Genellikle TV programcılığı ve sunuculuğu ile bilinen Osmantan Erkır'ı tanıdıkça kültür & sanat dünyasındaki işleri ve girişimlerine hayranlık duyuyorsunuz. Ulusal kanallardaki büyük çaplı programları ona genel bir TV şöhreti kazandırdı kazandırmasına ama, kendisi dünden bugüne koleksiyonerliğin, sahaflardan eski evrak, kitap, belge toplayıcılığının da göbeğinde bir isim. Tiyatro ve dizi oyunculuğundan Popstar, Kim 500 Milyar İster'e kadar geniş bir yelpazede yapımcılık, sunuculuk yapmış olan Osmantan Erkır, televizyon koleksiyonunu 2016'da Koç Müzesi'ne bağışlamıştı. Bu haber, Erkır'ın daha az bilinen koleksiyonerlik yönüne dair ayrıntılardan yalnızca biri. Üstelik ta lise yıllarında, hobi amaçlı olarak başladığı koleksiyonerliğe ileri yıllarda daha çok gönül vermiş. Gazi Mustafa Kemal ile Bir Tren Yolculuğu adlı sunumunun temelini oluşturan, Atatürk'ün ıslak imzasının olduğu bir belge de eline geçen sayısız belgeden yalnızca biri. Osmantan Erkır'ın bu belgeden yola çıkarak hazırladığı sunumu canlı olarak iki defa dinleme şansına eriştim. Yaptığı sunumla izleyenleri gerçekten 1929 tarihine götüren Erkır, tüm bu yolculuk içerisinde bizi bambaşka duraklara, isimlere de uğratmasını bilmişti. Öncelikle teşekkür ederim, röportaj teklifin için sevgili Mert. Bende koleksiyon sanırım biriktirme içgüdüsü ile başladı. İlk koleksiyon konum puldu. İlkokul çağlarında, bilinçli değil, biriktirme boyutunda. Yabancı, yerli bulduğum her pulu defterimde saklardım. Eve Gırgır dergisi alınırdı, onları biriktirirdim. Tutma, atamama gibi bir tuhaf huyum var ki hala devam ediyor. Zor atarım. Sonra geçen gün eski kutulara bakıyorum, liseden sınıf arkadaşlarımın defterlerini tutmuşum hatıra olsun diye. Kendi hayatımla ilgili birçok şeyi de sakladım. Küçük notlar, pasolar, eski kimlikler vs. Koleksiyonerliğe dönüş zaman içinde oldu. Kendimi hala yolun başında bir koleksiyoner olarak görüyorum. Biriktirmek, toplamak ve koleksiyonerlik farklı şeyler. Koleksiyonerin araştırması gerekiyor. Ben ağırlıklı olarak Efemera topluyorum. Efemera özellikle saklanmak için üretilmemiş, işlevini gördükten sonra atılmak üzere tasarlanmış, üretilmiş malzemelere verilen bir isim ama kapsamı daha da genişletilebilir. Efemera toplamaya başlamam sanırım lise yıllarında oldu. Tabii o zaman bu tip malzemeye Efemera dendiğini bilmiyordum. O yıllarda babam rahmetli Gazanfer Özcan ile ortak iş yapıyorlardı. Televizyona Kuruntu Ailesi adlı diziyi çekiyorlardı. Ofiste Gazanfer Amca'nın eski tiyatro el ilanlarını gördüm ve o anda vuruldum. Çok hoşuma gitmişti bu eski kağıtlar. Hala onlar duvarımdadır. O gün bugün topluyorum. Annem sever antikayı ama tutkunu ya da koleksiyoneri değildir. Çocukluğumun geçtiği evlerde birkaç parça antika eşyamız vardı. Annem antikacı gezmeyi severdi, ben de onunla beraber antikacı, eskicilere gittiğimizi hatırlıyorum. Hoşuma giderdi. Liseyi de St. Michel'de okudum, malum eski bir okul. Binanın dokusunun da göz zevkimin gelişmesinde katkısı olduğunu düşünüyorum. Evet, babam Ankara Meydan Sahnesi oyuncularından, sonra da TRT'nin ilk prodüktör ve yönetmenlerinden Uğur Erkır. Çocukluğum 4 yaşından itibaren televizyon stüdyolarında geçti. Stüdyo ortamı beni her zaman heyecanlandırdı. Hayatta ne yapacağıma çok erken yaşta karar vermiş oldun bu sayede. Bir de babamın mesleği gereği çok önemli sahne insanları arasında büyüdüm diyebilirim. Mesela yukarıda da bahsettiğim Kuruntu Ailesi'ni bir düşünün; Gazanfer Özcan, Gönül Ülkü, Adile Naşit, Ergun Köknar, Erol Günaydın daha kimler kimler... Sonra Uğurlugiller dizisi çekimleri sırasında Yıldız Kenter, Şükran Güngör, Tevfik Gelenbe ve Kenter Tiyatrosu oyuncuları, arkasından Gülşen Abi adlı dizi yapılırken de, Selim Naşit, Haluk Bilginer, Nilüfer Açıkalın, Leman Çıdamlı. Bu usta oyuncuları yakından izleyerek büyüme şansım oldu. Yıllarımı aldı, en az on yıl ama on saniyede de karar verdim bağışlamaya. Rahmi Koç Müzesi hayran olduğum bir müze. Her şey vardı ama televizyon yoktu. Ben de benim ofisimde duran koleksiyonumu daha çok insanın yararlanabilmesi için bağışladım. Sahaflarla olan ilişkinizi de biraz anlatır mısınız? Koleksiyonerliğinize en büyük katkı sanırım sahaflardan geliyor. Çok haklısın. Sadece koleksiyonuma değil, sahafların hayatıma çok katkısı var. Birçok sahaf dostum var ve iyi bir sahaf çok özel bir insandır. Ben öğrenmeyi çok seven bir insanım ve sahaf dostlarımla sohbetlerimde her zaman çok şey öğreniyorum. Bir kere sahaf demek kitabı, okumayı seven insan demektir. Ben daha sadece para için bu işe girmiş bir sahaf görmedim. Kitabı seven, okumayı seven insan benim gözümde değerli insandır. Değerli dostlarım var yani. Ve tabii ki koleksiyonuma da çok güzel parçalar kazandırdı ve kazandırıyor bu değerli dostlar. İlkokuldan itibaren hep temsil kollarında oldum ama çok utangaç olduğum için, sahne gerisi görevler alırdım. Ses, ışık gibi. Ama içimde oyunculuğa karşı bir ilgi hep vardı. Üniversitede sinema TV okuduktan sonra İngiltere'de oyunculuk eğitimi aldım. 1 yıllık yoğun bir eğitim ve iyi bir okul. Drama Studio London. Bana çok şey kattı. Oyunculuk eğitimi insanı birçok yönden geliştiren bir eğitim. Oyunları çalışırken genel kültürünüz gelişir, bol bol okursunuz dönemi anlamak için. Tabii bir de sahne duruşu, ses kullanımı gibi konularda da geliştirir sizi bu süreç. Daha önce babamın yaptığı dizilerde küçük roller almıştım. Eğitimden sonra Londra'da bir tiyatro oyununda profesyonel olarak yer aldım. Daha sonra İstanbul'a döner dönmez de Gazanfer Özcan Gönül Ülkü Tiyatrosu'nda oynadım. Orası da bir başka okul oldu diyebilirim. Bir de Umutcan Arslan var. Edeceğimizi umuyorum. Biz iyi bir ekibiz. Düzenli olmasa da yıllarca beraber oynarız diye düşünüyorum. Merak ve sabır diye düşünüyorum. Merak size yeni dünyaların kapılarının açılmasını sağlıyor, öğrenme ve araştırma isteğini körüklüyor. Sabır da yaptığınız araştırmalar sonucunda var olduğunu öğrendiğiniz parçaların karşınıza çıkacağı zamanı ümit içinde beklemenizi sağlıyor. Ayrıca bence bir koleksiyoner paylaşmayı da sevmeli, öğrendiklerini konuya ilgi duyanlarla paylaşmalı. Bence bu hobinin en keyifli yanlarından biri de bu. Gerekli değil ama yukarıda da söylediğim gibi işin keyif veren kısımlarından biri bence. Bir de bulduğunuz belgeyi, bilgiyi saklamak biraz bencillik gibi geliyor bana. O bilgiye ihtiyacı olan birileri vardır mutlaka, belki puzzle'daki eksik parça sizin elinizdeki o bir tanecik belgede keşfedilmeyi bekliyordur. Saklamamak lazım diye inanıyorum. Çünkü bilgi paylaştıkça büyüyor, paylaştıkça yeni şeyler öğreniyorsun. Mesela ben senden Gazi'nin kendisinden paşa diye bahsedilmesinden hoşlanmadığını öğrenmiştim, sonrasında hep dikkat ettim bu konuya. Bir sunumumu izlemeye gelmiştin ve sunum sonunda paylaşmıştın bu bilgiyi benimle. Ben her sunumumun sonunda yorumlardan, katkılardan mutlaka bir şey öğreniyorum, çünkü ben de bildiklerimi paylaşıyorum. Evet, bak konular nasıl birbirine bağlanıyor. Gazi Mustafa Kemal ile Bir Tren Yolculuğu benim için çok önemli bir sunum. Teşekkür ederim iki kere dinlediğin için. Beylikdüzü Sahaf Festivali için hazırlamıştım o sunumu. Bu festivalin benim araştırmacı koleksiyonerliğe geçmemde önemli bir katkısı var. İnsanlar işlerini güçlerini bırakıp senin anlatacaklarını dinlemeye geliyorlar, onların kıymetli vakitlerini alıyorsun. Bunun için iyi hazırlanmak gerekiyor. Ben de iyi hazırlanabileceğim, dinleyicilerin ilgisini çekeceğine inandığım bir konu seçmek istedim. Sunumu yapmadan kısa bir süre önce Mustafa Kemal'in ıslak imzası olan bir belge katılmıştı koleksiyonuma. Üstelik sekiz imza daha vardı bu belgede. Gazi'nin misafirleri ile birlikte 1929 yılında İstanbul'dan Ankara'ya yaptıkları bir tren yolculuğunun seyahat cetveli idi bu belge ve hepsi imzalamışlardı. İşte bu yolculukta kimler vardı, neler konuşmuş olabilirler, gramofonda hangi plakları dinlemiş olabilirler. Bunları dönemin gazete arşivlerinden yararlanarak anlatmaya çalışıyorum. Keyifli bir yazı. Osmantan Bey'i ilgiyle takip etmeye devam edeceğim. Televizyonda gördüğümüz insanların nasıl arka planları olduğunu görmek gerçekten ilginç. Osman Bey'in bu yönünü bilmiyordum. Keyifle okudum. Teşekkürler GazeteSanat Ekibi.


Darren Simpson'un yazdığı Furthermoor isimli fantastik roman Öteorman, Esma Fethiye Güçlü'nün çevirisiyle, Genç Timaş etiketiyle yayımlandı. Öteorman, Darren Simpson'un Türkçe'ye kazandırılan üçüncü romanı. Kitap, ana karakterimiz Bren'in kapalı kaldığı odadan çıkmayı başaramazsa öleceği gerçeğiyle çarpıcı bir başlangıç yapıyor. Bren kısa süre önce ablasını kaybetmiş bir çocuk, bu acı olayın etkisiyle hayatında önemli değişiklikler olmuş. Tüm bunları roman boyunca mantıklı bir şekilde örülmüş sebep sonuç ilişkileriyle öğreniyoruz. Bren'in hayatında ilk değişen ilişkileri olmuş. Ablası Evie'nin vefatından sonra herkes birbirinden uzaklaşmış. Bren'in annesi daha çok çalışmaya başlamış, babası işi bırakmış, Bren ise içine kapanmış. Arkadaşlarıyla vakit geçirmeyen, eskisinin aksine ödevlerini yapmayan, sorumluluklarını yerine getirmeyen biri olmuş. Öteorman, Bren'in hayalgücünün yardımıyla yarattığı başka bir dünya. Tüm ağaçlar, hayvanlar, her şey Bren'in zihninden çıkma ve tabii Evie'nin hayali de var burada. Bren, ablasını özledikçe, kendini yalnız hissettikçe ablasının hayaliyle inşa ettiği bu mekanik dünyaya gidip ablasıyla hiçbir şey olmamış gibi vakit geçiriyor. Hatta bu öte orman Bren'in hayatındaki tüm sorunlardan kaçtığı yer. Gerçek dünyada Bren'in başı sürekli belada. Okulda Shaun tarafından sürekli zorbalığa maruz kalıyor ve uzun bir süre bu zorluklar karşısında sessiz kalıp hayal dünyasına sığınıyor. Hiçbir şey yapmazsa eğer bir gün tüm bunların geçeceğini düşünüyor. Öncelikle Öteorman çok güzel kurgulanmış bir roman, olay örgüsü ve karakterleriyle çok gerçekçi, atmosferi de çok başarılı. Romanın en önemli teması cesaret, tabii cesaret kendi başına gösterilebilen, ortaya çıkan bir olgu değil. Korkmamız gereken durumlarla karşılaştığımızdaki davranışlarımız korkaklık ya da cesurluk olarak adlandırılıyor. Bren de oldukça cesur bir çocuk ama içindeki cesareti keşfetmesi zaman alıyor. Öteorman benim çok sevdiğim bir roman oldu. Gençlik kitaplarını takip etmeye çalışan bir okur olarak bazen roman ne kadar özenli yazılmış olursa olsun ya da okurlarının seviyesine ne kadar uygun olursa olsun, sevemediğim romanlar ister istemez oluyor. Bazen çok didaktik bir dil kullanılmış oluyor, bazen ise roman çok planlı ilerliyor o kadar planlı ki suni bir tat bırakıyor insanın damağında. İşte Öteorman'ı okurken bir romanın hem doğal bir kurguda ilerlerken ne kadar keyifli olabileceğini de tekrar fark ettim. Kayıp, zorbalık, zaman zaman yazılması zor olan temalar olabiliyor. Ölüm her ne kadar doğal olsa da özellikle çok sevilen birinin kaybını anlatmak, okura bunu durumu daha da zorlaştırmadan ama gerçekçi bir bakış açısıyla aktarmak zor. Ancak Darren Simpson, çok insani bir yerden bakmış bu konuya. Kitap bir yetişkin olarak bana ölüm karşısında herkesin tepkisinin farklı olabileceğini, yas tutmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlattı. Gençlerin hayal dünyası, bakış açısı çoğu zaman bizimkinden çok farklı. Gençlik romanlarını bu yüzden anne babaların ve öğretmenlerin de okumasını çok önemli buluyorum. Darren Simpson kitaptaki temaları ustalıkla ve gerçekçilikle okura yaşatmayı başarmış. Ben yazarın dilini de beğendim. Tabii bundan çevirmen Esma Fethiye Güçlü'nün seçimlerinin etkisini de unutmamak gerek. Öteorman, etkileyici, okuyanı cesaret, korku, zorbalığın sebepleri ve arkadaşlık üzerine düşünmeye de iten bir roman. Kitap bittiğinde zihnimde nerdeyse Bren kadar yer eden bir karakter daha vardı, Shaun. Şiddetin şiddeti doğurduğunu, cesaretin de bulaşıcı olduğunu gösteriyor Öteorman.


Ressamların kendi portrelerini yapabilmeleri için, belki fırçadan-kalemden bile daha elzem bir araç var: ayna! Aynanın icat edilmediği dönemde, bireycilik düşüncesi gelişmiş olsa bile kendi portresini çizen ressam olamazdı. - Tasarım Parkı Birbirinden Farklı İki Özel Sergi ile Yılı Tamamlıyor! - Ressam Adyali, Projelerine Bir Yenisini Daha Ekledi: As Beni - Duygulara Dokunan Enerji: İstanbul'dan Cosmic Crooner Geçti! - Füruzan, Prof. Dr. Vecihe Hatiboğlu Anma Ödülü'nün Sahibi Oldu - Gazeteci Hakan Özbek ile Uzun Yol, Kısa Hikaye Kitabını Konuştuk


Usta polisiye yazarı Edmund Crispin'in klasikleşmiş dedektifi Gervase Fen'in en ünlü macerası olan Kaybolan Oyuncak Dükkanı, hem türün meraklıları hem de 20. yüzyıl İngilteresi'nde eşsiz bir maceraya atılmak isteyen okurlar için kaçırılmaması gereken bir fırsat. karşılaşır. Daha cesedi tam inceleme fırsatı bulamadan kafasına aldığı darbeyle bilincini kaybeder. Sabah kendine geldiğinde yaptığı ilk iş polise gidip bütün gördüklerini anlatmak olur. Ancak artık ortada ne oyuncak dükkanı vardır ne de bir kadın cesedi. Bu kadar imkansız görünen bir olayı kim çözer? Tabii ki bitip tükenmek bilmeyen enerjisi, tuhaf tavırları ve konuşmalarıyla Oxford'da adından sıkça söz ettiren Gervase Fen.


Elektronik müzik, ambient, özgür doğaçlama ve minimalizm gibi birçok müzik stilinden etkiler taşıyan ilk albümünü önümüzdeki günlerde çıkarmaya hazırlanan Öykü Aras, albümden ilk single çalışması Uyanı müzikseverlerin beğenisine sundu! Disiplinlerarası birçok üretime imza atan sanatçı Öykü Aras'ın, sözü ve müziği kendisine ait olan Uyan, özüne yabancılaşmış insana yapılan bir çağrı niteliği taşıyor. Dijital platformlar üzerinden dinlenebilen Uyanın, toprakla bağımızı hatırlatan klibi de sanatçının YouTube kanalında yayınlandı. Fransa'da güzel sanatlar eğitimi alan Öykü Aras, üretimlerinde ses ve nefesin birbiriyle olan iletişimi, döngüsü, bedenle ve duygularla olan bağı üzerine çalışırken, kilden ve camdan ürettiği heykelleri nefes ve sesle aktive ederek performanslar gerçekleştirdi. İnsanın ve insan sesinin ilkel, tinsel ve öz olanla ilişkisini araştıran sanatçı, şimdilerde ise İçimize Doğru adlı ilk albümünü çıkarmaya hazırlanıyor. Albüm hazırlıklarına hız kesmeden devam eden Öykü Aras farklı müzik tarzlarını barındıran albümünün ilk single çalışması Uyanı, videosuyla birlikte müzikseverlerle buluşturdu. Sözü ve müziği Aras'ın imzasını taşıyan şarkı kendisine, özüne yabancılaşmış insana yapılan bir çağrı niteliğinde... İçini tanıyan, kendini bilen insanın çevresiyle ve doğayla uyumlu hale geldiğini ifade eden Öykü Aras, Uyan ile dışımızda barış yaratmak için, önce içimizi duymamız ve içimizde barış yaratmamız gerektiğini ifade ediyor. Prodüksiyonunu Şevket Akıncı'nın yaptığı ve Zeynep Oktar ile beraber düzenlediği parçada Aras'a müzisyen olarak Can Ömer Uygan, Hazal Döleneken, Nihal Saruhanlı, Şevket Akıncı ve Zeynep Oktar eşlik ediyor. Uyanın, YouTube'da yayınlanan müzik videosu ise müzisyen ve yönetmen Volkan Ergen'in imzasını taşıyor. Video boyunca aşağıdan yukarı doğru kullanılan kamera açısı ve yürüyen kadın, toprakla olan bağımızı hatırlatırken kadının ve kadın bedeninin gücünü, doğallığını ve özgürlüğünü vurgulayarak onu onurlandırıyor. Öykü Aras'ın Shalgam Records etiketiyle yayınlanan Uyan adlı single çalışması tüm dijital platformlarda, şarkının klibi ise sanatçının YouTube kanalında! 1992 yılında İstanbul'da doğdu. Fransa'da güzel sanatlar eğitimi aldı. Üretimlerinde ses ve nefesin birbiriyle olan iletişimi, döngüsü, bedenle ve duygularla olan bağı üzerine çalıştı. Kilden ve camdan ürettiği heykelleri nefes ve ses ile aktive ederek performanslar gerçekleştirdi. İnsanın ve insan sesinin ilkel, tinsel ve öz olanla ilişkisini araştırdı. Birçok özgür doğaçlama ve ses doğaçlamaları atölyelerinde yer alan Öykü Aras, 2018 yılında İçimize Doğru adlı albümünün ilk şarkısı, ismini aynı adlı topluluktan alan Kökler ve Dalları yazdı. 2019 yılında Şevket Akıncı'nın prodüktörlüğünde, Zeynep Oktar ve Nihal Saruhanlı ile beraber albümü ince ince dokudukları bir sürece girdiler. İçinde birçok katman ve farklı müzik stilleri barındıran bu ilk albüm, insanın kendini keşfetmesinin ve özüyle bağlantı kurmasının önemini anlatıyor.


Viyolası ile müziğini insanların ruhuna işleyen yetenekli ve enerji dolu müzisyen Öykü Koçoğlu'na merak ettiklerimizi sorduk ve sanata dair keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Mine Hanım öncelikle bu ince davetiniz için çok teşekkür ederim. Müziğe ilgi duyan ve müzikle geçmişte profesyonel olarak, ardından amatör olarak ilgilenen bir ailede doğdum. 10 yaşına geldiğimde İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı sınavını kazanmam ve viyola bölümüne seçilmemle birlikte müzik eğitimim başlamış oldu. Çiğdem Epikmen'in viyola sınıfında lisans eğitimimi, ardından aynı okulda yüksek lisans eğitimimi tamamladım. Bu sırada hem enstrümanımla ilgili hem de oda müziği alanında dönemimizin en iyi isimleriyle yurtiçi ve yurtdışında çalışma imkanı buldum. Bu isimlerin arasında yakın zamanda kaybettiğimiz ünlü viyola sanatçımız Ruşen Güneş, Tatjana Masurenko, Yuri Gandelsman, Alexander Brusilovsky, Alban Berg Quartet üyesi Gerhard Schulz, Julliard Quartet üyesi Samuel Rhodes ve Pauline Sasche başta geliyor. 2004 yılında açılan sınavı kazanarak İstanbul Devlet Senfoni Orkestrası sözleşmeli sanatçı olarak çalışmaya başladım. Aynı yıl Bursa Bölge Senfoni Orkestrası'nda takviye sanatçı olarak gittiğim bir konserde Gürer Aykal'la tanışma fırsatı buldum. Kendisi beni orkestra odisyonuna davet etti. Bu karşılaşmadan 15 gün sonra girdiğim odisyonu kazanarak Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'nda viyola grubu üyesi oldum. Burada viyola grup şefliğine kadar yükseldim. Her iki kurumda da 14 yıl çalıştım. Bu arada 2007 yılında Gürer Aykal tarafından İstanbul Sinfonietta kuruldu. Kendisi benim orkestrada hem executive director hem de grup şefi olarak yer almamı teklif etti. 2011 yılında oda müziği grubum Lepidus Quartet'i kurdum. Berlin Filarmoni Orkestrası'na kabul edilen ilk Türk kemancı, yakın dostum Hande Küden, Lepidus'da en başından beri yer almakta. Birlikte Güney Kore, İtalya, Fransa, Ankara, İstanbul, Adana, İzmir'de konserler verdik. Yaşar Üniversitesi Oda Müziği Yarışması'nda birincilik ödülü aldık. Gelen konser tekliflerinin çokluğu, pandemiye denk geldi. Hande'nin Türkiye'ye geliş gidişi zorlaşmaya başlayınca biz de ortak bir kararla Lepidus Quartet'i, Lepidus Ensemblea dönüştürdük. Böylece oda müziği repertuvarı yelpazemiz genişlemiş oldu. Oluşturulan projeleri, birlikte müzik yapmaktan zevk aldığımız arkadaşlarımızla paylaşmaya başladık. Bu bazen bir trio konseri olabilirken en son konserimizde olduğu gibi 14 kişilik bir gruba da dönüşebiliyor. 2020 yılı başlarında Şerefiye Sarnıcı'nda tüm Beethoven Yaylı Trioların yer aldığı iki konser üzerine konuştuk; bu konserin ilkini Tekfur Sarayı'nda gerçekleştirdik, diğeri pandemi nedeniyle iptal oldu. Bunu Koç Üniversitesi Sevgi Gönül Kültür Merkezi ve Yeldeğirmeni Sanat Merkezi konserlerimiz takip etti. 2020 Aralık ayında Lepidus Ensemble olarak Zeynep Tanbay Modern Dans Topluluğu'yla Beethoven Quartet'lerden seçkilerle üç gösteriden oluşan bir dans projesi gerçekleştirdik. Çeşitli çevrimiçi konserlerin ardından en son yine Yeldeğirmeni Sanat Merkezi'nde bu yıl İspanya tarafından organize edilen, EuroCities üyesi tüm Avrupa kentlerinin ortak projesi olan Erken Dönem Avrupa Müziği günü için Volkan Akkoç yönetimindeki koro ile birlikte Bach Kantat kaydı yaptık. Bütün bu projelerin yanı sıra Kent Orkestrası kadrolu sanatçısıyım. Ayrıca Okan Üniversitesi Konservatuvarı'nda doktora yapıyorum ve aynı kurumda viyola ve yardımcı keman bölümünde öğretim üyesiyim. Ben aslında sosyal bir kişi olduğumu düşünürken, bir süre önce, prova öncesinde arkadaşlarımı görmenin, prova arasında bir kahve içmenin ve havadan sudan konuşmanın sosyalleşme olduğunu zannettiğimi anladım. Elimizde enstrümanımız yokken sadece müzik dışında bir şeyler konuşmak için birbiriyle buluşan insanlar çevremde oldukça az ve dediğim gibi ben de bu kişilerden biriydim. Bunu fark etmemle birlikte gerçek anlamda sosyalleşmeye başladım. Sosyal yaşamımda aynı meslek grubundan çok fazla arkadaşım, dostum var. Tabii bu nedenle konuşulan, tartışılan konular çoğunlukla mesleki oluyor. Müzisyen olmayan dostlarımlaysa farklı bakış açıları, farklı deneyimler ve farklı konular üzerinden de derin, besleyici bir iletişimimiz var. Sahnedeyse, tiyatroda da olduğu gibi normal hayatımdan farklı bir role, başka bir kişiliğe bürünüyorum sanırım. Benim için sahne, bütün varlığımla ve bütün algılarımda var olduğum, performansın ön planda olduğu, odağımın eserde ve müziğin bütününde olduğu anların toplamından oluşuyor. Bunun yanı sıra eserle, diğer müzisyenlerle ve müzikle bir olmanın getirdiği müthiş bir doyum da var. Sahnede de sosyal hayatımda da duygularını açıkça yaşayan biriyim diyebilirim. 2020 yılı Mayıs ayında Berlin Schmöckwitzer Kammerorchester ile 3 konser gerçekleştireceğim bir turneye davet edildim. Bu turnede Hindemith Trauermusik ve Arndt Netzel'in viyola ve oda orkestrası için premier eserini çalacaktım ancak içinden geçtiğimiz zorlu süreç sebebiyle ertelendi. Lepidus Quartet ve zaman zaman yer aldığım oda müziği gruplarıyla Paris'ten Uganda'ya, Como'dan Panama'ya kadar pek çok yurt dışı turne yaptım. Borusan İstanbul Filarmoni Orkestrası'yla da bir çok turne gerçekleştirdik. Özellikle İngiltere BBC Proms, Hong Kong, İsviçre Tonhalle Maag Hall, Avusturya Wiener Konzerthaus, Slovenya ve Salzburg Festivali benim için unutulmazdı. Yeniden rahatça seyahat edeceğimiz günlerde eski tempomuza kavuşacağız ve turnelere devam edeceğiz. Yuri Bashmet gibi eşsiz kült isimleri söylemeden olmaz tabii... Sonraki jenerasyonlardan Amihai Grosz, Maxim Rysanov, Antoine Tamestit, Lawrence Power; her biri farklı kültürden müthiş etkileyici müzisyenler... ve Matthew Lipman, Timothy Ridout ve çok sevdiğim Yura Lee'nin tüm konser, kayıt ve söyleşilerini olabildiğince takip etmeye çalışıyorum. İstanbul'da yaşıyorum. Kentimde oldukça fazla sanat aktivitesine birebir ulaşabildiğim için şanslıyım. Diğer kentlerde gerçekleşen etkinliklere de çevrimiçi olarak ulaşmaya çalışıyorum. Son yıllarda daha çok yeni müzikleri ve sentez projeleri takip etmekten zevk alıyorum. Unutamadığım hem duygusal hem komik pek çok anım var; keşke her biri anlatılabilir anılar olsa... En basitleri sanırım herkesin başına gelen enstrümanla ilgili kazalar; tel kopması, arşenin kıllarının atması ve ardından yaşanan süreçtir. Orkestrada yazılı olmayan ama gelenek haline gelmiş ve herkes tarafından bilinen kurallar vardır. Bunlardan biri de yaylı çalgılarda konser sırasında öndeki kişinin başına bir enstrüman kazası geldiğinde arka sehpadaki meslektaşının ona enstrümanını / arşesini vermesi kuralıdır. Antalya Piyano Festivali'nde grup şefi olarak orkestra konserinde çalarken telim koptu. Enstrümanımı değiştirmek için hemen arkama döndüm, arkamdaki kişi benden gözlerini kaçırdı. Anlamadığını düşündüm, o sırada onun yanındaki viyolacı arkadaşım durumu hemen kavradı ve kendi enstrümanını verip benimkini elimden aldı. Durumu biraz gecikmeli de olsa toparladım, konsere devam ettik. Güzel bir konser olmuştu. İçinde bulunduğumuz dönemde en çok konser yapan oda müziği gruplarından biriydik. Bir yıl içinde ki bahsettiğimiz yıl 2020- neredeyse 9 konserimiz oldu. Lepidus Quartet olarak 2021/2022 konser sezonuna iki müthiş oda müziği konserimiz daha gerçekleşecek. Bu konserlere şuan net olmayan diğer projeler de netleştikçe eklenecek. Pandemi koşulları çevrimiçi etkinliklerin sayısının artmasına ve izleyicinin de bu alışkınlığı içselleştirmesine sebep oldu. Geçen yıl da öngörmediğim pek çok etkinlikte yer alma fırsatı buldum. Çevrimiçi konser ve seminerle beslenmiş açıklamalı dinletiler üzerine bir program oluşturmayı düşünüyoruz. Güzel bir haber de nihayet web sitemi toparlayıp yayına alacak olmam. Etkinlik takviminden tüm programımı ilan edebileceğim. Duyurular için aktif olarak şimdilik Instagram'ı kullanıyorum.


Arzu Gamze Kılınç ve Muhammet Uzuner tarafından 2017'de kurulan CİHANGİR ATÖLYE SAHNESİ'NİN Oyun Atölyesi katılmcıları tarafından hazırlanan ve yönetmenliğini Arzu Gamze Kılınç'ın yaptığı ÖYKÜLERİN AZİZLİĞİ 17 Ocak 2020 Cuma günü saat 20.30'da Cihangir Atölye sahnesi'nde ilk kez seyirciyle buluşacak. Tiyatro ve şiir dallarında pek çok yapıtı bulunan Türk mizah yazarı Aziz Nesin'in öykülerinden sahneye uyarlanan Öykülerin Aziz'liği, OYUN ATÖLYESİ 1 projesi olarak sahnelenecek. Usta-çırak ilişkisini temel alan OYUN ATÖLYELERİ'nde bir yönetmen rehberliğinde oyun çalışılır. Eğitimin sonunda çalışılan oyun seyirci karşısına çıkar. Oyunun ihtiyaçlarına göre diksiyon, dans, şan, tiyatro tarihi, metin inceleme çalışmaları programa dahil edilir. Oyun çalışma sürecinde katılımcılar, rol çalışmanın yanı sıra tiyatronun dekor, ışık, kostüm, aksesuar vs. gibi tüm üretim alanlarında görev alır. OYUN ATÖLYELERİ aşamalı bir yapıdadır, 3 aşamadan oluşur. Atölye aşamalarını geçmek, sahne performansının yanı sıra ekip uyumu, prova devamlılığı, çalışma disiplini, ortak üretime katkı sağlamak gibi kriterleri yerine getirmekle ve geçiş sınavında yeterli olmakla mümkündür. Cihangir Atölye Sahnesi'nin OYUN ATÖLYELERİ yılda ortalama 8 oyun üretmektedir. Oyun Atölyesi Katılımcıları, Arzu Gamze Kılınç yönetmenliğinde 8 ay boyunca prova yaptılar. Bu süreçte aynı zamanda Oya Yağcı'dan Tiyatro Teorisi ve Metin İnceleme, Kıvanç Kılınç'tan Diksiyon, Hicran Akın'dan Dans ve Ekin Bezirganoğlu'ndan Şan dersleri aldılar. ÖYKÜLERİN AZİZLİĞİ oyunu Aziz Nesin'in öykülerinden M. Taner Çelik oyunlaştırdı. Yönetmenliğini Arzu Gamze Kılınç, müziklerini Devrim Ilgaz Karaahmet, şarkı sözlerini ve metne katkı Kıvanç Kılınç, ışık tasarımını Onur Alagöz, koreografisini Hicran Akın, şan eğitmenliğini Ekin Bezirganoğlu, fotoğraf-video İlker Yiğen'in yaptığı oyunda; Aleyna Salman, Aykut Kara, Gizem Özçelik, Engin Barışan, Mine Yağız, Serdar Kütük, Selma Kaya, Sevim Akkaya, Tolgay Zeytinbaş rol alıyorlar. ÖYKÜLERİN AZİZLİĞİ 17 Ocak 2020 Cuma Saat 20.30, 18 Ocak Cumartesi saat 17.30 ve 20.30, 19 Ocak Pazar saat 17.30 ve 20.30'da CİHANGİR ATÖLYE SAHNESİ 'da seyirci karşısında olacak.


Kısa bir aradan sonra tekrar merhaba! Bugünkü yazımda geçtiğimiz günlerde Boa sahnede izleme fırsatı bulduğum Babamın Doğum Günü Partisi isimli oyundan bahsetmek istiyorum. Ev ortamında geçen bir hikaye karşıladı seyirciyi. Oyunun üç görünen karakteri arasında geçen bu hikayede kimi zaman oldukça tanıdık gelen durumlara ve diyaloglara şahit olduğumu söyleyebilirim. Aile ilişkilerinin ve romantik ikili ilişkinin doğallıkla işlendiği oyunda, farklı farklı duygulara sürüklendim desem yeridir. Üstelik dramatik bir metinde ustalıkla işlenmiş, yer yer gülümseten mizah ögeleri olduğunu belirtmekte de fayda var diye düşünüyorum. Sözün kısası, modern insanın hayat yolculuğuna dair kimi anlarla buluşmak istiyorsanız Babamın Doğum Günü Partisi'ni seyretmenizi tavsiye ederim. Süre : Tek Perde 90 Dk.


30 yılı aşkın süre, tiyatro, sinema, yaratıcı drama ve edebiyat bölümlerinde oyun sanatı, oyunsanat bilimi oyunlaştırma ve uyarlama gibi dersler veren, Prof. Dr. Hasan Erkek, Oyun Sanatının Sınırlarında adlı kitabında, yukarıda sorduğu soruların kapılarını çalıyor. Bir yandan alanda derinleşirken öte yandan uygulayıcılara çizdiği yol haritalarıyla kılavuzluk yapıyor. Oyun Sanatının Sınırlarında, oyun sanatı akanında çalışan amatör ve profesyonellere, özellikle tiyatro, sinema, yaratıcı drama, yaratıcı yazarlık alanlarında çalışan genç akademisyenlere, öğretmenlere ve öğrencilere önemli katkılarda bulunacaktır.


Oyuncu İlker Yavuz 24-30 yaş bireylerin ergenlik döneminde izledikleri popüler Türk dizileri temelinde parasosyal etkileşim, benlik saygısı ve psikolojik semptom düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi başlıklı yüksek lisans tez çalışmasında bir oyuncu gözüyle ekrana dair önemli kritiklerde bulunuyor. Oyunculuğun yanı sıra akademik çalışmalar içinde de bulunan Yavuz, kendini İnsanları eğlendirmekten haz alırım, hayatımı anlamlandırmaya çalışırken mizahı ön planda tutmayı severim, uzun süre ciddi ortamlarda olmaktan sıkılırım ancak yeri geldiğinde tabii ki ciddi ve saygılıyım, işlerime sorumluluk bilinciyle yaklaşırım ve tabii karşımdaki insandan da bunu beklerim, insana değer veririm. şeklinde tarif ediyor. Yavuz, oyunculuk serüvenini ve yazdığı tez çalışmasını Gazete Sanat'a anlattı. İlk oyunculuk deneyimimi 13 yaşındayken tiyatro sahnesinde yaşadım. Bazı TV dizilerinde ve kısa filmlerde rol aldım. The Fall ve Selfless gibi filmlerin yönetmeni Tarsem Singh'in İstanbul'da çekimlerini yaptığı My İslam is... adında islamofobi'ye dikkat çeken belgesel türündeki projesi benim ilk kamera önü deneyimim oldu. Bazı kısa filmlerde rol aldım. En son 2021 yılının ilk çeyreğinde bir internet dizisinde rol aldım. Oyunculuk bana göre, en iyisini yapana kadar deneyimleyip öğreneceğim ve içerisinde yer aldığım hikayeye hizmet edecek en doğru performansı ortaya koyana kadar çalışmak istediğim bir iş. Bir meslek olmasının ötesinde bazen ün ve rol model olmanın getirdiği farklı sorumlulukları da var. Oyunculuk ezberi yapıp otomatiğe bağlamak değil. Bu konfor alanından hoşlanan ve kendini oyuncu gören çok insan var şahit oluyorum, şahsen bundan asla keyif almam, oynanılan karakterin gerçek hayattaki karşılığını hissettiğiniz bir performans oyuncuya hem deneyim hem de duygusal anlamda çok daha değer katar diye düşünüyorum. Çevremde anneannemden, babaannemden şahit olduğum ve hatta medya haberleri ile de emin olduğum bir durum: TV'deki karakterle normalin dışında bağ kurmak, kendini kaptırıp konuşmak vs. Evet bu durum normal gözükebilir ama bazı kişilerin gerçekten bir bağ kurduğu bana göre açıktı. Tezim için Literatür taraması yapmaya başlayınca da parasosyal etkileşim kavramını öğrendim. Türkiye'de yapılan araştırmaların azlığı ve bizim toplumumuzun da parasosyal etkileşiminin yüksek olabileceğini düşünerek böyle bir araştırmaya başlamış oldum. Araştırmanın sonuçlarına göre kadınların parasosyal etkileşim ve parasosyal ayrılık oranları daha yüksek çıktı. Bu da sosyal çevrelerindeki ilişkilerini erkeklere nazaran daha fazla önemsemelerinden kaynaklı. Çalışmamda özellikle ergenlik döneminde izlenen dizilerin etkilerini araştırmak istemiştim. Bu konuda da ergenlikte izlenen dram ve suç türlerindeki dizilerin benlik saygısı düşük bireylerde parasosyal etkileşim oranını arttırdığı sonucuna vardık. Özgüven ile parasosyal etkileşim oranında ters orantı olduğu için ergenlikte özgüveni düşük bireyler izledikleri dizilerdeki karakterlerle daha fazla parasosyal etkileşim kuruyor ve sorunlarını çözerken karakteri rol model alıyor, dolayısıyla bunun da olumsuz sonuçları oluyor. Bu yüzden ebeveynlerin ve rehber öğretmenlerin çocukluk ve ergenlik dönemindeki bireylere parasosyal etkileşim kavramına dikkat çekmesi önemli. Ayrıca yüksek derecede parasosyal etkileşim yaşanan bir dizideki karakter diziden çıkarılırsa veya dizi biterse parasosyal ayrılık yaşanıyor ve bu da depresyona veya kaygı bozukluklarına sebep olabiliyor. Oyunculuk kariyerimi bir üst seviyeye taşımayı istiyorum, bunun için de çeşitli görüşmelerim oluyor. Uluslararası işlerde yer alabilmek, farklı milletlerden insanlar ve kültürlerle etkileşim içinde olmak istiyorum ve bunun için de hayalim uluslararası festival ödülü almak. Araştırma yaptığım sosyal psikoloji alanında doktora yapmak da bir diğer hedefim, oyunculuk ve sinema zaten psikoloji bilim dalıyla çok ilgili bir alan o yüzden de iki konuda da faydalı olmak istiyorum. Evet, neredeyse herkes gibi benim de sosyal medya hayatımın bir parçası haline geldi, bir yandan bunun bir bağımlılık haline gelmemesi için de savaş veriyorum. Bu videolara ilk olarak Tuhaf Sesler serisiyle başlamıştım. Açıkçası sosyal medyada karşılaştığım özensiz yazı dili ve buna karşı geliştirdiğim bir komedi unsuruydu. Ancak absürt içerikler izlemeyi ve üretmekten zevk aldığımı söyleyebilirim. Özellikle oyunculuk mesleği için insanlarla etkileşim içinde olmak, farklı yönlerinizi ve ürettiğiniz içerikleri, performansları sergileyebilme konusunda bana göre büyük bir nimet. Oyuncular, her zaman istediği karakterleri oynayamayabiliyor sonuçta. Ama sosyal medyada, istediğiniz zaman istediğiniz karakteri oynayıp istediğiniz hikayeyi çekip insanlarla paylaşabiliyorsunuz ve bunu seviyorum.


Sahne ve ekranların bilindik siması Sevtap Çapan, şiirsel, tiyatral edebi yazım üslubuna karşın, gerçekçi bir yaklaşımla; samimi ve sıcacık cümleler kuruyor yeni kitabında. Zekası, nükteleri ve özgünlüğünün yanı sıra yazılarının akıcılığıyla sizi sıkıca kavrıyor. Kendinden emin tavrının, kararlı ve cesur ifadelerinin altındaki kırılganlığı ya apaçık ya üstü kapalı hissediyorsunuz. Bu hayatın içinde kadınlığı ve insanlığı arasında seçim haddine sahip olduğunu sanan adamları, adamların çaresizliğini de iliğinize kadar hissettiğiniz, bilinmedik fikirlerini sizlerle paylaşıyor. Okurken kendinizin sanıyorsunuz. Yazmakla kalmadı, söylüyor, söylüyorlar. Birbirinden değerli seslendirme sanatçılarının sesleriyle kitap dile geliyor. Konuların ve yaklaşımın evrenselliği ile kadın ya da erkek fark etmeksizin kitabın sesi oluyorlar. Konu çeşitliliğine sahip olan bu özel ve özenli DVD kitap çalışması, şimdi, raflarda siz okuyucularını ve dinleyicilerini bekliyor. İyi ki Kadınsın Ulan! Sevtap Çapan ama önce insan!


Mixer proje odası, 12 Eylül 31 Ekim 2020 tarihleri arasında Ozan Atalan'ın Çıkmaya Zorla isimli kişisel sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Sergi, insanın diğer insanlara ve doğayı/uzayı da içeren insan olmayan varlıklara yıkıcı yaklaşımını meşru kılan insan merkezci yaklaşıma ve dünyanın ayrıştırıcı-düalist yorumuna eleştirel yaklaşıyor. Bu eleştiriyi; dijital-fiziksel, organik-endüstriyel, beden-ruh, hammadde-dönüşüm, insan-insan olmayan varlık dualitelerini sergideki işlerin bünyesinde ortak yaşam formu haline getirip alternatif gerçeklik alanları sunarak yapıyor. İnsan-doğa dualitesini, aralarında hiyerarşik bir bağ kurmadan, bütünleştirici bir şekilde yorumluyor ve oluşan sentez üzerinden insanın kendine ve doğaya yabancılaşma duygusunu ve varoluşçu kaygıları kişisel deneyim üzerinden inceliyor. Çalışmalarında insanın kendisi ve dünyayla olan ilişkisini sorgulamak adına alternatif algı alanları yaratan sanatçı Çıkmaya Zorla isimli solo sergisinde, insan-merkezci yaklaşımın bir özelliği olarak insanın yarattığı yıkımı meşrulaştırma ve rasyonelleştirme kapasitesinin sınırsızlığına karşı duruyor. İnsanın fantezi dünyasının sınırlarını belirleyen doğayı dönüştürme kapasitesini ve transformasyonun meşruiyetini inceleyip buna eleştirel yaklaşırken; insan ve insan olmayan varlıkları dönüşüm kavramı üzerinden birlikte-varoluş formunda sunuyor. Bina girişi ve genelinde temas edilen yüzeylerin açılış öncesi ve gün içerisinde düzenli aralıklar ile sterilizasyonu gerçekleştirilecektir. Juma Binası girişinde ve her galeride bulunacak dezenfekte malzemeleri ziyaretçilerin kullanımına açık olacaktır. Juma Binasına aynı anda en fazla 30 kişi giriş yapabilir. Giriş kontrolü bina görevlisi ve galeri çalışanları tarafından takip edilecektir. Ziyaret süresi boyunca maske takılması ve sağlık bakanlığı tarafından belirlenen sosyal mesafenin korunması gerekmektedir.


21 Ekim 21 Kasım tarihleri arasında Galeri Selvin'de Çünkü Bu Bir Oyun isimli kişisel sergisiyle sanatseverlerle buluşacak olan başarılı sanatçı Ozan Ünal ile keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Ünal'ın kadın ve erkek figürlerinden türeterek öykülediği heykellerinin yer aldığı kişisel sergisi, Adem ile Havva'dan bu yana, kendimize ve birbirimize oynadığımız; belki bazen esneyen gerilen, hatta dönüşen ancak hiç değişmeyen oyunlar üzerine yeniden düşünmeye davet ediyor. Röportaja başlamadan önce sizlere bu güzel sergiye gitmeyi mutlaka tavsiye ediyorum. Ozan Ünal: Merhaba. Bende bir şeyler üretme isteği bir fikir ile başlıyor evet. Aslında hisle demeyi tercih ederim. Bu his genelde bir karalamaya dönüşür. Sonrasında belki öyle kalır belki de heykele dönüşür. Somut görüntülerden etkilenmem genelde. Soyut görüntü ya da somut hallerin bende oluşturduğu soyut histir beni üretime iten. Bir hikaye denebilir mi bilmiyorum ama anlatmak isterim arkasından bu hissin. Çizerek ya da yazarak, çoğu zaman beraber. Heykele dönüşme süreci bundan sonra başlar genelde. Dönüşebilir ya da dönüşmez. Her bir eserin karşısında kendimizden bir şey bulmak mümkün değil zaten. Gerek de yok. Ama bazı işler vardır ki izlersiniz ve yoğun bir empati hissedersiniz. Bir şey anlamadım ben bu eserden diye bir şey yoktur mesela; bir şey hissetmedim vardır. Kendi üretimlerimde figürle bir ilişki kurarım ister istemez. Sadece benim hikayemin başrolü değildir O. Onun anlattıklarını da dinlerim. Bana ne söylediğini. Ve bittiğinde siz O'nu izlerken O da sizi izler. Eğer hissederseniz; o da sizi duyar. Atölyemi açıp çalışmaya başladıktan 13 sene sonra gelen bir sergidir. İnsan Kara Bir Leke Değildir, Elinden bir sürü iş gelen bir adamın; kim olduğunu, ne yapmak ve nasıl yapmak istediğini aradığı bir sürecin sonunda; demirle anlaştığı ve onu yoldaş bilmesiyle başladı. Biriktirdiğim ne varsa ortaya döktüğüm; üretirken öğrendiğim, anlattıkça hatırladığım... Hikayeler vücut buldukça olmam gereken yerde olduğumu anladım. Sonrası aynı sürecin; içinde hep devinen gelişen bir parçasıdır. Hala dinliyorum ve hala o kara lekelerin peşinden gidiyorum. Bir çubuk üzerinde duran bir kadın ve erkeği çizmem; ve ilişki denen şeyin bu dengeyi korumak olduğunu fark edip karalamam neredeyse okul yıllarıma uzanır. Yıllar sonra derinleştirmeye karar verdim çünkü hiç bir şey değişmemişti. Üzerine düşümdüm ve kısa öyküler yazdım bronzdan ilişkilere dair. Temanın plastiğin önüne geçtiği bir heykelle karşılaşmak izleyici için de kendini düşündüğü bir deneyim oldu sanırım. Bu beni aşan bir konu. Sanat tarihçileri ya da toplumbilimciler bu konuda daha çok yorum yapabilirler elbette. Şunu gözlemleme şansım oldu ki bu topraklar birçok etnik kökenin ince işçiliklerine tanık olmuş. Zanaat sanattan önce gelmiş hep ve hatta öyle bilinmiş. Özellikle heykel gibi bir disiplinde, işçiliğe saygı duyuluyor gördüğüm kadarıyla. Zira bizler atölyelerimizi genelde sanayi bölgelerinde açıyoruz ve üretimlerimiz sırasında etkileşim halinde olduğumuz insanların da çoğu zanaatkar. Kabul edilme genelde saygı ile başlıyor. İzleyici için de çok farklı değil durum. Manipüle edilmemiş izleyici öznel beğenisini oluştururken, altta bir yerlere sanırım bu beklentiyi de koyuyor. Çünkü bu bir oyun ilk olarak Barselona'da açıldı. Aslında açılamadı ilk anda pandemi nedeniyle 3 ay ertelemeyle açıldı ancak sergi sırasında yine durum kötüleşti orada. Çok bir şey anlayabildiğimiz bir organizasyon olamadı ne yazık ki. Zira işler halen orada; muhtemelen daha iyi bir zamanda tekrar değerlendirilecek. Ama yurtdışı ilgisiyle ilgili bir şeyler söylemem gerekirse; ne kadar yerel hikayeler de anlatsanız bazen; konuştuğunuz dil samimiyse; orada da anlaşılıyor. Bunu çok kez gözlemledim ve çok hoşuma gidiyor. Geçen sene İstanbul'da da yapmayı planlıyorduk bu sergiyi ama olamadı. Bu sene açıyoruz ama bir terslik olmazsa. 21 Ekim'de Galeri Selvin'in Arnavutköy'deki salonunda 1 ay süreyle sergilenecek. çünkü bu bir oyun insanın kendine / kendiyle ve karşısındakilerle oyunu etrafında dönen bronz figüratif heykellerden oluşuyor. Onlar için bir oyun olduğu kadar benim için de öyle. Dediğim gibi bende üretim karalamayla başlar. Heykelin başına geçtiğimde yapacağım şeyi; en azından büyük kısmını biliyor olurum. Bu grupta ben de bir oyun oynamak istedim. Kendimle, sınırlarımla, konforumla... Sadece bir kadın ve bir erkek figür yapıp onu onlarca adet çoğalttım. Önüme aldım hepsini ve oynamaya başladım. Değdirdim... Uzaklaştırdım. Birleştirdim... Ayırdım. Ekledim... Çıkardım. Oynadım kendileriyle; kendi kendileriyle. Birileriyle; birbirleriyle. Ve orada dinledim bana ne anlattıklarını. Onlar konuştu; ben sadece yol açtım. Bunun gibi bir sürü şey... 21 Ekim'de sergiyi açmamızla beraber tekrar bu seriye devam edeceğim. Son olarak röportaj için teşekkür ediyorum.


Geçen yıl yayımladığı Geceyi Anlatmış isimli çalışmasıyla müziğine farklı bir soluk getiren Ozbi, yine çok konuşulacak Sana Sormam adlı yeni şarkısını müzikseverlerle buluşturdu. Sıkışmışlığın dışavurumu olarak kaleme aldığı şarkısında ön yargıları, otoritenin şişkin egosunu, hayatlarımızı istediği gibi dizayn etmeye çalışanları, ötekileştirenleri, dışlayanları ve korku ile yola getirmeye çalışanları hedef alıyor. Ozbi, buna karşı Yaşarım bunu sana sormam cümlesiyle isyanını, umudunu, inadını, yaşama hakkını, ifade özgürlüğünü dile getiriyor. Şarkının klibinde ise bunu farklı bir biçimde gösteren sanatçı, 8 farklı karaktere bürünerek şarkıya çok farklı bir bakış açısı kazandırıyor. Oyunculuğa dair bize çok şey gösteren klipte, uzun yıllar eğitimini alıp oyunlarında oynadığı Craft Tiyatro'nun kurucusu Çağ Çalışkur ile çalışan Ozbi; sergilediği performans ile de çok konuşulacağa benziyor. Avrupa Müzik markasıyla yayımlanan single'ı tüm dijital platformlarda bulabilirsiniz.


Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları'yla özel tiyatrolar uzun bir aradan sonra sahnelere dönüyor, seyircileriyle parklarda buluşuyor! Kooperatif ortağı tiyatroların çocuk ve yetişkin oyunlarının yer aldığı dopdolu ve rengarenk bir program, seyircileri tiyatronun iyileştirici gücüyle yeniden bir araya getirecek. 2 Ağustos-25 Eylül tarihleri arasında düzenlenen Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları, Fenerbahçe Parkı, Caddebostan Sahil Amfi Tiyatro ve Ataşehir Deniz Gezmiş Parkı Amfi Tiyatro'da gerçekleşecek. Ataşehir Belediyesi ve Kadıköy Belediyesi'nin katkıları, İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin mekan desteğiyle düzenlenen etkinliğin Caddebostan programını Anadolu Efes destekliyor. Tiyatro severlere, çok yakında Mobilet'te satışa çıkacak olan biletleri satın alırken tiyatrolara destek vermek için seçenekler de sunulacak. Özel tiyatroların sanatsal üretimini zenginleştirirken ekonomik, sosyal ve hukuki açıdan güçlenmesini ve sürdürülebilir hale gelmesini sağlamak amacıyla kurulan ve geçen ay ikinci yaşını kutlayan Tiyatro Kooperatifi, yoluna 64 özel tiyatronun dahil olduğu büyük ve güçlü bir yapı olarak devam ediyor. Özellikle pandemi dönemindeki çalışmalarıyla dikkatleri çeken kooperatif, şimdi de açık havada düzenlediği Yaz Buluşmaları'yla salgın nedeniyle aylardır birbirinden ayrı kalan tiyatroları seyircileriyle yeniden bir araya getirecek. 2 Ağustos-25 Eylül 2021 tarihleri arasında gerçekleşecek Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları'nın zengin programında, kooperatif ortağı olan 39 tiyatro ekibinin çocuk ve yetişkin oyunları sahnelenecek. Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları, Fenerbahçe Parkı, Caddebostan Sahil Amfi Tiyatro ve Ataşehir Deniz Gezmiş Parkı Amfi Tiyatro'da düzenlenecek. Ataşehir Belediyesi ve Kadıköy Belediyesi'nin katkıları, İBB'nin mekan desteğiyle düzenlenen buluşmaların Caddebostan'daki etkinlikleri Anadolu Efes desteğiyle gerçekleşecek. 2 Ağustos'ta başlayacak Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları'nın programı kapsamında Semaver Kumpanya, Biraderler Yapım, QPerformans, Tiyatro Mima, Atta Festival, Primat Atölye, Mesele Kumpanya, Tatavla Tiyatro, Öykü Sahne, Altkat Sanat, Entropi Sahne, Eylül Sahnesi, Reha Özcan Kumpanyası, Yapıcı Tiyatro, Kumbaracı50, Tiyatro Alesta, Tiyatro Biteatral, Balkonda Sanat, Asmalı Sahne, Versus Tiyatro, EKİP Tiyatrosu, Germinal Tiyatro, Kuzgun Yapım, Kadıköy Emek Tiyatrosu, İkincikat, Tiyatro BeReZe, TiyatroTiyatral, Levent Üzümcü Tiyatrosu, Lavean Sanat, Tiyatro YanEtki, İstanbulimpro, Tiyatro 11, Ankara Birlik Tiyatrosu, Tiyatro Hemhal, Gaca Tiyatro, Apartman Sahne, Yolcu Tiyatro, Tiyatro D22 ve Altsahne'nin oyunları sahnelenecek. 11 Ağustos'a kadar Fenerbahçe Parkı'nda çocuk oyunlarının sahneleneceği program, 17 Ağustos'tan itibaren ay sonuna kadar Caddebostan Sahil Amfi Tiyatro'da yetişkin oyunlarıyla devam edecek. Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları kapsamında eylül ayında ise Ataşehir Deniz Gezmiş Parkı Amfi Tiyatro'da yetişkin oyunları sahnelenecek. Oyun başlama saatinin çocuk oyunları için 19.00, yetişkin oyunları için 21.00 olduğu programın biletleri çok yakında Mobilet'te satışa çıkacak. Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları'ndan elde edilen gelir, etkinlikte yer alan tiyatrolara aktarılacak. Kooperatif, salgın koşulları sebebiyle sahnelerden ve seyircilerinden uzun süre ayrı kalan tiyatrolara güç vermek ve bu dayanışmanın bir parçası olmak isteyenlere, bilet satın alma aşamasında iki farklı seçenek de sunacak. Tiyatro severler etkinlik bileti satın alırken destek kategorilerini seçerek dayanışmaya belirleyecekleri miktarda destek verebilecek ya da Tiyatro Kooperatifi Yaz Buluşmaları kapsamında sahnelenecek bir oyunun destekçisi olarak dayanışmaya adını yazdırabilecek. Oyun destekçileri, etkinlik alanında ve Tiyatro Kooperatifi'nin sosyal medya hesaplarında duyurulacak.


Özer Toraman'ın doğadan, devinimden ve hayalden güç almaya dair solo sergisi O Esnada Dünya Dönmeye Devam Eder, Pi Artworks'un İstanbul'daki mekanında 21Eylül 2021 tarihinde açılıyor. Oliver'ın şiirindeki gibi, sergi de insana umutsuzluk ve yalnızlık hislerinden özgürleşebilmesi için birkaç anahtar sunuyor: Doğaya ait olduğunu hatırlamak, doğanın akışına uyumlanmak ve sunduğu hayal gücünün farkına varmak. Özer Toraman'ın güncel sergisinde, doğanın öne çıktığı, figürlerin daha çok tamamlayıcı unsur olarak yer aldığı ve fotoğraf gibi belli anların yakalandığı manzara serisi yer alıyor. Sanatçı, tuval yüzeyini dengede tutan üç yatay düzlem üzerinde bir uzam oluşturuyor ve zamanın sürekli akışına dikkat çekerek izlenimlerini tuvale aktarıyor. Seçtiği imgelerle, insanın doğadaki varoluşunu naif bir şekilde resmederken, izleyicinin hayal ve gerçek arasında bir ilişki kurmasını amaçlıyor. Bilinçdışında oluşan yeniden yaratma edimi ışık, renk uyumu ve izleyicinin figürle kendini özdeşleştirmesiyle anlam yaratıyor. Sanatçı, önceki kişisel sergilerinde, kimlik kavramından yola çıkarak insanın hayal etme, düşleme ve kendi gerçeğini bulma eylemlerini vurguluyordu. Bu defa izleyicinin doğayla ilişkisi üzerinden hayal dünyasında bir perde aralayarak bilinçli bir rüya görmeye davet ediyor. Özer Toraman (d. 1989 Van), İstanbul Berlin arasında yaşıyor ve çalışıyor. Kişisel sergileri arasında; Tutkunun Anatomisi, PG Art Gallery, İstanbul, Türkiye (2018); The First Dream, Bozlu Art Project, İstanbul, Türkiye (2017); You Lived Inside My World So Softly, Artnivo, İstanbul, Türkiye (2015) yer almaktadır. Seçili grup sergileri arasında; The Ballery, Berlin, Almanya (2019); Passengers of Kaleidoscopic Journey, Ehemalige Tabakfabrik Heidelberger Platz, Berlin, Almanya (2018); Eleştirel Düşünce, PG Art Gallery, İstanbul, Türkiye (2017); Korku, Bozlu Art Project, İstanbul, Türkiye (2016); Borders Orbits, Siemens Sanat, İstanbul, Türkiye (2015 & 2013); Celebration and Memories, Art Nivo, İstanbul, Türkiye (2015); Mamut Art Project, İstanbul, Türkiye (2014); Connecting the Dots, Marmara Üniversitesi GSF işbirliğiyle 6. Uluslararası Öğrenci Trienali, Pera Müzesi, İstanbul, Türkiye (2013); ARTIST 2011, 21. Uluslararası İstanbul Sanat Fuarı, İstanbul, Türkiye (2011) yer almaktadır. sevdiği şeyi sevmesine izin ver yeter. Bana umutsuzluğunu anlat, kendininkini, ben de sana benimkini anlatacağım. O esnada güneş ve yağmurun berrak damlaları, O esnada yaban kazları parlak mavi semada, Kim olursan ol, ne kadar yalnız olursan ol, dünya kendini senin hayal gücüne sunar,


Merhaba Damla, üniversiteden arkadaşım Bahadır vasıtasıyla seni tanımaktan çok memnunum. Ben 2014 yılında İstanbul Üniversitesi Gazetecilik Bölümü'nden mezun oldum. Önce bir gazetede istihbarat ve kültür sanat editörlüğü yaptım. Daha sonra medyanın çeşitli alanlarında çalıştım, hala da metin yazarlığı yapmaktayım. En başından beri yazmaya okumaya meraklıydım ama bir kitabın yazarı olmak hepsinden daha gurur verici bir duyguymuş, bunu yaşayınca anladım. Necmi Bey'in Alışkanlıkları ilk kitabım oldu, hatta yazma serüvenimin ilk istasyonu oldu diyebilirim. Şimdiye kadar edebiyatla hep yakından ilgili oldum. Yerli ve yabancı fark etmez, okuyan biriydim. Bir yandan gazetecilik ve metin yazarlığı işleri de yazma sürecini beslemiş olabilir. Kısacası bende hep kalem vardı, şimdi de bir defter buldum ve yazdım diyebilirim. 2022 Ağustos ayının kısmetiymiş kitap haline getirmek. Buna karar vermek epeyce zor olmuştu aslında. Aklımda kitaptaki öykülerden birkaç alternatif daha vardı. Mesela kitabın sonunda bulunan Yalvaç'ın Asal Sayılarını düşünmüştüm isim olarak. Sonra bunun tam oturmadığını fark ettim. Hatta biraz korktum diyebilirim. Asal sayı denince matematik sevmeyenler kaçar diye düşündüm. Biraz düşününce Necmi Bey olmalı dedim. Çünkü gerçekten ilginç bir karakter, okurun da ilgileneceğini düşündüm. İnsanoğlu, başına gelen çoğu şeye alışıyor ama elbette bazılarının zorlu süreçleri var. Yani bu kimine göre iki gün, kimine göre iki yıl olabilir. Hatta bazı durumlar travma yaratır, çünkü hayat böyle bir yer. Ama yol aldığımız yaşamda, geçtiğimiz her durak arkamızda kalıyor. Bunun için bazen isteyerek bazen de istemeyerek alışıyoruz hayata. Önemli olan neye alıştığımızı fark etmek. Bu konuda fikrim şöyle açıkçası; bir insan bir şeyler yazıyorsa elbette daha öncesinde bir şeyler okumuştur. Beni de yazmaya iten faktörlerin başında okuma alışkanlığım geliyor olmalı diye düşünüyorum. Sevdiğin yazarları sürekli okuma istikrarı ama bir yandan da yeni yazarları merak edip, onları keşfetmek de bir alışkanlık. Kısacası iyi şeyler yazmak için iyi okumalar yapmayı alışkanlık haline getirmek gerekir. Evet, aslında daha çok durum öyküleri, yani bir olay örgüsünden ziyade o anı o durumu anlatan küçük öykülerden oluşuyor. Şimdiye kadar öykü türünde çok fazla eser okumamla ilgili bir çıkış noktası olabilir diye düşünüyorum. Mesela Türk edebiyatına bakacak olursak Sait Faik'i çok okurdum ya da Aziz Nesin'in mizah öykülerinden bir raf var kitaplığımda diyebilirim. Keza Ferit Edgü'nün anlatılarını da çok severim ve sürekli okurum. Muhtemelen kendimi de en çok bu türe yakın buldum. Kahramanlara gelecek olursak aslında çoğu kurgusal tipler ancak, hiçbiri gerçeküstü değil. Sokağa çıktığımızda görebileceğimiz veya şu ana kadar illa ki karşılaştığımız tipleri anlatmak istedim. Aslında şahsi fikrim şu yönde, her şeyi hızlı tüketiyoruz uzun zamandır. Bu durumda elbette çağın gereklilikleri var ancak değerlerimiz değişiyor. Sevmenin nasıl bir şey olduğunu unutmaya başladık mesela ya da saygı duymayı bilmiyoruz. Zarife de karakter olarak sıkıntılı biri, dik kafalı. Yeni bir şeyler yapmaya çalışsa da kendine yenik düşüyor. Kolay olanı seçiyor her defasında ve sevmeyi bir türlü öğrenemiyor. Açıkçası bu süreç beni çok mutlu etti ve yinelemek isterim. Şimdiden küçük küçük öyküler var cebimde. Önümüzdeki seneye yeni bir öykü kitabı daha gelebilir.


Özellikle Blues müzikseverlerin yakından takip ettiği Özgür Aydın ile samimi bir söyleşi gerçekleştirdik. Üniversite yaşamına kadar doğup büyüdüğüm yer İskenderun. İlk öğretim den itibaren fen ve matematiğe özel bir ilgi ve sevgi duydum ve üniversite eğitiminin de aynı istikamette Fizik doktora seviyesine kadar devam ettim. Müziğe olan ilgim ortaokul yıllarımda başladı ve lise mezuniyetinden sonra İskenderun'da yer alan 90'lı yıllarda yaygın olan kaset ve CD satış dükkanlarında çalıştım ve müziğe olan ilgim ömür boyu bir tutkuya dönüştü. Üniversite yaşamım Eskişehir Osmangazi Üniversitesinde 1999 yılında başladı ve aynı yıl Üniversite Radyosunda program yapımcılığı ve arşiv sorumlusu olarak çalıştım. O yıllar Eskişehir kültürel olarak gelişmiş ve geniş imkanları olan bir şehirdi ve çeşitli müzik gruplarında birçok şehirde sayısız sahne aldım. Ve aynı zamanda şehirdeki gitar tutkunlarına gitar dersleri verdim. Ve yine 2000'li yılların başlarında Kaset ve CD ürünleri satışı olan müzik dükkanımı açtım. Ve daha birçok alanda müzikle ilgili tecrübelerim oldu. Buraya kadar olan tecrübeler ve tutku şu anda yaptığım işleri fazlasıyla etkiliyor. Elbette bahsettiğiniz disiplinler için sadece fizik ve matematik konusunda bir eğitimim oldu. Ancak bir sanat dalı olan müziğin filozofyası konusunda naçizane birkaç cümle söyleyebilirim. İnsanın kendini arayışı gizemli bir yolculuktur ve bu konuda müziğin büyük bir yol gösterici olduğuna inanıyorum. Kendi varlığına sahip çıkan ve bunu her an duyumsayabilen insan için müzik belki de sanat dalları içerisinde en etkili olanlarından biridir. Hem müzisyen hem de dinleyici için. Müzik, taşıdığı motif ve ifadelerle insanı sonsuz duygu ve düşüncelere sürükleyebilecek güçtedir ve büyük bir uzlaşma arayışıdır. Günlük yaşamlarımızdan çok uzak duyguları ve uzak diyarları yakınsayan bir sanat dalı olduğunu düşünüyorum. Müziği isimlendirme veya kategorize etme aslında yazı literatürüne ve insan iletişiminde kolaylık sağlaması açısından önemli ancak kesin çizgi ve sınırlarla ayrılmasına karşıyım o yüzden de müzisyenin kendi müziğini kategorize etmesi çok zor demiştim. Sohbetin başlarında söylediğim müzik tecrübelerimin içerisinde birçok müzik türünde hem dinleyici hem de müzisyen olarak yer aldım ve almaya devam ediyorum. Kuşkusuz bu çok çeşitliliğin yaptığım müziklere etkisi çok büyük. Bir müzik eseri, güçlü duyguların eşlik ettiği motifleri ve ifadeleri içerdiği için onu tek başına bir kategoriye sokmak pek adil değil bana göre. O yüzden sadece Blues müzisyeni kavramını sahiplenemiyorum. 1960'lardan günümüze dünya çapında yapılan Anglo-Sakson dominasyonun müzik marketlerde ve radyolarda yıllardır yaptığı bu kategorik yaklaşım dünya çapında sayısız daha az değerli veya underrated kalan müzisyenleri bıraktı geride. Elbette 1920'lerde Afrika'nın pamuk tarlalarında çalışan işçilerin hollerin Blues adı verilen tarlada çalışırken motivasyon ve bir olma fikirlerinden başlayan Blues Amerika'ya göç ile şehirleşmeye başladı ve günümüze kadar geldi. Tıpkı bizim coğrafyamızdaki aşık ve ozan kültürümüz gibi. 16. yy den bugünlere gelen tarihsel bir mücadele ve adaptasyon süreçleri yaşadı. Uzun lafın kısası ortaya çıkan müziğin bu kadar geniş filozofyası ve çıkış noktalarını ne kadar çok dikkate alırsak gideceğimiz yeri daha iyi kestirebiliriz diye düşünüyorum. Tınılar, enstrümanlar ve yürüyüşler aslında bu fiili mücadelelerin içeriğiyle ortaya çıkmış formlar. Tıpkı tarlada pamuk toplarken periyodik hareket ve senkronik seslenişlerle ortaya çıkan blues gibi veya haksızlığa ve zulme karşı sesleniş olan bizdeki deyişler gibi. Diğer albümlerde olduğu elbette bu albüm de bireysel uzlaşma arayışımı temsil ediyor. Konu başlıkları ve kavramlar şarkıların isimlerinde belirginleşiyor. Çünkü ağırlıklı olarak sözlerin ötesinde bir müzik anlayışım var. Sözlere karşı değilim ancak şairane bir söz yazarı olmak gerçekten zor. Türkiye'de birçok ismin yıllardır büyük şairlerimizin şiirlerini kullanması bir tesadüf değil ve yıllarca en etkili ve güzel şarkılar onlar olmuşlardır. Sanki sözleri ön plana almak müziğin gücünü ve ifadesini biraz geri plana ittiğini düşünmüşümdür. Konuşan kelimeler yerine konuşan enstrümanları tercih ediyorum. İleride konuşan kelimeleri de tercih edebilirim elbette. Bu yönden bakıldığında albümdeki şarkıların hikayeleri de daha anlaşılır olabilir diye düşünüyorum. Albüm kayıt süreci sade bir düzlemde ilerliyor benim için, öncelikle konu başlıkları ve albüm başlığını belirleyip daha sonra kendi oluşturduğum Supernova Music Lab ortamında, uzun süredir tanıdığım müzisyen arkadaşlarımla sade ve öz bir kayıt süreci yürütüyoruz. Beni iyi tanımaları müziğime olan katkılarını daha etkili ve samimi bir düzeye çıkarıyor. Buradan sevgili Mert Alkaya, Cüneyt Özyurt ve 5 albümün de grafik çalışmalarını gerçekleştiren sevgili eşim Zeynep'e sizin aracılığınızla tekrar sevgilerimi ve teşekkürlerimi iletiyorum. Elbette sayısız isimler var ama bende büyük bir etki yaratanları söyleyebilirim. Mark Knopfler, Stevie Ray Vaughan, Andrew Latimer, Kitaro ve Ennio Morricone gibi isimler müzik duygusunu bana en çok aşılayan isimler. Endüstri bilim ve teknikle eşdeğer olsa da hiç bir konuda Endüstri kelimesini sevemedim çünkü genel olarak tarih boyunca insanoğlu için pek de hayırlı bir şekilde kullanılmamıştır. Sözlerin ötesindeki müziğin hemen hemen her kulağa ulaşması ve o zaman bütün dünyanın bir uzlaşma zemininde buluşarak barış içerisinde erişkinleşebileceğini diye hayal ediyorum. Fikirlerime yer verdiğiniz için ben teşekkür ederim. Sevgiler.


Sevgili Gazete Sanat okuyucuları, selamlar. Son günlerde pek fazla mutlu haberler alamasak da umudumu kaybetmeyen birey olarak ben de direniyorum. Herkesin bu psikolojide olduğunu biliyorum. Çünkü görüyorum, duyuyorum ve takip etmeye çalışıyorum. Dünya farklı bir düzene hazırlanıyor. Bundan söz etmeden kendime geçemedim. Umutlu bir birey olarak ben Özgür Özgülgün, öncelikle tiyatro sanatçısıyım. Mesleğimi çok seviyorum. Uzun yıllardır sahne deneyiminden faydalanarak çocuk kitapları yazmaya başladım. Son derece keyifli ve eğlenceli etkinliklerden sonra yazılan eserlerin, çocukların dünyasında farklı bir yer edindiğini görüyorum. Sahne üzerinde yaptıklarıma saygı duyan genç dostlarım, yazdığım kitaplara daha saygın yaklaşıyorlar; bu beni fazlasıyla mutlu ediyor. Tiyatro dünyasında duayen dediğimiz ustalarımdan, sahnedeki enerjimin çocukları mutlu ettiğine dair geri dönüşler aldım. Bu yaptığım ve yapacağım iş için hem enerjimi hem de ciddiyetimi arttırıyor. Okumak, araştırmak ve günümüz dünyasının çocuklarını tanımak için takipçi olmamı gerektiriyor. Bu bilinci hiç kaybetmemeliyim. Her yeni doğan gün benim için nimet. Daha fazla gözlemlemek daha fazla bilmek ve bildiklerimi paylaşmak formumu korumama neden oluyor. Yazdıklarımın ciddiye alınması daha fazla araştırma ve gözlem yapmaktan geçiyor. Farkındalığımı ve yazarlığımı destekleyici her şeye çok açığım. Yazarlık serüvenim okullardaki Drama etkinliklerinde doğdu. Her yaptığımız etkinliği seyircilere ve okuldaki öğretmenlerimize sunarak hep doğrunun peşinde olduk. Öğrenirken eğlendik, kimi zaman hüzünlendik, ama sonucunda güzel anılar ve tecrübeler biriktirdik. Sonunda bu tecrübeler, yazdığım eserlere yansıdı. Yaşasın sanat, yaşasın edebiyat! Yazarken bir süre gözetmiyorum. Hızlı veya yavaş diye bir planım ya da kurgum yok. Zamana bırakıyorum, çünkü biliyorum ki zaman her şeyin ilacı. Telaş olmadan, daha çok yaşayarak yazmayı tercih ediyorum. Hayat paylaşınca güzel ya da benim için hayat basamağı kabul ettiğim söz ustası Sait Faik'in dediği gibi: Bir insanı sevmekle başlar her şey... Kendimi yalnız hissettiğim zamanlarda açar bir Sait Faik hikayesi okurum. Okurken hülyalara dalarım. Kimse beni rahatsız etmez. Arkadaşım dostum yoksa bile hikayelerim, kelimelerim vardır. Onlar benim sadık dostlarımdır. Ama tüm bunları yaşayabilmek için hayatın içinde sizi anlayacak dostlarınızın olması gerekir. Sonrası yaşasın hayat yaşasın edebiyat... Mutlaka bir ses gelsin. hişt hişt... sesi gibi. Bu sanırım tiyatrodan kalan bir alışkanlık. Eğer sahnede fazla bir hikaye ve trafik varsa, seyirci bunu kabul etmiyorsa üstüne gidilmemeli diye düşünürüz. Sanırım edebiyatta da durum farksız. Elbette yazar yazdıklarına kıyamaz, cümleler fazla gelmez, ama ifade ettiğim gibi okuyucu yazılanlara doyuyorsa, anlaşılıyorsa üstüne gidilmemeli. Siz yazan kişi olarak sevebilirsiniz, ama tercih eden okuyucudur. Çöp diye düşünülmemeli, belki başka hikaye için kurtarıcı olabilir. Çocuk kitapları yazan yazarlar güzel insanlardır. Çünkü bir toplumun geleceğini belirleyen genç dostlara birtakım söyleyecekleri vardır. Her yazar paylaştıkları için değerlidir, ama az ama çok değerlendirmesi okuyucuya kalmıştır. Hepimizin Anadolu Masalları'ndan çıkmış bir hali vardır. Hayalperest olmak çok kıymetli. Değerini bilmek lazım. Tiyatro fena halde hayatın kendisi. İnsanı insana insanca anlatma sanatı. İçinde bu kadar insan olan bir sanat, harikanın kendisi değil de nedir! Bir aktörün oynadığı tüm roller onun bir parçası gibidir. Oynadığım tüm rolleri severek oynadım ve çok eğlendim. Çok sevdiğim bir dostumun sözü var: Beraber eğelenemeyen insanlar beraber gelecek kuramazlar. Ne muhteşem söz. Roller sevilir, sevilmezse bile sevimli hale getirilir. Çünkü o sizin en değerli parçanızdır. Aile dizileri ülkemizde çok sevilir ve ben bir aile dizisinde oynadım. İşin bütünü sevildiği için üstüme düşen görevi hakkıyla yaptığım için bir saygınlık oluştu kanaatindeyim. Teşekkür ederim. Tiyatro Müzesi bir dizi olacak gibi. Genel yayın yönetmenimiz ile kararlaştırdığımız ortak bir duygumuz var. Aslı Tunç Hanım bu konuda çok vizyon sahibi. Önümüzdeki zaman diliminde ana konumuz Tiyatro temelli yeni hikayelerimiz gelecek. Genç okurlarımıza sözümüz var. Hani şairin dediği gibi, Seni bir kere sevsem ikinin hatırı kalır! diye, ben bu kitabın her yanını sevdim. Anlattığım dünya bir bütün. Oyuncularıyla, yazarıyla, dekoru, kostümüyle bir bütün, işte bu sebeple anlatmaya çalıştığım dünyanın tamamını çok sevdim. Anlatamadıklarımdan da huzurlarınızda özür diliyorum. Keşke mesleğimiz tiyatro tüm genç dostlarımızın yolunu aydınlatsa, çünkü tiyatro iyidir, hatta iyi olmayanları bile iyileştirir. Oyuncu olmak isteyen herkese pusula olsun satırlarımız. Biz hep yazarız o vakit, hatta yazarken bir özrümüz olursa dil sürçmesi deriz ya da her ne kadar sürç-i lisan edersek af ola der, tamamlarız. Çok keyifli bir sohbet oldu. Bu güzel kitabın yayınlanmasında emeği geçen tüm dostlarıma teşekkür borçluyum. Herkesin emeğine sağlık. Kitaplar ortak eserlerdir. Özü insandır. İnsanın olduğu her yerde kitaplar olsun, okumalar hiç bitmesin.


Bizler, sanatın kalpleri değiştirebileceğine inanıyoruz. Ve onlara güç verebileceğine. Sanat, insanlara yaşadıklarını hissettirebilir. Sanat, erkek ve kadının ruhuna erişebilir. Sanat, topluma şuur getirir. Bizleri daha iyi bir birey yapar. Sanat, evrensel olabilir. Sınırsız, her türlü dinden ve ırktan bağımsız. Sanat bir ilah olabilir. Ama bir dekor asla! Gerçek bir silah! Hedef vurulmalı. Bireyin kişiliğini belirleyen en önemli etken içinde bulunduğu toplumsal yapı ile o topluma ait zihniyet dünyasıdır. Toplum kültürü, tarihi, ekonomisi, siyaseti vb. bireyin kişiliğini, hayat tarzını, dünya görüşünü oluşturmaktadır. Dolayısıyla zihniyet aynı toplumdaki bireylere ortak bir referans çerçevesi sunar. Bu tipik davranışlardan yola çıkılarak zihniyetin içselleştirilmiş bir kültürü ifade ettiği söylenebilir. Fakat bazı bireyler içselleştirilmiş kalıpları reddederek kendi şiarlarını ortaya koymaya çalışmaktadır. Kendince tiyatroya biçtiği rolü hayata geçirmek üzere tiyatrocu olmayı seçen Alfredo Baeza, parayı kabul etmenin sanatı satmak olduğunu düşünür. 2003 yapımı İspanyol filmi Noviembre'nin ana karakteri Alfredo'nun, derste sahnedeyken söylediği ve herkesin inandığı büyük yalan, onu hayatı pahasına yeni bir yola sürükleyecektir. Alfredo'nun en büyük hayali olan konservatuar okulundan kovulmasına yol açacak kadar gerçekçi olan bu yalan, oyunculuğunun iyi olduğunu ve bu nedenle hikayenin gerçek sanıldığını da kanıtlar. Oyunculuk, kurguyu inandırıcı kılan bir eylem değil midir? sorusuna cevabımız evetse, Noviembre'nin gerçek sanatı ticari sanattan ayıranın ne olduğuna, hayat ile sanatın ve tiyatronun ilişkisine dair söylediği, politik düzleme karşı direnmeye çalışan ve hayatın bir parçası olması gereken sanata ilişkin yeniden kurgulamaya çalıştığı pek çok şey var. Özgür ve bağımsız tiyatroyu geliştirmek ve yaymak adına çıkılan yolun anlatıldığı filmde, bu yolda verilen bedeller de çarpıcı bir şekilde sunulmaktadır. Eğer sanatın sistem tarafından nasıl alaşağı edildiğini ve gücünü sorguluyorsanız kesinlikle izlemenizi tavsiye edebileceğim bir filmdir. Günümüzde sanat ve tiyatro gerçekten kokuşmuş bir halde. Leş kokan genel kurul odaları, devlet memurları, ticaret, reklamcılık, tekdüzelik, rahatına düşkünlük, boş zaman, can sıkıntısı, bürokrasi ve yalan dolan... Bir tek sanat yok. Artık sadece sanat ticareti, sanat borsası ya da sanatı teşvik ticareti olacak. Bir başka banka hesabı daha, sayıları toplama sanatı.. Ama biz buna alet olmayacağız.


Sosyal medya fenomeni, oyuncu Özkan Sağın yeni çıkan kitabı Özgür Olmak İçin Güzel Bir Gün'ü, Z kuşağının aslında ne istediğini ve bir muhalefet biçimi olarak mizahı anlattı. İçerik kendinizi nereye konumlandırdığınızla ilgili veya değil. Amaç eğer para kazanmaksa içeriğin önemi kalmadı artık. Hatta içerik bile kalmadı. Birbirinin kopyası binlerce videoyla dolu sosyal medya. Hepimiz de bunları ister istemez izliyoruz aslında. Gerçekten yazan, düşünen, çaba gösteren çok kişi yok. Bu noktada ne kadar istemesem de Eskiden böyle değildi, demek zorundayım. Eskiden de kötü içerikler oluyordu fakat bir o kadar da üreten, düşünen, iyi içerik oluşturan kişiler vardı. Onlar sevilir, izlenirdi. Zamanın ruhu çok hızlı değişti. Eğer Ben kalıcı olmak istiyorum, diyorsanız içerik çok mühim. Güncel, doğurgan ve bizden bir şeyleri izlemeyi çok seviyor insanlar. Zeka ürünü olan içerikler de fark ediliyor aslında. Anlık ivme yakalayamıyor sadece. Çabuk tüketilmiyor, uzun vadede daha kalıcı bir konumda kendine yer buluyor. Hem popülist hem de zeka ürünü, kaliteli içerik üretmek zor iş açıkçası. Bu çizgiden kopmamak en iyisi, en güzeli bence. Tabii şimdi sosyal medyanın geneli kötü içerik üreticisi insanlarla dolu olduğu için içerik üreticilerine karşı bir önyargı da mevcut. Sen de mi kitap çıkarttın? gibi iğneleyici yorumlarla karşılaştım. İnsanlar sizin derinliğinizi, geçmişinizi araştırmak öğrenmek yerine anlık kin kusmayı daha eğlenceli buluyor. Ben bugün video çekmiyor olsaydım da yazacaktım zaten. Çocukluğumdan beri bir şeyler yazıyorum. Sen beni bugün bir videoyla tanıdın diye ben neden yazmaktan vazgeçeyim. Üstelik videolar için bu kadar çok metin yazan nadir içerik üreticilerinden biriyim. Altı senedir yaptığım tüm içerikler yazılı metinlerden ibaret. Altı senedir boş sayfalara yazılan cümleler milyonlarca insanın beğenisine çıktı sosyal medyada. Şimdi bundan çok daha farklı bir durum olmadı. Derdimi kamera karşısında değil de kitapta anlattım. Üstelik çok daha keyifli ve eğlenceli oldu. Evet, kitapta tam da bunlar anlatılıyor aslında. Bir okulda yaşanan başkanlık yarışını mizahla anlatmaya çalıştım. Okuldaki öğrenciler, öğretmenler, müdür, kantinci vs. hepsi çok tanıdık. Okulu kendi kaderine terk eden bir müdür. Okul başkanlığını bir türlü elinden bırakmayan ve bunun için türlü hilelere başvuran bir öğrenci. Ona karşı örgütlenen öğrenciler. Hepsi bildiğimiz şeyler aslında. Açık konuşacağım; bir kere çok yapmacık çoğu. Hepsinin derdi, Gençlere nasıl ulaşırız? olmuş. Gençler salak değil. Neyin samimi olup olmadığını gayet iyi anlıyorlar. 10 yaşındaki çocuk ekonomi konuşuyor, politikacı çıkmış Gençlerin dilinden anlıyorum, algısı yaratmak için rakibine boomer kelimesini kullanıyor. Hangisi daha aklı başında şimdi? Onun dışında bazı önemli konularda mutlak sessizlik yaşıyorlar. Politik doğruculuğa çok başvuruyorlar. Çoğu politikacının net çizgisi yok. Ülkenin derdi sanki biz gençlerin omuzlarına binmiş de hiçbiri bu yükü bizim omuzlarımızdan almak istemiyor gibi. Çoğu kendi kariyerinin ve partisinin geleceğini düşünmekle meşgul. Bize yükledikleri sorunlarla boğuşmamız yetmiyormuş gibi bir de bize yakınlaşmaya çalışmaları çok ironik. Bizi bulmaya çalışmasınlar. Doğru yolda ilerlesinler biz onları zaten buluruz. Birbirimizi dinlemeyi çok uzun zaman önce bıraktık bence. Bu kadar güzel bir coğrafyada yaşarken bu coğrafyanın ekmeğini bölüşememek büyük ayıp hepimiz için. Kimse karşısındakini dinlemiyor, sadece karşısındakinden sonra ne diyeceğini düşünüyor. Kim daha çok bağırırsa o haklı bulunuyor. Biraz nefes alsak, birbirimizin gözlerine bakabilsek, dertlerimizi birbirimize anlatsak sarılıp ağlayacak ve tüm problemlerimizi çözecek gibiyiz. Çok kutuplaştık, çok gerildik, çok yorulduk. Birbirimizi dinlemek şu anda mümkün değil. Birilerinin değişmesi ve sonrasında atmosferin değişmesi gerekir. Kaostan ve korkudan beslenmeyen birilerinin ellerinde filizleniriz ancak. Bu olduğu anda çok hızlı çözülür her şey. Kitapta da aynı şekilde ilerliyor zaten süreç. Biri çıkıyor ortaya ve herkese eşit düzeyde yaklaşıyor. Belirli zümrelerin değil, herkesin hakkının korunmasının esas olduğunu söylüyor. Böylece okulda köklü bir değişim sağlanıyor ve kutuplaşma son buluyor. Gençliğini yaşayabilmek ve gelecek kaygısı çekmemek istiyor aslında. Ne kadar basit değil mi? Her biri yarın ne olacak endişesiyle bir hayat sürüyor. Girdikleri sınavların, okudukları okulların hiçbir işe yaramayacağı endişesi var hepsinde. Dışarı çıktığında arkadaşlarıyla bir kahve bile içemeyecek durumda olmalarının hüznünü yaşıyor çoğu. Çok genç bir ülkeyiz. Bu kadar gencin enerjisinin bir yere yönlenemiyor olması bana korkunç geliyor. Daha çok üniversite açmanın gençleri oyalamak dışında bir işe yaradığını görmedim. Bir şeylerle oyalıyoruz Z kuşağını şu an. Oyalansın ki düşünmesin, itiraz etmesin, karşı çıkmasın vs. Emeğinin karşılığını alabilmek, bu ülke adına bir şeyler yapmak istiyor çoğu. Az önce hakkında konuştuğumuz çoğu politikacıdan daha büyük sorumluluk hissediyorlar ülkeye karşı. Fakat çoğu politikacı tarafından sadece oy gözüyle bakılan koca bir gençliğimiz mevcut. Çok isterim bu gençlerin enerjisiyle muhteşem şeyler yapılsın bu ülkede. Fakat şu an ne öyle bir rüzgar var ne de gençlerde umut. Gençler umut istiyor. Sinema bölümünde okurken sanatın aslında politik ve muhalif bir yerde durması gerektiğini anlamıştım. Mizahı da öyle görüyorum artık. Hele bu tarz coğrafyalarda mizahın değiştirici ve dönüştürücü gücüne çok inanıyorum. Sevecen olduğu kadar yıkıcı da bir şey mizah. Toplumu yönlendirebileceğiniz, kitleleri harekete geçirebileceğiniz bir koz aslında. Açıkçası mizahla bazı muhalif liderlerden daha iyi bir muhalefet yaptığımı bile düşünüyorum. Muhalif olmayan kişilere ulaşmanın da harika bir yolu bence. Benim fikirlerime karşı olan fakat beni seven, videolarımı izleyen çok insan var. Ne ben onları kırıyorum ne de onlar beni. Yaratılmasını istediğim atmosfer de tam olarak böyle bir şey aslında. Bunu mizahla gayet yalın bir şekilde sağlayabiliyorum. Bana karşı çıkanlar olsa bile günü geldiğinde Ya sen haklıymışsın! tarafına geçiş yapabiliyor. İnsanların beynine en savunmasız oldukları anda ufak bir tohum yerleştiriyorsunuz mizahla. Size gülen biri anlattıklarınızı dinler ve algı kanalları açık olur. Söylediğiniz şeylere anlık tepki verse bile, siz söyleyeceğinizi söyleyip artık o tohumun onda filizlenmesini bekleyebilirsiniz. O yüzden politik ya da muhalif mizah, nasıl tabir ederseniz, değişim için kaçınılmaz bir argüman.


Başarılı tiyatro ve sinema oyuncusu Özlem Tokaslan'ın ikinci teklisi Şu İzmir'den Çekirdeksiz Nar Gelir çıktı. Tokaslan, bir önceki single çalışması 'Kırmızı Gül' ile oyunculuğun yanı sıra müzik dünyasına adım atmış, müzik tutkusunu profesyonel olarak ele alıp yorumladığı türküyü müzikseverlerin beğenisine sunmuştu. Tokaslan'ın yorumladığı usta müzik adamı Erdal Erzincan'ın müzik direktörlüğünü yaptığı, Muzaffer Sarısözen'in derlediği Şu İzmir'den Çekirdeksiz Nar Gelir türküsü 6 Nisan Perşembe itibarıyla tüm dijital platformlarda yayınlandı. Sahne Bazende ile tiyatro oyunları sahneye koyan başarılı oyuncu, yorumladığı türkünün yapımcılığını da kendisi üstlenerek türkünün klibini kişisel YouTube sayfası üzerinden yayınladı. Sena Şat'ın animasyonunu yaptığı türkünün Youtube'da yayınlanan animasyon klibinin senaryosunu da kendisi yazan Özlem Tokaslan; İzmir'li olduğum için 1800'lü yıllardan günümüze uzanan bu türküyü özellikle okumak istedim. Bu türküyü seçerken İzmir'in tarihine ve kent kültürüne bir saygı duruşu ve hatırlatma amacı da taşıdık. Türkünün klibinde İzmir'li köklerimize dair izler ve ithaflar var. Erdal Erzincan gibi bir ustayla çalışmak onun duygudaşlığı ve ustalığıyla çalışmamıza getirdiği profesyonel ve estetik boyut benim için eşsiz bir deneyimdi diye konuştu.


Ressam Özlem Üner'in İÇ-Ten adlı 8. kişisel sergisi durmak, düşünmek, hissetmek ve içselleşmek kavramlarını işaret ediyor. Sembolik ve romantik anlayışın izlerini taşıyan resimlerde vurgulanan içsellik, ressama göre kendi gerçeğine ulaşmanın tek yoludur. İç benlik, görünenin arkasında bir hazine gibi keşfedilmeyi bekler. Durmak ise, içsel bir eylem olarak pasifleşmeyi önerirken dış dünyaya ait dinamiklerin iç dinamiklerle kesişmesi ve çelişkilerin bütünleşmesi için bir gerekliliktir. Böylece maddeyi aşma ve manaya ulaşma deneyimi mümkün olabilir. İÇ-Ten Sergisi 06-20 Aralık 2019 tarihleri arasında Galeri İşlik'te görülebilir. 1992 yılında Marmara Üniversitesi A. E. F. Güzel Sanatlar Eğitimi, Resim Bölümünde lisans eğitimini tamamladı. Ardından Mimar Sinan Üniversitesi'nde yüksek lisans ve sanatta yeterlik eğitimi aldı. Yurtiçi ve yurtdışında olmak üzere 8 kişisel sergi açmış ve bir çok karma sergiye katılmıştır. Çalışmalarını istanbul'da kendi atölyesinde devam ettirmekte, aynı zamanda da Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nde öğretim elemanı olarak çalışmaktadır.


Institut français Ankara, Frankofoni Baharı ve 8 Mart Dünya Kadın Hakları Günü kapsamında, Kanada'nın Türkiye Büyükelçiliği ve Ankara Üniversitesi işbirliğiyle, 17 Mart Perşembe günü saat 19.00'da Kadınların Görülmeyen Emeği: Sağlık Krizinden Çıkaracağımız Ders Nedir başlıklı bir panel düzenliyor. Açılış konuşmasını Fransa'nın Türkiye Büyükelçisi Herve Magro'nun yapacağı panelde konuşmacılar Türkiye, Fransa ve Kanada'dan bakışlarını ve uzmanlıklarını kesiştirecek ve soruları yanıtlayacaklar.


İthaki Türkçe'den yeni bir kitap okurlarla buluşuyor. Pangea Kitaplığı'nın 14. kitabı; ilk öykü kitabı ve ilk öykü seçkisi İLK, 3 Şubat 2021 itibarıyla raflardaki yerini alıyor. İlk, ismiyle müsemma bir kitap. Pangea Kitaplığı'nın ilk öykü kitabı ve ilk öykü seçkisi. Bilimkurgu Kulübü ile ortaklaşa yürütülen bu projede hem bilimkurgu alanında yıllardır eser veren yazarlar hem de türe yabancı ama edebiyatta tecrübeli isimler yan yana geliyor. İlk'i emsallerinden ayıran en büyük özellik de bu. Türün duayenleri ile edebiyatın usta isimlerini bir araya getirmesi. Seçkinin bir diğer özelliği tematik bir öykü derlemesi olması. Başlangıç teması ekseninde kurgulanan bu öyküler, türle yeni tanışan, ona aşina olan ya da spekülatif kurgu konusunda uzman olarak nitelendirebileceğimiz okuru bambaşka dünyalara götürebilecek güçte. Derlemede yer alan tüm yazarlar telif gelirlerini, erken yaşta kaybettiğimiz bilim insanı Özgen Berkol Doğan'ın adını yaşatma gayesiyle kurulmuş bilimkurgu kütüphanesine bağışlayarak bu türün daha geniş kitlelere ulaşması için önemli bir adım attılar.


Şehirdeki yaşamının sıradanlığından bunalan ve bir zamanlar olduğu 'vahşi çocuğu' yeniden keşfetmek için kendini yeniden bir dağ evine atan Cognetti, lirik anlatımı ve etkileyici betimlemeleriyle doğanın gücünü, sürekli sorgulayan bir aklın gerekliliğini ve insan ruhunun direncini adeta anıtlaştırıyor. Ödüllü İtalyan yazar, belgeselci ve editör Paolo Cognetti, Kafka Kitap'ın 2018 yılında okurla buluşturduğu otobiyografik romanı Sekiz Dağ ile uluslararası çapta bilinirlik kazanıp Premio Strega dahil pek çok ödül kazandı. Cognetti'nin, kendi hikayesini anlatmaya devam ettiği Bıldırcın Karı Dağ Günlükleri yine Kafka Kitap logosuyla okurlarla buluştu. Şehirden, aile hayatının dayatılan düzeninden ve sıradanlığından iyiden iyiye bunalan Paolo Cognetti, yirmi yaşına kadar tüm yazlarını geçirdiği İtalyan Alpleri'ne kaçmaya karar verir. Bir zamanların vahşi çocuğuna taban tabana zıt, şehirli genç bir adam olup çıktığını hisseden Cognetti, o çocuğu yeniden arama arzusuyla yola düşer ve on yıllık bir aranın ardından döndüğü dağ evi sayesinde yaşamı yeniden keşfetmeye koyulur. Şehrin karmaşasından sonra birdenbire gelen sükunetin, yalnızlığın, vahşi yaşamın ve ulu ağaçların arasında bir başına kalan yazar önce doğayı, ardından kendi içinde yenilenip başka bir anlam kazanan dostluk kavramını, sonunda da kendini bir kez daha keşfeder. Hiçliğin ortasında edinilen dostlar, yabani yaşam, durmaksızın yağan kar ve yalnızlığın kesif sessizliği... Bıldırcın Karı güçlü alt metni, canlı tasvirleri ve sembolizme bolca yer veren anlatımıyla okurlara zengin bir edebiyat deneyimi sunuyor. Yelda Gürlek'in İtalyanca aslından dilimize kazandırdığı, Paolo Cognetti'nin otobiyografik romanı Bıldırcın Karı Dağ Günlükleri, Kafka Kitap logosuyla raflarda ve internet satış sitelerinde okurlarını bekliyor.


Fransa'nın uluslararası olarak düzenlediği sanat etkinliği Paris Art Capital 2022, 16 20 Şubat tarihleri arasında gerçekleşti. Her sene Grand Palais'te düzenlenen bu fuar, Grand Palais binasının tamiratı nedeniyle, bu sene Grand Palais Efemiere'de düzenlendi. Dış binası aynı şekilde Champ de Mars parkına taşınan ve müthiş bir sergi alanı olan yer, Eiffel Kulesi'nin tam karşısında harika bir ambiyansa sahipti. Bu sene 19 Türk sanatçı da bu sergiye katıldı. Salon des Independants derneği içinde.... O zamandan beri bağımsız ressamlara destek veriyor. Tarihinde sadece 27 Türk sanatçı sergilerinde yer almış ve 19'u bu sene yani 2022 de yer aldı. Armand Barberian küratörlüğünde ve desteğiyle bu derneğin düzenlediği sergide Yeşim Kale de yer aldı. Serginin açılışının ertesi günü, Türk sanatçılar, Paris Büyükelçisi'nin eşi Yasemin Onaner tarafından elçilik konutunda ağırlandı. Hem uluslararası bir sergiye katılan, hem de bu vesileyle Paris gezisi yapan Yeşim Kale, hem sergiden fotoğrafları hem de çektiği Paris fotoğraflarından kareleri Paris'te Sanat Başkadır notuyla sanatseverlerle paylaştı. Kendisinin başarılarını kutluyor, Paris izlenimlerini bizlerle paylaştığı için teşekkür ediyoruz. Bu güzel yazı ve yaşadığımız etkinliği gazeteye aktaran değerli basın dostlarımızla ressam sanatçımız Yeşim Kale 'ye çok teşekkür ediyor.. Tüm çalışmalarında başarılar diliyorum..


2022 yılında kurulan Patan Art Gallery, geniş sanat disiplinleri yelpazesiyle yurt içi ve yurt dışında koleksiyoner ve sanatseverlere çeşitli seçkiler sunmaktadır... Özenle kurgulanmış sergi programıyla kültür ve sanat alanındaki ihtiyacı karşılamayı hedeflen galeri ağırlıklı olarak online seçkiler sunarak eser satışları yapmaktadır. Yurtiçi sergi programlarıyla birlikte uluslararası alanda Türk sanatının klasik ve modern usta sanatçıları ile birlikte yetenekli ve genç sanatçıların çağdaş eserlerini bir arada sergileyen galeri ayrıca Sanat Danışmanlığı hizmeti de vermektedir. Koleksiyon yatırım danışmanlığı hizmetlerinin yanı sıra galeri ve sanatçılara küratöryel hizmetler de sağlamaktadır. Patan Art Gallery'nin benimsediği vizyon, yurt içi ve yurt dışında gerçekleştirdiği sergilerle uluslararası alanda sanatsal işbirlikleri kurarak evrensel kültür ve sanat mirasının korunmasına katkıda bulunmaktır. Kültür ve sanat alanında farkındalık yaratarak toplumsal bilinç seviyesini arttırmak hedeflenmektedir. 15 Haziran tarihinde 3. seçkisini sanatseverlerin ilgisine sunacak galeri, eserleri web sitesinden satışa sunmaktadır. Çağdaş sanat eserlerine ağırlık verilen seçkide ayrıca usta sanatçıların eserleri de yer almaktadır.


Nisan 2022 tarihinde kurulan Patan Art Gallery, geniş sanat pelpazesiyle koleksiyoner ve sanatseverlerle buluşmayı planlıyor. Türk resim sanatında önemli konuma sahip olan sanatçıları ağırlarken bir yandan da genç sanatçılara kapısını açan galeri, Eylül ayında sergi programını başlatacağını açıkladı. Bu süreç içerisinde eser satışları ve farklı projelerle gündemde olacak galerinin kurucusu Elif Patan ile keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Merhabalar, öncelikle yeni galeriniz için tebrik ederiz. Patan Art Gallery'nin kuruluş hikayesini sizden dinlemeyi çok isteriz. Merhabalar, teşekkür ederim. Patan Art Gallery, Nisan ayında online olarak kurulmuş bir galeridir. Türk resim sanatının değerli üstadları ile yetenekli genç sanatçıların çalışmalarının bir arada sergilendiği ve satışa sunulduğu bir platformdur. Eylül ayında fiziki bir ortamda yaşam bulmayı hedefleyen galeri, sergi programını da Eylül ayında aktife edecektir. Sergi programımız hakkında henüz bir bilgi veremiyorum. Ancak görüşmelerine devam ettiğimiz projelerdeki amacımız, türk sanat tarihinde önemli yere sahip olan usta sanatçıları anma ve topluma kazandırdıkları değeri yeniden topluma sunma, gelişen yüzyılda önemli bir yere sahip olan NFT üzerine çağını yakalayan sergiler, sanatın evrimsel sürecine dikkat geçen sergiler gerçekleştirmektir. Sanatçılarda ya da proje bazlı gelen sergi tekliflerinde küratöryel hizmet vermekteyiz. Mekan belirleme, konsept belirleme, mekan ve konsept arasında ilişki kurma, teknik destek imkanı, piar çalışması ya da mentorluk gibi hizmetler vermekteyiz. 4 Haziran tarihinde Paris'te 1 ay boyunca sanatseverlerin beğenilerine sunulacak bir sergide sanat danışmalığı yapmaktayız. Buradaki görevimiz sergide yer alacak sanatçıları belirlemek. Yatırımcılar ve Koleksiyonerler için verdiğimiz hizmetler ise koleksiyon yatırım danışmanlığı, koleksiyon eserlerinin satış sürecini yönetmek ve aracılık sağlamak, işyeri ve yaşam alanlarında mekana uygun eser seçimlerinin gerçekleştirilmesidir. Bir sanat eserinin piyasada değer görmesini sağlamak, sanatçının amacı doğrultusunda içinde bulunduğumuz topluma doğru mesajı verebilmek açısından eseri doğru bir değerlendirmeden geçirmek fazlasıyla önemli bir durumdur. Bu doğrultuda eseri tekniksel açıdan değerlendirmek, sanatçısıyla manifestosu üzerine görüşme sağlamak, özgeçmiş incelemek ve sanat camiasındaki dinamikleri değerlendirerek bir yol haritası çizmek gerekmektedir. Ben eser seçimi yaparken söz konusu dinamikleri göz önünde bulundurarak ilerliyorum. Küratör, sanatçıyla toplum ya da kurum arasında aracılık eder. Söz konusu dinamikler doğrudan birbirleriyle karşı karşıya gelmez, küratör aracılığında etkileşime girer. Bazı makalelerde artık küratörler de sanatçı olarak anılıyor. Günümüzde hangi eserlerin ön plana çıkacağını belirleyenler de onlar. Bu bağlamda küratörün daha ön plana çıktığı bir döneme girdiğimizi belirtebiliriz. Ancak bir küratörün başarısı sanatçısını topluma doğru şekilde tanıtabilmektir. Bu bağlamda yükselen küratörler günümüzde adından sıkça söz ettirebiliyor. Teşekkür ederim. Sanat, sınırı olmayan bir alan. Ancak Türkiye'de çoğunlukla yüzeysel bir dil kullanılarak tarihçesi irdeleniyor. Kitap çalışmam hala devam ediyor. Ancak derinlemesine bir araştırma sonucunda yazıya dökülüp, toplumla bulaşacak. Bu sebeple henüz bitmesine 1 veya 2 sene var. Yazılarımda gördüğünüz üslubun biraz daha geliştirilmiş versiyonuyla kaleme almayı planlıyorum. Bizimle yaptığınız röportaj için teşekkür ederiz.


Parça-bütün ilişkisi içinde Patchwork, sanatın kozmopolit olma haline denk gelir. Bu aynı zamanda kimliğini yitirmeden, değişmeden, dönüşmeden kurulan ilişki ağının yeni ve daha üst bir varlık yaratması halidir. Nitelik ve nicelik gözetmeden salt varlığı ile orada olan her parça bütüne hizmet ederken varoluş en saf haliyle ortadadır. Yirmi beş sanatçının, 25 x 25 cm, 50 x 50 cm. ve çap 25 cm, çap 50 cm. ebatlarında eserleriyle yer alacağı Patchwork 5 adlı sergi, 22 Eylül 10 Ekim 2023 tarihleri arasında her gün saat 10:00 19:00 arası Gala Sanat Galerisinde ziyarete açık olacak.


Pelin Çağlar'ın Kim Unutacak Bizi? isimli ilk kişisel sergisi, 15 Ekim'de açılıyor. Çağlar'ın birçoğu ilk defa sergilenecek 13 yağlı boya resmini bir araya getiren sergi, Beyoğlu'nda bir depoda ziyaretçilerle buluşuyor. Melis Bektaş küratörlüğünde gerçekleşecek Kim Unutacak Bizi?, muğlaklık ve belirsizlik üzerinden jest ve hareketi portrede inceliyor. Seçkideki çalışmalar tekinsiz, arafta, gizlenmişlikle birleşen muğlaklığı bir insanlık durumu olarak ele alıyor. Anlamda kesinlikten görüntüde keskinlikten uzak bir ifadeyle, yerli yerinde hissettirmeyen zamanın biraz ilerisine gidip ''Kim Unutucak Bizi?'' diye soruyor. Çünkü muğlaklık ölümü hatırlatıyor, ölüm de unutuşu. 15 Kasım'a dek ziyaret edilebilecek sergide, sanatçının kontür ve renkleri izlere dönüşen büyük gölgeler yaratırken, resimler hafızada kalmış görüntüler gibi mekana dağılıyor.


Dışarıdaki hayatı izlediği penceresinden görüp de önemsemediği inşaat, normalleşme süreciyle birlikte çalışmaya başlamıştı. Halbuki iki yıldır birkaç demir parçasının, sembolik bir vincin bir köşede durduğu, terk edilmiş bir alandı burası. Anlat desen, içindeki girdabı anlatamazdı Ada. Kabına sığdıramadığı ne çok şey vardı. Çoğalanları sağaltarak yakasına iliştirip buluşmalara gitmesi gerekiyordu. Biraz karanfil kokusu gerekti şimdi belki herkese. Pandemiden sonra ortak kaygıların yanında Ada'yı en çok rahatsız eden şey ses oldu. Birazdan anlatınca anlayacaksınız tabii; ama şöyle dersem daha afili olacak: Gürültünün içine bıraktığı mide bulantısı ve kendi iç sesine karışan yanı, onu hayatın karşısında bu kez güçsüz bırakmıştı! Alışmak diye bir şey yoktu. Alışamıyordu Ada. Bir süre sonra gerçek mi, değil mi ayırt edemediği sesler duymaya başladı. Yeni normalleşme süreciyle bütün gün uyumayan şehir, onu da uyutmuyordu. Her şeye alıştığını zannettiğinde sol yanından yorgun bir horlama sesi yükseldi. Burnunu sıktı, nefes normale döndü. Tıpkı yeni normal gibi... Normal; ama değil. Artık o da normal değildi ve saat çoktan üçü geçmişti. Dili damağı kupkuru! Mutfağa gitmek, buzdolabındaki soğuk su şişesini lıkır lıkır tepesine dikmek istiyordu. Gücü yoktu. Şunun şurasında sabaha ne kaldı, diye düşündü. Caddenin çirkef sesi susuzluğunu bile bastırıyordu. Duymadan edemiyordu. Ne düşünüyordu, bilmiyordu. Artık tavanda da yazmıyordu. Bu karantina işi ve sonrasında gelişenler, Ada'yı biraz fazla yormuştu belki de. Her zaman bir sebep bulduğu gibi, bu kez de rüyalarını uykusuzluğa ve bu yorgunluğa yormuştu. Pandemide artık alışma evresini yaşıyordu dünya. Garipti; ama çabuk alışılmıştı. Ada, henüz gürültüyle boğuşmaya başlamamıştı. Yani gürültü bunlardan biri değildi diyelim. Aksine, bir dehlizde sessizliğin kimyasını bozan yanlarıyla bir savaştaydı. O zaman da alıştığı gürültünün eksikliğini yaşıyordu. 'Keşke yaşadığım tek eksiklik bu olsaydı.' diyeceğinden habersizdi. Kalbinin bir odacığının tamamen kapanacağını bilmiyordu. 2 Nisan'ı, 3 Nisan'a bağlayan gece yine uzun uzun yazdı. Bilgisayarını kapattığında saat çoktan sabahı geçmişti. Güneş doğmuş, Ada uyumamış olmasına rağmen pencereden bakmayı bile kaçırmıştı. Oysa pencerede ne çok zaman geçirirdi. Bugün ve bundan sonraki birkaç gün değil güneşin doğuşu, zamanın nasıl aktığını bile hiç fark etmeyen bir ruha dönüşeceğinden bihaber, kendini yatağa bıraktı. İçinin sessizliğini, huzursuz yanını yine yorgunluğuna verdi. Ne kadar yorulursa yorulsun, kolay uyuyamayanlardandı. Tavanda yazılı düşünceler aydınlıkta daha net olur; bir süre onları okudu ve usulca, zamanını kestiremediği bir yerde nihayet uykuya daldı. Ve sonra telefonun acı acı çalışına uyandı. Hayatın şifresini çözmüş gibi hissediyordu. Tabii uzun sürmedi. Sürmezdi. O ilk aklını çelen sevincin ardından, birkaç taziye telefonuyla kafasına balyozla vurulmaya başlandı. Herkes teselli etmek için başta zor geleceğini; ama nasılsa alışacağını, daha az üzüleceğini söylüyordu. Oysa Ada üzülmekten korkmuyordu ki, onu unutmaktan korkuyordu. Ondan başka çocuğu yoktu. Babasından başka kardeşi yoktu. Annesi yoktu. Babası yoktu. 'Biz olmasak onu hatırlayacak belki birkaç komşusu vardı; birlikte salça kuruttukları, yufka ekmek yaptıkları. Ama onlar da zamanla hayatın telaşına düşüp unutmaz mıydı?' diye iç geçirdi. Unuturdu ya! Unutulmaz mı hiç! İnsanlar, her gün ekranlardan o gün virüsten kaç kişi öldüğünü kontrol ediyor ve sonra rakamlara alışıyordu. Ölüm bu, insan alışırdı. Yine de bu arayışa gelmek kolay değildi. Önce ülkenin geri kalanından da derinleşen bir sessizliğe gömüldü. Kimseyle konuşmadı. Hırçın değildi; ama konuşmak, gülmek, yemek, hiçbiri gelmiyordu içinden. Sadece kedisini seviyor, yemeğini, suyunu veriyordu. Sessiz ve yazı dolu geçen günlerin ardından bir nebze olsun ferahlık günleri esti. İlginçtir, ona yaşarken bile bu kadar sarılmadığını düşünüyordu. Oysa kulaklarında çınlıyordu; Ummuş bir 'Cülüğüm' derdi, bin 'Cülüğüm' dökülürdü o tatlı dilinden. Şimdi salondaki köşe koltukta bir sohbetleri peyda olmuştu. Yüzü ne zaman düşecek olsa, Ummuş karşısındaydı. Her gündüz düşünde ruhundaydı; hissediyordu. Yorgun hissettiği, canının yandığı her anın sonrasında dinlendiren düşleri vardı artık. 'Yaşarken kıymetini bilmemek böyle bir şey mi? Ya da ben ne kadarı gerçek, ne kadarı hayal bir dünyanın içindeyim böyle?' diye yazdı günlüğüne. Kendisine zalim olma nöbetindeydi yine. Bir yandan da, bazen hayalin gerçeğinden daha tatlı bir gerçek olacağını bilecek kadar büyümüştü. Hem hala çocuktu, hem değildi. İç içe geçmiş tazeliklerdi bunlar. Zaten kime ne zararı vardı, tahta kaşıkla soğanları pembeleşinceye kadar kavururken Ummuş'la ettiği sohbetlerin? Biliyordu. O, Cülüğünü merak edip şöyle bir yoklamaya geliyordu. Pandem, yaşam ve ölün üzerine çok anlamlı bir hikaye Kalemine sağlık.


Aklıma geldi; genç bir kızla tanışmıştım. İşimin kitaplarla olduğunu öğrenince Doğa Bilimci olmak istediğini söylemiş ve benden kitap önerisi istemişti. O sırada zihnimde birkaç kitap toparlamakta zorlandığımı hatırlıyorum. Çok Hisseden Çocuk'u okurken, Keşke o zaman bu kitaptan haberim olsaydı, diye iç geçirmeden edemedim. Kahramanımız Henry'nin meslek seçimini nasıl yaptığının ve bu konudaki kararlılığının gençlere yol göstereceğini düşünüyorum. En azından ben kendisiyle çok daha önce tanışmak isterdim. Tekrar kitaba dönecek olursak, birinci bölüm Gizem adını taşıyor. Otizmin empati eksikliği olduğuna dair bilimsel fikir birliğine rağmen Henry Markram, oğlu Kai'nin duyularının hassasiyeti nedeniyle yaşadığı deneyimler sayesinde bu fikri çürütüyor. Çünkü Kai gibi insanlar az değil, çok daha fazla hissediyorlar. Duyuları bu dünya için hep çok fazla hassas! Çalışmalarını dört yıl sürdüren Tania da ümidini yitirmek üzereyken o güne kadar yaptıklarını tersten yapmaya karar veriyor. Burada yolu Kamila'nın araştırmalarıyla kesişiyor. İşte o zaman araştırmalarını birleştirerek çok önemli bir sonuca erişiyorlar. Evet, dünyası inanılmaz şekilde yoğun olan Kai, her şeyi abartılı bir seviyede yaşıyordu. Bütün bu çalışmalar sonunda Henry ve Kamila keşiflerini duyurmaya çalıştılar, ancak bilim dünyası gereken ilgiyi göstermedi. Bunun üzerine tezlerini medyaya ulaştırdılar. Bilim medyası da bu tezi ancak kendilerini takip edebilen bilim insanlarına ulaştırabildiğinden, tez yine kitlelerle buluşamadı. Kitabın da otizmin de özeti bu cümleydi aslında! Henry artık oğluyla empati kurabiliyordu. Bu, onlar için önemli bir eşikti. Çünkü bugüne kadar otizmlilerden empati kurmalarını bekliyorduk. Oysa biz onlarla empati kurmak zorundaydık. Çünkü onlar bizden fazla duyuyorlardı. Kai, ebeveynlerine öğretiyordu. Bir otizmliyle anlaşabileceğin birçok yön vardı. Bunun için yapmamız gereken tek şey, onlarla empati kurup onları anlamaya çalışmaktı. Sıcacık bir sarılmanın çözemeyeceği durum yoktu ya da. Bu arada dünyanın pek çok yerindeki bu deneyimi yaşayan insanlardan mektuplar gelmeye başlamıştı. Buna paralel olarak araştırmalar da sürüyordu. Henry'nin çalışması, bunca yıl ve uğraştan sonra nihayet İnsan Beyni Projesi olarak anılmaya başlamış ve BM, bu araştırmaya büyük bir maddi katkı vermişti. Henry ne kadar yorucu olsa da yolundan dönmemiş, yolda bulduğu arkadaşlarla yürümeye devam etmişti.


Pera Film, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nü #SusmaBitsin iş birliğiyle hazırladığı Birlikte Güçlü programı ile kutluyor. Birlikte mücadele etmenin, kadınların birbirleriyle kurduğu bağların getirdiği kazanımların, arkadaşlığın, birlikte yürümenin ve dayanışmanın önemine odaklanan beş filmin yer aldığı program 8 Nisan tarihine kadar Pera Müzesi Oditoryumu'nda ücretsiz izlenebilir. Pera Müzesi Film ve Video Programları, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'ne özel gösterim programlarına bir yenisini ekledi. Bir grup kadın sinemacının setlerdeki cinsel taciz ve ayrımcılıkla mücadele etmek üzere kurduğu #SusmaBitsin platformu iş birliğiyle hazırlanan Birlikte Güçlü isimli program, geçtiğimiz yıl hayatını kaybeden, bugüne dek birçok film festivali ve kültür sanat kurumunda görev almış sinema emekçisi Nihan Katipoğlu anısına gerçekleştiriliyor. İlhamını arkadaşlıktan seçilmiş aileye uzanan birlikteliklerden ve yan yana geldikçe büyüyen mücadelelerden alan Birlikte Güçlü, dünyanın her yanında hakları için mücadele eden ve bir araya gelen kadınlara ithafla izleyiciyle buluşuyor. ABD'li yönetmen Kitty Green'in ilk uzun metrajlı kurmaca filmi Asistan, sonu #MeToo hareketine çıkan bir tacizin içyüzünü odağına alıyor. Julia Garner filmde, 2018 yılında tecavüz suçundan tutuklanan ünlü yapımcı Harvey Weinstein'dan esinlenilen bir iş adamının asistanı rolünü üstleniyor. Yapımcı olma hevesini nüfuzlu bir iş adamının asistanı olmak suretiyle rafa kaldıran Jane, hayatına sinsice sızan taciz ve istismar döngüsü kırmak adına harekete geçiyor. Fazlasıyla hassas bir konu olan kürtajı odağına alan Asla Nadiren Bazen Her Zaman, istenmeyen gebeliğini sonlandırmaya çalışan bir genç kızın, kürtajın yasa dışı olduğu Pensilvanya'dan New York'a yolculuğunu dokunaklı ve özgün bir dille anlatıyor. Eliza Hittman'ın hayalperest bir atmosferi can alıcı bir gerçeklikle birleştirdiği film, feminist sinemada bir mihenk taşı olarak nitelendiriliyor. Berlin Film Festivali'nde Gümüş Ayı ödülüne değer görülen Asla Nadiren Bazen Her Zaman 2020'nin en çok konuşulan filmleri arasında yer almıştı. Petra Volpe'nin Tribeca Film Festivali'nde En İyi Kurmaca Film Seyirci Ödülü'nü kazanan filmi İlahi Düzen, 60'lı yılların toplumsal çalkantılarına rağmen kadınların oy kullanma hakkının hala reddedildiği 1971 İsviçresi'nde geçiyor. Yarı zamanlı bir işte çalışması kocası tarafından yasaklanan itaatkar ev kadını Nora, yaşadığı hayal kırıklığıyla kasabasında yeni bir kadın hareketine öncülük eder. Şöhretle birlikte tehditlere ve aşağılanmalara maruz kalan Nora'nın evliliği de tehdit altındadır. Geri adım atmayı reddeden Nora, köydeki kadınları greve ikna etmeye çalışırken bir yandan kendi özgürlüğüne dair farkındalıklar da yaşar. Sürükleyici, neşeli ve albenili bir film olan İlahi Düzen, izleyiciyi tam da ihtiyacı olan bir anda geçmişe götüren bir zaman kapsülü gibi. Alev Almış Bir Genç Kızın Portresi ile geniş kitlelerce tanınan Celine Sciamma, programda Kızlar Çetesi adlıfilmiyle yer alıyor. Yönetmenin üçüncü uzun metraj filmi olan Kızlar Çetesi, Paris banliyölerinde yaşayan bir grup siyah lise öğrencisinin hayatını ham, boğuk fakat şefkatli bir anlatıyla beyazperdeye taşıyor. Akran baskısının ve sınırlarını sürekli zorlama ihtiyacının etkisiyle tehlikeli sularda gezinmeye başlayan Marieme, kısa bir süre sonra kişiliğini güçlendirmenin ve kendi sesini duyulur kılmanın bir yolunu buluyor. Marieme ve arkadaşlarının, Rihanna'nın Diamonds şarkısını söyledikleri klasikleşmiş sahnesiyle kadınlar arasındaki güçlü bağı seyirciye sunan Kızlar Çetesi, Sciamma'nın kariyerinde ileriye doğru attığı büyük bir adım olarak değerlendiriliyor. Marleen Gorris'in Hollanda-Belçika ortak yapımı kült filmi Antonia'nın Yazgısı, feminist bir peri masalı olarak nitelendiriliyor. Film, Hollanda kırsalındaki sessiz bir çiftlik evinde yaşayan 90 yaşındaki Antonia'nın hayatının son gününe gözlerini açmasıyla başlıyor. İkinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra, dünyaya geldiği köye döndüğü günü hatırlayan Antonina ile birlikte izleyici de bu köyde geçen 50 seneye ve çalkantılı günlere tanıklık ediyor. Antonia'nın hikayesine kızı Danielle, torunu Theresa ve torununun kızı Sarah'nın yanı sıra seneler boyu bu yazgıyı oluşturan herkesin hikayeleri eşlik ediyor. Pera Film ve #SusmaBitsin iş birliğiyle gerçekleşen Birlikte Güçlü film programı 8 Nisan'a kadar Pera Müzesi Oditoryumu'nda ücretsiz izlenebilir. Bu program kapsamındaki gösterimler ücretsizdir. Rezervasyon alınmamaktadır. Yasal düzenlemeler uyarınca aksi belirtilmediği sürece tüm gösterimler 18+ uygulamasına tabidir. Türkiye'de sinema, televizyon ve tiyatro alanında, kamera önünde ve arkasında çalışan kadınların bir araya gelmesiyle Kasım 2018'de kurulan #SusmaBitsin, kadın dayanışmasının kısa sürede ne kadar umut verici bir birliktelik yaratabileceğini kanıtladı. Kadınların ve LGBTI+'ların güvenli bir çalışma alanında, tacizden ve mobbingden uzak var olabilmeleri için çaba sarf eden #SusmaBitsin, sosyal medyadan örgütlenen, fiziksel ve online toplantılarla bir araya gelen yaklaşık 300 kadından oluşan bir dayanışma ağı.