Tünel bunca yılda kaç kez kaza yaptı? Sıkı durun; yalnızca 2 kez! Sabah saat 07.00 itibarıyla yolcu taşımaya başlayan Beyoğlu Karaköy Tüneli'nin iki durak arası yolculuğu yalnızca 90 saniye sürüyor. Sefer sıklığı, idare tarafından uygun görüldüğü takdirde değişebilen Tünel, günümüzde İETT Raylı Sistemler Daire Başkanlığı çatısı altında hizmet veriyor. 1875'ten bu yana Galata ile Beyoğlu arasındaki yolculuğunu hiç kırıp dökmeden sürdüren dünyanın ikinci en eski metrosunda sistem şu şekilde işliyor: Karşılıklı hareket eden iki vagon, ortada hat değiştiriyor. Bu sayede sistem, neredeyse sıfır kaza riskiyle çalışıyor. Bugün; günde ortalama 200 seferle 12 bin 500 kişi civarında yolcu taşıyan Tünel ilk açıldığı dönem, 19. yüzyılın son çeyreğinde; İstanbul Tüneli, Galata Pera Tüneli, Galata Tüneli, Galata Pera Yeraltı Treni, İstanbul Şehir Treni, Yeraltı Asansörü, Tahtelarz gibi çeşitli isimlerle de adlandırılmaktaydı.


Türk Telekom, Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından bu yıl 1-23 Ekim tarihleri arasında ikincisi düzenlenecek 'Beyoğlu Kültür Yolu Festivali' kapsamında bir kez daha organizasyona ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Festival kapsamında Atatürk Kültür Merkezi'nin dış alanında kurulan Türk Telekom Açık Hava Sahnesi'nde birbirinden ünlü isimler müzikseverlerle buluşacak. Festival boyunca 'Türk Telekom Açık Hava Sineması'nda son dönemin en beğenilen filmleri ile Türk sinemasının klasikleri sinemaseverlere sunulacak. Türk Telekom'un ana destekçisi olarak teknoloji ile sanatı harmanladığı Atatürk Kültür Merkezi'nde festival heyecanı başlıyor. Beyoğlu Kültür Yolu Festivali'nin de destekçileri arasında yer alan Türk Telekom, bu yıl ikinci kez 1-23 Ekim tarihleri arasında AKM'nin dış alanına kurulan Türk Telekom Açık Hava Sahnesi'nde ünlü isimleri ve müzikseverleri ağırlayacak. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından İstanbul'a ve Türkiye'ye marka değeri kazandırmak adına başlatılan Kültür Yolu projesi kapsamındaki Beyoğlu Kültür Yolu Festivali'nde operadan, sergiye, tiyatrodan konsere, birçok kültür sanat etkinliği düzenlenecek. Türk Telekom Açık Hava Sahnesi'nde Beyoğlu Kültür Yolu Festivali kapsamındabirbirinden ünlü müzisyen ve müzik grubunun sahne alacağı 11 konser gerçekleştirilecek. Türk Telekom'un ayrıcalıklı hizmetler sunan markası Türk Telekom Prime'ın Açık Hava Sineması Beyoğlu Kültür Yolu Festivali boyunca devam edecek. Sinemaseverler, son dönemin en sevilen filmleri ile Türk sinemasının klasikleşen yapımlarını açık havada izleme keyfini yaşayacak. Diğer yandan Beyoğlu Kültür Yolu Festivali süresince, Türk Telekom Opera Salonu da operadan baleye çok sayıda kültür sanat programına ev sahipliği yapacak.


Kültür ve sanatın simge mekanı Atatürk Kültür Merkezi ile Beyoğlu Kültür Yolu Festivali'nin destekçisi Türk Telekom, bir dizi konsere ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından, İstanbul'a ve Türkiye'ye marka değeri kazandırmak amacıyla başlatılan ve geleneksel hale gelecek Kültür Yolu projesi kapsamındaki Beyoğlu Kültür Yolu Festivali 28 Mayıs 12 Haziran tarihleri arasında gerçekleşecek. Festival süresince; Atatürk Kültür Merkezi'nin dış alanında kurulan Türk Telekom Açık Hava Sahnesi, birbirinden ünlü 26 ismi müzikseverlerle buluşturacak. Türk Telekom, teknolojiyi sanatla harmanladığı çalışmalarına devam ediyor. Atatürk Kültür Merkezi'nin 'kalbi'nde yer alan opera salonuna ismini veren, AKM içerisinde ve Beyoğlu Kültür Yolu üzerindeki birçok yeniliğe teknolojideki tecrübesi ile imza atmaya hazırlanan Türk Telekom, Beyoğlu Kültür Yolu Festivali'nin de destekçileri arasında yer alıyor. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından İstanbul'a ve Türkiye'ye marka değeri kazandırmak adına başlatılan ve önümüzdeki dönemde İstanbul ve Ankara'nın yanı sıra farklı şehirlerin de dahil edilmesinin planlandığı Kültür Yolu projesi kapsamındaki Beyoğlu Kültür Yolu Festivali bu yıl, 28 Mayıs 12 Haziran tarihleri arasında düzenlenecek. Operadan, sergiye, tiyatrodan konsere, birçok kültür sanat etkinliğinin gerçekleştirileceği Beyoğlu Kültür Yolu Festivali kapsamında Atatürk Kültür Merkezi'nin dış alanında kurulan Türk Telekom Açık Hava Sahnesi, birbirinden ünlü 26 ismi izleyicilerle buluşturacak. Türk Telekom Açık Hava Sahnesi, Beyoğlu Kültür Yolu Festivali'nde Mazhar Alanson'dan Can Bonomo'ya, İkiye On Kala'dan Fatma Turgut'a birbirinden ünlü müzisyen ve müzik grubunun konserine ev sahipliği yapacak. Müziksevereler, düzenlenen konserler ile sevilen sanatçılarla buluşurken aynı zamanda açık havada eğlencenin tadını doyasıya çıkaracak. - 28.05.2022, Cumartesi Mazhar Alanson, Yedinci Ev - 29.05.2022, Pazar Emir Ersoy, Selin Geçit - 30.05.2022, Pazartesi Koliva, Samida - 31.05.2022, Salı Can Bonomo, Köfn - 01.06.2022, Çarşamba İkilem, Elif Buse Doğan - 02.06.2022, Perşembe Motive, Kolpa - 03.06.2022, Cuma Dedublüman, Baneva - 04.06.2022, Cumartesi İkiye On Kala, Resul Aydemir - 05.06.2022, Pazar Fatma Turgut - 06.06.2022, Pazartesi Tuğçe Kandemir, Ahiyan - 07.06.2022, Salı Bilal Sonses - 08.06.2022, Çarşamba Feride Hilal Akın, Gökcan Sanlıman - 09.06.2022, Perşembe Ekin Uzunlar, Retrobüs - 10.06.2022, Cuma Nahide Babashlı, Ceren Gündoğdu


Merhaba sevgili okur. Bir önceki yazımda Bilgisayar ve Oyun Konsolu Oyunlarının Sanatla Olan İlişkisi ve Grafik Tasarımın Sanatsal Yönü'nü ele almıştım. Bu yazımda ise Hikaye Anlatımında Sanatın Büyüsü ve Oyuncunun Rolü ve Etkileşim Oyunlar üzerine değineceğim. Oyunlar, sadece görsel olarak değil, aynı zamanda derinlemesine hikaye anlatımıyla da oyuncuları etkiler. Oyun senaryoları, karakter gelişimleri ve hikaye ilerlemeleri, bir romanın sayfalarını çevirirken hissedilenleri benzer şekilde oyunculara aktarabilir. Oyunların başarılarından biri, oyuncuların oyun dünyasına daldıklarında duygusal bir bağ kurabilmesini sağlamalarıdır. Bir başka ödüllü oyun The Last of Us, güçlü hikaye anlatımı ve karakter gelişimiyle oyuncuları derinden etkileyen bir başyapıttır. Oyun, virüs salgını sonucu dünyanın çöküşünü ve hayatta kalmak için mücadele eden Joel adlı bir adamın hikayesini anlatır. Joel'in hayatta kalmak için yaptığı zorlu seçimler ve Ellie adındaki genç kızla aralarındaki duygusal bağ, oyuncuların duygusal bir yolculuğa çıkmasına neden olur. Oyunun senaryosu, oyuncuları içine çeken etkileyici diyaloglar ve derinlemesine karakter gelişimiyle doludur. Oyun boyunca oyuncular, Joel ve Ellie'nin yaşadığı zorluklar ve duygusal zorlamalarla birlikte onların arasındaki bağı güçlendirmeye yardımcı olurlar. Bu duygusal bağ, oyuncuların hikayeye daha fazla dahil olmasını ve oyun dünyasında duygusal bir deneyim yaşamalarını sağlar. The Last of Us, oyun dünyasının derinliklerine inerek oyuncuların duygularını harekete geçiren ve unutulmaz bir hikaye sunan bir örnektir. Müziğin Sihirli Dokunuşu Oyunların sanatsal özelliklerinden bir diğeri ise müzikleridir. Oyunların etkileyici müzikleri, oyuncuların deneyimlerini tamamlayıcı bir şekilde şekillendirir ve duygusal bağları daha da kuvvetlendirir. Epik müzikler, hüzünlü melodiler ve gizemli ses efektleri, oyunun atmosferini zenginleştirir ve oyuncuları daha derin duygulara sürükler. The Elder Scrolls V: Skyrim adlı oyun, müziğin etkileyici bir şekilde oyun deneyimine katkı sağladığı harika bir örnektir. Oyunun ana tema müziği, epik ve etkileyici bir melodiye sahiptir. Bu müzik, oyuncuları oyunun büyülü dünyasına daldırmakta ve onlara kahramanca bir yolculuğa çıkmış gibi hissettirmektedir. Oyunun savaş sahnelerinde kullanılan müzikler ise heyecan ve gerilimi arttırırken, hüzünlü anlarda duygusal yoğunluğu pekiştirir. Oyunun gizemli mağaralarında duyulan gizemli ses efektleri ise oyuncuların merakını kamçılar ve oyunun atmosferini daha da zenginleştirir. Skyrim'in müzikleri, oyunun büyüleyici dünyasını oyuncuların zihinlerine kazıyarak, oyunun hikayesiyle daha güçlü bir şekilde bağlantı kurmalarını sağlar. Müzikler, oyuncuların duygusal tepkilerini tetikler ve oyunun atmosferini derinleştirerek, oyun deneyimini unutulmaz kılar. Bu nedenle, The Elder Scrolls V: Skyrim müzikleri, oyunun sanatsal özelliklerinden biri olarak öne çıkar ve oyunculara duygusal ve atmosferik bir deneyim sunar. Sanatın etkileyici bir özelliğine sahip olan etkileşimle oyuncuları dahil eder. Oyuncular, oyun dünyasının içine girer, hikayeyi etkiler ve karakterlerin yolculuğunda aktif bir rol alır. Bu etkileşim, oyuncunun yaratıcılığını ve duygusal tepkilerini oyunun akışına entegre ederken, oyunun kendisini bir sanat eseri haline getirir. Life is Strange adlı oyun, oyuncuların etkileşimle aktif bir rol aldığı ve hikayeyi şekillendirdiği başarılı bir örnektir. Oyuncu, ana karakter Max Caulfield olarak oyuna başlar ve oyun boyunca çeşitli kararlar alır. Bu kararlar, oyunun hikayesini ve sonunu doğrudan etkiler. Oyuncular, Max'in zamanı geri alabilme yeteneğini kullanarak oyun dünyasını keşfeder ve çeşitli karakterlerle etkileşimde bulunur. Bu etkileşimler, oyuncunun hikayeyi yönlendirmesini ve karakterlerin duygusal yolculuğuna tanık olmasını sağlar. Oyunun etkileşim özelliği, oyuncuların yaratıcılığını da tetikler. Oyuncular, farklı seçenekleri değerlendirerek hikayeyi istedikleri şekilde ilerletebilirler. Bu da oyunun her oyuncu için farklı ve kişisel bir deneyim sunmasını sağlar. Life is Strange, oyuncuların hikayeye katılmalarını ve duygusal olarak bağ kurmalarını sağlayarak, oyun dünyasını bir sanat eseri haline getirir. Oyuncuların alınan kararların sonuçlarına tanık olmaları ve karakterlerin yaşadığı duygusal deneyimlere dahil olmaları, oyunun etkileyici ve dokunaklı bir deneyim sunmasını sağlar. Bu nedenle, etkileşim özelliğiyle Life is Strange, oyuncuların duygusal tepkilerini oyunun akışına entegre ederek gerçek bir sanat eseri haline gelir. Görsel ve Duygusal Şölen Sanatın farklı yönlerini içeren derinlemesine deneyimler sunan ve bazı sanat formlarını video oyunlarıyla birleştirerek özgün ve etkileyici bir oluşumlar sunan birkaç eserden daha kısaca bahsetmek isterim. - Journey: Bu oyun, etkileyici görsel tasarımı, etkileyici müziği ve minimal hikayesi ile öne çıkar. Oyuncuların sessiz bir yolculuğa çıktığı bu oyun, yaratıcı ve atmosferik bir deneyim sunar. - The Last of Us: Bu oyun, güçlü hikaye anlatımı ve karakter gelişimiyle övülür. Oyuncular, duygusal bir yolculuğa çıkarak bu post-apokaliptik dünyada hayatta kalmaya çalışırken etkileyici bir deneyim yaşarlar. - Cuphead: Bu oyun, 1930'ların çizgi film tarzında benzersiz grafik tasarımı ve jazz müziği ile dikkat çeker. Görsel ve işitsel açıdan dikkat çekici olan bu oyun, sanat ve eğlenceyi bir araya getirir. - Gris: Bu oyun, görsel açıdan çarpıcı bir şekilde tasarlanmış bir platform oyunudur. Renkler ve sanat, oyuncuları büyüler ve anlatıcılıkla iç içe geçmiş bir deneyim sunar. - The Witness: Bu oyun, çarpıcı ve estetik açıdan zengin bir dünyada geçen zorlu bulmacaları içerir. Oyuncular, keşif ve görsel tasarım arasında bütünleşmiş bir deneyim yaşarlar. Bunlar, sadece birkaç örnek olup, video oyun endüstrisi, giderek daha fazla oyunun sanat eseri olarak kabul gördüğü bir alandır. Yaratıcı oyun geliştiricileri, farklı sanatsal yönleri oyunlarına entegre ederek, oyunları sanatla iç içe geçen deneyimler haline getirmektedirler. Bu oyunlar, sanatın gücünü oyun dünyasıyla birleştirerek oyunculara etkileyici ve unutulmaz bir deneyim sunarlar. Gelişen teknolojiyle birlikte, bilgisayar ve oyun konsolu oyunları daha da etkileyici ve sanatsal deneyimler sunmaya devam edecek gibi görünüyor. Bu sürekli dönüşüm, oyunların sadece eğlence alanında değil, sanat ve kültür dünyasında da önemli bir yer edinmesini sağlayacaktır. Oyunlar, sanatın gücünü kullanarak oyuncuları yaratıcı, düşünsel ve duygusal açıdan etkilemeye devam edecek, böylece modern çağın en önemli sanat formlarından biri olarak izlerini kalıcı bir şekilde bırakacaktır.


Bilgisayar oyunları, tarihsel süreç içerisinde büyük bir evrim geçirmiştir. İlk bilgisayar oyunları, 1950'ler ve 1960'lar boyunca basit grafikler ve sınırlı etkileşimle temel oyunculuk deneyimleri sunuyordu. Ancak, teknolojideki hızlı ilerlemelerle birlikte, 1970'ler ve 1980'lerde arcade oyunlarının ve ev konsollarının popüler hale gelmesiyle oyun endüstrisi büyük bir ilerleme kaydetti. 1990'lı yıllar, oyunlarda derinlemesine hikaye anlatımı ve görsel tasarımın artışıyla birlikte bir dönüm noktası oldu. Bugünkü bilgisayar ve oyun konsolu oyunları ise üstün grafik kalitesi, gerçekçi sanal dünyalar ve zengin hikayelerle oyuncuları büyülemeye devam ediyor. Bu tarihsel süreçte, bilgisayar oyunları eğlence ve interaktif bir aktivite olmanın ötesine geçerek sanatın gücünü kucaklamış ve modern çağın bir sanat formu olarak kabul edilmiştir. Oyun endüstrisi, teknolojideki hızlı ilerlemelerle birlikte büyük bir dönüşüm geçirdi ve günümüzde bir sanat formu olarak saygın bir konuma ulaştı. Bilgisayar ve oyun konsolu oyunları, oyun geliştiricilerinin yaratıcılığını, grafik tasarımını, hikaye anlatımını ve müziği birleştirerek oyunculara eşsiz bir deneyim sunuyor. Bu yönüyle, oyunlar artık sadece eğlence aracı olmanın ötesine geçerek bir sanat eseri olarak kabul edilmeye başlandı. Oyun endüstrisinin sanatın gücünü nasıl kucakladığı, oyunların kültüre ve dünya görüşüne katkı sağlayabilecekleri önemli bir sanat formu olduğunu göstermektedir. Oyunlar, oyuncuları derinlemesine düşündüren ve farklı perspektifler sunan hikayelerle doludur. Bazı oyunlar, tarihsel olayları veya toplumsal sorunları ele alarak oyuncuları bu konularda düşünmeye teşvik eder. Ayrıca, oyunlar sanatçıların, müzisyenlerin ve yazarların eserlerine ilham verir ve onların yaratıcı süreçlerinde bir etkiye sahip olabilir. Oyunların sanatla olan bu güçlü ilişkisi, oyun endüstrisinin sadece bir eğlence platformu olmadığını, aynı zamanda düşündürücü, ilham verici ve dünya görüşümüzü şekillendiren bir sanat formu olduğunu göstermektedir. Sanat, insanlığın duygularını, düşüncelerini ve hayal gücünü ifade etmenin muhteşem bir yoludur. Yüzyıllar boyunca resimler, heykeller, edebi eserler ve müzikler aracılığıyla sanatçılar, izleyicileri ve dinleyicileri farklı dünyalara taşımayı başarmışlardır. Ancak modern çağın sanat formu, bilgisayar ve oyun konsolu oyunlarının yükselişiyle birlikte daha da zenginleşti. Teknolojinin hızlı ilerlemesi, oyun geliştiricilerine muazzam yaratıcılık ve özgürlük sağladı. Bu sanatsal özgürlük, derinlemesine hikaye anlatımı, etkileyici grafik tasarımı ve atmosferik müzikleri birleştiren büyülü dünyalara dönüşmelerine imkan tanıyor. Gelin birlikte sanat ile oyunların nasıl bir etkileşim içerisinde olduğunu ele alalım. Oyunlar, günümüzdeki teknolojik yetenekler sayesinde muhteşem görsel dünyalara ev sahipliği yapabilir. Oyun geliştiricileri, oyunun atmosferini, karakterlerini ve dünyasını yaratıcı tasarım ve görsel efektlerle hayata geçirirler. Etkileyici 3D modellemeler, renk paletleri ve detaylı dünya tasarımları, oyuncuları oyunun içine çeken sanatsal unsurun temel taşlarıdır. 2015 yılında birçok oyun ödülü kazanarak, yılın Oyunu seçilen The Witcher 3: Wild Hunt, muhteşem görsel dünyasıyla oyuncuları büyülemeyi başaran unutulmaz bir örnektir. Oyun, açık dünya ortamında epik bir fantastik macera sunar. Yemyeşil ormanlar, sarp dağlar ve gizemli mağaralar gibi çeşitli ve detaylı mekanlar, oyuncuların oyun dünyasına dalmalarını sağlayarak gerçeküstü bir atmosfer yaratır. Ayrıca, karakterlerin detaylı yüz ifadeleri ve animasyonları, oyuncuların duygusal olarak bağ kurmalarına yardımcı olur. Bir sonraki yazımda Hikaye Anlatımında Sanatın Büyüsünü ele alacağım. Sevgiyle kalın.


Pera Müzesi Anadolu Ağırlık ve Ölçüleri Koleksiyonu'ndan esinlenen sanatçı Nicola Lorini'nin Tüm Zamanlara, Tüm Üzgün Taşlara başlıklı video yerleştirmesi 5 Eylül 2019 tarihinde ziyarete açıldı. İnternetin teorik kütlesinin hesaplanması, kilogramın tanımının değişmesi gibi bilim dünyasındaki güncel gelişmeleri merkezine alan yerleştirme, 24 Kasım 2019 tarihine kadar müzenin birinci katında yer alan Anadolu Ağırlık ve Ölçüleri sergi salonunda ziyaret edilebilir. Pera Müzesi koleksiyonları yeni eser üretimlerine ilham olmayı sürdürüyor. İtalyan sanatçı Nicola Lorini'nin Anadolu Ağırlık ve Ölçüleri Koleksiyonu'ndan esinlenen Tüm Zamanlara, Tüm Üzgün Taşlara adlı video yerleştirmesi, 5 Eylül Perşembe günü ziyaretçilerini ağırlamaya başladı. Kültürel ve arkeolojik simgelerden beslenen çalışmalar gerçekleştiren sanatçı Lorini'nin yeni video yerleştirmesi, yakın zamanda bilim ve teknoloji dünyasında yaşanan gelişmelere sanatsal bir yorum getiriyor. Eser, adını, Fransız filozof Marquis de Condorcet'nin metrik sisteme ithafen kullandığı tüm insanlara, tüm zamanlara ifadesinden alıyor. Anadolu Ağırlık ve Ölçüleri Koleksiyonu'ndan esinlendiği projenin fikrini oluştururken uzun soluklu ve kapsamlı bir araştırma süreci geçiren Nicola Lorini, çalışmasına müze arşivindeki nesneler, internet araştırmaları ve tarihle olan ilişkimizi sorgulayan okumalar ile başladı. Sanatçı, bu araştırmaların sonucunda koleksiyona ait görüntülerden, kitaplardaki ve internetteki görsellerden, çeşitli video kayıtlarından ve kişisel olarak yazdığı metinlerden oluşan geniş bir arşiv malzemesi elde etti. Kum, kemik, silikon gibi farklı materyallerle üretilmiş bir dizi heykelden oluşan, video ve sesi odağına alan yerleştirmede süregelen düşünce modellerini sorgulayan sanatçı, tarih ve zaman anlayışına yakından bakmayı hedefliyor. Dijitalin yükselişiyle birer standart haline gelen gündelik nesne ve maddelerin artık soyut kavramlar üzerinden tanımlandığı tespitinden yola çıkan sanatçı, ziyaretçileri Pera Müzesi Anadolu Ağırlık ve Ölçüleri Koleksiyonu'nda çizgisel olmayan bir yolculuğa çıkarıyor. Yerleştirmenin sanatseverlerin ziyaretine açılmasından hemen sonra özel bir konuşma etkinliği düzenlenecek. Nicola Lorini, Gülşah Mursaloğlu ve Muğlak Standartlar Enstitüsü'nden Avşar Gürpınar ile Cansu Gürgen'in konuşmacı olarak katılacağı İstiap Haddi başlıklı panelde, Anadolu Ağırlık ve Ölçüleri Koleksiyonu katında sergilenen yerleştirmeden hareketle, ölçme, standart oluşturma, hesaplama, zaman ve değişim konuları tartışmaya açılacak. Etkinlik, Pera Müzesi Oditoryumu'nda 7 Eylül Cumartesi günü saat 15.00'da ücretsiz olarak izlenebilir. Pera Film, Tüm Zamanlara, Tüm Üzgün Taşlara başlıklı video yerleştirmesi kapsamında 7 Eylül ile 23 Kasım tarihlerinde saat 17.30'da özel bir film gösterimi de gerçekleştirecek. Norveç'in sıra dışı komedi ustası Bent Hamer, ağırlık ve ölçekler enstitüsünde çalışan bir bilim insanının yaşamını konu edinen 1001 Gram adlı filminde bu kez insan duyguları ve bilim arasındaki gri alanda gezinirken, yine hafifliği elden bırakmayarak, birbirimize duyduğumuz ihtiyacı, insan olmanın tuhaflıklarını irdeliyor. Gösterimler ücretsizdir. Rezervasyon alınmamaktadır. Yasal düzenlemeler uyarınca aksi belirtilmediği sürece tüm film gösterimlerimiz 18+ uygulamasına tabidir. Pera Müzesi Salı'dan Cumartesi'ye 10:00 19:00 saatleri arasında, Pazar günleri ise 12:00 18:00 saatleri arasında gezilebilir. Müzede Cuma günleri hem uzun hem de ücretsiz! Uzun Cumalarda müze 18:00 22:00 saatleri arasında ücretsiz olarak ziyaret edilebilir. Genç Çarşamba günlerindeyse tüm öğrenciler müzeyi ücretsiz ziyaret edebilir.


Çocuk ve gençlik edebiyatına nitelikli eserler kazandıran yazar Özlem Aytek'in kaleme aldığı Yeşil Halka-Evrenin Gizli Bahçesi, Altın Kitaplar etiketiyle raflardaki yerini aldı. Gençlik Bilim KitaplığıSerisi'nin ilk kitabı olan Mavi Halka-Hiçlik Çukuru'nun ardından, serinin ikinci kitabı olan Yeşil Halka-Evrenin Gizli Bahçesi'nde yaşanan ilginç serüvenlerin yüksek heyecan dozu, kitabın sonuna kadar hiç düşmeden devam ediyor. Bir bilim yolculuğunda geçen bu serüvenler genç okurların hayal gücünü ve merakını üst düzeye taşırken bilim ve teknoloji odaklı yeni dünyada, yeni teknolojilerin faydalarını ve risklerini sorgulatıyor. Kodlamalarla beslenen dijital çağın gençlerine soluksuz okuyacakları bir olay örgüsüyle farkındalığın ve bilimin kapılarını aralıyor. Bir gökadanın farklı halkalarına düşen üç arkadaşın evrenin derinliklerine uzanan heyecan dolu maceralarını konu eden serinin ikinci kitabı Yeşil Halka-Evrenin Gizli Bahçesi'nde, Mavi Halka'da görevini tamamlayan Ömer, yaşlı bilgin Orfe'nin rehberliğinde Yeşil Halka'ya gitmek için bir yolculuğa çıkar. Bu yolculuk, Ömer'in sandığından çok daha tuhaf ve bir o kadar da zorludur. Kendisini bir solucan deliğinde bulduğunda ilginç varlıklarla tanışır, önyargılardan kurtulur ve dostluklar kurar. Yeşil Halka'ya vardıklarında ise kahramanlarımızı bambaşka zorluklar beklemektedir. Yeşil Halka halkı döngülerin içinde sıkışıp kalmıştır ve yardıma ihtiyaçları vardır. Başarabilmek için, soyut düşünmek ve zor şifreleri çözmek gerekmektedir. Orfe, yaptığı kodlamalarla işleri kolaylaştırır. Turna kuşu ve mızıkacının yarım kalan öyküsü tamamlanır. Rüya sarmalları, optik illüzyonlar arasında yaşanan olayları kontrol altında tutmaya çalışırken kendilerini bekleyen büyük sürprizden habersizdiler. Dijital çağın yeni diliyle yazdığı Yeşil Halka-Evrenin Gizli Bahçesi ile ilgili Özlem Aytek, Bilimsel araştırmalara göre kurgu okumanın büyük faydaları vardır ve bilim kurgu hepsinden daha yararlıdır. Buna katılıyorum. Bilim eğlencelidir ve aynı zamanda kişiyi gelecekle ilgili tüm olasılıkları düşünmeye zorlar. Bu kitabı yazarken fark ettiğim bir durum vardı, kitap, adeta kendi kendisini yazdı. Ortaya çıkmak, var olmak istiyordu. Hayal gücüm benden bağımsız çalışıp parmaklarımı yönetirken, beynim boşlukları kendiliğinden dolduruyordu ve son satırını yazdığımda bu, en sevdiğim kitaplarımdan biri oldu. Kitaptaki karakterleri çok sevdim, hissettim ve zihnimin derinliklerinde onlarla etkileşime geçtim. Beynim satırlarda geçen her bilgiyi görselleştirdi, detaylandırdı ve uzun süreli belleğime yerleştirdi. Kitabı yazarken olanları görüyor gibiydim. Dilerim genç okurlar da kitabı beğenerek, keyifle okurlar. Onlara keşiflerle dolu, mutlu bir gelecek dilerim. yorumunda bulunuyor. 1969 yılında İstanbul'da doğmuştur. İki kız çocuğu annesidir. Heybeliada'da yaşamaktadır. Yazar, Anadolu Üniversitesi İktisat Fakültesi'nde Kamu Yönetimi, İstanbul Üniversitesi'nde Coğrafya okumuştur. Aynı zamanda resim eğitimi almıştır. Yazmaya çocuk yaşlarda başlamış, yazıları o yıllarda çeşitli gazete ve dergilerde basılmış, ödüller almıştır. Güçlü kalemi ve özveriyle çalıştığı uzun yıllar sonucunda daha çok çocuk edebiyatı olmak üzere roman ve öykü türünde çok sayıda eser vermiştir. Bundan başka, tiyatro oyunları, eğitim kitapları, çocuk ve yetişkinler için yazdığı senaryo türünde eserleri vardır. İnce Çizgiler adlı kitabı bunlar arasında ilktir. Türk ve dünya klasiklerini farklı yaş gruplarının seviyesine göre derlemiş ve yeniden düzenlemiştir. Özlem Aytek, yazarlığın yanı sıra yayın yönetmenliği ve editörlük de yapmıştır. Aynı zamanda illüstratör ve ressam olan yazar, öykü kitaplarının birçoğunun illüstrasyon ve resimleme çalışmasını da kendisi yapmaktadır. Çağdaş Türk yazarlarını konuk ettiği Kitap Kurdu adlı programın yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlenmiştir.