Limak Holding, çeşitli sektörlerde ve farklı coğrafyalardaki ekonomik faaliyetlerinin yanı sıra Limak Vakfı aracılığıyla eğitim, kültür ve sanata da katkı sunuyor. Limak Vakfı tarafından çok sesli müziği geniş kitlelere ulaştırmak amacıyla kurulan Limak Filarmoni Orkestrası, yeni yılı kutlamak amacıyla planladığı Ankara ve İstanbul konserlerinin ilkini Ankara'da gerçekleştirdi. 'Limak Filarmoni Operanın Yıldızlarıyla' adı verilen konser dizisinin ilkine, Ankara'nın iş ve sanat dünyası başta olmak üzere medya da yoğun ilgi gösterdi. CSO Ada Ankara'da gerçekleştirilen ve Şef Francesco Ivan Ciampa'nın orkestra şefliğini yaptığı yeni yıl konserinde, dünyanın en büyük sahnelerinde yer alan iki solist Murat Karahan ve Anna Pirozzi yer aldı. Konserde P. I. Tchaikovsky'den Nutcracker, Waltz of the Flowers, J. Strauss'dan Die Fledermaus, Gianni Schicchi'den O Mio Babbino Caro gibi eserlere yer verildi. Limak Vakfı Başkanı Ebru Özdemir, ''Bugün, Ankara'mıza, Türkiye'mize ve kültür sanat dünyamıza yakışır bir salonda CSO'nun yeni evinde özlediğimiz konserler ve şarkılarla bir aradayız. Biz, Limak Vakfı olarak kültür ve sanata katkı sunma felsefesi ile yola çıktık. Çünkü ''Sanatsız kalmış bir toplumun, yaşam damarlarından biri kesilmiş demektir'' Bugün, dünyaca ünlü Şef Francesco Ivan Ciampa, dünyanın önde gelen operalarında sahne alan ve ilk kez Türk izleyiciyle buluşacak Anna Pirozzi ve Türkiye'nin yetiştirdiği çok değerli sanatçılardan Limak Filarmoni Orkestrası'nın fikir babası Murat Karahan aynı sahnedeydi. Ankaralı sanatseverler için müzik dolu bir geceye imza atmaktan büyük mutluluk duyuyoruz. dedi. Sanatın iyileştirici gücüne ve hayata ilham veren yönüne vurgu yapan Özdemir, Limak Filarmoni Orkestrası'nın düzenleyeceği konserlerin devam edeceğini ve 24 Aralık Cuma günü İstanbul Lütfi Kırdar Uluslararası Kongre ve Sergi Sarayı'ndaki ikinci konseri heyecanla beklediklerini sözlerine ekledi.


Limak Vakfı'nın kurucusu olduğu Limak Filarmoni Orkestrası 04 Ağustos 2022 tarihinde sokak hayvanları yararına düzenlenecek konserle müzikseverlerle buluşuyor. Orkestra şefliğini Turan Manafzade'nin üstleneceği konserde Limak Filarmoni Orkestrası ile birlikte Jonathan Antoine ve Cristina Ramos Aspendos Antik Tiyatrosu'nun benzersiz atmosferinde sahne alacaklar. Limak Şirketler Grubu, çeşitli sektörlerde ve farklı coğrafyalardaki ekonomik faaliyetlerinin yanı sıra, Limak Vakfı ile etki yatırımları gerçekleştirmeye devam ediyor. Vakfın sanata destek amacıyla 2017'de kurduğu Limak Filarmoni Orkestrası, Türk ve dünya müziğini çok sesli yorumlayarak geniş kitlelere ulaştırıyor. Orkestra bu kez sokak hayvanları yararına düzenlenecek konser ile eşsiz bir geceye imza atacak. 04 Ağustos'ta saat 21:00'da Aspendos Antik Tiyatrosu'nun büyülü atmosferinde geçekleştirilecek bu özel konserde Britain's Got Talent Birincisi Jonathan Antoine Amerika ve İspanya Got Talent Birincisi Cristina Ramos yer alacak. Konserin şefliğini ise Turan Manafzade üstlenecek. Konserden elde edilecek gelirler sokak hayvanları yararına Çesal Derneği'ne bağışlanacak.


Liszt Enstitüsü İstanbul | Macar Kültür Merkezi Müdürü Sayın Gabor Fodor ile Macar Kültür Günü vesilesiyle bir röportaj gerçekleştirdik. Bu teklifi getirdiğiniz için ben teşekkür ederim. Macar şair, eleştirmen, politikacı ve düşünür Ferenc Kölcsey, daha sonra Macaristan Milli Marşı'nın sözlerini oluşturan şiiri Hymnusu 22 Ocak 1823'te tamamladı. Hymnus, a magyar nep zivataros szazadaibol başlıklı el yazması bugün Macaristan Ulusal Müzesi'nde sergileniyor. Tarihi bir perspektiften bakarsak, eserin yazıldığı dönem ve bunu takiben 1848-49 yıllarındaki Macar İhtilali ve Özgürlük Savaşı, Macar kimliğini savunmak, korumak ve sürdürmek adına önemli bir süreçtir. Habsburg İmparatorluğu'nun baskısına ve boyunduruğuna büyük bir başkaldırı gerçekleştiren siyasi liderler, şairler, düşünürler ve tabii ki halk, günümüze kadar uzanan Macar kimliğinin oluşmasında baş rolü oynadılar. Bu anlamda bu eser ve bu tarihi süreç bizi biz yapan temel unsurlardandır. Macarların kökeni Orta Asya'ya kadar uzanmaktadır ve burada Türk boylarıyla komşu olmuştur. Macarlar Türklere birçok açıdan yakın durmuş, dost olmuştur. Her ne kadar iki farklı kültür olsa da Macaristan'ın Osmanlı İmparatorluğu hakimiyeti altında bulunduğu yıllar içerisinde dil, yemek, mimari anlamında birçok iz kalmıştır. Günümüzde Macarca'ya Türkçe'den geçmiş birçok kelime; Macaristan'da Osmanlı döneminde inşa edilmiş birçok cami ve hamam; Macar mutfağına tamamen Osmanlı döneminde giren kırmızı biber en güzel örnekler. Diğer taraftan, Niyazi Berkes'in Türkiye'de Çağdaşlaşma kitabında savunduğu üzere, Osmanlı döneminde çağdalaşma hareketinin tetikleyicilerinden birisinin Macar asıllı İbrahim Müteferrika'nın yazdığı risale olmuştur. Berkes, Müteferrika'nın kişisel çabalarının ve eserlerinin çok önemli olduğunu, Osmanlı'da bilim ve teknik anlamında ilerlemenin onun fikirlerine dayandığını savunur. Bir diğer önemli nokta, 1848-49 Macar İhtilali ve Özgürlük Savaşı döneminde, bu harekete öncülük eden çok değerli Macar liderler Osmanlı'ya sığınma talebinde bulunur ve birçoğu Kütahya, Tekirdağ gibi şehirlere yerleşir. Ayrıca, Cumhuriyet'in ilk dönemlerinde Türkiye'ye çalışmak ve/veya araştırma yapmak adına gelen birçok mimar, mühendis, usta, araştırmacı, müzisyen, akademisyen modern Türkiye'nin inşasında büyük emekler vermiş, izler bırakmışlardır. Tüm bu unsurları derlediğimiz www. turkmagyarizi. com sitemize göz atmanızı tavsiye ederim. Türkiye'nin neresine giderseniz gidin, Macarlara karşı büyük bir sempati var. Bu çok değerli bir unsur ama tabi bize düşen görev buna katkı sağlamak, üzerine bir şeyler inşa edebilmek. Gerçekleştirdiğimiz etkinlikler ve faaliyetlerle ortak noktalarımızı öne çıkartan çalışmalar yaparken bir yandan da evrensel Macar kültürünü Türkiye'ye taşıyoruz. Farklı disiplinlerde gerçekleşen faaliyetlere doğal olarak farklı gruplar ilgi gösteriyor. Örnek verirsek, geçtiğimiz Kasım ayında açılışını gerçekleştirdiğimiz Çok yönlü Bir Mimar: Şandor Hadi sergisi mimarlık ve şehircilik alanından büyük bir ilgi gördü. Çağdaş sanat sergimize veya tarih buluşmalarımıza ise farklı grupların ilgisi oluyor.


Akfen Holding'in sosyal sorumluluk projesi kapsamında geliştirdiği sanat alanı Loft Art, ikinci sergisi Symbio ile İstanbul Beşiktaş Nisbetiye On'daki mekanında sanatseverleri ağırlayacak. 23 Şubat'ta kapılarını açacak ve 22 Nisan'a kadar gezilebilecek Loft Art Symbio sergisinde 15 bağımsız sanatçının tuval, heykel, enstalasyon ve video enstalasyon eserlerine yer verilecek. Symbio sergisinde hızla gelişen dijital çağda insan ve makinenin ortak yaşamını irdeleyen yeni bir kavram ortaya koyulurken, iki bileşenin birbirini nasıl beslediği, yeni bir dünya yaratılması yönündeki etkisi, insanın gelecek zamandaki varoluşunu sorgulayarak bu sorgudaki duygu geçişlerine yer veriliyor. Türkiye'nin önde gelen yatırım gruplarından Akfen Holding'in sanat alanında bir sosyal sorumluluk projesi olarak geliştirdiği Loft Art, çok konuşulan Humano sergisinin ardından, ikinci sergisi Symbio'yu sanatseverler ile buluşturuyor. Loft Art'taki Symbio sergisi ile yaşamda farklı iki canlı organizmanın, biyolojide, birbirine muhtaç yaşama zorunluluğu, psikolojide ise birbirine ters tutum ve davranışlarla birbirini tamamlayan ilişki biçimi olan simbiyotik ilişki kavramı eserlere yansıtılıyor. Eserlerde hızla gelişen dijital çağda insan ve makinenin ortak yaşamını irdeleyen yeni bir kavram ortaya koyulurken, iki bileşenin birbirini nasıl beslediği, yeni bir dünya yaratılması yönündeki etkisi, insanın gelecek zamandaki varoluşunu sorgulayarak bu sorgudaki duygu geçişlerine yer veriliyor. 23 Şubat'ta kapılarını açacak Loft Art Symbio sergisi, İstanbul Nisbetiye On'daki mekanında 22 Nisan'a kadar gezilebilecek. Ülkemizde ilk sayılabilecek bir proje olarak genç sanatçıları desteklerken, sanatın tüm disiplinlerinde eser üreten bağımsız sanatçılara alan sağlamayı amaçlayan Loft Art, bu sanatçılardan temsiliyet almadan onları görünür kılmayı hedefliyor. Symbio sergisinde Ahmet Rüstem Ekici, Ali Topaloğlu, Arda Büyük, Ayşegül Altunok, Burak Çizer, Burcu Filiz, Engin Arer x Berkay Buğdan, Hamza Kırbaş, Levent Oyluçtarhan, Oğulcan Arslan, Özgür Ballı, Özkan Arslan, Reach Geblo, Sibel Niksarlı ve Şafak Yükseler olmak üzere 15 bağımsız sanatçının eserleri yer alacak. Sanat alanında satışı gerçekleştirilen eserler, Akfen Holding'in kadın, genç ve çocukları merkezine alarak ulusal ve uluslararası sosyal sorumluluk projeleri hayata geçiren Türkiye İnsan Kaynakları Eğitim ve Sağlık Vakfı çalışmalarına da kaynak olacak. TİKAV Yönetim Kurulu Üyesi Dilara Akın'ın sorumluluğunda olacak Loft Art alanının Sanat Direktörlüğü'nü de Ayşe Jaber üstleniyor. 2020 yılında yapımını tamamladığı modern köyü projesi Bodrum Loft projesinde çokça ses getiren Bodrum Loft'da Sanat ile Sculptville sergilerini gerçekleştiren Akfen Holding, İstanbul Levent'teki Nisbetiye On adresinde Loft Art isimli sanat alanı açmış ve ilk sergisi Humano sanatseverler tarafından ilgi görmüştü.


Öykülerin, romanlardan çok daha zor yer edindiği aşikardır. Unutulmaz olmasa da tavsiye edilen ve takdir toplayan bir öykü yazmak, her yazara kısmet olmayabilir. Çünkü zordur, meşakkatlidir öykü yazmak; az sözle çok şey söylemenin gerekliliğidir gelip öykücünün yakasına yapışan, onu zorlayan. Ne yazık ki bir romandan daha fazla emekle ortaya konan öykü kitaplarının hak ettiği yerlerde olmadığını tekrarlayacağım bir daha. Öykülerin asıl yerinin, süreli yayınlar olmalıymış gibi bir algının olması da buna bir etkendir belki de. Belki de insanların geneli, bir batında bu kadar yaşamı kaldıramadığındandır. İşin göz ardı edilen bir diğer tarafı da öykü kitabı okumak da yazmak gibi emek isteyen bir şey ve sanırım bu emekten kaçmayı seçiyor insanlar. Ama onlar öykü yazıcılarının hedefinde değiller zaten. Okuru sadık ama az olan bir edebi tür öykü ve kadim bir gelenek olan anlatıcılıktan bir cüz. Öykücü diye bir tabir var hem yazan hem okuyan kesim için kullanılan. Öykücü olmak zor, meşakkatli ve sırlı. Zorluk ve meşakkatli kısmını geçse bile okuyucu ya da yazıcı, sır dan habersizse, öykücü olamaz zaten. Muteber Günler, işte bu zorlu, meşakkatli ve sırlı alanda ben de varım diyerek ortaya çıkan, üç bölüm ve on iki öyküden oluşan bir öykü kitabı. Eline alır almaz, okurun, kitabın isminden sonra ilk ilgisini çekecek şey kapak resmi olacaktır. Bir kaos resmi denilebilecek bu tasarım, kapağın arkasındaki öyküler hakkında kuvvetli ip uçları içeriyor. Kapak resmini okumayı bitirip sayfaları çevirmeye başladığında bağımsız beş öyküden oluşan Dallar bölümüyle karşılıyor okuru, yazar Mehtap Gül. Bu bölümde kadın ve erkek olmanın yanında insan olmanın tüm acıtan, kanatan ve oyan gerçekliğine şahit oluyoruz. Farklı aile yapılarını, dışarıdan görünen ve görünmeyen yüzleriyle tanıma imkanı buluyoruz. Hatta bazıları, çok fazla biz gibi hissettiren öykülerin bize bu kadar yaklaşmasından rahatsızlık bile duyuyor ve düşünüyoruz, Acaba yazıcıyla bir yerlerde karşılaşmış olma ihtimalimiz var mı? Bir yerlerde yolumuz kesişmiş olabilir mi? diye. Dallar kadar eğri büğrü, dallar kadar kaos, dallar kadar kırılgan yanlarımızı bu derece göz önüne sermesi, kalbimizin derinliklerinde bir yerlerde memnuniyet yaratsa da üst bilincimizle, sırrı ifşa olunmuş insanlar gibi rahatsız oluyoruz. Ya da ne kadar ve nelerimizden rahatsız olduğumuzu hatırlıyoruz. Hatırlamak, iğneli bir yatakta yatmaya benzese de çoğu kez, bazen de bugünü anlamlandıran şey olarak çıkıyor karşımıza ve sımsıkı tutunuyoruz ona. Gerçek bir ağaçta önce gövdenin sonra dalların kökleri takip etmesidir doğal olan ama kim dedi ki, yazıcı doğal olanı yazacak diye? Yok öyle bir şey; kalem onun elinde! Kökler bölümünün iki öyküsünde yazıcı, kalemini iki farklı insanın geçmişi için oynatıyor. Endişeler, hurafeler, inançlar ve inançsızlarla örülü geleneklerin insana ettiklerini ve edemediklerini okuyoruz bu satırlarda. Bir an içimizden yazıklanmak gelse de içimizin derinliklerine yerleşmiş bir ata silueti Sus, zinhar çarpılırsın! diyecek endişesiyle susuyoruz, böyle gördük atalarımızdan diyen iç sesimizi dinlemeyi seçiyoruz. Bu seçimi yapmak zorundayız belki de rahatça başımızı yastığa koyabilmek için. Belki aksine yazıklanmayı seçmeliyiz ki, öykü yazıcıları daha az acıtan öyküler yazsın diye. Kökler'deki öyküler, kendi köklerimizi hatırlatıyor, istesek de istemesek de. Yazıklanmaktan caymamızın bir sebebi de aslında yazıklandığımız kendimiz olduğu içindir belki de. Son bölüm olan Gölgeler'de ise yazıcı, okuyucunun zihniyle oynuyor. Oynamak ne kelime, tutuyor biz okuyucuların gölgede kalmış ellerinden ve zihnin labirentlerinde cirit attırıyor, kendisiyle birlikte. Yazıcıyı en çok bu bölümde yanı başımızda hissediyoruz. Bir tekinsizlik havası sarıyor odamızı. Ama bir o kadar da emniyet hissi, adeta beynimize bir kere hava değmiş gibi.


Louis Armstrong, 4 Ağustos 1901 tarihinde Amerika'nın Louisiana eyaletine bağlı New Orleans şehrinde fakir bir ailenin ferdi olarak dünyaya geldi. Tam adı Louis Daniel Armstrong'dur. Babası William Armstrong, annesi ise Mary Albert Armstrong'dur. O daha küçük bir çocukken babası evi terk etmişti. Louis Armstrong'un Beatrice adında bir de kız kardeşi vardır. Louis Armstrong'un çocukluğu, annesine ve küçük kız kardeşine bakarak geçti. Resmi bir eğitim almadı ancak zeki bir çocuktu ve hayatta kalmak için gerekli sokak bilgisini hemen edindi. Normal işlerin yanı sıra sokaklarda şarkı söyleyerek de para kazanmaya başladı. Daha sonraları bandolarda ve New Orleons'ın nehir gemilerinde çaldı. Mississippi nehrinde turlayan bir vapurda, tanınmış Fate Marable adlı müzik grubuyla çalışmaya başladı. Bir yılbaşı gecesi henüz 11 yaşındayken üvey babasına ait bir silahla sokakta rastgele ateş açmak suçuyla bir ıslahevine gönderildi. Islahevi korosunda önce şarkıcı, sonra perküsyoncu ve kornetçi olarak yer aldı. Birkaç yıl sonra ıslahevinden çıktığında tek hedefi kendine bir enstrüman alarak müziğe devam etmekti. Para kazanmak için bir at arabasıyla kömür dağıttı. Bu arada da ödünç aldığı kornetlerle bulabildiği her grupla müzik yapıyordu. Bu farklı genç, çok geçmeden şehrin en önemli cazcılarından biri olan Joe King Oliver'in dikkatini çekti ve Oliver onu müziksel bir himaye altına aldı. Oliver'la olan ortaklığı Louis Armstrong'a birçok kapı açtı. Önce reddetse de Oliver'ın ikinci daveti üzerine Chicago'ya, onun orkestrasında çalışmaya gitti. Ve bu kariyerinin dönüm noktası oldu. Bir süre sonra Louis Armstrong'la grubun bayan piyanisti Lillian Hardin arasında bir yakınlaşma oldu ve tarihler 1924 yılını gösterdiğinde evlendiler. Daha sonra New York'a gitti, zamanın en ünlü Afrikan-Amerikan grubu Fletcher Henderson'ın orkestrasına katıldı ve New York'luları hayran bırakan müziğini orada da sergiledi.1926 yılında tekrar Chicago'ya döndüğünde artık oldukça ünlüydü. Karısının orkestrasında Dünyanın En İyi Trompetçisi adı altında çalmaya başladı. 1926 yılında Chigago'ya döndü ve kendi ismi altında ünlü 'Hot Five and Hot Seven' adlı içinde 'Potato Head Blues', 'Muggles' ve 'West End Blues' adlı hit şarkıların olduğu albümünü yayınladı. Louis Armstrong'un 'West End Blues' şarkısındaki trompet girişi caz tarihindeki en meşhur doğaçlamalardan biri olarak kabul edilmiştir. Müzik yeteneği ve yaratıcı kişiliği ile bölgesel dans müziği halindeki caz müziğini popüler bir müzik haline dönüştürdü. Kariyerindeki ilk başarılarını trompetçi olarak kazanan Armstrong, ilerleyen zamanlarda en önemli caz şarkıcılarından biri oldu. 1926'da iki müzisyen arkadaşıyla ortak bir kulüp işletmeye başladı. 1930'lu yıllarda korneti bırakarak tamamen trompete yöneldi. Los Angeles'ta Les Hite'ın, New York'ta da Chick Webb'in orkstrasıyla çalıştı. 1932 ve 1933 yıllarında Avrupa'ya ilk ziyaretlerini yaptı. Armstorng, New York, Los Angeles ve ardından Avrupa'yı turladıktan sonra kalıcı olarak 1943 yılında Queens-New York'a yerleşti. 2. Dünya Savaşı'ndan sonra Louis Armstrong dünya çapında tanınan ve sevilen bir sanatçı olmuştu. Pek çok turneye çıkmış ve dünyanın her yerindeki sevenleri ile buluşmuştu. Plakları liste başlarında yer alıyor, şarkıları radyolar tarafından kapışılıyordu. Özellikle o zamanlar özgürlüklerine yeni kavuşmuş olan Afrika devletlerinin vatandaşları tarafından oldukça takdir edildi ve beğenildi. 1956 yılında Afrika'da verdiği konsere yüzbinlerce Louis Armstrong hayranı katıldı. 1950'li yıllardan sonra Armstrong uluslararası bir sanatçı haline gelmişti. Louis Armstrong, 1924 yılında Lillian Hardin ile olan evililiğini 1938 yılında noktaladı. Aynı yıl Alpha Smith'le evlendi. Sonra 1942'de yeniden boşanıp bu kez geri kalan yaşamını birlikte geçireceği Lucille Wilson'la evlendi. Kalp rahatsızlığını basından saklayarak konserler vermeyi sürdüren Armstrong, 6 Temmuz 1971 tarihinde bir kalp krizi sebebiyle 69 yaşında Queens New York'da kendi evinde öldü. Şimdi sizleri 1920 lerde Amerikan caz müziğini önemli ölçüde etkileyip klasikleştiren ve caz tarihinin en iyi trompetçisi olarak anılan büyük caz ustası Louis Armstrong'un bir şarkısıyla baş başa bırakalım.


Anna Laudel İstanbul, Love Over Entropy başlıklı karma sergiye 11 Mart 29 Nisan tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Güzelliğin ve dayatılan tüketim kültürünün standart olduğu ekosistemde, aklın mercek altına alındığı serginin küratörlüğünü Ayça Okay, koordinatörlüğünü ise Lal Batman üstleniyor. Fotoğraf, enstalasyon, video, plastik sanatlar, heykel ve neon işleri dahil olmak üzere farklı tekniklerde üretilmiş, disiplinler arası bir seçkinin yer aldığı sergi, adını Love Over Entropy isimli elektronik müzik parçasından alıyor. Love Over Entropy isimli sergide farklı teknik ve materyallerle üretim yapan Ahmet Sel, Aybala Yalçın, Bahadır Çolak, Büşra Çeğil, Dinçer İşgel, Zeren Göktan, Halil Vurucuoğlu, Fırat İtmeç, Elçin Acun, Fırat Engin, Hande Şekerciler, Kadriye İnal, Lal Batman, Mert Özgen, Furkan Temir, Nejat Satı, Sinan Logie, Serra Duran Paralı ve Volkan Kızıltunç dahil olmak üzere toplam 19 sanatçının yakın dönem eserlerinin yanı sıra sergiye özel ürettikleri yeni eserleri de yer alıyor.


Hip Hop içinde rap, grafitti, break dans ve modayı barındıran bir kültür formu diyebiliriz. Gençlerin Rap müziği tercih etmesini tek bir parametreye bağlayamayız. Hip Hop 20 yıldır aşağıdan yukarıya doğru hareketle büyüyen bir kültür ve yalnızca Z kuşağının dinlediği bir müzik tarzı değil. 90'larda 18 yaşında Cartel dinleyen bir genç, bugün 43-44 yaşında. Hip Hop'un artık genel kitleye ulaştığını düşüne biliriz. Oyun sektörü, sosyal medya, reklam endüstrisi ve uluslar arası trendler ülkemizde de bu tarz müziğin genleşmesinde büyük rol oynamakta. Rap müzik, gençliğin arasında bir nevi köprü görevi görüyor. Aralarındaki iletişim ve etkileşim ''kardeşim helikopter'' üzerinden yürüyor. Geleneksel medya bunu ne kadar ignore etmeye çalışsa da, gerçekler ve analizler Türkiye'de en çok dinlenen müziğin RAP olduğunu gösteriyor. En popüler sanatçılar, en çok dinlenen sanatçılar ve paylaşılan sanatçılar RAP müzik sanatçılarından oluşmaktadır. RAP müziği geleneksel medyaya rağmen büyüdü ve bunun büyümesinde sosyal medyanın büyük etkisi oldu. Geleneksel medyanın ignorasyonu bu kültürün hızlıca büyümesine fayda sağladı diyebiliriz. Şu an için dönemsel bir başarıdan söz edebiliriz, kalıcı bir başarı olabilmesi için sanatsal olarak biraz daha yol kat edilmesi gerekiyor. Ezhel, Ceza, gibi kalıcı olmaya aday sanatçılardan daha fazlasına ihtiyaç var. Her janra kendi starlarını yaratmak zorunda, Hip Hop da kalıcı starlarını yaratacaktır. Ezhel yurt dışında başarılara imza atıyor, Ceza reklam endüstrisinin sevdiği bir yüz, Güneş şarkılarını NFT olarak satışa sunuyor ve konserleri kapalı gişe yapıyor, Gazapizm Senfoni orkestrası ile açık hava konserleri veriyor, Uzi listelerin en üst sıralarına şarkılarını kazımış durumda, dizilerde rap müziği dinliyoruz, kadın rap sanatçıları gittikçe artıyor. Spor tekstil endüstrisi rap sanatçılarını ön plana çıkaran kampanyalar yapıyor. Bütün bunlar bu kültürün kalıcı olacağına işaret ediyor. Zaman zaman daha az popüler, zaman zaman başka müziklerle tekrar genleşerek önümüze çıkacağından eminim. 2018 de bu sektöre yatırım yapmaya karar verdiğimizde, Hip Hop' un 5 yıl içinde en popüler müzik türü olacağını ön görmüştük. M. O. B Entertainment olarak piyasaya yeni bir soluk getirdik, bu janra nın popüler olması için Hip Hop'u fokusumuza aldık ve Türkiye'nin en büyük Hip Hop plak şirketini kurduk. 2022 yılında en çok stream yapan şirket konumuna geldik. Uzi, Motive, Güneş gibi yeni starları oyuna dahil ettik. M. O. B olarak Türkiye'deki Hip Hop çıtasını yükselttik ve bunu yapmaya devam ediyoruz. Benim için bu motto çok şeyi ifade ediyor. Hip Hop yer altından beslenen bir kültür fakat orada hapsedilmesi gerekmiyor. Biz yer altında gerçekleşen operasyonu yer yüzüne çıkarmaya geldik ve popüler olmasını sağladık. Arka sokaklarda ve mütevazi koşullarda yetişen 17 yaşında yetenekli bir gence fırsat vermeye ona ''sende yapabilirsin'' demeye geldik. Eğilmeden, bükülmeden, hikayeni en somut ve en çıplak gerçekliği ile anlatmasına fırsat tanıdık. Coğrafya kader değildir, bunu değiştire bilirsin demeye geldik, Detroit de ghetto da yaşayan 17 yaşındaki çocukla aynı koşullarda yaşadığını, aynı hissettiğini, beton blokların arsından sıyrılmak için çaba göstermesi gerektiğini anlattık. Öncelikle Müzik artık para ile satın alınan bir içerik değil. Sıfır ve birlerden oluşan dijital bir kodlamanın, encode edilmesi ile kulaklarımıza ulaşan ses dalgalarını dinliyoruz. Üreticiden tüketiciye ticareti müzik endüstrisinde 10 yıldır yapılıyor. Dijitalleşme birçok alanda olduğu gibi müzik endüstrisini de kökten değiştirdi. İşin yapılışı, paketlenişi ve sunumu tamamen farklı oyuncularla gerçekleşiyor. Önümüzdeki 10 yıl içinde dijital varlıkların çoğaltımı, dağıtımı, hukuku ve buna bağlı ekonomi döngüsü blockchain teknolojisi ile tekrar bir devrim yaşayacağını düşünüyorum. Bunun için Türkiye'nin ilk blockchain NFT müzik platformu olan ''turkishflava. io''yu kurduk ve gelecek için hazırlıklarımız son hızla sürüyor. Her müzikte olduğu gibi RAP de kendi alt janralarını yaratıyor. Trap, drill, boombap gibi. Bu alt janraları besleyen Hip Hop yaşam tarzını bir bütün olarak görmek lazım. Sokak kültürü, ghetto ve betonlaşma yayıldıkça, Hip Hop' da büyümeye devam edecektir. Şirketimizin Artist repertuarından sorumlu arkadaşlar çalıştırıyoruz, sosyal medyayı yakından takip ediyoruz, günlük olarak yaklaşık 30'a yakın demo ve başvuru alıyoruz. Bunlardan filtreleyerek seçim yapıyoruz. Çalışacağımız sanatçıları şirket içinde ortak akıl ile karar veriyoruz. Apollon Unity altında birçok plak şirketi, edisyon, menajerlik, booking faaliyetlerini sürdürüyoruz. Almanya ofisimizi hayata geçirdik. 2023 de beşinci yılımızı kutlayacağız. Müzik ihracatımızı artırmak ve sanatçılarımıza uluslararası arenalarda görmek Türkiye'de yapılan müziği dünyaya yaymak ve projeler üretmek istiyoruz.


Liszt Enstitüsü İstanbul, Macar Kültür Günü'nü 23 Ocak 2023 Pazartesi günü muhteşem bir program ve konuklarla kutladı. Program ilk olarak Ferenc Liszt üzerine Serhan Bali'nin hazırladığı belgeselle başladı. Sonrasında ise Dr. Nuray Ocaklı'nın sunumu ve Doç. Dr. Tutu Aydınoğlu'nun piyanosuyla verdiği dinleti herkesi büyüledi. 22 Ocak 1823'te, Macar Edebiyatının değerli isimlerinden Ferenc Kölcsey, Macaristan Milli Marşı'nın sözlerini oluşturacak eserini tamamladı. Günümüzde Macaristan Ulusal Müzesi'nde saklanan eser Hymnus, a' Magyar nep zivataros szazadaibol başlığını taşır. Eserin yazıldığı bu tarih, 1989'dan itibaren Macar Kültür Günü, bu yıl ise eserin -hymnus- yazılışının 200. yıl dönümü olarak kutlanıyor.


Liszt Enstitüsü İstanbul Macar Kültür Merkezi 16 Eylül 13 Kasım tarihleri arasında 17. İstanbul Bienali paralel etkinliği olarak Macar sanatçı kolektifi IN SITU'nun Tuna Nehrinin Adalar Bölgesinden Sahaya Özgü Sanat sergisine ve kolektiften iki sanatçının atölyesine ev sahipliği yapıyor. Bir grup sanatçı ve mimardan oluşan Macar topluluk IN SITU, Slovakya'nın Zitny ostrov bölgesinden Vajka köyünü merkez olarak kullanıyor. Bu köy, Tuna Nehri'nde yapay olarak oluşturulmuş bir adada, eski nehir yatağı ile Gabcikovo hidroelektrik santralinin su alma kanalı arasında bulunur. Taşkın yatağının doğasıyla teknolojinin çatışması, izole edilme duygusu ve dinamik nüfus değişimi gibi unsurlar IN SITU'nun sanatsal ifade biçimine katkı sağlarken doğa sanatı ve sahaya özgü sanat üslubunu oluşturur. Andrea Pezman'ın Spirulinabaşlıklı projesi ilhamını, çevresinin temizliğine büyük ölçüde bağımlı olan yeşil su yosunlarından alıyor. Eser, denizlerde olduğu kadar tatlı suda da bulunan su bitkilerinin özelliklerine atıfta bulunuyor. Doğa ve insanlar üzerindeki faydalı etkilerine, kompostlama malzemesi olarak çok yönlülüklerine dikkat çekiyor. Sanatçının projedeki performansı bir yanda yakın bir kişinin tekrar eden sabah bakımına, diğer yanda insan ve doğanın iç içe geçişine, hoşgörüsüne dayanıyor. Sanatçının saçıyla birlikte yosunları da taraması onlarla kurduğu ilişkinin bir simgesine dönüşüyor. Gabor Gyenes'in Rhizomeprojesi, Türkiye'de de tanınan Fransız düşünürler Gilles Deleuze ve Felix Guattari'nin aynı başlıklı felsefi kavramına ve bu kavramın, günümüz bilgi akışındaki yapısı ve işleyişindeki uygulanmasına dayanmaktadır. Proje kendisini miselyum ve mantarlar üzerinden ifade eder. Miselyum, çevresini tüketen, değiştiren ve dönüştüren ve mantar yetiştiren bir köksap ağıdır. Nesneler olarak kitapların ilk döngüsünde Gyenes, klasik bilgi emilimini rizomatik hale dönüştürmenin bir metaforu olarak mantarlarla çalışır. Yazar, mantar yetiştiren miselyum tarafından yenilen ansiklopedi dizisi ile klasik bilgi özümseme biçiminden rizomatik yapıya geçişi ifade eder. Aydınlanmanın, bilimsel bilginin ve rasyonel dünya görüşünün sembolü olan ansiklopedi, yeni iletişim ağının toprakı olur, rizom/miselyum oluşur. Erika Szoke'nin Bellek Fosilleri serisi, doğal süreçlerin, fermantasyonun ve sürekli dönüşümün özünü yansıtmayı amaçlar. Maya bir anlamda, hafızanın canlanmasına referansta bulunur. Sanatçı, kelimenin tam anlamıyla hayat bulan görüntüleri yapmak için ekmek mayası kullanır, bu tekniğe ise mayaogram adı verilir. Diğer ana bileşen, jel kıvamındaki alt katman olarak agar'ısiyaha çeviren ve canlı organizmalar için temel bir element olan karbondur. Görüntü, 48 saat içinde UV ışığı ile agar yüzeyinde oluşur. Bu, fotograma benzer bir işlemdir. Görüntü, maya hücrelerinin kaplandığı ve böylece UV ışınlarından korunduğu yerde gelişir. Bianca Török'ün projesi, çevreci bir yöntem olan ve bitki kullanarak toprak alanları temizlemeye yarayan fitoremediasyona odaklanıyor. Fitoremediasyonda kullanılan hiperakümülatör bitkiler, topraktaki zararlı elementleri, özellikle ağır metalleri temizlemek veya kabul edilebilir bir risk düzeyine indirmek için kullanılır. Arazinin kirlenmesi ve aşırı kullanımı da kurumaya ve çölleşmeye yol açabilir. Süreç umutsuz bir sembolik girişimdir denebilir: çaresizlik duygusunun bir haritasını çıkartır. Dünyayı temizleme şansı için güçlü bir özlemi dile getirir. Sanatçılar Erika Szoke ve Andrea Pezman, Mavi Baskı atölyesinde Cyanotype diye bilinen, 1842'den kalma en eski kopyalama ve alternatif fotoğraf tekniği atölyesini yönetecekler. Nesnelerin negatif görüntülerini çıkartmaya yarayan bu yöntem ile imajlarla deneyler yapmak mümkün olacak. Atölyenin sonunda katılımcılar kendi el yapımı baskılarını alabilecek. Gabor Gyenes ise Bellek Çeviri atölyesinde katılımcıların belleğindeki unsurları kağıda aktarmalarına yardım edecek. Gyenes'e göre benlik duygusu, dilin olmadığı ve gerçekliğin mükemmel biçimde yeniden inşa edilmediği görüşüne dayanıyor. Hatalar, yanlışlar ve yanlış anlamalar yaratıcı güçlere dönüşüyor, katılımcılar kadar sanatçı da atölyeden çıkacakları dört gözle bekliyor! Sanatçı, İngilizce veya Türkçe konuşmadan ziyaretçilerin sözlü anılarını çizmeyi taahhüt ediyor.


Macar Kültür Merkezi, Macaristan'ın ulusal şairi Sandor Petöfi'ye adanmış bir sergiye ev sahipliği yapıyor. Petöfi İlk Kez İstanbul'da başlığıyla 21 Eylül 15 Kasım 2023 tarihlerinde açık olacak sergi, ressam Haydar Özay'ın şairin hayatından ve şiirlerinden esinlenerek yaptığı resimlerinden oluşuyor. Liszt Enstitüsü İstanbul Macar Kültür Merkezi, 1848-49 Macar İhtilali ve Özgürlük Savaşı'nın önemli liderlerinden, Macarların ulusal şairi Sandor Petöfi'nin 200. doğum yıldönümünü 2023 yılı boyunca bir dizi etkinlikle kutlamaya devam ediyor. Bu etkinliklerin bir diğer ayağı, ressam Haydar Özay'ın şairin şiirlerinden ve hayat hikayesinden esinlenerek hazırladığı, 32 tablodan oluşan resim sergisi oluyor. Daha önce Aşık Veysel, Nazım Hikmet gibi büyük isimler üzerine çalışan Haydar Özay edebiyatın, şairlerin, tiyatronun ressamı olarak da adlandırılabilecek bir tutkuyla eserlerine durmaksızın yepyeni başlıklar ekliyor. Macaristan'ın ulusal şairi Sandor Petöfi'ye adanmış olan sergi, Petöfi İlk Kez İstanbul'da başlığıyla 21 Eylül 15 Kasım 2023 tarihlerinde ziyaret edilebilecek.


1990 doğumluyum. İşletme okudum. İstanbul'da özel sektörde çalışıyordum fakat yakın zamanda kitabım çıktığı için, onunla ilgilenmem gerekiyor. Şu anda çalışmalarıma ve kitabıma yoğunlaşıyorum. Özel bir nedeni yok. Daha ilgi çekici ve basit bulduğum için nick olarak onu kullanmayı tercih ediyorum. İlk etaptan beri Uğurgallen olarak imzalamayı tercih ettim, son zamanlarda tam ismimi paylaşmaya başladım. İlk bu çalışmalarım paylaşılmaya başlandığı zaman genel de dış basın beni Uğur Gallen olarak zikrediyordu. Ben de ne yapacağımı bilemedim açıkçası. Hiç alışkın olmadığım ve beklemediğim bir şekil kazandı bu durum. Biraz da amatör bir şekilde başladığım için bazı şeyleri hesaplamamıştım. Telifler gibi sorunlar 🙂 Çünkü fotoğraflar bana ait değil. Fakat enteresan olan taraf fotoğrafçılar da bana destek oldular. Yaptığım çalışmaların anlamlı olduğunu, tabii çekmiş oldukları fotoğrafların belirli bir mesajı verdiğini fakat birleştirdiğim kolajlarla bu verilmek istenen mesajların daha anlamlı ve daha sert bir ifadeye döndüğünü belirttiler. Bu şekilde birçok fotoğrafçı ile temas kurarak, onların fotoğraflarını kullanarak belirli sorunları, savaşları, çocuk hakları, kadın hakları, çevresel sorunlar gibi konuları ele aldım. Hala da o fotoğrafçıların destek ve motivasyonlarını alıyorum. Kullanmış olduğum teknik aslında basit bir teknik. Bu tekniği farklı kavramsal çerçevelerde, farklı objelerle yada görsel düzenleme ile bir çok sanatçı kullanıyor. Benim burada amacım, bu konuları görmek istemeyen insanlara ya da toplumlara bunları göstermek, bir farkındalık yaratmak. Hem de gösterişin, lükse bağlı işlerin çok olduğu bir platform olan Instagram'da bunu sunmak. Hepimizin düşünmeye ihtiyacı var. Toplumlar ve sosyo-ekonomik sınıflar arasında farkındalığın yanı sıra empatiyi de arttırmayı amaçlıyorum. Reel fotoğrafları tercih etmemin sebebi de biraz bu. Hep gördüğümüz, genelde uzaktan baktığımız fakat içselleştirme yapamadığımız sorunlar. Norveç'teki bir insan için Irak'taki bir savaş pek anlam ifade etmiyor olabilir çünkü içsellik kazanamıyor. İçselleştiremediğimiz için bu sorunlar bize biraz yabancı kalıyor ama iki görseli yan yana koyunca, ki bu görsellerden biri sanat objesi de olabilir, inci küpeli kız da Mona Lisa da... Çünkü hepimizin hayatında olan objeler bunlar. O zaman insanların içselleştirmesi daha kolay oluyor. Anlayabiliyor ya da bir empati kurabiliyorlar. Burada mesaj: Oradaki çocuk sizin kardeşiniz de olabilir, çocuğunuz da... yı verebilmek. Bundan dolayı da sürekli göz ardı edilen sorunların, aslında göz ardı edilemeyecek boyutlu olduğunu insanların yüzüne vuruyor olması da önemli. Bu noktada burada mesaj verdiğim iki kesim var. İlk olarak; batıdaki bir insan, içinde bulunmuş olduğu koşullardan belki şikayetçi, Fransa'daki bir insan aldığı ücretten dolayı muzdarip olabilir. Fakat kendinden hariç, başka toplumlarda, yerlerde daha büyük sorunlar, problemler var... Bunları görmeleri gerektiğini belirtmek istiyorum. Diğer yandan ise, asıl önemli bulduğum ve dokunmak istediğim kesim savaşa maruz kalanlar... Yaşadıkları acıları gerçekten görmelerini ve Neden bu sorunlara hala maruz kalıyoruz? Neden diğer toplumlar ya da ülkeler gibi olamıyoruz? u düşünüp buna göre kendilerine çeki düzen vermelerini, buna göre çocuklarının geleceklerini yeniden inşa etmelerini istiyorum. Kitap çıkarma fikri Amerika'da yaşayan Arzu Tunca isminde Türk yayıncı tarafından geldi. Kendisinin zaten çocuklarla ilgili kitaplar bastığı bir yayınevi var. Seninle bir kitap projesi yapabilir miyiz? dedi, kitap çıkarma serüvenimiz böyle başladı. Başta da söylediğim gibi çalışmalara ilk olarak hobi olarak başladığım için bazı şeyleri hiç düşünmemiştim. Telifsel problemlerdir, kullanılan görseller neredendir gibi... O yüzden bazı görselleri yeniden yapmaya, izin almaya başladım. Arzu sağ olsun maliyetsel problemleri kendisi halletti. Arzu sayesinde şu anda bir kitabım var. Dünyamızda çocuklar, çocuk asker olarak çatışmalarda ya da cephe gerisinde kullanılıyor, çocuk işçi olarak çalışıyor, çocuk seks işçisi olarak pazarlanıyor. Bunun yanında şu sıralar pandemi ile birlikte aksayan eğitimden dolayı gelişmiş ülkelerdeki çocukların mezuniyet süreçlerinin uzaması ve bu kayıplardan dolayı ülke ekonomilerinin uğrayacağı zararlardan bahsediliyor. Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği verilerine göre şu anda dünya üzerinde 7.1 milyon mülteci çocuk bulunuyor ve bunlardan 3.7 milyonu ise hiç okula gitmiyor. UNHCR'deki bir yetkiliye göre Eğitim, mültecilere ve mülteci çocuklara ikinci bir şans verilmesi ve fırsat eşitliği açısından önemli. Yine aynı yetkiliye göre Mültecilere gerekli eğitimler verilmezse, bağımsız olarak üretip yaşayamayan, iş bulamayan ve bulundukları topluma katkı sağlayamayan ve adaptasyon sorunu yaşayan bir neslin bedelini ödemeye hazır olmalıyız. Bu bedel için ise hiçbir ülke ve yönetim hazır değil. Çocuklarımızın maruz kaldığı her türlü şiddet, haksızlık, eşitsizlik evrenseldir. Gözlerinin içi gülen ve mutlulukla parlayan çocukların dünyayı ele geçirmesi umuduyla....


1993 yılında Sivas Madımak Oteli'nde 32 aydınla birlikte katledilen ozan Hasret Gültekin'in hayatı, Berlin merkezli Theater28'in ilk Türkiye prodüksiyonu Hasret Hasret Gültekin Türkü Müzikali ile sahneye taşınıyor. Şirin Aktemur'un yazıp yönettiği oyunda, Gültekin'i canlandıran Devrim Evin'e müzisyen Deniz Türkan bağlamasıyla eşlik ediyor. Hasret Gültekin'in bilinen yönlerinin yanı sıra, ailesi tarafından paylaşılan ve bugüne kadar bilinmeyen değerlerini de anlatarak günümüze ışık tutan Hasret, mart ayından itibaren yurt içinde ve yurt dışında seyirciyle buluşacak. 2 Temmuz 1993'te Sivas'ta Madımak Oteli'nde 32 aydınla katledilmiş bir ozan... 22 yıllık ömrüne sayısız başarı sığdıran aydın bir müzisyenken, o yangında yarım bırakılmış bir hayat... Hasret Gültekin'in hayatını hem bilinen hem de daha önce duyulmamış yönleriyle sahneye taşıyan Hasret adlı türkü müzikali, Ufuk Güldü tarafından kurulan ve 2010 yılından bu yana Almanya'da faaliyet gösteren Berlin merkezli tiyatro Theater28'in ilk Türkiye prodüksiyonu. Şirin Aktemur'un yazıp yönettiği oyunda Devrim Evin rol alırken, oyunun müziklerini ise Deniz Türkan seslendiriyor. 3 yıllık uzun bir araştırmanın sonunda kaleme alınan Hasret, Hasret Gültekin'in ölümünden 26 yıl sonra sevdikleriyle, memleketiyle, türküleriyle ve bağlamasıyla bir buluşma niteliği taşıyor. Müzikal boyunca, Gültekin'in söylediği onlarca türkü, sahnede canlı olarak çalınıp seslendiriliyor. Hasret oyunu, ozan Hasret Gültekin'in annesinin, oğlunun, eşi Yeter Gültekin'in ve Mazlum Çimen gibi yakın arkadaşlarının onunla ilgili özel anlarını sahneden seyircilerle paylaşıyor. Mazlum Çimen'in anlattıkları gülümsetirken annesinin anlattıkları boğazları düğümlüyor; eşi Yeter Gültekin'in anlattıkları ise Madımak'la ilgili bilinmeyenleri aktarıyor. Hem Avrupa'da hem de Türkiye'de çeşitli sahnelerde izleyiciyle buluşmaya hazırlanan Hasret Hasret Gültekin Türkü Müzikali; 15 Mart'ta Ankara Yılmaz Güney Sahnesi'nde, 20 Mart'ta Berlin Tiyatro Festivali kapsamında Akademie der Künste'de, 28 Mart'ta İzmir Selahattin Akçiçek Kültür Merkezi'nde, 29 Mart'ta İzmir Menemen Kubilay Kültür Merkezi'nde, 5 Nisan'da Kenter Tiyatrosu'nda, 8 Nisan'da MOİ Sahne'de, 15 Nisan'da İzmir Narlıdere Kültür Merkezi'nde, 16 Nisan'da İzmir Torbalı Belediye Kültür Merkezi'nde, 3 Mayıs'ta Londra Millfield Theatre'da sahnelenecek. Oyunların biletleri Biletix'ten ve salonların gişelerinden temin edilebilir.


Bir nefret nesnesi: cahilin karşısında kolejli, işçinin karşısında burjuva, köylünün karşısında şehirli, uzatın listeyi dilediğinizce. Ama beri yandan, bir arzu nesnesi de: elinden alınan yakışıklı nişanlılar, aslında erkeklerin gözünde onun taşıdığı anlamın fethedilmesidir. Yoksul dilberin ufkundaki kızıl elma. Avcunda tuttuğu erkeği gelip alırlar elinden; melodram denilen mefhum, kaybettiğini geri kazanma savaşından gayrısı değildir. Hikaye başladığı andaki konumunu koruma gayretindeki tek karakterdir o. Ağzından çıkan her sözü muhafazakarlığın amentüsü olarak dinleyebilirsiniz. Değişmez bir denklem de şu: karaşın halk dilberlerinin karşısına dikilen sarışın ve çekici kadınlar. Biraz masal biraz rüya mahsulü çıtıpıtı genç kızlar bir yandadır, her hücresi, hatta imgesinin atomlarına dek kadınlığını belli eden gerçek dişiler diğer yanda. Bu denklemin sadece filmlerde değil, yaşamda da karşılığı var elbette: metnin sonunda kazanan aslında esas kız değil, hemen daima Türk erkeğinin hayalinde yaşattığı eş imgesidir, kendisinden aşağıya konumlayabileceği bir eş. Kaybeden kadın, erkeğin gördüğü anda kaybedeceğinden emin olduğu kadındır. Ebedi mağlup, evet ama mağluplar ecesi o.


Sivri dili ve esprili tarzıyla Caz Çağı'nın adından en çok söz ettiren yazarlarından biri olan Dorothy Parker, Türkçemize ilk kez çevrilen toplu öykülerinin ikinci cildi Çıplakları Giydir'de, varoluşun dramatik yanlarını, insani açmazları yine kendine özgü, diyalogların ağırlıkta olduğu ironik anlatımıyla sergiliyor. ABD'li yazarın 21 öyküsüne yer veren Çıplakları Giydir; düşlediği romantizmi bulamayanların, sinsice planlarla evliliğini bitirmeye çalışanların, hayatı partilere gitmekten ibaret sananların, hiçbir acı gerçeği görmeye dayanamayanların, başına gelen en korkunç şeyin tırnağının kırılması olduğunu varsayanların, zorbaların, korkakların, yalancıların, intikam peşinde koşanların ve daha nicelerinin yaşamına ayna tutuyor. 1920'ler ve 30'ların ruhunu göz kamaştıran yanları ve karanlığıyla zekice yansıtan, trajikomik olayları sivri uçlu kalemine dolayan Dorothy Parker, bu öykülerinde sadece kendi dönemini değil, insanın değişmeyen gerçekliğini de yakalamayı başarıyor. Pek çok Hollywood filminin senaryo ve diyaloglarına da katkıda bulunmuş olan Dorothy Parker; insan ilişkilerindeki sorunları, yalnızlığı, iletişimsizliği, aşk ve kıskançlık krizlerini, karşılıklı oynanan rolleri, kimi zaman acımasızlığa varan samimiyetsiz oyunları komik diyaloglar eşliğinde nakşettiği bu öykülerde, hiçbir karakterine ayrıcalık tanımıyor. Kendi hata ve zaaflarına karşı kör olanlar, benmerkezciler, hesapçılar için tüm kaçış yollarını kapatan yazar, alaycılığı bir an olsun elden bırakmadan okuruna da kendisiyle yüzleşme imkanı veriyor.


Almış olduğu Sait Faik Hikaye Ödülü'nü gezi direnişinde yaşamını yitiren gençlere adayan yazar Mahir Ünsal Eriş, Gülçin Aras'ın sorularını yanıtladı. Tanıdığımız, bildiğimiz, yakınından geçtiğimiz, belki de içinde bulunduğumuz yaşamları; yalın ve keskin bir anlatımla okuyucuya aktaran Mahir Ünsal Eriş ile yolum ilk olarak Sarıyaz'da kesişti. O kadar sevdim ki, sonrasında sırayı diğer eserleri kovaladı. Edebiyat camiasında adı övgü ile anılan yazar, dünyaya gözlerini henüz açmış olsa da oldukça güçlü içerikler barındıran Litera Edebiyat'ın yayın kurulunda bulunuyor. Şimdilerde bunun heyecanını yaşıyor. Kendisine yönelttiğimiz soruları ise samimiyetle yanıtlıyor. -Mahir Ünsal Eriş olarak, kendinizi kendi objektifinizden anlatır mısınız? Ben zaten bütün varoluşunu anlatmak üzerine kurmuş biri olarak görüyorum kendimi. O yüzden bir de buna ilaveten kendimi anlatmak, nasıl diyeyim, tuhaf geliyor biraz. Arkeoloji ve tarih okudum. Çok genç yaşlarımdan beri çevirmenlik yapıyorum. Yazı işiyle meşgulüm. Gençlerbirliği taraftarıyım, Ethem'in babasıyım. -Grafik eğitiminden sonra arkeolojiye geçişiniz nasıl gerçekleşti? Aslında gönüllü bir geçişti diyemem. Grafik okuduğum okuldan siyasi sebeplerle atıldım. Sonra yeniden üniversiteye girebilmek için beklentilerimi çok düşük tutmam gerekiyordu, daha doğrusunu söyleyeyim, düşük puanlı bir yerlere girebiliyordum. Ben de bana içlerinden en ilginç gelenini seçip arkeolojiye girdim. -Edebiyata olan ilginiz nerede ve nasıl başladı? Çocukluğumdan beri, ailedeki hakim havanın aksine, okumaya düşkün oldum hep. Çocukken, uzayda geçen süper-kahraman yaşıtlarımın olduğu hikayeler yazardım. Sonra uzun yıllar sadece okudum. Öykü yazmaya başlamam otuz yaşından sonradır. -Behçet Çelik; Yazma arzusunu tetikleyen hatırlama çabası. diyor. Sizin tutkunuz nedir? Yazmak sizin için ne ifade ediyor? Benimki sadece anlatma iştahı. Ben anlatmayı seviyorum. -Uzun yıllardır çevirmenlik yapıyorsunuz; birçok dili konuşabiliyor, yazabiliyor ve okuyabiliyorsunuz. Yabancı dil sizin için ne ifade ediyor? Yaşamınızda nasıl bir yere sahip? Ben dil bilmekten para kazanılabileceğini -çevirmenliği kastediyorum tabii öncelikle- fark ettiğimde çok şaşırmıştım. Çünkü onu hep bir eğlence, keyifli bir uğraş gibi gördüm. Yani bulmaca çözmeyi seviyorsunuz diyelim, birileri gelip diyor ki, Bizim bulmacalarımızı çöz, sana para verelim. bunun gibi. Kendimi bildim bileli dillere meraklıyımdır ve ilginç bir hafızam vardır. Kuzenimin çocuğunun adını hatırlamam ama bir zamanlar bir filmde duyduğum Fince kelimeyi hiç unutmam örneğin. Sanırım merakım ve hevesim çok olduğu için yatkınlığım da artmış zamanla. -Öyküleriniz çoğunlukla sıradan insanların yaşamlarına ışık tutuyor. Bu yaşamları anlatırken yalın ve bir o kadar çarpıcı olmayı başarıyorsunuz. Sırrınız nedir? Burada biraz elim kolum bağlanıyor açıkçası. Sıradan ve sıra dışı insan ayrımını çok net göremiyorum çünkü. Örneğin bir kazıda yanımda çalışan işçilerden biri, hikayelerimde anlattığım sıradan insanlardan biri gibi görünüyordu. Kendi halinde, sessiz, molalardan soğanını kırıp ekmeğinin içine doldurup yiyen alelade bir adamdı. Biraz sohbet edince çok ilginç bir hikaye dinledim ondan. Bir cine aşık olmuş. Ve cin, onunla evlenebilmesi için karısını boşamasını şart koşmuş. Adam da boşamış. Hala sıradan bir hikaye sayılabilir. İlginç olan şu ki, bu cin, ortodoks olduğunu söylüyormuş ve adam da din değiştirip hristiyan olmuş, İstanbullu bir Rum'dan, Rumca öğrenmek için bir yıl boyunca İstanbul'a gidip gelmiş. Başkası anlatsa saçmalık derdim ama insanın karşısında hangi taşın altından hangi hikayenin çıkacağı belli olmuyor. Hayatını bizi böylesine şaşırtma kabiliyetine tutunuyorum ben de, hem yaşarken hem yazarken. -Sarıyaz'da; Gül Özlem Gül ve Sevgi Çağının Sonu öyküleriniz birbirini tamamlar nitelikte. Özlem'in eşini öldürerek, onu özgürlüğe ulaştırdığınızı düşünüyor musunuz? Sarıyaz'daki tüm öyküler birbiriyle bağlantılı ve ben orada olup bitenlere bir okur kadar yabancıyım. Çünkü bir nokta geliyor ve karakterleriyle, atmosferiyle, duygusuyla o hikaye bir özerklik kazanıp beni dışarı atıyor. Ben sadece bir güvenlik kamerası gibi olan biteni kaydettiğimi hissediyorum. O yüzden bu sorunuza sağlıklı bir cevap veremem sanırım. -Olduğu Kadar Güzeldik, Sarıyaz, Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde... ve Kara Yarısı'nı birbirine bağlayan ya da onları birbirinden ayıran ilmekleri anlatır mısınız? Belki okuyanlar benimle aynı düşünmeyeceklerdir ama bence hepsi insanın içinden aniden su yüzüne çıkıveren kötülüğü anlatan, küçük kıyamet hikayeleri. İlk iki kitap çok nostaljik ve masumaneydi gibi yorumlar okuyorum ama buna çok şaşırıyorum işin doğrusu. Öfkesine yenilip patronunu zehirlemek isterken bir çocuğu öldüren adamın, sevdiğiyle olmasın diye baskıladığı kızlarının pavyonlara düşüp kendini otel köşelerinde astığı ailenin, bir düğün salonu insanı akrabalarıymış gibi davranarak kandıran bir madrabazın falan hikayeleri onlar. İnsanın karanlık yanının hikayeye daha elverişli olduğunu düşünüyorum sanırım. -Öykü ile romana benzer önemi veriyor gibisiniz. Ancak iki tür birbirinden oldukça farklı. Hangisini yazmak sizi daha çok motive ediyor? Roman yazmak fikri beni daha çok heyecanlandırıyor. -İki farklı türde yazarken nasıl bir çalışma gerçekleştiriyorsunuz? İkisinin tek ortak yanı şu: Yazmaya geçene kadar her ikisini de delirene kadar düşünüyorum. Evirip çeviriyorum. Ama başladıktan sonra hiçbir mühendisliğin işin içine karışmasına izin vermiyorum. Yapısı içimde kemikleşmiş oluyor çünkü. Romanda dura dinlene, geriye döne döne yazmayı seviyorum. Öyküde daha keskin bir disiplinim var. Genellikle bir öykünün başından onu bitirmeden kalkmam. -Yazma serüveninizin başlangıcından bugüne yaşamınızda neler değişti? Bunu geçen gün ben de bir başka vesileyle düşündüm. Çocukluk arkadaşlarım ve tribün arkadaşlarım dışında şu anda yakın çevremde olan herkesi bir şekilde kitaplarım sayesinde tanımışım. Ne değişti derseniz, daha fazla ciddiye alıyorum sanırım artık. Edebiyatı da, yazıyı da... Galiba hayatı da. -Kitaplarınızdan hangisini; bunu mutlaka okumalısınız! diyerek tavsiye edersiniz? Dünya Bu Kadar'ın okunduğunu duydukça hep çok mutlu olurum. -Çok zorlu zamanlardan geçiyoruz. Bu dönemde yazmak sizde hangi düşüncelere kapı açıyor? Her şeyle ilgili bir nafilelik duygusu çöktü tabii hepimizin üstüne. Ama bilmiyorum, yaşamak çok hileli bir şey kendinden vazgeçilmesine kolay kolay razı gelmiyor. Yazı da öyle. Hep yazmak düşünüyorum. Herhalde içimize doğru döndüğümüz için daha da yoğunlaştı bu arzu. -Ülkemizin ve Türk insanının sanata, edebiyata bakışını nasıl değerlendiriyorsunuz? Sanatçı hak ettiği değeri görüyor mu? Değerli olan ne değer görüyor ki sanat ve sanatçı görsün. -Yakınlık duyduğunuz, sevdiğiniz yazarlar hangileri? Hangi kitaplar ilham kaynağınız oldu? Bu soru bende hep anneni mi daha çok seviyorsun babanı mı sorusuna benzer bir gerginliğe yol açıyor. O yüzden ikisini de deyip geçmek istiyorum müsaadenizle.


Servet-i Fünun edebiyatının en büyük nesir ustası kabul edilen Halit Ziya Uşaklıgil'in Mai ve Siyah romanı günümüz Türkçesiyle İş Bankası Kültür Yayınları'nın Türk Edebiyatı Klasikleri Dizisi'nde yerini aldı. Halit Ziya, ustalık döneminin ilk romanı kabul edilen Mai ve Siyah'ta, dönemin basın dünyasını matbaacısından yayın yönetmenine, yazarından eleştirmenine özgün karakterlerle betimlerken, hikayesini sızılı bir sevdayla bezemeyi de ihmal etmemiştir. Romanın trajik başkarakteri Ahmet Cemil'de, yazarın çeşitli memuriyetlerle yazarlık arasında gidip gelen ikili yaşantısı ve Edebiyat-ı Cedide topluluğunun bakış açısını bulmak mümkündür. Tanınmış Uşakizade Ailesinin üyesi olarak çocukluğu İstanbul'da, ilk gençliği İzmir'de geçti. Eski tarzda Arapça ve Farsça öğrenim gördü. Aydın görüşlü babası Hacı Halil Efendi'nin elinden düşürmediği Hafız-ı Şirazi'nin Divan'ı ile Mevlana'nın Mesnevi'siyle yetişti. İstanbul'da yaşadığı yıllarda, Gedikpaşa'da Güllü Agop'un oyunlarını izleme fırsatı buldu. Özel Fransızca dersleri aldı. Yazı hayatı Avusturyalı Katolik rahiplerin yönettiği Mechitariste'de okurken başladı. On beşinde ilk yazısı yayımlandı. İzmir'de tanınan, Fransız edebiyatçı Auguste de Jaba onu Mechitariste'ye hazırlarken bir de roman çevirtti. Okuldan ayrıldığında ilk işi şair Tevfik Nevzat'la Nevruz adlı bir dergi çıkarmak oldu (1884). Ardından Hizmet gazetesini yayımladı. İzmir Rüştiyesi'nde Fransızca öğretmenliği, Osmanlı Bankası'nda çevirmenlik yaptı. 1893'te İstanbul'daki Reji İdaresi'nde başkatipliğe ve II. Meşrutiyet'in ilanıyla reji komiserliğine getirildi. 1909'da İttihat ve Terakki'nin önerisiyle V. Mehmed'in mabeyn başkatipliğine atandı. Darülfünun'da Batı edebiyatı ve estetik dersleri verdi. Siyasal görevlerle Fransa, Almanya ve Romanya'ya gitti. Bu yoğun çalışma hayatının içinde yazarlığını da ilerletti. 1896'da Edebiyat-ı Cedide topluluğuna katılıp Servet-i Fünun'da kendisine büyük ün kazandıran romanlarını tefrika etmeye başladı. İlk büyük romanı Mai ve Siyah yayımlandığında büyük ses getirdi. Aşk-ı Memnu, Kırık Hayatlar ve pek çok hikayesi peş peşe geldi. 1901'de yazarlığı bıraktığını duyursa da II. Meşrutiyet'ten sonra yazmaya devam etti, ancak bu dönem yazdıklarını 1923'e kadar ortaya çıkarmadı. İlk romancılarımız Namık Kemal ve Ahmet Mithat olarak anılsa da edebiyatımız Halit Ziya ile çağdaş romanın gerçek örneklerine kavuşur.


Ülkemizde son zamanlarda isminden sıkça söz ettiren ve popüler olan, yakın bir zamanda da global pazara açılmayı hedefleyen makromusic uygulamasının kurucu ortağı ve CEO'su Ataberk Özaydın ile keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Ataberk Özaydın: Hoş buldum. İlk olarak lisede aktif bir şekilde girişimcilik yarışmalarına katılmaya başlamıştım. Popüler olanları söyleyecek olursam t_MBA, Tübitak, Comenius ve Erasmus tarzında bir çok yarışmaya katıldım. Bunların pek çoğunda Türkiye ve Avrupa dereceleri elde ettim. Bunlarla birlikte lise hayatımda yine girişimcilik eğitimlerine de katılmaya devam ettim. Bunların yanında profesyonel anlamda e-spor ve spor geçmişim de var. Oralarda da farklı tecrübelerim oldu. Sonrasında E-spor'dan gelen birikimim ile E-Spor'da bireysel koçluk girişimimi yayına alarak ilk girişimimi lise sonda yaptım. Bunlarla birlikte üniversiteye 3. senemde girdim. Lise hayatımda yaptığım birçok aktivite ve etkinliklere katılmamdan dolayı eğitimimden geri kaldım, bunlar da 3. senede girmeme neden oldu diyebilirim. Devamında üniversiteye girdikten sonra, yazılım ürünleri geliştirmek üzere makronline ekibini kurduk. Bu ekiple ilk kez makrosocial Startup'ımızı kurduk. makrosocial'dan sonra da şu anda makromusic'i kurduk ve geliştirmeye devam ediyoruz. Bugün de aynı zamanda makromusic'in kurucu ortağı ve CEO'suyum. makrosocial'dan başlayacak olursam, bu girişimimiz insanların sosyal medyadaki potansiyel müşterilerini bulmalarını sağlayan bir otomasyondu. makromusic tarafından bahsedecek olursam, biz mvp'imizi yayına aldığımız zaman uygulamamız sayesinde aynı anda aynı müziği dinleyen insanlar eşleşip tanışabiliyorlardı. Bunun yanında yine müzik zevki benzer olan insanlar da eşleşip tanışabiliyorlardı. Sonrasında ise biz buna sosyal medya tarafını entegre ettik. Bu entegrasyonla artık insanlar istedikleri şarkılar, sanatçılar, albümler ve podcastler hakkında paylaşım yapabilir hale geldiler. Bu paylaşımları diğer insanlar beğenebiliyorlar, paylaşabiliyorlar, arkadaşlarına gönderebiliyorlar; paylaşımlara yorum yapabiliyorlar. Yine başkalarının müzik zevkini de beğenebiliyorlar. Biz makromusic'e müziğin sosyal medyası, sosyal eşleşme uygulaması diyoruz. Bir girişimci olmaktan ziyade 'genç' yaşta bir girişimci olmaktan bahsedebilirim. Bugün baktığımızda ekibin tamamı üniversiteli öğrencilerden oluşuyor. Hepimiz 20'li yaşlarımızdayız. Girişimciliğin yanı sıra, sosyal hayat, eğitim hayatı gibi farklı konular da var. Ne yazık ki hepsini aynı anda sağlıklı şekilde götürmek çok güç oluyor. Bu noktada da benim girişimcilik tabirim aslında şu: her gün başlarken bir çok sorunla uyanmak ve bunları önem sırasına koyup en doğru zamanda en doğru şekilde çözmeye başlamak. Ve her çözdüğünüz sorun beraberinde yeni sorunları karşınıza getiriyor. Yani girişimciliğe bitmeyen, sorunları çözme zinciri de diyebilirim. Bu sorunların her biri de birer zorluk zaten. Zaman yönetimi olsun, birçok şirket sorunları olsun, tecrübesizlikle birlikte bunlarla başa çıkmak diyebilirim. En genel hatlarıyla böyle özetleyebilirim. Yaptığımız uygulama olan makromusic'te bugün 1.6 milyon indirme sayısına ulaştık. Bu kadar kişinin hayatına dokunmuş oluyoruz. İnsanlar bizim uygulamamızı kullanarak vakitlerini geçiriyorlar. Bizi mutlu eden şey aslında insanların vakitlerini geçirirken ideal bir şekilde, zevk alarak geçirmeleri. Bu noktada da bunu bilmek, yani yaptığınız yeni bir ürünün ya da yeni bir özelliğinin milyonlarca kişinin hayatına hitap edecek, dokunacak oluşu bizi inanılmaz mutlu ediyor. Şu anda Türkiye üzerinden konuşacak olursam istatistiklerimiz güzel bir şekilde ilerlediği için; bu oluşumun Türk girişimciler tarafından geliştirilmesi Türk toplumu tarafından çok takdir ediliyor. Bu doğrultuda çok güzel mesajlar alıyoruz. Bu da bizim için diğer bir motive edici etmen diyebilirim. Bundan önce 3 tane Startup'ım vardı, makromusic benim 4. Startup'ım. Bu noktada diğer 3 Startup'ım ile devam etmiyor oluşumun sebebi orada tecrübesizliklerimden kaynaklı yaptığım hatalar. Baktığımız zaman o 3'ü başarısız Startup'lardı. Ama bugün makromusic bu şekilde başarılıysa, burada yaşanılan başarısızlıklara -benim görevime düşen kısımlar için söylüyorum tabii- borçlu. Bu noktada aslında başarısızlıklarımız bir yerde negatif şeyler fakat bunu yorumlayarak, 'buradan çıkardığım ders ne' 'bunları bir sonraki startup'ımda nasıl yapmalıyım ki aynı sorunlarla karşılaşmayayım?' şeklinde sonuçlar çıkarırsak başarısızlıklarımız geride kalıyor ve bize tecrübe olarak yansıyor. Yani başarısız tarzında görünen çok şey var. Önemli olan başarısızlıklarımızdan edindiğimiz tecrübeleri, atacağımız diğer adımlarda göz önünde tutarak hareket etmek. Bu noktada genç arkadaşlarımız için konuşabilirim, ben de dediğim gibi lisede başladım aslında. Onlar için birinci konu ailenin, yakın arkadaşların ve diğer arkadaşların içerisinde bulunduğu süreçle birlikte gelen bakış açısı söz konusu. Bu bağlamda kesinlikle girişimcilik yapmaya çalışan, bir şeyler üretmeye çalışan insanlara karşı çevrenin bakış açısının kesinlikle değişmesi gerekiyor. Az önce de bahsettiğim başarısızlıkların aslında birer tecrübe olduğu konusunu kaçırmamamız gerekiyor. Bir de insanlar çok kısa sürede hızlı sonuçlar istiyor olabilirler. Bugün mesela bizim için gayet başarılı oldunuz, daha ne olabilecek tarzında iyi niyetli yorumlar ve düşünceler de geliyor ama işin aslı bu şekilde değil. Örneğin yatırım almak bizim asıl hedeflerimiz için bir araç, kesinlikle bir sonuç değil. Bunun yanında bir de insanlar kısa süreli hedefler koyuyorlar. Hedeflerden ziyade hızlı sonuç bekliyorlar. Aslında birçok şey sonuç odaklı olmaktan çok sürdürülebilir ve uzun vadeli olmalı. 1-2 senelik planlar yerine 5-10 senelik planlar olmalı. Bu 5-10 sene zaten uzun bir yol olduğu için arada ufak tefek hatalar yapsanız da, hatta büyük hatalar yapsanız bile çok uzun süreli hedefler koyduğunuz için toparlanmanıza da fırsat oluyor. Ve yaptığınız şeyler daha büyük, daha global şeyler haline geliyor. Yani bizim kısa sürede hızlı sonuçlar beklemememiz gerekiyor. Çevrenin başarısızlıklarımızı tecrübe, deneyim olarak adlandırması gerekiyor. Yine başarısızlığı yaşayan kişinin de bu başarısızlıktan sonuçlar çıkararak yaşadıklarını ders haline getirmesi gerekiyor. Son olarak da hedeflerimizi daha global koymalıyız. Sizin gibi genç girişimcilerin kesinlikle bilmesi gerektiğini düşündüğün, bu konuda onlara verebileceğiniz bir tavsiyen var mı? Bu bir hayat tecrübesi de olabilir. Hayat tecrübesi vermek için genç olabilirim, 21 yaşındayım zaten şu an. Bu noktada lisedeki arkadaşlarıma olabildiklerince fazla disiplinde yer almalarını önerebilirim. Örneğin tasarım, spor, sanat, yazılım ya da farklı noktalarda ellerinden geldiğince farklı disiplinlerde, yeterince bulunarak ne istediklerini öğrenebilmeleri çok değerli. Lise sona geldikleri zaman ben yazılım/tasarım/spor/sanat içerisinde bulunmak istiyorum diyebilmelerinin onlar adına çok büyük bir avantaj sağlayacağını düşünüyorum. Üniversitede seçecekleri bölümün tercihini de bu doğrultuda yapıyorlar ve kariyerlerini de yine bu noktadan şekillendiriyorlar. Yani arayışa erken aşamada başlıyor olmaları, onlar için bir avantaj sağlıyor. Bugün bizim yaptığımız her girişimde odaklandığımız büyük şeylerden birisi ölçeklenebilmek. Bugün 10 kişiye bir ürün satabiliyorum, bu noktada başarılı ilerleyebiliyorumdur. Ama ben bu ürünü 100 kişiye daha satabilir miyim? Aynı üretme kapasitesinde ya da aynı iş gücünde ilerleyebilecek miyim? 100 ise bunu 1.000, 10.000 yapabilir miyim? Kişinin bu doğrultuda ölçeklenebilir bir iş yapabilmesinde yazılımın önemini çok iyi görebiliyoruz. Örneğin bir öğretmen üzerinden örnek verecek olursak bir sınıfa 1 saat ders veriyor olabilir. Ama o dersi kaydedip online, dijital bir platforma koyduğu zaman aynı dersi 1 milyon kişinin bile izleyebilmesi mümkün hale geliyor. Yani burada aslında dijitalleşmek demek sizin yaptığınız işi ölçekleyebilmenizi sağlayan, çok daha fazlasına ulaşmanızı sağlayan şey. Yine bu pandeminin de etkisiyle pek çok daha dijital entegrasyon görmeye başladık. Bu noktada da firmalar birçok şeyi dijitalleştirdikleri, yazılıma döktükleri zaman çok daha istatistiksel, bilimsel ve fazla kişiye ulaşabildikleri bir format yakaladıklarını gördüler. Zaten birçok firma da pandemi dönemindeki koşulları pandemiden sonra da devam ettireceklerine yönelik duyurularda bulundular. Yani artık dijital çağda olduğumuzu düşünüyorum. Bu çağda da ayakta durabilmeyi hedefliyorsak, bir şekilde ürünlerimizi dijital ortama entegre etmemiz gerektiğini düşünmekteyim. Kendi sektörlerimizde inovatif bir şeyler yapmaya çalıştığımızda bu yine yazılımla mümkün oluyor. Siz bugün tarımsal bir şey yapıyorsanız bunu dijital bir şekilde entegre edebilirseniz, bu sizi rakiplerinizden ayırıyor. Aslında bir önceki soruna verdiğim cevapta, bu soruya da cevap olacak birçok şeye de değinmiş oldum. Dediğim gibi şirketler pandemiden sonra da, pandemide kazandığı çalışma modellerini sürdürme kararı alıyorlar. Pandeminin bize sağladığı birçok şey de var aslında. Örneğin yüz yüze buluşmamıza gerek olmadığını ve internetten de bir şekilde görüşmeler, toplantılar yapılabildiğini öğrendik. İnternet üzerinden iş ortaklıkları kurulabiliyor, yatırımlar alınabiliyor ve şirketler büyüyebiliyor. Yani pandemi biter ya da bitmez, o konu sağlıkçıların bilebileceği bir iş. Bizim yorumumuz burada çok sağlıklı olmaz. Ama ben iş anlamında konuşacak olursam düşüncelerim bu yönde. makromusic'te hedeflerimiz ilk günden beri küreseldi. Bu noktada küresel anlamda sektörde varlığı olan sosyal medyalar olsun, benzeri uygulamalar olsun, bunlara rakip olabilecek bir uygulama yaratmak istiyoruz. Bu da 10 aylık, 1 yıllık, 2 yıllık hedeflerle gerçekleştirilebilecek bir şey değil. Yani bizim hedeflerimiz genelde 10 senelik hedefler diyebiliriz. Öncelikli hedeflerimiz uygulamamızı Türkiye'de geliştirmek, büyütmek ve testlerimizi gerçekleştirmek. Buradaki kullanıcılarımızın yorumlarını aldıktan sonra bunu global piyasada adım adım yürütmek ve sonucunda da global bir uygulama haline gelmek. Pek tabii konuşurken bu 1-2 cümleye sığan bir şey ama arkasında da 10 yıllık bir çalışma, istikrar ve birliktelik söz konusu. Yani hedefimiz özetle global anlamda müziğin sosyal medyası olmak diyebilirim. Bizim amatör sanatçıları destekleme açısından projelerimiz var. Örneğin bir sanatçı yeni bir şarkısını çıkardığı zaman makromusic'te bunun reklamını yapabileceği bir sistemi şu an üretme aşamasındayız, neredeyse bitti diyebilirim. Yani bizim oradaki sanatçılara desteğimiz, yolun başındaki sanatçıların kendi müziklerini çok daha uygun ve hızlı bir şekilde duyurabilecekleri bir sistem geliştirmek yönünde. Son dönemlerde çok fazla tebrik mesajı ile karşılaşıyoruz. Bu noktada kendimizi aslında sorumlu ve borçlu da hissediyoruz. Ekibimizin tamamının günde 15 saat çalışıyor olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim. Hepimiz makromusic'i geliştirmek için elimizden geleni yapıyor, global bir marka haline getirebilmek için çok çalışıyoruz. Bizi destekleyen herkese de buradan teşekkürlerimizi iletiyoruz.


Türkiye genelinde dokuz yıldır bağımsız yeteneklere sergileme ve kendini tanıtma fırsatı sunan Mamut Art Project, 2021 edisyonu için 22 Mart 2 Mayıs 2021 tarihleri arasında bağımsız sanatçıların başvurularını bekliyor! Bugüne kadar farklı disiplinlerde üretim yapan 400'ün üzerinde sanatçıyı sanatseverler ve sanat profesyonelleriyle buluşturan Mamut Art Project'in bu seneki jürisinde sanatçı ve İstanbul Bilgi Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Endüstri Ürünleri Tasarımı ve İç Mimarlık Bölüm Başkanı Can Altay; küratör, sanat tarihçisi ve yazar Necmi Sönmez; sanatçı Hale Tenger; sanat danışmanı Melis Terzioğlu ve Pilot Galeri kurucusu ve direktörü Azra Tüzünoğlu yer alıyor. Kariyerlerinin başında, bağımsız yeteneklere kendilerini tanıtmak ve eserlerini sanatseverlerle buluşturmak için önemli bir fırsat yaratan Mamut Art Project'e başvurular, 2 Mayıs 2021'e kadar www. mamutartproject. com adresinden yapılabilir. Türkiye genelinde genç sanatçılara, Mamut ekibiyle buluşarak portfolyolarını tartışma ve fikir alma fırsatı sağlayan Mamut Portfolyo Günleri bu sene farklı bir formatta, çevrimiçi olarak düzenlenecek. Portfolyo günleri ile ilgili detaylar yakında açıklanacak. Mamut Art Project, geçtiğimiz yıl yenilenen yapısı ve ilk kez gerçekleşen çevrimiçi paylaşımı ile büyük ilgi gördü. 2020 edisyonunda 1.500 başvuru alan Mamut, bunların arasından seçilen 49 sanatçının 400'ün üzerinde eserinden oluşan zengin seçkiyi sanatseverlerle buluşturdu. Sanatçılarına sergi alanı sunmanın ötesinde, düzenlediği portfolyo günleri, sağladığı süresiz danışmanlık ve iletişim desteği ile dikkat çeken Mamut, 9. yılında sürpriz yeniliklerle, sanatın farklı dallarından yaratıcı ve ilham veren örneklere ev sahipliği yapmaya devam edecek. Mamut Art Project 2021 ile ilgili duyurulardan haberdar olmak için internet adresini ziyaret edebilir ve sosyal medya hesaplarını takip edebilirsiniz.


Son dönemin parlayan yıldızı İspanyol saksafon sanatçısı Manu Brazo, yeni albümü REVIVEde yer alacak single'ı Intermezzo ile 12 Ekim 2020'de Spotify ve Youtube'da hayranları ile buluştu. Manu Brazo tüm imkansızlıklara rağmen ilk solo saksafon albümü SOLO DIALOGUE u karantina sırasında evinde kurduğu stüdyosunda kaydederek dijital müzik portalları üzerinden dinleyicilerin beğenisine sunmuştu. Albüm bu zor zamanlarda kişisel bir yüzleşmeyi, kendisinin ve birçok müzisyenin yaşadığı yalnızlığı, deneyimleyip anlayabildiği stresi ve aynı zamanda iyimserliği içinde barındıran samimi bir çalışma olarak dinleyicilerle buluştu. Manu, Solo Dialogueun yayınlanır yayınlanmaz elde ettiği başarısının hemen akabinde, kayıt yapmanın canlı konserlerin olmadığı bu pandemi döneminde bir sanatçı olarak kendini ifade edebiomenin en iyi yolu olduğuna karar vererek ikinci projesi üzerinde çalışmaya başladı. Başarılı saksafoncu, İtalyan besteci Mascagni'nin efsanevi eseri Cavalleria Rusticana operasının Intermezzosunu saksafon için düzenleyerek artık ustalaştığı kayıt stüdyosunda REVIVE albümünden yayınlanacak ilk single'nı kaydetti. 12 Ekim yani bugün Spotify ve Youtube'da dinleyicisiyle buluşan single'ında ve albümde Manu'ya, 2016'da Londra'ya geldiğinden beri birlikte çalıştığı İspanyol kemancı Claudia Gallardo ve Endonezyalı piyanist Prajna Indrawati eşlik ediyor. REVIVE albümü, canlı ve seyircili konserlerin olmadığı bir dünyada tasarlandı, çalındı ve kaydedildi. Kayıt, Manu'nun keman ve piyano için yeniden düzenlediği müziklerden oluşan yeni ve modern bir yaklaşıma sahip. Bu yeni kaydın amacı, Covid-19'dan önce bildiğimiz dünyanın, bizi yeni yollara götürse bile, aynı şekilde, saksafonun sesiyle iyi bilinen klasiklerin tadını çıkarabildiğimiz gibi, yine orada olacağını ifade etmektir. Manu pandemi sebebiyle yirmiden fazla konserini ve İtalya'da yapacağı stüdyo kaydını iptal etmek zorunda kalmıştı, ancak bu zor zamanlarda asla şevkini kaybetmedi ve çalışmayı bırakmadı. Manu, evinde kurduğu stüdyoda kendi kaydettiği ilk albümü Solo Dialogueun yanı sıra, BBC Radyo 3 In Tune için özel bir kayıt yaptı ve bazı videoları Classic FM tarafından sosyal medyada paylaşıldı. Genç sanatçı karantina süresince YouTube kanalında birçok çevrim içi konser gerçekleştirdi, günlük çektiği müzik videolarını hayranlarıyla paylaştı ve ustalık sınıfı eğitimleri verdi. Konserlerinden ve seyircilerinden uzak kalacağını düşünürken, azimle çalışmasının karşılığı olarak on binlerce izleyiciye ve dinleyiciye ulaştı. Manu şu anda tekrar sahnede canlı performans sergileyeceği günleri iple çekiyor. Yıldız saksafoncu sonbaharın sonlarında gerçekleşmesi planlanan canlı konserler ile hayranlarıyla buluşmayı planlıyor. Bu konserlerden en özel ve önemlisi Manu'nun 21 Kasım'da Berlin'de Sony Classical ve Jazz'ın başkan yardımcısının eşi düzenlediği Gute-Tat Vakfı için Berlin Filarmoni sahnesinde gerçekleştireceği konseri olacak. Manu Brazo bu konserde Bizet'in Fantaisie Brillante Sur des airs de Carmenin Francois Borne düzenlemesi ile Berlin'de sahneye çıkacak. Pandemi sonrası ilk defa canlı bir konserde seyircileri ile buluşmanın heyecanının yanı sıra ilk defa yeni albümü REVIVEdan Intermezzoyu canlı olarak seyircilerine çalacak olmanın heyecanını taşıyor. Bu konserin başka bir özelliği ise Gute-Tat Vakfı müzik sektöründen çok önemli isimlerin üyesi olduğu ve bir manada Manu Brazo'nun global yapımcıların karşısında görücüye çıkacağı bir konser olması sebebiyle de büyük önem taşımakta. Intermezzo single'ı ile Spotify ve Youtube'da dinleyicisiyle buluşan Manu Brazo, 2021 yılının yıldızı en çok parlayan sanatçısı olmaya aday.


Manu Brazo küresel salgına inat yaratıcı çalışmalarına ve üretmeye hız kesmeden devam ediyor. Manu bitmek bilmez yaratıcılığı ve çalışma azmiyle çıkardığı yeni teklisi NANA ile 8 Nisan'da Spotify, Apple Music, Amazon Music ve YouTube üzerinden müzikseverlerle buluştu. NANA, ki Türkçe'de ninni anlamına geliyor, ünlü İspanyol besteci Manuel de Falla' nın bestelediği ninnisiyle, gene İspanyol şair ve müzisyen Federico Garcia Lorca'nın ninnisini, etkileyici bir minimalist yaklaşımla melodilerinin harmanlandığı bir çalışma. NANA son zamanlarda Avrupa'da kendisinden çokça söz ettiren saksafon sanatçısı Manu Brazo ve piyanist Pepe Fernandez imzasını taşıyor. NANA, bu ikilinin Haziran ayında çıkacak olan klasik müzik, Flamenko ve farklı müzik türlerinin sınırlarını zorladıkları, FOLK-LORE albümünden yayınladıkları ilk tekli. Manu Brazo, NANA'yı Müzikal bir fantezi, kulaklarımızın ilk duyduğu, sevdiğimiz bir ezgiyi rüya gibi bir atmosferde yeniden keşfetme lüksü olarak tanımlıyor. Sanatçı anavatanından gelen tat, doku ve kokularla yoğrulmuş bu parçada, rüyanın ne zaman başladığını ve müziğin ne zaman uyanık olduğunu bilmemin imkansız olduğu, o ninnin kulaklarınızda çınlarken yarı uyanık, yarı rüya aleminde olduğunuz anı müziğiyle betimlemeye çalıştığını ifade ediyor. Manu Brazo NANA'nın arkasında çok güçlü ve özel duygular var, evde olma hissi gibi diyor. Bu eser, özellikle bu pandemi sırasında evinden uzak olmanın onun içini nasıl burktuğunun, nasıl kendini hasta hissettirdiğinin ve her bu hisse kapıldığında müziğin onu nasıl kurtardığının adeta bir yansıması niteliğinde. Müzik videosu, Manu ve Pepe ninninin yarattığı boyutta İspanya'dan görüntülerle, adeta hiç uyanmak istemedikleri bir rüya gibi kurgulanmış. Müzikseverleri farklı bir dünyaya götürecek olan NANAyı, Spotify, Apple Music ve Amazon Music'te dinleyebilirsiniz.


Manu Brazo, kendini neslinin çok yönlü genç müzisyenlerinden biri olarak kanıtlamış genç bir İspanyol saksafoncu. Sahnedeki rahatlığı, benzersiz sesi ve sahip olduğu virtüözlüğünün yanı sıra izleyicisiyle yakın ve samimi bir ilişki kurma yeteneğine sahip olmasıyla da tüm dinleyicilerinin beğenisini kazanmayı başarmış bir müzisyendir. Başarılı saksafoncu sahnede sergilediği muhteşem performanslarını kendinden ya da bestecilerin hayatlarından anektodlarla süslemeyi gelenek haline getirmiştir. Son birkaç yıldır, Leeds Uluslararası Konser Sezonu, Tetbury Müzik Festivali, Newbury Bahar Festivali, Girit'teki Ege Sanat Festivali ve Norveç'teki Risor Kammermussikkfest gibi İngiliz ve uluslararası müzik festivallerine davet edilen düzenli bir resitalisttir kendisi. Genç yıldız ayrıca İngiltere ve Avrupa'da verdiği solo performans konserlerinin yanı sıra Londra Şehir Orkestrası, RCM Filarmoni, Orquesta Betica de Camara ve Orquesta Filarmonia ile de solist birlikte sahneye çıkmıştır. 2018'de Britten-Pears Genç Sanatçı Programı'na katılmak üzere seçilen genç sanatçı burada Marin Alsop yönetimindeki Snape Maltings Proms'ta sahneye çıkarak büyük beğeni toplayan bir performans sergiledi. Geçen yaz piyanist ; Bryan Evans MBE birlikte Sir Cliff Richard'a 12.000 kişinin canlı izlediği Greenwich Music Time Festivalda eşlik etmesi için Live Nation organizatörleri tarafından bir davet aldı ve binlerce kişi önünde muhteşem bir performans sergiledi. Sanat hayatı başarılarla dolu olan ve çok sayıda ödül kazanan genç saksafoncu Manu Brazo ile keyifli ve samimi bir röportaj gerçekleştirdik. Her şeyin nasıl başladığından emin değilim. Küçük bir çocukken radyoda hüzünlü bir klasik müzik çaldığında ağladığımı hatırlıyorum. Sanatçı bir aileden gelmiyorum ama sanırım ailem müziğe olan ilgimi farketti ve beni İspanya, Sevilla yakınlarındaki bir konservatuarda seçmelere götürdüler. Seçmeleri geçtiğimde çok mutlu oldum ve gerçekten piyano veya klarnet çalmak istiyordum. Notlarım yeterince yüksek değildi ve saksafonu seçmeye zorlandım ama ilk yıldan sonra başka bir enstrümana geçebileceğim söylendi. İlk ikinci el saksafonumu aldığım günü hatırlıyorum ve o günden sonra ona bir oyuncak gibi davrandım ve aynı zamanda kendi sesim olarak kullandım. Onu ebeveynimin yatak odasının penceresine götürürdüm ve oradan arkadaşımı çalardım. Hala aynı hislerim var. Saksafonumla her zaman vakit geçirebileceğimi hissediyorum ve bir şey hakkında kötü veya iyi hissettiğimde, duygularımı ifade etmek için çalmam gerektiğini hissediyorum. Hala her gün tarzımı keşfetmeye, bulmaya ve yeniden keşfetmeye çalışıyorum. İspanya'daki ve Londra Kraliyet Müzik Koleji'ndeki öğretmenlerimden çok şey aldım ama dinlediğim her şeyden, internette, kayıtlarda veya canlı şovlarda bulabildiğim her sanatçıdan öğrenmeye çalışıyorum ve her gün yeni yeni şeyler öğrendiğimi fark ediyorum... Öğrendiğim yeni şeyler her zaman saksofonculardan değil, diğer sanatçıları, şarkıcıları ve diğer enstrümanları dinlediğimde, söylemek istediklerini ve anlattıkları hikayeleri gerçekten çok daha fazla anlıyorum. Onlardan öğrendiklerime, bana ilham veren sanatçıların tüm o küçük parçalarının bana kattıkları birikime müteşekkirim. Ve tabi ki de her zaman değişen ve gelişen kendi kişisel tarzıma sahibim. Solo Dialogue, şimdiye kadar yaşadığım en farklı süreçlerden biri. Her zaman bir şeyler denemem ve yeni müzikal şeyler yapmam gerekiyor ama bu farklı bir sanat içeriyordu; kayıt sanatı. Kendi müziğimi kaydetmek ve düzenlemek için yeterli beceriyi kazanmak için öğrenme sürecinden çok keyif aldım ve aynı zamanda hepsini öğreniyordum, Solo Dialogue'u bir araya getirecek tüm fikirler şekilleniyordu. Solo Dialogue, bana zor zamanlarda nasıl aklı başında kalacağımı ve yaptığımız her şeyde motivasyonun nasıl olduğunu gösteren bir sesleniştir benim için. Şarkıları cover'lamak istememe neden olan tek bir şey var: Bana gerçekten bir şeyler hissettirmeleri gerekiyor. Beni başka bir yere götürdüğü sürece tarz, tür veya şarkıyı kimin yazdığı veya söylediği umurumda değil. Bana hissettirdiği o şeyi paylaşmanın bir yolu olarak cover yapmak istediğim şarkılar bunlar. Müzik, diğer tüm sanatlar gibi, bizi düşündürür ve hissettirir. Sanat olmadan, zor zamanlarda ağlamamıza yardım eden bir şarkı, gevşememize yardımcı olan bir televizyon dizisi veya kafamıza sosyal bir konu hakkında tohum atan bir monolog olmadan, düşünmeyeceğimizi, hissetmeyeceğimizi söyleyebilirim. Sanat bizi daha iyi insanlar yapar. Kendimiz ve gelecek nesiller için mümkün olan en iyi dünyaya sahip olmak istiyorsak, mümkün olduğunca çok sanat yapmaya çalışmalıyız. Dünyadaki tüm sanatı yeni nesillere göstermeliyiz. Dürüst olmalıyım ve ne yazık ki en sevdiğim sanatçılardan biri olan Fazıl Say dışında pek kimseyi tanımadığımı söylemeliyim. KAM MANAGEMENT sanatçısı olarak Türkiye benim için pek çok yönden çok yeni bir yer ve ülkenizi, yemeklerini, müziğini ve insanlarını keşfetmeyi gerçekten dört gözle bekliyorum. Hayallerim benim hayatımdır. Her zaman ne yapmak istediğimi, ne yapacağımı düşünürüm ve aklımdan yüzlerce fikir geçer. Pek çok şey planlıyorum ve daha da fazlasını deniyorum ama sonuçlarını asla düşünmüyorum. Eğer olursa... çok güzel! Olmazsa... Zaten başka bir şey düşünüyorum. Bu yüzden bazen durup yaptığım her şeyi düşündüğümde ve yaptığım zaman buna inanmak zor. Önümüzdeki yıl için bazı planlarım var ve bunları çok yakında duyuracağım. Sadece saksafonumun stillerini birleştirerek ve eski müziği her zamankinden daha canlı hale getirerek yepyeni şeyler yapacağım. Biraz klarnet çalıyorum... ama hepsi bu. Çok enstrümantalistlere gerçekten saygı duyuyorum ve bunu nasıl yaptıklarını bilmiyorum. İnsanlara klarnetçi Martin Frost'un son Vivaldi albümünü dinlemelerini tavsiye ederim. Gerçekten büyüleyici bir çalışma. Bize, müziğin ne kadar zaman önce yazıldığının veya yazılmasındaki önemin ne kadar değerli olduğunu, duyguların ve hislerin evrensel olduğunu gösteriyor.


Mardin'de, Süryanilerin yüzyıllardır yaşadıkları bölgede bulunan Mor Gabriel Manastırı 1600 yıllık tarihe sahiptir. İkinci Kudüs olarak kabul edilen Manastır, tarih boyunca her seferinde birbirinden farklı isimlerle anıldı. Günümüzde Mor Gabriel ismi ile anılmasının sebebine değinecek olursak; 7. yüzyılda yaşamış ve azizlik mertebesine yükselmiş olan Mor Gabriel'den kaynaklandığı rivayet edilmektedir. Önceki dönemlerde ise rahiplerin meskeni anlamını taşıyan Dayrod'Umro ismi ile bu eşsiz yapıdan bahsedilmiştir. Nihayetinde, bu ismin Türkçeye uyarlanmasıyla Deyrulumur ismini almıştır. Şüphesiz, bu tarihi yapıyı eşsiz kılan sadece şahsına münhasır duruşu ve yıllara meydan okuyuşu değildir. Yapı içinde var olan anıt mezarları, daha önce yaşamış olan azizlerin duvar nişine oturur pozisyonda ve doğu yönüne bakacak şekilde gömülmüş olmaları, dahası günümüze ulaşmayı başaramamış el yazması birçok eser Mor Gabriel Kilisesi'ni farklı kılmaktadır. Bugüne kadar ayakta durmayı başarabilmiş manastırın yüzyıllar öncesinden bizlere yadigar kalan; Bizans dönemi mozaikleri, kubbeleri ve kapıları Midyat kesme taşlarından yapılmıştır. Sadece bir odasının tamamen altın kaplama olduğu söylenen manastır ayrıca duvarlarında mevcut olan kabartma yazıları ile oldukça etkileyicidir. Dünyanın ayakta duran en eski Süryani Ortodoks manastırı olan bu tarihi yapı, kurulduğu ilk yıllarda ibadet yeri olmasının yanı sıra barınma yeri olarak ta kullanılıyordu. Yerli ve yabancı turistin hayranlığını kazanmaya devam eden ve her taşında başka medeniyet ve yaşamlara ait izler barındıran Mor Gabriel Manastırı son yıllarda birçok sanatçı ve teoloji bilim insanınında uğrak noktası sayılır. Muazzam bir taş işçiliği ile inşa edilmiş olan bu manastır, Hz. İsa'nın konuştuğu dil olan Aramice dilinin, M. Ö 11. yüzyıldan bu yana konuşulan, birçok lehçesinden biri olan ve 22 harften oluşan Süryanice dili ile ibadet edilmesi için hizmet veren, kilisenin ilim merkezlerindendir. Tekrar tekrar ziyaret etmek isteyeceğiniz bu muhteşem tarihi yapı, Bizans imparatoru I. Anstasius'un yaptığı bağışlar ile 397 yılında, Mor Şmuel ve Mor Şemun tarafından kurulup daha sonra ise Roma imparatorlarının bağışları ile yüzyıllar içerisinde bu hale gelmiştir. Tarihi yapıyla ilgili son olarak, kilisenin tavan mozaiklerinde yer alan, altın kaplama ve üzüm asması motiflerden bahsetmek istiyorum. Şarap ve ekmeğin İsa'nın kanı ve etini simgelemesi nedeniyle bölgede birçok üzüm bağı mevcuttur. 5000 yıl öncesiyle bağ kurarak, günümüzden bizlere miras kalan izleri ile bir tür zaman yolculuğuna çıktığımızı varsayıyorum. Her hafta olduğu gibi yeni bir sanat özdeyişine değinerek yazıma burada ara veriyorum. Yeni bir yazı aracılığıyla görüşmek üzere, hoşçakalınız!


Pandemi dolayısıyla dışarı çıkamadığımız günlerin ardından sanat dünyasına geri dönüşlerin sosyal mesafe kaygısı güderek bizleri karşıladığı günlere geldik. Sanatçı Maria Kılıçlıoğlu'dan aldığım bir davetle Pom Art& Design Levent galerisinden mail ile randevu alarak söylediğim gün ve saatte orada bulunuyorum. Dokunduğum Evren isimli bu serginin küratörlüğünü Yasemin Semercioğlu yapmaktadır. 6 Ocak 2021 tarihine kadar gezebilirsiniz. Galeri binasının girişinde beni mahalledeki kediler karşılıyor, yukarıya baktığım zaman camdan Maria Hanım'ın heykeli olan İstanbul Heykeli'ni görüyorum ve yüzümde bir gülümseme beliriyor. Geçen sene kendisiyle Akaretlerdeki sergisinde bu heykelin önünde tanışmıştık ve bu heykelin İstanbul'un izlerini topladığını söylemişti, dışarıdaki kedilerle Maria Hanım'ın heykelinin bir parçasında yer vermiş olduğu tekir kedinin, sokaktaki kedilere bakar bir biçimde yerleştirilmiş olması bunun en güzel kanıtıdır diyorum. İçeri girdiğimde beni Yasemin Hanım karşılıyor, ellerimi dezenfekte ettikten sonra sergi alanına giriyorum. Kapının sağ tarafında Maria Hanım'ın yaptığı Yahşi Baraz'ın heykeli, içeri gelenleri selamlarmışçasına duruyor. Sergi alanına gittiğimde, içerisi güneş alan ferah bir alanla karşılaşıyorum. Yasemin Hanım baktığım alanda bir heykelin olduğunu ama heykelin kısa zamanda satıldığını söylüyor. Sergi alanına baktığımda eksik olan çalışmanın Gül Heykeli olduğunu fark ediyorum. Gül heykeli Doğunun peri masallarını andıran bir efsaneden ilham alarak yapılmış. Atoy Hanı Tan Beyhan'ın efsanesine dayanıyor. Göremediğim heykelin hikayesini dinledikten sonra sergi alanına gidip Maria Hanım'ın yaptığı diğer heykellere ve tablolara bakıyorum. Tablo görmek benim için büyük bir sürpriz oluyor, heykel alanına adını altın harflerle kazımış olan Maria Hanım'ın tuvalde de başarılı olduğunu görmek beni hiç şaşırtmıyor doğrusu. Salona girdiğimde dikkatimi çeken ilk heykel Pegasus Heykeli oluyor. Maria Kılıçlıoğlu'nun küllerimizden doğuşumuzu simgelediği Pegasus Heykeli, bize hem kendi ayaklarımızın üzerinde durmayı hem de hayallerimize kanat takıp onlarla gökyüzünde usulca süzülmeyi öğretiyor. Dikkatimi çeken bir başka işçilik ise bronz döküm tekniği kullanılarak yapılmış olan Ayasofya heykeli oluyor. Bu çalışmada Ayasofya'nın mimarisinde bir bozulma olmadan büyük bir ustalıkla yapılmış bu heykelin yanında, çeşitli dinlerden sembollerin de yer aldığını görüyoruz. Nasıl ki tarihteki ilk barış antlaşması denilince akla Kadeş Antlaşması geliyorsa Maria Kılıçlıoğlu'na göre Ayasofya barışın bir başyapıtıdır ve bu başyapıt hepimize kucak açmaya ve barışçıl sözler fısıldamaya devam etmektedir. Dikkatimi çeken bir diğer heykel de Kraliçe Arı heykeli oluyor. Elbette evrenden bahsedilen bu sergide arıyla ilgili bir çalışma görmesek olmazdı. Nobel ödüllü fizikçi Albert Einstein Arılar olmazsa insanlık ancak 4 yıl yaşayabilir. Arılar döllenmezse; tozlanma olmaz, bitki olmaz, hayvan olmaz sonunda da insan olmaz demiştir. Arıların insanın üzerine konması, birbirlerine bağlandıkları bu altından bağı hatırlatıyor. Son olarak da Kuşlar Piramidi'nden bahsetmek istiyorum. 99 bronz kuş ve aynadan oluşan bu çalışmada kuşların piramidal bir biçimde olması, bir kuş kanat çırptığında hemen arkasındaki kuşun hareketini kolaylaştıracak bir momentum yaratmaktadır. Kendi kanatlarıyla uçan bu kuşlar hem bireyselliği korumalarıyla hem de birbirlerine sadece bir kanat boyu uzaklıkta olmaları insanlığa bir ders niteliğindedir bana göre.


Şişli Belediyesi tarafından sosyal medya aracılığıyla düzenlenen ve daha önce Buket Uzuner, Ahmet Ümit, Nazlı Eray ve Gül İrepoğlu gibi edebiyatımızın usta kalemlerinin konuk olduğu; Hatıralara Yolculuk etkinlikleri tüm hızıyla devam ediyor. Faruk Şüyün'ün hazırlayıp sunduğu 'Hatıralara Yolculuk'un 5. konuğu ise yazar ve iletişim eğitmeni Mario Levi oldu. Şişli Belediyesi tarafından düzenlenen, Dünya Gazetesi Kültür Sanat Editörü Faruk Şüyün'ün hazırladığı 'Hatırlara Yolculuk' etkinliklerinin 28 Haziran 2020 tarihindeki konuğu; ünlü yazar Mario Levi oldu. Program, Şişli Belediyesi'nin Facebook, Instagram, Twitter ve Youtube sosyal medya hesaplarından canlı olarak yayınlandı. Her Pazar günü saat 14:00'de Şişli Belediyesi Facebook, Instagram, Twitter ve Youtube hesaplarından canlı olarak yayınlanan Hatırlara Yolculuk etkinliklerinde bir sonraki haftanın konuğu ise Zeynep Oral olacak. Mario Levi 1957 yılında İstanbul'da doğdu. Saint Michel Fransız Lisesinde okudu. İstanbul Üniversitesi Fransız ve Roman Filolojisi alanından mezun oldu. İlk öyküsünü 1975 yılında yazan Levi, 1984 yılından sonra Hokka, Şalom, Milliyet Sanat, Cumhuriyet gibi dergi ve gazetelerde yazılar yazdı. Mario Levi'nin ilk kitabı Bir Yalnız Adam 1986 yılında yayınlandı. Bu aynı zamanda üniversiteyi bitirme tezinin roman şekline getirilmiş halidir. 1990 yılında yayınlanmış olan öykü kitabı Bir Şehre Gidememek otobiyografik bir roman olma özelliği taşır, adeta yazarın kendi ile hesaplaşmasıdır. 1990 yılında Haldun Taner öykü ödülünü, İstanbul Bir Masaldı isimli kitabı ile de Yunus Nadi Roman ödülünü kazandı. Mario Levi, yazarlığın yanı sıra, Fransızca öğretmenliği de yapmaktadır. Gazetecilik, radyoculuk, reklam yazarlığı gibi işler de yapmış olan Levi, yazı atölyelerinde yazı yaratımı dersleri de vermektedir.


Portekiz halk müziği türü Fado'nun divası Mariza ile Beyoğlu Kültür Festivali kapsamında AKM'de vereceği konser öncesinde keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. Aslında denizcilerin müziği... Yani onların arkasından söylenen şarkılar ve tamamen Lizbon sahillerine dayanan hikayeleri anlatıyor. Acıyı, hasreti ve özlemi çok güçlü anlatan bir müzik türü. Fado'yu sevmemin en önemli nedenlerinden biri de bu. Duyguları çok güçlü anlatıyor. Şarkı söylerken aslında bir hikaye anlatıyorum. Türkiye'ye uzun yıllardır geliyorum. Elbette birçok müzik dinleme imkanım oldu. Genelde müziklere tür olarak değil verdikleri duyguya göre yaklaşıyorum. Sadece şunu biliyorum ki Türkiye'de çok fazla bir müzikal çeşitlilik var. Arabesk mi bilmiyorum ama dinlediğim her türlü müziğin bende yarattığı etki çok güçlü oldu. Genelde bu coğrafyadaki, Akdeniz'deki müzik her zaman tutkulu. En son Türkiye'den Elif Sanchez'in albümünü dinlemiştim. Javier Limon prodüktörlüğünde harika bir albümdü. Elif'in ses ve yorumunun çok başarılı olduğunu düşünüyorum. Müzik etkileşime çok açık alanlardan biri. Aslında ben her zaman eski fadoları bulmaya ve onları yorumlamaya çalışıyorum. Kariyerimin 20. yılında gerçekten derinden hissettiğim şarkıları seslendirmek istedim ve Mariza Sings Amalia albümünü yayınlamıştım. Şarkılara orkestral bir sound katmak istiyordum. Fado severlerden de çok olumlu tepkiler aldım. Terra ya da Mundo albümünde de farklı dokunuşlar vardı. Önemli olan Fado'nun ruhunu bozmadan ve özünü koruyarak bu müziği icra etmek. Her zaman bunu arzuladım ama planlayarak bir şey de yapmadım. İsteğim Fado şarkılarını içimden geldiği gibi söyleyebilmekti. 5 yaşından beri Fado dinliyor ve söylüyorum. Her sahneye çıkışımda sanki ilk defa sahneye çıktığımı hayal ediyor ve en iyi yorumumu yapmaya çalışıyorum. Fado'yu dünyada geniş kitlelere temsil eden isimlerden biri olmak ve bununla ilgili ödüller almak gurur verici. Müzik sınırların çok ötesinde bazen hiç bilmediğimiz tınılar kulağımızda kalanlar kendiliğinden ortaya çıkabiliyor. Afrika ve Brezilya ritmlerine olan aşinalığım gibi. Müzik bence bir bütün ve etkileşim halinde. Özel olarak farklı bir dilde söylemeyi düşünmedim. Benim için önemli olan şarkıyı hissetmek hangi dilde söylediğim proje ya da şarkı ile ilgili. Alma'yı İspanyolca söylemenin kendine has bir etkisi olduğuna inandım ve söyledim. Alma benim için prodüktörüm tarafından yazıldı. Portekiz ve Latin dünyasından da birçok farklı tepki aldım. Olumlu geri dönüşler beni oldukça mutlu etti. Türkiye'ye geleceğim ve sizlerle buluşacağım için çok heyecanlıyım. Herkesi İstanbul'da AKM'deki, Ankara'da CSO Ada Ankara'daki konsere bekliyorum. Sizler için çok güzel bir repertuvar hazırladım. Şu anda dünya turnesindeyim yakın zamanda yeni projelerle dinleyici ile buluşacağım.


Noah Baumbach'ın yeni filmi Marriage Story hakkında söyleyebileceğim en iyi şey değişen aile dinamiğine aşina olanlarımız için şaşırtıcı derecede güzel olması. Baumbach, duygusal olarak zorlayıcı ve tematik olarak tutarlı bir anlatı sunuyor. Joker, Hollywood'da Bir Zamanlar, Parazit filmleri bu yıl gerçekten oldukça fazla konuşuldu. Tüm bunların yanında Netflix'in kişisel dram hikayesi Marriage Story, en evrensel konulardan birini işlemesi sebebiyle eleştirmenler tarafından beğenilen filmler arasında yerini aldı. Metacritic'e göre, Baumbach'ın filmi, eleştirmenlerin 2019 için ilk on listesinde yerini aldı. Martin Scorsese'nin Irishman'inin hemen arkasında en çok bahsedilen ikinci film oldu. Başlangıçta dostane bir şekilde yasal süreci atlamayı kabul etmelerine rağmen Nicole, aile avukatı Nora Fanshaw'ı tutar, Nora ise; Charlie 'yi uzun bir savaş için avukat tutmaya iten sert bir figürdür. Nora'nın haklı olarak işaret ettiği gibi, Nicole genellikle Charlie tarafından bunaltılmış hisseder ve onunla gireceği herhangi bir tartışmada haklı olan taraftır. Charlie iki avukatla görüşür: daha uzlaşmacı bir yaklaşımı destekleyen nazik Bert ve daha pahalıya mal olan ve kirli savaşmak isteyen avukat Jay. Başlangıçta Charlie Bert'i tutar, ancak eski çiftin Nicole ve Nora ile ilk buluşmasından sonra Jay'le çalışmak zorunda kalır. Dava mahkemeye taşındıktan sonra, Nora ve Jay agresifleşir, müvekkilleri için galibiyet kazanmak istediklerinden karşı tarafı karalamaya başlarlar. Nora, Charlie'nin önceki sadakatsizliklerini hedef alır ve onu Nicole'ün kendi duygusal ihtiyaçlarına saygı duymamak ya da anlamamakla suçlar, Jay ise Nicole'ü alkolik olarak göstermeye çalışır. Bu seviyesizliklere rağmen, Charlie ve Nicole mahkeme salonundan arkadaşça ayrılmaya ve oğullarıyla birlikte zaman geçirmeye çalışır. Onlar için, oldukça zordur hayat, bunun için para ödedikleri insanların zorladığı dramatik atmosferin dışında da devam etmelidirler. Charlie ve Nicole için birçok gereksiz zorluğu açıkça ortaya koysalar da ne Nora ne de Jay Evlilik Hikayesi'nin kötü adamları değildir. Basitçe, yapmak için para aldıkları işi yapıyorlar ve iyi yapıyorlar çünkü boşanma genellikle çirkin, tatsız bir şeydir ve sürecin olabildiğince pürüzsüz olmasını sağlamak için uzmanlara ihtiyaç vardır. Toplumsal olarak, boşanmayı insanların taraf tuttuğu bir şey olarak görmeye şartlandık ve bu tür karmaşıklıklarla başa çıkmanın tek çözümü kulak ardı etmek olarak eğitildik. Nora ve Jay kirli dövüşürler, çünkü yapmaları beklenen şey budur ve Nora özellikle boşanma sırasında kadınların kusursuz olarak nasıl olmalarının beklendiğinin farkındadır, böylece müvekkilinin kötü eş veya anne olarak ifade edilmesini redder. Evlilik Hikayesi, toplumdaki bu algıları sert bir şekilde eleştirmektedir. Hollywood boşanma öyküleri genelde iyinin kötüye karşı olduğu, siyah ve beyaz çizgilerin net olduğu filmler üretir. Tipik olarak, sadece herkes için en iyisini isteyen ve kötü eşin egosuna kıyasla ışıl ışıl parlayan iyi eş vardır. Mahkeme salonu sahneleri genellikle insanları gülünç hale getiren ani duygu değişimleriyle gülmek için ortaya koyar. Evlilik Hikayesi'nde yanlış, hatalı bir karakter yoktur. Charlie haklıdır ve aynı zamanda Nicole de haklıdır. Ve bunların hiçbiri kendi acılarını azaltmaz. Bazen bir evlilik bir dizi küçük nedenden dolayı yıpranır ve bu, ihanet veya sözlü savaşların neden olduğu dağınık bir bölünme kadar zorlayıcı olabilir. Charlie ve Nicole, çocuklarını büyütmek gibi konularda kendilerini daha haklı hissettiklerinde bile birbirlerine o kadar saygı duyuyorlar ki kızmakta zorluk çekiyorlar. Boşanma onlar için asla tam olarak iyileşemeyecek bir yaradır, ancak hayat hala ikisi için de devam etmektedir ve hissettikleri karşılıklı sevgi ve hayranlık, hayatlarının geri kalanında ilişkilerinde yerini alacaktır. Marriage Story 'nin son anı, anlatıların ana temasını açıkça ortaya koyan özel ve hassas bir sahne. Charlie, Henry'yi akşam için dışarı çıkarırken Nicole onlara seslenir. Koşar, Charlie'nin gevşek ayakkabı bağını bağlar, sonra veda eder. Bu oldukça basit bir jest ama Nicole ve Charlie'nin geçmiş ve şimdiki ilişkisine dair birçok şey anlatan bir sahnedir. Charlie'nin Nicole hakkında sevdiği şeylerden biri, onun ve Henry'nin saçlarını kesmesidir. Bu samimiyet ve güven anı, evlilikleri baştan sona taşır. Nicole, ayrılık aşamasında olduğu Charlie'nin saçlarını keser. İçgüdüleri, aralarında patlak veren yasal savaşa rağmen, her zaman birbirlerini önemsemektirler. Boşanma sonrası, Nicole hala Charlie'nin güvenli ve emniyetli olmasını ister, bu nedenle gevşek bir ayakkabı bağı gibi göz ardı edilmesi kolay bir şeyi fark ettiğinde buna müdahale etmek istemektedir. Bu tür bağlar evlilikler bittiği için yok olmayacak gözle görülmez içsel bağlardır. Aile Draması, iç çatışma deneyimini ezici bir duygu ile seyirciye taşır. Duygusal rahatlama yolundayken, nesnel ve öznel endişelerin yakınlığı, anlatıya ağırlık hissi verir. Evlilik Hikayesi'nin genel öyküsü, satır içi veya nesnel bakış açısı, psikolojideki çatışma alanına odaklanır. Ana karakterlerin öznel bakış açısı, akılda bir paylaşım oluşturur. Her iki etki alanı da içsel olarak yoğunlaşır: Zihin ne? düşündüğümüzü inceler, psikoloji nasıl? düşündüğümüze bakar. Avukatları ve iyi niyetli arkadaşları düşünün ve çatışmaların kaynağı olarak manipülasyonlara tanık olun. Charlie'nin kişisel deneyimine bakalım. Kalp krizi ve kayıptan geçen bir adam görüyoruz. Böyle bir adam; Birincisi nasıl düşündüğüne odaklanır, ikincisi inandığı şeye odaklanır. Nicole, Charlie'yi film boyunca gerekçelerini yeniden değerlendirmek için zorlar. Nicole ve oğulu Henry'nin bu değişimi, Charlie'yi önceden düşündüğü aile kavramlarından uzaklaştırır. Çünkü aslında ona göre seçenekler hakkında konuşmak ve tartışmak gerekmez. Çünkü belkide üzerine düşünülmediği zaman her şeyin harika olması ona göre yeterlidir. Chalie ve Nicole arasındaki ilişki, evliliğin kendisidir. Evlilik ise ayrılığa dönüşürken kendine özgü bir kişilik kazanır. Karı-koca, kendi çıkarlarını talep etmek için tuttukları avukatların egoları tarafından velayet için savaşmaya başlarlar. İkamet, velayet ve serve... Ruhsal bölünme bir anda fiziksel bölünmeye dönüşür. Film, mahkeme salonları, oturma izni ve gözetmenlerle birlikte akşam yemekleri vb. süreçleri yaşayan bir çiftin ne tür faaliyetlerde bulunduğunu çok iyi şekilde örneklendirmektedir. Evlilik Hikayesi yani Marriage Story kolay bir film değil, aynı zamanda duygusal bir eziyet de değil. Sevinç anları ve sevgiyle sıcacık gülümsenecek anlarda bulunuyor. Karakterleri ve boşanmalarını bu kadar önemsemeseydik, duygularımızı kontrol etmek oldukça kolay olabilirdi, ancak Baumbach'ın filmi nefretten değil, aşktan dolayı zorlayıcı bir film olmuş. Bu, birbirlerini seven iki kişinin hikayesi ve şimdi bu iki kişi nefreti gerektiren bir süreçten geçiyor, sadece tüm kalbinizle sevdiğiniz birine gösterebileceğiniz bir nefret türü hemde. Evet, zaman zaman izlemek sıkıcı olabilir, ancak bunun nedeni bu hikayenin lanet bir değere sahip olması ve Baumbach'ın bunu söyleyiş şeklindeki doğallık ve yalınlık diyebilirim.


Kendine özgü tarzıyla dikkatleri üzerine çeken Martino, ikinci şarkısı Bana Neyi klibiyle birlikte Universal Müzik Türkiye ve Kamp Records etiketiyle müzikseverlerle buluşturdu. Türkiye müzik piyasasında daha önce denenmemiş bir sound'a sahip olan Martino'nun 11:23 albümünün prodüktörlüğünü ülkemizin en önemli müzik prodüktörlerinden biri olarak gösterilen VEYasin üstlendi. Martino, önümüzdeki hafta albümden bir tekli daha paylaşacak ve 7 şarkılık albüm 4 Eylül tarihinde yayında olacak. Laçin Martynov, 1998 yılında İtalya'nın Milano kentinde doğdu. Ailesi dört nesildir müzisyenlerle dolu olduğu için 5 yaşında kemana başladı. Profesyonel keman eğitimi sırasında ANTDOB çocuk korosunda söyledi ve çocuk oyunlarında rol aldı. Antalya Devlet Konservatuarı'nda eğitim aldı. Antalya Devlet Senfoni Orkestrası'yla konser verdi ve uluslararası yarışmada derece aldı. Ortaokulda kemanı bırakıp eğitimine Anadolu lisesinde devam etti. 2016 yılında ODTÜ İnşaat Mühendisliği bölümünü kazanan Martino, lisans ikinci yıldayken VEYasin'le albüm yapmaya başladı. Kariyerinin yöneldiği yol dolayısıyla ODTÜ'yü bırakıp 2019-2020 döneminde Bilgi Üniversitesi Müzik bölümünü tam burslu kazanıp 1. sınıftan lisans eğitimine baştan başladı. Şu an akademik ve profesyonel olarak müzik kariyerine şarkıcı ve söz yazarı olarak devam ediyor.


İlk iki romanıyla dikkatleri üzerine çeken Mary Beth Keane, birçok seçkiye giren çoksatanı Bugün Tekrar Soracak Olsan ile kendi zirvesine çıkıyor! New York Polis Teşkilatı'nda ortak çalışan Francis Gleeson ile Brian Stanhope bitişik evlere taşınır. Kapalı kapılar ardında yaşananlar zaman geçtikçe büyük bir felaketin fitilini ateşler. Ailelerin zamanla yakınlaşan çocukları Kate ile Peter, herkesin yaşamını derinden sarsan o gece ayrı düşse de, aralarındaki sağlam bağı anlamaları uzun sürmez. Ancak ilişkileri uzun yıllar boyunca mazinin yaralarıyla sınanacaktır. Kitap, iki komşu ailenin çok uzun yıllara yayılan ilişkisini, travma sonrası ailevi bağların dramatik değişimini, suça ve suçluya gün geçtikçe nasıl farklı bakılabildiğini sade ama içten bir üslupla anlatıyor. Affı ve affediciliği sıradışı yönlerden ele alan Mary Beth Keane'in eseri, çapraşık akraba ilişkilerine aşina olan Türk okuru için de biçilmiş kaftan! Zamanla mazur görülen hainler, hataları anlaşılan masumlar... Çocukluk anılarına gün geçtikçe ne kadar farklı bakıldığını vurgulayan Bugün Tekrar Soracak Olsan zarif, cömert ve umut dolu bir hikaye.


Beş yıldır kültür, sanat ve edebiyat alanında yayıncılığını başarılı bir şekilde sürdüren Masa dergi, son sayısında çarpıcı bir kapakla çıktı! Ayrıca 2022 yılı için hazırladığı özel masa takvimi de derginin yanında hediye. 2021 yılını sürrealist bir yaklaşımla kapatmayı tercih eden Masa dergi, kapağında Salvador Dali'ye yer verdi. Sürrealizm benim, diyen Dali'nin sanata ve hayata bakışını başta ekonomiyle karşı karşıya getiren derginin 57. sayısı dopdolu! 3 Aralık'ta yeni bölümlerinin gelmesi beklenen La Casa de Papel'in Berlin'i Pedro Alonso O'choro, dizi hakkında Sorumluluk kabul etmiyorum, uyarısında bulunurken, İstanbul'da yaşamak isteyebileceğinden bahsetti ve Türkiye'de yayımlanan ilk romanı Filipo'nun Kitabı'nı anlattı.


Çocuk ve gençlik edebiyatının doğuşu her ne kadar matbaanın icadına kadar gitse de bilimsel olarak kabul görüşü 18. yüzyıl Aydınlanma Çağı'nı gösterir. Lakin yeni araştırmacılar tarafından geç dönem Ortaçağ'ına uzandığı da söylenir. Dünya edebiyatının klasikleşmiş masalları olmakla beraber çocuk edebiyatının en çok ilgi çeken masalları arasında Grimm Kardeşlerin Masalları, Andersen Masalları ve Perrault Masalları yer alır. Anlatı geleneğine dayalı masallar çocukları büyülü dünyaya götürür, çocukların hayal evrenini genişleterek yaratıcı bireyler olmalarını sağlar. Hayal dünyasını genişleten masalların yanında çocuğun büyümesini ve yetişkin bir birey olma sürecini olumsuz etkileyen, toplumsal kalıp yargıların oluşum sürecinde etkin rol oynayan masallarda vardır. Masallar kısadır, gelenekselleşmiştir ve diğer masallar ile arasında benzerlik taşır. İyi-kötü, güzel-çirkin, alçak gönüllülük-kibir, adalet-haksızlık, ceza-ödül gibi zıt konular üzerinde durur. Yer ve zamanı belirsizdir. Masalların yapı taşı üvey anne, prenses, cin, peri ve devlerden oluşur. Elma, ayna, yüzük, kurbağa, 7-3 sayısı gibi tekrarlanan semboller ve motifler yer alır. Masallar bir varmış bir yokmuş ya da evvel zaman içinde kalbur saman içinde ifadeleriyle başlar. Gerçek hayattaki olayları bazen dolaylı bazen de doğrudan yansıtır. Çocuğun bilinçaltına gizli göndermelerde bulunan ve kadın imgesinin çocukluk döneminden dayatıldığı masalların başında Charles Perrault'un yazdığı sonrasında Grimm Kardeşler tarafından tekrar düzenlenen Kırmızı Başlıklı Kız masalı gelir. Masal boyunca anne kızına dikkatli olması gerektiğini söylemektedir. Başına kötü bir şey gelmesinden ziyade bekaretini koruması gerektiği için kızını uyarmaktadır. Taktığı kırmızı pelerin de aynı şekilde bekareti sembolize eder. Grimm Kardeşler tarafından yazılan Pamuk Prenses ve 7 Cüceler ise Pamuk Prenses üvey annesinden kaçıp bir kulübeye sığındığında toplumsal kalıp yargıları üstlendiği görülür. Kulübede yaşayan 7 cücelerin yataklarını toplar, evi temizler ve yemek yapar. 7 Cüceler, Pamuk Prensesi her ne kadar yabancılarla konuşmaması gerektiği konusunda ikaz etse de Pamuk Prenses yabancı ile konuşur ve ataerkil topluma karşı çıktığı için kırmızı elma ile zehirlenir ve onu kurtaran bir prenstir. Kırmızı elma, evlilik öncesi yasak ilişkiyi temsil eder. Camdan tabut ise prensesin dokunulmamışlığının, saflığının simgesidir. Prensin gelmesi ve Pamuk Prensesi alnından öpmesi de dokunulmamışlığı simgeler. Kadın kahraman her zaman erkek kahraman tarafından kurtarılır ve masalın sonu evlilik ile sonuçlanır. Evlilik ile kadına annelik ve eş rolü dikte edilir. Masalda hem cadı kadın imgesi hem de pasif kadın imgesi yer alır. Görüleceği üzere toplumsal cinsiyet kimliğinin oluşmasında masalların önemi büyüktür. Masallar ataerkil toplum tarafından ortaya konulmuş toplumsal bir sözleşmedir. Masallarda evlenmek istemeyen, asi ve boyun eğmeyen kadın her zaman cadı ile tasvir edilmiştir. Üvey anne ve cadı kadın imgesi her masalda görülür. Küçük okurun bilinçaltında üvey anne, üvey kızının üzerinde baskı kuran, öldürmek isteyen, kıskanç kadın olarak yer alır. Güçlü olan, bağımsız kadın da cadı kadın ile özdeşleşir. Aynı şekilde kadın- erkek çatışması, kız kardeşin namusu erkek kardeşten sorulur ve erkek kardeş kollar, kurnaz kadın, cinsel tacize uğrayan kadın, acımasız kadın gibi alt mesajlarda küçük okurun bilincine bilinç dışı kazanımlar olarak yerleştirilmiştir.


İstanbul Araştırmaları Enstitüsü'nün Hafıza-i Beşer: Osmanlı Yazmalarından Hikayeler sergisi 6 sıra dışı hikayeye ilham oldu! Enstitü ile Can Yayınları'nın yeni dijital dergisi Trendeki Yabancı iş birliğinde gerçekleştirilen proje kapsamında, 6 yazar Hafıza-i Beşer sergisinden ilhamla 6 farklı öykü kaleme aldı. Onur Orhan imzası taşıyan Hüsn-ü Misal başlıklı ilk öykü, 13 Ocak 2020 Pazartesi günü Enstitü'nün blogunda yayımlandı. Suna ve İnan Kıraç Vakfı İstanbul Araştırmaları Enstitüsü, Hafıza-i Beşer: Osmanlı Yazmalarından Hikayeler sergisi kapsamında, bu defa edebiyat tutkunlarının bir hayli ilgisini çekecek yeni bir projeye imza atıyor. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü ile Can Yayınları'nın dijital dergisi Trendeki Yabancı iş birliğinde gerçekleştirilen projede 6 yazar, Hafıza-i Beşer sergisinden ilhamla 6 farklı öykü kaleme aldı. Proje edebiyat meraklılarını; yazma ve okuma kültürünün forum, web sitesi, blog, sosyal medya gibi dijital platformlar üzerinden tartışıldığı ve hızlı bir biçimde şekil değiştirdiği 21. yüzyıldan, matbaanın henüz standardize olmadığı, nüshaların elle çoğaltıldığı Osmanlı Dönemi'ne doğru bir zaman yolculuğuna çıkarıyor. Osmanlı'nın yazın ve gündelik yaşam kültürüne dair birçok önemli ayrıntıyı ortaya koyan Hafıza-i Beşer sergisinden ilhamla hazırlanan projede; Onur Orhan, Fatma Nur Kaptanoğlu, Berkan Şimşek, Hikmet Hükümenoğlu, Dilşad Çelebi ve Emirhan Burak Aydın'ın hikayelerine yer veriliyor. Onur Orhan imzası taşıyan Hüsn-ü Misal başlıklı ilk öykü, İstanbul Araştırmaları Enstitüsü blogu'ndan okunabilir. 6 hafta boyunca her Pazartesi günü Enstitü'nün blogunda yayına açılacak olan öyküler, 1 Şubat'tan itibaren Trendeki Yabancı dergisinde okurla buluşacak.