Türkiye'nin dört bir yanından öğretmenler, kütüphaneciler ve akademisyenleri bir araya getiren 14. Eğitimde Edebiyat Semineri'nin arşiv niteliğindeki içeriği, Keçi'nin YAZ 2021 dosyasında, keciedebiyat. com adresinde ücretsiz olarak yayında. Buket Uzuner, Murat Yalçın, Berna Durmaz, Vladimir Tumanov, Gonca Özmen, İrem Uşar ve Müren Beykan gibi edebiyatçılarla Prof. Dr. Mustafa Özcan, Müjgan Özçay ve yaratıcı okuma uygulamalarına emek veren edebiyat gönüllüsü eğitimciler, birbirinden özgün içerikleriyle eğitimde edebiyatın güncel başlıklarını tartışıyorlar. Yeni dosyada, şiirden fantastik edebiyata, kitap seçimlerinden gençlik edebiyatına ve yaratıcı okuma uygulamalarına kadar, eğitimcileri, kütüphanecileri ve ebeveynleri ilgilendiren çok çeşitli konular işleniyor. 2014'ten bu yana odağına edebiyatı ve insanı koyarak, zengin içeriğiyle okuma kültürümüzü geliştirmeyi amaçlayan dijital yayın Keçi, özellikle akademisyen, yayıncı, sanatçı, çevirmen, tasarımcı, editör, kütüphaneci ve eğitimciler tarafından ilgiyle izleniyor.


Çok teşekkür ederim bu güzel sözlerin için! Sanırım iki kültürlü herkes farklı şekillerde deneyimler melez olmayı. Benim hayatımda, karışık olana ve arada kalana karşı bir sevgi ve merak olarak tezahür etti melezlik. Bir de ötekilik hissiyatını içselleştirmeme yol açtı. Hollanda'da yaşarken sık sık önyargılarla ve ırkçılıkla karşılaştım. Çünkü etrafımdaki diğer çocuklar gibi sarışın ve mavi gözlü değildim. Türkiye'ye geldiğimizde yine bir yanımla yabancıydım ama bu bizim topraklarımızda iyi bir şeydi. Yani ötekilik hali hep vardı ve bu durumun nasıl algılanacağının benim kontrolümde olmadığını erken yaşlarda öğrendim. Ne tam Türkiyeli, ne de tam Hollandalıydım. Kendim hakkında hiç yazmıyorum ama içinde bulunduğum her proje aradalık hissiyle, eşikte olmakla alakalı. Dolayısıyla melezliğin yazı serüvenimdeki etkisi büyük. Evet, mutfakta durmadan kaynayan bir cadı kazanı var! Dil konusuyla başlamak gerekirse; yazı, editörlük ve masal çalışmalarına hem Türkçe, hem de İngilizce devam etmek istiyorum çünkü iki dilde de hayal kurmayı çok seviyorum. Somut projelere gelince, Şubat ayında bitireceğim ve tarihteki ilk kadın simyacıyı konu olan Türkçe bir romanım var. Kadın kaçakçılığı ile ilgili İngilizce bir kitap oluşum sürecinde. Usul usul biriken hikayelerimi de derlemek istiyorum. Bir de tabii birincisi bu yıl the Poet House'tan çıkan bir cadı üçlemesi var. Bu işlerin yanı sıra pandeminin başından beri kişiye özel masallar yazıp, resimleyip, seslendiriyorum. Venezuela'lı bir yazarla planladığımız bir podcast te kalbimin ucunda. Hayalim, yaptığım her işle farklı bir konuyu ele almak ve daima kendimi geliştirmek. Hiç bir kitabımın birbirine benzememesi, fakat her birinin okuyucuya büyülü hisler yaşatmasını ümit ediyorum. Türkiye'de yaşamak, adımını dışarı atar atmaz bir masalın içine düşmek demek. Hayalini bile kuramayacağımız karakterlerle çevriliyiz. Yan masada konuşulanları bir kitapta okusak, hadi canım, bu yazar da amma abartmış! deriz. Fakat bir masal içinde yaşıyor olmak, yorucu da olabiliyor. Masallar efsunlu fakat bir o kadar da zorlu çemberler. Ara sıra yurt dışında çalışıyor olabilmek bu duygu yoğunluğunu dışarıdan görebilme şansını veriyor bana. Çünkü masalın diğer yüzü karanlık. Her gün şiddetle, kadın cinayetleri ile, haksızlıklarla uyanıyoruz. Düzeni değiştirmeyi arzulayıp çokça öfkeleniyoruz, bazen çaresiz kalıyoruz. Dışarısı ile bağ içinde olmak, mücadelemizin ortak olduğunu hatırlatıyor bana, özellikle feminizm babında. Dahili ve harici, aynı güzel düşleri kuran milyonlarca insanız. Çok teşekkürler ve tabii ki, hem de çok! Hatırı sayılır bir kırılma çok severek yazdığım romanımın harika bir menejerden teklif alması fakat sonrasında uygun bir yayın evine satılamaması sürecinde gerçekleşti. Uzun yıllar üzerinde çalıştığım bir projeydi ve onun için hayal ettiğim hayat sekteye uğradı. Başarısızlık, yahut kırılma noktaları acılı ama bir o kadar da doğurgan yerler. Kopan, kırılan, boşa giden hiç bir şey yok aslında. Sadece bilinen kalıplar ortadan kalkıyor. Bir yazar için gerçekten hayati değerleri hatırlatabilir bize bu virajlar: asla pes etmemeyi, bir sonuç uğruna değil süreç aşkına yazmayı, başarıyı ve başarısızlığı aynı ölçüde önemsememeyi. Takılıp düştüğüm her noktada ben bunları hatırlamaya çalışıyorum. Kişiye özel masallar, Jung Koçluğu eğitimi sırasında tanıştığım sevgili Şebnem Toker'in bir davetiyle başladı. Aldığımız dersler boyunca kolektif bilinçaltını, arketipleri ve sembol dilini çok konuşmuştuk. Eğitimimizin sonunda da Şebnem sevdikleri için masallar istedi benden, böylece yeni bir maceraya atılmış oldum. Tek bir insana yoğunlaşmak, onun merak ve tutkuları üzerinden olay örgüleri kurmak ve günün sonunda bu masalın o kişiye has ve biricik olması beni heyecanlandırıyor. Bir anahtar görevi göreceklerini, zor anlarında masal sahibine dostluk edeceklerini umuyorum kitapların. O niyetle yazıyor ve süslüyorum sayfalarını. İlk yazdığım masallarda çizimler konusunda yardım almıştım. Artık orjinal hikayenin yanısıra, kitap tasarımı ve ilüstrasyonlarını da kendim yapıyorum. Öğreneceğim çok şey var ama işin içine boya ve fırçalar girdiğinden beri yazı zevkimin kat be kat arttığını söyleyebilirim. Dün. Sahilde yürüyüşe çıktım, sonra da yağmura yakalandım. Elimi cebime atınca 5 lira buldum ve simit yiyerek eve döndüm. Çok keyifli bir randevuydu. Kadının insanlığı hala erkeğinkinden daha değersiz görüldüğü için kadın hakları var. Hiç uğraş vermeden Yunanca, Arapça ve İbranice biliyor olmayı çok isterdim. Daha az beklentiyle, daha çok sevebilmek. Bu röportaj bana tam da bunu hissettirdi! Halen bakışıyoruz. Hatta bir ara bana göz kırptı, sonra da nanik yaptı. Ülkedeki politik hal değiştiğinde daha mutlu olacağım. Daha mutlu olacağız. İspanyolca yazılsa olur mu? Kabulse Roberto Bolano. Annemin elma pastaları, dağ yürüyüşleri, köpeklerimiz, kocaman bir kütüphane, zeytin ağaçları, Uludağ'dan yan bahçeye inen geyikler. Bence vardır. O eksik parçayı kabullendikçe demleniyoruz. Kesinlikle! Hem de daha çabuk doğmak isterdim ve her günü yeniden, daha büyük bir farkındalıkla yaşamayı. Eski Yunancada kalokagathia diye bir kelime var. İyilik ve güzellik kelimelerinin karması. O kelimenin izini sürmeye çalışıyorum her yerde. İnsanlarda, sanatta, seyahatlerde. Tek bir şarkı hakkım var ise: Nikos Papazoglou, Kaneis Edo Den Tragouda. Eğer bir müzik türü seçebilirsem: Rebetiko. Cadılık, masallar, ve Mişka Mistika.


Müziğe olan yeteneğini küçük yaşta keşfeden, Harvard Üniversitesi'nden Fromm derneği ödülü alan, hem lisans hem de yüksek lisans derecesine sahip olan, Amerika'da yaşayan kemancı ve besteci Ali Can Püskülcü ile başarılı sanat yolculuğuna dair keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Müziğe ilgim 5-6 yaşlarında başladı. Annem ve babam amatör olarak gitar ve mandolin çalıyorlar. Bu benim ilk müzikle olan tanışıklığımı sağladı. O yaşlarda Vivaldi, Bach ve Mozart gibi bestecilerin hayat öykülerini okuyunca onlara olan ilgim artmaya başlamıştı. İlk olarak kemana Vivaldi'nin bir fotoğrafındaki keman tutuşunu gördükten sonra merak saldım. Hemen sonrasında ailem bana bir keman aldı ve 7 yaşımda keman derslerine başladım. Beylerbeyi Özel Müzik Okulu'nda Kemal Güllü ile ilk derslerimi aldım. Beni daha sonrasında konservatuvara girmem konusunda çok iyi yönlendirdi Kemal hoca. Daha sonra Mimar Sinan Üniversitesi Devlet Konservatuvarı'na kabul edildim Ortaokulda. Orada Prof. Çiğdem İyicil ile keman çalıştım. Ailemin desteği olmasaydı bugün müzisyen olamazdım. Onlara çok şey borçluyum... beni her zaman desteklediler, destekliyorlar! Bir çocuk olarak sesinden önce keman bana şekil olarak çok çekici gelmişti. Zamanla keman bende bir tutku haline geldi. Yayındaki kıllarından tutun da, gövdesindeki f deliklerine kadar. Gerçekten çok çekici bir enstrüman. Keman dersleri aldığımda ise, kemana yatkın olduğum ortaya çıktı. Böylece bir obje olarak kemana olan ilgim, müzikal ve teknik açıdan da ilgimin artmasını sağladı. Sesi ve repertuvar zenginliği zamanla kemana aşık olmamı sağladı hala da öyle! Bu enerji bende normal olan bir enerji. Benim beynim böyle çalışıyor gerçekten. Ben sanat eserlerinde, stimüle edici ve dalgalı giden formları kendi karakterime daha yakın buluyorum. Tabi bu daha sakin ve linear formları sevmiyorum anlamına gelmez. Benim müziğim ne kadar dalgalı da gitse, içinde hep bir bütünlük yaratmaya ve aramaya çalışır. Mesela sinema benim sanatımda çok önemli. Stanley Kubrick hayranıyım ve onun filmleri müziğime ve sanat algıma hep etki olmuştur, olmaya devam ediyor. Bu ödül beni çok mutlu etti. Besteciliğe uzun süre ara verdikten sonra, geri dönmüştüm 2014 yılı gibi. Birkaç yıl sonra bu ödülü almak beni çok onurlandırdı. Bu arada bu ödülü hiçbir okul bağlantım olmadan, sadece kendi başıma çalışırken aldım. Bu ödül bir yerde benim kompozisyon çalışmalarımı da tasdik etmişti. Hala ASCAP ile çok iyi olan ilişkilerim devam etmektedir. Şu anda önümde 3 tane çok önemli konser var. İlk önce 19 Eylül'de Harvard Üniversitesi'nden almış olduğum Fromm derneği ödülünün premiyeri olacak. Bu konser Trio Tempestoso tarafından önce Graz Avusturya'da gerçekleşecek sonra da Ekim başında tekrar Berlin'de olacak. Bu proje için çok heyecanlıyım. Ekim ayının 17'sinde ise New York'ta, MATA Jr. Festivalinde yaylı kuartetimin prömiyeri olacak. Bu sene MATA Jr. Festivalinde aynı zamanda iki hocadan bir tanesiyim. Onun dışında Aralık ve Şubat'da gene 2 yeni eserimin Boston'da prömiyeri olacak. En yakın süredeki hayalim Covid döneminin sonra ermesi ve hayatın tamamen normale dönmesi. Bütün sanatçılar çok çekti bu işten. Önce sağlık diyorum. Yakın zamandaki hedefim ise bir elektronik katkılı Ensemble eseri yazmak. Onun dışında bir albüm daha çıkarmayı çok isterim. Genel olarak sanatsal hedefim ve hayalim kendimi yenileyerek üretmeye devam edebilmem. Ömrüm boyunca müzikle olmak, müzik yazmak yani! Müzik yazmakla beraber, öğretmeyi de çok seviyorum. Üniversite seviyesinde hocalık yapmak da gelecek hedeflerimden biri. Türkiye'yi çok özlüyoruz ve her sene yazın ziyarete gelmeye çalışıyoruz. Ülkemizde iki tane çok beğendiğim yeni müzik gurubu var. Bunlardan biri Ensemble Diskant ve ötekisi Hezarfen Ensemble. Umarım gelecekte beraber bir konser projesi yapma şansımız olur. Bunu çok arzu ediyorum. Ali Can Püskülcü seninle gurur duyuyoruz ve başarılarının devamını diliyoruz.


Dünyanın en iyi keman virtüözlerinden ve çok yönlü bir yetenek olarak kabul edilen, Echo Klasik ve Uluslararası Klasik Müzik Ödülleri ve Viyana Beethoven Merkezi tarafından Yılın Genç Müzisyeni gibi birçok ödülün sahibi olan Rus asıllı Avusturya vatandaşı benzersiz virtüöz Yury Revich ile çok keyifli ve sanat dolu bir röportaj gerçekleştirdik. Yury, 17 yaşında Viyana'ya yerleşmesi ile klasik müzik camiasında adını duyurmaya başlamıştı. Başarılı kemancı uluslararası camiada adını duyurduğu ilk çıkışını 18 yaşında Carnegie Hall' da bugün dünyaca ünlü piyanist yakın arkadaşı Daniil Trifonov ile gerçekleştirdikleri muhteşem ikili konser ile yaptı. Daha sonrasında adı hızla genç virtüözler arasında sayılmaya başlayan Yury dünyaca ünlü La Scala Orkestrası eşliğinde solist olarak verdiği Çaykovski Keman Konçertosu konseri ile ününü perçinledi. Virtüöz kemancı Berlin Philharmonie, Berlin Konzerthaus, Viyana Musikverein, Zürih Tonhalle, Viyana Konzerthaus, Leipzig Gewandhaus, BOZAR Brussels ve Tchaikovsky Concert Hall Moscow gibi dünyaca ünlü salonlarında adından söz ettiren performanslar sergiledi. Küçük yaştan itibaren, yaşamına birçok başarıyı sığdıran Yury Revich'i gelin hep birlikte yakından tanıyalım. Keman çalmaya 5 yaşında başladım. Ailemin 4. Kuşak kemancısıyım. Babam, dedem ve büyük dedem de kemancıydı. İlk keman eğitimimi babamdan aldım ve sonrasında akademik eğitimime Moskova Müzik Akademisinde devam ettim. Tekniğimi ve kariyerimi mükemmelleştirmek için Avrupa' da çeşitli saygın okullarda eğitimime devam edip 17 yaşında, halen yaşadığım ve vatandaşı olduğum Avusturya Viyana'ya taşındım. Bu yıl 6. yılını kutladığımız yılda 5-6 farklı sıra dışı mekanda gerçekleştirdiğimiz Friday Nights with Yury Revich sanat konserlerim var. Müzik, dans, tiyatro, resim, şiir ve farklı birçok sanat dalının harmanlandığı benzersiz bir konsept. Her etkinlikte sınırlı sayıda seyircinin deneyimleyebildiği bu performansların sanata kattığı değerin yanı sıra elde edilen tüm bilet ve bağış gelirini UNICEF'e bağışlıyor olmamız bu sanat projemi çok farklı konuma taşımakta. Dreamland yardıma muhtaç, zorluk çeken ve imkansızlıklarla boğuşmak zorunda kalan çocuklara hayallerini yaratmaları ve ulaşmaları için iyi amaçlar uğruna fedakar insanların bir araya geldiği bir proje. Ben ve ekibim tarafından hayata geçirilen bu projenin misyonu konser ve etkinliklerden elde edilen gelirlerin UNICEF aracılığı ile, dünyadaki tüm imkan ve olanaklara ulaşabilen çocukların sahip olduğu, huzur, eğitim, uygun sağlık hizmetlerini dünyada bunlardan mahrum kalan çocukların da sahip olabilmesi için gerekli yatırımlar ve fon sağlamak için düzenlediğimiz konserler serisi. Kendimi Rönesans dönemi sanatçısı olarak tanımlamaktan hoşlanıyorum. O dönemde sanatta yaratıcılığın sınırları yoktu. Hem bir mucit hem de ressam, şair ya da başka bir şey olabiliyordunuz. Benim de aynen keman ve klasik müziğin dışında başka ilgi alanlarım var. Örneğin senaryo yazmak ve yazdığım metinlerin rejisörlüğünü ve yönetmenliğini yapmak benim en keyif aldığım hobim. Son yaptığım kısa filmlerim birkaç uluslararası kısa film festivalinde başarılar kazandı ve açıkçası o kadar profesyonelin arasından sıyrılıp, bu kadar iyi tepkiler almayı beklemiyordum. Bunu yaptım çünkü kendi yazdığım bir hikaye üzerine kısa bir film yapmanın, müziği filmin dili olarak kullanmanın ve ayrıca duyu engelli insanlar için farkındalık yaratmanın harika olacağını düşünerek bu filmi yapmıştım. Çocukluğumdan beri çok resim yaparım ve kısmen renk körü olmama rağmen doğanın renklerinden her zaman etkilenmiştim. Çocukken kısmen renk körü olduğumu bilmiyordum ama yine de renkli resimler yapmaktan zevk alıyordum. Yıllar önce, çaldığım müzik sırasında kafamda renkler ve desenleri beliriyordu. Ama bunları bir tuvale aktarmak yerine kumaş üzerine aktarmaya karar verdim. Ve bir ekiple kurduğum atölyede belirli bir müziğe adanmış ve müziğin resme dönüştüğü ve her biri benim tarafımdan boyanmış bir fular koleksiyonu ürettik. Ve bu benim için paha biçilmez bir deneyim oldu. Ve hala bir müziğin zihnimde canlandırdıklarını kumaşa aktarmaya devam ediyorum. Resim yapmakla hayatımın her döneminde çok ilgiliydim ve duygu ve fikirlerimi kağıda aktarmak her zaman keyif aldığım bir hobi oldu benim için. Birkaç sene önce yine önümde kağıt göz için mücevher fikri üzerine gelişi güzel çizimler yapıyordum. Bu tamamen kendiliğinden oluşan, sanatla gözlüğün harmanladığı, görme işlevi gören gözlüğün ötesinde bir aksesuar, bir takı fikri üzerine odaklanmıştım. Şahsen ben gözlük kullanmayı çok seven bir insanım. Okul yıllarımda içine kapanık bir çocuktum ve bu sebeple güneş gözlüklerimin arkasından kendimi çok rahat hissederdim. Sahip olduğum güneş gözlükleri benim için dış dünyaya karşı bir koruma kalkanıydı sanki. Ama gözlüğün bir aksesuar ya da kullanma zorunluğu olan bir nesne olmasının dışında farklı önemi olduğu düşünüyorum. Gözlük bence bir çeşit kendini ifade etme, benzersiz kılma veya kişiliğinizi ya da ruh halinizi yansıtan çok özel bir aksesuar. Şu da var ki gözler insan bedeninin en güzel ve özel parçasıdır. Gözler her zaman ruhun penceresi olarak tasvir edilmiştir. Ve bedenimizde hiçbir yerinizi oynatmadan gözlerinizle kendinizi ifade edebilirsiniz. Bu sebeple bu kadar anlamlı ve özel olan gözlerdeki ifadeyi vurgulamak için göz mücevheri fikrini çok seviyorum. İki sene öncesine kadar göz mücevheri tasarlamak benim için bir hobiydi ve bunu sadece kendim için yapıyordum. Ta ki Paris'te arkadaşlarla bir yemekte Diana Venet ile tanışana kadar. Bu hanımefendi Leonardo Da Vinci, Salvador Dali gibi sanatçıların kendi alanlarındaki eserleri dışında yaptıkları diğer sanat türlerine ait eserlerini toplayan bir koleksiyoncuydu ve benim yaptığım göz mücevheri tasarımlarımı çok beğendi. Diana beni göz mücevherleri tasarımı yapmam konusunda hem destekledi hem de motive etti. Son tasarımım Infinite Sound-Wave isimli göz mücevheri tasarımımın prömiyeri 2021 Temmuz ayında Monako'da gerçekleştirilecek bir lansman ile yapılacak. Bu farklı sanat dallarındaki ilhamımın temeli müziğe ve bitmek bilmeyen resim tutkuma dayanıyor. Gerek ufak da olsa elde ettiğim başarılar gerekse yaptığım işlerin takdir görmesi benim bu alanlarda ilhamımı tetikleyen önemli unsurlar. Ve asıl tutku olan kemanım ve müziğimden kalan zamanda üretmeye devam edeceğim. İmkanım olsaydı her besteci ile tanışmayı ve onlarla konuşmayı isterdim çünkü yaptıklarını ve onların hakkındaki gerçeklere ulaşmak ve eserlerinin detaylarını öğrenmek konusunda çok meraklıyım. Ama herhalde önce Mozart, Beetoven ve tabii ki Paganini olurdu... Madem böyle bir fırsat var Shostakovich, Ravel ve Debussy ile de tanışmak isterdim. Bir resim tutkunu olarak Fransız empresyonistleri buluşup onlar resim yaparken onlarla beste yapmayı çok isterdim. Beethoven'a onunla ilgili tüm merak ettiklerimi sorar, Mozart ile partiler ve tabii ki de o zamanın en büyük Rock yıldızı Paganini'nin en büyük hayranı olarak onun tüm konserlerine gitmeyi isterdim. Goh Ailesi Vakfı tarafından bana tahsis edilen çok özel ve değerli bir keman 1709 Antonio Stradivari Princess Auroraı kullanıyorum. Çok yakın bir ilişkimiz var. Benden çok daha yaşlı 300 yaşında. Çok hassas, hava değişikliği, kuru hava ve nemden hemen etkileniyor. Ama birlikte çok iyiyiz ve her zaman beraberiz. Tüm yolculuklarımda yanımda, uyurken yatağımın başucunda. Birbirimizi her gün görüyoruz. Yani kısaca diyebiliriz ki hem kişisel hem de iş olarak çok yakın bir ilişkimiz var. Bu mükafat bana hayallerimi gerçekleştirmem ve çalışmaya devam etmem için daha fazla güç veriyor. Dreamland projelerime devam etmek ve gezegenimizi herkes için daha iyi bir yer yapmak en büyük hedefim. Yury Revich Avrupa'da olduğu kadar Türkiye'de de oldukça fazla hayran kitlesine sahip. Lakin keman virtüözünün 2020 yılında Türk hayranları ile buluşacağı birçok konser maalesef pandemi sebebiyle iptal edilmiş. Güzel haber ise aldığımız bilgilere göre yıldız sanatçı 2021 yılı içinde başta İstanbul olmak üzere Türkiye'de temsilciliğini yürüten KAM MANAGEMENT ile birçok büyük projeye imza atacak. Bize bu sohbeti gerçekleştirmeyi mümkün kılan, sanatçının Türkiye temsilciliğini ve menajerliğini yapan KAM MANAGEMENT'a teşekkür ediyorum.


Uluslararası alanda pek çok başarıya imza atmış olan Kemane/Kamancha sanatçısı, müzisyen ve besteci Melisa Yıldırım ile sanat yaşamı üzerine keyifli bir röportaj gerçekleştirdik. Ben Melisa Yıldırım, 27 yıl önce İstanbul'da doğdum. Müzisyen, besteci ve doğaçlama sanatçısıyım. Anadolu, Orta Asya ve Orta Doğu gibi geniş coğrafyalara yayılmış olan Kemane/Kamancha enstrümanını çalıyorum. Müziğe küçük yaşlarda anneannemin eşsiz ninnileri ile başladım. Bazı akşamlar ise müzikli aile toplantılarımız olurdu, bağlama çalınırdı, türküler söylenirdi. Anadolu müziğinin en değerli ezgileri ve mikro-müzikal tonları ile bu şekilde karşılaştım. Daha sonra teyzem konservatuarda müzik eğitimi aldı, ben yaklaşık 5 yaşındayken onun enstrümanlarıyla oynayıp besteler üretmeye çalıştığımı hatırlıyorum, odasından asla çıkmak istemezdim. Müziğe gerçekten o dönemlerde dokunmaya başladım sanırım. Kabak Kemane ile ilk kez İstanbul Teknik Üniversitesi Çalgı Bölümü lisesi'nde tanıştım. Okulda öğretmenlerim bu enstrümanı çalmam gerektiğini öngörmüşlerdi. O zamana kadar bildiğim bir enstrüman değildi, çünkü Kabak Kemane Anadolu'da Yörük Türkmenlerin çaldıkları geleneksel bir enstrüman, ve ben Yörük Türkmen kültüründen gelmiyorum. Daha sonra okuldaki eğitimimin yanı sıra bu enstrümanı daha detaylı araştırmaya karar verdim. Çeşitli sanatçılar ile tanıştım ve bu enstrümanın aynı aileden fakat farklı coğrafyalardaki türlerini keşfetmeye başladım. Coğrafyaya göre enstrümanın ismi ve teknik yapıları değişiklik gösterebiliyor. Bu çeşitliliğin kesinlikle nefes kesici bir tarafı var. Bir süredir beş telli bir tasarım olan çember ve Anadolu kamancasını çalıyorum. Açıkçası bu enstrüman Türkiye'de de çok bilinen ve göz önünde olan bir enstrüman değil, bağlama ya da kaval gibi popüler değil yani. Bu yüzden İngiltere'de İngilizlerin olduğu kadar Türkiyeli toplumunda görüntü ve sesiyle çok ilgisini çekiyor. Mistik bir hissi olduğu konusunda herkes hem fikir. İngilizler çeşitli müzik türlerinde ve projelerinde bu enstrümanın sesine yer vermeyi orijinal buluyorlar. Çünkü onlar için alışılmışın dışında bir ses. Bunun yanı sıra çoğu müzikal iş birliğimiz dijital platformlarda yayınlandı, bunların bazılarını Fas'lı müzisyen arkadaşım Reqteq'in 'Barzak' albümünde, bazılarını ise Bandcamp üzerinden 'Onebeat 9 Mixtape' albümünde bulabilirsiniz. Hatta bu albümde 'Silk Road' isimli bir bestemi müzisyen arkadaşlarım Leandro Cesar, Swarupa Ananth ve Edgar Marun ile beraber yeniden düzenledik ve kaydettik. Her bir müzisyen ile çalışmak unutulmaz muhteşem bir deneyimdi. Teşekkür ederim, mesleğimin en güzel taraflarından birisi de seyahat etmek sanırım. Türkiye'nin bir çok yerini çeşitli sanatçıların orkestrasında yer alarak gezdim, İngiltere'de Making Tracks sanatçı konaklamasında yer aldım ve İngiltere'nin bir çok şehrinde konser yaptık. Bunların bazılarında solo çaldım. Bunun yanı sıra Birleşik Krallıkta çeşitli üniversitelerin konserlerinde çaldım, İranlı sufiler ile çalışmalar yaptım. Tabi bu çalışmaların bazıları pandemi nedeniyle aksadı veya ertelendi. EFG London Jazz festivalinde solo çaldım, geçtiğimiz aylarda İtalya'da Isole Parlano festivalinde solo performanslar yaptım. Bunlar aklıma gelen bazı yerler... Bu yılın konser listesi oluşmaya başladı, yakında daha fazla yere solo veya duo seyahat edeceğim gibi görünüyor. Lavta çalıyorum, kendi kendime öğrenmeye başladım. Enteresan bir ses rengi var. Bazen ud bazense gitar gibi. Lavta üzerinde beste yapmayı seviyorum ama yine de çok kadar zaman ayırdığım söylenemez. Müziğe aslında Bağlama çalarak başladım, benim ilk çaldığım enstrümandı, daha sonra konservatuara başlayınca onu çalmayı bırakmam gerekti. Konservatuarda kısa bir süre piyano öğrendim. Farklı tarzdaki enstrümanları çalma deneyimim oldu, her biri üzerinde Kemane/Kamancha kadar profesyonel olmasam da nasıl kullanabileceğimle ilgili bir fikrim var. Yoga yapıyorum bir süredir, hatta bu konu üzerinde araştırmalar yapmaya, derinleşmeye başladım. Hobiden daha fazlası olmaya başladı benim için. Yaşam alışkanlıklarımı ve düşünce biçimimi neredeyse tamamen değiştirdi. Müziğe yaklaşımımı bile bazı noktalarda etkilediğini söylemem mümkün. Zaten müzikte her zaman sprituel bir tarafı duyumsadım, enstrüman çalmaya başlamadan önce her zaman meditasyonlar yapmaya özen gösteririm. Aslında yoga eksik bir parçaymış. Onu keşfettiğim için mutluyum. Sanatçı ve sanatseverler için harika bir bağımsız platform oluşturduğunuz için ben teşekkür ederim.


Kenan Çelikarslan yeni şarkısı Siyah ve Beyazı On Air Music markasıyla yayımladı. Pandeminin esiri olmuş müzisyenlerimizin bazılarının enstrümanlarını satmış olduğu, bazılarınınsa belki de son bir kez enstrümanlarına dokunup gecesinde intihar ettiği, hayatından vazgeçtiği o dönemde, müziğin kısılmasının gündeme alındığı o gecelerin bir isyanı olarak yazdığım bir şarkıdır; 'Siyah ve Beyaz'. Söz ve müziği sanatçıya ait olan şarkının gitarlarında kendisi dışında Cüneyt Aykuteli, bas gitarda Özgür Bakkaloğlu, davulda ise Bakihan Aydınyılmaz yer almış. Kenan Çelikarslan'ın YouTube kanalında yer alan klibin çekimi Nazmi Gülnar imzasıyla New Brats Productions tarafından gerçekleştirilmiş.


Söz ve müziği Kutlay Uyar'a ait brit pop türündeki şarkıya vokallerde Ezgi Pekel eşlik ediyor. Daha Fazla Silinmeden OnAir Sahne tarafından yayımlandı. Kutlay Uyar şarkılarını yaparken gitarıyla ya da klavyesiyle bulduğu rifleri, hayata dair dert ve sevinçlerinden derlediği, özenle yazılmış ve gerçekten içinden süzülen sözleriyle birleştiriyor. Demo haline getirdiği şarkıları daha sonra Caner Hız ve Aykut Acarlar'ın aranje fikirlerine bırakıyor. Kutlay, elektro gitar ve davul çalımlarını da yine Aykut ve Caner ile beraber gerçekleştirirken, baslarda da Ufuk Çampınarı yer alıyor. Şarkılar son haline geldikten sonra Aykut Acarlar mix ve masteringini tamamlıyor ve yeni bir Kutlay Uyar şarkısı daha sunuma hazır hale geliyor. Sonuç; beklenilen soundun yakalandığı tam bir ekip çalışması. 1983 İzmit Kocaeli doğumlu. Müziğe olan yoğun ilgisi çocukluktan beri süregelse de, tutkuyla uğraşmaya lise döneminde gitar çalarak ve Down to Earth isimli Adanalı numetal grubunda vokal yaparak başladı. İzmir'deki üniversite yıllarında, ortaokul zamanlarından beri aklında ve defter köşelerinde biriktirdiği şiir formatındaki sözleri toparlamaya, geliştirmeye ve şarkı formuna getirmeye başladı. Bu süreçte kayıt ve beste yapım aşamalarında Erman Seven, Selçuk Güven, Caner Hız, Aykut Acarlar ve Ufuk Çampınarı gibi yerel Adana müzisyenleri ile çalışarak çeşitli demolar ve singlelar yayınladı. Kurumsal hayattan arda kalan zaman ve enerjisinin tümünü müziğe ayırarak yeni projeler üretmek için çalışıyor.


Kendine Has Babylon Soundgarden, Pozitif deneyimi ile 28- 29 Mayıs'ta şehre dönüyor. Eğlencesi kendine has festival Kendine Has Babylon Soundgarden, iki gün boyunca Yapı Kredi bomontiada'nın dört tarafını hem müzik hem de birbirinden farklı deyimlerle dolduracak. 1999 yılından bu yana yerli ve yabancı binlerce sanatçıyı müzikseverlerle buluşturan Babylon, Kendine Has Babylon Soundgarden ile şehre geri dönüyor. Gerçekleştirildiği her sene müzikseverler tarafından ilgiyle takip edilen festival Kendine Has Babylon Soundgarden, Pozitif deneyimi ile 28-29 Mayıs tarihlerinde Yapıkredi bomotiada'da gerçekleştirilecek. İki gün boyunca katılımcılar müziğin yanı sıra birbirinden farklı aktiviteleri deneyimleme fırsatı bulurken, festivale özel hazırlanmış menülerin tadını çıkarma imkanı da bulacak. İki güne yayılan festival boyunca; dinamik electro-funk tarzlarını güçlü synth düzenlemeleri ve melodik stilleriyle birleştiren Hollandalı elektronik ikilisi Weval, 2011'de Engin Sevik ve Kaan Boşnak tarafından kurulan yerli sahnnin sevilen isimlerinden indie-folk grubu Yüzyüzeyken Konuşuruz, geleneksel müziğin, fütürist surf'ün ve post-punk'ın zıtlıklarını bir araya getiren müziğiyle Gaye Su Akyol, Mode XL ile müzik dünyasına giren VEYasin'in, 70'li yılların psikedelik ve funk türündeki şarkılarını disko ritimleriyle birleştirdiği mix'leriyle büyük beğeni toplayan solo projesi Hey! Douglas, new school hip-hop, trap ve urban üretimleriyle rap sahnesinin üretken ve başarılı prodüktörlerinden Artz ve Bugy, caz, ska, dub ve rock formlarını müziğinde birleştiren ve yerli müzik sahnesinin öncü reggae gruplarından Sattas, multi-enstrümanist, şarkıcı ve söz yazarı Dilan Balkay, R&B, bedroom pop ve arabesk türlerini müziğinde bir araya getiren İstanbul çıkışlı prodüktör, şarkıcı ve şarkı yazarı Mert Demir, roots reggae ortak temelinde kurulan İstanbul çıkışlı grup Bosphoroots, caz, rock, halk müziği, elektronik müzik ve progresif türlerini yorumlayarak kendi sesini oluşturan Geeva Flava, drum'n bass, jungle gibi farklı underground türlerinden dans müziğinin birçok alt tarzını etkileyerek dünyanın dört bir yanına yayılan sound system kültürünün yerli temsilcisi Simba Roots Sound System, Çingene, Türk ve Arap müziğinin çok çeşitli renkli müziklerini de bünyesinde barındıran akordeon ve perküsyona dayalı geleneksel Balkan topluluğu Balkan Marching Band müzikseverlerle buluşacak. Babylon, Populist ve avluda yer alan DJ setlerde ise Kaan Düzarat, Hünkar, Garan Garan, Volkan Judocu, Bantmag DJ'leri, Discolog, Murat Beşer & Levent Şen, Ras Memo & Da Frogg ve kiwi keyifli set'leriyle festival ruhunu gün boyu sürdürecek. İki gün boyunca dört tarafı müzikle çevirili olacak Yapıkredi bomontiada'da Pozitif deneyimi ile gerçekleştirilecek Kendine Has Babylon Soundgarden'ın biletlerine şimdi Biletix üzerinden ulaşabilirsiniz.


Peki, müzikal tiyatro nedir? Müzikal nedir? Opera ile arasında bir ilişki var mıdır? Özellikle alan dışı isek aklımızda belirmesi muhtemel ve cevabını öğrenmek istediğimiz bu sorulara ilişkin maalesef ülkemizde kısıtlı sayıda teorik çalışma bulabildiğimi söyleyebilirim. Müzikal tiyatro, en genel ifadeyle Müzik, dans ve tiyatronun birleştiği teatral tür olarak tanımlanıyor. Dramatik anlatım müzik ile gerçekleştiriliyor. O halde müzikal ve müzikal tiyatro aynı kavramlar mıdır? Müzikal kelimesinin sıklıkla müzikal tiyatro yerine kullanıldığını görüyoruz ancak kimi zaman müzikal bir komedi ya da tiyatro yerine sadece müzik kullanımına yer verilmiş bir oyundan bahsederken de müzikal denmesi ister istemez kavram karmaşasına yol açabiliyor. Müzik ve tiyatro ilişkisi bağlamında müzikal tiyatro tarihini Antik Yunan'a ve o dönemde yapılan ritüellere götüren kaynaklar olmakla birlikte günümüzde müzikal tiyatro deyince aklımıza gelen müzikal kavramının 1800'lerin sonunda ortaya çıktığı belirtilmektedir. Modern müzikallerin gelişimine katkıda bulunan türler arasında vodvil, burlesk ve minstrel şovları gösterilmektedir. Minstrel şovları 1900'lere kadar sürmüş Amerika'ya özgü ilk müzikli gösteri türü olarak literatürde yer almıştır. Oyuncuların yüzlerini siyaha boyayarak skeçler yaptıkları, şarkılar söyleyip dans ettikleri bu gösteri, siyahileri aşağılayıcı bir tür olarak kabul edilmiştir. 20. yüzyılda etkisi azalan bu şovlar yerini vodvillere bırakmıştır. Vodviller, birbirinin ardından gelen ama birbirinden bağımsız; şarkıcıların, dansçıların, aktörlerin, komedyenlerin, sihirbazların gerçekleştirdiği çeşitli performanslardan oluşan gösteriler iken Burlesk daha çok parodi şeklinde, kaba güldürü olarak ortaya çıkmıştır. Yeri gelmişken müzikal ve opera ilişkisine değinmemiz gerekirse opera, 16. yüzyılda İtalya'da doğmuş bir sahne sanatıdır. Özhan, opera için en kısa tanımıyla dram müziği üslubu der ve operada asıl baskın olanın orkestra müziği eşliğinde seslendirilen ve hareketlerle anlatılan libretto olduğu bilgisine yer verir. Operanın özellikle Opera Komik formunun ve operetlerin müzikallere etkisine işaret eden Tüzün, Hafif opera olarak tanımlanabilecek operet, tiyatro ve müziğin bir araya geldiği bir form olup opera comique ile birlikte opera ve müzikal tiyatro arasında bir köprü niteliğindedir. şeklinde belirtir. Özetle müzikal tiyatro; pop'tan rock'a r&b'ye uzanan farklı tarzlarda müzik türlerini kapsayan yapısıyla, şarkı biçimine dönüşmüş monolog ya da tiradların aslında birer replik olduğu gerçeğiyle ve hareketle, müzik, oyunculuk ve dans olmak üzere üç disiplinin iç içe geçtiği, kendine özgü bir anlatım aracıdır. Alandaki akademik çalışmaların ve prodüksiyonların artması dileğiyle. Acaba ilk müzikal tiyatro eseri neydi diye merak ettiyseniz, 1866 yılında Broadway'da seyirci ile buluşan The Black Crook adlı eser ilk müzikal tiyatro örneği olarak kayıtlara düşmüş. Güzel yazı için teşekkürler. Emeğine, kalemine sağlık. Teşekkür ederim 🙏 Saygı ve sevgilerimle. Çok guzel bir konuyu işlemissinIz. Şu an da tv de Sefillerin müzikal sinema versiyonunu izliyorum harika! Muzikal hakkinda verdigin bilgilerle daha da anlamlandı. teşekkurler!


Yıl 2017. Bir dağ köyünün soğuk kışında içimi ısıtmaya çalışıyorum. Bir arkadaşım bir kitap tutuşturuyor elime, İçini ısıtmak istiyorsan, sığınman gereken şey belli... diyor. Kitaba bakıyorum, Tezer Özlü'nün kitabı. Yaşamın Ucuna Yolculuk... İsmi gülümsetiyor beni. Çünkü o zamanlar bende yaşamın ucunda hissediyordum. Kitabı okumaya başladıkça, kitap benimle benleşiyordu sanki... O zamanlar bana muhteşem bir aydınlanma yaşattığını duyumsuyorum. Neyse aradan yıllar geçti, üzerine okunan bir sürü kitap birikti. Hepsi de farklı etkiler bıraktı içimde... Ama geçtiğimiz günlerde, Özlü'nün ölüm yıldönümünde (18 Şubat), yine aynı arkadaşım bana bir kitabını daha gönderdi. Bende düşündüm ki bende bıraktığı etkiyle, kitaplarında can alıcı bulduğum kısımları sizlerle paylaşayım. Türk edebiyatının önemli isimlerinden Özlü, kitaplarında olay örgüsünün merkezine birey olarak kendi yaşamını koyuyor ve olayda yer alan kahramanların isimlerini basitleştirerek ama bütün yalınlığıyla bize aktarıyor. İlk kitabı olan Eski Bahçe, 1968'ten sonra dergilerde yayımlanan öykülerden oluşmaktadır. İlk romanı Çocukluğumun Soğuk Geceleri ise çocukluğundan başlayarak içine düştüğü, yaşamın kimi zaman fiziksel, kimi zaman dolaylı baskılarıyla karşı karşıya kalışını, uyumsuzluğunu son derece sarsıcı ve incelikle işliyor. Aynı zamanda Çocukluğun Soğuk Geceleri'nde çocukluk ve gençlik anılarından, evliliklerinden de bahsediyor. Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabını ise, ilk olarak Auf den Spuren eines Selbstmords adıyla Almanca yazdı ve kitabıyla 1983 Marburg Yazın Ödülü'nü kazandı. Sonrasında yayımcısı Ferit Edgü'nün önerisiyle Yaşamın Ucuna Yolculuk adıyla Türkçe olarak tekrar yazılan kitap, en çok sevdiği üç büyük ustanın hayatının izlerini arayış yolculuğunu anlatıyor. Bu arayışa bizi de dahil ediyor. İncecik bir kitap lakin o sayfaların içinde öyle bir yolculuğa çıkıyoruz ki bazen en derine bazen de en tepeye çıkarıyor ve bizi orada bırakıyor. Ne olduğunu anlamadan sorgulamaya, isyan etmeye, yaşamın anlamını gözden geçirmeye ihtiyaç duyuyoruz. Bütün benliğinizi sarsıyor. Özlü'yü okumaya başlayınca sayfalar bizi yavaş yavaş derinliğine doğru çekiyor. Muazzam bir düşsel derinliğin içinde kaybolma hali... İçine girerek okumak istedikten sonra, her kitap okurla bir bağ kuruyor zannımca... Okuduysanız ya da ileride okuyacaksanız, kitap size ne verdi yada verecek bilmiyorum fakat bu okuduğunuz kelamlar bende kalan izleri. Tezer Özlü, 10 Eylül 1943 yılında Simav, Kütahya'da doğmuştur. Çocukluğu anne ve babasının görev yaptığı Simav, Ödemiş ve Gerede'de geçmiştir. Öykü ve roman yazarı Demir Özlü'nün kız kardeşidir. On yedi yaşında İstanbul'a gelmiştir. Avusturya Kız Lisesi'ne gitmiş fakat mezun olmamış. 1961 yılında yurt dışına çıkan Tezer Özlü, 1962-1963 yılları arasında otostopla Avrupa'yı gezmiş. Paris'te tiyatrocu yazar Güner Sümer ile tanışarak ve 1964 yılında evlendi. Ve Ankara'da yaşamaya başladılar. Eşinin AST'ta çalıştığı dönemde Özlü Almanca çevirmenlik yapmıştır. Tezer Özlü, geçirdiği rahatsızlık nedeniyle kesintili olarak 1967 ve 1972 yılları arasında İstanbul'da farklı hastanelerin psikiyatri kliniklerinde kaldı. Göğüs kanseri nedeniyle 18 Şubat 1986'da Zürih'te vefat etmiştir. Yayımladığı üç farklı kitabıyla edebiyatımızın çok erken yaşta yitirdiği en özgün kalemlerden biri oldu. Mezarı Aşiyan Mezarlığındadır. -Kimi günce ve anlatı parçalarından oluşan: Kalanlar (1990) -Yayımlanan bir senaryosu: Zaman Dışı Yaşam (1998) -Ferid Edgü'ye yazdığı mektuplardan oluşan: Her Şeyin Sonundayım (2010)


Netflix orijinal yapımı Atiye'ye ilham veren Dünyanın Uyanışı romanı şimdi devam kitabı Dünyanın Uyanışı II ile biz okuyucularla buluştu. Küsurat Yayınları'ndan çıkan roman heyecanla bekliyordum. Şengül Boybaş'ın kendinden emin kalemiyle sadece bir maceraya eşlik etmiyor aynı zamanda tarihi bilgilerle donatılıyorum. Bu her okuma pratiğinde olacak bir şey değil. Dünyanın Uyanışı gibi Dünyanın Uyanışı II de araştırmacı tarafıyla epey cezbedici. Atiye'nin yolculuğuna katılıyorum hemen. Göbeklitepe'yi, Kırklar Kilisesi'ni, Efes Antik Kent'i, Yazılıkaya Açıkhava Tapınağı'nı bir romanla geziveriyorum. Ayrıca kahramanların başından geçenler bu kitapta daha detaylı işlenmiş. Düşünün elinize aldığınız kitap sayesinde hem insan psikolojisi hem tarihi mekanlar hem de mistik hikayelere dair öğrenecek ne kadar çok şeyiniz olduğunu görüyorsunuz. Ritmi hiç düşmeyen romanın bölüm aralarına serpiştirilen ilham verici sözler de yolunuza ışık tutmaya hazır! Boybaş, okuyucuya bir kurgu yansıtmakla yetinmiyor hayatın önümüze çıkardığı taşları atlayarak geçmemiz için de destek oluyor. Dünyanın Uyanışı II'yi macera yüklü kitaplardan ayıran bir diğer şeyin dil olduğunu düşünüyorum. Romanın dili öyle akıcı ki arka arkaya ne kadar olay olursa olsun okurken yorulmuyor aksine daha da meraklanıyorsunuz. Dünyanın Uyanışı II tüm beklentileri karşılıyor demek istemiyorum çünkü bu roman beklentilerin üstünde geziyor!


Sivas Atatürk ve Kongre Müzesi'nde Türkiye'ye müzeciliği getiren ilk isim Osman Hamdi Bey'in odası hazırlanıyor. Sanatçı Caner Kemahlıoğlu'nun hayata geçirdiği Osman Hamdi Bey'in Odası adlı çalışmanın lansmanı 6 Haziran tarihinde tek bir eserle gerçekleşmişti. Projenin mimarı ve aynı zamanda küratörü olan Caner Kemahlıoğlu, 29 Ekim Cumhuriyet Bayramı haftasında Cumhuriyet'in yüzüncü yılına özel olarak bir açılış gerçekleşeceğini belirtiyor. Caner Kemahlıoğlu 6 Haziran'da gerçekleşen açılışta Osman Hamdi Bey'in en önemli ve ünlü tablolarından olan Kaplumbağa Terbiyecisi adlı eserine yeni bir yorumda bulunmuş, eserin ve panoların müzeye yerleşimlerini de tamamlamıştır. Kemahlıoğlu ayrıca Kaplumbağa Terbiyecisi adlı eserin yeni yorumlanmış halini 10 yılda tamamladığını ifade ediyor. Oryantalist dönemden, geleneksel yapı taşlarımıza kadar en ince detaylı ve günümüzde dünya sanatı adına önemli yere sahip olan Kaplumbağa Terbiyecisi eserinden ilhamla Kemahlıoğlu, 2012'de çalışma cesaretini toplayıp tuval başına geçmiş. Çalışma oldukça zaman almış. Zaman geçtikçe çalışmaya farklı yapı ve anlam yüklemeye başlamış. Kemahlıoğlu çalışmasına, yaşamış olduğu şehrin tarihi yapı değerlerinin dokularından eklemeyi düşünmüş. Bu dokular içerisinde ise Sivas Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası'nda yer alan motiflerden bulunuyormuş. Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası olarak bilinen bu yapı topluluğu, cami, darüşşifa ve türbeden meydana gelen bir külliyedir. Anadolu Selçuklu Devleti'ne bağlı Mengücek Beyliği döneminde inşa edilmiştir. Ulu Cami, Süleyman Şah'ın oğlu Ahmet Şah tarafından; Darüşşifa ise eşi Melike Turan Melek tarafından yaptırılmıştır. Sanatçı resmin mekanı olarak, daha önceki pek çok eserinde olduğu gibi Bursa'daki Yeşil Cami'yi kullanmıştı. Bu kez sahne caminin üst kat odasında bir pencerenin önüydü. Kemahlıoğlu ise pencerenin üstünde yer alan sivri kemerli alana Divriği Ulu Camii de yer alan motiflerden eklemelerde bulunmuştur. Çalışmada yine cami motiflerinden yararlanılarak Osman Hamdi Bey'in kıyafetine de işlemeler yapmıştır. Yine aynı şekilde orijinaline bağlı kalarak eski görünümü ve dokuyu vermeye çalışmıştır. Türkiye'de yeni soluğun öncüsü olan, ünlü kişilerin çocukluğunu yapay zeka destekli çalışmalarla yeniden yorumlayan koleksiyon sanatçılarından Erdoğan Paksoy, Osman Hamdi Bey Odası projesi kapsamında Osman Hamdi'nin Kaplumbağa Terbiyecisi isimli eserinde yer alan derviş figürü eğer çocuk olsaydı nasıl görünürdü düşüncesiyle yeniden yorumladı. Özel koleksiyon ekibi ile Lansman sonrasında söz konusu sergi programında Kemahlıoğlu sanatçı görüşmelerini bizzat kendisi yapmış olup 2024-2025 sezonu içinde koleksiyonu taşıyacağı yerlerin görüşmelerine başlamıştır. Osman Hamdi Bey Odasında yer alacak özel koleksiyonda Ahmet Kurt, Ali Rıza Benek, Ali Rıza Kanaç, Ayşegül Baş, Büşra Meydan, Deniz Serkan Özcan, Dilara Nur Kahraman, Ediz Birlikdoğan, Erdoğan Paksoy, Gamze Ermiş, Günsu Saraçoğlu, Kerim Emre Kököz, Melih Can, Metin Aykanat, Muhammet Hızır Yüksel, Murat Yeltürk, Onur Kavas, Özge Torun, Özgür Boran Gültekin, Semra Tutuş Umar, Şerife Eşmeler gibi sanatçıların eserleri yer alacaktır. Ayrıca sanatçı görüşmeleri de devam etmektedir. Osman Hamdi Bey'in eşsiz sanat hayatından ve müzeciliğinden yola çıkılarak koleksiyon mizanseni ile yeniden farklı yorumlarla etkileşimli ve de çok katmanlı hedef kitlesi geniş bir edime de dönüştürme hedeflenmiştir. Yeni ve farklı bir bakış açısıyla koleksiyon sanatçılarından bazıları ile görüşen Kemahlıoğlu, Eğer Osman Hamdi Bey Sivaslı Bir Ressam Olsaydı başlığından ilhamla eserlere bu paralelde yaklaşırken, kentin tarihi yapılarını ve öykülerini keşfederken diğer yoldan da Osmanlı'nın ve Batının orijinalliğini de koruyarak yeni halleri üzerine durulduğunu açıklıyor. Osman Hamdi Bey'in müzeci yönünün ülkemiz adına katmış olduğu değerlerden de yola çıkarak, sergi yerlerinin geçmişten kalma bir mekan, tarihi bir müze olmasını belirten Kemahlıoğlu, Sivas şehrinin önemli tarihi yapılarında koleksiyon hazırlıklarına başladığını belirtti. Programın paralelinde tarihi mekan araştırmaları ve görüşmeleri de devam etmekte. Şehri farklı bakış açılarıyla değerlendiren Kemahlıoğlu, koleksiyonda tercih edilen mekanlarda bir yandan insanların mekanlara olan etkisini de sorguluyor. Uzun süredir bu projenin üzerinde çalışan Kemahlıoğlu, Osman Hamdi Bey'in eserlerine ve sanatına hayranlık duyduğunu dile getiriyor. Osman Hamdi'nin eserleri üzerine sanatçı toplantılarında varılan seçimlerden yola çıkılarak koleksiyon sanatçılarının eserlerini hazırlamalarında ve bitiminde sergileme, yöntem ve şekilleriyle ilgili araştırmalarını sürdürdüğünü de ekliyor. Seçilen ve üzerinde durulan eserlerden biri İlahiyatçı eseri olmuştur. Eserin anlamsal niteliğine ve analizine bakıldığında bir medrese mekanının daha uygun olma fikirleri üzerine de değerlendirmeler mevcut. Bu eseri de yeniden yorumlamak için tuvalinin başına geçen Kemahlıoğlu, İlahiyatçı'ya yeniden kattığı Sivas Gök Medrese motifleri ile seyircisine farklı bir kapı aralamaktadır. İlahiyatçı'yı çalışan koleksiyon sanatçılarından Muhammet Hızır Yüksel ise eserin orijinal boyutuna bağlı kalarak çalışmıştır. İlahiyatçı'yı kaleme alan Ahmet Kurt ise kendine özgü desen tarzını konuşturduğu bir karakalemini hazırlamaktadır. Sanatçılardan Özgür Boran Gültekin'in Rahle çalışması ve Murat Yeltürk'ün ise rölyef çalışması programın sergilenme alanında tamamen İlahiyatçı alanı olarak yerleştirme planlamaları yapılmaktadır. Murat Yeltürk çalışmasında elle şekillendirme kullanmaktadır. İlahiyatçı'da yer alan motifi sanatçı Yeltürk ajur ve rölyef tekniklerini kullanarak atölyesinde gerçekleştirmiştir. Özgür Boran Gültekin ise tabloda Osman Hamdi'nin önünde yer alan Rahle'yi ele alıp hem o dokuyu koruyarak aynı hissi yaşatacak hem de motiflerde ufak farklılıklarla yeni bir yorum katacaktır. Sivas'ın tarihi dokularındaki motiflere baktığımızda özellikle Gök Medrese yapısının içerisindeki avlu alanında yer alan motifler Osman Hamdi Bey'in eserlerinin, özelliklede çini kısımları ile benzerlikler taşımaktadır. Oryantalist yaklaşımı, Osmanlı yansımaları ve koskoca gizemli bir tarihe aralanmış dokularını hem birebir yansıtan hem de kendi üslup ve tarzını katan bir diğer koleksiyon sanatçısı da Onur Kavas olmuştur. Kendisi atölyesinde çalışmalarına yaklaşımı ile ilgili olarak; Hamur şekillendirildikten sonra üzerine astar sürülerek kurutulur ve çini fırınlarında pişirilerek bisküvi denilen pürüzsüz bir yüzey elde edilir. Kağıt üzerine ajur tekniği ile delinip hazırlanan desenler kömür tozuyla yüzeye aktarılır ve desenin dış konturları siyah boya ile fırça kullanılarak elle çizilir. Sonraki aşamada çeşitli renklerle desenler boyanır. Son olarak, seramiğin üzeri sır ile kaplanır ve ikinci kez 900-940 derecede pişirilerek çininin yapımı tamamlanır. demiştir. 4 Eylül 1881 tarihinde Müze-i Hümayun Müdürlüğüne atanan ve Türk Müzecilerinin dönemini başlatan Osman Hamdi Bey'in Vilayet Müzelerine önem verilmesi isteği doğrultusunda Sivas'ta müzecilik fikri erken gelişmiştir. Bu bilgilerin temelinden yola çıkılarak Sivas Atatürk ve Kongre Müzesi serginin gerçekleşeceği mekanlardan biri olup, uzun soluklu kolektif bir birikim alanını temsil ederken, sanatsal bir serüvene de kapılarını açıyor.


MİKROTOPYA sergisi farklı disiplinlerden 16 sanatçının yıkılacak bir binaya müdahalesi ile oluşturulmuştur. Bina kendi içerisinde terkedilmiş haliyle sanatçılara tam anlamıyla özgür hareket edebilecekleri deneysel bir alan haline gelmiştir. Sanatçılar kendi sanatsal ve teknik yaklaşımlarıyla binaya farklı bir anlam kazandırmıştır. İnsanların evlerine kapandığı ve günlük rutinlerinin değiştiği bu distopik zamanda MİKROTOPYA sergisi izleyenleri kapıları ve pencereleri olmayan bu binayı deneyimlemeye davet ediyor. sergi alanına çevrildi. Mikrotopya adıyla düzenlenen bu sıra dışı sergide birçok farklı disiplinden sanatçı yer alırken, ev sahipleri de evlerini böyle uğurlamaktan oldukça memnunlar. Kentsel dönüşüm özellikle Feneryolu, Göztepe gibi Kadıköy'ün farklı mahallelerinde devam ediyor. Dönüşüm sanat alanında da çok tartışılan bir konu. Kadıköy'deki 16 sanatçı da Begüm Tekay'ın öncülüğünde kentsel dönüşüme uğramış, yıkılma kararı alınmış ve boşaltılmış bir binayı sergi alanına çevirdiler. Sanatçıların tam olarak özgür hareket edebileceği, deneysel bir alana dönüşen binaya 16 sanatçı, farklı anlamlar kazandırdılar. Mikrotopya sergisi, insanların evlerine hapsolduğu, günlük rutinlerin salgın nedeniyle değiştiği bu zamanda kapıları, pencereleri olmayan bir binayı deneyimlemeye çağırıyor. Feneryolu Mahallesi Atılay Sokak No:14'te bulunan serginin yapıldığı binayı yıkılana kadar İstanbullular, Kadıköylüler bu alanı deneyimleyebilir, sergiyi gezebilir. paylaşarak sınırlar içinde kısıtlamanın olduğu alanlardan çıkmanın iyi geldiğini söylüyor. düşünüyor ve işini anlatıyor: Bu sergi belirli çizgilerin dışında iş üretme fırsatı yarattı bize. Muhittin Can da Bağımsız etkinlikler de olabildiğince var olmaya çalışıyorum. Varlığımızı sürdürmek açısından iyi bir olanak bence böyle projeler diyor ve yaptığı işi İnsanların kendi özüne dönmelerine yönelik bir eleştiri sundum. Papa resmi üzerinden inanç sisteminde bir aracıya ihtiyacımız olmadığına yönelik yönlendirmeler yapmak istedim diye anlatıyor. Bu organizasyon Tekay Art Studio'nun fikriyle; boşaltılmış bir binayı sergi mekanına dönüştürme gayesinden hareketle ortaya çıkarak farklı disiplinlerden sanatçıların resim, grafiti gibi çalışmalarının yanında binada daha önce yaşayan insanların bırakmış oldukları materyalleri de kullanarak kısa sürede nasıl bir sergi alanına dönüştürebileceği üzerine odaklanmıştır. İsmini Nicolas Bourriaud'ın ilişkisel estetik kuramından ilhamla alan Mikrotopya; pandemi ile birlikte değişmek zorunda kalan insan ilişkilerini, sergi akışının içinde, her an yıkılması beklenen bina ile yeniden deneyimleme imkanını yaratmaktadır. Önceden planlanmayan kolektif bir hareketle beş gün içinde meydana çıkan sergi, sanat üretimi yaparken zaman zaman benzer soruları soran, cevaplarını kendi imkanları ve üretim yöntemleri ile veren sanatçıların bireysel uygulamalarını içerir. Özellikle bir konu etrafında toplanmayan 16 sanatçı; mekanın kendilerine sunduğu olanakları limitli malzemeyle ve ne zaman yıkılacağı belirsiz olan binada, kendi teknik ve sanatsal yaklaşımlarıyla açığa çıkarmıştır. Deneysel bir zeminde ilerleyen sergi her alandan izleyici kitlesini hiçbir kavramsal yönlendirmeye mecbur bırakmadan, sergiyi izleyicinin kendisinin keşfedeceği bir sürece sokmaktadır. Bu keşif süreci tamamen izleyici ve bina arasında olmakla birlikte binanın sunduğu gereçlerle alışılagelmiş sergi izleme yöntemlerinin de dışına çıkmaktadır. yorumlanabilecek deneyim alanlarının da konumunda yer almaktadır. Hiyerarşinin ve beklentinin olmadığı sanatsal bir eyleminin iddiasız gelişen süreci, kapılarını 1 Kasım 2020 tarihinde kamuya açmış olup bina yıkılana dek devam edecektir. Dışarıdan bakıldığında tekinsiz bir imaj çizen bu bina konforsuz haliyle, şık sergi mekanlarındaki samimiyet ve güven duygusunu izleyicinin sorgulamasına bırakıyor. Her an yıkılması beklenen binadaki sanatçılara ait çalışmalar bina ile birlikte yok olup kentsel dönüşümün bir parçası olmaya hazırken sanat eserinin dokunulmazlığı ve biricikliği konusunu yorumlamak adına izleyicilere yönlendiriyor.


Oyuncu ve yazar Bihter Dinçel'in ilk romanı Küsurat Yayınları etiketiyle raflardaki yerini aldı. İlk kitabında yer alan tiyatro metinleri, kaleminin ne denli tatlı-sert olduğunu gözler önüne seriyordu. Bu nedenle ikinci kitabı da bende merak uyandırdı. İlk fırsatta alıp okudum. Bir Kuzgun dile gelmiş... Hafızasını kaybeden bir kadını ve komadan yeni çıkmış bir adamı gözlüyor. Görüp duyabildiği her şeyi de biz okuyuculara aktarıyor. Anlattıklarını duysanız, Aaa ben bu hikayeyi biliyorum, dersiniz. Bu düşüncenizin sebebi Kuzgun'un anlatıcı olarak çok kabiliyetli olması mı yoksa olayların zihninizde bir yerlere dokunması mı, ona siz karar vereceksiniz. Bana sorsanız toplumsal hafızadan söz ederdim... Bazı sözler de acılar da ne yaparsak yapalım unutulmuyor.


Ketebe Yayınları'nın Exlibris dizisi, yazma serüvenine katılmak isteyenlere veya okuduklarının geldiği kaynağı merak edenlere farklı seçenekler sunmaya devam ediyor. Eylül ayında Exlibris dizisinden çıkan iki yeni kitap daha okurla buluştu. Bunlardan ilki Miguel de Unamuno'nun Roman Nasıl Oluşturulur'u, ikincisi ise Ömer Seyfettin'in Genç Kızlar İçin Altı Derste Tabii Yazmak Sanatı & Edebiyat Yazıları adlı eseri. Farklı coğrafyalardan ve zaman dilimlerinden yazarların yazma süreçlerini bir araya getiren Exlibris dizisi, hem okurlara yeni perspektifler kazandırıyor hem de yazmaya meraklı olanlara önemli ipuçları veriyor. Döneminin önde gelen yazarlarından, düşünürlerinden ve varoluşçuluk akımının temsilcilerinden biri olan Miguel de Unamuno; roman, öykü, şiir, deneme ve oyun türünde eserler vermiş bir isim. 20. yüzyıl İspanya'sını ve ülkesinde yaşanan iç savaşı eserlerine taşıyan Unamuno, 1924 yılında diktatör Miguel Primo de Rivera tarafından Fransa'ya sürgüne gönderildi. Sürgündeyken yazdığı Roman Nasıl Oluşturulur anlatısını yıllar sonra yeniden ele alan yazar, kitapta aradan geçen zamanda eklemek istediği şeyler için parantezler açarak okura değişen ve dönüşen yönlerini de gösteriyor. Roman Nasıl Oluşturulur, yazmayla ilgili formüller vermek yerine Miguel de Unamuno'nun zihninde bir yolculuğa çıkarıyor okuru. Tasarladığı romanı ve kahramanı Jugo de la Raza'mı merkeze alan eserde Unamuno, okuduğu kitaplardan, şiirlerden ve yaşadığı dönemin ruh halinden pek çok alıntıyı alarak yorumluyor bir bakıma. Ortaya roman yazan bir yazarın karmaşık duygu ve düşüncelerinden serpilen yeni fikirler ve zihin haritası çıkıyor. Okurla samimi bir sohbet şeklinde ilerleyen kitap, onu da yazma eylemine dahil ediyor. Roman Nasıl Oluşturulur, yazmakla okumak arasındaki bağlantıyı ortaya koyan ve yazmak isteyenlere bir yazarın zihnini gösteren önemli bir eser olarak karşımızda duruyor. Edebiyat dünyasına şiirle giren Ömer Seyfettin, daha çok yazdığı hikayelerle herkesin dünyasında önemli bir yer edindi. Milli edebiyatın en önemli temsilcilerinden biri olan Ömer Seyfettin'in Genç Kızlar İçin Altı Derste Tabii Yazmak Sanatı & Edebiyat Yazıları adlı eseri Osmanlıca aslından günümüz Türkçesine çevrilerek okurla buluştu. Yazar altı ders olarak tasarladığı anlatının beşini yazabildi. Kitapta bu beş ders ve Ömer Seyfettin'in yaşadığı dönemin edebiyat ortamını anlatan yazıları bir araya getirildi. Yazma üzerine derslerin yer aldığı ilk bölümde yazmak isteyenlere dönemin önemli eserleri ile yazarları, bunların nasıl ele alınması gerektiği örneklerle ve çeşitli tavsiyelerle sunuluyor. Edebiyat Yazıları bölümü ise dönemin tüm açmazlarını, siyasetin kültür hayatına yansımalarını ve ortaya çıkan akımların farklı yönlerini anlatıyor. On sene içinde beş asırlık bir yolu koşarak geçmek istemek bizi ne kadar çok yordu! Şark medeniyetinden ayrılıyor, Garp medeniyetine giriyorduk. Esvaplarımız, fikirlerimiz, umdelerimiz, telakkilerimiz değişti. 'Ümmet' sisteminin neticesi olan 'Divan edebiyatı'mız Tanzimat'tan sonra gözden düşmüş, asri edebiyat temayülleri baş göstermişti. 'Edebiyat-i Cedide' ümmet devrinin lisanından başka her şeyini terk etti. diyen Ömer Seyfettin, dilde yaşanan büyük değişimin oluşturduğu sorunları o dönemi bizzat yaşayan biri olarak anlatıyor. Hikayeleriyle hepimizin hayatına temas etmiş olan Ömer Seyfettin'in edebiyat kuramıyla ilgili yazılarını okumak hem Osmanlı'dan Türkiye Cumhuriyeti'ne geçiş sürecine tanıklık etmek, hem de dönemin yazın dünyasını oluşturan etmenleri tanımak anlamına geliyor.


1984 yılından bu yana, farklı platformlarda, kadın ve popüler kültür üzerine yaptığı işlerle tanınan, ülkemizde güncel sanatın değerli isimlerinden olan Kezban Arca Batıbeki; Senin Annen bir Melekti Yavrum isimli kişisel sergisiyle sanatseverlerle bir kez daha buluşmaya hazırlanıyor. Annesinin sinema fotoğraflarından yola çıkarak hazırladığı ve çeşitli sanat pratiklerini bir araya getirdiği sergi 6 Mayıs tarihinde Merdiven Art Space'de açılıyor. Sanat pratiğinde nostalji öğelerinin belirginliğiyle de tanınan Kezban Arca Batıbeki, yeni sergisinde, Türk Sinema tarihinde önemli yerleri olan babası Yönetmen Atıf Yılmaz ve Sinema/Tiyatro oyuncusu annesi Nurhan Nur' la paylaştığı çocukluğunun izlerini; sinematografik sahneler, fotoromanlar, alt kültür, klişe, kitsch ve pop kavramları çerçevesinde gerçekleştirdiği sanatsal üretimleriyle izleyiciyle paylaşır. Kezban Arca Batıbeki'nin çoğu yapıtında izleyici, tanıdık duyguların eşlik ettiği bir filmin fragmanı içinde geziniyor gibidir. Sanatçının kişisel hafızasından, anılarından, sinemadan kısacası yaşamından beslenen; yalnızlık, özlemler, hayaller ve hüznün melankolisi ile sarmalanan, ve bu kez salt kadın a değil aslında annesine yönelik içsel ve dışsal kuşatmayı ele alan son sergisi Senin Annen Bir Melekti Yavrum, Kezban Arca Batıbeki' nin duygu yüklü andaçlara sahip üretimlerinden önemli bir örnek olacaktır. Sanatçının annesi Nurhan Nur' un, gerçek film karelerine referans gönderen tıpkı kostümler ve pozlarla yapılan güncel çekimlerinin geçmiş/bugün arasında zihni ve bedeniyle yaptığı içsel yolculuk ve anne/kız arasında yaşanan duygusal metaforlar serginin hareket noktasını oluşturuyor. Sergide ayrıca Nur'un Türkiye'de bir dönem Türk Sinemasının yerini alan Fotoromanlara yaptığı çekimlerden seçilmiş örnekleri kullandığı resimler, mekan yerleştirmesi ve video yerleştirmeleri gibi farklı işler, iki farklı jenerasyonun; fotoğraf, video, enstalasyonlar ve yeni teknoloji üzerinden kendi dönemlerine bakışlarını irdeliyor. Yazar, şair ve fotoğrafçı Merih Akoğul serginin küratörü ve metin yazarı. Sergiye özel Fanzin üreten Görsel Sanatçı Deniz Başer'in, 150 Edisyonla sınırlı, el yapımı Fanzin'i, içinde bulunduğumuz Dijital dünyaya naif bir dokunuşla göz kırpıyor. Sergi; 6 Mayıs 6 Haziran tarihleri arasında MERDİVEN ART SPACE'de Pazartesi ve Pazar günleri hariç 11-18.00 saatleri arasında izlenebilir.


Kezban Arca Batıbeki'nin, Yolda II isimli solo sergisi Artcrowdistanbul Online Galerisi'nde başladı. 16 Eylül tarihinde açılan ve 2 ay süreyle çevrimiçi olarak ziyaret edilebilecek olan sergi, yaşadığımız Pandemi sürecinde 'yol'a duyduğumuz özlemi dile getiren özel bir seçki ile seyirci karşısına çıkıyor. 1984 yılından bu yana çeşitli platformlarda kadın ve popüler kültür üzerine yaptığı işlerle tanınan, Türkiye'de güncel sanatın değerli isimlerinden Kezban Arca Batıbeki; Yolda II isimli ilk 'online' kişisel sergisi ve sergi için Timuçin Unan tarafından hazırlanan kitabıyla sanatseverlerle buluşuyor! Sergi; 16 Kasım 2020'ye kadar Artcrowdistanbul web sitesi üzerinden gezilebilir. Küratörlüğünü Cue Art Space kurucusu Aslı Biçer'in üstlendiği Online sergide; Kezban Arca Batıbeki'nin, geçmiş dönemde hiç görülmemiş ve pandemi sürecinde, sergiye özel ürettiği 28 dijital fotoğraf-kolaj eseri yer alıyor. Derya Yücel tarafından kaleme alınan sergi yazısında: 'Yol ayrımında beliren tavus kuşları, ışıltılı bir lobide ya da bir otel odasında bekleyen kadınları, bir gösterinin ortasındaki kabare dansçıları ya da zamanın durduğu bir caddede dikilen gizemli figürleri olsun Kezban Arca Batıbeki'nin yola düşen imgeleri, o ana ve mekana dair bir parıltı yakalamak ve belki de çoktan unutulmuş an içinde geleceği yeniden keşfedebileceğimiz bir incelikle dokumak için var olur. İzleyici, sanatçının bize açtığı her bir sahnede o anın yakın duygusal bağını elde ederken aynı zamanda uygun mesafeyi tesis edebileceği bir özgürlük alanı da yakalayabilir. Çünkü, Batıbeki'nin fotoğraflarında zamanın ve mekanın sabitlendiği o hareketsiz dünya kendini izleyiciden bağımsız bir biçimde sunar' diyor. Kezban Arca Batıbeki On The Road II başlıklı solo sergisinin çıkış noktasını; Toplumca evde oturduğumuz pandemi döneminde, hemen herkesin yolculuklarda çekilen fotoğraflarını; sosyal medyada, sanki o günleri bir daha yaşayamayacakmış gibi içlenerek paylaştıkları dönemden esinlendim. Çektiğim binlerce yolculuk fotoğrafı arasından bana ilham verenlerini seçip ve tabii kendi üslubumdan uzaklaşmadan yeniden yorumlayarak bir seri oluşturdum. sözleriyle aktarıyor. Yaşadığı çağı yansıtan ve geleceğe dair fikirler sunan disiplinler arası sanatçılara açık online bir sanat ve tasarım galerisi olarak kendini tanımlayan Artcrowdistanbul Online Galeri'de yer alacak sergiye artcrowdistanbul. com adresinden ulaşabilirsiniz.


Kuruluşundan bugüne; plastik sanatlarımızın usta isimlerini konuk eden İş Sanat Kibele Sanat Galerisi, yeni sezonunu Kibele'nin Hafızası başlıklı karma bir sergiyle açıyor. İş Sanat'ın 20. sezonu vesilesiyle Kibele'de bugüne kadar gerçekleşen sergileri hatırlamak ve sanatçılarını anmak üzere düzenlenen serginin küratörlüğünü ise Emre Zeytinoğlu üstleniyor. 19. yüzyılın en önemli deniz ressamlarından İvan Ayvazovski'nin 100. ölüm yıldönümünde düzenlenen bir sergiyle açılan Kibele Sanat Galerisi günümüze kadar sanatın usta isimlerinin birbirinden kıymetli yüzlerce eserine ev sahipliği yaptı. Türkiye İş Bankası'nın Cumhuriyet'in ilk döneminden itibaren oluşturmaya başladığı sanat koleksiyonu da Galeri'de açılan sergilerden eklenen eserlerle zenginleşmeye devam etti. Kibele'nin Hafızası bu koleksiyona son 20 yılda dahil olan yapıtlardan bir bölüm olarak karşımıza çıkıyor ve sanatseverlere kapsadığı dönemi tekrar değerlendirme imkanı veriyor. Sergide, zengin ve köklü bir koleksiyona eklenmiş yapıtlar, eski-yeni tüm eserleri oluşturan bir tarihin ve hafıza kavramının ele alındığı bir konseptle sunuluyor. Sanat tarihçisi, yazar, seramik sanatçısı ve akademisyen Emre Zeytinoğlu tarafından hazırlanan sergiyi sanatseverler Kibele Sanat Galerisi'nde yılsonuna kadar ziyaret edebilecek. 2001-2002 Sergi Sezonu: İvanKonstaninovichAyvazovsky, Ergin İnan, Türkiye İş Bankası Koleksiyonu Sergisi, Şakir Eczacıbaşı, Mahmut Cuda, Avni Arbaş, Zehra Aral. 2002-2003 Sergi Sezonu: Mehmet Aksoy, Ferruh Başağa, Doğa Kent ve İnsanlık Halleri. 2003-2004 Sergi Sezonu: Semiha Berksoy, Burhan Doğançay, Kuzgun Acar, Devrim Erbil. 2004-2005 Sergi Sezonu: Cumhuriyetin İlk Ressamları, Adnan Turani, Bilge Alkor, Şadi Çalık, Ender Güzey. 2005-2006 Sergi Sezonu: Soyut Boyut, Portreler, Mustafa Esirkuş, 1951 Mezunları/Çağdaşlar, Süleyman Saim Tekcan. 2006-2007 Sergi Sezonu: Şeref Bigalı, Nedim Günsür, Aydın Ayan, Balkan Naci İslimyeli, Ali Teoman Germaner. 2007-2008 Sergi Sezonu: Ayfer Karamani, Güven Zeyrek, Zekai Ormancı, Bedri Rahmi Eyüboğlu. 2008-2009 Sergi Sezonu: Güngör Taner, Mehmet Güleryüz, Sadi Diren. 2009-2010 Sergi Sezonu: Teoman Südor, Balkan Naci İslimyeli, Hoca Ressamlar Ressam Hocalar, Tamer Başoğlu. 2010-2011 Sergi Sezonu: Tankut Öktem, Nuri İyem, Mevlut Akyıldız, Kemal İskender. 2011-2012 Sergi Sezonu: Eren Eyüboğlu, Ertuğrul Ateş, Mehmet Pesen, Koray Ariş. 2012-2013 Sergi Sezonu: Neşet Günal, Zahit Büyükişliyen, Hüsamettin Koçan, Naile Akıncı. 2013-2014 Sergi Sezonu: Eşref Üren, Cihat Aral, Mehmet Mahir, Meriç Hızal. 2014-2015 Sergi Sezonu: Özdemir Altan, Fevzi Karakoç, Muzaffer Akyol, Biz Mektup Yazardık. 2015-2016 Sergi Sezonu: Halil Akdeniz, Habip Aydoğdu, Sanat Üretenler/Sanat Öğretenler I, Sanat Üretenler/Sanat Öğretenler II. 2016-2017 Sergi Sezonu: Kültür Yayınları 60. Yıl Sergisi, Erol Deneç, Muhsin Kut, Seyyit Bozdoğan. 2017-2018 Sergi Sezonu: Hanefi Yeter, Bubi, Onay Akbaş, Ali İsmail Türemen. 2018-2019 Sergi Sezonu: Mustafa Ayaz, Erol Kınalı, Maria Kılıçlıoğlu, Gürol Sözen,


Açılışı yapılan Güzel Sanatlar Haziran Sergisi, Sembigali Smagulov Kişisel Heykel Sergisi ve Osmanlı Gemi Modelleri Sergisi ile birlikte Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin ücretsiz olarak ziyarete açık sergilerinin sayısı 16'ya yükseldi. Yakın Doğu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi'nden 14 akademisyen-sanatçının Kıbrıs Modern Sanat Müzesi için hazırladığı 40 eserden oluşan Güzel Sanatlar Haziran Sergisi, Kazak sanatçı Sembigali Smagulov'a ait heykellerden oluşan Kişisel Heykel Sergisi ve Cengiz Dumlupınar'ın imzasını taşıyan gemi modellerinden oluşan Osmanlı Gemi Modelleri Sergisi Cumhurbaşkanı Ersin Tatar tarafından Yakın Doğu Üniversitesi Tıp Fakültesi Sergi Salonunda açıldı. 19 Kasım'a kadar ücretsiz olarak ziyarete açık olacak sergilerle birlikte Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin düzenlediği sergi sayısı 393'e yükseldi. Sergilerin açılış töreninde başta Cumhurbaşkanı Ersin Tatar olmak üzere, Yakın Doğu Üniversitesi Rektör Vekili Prof. Dr. Tamer Şanlıdağ, Yakın Doğu Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Erdal Aygenç ve gemi modelleri sanatçısı Cengiz Dumlupınar birer konuşma yaptı. Kişisel heykel sergisi açılan Kazak sanatçı Sembigali Smagulov ise duygularını gönderdiği mesajla ifade etti. Kasım aylarının sanatsal çalışmalarda daha çok hüzün ayı olarak yer aldığını hatırlatan Cumhurbaşkanı Ersin Tatar, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti için ise 15 Kasım Cumhuriyet Bayramı nedeniyle her zaman güzel ve umutlu anlamlar taşıdığını söyledi. Cumhurbaşkanı Tatar, Cumhuriyetimizin kuruluş yıl dönümünü kutladığımız bu dönemde, Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin gerçekleştirdiği sergi açılışları Cumhuriyet coşkumuzu büyütüyor dedi. Sanatın evrenselliğine vurgu yapan Cumhurbaşkanı Tatar, Yakın Doğu Üniversitesi'nin yaptığı bütün çalışmalarda olduğu gibi oluşturduğu modern sanat atmosferi de KKTC'nin geleceğine büyük bir katkı yapıyor ve sesimizi dünyanın her yerine ulaştırıyor dedi. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin çoğu zaman siyasi alanda engellendiğini vurgulayan Cumhurbaşkanı Ersin Tatar, KKTC olarak bizi ne kadar engelleseler de tüm zorlukları başarılı bir şekilde aşıyoruz. Tüm insanlara çağrıda bulunmak istiyorum KKTC'de büyük bir kültür, potansiyel ve kaynak var. Elimizdeki tüm değerlerle bütün bunları ön plana çıkararak biz de varız diyoruz ifadelerini kullandı. Cumhurbaşkanı Ersin Tatar, tüm dünyayı ilgilendiren bir sorun olan küresel ısınma ile oluşan su yetersizliğine de değindi. Yakın Doğu Üniversitesi İnşaat ve Çevre Mühendisliği Fakültesi'nin düzenlediği 5. Uluslararası Doğal Kaynaklar ve Sürdürülebilir Çevre Yönetimi Konferansı'nda açılış konuşması yaptığını hatırlatan Cumhurbaşkanı Tatar, Yakın Doğu Üniversityesi'nin 22 ülkeden 70 üniversitenin desteğini alarak düzenlediği konferansın, dünyanın geleceğini ilgilendiren bu önemli konunun tartışılmasında KKTC'yi ev sahibi yapmasını çok önemli buluyorum. Buradan bir kez daha konferansı düzenleyen Yakın Doğu Üniversitesi İnşaat ve Çevre Mühendisliği Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Hüseyin Gökçekuş ve ekibini bir kez daha kutluyorum dedi. Cumhurbaşkanı Tatar, Uğradığımız siyasi engellemeler ve kısıtlamalar çağ dışıdır ve çağdaş dünyada yeri yoktur. Yakın Doğu Üniversitesi'nin hayata geçirdiği zengin çalışmalar ile sesimizi dünyaya duyuruyoruz ifadelerini kullandı. Açılışı yapılan üç yeni sergi ile birlikte Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin ücretsiz olarak ziyarete açık olan sergi sayısının 16'ya yükseldiğini vurgulayan Yakın Doğu Üniversitesi Rektör Vekili Prof. Dr. Tamer Şanlıdağ, Yakın Doğu Üniversitesi kampüsünü yaşayan bir sanat merkezine dönüştüren diğer sergiler, Yakın Doğu Üniversitesi Büyük Kütüphane, Atatürk Kültür ve Kongre Merkezi, Diş Hekimliği Fakültesi ve Yakın Doğu Üniversitesi Hastanesi'nde yer alan sergi salonlarında ziyaretçilerini bekliyor ifadesini kullandı. Yakın Doğu Üniversitesi, Girne Üniversitesi Kampüsünde ve Yakın Doğu Yeniboğaziçi Kampüsünde ziyarete açık olan sergilerin Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin oluşturduğu güçlü sanat atmosferini bütün KKTC'ye yaydığını söyleyen Prof. Dr. Şanlıdağ, Ülkemizin kuruluşunun 38'inci yıl dönümünü kutlayacağımız 15 Kasım Cumhuriyet haftasının yaklaşması bu üretkenliği çok daha anlamlı bir hale getiriyor. Yakın Doğu Oluşumu'nun Kıbrıs Türk toplumunun varlığını, kimliğini ve bu topraklardaki köklerini güçlendirmek için attığı adımlar, gerçekleştirdiği projeler Cumhuriyetimizin kuruluşunun 38'inci yıl dönümünü daha güçlü bir sesle kutlamamıza olanak sağlıyor dedi. Sergi açılışında yaptığı konuşmasında Bakmak için her zaman bir çift göz, hissetmek için dokunmak yetmez; öyle şeyler vardır ki yalnızca kalple hissedilir. O nedenle sanatla ilgilerini, ilişkilerini yoğun tutan insanların kalp gözleri çoğunlukla açıktır diyen Yakın Doğu Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Erdal Aygenç, Sanat yapıtı imgelerle kurulan bir yapıdır. İmge ise her yerdedir, her şeydedir. Sanat yapanların imge dünyalarının zengin, imgeler arasında bağıntı kurma yeteneklerinin güçlü olması gerekir ifadesini kullandı. Prof. Dr. Aygenç, Sergilerde eserleri yer alan sanatçı arkadaşlarımı, sergi küratörü Doç. Dr. Erdoğan Ergün'ü kutluyorum. Kalp gözünüzün her daim açık olması dileği ile iyi seyirler diliyorum dedi. Yaptığı gemi modelleri Osmanlı Gemi Modelleri Sergisi adıyla Yakın Doğu Üniversitesi Tıp Fakültesi Sergi Salonunda sergilenen sanatçı Cengiz Dumlupınar ise konuşmasında gemi modelciliği hakkında bilgiler verdi. Çoğu insan için gemi modelciliğinin bir hobi olduğunu söyleyen Cengiz Dumlupınar, Bu işi profesyonel olarak yapan bizler için ise çalıştığımız gemi modellerinin tarihteki örneklerine uygun olarak yapılması son derece önemlidir. Bu nedenle modele başlamadan önce uzun bir arşiv taraması ile modellediğimiz gemilerin tarihine sadık kalmak için yoğun bir şekilde çalışırız dedi. İyi bir gemi modelcisinin pek çok sanat dalında uzmanlaşması gerektiğine de vurgu yapan Dumlupınar, İyi bir gemi modelcisinin gerektiğinde bir tarihçiye dönüşmesi, aynı zamanda gerektiğinde bir marangoz, boya ustası ya da metal işleme ustasına dönüşmesi gerekir ifadesini kullandı. Tamamladığı her bir gemi modelinin aylar, hatta bazen yıllar süren bir çalışmanın eseri olduğunu söyleyen Dumlupınar, Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin imzamı taşıyan gemi modellerini, koleksiyonuna alarak geleceğe taşıyacak olması benim için büyük bir gurur dedi. Açılışı yapılan sergiler arasında kişisel heykel sergisi yer alan Kazak sanatçı Sembigali Smagulov ise duygularını gönderdiği mesajla ifade etti. Smagulov mesajında, Bugün yanınızda olamasam da açılışı yapılacak kişisel sergimde sizleri hissetmekten mutluluk duyuyorum. Sözlerim ve görüşlerim işime ve pratik deneyimime dayanıyor. Kıbrıs'ta geçirdiğim deneyimin yeri büyüktür. Bu proje sayesinde hayatımda ilk kez tamamen heykel çalışmalarımdan oluşan bir sergim açılıyor. Bu mutluluk gurur içim başta saygıdeğer Kurucu Rektör Dr. Suat Günsel olmak üzere Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin tüm çalışanlarına teşekkürlerimi sunuyorum dedi.


Yakın Doğu Üniversitesi Kurucu Rektörü Dr. Suat Günsel'in Tokat Belediye Başkanı Eyüp Eroğlu'nun davetlisi olarak ziyaret ettiği Tokat'ta, Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin Kıbrıs dışındaki ilk sergisi de açıldı. Yakın Doğu Üniversitesi Kurucu Rektörü Dr. Suat Günsel ve Yakın Doğu Oluşumu Müzeler Daire Başkanı Prof. Dr. Ali Efdal Özkul, Tokat Belediye Başkanı Eyüp Eroğlu'nun davetlisi olarak gittikleri Tokat'ta önemli temaslarda bulundu. Ziyarette, Yakın Doğu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Öğretim Üyelerinin, Kıbrıs Modern Sanat Müzesi için hazırladığı 25 eseri bir araya getiren resim sergisinin açılışı da yapıldı. Açılışı yapılan sergi, Kıbrıs Modern Sanat Müzesi, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti dışında açtığı ilk sergi olması açısından da tarihi bir anlama sahip. Tokat Valisi Numan Hatipoğlu, Tokat Milletvekilleri Av. Yusuf Beyazıt ve Mustafa Arslan, Tokat Belediye Başkanı Av. Eyüp Eroğlu, İl Genel Meclisi Başkanı Av. Erol Duyum, Tokat Kent Konseyi Başkanı Abdullah Gürbüz ve yardımcısı Çağrı Somtürk, Gaziosmanpaşa Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Bünyamin Şahin ve Ak Parti Tokat İl Başkanı Cüneyt Aldemir, Kıbrıs gazileri ve pek çok davetlinin katıldığı serginin açılışında; Tokat Belediye Başkanı Av. Eyüp Eroğlu, Yakın Doğu Üniversitesi Kurucu Rektörü Dr. Suat Günsel ve Tokat Milletvekilleri Av. Yusuf Beyazıt ve Tokat Valisi Numan Hatipoğlu birer konuşma yaptı. Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti dışında açtığı ilk sergi olan Yakın Doğu Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Resim Sergisi'nin açılışında ilk konuşmayı Tokat Belediye Başkanı Eyüp Eroğlu yaptı. Konuşmasına, Yakın Doğu Üniversitesi Kurucu Rektörü Dr. Suat Günsel ve ekibini Tokat'ta ağırlamaktan duyduğu mutluluğu dile getirerek başlayan Eroğlu, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, bizim için her zaman çok değerli ve önemli bir yer ifadesini kullandı. Tokat Belediye Başkanı Eroğlu, 1974 Kıbrıs Barış Harekatı'nda alın teri akıtan birçok gazimiz bugün burada yanımızda. Vatanımızın her bir karış toprağı bizim için çok önemli. Bizlere göre vatan sevgisi imandan gelir ve canımızı esirgemeden feda ederiz. Çünkü biz böyle bir milletin evlatlarıyız dedi. Konuşmasına, Türkiyemiz canından can vererek bizlere bir cumhuriyet bağışladı, Kıbrıs Türkleri olarak sizlere minnettarız sözleriyle başlayan Yakın Doğu Üniversitesi Kurucu Rektörü Dr. Suat Günsel, Bu minnettarlığın karşılığını vermenin sadece bir yolu vardır, o da çok çalışmak dedi. Günsel ve Yakın Doğu Ailelerinin bu bilinçle 43 yıldır durmadan çalıştığını vurgulayan Dr. Suat Günsel, Bu çalışma, Kıbrıs Türk halkının geleceğine duyduğumuz inancın olduğu kadar; Türkiye'ye yakışma cabamızın da bir sonucudur. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti ve Türkiye bir bütündür. Kıbrıs Türkiye için ne kadar önemli ise Türkiye de Kıbrıs için o denli önemlidir ifadesini kullandı. Konuşmacılardan Tokat Milletvekili Av. Yusuf Beyazıt ise konuşmasına, gerçek bir Türkiye dostu olarak nitelediği Dr. Suat İrfan Günsel'ü Tokat'ta ağırlamaktan duyduğu memnuniyeti dile getirerek başladı. Yakın Doğu Üniversitesi'ni kuran ve kurucu rektörlüğünü yapan Suat Hocamız, ilim dünyasında Yakın Doğu Üniversitesi'ni saygın bir üniversite haline getiren bir büyüğümüz. Aynı zamanda bir sanat insanı olan Suat Hocamız, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde açtığı müzelerle tarihi gelecek nesillere aktarmayı başarıyor ifadelerini kullandı. Yakın Doğu Üniversitesi öncülüğünde kurulan Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin Türk dünyasındaki bütün önemli ressamların eserlerini dünya ile buluşturduğunu söyleyen Ak Parti Tokat Milletvekili Av. Yusuf Beyazıt, Yakın Doğu Oluşumu, Yakın Doğu Üniversitesi ile eğitim alanında dünya çapında başarılar elde ederken, Kıbrıs'ta bir ilke imza atarak Kıbrıs'ın altı minareli en büyük camisini yapıyor, diğer yandan KKTC'nin ilk elektrikli otomobili GÜNSEL'i geliştiriyor. Bu vizyonun mimarı olan Suat hocamız, tüm bu yaptıkları ve duruşu ile çok özel bir insan dedi. Kıbrıs Modern Sanat Müzesi'nin Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti dışında açtığı ilk sergi olan Yakın Doğu Üniversitesi Güzel Sanatlar ve Tasarım Fakültesi Resim Sergisi'nin açılışında konuşan Tokat Valisi Numan Hatipoğlu konuşmasına, Şehit ve gazilerimizin kanlarıyla ve canlarıyla suladığı aziz bir vatan toprağı olan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nden misafirlerimizi ağırlamanın mutluluğunu yaşıyoruz. Şeref verdiler sözleri ile başladı. Vali Hatipoğlu, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, çok farklı anlamlar taşıyan bir yer. Balkanlardaki ana vatanın kaybedilmesinden sonra, ebedi Türk vatanı üzerinde kurulmuş olan Türkiye Cumhuriyeti'nin bir uzantısı olan Kıbrıs'taki Türklerin, kendi topraklarını kaybetmemesi; hür ve bağımsız olarak yaşaması Türk dünyası için çok önemli ifadesini kullandı. Türklerin ön Asya'dan uzaklaştırılması sürecinin Kıbrıs'ta verilen mücadeleler sonucunda kurulan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin kurulması ile durdurulduğunu söyleyen Tokat Valisi Numan Hatipoğlu, Kıbrıs Barış Harekatında ebediyete intikal eden tüm şehitlerimizi ve bugün aramızda da yer alan Kıbrıs Gazilerini saygıyla anıyorum dedi. Yakın Doğu Üniversitesi'nin akademik ve sanatsal çalışmalarıyla büyük başarılara imza attığını ve bu başarıları yakından takip ettiklerini söyleyen Vali Hatipoğlu, Bu başarıların mimarı olan Sayın Dr. Suat Günsel'i Tokat'ımızda ağırlamaktan onur duyuyoruz dedi.


Kuşaklar boyu aynı şehirde yaşayan, tüm atalarıyla birlikte aynı toprağın altına giren bir adam ama bu adam yerleşik düşünce kalıplarına karşı duranların bayrağı. Düşünce eyleminin yerleşik olmakla ilintisi ne ölçüde? Göçebe olan ya da yersizlik yurtsuzluk duygusuyla dünya üzerinde savrulanlarla, böyle Kierkegaard misali, mıhlanmış gibi aynı toprak üzerinde kalanlar aynı şeyleri düşünebilir, dünyayı aynı algılayabilir ya da aynı çözümleri önerebilir mi? Nasıl önersinler, büyük olasılıkla çözüm aradıkları sorunlar bile farklıdır birbirinden. - Tasarım Parkı Birbirinden Farklı İki Özel Sergi ile Yılı Tamamlıyor! - Ressam Adyali, Projelerine Bir Yenisini Daha Ekledi: As Beni - Duygulara Dokunan Enerji: İstanbul'dan Cosmic Crooner Geçti! - Füruzan, Prof. Dr. Vecihe Hatiboğlu Anma Ödülü'nün Sahibi Oldu - Gazeteci Hakan Özbek ile Uzun Yol, Kısa Hikaye Kitabını Konuştuk


Samuraylar ve samuraylık felsefesi Japonya kültüründe önemli bir yere sahip. Uzak geçmişte kalmış gibi görünse de bugün bile etkisini sürdüren kültürel bir öğe bu. Tsuntemo Yamamoto da seneler önce bu kültüre ve onun felsefi altyapısına dair kalem oynatmıştı. Yamamoto, Japonya'nın Batı'ya açıldığı Meici Dönemi öncesinde; ülkede siyasi istikrarın hakim olduğu Edo Dönemi (1600-1868) ortalarında yazdığı Hagakure: Saklı Yapraklar'da savaşı, şerefi ve ölümü her şeyin önüne koyan samurayların bağlı olduğu felsefi yolla birlikte, düşüncenin ve pratiğin kesişimini anlatıyor. Yamamoto'nun Hagakure'yi kaleme aldığı Edo Dönemi, neredeyse hiç politik çalkantının bulunmadığı ve silahların sustuğu bir zaman dilimi. Böyle bir dönemde, savaşa ve samuraylığa ilişkin metinleri nedeniyle eleştirilen yazar da o yıllarda Japonya'daki toplumsal dinamikleri yeriyor. Hagakure, Yamamoto'nun Edo Dönemi öncesinde Japonya'da beyliklerin savaştığı yıllarla birlikte, savaşçıların nasıl eğitildiğine, nasıl eğitilmesi gerektiğine ve samuraylığın özüne dair anlatıların yer aldığı bir metinler bütünü. Tarih, öğretiler ve samuraylığın ruhu Yamamoto'nun hem yol göstericisi hem de aktardığı yaşanmışlıkların merkezinde. Yaşamanın, savaşmanın, ayakta kalmanın ve ölümün ön plana çıktığı hikayeleri tarihi anekdotlarla genişleten Yamamoto, Japonya'nın uzak geçmişteki kültürel ve siyasi iklimiyle birlikte insan ilişkilerini de yansıtıyor okura. Savaşçıların benliğini ortaya koymasına ve kendilerini öne çıkarmasına ilişkin satırlar da yazarın anlatısında hayli önemli bir yer kapılıyor. Japonya tarihindeki isyanlar, bu hareketlerin nasıl bastırıldığı, Avrupalıların ülke topraklarına gelişi, askeri harekatlar ve savaşçıların hikayeleri, Hagakure'de karşımıza çıkan diğer olaylardan bazıları. Yamamoto, dönemin önemli bir silahı haline gelen tüfeğe nazaran kılıcın gölgesinde ilerletiyor anlatısını; barış zamanında savaştan ve savaşçılardan bahsetmesi ise yazarın öğrendiği ve belki de bir ortama işaret ediyor. Beri yandan, ölüm tehlikesini göze alarak kavgaya girişen, düşman bellediklerine saldırmaktan çekinmeyen, bedenini ve ruhunu hep hazır tutan savaşçıların hikayeleri ve tasviri, Hagakure'nin dikkat çeken bir başka yönü. Hagakure'nin, 1930'ların başından 1945'e kadar Japonya'da sert esen militarist rüzgarın etkisiyle revaçta olması ve sürekli gündeme gelmesi şaşırtıcı değil. Samuraylık ve savaş, bu tarihlerde Yamamoto'nun metinleriyle tekrar hatırlanırken yazar barış döneminde eleştirilmişti. Hagakure, özellikle 1930'ların ikinci yarısında itibaren Japonya İmparatorluk Kuvvetleri'nin giriştiği işgaller sırasında önemli bir motivasyon aracı haline gelmişti. Ölümü, savaşçılığı, cesareti ve itaati yücelten Yamamoto'nun yazdıkları, dönemin ruhuna uyarlanmış ve yine ona uygun biçimde yorumlanmıştı.


Dün yazdığım Medusa'nın Salı tablosunda, ufuktaki gemiye bez sallayan kazazedeyi anımsadınız, değil mi? Dendiğine göre, Gericault onu resmederken model olarak, sonradan ünlenecek ressam Delacroix'yı kullanmış. Delacroix da, yukarıda gördüğünüz, ünü yaratıcısını aşmış Halka Yol Gösteren Özgürlük tablosunun ressamı nedendir bilinmez demeyeyim, bu tablodan söz açılınca Halka Yol Gösteren bölümü atılıp adı kısaltılır. Andığım iki ressam arasında usta-çırak ilişkisi var dolayısıyla bir estetik devamlılık da. Bunun yanı sıra, estetik devamlılıktan daha önemlisi, düşünsel devamlılık var. Her iki ressam da romantizm akımının resim sanatındaki kurucularından. Romantizm denince çoğunlukla duygusallık çağrışıyor, nedir, romantizm ciddi bir düşünsel muhalefet hareketidir. Neye muhalefet ediyor derseniz: Aydınlanma hareketine! Aydınlanma aklın mutlak hakimiyetini vazetmişti; romantizm bu hakimiyete karşı duyguların başkaldırışı, aşikar bir isyandı. Gelgelelim, Aydınlanma ve romantizmin yine de bir ortak paydası vardı belki tüm Batı düşünsel geçmişinin onaştığı bir nokta: İlerleme çizgisi. Çok, hem de çok basitleştirerek, Aydınlanma da romantizm de tarihi kesintisiz bir gelişme olarak algılar, arada yaşanan geridönüşler ancak sapmadan ibarettir. Bu inancın romantizmdeki estetik göstergesi, tablolardaki piramit benzeri yükselme geometrisidir aklın hakimiyetine muhalefet etse de romantikler geometriye saygılarını hiç yitirmediler. Medusa'nın Salı'nda denizden cesetlere, inancını yitirmişlerden mücadele edenlere doğru bir yükseliş vardı. Halka Yol Gösteren Özgürlük'te de benzeri geometri var: yerde cesetler, en yukarıda bayrağı rüzgarda savuran cesaret timsali kadın. Haydi, Gericault'dan bir örnek daha. Bu asker bağlamından koparılmış, ne silah arkadaşları var tabloda ne düşman, yine de yerden yukarıya, hatta göklere doğru bir atılım içinde. Bu geometrik düzende, düşünsel yapı cisimleşiyor: Daima ileri, yükseğe, zirveye doğru bir koşu. Son örnek resim dışından: Hemen aynı tarihlerde, Fransa'nın ABD'ye hediye ettiği Özgürlük Anıtı. Delacroix'nın resmindeki Özgürlük'ten ilham almış, hep aynı geometriyi sürdüren bir estetik anlayış. Su yemiş çimento misali Batı düşüncesine yük olmuş bu anlayışa, yani tarihin kesintisiz bir ilerleme çizgisine sahip olduğu düşüncesine en büyük eleştiriyi Walter Benjamin getirmişti. Daha önce söz verdiğim Benjamin yazısı, bu eleştiri ya da karşıduruş üzerine olacak.


Amerika, öldürülmelerin yüz yıllarca sürdüğü bir coğrafyadır. Yerlilerin ortadan kaldırılmasını izleyen köle ticareti milyonlarca Afrikalının önce topraklarından koparılmasına sonrasında bu insanların çiftlik ve şirket sahiplerince öldürülmesine kadar birbirinden farklı nedenlerden öldürülenlerin torunları, bu kara ruhu kendi bilinçlerinde hala taşıyorlar. Siyahi çocuk ve gençlerin tutulduğu bir ehlileştirme okulunda yaşanan işkence, ağır bastırma koşulları ve kanun dışı öldürmelerin ki kitabın içeriğindeki koşullar bağlamında düşünüldüğünde kanunun bunlara göz yumduğu anlaşılır- başarılı bir gözlem açısıyla anlatıldığı metinde yazar, kitabın sonunda kitabın nasıl oluştuğunu da ekler: az biraz kurgu ama çokça araştırılan arşiv, tutanak, demeç, yaşam ve yıllardan içte tutulanın artık haykırılma isteği! Kitap tam anlamıyla bir kurgu değildir ve Amerika'nın siyahilere yönelik otoriter, imha ve sistematik işkencelerin doğurduğu bir yaşanmışlıklar özetidir. Siyah olmanın bir kurban olma/edilme gerekçesi olarak görülen bir yaşamın, ne gibi sonuçlara gebe olduğunu bize kırbaç keskinliğinde anlatır. Yakın ve uzak coğrafyalarda -özellikle iletişim araçların ve haber almanın merkeziyetsizleştiği- tanık olduğumuz şiddetin, öfkenin, hak gasplarının işlendiği kitapta tüm bu olumsuzluklarla paralel akansa karakterlerin sistemin düşmanlığını fark ederek özgürlük ve kimliklerini tekrar elde etme mücadeleleridir. Bu yönelim, çoğunlukla öldürülme ile sonuçlanır. Kırılan kemikler, parçalanan etler ve okulun/yurdun arazisine gömülen genç bedenler... Hepsi siyahi ve hepsi kurban... Siyah olmanın sert ve öldürücülüğünü tüm netliğiyle anlatan yazarın belki de kendisi de siyahi iken soyadının Beyaz Kafa olması da başlı başına bir karşı çıkıştır. Veyahut muktedirlerin bir ironisi! Gerçekliğin demeçlere, arşivlere, anıların ifadesine yansıyan yönlerini kurguya katan Whitehead, daha önceki kurgusal kitaplarında olduğu gibi Amerika'daki ırkçılığın dehşete vardırıldığı izleklerden ayrılarak çizdiği Nickel Çocukları'nda ıslahevinin Beyaz Saray olarak adlandırılan bölümünde sanki ülkenin yönetim merkezi olan Beyaz Saray'a bir parodi yapar gibidir ancak bunun bir komikliği yoktur. Şeker tarlalarında, madenlerde, göletlerde; sıtmayla, palalarla ve açlıktan ölen, öldürülen her bir siyahinin kara yüzüne bir atıf gibidir Beyaz Saray. Yazar, Wall Street'e, dev holdinglere, muazzam askeri güce, teknolojinin devlerine ve güçlü parlak dişli, soğuk mavi gözlü beyazlara belki de yarattığınız karanlığı görün, bu sizin gerçeğiniz, der gibidir. Çocukların ölüsü başa bela olmuştur zira katile göre o sadece etinden, kemiğinden yararlanılacak bir bedendir. O sadece beyaz kutsala hizmet edecek ve kural dışılık yaptığında kolayca ve acı duyulmadan öldürülüp bir çuvala konulup toprağa gömülmesi gereken bir yığındır. Ancak Whitehead buna izin vermez ve cesetleri umulmadık bir anda tekrar gün yüzüne çıkartır ve artık bir şeylerin saklanması zordur. Yazarın gerçeği, kurgusal zekasıyla birleştirdiği noktalarsa okuyucuya çoklu bir zihinsel birleştirme alanı yaratmaktadır. Kullanılan dilin dolambaçsız anlatımı okuyucunun metnin içeriğini net bir şekilde anlamasına olanak tanımıştır. Yazarın burada benimsediği tutumun yanında çevirmenin hedef dildeki okuyucunun metnin bamtelini kavrayacak şekildeki yerinde çevirisi de okuyucu alımlaması açısından yerinde bir edim olmuştur. Biçemin ve içeriğin bu etkileyici birleşimi, yazın dünyasına yeni bir fikir metninin yaratılmasına olanak tanımıştır.


Çağdaş sanatçı Melek Anqi'nin sevilen HIROMITA karakteri, Türkiye'de ilk kez ARTAnkara Fuarı'nda Güney Koreli AB Gallery bünyesinde Ankaralılarla buluştu. Başkentli sanatseverlerin yoğun ilgisiyle karşılaşan vahşi ama sevimli kiremit kedisi Hiromita, Ankara'dan sonra İstanbul ve İzmir'de sergilenerek özgün öyküsünü anlatmaya devam edecek. Geçtiğimiz günlerde 9. su düzenlenen ARTAnkara Çağdaş Sanat Fuarı'nda 40'ın üzeri ülkeden yüzlerce sanatçının eserleri, yerli ve yabancı galerilerin katkısıyla sergilendi. Bilim ve sanatla iyileşeceğiz' mottosuyla gerçekleşen ve Ankara'daki sanatseverlerin yoğun ilgi gösterdiği fuarda, Tayvan kökenli Türk sanatçı Melek Anqi'nin dünyaca ünlü Hiromita karakterini konu alan eserleri Türkiye'de ilk kez sergilendi. Vahşi bir yüz ifadesi olmakla beraber izleyiciyle yakın ilişki kurabilen çocuksu bir çağrışımı olan Hiromita, kabul edilmek için kendini değiştirmeyen kendine ait bir kedi karakteri. Sanatçı, Hiromita'nın dile getirdiği I eat your void / İçindeki boşluğu yiyeceğim mesajıyla modern hayatta içimizde oluşan boşluğu yiyen ve hayatımıza sevgi ve bereket katmaya çalışan, bağ kurmaya çalışırken de kendini değiştirmeyen bir çağdaş karakter yaratmış. Asya ülkelerindeki evleri koruyan çatıdaki kiremit kedisi / wamao heykellerinden ve sanatçının çocukluğunda Tayvan'da Çince öğrendiği çizgi romanlardan ilham alan Hiromita, geçtiğimiz yaz New York'ta sanatseverlerle buluşmuştu. Ocak ayında küresel fintech şirketi CoolWallet için özel bir Hiromita koleksiyonu da hazırlayan Melek Anqi, Hiromita'yı artık Türk sanatseverlerle tanıştırmanın heyecanını yaşıyor. Hiromita'larda akrilik, pastel, mürekkep, kumaş gibi çeşitli malzemeler ve renk çeşitliliği göze çarparken, bu çeşitlilik ile karakterin fazla değişmeyen, tekrarlayan çehresi ilgi çekici bir tezat yaratıyor. Birbirinden renkli ve eğlenceli Hiromita'lar, fuarda, küçük çocukların yoğun ilgisini çektiği kadar üniversiteli gençlerin ve yaşını almış sanatseverlerin de beğenisini kazandı. Okul gezileri çerçevesinde fuarı gezen öğrenciler, sanatçıdan Hiromita'nın yaratım sürecini ve kullanılan malzemeleri dinleme, hatıra fotoğrafı çektirip imzalı kataloglardan edinme fırsatı buldular. Fuarı ziyaret eden Tayvan'ın Ankara Temsilcisi Volkan Chih-yang Huang, Kore Büyükelçisi Won IK LEE, Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Özgül Özkan Yavuz, Hiromita'nın hikayesini Melek Anqi'den dinleyip Hiromita'yla tanışmaktan memnuniyetlerini dile getirdiler. Hiromita serisiyle kendini farklı hisseden tüm çocuklara ve yetişkinlere umut vermek isteyen Melek Anqi, Hiromita'yı yaratırken, özellikle çehresi çok değişmeyen, kabul görmek için kendini şekilden şekile sokmayan, yine de sevgi dolu ve insanlarla ilişkide olmayı isteyen bir karakter hayal ettiğini belirtiyor. Sevimli ve vahşi Hiromita'nın kendin olma cesareti vermeyi amaçladığını ileten sanatçı: Hiromita, gerçek bir varlık olmayı; çatıda yağmurda karda tek başına durmak yerine, insanlarla ilişki içinde olmayı, bunu yaparken ise kendi özgün varlığını, farklılıklarını korumayı istiyor. Kendinize ait olduğunuz takdirde içinizde bir boşluk kalmayacak, mesajını vermek istiyor. diyerek yarattığı karakterin hikayesini özetliyor. Hiromita, 2022'de New York'ta, NowHere Galeri'de Women of the World sergisinde sergilendi. Melek Anqi, 2023 yılının başında, global fintech şirketi CoolWallet için özel bir Hiromita koleksiyonu hazırladı. CoolWallet x HIROMITA by Melek Anqi NFT koleksiyonu, sanatçının uluslararası tanınırlığını artıran bir marka-sanatçı işbirliği olarak hayata geçti. Geçtiğimiz günlerde ARTAnkara Çağdaş Sanat Fuarı'nda Türkiye'de ilk kez sergilenen tuval üzeri karışık teknik Hiromita resimler, gördüğü yoğun ilgi sebebiyle 27 Nisan'da Deppo29 Sanat Galerisi'nde bir aylık bir sergiyle Ankara'lı sanatseverlerle buluşmaya devam edecek. 27 Nisan-24 Mayıs 2023 tarihlerinde, Ankara'nın sevilen mekanı Deppo29 Sanat Galerisi'nde düzenlenecek Hiromita sergisinde Melek Anqi'nin son dönem Hiromita eserlerini görebilirsiniz. İstanbul Teşvikiye'deki UX Müzayede sanat galerisinde de farklı ebat ve malzemelerle yapılmış Hiromita eserlerini görebilmeniz ve koleksiyonunuza katabilmeniz mümkün. Eylül ayında İzmir'de Tilki Sanat Galeri'sinin Melek Anqi ile düzenleyeceği sergide İzmir'li sanatseverler Hiromita'yla tanışabilir.


Reyhan, Yasemin, Perihan, Neriman, Nihan, Efsun, Hicran, Nihan hepsiyle tek tek sarılıyorum kitabın son sayfasını da çevirince. Bir cümle dönüyor kafamda: En duru halimizde birbirimize çok benziyoruz. Kahramanlarımızın isimlerini andım ama atlamak istemediğim bir başlık daha var, Teyzelerden Bir Teyze. Hemen hemen herkesin etrafında bulunan ve hiçbir konuda konuşmaktan geri durmayan, fikirlerini salt doğruymuşçasına ortaya atan, eleştirmenin yapıcı tarafına el sürmeyen teyzeler, teyzelerimiz, teyzelerden bir teyze... Ceylan Taş, tüm karakterleri o kadar gerçekçi kurgulamış ki kahvenizi yudumlarken yanı başınızda konuşuyorlar hissine kapılmanız işten bile değil. Küçük bir kız çocuğu olmak, anne olmak, kadın olmak... Eyvahlar Olsun, herkesin derdini sırtlıyor ve uçuruyor onları evimiz de ruhumuz da kalbimiz de hava alsın diye açık bıraktığımız o camdan.


Kirkor Sahakoğlu'nun Zamansız adlı kişisel sergisi 25 Mayıs 11 Haziran tarihleri arasında GALERİ 77'nin yeni mekanında görülebilecek. Sergi, eşzamanlı olarak GALERİ 77 Youtube kanalında çevrimiçi de izlenebilecek. Zamansız, Kirkor Sahakoğlu'nun zaman ve mekan ilişkisini sorguladığı son dönem çalışmaları arasında yer alan 35'i aşkın yapıtını bir araya getiriyor ve tıpkı sergi mekanının kendisi gibi, geçmişle geleceğin tam ortasında bir yerde duruyor. Sahakoğlu'nun yeni sergisiZaman, insan zihninden bağımsız bir gerçekliğe sahip midir? sorusuna yanıt arayıp, mekanın insanın aidiyet kavramını pekiştiren temel bir olgu olup olmadığını sorgularken, serginin mekanı da bu tartışmaya katılıyor. Söz konusu mekan, Karaköy'de, çok yakında restorasyon çalışmalarına başlanacak olan 200 yıllık metruk bir yapı... Eski bir şarap deposu olan bu yapı, serginin ardından kapsamlı bir restorasyonla yenilenecek ve çalışma tamamlandıktan sonra GALERİ 77'nin yeni sergi mekanı olarak kapılarını sanatseverlere açacak. Kirkor Sahakoğlu, sergi alanında birden fazla zaman ve uzam ile bağ kuruyor; Kuşaklar boyunca bildiğimiz tek doğru, gördüğümüz tüm yüzeyler içinde en az tanıdığımız kendi yüzümüzdür mottosu ile izleyenleri farklı sorgulamalara götürüyor. Mekanın geçmişinin, hatıralarının ve tınılarının yapıtlarla harmanlandığı bu özel sergi ortamında sanatçı, heterotopyalar içinde bireyin yaşam dinamiklerine odaklanıyor. Karaköy'de, Kemeraltı Caddesi, Şarap İskelesi Sokak No. 7'de yer alan yapı, ilk başta şarap deposu kimliğiyle ortaya çıkmış. Yaklaşık 200 yıl önce bölgede yer alan ve sokağa adını veren Şarap İskelesi yıllar boyu Ege adalarından İstanbul'a fıçılarla şarap ve rakı taşınan bir merkez olmuş. Bugün Zamansız sergisine ev sahipliği yapan bu bina da Rum denizcilerin taşıdığı şarapların muhafaza edildiği depolardan biriymiş. Aynı bina daha sonra, pastacılık yapan Rum bir aile işletmesini ağırlamış. Şarap kokusu yerini vanilya ve menekşe şekeri kokularına bırakmış. Senelerce pastane olarak hizmet veren bina zaman içinde yeniden el değiştirmiş ve bu kez Tariş Şarabı'na mekan olmuş. 2019 yılında Galeri 77 tarafından satın alınan bina, Kirkor Sahakoğlu'nun sergisinden sonra restore edilerek, sanat galerisi olarak yaşama tanıklık etmeye devam edecek.


Sanat insana işlevsellik, huzur ve başarıyı aşılıyor. Yenilendikçe, ürettikçe sanatçıların ardı ardına başarıları birbirini kovalıyor. Bir bakıyorsunuz ekran karşısında bir karaktere bürünmüşler ve onlara verilen rolleri öğle güzel aktarıyorlar ki bizlere; sanıyorsunuz ki o an yansıtılanlar gerçekten ibaret, çoğu zaman kendimizden ve yaşamımızdan bir kesit buluyoruz. Aradan bir zaman geçiyor o sanatçı, yaşamına farklı bir sanatsal değer katmış ve bambaşka bir özelliğiyle bu sefer karşımıza çıkıyor. Sesleriyle, kitaplarıyla, resimleriyle gerçeğe, hayallere, yaşanmışlıklara ayna tutuyor. Bundan sekiz ay önce İstanbul Nişantaşı'nda açılan Kırmızının Kıyısında adlı yağlı boya resim sergini ziyaret ettim. Sergiye adımımı atar atmaz, farklı bir atmosferi farklı bir havayı teneffüs etmeye başladım. O kadar güzel ki ; her biri o kadar özenle, titizlikle fırça kullanılarak yapılmıştı ki adeta renkler dans ediyor ve tüm tabloların içerisinde gizlenmiş olan her bir mevsim, her bir insan, her bir ağaç, her bir nesne gerçeği aktarıyor. O an, Pablo Picasso'lar, Vincent Van Gogh'lar, Cihat Burak'lar, Mübin Orhon'lar ve daha niceleri geldi aklıma bugün onları hala saygıyla anıyor ve bizlere bıraktıkları eserlerle gurur duyuyoruz. Aynı duyguyu bu sergide de yaşadım, beni alıp bambaşka diyarlara götürdü. Sergide 50 adet sulu boya ve yağlı boya tablo sanatseverlerin beğenisine sunulmuştu. İnsanda etki bırakan, tuvallere sihirli ve renkli dokunuşlarıyla farklı bir boyut kazandıran bu eserlerin sahibi tiyatro, film ve dizilerden ismini sıkça duyduğumuz ve izlediğimiz komedi ve mizah ustası Sevgili Gafur Uzuner. Gafur Uzuner 1977 yılında Levent Kırca tiyatrosunda profesyonel tiyatro yaşamına başlamış ve geçmişten bugüne birçok sanatsal ve kültürel projede yer almıştır. Kimi zaman filmlerde ve dizilerde oyuncu, kimi zaman da Türkiye'yi bir uçtan bir uca dolaşmış bir seyyah olmuştur. Gittiği her yerde mesleğini icra ederken kalemini hiç elinden bırakmamış doğayı, insanı, mekanı ustaca çizmiş, gördüğü tüm güzellikleri sanat eserine dönüştürmüştür. Yapıtlarında kentlerin simgesel siluetleri, içinde bulundukları kültürel ve coğrafi yansımalara da yer vermiştir. Renklerin enerjisi ile gördüklerini yorumlayan, tutkunun rengi olarak nitelendirdiği kırmızıyı eserlerine yansıtan sanatçı geçmişten bugüne 25 kişisel sergi açmış olup, ilk sergisine 1981 yılında Vakko Sanat galerisinde katıldığı karma sergi ile başlamıştır.


Türk resim sanatı içerisinde yapılacak sosyolojik bir çözümleme kaçınılmaz olarak toplumsal gerçekçi anlayış ile ilişki içerisindedir. Türkiye'de toplumsal gerçekçi sanatın ilk izleri 1940'lı yıllarda ortaya çıkan Yeniler Grubu'nda görülür ve en verimli dönemini 1970'li yıllarda yaşar. Toplumsal gerçekçiliğin işlediği konular, uluslaşma, Batılılaşma, işçi-işveren ilişkileri, gecekondu olgusu, köylülük, ağa-maraba ilişkileri, toprak sorunları olarak ortaya çıkar. Neşet Günal için gerçekçilik, sanatçının duyarlılık alanına giren insan ve doğa ögelerinin doğrudan yansımasıdır. Sanatçının resimleri, bir gözlem sonucu ortaya çıkan her şeyin bilinçli ve istekli bir sorgulamasıdır. Resimlerinde, yoksulluk, bezgin insanların dramı, kurak kıraç topraklar gibi gerçekler dramatik bir anlatımla yer alır. Sanatçı, 'Korkuluk', 'Kapı Önü' ya da 'Duvar Dibi' gibi gerek tek, gerek ikili-üçlü ya da daha kalabalık figür gruplarını ele aldığı dizilerinde, insanın yoksulluğunu yansıtmaktadır. Bunu yaparken figürleri çorak bir doğa, yığma taş duvarlar ya da yıkıntılar önünde betimlemiştir. Figürlerin yüz ifadeleri ve giysileri, el ve ayaklarındaki biçim bozmalar anlatımı güçlendirmeye yönelik kullanığı göndermelerdir. Neşet Günal'ın birçok resminde tarlalarda, bağ ve bahçelerde bulunan korkuluk, ana temayı teşkil etmektedir. Korkuluk, sanatçı için, insanın yerleşik düzene geçip üretime başlaması kadar eski bir olgunun parçasıdır. Korkuluk, insanın yaptığı ilk işlevsel heykel ya da insanın elinin altında bulduğu ilk gereçle kendine benzeyen ve hayvanları korkutan gücü taşıyan bir biçim yaratmasıdır. Bütün bunların ötesinde, Korkuluklar'ın bir başka anlamı daha vardır. Günal için bu resim serisi aynı zamanda umutlar, düşler, korku ve baskılarla geçen uzun yıllarının resimsel hesaplaşmasıdır. 'Korkuluk I' (1968) isimli resim etkileyici, anıtsal bir eserdir. İlk korkuluk tasarımları o yıllarda başlar, konu eleştireldir. 1960'lar, dinsel bağnazlığın iyiden iyiye Anadolu yaşamına uzandığı tarihlerdir ve Günal, bu resimde ülkenin siyasi istikrarsızlığını bir korku imgesi olarak eleştirel bir biçimde yansıtmıştır. Neşet Günal, 'Duvar Dibi' dizisinin ilhamını da çocukluğunda gözlemlediği olaylardan alır. Sanatçı, çocukluğunda işsizlikten bunalan, ne zaman bir duvarın dibine gölge gelse, orada gölgenin altına yatan, sığınan, sohbet eden, en değerli senelerini böyle duvar diplerinde çaresiz olarak geçiren insanları gözlemlemiştir. Günal, duvar dibini konu alan çalışmalarında figür ve sentaktik kaygıya eşit ağırlıklı yer veren tutumuyla ustalığını bir başka boyutta sorgulayıp, ilk günden bu yana titizlikle üzerinde durduğu temel ilkelerin uyumlu bütünlüğünü hedefleyen bir sentez arayışına girer. Kırsal kesim Orta Anadolu insanını, yüzü duvara dönük bir şekilde yan yana sıralayarak resmetmiştir. Günal'ın toprak adamları, emekçi olarak toprakla uğraşan insanlardır. 'Toprak Adamları dizisinde, toprak işçisinin, toprağa basan ayağı ve ürünü devşiren eli, gövdesini biçimlendiren başlıca organlarıdır, çünkü resim, bu organlar aracılığıyla, iletmek istediği toplumsal mesajı daha kuvvetle iletir. Neşet Günal, resimlerinde ayrıca, seçtiği figürlerin psikolojik durumlarını da izleyiciye yansıtmayı hedeflemektedir. Bunu yaparken de resmin, plastik ve estetik özelliklerinin geçerli olmasına da dikkat etmektedir. Sanatçıya göre, bu kurguyu en iyi şekilde anlatmanın yolu, resimlerinde ölçülü abartılar kullanmaktır. Figürün abartılı şekilde büyük yapılmış elleri ve ayakları, emeğe saygının işareti olarak klasik figüratif bir anlatımla sanatçının resimlerinde şekillenmektedir. Örneğin, 'Sorun Sorun IV' (1991) eserinde figürlerin elleri ve ayakları, resimle izleyici arasındaki iletişimi kolaylaştırıcı bir yönde, çizgisel bir abartıyla dışavurulur. Günal'ın resmindeki derinlik ve volüm anlayışı, konunun somutluk etkisini soyutlama amacı taşımaz, aksine, bu somutluğu olabildiğince abartmaktadır. Işık-gölge ayrımlarıyla, plan farklarıyla, derinliği ve hacimsel etkiyi ön plana çıkarmaktadır. Sanatçının anlatımı ya da üslubu, ele alınan konunun gerisinde ya da önünde değildir. Burada üslup, konunun gerektirdiği çizginin kendisi olmaktadır. Genel olarak bakıldığında Günal'ın bütün resimlerine insaniyet temasının damga vurduğu görülmektedir. Sanatçı eserlerini oluştururken, en üstte insan gerçeğini konu olarak barındırır. Batıda Millet, Van Gogh gibi sanatçılar, resimlerinde köylüleri konu alırken ülkemizde de Neşet Günal gibi toplumsal gerçekçi sanatçılar kendi özüne, Anadolu insanına yer vererek eserler üretmişlerdir. Altuğ, E. (2003), Neşet Günal ile son söyleşi, Milliyet Sanat Dergisi, s: 526, 44-45. Ergüven, M., (1996), Neşet Günal, İstanbul, Bilim Sanat Galerisi. Karkıner, N., Ecevit, M., (2012), Neşet Günal'ın İzinde Türk Resminde Tarımda Kadın İmgesi: Sosyolojik Bir Çözümleme, Cyprus Internatıonal University, cilt:18, sayı:69.