Zengin bir akademik kariyere sahip olan Nihan Kaya, yakın zamanda en çok İyi Aile Yoktur, İyi Toplum Yoktur, Bütün Çocuklar İyidir gibi kitaplarıyla adından söz ettirmişti. Boğaziçi Üniversitesi'nden İngiliz Edebiyatı'nı bitirerek mezun olan Kaya, ardından İngiltere'de, University of Essex, Centre for Psychoanalytic Studies'te Psikanaliz üzerine yüksek lisans yaptı. Londra Üniversitesi'ni oluşturan ilk kolejlerden King's College London'da da Karşılaştırmalı Edebiyat bölümünde doktorasını yapan yazar, edebiyat ve psikoloji sahalarında dünden bugüne verdiği konferans tebliğleri, yazdığı romanlar, yayımladığı araştırma & inceleme yazılarıyla faaliyetlerini sürdürüyor. Kısa sürede kendisini yakından takip eden, meraklı bir okur kitlesini kazanmış olan Nihan Kaya Gizli Özne (2003), Türkiye Yazarlar Birliği Ödülü'ne layık görülen Çatı Katı (2004), Buğu (2006) gibi kurmaca eserlerinin yanı sıra yukarıda saydığımız kurmaca dışı, psikoloji ağırlıklı inceleme & araştırma kitaplarıyla da büyük merak uyandırmayı sürdürüyor. Nihan Hanım ile çokça rağbet gören İyi Aile Yoktur kitabı ekseninde yaptığımız röportajı aşağıda okuyabilirsiniz. Tam da söylediğiniz nedenle. Çocukluğun kayıp cennet ve hayatımızın en mutlu zamanları olduğuna dair o romantik algının bu kadar yerleşik olması nedeniyle. Bir çocuğun ne derdi olabilir ki? Ekmek elden su gölden diye düşündüğümüz için. Çocukluk bir cennet derseniz kimse incinmez, ancak çocukluğun bir cehennem olduğunu söylemeniz öfke uyandıracaktır. Halbuki tersine çevrilemeyen bir cümlenin kendisi de sorgulanmalı. Çocukluğun cennet olduğu söylemine böyle sorgusuz sualsiz inanmasak çocukluk zaten cehennem olmayacak. Yaşımız ne kadar küçükse hem iyiyi hem kötüyü o kadar yoğun duyar, yaşımız ne kadar küçükse o kadar derinden yaralanırız. Mesele özetle şu: Çocuk hakları hakkında konuşamıyoruz. Gerçekten konuşamıyoruz. Çıkın ve çocuk haklarını içtenlikle savunan bir cümle sarf edin, ne çok tepki alacağınızı bizzat tecrübe edebilirsiniz. Söylediğiniz şey çarpıtılacak ve aklınıza hayalinize gelmeyen suçlamalara maruz kalacaksınız birbiri ardına. Çünkü çocuk haklarını savunan herhangi bir cümle, anne-babaya eleştiri gibi algılanıyor ve anne-baba dünyadaki en büyük tabu. Anne-baba adına savunmaya geçmeye dair bu ihtiyaçtan dolayı çocuğun acısını konuşamıyoruz hiçbir zaman. Düşünerek değil de refleksle veriliyor tepkiler. Çocuk bedenine dokunma! diye pankartlar açmak çocuk haklarını savunmak değil. Çocuk tecavüzcüleri de biliyor yaptıklarının yanlış olduğunu, herkes günde 10 kez bu sloganları tekrarlasa ne işe yarayacak? Bugün çocuk haklarını savunur görünen kimseler de muzdaripler aynı anne-baba tabusundan, çocuk haklarını savunur görünürken aslında o hakları bizzat ihlal eden içerik paylaştıklarını ne kendilerinin ne başkalarının fark edebilmesi de bu nedenle. Çocuk haklarını gerçekten önemsiyorsanız, linç edilmeyi göze almadan tek cümle edemezsiniz. Hala en büyük yasak, çocuk hakları hakkında konuşabilmek. Kar ve İnci romanımın epigrafıydı Hallac-ı Mansur'un cümlesi. Uğradığımız haksızlıklara tanık ihtiyacımız bakıma muhtaç olduğumuz dönemde acılarımızın görülüp görülememesine bağlı. Çocuğun okul başarısına önem vermek çocuğa değer vermek demek değil. Yeni nesillerde daha çok gördüğümüz anne-baba modeli, çocuğun eğitimini her şeyin üstünde tutan, o eğitim için fedakarlığa hazır anne-babalar çoğunlukla. El üstünde tutmaktan ne anladığımızı sorgulamamız gerekiyor bu yüzden. Diğer yandan, tarihte ne kadar geriye gidersek çocuğa yaklaşımın o kadar canice olduğunu görüyoruz. Şu an çocuğa bakış 30 sene öncesine göre daha iyi. 30 sene sonra da çocuğa bugünkü bakış Ne kadar acımasızmışız meğer çocuklara! denilerek anılacak, psikoloji camiası ve söylemleri de bu yönde değişecek. Çünkü kendi içindeki anne/baba/Başkaları ne der?deki başkaları kendi içindeki çocuğu eziyor, bastırıyor, yetişkinlerimiz duygusal, düşünsel anlamda özerk, otonom olabilmiş değiller, sosyal kaygılarını bu şekilde çocuğa yansıtıyorlar. Hep söylediğim bir şey vardır; bir çocuğu kurtarmaya bir kişi yeter, derim. Çocukluktaki temel sorun, bize yapılan yanlışların yanlış olduğunu bilmememiz. Eğer biri çıksaydı ve Sana yapılan bu şey, yanlış, deseydi çocukluğumuzda bize, hayatlarımız şimdi çok farklı olabilirdi. Bize yapılan yanlışların yanlış olduğunu çok geç anladık, o da ne kadarını anlayabildiysek. Eşim de sokakta kendisi için bu şekilde Bak abi/amca kızıyor, dendiğinde eğilip çocuğun gözlerinin içine bakıyor ve ona Sen haklısın, diyor. Çocuk da anne-baba da şaşırıyor bu duruma, ama belki de çocuğun hayatında bir şeyler bu sayede değişebilecek. Bu bölüm benim için çok önemli, aynı başlıkla bir video da çektik bu nedenle YouTube'da. Herkese ulaşmasını, paylaşılmasını, tartışılmasını çok arzu ettiğim bölümlerden biri bu da. Sistemin dev bir çarkı var ve eğitimin amacı kişinin potansiyellerini kendisi için en iyi şekilde geliştirebilmesi değil, bu çarkın dönmesine katkıda bulunması. Okullar, hiç kimse yazar/sanatçı/düşünür/yaratıcı olsun diye değildir, hatta okullar yaratıcılığı değil desteklemek, köreltmek ve kişinin otoriteye itaatini sağlamak üzere kurulmuştur. Çocuk ve yaratıcılık karşıtı bir dünyada yaşıyoruz. Okullar, zaten güçlü olanın gücünü daha da pekiştirmesi, çocuğun ruhunu öldürmek için iktidar biçimleriyle iş birliği içinde çalışıyor. Kendilerinin suçlu olmadığını fark etmeleri sağlanarak. Suçluluk hissiyle başa çıkabilmenin en kolay yolu suçlamak, en kolay günah keçisi de çocuklar. Çok suçlayan bir kültürümüz var, çünkü anne-babalara karşı çok suçlu hissettirilerek büyütülüyoruz. Her konuda olduğu gibi bunda da çocukluğumuza dönmemiz gerekiyor, Bu çocuğa nasıl davranalım? gibi sorularla metod aramak yerine. Çatışan şeyler değil bunlar. İyi anne-baba olmanın altın kuralı, hata yapmanın kaçınılmaz olduğunu kabul edebilmek. Hata yapmak dünyanın sonu değil, dünyadaki en iyi anne-baba da hata yapar. Ama Yok, hata yapmamalıyım demek, suçluluk duyduğumuz için hatanın inkarına gitmek, Yok, ben ne yaparsam yapayım çocuğumun iyiliğini için yaptım/Çocuğum için iyi olanı çocuğum bilmiyor, ben biliyorum, demek; işte bunlar temel hata. Kişinin kendisini değersiz hissetmesine neden olan da bunlar. Çocuğa karşı hata yaptığımızı ya da yapabileceğimizi ne kadar kabul edebilirsek o kadar az hata yaparız ve o kadar telafi edebiliriz hatayı. Derdim bir zamanlar yaşamış hiçbir süt anneyle ya da bir zamanlar çocuğunu süt anneye vermiş hiçbir aileyle değil. Derdim, süt anne gerçeğinin bize olduğundan çok daha farklı şekillerde, kasıtlı olarak çarpıtılmış biçimde aktarılması. Çocukların ruhu olduğu, acı çektiği bilinmiyordu. Çocuk bitki gibi görülüyordu, fiziksel ve ruhsal acı çekebileceği zannedilmiyordu. Anne-babaların çocuklarına dair sezgileri bastırılıyordu bu yüzden. Aynı sezgilerin bugün de başka alanlarda bastırıldığı gibi. Çocuklara bakmak zor geldiği için onları dünyanın dört yanında süt annelere verdiğimiz gerçeği neden örtbas ediliyor? Bu ve benzeri gerçeklerin örtbas edilmesi, ifadelerinin yasaklanması, çocukları ve çocukluğumuzu anlamamızın önüne geçiyor, anne-baba tabumuzu pekiştiriyor. Anne-babaların her zaman sınırsız şekilde fedakar olduğu doğru değil. Ama sakıncalı olan şey bu gerçek değil; sakıncalı olan, bu yalanı yayabilmek için gerçekleri çarpıtmak. Otoritesiz ve hiyerarşisiz ilişkileri savunuyorum, hayatın her alanında. Sorgulanmayacak hiç kimse yoktur. İzin vermemek gibi bir haddimiz ya da hakkımız olduğuna inanmıyorum. Evet, çocuğa sorgulama hakkını tanımayan çok kişi var; ama tanınsın tanınmasın, bu hak herkesin doğuştan getirdiği hak, başka türlüsü insan olmanın onuruna aykırı olurdu -ve oluyor. Çocuğa nasıl davranılacağı, hiç kimsenin insafına bırakılmamalı. Anne-babası insaflı olanlar şanslı, insafsız olanlar şanssız diye düşündüğümüzde çocuğun bütün haklarını ondan çalıp anne-babaya vermiş oluyoruz. Şanssız çocuklar yoktur, hakları ihlal edilmiş çocuklar vardır. Alice Miller'a olan bağlılığınızın kaynağını merak ediyorum. Eşim dışında bir bağlılık duyduğum hiç kimse yok. Hayranı olduğum onlarca psikolog/psikanalist var; Alice Miller bu isimler arasında da değil. Alice Miller'a saygı duyuyorum, kitabın ithafında da belirttiğim üzere. Çünkü çocuk ve çocukluk konusunu sadece ve sadece çocuğu düşünerek ele alan başka bir isim yok; ve böyle bir dünyada buna cesaret edebilmek hakikaten kolay değil. Joseph Chilton Pearce ve Sihirli Çocuk kitabını da eklemeliyim yalnız; Alice Miller haricinde, sadece ve sadece çocuğun iyiliğini, çocuğun yüksek yararını gözeterek yazabilen tek kişi belki Pearce. Ya anne-babalar incinirse? korkusu yüzünden çocukların haklarını ihlal ettik hep onlara dair konuşurken; anne-babaları incitmemek uğruna çocukları kalıcı şekilde incittiğimizin hala farkında değiliz. Alice Miller, haksız tepkilerle karşılaşacağını biliyordu, yine de söyledi gerçeği. İşte bu, derin bir saygıyı hak ediyor. Evet, hata yaptım; hepimiz korkunç cürümler işledik çocuklarımıza ve danışanlarımıza karşı diyerek açıkça itirafta bulunan bir anne ve psikanalisttir. Ses çıkaramayan çocukların sesi oldu, hakkını arayamayan çocukların hakkını savundu. Çocuklar ve hayvanlar, haklarının savunulması için vasıtalığa ihtiyaç duyuyor. Kimse sizi ödüllendirmez çocukların ve hayvanların haklarını savundunuz ya da savunuyorsunuz diye. Ama cezalandırır. Güçlü olanların, iktidarda olanların, ipleri zaten elinde tutanların hakları değildir çünkü savunduğunuz. Ve çocuğun haklarını konuşmak, güçlü olanın haklarına saldırıymış gibi gelir hep. Güçlü olanın gücünü daha da pekiştiren şeylere saygı adını veriyoruz. Ama bu saygı değil, itaat. Saygı adını vererek itaati savunduğunuz sürece karşı da çıkılmayacaktır size. İtaati savunduğunuz sürece destek bulmanız da kolaydır. Çocuğa yaklaşım dünyanın hiçbir yanında ideal değil. Yine de, çocukların sınırlarına, kişisel tercihlerine daha çok saygı duyuluyor Avrupa'da. Çocuğun bizden ayrı zihni, bedeni, ruhu olduğu biraz daha içselleşmiş durumda. Çocuğu asla eleştirmeyen kimi eski kabileler kadar iyi değiller bu konuda ama. Hepimiz bir şeyler için feda edildik. Ve bunu normalize ettik. Feda etme/edilme düşüncesini güzel ya da masum görünen yahut sorgulanmayacak şeylerle anlatırsanız insanlar da göremeyecektir bu kötülüğü ve iyi bir şey yaptıklarını sanarak çocukları soyut bir şeyler uğruna feda etmeye devam edecektir. Bize çocuk olarak bunların söylenmesini meşru gördüğümüz ve meşru görmek istediğimiz için. Kendi çocukluğumuzdaki acıları göremeden başka çocukların acılarını göremeyiz. Çocuğa karşı her tür kötü muameleyi, yalanı meşrulaştırıyor bu ve benzeri ifadeler. Ne yaparlarsa yapsınlar, hiç kimse benim düşmanım değil; bunu anlamalarını istiyorum. Beni yakan şey, bana çok kızgın olanları da yakan şey. Yanıyor olmasalar bana niye kızsınlar, söylediklerim aslında hiç kimseye karşı incitici olmadığı halde? Derdimiz aslında aynı. Bana göre karşımda olan kimse yok. Derdimi anlatabildiklerim ve anlatamadıklarım var. Nasıl muamele görürsem göreyim derdimi elimden gelen bütün yollarla anlatmaya devam edeceğim. Ah evet, şimdi anladık diyenlere de, sözlerimi daha önce nasıl çarpıtarak anlatmış olurlarsa olsunlar, hiç düşünmeden sarılmaya hazırım.


Bir işi yapmamak saatler, günler ve hatta haftalar sürüyorsa bu kitap tam size göre! Nihan Kaya, ertelemenin arkasındaki psikolojimizi anlatıyor. Çünkü ertelemenin nedeni, zannedildiği gibi tembellik değil. Bir işi yapmak iki saat sürüyor, yapmamak saatler, günler, haftalar. Bu sürede bir başka işi yapıyor da değiliz çoğu zaman. Aktif olarak yapmamakla meşgulüz. Bu kitap, ertelemenin arkasındaki psikolojimizi anlatıyor. Çünkü ertelemenin nedeni, zannedildiği gibi tembellik değil. Neyi nasıl ertelediğimiz, kendimizle ilgili çok önemli ipuçları saklıyor. Bu kitap, ertelemenin doğasını anlamak ve erteleme davranışımızı değiştirebilmek adına benzersiz bir kaynak. Nihan Kaya'nın yazdığı Erteleme: Nedenleri ve Çözümleri Eksik Parça Yayınları tarafından yayımlandı.


Nilüfer Belediyesi, 14 Mayıs-31 Temmuz tarihleri arasında, Nilüfer ilçesinde yer alan 6 farklı mekanda, 27 sanatçının çalışmalarına yer veren Yukarı Bak, Sınırlı Coğrafyanın Yıldızlı Ufukları adlı sergiyi ağırlıyor. Yekhan Pınarlıgil küratörlüğünde gerçekleşen sergi, politik konulara umut dolu, pozitif bir perspektiften yaklaşıyor. Her mekanın kendi içinde bir sergi olarak kurgulandığı Yukarı Bak, Sınırlı Coğrafyanın Yıldızlı Ufukları, şehrin kültürel kimliği, tarihi, dönüşümü ve geleceği ile diyaloğa geçen lokasyonlarda mekan ve sanat arasında güçlü ilişkiler kuruyor. Kahkaha atarak, renkleri, dansı ve ritmi kullanarak içine sıkıştırıldığımız kalıpları kıran, bizleri kontrol altında tutmak için yapılanmış iktidarları sorgulayan ve bizlere özgürlük alanları açan yaşamsal stratejileri deneyimleyen sanat eserlerini bir araya getiriyor. Ne zaman boyun eğmeyi bırakır, neden, nasıl yukarı bakarız? düşüncesinden yola çıkan seçki, söylemin getirdiği çağrışım noktalarına odaklanıyor. Sahilde ışıltılı gökyüzüne bakarken, gündüz düşlerinde, kahkaha atarken, sahnede, belki dans ederken... Tüm bu eylemler; yıldızlara bakarken etkilenmek, yaşanan baş dönmesi, kahkaha atarken toplumsal normların üzerimizdeki etkilerini bir kenara bırakmak ve anı yaşamak sanatın da temel meselelerinden olan yeni yaşam alanları, etkilenme ve trans halini anımsatıyor. Hayat ve sanatın kesişiminde yer alan, hiciv, kahkaha, dans, ritim, unutmak, ironi ve renkler bu seçkideki çalışmaların da omurgasını oluşturuyor. Diğer bir taraftan bedeni merkeze alan sergi bedenin özgür olmadığı yerde zihin de özgür olamaz fikrinden hareket ediyor. İnsan bedeninin yanı sıra hayvan bedenine de odaklanarak, atfettiğimiz klişe sembollerden kurtarıp bambaşka formlara dönüştürüyor. Punk'tan ilham alan ve renkli temasıyla dikkat çeken Pancar Deposu; Anne-Charlotte Finel, Ateş Alpar, Berat Işık, Berk Kır, Eda Soylu, Erinç Seymen, Ghazel, Gözde İlkin, Güneş Terkol, Merve Morkoç, Şafak Şule Kemancı, Vahit Tuna ve Bihter Yasemin Adalı'nınçalışmalarına Haz, Işıltı ve Kahkaha başlığı altında ev sahipliği yapıyor. Gölyazı Kültürevi'nde yer alan İnce Elemek Sık Dokumak adlı sergi; Fatoş İrwen, Gözde İlkin, Güneş Terkol ve Şafak Şule Kemancı'nın çalışmalarına yer veriyor. Sanatçıların hafiflikle eleştirmek üzerine üretimleri, kültürler arası etkileşim ve iletişim için önemli bir sembol olan, restore edilerek kültürevine dönüşenkilisede hayat buluyor. Özgürlüğün ancak içeriden dışarıya doğru olabileceği ve bilinçaltının açığa çıkmasıyla ilgilenen çalışmaların yer aldığı Balat Kültürevi'nde; Özgürlük Köşenin Hemen Arkasında başlığı altında CANAN, Dan Perjovschi, Emilia Kabakov & İlya Kabakov, Fatoş İrwen, Henning Christiansen, İnci Eviner, Merve Morkoç, Rebecca Horn ve Vahit Tuna'nın üretimleri konumlanıyor. Misi'deki Fotoğraf Müzesi'nde yer alan Siyah Yandığında adlı sergi, Marguerite Bornhauser'in fotoğraflarından kapsamlı bir seçkiyi karşımıza çıkarıyor. Yine Misi'de bulunan Edebiyat Müzesi'ndeki Türkiye'nin Yeraltı Suları: Fanzin Edebiyatı adlı sergi, Onur Sakarya küratörlüğünde, 1960'lardan bu yana Türkiye'de fanzine odaklanıyor. Nazım Hikmet Kültürevi; Doğa Tarihi Müzesi serisiyle Tayfun Serttaş, Efsunlu Dünya Hayal Değil, Üstündeyiz sergisiyle CANAN ve Extramücadele'nin kapsamlı seçkilerine yer veriyor. İnsan ve hayvan arasındaki ilişki, masallar ve eleştirel yaklaşım üç sanatçının üretimi üzerinden mekana yayılıyor. Nilüfer'e yayılan Yukarı Bak, Sınırlı Coğrafyanın Yıldızlı Ufukları sergisini, 31 Temmuz'a dek ziyaret edebilirsiniz.


No.4 Platform, 21.05 16.06.2022 tarihleri arasında Burhan Kum'un Olay Yeri Girilmez başlıklı retrospektifine ev sahipliği yapıyor. Sanat, başı sonu belli olmayan bir yolculuktur. Sanatçı bu yola ne zaman çıktığını bilmediği gibi, hedefini de, yolculuğunun ne zaman biteceğini de bilmez. Dolayısıyla, arada bir durup belli zaman aralığında üretilen işlere topluca bakmakta fayda vardır. Sanatçının sınırlanmış bir süreç içinde kaydettiği değişimi izleyicinin değerlendirmesine sunması anlamına gelen bu etkinlik, aynı zamanda dönüp kendi üretimini sorgulamasına da olanak sağlar. Sanatla bağı kendinden iki yaş büyük ağabeyinin Alfabe kitabından bakarak yaptığı resim kopyalarıyla başlayan Burhan Kum akademiden mezun olduğu 1989 yılından beri bilinçli olarak sanat üretmekte ve 1992 yılından beri de kesintisiz sergilemektedir. 2000 yılı ile birlikte kendi anlatım dilini ve yolunu oluşturmanın ilk hamlelerini yapan Kum, retrospektifin başlangıcına bu hamlenin ilk adımı olarak gördüğü, 2002 yılında sergilediği Manavgat Kartpostalları serisini koymayı uygun buldu. Bu resimler Kum'un, egemen yapının imgeler aracılığıyla inşa etmeye çalıştığı toplumsal algıya karşı geliştirdiği ilk eleştirel tavırdır. Kartpostallar serisi, sonraki tüm sergilerinin temel cümlesi olacak imgelerin toplumsal anlamı ve tarih yazımındaki işlevi meselesinin de işaret fişeğidir. Kum, izleyen yirmi yılda açtığı dokuz kişisel sergide toplumsal kullanımdan ödünç aldığı görsel dili, kah doğrudan kah dönüştürerek kullanmayı tercih etti. Bunu yapmaktaki amacının savaştığı gücü kendi silahı ile vurmak olduğunu söyleyen sanatçı, aynı zamanda topluma dayatılan görsel dilin yapaylığına da vurgulamayı hedefledi. Özellikle dijital teknolojilerin gelişmesiyle 21. Yüzyılda inşa edilmeye başlayan ve tüm dünyayı saran pixel bulutu üzerine uzun süre kafa yordu. Dijital dünyanın her cebe girmesi ve enformasyonun görseller üzerinden hızlı biçimde beyinlere akması, Burhan Kum'un bu teknolojiye şüpheyle yaklaşmasının temel nedenidir. Sanatçı şüphesini cinsellik, pornografi, din, resmi söylem ve siyaset gibi toplumun hassas sinir uçlarına yönelterek bu yapıları temsil eden ve bir düşünce sistemi oluşturmayı amaçlayan dijital imgeleri ters yüz etti. Son yirmi yılda ortaya çıkan tuvallerin bir suç mahalline dönüşmesi de böyle ters yüz edişin doğal sonucudur.


Kitapları 73 dile çevrilen, 80 eşsiz eserin dünyaca ünlü yazarı ve Nobel Barış Ödülü aday adayı Akif Manaf'ın, çığır açan yeni kitabı Barış Psikolojisi raflardaki yerini aldı. Barış psikolojisi üzerine çok boyutlu güçlü analizlerin ve etkili çözüm önerilerinin yer aldığı kitap, hem derin teorik bilgilere hem de çok boyutlu pratik deneyimlere dayanıyor. Tüm dünyada geniş bir okur kitlesi tarafından gün geçtikçe daha da yakından takip edilen yazar bu kitapta Barış Psikolojisi konusunu tüm detaylarıyla, kapsamlı bir biçimde ele alıyor. A. Z. Yayıncılıktan çıkan kitapta, barış olgusu tüm incelikleri ile masaya yatırılıyor. Kazananlar ölülerini kahraman ilan eder, kaybedenler ise birer suçlu. Oysaki savaşta ölenlerin hepsi kucak kucağa yatar toprağın altında. Ruhları ise senelerce savaş alanlarında savaşmaya ve acı çekmeye devam eder. Mantığa aykırı, anlamsız bir safsatadır barış için savaş ifadesi. Yaşamak için ölmek, zevk almak için acı çekmek, mutlu olmak için mutsuz olmak ifadeleri ne kadar anlamsızsa barış için savaş ifadesi de o kadar anlamsızdır. Günümüzün insanı içsel bir savaş, içsel bir kaos içindedir çünkü tamamıyla yanılsamanın kurbanıdır. Barışa ulaşmak için kişi içsel kaosunu aşmalıdır. Fakat birisi onu teselli ederse ona düşman gibi davranır çünkü teselli, barışa vardırmayan zaman kaybıdır. Şayet insan içerideki savaşta savaşmazsa dışarıda savaşmaya mecbur kalır. Lakin insan içerideki savaşa girer, savaşır, kazanır ve savaşı bitirirse dışarıdaki savaş da biter. İşte barışa ulaşmanın tek yolu budur! Kişisel gelişim okurlarının yakından takip ettiği, günümüzün en sıra dışı yazarlarından olan Manaf, kitaplarında farkındalığı artıran keskin analizler ile öne çıkıyor. Yaratıcılık, Aşk, Zeka, Başarı, Mutluluk, Değişim, İnsan, Devrim, Hırs, Şöhret, Siyaset, Ahlak, Merhamet, Aydınlanma, Bilinç, Anlayış, Zihin ve Bilgelik gibi insana dair hemen her konuda 80 eseri bulunan yazar, şaşırtıcı bir sadelik ve akıcı bir anlatımla her kesime hitap ediyor. Elinizden düşüremeyeceğiniz, tek solukta okunacak gerçek bir başucu kitabı olan Barış Psikolojisi, barış konusundaki doyurucu anlatımıyla, okuyucunun kafasındaki tüm sorulara yanıt bulmasını sağlıyor. DÜNYA barışına katkı sunaca muazzam bir kitap!!! Bu yazarı severek takip ediyorum. Bu kitabını da herkese özellikle tavsiye ederim.. Kitabı yeni okudum. Şu an tüm dünya dillerine çevrilmeli diye düşünüyorum ve herkes okumalı!


Altın Koza ve Tribeca Film Festivali gibi ulusal ve uluslararası festivallerde ödülleri toplayan Nuh Tepesi filminin fragmanı yayınlandı. Başrollerinde Haluk Bilginer, Ali Atay ve Hande Doğandemir'in yer aldığı Nuh Tepesi 6 Mart Cuma günü vizyona giriyor. Dünya prömiyerini usta aktör Robert De Niro'nun kurucusu olduğu Tribeca Film Festivali'nde yapan ve aynı festivalde En İyi Senaryo ödülünün sahibi olan ve sevilen oyuncu Ali Atay'a ise En İyi Erkek Oyuncu ödülünü kazandıran Nuh Tepesi'nin yönetmenliğini ise Kimse Elimi Tutmasın, Pencereler Ardında ve Nahoş Bir Mevzu gibi dünya festivallerinde gösterilen kısa filmleriyle tanınan Cenk Ertürk üstleniyor. Yönetmen Cenk Ertürk'ün, New York Üniversitesi Tisch Sanat Okulu'nda Sinema Yüksek Lisansı yaparken ders aldığı Requiem For a Dream, Black Swan, Pi ve Mother gibi ses getiren filmlerin yönetmeni Darren Aronofsky'nin sınıfında sunduğu senaryosu ünlü yönetmenden büyük destek görmüştü. Aronofsky'nin filme çekilmesi için büyük destek verdiği Ertürk'ün ilk uzun metrajlı filmi olan ve senaryosunu da kaleme aldığı Nuh Tepesi, ölüm döşeğinde olan babasının son isteğini yerine getirmeye çalışan Ömer'in hikayesini anlatıyor. Film, bir yandan yıllar önce kendisinin diktiğini iddia ettiği Nuh Ağacı'nın altına gömülmek isteyen babasının isteğini yerine getirmeye bir yandan da ağacın Nuh Peygamber tarafından dikildiğine inanan köylülerin tepkileriyle başa çıkmaya çalışan Ömer'in yaşadıklarını konu ediyor.


Dünyadaki en kapsamlı Osmanlı kağıt para koleksiyonunun sahibi, ünlü nümismat Mehmet S. Tezçakın, yabancı koleksiyoncuların yoğun bir şekilde Osmanlı dönemi kağıt ve madeni paralarını topladıklarını söyledi. Aynı zamanda Tarihi Sultanahmet Köftecisi'nin 3. kuşak patronu da olan Tezçakın, dövizin değer kazanmasıyla birlikte Türk nümismatik eserlerinin yabancılar için oldukça cazip hale geldiğini dile getirdi. Osmanlı İmparatorluğu döneminde tedavüle koyulan kağıt paraların çok azının günümüze kadar geldiğini belirten Tezçakın, bu paraların da son günlerde İsrail, ABD ve Körfez ülkelerinden gelen koleksiyoncularca satın alındığını söyledi. Bin bir güçlük, zahmet ve emek harcanarak oluşturulan koleksiyonların dağılıp parçalanarak yurtdışına çıkarıldığını öne süren Tezçakın, Oldukça üzücü bu durumun benzeri yıllar önce Çin ve Rusya'da yaşandı. Bu ülkelerde ekonomik zorluklar yaşanırken, yurtdışına çıkarılan koleksiyon paraları, daha sonra büyük bedellerle toplanabildi. Türkiye de Osmanlı paralarını gelecekte büyük bedeller ödeyerek toplayabilecek diye konuştu. 1983'te yürürlüğe giren 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıkları'nı Koruma Kanunu'nun para koleksiyonculuğunu sınırladığını anımsatan Tezçakın: Yasaya göre, 1840 yılından sonraki son 6 padişah dönemine ait kağıt ve madeni paraların alım satımı serbest. 1840 öncesi paraların alım satımında ise koleksiyonculuğu imkansız hale getiren kısıtlama ve yasaklar bulunuyor. Öncelikle defter tutmak gerekiyor. Defterde paraların fotoğrafları, açıklayıcı bilgiler yer alacak. Bu paraları koruma görevi sana ait. Çaldırdın, evinde yangın çıktı, parasını senden tahsil ederler. Bir tanesi eksilse, tarihi eser kaçakçısı damgası yemen söz konusu. Öldüğünden, koleksiyonunu miras bırakamıyorsun. Mirasçın, ancak parasını öderse koleksiyonun sahibi olabiliyor. Yoksa, koleksiyonu müzeye hibe etmek zorunda. dedi. 1840 yılı, yani Padişah Abdülmecid öncesi döneme ait para koleksiyonculuğunu yapmak pek akıllı işi değil. İnsanlar ellerinde bulunan 1840 öncesi paraları yasa dışı yollarla ellerinden çıkarmaya çalışıyor. Mehmet S. Tezçakın'ın sahibi olduğu dünyanın en kapsamlı Osmanlı Kağıt Paraları Koleksiyonu'nun en değerli parçalarını 1840 yılında tedavüle sunulan Osmanlı'nın ilk kağıt parası olan el yazması kaimeler oluşturuyor. Kitap haline de getirilen koleksiyonda ayrıca 1870 yılına ait Osmanlı'nın ilk sahte kağıt parası, 4 ayrı dilin birlikte kullanıldığı dünya tarihindeki tek para, Çanakkale'yi aşacaklarından emin olan İngiliz askerlerin İstanbul'da kullanmak üzere yanlarında getirdikleri, ancak Çanakkale Boğazı'nın serin sularına gömülen paralar, pul paralar, bozuk para yoluğunda ortadan ikiye bölünerek kullanılan kağıt paralar ile merkezi yönetimden para temin edemeyen Kafkasya bölgesindeki yerel yönetimlerin üzerine mühür basıp, imza atarak Osmanlı parasına dönüştürdükleri yabancı paralar da bulunuyor.


Grekçe'de sikke anlamına gelen nomisma ile Latincedeki aynı anlamlı numisma kelimelerinden türetilen, madeni ve kağıt paralarla ilgilenen ve bunları inceleyen bilim dalına nümismatik denir. Nümismatik ile uğraşan kişilere nümismat veya nümismatist denir. Çoğu zaman tarih biliminin bir alt dalı olarak kabul edilse de benim görüşüme göre nümismatik apayrı bir bilim dalıdır ve hiçbir bilim dalının alt dalı değildir. Nümismatiğin ayrı bir bilimsel dili ayrı bir bilimsel tekniği vardır. Bunlara hakim kişiler ancak nümismat veya nümismatist ünvanını kullanabilirler. Nümismatik bilimi çoğu zaman koleksiyonerlik olarak da ifade edilmektedir. Bu ifade bir miktar doğru olsa da tamamen doğruluk payı taşımamaktadır. Nümismatik madeni ve kağıt paraların teknik ve fiziki özellikleri ile derinlemesine ilgilenir ve paraları analiz eder; koleksiyonerlik ise bu çalışma şeklini tamamen kapsayamayabilir. Nümismatik biliminin bu bağlamda bilimsel bir nitelik kazanması 20. yüzyılın başlarına rastlamaktadır. Ondan önceki zamanlarda daha pek koleksiyonerlik ve değerli paraları toplamak şeklinde bir uğraş yaygındı ve söz konusuydu. Yine de nümismatiğin gelişmesinde koleksiyonculuk uğraşının büyük bir katkısı söz konusu olmuştur. Eski ve değerli sikkeleri toplayan koleksiyonerler zamanla nümismatiğe olan ilginin ve bilginin artmasına ön ayak olmuşlardır. Antik kaynaklar ilk koleksiyonerin Roma imparatoru Augustus (M. Ö 27-M. S 14) olduğunu belirtmektedir. Daha sonrasında gelişen koleksiyonculuk hobisi Orta Çağ'da iyiden iyiye ivme kazanmıştır. Şair Petrarch nümismatik konusunda ciddi çalışmalara imza atmıştır. H. Goltz81526-1583), J. Vaillant(1632-1706), J. Pellerin ve J. Eckhel ile D. Sestini (1750-1823) hazırladıkları sikke koleksiyonculuğu katalogları ile nümismatiğin gelişmesine ciddi derecede katkıda bulunmuşlardır. Nümismatik konusunda ilk bilimsel anlamdaki çalışmalar 18. yy da başlamıştır. 1792-1798 yıllarında J. Eckhel Doctrina Numorum Veterum isimli çalışmasını yayımlamıştır. T. Mionnet 1806-1813 yılları arasında 6 ciltlik bir Grek ve Roma sikkeleri kataloğu yayımlamıştır. F. Imhoof ve Blumer 1900'lü yılların başında Anadolu medeniyetlerinin sikkeleri hakkında Kleinasiatische Münzen adlı çalışmayı yapmışlardır. Türkiye'de nümismatik bilimiyle ilk ilgilenenler Abdüllatif Suphi Paşa ve Osman Hamdi Bey olmuşlardır. Yaptıkları çalışmalarla Türk nümismatiğine yön vermişler ve Türk nümismatiğin gelişmesine büyük katkılarda bulunmuşlardır. Yine İsmail Galip Bey(1847-1895) , Behzat Butak(1891-1963), Cüneyt Ölçer(1925-1990) ünlü Türk nümismatlarıdır. Nümismatik genel olarak kağıt ve madeni paralarla ilgilense de biz bu makalede nümismatiğin daha çok madeni para yönü üzerinde duracağız. Sonuçta para ilk çıktığı zaman madeni para formundaydı ve kağıt paraların ortaya çıkması için 1800'lü yıllara kadar zaman geçmesi gerekiyordu. Benim fikrimce nümismatiğin madeni para yönü çok daha ağırlıklı ve çok daha önemlidir. Peki nümismatik paraları nasıl inceler? Birazda bu konu üzerinde duralım. Nümismatik her türlü madeni para ve jetonla ilgilenebilmektedir. Nümismatik bilimi; madeni paralar, hatıra paralar, jetonlar, askeri madeni paralar, madalyalar, madalyonlar vb. gibi tüm madeni nitelikteki parçalarla ilgilenebilir. Hatıra para nedir dediğinizi duyar gibiyim. Hatıra paralar darphane tarafından özel günler için çeşitli madenlerden imal edilmiş ve belirli miktarlarda üretilmiş olan madeni parçalardır. Çoğu dünya ülkesinin darphaneleri belirli günler, olaylar, kişiler veya herhangi bir tema için hatıra paralar üretmektedir. Bizim ülkemizin darphanesi de belirli temalar için hatıra paralar üretmektedir. Nümismatik bilimi madeni paraları incelerken madeni paraların fiziksel özellikleri, görsel özellikleri, nadirliği, maden değeri ve ayarı, kondüsyonu vb. gibi özellikleri ile ilgilenmektedir. Çoğu zaman şöyle bir görüş söz konusu olmaktadır Para ne kadar eski ise o kadar değerlidir.. Halbuki bu görüş yanlıştır. Paranın değerli olması için gereken tek şey nadirliğidir. Bir para ne kadar nadirse o kadar da değerlidir. Yani 1000 yıl önceden kalma bir madeni para da değersiz olabilir eğer nadir değilse. Ama gel gelelim 5 yıllık bir madeni parça eğer sadece 2.000 tane gibi bir basım sayısına sahipse işte bu parça nadirdir ve oldukça değerlidir. Burada madeni paranın değerini belirleyen şey elbetteki nadirliği olmaktadır. Madeni paranın nümismatik değerini ortaya koyan iki önemli skala nadirliği ve kondüsyonu olmaktadır. Kondüsyon nedir? Kondüsyon bir madeni paranın durumunu gösteren bir belirteçtir. Bir madeni paranın kondüsyonu o paranın ne kadar iyi fiziksel ve görsel özelliklere sahip olduğunu göstermektedir. Madeni paranın ne kadar sürede dolaşımda kaldığı, ne kadar süre kullanıldığı, saklanma koşulları, paranın başından geçen olaylar gibi özellikler paranın kondüsyonunu belirleyen en önemli etkenler olmaktadır. Kısacası kondüsyon terimi bir madeni paranın ne kadar haraplanıp haraplanmadığını gösteren bir belirteç olarak karşımıza çıkmaktadır. -UNC -AU -XF -VF -F -G Bu gördüğümüz skalaya göre madeni paraların kondüsyonları belirlenmektedir. Madeni para kondüsyonu belirlemek biraz öznel bir konu olarak görülmekte ama skalalara sadık kalınarak ve büyütme altında yapılan incelemeler sonucunda bilimsel bir kondüsyon belirleme söz konusu olabilmektedir. Aynı zamanda bu alanda faaliyet gösteren birkaç derecelendirme firması sayesinde daha net ve daha bilimsel bir kondüsyon belirleme söz konusu olmaktadır. Söz konusu derecelendirme firmalarından en önemlileri Amerika'da bulunan PCGS ve NGC firmalarıdır. Bu iki kuruluş madeni paraları bu konuda uzmanlaşmış kişilere mikroskobik olarak inceletmekte ve madenin paranın kondüsyonunu belirlemekte. Sonrasında da parayı plastik bir kapsüle mühürleyerek paranın dış etmenlerden etkilenmesini engellemektedir. Bu konu özellikle dikkatleri üzerine toplayan bir konu. Zira madeni paranın nadirliği ve fiziksel özellikleri kadar saklanma koşulları da çok büyük önem arz etmektedir. Bu konuda madeni paranın imal edildiği maden de büyük önem taşımakta. Örneğin bakır paralar çok çabuk okside olabilirken altın paralar bu konuda oldukça stabillerdir ve yıllarca fiziksel özellikleri hiç bozulmadan saklanabilmektedir. Bakır ve gümüş paraların korunmasına özellikle özen göstermek gerekmetedir. Zamanla oluşacak oksidasyon ve korozyondan madeni paraları özenle saklamak ve korumak gerekmektedir. Madeni paraları korumak amacıyla özel karton kapamalar, plastik kapsüller, dosyalar vb. alet edevat kullanmak şart olmaktadır. Paraları hiçbir koruma olamadan normal oda şartlarına bırakmak onları oksidasyona ve korozyona mahkum etmek demek olmaktadır. Yine aynı şekilde paraların çıplak elle bilinçsiz bir şekilde ellenmesi de kalıcı parmak izlerine sebep olmakta ve paralara ciddi hasarlar vermektedir. Paralara dokunulacak ise eldiven ile dokunulması gerekmektedir. Yine aynı şekilde paraları doğrudan gün ışığı ve nem gelmeyecek şartlarda saklamak oldukça önemlidir. Paraların temizlenip temizlenmemesi konusu da ciddi bir merak konusu olmaktadır. Bu konudaki genel geçer fikir açık ve nettir. Hiçbir para hiçbir şekilde temizlenmemelidir. Bazı özel durumlarda bu işin uzmanları tarafından temizlik yapılması söz konusu olabilir ama başka hiçbir şekilde paraya herhangi bir müdahalede bulunulmamalıdır. Parayı temizlemek veya paraya herhangi bir fiziksel müdahalede bulunmak onun tarihi dokusuna zarar vermek ve aynı zamanda nümismatik açısından önemini de öldürmek demek olmaktadır. O yüzden hiçbir madeni para ne olursa olsun temizlenmemeli, kulplanmamalıdır. Türkiye'de bu konu hakkında çok fazla çalışma yapan dernek ve topluluk bulunmamaktadır. Koleksiyonerler daha çok tek başlarına hobilerini icra etmektedir. Nümismatik konusunda araştırmalar ve yayınlar yapan iki önemli topluluk Türk Nümismatik Derneği ve İzmir Nümismatik Derneği 'dir.


Müjdat Gezen Sanat Merkezi'nde tiyatro eğitiminin ardından tiyatro oyunculuğunun yanı sıra N'olur Ayrılalım, Ver Elini Aşk, Sefirin Kızı gibi dizilerde rol alan Duygu Karaca'nın yaşarken zor gelen ama şimdi gülerek hatırladığı anılarını topladığı kitabı Fazla Yağ Göz Çıkarmaz raflarda! İdeal beden ölçülerine kafa tutan Fazla Yağ Göz Çıkarmaz, mizahla harmanlanmış bir anlatı kitabı. Bedenini, ruhunu var olduğu gibi seven herkesin destekçisi olan Fazla Yağ Göz Çıkarmaz ile eğlenceli anılara ışınlanıyoruz! Dış görünüşe dair yargılar etrafımızı sarmışken Duygu Karaca, O şişman kadın benim! diye haykırıyor. Tükenmek bilmez her tavsiyeye sempatik üslubuyla itiraz ediyor. Güzelliğin dıştan içe değil içten dışa var olduğunu savunuyor. Ben senin yaşındayken... diye başlayan anne söylemlerine karşı duruyor. Hepimizin biricik olduğunu hatırlatıyor. Her linç girişiminde kendini savunuyor. Savunamadığı anlarda da kendine dönüyor ama mutlaka bir şeyler öğrenerek yola devam ediyor. Birbirinden eğlenceli hikayeleri hiç tereddüt etmeden okuyucuyla paylaşan Duygu Karaca, aynada gördüklerimizi şekillendirmek bizim elimizde diyerek ruhumuza ayna tutuyor. İncelemek ve satın almak için tıklayın!


Üniversitede işletme okuduğu 19 yaşında para kazanmak için Gaye Sökmen'in ajansına girip mankenlik yapmaya başlıyor önce. Verilen hiçbir işi angarya olarak görmediği, tabiri caizse en dipten başladığı ve işini sahiplendiği için de kapılar ardı ardına açılıyor. Şebnem Ferah henüz müzik piyasasına yeni yeni adım atarken ünlü rock'çının klibinde oynuyor. Sonra Sertab Erener'in vokalistliğini yapmak istiyor, yaş hala 19 bu arada. Sertab Erener'i etkiliyor ki vokalistlik işini kapıyor. Sonra Kral TV, Ajda Pekkan, Aşkın Nur Yengi gibi dönemin müzik piyasasındaki en önemli kanal ve isimleriyle çalışıyor. 24 yaşına tekabül eden 2002 yılında yaşadığı kanserse şarkıcılık kariyerine engel oluyor ama 8 ayda atlattığı bu süreç ona hayatı yaşama noktasında çok şey katıyor. Pek az şeyi dert etmeye o dolaylarda başlıyor Oben. 2015'te ''Hayat'' adlı single'ını çıkarıyor. Uzun zaman yaptığı Habertürk yazarlığının yanı sıra bir erkek moda dergisi olan Adam In Town Mag'in de kurucu ortaklarından. Bugünse tüm bu şaşalı geçmişinin yanı sıra 4 kitaba imzasını attı: ''Falan Filan '', ''Hayvan!'' ve Büyük bir üçleme, ''Ben de Seni Sevmiyorum'' ise 4. kitabı. Kariyeri bunlarla da sınırlı değil ama artık sözü kendisine bırakmak istiyorum. Şehir tedirgin valla, artık eğlenceli bir tarafı olduğunu söyleyemeyeceğim. Gece hayatı anlayışı flörtle sınırlı olan kesim yine hız kesmeden gece kulüplerini dolduruyor ama oyunu eğlenceden yana kullananların ortak sorunu gece çıkacak yer bulamadıkları için evlerde toplanmaları. 2000'li yılların İstanbul'unu yaşayan biri olarak şimdiki gece hayatına bakıp iç geçirebilirim sadece. Mekanlar da, müşteriler de bir garip oldu artık. Hayat içindeki tedirginliğimiz gece hayatındaki davranışlarımıza da yansıyor. Eğlenirken yan masanda bir dengesize denk gelip kavgaya karışma olasılığın o kadar fazla ki insanların kendini eğlenceye verebildiğini düşünmüyorum. Öyle bir gündemleri de yok zaten insanların. Hayat hikayene baktığımda; mutlaka stresi olmasıyla beraber birçok işe kıyasla oldukça eğlenceli bir çalışma hayatın olmuş gibi görünüyor. Ama bunların hiçbiri de tesadüf değil. Hep birilerinin kapısını çalmışsın ve verilen işleri burun kıvırmadan sahiplenmişsin. Ben sonuca götüren sebepleri de merak ettiğimden bu yanını biraz açmanı rica edeceğim. Çünkü sanırım benim kuşağıma yapılan en büyük eleştirilerden biri tembellik, ısrarcı olmamak ve iş beğenmemek. Sizin kuşak evinde oturup aplikasyon yazarak milyarder olabilme ihtimalinin olduğunu bilen bir kuşak. Çok çalışmadan da olabiliyor artık. Bizim zamanımızda kariyer çok önemliydi. Bu yüzden basın hayatına girmeye karar verdiğimde Aktüel, FHM ve Harper's Bazaar gibi 3 ayrı dergide birden çalışmaya başladım ki açığımı kapatayım. Basın Yayın okumadığım için işi sahada öğrenmem gerekiyordu. Günümüzde böyle bir dert yok. Köşe yazarı olabilmek eskiden çok önemli bir mertebeydi mesela. Şimdi sosyal medyada paylaştığı fotoğraflar ilgi gören biri yeterli sayılabiliyor. O yüzden tembel gözükebilirsiniz tabii, çok çabalamaya gerek yok günümüzde. Yeteneğini insanlara ispatlayabilmen daha kolay. Gençler ne istediğini biliyor, bize göre daha özgürler, daha fazla seçeneğe sahipler. Peki benim de mezun olduğum Kocaeli Üniversitesi'nde İşletme okurken bir ajansa kaydolma fikri nereden geliyor? Yalnızca para kazanmak için olmasa gerek. Eğlence arıyordum, istediğim hayatın işletme okuyup hayata karışmakla alakası yoktu. Aile zoruyla dönemin popüler bölümlerinden birine girmiştim. İkinci sınıfa geçtiğimde bir değişiklik yapmam gerektiğine karar verip harekete geçtim. İşletme, muhasebe... Hiç kafamın çalışmadığı konularla ömür geçmez diye düşünmüş olmalıyım. Sanırım hayatını değiştirecek işlerin kapıları da mankenliğinle beraber başlıyor. Şebnem Ferah'ı kimse bilmezken onun klibinde oynuyorsun. Havalı bir hikaye. Gaye Sökmen ajansında çalışırken Umur Turagay'ın çektiği Mavi Jeans reklamlarında bir rolüm vardı. Orada tanıştığım Umur Bey beni yeni bir rock'çının klibinde oynamam için çağırdı. Sete bir gittim pop dünyasından herkes orada! Meğer Sezen Aksu'nun şirketinden çıkan bir albümmüş. Sonradan efsaneye dönüşecek bir işte yer almak müthişti doğrusu. O yaşlarda kaliteli mi özgür mü hiç farkında değilim ama herkesin kendi hayatı olduğu bir dönemdi o yıllar, o konuyu özlüyorum. İnsanları inanışlarına ya da etnik kökenine göre ayrıştırmak gibi saçma sapan fikirler hakim değildi henüz. Şimdi insanların önceliği başkalarının hayatını gözetlemek ve yargılamak oldu. Çok vahşileştik, dünya böyle değil. Atina'ya taşınınca fark ettim, yemek masasında sakin sakin gündelik hayattan bahsetmek ne güzel bir duyguymuş, unutmuşum. Peki 2002'de kansere yakalanıp onu başarıyla atlattığında mutlaka sende bir şeyler değişti. Ölümsüzmüş gibi her şeyi çok ciddiye almamak gerektiği gibi. Benim asıl merak ettiğim bu bakış açısını hayatının geneline nasıl yaydığın? Bir düşünceyi, bakış açısını karaktere yerleştirmek kolay değil. Hastalığımı öğrendiğimde orjinali BBC'de yayınlanan Top of The Pops'ın yerli versiyonunu sunmak için anlaşmak üzereydim. Her şey çok havalıydı, Londra'ya starlarının katıldığı bir geceye davetliydim. Uçaktan 3-4 gün önce doktora gittim ve akciğerimin bir bölümünün alınacağını öğrendim. Ölüm korkusuyla yüzleştikten sonra her şey biraz daha kolay oldu tabii. O zamana kadar dert ettiğim şeyler öyle komik gelmeye başladı ki. O günden sonra dertsiz tasasız yaşadım anlamında değil tabii bu. Canımı sıkmamayı öğrendim, çünkü aslında neye canının sıkılması gerektiğini görmüştüm. O dönem FHM'e girmiştim ama derginin konseptine uygun olarak yaptığım güzel kadın röportajları beni tatmin etmiyordu açıkçası. Asıl branşım olan müzik üzerine bir şeyler yapmak istiyordum, bu da FHM gibi bir dergide kendine yer bulamıyordu. Bu yüzden üst kattaki Aktüel'in kapısını çalıp şarkıcı kulislerini çekecek bir proje geliştirdim. Sonrasında o proje çok tutunca Sabah Gazetesi Cumartesi ekinde müzik yazmam teklif edildi. 20'lerinin başındaki biri olarak konser ve partilerden başka bir hayatım yoktu. Yaşadığım hayatımı yazılara aksettirdiğim için her şey çok yolundaydı. Sonra ülke şartlarının hızla değişmesinden dolayı zaman içinde kendimi politika, insan hakları, hayvanları koruma kanunları üzerine yazarken buldum. Ülkenin eğlencesi bitince benim de işim bitti doğal olarak. Kitap yazma değil de yazma duygusu çok yoğundu bende. Lisedeyken Blue Jean editörlerine mesaj atar dergilerinde yazmak istediğimi söylerdim mesela. Kimse dönmedi bana ama bu durum şevkimi asla kırmadı. Sonrasında dergilere girince rahatladım. O dönem evde oturup ayrıldığım sevgilime mektuplar yazmaya başladım. Birkaç ay sonra yazdıklarımı okurken o anki ruh halimin aslında ne kadar komik olduğunu fark edip hikayeyi biraz değiştirip romanlaştırmaya karar verdim. Aynı dönemi, kitabın 3 ayrı karakteri üzerinden anlatan bir üçleme çıktı ortaya. Kesinlikle diyebiliriz. Benim gazete yazılarımda da sarkazm barındıran göndermeler bol bol bulunur. Sarkastik esprileri seviyorum. Friends dizisinde en sevdiğim karakter Chandler'dı mesela. Hayvan'daki Cemal karakteri aile kurbanı erkeklerden. Egosu şişirilip şişirilip hayata bırakılmış. Paranın da verdiği rahatlıkla modern kırolardan biri olarak hayatına devam ederken sert bir kayaya çarpmasıyla beraber hayatla tanışıyor diyebiliriz. Bazen yaşadığımız ilişkilerden şikayet ediyoruz ama sorunumuzu çözmek için hiçbir icraatta bulunmuyoruz. Celladına aşık olan köleler gibi hissettiğimiz anlar yaşanıyor sık sık. Üstelik o celladı kendi ellerimizle besliyoruz, ne gereği var? Özel hayatımda çok karşılaştığım bir durum olduğu için kitaplarımda bu konuya takmış olabilirim tabii. Büyük'te birkaç ters giden ilişkisinin ardından kendi cinsel kimliğini sorgulamaya başlayan Adrien başrolde. Kendini gay olarak adlandırabilmek herkes için farklı bir macera aslında. Kimi her zaman bunun bilincindedir. Kiminin de kafası yolda gelir. Büyük'te sonradan keşfetme hikayesini anlatıyorum. Bazı şeyleri kendine anlatmanın bile çok zor olduğu dönemleri, arkadaşlarına açılma hikayelerini anlatıyorum. Kendi hayatımızı farkında olmadığımız için önümüze çıkan önemli değerleri harcayabiliyoruz. Bu konuda farkındalık yaratmak önemli. Ben içinde sürekli plak çalınan bir evde büyüdüm. Küçük yaşta plaklarla yakın ilişki içine girdim. O dönemde bunları kimin tasarladığını bilmiyordum ama büyüyünce fark ettim ki Aretha Franklin, Paul Anka, Rolling Stones gibi isimlerin kapakları Andy Warhol imzalıymış. Kendisi hazine olan birçok albümünün kapağı da ayrı bir eser yani. O yüzden kapaklarımda bir sanatçıyla çalışmayı çok istedim. Emre Yusufi gibi bir yeteneğin kapağımı tasarlaması unutulmayacak bir anı benim için. Kitaptaki kahramanım Defne, Yunan Tanrısı dediği Yunan erkeklerine hasta. Bu yüzden kapakta Emre Yusufi'nin Herkül'ü var. Ben de Seni Sevmiyorum, sürekli birilerine kapılan bir kadının kendini yeniden yaratma hikayesi. Herkes bir noktada kendi hayatının kahramanı olmak zorunda. Bu bir seçenek değil, gereklilik. Kendi gelişimimle direkt alakası var tabii bu durumun. Kendimi kurban olarak tanımladığım çok fazla şey yaşadım. İster istemez insanın yazdıklarına yansıyor bu. Bu benim mottom değil aslında. Herkesin günü gelince anlaması gereken bir gerçek. Kendinden yola çıkıyorsun ilk önce. Herkes kendi kapısının önünü süpürsün deyiminin varmak istediği nokta gibi. Dünyaca kötülüğün egemen olmaya çalıştığı günlerden geçiyoruz ama kendimiz ne kadar iyiyiz bunu bir tartmak lazım. Ben çok iyi bir insanım diyen birinin içinden trafik canavarı çıkabiliyor pekala. Ya da ben çok hayvan severim diyorsun ama akşam yemeğinde senin için öldürülen kuzuları, inekleri götürüyorsan bu işte bir terslik olduğunu fark etmen gerekiyor. Hastalık döneminde algıladığım bu 'takmama' durumunu son kitabımda uygulamaya döktüm. Kendini keşfetmek öyle bir çırpıda olabilecek bir şey değil. Aslına bakarsan kitapta bu konudan bahsediyorum. Önemli olan başarmak değil de anlamak. Anlamaya başlayınca hayat daha güzel gelmeye başlıyor ve dolayısıyla hayatınızdaki problemler o kadar da gözünüze batmıyor. Kendimi bildiğim noktaları mümkün olduğu kadar artırdım diyelim. Hayat içinde beni rahatsız eden şeylerden uzak durmayı başarabiliyorum artık, eskiden kapılır giderdim. Atina'ya taşınmadan önce çok sık gidip gelirdim ama lokal yerleri anca yaşayınca öğreniyorum. Buradaki mekanların hepsi yeni benim için. Dolayısıyla keşfin sonu yok. İçinden denize girilen bir şehirde yaşamak çocukluğumdan beri istediğim bir şeydi. Gece kulübündense denize girilecek yeni bir yer keşfetmek daha önemli benim gündemimde. Yeni romanımı kurgulamaya başlamışken bir yandan iş hayatını sürdürmem gerekiyor. Atina'ya birlikte taşındığım Alexander Koko ile birlikte Based in Athens adında bir danışmanlık şirketi kurduk. Atina'da yatırım yapmak ya da Golden Visa almak isteyenlere kendilerine uygun evi bulmaları konusunda danışmanlık veriyoruz.


Dank Laboratuvar Tiyatrosu'nun dikkat çekici oyunu Oblomovlaşma seyirciyle buluşmaya devam ediyor. Dank Laboratuvar Tiyatrosu tarafından geçtiğimiz sezonun sonunda prömiyer yapan oyun, bu zamana kadar İstanbul'da ve Bursa'da birçok kez seyirciyle buluştu. Oblomovluk kavramını günümüzün şartlarıyla ve sanatsal bakış açısıyla tekrar tanımlamaya çalışan oyun, bireyselleşmenin merkezinde yaşadığımız bir çağda bize, kendi kalıplarımızın dışında var olabilmenin olasılığını düşündürüyor. Üstelik bunu seyirciyle buluştururken tiyatronun da kalıplarının dışına çıkıyor. Oyun seyircilerin arasında performe edilirken, bir an sonra seyircilerin tercihleri doğrultusunda yön değiştirebiliyor. Seyirciler oyun içerisinde, kendilerini oblomovlaşmayı destekleyen ya da oblomovlaşmaya direnen bir katılımcı olarak buluyor. Bir araştırma tiyatrosu olarak kurulan Dank Laboratuvar Tiyatrosu, sosyoloji, felsefe ve psikoloji gibi farklı disiplinleri bir araya getirmiş. Hem sahneleme biçimleri üzerine hem de oyunun işlediği oblomovluk kavramı üzerine raporlar sunacaklarını, çalışmalarını kendi internet platformlarında ve akademik ortamda paylaşacaklarını dile getiriyorlar. Bunun için oyun sonrasında seyircilerle söyleşi ve anket gerçekleştiriyorlar. Yönetmenliğini Ali Bircan TEKE'nin yaptığı tek kişilik ve sözsüz olan oyun, Burak Çağatay SERİNBAŞ tarafından performe ediliyor. Oyunun müzikleri sahne üzerinde canlı olarak piyanoyla Ece ŞENOL tarafından icra ediliyor. Oblomovlaşma oyunu 29 Şubat 2020 Cumartesi günü saat 15.00 ve 20.30 saatlerinde Asmalı Sahne'de. Tüm kalıpların dışındaki bu oblomovluk uyarlamasını deneyimlemek isterseyenler biletlerini Asmalı Sahne gişesinden veya www. tiyatrolar. com. tr internet adresinden temin edebilir.


Dünyanın en iyi kemancılarından biri olan Gidon Kremer'in kurduğu Kremeta Baltica, 12 Mart 2020 Perşembe akşamı Cemal Reşit Rey'de izleyiciyle buluşacak. Baltık ülkelerinden seçkin müzisyenleri bir araya getiren orkestraya Moskava Müzik Eleştirmeni ödülüne sahip olan tek müzisyen unvanına sahip Fransız Piyanist Lucas Debargue eşlik edecek. 20 yıl önce kurulan grup, ilk yıllarından bugüne kadar pekçok ünlü solistler ve şeflerle çalışmakta. Kremerata Baltica'nın özellikle son yıllarda gerçekleştirdiği büyük etkinlikler arasında 2013 yılında Rusya'da insan haklarına dikkat çekmek için Berlin's Philharmonie'nin verdiği To Russia with Love konseri ve Gidon Kremer'in otobiyografisinin anlatıldığı All About Gidon yer alıyor. Kremerata Baltica ve Gidon Kremer ile ünlü Rus mim sanatçısı Slava Polunin ve Fools Akademisi 2013 yılında, Polunin'in Snow Showundan esinlenilen Snow Symphony projesiyle ortaklık kurdular. Topluluk 2015'te, Gidon Kremer, Rus ressam ve filozof Maxim Kantor ile birlikte Masks and Faces isimli yaratıcı çalışmayı hayata geçirdiler. Kremerata'nın son projesi ise Suriyeli sanatçı Nizar Ali Badr ile yaptığı Pictures from the East adlı Orta Doğu'daki sorunlara ve mülteci meselesine değinen proje olmuştu. Fransız piyanist Lucas Debargue'nin yeteneğinin keşfedilmesi ise, 2015 yılında Moskova'daki 15. Uluslararası Çaykovski Yarışması'nda sergilediği efsanevi performanslarıyla oldu. Son turda 4. sırada yer almasına rağmen tüm disiplinlerde herkesin sahip olmak istediği Moskova Müzik Eleştirmeni Ödülü'nü alan tek müzisyen oldu. Biletler 20, 30, 50, 80 TL olarak CRR Konser Salonu gişesi ve Biletix'te satışa sunuldu.


Suna ve İnan Kıraç Vakfı Kütahya Çini ve Seramikleri Koleksiyonu'ndan ilhamla sanat kolektifi oddviz tarafından hazırlanan Voronoi başlıklı video, 3 Mart 2020 Salı günü ziyarete açılıyor. Pera Müzesi'nin kalıcı koleksiyonuna ait olan yaklaşık 150 eserin, fotogrametri tekniği kullanılarak 3 boyutlu modellenmesiyle ortaya çıkan video, geçmiş bir zaman diliminde üretilmiş eserleri güncel ve dijital bir dil aracılığıyla günümüze aktarıyor. Pera Müzesi kuruluşunun 15. yılında, oddviz'in Suna ve İnan Kıraç Vakfı Kütahya Çini ve Seramikleri Koleksiyonu'ndan ilhamla ürettiği Voronoi başlıklı video çalışmasını sanatseverlerle buluşturuyor. Fotogrametri tekniği kullanarak objelerin ya da mekanların 3 boyutlu dijital replikalarını üreten sanat kolektifi oddviz, Pera Müzesi'nin kalıcı koleksiyonundan seçtiği yaklaşık 150 eseri, aynı yöntemle üç boyutlu modelleyip dijitalize ederek bir video üretti. oddviz'in Voronoi isimli çalışması, müzenin koleksiyonunda bulunan 18. yüzyıldan 20. yüzyıla uzanan bir zaman diliminde üretilmiş geleneksel eserlerin, güncel ve dijital bir dil aracılığıyla yepyeni bir perspektiften değerlendirilmesine olanak tanıyor. Fiziksel ile dijitalin birbirine temas ettiği noktalara odaklanan ve ikisi arasındaki geçişliliği vurgulayan video, kültür varlıklarının korunması, saklanması, gelecek nesillere aktarılması ve bu süreçlerde kurumsal olarak müzelerin oynadığı role de yorum getiriyor. Video, başlığını modellenen objelerin dijital ortamda kırılmasına olanak tanıyan matematik fonksiyonundan alıyor. Teknoloji ile sanatı güncel ile gelenekseli mizahi bir üslupla bir araya getiren video, 03 Mart 25 Ekim 2020 tarihleri arasında Kütahya Çini ve Seramikleri sergi salonunda, müzenin açık olduğu saatler arasında izlenebilir. Pera Müzesi Salı'dan Cumartesi'ye 10:00 19:00 saatleri arasında, Pazar günleri ise 12:00 18:00 saatleri arasında gezilebilir. Müzede Cuma günleri hem uzun hem de ücretsiz! Uzun Cumalarda müze 18:00 22:00 saatleri arasında ücretsiz olarak ziyaret edilebilir. Genç Çarşamba günlerindeyse tüm öğrenciler müzeyi ücretsiz ziyaret edebilir.


İstanbul Modern Sinema, çevrimiçi programlarına Bahar Nöbeti ile devam ediyor. 2020'de festivallerde adından söz ettiren, ödüllü, kimi ilk kez izleyiciyle bulaşacak filmlerden bir seçki olarak hazırlanan Bahar Nöbeti, 18-30 Mayıs tarihleri arasında izleyiciyle buluşuyor. İstanbul Modern Sinema, Türk Tuborg A. Ş'nin katkılarıyla düzenlediği çevrimiçi gösterim programında, baharın son ayına özel bir seçki hazırladı. 2020'de festivallerde adından söz ettiren, ödüllü filmlerden oluşan seçki farklı tarihsel bağlamlarda, farklı karakter ve öyküler üzerinden bazen özlemi duyulan, idealleştirilen bir nostalji, bazen de kendini zorla hatırlatan, silinmeye direnen bir iz olarak geçmiş kavramıyla uğraşıyor. Seçkide geçtiğimiz yıl Berlin'de Altın Ayı kazanan İranlı yönetmen Mohammad Rasoulof'un son filmi Şeytan Yoktur, İran'da halen uygulanmaya devam eden idam cezası üzerine dört hikayeden oluşuyor. Avrupa sinemasının yetkin yönetmenlerinden Agnieszka Holland'ın gerçek bir şifacının hayatına odaklandığı Şarlatan ve rock müzik tarihinin en eksantrik ve asi figürlerinden Frank Zappa'nın hayatını anlatan Zappa da programda yer alan iki portre film olarak dikkat çekiyor. Yuri adlı bir delikanlının kentsel dönüşüm yüzünden evinin yıkımını engellemeye çalışmasıyla uzaya gitme hayallerini iç içe işleyen Fransız filmi Gagarine ise Türkiye'de ilk kez izleyiciyle buluşuyor. İstanbul Modern'in web sitesi üzerinden erişime sunulan filmler, gösterim programında belirtilen tarih-saat aralıklarında yayında kalıyor. Adını 1960'ların başında ziyarete gelen Sovyet kozmonotun verdiği, Fransız Komünist Partisi'nin buluşma üssü olan sosyal konut projesi Cite Gagarine için 2019'da yıkılma kararı çıkar. Annesi tarafından terk edilmiş genç Yuri de adını aynı kozmonottan almıştır ve onun gibi uzaya ve astrolojiye tutkundur. Bir yandan artık her yeri dökülen sitesinin yıkılmasını önlemeye çalışır. Uzaydaki yaşam rüyasıyla sosyal gerçek, kişisel ile toplumsal tarihin iç içe geçtiği, yönetmenlerin bu tatlı ve duygusal ilk uzun metrajı geçtiğimiz yıl Cannes'da prömiyerini yaptı. Türkiye'deki ilk gösterimi burada gerçekleşecek. Mohammad Rasoulof'un filmi bugün dünyada en çok ölüm cezasının uygulandığı bir ülkede (filmin çekildiği 2019 yılında İran'da 225 kişinin ölüm cezası infaz edilmiş) bu sistemin son halkası olan görevlileri merkezine alan dört farklı bölümden oluşuyor. Kendisi de hayatı boyunca film çekmeye yasaklı olan yönetmen bu ceza sisteminin ahlaki boyutunu tartışmıyor, onun yerine sıradan insanların sıradan hayatlarına bakıyor. Birbirinden farklı tonlarda akan öykülerin içe işleyen dramatik etkisinin yanında sinemanın gücünü de kanıtlıyor. İran'da gizlice çekilen film geçen sene Berlin'de Altın Ayı ödülüne layık görüldü. Film, Jan Mikolasek isimli doğuştan kabiliyetli bir şifacının 1930'lar Çekoslovakya'sındaki gerçek hayatından uyarlanmış. Yetiştirdiği şifalı bitkilerle zengin fakir dinlemeden binlerce hastayı idrarlarına bakarak teşhis koyan ve iyileştiren bir figür. Nazi işgali sırasındaki nüfuzlu Almanlardan komünist memurlara, hatta başbakan Antonin Zapotocky'a kadar. Avrupa sinemasının en etkin isimlerinden, Polonyalı yönetmen Agnieszka Holland, kimilerinin şarlatan lakabını yakıştırdığı Mikolasek'in başka bir adama karşı aşkını da katarak hikayesini daha kırılgan ve karmaşıklaştırıyor. Berlin'de dünya prömiyerini yapan Şarlatan, Çekya'nın Oscar adayı oldu. Esquire dergisinde yayınlanan ödüllü makaleden uyarlanmış bu filmin kalbinde arkadaşlık var. Dane üniversite arkadaşları Nicole ve Matthew'a Nicole'e ölümcül kanser teşhisi konmasının ardından destek olmak ister. Artık iki kızları olan arkadaşlarının yanına taşınır. Önce düzenini değiştirmek gibi başlayan süreç, zamanla Dane'in işini ve ilişkilerini yitirmesine sebep olur. Sıradan bir öyküye sıcak ve tatlı bir nefesle hayat veren film ölümcül hastalık temasını melodrama kaçmadan, karakterlerine derinlik katarak, anlara odaklanarak anlatıyor. Filmin en büyük gücü ise oyunculukları. Amerikan rock müzik tarihinin en eksantrik figürlerinden biri olan Frank Zappa'yı anlatan bu belgesel 1991 Prag'daki konser görüntüleriyle başlar. Zappa, Kadife Devrim'e ilham veren kültürel figürlerden biri olarak oraya davet edilmiştir. İki yıl sonra kansere yenik düşerek 52 yaşında ölecektir. Film az bulunan arşiv görüntüleriyle Zappa'nın çocukluğundan iş ahlakına, rock yıldızlığından senfoni besteciliğine uzanan yolculuğunu anlatıyor. 1960'larda hippilerden nefret edecek kadar ciddi, psikedelik müzik yaparken uyuşturucu düşmanı olacak kadar aykırı, telif hakları için büyük şirketlere dava açacak kadar cesur bir adam. Sırp yönetmen Srdan Golubovic'in bu dördüncü uzun metrajı çarpıcı bir sahneyle başlar: bir kadın yanında iki çocuğuyla kocasının çalıştığı fabrikaya gider. Yiyecek alacak parası yoktur ve sonunda kendisini benzinle yakmaya karar vermiştir. Film bir anneyle açılsa da, başrolde baba, Nikola var. Bu intihar girişimi sonrasında sosyal güvenlik tarafından elinden alınan çocuklarının velayetini geri almak için Belgrad'a 300 km yol yürümeye başlar. Amacı yetkililere sesini duyurmak olan Nikola için aç biilaç, bedeninin sınandığı bir yolculuk olacaktır bu. Filmin tereddüt etmediği tek şey gerçekliği. Nikola'nın hikayesinde romantize edilecek hiçbir şey yok. Baba, kayıtsız ve çürümüş bir toplumun tahrip edici bir tablosu.


Antalya Film Festivali'nden iki ödülle dönen KAFES filmi, 9. Boğaziçi Film Festivali kapsamında 26 Ekim'de Beyoğlu Atlas Sineması'nda, 27 Ekim'de de Kadıköy Sineması'nda gösterime girecek. 58. Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde, Tarhan Karagöz'ün En İyi Erkek Oyuncu ödülü Özay Fecht'in de En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu ödülünü aldığı KAFES filmi, İstanbul seyircisi ile buluşuyor. Boğaziçi Kültür Sanat Vakfı tarafından 23 30 Ekim tarihleri arasında düzenlenen 9. Boğaziçi Film Festivali'nin Ulusal Uzun Metraj Film Yarışması'nda En İyi Film Ödülü için yarışacak olan KAFES, 26 Ekim'de Beyoğlu Atlas Sineması'nda saat 18.30'da perdeye çıkacak. Film 27 Ekim'de de Kadıköy Sineması'nda saat 13.00'de gösterimde olacak. Yönetmen, senarist, fotoğraf sanatçısı Cemil Ağacıkoğlu'nun dördüncü uzun metraj filmi KAFES, on kişilik bir teknik ekiple çekildi. Tarhan Karagöz, Murat Kılıç, Özay Fecht, Mehmet Esen, Sema Poyraz, Sencar Sağdıç, Sonat Dursun, Görkem Yeltan, Gökhan Soylu, Erkan Atbaş, Maria Gavril, İlyas Özçakır'ın rol aldığı film, sıra dışı senaryosu ve hikaye kurgusuyla ön plana çıkıyor. Eski polis memuru Hasan, işini kaybettikten sonra İstanbul'un arka sokaklarında, kimsesizlerin ve göçmen kadınların konakladığı bir motelde çalışmaya ve yaşamaya başlar. Motel sakinlerinden 50'li yaşlarındaki İlona ile arkadaş olur. Hasan'ın amacı avukat için gereken parayı biriktirip, mahkemede adını temize çıkarıp mesleğine geri dönmektir. Meslekten atılması için kendisine tuzak kurduğunu düşündüğü eski arkadaşı Yahya'yı takip eder. Mahalledeki bir cinayet ve İlona'nın ansızın kaybolması Hasan'ın içindeki karanlığı ve paranoyayı büyütür. Çaresiz bir anında Yahya'dan yardım ister, fakat Yahya hiçbir pişmanlık belirtisi göstermeden yardım etmeyi reddeder. Adaletin sağlanacağına dair inancını tümden yitiren Hasan, Yahya ile hesabını kendisi kapatmaya karar verir. 1959 yılında İstanbul'da doğdu. 1993 yılında Hasırın Öyküsü isimli ilk fotoğraf sergisini açtı. Sonrasında 4'ü fotoğraf kitabı olarak yayınlanmış 10'dan fazla karma ve kişisel footğraf sergisi açtı. 1995 yılında Uluslararası Fotoğraf Federasyonu tarafından Artiste Fiap, 2000 yılında ise Excellence Fiap ünvanları verildi. 1995 yılından bugüne kadar uluslararası birçok sergi ve bienale davet edilen Ağacıkoğlu, işleriyle Pakistan, Hong Kong, İsviçre, İtalya, Avusturya gibi ülkelerde ödül ve madalyaya layık görüldü. 2000'li yıllardan itibaren video & müzik klip çalışmalarına başladı ve 2005 2008 yılları arasında 4 kısa film çekti. İlk uzun metraj filmi Eylül'ü 2010 yılında gerçekleştiren yönetmen, bu filmiyle 18. Altın Koza Film Festivali'nde En İyi Yönetmen dahil 4 ödül kazandı. Eylül, Uluslararası Montreal Film Festivali ve Londra Film Festivali gibi prestijli festivallerin yarışma bölümüne seçildi. 2012 yılında 2. uzun metrajlı filmi Özür Dilerim'i çekti. Hamburg, Goa ve Londra Film Festivallerine davet edildi. Ağacıkoğlu 3. uzun metrajlı filmi Tarla'yı 2016 yılında yazıp yönetti. Tarla İstanbul Film Festivali Ulusal yarışmada yer aldıktan sonra Uluslararası prömiyerini Saraybosna Film Festivali Yarışma Bölümünde yaptı. Tarla, Adana Altın Koza Film Festivali'nde Jüri Özel Ödülü kazandı. 4. uzun metrajlı filmi Kafes 2019 yılında Saraybosna Film Festivali Cinelink Works In Progress bölümüne seçilmiştir. Film, 2021 Antalya Altın Portakal Film Festivali Ulusal Yarışma finalistlerinden olup prömiyerini 4 Ekim 2021'de yapacaktır. Yönetmen 5. Uzun metrajı Kamış üzerinde çalışmaktadır. Kamış Kültür Bakanlığınca desteklenmiştir ve TRT ortak yapımıdır.


Ödüllü genç keman virtüözü Yury Revich, Vivaldi'nin Dört Mevsim'i ile Astor Piazzolla'nın Buenos Aires'in Dört Mevsimi eserini harmanladığı, 8 Mevsim (8 Seasons) projesiyle İstanbullu müzikseverlerle buluşacak. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda 19 Aralık'ta gerçekleşecek konser, saat 19.00'da başlayacak. Revich'e konserde, CRR Genç Oda Orkestrası eşlik edecek. Echo Klasik, Uluslararası Klasik Müzik Ödülleri ve Viyana Beethoven Merkezi gibi saygın kurumlarca verilen birçok ödülün sahibi keman virtüözü Yury Revich 19 Aralık'ta CRR'de konser verecek. Revich, ona Avrupa'nın en prestijli klasik müzik ödüllerinden biri olan ICMA'yı getiren 8 Mevsim'i icra edecek. Vivaldi'nin İtalyan fırtınalarıyla, Piazzolla'nın tutkulu ritimlerinin harmanlandığı bu eser; teknik, hız ve duygu aktarımı bakımından yüksek virtüözite gerektiriyor. Yury Revich'e CRR Genç Oda Orkestrası'nın eşlik edeceği konserde, sanatçı aynı zamanda orkestrayı da yönetecek. Konserde icra edilecek 8 Mevsim; Antonio Vivaldi'nin Dört Mevsim'i ile Astor Piazzolla'nın Buenos Aires'in Dört Mevsimi'nin ahenkle harmanladığı bir çalışma. Genç sanatçı besteci ve icracı yönü dışında gerçekleştirdiği sosyal sorumluluk projeleriyle de dikkat çekiyor. Çocukların hayallerini gerçekleştirmek amacıyla yürüttüğü Dreamland bunlardan en önemlisi. Revich ayrıca geri dönüşüme ve küresel ısınmaya dikkat çekmek Beethoven'ın yazdığı ve kullanmadığı notalardan, eskizlerden yeni besteler yaparak müzikte geri dönüşümü başlatmış. Revich'in 8 Mevsim çalışmasının diğer yapı taşı Buenos Aires'in Dört Mevsimi olarak bildiğimiz Astor Piazzolla'nın Cuatro Estaciones Portenas isimli eseri. Eser, türünde başyapıt kabul ediliyor. Piazzolla bu eserde, Kuzey ve Güney Yarımküre'nin karşılık gelen her mevsiminden müzikal alıntılar ekleyerek Vivaldi'nin ünlü eseri Dört Mevsime somut bir gönderme yapıyor. Rus asıllı Avusturya vatandaşı Revich, Echo Klasik ve Uluslararası Klasik Müzik Ödülleri ve Viyana Beethoven Merkezi tarafından Yılın Genç Müzisyeni gibi birçok ödülün sahibi. Yury Revich besteciliğin yanı sıra kendi projesi olan Sanat Konserleri dizisi Friday Nights With Yury Revich ve UNICEF ortaklığıyla düzenlediği DREAMLAND yardım konserleri organizasyonunun kurucusu ve sanat yönetmenliğini yürütüyor. Kendi kısa film ve videolarının rejisörlüğünü ve yönetmenliğini de yapan Revich, Eye Jewellery adını verdiği tasarımların da yaratıcısı. 1991'de Moskova' da dünyaya gelen Revich, 4 kuşak kemancı bir ailden geliyor. İlk keman eğitimini babasından alan sanatçı daha sonra Moskova Müzik Akademisi'ne devam etmiş. Avrupa' daki çeşitli saygın okullarda tekniğini geliştirmek için eğitimler alan Revich Avusturya Viyana'da yaşıyor. Dünyanın pek çok ülkesinde konserler veren genç sanatçı; 2015 yılında katıldığı Uluslararası Klasik Müzik Ödülleri yarışmasında Yılın Genç Sanatçısı ödülünü ve 2016 yılında da Echo Klasik ödülünü kazanmış. Sanatçı gerek bireysel, gerekse kurucusu olduğu hayır organizasyonları ile UNICEF Avusturya'nın resmi destekçisi. Revich ilk bireysel yardım konserini, 2011 yılında Japonya'da yaşanan tsunamisi felaketi kurbanları için Viyana'da düzenlemiş. 2015 yılında ilkini gerçekleştirdiği ve şu an Avrupa'nın en büyük Otizm Farkındalığı etkinliklerinden biri haline gelmiş All for Autismi gala etkinliğini düzenlemiş. Dreamland'in ilk projesi 2017'de Suriye'deki okullar için uygun su sistemlerinin kurulmasına fon sağlamak amacıyla UNICEF Dreamland adı altında Viyana' da gerçekleşmiş. Halen bu proje UNICEF Avusturya önderliğindeki bu temiz su projesi başarıyla fon toplamaya devam etmekte.


İngiliz drama kanalı BBC First, Kasım ayında ödüllü diziler 'Top of The Lake' ve 'Talking Heads'i ekranlara getiriyor. Altın Palmiye ödülünü kazanan ilk kadın yönetmen Jane Campion'un Emmy ve Altın Küre ödüllü polisiye dizisi 'Top Of The Lake' Kasım ayında BBC First ekranlarında olacak. Kasım ayının bir diğer ses getiren yapımı ise dünyaca ünlü oyuncu ve yazar Alen Bennett tarafından kaleme alınmış monolog drama dizisi 'Talking Heads'. BBC First, Tivibu 143. ve Digiturk 114. kanallarından izlenebiliyor. Elisabeth Moss, Gwendoline Christie ve Nicole Kidman'ın başrollerini paylaştığı, ödüllü yazar ve yönetmen Jane Campion'un Emmy ve Altın Küre ödülleri alan polisiye dizisi, ikinci sezonu ile ekranlara geri dönüyor. Dizinin konusu kısaca şöyle: Dedektif Robin Griffin, Yeni Zelanda'da, yaşadığı kenti sarsan olaylardan beş yıl sonra Sidney'e geri dönmüştür ve hayatını yeniden kurmaya çalışmaktadır. Kimliği belirsiz Asyalı bir genç kızın cesedinin Bondi Sahili'ne vurmasını soruşturmakla görevlendirilir. Kızın tek başına ölmediği anlaşılana dek katile dair hiçbir ipucu yoktur. Bir yandan da yıllar önce bebekken evlatlık verdiği kızının hayaliyle yaşayan Robin, artık ergenlik çağına gelen kızına ulaşmaya çalışır. Mary, öz annesi gibi tutkulu ve inatçıdır. Karizmatik, yaşlı bir adamla tehlikeli bir aşk yaşamaktadır. Soruşturduğu cinayet vakası Robin'i şehrin suç bölgesine götürürken, kendi yüreğindeki sırlara da yaklaştıracaktır. Dizinin iki bölümü birden 19 Kasım Perşembe günü saat 21:00'da BBC First'te seyircisiyle buluşacak. Dünyaca ünlü İngiliz aktör ve yazar Alan Bennett'in meşhur monologlarını konu alan dramatik dizi, 1988 yılındaki ilk yayınının ardından seriye eklenen iki hikaye ile izleyicilerle yeniden buluşmaya hazırlanıyor. Derlemeye eklenen yeni bölümde Jodie Comer, Martin Freeman ve Kristin Scott Thomas gibi oyuncular başarılı performanslarıyla Bennett'in çalışmasına hayat veriyor. Suçluluk, keder ve yalnızlık gibi evrensel temalara değinen Bennett'in usta monologları, her döneme uyan, zaman ötesi bir nitelik taşıyor. Oyuncuların doğrudan kameraya konuştuğu, son derece samimi bir drama deneyimi sunan dizi, 28 Kasım Cumartesi saat 21:00'da BBC First ekranlarında olacak.


Macaristan'ın önde gelen klasik müzik sanatçılarından piyanist Janos Balazs, ilk kez Türk müzikseverlerle buluşmaya hazırlanıyor. Üstün piyano tekniği ve samimi sahne performanslarıyla eleştirmenlerden tam not alan Balazs, T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından düzenlenen Beyoğlu Kültür Yolu Festivali kapsamında Atatürk Kültür Merkezinde gerçekleştirilecek konserde İstanbullulara unutulmaz bir akşam yaşatacak. Dünyanın en prestijli sahnelerinde sayısız konsere imza atan ödüllü piyanist, Türkiye'deki ilk konserini Ferenc Liszt'in İstanbul'u ziyaretinin 175. yılında ustasının anısına gerçekleştirecek. Macaristan'ın dünya müzik sahnesine armağan ettiği en başarılı piyano sanatçıları arasında gösterilen Janos Balazs, Beyoğlu Kültür Yolu Festivali kapsamında Atatürk Kültür Merkezinde ilk kez Türk müzikseverlerle buluşacak. Ferenc Liszt Müzik Akademisi mezunu olan Balazs, Türkiye'de vereceği ilk konseri Macar klasik müzik devi Ferenc Liszt'in İstanbul'u ziyaretinin 175. yılında ustasına adayacak. 8 Haziran 2022'de AKM'nin Türk Telekom Opera Salonu'nda müzikseverlerin kulaklarının pasını silecek konser; Macaristan Büyükelçiliği, Başkonsolosluğu ve Liszt Enstitüsü İstanbul Macar Kültür Merkezi desteğiyle gerçekleştirilecek. Janos Balazs'ı Türk izleyicisiyle ilk kez buluşturacak performans, aynı zamanda Macar piyanist György Cziffra'nın doğumunun 100. yılı kutlamaları kapsamında düzenlenen Cziffra100 etkinlik serisinin bir parçası. Siyah beyaz tuşların ödüllü ismi Balazs, klasik müziği 21. yüzyıla ustalıkla taşıyan üstün piyano tekniği ve genç jenerasyonu da etkisi altına alan sahne performanslarıyla tanınıyor. Klasik müziği geniş kitlelere ulaştırmayı misyon edinen sanatçı, tematik açıdan benzersiz konserleri ve kapsamlı repertuvarıyla sahnede devleşiyor. Dünya müzik eleştirmenlerinin piyano yorumculuğundaki inceliğe ve repertuvar skalasının çok renkliliğine özel bir vurgu yaptığı Balazs; klasik müziğin yanı sıra caz, dünya müziği ve folk müzik gibi farklı türlerde de eşsiz bir doğaçlama kabiliyetine sahip. Usta müzisyenin sahne performansları, eleştirmenler tarafından Ferenc Liszt ve Frederic Chopin gibi 19. yüzyılın unutulmaz piyanistlerinin performanslarıyla karşılaştırılarak samimi atmosferiyle övülüyor. Kariyeri boyunca Cite de la Musique, Palau de Musica, Barbican Centre, Wiener Konzerthaus ve the Royal Conservatory gibi prestijli sahnelerde başarılı konserlere imza atan Janos Balazs, Sezonun Sanatçısı kategorisinde ECHO Ödülü'nün de sahibi. McGill Üniversitesi, Shenyang Konservatuvarı ve Hanoi Konservatuarı tarafından piyano dersleri vermek için özel olarak davet edilen Balazs, akademik çalışmalarını Ferenc Liszt Müzik Akademisi'nde doçent olarak sürdürüyor. Ferenc Liszt Müzik Akademisi mezunu olan Balazs, Liszt'in müzikal geleneğini geleceğin müzisyenlerine aktarmaya büyük önem veriyor. Türkiye'de vereceği ilk konseri Ferenc Liszt'in İstanbul'u ziyaretinin 175. yılında gerçekleştiren sanatçı, Beyoğlu Kültür Yolu Festivali'ndeki performansını Macar klasik müzik ustasının anısına adayacak. Türk kültürüne büyük bir hayranlık besleyen Macar besteci, piyanist, orkestra şefi ve müzik öğretmeni Ferenc Liszt, İstanbul'u ilk kez 1847 yılında ziyaret etti. Osmanlı Sultanı ile tanışmak ve müziğini Osmanlılarla buluşturmak için can atan Liszt, İstanbul'da dönemin sultanı Abdülmecid'in baş çevirmeni ve piyanist Baran Resta tarafından karşılandı. Kontes Marie d'Agoult yazdığı mektubunda Osmanlı Sultanı'nın kendisine son derece cömert davrandığını yazan Liszt, Abdülmecit'in kendisinin ünü hakkında bu kadar bilgili olmasına çok şaşırdığından bahsediyordu. Ferenc Liszt, Batı müziğiyle yakından ilgilenen ve opera tutkunu olan Sultan Abdülmecit karşısında iki kez sahne aldı. Türkiye'de beş hafta kalan ve 18 Haziran'da Francini'nin Büyükdere'deki konağında verdiği konserle Osmanlı müzikseverlerle de buluşan Liszt, Fethi Paşa Konağı ve Pera'daki Rus Konsolosluğunda da konserler verdi. Balazs, Türkiye'de vereceği bu ilk konserin repertuarını, Liszt'in 175. yıl önce verdiği konserlerden ilham alarak hazırladı. Konser ayrıca, dünyaca ünlü Macar piyanist György Cziffra'nın doğumunun 100. yıl dönümü vesilesiyle gerçekleşiyor. Cziffra'nın doğum yıl dönümü, Macaristan'da resmi olarak anma yılı ilan edildi ve UNESCO'nun Yıl Dönümleri Listesine eklendi. Bu usta müzisyeni anmak için hazırlanan Cziffra100 programı, piyanist Janos Balazs'ın sanatsal liderliği altında, Macaristan'ın yanı sıra müzik dünyasının en önemli şehirlerinde bir dizi kurum, orkestra ve ortakla profesyonel ortaklık çerçevesinde gerçekleşiyor.


GalataPerform'un bu yıl onuncusunu düzenlediği Yeni Metin Festivali, Institut del Teatre de Barcelona oyun yazarlığı ve yönetmenlik derecesine sahip, La Calorica adlı tiyatronun kurucusu Joan Yago'yu İstanbul'da tiyatroseverlerle bir araya getiriyor. GalataPerform tarafından düzenlenen ve Türkiye'nin ilk Oyun Yazarlığı Festivali olma özelliğini taşıyan Yeni Metin Festivali, bu yıl onuncu kez tiyatroseverlerle buluşuyor. 1 Kasım'da başlayan festival, 28 Kasım'a dek #TiyatroylaNefesAlıyoruz sloganıyla seyirci ve tiyatrocuları bir araya getiriyor. Festival kapsamında tiyatro sanatının farklı alanlarında önemli isimlerle atölyeler, oyun okumaları, söyleşiler gerçekleşiyor. Bu yıl hem çevrimiçi hem de fiziksel olarak gerçekleşen festival, La Calorica adlı tiyatronun kurucusu Joan Yago'yu İstanbul'da ağırlıyor. Institut del Teatre de Barcelona oyun yazarlığı ve yönetmenlik derecesine sahip, oyun yazarı, senarist ve yönetmen La Calorica adlı tiyatronun kurucusu Joan Yago, 20 Kasım'da BAU Konservatuvar'da Yeni Metin Atölyeleri kapsamında bir atölye gerçekleştirecek. Yago, 21 Kasım'da BAU Konservatuvar Pera Sahnesi'nde Fairfly oyununun okuma tiyatrosu ve söyleşine katılacak. Küçükken çizgi film mucidi ve yaratıcısı olmak isteyen Yago, oyunculuk eğitiminin ardından yazarlığa adım attı. Yago'nun yazdığı oyunlar şöyle: Entrevistes breus amb dones excepcionals, Fairfly, You say tomato (2016 Serra d'Or Ödülü), Un Lloc Comu (2014 Ciutat d'Alzira Ödülü), Bluf (2014 Quim Maso Ödülü), Sobre el fenomen de les feines de merda, Aneboda, La Nau dels Bojos (2012 Adria Gual Ödülü), L'Editto Bulgaro, Martingala, No soc Dean Moriarty o Feisima enfermedad y muy triste muerte de la reina Isabel I (2010 Escenia Ödülü). Institut del Teatre de Barcelona Oyun Yazarlığı ve Yönetmenlik derecesine sahip, oyun yazarı, senarist ve yönetmen La Calorica adlı tiyatronun kurucusu Joan Yago, Yeni Metin Atölyeleri kapsamında bir atölye gerçekleştirecektir. Yeni Metin Atölyeleri 2021 katılımcılarına ücretsizdir. Gıda endüstrisinde çalışan ve işsiz kalmak üzere olan dört meslektaşın hayatlarını konu ediniyor. Günümüz iş dünyasındaki startuplar ve girişimcilik kültürüne ironik bir bakış açısı getiren Fairfly, çok para kazanma tutkusu, başarı saplantısı ve neoliberal söylemleri sorgulayan bir kara komedi olarak karşımıza çıkıyor. - Ücretsiz etkinlik.


CSO ADA ANKARA, Başkent Kültür Yolu Festivali kapsamında klasik müziğin yıldız isimlerini ağırladı. Eşsiz vokaliyle sahnede devleşen ödüllü soprano Anna Prohaska, deha şef Giovanni Antonini'nin yönettiği Deutsches Symphonie-Orchester Berlin eşliğinde unutulmaz bir konsere imza attı. CSO ADA ANKARA, Başkent Kültür Yolu Festivali'nin 12. gününde unutulmaz bir konsere ev sahipliği yaptı. Başarılı vokaliyle hem eleştirmenlerden hem de müzikseverlerden tam not alan ödüllü soprano Anna Prohaska, CSO ADA ANKARA Ana Salon'da Ankaralı müzikseverlere klasik müzik şöleni yaşattı. Dünyaca ünlü orkestra Deutsches Symphonie-Orchester Berlin ile aynı sahneyi paylaşan Prohaska, Mozart'ın Titus'un Merhameti ve Haydn'ın Issız Ada ve Berenice operalarından en sevilen aryaları seslendirdi. Ankaralıların yoğun ilgi gösterdiği konserde, Deutsches Symphonie-Orchester'i opera repertuvarının aranılan şefi Giovanni Antonini yönetti. 28 Mayıs'tan bu yana Ankaralıları dünya sanat sahnesinin önde gelen isimleriyle buluşturan Başkent Kültür Yolu Festivali; 12 Haziran'a kadar 5971 sanatçı, 179 akademisyen ve tarihçinin katıldığı 560 etkinliğe ev sahipliği yapacak. Başkent Kültür Yolu Festivali boyunca dünyanın en prestijli orkestra ve topluluklarını ağırlayan CSO ADA ANKARA Ana Salon, son teknoloji ile donatılmış üstün akustik yapısı ve 360 derecelik seyir imkanı sunan izleyici bölümüyle dikkat çekiyor. Yorumundaki ustalık ve tutkuyla sahnede devleşen Anna Prohaska, başarılarla dolu bir kariyere sahip. Performanslarıyla eleştirmen ve müzikseverlerden tam not alan vokalist, Berlin Devlet Operası'nda sahneye çıktığı ilk günden beri Daniel Barenboim, Philippe Jordan ve Simon Rattle gibi saygın şeflerle çalıştı. Unutulmaz bir sese sahip olan soprano, Almanya'da başlayıp uluslararası bir nitelik kazanan kariyeri boyunca tüm repertuvarlarda çok yönlülüğünü kanıtlayarak ECHO Klassik Ödülü'nün sahibi oldu. Avrupa'nın La Scala di Milano, Bolşoy Tiyatrosu, De Nationale Opera Amsterdam, Covent Garden Kraliyet Opera Evi ve Paris Operası gibi en seçkin sahnelerinde müzikseverlerin huzuruna çıkan Prohaska, 2008'den bu yana Salzburg Festivali'nin sürekli sanatçısı. CSO ADA ANKARA'da gerçekleştirilen özel konserde Anna Prohaska'ya sahnede eşlik ederek Deutsches Symphonie-Orchester Berlin'in şefliğini üstlenen Giovanni Antonini, klasik müzik eleştirmenleri tarafından bir deha olarak görülüyor. Ankaralı müzikseverleri Beethoven, Mozart ve Haydn'ın dünyasında unutulmaz bir yolculuğa çıkaran Antonini; Berlin Filarmoni, Concertgebouworkest, Tonhalle Orkestrası, Mozarteum Orkestrası, Leipzig Gewandhausorchester, Londra Senfoni Orkestrası ve Chicago Senfoni Orkestrası gibi dünyanın önde gelen topluluklarının da daimi konuk şefi. Başkent Kültür Yolu Festivali kapsamında gerçekleştirilen konserde Giovanni Antonini yönetiminde sahne alan Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, Avrupa'nın en başarılı orkestraları arasında yer alıyor. Bu sezon 75. yılını kutlayan ünlü orkestra, sahne hayatı boyunca dünyanın önde gelen şeflerini ağırladı ve yıldız solistlere eşlik etti. Konser programlarının zengin dramaturjisi, çağdaş müziğe bağlılığı ve kapsamlı repertuvarıyla ön plana çıkan Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, her konserde farkını ortaya koyarak tüm dünyada adından saygıyla bahsettirmeyi sürdürüyor.


İki dil arasında kalmış bir kadının hikayesinin konu edildiği Benim Adım Gül The Roman Yayınları etiketiyle çıktı. Ödüllü öykü yazarı Ayşe Şen, ilk romanı Benim Adım Gül ile okurlarıyla buluşuyor. Bulgaristan'ın Soya Dönüş Süreci ile bir kadının değişen hayatını konu alan eser, iki dil ve iki kültür arasında kalan tüm toplumların sesi oluyor. Bulgaristan'da doğup büyüyen Gül'ün dönemin politik yaptırımları sonrası kendine bir yer bulma çabasıyla başlayan hikaye, kahramanın içsel karmaşasının içinde kaybolmasıyla yön buluyor. İki toplum arasında kalmışlığın karmaşasını tüm hücrelerinde hisseden Gül, elinde bir tek adı kalana kadar mücadeleden asla vazgeçmiyor. 80'li yılların Bulgaristanı'nı bir kadının gözünden derinlemesine ve gerçekçi anlatan yazar, okuru o yıllarda yaşanan acıların içine çekmeyi başarıyor. Derin kurgusu ve ayrıntılı tasvirleriyle akıcılık kazanan eser, dönem kitabı olmasıyla da tarihi farklı açılardan değerlendirmeye olanak tanıyor. The Roman Yayınları tarafından yayına sunulan Benim Adım Gül tüm kitapçılarda.


7. Uluslararası Anadolu Tiyatro Ödülleri OYÇED tarafından Yılın Yazar Ödülüne layık görülen, oyunculuk alanında da pek çok ödül sahibi olan Sevtap Çapan'ın yeni kitabı Memed Dramatik Yayınları etiketiyle raflarda yerini aldı. Memed gerçek olaylardan esinlenerek kurgulanmış bir tiyatro metnidir. Bir erkeğin hayatında verdiği pek çok savaşı konu almaktadır. Bir oğul, bir koca, bir baba ve bir asker olan başkahramanın, yaşamdaki doğal mücadelesinin yanı sıra belli bir tarihe, Kıbrıs Savaşı'na değinilmektedir. Kıbrıs Savaşı'nın konu olarak ele alınma sebebi ise; hala çözümlenememiş bir mesele olarak duruşu, bu sorun ile ilgili elle tutulur sanatsal bir eserin bulunmayışı ve orada savaşan askerlerden birinin, yazarın babası oluşudur. Tarih boyunca yaşanan savaşlar, zaferle çıkılmış olsa da sadece ülkeler için değil, o ülke insanları, askerleri ve asker aileleri için de atlatılması ve unutulması zor ruhsal çöküntüleri, acı kayıplar yüreklere kazımaktadır. Elbette metnin amacı yaraları deşmek değildir. Amaç belli bir tarihe ışık tutarken bir ailenin üzerinden savaşın etkilerinin dile getirilmesi ve bir erkeğin hayatındaki olası ağır yükleri gözler önüne sermektir.


Öfke duygusu, modern zamanlarda birçok duygu gibi bastırılarak yönetilmeye çalışıldığı için, toplumuzda kendisini yıkıcılık sonucu ile de gösterebilmektedir. Oyun, bastırılmış öfkenin nedenlerinden birisinin de yas yaşantısının insan ruhsallığındaki evrelerinin doğal bir parçası olan öfke duygusunun modernizimle birlikte, bir baş etme yöntemi olarak bastırılmasından doğan, bireysel ve toplumsal sorunsallara değinir. Yas yaşam döngüsünün, doğanın bir gerçeği olduğunu hatırlatır. Öfke duygusuyla yaratılan yıkıcılığın yerine bir dönüştürücü olarak yaratıcılığı koymayı önerirken bir çözüm yolu olarak doğayı, bilimi ve sanatı işaret eder. Seyirciyi kendi içine bakmaya da davet eden oyun, Freud'un psikanaliz alanı ile sürdürülmüş bir üretim sürecini konu alışıyla, bilim ve sanatın işbirliğine de bir örnek teşkil eder.


Oyuncunun yaşanmış bir ayrılık yaşantısı üzerinden anlattığı hikayesinde, yas duygusunda sıkışmışlığını görürüz. Oyun, kuşaklar boyu süregelen toplumsal baskı çerçevesinde öfke ve yası ele alır. Freud'un psikanalize baktığı yerden, analiz sürecinde gerçekleşen dönüşüm yolculuğundan kesitlerle örülen hikayede, kendimizi, öfke ve yas duygularının yaratıcılığa doğru evrilen sanatsal işlenişine örnek oluşturan bir masalın içinde buluruz. Bilet için tiyatrogulgec. com u ziyaret edebilirsiniz.


Melankolik bir hüzne umut veren Rüzgar isimli şarkı Oğulçet ve Defin imzasıyla müzikseverlerle buluştu. Şarkılarında yaşamından yola çıkarak kendi öyküsünü anlatan Oğulçet bunu bazen sadece kendim anlıyor olabilirim dese de şarkılarındaki derin ifadeleri ile müzikseverlerin dikkatini çekmeye devam ediyor. Bazen ortak çalışmalarla bazen de tek başına çıkardığı şarkılarla dinleyenleriyle sık sık şarkılarını paylaşan Oğulçet'in bugüne kadar tümü dijital platformlarda yayınlanmış olan 38 adet single'ı ve 2 adet albümü bulanmakta. Oğulçet'in son şarkılarından olan Rüzgar'ın müziği dark bir ambiansa sahip olmasına rağmen sözleri bununla tam zıt olarak umut aşılıyor: Kendinden kaçsan umuttan kaçma diyen sözlere ihtiyacımız olan bu dönemde ruh hallerimize resmen ihtiyacı olanı sunuyor. Oğulçet, müzik yapmaktan öte güzel müzikler dinlemeyi ve daha güzel bir dünya düşlemeyi hiç bırakmamış. Bağımsız müzik konusunda ise Günümüzde olduğu gibi gelecekte de halen popüler kültür ile başa çıkamayacaktır; süreç alışılagelmiş düzende devam edecektir. yorumunda bulunuyor. Defin ile müzikal ortaklığına da değinen Oğulçet; Birlikte çalıştığım çok başarılı bulduğum bir müzisyen olan değerli dostum Defin, benim için çok özel birisidir. Müziğin öncesinde insan olmayı iyi kavrayabilmiş ender kişilerdendir. yorumunda bulunuyor. Rüzgar'ı dijital platformlardan ve OnAir Sahne YouTube kanalından dinleyebilirsiniz.


Aslında şarkılarımın çoğu geçmişte yaptığım şarkılar, geçmişten bugüne tabii ki soundda değişiyor ancak şarkılarımı bu kadar zaman sonra yayımlama amacım canım oğlum Barkın Oganer. Barkın'a örnek olmak benim için en önemlisi, o hayatımıza dahil olmadan önce de müzik benimleydi ancak sadece bendeydi. Grup ile çalmak ve sahnede olmak dünyanın en keyifli zamanları bence... Şartlar ve zamansal sıkıntılar yüzünden bir süre sonra solo çalışmaya mecbur kalıyor insan. Türkiye'de olmadığı sürece evet 🙂 Şaka bir yana ülkemizde müzisyene, müziğe verilen değer ve önem oldukça alt seviyelerde. Çocukların eğitim sektöründe at yarışı oynatıldığı bir ülkede müziğin seviye itibari ile diğer her branştan düşük olduğunu savunan Cahil eğitmen kesim yüzünden birçok nesli kaybediyoruz. Barkın henüz 6 aylıkken bagetleri eline almıştı, büyüdükçe ben de fark ediyorum ki onun yeteneği biraz üst düzey. Umarım hayatında daima müzik olur. Öğretmenliği, aktif Ses Mühendisliğini bıraktıktan sonra devam ettirdim ve bildiklerimi, tecrübelerimi mümkün olduğunca onlara aktardığımı düşünüyorum. Derslerimiz müthiş geçiyor; müziğe ilk defa başlayanlar da var, geliştirmek isteyenlerde... Zaten devamlı birlikte çalıyoruz sanki sahnedeymişiz gibi. Sahne alma işini geçmişte yaptım ancak artık olursa büyük konserler ya da festivallerde çalmayı planlıyorum. Önümüzdeki yaz süresince çıkacak olan şarkılarımla birlikte konser takvimi oluşur gibime geliyor. Şu an çıkmayı bekleyen 12 şarkı hazır durumda, sırayla ve sabır ile hepsini sevgili OnAir ailesi ile birlikte yayımlayacağız. Geçmişte grubum ile hatırı sayılır bir firma bizim ile anlaşmak istemişti ancak hepimizi çok zorlu şartlar bekliyordu: Şu kadar şarkı, albüm şartları, elimize bir şey geçeceğini düşünmedik ve vazgeçmiştik. Bana kalırsa benim gibi birçok müzisyen zaten kendi kendine şarkılarını yapıyor ve biriktiriyor. Müziğimin konusu, tınısı, sound eşiği, gürlüğü her şeyinin bana ait olması kadar güzel bir şey yok. Bir şirket olmadan da yayımlama işlemi yapılabilir ancak en azından benim açımdan şarkımın takibi, dağıtımı ve tanıtımına ayıracak pek fazla vaktim yok. Her şeyden önce zamanım Barkın ve eşim Aslı'ya ait. Yavaş yavaş koşuyorum diyebilirim. Beni tanıdığını düşünen dostlarımın ya da arkadaşlarımın zamansal olarak daima önlerinde bir hayat yaşıyorum. Yakında öğrencilerim ile birlikte canlı yayınlar ve cover şarkılardan oluşan video klipler de yayımlayacağım. Sonrasında ise parça parça beni daha iyi tanıyacaksınız.


Okan Oganer geçtiğimiz aylarda yayımladığı Yarın Son Demenin akustik versiyonunu OnAir Sahne etiketiyle yayımladı. Yarın Son Demenin akustik versiyonunun kayıtları Ahmed Adnan Saygun salonunda yapıldı. Müziğin mihenk salonlarından olan İzmir Ahmed Adnan Saygun, aynı zamanda şarkı için çekilen klibin de mekanı oldu. Multienstrümanist Okan Oganer bu kez gitarıyla değil, piyanonun başında karşımıza çıkarken, şarkıda kendisine çellosu ile Taner Özel eşlik etti. Klibin yönetmenliğini Aslı Oganer, fotoğraf çekimlerini ise Tolga Kurut üstlendi. Yarın Son Deme Akustikin kapak çalışması ise yine şarkının orijinal versiyonunun tasarımında da imzası bulunan illüstratör sanatçı Mikail Erdem Biçici tarafından yapıldı. Olta serisine bağışladığı şarkısı ile başladığı şarkılarını yayımlama projesine son dönemde solo projeleriyle devam eden Okan Oganer, aynı zamanda müzik öğretmenliği ve ses mühendisi olarak da aktif iş hayatına devam ediyor. Okan Oganer'in son çalışması Yarın Son Deme Akustik tüm dijital platformlarda yer alırken, klibine de OnAir Sahne YouTube kanalından ulaşabilirsiniz.


Eğitimci bir ses mühendisi olan Okan Oganer, Olta serisine bağışladığı şarkısı ile başladığı şarkılarını yayımlama projesine son dönemde solo projeleriyle devam ediyor. Yarın Son Deme uzun bir hazırlık aşamasından geçen, üzerinde çok çalışılmış şarkılardan. Şarkının oluşmasına dair detaylar, görsel ve klip çekimleriyle ilgili anlar zaman zaman sosyal medya üzerinden müzikseverlerle de paylaşıldı. Söz ve bestesi Okan Oganer'e ait olan şarkının klibi de müziğin ruhunu tamamlıyor. Klip, yarını olmayan bir kadının ve bugünde kalmak isteyen bir adamın hikayesi... Klibin yapımını Filmupcreative ekibi ve yönetmenliğini ise Evren Gülcemal üstlenmiş. Çalışmanın fotoğraf çalışmaları ise ülkemizi uluslararası arenada temsil etmiş akademisyen fotoğraf sanatçısı Alahattin Kanlıoğlu imzasını taşıyor. Yarın Son Demenin kapak çalışması ise genç yaşında başarılı çalışmalarıyla dikkatleri çeken illüstratör Mikail Erdem Biçici tarafından yapıldı. Okan Oganer'in son çalışması Yarın Son Demeye tüm dijital platformlardan ve klibine de OnAir Sahne YouTube kanalından ulaşabilirsiniz.


Ünlü Ukraynalı rock grubu Okean Elzy, Help for Ukraine turnesi kapsamında 11 Haziran 2023'te İstanbul'da Maximum UNIQ Açıkhava'da sahne alacak. Geliri savaştan etkilenen çocuklara, sağlık kurumlarına ve Ukrayna savunucularına yardım etmek için kullanılacak olan konserin biletlerine Mobilet'ten ulaşılabiliyor. 1994 yılında Ukrayna'nın Lviv kentinde kurulan ve ilk konserlerini 1995 yılında Lviv Opera Tiyatrosu'nun karşısında veren grubun, bugüne kadar imza attığı 11 albüm ve 20'den fazla tekli bulunuyor. Kendi dillerinde yazdıkları şarkılarıyla, sadece kendi ülkelerinde değil, dünyanın dört bir yanında geniş bir hayran kitlesine sahip olan Okean Elzy, öze dokunan eşsiz sound'u ile dikkat çekiyor. Müziğiyle dinleyenleri yakalamayı, birleştirmeyi başaran grup, daha önce Polonya, Almanya, Kanada, ABD, İngiltere, Avustralya başta olmaz üzere birçok ülkede verdiği konserlerle adından sıkça söz ettiriyor.


Yazın dünyasında dünden bugüne var olan Okşan Svastics günümüzde Avusturya/Viyana turist rehberliği yapıyor. Haliyle, Viyana'daki tarihi, şehrin hikayelerini çevremize şöyle bir baktığımızda bize ilk anlatacak kişilerden biri kendisi. Ben birkaç sene önce, İstanbul ile ilgili araştırma kitapları incelerken onun Yahudiler'in İstanbulu kitabını da görmüş, kendisini öyle tanımaya başlamıştım. Ankara'da Siyaset Bilimi alanında eğitim gören Okşan Svastics, 1987'de, dönemin meşhur dergilerinden Nokta'da çalışmaya başlıyor. Ardından; sanat, tarih, toplum, ekonomi gibi alanlarda, Tempo, Şehir, Art Deco gibi dergilerde muhabir, editör, yazı işleri müdürü, yayın yönetmeni görevlerini sürdürüyor. 2004'ten bu yana Viyana'da yaşayan Okşan Hanım, İstanbul zamanlarında da azınlıklar arasında ikamet etmiş biri. Yahudiler'in İstanbulu kitabının beslendiği kaynaklardan biri de bu yaşam yeri olsa gerek. Tarihsel olarak bize anlatacağı çok şey olduğu açık. Bugün Avusturya turist rehberi olarak Osmanlı'dan izleri de anlatıyor, şehrin meşhur merdivenlerini de. Seckau Manastırı'ndan manzaraları da paylaşıyor, Nazi döneminin Avusturya'ya olan yansımalarını da... Son derece güleç bir mizaca sahip olan Okşan Hanım, öğrendiğimiz kadarıyla şahane zencefilli bisküviler de yapıyor. O zaman haydi röportajı okumaya koyulalım! İlginiz için ben teşekkür ederim Mert Bey. Üniversiteyi bitirdikten sonra İstanbul'a taşındım. Basının Babıali'de olduğu yıllarda ve gökdelenli zamanlarının başlangıcında envai çeşit dergide çalıştım. Mütemadiyen yeni iş bulmak gerekiyordu. Dergiler kapanıyordu, işten atılıyorduk filan... Sonra evden çalışmaya başladım, dergilere dışarıdan yazılar yazıp kitap editörlüğü ve düzeltmenlikle geçimimi sağladım. Kadın dayanışması olmasa, Türkiye gibi çok da yazı çiziye kıymet verilmeyen bir ülkede yazı yazarak kira ödemem mümkün olmazdı sanıyorum. Viyana'ya, bir arkadaşımı ziyarete gittiğimde, şimdiki kocamla tanıştım ve bir yıl sonra da dilini bilmediğim bir ülkede yeni bir hayata başladım. Anadilimde çalışmak istiyordum, kültür ve sanat alanında olsun istiyordum ve bunu yapabileceğim tek iş de turist rehberliği gibi geldi bana... Tabii bu eğitimi alabilecek seviyede Almanca öğrenmek epey zaman aldı. O arada tezgahtarlık yaptım -annemin deyişiyle 17 yaşıma geri döndüm-, arkadaşlarımın yazdığı kitaplara editörlük edip Türkçe öğretmenliği yaptım. Bir de sözünü ettiğiniz Yahudiler'in İstanbulu kitabını yazdım. Sonra... iki yıllık eğitim ve sınavlardan sonra yeni bir meslek sahibi oldum. Artık turist rehberiyim ama şehrin sokaklarında ve müzelerinde, turistlerden ziyade Viyanalı Türkler ile dolaşıyoruz. Harikulade insanlarla tanıştım bu sayede. Evet, 80'li yılların sonunda Dönemli Yayıncılık'ın çıkardığı Şehir dergisinde çalışmaya başladığımda... Çok kıymetli bir dergiydi, ortaçağdan modern zamanlara dünya şehirleri hakkında, mimarlar hakkında nefis makaleler yayımlanıyordu. Memleketin okul binalarından yayla evlerine, sinemalarına varana kadar, mimariyle, hayatla ilgili bir sürü yazı... Lizbon'u Adalet Ağaoğlu, Mardin'i Murathan Mungan anlatıyordu. Kalamış'ın yahut Beyoğlu'nun Gülriz Sururi'nin hayatındaki yerini öğreniyordum. Gaudi'nin adını ilk o zaman duydum, bir mimarın bir şehri nasıl değiştirebileceğini filan öyle fark ettim. İlk evim Kadıköy, Bahariye'de bir bahçe katıydı. Capcanlı bir çarşı hayatı, hayatıma öyle girdi. Balıkçı Ethem Abi'den balık öğrenip turşuyu pakette değil turşucudan almaya başladım. Hemen yakında pazar vardı, Ankara'dan pazara gitme alışkanlığıyla gelmiştim, o da pek güzeldi. Arkadaşlarımın mahallesinde yorgancı, kasap, muhallebici, kahve filan vardı. Çok heves ediyordum onlarla komşuluk etmeye, hem şehrin göbeğindeydi hem hakiki mahalleydi. Yıllar sonra becerip ben de Cihangir'e taşındım ama tam vaktinde Viyana'ya gelmişim. Şimdi yorgancı esnafı yok artık orada. Şehirlerin Yahudi tarihiyle ilgili seri kitaplar yayımlayan bir küçük yayınevi var Viyana'da. Yahudiler'in Budapeşte'si, Paris'i, Prag'ı vs. Belli bir formatı olan, tarihi ön plana alan gezi kitapları. Önce 1700 yıllık İstanbul Yahudi tarihini yirmi sayfada özetledim, bayağı bir meydan okumaydı, minicik bir metinde onca bilgiyi toparlamak. Sonra şehrin bölgelerinin tarihini araştırdım, mahalleler, evler... Sonra Osmanlı'da ve Türkiye Cumhuriyeti'nde iz bırakmış kişilerin portrelerini derledim. En güzeli, yazar Vivet Kanetti bu kitap için kendi İstanbul'unu konu alan bir metin yazdı. Özellikle başlangıçta iğneyle kuyu kazmak zorunda kaldığımı söyleyeyim ama zevkle çalıştım. Sonunda hem İstanbul'da hem uluslararası alanda olumlu eleştiriler aldı kitap, pek iç rahatlatıcıydı, pek güzeldi. Kitap yazıldığında, bütün Türkiye'de 24.000 Yahudi yaşıyordu Türkiye'de, 10 yıl sonra 15.000. Şimdi bilemiyorum kaç kişi? Yani hem mümkün mertebe görünmemeye çalışan bir kültürden söz ediyoruz hem de gitgide azalan bir cemaatten... Sinagoglar var tabii, duvarların gerisinde, görmesi zor. Sivil mimari için gözünü dört açması gerekiyor insanın; Balat'ta yahut Galata'da cephelerinde, Yahudi takvimine göre yazılmış inşaat tarihleri, göçü simgeleyen gemi kabartmalarının olduğu binalar görüyoruz bazen... Meşhur Kamondo ailesinin yaptırdığı Kamondo Merdivenleri yahut Karaköy'deki eski Nordstern Han, Balat'ta bir hamam gibi izler de var. Ama savaş yıkımına maruz kalmadığı halde; konakların, camilerin, yalıların, Mimar Sinan eserlerinin bile yok olmaktan kurtulamadığı bir şehirde çok da fazla görünür iz yok sanırım. 2018'de sınavları verip rehber oldum. Her yıl şubat ayında Dünya Turist Rehberleri Günü vesilesiyle ücretsiz turlar düzenliyor Viyana Rehberleri Derneği. 2019 Şubatı'nda Ulusal Kütüphane'nin Barok Salonunda bu çerçevede yapılan etkinlikle aktif olarak çalışmaya başladım. Orada da Osmanlı'ya dair epey iz var. İstisnasız bütün turlarımda Osmanlı hikayeleri geçiyor. Şehir Parkı turunda, 1700'lerin sonlarında o civarda bir çadır kurulu olduğunu, akşamları Türk müziği çalınıp kahve ikram edildiğini anlatıyorum mesela. Sanat Tarihi Müzesi'nde, yağlıboya tablolardaki Osmanlı izlerini büyük bir keyifle anlatıyorum. Hem görünür kültürel etkiler var, hem de görünmez izler ve hikayeler... İkisi sokaklarda, ikisi müzelerde dört ayrı tur yapıyorum Osmanlı izlerine dair. O turlar dışında da, yaptığım bütün turlarda mutlaka birkaç kez konusu geçiyor. Üstelik, lale zamanı bütün şehir Osmanlı izi; laleyi Avrupa'ya getiren 1500'lü yıllarda İstanbul'da Avusturya adına diplomatlık da yapmış olan botanikçi Busbecq Bey çünkü! Ama 2. Dünya Savaşı, şehrin dokusunu da değiştirmiş: Binaların yüzde 40'ından fazlası bombardımanlardan etkilenmiş. Hasar görenler, savaş sonrası ekonomisinin elverdiğince tamir edilmiş. Kimi tümüyle yıkılmış -mesela Gestapo'nun kullandığı, Stefan Zweig'ın Satranç kitabındaki Bay B'nin sorgulandığı otelin cephesi yıkılmadığı halde, binayı tümüyle yok etmişler sonra, kötü hatıralar! 1955'e kadar tüm Avusturya gibi Viyana da dört işgal kuvvetinin egemenlik alanı olarak bölünmüş. Semtine göre, ABD, İngiliz, Fransız ve Sovyet güçleri idare etmiş Viyana'yı. Mesele şu ki, 1938'den itibaren alenen Hitler'i destekledikleri halde -direniş grupları da varmış gerçi- savaş sonunda kurban olarak nitelenmişler ve 1980'lere kadar da itiraz edilmemiş buna... Thomas Bernard'ın Kahramanlar Meydanı oyunu bu suçlu ama kendine kurbanlığı yakıştırmış toplumu silkelemek için yazılmış mesela. Malum, bir şehrin yerlisi bile olsak, şehirler sürprizlerle dolu. Doğma büyüme Viyanalı kocamı görmediklerini gösterip epey şaşırtmışlığım var. Önce her yer kapalıydı, malum; bütün müzeler, bütün konser salonları, lokantalar, yiyecek ve ilaç satanlar hariç her yer. Altı hafta sürdü galiba. Sonra mayıs başından itibaren aşama aşama açıldılar. Önce geniş alanı olan büyük müzeler, sonra küçüklerin çoğu da açıldı. Başlangıçta maskesiz gezilemiyordu, şimdi grup olarak değil de tek başına gezenler için maske zorunluluğu yok. Ama bu, her an her şeyin değişebileceği bir konu tabii. Hiç fena değil. İki dünya savaşı arası sosyal demokratların yönettiği Kızıl Viyana, onbinlerce sosyal konut yapmış. Susuz, güneşsiz odalarda yaşayan yoksullar; çocuk yuvası, çamaşırhanesi, bahçesi, güneş gören penceresi, banyosu olan devasa sosyal konut komplekslerine yerleştirilmişler. Bugün de bu sosyal konutlar tüm kiralık konutların içinde önemli bir yer tutuyor. Ama eski binalarda tuvaleti evin içinde değil de apartman koridorunda olan daireler bugünü bilmiyorum ama on-onbeş yıl önce hala vardı. Aslında Yahudiler'in İstanbulu'ndan da önce, 2005'te bir yayınevinin siparişiyle yazdığım Kilitli Şehir Viyana kitabı vardı ama onun talihi yaver gitmedi. Sosyal medyada Viyana Anahtarı adıyla yazmamın sebebi de kitabın adıydı zaten... Şimdi o kitabı yeniden ele mi alsam yoksa zamanın ruhuna uygun, minik bilgilerle bir fotoğraf kitabı mı hazırlasam bilemiyorum, belki röportajı okuyanlar, yönümü belirlemem için öneride bulunurlar. Çok güzel bir söyleşi olmuş. Değişik bilgiler edindim. Sevgili Okşan.., Yazılarındaki ustalığın, akıcı anlatım ve öğrenme yeteneğin, o küçüklüğünden bu yana çalışma azmin, rehberlik konusunda da senin mükemmeliyetçiliğini öne çıkartmış.. İçindeki o öğrenme ve paylaşma isteğin hiç bitmesin... Tebrikler.


Kitapları bugüne dek 25 milyondan fazla satılan ve 40 dile çevrilen İrlandalı yazar Eoin Colfer'ın kaleme alıp ünlü çizer Richard Watson'ın resimlediği Saçımla Derdim Var, Tudem'in, okumaya isteksiz ve disleksik çocuklar için özel olarak hazırladığı SEN de OKU koleksiyonundaki yerini aldı! İrlanda hükümeti tarafından çocuk edebiyatı alanında liyakat madalyasınayla onurlandırılan Eoin Colfer'ın yazdığı Saçımla Derdim Var, önyargıları yıkmaya, kendini tanımaya, cesarete ve büyüme sancılarına dair umut aşılayıcı, neşeli bir roman. Başkalarının fiziksel özelliklerine imrenerek kendi özel yönlerini ıskalayan küçük bir kızın yaşamına ayna tutan bu kitap; bazı sorunların üstesinden gelebilmek için cesur davranmanın ve kararlı durmanın önemine atıfta bulunuyor, farklılıklarımızın bizlere kattığı artı değerlerle öğünmemiz gerektiğini anımsatıyor. SEN de OKU koleksiyonu, kitaplara mesafeli duran ve okuma isteği olmayan çocukların rahat okuyabilecekleri metinsel ve fiziksel özelliklere sahip, ilgilerini çekecek güncel konulara ve temalara değinen resimli kitaplardan oluşmakta. fark yaratan SEN de OKU koleksiyonu, okumaya isteksiz ve disleksik çocukları kitapların renkli dünyasıyla buluşturuyor. İlk okuma seviyesinden başlayarak kolaydan zora doğru aşama aşama ilerleyen bir okuma yelpazesi sunan SEN de OKU koleksiyonu, çocuklara okuma zevkini yaşatıp onlara yetkin okur olma yolunda cesaret veriyor. İlgi yaşı ve yıldızlarla belirtilen okuma seviyesi bilgileri sayesinde, çocuklarına uygun kitap seçiminde kararsız kalan ebeveynlere kılavuzluk edecek SEN de OKU koleksiyonu, yeni kitaplarla zenginleşmeye ve büyümeye devam edecek!


Fatih Altınöz'ün denemeleri, kitapların kapakları çevrilmeksizin ön kapak ve arka kapaklarında yer alan yazı, resim ve illüstrasyonlarından yola çıkılarak el değmeden başka bir açı kullanılarak yazıldı. Bir kitap üzerine söylenebileceklerin tamamen sınırsız olduğunu ispatlayan bu yazı türünün belki de en önemli yanı, üslubu!


OKUYAY Platformu iki yıllık proje uygulama süresinde edinilen bilgi ve deneyimleri aktarmak, okuma kültürünü farklı yaş gruplarında geliştirmek için çalışan akademisyenlerin, eğitimcilerin, uzmanların birikimlerini online bir platformda erişilir kılmak amacıyla OKUYAY Platformu Eğitim Modülü'nü hayata geçirdi. Yararlanmak isteyen herkese her an ulaşılabilir bir kaynak sunan OKUYAY Platformu Eğitim Modülü aynı zamanda, projenin sürdürülebilirlik hedefleri kapsamında süre sınırı olmayan bir imkan sağlıyor. T. C. Dışişleri Bakanlığı Avrupa Birliği Başkanlığı tarafından yürütülmekte olan Ortaklıklar ve Ağlar Hibe Programı kapsamında hibe almaya hak kazanan, Türkiye Yayıncılar Birliği'nin OKUYAY Platformu, ülkemizde okuma kültürüne yönelik bugüne dek yapılan en kapsamlı projelerden biri oldu. OKUYAY Platformu Eğitim Modülü ise okuma kültürünün yaygınlaştırılması konusunda her an ve herkes tarafından ulaşılabilir bir kaynak yaratmak amacıyla online olarak hayata geçirildi. Eğitim Modülü, OKUYAY Platformu'nun sürdürülebilirlik hedefleri kapsamında projenin uygulama süresinden bağımsız olarak, süre sınırı olmayan bir imkan sunuyor. - Çocuk ve İlkgençlik Yaş Grubuna Yönelik Kütüphane Etkinlikleri Sevgi Arıoğlu - Yetişkinlere Yönelik Kütüphane Etkinlikleri Emine Hatun Gür - Çocukların Keyifle Okuyup Özenle Yazması İçin Neler Yapabiliriz? Tülin Kozikoğlu - Yaratıcı Okumanın Okuma Kültürüne Katkısı Çiğdem Odabaşı - Çocuklara Okumayı Sevdirmek ve Okuma Alışkanlığı Kazandırmak Serap Erdinç - Okuma Kulüplerinin Okuma Kültürüne Katkısı Sevengül Sönmez - Eleştirel Okuma Doç. Dr. Yalçın Armağan - Görsel Okuma Dr. Nilay Yılmaz - Okuma Kültüründe Kütüphanelerin Yeri Prof. Dr. Bülent Yılmaz - Okuma Kültürü Kitaplar Kurumlar ve Organizasyonlar Doç. Dr. Ilgım Veryeri Alaca