Profesyonel dansçı, semazen, akrobat, eğitmen ve çok daha fazlası; Şaziye Özlem Turan, Gülçin Aras'ın sorularını yanıtladı! Herkes hayatta bir şeylere sıkı sıkıya bağlıdır. Şaziye Özlem Turan'ın yaşamı boyunca en büyük tutkusu ise dans olmuş. Sesini duyduğum ilk andan itibaren öyle güzel, öyle coşkulu anlattı ki bu aşkını, kalbim pır pır çarparak hayranlıkla dinledim, sonrasında sorularımı yönelttim. -Kendinizden ve yaptığınız işlerden biraz bahseder misiniz? Ben Şaziye Özlem Turan, Karadenizliyim. Baba mesleği dolayısıyla birçok şehirde geçti çocukluğum, böylelikle çok küçük yaşlardan itibaren Anadolu'nun birçok bölgesinde yaşama ve oraların kültürünü tanıma imkanım oldu. 18 yaşında İstanbul Teknik Üniversitesi Devlet Konservatuarı'nın özel yetenek sınavını kazanarak profesyonel dans hayatıma giden yolda ilk adımı attım. Bugüne kadar birçok company, sinema ve uluslararası projelerde oyuncu ve dansçı kimliğimle yer aldım. Şimdilerde koreografi ve eğitmenliğin yanı sıra halk dansları, bale, modern dans, sufi dans, jonglörlük ve havada akrobasi eğitimlerinden almış olduğum öğretileri tiyatro ile birleştirerek yeni projelerimi kurguluyorum. -Dans serüveniniz nasıl başladı? Çocukluğumun geçtiği Anadolu'nun birçok küçük şehrinde ailemizde en büyük eğlencenin benim dans ettiğim anlar olduğunu fark ettiğimde dans etmeye karar verdim. Kendimi bildim bileli dansa tutkuluyum. Annem Pamuk Turan, babam Ekrem Turan beni bu konuda çok destekledi ve okulun halk dansları ekibine katılmamı sağladı. Böylelikle yarışmalarla ve gösterilerle üniversiteye kadar amatör olarak hayatımda hep yer verdim dansa ve sahneye. -Dans sizin için ne ifade ediyor? Benim için dans ihtiyaçlarımı karşılayabilmem, sonrasında dengeli bir sistem içerisinde var olabilmem ve hayallerimi gerçekleştirmem için tercih ettiğim bir yaşam biçimidir. Bunun yanı sıra tutku, mutluluk, kaygı gibi içimdeki birçok duyguyu dışarı yansıtmakta önemli bir etkendir. Nihayetinde dışa dönük bir insan olduğum için dans benim için her şeydir. -2006'da bir toplulukla tanışarak profesyonel dans hayatına adım attınız. Toplulukla birlikte dans etmek ve yalnız dans etmek arasındaki fark nedir? Büyük topluluklarda kuliste, turnede, otelde eşzaman içerisinde var olabilmek zordur. Fakat uyum içinde olunan anlarda özellikle sahnede gerçek bir illüzyon yaşanır. Bireysel çalışmalarıma geçmeden önce Türkiye turnelerinde yer almış, dünyanın birçok noktasında gösterilerde boy göstermiş olmanıza rağmen benim kim olduğumun bir önemi yoktu. Bir makinenin büyük bir çarkı olabiliyorsunuz en fazla. Bireysel çalışmalarda ise kendimi buldum, adeta ne olması gerektiğinden ziyade ne yapmak istediğimdi asıl soru. -Kadın olarak dans hayatında karşılaştığınız zorluklar nelerdir? Kadın olabilmekten ziyade, bizler gibi bireysel yetenekleriyle var olabilmeyi yaşam mottosu haline getirmiş kadınlar için hayat zaten zor. Üzerine bireysel yeteneğinizin bedeniniz olması karşılaşılan zihinsel zorlukları da haliyle arttırıyor. Bedenimizi özgürce kullanıyor ve yakıştırıyor oluşumuzun takdir görmesini elbette seviyoruz ama bu özgürlük bireysel alanımıza özgürce girilebilecek olduğu ifadesini kesinlikle vermiyor. Yoksa nereye giderseniz gidin, ne iş yaparsanız yapın kadınsanız kendinizi tüm benliğinizle var edebilmek çok zor artık. -Herkes bir şekilde sanatçı olmaya çalışıyor. Eğitim süreçlerini tamamlamadan eğitim vermeye başlıyorlar. Bunu nasıl karşılıyorsunuz? -Türkiye'de dansçı olmanın, sanatçı olmanın avantajları ve dezavantajları nelerdir? Bu biraz anlatılabilir bir durumun anlatılamazlığı... Bizim gibi sanatı yaşamları haline getirmiş insanlar dışında başka hiç kimse bu konuda konuşmuyor. Bu noktada durumu her fırsatta dile getirme gibi sanatsal bir sorumluluğum var. Pandemi, ardından yeni normal ve şu an yaşadığımız anormal durum sebebiyle birçok arkadaşım ve meslektaşım zor durumda bunu çok iyi biliyorum. Çünkü sanatını sadece sahnede gerçekleştirebilen, bizimde içinde olduğumuz bu sanatçı grubu şu an hiçbir şey yapmıyor bu beni çok üzüyor. Ama birçok marka, vakıf, kurum ve kuruluşların çeşitli destekleri oluyor ve bunların doğru yerlere gittiğinden emin oluyorum. Bu beni mutlu ediyor. Bu sanatımı, sahne dışından da insanlara ulaşabilmemi sağlamaya destek oluyor. -Sizin sanatla olan derdiniz nedir? Benim sanatımı yaratma biçimim bedenim ve ruhumla çok ilintili. Dans ederken ben sanatım diye düşünüyorum. Bu noktada bir derdim olmuyor. Çünkü ben derdimi mutluluğumu hatta iyileşmemi hareketle gerçekleştiriyorum. -Semazen olma hikayenizden bahseder misiniz? Üniversite döneminde Rumi'ye yakından bakma ve anlamaya çalışma imkanım oldu. Mevlevi Felsefesi çok derin bir konu, ne kadar okursak ne kadar öğrensek de aslında okyanusta bir kum tanesiyiz hepimiz. Ben Ziya Azazi ekolünden geliyorum, modern sema da diyebiliriz. Belirli bir ayak ve beden formu yok, yalnızca bedeni eyleme hazırlamak ve eylemi çeşitlendirmek adına teknik bilgiler var. Burada etek bizim enstrümanımız. Ruhani boyutunda ise birbirimize yoldaşlık ediyoruz inzivalarda. Bana kalırsa hangi dilde, hangi niyetle, hangi kostümle dönerseniz dönün yolculuğun sonundaki kapı hep aynı. -Sema yapılırken çizilen daire şekli kainatı temsil ediyor. Bir kadın olarak dansla bunu yaratıyor olmak size ne hissettiriyor? Bir kültür, felsefe ya da yaşam biçimi olan semada, semazenin eteğinde, semahanede kainat biliminin sırları ve sınırları saklıdır. Semazenlerin etekleri ile kasırgalar aynı fiziksel kanunla dönüyor. Açıklamasını yapan birtakım bilim insanları bunun algoritmasını çıkararak Dünya semazen atmosfer de eteğidir demişlerdir. İşleyişin kendisi olmak, bütün yolculuğumuz bu. İnsan olarak her seferinde çok keyifli bir yolculuk. -Birçok alanda eğitim aldınız, çalışmalar yaptınız. Kendinizi en çok nereye ait hissediyorsunuz? Ruhumun, bedenimin ve enerjimin fırsat verdiği her an dans etmek istiyorum. Bunu bir kalıba koymak kendimi kalıba koymak demek ve beni asla bir kalıba koyamazsınız. Ayrıca beni bu şekilde düşünmem konusunda yönlendiren abim Erdem Turan'a da borçluyuz biraz. -Pandemi sürecinde neler yapıyorsunuz? Şimdilerde ekibimle beraber dijital bir dans projesi hazırlıyoruz. Bu pandemi sürecinde yardıma ihtiyacı olan dansçı arkadaşlarım için bir hareket olacak. Yakında #evdedans projemizi hayata geçireceğiz. Yaşadığı birçok problemden dolayı artık mutsuz olmaya alışmış bir insanı, birçok dansçı arkadaşım ile yeniden mutlu etmeye çalışacağız.


Schönbrunn Palace, Avusturya'nın başkenti Viyana'da, Habsburg Hanedanı'nın yazlık sarayıdır. Ülkede en önemli kültürel anıtlarını içinde barındıran saray 1960'lı yıllardan bu yana Viyana'ya gelen turistleri etkilemeye devam ediyor. - Tasarım Parkı Birbirinden Farklı İki Özel Sergi ile Yılı Tamamlıyor! - Patchwork 5 Adlı Karma Sergi, Gala Sanat Galerisinde - RS Sanat Alanı'nın İkinci Sergisi 'Zihni Manzaralar' 7 Ekim'de Açılıyor - Cem Güventürk ile İlk Kişisel Sergisi Üzerine Söyleşi - Mehmet Güreli'nin Karganın Düşü İsimli Solo Sergisi Patan Art Gallery'de


Yaratıcı drama eğitmenliğinin yanı sıra öykülere sevdalı bir yazar olan Şebnem Denk'in yıllarca kimselere açmadığı taze ve özgün öykülerinden oluşan Tengömlek Romanoku Yayınları etiketiyle yayımlandı. Beş ana öyküden oluşan kitabın editörlüğünü Yağmur Şengöz üstlenirken kapak tasarımında Gökhan Başpınar imzasını görüyoruz. Öyküler, okurları ıssız bir gölde yolculuğa çıkaran tekne gibidirler. Etrafımızdaki manzara bizi büyülese de gözümüz manzaranın birleştiği yerde, ufuktadır.


Mixer, Seçil Büyükkan'ın Kendime Doğru Bir Adım başlıklı kişisel sergisini sunmaktan mutluluk duyar. Sanatçı tarafından bir öze dönüş denemesi olarak nitelenen Kendime Doğru Bir Adım sergisi 27 Kasım 2021 8 Ocak 2022 tarihleri arasında Mixer'in proje odasında izlenebilir. Kendime Doğru Bir Adım, sergisinde Seçil Büyükkan'ın çeşitli özgün baskı tekniklerinden hareketle oluşturduğu çalışmaları yer alıyor. Sanatçının uzun süredir çalışmalarına odak olan doğu felsefesi ve doğa ilişkisi bu sergide kutsal ağaçlar konusu ile derinleşiyor. Seçil Büyükkan kutsallık kavramını sorgulama ediminden yola çıkarak bir varlığa; bir nesneye kutsallık yüklenmesini durumunu ağaç metaforu üzerinden ele alarak irdeliyor. Bu metafor üzerinden oluşan kutsal ağaçlar serisi kumaş ve kağıt üzerine linol baskılar ile bir mekan yaratarak izleyiciyi yeni bir sorgulama alanına davet ediyor. Baskı sanatları, Seçil Büyükkan'ın sanatsal yaşamında bir başlangıcı simgeliyor, bu sebeple bu sergi ile sanatçı kendi özüne bir dönüş izleği oluşturuyor. Aynı zamanda bu öze dönüşün çoğaltılabilir bir medyum aracılığıyla yayılmasını arzuluyor. Sanatçı bu durumu tıpkı Avrupa baskı geleneğinde kutsal kitap betimlemelerinin baskı yoluyla yaygınlaştırılması gibi şeklinde ifade ediyor. Seçil Büyükkan, birçok toplum tarafından kutsal kabul edilen ağaçların izini sürerek kendi zihninde onlara yeni bir oluşum imkanı yaratıyor ve bunu baskıları aracılığıyla izleyiciye yansıtıyor. Seçil Büyükkan'ın kutsal ağaçları Kendime Doğru Bir Adım sergisinde sergi mekanına yayılarak izlenime sunuluyor. Sergi 8 Ocak tarihine kadar Mixer'in proje odasında izlenebilir.


Pera Müzesi Film Programları, Seçilmiş Aileler: Tomer Heymann seçkisini sinemaseverlerle buluşturmaya hazırlanıyor. Retrospektif niteliğindeki program, gerçekliğin peşine düşerken insanı odağına almayı elden bırakmayan usta belgesel yapımcısı ve yönetmen Tomer Heymann'ın aile kavramını sorgulayan 6 filmine odaklanıyor. Pera Film'in sinemaseverlere sunduğu Seçilmiş Aileler: Tomer Heymann programı, İsrail'in önde gelen yönetmenlerinden ve belgesel film yapımcısı Tomer Heymann'ın retrospektif niteliğindeki 6 farklı çalışmasına odaklanıyor. Gösterimi 13-19 Kasım 2019 tarihleri arasında Pera Müzesi'nde ücretsiz olarak gerçekleştirilecek seçki, içinde doğup büyüdüğümüz aile kavramını, seçtiğimiz aileleri ve bir aradalıktan doğan duyguları dürüst ve hassas bir yaklaşımla ele alan belgesellerden oluşmakta. Programda, bir oyunculuk koçunu ve eğittiği suçlu çocukları odağına alarak toplumsal cinsiyeti ve birbirini anlayabilmenin gücünü ortaya koymaya çalışan belgesel Bu Beni Biraz Korkutuyor; değişen küresel göç modelleri ile genişleyen aile kavramını İsrail'de yasadışı olarak yaşayan Filipinli trans seks işçilerinin bakış açısıyla işleyen Kağıt Bebekler; Heymann'ın Andreas Merk'le tanışması üzerinden ilerleyen, kökler ve aşk hakkında samimi bir portre çizen Sevgilimi Ben Vurdum; aile, kayıp ve evsizliğin zihin haritalarını birleştiren dokunaklı film Taçsız Kraliçe; çekimleri sekiz yıl süren, prova çekimleriyle şimdiye kadar hiç yayınlamamış geniş bir arşiv seçkisi ve nefes kesen dans sekanslarını harmanlayan Mr. Gaga ve son olarak, iki farklı dünyada yolunu bulmaya çalışırken aynı zamanda gerçek benliğini korumaya çabalayan Saar Maoz'un yolculuğunu aktaran Şimdi Kim Sevecek Beni? filmi yer alıyor. Program kapsamında 24 Kasım 2019 Pazar günü saat 15.00'te gerçekleşecek Taçsız Kraliçe adlı film gösteriminin ardından izleyiciler, sinema yazarı Nil Kural'ın yönetmen Tomer Heymann ile yapacağı söyleşiye de katılma imkanı bulacaklar. Program kapsamındaki film gösterimleri ücretsizdir. Rezervasyon alınmamaktadır ve yasal düzenlemeler uyarınca aksi belirtilmediği sürece tüm film gösterimleri 18+ uygulamasına tabidir. Ücretsiz düzenlenen ve rezervasyon alınmayan konuşma etkinliğinin dili İngilizcedir, Türkçe simültane çeviri olacaktır. 1970 yılında Kfar Yedidia, İsrail'de doğan Tomer Heymann, geçtiğimiz 10 yıl içerisinde pek çok belgesel film ve dizi yönetti. İlk filmi Bu Beni Biraz Korkutuyor dahil olmak üzere dünyanın dört bir yanında gösterilen filmleri, saygın festivallerde ödüller kazandı ve Tomer Heymann'ı İsrail'in önde gelen belgesel film yönetmenlerinden biri haline getirdi. Ülkesindeki sinema okullarında ders veren Tomer Heymann, aynı zamanda halen devam eden film projelerini yönetmeyi sürdürüyor.


Kaçış, Kuzu, Mavi Dalga, Musallat, İşe Yarar Bir Şey, Şair, İç Bahçe, Uyanış, Diriliş, Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz, Yedi Güzel Adam, İnadına Yaşamak, Sana Bir Sır Vereceğim, En Son Babalar Duyar, Kurtlar Vadisi, Tatlı Hayat ile daha birçok sinema filmi ve dizide rol alan, ekranların sevilen yüzlerinden biri olan başarılı oyuncu Sedat Kalkavan ile keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. Aslında ben karar vermedim. Utangaç ve çekingen bir ergenliğim oldu. Görünür olmak pek benlik bir şey değildi aslında. Tesadüfen karşılaştığım çocukluk arkadaşım, Şahika Tekand'ın asistanıydı. İlk seçmelerden kaçtım, ikincisinde ise teslim oldum. Böylelikle oyunculuk eğitimim başlamış oldu. Oyunculuk kariyerimde 30'un üzerinde farklı dizide ve sinema filmlerinde farklı farklı karakterleri canlandırdım. Hepsinin benim yolumda özel ve ayrı bir yeri var tabi ki ama Yedi Güzel Adam dizisinde Hasan Ali ve Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz da İlker karakterleri kötü adam olarak başlayıp, komediye dönmüştü. Hayat ilerledikçe ; değişen dönüşen, altı dolu olan karakterleri canlandırmayı daha çok seviyorum. Yeni bir rol geldiğinde karakterin söylediği sözler, giydiği kostümü, yaşadığı mekanı, ilişkide olduğu diğer karakterler, hikayesi karakterin ilk aşamalarıdır. Bunlar ilk başta kukla gibi maket gibidir. Bunların canlanmasını sağlayan şey enerjidir. Bir senaryodaki karakterler senaristlerin kafasında hayali olarak vardır. O karakterlerin ete kemiğe bürünmüş halini oyuncuda görürler ve sizden aldığı jestler mimikler hal ve tavırla şekillendirir sizin yolunuzu açarlar daha doğrusu karakterin. Zor değildir, aksine yönetmenin kafasındaki tiplemenin üstüne çıkmanızı, onu şaşırtmanızı sağlayan şey sizin tüm aksesuarları karaktere hizmet edecek şekilde kullanabiliyor olmanızdır. Zaten profesyonellikte bunu gerektirir. Kısacık bir rolde dahi seyircinin gelip sizi daha uzun görmek isterdik cümlesini söylemesi sizin işinizi ne kadar iyi yaptığınızla ilgilidir. Oyunculuk hayatım tiyatro ile başladı. Eğitimimin ikinci senesinde sahneye çıkmaya başladım. 15'in üzerinde tiyatro oyununda yer aldım. En son Tiyatro festivali açılış oyunu Godot'yu Beklerken de oynadığım Estragon karakteridir. İlk oynadığım dizi Perihan Abladır. Set ortamı nasılmış diye orada oynayan sevgili Ayşe Tolga arkadaşımızı ziyarete gittikten sonra bizi de konuk oyuncu olarak oynatmışlardı. Seramik ile ilgileniyorum. Hobi olarak başlamıştım ama şu an tescilli bir markam var. Vivus İn markası ile kendi tasarımlarımı web sayfamda ve internetteki kanallarda paylaşıyorum. Evimin yarısını atölye olarak kullanıyorum. Ayrıca piyano çalmayı öğrenmeye başladım.


Bugün günlerden 18 Mart Çanakkale şehitleri anma günü olmadığının farkındayım! Senede yalnızca bir gün kutlanabilen özel günlerde kıymet verdiğimiz kişi ve toplumsal olayları hatırlamak yerine her zaman hatırlamak ve yaşatmaktan yanayım. Dolayısıyla bu hafta ne zaman ziyaret etsem, kendimi huzur ve güven içerisinde hissettiğim Çanakkale Şehitler Abidesi hakkında bildiklerimi Gazete Sanat okuyucuları ile paylaşmak istedim. Şehitler Abidesi, yeryüzünün farklı, birçok coğrafyasından savaşa katılan şehitlerimizin toplu bir şekilde göğe yükselişini temsil etmektedir. Uzaktan göründüğünde Türk Bayrağı mozaiği ile muhteşem bir görüntü sergileyen Çanakkale Şehitler Abidesi, I. Dünya Savaşı esnasında bu coğrafyada yaşananların hatırlanmasının yanı sıra zaferi ve vefa duygusunu gözler önüne seren en büyük eserler arasındadır. Yüzbinlerce şehit vererek kazandığımız bu kutsal zafer, hem birlik hem de beraberliğimizin ebedi sembolüdür. Abidenin tavan kısmında mozaikten, Türk bayrağı işlenmiştir. Abidenin bulunduğu bahçenin her yerinde tarihe damga vurmuş bir eser var. İnsanoğlu, şehitlik abidesinin bulunduğu bu çok geniş alana ayak basar basmaz, vefayı ve maneviyatı yüreğinin en derininde hissedebiliyor. Abidenin iç kısmında buram buram özgürlük ve tarih kokan, adeta insanı güçlü hissetmeye zorlayan ayrı bir yer var gibi... Örneğin, Arıburnu muharebelerinden sonra bir Anzak askerinin yanında Avustralya'ya götürdüğü iddia edilen ve bir Türk askerine ait olan kafatası, yıllar sonra10 Mart 2003 tarihinde Türkiye'ye teslim edilmiş olup18 Mart 2003'te resmi törenle bugünkü noktaya defnedilmiştir. Çanakkale Şehitler Abidesi; 4 ayak, bir kubbeden oluşmaktadır. Yüksekliği ise 41,7 metre denizden yüksekliği ise 92 metredir. Her yıl 18 Mart tarihinde, ülkenin dört bir yanından gelen ziyaretçilerden, abide içinde yaşayan serçelerin şehitlerin ruhlarını taşıdığına dair, inançlar var. Çanakkale Şehitlik Abidesi denince ilk akla gelen öğeler arasında muharebe anlarını yansıtan kabartma rölyefler gelir. Abidenin etrafında ki denize bakan dört rölyef ise deniz savaşlarını anlatırken, karaya bakan dört rölyef ise kara savaşlarını anlatmaktadır. Mustafa Kemal Atatürk'ün 1934'te müttefik askerleri için söylediği sözlerin yer aldığı mermer bir kitabe ve arka bölümünde sembolik mezarlıklar bulunmaktadır. Şehitler Abidesi, hakkında araştırmalar yaptığımda maddi sıkıntılar nedeniyle Şehitlik Abidesinin yapımının birkaç kez duraklatıldığını ancak Milliyet Gazetesi'nin ulusal çapta başlattığı bağış kampanyasının tüm halkımızdan destek gördüğünü ve eserin tamamlanabildiğini öğrendim. Toplanan bağışlarla Çanakkale Şehitler Anıtı ancak nihayete erebilmiş ve böylece 21 Ağustos 1960 tarihinde yani Cumhuriyet' in ilanından yıllar sonra resmi açılışı gerçekleşmiştir. Mustafa Kemal'in Çanakkale savaşı esnasında yükseliş öyküsünü sembolize eden 3' lü Anıt Heykel ise bir kompozisyon şeklinde yapılmıştır. Heykele baktığımda insana geçen duygunun hala şehitlerimiz orada ve koruyucu ruhlarının her an bizlerle olduğudur. Bilmelisiniz ki, yazmak için karar verdiğimde ve kaynak araştırması yaparken Şehitlik Abidesi hakkında birbirinden farklı hikayeler ile karşılaştım. Toprağı Vatan yapmak ve Vatan toprağını korumak için Şehit olan tüm ecdadımızı saygıyla anıyorum. Bizlere düşen görevin onların emanetine sahip çıkmak olduğuna inanmaktayım.


Üretmek isteyen gençlerin ihtiyaçlarını araştıran, bunları karşılayabilecek programlar geliştiren bir kültürel paylaşım ve sanatsal üretim programı olan Şehre BAK, aynı zamanda 2012 yılından bu yana ifade alanları sınırlı genç hikaye anlatıcılarının görsel üretimini destekleyen, bu bağlamda fotoğraf ve video eğitimlerinin yanı sıra kolektif üretim ve gösterim alanları yaratmayı amaçlayan bir proje. BAK Dersleri, Kolektif Üretim Atölyesi ve Video Geliştirme Atölyesi gibi buluşmalar aracılığıyla gençlerin kendi perspektiflerinden kentlerine dair görsel hikayeler anlatmalarını destekleyen BAK, bunun yanı sıra web sitesi www. sehrebak. org kanalıyla açtığı çağrılarla çevrimiçi sergiler düzenliyor, belgesel fotoğraf ve video alanında eleştirel metinler ve kaynaklar sunuyor. Türkiye'nin farklı şehirlerinde yaşayan, fotoğraf, video ve diğer görsel araçlarla toplumsal konulara bakmanın yollarını arayan herkes için araştıran, bilgi üreten ve yayan bir kaynak olan sehrebak. org'un yeni çağrısı Salgın, çağrısı gündelik hayatı, şehirleri, ilişki biçimlerini ve hayatta kalma stratejilerini etkileyen bir dönemin görsel kaydını tutmayı, evimizin içine ve dışına, çevremize, içinden geçtiğimiz bu süreci kayda geçirmek için yakından bakmayı öneriyor. Bu bakışı bütünsel bir şekilde görselleştiren, bir başlık / tema / düşünce / gözlem etrafında bir araya getirilmiş, birbiriyle ilişki kuran 8 fotoğraflık dizileri ya da 1 dakikalık videoları 20 Şubat 2021'e kadar paylaşmaya davet ediyor. Salgın çağrısı gündelik hayatı, şehirleri, ilişki biçimlerini ve hayatta kalma stratejilerini etkileyen bir dönemin görsel kaydını tutmayı, evimizin içine ve dışına, çevremize, içinden geçtiğimiz bu süreci kayda geçirmek için yakından bakmayı öneriyor. Bu bakışı bütünsel bir şekilde görselleştiren, bir başlık / tema / düşünce / gözlem etrafında bir araya getirilmiş, birbiriyle ilişki kuran 8 fotoğraflık dizilerinizi ya da 1 dakikalık videolarınızı 20 Şubat 2021'e kadar paylaşabilirsiniz.


Kent fikri doğduğu andan itibaren kırsaldan ve tarımdan farklılaşma üzerine kurdu varoluşunu, ama modern zamanlara kadar kent ile doğa arasında mutlak bir kopuş değil uyumdan bahsetmek yine de mümkündü. Bediz Yılmaz'ın kaleme aldığı Doğa Kent İnsan: Zıtlık mı Uyum mu? çağrısı, en fazla 1 dakikalık videolarınızı ya da 8-12 fotoğraftan oluşan hikayelerinizi 100-150 kelime uzunluğunda metinlerinizle paylaşmanızı bekliyor. Hatırlamak ve Anlatmak için Şehre BAK, 2012'den bu yana ifade alanları sınırlı genç hikaye anlatıcılarının görsel üretimini destekleyen, bu bağlamda fotoğraf ve video eğitimlerinin yanı sıra kolektif üretim ve gösterim alanları yaratmayı amaçlayan bir proje. BAK Dersleri, Kolektif Üretim Atölyesi ve Video Geliştirme Atölyesi gibi buluşmalar aracılığıyla gençlerin kendi perspektiflerinden kentlerine dair görsel hikayeler anlatmalarını destekleyen BAK, aynı zamanda web sitesi www. sehrebak. org kanalıyla açtığı çağrılarla çevrimiçi sergiler düzenliyor, belgesel fotoğraf ve video alanında eleştirel metinler ve kaynaklar sunuyor. Bu çağrıda kent ile doğa arasında olduğu varsayılan o büyük zıtlığı sorgulamak istiyoruz. Kent fikri doğduğu andan itibaren kırsaldan ve tarımdan farklılaşma üzerine kurdu varoluşunu, ama modern zamanlara kadar kent ile doğa arasında mutlak bir kopuş değil uyumdan bahsetmek yine de mümkündü. Sokakların ve yapıların topoğrafyayı izlediği, bahçelerin kent sakinleri için gıda ürettiği, kaynakların çeşmelerle buluştuğu, köprülerin nehir yataklarına saygılı uzandığı yerlerdi kentler. Bu çağrıyla sizleri, insanın sınırsız cüretinin doğurduğu yıkıcı sonuçlara mercek tutmaya davet ediyoruz. Doğa nasıl zapturapt altına alınmaya çalışılmış, böyleyken, insanın müdahalelerini hiç umursamadan kendi bildiğini nasıl okumuş? Depremin yıkıcılığında doğanın dediklerine kulak tıkama pervasızlığının payı nedir? Doğa ile kentler arasındaki ilişki gerilim üzerine mi kurulu olmalı, uyumlu bir birliktelik hiç olmadı mı, olamaz mı? Bu soruların düşündürdüklerinin izinde en fazla 1 dakikalık videolarınızı ya da 8-12 fotoğraftan oluşan hikayelerinizi 100-150 kelime uzunluğunda metinlerinizle birlikte 3 Temmuz 2023'e kadar paylaşmanızı bekliyoruz.


Mutlu ve mutsuz şehirler var, mutsuzluğunu insafsızlıkla bezeyenler de. Viyana sadece geçmişte yaşar örneğin, şimdiki zamanla işi yoktur. Rafine edilmiş bir küstahlıkla, Hangi toprağa ayak bastığının farkında mısın? diye sorar ziyaretçisine. Berlin küllerinden doğmanın gururuyla birlikte eski günahlardan duyulan rahatsızlığın, utanç değil ama rahatsızlığın kesiştiği noktadadır. Barcelona yeninin yalvacı olduğunu haykırır, övündüğü geçmiş bile devrimci kopuşların hikayesidir. Roma handiyse sonsuz tarihiyle bisiklet hırsızlarını aynı potada eritir, Rönesans çeşmesinin sinema karesine göbekten bağlandığı tek şehirdir. Ama tüm bu şehirlerin ortak paydası aynıdır, mutlu şehirlerin ortak paydasıdır bu, adını anmadığım diğerlerinin de: bir şehir hayaletlerini kaybetmediği sürece mutludur. Geçmiş çatıların arasında ya da gizli bir kuytuda göz kırpıp kaçar çapkınca. Başını çevirdiğin an çoktan gitmiştir ama o hayalet dokunmuştur omzuna. Bu şehir hayaletlerini kovdu, arkalarından teneke çalarak. Geçmiş sadece taş ve boş övüngenlikten ibaret. Sanırım sadece ikincisi kalacak elimizde ve övünmenin kof kelimeleriyle tükettiğimiz dil, o taşları yalamaktan başka işe yaramaz olacak.


Sanatçıdan Koleksiyonere mottosuyla online müzayede platformu olarak yolculuğuna başlayan Brieflyart, Gümüşsuyu'nda şehre yeni bir sanat alanı sunmak üzere kapılarını sanatseverlere açtı. Nilgün Yüksel'in küratörlüğünde Ali Atmaca, Bubi, Horasan, Hüsamettin Koçan, Meriç Hızal, Onay Akbaş, Şenol Yorozlu eserlerinden oluşan Kültürel Aktarımlar sergisi, kültürün sürekliliğinden, sanatçının geçmişten miras aldığı ve içinde yaşadığı kültürün üretimine aktarılışından yola çıkarak hazırlandı. Sergi, sanatçıların yüzyıllar boyu süren kültürel aktarımları kendi bireysel varoluşlarıyla nasıl sentezlediğine, yarattıkları eserler üzerinden bakıyor. Proje, sanatçıların edindikleri kültürü, kültürden yola çıkarak araştırdıkları, dönüştürdükleri alanları ele alarak; eserlerinde kültürün katmanlarını nasıl yansıttıklarına değiniyor. Kültürel Aktarımlar sergisi ortak paydaları barındıran kültürden beslenerek farklı üsluplarda üretimleri olan yedi sanatçının bir araya gelmesiyle izleyicinin bakış açısında da anlamlı farkındalıklar yaratmayı hedefliyor. Ali Atmaca Şamanik izleri içinde barındıran Bektaşi ritüelleriyle büyüdü. Yapıtlarında da bu geleneğin yansımaları ile çağdaş yaratım anlayışının verilerini harmanlıyor. Bubi yaşadığı coğrafyanın kültürüyle, kültürün verileriyle, dönüşümüyle, kültürün içindeki ötekiyle hesaplaşan sanatçılardan. Eserleriyle izleyicinin karşısına, salt plastik verilerin ötesinde, her seferinde anlamı, yorumu çoğaltan içerikleriyle çıkıyor. Horasan çalışmalarında imgeleri saklı olanı çıkarmaya ve gözlerden uzak olanı anlatmaya yöneliyor. Çalışmalarında simgeselliğin, salt biçimleri okumakla ilintili olmadığına, insan ruhunun ve zihninin derinlerinde yatanın, söze gelmeyenin bazen bir jestle, bir bakışla, ürperti ya da kaynağı fark edilmeyen bir coşkuyla ilintili olduğunun altını çiziyor. Hüsamettin Koçan, Şamanik izleri barındıran anlatıların, söylemlerin ardından giden özne olarak; kültürlerarası geçişleri izlerken eserlerinde hala burada, bizimle olduklarını, bizim kimliğimizin bir parçasında yaşadıklarını da açığa çıkarıyor. Meriç Hızal, geçmişin yaşanmışlığını entelektüel birikimiyle harmanlayarak zamanın ruhunu bugüne taşıyor. Çünkü eserleri, hem geçmişin yaşanmışlığını, hem de Meriç Hızal'ın entelektüel birikimiyle buluşarak biçimi ve söylemi şimdiye taşıyor. Onay Akbaş, sanat tarihinin büyük ustalarını, aklımıza nakşedilen nesne ve olguları işlediği resimlerinde olduğu gibi; eserlerine anın değerlerini de yüklüyor. Çalışmalarında yaşamımızı değiştiren tarihsel karakterlerin, olguların yeniden, şimdi, burada bizimle iletişime geçtiğini vurguluyor. Şenol Yorozlu'nun dili, keskin bir mizah, ironik bir eğretileme içeriyor. Olympia, Cupid, Çintemani, Kaftan, Kubbe, VAV onun yapıtlarında yeni bir dille konuşuyor. Başka bir deyişle; sanatçı, kültürün kodlarını yapı söküme uğratıyor. Sanatın birikimsel yönünü temsil eden Kültürel Aktarımlar konseptinde yedi farklı sanatçının eseri, onların adeta birer parmak izi gibi kendilerine has özellikler taşıyor. Sergi 30 Haziran'a kadar Brieflyart'ta ziyaret edilebilecek. Tombak, Genç Sanat, Türkiye'de Sanat, rh+sanart dergilerinde yazı işleri ve editörlük görevlerinde bulundu. Türkiye'de sanat ve rh+sanart dergilerinde güncel sergiler üzerine düzenli eleştiriler yazdı. Sanat ve diğer disiplinler, müze ve sanatsal oluşumlar üzerine özel dosyalar hazırladı. Plastik sanatlar alanında jüri üyelikleri ve danışmanlık yaptı. Sanatçılar üzerine monografik kitaplar kaleme aldı. 2011-2012 yılları arasında yönetmen Semih Kırmemiş ile Bedri Rahmi Eyüboğlu belgesel filmini ortaya çıkardı. 2014 yılında sanat öğrencilerine burs sağlamak amacıyla üzerinde dört yıl çalıştığı, Sanat Objesi Olarak Sanatçı adlı küratöryel sergisini hayata geçirdi. 2015 yılında Diyaloglar sergisi küratörlüğü ile iki sanatçı üzerinden kuşaklararası ilişkiye dikkat çeken sergiyi gerçekleştirdi. 2018 yılında Muğlak Alan başlıklı sanat-tasarım geçişkenliğini irdeleyen küratöryel sergisini hazırladı. İstanbul Aydın Üniversitesi ve İstanbul Teknik Üniversitesi'nde Sanat Sosyolojsi, sanat tarihi ve günümüz sanatı üzerine dersler verdi. 2019 yılından bu yana Düzce Üniversitesi Sanat Tasarım ve Mimarlık Fakültesi'nde öğretim görevlisi olarak görev yapmaktadır. AICA Türkiye Şubesi üyesidir. Brieflyart 2020 senesinde sanatın her dalının ekonomik anlamda sürdürülebilirliğine hizmet etmeyi misyon edinerek; sanatçıyı ön planda tutan bir online müzayede platformu olarak yola çıktı. Süreç içinde online müzayedelerle eş zamanlı fiziki sergiler düzenleyen Brieflyart, bu yönüyle hem müzayede, hem de galericilik faaliyeti ile bütünleşik bir sanat ortamı sundu. Baran Çuroğlu'nun yaratıcısı ve yöneticisi olduğu Brieflyart,12 Mayıs 2022 tarihinden itibaren yeni yeri Gümüşsuyu'nda, düzenli olarak ev sahipliği yapacağı farklı disiplinlerden sergilerle sanatseverlere yeni bir alan yaratmak üzere kapılarını açıyor.


Sabancı Holding desteğiyle Sabancı Üniversitesi Sakıp Sabancı Müzesi'nde devam eden Şehzade'nin Sıra Dışı Dünyası: Abdülmecid Efendi sergisine paralel olarak Şehzade Abdülmecid Efendi ve Hat Sanatı sergisi, SSM'nin Kitap Sanatları ve Hat Koleksiyonu sergi salonlarında ziyarete açıldı. Ressamlığıyla tanınan ancak müzik ve hat sanatıyla da ilgilenen; sarayda dış dünyaya kapalı olarak yaşamak zorunda olduğu dönemde Saray koleksiyonlarındaki ünlü hattatların levhalarından kopyalar yaparak güzel yazı yazmayı kendi kendine öğrenen Abdülmecid Efendi, resmettiği pek çok tabloda hat levhalarına da yer veriyor. Şehzade Abdülmecid Efendi ve Hat Sanatı sergisi, Şehzade Abdülmecid Efendi'nin büyükbabası, amcası, babası ve kuzeni olan sultanlar II. Mahmud (h. 1808-39), Sultan Abdülmecid (h. 1839-61), Sultan Abdülaziz (h. 1861-76) ve Sultan II. Abdülhamid'in (h. 1876-1909) eserlerine odaklanıyor. Sergi, II. Mahmud'un yazı hocaları Kebecizade Mehmed Vasfi'nin (ö. 1831) ve Mustafa Rakım'ın (ö. 1826) eserlerini, hattat sultanların hat levhaları ve kıt'aları ile güzel yazı örneklerini ziyaretçilerle buluşturuyor. Sakıp Sabancı Müzesi, Türk ve İslam Eserleri Müzesi, Sadberk Hanım Müzesi, Millet Yazma Eser Kütüphanesi, Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi ve özel koleksiyonlardan seçilmiş eserlerin yer aldığı Şehzade Abdülmecid Efendi ve Hat Sanatı sergisi, 30 Haziran 2022'ye kadar ziyaret edilebilir.


Merhaba bu en zor sorulardan biri bence, insanın kendini tanımlaması. 1995'te İstanbul'da doğdum. Ailemin işi sebebiyle İzmir'e taşındık. İlkokul ortaokul öğrenimimi burada tamamladım. 9-10 yaşlarımda keman dersleri alıyordum. Bu da hangi mesleği istediğime dair beni yönlendirici oldu. Lise öğrenimim için İstanbul'a geldik. Burada konservatuvar sınavlarına hazırlandım, 2008 senesinde de Avni Akyol Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi'ni kazandım. Lisede son sınıfa kadar aldığım eğitim Batı müziğiydi. Son sınıfta Türk müziğine ilgi duymaya başlamıştım. Üniversitede Türk müziğine devam etme düşüncelerim sebebiyle babam beni Nevzat Atlığ'a götürdü. Onun yönlendirmesiyle Türk müziği dersleri almaya başladım. İstanbul Teknik Üniversitesi Türk Müziği Devlet Konservatuvarı Ses Eğitimi bölümünü kazandım. Üniversitede okurken TRT ve Kültür Bakanlığı'na bağlı korolarda solist olarak bulundum. Şu an Cemal Reşit Rey Türk Müziği topluluğunda görev alıyorum. Mezunu olduğum okulda da yüksek lisans eğitimime devam ediyorum. Bu albümün benim için özel bir hikayesi var evet. Günümüzde icra edilmeyen, elimizde kaydı olmayan eserler her zaman ilgimi çekmişti. Sosyal medya hesaplarım ve konserlerimde de bu şarkıları okumaya özen gösteriyordum. Çalışmalarım Ahenk Müzik yapımcısı tarafından görülmüş olacak ki bu şarkıları albüme dönüştürmeyi teklif etti. Çok heyecanlanmıştım. Tabii bir yandan da tedirginlik duyduğumu itiraf etmeliyim. Eser seçimi ve onay süreci benim için çok stresliydi. Bu albümün oluşma hikayesi benim yaptığım işe olan inancımı daha da artırdı. Eğer kıymetli bir şey yapıyorsanız bu elbet hak ettiği değeri görüyor. Üniversite yıllarımdan bu yana her zaman popülerlik beklentisi olmadan doğru bildiğim şeyi yapmaya çalıştım. Şimdi görüyorum ki bu uğraşlarım da boşa olmamış. Evet, albümde yer alan bazı şarkıların notası internette bulunmuyor. Eserlerin birkaçını dinlediğim kayıtlardan notaya aldım. Aslında albüm sürecinde bana en çok keyif veren de buydu: Eski kayıtlar, defterler ve elyazısı notalar... Şimdi görüyorum ki albümü dinleyenler de benimle aynı heyecanı yaşıyorlar. Sosyal medyadan bana mesaj göndererek bu eserlerin notalarına ulaşmak isteyen birçok kişi oldu. Şimdi buradan da duyurmuş olayım. Albümdeki eserlerin notalarını lansman konserinde bir broşür halinde dinleyiciyle paylaşacağız. Albümde tanbur, klasik kemençe, kanun ve çello enstrümanları vardı. H er biri sazında bu müziğin en değerli isimlerinden olan Özata Ayan, Furkan Bilgi, Taner Sayacıoğlu ve Volkan Ertem eşlik ettiler. Kayıtları da hepimizin mezunu olduğu İstanbul Teknik Üniversitesi MİAM Stüdyolarında yaptık. Edit ve kayıt Oğuz Öz; mix ve mastering de Taylan Özdemir tarafından yapıldı. Dijital imkanların müzisyenlerin önünü açtığını düşünüyorum. Mesela bugün binlerce notayı da kaydı da cebimizde taşıyabiliyoruz. Bu büyük bir kolaylık. Tabii dezavantajları da yok diyemeyiz. Bu kolayca ulaşabildiğimiz eserlerin denetim mekanizması yok. Dijitalleşme içerisinde bir kaos var. Bu dijitalleşen dünya algılarımızı da çok etkiledi. Bir şey üzerine uzun düşünmeye, bir eseri analiz etmeye vs. kimsenin sabrı yok. Epey yoğun 🙂 Müzik çok büyük bir bölümü kaplıyor. Yüksek lisans derslerim sonrasında beni bekleyen öğrencilerim ve konser provaları. Haftanın en az dört günü böyle geçiyor. Geriye kalan zamanlarda da her zaman gittiğimiz kahvecimizde yakın dostlarımla vakit geçiririm. Kendime örnek aldığım solistler var tabii. Ne yazık ki o kişileri tanıma imkanım olamadı ama ben onları çok yakından tanıyor gibiyim. Münir Nureddin, Safiye Ayla ve Perihan Altındağ benim için ilk üçte. Yapmak istediğiniz şeyleri ertelemeyin ve onlara karşı inancını yitirmeyin. Ben hayalini kurduğum şeyleri genelde yazıya dökerim. Bu albüm de '5 yıl içerisinde yapmak istediklerim' listesinde yer alıyordu. Yazıya dökmek belki de o işe olan inancımızı artırıyor, daha çok çalışmamıza imkan sağlıyor. Bu müziğe biraz ilgisi olan kişiler için öneride bulunacak olursam, öncelikle sabırlı olarak o dönemi de anlamaya çalışmaları gerekiyor. Müzik için dinleyici olmak zor ve sabır gerektiren bir şey aslında. Öğrencilerimle yaptığım derslerde de bunu hep vurguluyorum. Bu müziğe kendinizi biraz teslim edince sizi sarıp sarmalar, başka bir dünyanın kapılarını açar. Bir de her ne meslekten olursa olsun insanın, sanatın bir alanıyla ilgilenmesi gerektiğini düşünüyorum.


Sanal turda sanatçının resim, yerleştirme, desen, video ve heykel gibi farklı ifade araçlarıyla ortaya koyduğu 100'den fazla çalışması yer alıyor. Sanatçının içinde yaşadığımız dünyadan beslenen, kendine özgü imge dağarcığıyla yarattığı gizemli ve renkli dünyasından bir kesit sunduğu sergimize sanal ortamda ulaşabilirsiniz. İstanbul Modern'in sanatçının zamandan ve mekandan bağımsız; masallar, mitler, söylencelerle örülü, incelikle işlenmiş çalışmalarını Türkiye'de bir müze çatısı altında ilk kez izleyiciyle buluşturduğu sergi, sanatçının otuz beş yıllık sanat pratiğini ve kendine özgü imge alemini görünür kılıyor. İstanbul Modern Şef Küratörü Öykü Özsoy ve Asistan Küratör Nilay Dursun tarafından hazırlanan Selma Gürbüz: Dünya Diye Bir Yer adlı sergide sanatçının resim, yerleştirme, desen, video ve heykel gibi farklı ifade araçlarıyla ortaya koyduğu yüzden fazla yapıtı yer alıyor. 1960 yılında İstanbul'da doğan Selma Gürbüz, sanat eğitimine 1980 yılında İngiltere'deki Exeter College of Art Design'da başladı. 1984 yılında Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nden mezun oldu. Paris, Roma, Buenos Aires ve Barselona başta olmak üzere, Japonya'nın farklı şehirlerinde de birçok sergiye katılan Gürbüz'ün yapıtları, Londra'daki The British Museum, Paris'teki Galerie Maeght Koleksiyonu, İstanbul Modern, Ankara Resim Heykel Müzesi gibi farklı koleksiyonlarda bulunuyor. Selma Gürbüz 23 Nisan 2021'de vefat etti.


uçurumları yıkıntılarımla dolu bir engebeler atlası. Ada, bu kez bir cesaret başını halıdan kaldırdı, Eşref Bey'in gözlerindeki bakışa belli belirsiz bir karşılık verdi. Kendine şaşmaktı hissettiği ve nicedir kendine şaşırmamıştı. Bir cesaret daha, baktı sonra; gerçek bir bakış. Ada, gözlerini babasıyla buluşturduğunda istemsizce yaşlar boşalmaya başladı. Bu kez Eşref Bey kızmıyor kızına, sanki gözlerine bakıp ağlayabildiği için teşekkür ediyordu. Zaman dondu ve Ada, gözlerini yeni günün sabahına açtı. Gül: Başlayalım mı Ada? Babanı kaybettiğin için çok üzgünüm, acını paylaşıyorum. Ada: Henüz tarif edemediğim acımı paylaşma evresine böylesine sıradan geçişime şaşkınım sanırım. Ada: İsterim... Aslında çok isterim. Ama ne anlatacağımı da bilmiyorum. Babamı kaybettikten sonra sanki tüm duyguların sözlükteki anlamı karıştı. Öylesine çok şeye başka anlamlar yüklemiş, öylesine ben olamamışım ki! Meğer derdim babamlaymış. Ada: ... Sarıldığımız, sevgi dolu anılarımızın olmaması. Ya da var mıydı? Belki de yoktu da, ben varmış gibi oynadım. Çocukken böyle bir oyunum vardı. Kendi kendime oynadığım oyunlarımdan biriydi demeliyim aslında. Babamın uyumadan önce bana masal anlattığını hayal ederdim. Evde televizyon açık olurdu. Orada görürdüm. Babalar, çocuklarını masal anlatarak uyutuyordu. Bizde öyle değildi. Ben de hayal ederdim. Bir süre sonra öylesine inandım ki buna ya da bunun gibi pek çok hayale, gerçekle hayal benim dünyamda yer değiştirmeye başladı. Ada: Aslına bakılırsa, babam işleri ile ilgilenen, komşu çocuğunu seven, bize gelince çekinen, belki kendini otoriter göstermeye çalışan bir adamdı. Ağlamama dayanamaz ve öfkesiyle sustururdu. Başarılı bir avukattı. Onun işine duyduğu saygıya hayranlığımdan ben de avukat oldum. Bilemiyorum, belki de ona ulaşamıyorsam, geçtiği yollardan yürümek istedim. Az önceki aydınlanmamdan sonra Eşref Bey desem daha münasipti belki; ama sana ağız dolusu 'Baba!' demeyi öylesine özledim ki! Kendimle konuştum bugün biraz. İçimdeki Ada, sana mektup yazmamı önerdi. Neden daha önce benim aklıma gelmediyse! Seni özlüyorum baba. Bugün kendime, içimde seninle verdiğim savaşı anlatırken ne beyhude çukurlarda debelendiğimi anladım. Meğer içimdekileri kendime yüksek sesle anlatmaya ihtiyacım varmış. Doğru, sen bizi hep uykumuzda sevdin. Bense sana olan sevgimi sanırım her yerde haykırmak, ulu orta göstermek istedim. Bana göre aile olmak böyle bir şeydi çünkü. Oysa hepsi aynı kapıya çıkıyormuş. Yine de yol güzeldi be Eşref Bey. Senin yürüdüğün yolda arkandan gelirken, ayrıldığımız kavşak işte buydu. Sen sonuca ulaşmanın derdindeydin, ben yolda olmanın tadını çıkarmak istiyordum. Geçmişe dönüp baktığımda anılarda kaybolmak istiyordum. Ne bileyim belki bir romana, bir filme sahne olmak istiyordum. Şimdi belki hiçbir önemi kalmadı; ama yolda benimle yürümediğin, yolculuğumda bana eşlik etmediğin için sana öylesine kızgınım ki! Bunu atlatamadığımdan bu halim, biliyorum. Seninle yüzleşemedik ya, demek ondan başa sarılmış kasette hep aynı rüyayı görüyorum. Şimdi her şeyi fark ediyorum baba. Bu gece rüyama geldiğinde, bana sarıl olur mu? Oyunlar kurduğum hafızama birlikte bir güzel anı nakşedelim. Kendimden sana uzanan yollarda, beni bulmama yardım eden yanım ol. Ne kadar samimi, ne kadar naif cümleler... İçim ısındı.


Bilim insanı Prof. Dr. Celal Şengör'ün doyurucu yanıtlarıyla biyografisini oluştururken özellikle gençlere bir bakış açısı kazandırmayı hedefleyen ve buna da ulaşan, gazeteci, editör Damla Karakuş'un hazırladığı nehir söyleşi Senin Cahilliğin Benim Yaşamımı Etkiliyor, Masa Kitap etiketiyle raflardaki yerini aldı. Bu kitap bir nehir söyleşi, ancak ne tek başına jeolojiyi ne de Celal Şengör'ün biyografisini anlatıyor. Şengör'ün biyografisinden yola çıkarak gençlere, özellikle bilim konusunda çalışmak isteyen gençlere bir vizyon sunuyor. Bunun içindir ki bu söyleşi kronolojik bir şekilde ilerlemek yerine bilimden edebiyata, sinemadan siyasete geniş bir yelpazede sevgili Şengör'ün bakış açısını ve hayatı yorumlama biçimini içeriyor. Kitabın kapağını kapattığınızda çok fazla yeni şey öğrenip alanında başarılı olmuş ve kendi şansını kendisi yaratmış birçok isimle tanışacaksınız. Mustafa Kemal Atatürk, Karl Popper, Johannes Kepler, Isaac Newton, Albert Einstein, Eduard Suess... İsim listesi uzar gider. Ancak şanslıyız ki onlardan aldığı meşaleyi yarınlara taşıyan, çağımızın en önemli bilim insanlarından Celal Şengör'le aynı coğrafyada ve aynı dönemde yaşıyoruz. Bu sebeple de bize düşen, onun sözlerine kulak vermek, tecrübelerinden yararlanmak ve yöntemlerini örnek almak olmalıdır. Bu kitap bir nehir söyleşi, ancak ne tek başına jeolojiyi ne de Celal Şengör'ün biyografisini anlatıyor. Şengör'ün biyografisinden yola çıkarak gençlere, özellikle bilim konusunda çalışmak isteyen gençlere bir vizyon sunuyor. Bunun içindir ki bu söyleşi kronolojik bir şekilde ilerlemek yerine bilimden edebiyata, sinemadan siyasete geniş bir yelpazede sevgili Şengör'ün bakış açısını ve hayatı yorumlama biçimini içeriyor. Kitabın kapağını kapattığınızda çok fazla yeni şey öğrenip alanında başarılı olmuş ve kendi şansını kendisi yaratmış birçok isimle tanışacaksınız. Mustafa Kemal Atatürk, Karl Popper, Johannes Kepler, Isaac Newton, Albert Einstein, Eduard Suess... İsim listesi uzar gider. Ancak şanslıyız ki onlardan aldığı meşaleyi yarınlara taşıyan, çağımızın en önemli bilim insanlarından Celal Şengör'le aynı coğrafyada ve aynı dönemde yaşıyoruz. Bu sebeple de bize düşen, onun sözlerine kulak vermek, tecrübelerinden yararlanmak ve yöntemlerini örnek almak olmalıdır.


İyi bir ressam ve başarılı bir kariyer çizgisine sahip bir sanatçı. Resim alanındaki birikimini ve tecrübelerini geleceğin sanatçı adaylarına da aktararak onlara eğitmenlik yapıyor. Aynı zamanda bir öğretmen. Farklı bakış açısıyla hayata bakan, gerçeklikten yola çıkarak, hayal ve imgelerle donattığı dünyasını ortaya koyan ressam Serap Lokmacı ile sanat yaşamını konuştuk. Serap Lokmacı: Öncelikle gazetenizde bana da yer verdiğiniz için çok teşekkür ederim. 1986 Üsküdar doğumluyum. En önemli eserlerim olan 2 çocuğumun annesiyim. Yalova'da yaşıyorum. Kendime ait resim atölyemde eğitim vermekte olup, aynı zamanda devlet kurum ve okullarında da eğitim vermekteyim. Çocuk resimleri analizi ve psikoloji üzerine çalışıyorum. Bu konuda yazmakta olduğum bir kitabım var. Resim yeteneğimi keşfeden annemdir. Kendisi de bir dönem ressamdı. Artık resim yapmıyor. Temel eğitimi mi annemden aldığımı söyleyebilirim. Tek hayalim annem gibi güzel resimler yapabilmekti. Sonu olmayan bir yolculuktur resim. Yaptığım her resimde yeni bir teknik keşfediyorum. Bir akıma bağlı hissetmiyorum kendimi. İllaki bir akım demek gerekirse realizm diyebiliriz. Fırçayı elime aldığımda o anki ruh halim ister istemez yansıyor tuvale. Melankolik dönemlerde daha iyi çalıştığımı fark ediyorum. Tüm farklılıklar benzerdir. Aynı olduğunu düşündüğümüz her şey de farklı yanlara sahiptir. Gözlemciye göre değişir. Özne nerede duruyorsa fark oraya göre şekillenir. Başarımın sırrı azim, kararlılık, cesaret ve en önemlisi çalışmak. Ek olarak konsantrasyon, az uyku ve kahve. Bu o kadar göreceli bir şey ki. Bazen farklı boyaları birbirine karıştırıyorum. Karşıma çıkan dokuya göre değişiyor mesela. Deride ki ıslak görünümü bulaşık süngeri ile müthiş verdiğimi düşünüyorum. Süpürge uçlarıyla saç dokusunu oluşturuyorum. Kürdanla meyve üzerinde ki dokuları işliyorum. Ve baktığınızda gerçekçi bir resim çıkıyor ortaya. Oysa ki materyaller çok basit şeyler. İşte burada üretkenlik kavramı başlıyor. Kuşkusuz yetenek diyorum. Ve iyi bir gözlemci olmak. Doğada gördüğüm her şeyin yansımasına dikkat ediyorum. Belki de bu yüzden çalışmalarım realist oluyor. Her konuda iyi bir gözlemci olmamı sağladı. Kibir ve egodan uzak resimlerimle mütevazi bir hayat yaşadığımı düşünüyorum. Kişisel ve karma sergilerde oluyor genelde. Ve yapmış olduğum duvar resimleri büyük bir kitleye ulaşıyor zaten. Tanıtımı ben değil de halk yapıyor desek daha doğru olur. Uluslararası olmak üzere 20 den fazla karma sergiye katıldım. 4. kişisel sergime hazırlanıyorum bu yıl. Ve çalışmalarına ağırlık verdiğim projelerim var.


Merhaba Resul Bey. Dünyanın en zor sorusu bu bence. Editörlük ve yazar koçluğu yapıyorum. Uzun yıllardır yazarlarla birebir çalışıyor, metinlerini en iyi hale getirmelerinde onlara destek oluyorum. Yine uzun yıllar boyunca çeşitli dergilerde editörlük ve yöneticilik yaptım. Okuyorum, yazıyorum, düzeltiyorum... Son yıllarda da mesleki birikimimi, bu alanlara ilgi duyanlara açabilmek için yazarlık ve editörlük atölyeleri düzenliyorum. Ortağım Yaprak Çetinkaya ile Mümkün dergiyi yapıyoruz ve editörlük hizmetleri verdiğimiz bir ajansımız var. Her editör gibi ben de mesleğimi çok ama çok seviyorum. Geçtiğimiz aylarda da ilk romanımı yayımladım. BİRDENBİRE adlı romanınız Sander Yayınları etiketiyle okurlarla buluştu. Hayırlı uğurlu olsun. Hem neler hissettiğinizi öğrenmek istiyorum hem de bu hikayeyi kaleme alma ve aşk romanı türünde yazma fikri nereden geldi onu merak ediyorum. En büyük motivasyonum ise rüyamdı. Ben Birdenbire'nin kahramanları Ayşegül ve Mehmet'i rüyamda gördüm. Okuyanlar hatırlayacaktır, adliyede geçen bir bölüm var. O bölümü bir gece rüyamda gördüm. Birbirlerine bakışları o kadar etkileyiciydi ki günlerce aklımdan çıkmadı. Sonra onların birbirlerine neden öyle bakmış olabileceklerini düşünmeye başladım. Hikaye perde perde açılınca da bu ikilem hikayesini anlatmak istedim. Birbirimizle konuşmayınca neler oluyor, aramızdaki boşluğa neler doluyor, göstermek istedim. Bu çok güzel bir soruymuş. Öncelikle bir karakter yaratmak gerçekten az şey değil. Romanımda tamamı aktif dokuz kişi var. Her birinin neyi neden yaptığını anlatmak için onları anlamam gerekiyordu. Masumiyetin neye benzediğini tam olarak bu romanı yazarken kavradım diyebilirim. Bütün suçların ardındaki masum parçanın varlığını ve onun kaçınılmazlığını gördüm. Zaten iyimser ve anlayışlı olan kalbim daha da yumuşadı. Bütün kötülüklerin, suçların, hataların ardındaki o bilinemez dayanak var ya... Onun masum bir hikayesi olduğunu görmek harikaydı. Kimsenin kimseyi bilemediği kadar, hiçbirimizin kendimizi de tam olarak bilemeyişimizin varoluşsal ıstırabı... Anbean bunu hissetmek, bana çok iyi geldi. Ayşegül, kocasının kendisini aldattığını üstelik bir de hayattaki en yakın arkadaşı Yasemin ile aldattığını öğreniyor. Evini taşıyor, yeni bir işe giriyor ve yeni apartmanında yepyeni insanlarla tanışıyor. Hiç beklemediği bir anda, tıpkı kitabın ismi gibi birdenbire, üst komşusu Mehmet'e aşık oluyor. Daha kendine ne olduğunu anlamadan, eşzamanlı olarak aynı ortamdaki diğer arkadaşı Oya'nın Mehmet'e aşık olduğunu öğreniyor. Üstelik Mehmet de Oya'yla ilgileniyor gibi. Buradan sonra Ayşegül'ün etik ikilemi ve çatışması başlıyor. O Oya'yla yakın arkadaş olmaya doğru giderken aynı zamanda arkadaşının aşkına olan aşkı da büyüyor... Çok geçmeden kendini Yasemin'in yerinde buluyor. Biz de romanda bu halin iç yüzünü okuyoruz. Nasıl kavuşulur, neden kavuşulamaz... Birbirimize neler yapıyoruz hiç konuşmadan? Bir erkek nasıl sever? Gerçekten de bir aşk hikayesi. Az önce ne kadar korktuğumu anlatmıştım. Okur yorumları geldikçe biraz aralanıyor kalbim. Çok güzel geri bildirimler aldım. O kadar çok kişi Ben de aşık olmak istiyorum dedi ki... Bunu fark ettirmek bile çok güzel. Çünkü ben de hikayemi yazarken aşkın hiç dağılmamasına, başka meselelerin arasında kaybolmamasına çok özen gösterdim. Amacım aşkı anlatmaktı çünkü unutulmasından çok korkuyorum. Bu açıdan da amacıma ulaştığımı düşünüyorum. Ben bir editör olarak her şeyi okuyorum ama her şeyi. Çağdaş Türk ve Dünya edebiyatını da yakından takip ediyorum; kurgu dışı metinleri de. Ne anlatmış kadar nasıl anlatmış, sorusunun peşinden giden bir okurluk benimki. İstesem de hiçbir kitabı sadece zevkle okuyamıyorum... Her biri bir yandan ders çalışmak gibi oluyor çünkü ben yazarlarla çalışıyorum. Biten dosyalarla pek çalışmam ben, benim uzmanlığımı şunlar oluşturuyor: bitmemiş dosyalar, bozuk dosyalar ve henüz yazılmamış kitap fikirleri. Bu nedenle rafa çıkmış her kitap benim ilgi alanıma giriyor. Öte yandan yazar koçluğu çok özel bir iş. Yazarların yaratıcı alanlarına müdahil olmadan onların yazarlık potansiyellerini açığa çıkarmalarını hatta bu potansiyelden iyi bir performansa yol almalarını sağlıyorsunuz. Aylarca, bazen yıllarca birlikte çalışıyoruz. Sadece satırlar değil meselemiz. Yapı, biçim, hal, disiplin, özgüven, gelişim, acemilik vb. İnsanın ne yazacağını bilmesi kolaydır, zor olan nasıl yazacağıdır. Böyle olunca koçluk tekniklerinde daha da derinleşmek ve paralel olarak metin bilincimi geliştirmek için durmaksızın çalışıyorum. Eleştiriler, kuramlar, çözümlemeler hatta bazen herhangi bir okur yorumu bile bana bir yazarla çalışırken yepyeni bir bakış açısı sunuyor. Son sorunuzun cevabı sanırım şu olabilir: buluşlar. Metinler hakkındaki tüm buluşlar bana ilham veriyor. Evet. Birdenbire'nin ikinci kitabını yazacağım öncelikle. Önümüzdeki sonbahardan itibaren yeni yazarlık ve editörlük atölyelerim başlayacak. Çok güzel ara başlıklar hazırladım, yazı işinde derinleşmek isteyenlerin büyük bir fayda göreceğini umuyorum. Son zamanlarda şunu çok duyuyorum, Kitaplar çok pahalı, artık almıyorum. Belki yanlı bir tavsiye olacak ama böyle düşünmemelerini çok istiyorum. Bizi yalnız bırakmasınlar. Kitaplar dünyanın sonuna dek, en kıymetli şeyler arasında yer alacak çünkü kitap gerçekten kıymettir. Bu zorlu dönemi ancak birlikte atlatabiliriz. Aksi halde hep birlikte kaybederiz. Kimse okumuyor lafı herkesin dilinde, biz okuyanlardan olalım. Evet bu bir fedakarlık ama yapmaya çalışalım. Röportaj için teşekkür ediyorum Serda Hanım.


Miladi 13. yüzyılın ikinci yarısı ile 14. yüzyılın ilk yarısında yaşayan İbn Teymiyye kaleme aldığı eserlerle İslam düşünce tarihini önemli ölçüde etkilemiş isimlerden biridir. En önemli eseri kabul edilen ve Türkçeye Şer'i Siyaset adıyla Prof. Dr. Soner Duman tarafından Arapçadan tercüme edilen es-Siyasetü'ş-Şer'iyye fi ıslahi'r-rai ve'r-raiyye, İslam siyaset düşüncesi alanında kaleme alınan eserler arasında ön sıralarda yer almaktadır. İbn Teymiyye bu eserinde ideal siyasetten bahsetmektedir. İbn Teymiyye siyasi konuları ele alırken emanet ve ehliyet konuları üzerinde ısrarla durmakta, devlet kademesindeki her bir göreve ehliyet, liyakat ve emniyet sahibi kimselerin atanması gereğinden söz etmektedir. İslam siyaset düşüncesinin önemli isimlerinden biri olan İbn Teymiyye'nin bu eseri bir bütün halinde bakıldığında İslam siyaset düşüncesi konusunda nassların ve tarihi uygulamanın nasıl görüldüğünü tespit konusunda önemli bir birikim sunmaktadır. Bu yönüyle bu eser, konuya ilişkin araştırma yapanlar için önemli metinlerin başında gelmektedir. İslam siyaset düşüncesinin temelini oluşturan ilk tartışmalar ve bilgiler fıkıh ilminin kurucu metinlerine kadar gitmektedir. Genel fıkıh eserlerinin farklı bölümlerinde dağınık bir biçimde ele alınan siyasete ilişkin konular ilerleyen dönemlerde önemine binaen müstakil çalışmalara konu olmuştur. İbn Teymiyye'nin Şer'i Siyaset adlı eseri İslam siyaset düşüncesinin ele alındığı önemli çalışmalardan biridir. İslam düşünce tarihinin önde gelenlerinden biri olan İbn Teymiyye'nin es-Şer'i Siyaset isimli eseri İslam siyaset düşüncesi alanındaki önemli eserlerden biridir. İbn Teymiyye eserinde çoğunlukla ideal siyasetten söz etmektedir. Bununla birlikte yeri geldikçe kendi döneminde rastladığı olumsuzluklara temas etmekte, bunlardan hareketle imkan ölçüsünde sorumluluk konusuna vurgu yaparak reel siyasete bu bağlamda temas etmektedir. Eseri ayrıcalıklı kılan hususlardan birisi müellifin kendi döneminde rastladığı yönetimler, gruplar, farklı devlet görevlerini üstlenmiş memurlara dair yaptığı tespit, tasnif ve taksimlerdir. Özellikle din-siyaset ilişkisi, siyasilerin olumlu ve olumsuz davranış tarzları, kamu görevi üstlenenlerin ahlaki vasıfları konusunda müellifin orijinal tespit ve değerlendirmeleri bulunmaktadır.


Institut français Türkiye'nin online edebiyat konferansı serisi, SALON Edebiyat'ın ilk konuğu belli oldu! Salon Edebiyat konferans serisinin ilk 2 gününde Yiğit Bener, oyuncu ve çevirmen Serra Yılmaz'ı konuk edecek. İkilinin ele alacağı konu ise Camus salgın kıskacında. Albert Camus'nün tahminen 1941 yılında yazmış olduğu Vebayla Boğuşan Hekimlere Tavsiyeler adlı kısa metninin yeniden keşfi, 6 yıl sonra yayımlanan romanı Veba'yı bambaşka gözlerle okumamıza da olanak sağlıyor. Bugüne kadar tamamen gözden kaçmış olan bu parlak metin ilk defa Nisan 1947'de Gallimard'ın Les Cahiers de La Pleiade dergisinde Veba Arşivleri başlığıyla yayımlanmış ve yakın zamanda yayınevinin sanal metinler dizisi Tracts çerçevesinde yeniden okurlarla buluşturulmuştur; ülkemizde de ilk kez geçtiğimiz Nisan ayında Artı Gerçek gazetesinde yayınlanmıştır. Covid-19 salgınıyla boğuştuğumuz şu günlerde, bu iki metnin etkileşimini ele alarak Camus'nün salgın kıskacındaki katkılarını, Vebayla Boğuşan Hekimlere Tavsiyeler'i Türkçeye kazandıran yazar Yiğit Bener ve oyuncu ve çevirmen Serra Yılmaz eşliğinde yeniden değerlendirmenin tam zamanı. Zoom sitesi üzerinde gerçekleştirilecek olan SALON Edebiyat konferanslarına katılım ücretsizdir. Konferansı izlemek isteyenlerin Institut français Türkiye'nin http://www. ifturquie. org adresli internet sitesinden etkinliğe kayıt olmaları gerekmektedir.


Julia Cameron'un 'Sanatçının Yolu' kitabından öğrendiğim çok faydalı pratikler var. Mesela sabah sayfaları başlangıçta bize gün içinde handikap yaratabilecek ya da zihin gevişine neden olup günün potansiyelini zayıflatabilecek şeyleri yazıp evde bırakmanızı, günün kalanını verimli ve yaratıcı geçirmenizi sağlıyor. Eğer hayatın yoğun akışı içinde düzenli hale getirilebilir ise kendinizi gerçekleştirmeniz yolunda iç sesinizin dışa vurumu oluyor. Haftada iki kez yalnız başına gerçekleştirilmesi gereken sanat etkinliği de iç sesinle ilgilenmek için çok verimli bence. Hem akademisyen hem performans sanatçısı hem de anne olarak bu pratikleri düzenli yapmak zor ama ben çocukluğumdan beri elinden ajandası eksik olmayan ve notlar almayı, plan yapmayı, yazmayı seven biriyim. Bir çeşit sağaltım ya da öz terapi gibi diyebilirim. Her şey mutluluk için olurdu sanırım. Mesleğim gereği hayatımda çok farklı sosyoekonomik düzeylerde ve farklı kültürlerde geniş spektrumdan insanlarla tanışma fırsatı yakaladım. Para, mevki, ünvan sahibi kişiler, profesörler, alaylı müzisyenler, meslek erbabı insanlar... Takdir ettiğin on kişiyi yaz deseniz birbirine benzemez kişilerden oluşur listem. Klişelerden kopmak, hayata makro bakmak daha pratik. Yaşlanıp geriye baktığımda tüm amaçlarını yerine getirmiş, etiketi çok havalı ama hayatı kaçırmış, mutluluğu ertelemiş ya da hiç sahip olamamış biri olmak en büyük korkum olurdu. Kitabımın başını da ortasını da sonunu da açsanız ben akışta olmanın içini doldurmaya çalışırdım kelimelerimle. Akışta olduğumuz anlar çok kıymetli... Akış mutluluk bilimini, zaman kavramının yok olması, yaptığınız işi, para, mevki veya başka şey için değil sadece o işi yapmak uğruna yaptığınız ve bedeninizde bir extazi etkisi yaratan eylemler olarak tanımlıyor yakın zamanda kaybettiğimiz Mihaly Csikszentmihalyi. Şarkıcıların hayatlarını konu alan enfes filmler var. Spesifik olarak şu film karakteriyim diyemem. Hepimiz kendi hayatlarımızın başrolündeyiz ve biricik hikayelerimiz var. Ama kesinlikle Audrey Hepburn tarafından canlandırılmak isterdim. Müzik, doğa ve olumlu insanların enerjileri ruhuma çok iyi geliyor. Hayatımın genelinde yüzü gülen biri oldum. Ama beklemediğim insani zaaflarla karşılaşınca çabuk demoralize oluyorum. Kriz anlarında bunu çözmek için büyük bir çaba sarf etmek, sorunun içinde boğulmamak, hayal kırıklıkları yaşamamak için ruhumun bağışıklığını her daim beslemeye çalışıyorum. Pandemide mindfulness teknikleriyle tanıştım hatta şarkıcılık ve eğitimcilik hayatıma da adapte ettim. Suzi Amado'nun Ruhuna Pansuman kitabında kendimizin doldurduğu bölümler var. Kriz anında çekici alıp camı kırmak ve oksijene ulaşmak için önceden hazırladığınız size iyi gelen sözler, playlistler, kitaplar, insanlar... Şiddetle öneririm. Teşekkür ederim ama yaptıklarım okyanusta bir avuç kum tanesi olabilir ancak. Sanat uzun, sabır gerektiren ve zorlu bir yol. Müzik eğitiminin temelinde de çok çok çok çalışmak ve istikrarlı olmak yatıyor. Nakış gibi emek emek işleniyor bu yol. Akademik donanım kadar, sahne deneyiminin yaşanmasının da çok kıymetli olduğunu düşünüyorum. Sesin sürdürülebilir ve sağlıklı olarak kullanılması için ilkel ses, nefes, postür ve destek basamaklarının teknik anlamda doğru inşa edilmiş olması gerekiyor. Ses hijyeni kurallarına dikkat etmek, performans yönetimi, sesin ısıtılması, soğutulması da çok önemli. Sonrasında ise sesinize uygun repertuar. Kendilerine not vermelerini ben de öğrencilerimden isterim hep, öğrencilerime teşvik amaçlı notum boldur hep ama kendimi eleştirecek bir şeyler mutlaka bulurum. Öte yandan da kendime kattıklarımı severim ve her şeyi yapabileceğime inanırım. Sanırım şimdilik 6, daha yapmak istediğim çok şey var. Genelde insanlardan şu sözü çok duyarım. Tuğçem'e bir iş ver ve unut. Bu güveni ve intibayı vermek beni mutlu ediyor. Çalışmayı seven bir insanım, işe alırdım. Geleceğin tıbbı bu olacak diye düşünüyorum, frekanslarla iyileşme. Her bir frekansın vücudumuzda hangi organı iyileştirdiğini öğreneceğiz. Bu ilgimi çeken bir konu ve müzikle terapi eğitimi alırken bunun üzerinde durmuştuk. Ses, kendimizi ifade aracımız, kişiliğimizin ipuçlarını veren, iletişimde karşımızdaki kişiyi tanımamızı sağlayan müthiş bir veri. Almanca'da ses ve ruh aynı kelimeyle ifade ediliyor ve tıpkı parmak izi gibi kişiye özel, bu beni çok etkiliyor. Devinim, hayatımızda doğal olarak var. Ses eğitimi derslerinin içine kinestetik egzersizleri amaca yönelik koyduğumuz zaman sesin daha doğal üretildiğini görüyoruz. Öğrencilerimin sıklıkla şan derslerinde daha çok anksiyete yaşadıklarını keşfettiğimde bu alana yöneldim. Amacım kişinin odağını ve muhtemel oluşacak tansiyonu sesin üretildiği bölgeden başka bir alana odaklamak. Derslerde öğrenciden bir beklenti içinde olduğunuz ve sürekli eksikleri ifade ettiğiniz zaman ses de psikoloji de handikap yaratıyor. Oysa enstrüman çalarken, arkadaşlarıyla kumsalda şarkı söylerken daha doğal ve güzel ses üretebiliyorlar. O konfor alanını akademide de sağlamak gerekli diye düşünüyorum. Sesi kişilikle çok bağdaştırdığım için tanışacağım kişilerin önce ses tonunu merak ederim. Nasıl bir insansanız şarkıcılığınız da öyle oluyor bence. Maria Callas ezelden beri çok dinlediğim, ses tınısına ve zarafetine hayran olduğum bir sanatçı, kalbimde yeri başkadır. Nedenini bilmiyorum ama LA sesi olmak isterdim. Çok çalışıyorsun, daha çok çalış, hadi kızım sen yaparsın ve İspanyolca öğren. Hayallerime sahip çıkmışsın ve bana hala çok benziyorsun. Sütünü en doğalından seçip, hep aynı şartlarda, ısıda ve kendi yoğurdumun mayasıyla... Hayat materyalinin organikliği, deneyimlerin sonucu öğrendiğin rotalar ve rutinler hayatı kolaylaştırıyor, keyifli kılıyor ve sonuçları standardize edip olumluya çeviriyor. Carlos Gardel Por una Cabeza. Tutkulu ve zarif bir tango. Gazete sanata öncelikle böylesine yetenekli bir sanatçıyı ve akademisyeni okuyucularıyla buluşturduğu için çok teşekkür ederim. Tuğçem Aslan Kar Marmara Üniversitesinde öğrencilik yıllarından beri tanıdığım ve tüm başarılarına tanık olduğum çok özel ve çok değerli bir sanatçıdır. Harika bir röportaj olmuş. Ellerinize, emeklerinize sağlık. Sevgili Tuğçem'in başarıları gurur veriyor ve çok daha iyi şeyler yapacağına inanıyorum. Yolun açık olsun Tuğçem. Bir kez daha teşekkürler gazete sanat ve Engin Dal bey.


Bu, benim öykülerimin yanında Gazetesanat için hazırladığım ilk röportaj. Sevdiğim isimlerden biriyle yapıyor olmak çok keyifli. Sesinde hüznü gizleyen, evrenin sesine kulak veren, yolunu şiirlerle başlatıp şiirden geçiren, sonunu hep şiirle umut eden bir kalp sevgili Engin Dal; nam-ı diğer Seslenen Adam. Kendine kazandırdığı bu kimliği, şiirin yaşamına düşen gölgeleri üzerinden konuştuk. Sesini, soluğunu tanımak isteyene nefis bir dost sohbeti. Umarım siz de öyle hissedersiniz. Tutkulu, amatör ruh profesyonel bakış açısına sahip, net olan, tevafuka inanan, ışığın arkasında komplike olanı seven, hümanist, şiire bulanmış. Tek bir isim Halil Cibran. Belki yanına derinlemesine anlatım için Sabahattin Ali diyebilirdim; ama yine de Halil Cibran derdim. Ressam, şair ve filozof. Bu üçünün sentezinde malumunuz tasvir lügatının iklimi safi çiçek bahçesi. Kalemiyle üslubumu mayaladığım, coğrafyama deniz feneri başka bir isim düşünemiyorum. Paha biçilemez büyük bir lüks. Direkt temas kurabilme özelliği, fikrine, zikrine başvurabilme özeli özel kılan birisi hissiyatı yaratıyor. Özü, sözü bir olmak, kalp ehli olmaktır bana göre. Kalp ehli olan insanın hali de net oluyor, karmaşıklıktan uzak ve berrak. Kalbimle sarıldığım Mir'im Şükrü Erbaş'ın şiiri, duygusu, ruhu şarkının makamında Sercan Çelik ve bizim aramızda kopmayacak, örümcek hassasiyetiyle örülmüş bir bağ kurdu. Sözüme, telefonda ya da yazarken Mir'im diye başlarım kendisine. Bulandığın, duygularını harmanların satırların sahibinden övgüyle bahsedilmek nasip olanın en yücesi. Koşulsuz, maskesiz yüreğe dokunduğunuzda hayata parantez açmak gibi domino etkisi yaratıyor. Yalanın, riyanın barınamadığı tek yer derdim. Hayatımızın izdüşümlerini ne anlatabilir dediğimde diğer sanat dallarını da ekleyebilirim; lakin 'şiir'in metaforu, duygu geçişinden dolayı 'şiir'in dansına kavalye oluyorsunuz. Ve bu sizi, dansın şiirine eşlik ederken bulduruyor. Susmak yalnızlığın ana dilidir, Ömür hanım, şiiridir, Varmak için beyninin kıvrak dağ yollarına kokundu, Güzel bir soru! Dün bitti, yarın bir ihtimal, o yüzden bugündeyim, 'an'dayım. Zihnimin bir bahçe, düşüncelerimin tohum olduğunu bilerek. Bahçemin çiçekleri de, yabani otları da benim tohumlarım. Virajı aldığımdan beri yabani otları minimize ederek fermente etmeye çalışıyorum. Tanrı bilinci, evren, çekim yasası üçlemesi. Kelimelerin nabzından. Ahmet Erhan'ın Gülşiir'i girdabı beni içine çekiyor, Halil Cibran'ın şiirselliği, Mir'im Şükrü Erbaş'ın çocukluğu, aynalardan ne kadar korksa da Jorge Luis Borges'in yaşama dem vurması, Nilgün Marmara'nın veda mektubu, Nazım Hikmet Ran'ın aşka olan aşkı, Vera'sı, dili, dimağı, damağı, kulağı, ayağı, her şeyiyle zerk ediyor ruhuma. İki dalganın birbirine geçmesi gibi 'sen'im derim hep. Hep söylediğim ve sesime dair tek tanımlayacağım cümle. Sesim, kalbimin, bedenimin ve şiirimin uzantısı. Akıllı insanların duygusuzluğuna, duygusal insanların etkisizliğine, etkili insanların akılsızlığına bi' rayiha, bi' neşve, bi' sesleniş. Damla Karakuş: Kendim ve okurlarımız adına teşekkür ediyorum. aurası, bakışları, derinliği, şiirlere sesiyle ruh üflemesi. Allah şiir için yaratmış bahşetmiş. her dinlediğimde tüylerim diken diken oluyor. yaradılış işte. eksik olma seslenen adam. ayağında taş sesine zeval gelmesi.


1930'lu yıllar Türkiye'sinin 'Dans Profesörü' olarak nam salan A. Panosyan'ın öğrencilerinden olan ve Türk dans tarihine damga vuran, yeşilçam dönemi filmlerinde çok sayıda oyuncuya dans dersleri vermiş Ümit İris'in dans partneri, Türk salon dansının divası Müzeyyen Senar tarafından kendisine 'Carmen' ismi verilen, manken, sunucu, sinema oyuncusu, salon dansı sanatçısı Seval Uğur Mutlu ile Chi Ci Talks söyleşilerinin mimarı olan Hicran Çiğdem Yorgancıoğlu'nun yeni şiir kitaplarına dair söyleşi ve imza günü buluşmalarının bu yıl sezon açılışı 8 Ekim 2023 tarihinde Taberna ls Espanolla'da gerçekleşti. Etkinlikte gitarıyla Türkiye'de pek çok sanatçı ile olduğu gibi Julio Iglesias ile ve Paraguaylı Los Paraguayos grubu ile çalışmış, Madrid'in yanı sıra İngiltere, Hollanda, Almanya gibi ülkelerde bulunmuş, aristokrat bir ailenin mensubu olan İspanyol müzisyen sanatçı Rafael Caraballo Sanchez, müzik dinletileri ile eşlik etti. Sanatçılar etkinlik sırasında ezgilerin eşliğinde gerek dans gerekse de maziden günümüze anıların da yer aldığı sohbetleriyle katılımcılarla etkileşimde bulundular. Çiğdem Yorgancıoğlu ve Seval Uğur Mutlu etkinliğin sonunda kitaplarını imzaladılar.


Sevde Tuba Özsaygın'ın Kurtlu Kuyu adlı romanı Dağhan Külegeç Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı. Geçtiğimiz yıl oyuncu Dağhan Külegeç ve annesi yazar, oyuncu ve çevirmen Ayşe Erbulak tarafından kurulan ve Erbulak Evi Yazarlık Okulu tarafından verilen 3 yıllık yazarlık eğitimini tamamlayan 11 yeni yazarın ilk kitabı ile yola çıkan Dağhan Külegeç Yayınları, bu yıl 19 yeni yazar ve 1 çeviri kitap ile yayıncılık hayatına hızla devam ediyor. Dilbilim Uzmanı ve Yazar Hakan Akdoğan'ın Genel Yayın Yönetmenliğini yaptığı yayınevinden bu yıl da yine çok güçlü yazar adaylarının kitapları yayımlanıyor. Bu yazarlardan biri olan Sevde Tuba Özsaygın'ın Kurtlu Kuyu adlı romanı da bu kitaplardan biri. Durum romanının iyi bir örneği olarak karşımıza çıkan kitap, aynı zamanda üslubunun gücüyle de dikkat çekiyor. Yazar kitabında, otuzlu yaşlarında, güzel, eğitimli bir kadın olan Eda'nın, Türkiye, Hollanda ve Amerika'ya savrulan yaşamı boyunca parçalanmış ailesinden ona kalanları toplama hikayesini konu alıyor. Duygusal boşluklarını doldurmaya çabalarken okur, Eda'nın dilinden aile kavramını, çocukluk travmalarının insan yaşamına etkisini, tutkulu aşkları, hezeyanları, hasta bir zihnin kıvrımlarından geçerek öğreniyor. 1989, Zonguldak doğumlu olan yazar, Zonguldak Anadolu Öğretmen Lisesi ve Kocaeli Üniversitesi Fen Bilgisi Öğretmenliği mezunudur. Belediye Konservatuarı Tiyatro bölümü birincilikle bitirmiş, çok sayıda tiyatro oyununda rol almıştır. Uzmanlığına eğitim alanında devam etme kararı aldıktan sonra tiyatroya ara vermek zorunda kalmıştır. Yıllar sonra bu tutkusunu seyirci olarak devam ettirmektedir ve 2018 yılından beri Direklerarası Tiyatro Ödüllerinde İstanbul jüri üyeliği yapmaktadır. Deri tasarımcılığı, analog fotoğrafçılık ilgilendiği diğer alanlardır. 2012'den beri Marmara Üniversitesindeki Eğitim Yönetimi ve Denetimi alanında yürüttüğü akademik çalışmalarına devam ederken aynı zamanda özel bir okulun kampüs müdürlüğü görevini yerine getirmektedir. Yazdığı kısa öyküleri kolektif kitaplarda yayımlanmıştır. Kurtlu Kuyu yazarın ilk romanıdır.


Birçok niteleme ve tanım gibi, birine asi yakıştırması yapmak da kolay iş değil. Bunun için ne gereklidir bir bakmak lazım önce. Korkmamak mı, korkuların üzerine gitmek mi? Onay ihtiyacını içinden söküp atarak ruhun dizginlenemez yanına kulak vermek mi? Arzulamanın, hele bir kadın olarak arzu duymanın ayıplandığı bir ortamda arzularını söze dökmek mi? Yoksa ilgilendiğin sanat dalında yenilikler getirmek mi? Türk edebiyatında, bu sorulara cevap mahiyetinde vereceğimiz isimlerden biri Sevgi Soysal olsa gerek. 40 yıllık yaşam öyküsünün çoğu satırını oldukça yoğun bir şekilde yaşamış olan yazar Türk edebiyatının yenilikçi soluklarından biridir, politiktir, feministtir. Eril dilin eleştirildiği birçok ortamda, konuşmacı olarak gördüklerimizin erkekler olması gibi bir hataya elbette düşmeyeceğim. Ancak Sevgi Soysal'ın edebiyatta olduğu kadar, feminizmde sahip olduğu payı da söylemek gerek. Cumhuriyet kurulduktan on üç sene sonra, 1936'da İstanbul'da dünyaya gelen yazar genç Türkiye'nin, değişim ve modernite kavramları karşısındaki zorlu sınavının içine doğar. O değişimin sancıları ki Tanzimat dönemiyle, hatta belki daha önce başlar ve Yakup Kadri'nin Kiralık Konak'ı, Adalet Ağaoğlu'nun Ölmeye Yatmak'ı gibi eserlerle sürüp gider. Türkiye, Atatürk'ün dediği üzere ''... yeni vatan, yeni sosyete, yeni devlet'' olma yolunda adımlarını atmaktadır. Değişimin her daim sancılı olduğu gerçeğinden hareketle, Sevgi Soysal'ın da böyle sancılı ve ağrılı bir döneme doğduğuna şüphe yok. Selanikli bir bürokrat ve mimar babanın, Alman bir annenin altı çocuğundan üçüncüsü olan yazar 1952'de Ankara Kız Lisesi'ni bitirir. Cumhuriyet ile yaşıt olan lisenin bulunduğu şehir, yani Ankara, aynı zamanda Soysal'ın ileriki dönemlerinde başının çokça derde gireceği şehirdir. Ankara'da Dil Tarih Coğrafya Fakültesi'nde bir süre arkeoloji okuyan öykücü, ailesinin muhalefetine karşı gelerek 1956'da tiyatrocu ve yazar Özdemir Nutku ile evlenir ve eşiyle beraber Almanya'nın yolunu tutar. 1956 57 aralığında Göttingen Üniversitesi'nde arkeoloji ve tiyatro derslerini takip ederek Batılı eğitim kurumlarına olan aşinalığını da arttırır. Almanya'da geçirdiği vakitlerini, 1958'de Ankara'ya döndüğünde Alman Kültür Merkezi ve İrtibat Bürosu'nda çalışarak işe çeviren yazar, Ankara Radyosu'nda çalışma fırsatı da yakalar. Bu dönemler, onun nasıl bir iç dünyaya sahip olacağını, ne tür bir edebi yolculuğa çıkacağını da emareleriyle beraber vermeye başlar, çünkü ''gerçekçilik'' veya ''yeni gerçekçilik'' olarak adlandırılan akımın etkisiyle öykü ve yazılar neşretmeye başlar. Avrupa'da 1850'lerden sonra filizlenmeye başlayan gerçekçilik akımı, bize gelmek için 100 yıla yakın bir zaman beklemiştir. Eşzamanlı olarak Türk yazınının da değişimlere gebe olduğu bu dönem, Soysal'ın Dost, Yeditepe, Ataç gibi dergilerde öykü ve yazılarının yayımlandığı yıllardır. Sevgi Soysal'ın hayatı kalıpları kırmak, zincirlerinden azade olmak gibi kavramları içi dolu bir şekilde yaşayan bir kadının izlerini taşır. Bu minvalde görebileceğimiz önemli girişimlerinden birine, 1961'de Haldun Dormen'in yönettiği ''Zafer Madalyası'' adlı oyunda tek kadın rolünü oynaması misal verilebilir. Bundan sonra artık zaman öyküleri aracılığıyla içinde dolup taşan duyguların kitap halinde de yayımlanacağı zamandır. Rahatlamadım hiç. Kızgınlığım tabanlarımda. Öğle güneşinde, kumsalda dolaşıyormuşum gibi çıplak ayaklarla, kızmış kumlarda yanıyor tabanlarım. Erkeklere, erkeklere, en çok onlara, bu kendilerini, sonra yine kendilerini sevenlere kızgınlığım. İki düğmeli, tek düğmeli, üç düğmeli ceketleriyle duyarsızlar ordusu yığın yığın geçiyorlar. Ceketsiz, kravatsızlarda biraz olsun umudum vardı, oysa tek dolaşmıyor onlar güçsüzler. Rastlamadım işte, birilerine rastlamadım Rast-la-san-da, rast-la-ma-san-da av-va gi-di-yo-ruz. Eser hakkında yazılan metinlerde, erkekçe çizilen sınırlardan sıkılan bir kadının erkeklere olan öfkesinden söz edilse de, bugünkü bilgilerimiz ışığında tepki verilenin daha çok ''erkeksi'' olduğunu söylemek de gerekebilir. Bu parantezi kapadıktan sonra devam edelim. Eserde görebileceğiniz farklı unsurlar arasında gerçeküstü imgeler, bu imgenin gerçeküstücülüğüne yaraşır bir dil, toplumun yaşayış alışkanlığından kendini sıyıran ve bireyliğini arayan bir kadın bulunur. Tante Rosa'nın yaşamı bir başarısızlık öyküsü gibi gözükse de, içindeki prensesin ölmesine izin vermeyen Rosa'ya acımak ve gülmek kadar, hayran olmamak da zordur. Tante Rosa'nın iç sesi ve Sevgi Soysal'ın alaycı dili, kitap boyunca bu ikilemleri bir sonuca bağlanmadan dile getirir ve okuyucuyu, özellikle de kadın okuyucuyu, kendi varoluşuyla baş başa bırakarak aradan çekilir. Yazarına önce ödül kazandırıp ardından kısa bir tutukluluk yaşatan Yürümek Türk edebiyatında feminist okumalar yapma noktasında da önemli bir nitelik hacmine sahiptir. Özdemir Nutku'nun ardından Mümtaz Soysal'la evlenen yazar, Mümtaz Bey'in ideolojik propaganda yaptığı gerekçesiyle mahkum edildiği Mamak Cezaevi'nde evlenir. Kendisi de siyasi gerekçeler gösterilerek tutuklanan Sevgi Soysal, sekiz ay boyunca Yıldırım Bölge'de, yaklaşık üç ay da sürgün yediği Adana'da kalır. Cezaevi onun yazarlık hünerini elinden alamaz ve bu süreçte yazdığı Yenişehir'de Bir Öğle Vakti adlı romanıyla 1974 Orhan Kemal Roman Armağanı'nı kazanır. Bu ödülü kazanan ilk kadın yazar olarak da tarihe geçen Sevgi Hanım bu ikinci romanında cinsiyet faktörünün ilişkilere olan etkisini irdelemeyi sürdürür, beri yandan 12 Mart'ı ülkeyi bu sürece getiren geçmişle beraber aktarır. Eve alınması mutlaka gerekli eşya için karılarına surat asmaktan usanmış kocaları, ev ihtiyaçlarını hayatın merkezi sanan dar görüşlü ev kadınlarını, ev eşyalarında hiç bıkmadan yenilik ve değişiklik yaparak hayatlarını renklendirdiklerini sanan ve belki de hayatlarında sadece bu alanda ilerleyen aileleri, yeni kuracakları yuvayı döşemekten anlaşılmaz bir tat çıkaran nişanlıları, kafeslerine delice meraklı, kafesleri için durmadan para ve emek tüketen tutsak kuşları, hem alışveriş edip hem de bundan şikayetçi olanları ayırt etmiyordu mağaza müdürü. Otobiyografik unsurlarla bezeli ve 1975'te yayımlanan Şafak ise Adana'da sürgünde olan bir kadının yaşadıklarını 12 Mart eleştirisi ekseninde ele alır. Yazarın feminist seyrini, sürgün ve muhtıra gibi farklı politik evreler de takip etmeye başlar. Cezaevi anılarını anlattığı ve bir gazetede tefrika edilerek yayımlanan yazılar Yıldırım Bölge Kadınlar Koğuşu adıyla kitaplaştırılır. Yazar artık yalnızca kadın özgürlüğüne eğilmesiyle değil, farklı toplumsal çarpıklıklara değindiği yazılarıyla da politiktir. Baktığınız zaman, Sevgi Soysal'ın edebi ve siyasi yaşantımızdan bir fırtına gibi geçtiğini anlamak zor olmasa gerek. Bir tiyatro oyununda tek kadın rolünü canlandırması, ailesinin karşı gelmesine aldanmayarak evlenmesi, sonraki evliliğini eşinin mahkumiyeti nedeniyle ''içeride'' yapması, ardından gelen hapis ve sürgün dönemi... Ve tüm bunları, modernleşme noktasında hala büyük sancılar yaşanan 20. asrın ikinci yarısında yaşamış olması. Yarattığı kadın karakterlerin muhtemel ki hepsinde kendisinden izler görebileceğimiz Sevgi Soysal tüm bunlara rağmen ''öğretilmiş'' bir insana, arzularından korkması gerektiğine inandırılmış bir kadına dönüşmemiştir. O, büyük gövdenin çizdiği sınırları dinlememeye, kendini gerçekleştirmeye inat ederek savaşını kazanmıştır. 1975 sonbaharı, Soysal için de yaprakların döküldüğü bir tarih olur: Yakalandığı kanser ondan bir göğsünü alır. Ama yaşamın içinden gelen bir yazar olma hünerini kaybetmez: Hastalık evresindeki dönemlerini içeren ve 12 Mart'tan sonraki değişimleri anlattığı Barış Adlı Çocuk 1976'da doğar. Aynı yıl bir ameliyat daha geçirmek zorunda kalan yazar, tedavi için eşiyle beraber Londra'ya gider. Tasarladığı son romanı Hoş Geldin Ölüm'ü bitiremeden Kasım 1976'da hayata gözlerini yumar. Dostluğumuzun sağlıklı olabilmesi için, yanlış yere edindiğin komplekslerin ışığında görmemelisin beni. Bunların dışında, yalın ve çıplak, beni, benim sorumlu olduğum yönlerimle değerlendirmelisin.


Ekonomi profesörü Fabrizio Zilibotti ve Matthias Doepke'un yazdığı ve The Kitap Yayınları etiketiyle çıkan Sevgi ve Para Arasında Ana Baba Olmak isimli kitapta ebeveynlerin çocuk yetiştirmede ekonomik boyutun önemi anlatılıyor. Her çocuk, kültürden kültüre nesilden nesile ve ekonomik şartlarlardan dolayı farklı yetişir. The Kitap Yayınları etiketiyle çıkan Sevgi ve Para Arasında Ana Baba Olmak isimli kitapta, ekonomi profesörü yazar Fabrizio Zilibotti ve Matthias Doepke, geçmişin çocukları ve şimdinin ebeveynleri olarak kendi deneyimlerini ve araştırmalarını paylaşıyor. Kendi ebeveynlerinden çok farklı bir ebeveyn olduklarını farket eden yazarlar, farklı olma nedenlerini şuan çocuklarının dünyası ile aynı şartlara sahip olmadıklarını bu sebeple farklı bir dünya da yetiştirildiklerini anlatıyor. Üç bölümden oluşan kitapta 1. bölümde ebeveynlik uygulamalarının ülkeler arasında farklılığı, ülkeler arasındaki ekonomik teşvik farklılığı ve gelişmiş ekonomilerdeki sınıf farklılıklarıyla ebeveyn seçimleri anlatılırken 2. bölümde, bugün ebeveynlerin çoğu çocukları uygunsuz bir şey yaptığında onları sert bir şekilde disipline etmekten kaçınırken, yüzyıllar boyunca otoriterliğin neden bu kadar popüler olduğu ve aynı perspektiften hareketle ebeveynlikteki toplumsal cinsiyet rollerinin dönüşümünü, ekonomik gelişim sürecinde geniş aileden çekirdek aileye geçişi, ebeveynlerin çocuk işçiliğine karşı değişen tutumlarını ve hatta sosyal sınıflar arasında farklı tercih ve değerlerin oluşumu sorgulanıyor. 3. bölümde ise zengin ve yoksul aileler arasındaki ebeveynler arası uçurumun farklı sosyal çevreden gelen çocuklar için fırsat eşitsizliği yarattığı anlatılıyor.


Kendi isteğimle ve bilinçli olarak hayattan ayrılmadan önce son bir görevi yerine getirmeye kendimi mecbur hissediyorum. Bana ve çalışmalarıma böyle iyi ve konuksever şekilde kucak açan harikulade ülke Brezilya'ya içtenlikle teşekkür etmeliyim. Her geçen gün bu ülkeyi daha çok sevmeyi öğrendim. Benim lisanımın konuşulduğu dünya, bana göre mahvolduktan ve manevi yurdum Avrupa'nın kendi kendisini yok etmesinden sonra hayatımı yeni baştan kurmayı daha fazla isteyebileceğim bir yer daha yoktu. Ama hayata 60 yaşından sonra yeni baştan başlamak için özel güçlere ihtiyacım vardı. Şükürler olsun ki, hayatında ne değişirse değişsin, sen ne kadar yolculuğa çıkarsan çık, yazmaktan hiç vazgeçmedin. 1916'da Babil Kulesi ve 1918'deki Zorlama adını verdiğin yazıların ile de savaşın karşısında sergilediğin tutumun gün yüzü kadar açıktı. Savaş ne kadar aldıysa, sonrasında kalemine yansıttığı güçle o kadar da verdi sana. Hayat dengeler üzerine kuruluydu nihayetinde. Bu gerçek senaryoda yaşananlar sürekli kötü gidemezdi ya. Savaştan sonra Salzburg ne de iyi geldi sana. 1937'ye kadar Frederike von Winternit ile sürecek evliliğin vardı şimdi ve en önemlisi lise sıralarında hayranı olduğun bir diğer isim Hugo von Hofmannstahl, bugün evinin konuklarındandı. Ünleniyordun Zweig; bir gün seni tüm dünyanın tanıyacak olmasına öyle çok da yoktu aslında. Zaman göreceli bir kavramdı ve sen ezelden beri bir insanın kalbine işleyecek, hep tanıdık, o bildik hissiyatı verecek kadar gerçek, o ünlü eserini yazacaktın çünkü: Satranç! Evet, Satranç! Hayattan vazgeçmeden hemen önce yazdığın son eserin. Özellikle biyografi türünde verdiğin eserlerle tanınırken bir anda 'psikolojiyi' başarıyla kullanmıştın işte. Hoş, buna şaşmamalı! İnsan en iyi, tanıdığı duyguların kıskacından çıkmasını bilir hiç kuşkusuz. Sen de kendince en doğruya giderken, kendini en iyi böyle aktarabilirdin. Türkiye'de ise, ilk kez 23 Eylül 1944'te, Adana'da, Türksözü gazetesinde tefrika ediliyor; Satranç Oyuncusu adıyla da basılıyor. Gazetenin sahibi ve yöneticilerinden Nevzat Güven, bu çeviriyi yapıyor. Hayat çok ilginç Zweig! Topraklarını bildiğim, çocuk adımlarla yürüdüğüm şehirmiş aslında seni bana getiren. Bunu çok sonra öğreniyorum tabii ben. İşte kitapta Almanya'ya tuttuğun şu ayna var ya, aslında sanırım o aldı içinde ertesi gün bir kez daha yaşamak için sebep bulma isteğini. Aslında biraz daha sabretsen, portakal çiçeği kokusu, bence seni hayata bağlayabilirdi. İntiharını doğru bulmuyorum, ama özgürlüğünü de kıskanmadan edemiyorum sanırım. Çünkü gözlerimi kapatıp da yaşadığın zaman dilimine geldiğimde yapabiliyorum çünkü hayal eden herkes yapabilir insanlığın aşağılanmasına, erdemlerin yok oluşuna, ötekileştirmenin çoğalttığı nefrete, kötülükten doğan bunca öfkeye seyirci kalamamanı anlıyorum. Tamamen bu hissiyatla yakın dostun Joseph Roth'a yazdığın şu cümleyi de anlıyorum: Çok büyük bir felakete sürüklendiğimizin farkında olduğunuzu sanıyorum. Edebiyat yaşamımız yok olacak. Bir nefretin çift taraflı ağırlığıyla yere serilmiş durumdayım, savaşa neden olan Almanya'ya duyduğum nefret ve savaşın galibi olan Avusturya'daki Yahudilere duyduğum nefret benim gibi insanları yok edecek, yaşamak için birazcık hava bile bırakmayacaklar. Peki, nereye kaçmalı? Dünya bize kapılarını kapatacak, bense yabancı ve düşman olarak hor görüleceğim bir devletin tutsaklığında yaşamayı istemiyorum. 14 Şubat 1942'de karı koca, Rio Festivali'ni izlemeye gitti. Nispeten keyifleri yerindeydi ki, ağızlarından kan damlatan adamların yazdığı gazetelerin manşetini gördüler. Naziler, Süveyş Kanalına doğru yönelmişler; Libya'yı hedef almışlardı. Apar topar evlerine döndüler. 22 Şubat günü, Stefanlar'ın yatak odalarının kapısı öğlene kadar hiç açılmadı. Hiç böyle yapmazlardı. Ses alamayan hizmetçiler, hiç vakit kaybetmeden polise haber verdi. İçeri giren polisin gördüğü manzara tek hıçkırıklıktı; Stefan sırt üstü yatmış, karısı da elini onun göğsüne koyup sarılmıştı. Cansız bedenleri ile öylece yatan çift, Veronal adlı ilaçtan içmişler, öncesinde de masanın üzerine pulları muntazam bir şekilde yapıştırılmış veda mektuplarını bırakmışlardı. Stefan, Hitler'in zorbalığının sonsuza dek süreceğini sanmıştı belli ki. Hal böyle olunca, kendi dünyası da bir daha hiç var olmayacaktı... O kadar emindi ki, bir daha asla eskisi gibi olamazdı. Aslında yanlış da değil tabii, bir daha eskisi gibi olmaz; ama kim bilir, belki daha güzel olur. Şu hayat, ne getirirse getirsin, öylesine değiyor ki her saniyesine. Vazgeçmek, daha büyük bir kabulleniş gibi... İnsanın hayatında her şey, her an birbiri ile ilintili. Dünya üzerinde ne kadar insan varsa, o kadar da yaşama şekli var işte. Bir elin beş parmağı misali; mümkün değil aynı hissetmek. Aslında görebilene, iyi ki mümkün değil aynı yaşamak. Damla Karakuş'un bu yazısı Lacivert Dergi, 85. sayıda yayımlanmıştır. ''Vazgeçmek, daha büyük bir kabulleniş gibi... '' ilgiyle okudum sonuna kadar. Kaleminize sağlık. Damla Hanim kaleminize saglik cok guzel bir yazi olmus, keyifle okudum. Muhtaşör kaleminden yine nadide bir yapıt yapmışsın. Kısa vadede hakkettiğin ve benim ki bir çok kişinin beklediği konum ya da konumlara gelmeni en kalbi şekilde temenni ediyor Seni seviyorum. Sevgili Damla. Adana festivali 🍊 çiçeği yazınıza dahada rek katmıştır Damlacigim yazmaya devam edebilirsin, umarım okuyanın çok olacaktır inşallah! öyküde geçen günleri çok etkileyicidir! Okurken yüreğinize dokunan kelimeleri cümle haline getirebilmek gerçekten yetenek ve aşk gerektirir. Kalemine sağlık.. Damlacim harikasin. Yazilarini büyük bir keyifle okuyorum.


Bir kadın ve bir erkek, Likos ve Tidu ile tanışıyoruz bu romanda. Yedi tepeli şehirde bir odadayız. Likos iflah olmaz bir hayalperest, Tidu iflah olmaz bir gerçekçi... Sanki bir düşün içindeler, zamansızlığın yarattığı bir zaman boşluğunun içinde, uzun uzun sohbetler ediyorlar. Yoksa düş değil de hepsi gerçek mi diye düşünüyor okur. Bir de yasaklı kelimeler var. Bunları dile getirmeden konuşmak zorundalar. Ve ikisinden biri bu kelimeleri kullanırsa ebediyen birbirlerini kaybedebilirler. Seyfettin Araç, 20 Eylül 1982'de Mardin'de doğdu. Mazıdağı Yatılı İlköğretim Bölge Okulu'nun ardından Diyarbakır Ali Emiri Ortaokulu'nu ve Ziya Gökalp Lisesi'ni bitirdi. Bahçeşehir Üniversitesi İletişim Fakültesi Radyo Sinema TV bölümünden mezun oldu. 2004 yılında kurduğu ARC Şirketler Grubu'nun kurucu başkanlığını devam ettirmektedir. Beşiktaş Kongre Üyesi, aynı zamanda gravür, birinci basım kitap, harita ve yağlı boya resim koleksiyoneridir. Birçok dergiye denemeler, öyküler ve şiirler yazan Araç'ın ilk kitabı Kent Şiirleri 2020 yılında yayımlanmıştır.


Merhaba değerli Gazete Sanat okurları. Bu hafta sizleri Avrupa'da contemporary müziğin en iyi temsilcilerinden biri olarak kabul edilen İran asıllı İtalyan besteci piyanist Kiann'ın son çıkardığı Live From Vienna adlı albüm ve albümün geçen hafta çıkan bonus teklisiyle tanıştırmak istiyorum. Başarılı müzisyen Kiann küresel salgın sürecinde meslektaşları gibi sahnelerden ve dinleyicilerinden uzak kalsa da bu süre içinde sürekli çalışarak ve üreterek birçok farklı alanda başarılı işlere imza attı. etkinlik ve konserleri çok yakından takip etmiş ve yapılan etkinliklerin hem görsel işitsel kalitesi açısından özensiz hem de seyircilerin beklentilerini karşılamaktan uzak olduğunu gözlemlemiş. Live From Vienna albümü bu olumsuz gözlemleri üzerine canlı konser formatı, Musikverein binasında bulunan Bösendorfer Salonunda kayıt altına alınmış. Albümü en özel kılan şey ise adından da anlaşıldığı gibi canlı konser kaydı mantığı ile kayıt edildiği için kayıt sırasında ve sonrasında hiçbir düzeltme ve değiştirme olmadan başından sonuna kadar olduğu gibi yayınlanmış olması. 10 eserlik Live From Vienna albümü sadece solo piyano eserlerinden oluşan bir albüm değil. Kiann evrensel sesiyle eserlerine çok yakıştığını düşündüğünden bestelediği 6 eserine kendisine eşlik etmesi için çellist Ana Percevic için yeni çello partisyonları eklemiş. Sonuç olarak Kiann canlı konser atmosferinde kalite ve özenden asla feragat etmediği yumuşak ve hüzünlü müziği ile dinleyicilerini düşünmeye ve hissetmeye sevk ettiği bir albüme imza atmış. Sanatçı bu etkileyici albümü dijtal müzik platformlarında yayınlandığı andan itibaren müzikseverlerin yoğun beğenisinin ve ilgisinin ardından geçtiğimiz günlerde albümünün bonus teklisi Allegra'yı yayınladı. Klasik müzikte İtalyanca bir terim olan Allegra neşeli ve biraz da tempolu bir müzik anlamına gelse de parça bu terimin ifade ettiği özelliklerle çok az benzerlik göstermekte. Allegra aslında Kiann'ın kızına ithaf ettiği bir eser. Ona olan sevgi ve duygularını müzikle ifadesi sebebiyle çok özel ve kişisel bir çalışma niteliğinde. Allegra Live from Vienna albümü kayıt çalışmaları sırasında ilk başta solo piyano için bestelenmiş. Ancak sanatçı daha sonra çellonun davudi sesinin duygularının ifadesini kuvvetlendirmekte mükemmel bir araç olacağını düşünmesi sebebiyle bu esere de çello partisyonları eklemiş. Allegra birçok iç içe geçmiş formdan oluşan bir beste ki bunlardan bir tanesi de ninni. Sanatçı aslında bu parçayı sadece bir dinleyici ithaf ettiğim kızımın dinlemesi için yazmış fakat daha sonra bu saf sevgi mesajını tüm dinleyicilerine ulaştırmanın ve bu özel duyguyu kendisi ile birlikte paylaşmalarının çok daha güzel olacağına inanarak yayınlamaya karar vermiş. İnsanlık için fark yaratacak en önemli şeyin sevgi olduğunu düşünen sanatçı Allegra'yı dinleyen herkesin eserin içinde barındırdığı saf sevgiyi dinleyicilere ulaştırabileceğine ve en az kendisi kadar duyup hissedeceklerine inanmış. Allegra haricinde bu albüme dair başka bonus tekliler yayınlamayacağını duyuran sanatçı yeni projelerine odaklanmış olarak piyano, elektronik müzik, crossover, klasik müzik ve orkestra için birçok yeni farklı tarz ve türde eser üzerinde sürdürdüğü çalışmalarının müjdesini verdi. Başarılı sanatçı pandemi imkan verirse Türkiye'ye ve Türk hayranlarına çok özel süprizler hazırlığında olduğunu da ifade etti.


Yaşamında kendi ışığını sanatına yansıtan, oyuncu kimliği ile başarılara imza atan, kendine özgün ve realist duruşu ile fark yaratan aktris Sevinç Kıranlı ile sanata dair samimi ve keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Sevinç Kıranlı: Merhabalar, ben lise son sınıfta MSM'de tiyatro eğitimi almaya başladım. Hemen akabinde çocuk ve gençlik oyunlarında oynarken; 1997 yılında İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuarı tiyatro bölümünde okumaya hak kazandım. Öğrencilik yıllarımda ve devamında hem kamera önünde, ekranlarda aktif olarak mesleğimi yapma fırsatı bulup deneyim kazanırken bir yandan da yarı zamanlı pedagojik formasyon eğitimi ve stajla başlayan, sonrasında da üç yıl kadar devam eden yuva ve ilkokullarda drama öğretmenliği ile devam ettim. Sahneye adım attığınız anda görünmez duvarlarla çevrili çok kutsal bir atmosferde kesintisiz sanatınızı icra edersiniz. Bu da oyuncuyu istenilen duyguya taşımada çok büyük yardımcıdır ve sonuç benim için her zaman daha geliştiricidir. Başarı tiyatro sahnesindeki bütünlük içinde size daha yakındır. Ama kamera önünde her ne kadar kayıt dendiğinde yine kutsal bir atmosfere sahip olsanız da dış etkenler sizi böler ve istediğiniz konsantrasyona sahip olabilmeniz daha zordur. Bununla beraber canlı performans ve çekimlerden sonra ulaşabildiğiniz kesimler arasında ki uçurum da yadsınamaz ölçüde olduğundan her iki mecrada da aldığınız hazlar ve karşılıklar çok çok farklılıklar gösterir. Ben her ikisinin de kendine has dünyalarına ait hissediyorum kendimi. Çok çeşitli zorluklar bizleri her an, her yerde beklemektedir zaten. Burada da kaçınılmaz olan en temel nokta; doğduğun coğrafya, aile ve hangi kuşak olduğun ile başlayan zorluklarla mücadele ederken, gençliğin verdiği kafa karışıklığı, zaman zaman idealistliğin, zaman zaman da kontrol edemediğin enerjinin önüne bir engel olarak gelmesi... Benim de bunlarla beraber konservatuar sınavlarına gizli girdiğimi ve arada ailemin okulu bırakmamı istemesini sizinle paylaşırsam karşılaştığım zorluklara sanırım biraz ışık tutmuş olurum. Dizi sektörü süreç olarak zamanla yarışılan, sayfa sayısının ve bölüm sürelerinin fazlaca uzun olduğu ve çoğunlukla her hafta izleyicimize ulaşmak adına yaşadığımız yoğun fakat bir o kadar da keyifli koşuşturmacalarla geçiyor benim açımdan. Dijital platformda yapılan işleri izlediğimizde ise süreleri daha kısa bölümlerden oluşuyor, bu doğrultuda da kalite standartları çoğu zaman dünyada yapılan işlerle yarışabilecek boyutta oluyor. Bu başarıyı görmek çok mutluluk verici. Hal böyle olunca yani çalışan her bir birim işini nakış gibi işleyebilecek imkanlara sahip olunca sanıyorum ki yönetmeninden oyuncusuna herkes manevi olarak ta karşılığını kat be kat alıyor. Gerçekten arada ayrım yapamam, çünkü hepsini çok severek oynadım. Pandemi ile alınan darbeye gelecek olursak bu öngörülemez büyük sıkıntıda destek şart! Şimdi bazı tiyatrolar askıda bilet uygulaması gibi yeni arayışlar içinde... bizler elimizden geldiği kadar dayanmalarına yardımcı olmalıyız ama tiyatroların bu süreçten en az hasarla çıkabilmeleri için esas olan devletin desteğidir. Sosyal platformu içerik olarak elimden geldiğince önce işimle ilgili daha sonra ise takipçilerimle kurduğum ilişki açısından onlara da faydalı olabilecek paylaşımlar yaparak kullanıyorum. Artık hayatlarımızın çok uzun bir bölümünü sanal gerçeklik olarak nitelendirdiğimiz sosyal platformlarda geçiriyoruz bu yadsınamaz bir gerçek. Fakat bu durumu özellikle -içerik olarak- doğru yönetmek noktasında topluma mal olmuş bireylerin sorumluluk sahibi olduğunu düşünüyorum. Evet 🙂 Nisan ayında artık raflarda ve internetteki birçok mecrada yerini alacak olan çocuk kitaplarımın ilkini görebileceğiz. Elif'in Maceraları adı altında okurlarla buluşacak serinin ilk kitabı için çok heyecanlıyım. Değişik konulara değindiğim her bir kitapta bugüne kadar ki eğitimlerimle anneliğimi harmanladım ve çocuklarımdan yola çıkarak yazdım. Şimdiden herkese keyifli okumalar ve sanat dolu, kitap dolu günler dilerim. Teşekkür ederim.


Oyunbozan, Yer Gök Aşk, Mihrali, Adak gibi tv dizilerinde rol alan ve geçmiş yıllarda Show Tv ekranlarının en çok sevilen dizilerinden biri olan ve hafızalara kazınan Fatih Harbiye dizisinde hayat verdiği Nezahat karakteri ile izleyicisine kendini sevdiren, Kurtlar Vadisi Pusu dizisinde 8 sezon dublaj yönetmen yardımcılığı, Gülümse Yeter, Acil Aşk Aranıyor, Hayat Mucizelere Gebe, Acı Aşk gibi birçok tv dizisinde ve Şeytan-ı Racim 2 sinema filminde seslendirme yönetmenliği yapan, Asla Vazgeçmem adlı tv dizisinde ise Amina Gülşe'yi seslendiren mütevazı ve başarılı oyuncu Sevinç Sırma ile samimi ve keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Genel hikayesi, karakterlerinin sahiciliği ile Fatih Harbiye özel bir projeydi. Dolayısıyla bütün naifliğiyle Nezahat de içselleştirmekte zorlanmadığım, çok keyif alarak hayat vermeye çalıştığım bir karakter oldu. Malum dizi setleri hep bir koşuşturma, bölüm yetiştirme telaşı içinde geçiyor. Hızlı düşünmek ve o an için en iyiyi yaratmak zorundasınız. Hep daha iyisi tabi ki mümkün, bunun sonu yok... olmaması da güzel zaten. Aramaya devam ediyorsunuz bu sayede. Fatih Harbiye sevgili senaristi Deniz Hayriye Ersöz'ün bütün samimiyeti ve yeteneğiyle yarattığı çok sahici ve özel bir hikayeydi. O sahiciliği öyle güzel bir ekiple buluştu ki o arkadaşlarımızla hala görüşüyoruz ve hala dünyanın her yerinden insanlardan çok güzel tepkiler almaya devam ediyoruz. Nezahat de dizinin diğer karakterleri gibi özenle yaratılan çok bizden bir karakterdi. Dar gelirli bir ailenin, türlü yokluklarla başa çıkmaya çalışan bunun için kendi hayatından vazgeçen, fedakar, iyi kalpli bir ablaydı Nezahat. Zaman zaman isyan etse de kendi vazgeçişlerine dair, ev halkının sorunları onun bu isyanını fazla sürdürmesine izin vermez hemen kapatır üstünü yaralarının, ailesine kanat germeye devam eder. Her evin bir Nezahat'i var. O yüzden çok sevdik biz Nezahat'i. Ne mi yapıyoruz? Dayanışmaya devam ediyoruz! asla yalnız yürümeyeceksin diyoruz! Örgütlenmek ve bir olmak zorundayız! Böylesi zor zamanlarda önce içime, sonra sevdiklerime, aileme ve doğaya sığınıyorum. Yoga yapıyorum, okuyorum, meditasyon yapıyorum dua ediyorum; içimizde hep iyiliğin ve sevginin yeşermesi için. Biliyorum ki bizi iyi yapacak tek şey sevgi. Pandemi dönemi bir kez daha gösterdi ki sanatçı, oyuncu, müzisyen bu ülkede tek başına. Setler durdu, tiyatro salonları kapandı, müzisyenler, oyuncular işsiz kaldı. Eve kapandığımız dönemde nostalji kuşağında bütün eski dizi ve filmler yayımlandı ve keyifle izledik ama telif yasamız olmadığı için tek kuruş kazanamadık. Ortada büyük bir emek sömürüsü var ne yazık ki. Telif yasası ile ilgili dünya standartlarında çok acil yasal düzenlemeler yapılmalıdır artık. Yerli dizilerde başrol oyuncusunu konuşuyorsanız genelde kusur kapatırsınız. O oyuncunun yeterli diksiyon, Türkçe ve oyunculuk tecrübesi olmadığından sizin göreviniz doğru ton ve duyguyla var olan eksikleri kapatmak, oyunculuğu birkaç adım ileri taşımaktır. Yabancı filmlerde ise zaten iyi prodüksiyonlar ve genelde iyi oyunculuklar olduğundan oyuncunun oyununu düşürmeden birebir duygusuyla yansıtmak hedeftir. Yani oyuncuyla yarış halindesindir, çok keyifli! Dilin inceliklerini kullanarak karaktere kendinden de bir şeyler katarak renklendirmek de mesleğin güzelliklerinden tabi. Yine bu alanda da emeğimizin karşılığını ne yazık ki alamıyoruz. Oyuncular sendikası bünyesinde seslendirme çalışma grubundaki arkadaşlarımız mevcut şartların iyileştirilmesi, hak devir sözleşmelerinin bedelsiz imzalanmasının önüne geçilmesi ve ücretlendirmelerde düzenlemeye gidilmesi yolunda sonsuz bir özveriyle çalışmaya devam ediyor. Pandemi sürecinde gündemimiz biraz değişse de önümüzdeki aylarda hayata geçecek umarım bu yeni düzenlemeler. Devlet ve Şehir tiyatroları gibi ödenekli tiyatrolar dışında son yıllarda çok güzel alternatif tiyatro yapan sahneler açıldı. Neredeyse yok bütçelerle çok güzel işler yapılıyor. Televizyondaki oyuncu yozlaşmasının ötesinde şahane oyunculuklar görüyoruz. Gazete Sanat ailesiyle gerçekleştirdiği bu içten röportajdan dolayı sevgili Sevinç Sırma'ya teşekkür ediyor, sanat hayatındaki başarılarının devamını diliyoruz.


Sevinç Yurdem, caz standartlarına kendi yorumunu getirdiği yeni albümü Selectionsı müzikseverlerle buluşturdu. Nina Simone, Billie Holiday, Frank Sinatra gibi efsanelerden duymaya alışık olduğumuz caz eserleri, müzisyen Sevinç Yurdem yorumuyla tekrar hayat buluyor. Sevinç Yurdem, Selections albümüyle ilgili olarak: Çok uzun zamandır sahnede söylediğim ve kendimi en iyi şekilde ifade ettiğim şarkılardan oluşan bir seçki Selections. Müziğe başladığım ilk günlerden beri caz söylüyorum. Bir gün bu şarkılardan oluşan bir albüm fikri her zaman aklımın bir köşesindeydi, Universal Müzik Türkiye'nin desteğiyle bu hayali gerçekleştirmiş oldum. Albümde Nina Simone, Billie Holliday, Frank Sinatra, Tony Bennet, Sarah Vaughan gibi efsanelerin seslendirdiği 6 şarkıyı kendi yorumumla sizlere sunuyorum. Babajim Stüdyolarında 3 günde canlı olarak kaydettiğimiz albümün aranjelerini Kerem Türkaydın ve Uğur Güneş yaptı. dedi. Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Müzikoloji bölümünden mezun olan Sevinç Yurdem, öğrencilik dönemi boyunca ayrıca D. E. Ü. şan bölümü hocası Sebahat Tekebaş'tan özel şan dersleri aldı. Aynı dönemde piyanist Ömür Gidel ile transcription, scat, caz armonisi üzerine çalışmalar yaptı ve çok geniş bir caz standartları repertuvarı hazırladı. Üniversite ile birlikte sahne çalışmalarına da başladı. Caz standartları, soul, 80'li 90'lı yılların Türkçe Pop şarkıları ve çeşitli aryalar seslendirdi. 2004 yılında ilk kez Ayla Dikmen adına verilen başarı ödülünü aldı. Yorumculuğa orkestra şarkıcılığı ile başlayan Yurdem, birçok bağımsız tarzda projede yer aldı ve sayısız konserler verdi. İzmir Kent Orkestrası solistliği yapan sanatçı bu süre zarfında da birçok şehir, mekan ve festivalde sahne aldı, adından çokça söz ettirdi. 2012 yılında TRT 1'de yayınlanan Türkülerle Caz projesinde yer aldı. Kariyerine bir süre Londra'da devam eden sanatçı, burada da çeşitli mekanlarda sahne aldı.


Yıllar içinde Melike'nin kızı Leman'ı ve torunu Cem'i tanıyoruz. Onların dahil olduğu olaylar tabii ki Chevrolet etrafında gelişirken, çetrefilleşiyor ve içinden çıkılmaz bir çile yumağına dönüşüyor. Aslında çözümün çok yakınında yaşanan gelişmeler, bir bakıyoruz bizim şaşkın ve obsesif polis memuru Engin ve yardımcısı Serra'yı da yakınlaştırarak birer kahramana dönüştürüyor.