Paris ve İstanbul'daki sergi ve fuarlarda, iki yıldır eserlerini izleyicilerle buluşturan Yeşim Kale, Kuzguncuk'taki atölyesini sanat ve tasarımın kalbi Teşvikiye'ye taşıdı. Böylece, resimlerini daha sık sergilerde görmekle birlikte takı ve mücevher tasarımları da seçkin butiklerde yer alacak. 17 Aralık 2022'de açılışı gerçekleşen Yeşim Kale Art Studio'ya sanat ve iş dünyasından otuz konuk katıldı. Misafirler, showroom'daki eserleri ve mücevher tasarımlarını izledi. Yeşim Kale, stüdyosunda event'ler gerçekleştirmeyi ve firmalara sunum yapmayı düşünüyor. Kişisel ve karma sergi katılımlarını yurtiçi ve yurtdışındaki galeri ve fuarlarda yapmayı düşünen Kale, resim çalışmalarına da stüdyosunda devam edecek. İkincisi, burs verdiğim ve sanat ile ilgili öğrenci sayısını artırmak.


Merhabalar, diş hekimliği mesleğimin pratiğini, gerek kendi muayenehanemde, gerek çeşitli kliniklerde, 20 yıl uyguladıktan sonra, 2015 yılında bıraktım. O zamanlar hobi olarak başladığım tasarım çalışmalarımın, profesyonel olarak teknik eğitimini alıp, üretmeye başladım. 2018 Yılında kendi markamla firmamı kurup online tasarım takı satışı yaptım, halen devam ediyor. Yazarlık ise benim için hobiden öte, bir yaşam biçimi... Kendimi yazarak daha iyi ifade edebildiğimi fark ettiğim çocukluk günlerimden beri yazıyorum. 2011 yılında da Sultanların Aşkı adlı bir kitap çıkardım. Kitabımda ve yazılarımda, genellikle, bilinçli ve bilinçsiz davranışları ve sonuçlarını anlatan, sevgi ve aşka dayalı hikayeler yazarım. Hayatın eğitimle, okuyup öğrenerek güzelleşeceğini düşünen biriyim. Cehalete tahammülüm yok ve bilme şansı olan insanların bunu bilmeyenlere öğretmesinin bir borç olduğunu düşünüyorum. Tüm bunlar Ağustos 2020'de bende büyük bir birikim yapmış olmalı ki, beynin görünmeyen düşüncelerini fırça darbeleriyle, şekillerle ve renklerle bir tuval üzerinde anlatmak istedim. Resimlerim soyuttur ama mutlaka anlattığı bir hikaye vardır. Benim ilham kaynağım Aşk'tır. Ve Yaradan'ın sanatıdır. Aşkla yapılan her iş daha güzeldir. Her an Yaradan'ın sanatçılığına şahit olmak, Onun en büyük Sanatçı olduğunu bana her an hatırlatması, insanın yolculuğu, tüm bunlar sanatımda ve tasarımlarımda bana yön verir. Yazmayı hiç bırakmadım, devamlı projeler, hikayeler üretiyorum. Ancak kitap çıkarmak için kendinizi bir yere kapatıp saatlerce yazdıklarınızı yeniden değerlendirip toparlamanız gerekiyor. Uzun zaman geçti doğru, ama ikinci bir kitap projem kesinlikle var. Yayıncımla devamlı görüşüyoruz, ama sosyal medya çalışmalarım çok vaktimi aldığı için kendimi izole edip yazdıklarımı toparlayamıyorum. Yine de 2022 planlarımda bir kitap olacak. Kesinlikle... Aşk ve tutkunuz yoksa, ne sanatınızı ne de ilişkinizi yürütebilirsiniz. Çok zor zamanlarınızda bile sizin vazgeçmenizi engelleyen bir tutku olmalı bu!.. Renkler de kelimeler gibi kendimi ifade ettiğim bir vizyonel tutku... Bir hekim olarak, gri ve beyaz maddeden oluşan ve karanlık ile belli bir derecede, sadece kandan gelen Oksijen ve glikoz ile beslenen beynin, bu kadar renkli işlere, sözlere ve sanata kaynak olması hep beni şaşırtmıştır. İşte orada Yaradan devreye giriyor. Ancak Onun yarattığı mükemmel anatomik, fizyolojik ve gönlü olan bir varlığın da sanat olabileceğini düşünüyorsunuz. Neler yapacağıma gelince... Sağlığım, zamanım ve imkanlarım elverdiği müddetçe, resim yapmaya devam edeceğim. Sergiler, yurt içi ve yurt dışı fuarlar, nereye kadar giderse bu yol, yürümeye hazırım. Aslında resme geç başladığım için yürümek değil uçmam gerekiyor. Çünkü, sanatın sonu yok. Erişebileceği bir zirvenin de olduğunu düşünmüyorum, çünkü her an yüzlerce akım doğuyor. Bildiğimiz sanat akımları evriliyor, sonlanıyor bir başkası oluşuyor.


Sanat ve tasarımlarını, yeni kitabı Hikayelerin Prensi ile taçlandıran sanatçı-yazar Yeşim Kale, kitap kapağını da resimlerinden biriyle yaptırdı. Kale'nin yeni kitabı Arısanat yayınlarına bağlı Hatıra Kitap etiketiyle raflardaki yerini aldı. Tasarım şehri Milano seyahati sonrasında, sanatını günlük hayatta kullanılan tasarım objelere de yönlendirecek olan sanatçı, döner dönmez müjdeli haberi okuyucularına duyurdu. İlk kitabı Sultanların Aşkı 2010 yılında diş hekimliği yaptığı sırada çıkan sanatçı ve yazar Yeşim Kale, o kitabında Hürrem Sultan'ı ve onun düşünce yapısını kurgulayarak anlatmıştı. İkinci kitabı Hikayelerin Prensi ile yaşadığı, çevresinde ve sosyal medyada gözlemlediği gerçek olayları kurgu hikayelerle anlatıyor. Kimi zaman fantastik bir hikayede insanların içe dönük konuşmalarını işliyor, kimi zaman fütüristik bir hikayede geleceğin neler getirebileceğini ele alıyor. Yeşim Kale'ye başarılar diliyor ve kitap tanıtım toplantısını merakla bekliyoruz.


Yeşim Kale'nin 5. kişisel sergisi Renkli İnsanlar, Siyah Beyaz Sözler, 7 Mayıs 2022'de Kuzguncuk Yeşim Kale Art Gallery'de bir açılış kokteyli ile sanatseverlerin beğenisine sunuldu. İnsanlar, iç dünyalarında keşfedilmemiş bir kainat taşırlar. Herbiri rengarenk, herbirinin sıfatları ayrı ayrı ve hepsi de çok değerlidir. Ancak iletişim konusunda çok renk kullanmazlar. Gerek kendileriyle, gerek aileleri ve toplumla siyah beyaz kelimelerle konuşurlar. Onlara renklerinden söz etmezler. Çünkü anlaşılamamaktan korkarlar. İç dünyalarının renklerinin farkına varmış ve bunu gösterebilen insanlar azdır. Toplumsal baskı ve korkularına rağmen, bu renkleri, yetenekleri vasıtasıyla ortaya çıkarırlar. Resim, heykel, müzik, edebiyat vb sanatları işleri olarak benimserler ve iç dünyalarındaki soyut renkleri somutlaştırırlar. Yeşim Kale, Renkli İnsanlar, Siyah Beyaz Sözler sergisinde metaforlarla insanların psikolojisini ve sosyal dünyalarını göz önüne seriyor. Yeşim Kale'nin 5. kişisel sergisi Renkli İnsanlar, Siyah Beyaz Sözler, 7 Mayıs 07 Haziran 2022 tarihleri arasında Kuzguncuk Yeşim Kale Art Gallery'de ziyaret edilebilir.


Yeşim Taşı Efsanesi, üç arkadaşın başından geçen fantastik olayları, Türk mitolojisini merkeze alarak akıcı bir üslupla ele alıyor. Hikayede yer alan Türk kültürü ile ilgili karakterler ve destansı olaylar okuru daha ilk sayfasından macera dolu bir yolculuğa çıkartıyor. Ömer Ünal'ın kaleme aldığı romanda kullanılan adlardan, olay kurgusunun örüldüğü ana konuya kadar Türk kültürüne ait unsurların yer alması da ayrıca dikkat çekiyor. Olayların akışı, bir sonraki bölüme karşı olan merakla harmanlanınca kitabın nasıl bittiğini anlayamıyorsunuz. Bilge Kağan, Dede Korkut, Hızır ve mitolojik varlıklara kadar pek çok konuda genel bir bilgi sahibi olacağınız Yeşim Taşı Efsanesi serisinin ilk kitabı Karanlık Dünya'ya Yolculuk okurlarını gizemli bir serüvene davet ediyor. Özenle okuduğum ve beğendiğim mitolojik bir kitap. Devamını bekliyorum.


İstanbul Modern Sinema, Covid 19 salgını nedeniyle geçici olarak kapandığı dönemde sanatseverleri dijital platformlarda konuk etmeyi sürdürüyor. Yeşim Ustaoğlu'nun Sırtlarındaki Hayat adlı belgeselinin uzun versiyonu müzenin web sitesi üzerinden yayına açılıyor. İstanbul Modern Sinema, Türk Tuborg A. Ş'nin katkılarıyla sinemaseverlere evde de sinema keyfi sunuyor. 2019 yılında müzenin Yönetmenlerle Buluşma film programında bugüne kadar çektiği tüm filmleriyle izleyiciyle buluşan Yeşim Ustaoğlu'nun Sırtlarındaki Hayat adlı belgeselinin uzun versiyonu, Ustaoğlu'nun desteğiyle, İstanbul Modern'in web sitesi üzerinden izlemeye açılıyor. Film, 16-30 Nisan arasında izlenebilecek. Yeşim Ustaoğlu'nun 2004 yılında Bulutları Beklerken adlı filmine mekan ararken tamamladığı Sırtlarındaki Hayat Rize'nin Çamlıhemşin ilçesindeki Topluca köyünde çekildi. Belgesel, sırtlarında taşıdıkları ağır fiziksel yüklerin yanı sıra yaşam şartlarının zorlukları ve ailelerini çekip çevirmenin de getirdiği ağır yükün altında ezilmeden büyük bir dayanıklılık gösteren, her şeye rağmen şarkılarından ve yüzlerindeki gülümsemeden vazgeçmeyen kadınlara odaklanıyor. Uçsuz bucaksız ormanlarla çevrili, dinmeden yağan yağmurların ve akarsuların seslerinin yankılandığı bölgeye içeriden bir bakış sunuyor. Yönetmenlerle Buluşma programı kapsamında Ustaoğlu'nun sineması ve yönetmenliği üzerine Müge Turan'la yaptığı söyleşiyi aşağıda izleyebilirsiniz. Söyleşi ayrıca müzenin web sitesi ve YouTube kanalı üzerinden de izlenebilir.


Hoş bulduk, çok teşekkür ederim. Gittiğim kreşte müzik öğretmenim kulağımın iyi olduğunu, duyduğum sesleri aynı şekilde verebildiğimi söylemiş anneme. Annem de bunun üzerine piyano öğretmeni Sezgin Suna'ya götürmüş beni. Antakya'dayız o zamanlar. Çocuk şarkılarıyla çalmaya başlamışım. Pek hatırlayabildiğim bir dönem değil doğrusu. İşin aslı annem beni piyanist yapmak istiyor. O klasik müzik hayranı ve diş hekimi. Sezgin Suna'ya soruyor İlerleyebilir mi? diye. Sezgin Hoca'dan onayı alınca da beni Çukurova Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'nda Çağla Çoker'in yanına götürüyor. İlk başta zor oluyor tabii. Oyuncaklarla piyano dersi yapıyoruz. Çok da hiperaktif bir çocukmuşum. Hatırlıyorum; annem saatlerce yanımda otururdu ben çalışırken. Çalıştığım eseri en iyi şekilde çalana kadar da yanımdan ayrılmazdı. Babamın tayini üzerine Antalya'ya taşındık. O zaman 6 yaşındayım ve konservatuvar 7 yaşından önce almıyor. Okul müdürü Engin Sansa. Kendisine annem rica ediyor beni bir kere dinlemesini. Dinledikten sonra seviyemi çok iyi buluyor ve okula almaya karar veriyor. Dönem kaybetmeden eğitimime devam ediyorum. 11 yaşına kadar Antalya Devlet Konservatuvarı'nda Rauf Ulusoy ve Yuriy Sayutkin ile çalışıyorum. Ben ve ailem için hangi şehirde olduğumuzdan çok, ne kadar yol katettiğim önemliydi hep. Tabii ki kolay bir durum değil. Adaptasyon süreci zor oluyordu. Fakat sürekli yeni eserler, yeni teknikler öğrendiğim için zaman da çok yavaş geçmiyordu. Adana'da Çağla Hoca ile çalışmalarım biraz daha rahattı. O işin başıydı. Çağla Hoca çok tatlı, çok yumuşak bir hocaydı ve ben derslerden çok keyif alıyordum. Sonra Antalya Devlet Konservatuvarı'na geçince işin rengi değişti. Rauf Hoca ile de rahat rahat çalışırken kendimi Yuriy Hoca'da buldum. Sert, disiplinli... Bir de çok yaramazdım. Derslerden kaçardım. Okul bahçesindeki heykellere giysiler giydirirdim. Yuriy Hoca bana gerçek anlamda nasıl çalışılırı öğretti ve ondan teknik anlamda çok şey öğrendim. O senelerde annem ve ben Besim Akkuş ile tanışıyoruz. Kendisi Antalya'da çok değerli bir müzik öğretmeni. Eşi Emel Akkuş ise kız kardeşimin ilkokul öğretmeniydi. Antalya Piyano Festivali zamanı piyanonun akordunu Besim Hoca yapardı. Ben de onu izlerdim. Bir gün yine akort yaparken Fazıl Say'ın eski menajeri Kadir Dursun ile karşılaştık. Besim Hoca Iraz'ı bir dinle Schubert çalıyor, bak bakalım beğenecek misin? diye sordu ve ardından ben Schubert'in Impromptusunu çaldım. Kadir abi ile öyle tanıştık ve bu sebeple Antalya Piyano Festivali'nin Genç Yetenekler Konseri'ne seçilmiş oldum. O sene Belediye Başkanı Mustafa Akaydın oldu ve festivalin tanıtımı için bir basın toplantısı düzenlemeye karar verdiler. Fazıl Say ile orada tanıştım. Fazıl Hoca benden bir şeyler çalmamı istedi ve orada da Schubert Impromptu çaldım. Eser bittikten sonra Fazıl Hoca anneme eğitimime Bilkent Üniversitesi'nde devam etmemin daha doğru olacağını söyledi ve 2 ay içinde Ankara'ya taşındık. 12 yaşındayken ülkemizin en değerli vakıflarından Çağdaş Eğitim Vakfı Kurucu Başkanı, çok değerli Berrin Yoleri'nin desteğiyle Bilkent'e geçtim. Gülnara Aziz ile 2.5 sene çok sıkı çalıştıktan sonra Prof. Ersin Onay'ın öğrencisi oldum. Ersim Hoca'm bana hem müzikal hem teknik anlamda çok şey öğretti. Kendisi harika bir piyanist ve harika bir pedagog. Piyanonun dışında bitirmem gereken başka dersler de vardı. Genel olarak çalışarak geçti diyebilirim. Fazıl Say ve arkadaşları ile Bodrum ve İstanbul'da konserler verdim. Borusan Quartet ile Zurich Tonhalle'de Erkin Quintet seslendirdik. Benim yaşımdaki biri için çok önemliydi bu konserler. Yurt dışı kültürel anlamda güzel bir deneyimdi. 4 sene kaldım. Brüksel Kraliyet Konservatuvarı, Rotterdam Codarts ve Paris'te Ecole Normale de Musique'de çok iyi hocalar ile çalıştım. Chopin çalmayı çok severim. Romantik dönem bestecilerinin eserlerini çalmak beni daha çok heyecanlandırıyor. Chopin, Schumann, Rachmaninoff en sevdiklerimden. Ben eskileri çok severim. Simon and Garfunkel, Bee Gees, Queen. Bunların dışında hoşuma giden her türlü sanatçıyı, müziği dinliyorum. Vangelis'ten Johnny Cash'e, Yanni, Aznavour, Dalida, Edith Piaf'tan Emmylou Harris'e. Bu isimler günlük hayatta bana en çok eşlik edenler. Katkıları saymakla bitmez tabii. Uzun tarihlerinden, köklü ve zengin kültürlerinden gelen bu duygular, müzik ve edebiyatla çok iyi beslenmiştir. Rus Beşlisine baktığımız zaman Dünya'nın her bir köşesine kadar ulaşmış bir müziğe sahipler. Dinlediğimiz zaman hepsi de bestecilerin kendilerine özgü tarzlarının yanında, Rus halk şarkıları ve geleneksel ezgilerinin ön planda olduğu başyapıtlar. Ruh halime göre kategorize etmiyorum. Canım o anda ne dinlemek istiyorsa onu dinliyorum. Bazen Tchaikovsky bazen Hair Müzikali. Nazan Öncel de hoşuma gidiyor. Paul Auster'in çoğu kitabı... En sevdiklerim Brooklyn Çılgınlıkları ve Görünmeyen. Küçük Prens ve Martı Jonathan Livingston başucu kitaplarımdan. Mitoloji ve Dünya tarihiyle ilgilenmek hoşuma gidiyor. Elbette. Planım ülkemin her köşesinde konser vermek, birkaç albüm yapmak, her yerde çalmak. Avrupa'da aldığım eğitim ve ulaştığım seviyeyle ülkemin bir adım daha ileri gitmesi için elimden gelen her şeyi yapmaya hazırım. Yıllarca yurt dışında kalıp çok değerli hocalarla çalıştım ve bunun bana en büyük kazancı belki de kendi ülkemdeki hocaların onlardan hiçbir farkının olmadığını, tam tersine fazlasının olduğunu görmemi sağlamasıydı. Prof. Ersin Onay benim eğitim hayatımdaki en büyük kazançlarımdan biri. Ben ülkemi, bayrağımı çok seven biriyim. Çok zengin bir kültüre sahibiz ve bu zenginliği de en iyi bildiğim şekliyle, yani müzikle yurt dışında tanıtmak en büyük hedeflerimden biri. Iraz Yıldız'ın 2017'de İstanbul Zorlu Performans Sanatları Merkezi'ndeki performansı. Çaldığı beste Fazıl Say'ın Nazım adlı uzun eserindendir.


Yetkin Yağçı: Ailemdeki tüm bireylerin uğraş alanı Sanat olan bir ailede doğdum. Yaşıtlarım oyuncak bebek, araba veya oyuncak silahlarla oynarken ben babamın atölyesinde sanat objeleri ile oynuyordum. Diğer çocuklar parklarda oyun oyun oynarken, gezerken tozarken ben çamur teknesinde çamurla vıcık vıcık oynar kendimce babam gibi heykeller yapardım. Oyuncak arabalarım; tornavidalar, penseler, modelaj kalemleri, resim boyaları, tualler, çekiçler idi. Tiyatrolar, konserler, sinema salonları ve en önemlisi babamın fotoğraf makinası benim kendimi geliştirmeme neden oldu. Ayrıca ailemin zamanında sinema salonlarının olması, amcalarımın ressam olması, annemin çocukluğumdan beri hiç boş oturmadan üretmesi, babaannemin ut çalması, kardeşimin opera bölümünde okuması, akrabalarımın tiyatro, resim, heykel, grafik tasarımla uğraşması beni otomatik olarak sanata itti, sevdiğim ve yetenekli olduğum alana... Kameranın arkasından dünyaya bakmak, akan yaşamı, insanları gözlemlemek ve beyaz perdeye yansıtmak hep hayalim oldu. Ve hayalimi beyaz perde olmasa bile televizyon ve internete taşıdım. Heykel atölyesinin tozlu ortamında, resim boyası ve tiner kokulu resim atölyelerinde sürdü yaşamım ve ulaştığım nokta tutkum oldu. Böyle bir ortamda büyüdüğüm için ister istemez sanat hep yanımda oldu ve büyük bir tutkudur her zaman. Resim, heykel, tasarım, müzik vb tüm yarışmaların katılımcıya, sanatçıya çok faydasının olduğunu düşünüyorum. Çünkü; Ben resim yapmayı üreterek öğreniyorum. Yarışmalara katılarak kendimi geliştiriyorum. Mesela grafik tasarım konusunda örnek verirsem, kullandığım photoshop, Illustrator gibi programları bir eğitim almadan araştırarak, deneyerek kendi kendime öğrendim. Yarışmalara katılarak program bilgimi geliştirdim, tasarım kültürümü zenginleştirdim. Aynı şey kısa film ve fotoğrafta da geçerli. Bazı sanatçılar veya bazen sanatçılar durduk yere üretemiyor. Ama bir amaç olunca üretim süreciniz hem hızlanıyor hem de daha nitelikli işler üretmiş oluyorsunuz. Unutmadan, Güzel Sanatlar Fakültesine girmemde bana çocukken katıldığım resim yarışmalarının çok faydası oldu. Yarışmalara katılmamla daha sonra profesyonel yaşamda da proje üretmek bana çok basit gelmiş oldu. Çünkü kendimi bildim bileli yarışmalara katılıyorum, sergilere katılıyorum. Bazı sanatçılar yarışmalara katılmaya çekinir fakat benim böyle bir korkum yok bu yüzden çok avantajlı ve şanslıyım. Kendime örnek olarak babamı alıyorum. Benim esin kaynağım rol modelim babam. Babamla birlikte çalışıp daha sonra artık kişisel bir sergi açmam gerektiğini düşündüm. Tabi ki daha öncesinde babamla birlikte birçok karma sergide bulundum. Fakat kişisel olarak ilk sergimiz Baba-Oğul sergisiydi. Önümüzdeki süreçte bu sergiyi tekrarlamayı çok istiyorum. Problem aslında çok fazla. Her bireyin uğradığı şiddet aslında farklı. Bence kadına şiddetin temel sorunu, eğitimsizlik ve yetiştirilme tarzı! Çocuklarımızı kadın, erkek gibi değil insan gibi yetiştirmemiz gerekiyor. Şiddet sadece fiziki olarak değil. Şiddetin her türlüsünden uzak duralım. Uzak duramıyorsak yardım alalım. Ben hayatımda birçok kez kadınlarımıza yapılan şiddete maruz kaldım ve bu olaylar beni çok fazla etkiledi ve etkilemeye devam ediyor. Kadınlarımıza yapılan bu şiddeti kendi olanaklarımla, becerimle bir film, fotoğraf ile topluma gösterme sebebim çok etkilenmiş olmam sanıyorum. Lütfen şiddete göz yummayalım. Sustuğumuz zaman elbet bir gün sonu kötü bitecek. Konuşmaya cesaretimiz olsun! Karantina döneminde, birçok sanatçı gibi üretme imkanım oldu. Bu kapanmayı fırsata çevirmek istedim ve üretim sürecimden memnunum. Yaptığım resimler, çizimler insan odaklı. Karantina öncesi ve karantina zamanını değil sonrasını resmetmeye çalıştım. Genel konseptim Sosyal Mesafe oldu. Sosyal mesafeye dikkat eden ve dikkat etmeyen insanları resmetmeye çalıştım. Esinlendiğim televizyon ve internette gördüğüm kalabalıktı. Özellikle 10 Nisan Gecesi sokağa çıkması yasağının ilan edildiği gece.. İnsanların marketlere, bakkallara akın ettiği gece beni çok etkiledi ve o gecenin resimlerime etkisi çok fazla. Önce insan kendini tanıdı ve kendini dinledi. İnsan kesinlikle kendine yabancılaşmadı zaten yabancı olduğunu fark etti. Tabi ki var. Sanatçının her zaman ileriye dönük planları ve özellikle solo bir sergi planı olmalı. Neden üretiyoruz ki? Siz dünyanın en iyi marangozu olun, sanatçısı olun, avukatı olun, sizi kimse tanımıyorsa hiçbir önemi yok! Siz kendinizi göstermezseniz sizi kimse tanımazsa en iyi olmanın hiçbir anlamı yok. Bu yüzden ürettiklerinizi paylaşmanız göstermeniz çok önemli.


Yiğit Güralp, kendisini kimsenin üstünde durmadığı şeylere çok değer veren biri olarak tanımlıyor. Pek çok şey daha söylüyor ama İyi Hissettiren Yazılar'ı okuyunca en çok bu tanımın karşılığını hissedeceksiniz. Ve ne kadar eğlenceli biri olduğunu da... Bu kitabı okurla tanışmak için iyi bir başlangıç olarak düşünmüş Güralp. Çok haklı. İyi hissetmeye, iyi hissetmenin gerçek tanımını bilmeye ve her zaman iyi hissetmenin mümkün olmadığını kabullenmeye olan ihtiyacımızın bir ispatı gibi geliyor bana sohbetimiz. Hal böyle olunca da sayfalar uzadıkça uzuyor. Tıpkı kitabın kendisi gibi sohbetimiz de yanına bir kahveyi hak ediyor, benden söylemesi. Aslında Sınav ile ismimin ortalarda dolaşmaya başladığı 2000'lerde Keşke kitaplarınız olsa, gibi dileklerle karşılaşmaya başlamıştım. Ama 20'li yaşlarımın sonlarıydı, bu yaşta Onu yapıyorsun, şunu da yapıyorsun, kitap yazmayan bi sen kalmıştın, şimdi de kitap mı yazıyorsun? cümlelerini işitmekten bir hayli çekindim. Daha sonra çoğu şeyin zaten bizden önceki ustalarca söylendiğini de fark ettim. Herkesin söylediğinden daha başka türlü söylemek asıl hünerdi. Bunun için de alelacele yazmak değil yaşamak, biriktirmek, demlemek gerekiyordu. Böylece biraz daha olgunlaşıp, yaşadıklarımı kendi içimde yerleştirmeyi, doğru sonuçları çıkarabilmeyi ve farklı bir bakış sunup sunamayacağımı görmek için bekledim. Şimdi tam 45 yaşındayım. Öğrenme bitmiyor ama daha doğru zaman şimdi ve bundan sonrası diye düşünüyorum. Hazır olunan zaman en doğru zaman. Bazen okur ya da seyirci ya da sizden başkaları hazırdır. Ama siz hazır değilsinizdir. Bazen de siz çoktan hazırsınızdır ama onlar ya da şartlar hazır değildir. Doğru zaman eylemin tüm muhataplarının hazır olduğu zamandır, böyle inanıyorum. En meşhur örnek, Haldun Taner her sabah kalkıp mutlaka zihni bir kağıda dökmeyi önerir. Haldun Bey'i bir usta olarak çok sevmeme rağmen ben, o her gün yazanlardan değilim. Çünkü yazmak, her şey hazır olunca daktilo ettiğimiz an aslında. Yazarak artık kayda geçeceğiniz şeyler hazır olana kadar izleme, dinleme, üzerine düşünme, bir sonuç çıkarma, notlar alma ve bunları kategorize edip kurgulama kısmı var. Bu kısım çoğu yazarın çalışmıyor göründüğü, yatıyor zannedildiği kısım. Oysa bizim esas rutinimiz işlemcimizin sürekli çalıştığı ve yazmadığımız ama yazmaya hazırlandığımız bu uzun süreçler. Bende de işler böyle yürüyor. Okumaya düşkünlüğüm ve kırtasiye merakım kendimi bildim bileli vardı. Defterlerim, kalemlerim olsun, onlara yazayım, karalayayım buna bayılırdım. Bir de kompozisyon yazma saatlerinin gözdesiydim. Ajandalara şiirler yazardım. 12 yaşında anneannemi otobüs terminalinde uğurladıktan sonra yazdığım şiirler falan var. Kimlere ne komik ne duygulu şiirler yazıldı. Bugün geriye bakınca hepsi amatör şeyler tabii. Özetle ilk filmimin fikrini satıp senaryomu yazmadan önce bir yirmi sene böyle bol bol defter doldurup, ajanda karalamışlığım, kompozisyonlar, şiirler yazmışlığım var. Bir iki müzik, moda, aktüel dergilerinde de yazılarım yayımlanmıştı. Yani içimde bir yazma tutkusu var ama ne yöne akacağını bilmiyor gibi bir durum. Okullarımız ve çevremiz bu konularda yetersiz biliyorsunuz. Belki çok daha önce yönlendirilebilirdim ama olmadı. Beni sinema senaryosu dışında belli bir düzen ya da farklı biçimlerde yazmaya yönlendiren kendi yaşıtlarım ya da benden büyük ustalar olmadı. Aksine hep genç insanlar beni bu yola davet etti. On beş yıldır sosyal medya platformlarını aktif kullanıyorum. Twitter'da her tür görüşümü filtresiz olarak ifade ediyorum. Masa Dergi'nin kurucusu Gamze İyem, 2017'de beni biraz filmlerimden ama daha çok da sosyal medyadan takip ediyor ve bakış açımı ilgi çekici buluyormuş. Dergimize sizi bir ay konuk yazar olarak misafir edebilir miyiz? diye sordu. Denemek istedim. Bir ay diye başladık. Düzenli olarak beş yıla yakın sürdü. Sonra Medya Koridoru'nun kurucusu Canan yazılar istedi. Ve ardından Cumhuriyet Gazetesi'nden genç kardeşlerim Çağdaş, Mehmet ve Berrin ara sıra Cumhuriyet için de yazılar yazmamı önerdiler. Kitabın tohumlarını atan, beni düzenli olarak denemeler yazmaya yönlendiren bu insanlar oldu. Bu beş yılın sonunda dönüp baktığımda pek çok farklı türde yazılar yazdığımı gördüm. Okuyucular kitap istediklerini daha sık ifade etmeye başladılar. Gamze dergiye biraz ara verip, bir yayınevi kurdu ve ilk kitaplardan birinin benim kitabım olmasında ciddi biçimde ısrar etti. Talepler iyice ete kemiğe bürününce ben de biriken yazılarımı temalara ayırdım, yeniden elden geçirip, seçtiğim başlığa hizmet edecek şekilde baştan kurguladım. Bir yapım şirketim var. Orada afişlerimizi tasarlayan Cem Gürgen ile kapağa çalıştık. Yeni yazılar da ekledim. Ve başlangıç olarak İyi Hissettiren Yazılar'ın okur için iyi bir tanışma olacağına karar verdim. Bu kitabı en çok Gamze'ye ve son yıllarda hayatıma giren bu genç insanlara borçluyuz. Evet, çok fazla yazım var. Aslında ilk kitabım Biraz Sert adını taşıyordu. Dünyanın bu çileli dönemini hazırlayan insan tiplerinden, bakış açılarından söz ediyordu. Sonra onu ikinci kitap olarak ileri attım. Başlangıçta zaten çağ yorgunu olan insanların biraz iyi hissetmeye ihtiyaçları var dedim. Okur da buna teveccüh göstermiş görünüyor. Arayı çok açmadan yeni yılın ilk günlerinde rafta olacak şekilde Biraz Sert'i yayına hazırladık. Gününü bekliyor. Bu ilk iki kitapta aşktan, evlilikten, cinsellikten hiç bahsetmiyorum. O da üçüncü kitabın teması. Yaza yetiştirmeyi arzu ediyoruz. Şimdilik ilk üçleme böyle. Ama Gamze'nin gönlünde benim romana yönelmem var. Benim hedefimde sinema ve senaryoyla ilgili birikimlerimi paylaşacağım bir başka üçleme var. Yine hakkında hiç yazılı yayın çalışılmamış birkaç değerli ismin biyografileri var. Bunlar sağlığım, ömrüm el verdiği müddetçe sürecek gibi görünüyor. İşte benim böyle daha ilk kitap çıkınca altıncı kitabımı planladığıma, büyük büyük niyetlerim olduğuna bakmayın. Aslında her filmimi en son filmim olacakmış gibi yapıyorum. Çünkü bilemeyiz, belki bir daha yapamayabilirim. Bu beni insan doğasında var olan kaçınılmaz hırstan ve onun yıkıcılığından koruyor. Yani içimde hiç ölmeyecekmiş ve her şey yolunda gidecekmiş gibi fikirler üreten biri var, bir yandan da bu adrenalini en az yıpratıcı biçimiyle gerçekçiliği elden bırakmadan yaşamaya çalışıyorum. Çünkü o gerçekleştirme tutkusu çok büyük bir fırtına. Büsbütün ona kapılırsanız insanlık alemi içinde çokça hayal kırıklığı da barındırıyor, onlara çarpa çarpa paramparça olursunuz. Hayallerinize gerçeklikle söz dinletebiliyor, gerçekliğin de hayalleri büsbütün kısırlaştırmasına izin vermiyorsanız bir yaşama demokrasisi oluşturuyorsunuz. Doğum ve ölüm arasında bize düşen şey bu dengeyi kaybetmemek. Bazen kaybolur. Toparlamak gerek. Ah keşke dediğiniz gibi olsa. Yani geçmişe döndüğümüzde hep göz yaşının değil de bir tebessümün izi kalabilse. Bu bizim ailemizin, en çok da ailede benim becerebildiğim bir özellik. Ama toplumun büyük bölümü yaşadığı travmaların da etkisiyle katarsisini ağlayarak yaşamayı ve sonra hep ağladıkları anları hatırlamayı ve yine sonra buna da ağlamayı seçiyor. Hüznü kutsayan ve her yanı onunla sıvayan bir ruh halimiz var keza asaplar fena halde bozuk. Ben kitapta bol bol bunu tersine çevirmeyi, bunu becerebilenlerin kültürümüzdeki varlığını hatırlatmaya çalışıyorum. O yüzden Türkçede vedalaşırken ağlaya ağlaya değil güle güle deriz. Başka hiçbir toplumda gülmeyi dileyerek hoşça kal demek diye bir şey yok. E ne oldu da özümüz böyle pozitif ve olgunken biz bu kadar arabesk olduk? Neden kına yakılırken bile gelin ağlatılıyor? Ya da geçmişteki popüler kadın erkek isimlerinin bile üzerinde incelikle düşünülmüş anlamları varken neden bu kadar anlamsızca, inceliksiz ve düşüncesizce yaşamaya başladık? Kitap, bunlar üzerine düşüneceğimiz sorular ve yanıtlar üzerinde de duruyor. En başta da söylediğim gibi günlük düzenli yazma alışkanlığı edinemedim. Bu yüzden çok arzu ettiğim halde günlük de tutamadım. Ama dedim ya bolca kaydederim ve hafızam çok iyidir. Bana bu kitap ve bundan sonrakilerle ilgili en iyi hissettiren şey, yaşadığım şeyleri bu metinlerin basılması sayesinde de sonsuzluğa doğru kayda geçiyor olmam. Bazen ailemle gülüyoruz, hani diyorum Yaşar Nuri Öztürk'e nasıl bir özenmişsem! O da artık bir soru sorulduğunda 'Şu kitapta yazmıştım, açıp bakınız,' diyordu. Bu müthiş bir rahatlık. Tam hafızamın belleğime ağır geldiği yaşlarımda ilk 45 yılda ne yaşadım ne anladım ne sonuç çıkardıysam, şimdi hepsini derli toplu kayda geçiyorum. Eğer bi bu kadar daha ömrüm varsa hayatımın ikinci yarısına tertemiz giriyorum. Bu müthiş iyi hissettiriyor. Eğer doğru anladıysam demek istediğiniz haz odaklı, tatmin öncelikli yaşamak sanırım. Bu sürdürülebilir bir durum değil. Hayatta haz alınan anlar var. Bu söyleşiden haz alıyorum mesela. Ama sürekli söyleşi yapamayız. Söyleşiye konu olacak üretimler yapmalıyız ki üzerine söyleşebilelim ve haz alalım. E üretmek için de çalışmak gerekiyor. Çalışmak da haz verebilir ama yorucudur da. Sabır da ister. Bıkkınlık da verebilir. Şuradan da örnek vereyim. Drunk filmi biraz yanlış anlaşıldı. Oh mis gibi ne güzel içiyorlar, alkol candır yeaa, gibi bir övgü var filme. Oysa film şunu diyor: Alkol dostunuz değildir. Bu yüzden onu sadece kutlamalar vesilesiyle almayı öneriyoruz. Bir şeyi kutlamak için de başarmanız, başarmanız için de çalışmanız gerek. Esas iyi hissettiren çalışırken çekilen acıların sonunda başarmanın verdiği hazdır. Dilerim anlatabilmişimdir. Sınıf mücadelesi, eşitsizlik ve bunun kaçınılmaz olarak tetiklediği kompleksler. Dünya bunun üzerine kurulu. Kompleks her statüden insanın paçasından akıyor. Kendini ciddiye almamak bu yüzden iyi hissettiriyor. Formalist, yani şekilci olan her şey bize bir yerde o şekli alamadığımız ya da o forma sahip olamadığımız, o klanın üyesi olmadığımız için kötü hissettirir, öteki ilan eder. İyi hissetmeye dair her şeyi o forma, o üyeliğe sahip olmak sanırız. Oysa bu sonsuz bir kısır döngüden başka bir şey değildir. Hani toz duman bulutu halinde yedi sekiz çizgi film kahramanı kavga eder. Sonra biri o bulutun içinden çıkar ve rahat bir nefes alır. Tozun dumanın içinde döne döne birbirini dövenlere gülümseyerek bakar. Ben, o gülümsemeyi öneriyorum herkese. Çıkın o pata küteden.


Yerli ve yabancı çağdaş sanat galerilerini bir araya getirecek olan Contemporary İstanbul Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı'nda Yıldız Holding koleksiyonundan Burhan Doğançay & Ekrem Yalçındağ sergisi de ziyaretçilerle buluşacak. 5-6 Ekim'de ön izleme, 7-10 Ekim'de ise genel ziyaretçiye açık olarak yerli ve yabancı çağdaş sanat galerilerini Tersane İstanbul'da bir araya getirecek olan 16. Contemporary İstanbul çağdaş sanatın en gözde örneklerini ziyaretçilerle buluşturacak. Contemporary İstanbul Uluslararası Çağdaş Sanat Fuarı'nda ayrıca Yıldız Holding koleksiyonunda bulunan Burhan Doğançay ve Ekrem Yalçındağ'ın eserlerinin de yer aldığı bir sergi de düzenlenecek. Ekrem Yalçındağ'ın düzenleyeceği sergide, Yıldız Holding'de geçtiğimiz yıllarda sergilenen İmgeler ve Göstergeleriyle Burhan Doğançay ve Ekrem Yalçındağ'ın Renk, Doğa, Ornament ve Öteki Şeyler Üzerine sergilerindeki eserlerden oluşan bir seçki CI 16'da sanatseverlerin beğenisine sunulacak.


Yıldız Holding sanat koleksiyonunda yer alan ve İslam sanatının en güzel örneklerini bir araya getiren Konuşan Yazılar sergisi, bu yıl Ramazan ayında da Yıldız Holding'in Çamlıca'daki Sergi Salonu'nda ziyarete açıldı. Sergide Bakkal Arif Efendi, Mehmet Nuri Sivasi Efendi, Mahmut Celalettin Efendi ve pek çok büyük hat sanatçısının benzersiz eserleri sanatseverlerle buluştu. Faaliyette bulunduğu coğrafyalarda sanata verdiği destekle de topluma fayda sağlayan Yıldız Holding, Çamlıca'daki Genel Merkezi'nde bulunan sergi salonunda hayata geçirdiği Konuşan Yazılar sergisini bu yıl Ramazan ayında da ziyarete açık tutuyor. Küratörlüğünü Mustafa Cemil Efe'nin gerçekleştirdiği Konuşan Yazılar sergisinde, aralarında muhafaza ve nazar ayetlerinin yanı sıra, dua ve niyazların işlendiği çok sayıda değerli hüsn-i hat eseri sanatseverlerin beğenisine sunuluyor. Ülkemizi derinden etkileyen deprem felaketi sonrası, bu yıl Ramazan ayını buruk bir şekilde karşıladıklarını söyleyen Yıldız Holding Yönetim Kurulu Başkanı Ali Ülker, yaşanan acıların, ülke insanı olarak hepimizin derin köklerle birbirine bağlı olduğunu yeniden hatırlattığını vurguladı. Konuşan Yazılar sergisindeki eserlerin bu kültüre ilişkin mesajlar taşıdığını söyleyen Ali Ülker, Sergideki birbirinden kıymetli eserler, geçmişte de büyük acılarla yoğrulan bu toprakların, inanç, sabır ve dayanışma geleneğine dair hepimize çok değerli ipuçları sunuyor. Üzüntülerimiz ne kadar büyük olursa olsun, 'Allah'ın rahmetinden ümit kesmememiz' gerektiğini bizlere hatırlatan bu köklü geleneğin izlerini sürmek isteyen herkesi Ramazan ayında Yıldız Holding Sergi Salonu'na bekliyoruz dedi. Konuşan Yazılar sergisi, her gün 09:00- 17:00 saatleri arasında ziyaret edilebiliyor.


Her anı tiyatroyla dolu 91 yıllık ömrünün ardından 2019 yılında aramızdan ayrılan Yıldız Kenter'in hayatını anlatan belgeselin çekimleri Selçuk Metin'in yönetmenliğinde başladı. Prof. Dr. Dikmen Gürün'ün danışmanlığını üstlendiği belgeselin senaryosu ise Zeynep Miraç tarafından kaleme alındı. Belgeselin, Temmuz ayında ENKA Sanat'ta gerçekleştirilecek bir prömiyer gösterimle izleyiciyle buluşması hedefleniyor. ENKA Sanat, Türk tiyatro tarihinin yapı taşlarını oluşturan birbirinden değerli sanatçıların ilham verici hikayelerini kayıt altına alarak, gelecek kuşaklara aktarmak amacıyla yapım sponsorluğunu üstlendiği belgesel serisine, 2019 yılında aramızdan ayrılan Türk tiyatrosunun ve sinemasının duayen ismi Yıldız Kenter ile devam ediyor. Belgeselin senaryosunu yazarken Prof. Dr. Dikmen Gürün'ün Tiyatro Benim Dünyam kitabının izinden giden senarist Zeynep Miraç; tiyatrocu, eğitmen, anne, yurttaş, insan Yıldız Kenter'i anlatmak için birlikte oynadığı oyuncuların, aile fertlerinin, öğrencilerinin ve yakın dostlarının tanıklıklarına başvuruyor. Yönetmenliğini Selçuk Metin'in, görüntü yönetmenliğini ise Doğan Sarıgüzel'in üstlendiği belgesele oyun programları, afişler, fotoğraflar, gazete kupürleri ve görüntüler de eşlik edecek. Yıldız Kenter'in kişiliğini, hayata ve tiyatroya bıraktığı izleri odak noktasına alan belgeselde Genco Erkal, Haldun Dormen, Kadriye Kenter, Müjdat Gezen ve Tilbe Saran gibi isimlerin yanı sıra Ayhan Kavas, Bartu Küçükçağlayan, Bülent Şakrak, Demet Akbağ, Demet Evgar, Dikmen Gürün, Engin Hepileri, Filiz Kutlar, Hakan Gerçek, Jülide Kural, Mehmet Birkiye, Nergis Çorakçı, Okan Yalabık, Suat Öztuna ve Yeşim Koçak ile yapılmış röportajlar da yer alacak. İzleyicilere 1940-50'lerin Ankara'sı ile son 50 yılın İstanbul'una dair ipuçları da sunan belgeselin, çekim ve kurgu sürecinin tamamlanmasının ardından, ilk gösteriminin Temmuz ayında ENKA Açıkhava Tiyatrosu'nda yapılması planlanıyor.


ENKA Sanat'ın yapım sponsorluğunu üstlendiği, Türk tiyatrosunun kutup yıldızı Yıldız Kenter'in hayata ve tiyatroya bıraktığı izleri anlatan Caniko belgeselinin prömiyer gösterimi 20 Haziran'da ENKA Açıkhava Tiyatrosu'nda izleyiciyle buluşuyor. Yıldız Kenter'e bir saygı duruşu niteliği taşıyan Yıldız'ın Yıldızları konseri ise 21 Haziran Salı akşamı piyanist ve besteci Çiğdem Erken yönetmenliğinde Kenter'in öğrencilerini ve dostlarını aynı sahnede buluşturacak. Sanatın her dalına kucak açan ENKA Sanat, yeni sezonunu 20 Haziran Pazartesi akşamı, Türk tiyatro tarihinin yapı taşlarını oluşturan birbirinden değerli sanatçıların ilham verici hikayelerini kayıt altına almak ve gelecek kuşaklara aktarmak amacıyla yapım sponsorluğunu üstlendiği Yıldız Kenter'in belgeseli Caniko'nun prömiyer gösterimiyle açıyor. Prof. Dr. Dikmen Gürün'ün danışmanlığını üstlendiği belgeselin yönetmen koltuğunda Selçuk Metin oturuyor. Senaryosunu Zeynep Miraç'ın kaleme aldığı, görüntü yönetmenliğini Doğan Sarıgüzel'in üstlendiği Caniko' nun müzikleri Murat Evgin imzası taşıyor. Belgeseli Ayça Bingöl seslendiriyor. Türk tiyatrosunun kutup yıldızı Yıldız Kenter'in kişiliğini, hayata ve tiyatroya bıraktığı izleri odak noktasına alan belgeselde, aynı sahneyi paylaştığı oyuncuların, aile fertlerinin ve öğrencilerinin tanıklıklarına başvuruluyor. İzleyicilere bir özel tiyatronun hangi koşullarda ayakta kaldığını, ülkenin değişen kültürel iklimini ve Kenter Tiyatrosu'nun tarihini de aktaran belgesel, bugüne kadar gün ışığına çıkmamış çok sayıda fotoğraf ve kayıtla da farklı bir içerik sunuyor. Belgeselde görüş veren isimler arasında Ali Poyrazoğlu, Ayça Bingöl, Ayhan Kavas, Bartu Küçükçağlayan, Bülent Şakrak, Demet Akbağ, Demet Evgar, Deniz Yüce Başarır, Dikmen Gürün, Engin Hepileri, Erdal Özyağcılar, Filiz Kutlar, Genco Erkal, Göksel Kortay, Güzin Özyağcılar, Hakan Gerçek, Haldun Dormen, İzzet Günay, Kadriye Kenter, Mehmet Birkiye, Mustafa Alabora, Müşfik Uzun, Nergis Çorakçı, Okan Yalabık, Özge Borak, Seçkin Selvi, Sema Özcan, Suat Özturna, Tilbe Saran, Yeşim Koçak, Yücel Erten, Zeynep Oral, Zeynep Özyağcılar bulunuyor. Piyanist ve besteci Çiğdem Erken yönetmenliğinde hayata geçirilen ve Yıldız Kenter'e bir saygı duruşu niteliği taşıyan Yıldız'ın Yıldızları konseri ise 21 Haziran Salı akşamı gerçekleşecek. Deneyimli tiyatro müzisyeni piyanist Çiğdem Erken'e, çelloda Didem Erken, keman- akordeonda Özge Metin, davulda Mertcan Bilgin, kontrbasta Volkan Topakoğlu, gitarda Volkan Polat eşlik edecek. Bu özel gecede ENKA Açıkhava Tiyatrosu'nda sahneye çıkacak isimler arasında Derya Alabora, Engin Alkan, Emre Altuğ, Can Başak, Ayça Bingöl, Özge Borak, Selçuk Borak, Özdemir Çiftçioğlu, Atılgan Gümüş, Engin Hepileri, Gülen Karaman, Kadriye Kenter, Yeşim Koçak, Şebnem Sönmez, Fırat Tanış, Bennu Yıldırımlar gibi, Kenter'in öğrencileri ve dostları bulunuyor. Biletlere Biletix. com ve Biletix satış gişeleri ile ENKA Vakfı Ana Gişesinden ulaşılabilir.


Sena Işıldar kendini bildi bileli yapmak istediği oyunculuğa 2004 yılında başlamış ve tiyatroya aşık biridir. İstanbul Devlet Tiyatrosunda Çayhane oyunuyla profesyonel olarak oyunculuğa adım attım. Müfettiş, Amadeus, Kuzguncuk Türküsü gibi bir çok oyunda yer aldım. İstanbul Devlet Tiyatrosu'nun ardından iki arkadaşım ile birlikte Tiyatro Ritim'i kurup burada oyuncu, yönetmen ve yapımcı olarak bulundum. 2018 yılında Pulse adındaki tiyatromu kurup Judy müzikali ile yolculuğum devam etti. Pandemi dönemiyle birlikte biriktirdiklerimi yazıya dökme ve üretme ihtiyacı hissettim. Üretmeye devam etmek için bir çok isimden yazarlık eğitimi aldım. Galata Perform yazarlık atölyesi sürecinde yazdığım Bir Gün Eksik Bir Gün Fazla Oyunu ile Yeni metin festivalinde senenin oyunu ödülünü aldım. Yani özetle Sena Işıldar hayatının her alanına sanatla dokunmayı seven, kendine ve insana da sanat yoluyla dokunmayı hedefleyen biridir. Her proje tabii ki büyük bir emekle ortaya çıkıyor ama bende en çok etki bırakan oyunum Judy müzikali oldu. Judy Garland gibi bir efsanenin son dönemlerini konu alan bu oyunu okuduğumda resmen kalbimden vuruldum. Bu projenin hem yapımcılığını hem de oyunculuğunu üstlendim. Çok emek verilen ve çok mücadele dolu bir yolculuktu. Söz konusu Judy Garland'tı ve şarkılar bana göre canlı söylenmeliydi. Kostümler de Judy Garland'ı yaşatmak için bire bir tasarlandı. Ne yazık ki bu yolculuk hem pandemi hem de yüksek oyun maliyetleri gerçeğiyle çok uzun soluklu olamadı. Oyun maliyetlerine, çokça mücadeleye rağmen akıllandın mı diye sorarsanız... Tabii ki hayır. Yine olsa yine yaparım. Tabii ki... Korku temalı bir oyun yazmamız isteniyordu. Bu her yerden anlatılabilirdi belki ama ben yaşlılar üzerinden anlatmayı tercih ettim. Oyun 50 senedir görüşmeyen ikiz kardeşleri Pandemi sürecinde bir sebeple bir araya getiriyor. Ölüm, sevgi, öfke, özlem, geçmiş, gelecek ve şimdinin yüzleşmesini görüyoruz. Bu yüzleşme gerçek hayattaki gibi bazen güldüren, bazen göz dolduran, bazen sessizleştiren ve bazen teslim olduğumuz anlardan oluşuyor. Oyun gerçek hayattaki bir kapı çalmayla bitiyor. Yaşlılardan korkuluyor mu? Aslında ben de bu soruyla yola çıktım. Ama korkulmaktan çok yaşlılara ihtiyaç bittiğinde daha doğrusu bir insan yaşlandığında ona olan ihtiyaç bitiyormuş gibi bir gözlemim var. Dünya olarak böyle bir davranışımız var. Bu da yaşlı sayılan insanları olumsuz etkiliyor. Yaş aldıkça ölüm farkındalığı artan yaşlıları daha çok korkuttuğumuzu düşünüyorum. Yaşlılardan korkulmuyor, yaşlıları korkutuyoruz. Son nefese kadar devam etmesi gereken umudu ve yaşama arzusunu tükettiğimizi düşünüyorum. Gerçekten çok heyecan verici ve çok özel bir geceydi. Öncelikle bu gecenin oluşmasına olanak sağlayan Galata Perform ailesine, oyunu yöneten Mert Öner'e ve tüm özverileriyle oynayan Sema Keçik ve Nazlı Tosunoğlu'na teşekkür ederim. Hem provalarında hem ödül töreninde içimden sürekli Benim oyunum okunuyor, bu oyunu ben yazdım, şu an benim oyunuma gülüyorlar. Derken buldum kendimi. Kimileri seviyor, kimileri sevmiyor olabilirdi ve karmaşık duygular hissettim. Öncesinde oyun yönetirken oyunun içinde oyuncu olarak yer aldığım ve sahnede olduğum için yazarlar sıkılmıyor mu diye düşünürdüm. Yazdıktan sonraki kenara çekilme süreçlerini sıkıcı bulurdum. Aslında ne kadar özel bir duygu olduğunu fark ettim. Oyuncuların rol alması, ışığı, dekoru, bir başkasının yönetmesi çok heyecan verici ve beni başka şeyler yazmaya teşvik eden güzel bir duyguydu. Aslında yok. Ben kendime bir tarz oluşturma ve tarzımı keşfetme sürecinde, sadece doğal olmasını ve doğal oynanmasını hedefledim. Fakat Galata Perform'daki bazı hocalarımın Beckett oyunlarına benzettiğini söyleyebilirim. Tabii ki bir sürü tiyatro oyunu yazmak istiyorum ama yazarlık sürecimde sadece tiyatro oyunu yazarak devam etmeyi düşünmüyorum. Bu yola ilk çıkış hedefim tiyatro oyunu yazmaktı, ama daha sonra bir kısa film yazdım. Bir taraftan devam eden bir dizi senaryosu yazma sürecinin içindeyim. İlk göz ağrım tabii ki oyunculuk. Oyunculuk bir ekiple yapılan bir iş. Yazarlık ise kendi dünyanla baş başa kaldığın, özgürce yaptığın tek kişilik bir iş. Tabii ki ikisine de devam edeceğim. Çünkü ikisini de yaparken kendimden başka parçalar görüyorum ve deneyimliyorum. Bir tavsiye diyemem ama ben öğrenme ve öğrencilik sürecimi hiç bitirmeden yoluma devam ediyorum. Çünkü ancak o zaman bir fark yaratılabilir diye düşünüyorum. Keyifli röportajınız için çok teşekkür ederim.


İstanbul Araştırmaları Enstitüsü'nün akademik dergisi YILLIK: Annual of Istanbul Studies, Aralık 2021 ve 2022'de yayımlanacak yeni sayıları için yazı başvurularını bekliyor. İstanbul'un farklı dönemlerine dair makale, deneme yazısı, kitap ve sergi incelemelerine açık olan YILLIK'a başvurular 15 Haziran'a kadar devam edecek. İstanbul Araştırmaları Enstitüsü'nün akademik, hakemli yayını YILLIK: Annual of Istanbul Studies'in üçüncü ve dördüncü sayılarında yer alacak yazılar için başvurular başladı. Tarih, mimarlık, sanat tarihi, arkeoloji, sosyoloji, antropoloji, coğrafya, şehir planlama, kent çalışmaları gibi çeşitli alanlardan araştırmacılara açık olan dergi, İstanbul'un geçmişine ve bugününe dair en yeni ve ileri araştırmalara yer vermeyi amaçlıyor. Yayına; Türkçe ve İngilizce özgün makale, deneme yazısı, kitap ve sergi incelemeleri ile başvuruda bulunulabiliyor. Kentin geçmişi, bugünü ve dönüşümüne dair kapsamlı içeriğiyle YILLIK, Aralık 2021 ve 2022'de yayımlanacak yeni sayıları için başvuruları 15 Haziran'a kadar bekliyor. Değerlendirmeler sonucunda yayımlanmaya uygun görülen yazılar dergide yerini alırken; alanlarında yenilikçi çalışmalar yürüten ve kariyerlerinin başında olan araştırmacıları desteklemek amacıyla, her sene olduğu gibi bir kişiye Erken Kariyer Makale Ödülü verilecek. Alanlarında dünyanın önemli uzmanlarını barındıran uluslararası bir Danışma Kurulu'na sahip olan YILLIK, hakemli makalelerin yanı sıra Cabinet, Meclis, İncelemeler ve İstanbul Kaynakçası bölümleriyle de zengin bir içerik sunuyor. Cabinet bölümünde, Suna ve İnan Kıraç Vakfı koleksiyonlarından bir eser, alanın uzman bir ismi tarafından incelenirken, Meclis'te İstanbul'a dair güncel tartışmaları konu alan eleştirilere yer veriliyor. İncelemeler ve İstanbul Kaynakçası bölümünde ise, kitap ve sergi incelemeleri ile en güncel araştırmaların dökümünün yer aldığı İstanbul Kaynakçası sunuluyor. Hakemli ve açık erişimli bir dergi olarak hem basılı hem de dijital ortamda yayımlanan YILLIK'a, İstanbul Araştırmaları Enstitüsü web sitesi ve DergiPark platformu üzerinden erişilebilir; basılı versiyonu kitapçılardan ve online platformlardan, ayrıca İstanbul Araştırmaları Enstitüsü ve Pera Müzesi'nden satın alınabilir.


Nisan 1937'de bir işçi ailesinin iki çocuğundan biri olarak Adana'nın Yenice köyünde dünyaya geldi. İlk ve orta öğrenimini Adana'da tamamlayan Güney, çocukluk yıllarında pamuk işçiliğinden gazoz ve simit satıcılığına kadar çeşitli işlerde çalıştı. Güney, ilerleyen yıllarda And Film ve Kemal Film şirketlerinin bölge temsilciliklerinde film dağıtımcılığı yaptı. Edebiyatla ilgilenen ve öyküler yazan Güney, üniversite eğitimini almak üzere Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu. Bu süre içinde usta yönetmen Atıf Yılmaz'la tanışan Güney, rejisörün desteğiyle sinema dünyasına ilk adımını attı. 1959 yılında yönetmenliğini Atıf Yılmaz'ın yaptığı Bu Vatanın Çocukları ve Alageyik filmlerinin senaryolarını yazan ve oyuncu olarak da bu yapımlarda performans gösteren Yılmaz, Karacaoğlan'ın Karasevdası isimli filmde yönetmen yardımcılığı yaptı. Yeni Ufuklar ve On Üç gibi dergilere öyküler yazan Güney'in edebiyat ve kalemle ilişkisi de hep güçlü oldu. Ancak Onüç dergisinde yayımlanan Üç Bilinmeyenli Eşitsizlik Sistemleri adlı öyküsünde komünizm propagandası yaptığı gerekçesiyle yargılandı, 1961 yılında 18 ay hapis cezasına ve 8 ay Konya'ya sürgün cezasına mahkum oldu. Üniversite eğitimi de işte bu yüzden yarım kaldı. 1963 yılında mahkumiyet sonrası yeni hayatına merhaba diyen Güney, tutkuyla bağlı olduğu sinemaya döndü. Küçük bütçeli ve sıradan macera filmlerinde rol almaya başlayan Güney, şiddet temalı bu filmlerde canlandırdığı ezilen ama yazgısını kabul etmeyen; kötülüğe karşı tek başına direnip mücadele eden dürüst Anadolu çocuğu karakteriyle popüler oldu. Anadolu izleyicisi Güney'in çizdiği bu profille kendini özdeşleştiriyordu ve aktör bu özellikleriyle kendine sağlam bir yer edindi. Güney'in o dönemde izleyiciyle buluştuğu filmlerden biri de Çirkin Kral'dı. Bu filmden sonra Çirkin Kral olarak anılmaya başlayan aktör, senaryosunu kendisinin kaleme aldığı, Ömer Lütfü Akad'ın yönetmenliğini yaptığı Hudutların Kanunu filmindeki sade ve abartısız performansıyla Türk sinemasında yeni bir oyuncu tipi yarattı. Efsaneleşmeye doğru hızla giden aktör, Yeşilçam'daki iyi karakterlerin yakışıklı, kötü karakterlerinse çirkin oyuncular tarafından canlandırıldığı sistemi tersine çevirdi. Onunla birlikte sade ve doğal oyunculuk taçlandı. Güney'in yönetmenlik süreci At, Avrat, Silah isimli filmle start aldı. 1968 yılındaysa filmografisinde ilk önemli filmi olan Seyyit Han'ı çeken Güney, filmde doğu topraklarındaki bir sevda öyküsünü anlatıyordu. Üslup ve anlatım açısından büyük övgü alan bu filminden sonra Aç Kurtlar ve Bir Çirkin Adam için yönetmen koltuğuna oturan Güney vatani görevini yapmak için askere gitti. 1970 yılında Türk sineması için önemli bir yere sahip olan Umut adlı filmi izleyiciyle buluşturdu. Umut, eski faytonu ve atıyla kalabalık ailesini geçindirmeye çalışan Cabbar'ın mücadele dolu hayatını anlatıyordu ve Güney'in yaşamıyla paralellikler içeriyordu. Anlatımının gerçekçiliğiyle dikkat çeken film, Adana Altın Koza Film Şenliği'nde en iyi film ödülünün sahibi oldu. Ancak sansür kurulu tarafından yasaklanmasının ardından Danıştay kararıyla yeniden izleyiciyle buluştu. Umut, yurt içinde olduğu kadar yurt dışında da büyük ilgiyle karşılandı ve Yılmaz Güney sinemasında bir dönemi kapayıp yepyeni bir dönemi açan bir film olarak Türk sinema tarihinin de başyapıtları arasında yerini aldı. Türk sinemasının kırılma noktalarından biri kabul edilen Umut filminin yönetmeni Erden Kıral kendi kuşağını kastederek, Hepimiz Cabbar'ın o faytonunun merdivenlerinden indik sinemaya, der. Güney'in 1971 yılında yönetmenliğini yaptığı Ağıt, Acı ve Umutsuzlar adlı filmlerinin üçünün de Adana Altın Koza Film Şenliği'nde dereceye girmesiyle festival tarihinde bir ilk gerçekleşiyordu. Aynı yıl, gözaltına alınan Güney bir hafta süreyle gözaltında tutulduktan sonra 3 aylığına Nevşehir'e sürgüne gönderildi. 12 Mart 1972'de gerçekleşen darbe sırasında adının siyasal olaylara karıştığı gerekçesiyle tutuklanan Güney 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Aynı yıl Boynu Bükükler adlı romanını Boynu Bükük Öldüler adıyla yayımladıktan sonra Orhan Kemal Roman Ödülü'nü kazanan yönetmenin mahkumiyeti, Bülent Ecevit'in iktidar olduğu 1974 senesinde genel affın yürürlüğe girmesiyle sona erdi. Bu zorlu sürecin ardından filmografisi için oldukça önemi olan ve aynı adı taşıyan şarkısıyla da klasikler arasına giren Arkadaş'ı çeken Güney, filmde iki üniversite öğrencisinin, aralarındaki toplumsal uçurumların farkına varmalarını işliyordu. Ülkemizdeki kültür şokunun resmedildiği film büyük ilgiyle karşılandı. Yılmaz Güney, Endişe ismindeki filminin Adana'daki çekimleri sırasında karıştığı bir olay sırasında bir yargıcın hayatına son verdiği için 19 yıl hapis cezasına mahkum oldu. Cezaevinde bulunduğu dönemde Güney adlı bir dergi çıkaran ve senaryo çalışmalarına devam eden rejisörün, o dönemde kaleme aldığı Sürü, yönetmen Zeki Ökten tarafından beyaz perdeye aktarıldı. Büyük ilgi gören filmden sonra Şerif Gören tarafından çekilen ve senaryosunu Güney'in yazdığı yol filmi Türk sinema tarihine adını altın harflerle yazdırdı. Babil filmiyle Oscar'a aday olan Meksikalı yönetmen Alejandro Gonzalez Inarritu, sinemacı olmaya, Yol filmini izledikten sonra karar verir. 1981'de Isparta yarı açık cezaevinden izinli olarak ayrılan ve sonrasında yurt dışına kaçan Güney, Yol'un kurgusunu tekrar yaptı ve Cannes Film Festivalinde en iyi senaryo ödülünün sahibi oldu. Güney yurda dönme çağrılarına uymaması sebebiyle 1983'te Türk vatandaşlığından çıkarıldı ve aynı yıl Fransa'da Duvar adlı filmin yönetmenliğini yaptı. Film, Türkiye cezaevlerinin insanlık dışı şartlarını tasvir eder. Güney, 1976'da Ankara Kapalı Cezaevi'nde tanıklık ettiği, tüm cezaevine yayılan bir isyanı bu filme konu alır. Bu olaydan derinden etkilenen Yılmaz Güney, isyanın arkasından gönderildiği Kayseri Cezaevi'nde Soba, Pencere Camı ve İki Ekmek İstiyoruz ismiyle bir roman yazar ve film Fransa'da bu roman üzerinde kurulu senaryo ile çekilir. Yıllar sonra film çekimi sırasındaki görüntüler ve kamera arkası, Patrick Blossier tarafından Duvarın Etrafında adlı bir belgesel olarak kurgulanır. Güney'in çektiği Baba adlı filmde, çocuklarının geleceği uğruna hayatını mahveden Cemal'e, hapishane arkadaşları baba lakabını takar. Filmdeki rolüyle Güney, Adana Film Festivali'nde En İyi Erkek Oyuncu Ödülü'nü kazanır, fakat jüri kararı değiştirerek ödülü Cüneyt Arkın'a verir. Cüneyt Arkın ise ödülü reddeder.


Şeytan, Yitirilen Cennet'in en renkli, en cazip karakteridir; genel olarak eserde okurlara en fazla zevk veren bölümler, Şeytan'a dair anlatıların geçtiği bölümlerdir. Milton'ın destanında Şeytan kahramanlığın sınırlarında gezinir. Şeytan'ın Tanrı'ya pervasızca kafa tutuşu, boyun eğmezliği, okurda hayranlık uyandıran niteliktedir.... William Empson gibi bazı çağdaş yazarlar daha ileri giderek, Milton'ın eserini Hıristiyanlığa kendi içinden yapılmış bir saldırı ve şairin kendi iç çelişkilerini, hatta Hıristiyanlığın içsel çelişkilerini ortaya koyan bir metin olarak değerlendirirler. Yitirilen Cennet'in, asırlar içinde çok sayıda edebiyat, sanat ve popüler kültür ürünü üzerinde büyük etkisi oldu. Gustave Dore, William Blake gibi isimler Kayıp Cennet'in izleklerini resme döktüler. Percy Bysshe Shelley, lirik dramı Zincirlerinden Kurtulmuş Prometheus'un önsözünde, karakteri Prometheus'u oluştururken Milton'ın Şeytan'ından esinlendiğini belirtir. Mary Shelley'nin Frankenstein romanı Yitirilen Cennet'e yoğun değinmeler içerir. Joseph Haydn'ın Yaratılış oratoryosunun librettosunda temel kaynaklardan biri Yitirilen Cennet'tir. 1970'lerin sonunda Polonyalı besteci Krzysztof Penderecki bu eser üzerine kurulu bir opera bestelemiştir. Böyle sayısız örnekle liste uzatılabilir; sanat ve edebiyatın her alanında bu şaheserin açık etkisi izlenmeye devam ediyor ve edecek. Çünkü Milton'ın şiirleri, tıpkı düzyazıları gibi, ortaya kondukları çağın ötesine uzanan, tüm çağlarda geçerliliğini koruyabilen ürünlerdir. İthaki Yayınları, dünya edebiyatının en önemli eserlerinden biri olan 512 sayfalık Yitirilen Cenneti, Yiğit Yavuz'un çevirisiyle okurlarla buluşturuyor.


Yapı Kredi Yayınları tarafından iki ayda bir yayımlanan Sanat Dünyamız dergisinin dosya konusu olan Performansın Dönüşümünden yola çıkılarak hazırlanan Sanat Dünyamız Söyleşileri, yeni konuk ve konularıyla devam ediyor. Sanat tarihçisi ve eleştirmen Fırat Arapoğlu'nun moderatörlüğünde 5 Mart 2020 Perşembe günü saat 18:30'da Loca'da düzenlenecek olan Radikal Bir Varoluş: Performans Sanatı başlıklı ikinci söyleşiye fotoğraf ve performans sanatçısı Orhan Cem Çetin, tiyatro sanatçısı Yeşim Özsoy ve dansçı, koreograf Aydın Teker konuk olacak. Performansın bir varoluş biçimi olarak ele alınacağı söyleşide, 1990'lı yılların öne çıkan üretimlerinin üzerinde durularak Türkiye'deki performansın geçmişi ile günümüzde geldiği nokta mercek altına alınacak.


Amerikalı romancı, aktivist ve oyun yazarı James Baldwin'in kitaplarının birçoğunu okurla buluşturan Yapı Kredi Yayınları, 16 Temmuz Perşembe günü saat: 18:00'da James Baldwin anısına bir söyleşi düzenliyor. 'Nefes Alamıyorum' adlı söyleşinin konukları Zeynep Oral ve Zeynep Miraç. ABD'nin Minneapolis kentinde polis tarafından boğularak öldürülen George Floyd'un Nefes alamıyorum çığlığı tüm dünyaya yeniden ABD'li romancı, aktivist ve James Baldwin'i hatırlattı. İstanbul'a yaptığı ziyaretlerden birinde gazeteci Zeynep Oral'a Buradayım çünkü kendi ülkemde nefes a-la-mı-yo-rum. Burada rahat nefes alabiliyorum demişti Baldwin. 1960'lar Amerika Birleşik Devletleri'nde ırkçılığın ve ırkçılık şiddetin zirveye çıktığı dönemdi. İstanbul, Baldwin'in sığındığı liman oldu. Genç yazar Bir Başka Ülke ve Bundan Sonrası Ateş adlı çok satan kitaplarını burada tamamladı. 1970 yılında, John Herbert'in Fortune and Men's Eyes oyununu Düşenin Dostu adıyla Gülriz Sururi-Engin Cezzar Tiyatrosu'nda sahneledi. Aralarında Zeynep Oral, Yaşar Kemal, Engin Cezzar ve Gülriz Sururi'nin de bulunduğu bir dost çevresi edindi. James Baldwin'in kitaplarının birçoğunu okurla buluşturan Yapı Kredi Yayınları, 16 Temmuz Perşembe günü saat: 18:00'da James Baldwin anısına bir söyleşi düzenliyor. Nefes Alamıyorum adlı söyleşinin konukları Zeynep Oral ve Zeynep Miraç. Zeynep Oral, İstanbul yıllarında Baldwin'le gazeteci, çalışma arkadaşı ve dost olarak ilişki kurdu. Zeynep Miraç, Baldwin'in dostları ve çalışma arkadaşları Engin Cezzar ve Gülriz Sururi'ye çok yakın bir isim. Her ikisinin Baldwin'e ve onun mücadelesinin günümüzdeki izdüşümlerine dair söyleyecekleri çok şey var! Söyleşiye (https://bit. ly/ykkscanlietkinlik13) linkine tıklayarak, Microsoft Teams uygulaması üzerinden katılabilirsiniz.


Notre Dame adını almasının nedeni Meryem Ana' ya adanmış olmasındandır. İkonaklazma döneminden sonra zirve yapmıştır. Bunun nedeni o dönemde ikonalara ve Hz. Meryem' e karşı bir düşmanlık oluşmasıydı. İkonaklazma dönemi bitince Meryem' in Zaferi'nin gösterilmesi amacıyla Hz. Meryem adına bir çok kilise ve katedral yaptırıldı. Fransa' daki gotik yapıların genel özelliklerine bakacak olursak; katedraller taşa oyulmuş bir kitap gibi tasarlanmıştır. Bu katedral'de bu izlenimi uyandırır. Giriş kapılarındaki vitraylı gül pencereler ve taş işçiliği izleyenlerin nefesini kesecek kadar güzel bir seyir imkanı sunar. Gotik dönemde duvarlar ince olduğu için bu yapıda da duvarlar uçan payandalar ile desteklenmiştir. Dikeylik Romanesk dönemden daha fazla vurgulanmış ve bu durum katedrale daha görkemli bir görünüm kazandırmış. Yapının yüksek olması insanı ezen görünümü ile ilahi gücü vurgulamıştır. 5 nefli, dışa taşkın transeptli bu yapı, bir gotik mimari harikasıdır. Yapının batı cephesi düzenli bir görünüme sahiptir. Kulelerin ikiz penceresi çok beğenilmiş ve taklit edilmiştir. Batı cephesinin orta kapısının tympanonunda Son yargılama konusu işlenmiştir. Trumeau (Bir kapının 2 kanadının arasında yer alan ve tympanonu destekleyen sütun) kısmında ise Ders veren İsa heykeli vardır. Sövelerde ise havari heykelleri bulunur. Havariler İsa' yı dinler vaziyette betimlenmiştir. Havari heykellerinin altında yer alan iki sıra rölyefte ise İyi ve kötü huylar gibi konular işlenmiştir. Teşekkürler: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde Ortaçağ Batı Sanatı dersini veren sayın hocam Prof. Dr. Funda Berksoy' a teşekkürlerimi sunuyorum. - Umberto Eco- Ortaçağ' ı Düşlemek - FRANSA'DA GOTİK SANAT VE KİLİSE MİMARİSİNE ETKİSİ MUHAMMET BAHADIR ARAR


Hatırlamak ve Anlatmak için Şehre BAK, 2012'den bu yana ifade alanları sınırlı genç hikaye anlatıcılarının görsel üretimini destekleyen, bu bağlamda fotoğraf ve video eğitimlerinin yanı sıra kolektif üretim ve gösterim alanları yaratmayı amaçlayan bir proje. BAK Dersleri, Kolektif Üretim Atölyesi ve Video Geliştirme Atölyesi gibi buluşmalar aracılığıyla gençlerin kendi perspektiflerinden kentlerine dair görsel hikayeler anlatmalarını destekleyen BAK, aynı zamanda web sitesi www. sehrebak. org kanalıyla açtığı çağrılarla çevrimiçi sergiler düzenliyor, belgesel fotoğraf ve video alanında eleştirel metinler ve kaynaklar sunuyor. Yol Boyu çağrısı, asıl olarak yolculuğun bizde bıraktığı, keşif duygusu uyandıran izlere yöneltiyor bakışını. Kimi zaman bir eşya, kimi zaman kulak kabartılan bir diyalog ya da göze çarpan bir yol işareti, kimi zamansa kısa derin bir uyku... Yolculuğun farklı halleriyle ilgili anlardan ve izlenimlerden oluşsa da bir araya geldiğinde bize bütünlüklü bir hikayenin kapısını aralayan en fazla 1 dakikalık videolarınızı ya da 8-12 fotoğraftan oluşan hikayelerinizi 100-150 kelime uzunluğunda metinlerinizle birlikte 31 Ekim'e kadar paylaşabilirsiniz. Bu çağrı, asıl olarak yolculuğun bizde bıraktığı, keşif duygusu uyandıran izlere yöneltiyor bakışını. Kimi zaman bir eşya, kimi zaman kulak kabartılan bir diyalog ya da göze çarpan bir yol işareti, kimi zamansa kısa derin bir uyku... Yolculuğun farklı halleriyle ilgili anlardan ve izlenimlerden oluşsa da bir araya geldiğinde bize bütünlüklü bir hikayenin kapısını aralayan en fazla 1 dakikalık videolarınızı ya da 8-12 fotoğraftan oluşan hikayelerinizi 100-150 kelime uzunluğunda metinlerinizle birlikte 31 Ekim'e kadar paylaşabilirsiniz.


Yaşatan ve yeşerten, gülümseyen ve gülümseten, kökü içimizden sonsuza uzanan, dünyayı kurtaracak biricik varlık sevgi iken, günümüzde dünyanın aydınlık yüzünü, sevgisizliğin yol açtığı yıkımla göremez hale gelmişken, Yönetmen ve Koreograf Levon Taberyan, YOLCU dans tiyatrosu projesiyle, bizlere ışık tutmayı hedefliyor. Hem gözümüzdeki perdeyi aralayabilmemiz, hem de içimizdeki karanlığı kaldırabilmemiz, sevgi ağacına yaslanıp o evrensel gücü; sevgiyi iliklerimize kadar hissedebilmemiz, hayata sunabilmemiz için. Pangaltı Lisesi'nden Yetişenler Derneği'nin ev sahipliğinde 17 Şubat 2020 Pazartesi günü ZORLU PSM'de galası sahnelenecek olan YOLCU'nun nasıl doğduğunu ve bu gösteri ile neyi amaçladıklarını Taberyan, şu sözlerle anlatıyor: Hayat bir yolculuk ve hepimiz birer yolcuyuz. Yolculuk zor, yol uzun, insanoğlu yaşam kaynağını sevmeyi unuttu. Yaşamda bir anlam bulmamız gerekiyorsa, dünyayı ve yaşayan her varlığı kurtarmak istiyorsak, sevgi tek kaynak. Gönülleri dans tutkusuyla dolu, 24 dansçı arkadaşım ile yaklaşık birbuçuk yıldır bu proje üzerine çalışıyoruz. Bu proje ile kaybolan değerlerimize dikkat çekmek istedik. Hayat yolculuğumuzu severek deneyimleyeceğimiz mutlu bir dünya hayalimizi, izleyicilerimiz ile buluşturacak olmanın heyecanı içindeyiz. Ve bilmeliyiz ki, yaşamımızdaki mutluluk, 1946'da kurulan Pangaltı Lisesinden Yetişenler Derneği, 74 yıllık yolculuğunda eğitim, sanat ve edebiyat alanlarında derin izler bıraktı. Salt mezunlar derneği olmanın ötesinde, bir kültürün temsilcisi olan PLYD, bayrağı sürekli genç nesillere teslim ederek bir geleneğin devamını hedefliyor. PLYD, Levon Taberyan işbirliği ile hayat bulan YOLCU projesini izleyicisi ile buluşturacak olmanın heyecanı ve gururu içinde. 1988 yılında ilk koreografi deneyimini sahneleyen Levon Taberyan sadece iyi bir dansçı değil, aynı zamanda yaratıcı ve özgün bir koreograf olarak anılıyor. Türkiye'nin önemli sanat eleştirmenlerinden gelen yorumlardan biri, Hürriyet Gazetesi 1988 ; 'müziğin ve dansın bütünlüğünü damarlarımızda hissettik, müziğin tüm notalarını koreografide izledik. Projenin anlatım dili, rengi bizleri çok etkiledi. Bugüne dek benzerine rastlamadığımız bir sanat şöleni yaşadık' Taberyan'ın koreografi alanındaki özgün anlatımına ve başarısına işaret ediyordu. Taberyan, 1988 yılında Anuş, 1990 yılında Arşın Mal Ala, 1991 yılında Gaia, 1992'de Vağvan Arvesdakedner, yine aynı yıl Bokomedi, 1994'de Hin Asdvazner, 1995'de 7 Kocalı Hürmüz, 2000 yılında Kaç Kişot Don Nazar, yine aynı yıl Leblebici Horhor, 2003'de Kınalı Ah Kınalı, 2004'de Paralı Artin, 2005'de Ah Kınalı Vah Kınalı-2, 2006 yılında Hisseli Harikalar Kumpanyası projelerinde koreograf olarak yer aldı. Bütün bu çalışmalara paralel olarak Taberyan, dünyaca ünlü Modern Dans yaratıcılarından biri olan Christee Broadback ile 4 yıllık stüdyo deneyimi gerçekleştirdi. 1992'de genç, dinamik, yaratıcı 14 dansçıyla HayDans Modern Dans Topluluğunu kuran Taberyan, 1993 yılında ilk modern dans gösterisini izleyicisi ile buluşturdu. Gösteriler, ülkemizde büyük ses getirdi ve Taberyan'ın koreografik başarısı cemiyet hayatının dışına taştı. Topluluk, birçok kültür ve sanat etkinliklerine ve ayrıca birçok sosyal destek ve dayanışma, sosyal sorumluluk projelerinde sahne aldı. 2010'da Taberyan, Gomidas-İNÇU projesiyle ünlü Ermeni kompozitörün hayatına 30 dakikalık bir dans anlatım ile ışık tuttu. 2013'de yaklaşık 25 dansçı ile sahnelediği Anuş Olmak dans tiyatrosu projesi Taberyan'ın çok ses getiren önemli projelerinden biri oldu. Proje 7.500'ü aşkın Ermeni-Türk sanatsever ile buluştu. Aylarca gündemde kalmayı başaran proje Ermeni-Türk basını tarafından da büyük beğeni ve ilgi topladı.


Fotoğrafçı ve Yönetmen Erhan Karaca ile yeni kısa filmi CODE RED üzerine keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. İki farklı hikayeden bahsedebilirim. 15 yıl müzisyen olan ve sonrasında, şu an yönetmen ve fotoğrafçı olan Erhan. 29 Mart 1987'de İstanbul'da doğdum. Kocaeli Üniversitesi Sinema TV bölümünde eğitim gördüğüm sırada müzisyen olarak kendimi hayal ettiğim yola girdim. O yolda ilerlemeye başladım. Tabii okulumu yarıda bıraktım. Kendi grubum ve onun dışında yurtdışından pek çok grupla çalışma fırsatım oldu. 20 kadar ülkede pek çok kez turne yaptık. Birbirinden farklı İspanyol, Alman ve son olarak Norveçli bir grupla çalıştım. Aynı dönemde sokak fotoğrafçılığına ve videoya ilgim arttı. Konserlerim dolayısıyla çok geziyordum ve elimde hep bir kamera vardı. Bir okulda öğretmen olarak çalışıyordum, turnelerim oluyordu, bir de etkinlik ve sosyal medya içerikleri çekmeye başladım. Sonrasında da kısa filmler, klipler ve reklamlarla devam etti. Şu an yönetmen ve fotoğrafçı olarak buradayım. Yeni bir sayfa açtım, sanatın farklı bir alanında kendimi anlatmaya çalışıyorum. Gözlem yapmayı çok seviyorum. Yabancı olduğum bir şehirde, ülkede oturup insanları izlemek; insanların neye nasıl tepki verdiğini görmek bana çok ilginç geliyor. Bunu elimde kamerayla yaptığım zaman da ortaya bir fotoğraf veya video çıkıyor. Aslında böyle başladım. Yaptığım iş sayesinde de pek çok ülkede bulundum. Turnede boş günlerimde çıkıp çekim yapıyordum veya konser öncesi erken çıkıp elimde kamerayla şehri dolaşıyordum. Sonra etkinlik ve sosyal medya içerikleri için talepler gelmeye başladı. Kadıköy Belediyesi'nin sosyal medya sayfalarında yayınlanan Görmek İçin Yaklaşmalısın Kadıköy filmim çok ilgi gördü. Sonrasında ilk kısa filmimi çektim. Uluslararası festivallerde ilgi gördü. Farklı sektörlerde sosyal medya içerikleri çekmeye başladım. Bunu reklam ve müzik klipleri takip etti. Kısa filmlerimde tamamen özgün olabiliyorum. İstediğimi istediğim gibi anlatma şansım var ancak klip ve reklamlar için aynı şey olmuyor. Müşteri, marka, prodüksiyon, bütçeler gibi pek çok detay ortaya çıkınca yaratıcılık da sınırlanmış oluyor. Bir yandan da müziğe hizmet ediyorsunuz ve onun sınırları içinde oynamanız gerekiyor. Tabii yine bu sınırlar içinde kendinizi gösterme şansınız da var. Bu açıdan bakınca da hepsi farklı bir challenge. NO ne yapabildiğimi görmek istediğim bir filmdi. Hikaye anlatmak, oyuncu yönetmek, film kurgusu, ses tasarımı. Ne kadarını iyi yapabildiğim tartışılır ancak sonunda mutlu olduğum bir iş ortaya çıktı. Alican Karaköse harika bir iş çıkardı. Aklımdaki projeyi anlattım, ne yapabileceğimizi konuştuk ve işe başladık. Hem keyifli hem zorlu bir çalışmaydı. Alican ile uzun zamandır tanışıyorduk ve çok iyi bir enerji yakaladık. O da filme yansıdı diye düşünüyorum. Hikaye çok kez değişti hatta genel hatlarıyla iş kurguda bitti. Bu yüzden filmin son halini almasında da Alican'ın katkısı büyük. İlk filmim olması ve dolayısıyla duyduğum heyecanla birkaç uluslararası festivale gönderdim. Sonucunda birkaç festivalde offical selection ve finalist olarak yer aldı. NOVAdaki motivasyonum Sabancı Kısa Film Yarışması'nın İklim Krizi konusuydu. Yarışmadan elim boş döndüm ama sonucundan mutlu olduğum bir proje oldu. Başka bir festivale ve yarışmaya da göndermedim. Onda da yine arkadaşım Anouk Wijgergans ve kızı Nova yer aldı. Onun adını filme vermek istedim çünkü bu film aslında gelecekle alakalı. Yani bizim geleceğimiz. Nova da küçük bir çocuk ve aslında bu onun geleceği. Yani en azından hikayedeki haliyle 🙂 Bu arada filmin çekimleri için bize oda sağlayan Grand Hyatt Istanbul, yine filmdeki oyuncakları gönderen Adore Oyuncak ve tasarımcı Burçak Ertem'e çok teşekkür etmek istiyorum. Başarı bence yaptığın, belki bundan geçimini sağladığın ve kişisel tatmin ve mutluluk yaşadığın aynı zamanda da yabancılaşmadığın her şey. Herhangi bir işte kendimi ortaya koyamıyorsam, fikirlerim önemsenmiyorsa ve sadece isteneni yapıp para kazanıyorsam o işe yabancılaşmışım demektir. Sadece o sistemdeki biriyim ve birilerinin rüzgarında sürüklenmiş oluyorum. Bu yüzden fırsatları, ismi, parası ne oldursa olsun bunu hissettiğim anda o işten uzaklaşıyorum. Filmin mümkün olduğunca kısa olmasını istedim ve günümüz sosyal medyasına da uygun olması için 1 dakika olarak kurguladım. Oyunculardan Cem Karakuş, şu an çalıştığım sosyal medya ajansı X-İletişim kurucularından. Yusuf Baykal Bozkurt ise arkadaşım vasıtasıyla ulaştığım eski haber spikeri. İkisi de çok güzel iş çıkardı. Emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. İlk karantina uygulamasına başladığımız Mart 2020'de özel bir okulda öğretmendim. Bir yandan da freelance olarak video fotoğraf işlerim oluyordu. Ancak eve kapanmak daha doğrusu kapanmak zorunda olmak, kendimle kalmak açıkçası artık ne yapmak istediğimi daha net keşfetmemi sağladı ve okul sezonu bittiğinde işimden istifa ettim. İlk kısa filmimi yaptım ve daha çok ne istediğime odaklandım. Benim için yeni bir hayat başladı ve şimdi o yönde kendimi geliştirmeye çalışıyorum. Bazen kendinize dışardan bakabilmeniz gerekiyor. Yaptığım şeyi gerçekten istiyor muyum, bu işe yabancılaştım mı yoksa sadece bu hayata mı alıştım? Bence insanın kendisine şu sorunun cevabını vermesi gerekiyor. Para almadan da bu işi yapar mıydım? Bunun cevabı evet ise; onu yapmadan duramıyor, rahatsızlık hissediyor, uykuları kaçıyor demektir. Ben böyle bir insanım. Beni en çok motive eden şey yaptığım işlerin birilerine dokunması. Onlarda da bir yolculuğa vesile olması. Müzisyen olarak, öğretmen olarak böyleydi şimdi de yönetmen olarak böyle olması beni mutlu eder. Şu an proje aşamasında olan ve yazmaya devam ettiğim 2 belgesel ve 2 mini dizi var. Umarım onları da yakında size izletebilirim. İlginiz ve sorularınız için çok teşekkür ederim. Tekrar görüşmek üzere. Merakla bekliyoruz. Çok teşekkür ederiz. Nice güzel projelere diyerek okuyucularımızı filminizle baş başa bırakıyoruz.


Türk bağımsız Ressam, Tasarımcı ve Film yönetmeni Yulia Alizade tarafından üç sene önce başlatılan Dünya'da Kadın projesi Mart 2022'de resmi olarak tamamlandı. Yulia Alizade, İstanbul doğumlu Azeri kökenli Türk sanatçıdır. Eğitimini yurt dışında ve Türkiye'de alan sanatçı, uluslararası festivallerde ve sergilerde Türkiye'yi temsil ediyor. Y. A.: Şu yaşadığımız dönemde kadınlar ülkelerinde kendi hakları için mücadele ediyor. Bazı yerlerde bu mücadele başarılı olmuş ve bazı yerlerde de başarılı olma yolunda ilerliyor. Ayrıca geçmişe bakarsak yeni hayatı başlatma gücüne sahip olurken kadın, insanların temel haklarını almak için hala bir şekilde çabalıyor. Bu durum aslında çok ilginç. Sanırım kadınlara kendi güçlerine ve karakterlerine biraz daha inandırmaya çalıştım. 'Erkek baştır, kadın boyundur' diyorlar, dolayısıyla boynumuzun nereye çevrildiğine dikkat çekmek istedim. Y. A.: Evet. Bu projeyi başlatmak için ilham gerekiyordu. Bir gün Alanya'dayken plaja gittim ve iki kadın gördüm. Onlar çok şık giyinmişlerdi ve çok mutluydular. Yanımda kalem vardı. Hemen eskiz yapmaya başladım. Böylece Dünya'da Kadın serisine 'Deniz Kenarında' adlı tablo ile başladığımı söyleyebilirim. Y. A.: İnsanları duygularıyla ve kendi dünyasıyla tanıştırmak istiyorum. Benim için tuval veya film olsun yeter. Dolayısıyla çalışmalarımı tablo serisi olarak oluşturmaya başladıktan sonra iş projeye dönüştü. Y. A.: 'Kadınlar her şeyi yapabilir' diyerek kadınların mucize gücünü göstermek asıl amacımdı. Sıcak havada, yolda tek başıma olmaktan korkmadım fakat yolculuğun bazı kısımlarında zorluk çektim. Ülkemizin ne kadar güzel bir doğaya sahip olduğunu düşünerek yola devam ettim ve rekorumu kırdım. Y. A.: Bu film birçok ülkede ödül aldı. Kısa animasyon film olan 'Sevil', yönetmen olarak gerçekleştirdiğim en güzel projelerden biridir. 'Güzellik senin içindedir' sloganıyla yola çıkarak hem çocukların hem yetişkinlerin kalplerine dokunan bir çalışma ortaya çıkmasını sağladı. Y. A.: Genelde bana ilham getiren şeyler: İnsanlar, doğa ve seyahatlerdir. İnsanların ne kadar güçlü ve aynı zamanda ne kadar zayıf olduğuna hayranım. Bizim ne büyük pençemiz ne de hızlı koşabilme yeteneğimiz var. Fakat beynimiz çok gelişmiş. Bu bir sorumluluktur. Y. A.: 10 tane tablo (yağlı boya: Pasaport, Waiting, Temptation, 21.00PM, Ilıca. Water, Freedom, İn the air, Deniz atı; sulu boya: Deniz kenarında; boyama kalemi: Hausschuhe), Animasyon kısa film 'Sevil' ve '1000 km motorla' seyahat rekoru. Dünya'da Kadın serisi resmen bitti. Bunu içimde hissettim. Bu, kadınların gücü ve kadınların gücünün tüm dünyaya olası etkisi hakkında büyük bir projeydi. Y. A.: Dünya'da Kadın serisi ve onunla alakalı projeleri sanatseverler ile ilk Türkiye'de buluşturmayı hayal ediyorum. Bunu gerçekleştirebileceğim alan hakkında görüşmeleri başlattık.


Merhaba. Bu eserler hala İstanbul'daki atölyemde dururken canlı olarak görmek isteyen çok kişi oldu ama bunu ilk önce Türkiye'de göstermek benim için ayrı bir gurur kaynağı. Kapadokya bölgesi, doğa ve tarihin bütünleştiği bir yerdir. 16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar Türk sanat ve kültüründen etkilenen Batı Avrupalılar tarafından bu sanat ve kültürünün taklit edildiği 'Turquerie' moda akımını günümüzde yeniden canlandırmak için araştırma yapıp 'Neo-Turquerie' stilini oluşturmaya başladım. Her şey benim sanat tarihçesini araştırmamla başladı. Türk ressam Osman Hamdi Bey'in Fransa'daki öğretmeni Jean-Leon Gerome tarihsel ve oryantalist stilde resimler yapmıştır. Gerome, oryantalizm akımının en önemli sanatçılarındandır. 'Turquerie', oryantalizm akımının hep merak ettiğim stilidir. Yeni koleksiyonum için bana ilham veren Avrupa'da 'Turquerie' akımının yayılmasına ve bu akımın 19. yüzyılın ortalarına kadar sürmesine katkıda bulunmuş ressam Jean Etienne Liotard'in muhteşem eserleri oldu. 1702'de Cenevre'de doğmuş ve 1737 yılında Türkiye'ye gelen ve İstanbul'u gezen Liotard, Türkiye'de geçirdiği süre içerisinde Türk kültürüne hayran kalıp birçok tablo ve desen çalışmıştır. Gerek İstanbul'dayken gerekse Avrupa'ya döndüğünde Liotard birçok yabancının Türk kıyafetiyle portresini yapmış. Bu sebeple kendisine 'Türk ressamı' unvanı verilmiştir. 21. yüzyılda 'Turquerie' stiline yeniden bakmak ve daha önce çalıştığım sembolizm stiliyle birleştirerek 'Neo-Turquerie' stilinin yaratıcısı oldum. Her zaman merak ettiğim 'doğa', 'dünyada insanın yeri', 'kadın', 'dünyada kadın', 'insan hakları', 'kader ve seçebilme hakkı', 'kadın güzelliği ve gücü' gibi konular yeni koleksiyondaki eserlerimde de yer alacak. Bu tablonun ana teması, bir kadının yaratıcılığı ve hayattaki farkındalığı. Kadınlar, eski çağlardan bu yana kendi haklarını savunmak zorunda kaldılar. Kadının bir mesleğe, hayal ettiği ve sevdiği işe, sahip olma imkanı olmalı diye düşünüyorum. Kadınlar, dünyanın her köşesinde herhangi bir dogmaya maruz kalıyorlar ve bir proje başlamadan bu sınırların içinden çıkmak zorunda kalıyorlar. Bir kadın için keman çalmak, kararlılığın ve hayallerine olan sadakatin simgesi olarak düşündüm. Bazen hayalinizi gerçekleştirmek ilk bakışta kolay değildir ama fikir ve isteklerinize sadık kalırsanız başarıya ulaşabilirsiniz. Gördüğümüz şehir Konstantinopolis. Tablodaki olay örgüsü ay ışığının bizi gecenin eşsiz türlerine götürdüğü bir zamanda gerçekleşir. Beyaz kedi, gecenin mistik anına yükselişin bir simgesidir. Nar ise doğurganlığın ve yeniliğin sembolüdür. Bu resmin ana teması, kadının dış güzelliğinin kırılganlığı ve aynı zamanda büyüklüğün ilahisidir. Kadının elindeki baştankara, semboller dünyasından bir karakterdir: İyimserliğin ve hayatı kabul etmenin sembolüdür. Kadın akıllı, zayıflığıyla güçlüdür. Bu resme baktığımızda, sadece 'Neo-Turquerie' tarzında lüks giyimli bir kadın görmüyoruz. Odanın zengin dekorasyonu, sade kesim elbise, kakım kürkü bir pelerinle birleşiyor: Dünyada kadının etkisi çok güçlü. Burada kadın, sanki izleyiciyle diyalog halindeymiş gibi ama bir an düşünceye dalmış. Kesinlikle şu anda onun kadınlığını fark ediyoruz. Güçlü ve hareketli dünyada kadın için bazen zayıf kalmak gerekiyor. Burada bir aynanın varlığını görüyoruz gerçeğin, kendini gerçekleştirmenin, bilgeliğin, aklın, ruhun bir sembolü, doğaüstü ve ilahi aklın bir yansıması, ilahi gerçeğin açıkça parlayan bir yüzeyi, Güneş'e yansıyan daha yüksek bir akıl, ay ve yıldızlar. Kürk, güzel sanatta, eski zamanlardan beri, güç sembollerinden biridir. Resimdeki kürkün varlığı, bu kadının gücünün simgesi. Tablodaki karakter sanki 'Ben kadınım, güçlü kaslarım olmayabilir ama aklım var, bilgeyim' diyor. İlk önce yeni koleksiyonumun değerli seyirciler tarafından izlenebilmesi ve gördükleri karşısında iyi hissedebilmesi içindir. Batı ve Doğu, eski zamanları ve modern hayatı birleştirerek, tuvale gözlerinize iyi gelecek tabloları yaratmaya çalışıyorum. Umarım keyif alırsınız.


Kar amacı gütmeyen sanat ve etkileşim alanı YUNT, Emre Zeytinoğlu küratörlüğündeki ilk sergisi Şehir Nerede? ile 4 Kasım 2023 4 Şubat 2024 tarihleri arasında kapılarını açıyor. Muratcan Sabuncu kuruculuğunda, Sultanbeyli'de açılan YUNT, toplumun sanatsal etkinliklerle karşılaşma olanaklarını arttırmayı amaçlayan ve Sergen Şehitoğlu sanat danışmanlığında hayata geçen bir mekan. Sergi ve etkinliklerin yanı sıra eğitim programı ve desteklediği yayınlar ile sanatsal üretime katkıda bulunmayı hedefliyor. Mekanın sunduğu deneyim ve etkileşim olanakları ile toplumsal değişim potansiyellerinin çoğalmasına yardımcı olmayı öncelikleri arasına yerleştiriyor. Prof. Dr. Eva Şarlak'ın akademik danışmanlığında düzenlenen etkinlik programı ve teşvik politikası ile sanat üretimini ve entelektüel düşünceyi destekliyor. Şehir nerede? sergisi, İstanbul'a nostaljik yaklaşımların ya da geleceğe ait iyileştirici düşüncelerin dışında, şehrin bugünkü gerçeği üzerinden hareket ediyor. Merkez-çevre ayrımının silikleşmeye başladığı şehirde, artık ne ideal bir İstanbulludan ne oraya sonradan gelen ve o kültüre yabancı olduğu ileri sürülen arasındaki ayrımdan ne de eski İstanbul görüntülerinin tekliğinden söz edilebilir. Sergide yer alan sanatçılar, ortaya koydukları yapıtları ile bize yeni bir İstanbul gerçeğinin düşünülmesi gerektiğinden söz etmektedirler. Şehrin bilinen simgeleri yerine, günümüz sisteminde işlev kazanmış yeni yapıların, meydanların, mahallelerin ve şehirdeki farklı grupların görüntüleri ile karşılaşırız. İstanbul'da bir yandan var olan kültürel yapı ile bugünün yenilerinin buluştukları ve ayrıştıkları durumlar ortaya konulmaktadır. Sonuçta, bu sanat alanı da tam bu durumları içeren bir yerde bulunmaktadır ki bu yüzden, açılış olarak böyle bir sergiyle başlanması, hem o yerin izleyicisiyle bir yakınlık kuracak, merkez-çevre ayrımını ortadan kaldıracak hem de mevcut metropol mantığı üzerine bir düşünme pratiği başlatabilecektir. Bulunduğu konumdan ve konumun geçmişinden aldığı verilerle mekana özgü bir yerleştirme olarak Sergen Şehitoğlu tarafından tasarlanan Yunt Heykeli, kamusal alanda izleyicilere sunuluyor. Eski Türkçeden başlayarak kullanılan yunt kelimesi Orta Türkçede yunt atlar, at sürüsü olarak geçiyor. Muratcan Sabuncu ve ailesinin, bir zamanlar sahip oldukları at çiftliğinden ilhamla üretilen ve kar amacı gütmeyen sanat ve etkileşim alanı YUNT'un yakınında konumlanan açık alan heykeli, çiftlikte yetiştirilen 12 İngiliz atından yola çıkıyor. Atları temsil eden, dinamik formda yerleştirilmiş 12 küp, çiftliği ve aileyi simgeleyen kare bir çerçeve ile belirginleştiriliyor. İETT ulaşımı için Mescidi Aksa Camii Otobüs Durağı'nı kullanabilirsiniz. Otopark imkanı mevcuttur.


Yunus Emre Enstitüsü, Brunei Sultanlığında iki yıl önce çevrim içi başlayan Türkçe derslerini yüz yüze vermeye başladı. Kuala Lumpur Yunus Emre Enstitüsü tarafından Malezya genelinde düzenlenen çevrim içi Türkçe kurslarının yanı sıra Endonezya, Tayland, Singapur, Brunei, Vietnam, Kamboçya, Myanmar, Filipinler olmak üzere Asya kıtasının farklı noktalarında çevrim içi Türkçe kursları düzenlenirken, Brunei Sultanlığında yüz yüze dersler de geniş bir katılımla başladı. Kuala Lumpur Yunus Emre Enstitüsü, dijital ortamda gerçekleştirilen Türkçe kursları aracılığıyla günümüze kadar Brunei'den 400'e yakın kişiye Türkçe öğretti. Asya kıtasına yönelik Türkçe öğretimi faaliyetleri çerçevesinde Kuala Lumpur Yunus Emre Enstitüsü ve T. C. Bandar Seri Begawan Büyükelçiliği iş birliğiyle Brunei'de ilk kez yüz yüze Türkçe dersleri başlatılmış olup Büyükelçilik yerleşkesinde düzenlenen Türkçe kursları 12 hafta sürecek. İlk derse katılan ve konuyla ilgili açıklama yapan Büyükelçi Hamit Ersoy; Asya Pasifik'in doğalgaz ve petrol zenginliği kadar kültürel zenginliğini de haiz Brunei Sultanlığında kamuoyunun uzun süredir arzu ve talep ettiği yüz yüze Türkçe derslerine bugün itibariyle Büyükelçiliğimizde başlandığını duyurmanın mutluluğunu yaşıyoruz. Brunei halkı her fırsatta Büyükelçiliğimizden Türkçe dersleri verilmesini talep ediyordu. Bu yoğun ilgi ve alaka neticesinde Yunus Emre Enstitüsü'nün Kuala Lumpur Temsilciğiyle beraber Türkçe dil kurslarına başlama kararı aldık. Türk dizilerini severek izleyen, İstanbul ve Kapadokya başta olmak üzere ülkemize gezilerini keyifle anlatan ve Türkçe öğrenmek isteyen Bruneili dostlarımızla Büyükelçiliğimizin toplantı salonunda her hafta ülkenin tatil günleri olan Cuma ve Pazar günleri üçer saat birlikte olacağız. Her yaştan (en genç 18 ve en yaşlı 68) ve meslekten öğrencilerimiz sadece Türkçe öğrenmekle kalmayacak, aynı zamanda kültürümüz, tarihimiz ve ortak değerlerimizi öğrenme fırsatı yakalayacaklar. dedi. YEE'de Malezya Koordinatörü Ömer Altun ise yaptığı açıklamada;Brunei Sultanlığında Türkçe derslerine başlamış olmamın heyecanını yaşıyoruz. Dünyanın dört bir yanında olduğu gibi Asya'da da Türkçeye ve Türkiye'ye olan ilgi her geçen gün artmaktadır. Brunei'de de yeni köprüler kurmaya, doğru kanaldan ülkemizi anlatmaya ve yeni kalplere dokunmaya devam edeceğiz. dedi. Öğrencilerden Masmuliani Binti Husaini de; İlk dersimiz çok güzel ve eğlenceliydi. Arkadaşlarımla bu dersi paylaşmaktan çok mutluyum. Yüz yüze derslere katılabilmek için uzun bir süre bekledim. Umarım alacağım bu derslerin sonunda çevirmene ihtiyaç duymadan Türkçe konuşmak için Türkiye'ye gidebilirim değerlendirmesini yaptı. 2009 yılında yurt dışında ilk Yunus Emre Türk Kültür Merkezini açarak kültürel diplomasi ekseninde Türkçe öğretimi ve kültürel etkileşim faaliyetlerine başlayan Yunus Emre Enstitüsü, günümüze kadar Kültür Merkezlerinde düzenlenen Türkçe kursları, çevrim içi Türkçe kursları, Türkçe Öğretim Portali, videolarla Türkçe öğretimi, Tercihim Türkçe Projesi ve Türkoloji Projesi aracılığıyla dünyanın farklı coğrafyalarında çeşitli yaş ve meslek gruplarından yüz binlerce kişiye ulaşarak Türkçeyi ve Türk kültürünü tanıttı.


Keman virtüözü ve besteci Yury Revich'in, son zamanlarda üzerinde çalıştığı Green Anthem projesi yayınlandı. Green Anthem, Yury Revich tarafından Dünya Çevre Günü ve Birleşmiş Milletler Çevre Programı'na adanmış bir bildirge niteliği taşıyan şarkı projesi. Yury bu şarkıyı ve beraberindeki projeyi Dünya Ana'nın çocukları olarak gezegenimize, doğaya ve insanlığa adıyor. Müziği ve sözleri Yury Revich tarafından yazılıp aranje edilen Yeşil Marş'ın prodüksiyon ve miksajını ise ünlü Dj ve yapımcı Randy Robot üstleniyor. Bu proje, dünyanın dört bir yanından ve her yaştan 90 sanatçının canlı olarak çalıp söyledikleri kayıtlardan oluşuyor. Müziğin dili ile iklim değişikliği için farkındalık yaratmak! Tarlalarda, ormanlarda, bahçelerde, dağlarda ve hatta apartmanlar gibi birçok farklı lokasyonda farklı kalitelerde canlı enstrüman kayıtlarını birleştirmek ve miksajını yapmak ekip için gerçekten zorlayıcı bir çalışma olmuş. Ama aynı zamanda da çok farklı seslerin organik bir birliktelik içinde harmanlanması da ekibe ayrıca heyecan verici bir süreç yaşatmış. Bu benzersiz proje BM Çevre Programı, 350. org, Pathway to Paris, Marcus Suiter ve katılan tüm müzisyenlerin sayesinde hayat bulmuş. Dikkat çekici bu çalışmayı https://youtu. be/bi-1BhwsIVg 'dan izleyebilir & https://music. apple. com/at/album/green-anthem-feat-nicolo-del-greco-lora-grigorieva/1572593328?i=1572593425 dinleyebilirsiniz. Geçtiğimiz yıl çevre duyarlılığına dikkat çeken başta Avusturya olmak üzere tüm Avrupa'da büyük ses getiren Melting World projesine de imza atan Yury, 2021'de ekibiyle birlikte Londra ve Viyana'da dünyanın ilk İklim Gece Hayatı Deneyimi projesini de başlattı.


1970 yılında yayımlanan ve Yusuf İslam / Cat Stevens'ı bir efsane haline getiren albümü Tea For The Tillermanin yeniden kaydedilen versiyonu Tea For The Tillerman albümü 18 Eylül'de Universal Music etiketiyle tüm dünyada yayınlandı. Bu efsanevi albümün yeniden hayal edilip kaydedilmiş versiyonunu dijital platformlar üzerinden dinlemek ve satın almak için https://UMGTurkey. lnk. to/yusuf-cat-stevent-t4tt2 linkine tıklamanız yeterli. Bu albümde Yusuf İslam, aynı 11 şarkıyı yeniden yorumluyor. Aradan geçen yarım yüzyıl ve sonsuz deneyim ile birlikte sanatçının 70'lerin tanımını yapan şarkılarının eşsiz birleşimini dinleyicilerle buluşturuyor. Tillerman'ın etkisi popüler kültürün dokusuyla iç içe geçerken albümdeki şarkılar da kendi etki alanlarını oluşturup gün geçtikçe artan bir şekilde filmlerde, televizyonda kullanıldı ve başka sanatçılar tarafından sayısız kez yorumlandı. Albüm fikri ilk kez Yusuf İslam ve oğlunun albümün 50. yılını kutlama üzerine gerçekleştirdiği sohbetlerden birinde ortaya çıktı. Bu fikir, şarkıların yeniden hayal edilip kaydedilmesi olarak gelişti ve sonuçlar kendini gösterdi. Paul Samwell-Smith ile iletişime geçildi ve 2019 yazında Fransa'nın güneyindeki La Fabrique Stüdyolarında bir haftalık rezervasyon yapıldı. Başlı başına zengin bir geçmişe ev sahipliği yapan stüdyo, Napoleon'un ünlü kırmızı ceketlerinin boyandığı fabrika ve aynı zamanda en geniş Fransız sinema ve plak arşivlerinden biri olma özelliğini taşıyor. 11 şarkının büyük çoğunluğunu Cat Stevens'ın 22 yaşındayken 60'lar sonu Soho ortamında yazdığı eserlerden oluşturuyor. Fakat bu eserler aradan geçen onca senenin ardından taze bir bakış açısıyla tekrar yorumlanıyor. Şimdiden yazıldıkları dönemin ve diğer dönemlerin en iyi şarkıları arasında gösterilen bu orijinal kayıtlar, günümüzde hala geçerli olan ve şarkı yazarlığı için adeta bir sözlük görevi üstlenen bu besteleri bir kez daha gün yüzüne çıkarıyor.


Merhaba! Hikaye Özlem ve bana ait. Ayrıca bir de Ali var en başından beri işin içinde. Dizi de işte seyrettiğiniz gibi. Eşi öldükten sonra yalnızlığı tercih etmiş bir adamın kendini kaotik bir kalabalığın içinde bulması. Ama bu kalabalığı oluşturan insanların tümünün de aslında ne kadar yalnız olduklarını anlatan bir hikaye. Şeref Bey'in hikayesi gibi dursa da daha çok taşınmak zorunda kaldığı evin asıl sakinleri olan kadınlara bir saygı duruşu. Süreç Ali'nin bir telefonu ile başladı. Birlikte bir iş yapmaktan bahsetti. Sonra hayatımıza Özlem girdi. Bu hikayeyi evirdik, çevirdik, dönüştürdük, geliştirdik, değiştirdik ortaya da bu çıktı. Konuşması, tartışması, düşünmesi, yazması, yorumlaması oldukça öğretici, eğitici ve bir o kadar da keyifli bir süreçti. Tabii ne olursa olsun sonuçta ortaya çıkarttığınız şeye inanan birisini bulmanız lazım. İşte biz o noktada çok şanslıydık. Çünkü bizi anlayan, bizimle aynı dili konuşan ve yazdığımıza inanan bir yapımcıyla tanıştık. Gül Oğuz bu anlamda hayatın bize sunduğu büyük bir hediye oldu. Sağ olsun hayat bir hediyeyle yetinmedi, bir de karşımıza Onur Ünlü gibi bir yönetmeni çıkartarak ikinci bir hediye daha sundu. Bu hayat daha ne yapsın! Hayattaki çoğu şey ampirik elbette. Ama bunun içine kurguyu da kattığınız zaman sinema oluyor. Hani derler ya, Hayatla kurgu arasında tek bir fark vardır: Kurgu gerçekçi olmak zorundadır. Böyle bir durum yani. Ooo, çok iddialı! Hayatta hiçbir şeye öyle bir anlam yüklemedim. Yazmasam da gayet nefes alırım. Yazmak bu nefes alma eylemini biraz daha keyifli hale getiriyor o kadar. Birinci bölüm o sözle başlıyor. Bir Arnavut atasözü o aslında. İkinci bölüm de Hayat dondurma değildir diye başlıyor. Bu da Taner Hoca'nın bir lafıdır. Diğer bölümlerin isimleri de söylediğiniz mantıkla yazıldı. Bölümün tamamı yazıldıktan sonra buluyorum o isimleri. E, biz şimdi burada ne anlatmak istedik sorusunun cevapları onlar. Bu söylediğiniz aktarım metodunda Onur Ünlü'nün büyük katkısı var. Bölüm hikayelerini onunla birlikte kuruyoruz ve tretmanı da tamamen kendisi oluşturuyor. Dolayısıyla, aslında o beğendiğiniz akış benim elime hazır bir şekilde geliyor zaten. Yazarken kaygı duymaya ya da şunu kesinlikle aktarmalıyım meselesine gelirsek... Açıkçası üzerinde düşünmemiştim hiç. Şimdi siz sorunca düşündüm de hiç öyle bir kaygı gütmedim. Aktarmam gerektiğini düşündüğüm her şeyi aktardığımı zannediyorum. Stephen King'in çok güzel bir lafı var: Yazmanın pek çok kuralı vardır, der. Ama olmazsa olmaz olan sadece bir tanesidir: Okumak. Bu kadar basit aslında.. Okumazsanız yazamazsınız. Merak elbette önemli ve çok kıymetli bir şey. Ama bu merakı ancak okumakla beslediğinizde bir işe yarıyor. Sinema ve tiyatro, pandemi ile birlikte hayatımızdan çıktı. Normale dönmemiz ve eski alışkanlıklarımızı kazanmamız ne kadar zaman alacak, son derece belirsiz. İnsanlar evinden dışarıya çıkmadan her şeyin ayağına gelmesi rahatlığına alıştı. Bununla ilgili bir durum olabilir. Sinema yönetmenindir. Ben böyle düşünüyorum. Benim yaptığım iş, bir teklif sunmaktan ibaret. Onu yorumlamak yönetmenin ve yönetmenin yönlendireceği oyuncunun işi. Top benden çıkıyor yani. Metnimi değiştirebilirsiniz, ama tarih önünde hesap verirsinizcilerden değilim yani. Ben yazdım verdim, siz ne şekilde yorumluyorsanız, metin size neyi hissettiriyorsa o şekilde yönetmek ve oynamak sizin bileceğiniz işcilerdenim. Senarist, yönetmen yorumunu katmasın istiyorsa, kendi yönetsin.


Türkiye'nin köklü markalarının biraraya gelerek kurduğu; Turing Yüzyıllık Markalar Hafızaevi, Cumhuriyetin yüzüncü yılının ilk etkinliği olarak, Sultanahmet'te kapılarını sanatseverlere açmış durumda. İstanbul'un tarihi bölgesi Sultanahmet'de ve tarihi bir İstanbul evinde ziyaretçilerini ağırlayan Turing Yüzyıllık Markalar Hafızaevi yıl boyu düzenlenecek olan sergi, söyleşi ve etkinliklerle, yerli ve yabancı turistlerin uğrak noktası olmayı hedefliyor. Cumhuriyet ile birlikte kurulan Türkiye Turing Otomobil Kurumu ve Yüzyıllık Markalar Derneği'nin ortak projesi olarak hayata geçirilen Hafızaevi, ülkemizdeki yüzyıllık markaların yaşattığı değerleri, bu değerlerin sosyal tarihimizde ve kültürel hafızamızda yer eden hikayelerini gelecek nesillere aktararak onlara ilham olmayı ve bu köklü marka değerlerinin, geleceği taşınmasına katkı sağlamayı amaçlıyor. Yüzyıllık Markalar Derneği Yönetim Kurulu Üyesi Asude Alkaylı ve Turing Yüzyıllık Markalar Hafızaevi Küratörü Kamil Fırat ile bir söyleşi gerçekleştirdik. Kamil Fırat: Cumhuriyet ile birlikte kurulmuş olan bir kurumun tarihi, sadece kendi ilgi alanı üzerinden anlatılamaz diye düşündük. Üstelik Turing, uzun yıllar Türkiye'nin yurtdışında tanıtımını üstlenmiş. Serginin ana eksenini bu faaliyetler sırasında basılmış afişler üzerinden tasarladık. Sergi alanımız çok küçük olduğu için doğal alarak ele alış biçimi de sınırlı oluyor. Kurum tarihinin yer aldığı kronoloji, çok daha ayrıntılı olabilirdi diye düşünmedik değil. Fakat bu mekanda amacımız tüm içeriği sunmaktan ziyade hafızaları tazelemek, sadelik tercihimiz oldu. Kamil Fırat: Bir tarafınızda Ayasofya, bir tarafınızda Sultanahmet Camii... Sizin burada yaptığınız her şey bir ölçülülük içinde olmalı. Binanız çok büyük olsa da bu gerçek değişmez aslında. Bizim için de hem binanın küçüklüğü, hem de burada yer alan markaların eşit temsili gibi konular, tasarımın temelini oluşturdu. Kamil Fırat: Sergi salonunun yapılmasının altında, bu sorunun cevabı yatıyor aslında. Biz markaları anlatan özel nesneleri bir araya getirip sergileseydik, hiçbir şey anlaşılmazdı. Hepsi birbirinin içine girerdi ve büyük bir kirlilik olurdu. Sergi salonu markaların belli zaman aralıklarında kendilerini ve tarihlerini anlattıkları, nesnelerini sergiledikleri bir mekan olarak planlandı. Bu tarihten sonra her yıl birkaç markayı bizim orada tek izleyebilme şansımız olacak. Mevcut arşivin sadece hissi var bu mekanda. Sonuçta amacımız hafızayı tazelemek. Asude Alkaylı: Mekanın geneline baktığınızda hareketli olacak birkaç bölüm var. İlki Marka Yolu, bu bölüme yeni markalar eklenecek. İkincisi Kuruculara Saygı bölümü, aynı şekilde yeni eklenen köklü markaların kurucularının portreleri burada olacak. Üçüncü alan ise en üst kattaki geçici sergi alanı. Kamil Bey'in bahsettiği gibi burada şu anda Türkiye Turing Otomobil Kurumu'nun sergisi mevcut. Nisan itibariyle farklı markalar iki aylık dönemlerde yer bulacaklar. Mekanın tamamını yeni gelecek markalarımızı dikkate alarak tasarladı. Dijital ekranları ise dönüşümlü olarak farklı sunum ve sergiler için kullanıyor olacağız. Asude Alkaylı: Hafızaevi mütevazi ve küçük bir mekan, dolayısıyla arzumuz ziyaretçilerimizin her geldiğinde bir yenilikle karşılaşması. Bunu etkinliklerle, sohbet toplantılarıyla, dönemsel sergilerimizle yapacağız. Sohbet toplantılarının konularını özellikle markaların hikayeleri, marka mirası, esnaf kültürü, gelenek ve yenilik bağına dair içeriklerden oluşturuyoruz. Çevrimiçi etkinliklerimizde olacak, Hafızaevi her ne kadar merkezi bir yerde olsa da gelemeyenlere de içerik sunmak, erişmek bizim için önemli. Etkinlik takvimimiz tamamlandı, ziyaretçilerimiz www. hafizaevi. com adresinden takip edebilirler. İlk konumuz ve değerli konuğumuz Kamil Fırat, Hafıza ve Marka İlişkisi konulu bir etkinliğimiz olacak. İşbirliklerine her zaman açığız ve çok önemsiyoruz. Üniversiteler, STK'lar, kurumlar, farklı etkinlikler fikirleri, müzeler ve bienaller mutlaka yan yana gelmek isteyeceğimiz, birlikte proje geliştirebileceğimiz yapılar. Danışma Kurulumuzda Pera Müzesi Genel Müdürü Özalp Birol, İKSV Genel Müdürü Görgün Taner, Ayasofya Müzesi Müdürü Ayşe Erdoğdu, Bager Akbay, Zafer Toprak Hocamız gibi çok değerli isimler var. Hem konuk olarak sohbet toplantılarımızda hem de ortak etkinliklerle, birlikte projeler geliştireceğiz. Yabancı ziyaretçilerimize Türkiye'de yüzyılı aşmış süredir var olan markalar olduğunu öğrenmek ilginç geliyor, şaşırıyorlar. Şimdilik dijital mecralarda Türkçe dışında ingilizce olarak doküman ve sesli anlatımlarla rehberlik sunuyoruz, önümüzdeki dönemde dil seçeneklerini artıracağız. Burada özellikle Hafıza ve Marka ilişkisine dair proje ve konular ağırlıklı olacak. Tabii ki bu geniş bir alan, uygunluk konusuna Danışma Kurulumuz ile birlikte karar vereceğiz. Asude Alkaylı: Şu anda ücretsiz, burası Türkiye Turing Otomobil Kurumu ve Yüzyıllık Markalar Derneği'nin birlikte hayata geçirdiği bir proje. Dolayısıyla iki değerli STK projenin bütçesini karşıladı, karşılamaya da devam edecek. Hazırlıklarımızı bu yönde yaptık. Hafızaevi bu anlamda güzel bir örnek oldu. Diliyoruz farklı konular için ve farklı şehirlerde hafızanın önemi merkeze alınarak ilham bu proje ilham olsun. Bizim çalışmalarımız ise hemen açılış sonrası, daha büyük bir mekanda bu uygulamayı genişletmek üzere sürüyor. Daha çok işimiz var.


Zafer Akşit'in kişisel sergisi QUELL IS OTHER PEOPLE 9 Aralık'ta Collect Gallery'nin Tophane ve Juma binasındaki mekanlarında eş zamanlı olarak açılıyor. Sergi, Nietzsche'nin ebedi dönüş fikrini ortaya atarken cümle arasında kullandığı 'Einsamste Einsamkeit' ikilemesinin farklı yoruma açık doğası etrafında şekilleniyor. Einsamkeit kelimesi hem yalnızlık hem de tek başınalık olarak çevrilebilir. Bu sözcükler birbiri yerine kullanılabilecek iki kelime olarak görünse de bu iki benzer sözcük arasındaki nüans büyük bir anlam farklılığı yaratır. Bu anlam farklılığı üzerine kurgulanan eserler disiplinler arası pratikler ile deneysel bir yaklaşım içinde yerleştirme, video ve seyirci etkileşimi ile izleyicinin eserleri interaktif biçimde deneyimleyebileceği ironik bir oyun alanı yaratıyor. Yapıtlar kendilerini tek başınalığın çekiciliği ve yalnızlığın yıpratıcılığı, birlikteliğin telkini ve bir aradalığın kaçınılmazlığı arasında geçişkenlik içinde konumlandırıyor. Kaybın reddedilişinin olanaksızlığını çaresizce tersine çevirme çabasına, insanın kendisi ile olan ilişkisinin dahi 'öteki'den soyutlanmasının imkansızlığına, eylemlerimizin bazen nafileliği, bazen boşunalığı ve bazen de fark etmediğimiz sonuçlarına dair, teklik, ikilik, çiftlik ve çokluğun birbiri içine girdiği bir oyun alanına davet ediyor.


Bu hikayeye başladım nasıl bittiğini fark edemedim. O kadar dalmışım ki hikayenin bittiğini bile fark edemedim, çok sürükleyici olduğunu gördüm devamını diliyorum!.


Mixer, Gurur Birsin'in Zamanın Enkazı başlıklı ilk kişisel sergisini sunmaktan mutluluk duyar. Zamanın Enkazı sergisi, 10 Eylül-23 Ekim tarihleri arasında Mixer'in ana galeri mekanında izlenebilir. Zamanın Enkazı, Gurur Birsin'in, sanatsal pratiğinin büyük kısmını oluşturan pentür çalışmalarının yanında desenlerini ve bir gravür çalışmasını bir araya getiriyor. Sanatçının sergide yer alan çalışmalarında ayrıntılı teknik detayların yanı sıra ilk bakışta karamsar algılanan, terk edilmiş mekanlar göze çarpıyor. Resimler birbirinden bağımsız olsa da serginin bütünündeki izlenim bir felaket sonrası senaryosunu andırıyor. Zamanı ve mekanı tanımlanamayan imajlarda yer yer nesneler ve kişiler ile karşılaşıyoruz. Her bir resim alışılmışın dışında belli anlatısı olmayan bir filmin parçaları gibi izlenebiliyor. Resimlerde göze çarpan karamsar tonlar, harabeler, enkaz ve metruk yapılar bir olayın tasvirinden çok insan algısının ve ruh halinin izdüşümünü ifade ediyor. Günümüz insanının maruz kaldığı sosyal ve siyasal atmosfer; otoritelerin kişiler ve kentler üzerindeki yanlış uygulamaları sonucu, toplumda oluşan ortak olumsuz duygular ve akabinde oluşan meçhul bir son Gurur Birsin'in resimlerinin merkezinde yer alıyor. Ancak resimlerde bilinmezliğin ve yıkımın yarattığı tedirgin atmosfere eşdeğer şekilde teknik detaylarla işlenen, dinginlik ve ışıkla geleceğe dair bir umut önerisinde bulunuyor. Gurur Birsin'in hem eserlerinde hem de desenlerinde teknik olarak göze çarpan bir diğer unsur da gravüre olan yakınlıktır. Sanatçının akademik çalışmalarında da odaklandığı gravürün etkisi tüm çalışmalarında göze çarpıyor. Gravürün sağladığı teknik imkanlar ve gerektirdiği titiz çalışma pratiği, Gurur Birsin'in sergide yer alan çalışmalarında kısıtlı renk paleti ve keskin yapısal çözümlemeler ile etkisini gösteriyor. Gurur Birsin'in ilk kişisel sergisi Zamanın Enkazı, 10 Eylül 23 Ekim tarihleri arasında Mixer'in ana galeri mekanında görülebilir. Gurur Birsin (d.1992, Tekirdağ) lisans ve yüksek lisans eğitimini Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim bölümünde tamamlamıştır. Birsin, çalışmalarında manzara resminin gelenek ve güncel arasındaki durumunu denge arayışı bir yaklaşımla yorumlarken resminin odak noktasını oluşturan tanımsız mekanlar aracılığıyla insan ruhunun en derininde saklanan duyguların ortaya çıkmasına odaklanır. Detaycı bir çalışma pratiğine sahip olan sanatçının eserlerinde çoğunlukla karşımıza çıkan harabe, metruk yapı ve antik kent motifleri, bir mekanın tasviri olmaktan ziyade, çağımızın kuşaklar üzerinde yarattığı ortak bunalım, kaygı ve umutsuzluk duygularına doğrudan atıfta bulunan romantik göstergeler olarak okunabilir. Derin bir yalnızlık, sessizlik ve tefekkür hissini anımsatan bu çalışmalarda, doğanın nesnel gerçekliği, çoğu zaman hayatın geçiciliğini ve ölümü anımsatmak adına melankolik bir tarzla yeniden yorumlanmıştır. Çoğunlukla yağlı boya resim tekniği ile çalışan Birsin ayrıca baskı resmin teknik imkanlarını da kullanır. Küratörlüğünü Taner Ceylan'ın yaptığı Olimpos Sergileri II'de (2021) yer alan Gurur Birsin yaşamını ve çalışmalarını İstanbul'da sürdürmektedir.


Kadimzamanlar ve Diğer Vakitler, daha okumadan vurulduklarımdan. Sonuna geldiğimde elbet sevemediğim yerler, cevabını bulamadığım sorular olacak, biliyorum, ama ben yazacaklarıma da aynı kronometre ile başlıyorum. Kitabı elime alır almaz her bir cümlesini alıntılamak gibi bir istekle kavruluyorum. Hatta romanı gibi yazdıklarının hikayesini de yine Olga yazsın istiyorum ya da sanırım onu tam olarak anlayamazsam diye, eksik kalacak yanlarım için kaygılı bir başlangıç bu. Hissettiniz mi? Eğer hissettiyseniz yazının sonuna geldiğinizde benimle Kadimzamanlar'da bir gün süren bir yolculuğa çıktınız demektir. Kadimzamanlar kenti evrenin merkezinde bir yerdir. İnsan, kentin etrafında yürüme eylemi üzerine düşünceli olmalıdır. Her şeye uzun uzun ve dikkatlice bakıyorsa bir gün sürebilir. Aksi halde kuzeyden güneye, doğudan batıya bir saat yeterlidir. Koşar adım. Hızlı hızlı... Ama benim acelem yok, Kadimzamanlar varlığıma sirayet etsin ve diğer tüm zamanlar diğer olarak kalsın istiyorum. Bazen öyle anlar gelir ki, öğleden sonra akşam olmasını beklersin. Diğer tüm zamanlar belki de beklemek içindir. Kadimzamanlar'da nehirlerin başında bir melek olur ve meleklerin doğumuna şahit olduğu insanlar vardır. Bir melek genel olarak her şeyi farklı görür ve meleklerin sahip olduğu tek duygu, gökkubbe kadar ağır, sonsuz bir acımadır. İşte bundan sebep Misia'nın meleği, onun doğumunu ebesi Kucmerka'dan daha farklı görmüş ve ona acımıştır. Melekler, insanlar ve onların zamanları... Bu roman aslında özetle Tanrı'nın yarattığı sekiz dünyayı anlatıyor. Mitsel bir Polonya kasabasından sunduğu kesitlerde, 1914'ten 1980'e kadar geçen zamanda insanlığın değişimini anlatan Olga, Kadimzamanlar'da yaşayan üç neslin arketip fertlerini kullanıyor. Bir oyun olarak kurgulanan anlatıda, oyunu Toprak Sahibi Popielski oynuyor. Kadimzamanlar'da kendisine sıra gelen her bir karakterin zamanı belirliyor oyunun ilerleyişini. Ancak yine de insanın değil, zamanın etkisi esas ve oyunda kaçıncı dünya yaratıldıysa insanın zamanı da işte o yana eviriliyor. Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan insanın Tanrı'ya sığınan kalbi ve kaybettiklerini bulduğunda ondan uzaklaşması arasında dönüyor belki de sekiz dünya. Ancak beşinci dünyanın kurulmasının ardından insanlar Kadimzamanlar'da yerleşik düzene geçiyor; evler yapıyor, evleniyor ve çocuk sahibi oluyorlar. Düzen, insana sebebini hiç sorgulamadığı bir mutluluk getirir. Oysa insan yine bir önceki dünyada ardında çöpler bırakmış, yolunun akışını da değiştirememiştir. İnsanın kendini kandırarak yol almasının bir diğer ifadesidir bu işte. Evet, sona geldik; bu yazının bir yerde ve bir şekilde bitmesi gerekiyor. Tüm kahramanların hikayesinden söz edemezdim, ama artık onlara da yabancı hissetmediğinizi göreceksiniz. Sorularınız bol, cevaplarınız zamanınıza doğrulanmış olsun dilerim.