Neo klasik müziğinin en genç yeteneklerinden biri olan, Spotify'da milyonlarca dinleyici kitlesi bulunan Gian Marco Castro, besteci kimliği ile şimdiye kadar ellinin üzerinde film müziği bestesiyle her zaman sınırları zorlayan bir sanatçı oldu. Marco, Hollywood Müzik Ödülleri, Los Angeles, Miami WebFest, DieSerale gibi pek çok film festivalinde sayısız ödül kazanarak günümüz çağdaş bestecileri arasında haklı bir saygınlık kazandı. Dijital müzik platformlarında milyonlar tarafından indirilen ve dinlenen albümlerinin kazandığı başarıların ardından Ocak 2019'da 2 dalda Oscar ödülü alan JOKERin film müziklerinde kullanılan Haven parçası ile kariyerinin zirvesine ulaştı. Şimdi ise hazırlıkları bitmek üzere olan yeni albümünün ilk teklisi RETHINK 5 Mart 2021'de piyasaya çıkıyor. Gian Marco Castro yeni teklisi RETHINKin arkasındaki fikri meditation bir parça bestelemek, bu zor anlarda iç huzuru bulmak ve piyano için yeni bir yol denemek olarak ifade ediyor. Genç besteci eseri hakkında Bas notaları alarak daha sıcak bir ses ve böylece sol elle çalınan bir tür mantra yarattım. diyerek Hinduizm meditasyonu ile kurduğu bağa bir gönderme yapıyor. Türkiye temsilciliği ve menajerliği KAM MANAGEMENT tarafından yürütülen sanatçının bu yeni teklisi RETHINK, Believe Music ve INRI Classic aracılığıyla 5 Mart itibarıyla tüm dijital müzik platformlarında dinleyicileriyle buluştu.


İtalyan moda tasarımcısı Giorgio Armani 11 Temmuz 1934 tarihinde İtalya'nın Piacenza şehrinde dünyaya geldi. Annesi Maria Raimondi ve babası Ugo Armani'dir. Babası bir nakliye şirketinde muhasebeci olarak çalışmaktaydı. Rosanna Armani ve Sergio Armani adlarında iki kardeşi vardır. Armani, liseyi bitirdikten sonra Milano Üniversitesi Eczacılık bölümüne kaydolmuştur. Ancak 3 yıl sonra okulu bırakıp fotoğrafçılıkla uğraştı. 1957 yılında askere çağırılmasıyla orduya yazıldı. Askerliğini Verona Askeri Hastanesi revirinde yaptı. Daha sonra Milano'da moda ve aksesuar mağazası La Rinascente'de vitrin düzenleyici olarak çalışmaya başladı. Erkek giyim bölümünün satıcısı olmaya devam ederek pazarlama alanında büyük bir tecrübe kazandı. 1961'den 1970 yılına kadar tanınmış moda evi Nino Cerruti için çalıştı ve sonra Mimar Sergio Galeotti ile 1973 yılından itibaren birlikte Allegri, Bagutta, Hilton, Sicons, Gibo, Montedoro ve Tendresse de dahil olmak üzere pek çok moda evinde serbest tasarımcı olarak yer aldı. Sergio Galeotti ile olan iş birliği sırasında erkek giyimi üzerine çalışmaya başlayan Giorgio Armani, 24 Temmuz 1975 tarihinde kadın giyimine de el atıp Milano'da Giorgio Armani S. P. A. adlı ilk şirketini kurdu. Aynı yılın ekim ayında, 1976 ilkbahar/yaz için erkek hazır giyim koleksiyonunu sundu. Kız kardeşi Rosanna Armani de şirkete katıldı. Ortağı Sergio Galeotti 1985 yılında Aids yüzünden hayatını kaybetti. 1978 yılında lüks hazır giyim üretimi yapmayı mümkün kılan Gruppo Finanzario Tessile ile anlaştı. 1979 yılında Giorgio Armani Corporation'ı kurduktan sonra Birleşik Devletler için üretim yapmaya başladı. GA Le Collezioni, Giorgio Armani İç Giyim ve Mayo ve Giorgio Armani Aksesuarları da dahil olmak üzere birçok yeni ürün serisini piyasaya sürmesi ile uluslararası bir marka haline geldi. 1980 yılında L'Oreal ile parfüm yaratmak için önemli bir anlaşma imzaladı ve Armani Junior, Armani Jeans ve Emporio Armani ürünlerini piyasaya çıkardı. Bunu 1982'de Emporio İç Giyim, Mayo ve Aksesuarları izledi. Milano'da Emporio ürünleri için yeni bir mağaza açtı. Emporio serisi için yeni ve alışılmamış reklamcılık yöntemleri gerçekleştirdi. Halen Olimpia Milano basketbol takımının başkanı olan Giorgio Armani, uluslararası ününü özellikle Richard Gere'in 1980 yapımı Amerikan Jigolosu filmindeki hazırladığı kıyafetler ve pek çok diğer Hollywood ünlüsüne yaptığı kıyafetlerle kazandı. 1987 yılında yapılan, yönetmenliğini Brian De Palma'nın yaptığı ve başrollerinde Sean Connery, Kevin Costner, Robert De Niro ve Andy Garcia gibi oyuncuların oynadığı The Untouchables filminin de kostümlerinin hazırlanmasını üstlendiği gibi yüzlerce filmin kostümlerini tasarladı. 1995 yılında Giorgio Armani, erkek ve kadın kayak kıyafeti ve kayak casualwear serisini geliştirdi. 1996 yılında uzun zamandır arkadaşı olan müzisyen Eric Clapton, Armani'nin moda şovları için birkaç şarkı besteledi. 1998 yılında da Giorgio Armani, Eric Clapton'un Clapton Crossroads'un gitar müzayedesinde bir partiye ev sahipliği yaptı. 1998 yılında Çin'in Pekin şehrinde, daha sonra 2004 yılında da Şanghay'da mağaza açtı. 2008 yılında İspanya'daki boğa güreşlerinde giyilen Goyesco adlı boğa güreşi kostümünü tasarladı. Armani, 2009 yılı itibarıyla 60 Giorgio Armani butiği, 11 Collezioni, 122 Emporio Armani, 94 A / X Armani perakende satış ağı, 1 Giorgio Armani Accessori ve 13 farklı Armani mağazası ile 37 farklı ülkeye yayılmıştır. 2006 Kış Olimpiyatları için ve Londra'daki 2012 Yaz Olimpiyatları için İtalya Olimpiyat kıyafetlerini tasarladı. İtalyan moda tasarımcısı Giorgio Armani, hem erkeklere hem de kadınlara ilgi duyduğunu, yani biseksüel olduğunu açıklamıştır.


İzmir Konak'ta bulunan K2 Güncel Sanat Merkezi, 2 16 Eylül 2020 tarihleri arasında sanatçı Günseli Baki'nin Git Üstüne Bir Şey Giy! adlı kişisel sergisine ev sahipliği yapıyor. Günseli Baki kadınların çocukluk döneminden itibaren toplumsal ve kültürel olarak alımladığı uyarıların kendi bedeni üzerinde yarattığı yabancılaşmayı kırmak için bedenini parçalayarak ürettiği imgeleri, doğadaki form ve karşılıkları ile bir araya getiriyor. Fotoğrafın kendisini de kişinin kendini parçalara ayırdığı birer ayna olarak gören fotoğrafçı, verili kodları kırmak ve dönüştürmek için hatırlamamızı sağlamaya çalışıyor. K2 Güncel Sanat Merkezi'ndeki sergiye aynı zamanda 10 fotoğrafçının oto portreleri ve metinleri de eşlik ediyor. Fotoğrafçıların oto-portre ve metinleri, kadınların yaşadıkları sorunların aynılığına dikkat çekme amacını taşırken, kadın bedeninin seyirlik, gözetlenen ve bu yüzden de denetlenen bir nesne haline gelmesinin kültürel boyutuna gönderme yapıyor, sistemin dayattığı her türlü rekabete karşı kadınların her koşulda birlik olmasının önemini vurguluyor. DilaraKızıldağ, Gülnaz Bingöl, Hale Güzin Kızılaslan, Meryem Güldürdak, Nesrin Ermiş, Nurgül Öz, Serra Akcan, Sinem Parlak, Sezgi Abalı, ve Şehlem Kaçar. 1976 yılında İstanbul'da dünyaya gelen sanatçı, İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden 1998 yılında mezun oldu. Accademia Italiana'da tasarım eğitimi aldı. Galata Fotoğrafhanesi Fotoğraf Akademisi'nin Belgesel Fotoğraf ve Master Class programlarını bitiren fotoğrafçının, İlk kişisel belgesel fotoğraf çalışması Ev çeşitli şehirlerde sergilendi ve farklı mecralarda yayınlandı. Hafıza ve mekan arasındaki ilişkiyi sorguladığı çalışmalarının yanı sıra kadın kimliğinin mevcut kültürel bağlamda oluşturulma biçimlerine, toplumsal cinsiyet konularına odaklanıyor; feminist sanat alanında fotoğraf temelli çalışmalar yapıyor. Sanatçı Günseli Baki'nin Git Üstüne Bir Şey Giy! adlı sergisi 16 Eylül tarihine kadar İzmir K2 Güncel Sanat Merkezi'nde görülebilir.


Sanat, tasarım ve teknolojiyi buluşturan, üretim ve sergileme platformu Glob. Era dijital yayınlarına başladı. Endüstri arkeolojisi ve endüstriyel miras alanlarına odaklanan Glob. Era, biri ana sergi olmak üzere toplam dört üretimden oluşuyor. Türkiye ve Avrupa'daki kültür dünyasından partnerlerle ortak çalışmalar yürüten Kültür için Alan'ın desteklediği İzmir çıkışlı Glob. Era, çevrimiçi yayınlarına başladı. Sanat, tasarım ve teknolojiyi bir araya getirerek geçici kolektif deneyimler yaratan bir üretim ve sergileme platformu olan Glob. Era; insan, doğa, çevre ve şehirleşme konularına farklı bakış açıları sunmayı hedefliyor. Özellikle 'endüstri arkeolojisi' ve 'endüstriyel miras' alanlarına odaklandığı 2020 yılı üretimlerinde; İzmir, İstanbul ve Ankara merkezli sanatçıların çalışmalarına yer veriyor. Biri ana sergi olmak üzere toplam dört üretimle yayına geçen Glob. Era, yola çıktığı 'dönüşüm' temasına sadık kalarak sürekli değişmeye ve dönüşmeye açık olduğunu vurguluyor. Birlikte düşünmenin ve üretmenin rekabetten daha değerli olduğu inancıyla yola çıkan Glob. Era yayınına,19 Kasım 2020'de Mondual ve Random Input tarafından platform için üretilen 'Uzam Bozum' adındaki görsel-işitsel çalışmayla başladı. 'Uzam Bozum', insanın yapı ile olan ilişkisini fizik kanunları ve gerçeklik algımız üzerinden araştırıyor. Gözlemcinin fizik yasalarıyla olan ilişkisinden yola çıkarak, gözlemcinin algılarının hasarlı olması durumunda nasıl bir deneyim yaşayabileceğine dair bir spekülasyon oluşturmaya çalışıyor. Ardından Alper Bıçaklıoğlu'nun apokaliptik tasvirlerle hayat verdiği boş sokak üzerine İlyas Hayta'nın kısa bir yorumu olan 'Balık Hafızası/Çıkmaz Sokak' izleyiciye sunuldu. Çalışmada Alper Bıçaklıoğlu'nun izleyiciyi devleştiren dioramasına, İlyas Hayta'nın bu boş ve çıkmaz sokaktan esinlenerek ürettiği video ile bugün yaşadığımız izolasyon koşullarına eleştirel bakışı eşlik ediyor. Ürettikleri görsel-işitsel enstalasyonlar ve performanslarla tanınan Ankaralı ikili RE. sole, 'Pendulum' adındaki çalışmasıyla platformda yer alıyor. Ecem Dilan Köse ve Ahmet Ünveren'den oluşan RE. sole, yalın ve saf bir evrensel dil edinebilmenin yolunun dijital bilgi ile doğanın bilgisinin yumuşak bir birliktelik içinde işlenmesinden geçtiğini söylüyor. Ana sergi 'Fabrika Ayarları' ise, geçici bir kolektif deneyim yaşayan İzmirli 6 sanatçının Eski Sümerbank Basma Fabrikası'nın son kalıntıları arasında bıraktığı izlerden oluşuyor. Şehrin göbeğindeki bu metruk fabrikanın arazisini kendilerine mekan olarak seçen sanatçılar Adem Toprak, Aycan Genlik, Berna Dolmacı, Hanife Buğurcu, Menekşe Uslu ve Murat Doğan 'fabrikanın yeni işçileri' oluyor. 10 gün süren bu 'geçici işgal' deneyiminin sonucunda ortaya çıkan çalışmalar, fabrikanın doğal ortamına armağan ediliyor ve sergi dijital ortama aktarılarak kalıcılığını koruyor. 'Fabrika Ayarları'nın oluşum ve yaratım süreçleri çevrimiçi platformlarda seyirciyle paylaşılıyor. Yaptığı 'arkeolojik' çalışmayla güvencesizlik ve belirsizliğin yeni normal olarak yer ettiği günümüzde; 'ilerleme', 'gelişme' gibi kavramların anlamını yitirdiği gerçeğini tartışan Glob. Era, etkinliklerini web sitesinden ve sosyal medya kanallarından ulaşılabilecek makaleler, görsel-işitsel performanslar, röportajlar ve söyleşilerle çeşitlendiriyor. Glob. Era sanat, tasarım ve teknolojiyi bir araya getiren bir üretim ve sergileme platformudur. Sanatçılar/üreticiler arasında geçici kolektif deneyimler yaratırken, farklı sergileme biçimlerini araştırarak sanatçı ve izleyici arasında bağ kurmaya uğraşır. Birlikte düşünmenin ve üretmenin rekabetten daha değerli olduğu inancıyla çıktığı yolda, benimsediği 'dönüşüm' temasına sadık kalarak bu ortak hareketin sürekliliği peşindedir. Glob. Era bize sanat ile hayatı birlikte algılayabileceğimiz, çelişkilerimizi açıkça sorgulayabileceğimiz; yeni diller, farklı okumalar ve farklı anlayış katmanları arasında dolaşabileceğimiz bir alan sunar. Amaçları arasında doğa, çevre, insan ve şehirleşme konularına farklı bakış açıları sunmak, bunun yanı sıra içinden geçmekte olduğumuz insan merkezli çağda insanlığın gördüğü endüstrileşme kaynaklı zararın ironikliğine vurgu yapmak yer alır. Yaptığı 'arkeolojik' çalışmayla, güvencesizlik ve belirsizliğin yeni normal olarak yer ettiği günümüzde 'ilerleme', 'gelişme' gibi kavramların anlamını yitirdiği gerçeğini tartışır. Bu tartışmanın bir alt başlığı olan endüstri ilişkileri alanına kültür endüstrisi üzerinden değinmek ister. Glob. Era paylaşım, birlikte kalkınma, sınır aşan örgütlülük prensipleriyle hareket eder. Kendisini kabul görmüş etik değerler bağlamında kurmaya çalışır. Bu prensipler ışığında geleceği birlikte hayal etmek isteyen herkese açıktır. Makaleler Ezgi Yakın, Ekmel Ertan, Murat Alat,


İzmir Alsancak'ta Temmuz ayında faaliyete geçen, temeli müziğe dayalı kültür sanat alanı Link ilk sergisi Mesafe ile sergi etkinliklerini başlatıyor. Glob. Era işbirliğiyle gerçekleşen; Adem Toprak, Ali Kanal, Alper Bıçaklıoğlu, Aysel Güneş, Barış Atal, Berna Dolmacı, Hanife Buğurcu, İlyas Hayta, Menekşe Uslu, Orhan Çaçan'ın yer aldığı sergi 29 Temmuz Perşembe günü saat 18:00'de kapılarını açtı. Mesafe, doğa ile aramızda oluşturduğumuz boşluğa dikkat çekmeyi ve bu boşluğu insan-mekan ilişkisi üzerinden tekrar sorgulamayı amaçlıyor. Eserlerin bir kısmında geri-dönüşüm veya organik malzemeler kullanılırken bir kısmı geleneksel tekniklerin günümüz yorumlarını yansıtıyor. Etkinlikte akşam saatleriyle birlikte Apeiron Soundsystem sahne alıyor. Mesafe karma sergisi 29 Temmuz 17 Ağustos tarihleri arasında Link'te görülebilir. İnsan merkezli çağ denildiğinde kastedilen insanın fiziksel varlık halinden ziyade baskın yetisi aklın sürdüğü egemenliktir, elbette. Doğa karşıtlığı ve hayvan oluştan korku insan fikrinin temelini oluşturur. Dünya ile aramıza koyduğumuz boşluğun derinliği tam da dehşet verici düzeylere ulaştığında, insanlık olarak toplum organizasyonunun çöküşüne şahitlik ediyoruz. Distopik öngörülerin gerçeğe dönüştüğü, bilim kurgunun yeni normal olduğu şimdiki zaman, bizi 'küresel' kavramını yıllardır kullanılan ekonomik anlamı ötesinde algılamaya itiyor. Mesafe, ilkel oluş ve uygarlık arasındaki bu çatışmadan beslenerek kendi dilinde aktardığı anlatısıyla bizleri sezgilerimizi hatırlamaya davet ediyor.


Göbekli Tepe, bugün olduğu gibi tarih öncesi dönemde de insanları bir araya getiren önemli ve kutsal bir alandı. Dünyanın dört bir yanındaki antik bölgelere bağlantı kuran bu alan günümüzde bizlere bir ve bütün olduğumuz öğesini hatırlatıyor olabilir. Binlerce ziyaretçi belki de inancın gücünün insanoğlu için 12 bin yıl öncesinde bile ne denli önemli olduğunu görmek ve hissetmek istiyor olabilir. İnsanoğlunun henüz yerleşik hayata geçmediği, avcı olarak yaşadığı bir dönemde inşaa edilip daha sonra yüzyıllarca üzeri toprakla kapanan ve uykuda kalan Göbekli Tepe tarihi sil baştan yazdırabilir. İlk uygarlığın var olduğu bu alanın, ülkemiz toprakları içinde yer alması başta benim adıma oldukça sevindirici. Ayrıca görüyorum ki, insanoğlu tarih öncesi dönemde ilkel değil tam aksine inanç, estetik anlayış ve yerleşik hayat konusunda muazzam bir zeka ve tecrübeye sahipti. Halk arasında Urfa'nın peygamberler şehri olduğu söylenir. Bu il içinde yer alan Göbeklitepe günümüzden 12 bin yıl öncede insanoğlunun inanç merkezlerinden biriymiş. Göbekli Tepe'nin keşfine dek, yerleşik hayata geçmemiş ilkel toplumlarda inancın yerinin olmadığı düşünülüyordu. Oysa ki bilinenin aksine ileri düzeyde, estetik ve mimari tecrübeye sahiplerdi. Yaptıkları bu görkemli tapınak ne denli inanç, estetik anlayış ve yerleşik hayata sahip olduklarını kanıtlıyordu. Göbekli Tepe'yi inşa etmek için gerekli insan gücü, devasa ve tonlarca ağırlıkta ki taşların nasıl düzenlendiği? bugün hala merak konusudur. Anlaşılan o ki, tarih öncesi zanaatkarların yetenekleri bu kutsal şölen ve rituel alanından anladığımız gibi, oldukça gelişmiş ve yeterliydi. Kültürel mirasımızın bir parçası olan, uzun süredir haklı ilgim gereği araştırmalar yapıp aktarmak istediğim konulardan biri olan Göbekli Tepe sadece benim değil tüm Dünya' nın dikkatini çeken yapılar arasında ve UNESCO Dünya Mirası Kalıcı Listesinde yer alıyor. Öncelikle, ülkemizde Şanlıurfa bölgesinde bulunan Göbekli Tepe'nin gizemli olduğu kadar, ilginç olan keşfedilme hikayesinden bahsetmek istiyorum. 1980'li yıllarda Arkeoloji Müzesine temiz, pak teslim ederiz fikriyle tarla sürerken buldukları heykelleri yıkayan ziraatçı köylümüz ile başıyor, Göbekli Tepe' nin keşif hikayesi... Ancak müzede Neolitik Çağ Tarihçisi olmadığı için heykeller depoda bekler ve yıllar sonra Klaus Schmidt ulaşarak, ezberleri bozan bu alanın kazı çalışmaları başlatılır ve tarihe ışık tutan Göbekli Tepe kültürel zenginliği ile yeniden, kaldığı yerden insanoğluna merhaba der! Sadece Türkiye için değil, tüm dünya için çok önemli bir değere sahip bir tarih öncesi arkeolojik alanlarımızdan Göbekli Tepe ortalama olarak 12.000 yaşında rituel, buluşma ve takas alanıdır. Belki de, anlamlandıramadığımız birçok bulgu sebebiyle kutsal ritüel alanı olarak kabul görsede bilinenin çok daha ötesinde anlamlar barındırdığı düşünülüyor. Aynı zamanda, hacmi 160 litreye ulaşan taş kaplardan kalan kalıntılardan anladığımız üzere burası yalnızca kutsal inanç alanı değil aynı zamanda avcılık ile beslenen toplumun büyük şenlik alanıdır. Ülkemizde yer alan Göbekli Tepe, günümüzden 12 bin yıl öncede bugün olduğu gibi inanç merkezlerinden biriymiş. Soyut üsluba sahip, boyları 6 metreyi buylan yabani hayvan figürlü dikili taşlar ve tapınak kalıntıları, yüzü olmayan, devasa boyutlardaki betimlemeler, tarih öncesi döneme ait heykelleri nedeniyle Göbekli Tepe tarih öncesi benzer yapılardan açık ara farklıdır. Mitolojik içeriği bulunan, farklı motifler ve tekrar eden semboller, soyut işaretlerle dolu Göbekli Tepe Dikilitaş öyküleri koruyucu görevi mi görüyordu yoksa sosyal toplumun köken ve kimliklerini mi vurguluyordu? Ritüel merkezi olan alanımız için, bu sorunun cevabını vermek oldukça güç sayılabilir. Dönemin sosyal gelişimini ise işçi, yönetici ve dini temsilciler var olmasından ve toplumsal iş bölümlerinden anlıyoruz. Sizlere aktarmak istediğim bir diğer konu ise, yabani buğday türü üzerinde yapılan çalışmalar, bu bölgede kendiliğinden yetişen buğdayın bugün tarımda kullandığımız buğdayla aynı olduğunu gösteriyor. Ata bilincimiz gereği hem Dünya'nın hem de Urfa'nın kaderini değiştirebilecek nitelikte olan cevherimizle ilgili yazımı okuyup beğendiyseniz yorum yapmayı ve paylaşmayı unutmayınız.


GAİN, Türkiye gündemine ışık tutan çarpıcı içeriklerine bir yenisini ekledi. Başarılı gazeteci Nimet Kıraç'ın hazırladığı Çok Yakın Çok Uzak, Suriyeliler, Afganlar, Afrikalılar ve diğerlerinin Türkiye'deki hikayesini mercek altına alıyor. Göç meselesini, hem onların hem de yerel halkın gözünden inceliyor. Başarılı gazeteci Nimet Kıraç tarafından, Osman Çetinkaya yönetmenliğinde hazırlanan GAİN Orijinal yapımı Çok Yakın Çok Uzak, Suriyeliler, Afganlar, Afrikalılar ve diğerlerinin Türkiye'deki hikayesine ışık tutuyor. Birer hafta arayla iki bölüm olarak yayına girecek Çok Yakın Çok Uzak'ın yayınlanan birinci bölümü, başta Kilis ve Antep olmak üzere Suriye sınırına komşu illerdeki durumu hem sığınmacı Suriyelilerin hem de bölge halkının açısından aktarıyor. İkinci bölüm ise diğer milletlerden Türkiye'ye gelen göçmenlerin durumuna ışık tutacak.


Mixer sanatçı, yazar ve illüstratör Gökçe İrten'in ''Kişisel Katmanlar'' başlıklı ikinci solo sergisine ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Gökçe İrten'in Kişisel Katmanlar başlıklı sergisi, bireyin kendi öz benliği ile bulunduğu yer ve etrafındaki her şeyle olan çok katmanlı ilişkisine odaklanıyor. Sanatçı, toplumsal yapı içinde sıkışmış kimliklerin duygularını anlamaya, kişinin kendini bulma ve yeniden kurgulama süreçlerini anlamlandırmaya odaklanarak sergiyi kurguluyor. Şehir ve birey arasındaki ilişkiler ağı Gökçe İrten'in sanatsal ve yazınsal çalışmalarının önemli bileşenleridir. Sanatçının Mixer'de gerçekleşen Muhit başlıklı ilk sergisi de kent ve birey ilişkisini merkezine almıştı. Kişisel Katmanlar sergisi ile bu defa sanatçı, bu ilişkinin merkezine bireyin kendisini alarak, onun öz benliğini bulma serüveninin katmanlarını açıyor. Gökçe İrten, kağıt üzerine karışık teknik ile oluşan kolajları, heykel ve mekana özgü bir müdahaleyi de içeren çalışması ile sergiyi fiziksel olarak da katmanlı bir boyutta oluşturuyor. Kişisel Katmanlar sergisi, farklı formlar, ve dokular ile örülmüş bir dünya içerisinde bireyin duygu durumlarının, belleğinin ve benliğinin değişiminin izlerini barındırıyor. Sanatçı, kargaşaya dönüşen toplumsal ortamlarda bireyin kendini nasıl koruduğunun cevabını ararken bu süreçleri deneyimleme durumlarını da formalleştirmeyi deniyor. Bireyin kendisini koruması karmaşadan soyutlanarak mı mümkün oluyor yoksa karmaşayı yaratan bireyin kendisi mi sorularını izleyiciler ile beraber keşfetmeye olanak tanıyor. Kişisel Katmanlar, 14 Ocak 27 Şubat tarihleri arasında Salı'dan Cumartesi'ye 11.00 19.00 saatleri arasında Mixer proje odasında izlenebilir.


Korece edebiyatının ülkemizde tanınır kılınmasında etkili isimlerden biri olan çevirmen Göksel Türközü, Hang Kang'ın Beyaz Kitap'ı üzerinden çevirmenliğini ve Korece eserlerin dilimize kazandırılması için nelerin gerekli olduğunu Damla Karakuş'a anlattı. April Yayıncılık etiketiyle raflarda yerini alan Beyaz Kitap, okurunu oldukça sarsan bir metin. Okuduktan sonra kendimi tutamayıp üzerine sayfalarca yazmışlığım var, kendimden biliyorum. Beyaz şeylerin listesi üzerinden otobiyografik bir eser sunan Han Kang, insanı pek çok konuda düşünmeye ve kendi içinde bir başka yolculuğa çıkmaya davet ediyor. Kitabı dilimize Korece aslından kazandıran isim ise Göksel Türközü. Tüközü, Kang'ın Türkçedeki diğer kitapları Vejetaryen ve Çocuk Geliyor'u da sahiplenmişti. Kendisinin de belirttiği gibi Korece çevirmenlerin sayısı bir elin parmaklarını geçemiyor. Türközü ile Beyaz Kitap üzerine konuşurken çevirmenlik hakkındaki konulara, Korece edebiyatına ait eserler için neler yapılabileceğine, Kore kültürüne ve Han Kang'ın duygu dünyasına da yüzümüzü döndük. Şimdi ben de sizi Beyaz Kitap'ın duygu dünyasında gezinen özel bir röportaja davet ediyorum. Merhaba Damla Hanım. 1972 yılı, Ankara doğumluyum. Lisans eğitimimi Ankara Üniversitesi DTCF Kore Dili ve Edebiyatı Anabilim Dalı'nda, 1994'te tamamladım. 1996 yılında Kore hükümetinin bursu ile Seul Devlet Üniversitesi Kore Dili Eğitimi bölümünde yüksek lisansa başladım. 2004 yılında aynı bölümden Dr. unvanı alarak Türkiye'ye döndüm. AÜ. DTCF'de iki yıl daha çalıştıktan sonra 2006'da halen çalıştığım Erciyes Üniversitesi'ne geçtim. Doğu Dilleri ve Edebiyatları Bölüm Başkanlığı yapıyorum. Benim asıl işim eğitim. Koreceyi elimden geldiğince iyi bir şekilde öğretmek için çabalıyorum. Bu sebeple Korece öğrenmek isteyenlere yönelik Türkçe kaynak eksiğini kitap yazarak gidermeye çalışıyorum. Akademisyen olduğum için akademik çalışmalar da yapmam gerekiyor. Korece üzerine yazdığım kitapların Korece öğrenmek isteyenlere faydası olduğunu görmek de güzel. Açıkçası derslerin yoğunluğundan dolayı yazmaya vakit ayırmak çok zor oluyor. Derslerden ve resmi işlerden fırsat buldukça akademik çalışmalar ve çeviriler yapıyorum. Günde şu kadar saatimi akademik çalışmaya, şu kadar saatimi çeviriye ayırıyorum diyemem. Bu konuda belirlenmiş bir rutinim yok. Zamanımı mümkün olduğunca iyi değerlendirmeye çalışıyorum. Beyaz Kitap'ı çevirirken tüm beyazların aklımdan geçtiğini söyleyebilirim. Han Kang'ın yaptığı liste gibi ben de tüm beyazları düşündüm ve kafamdan eklemeler de yaptım. Örneğin eskiden fabrika ürünü bezler çıkmadan önce kullanılan beyaz bebek bezlerini, üzerinde pudra şekeri olan un kurabiyelerini, yoğurdu, ayranı, papatya yapraklarını, paçalı beyaz güvercinleri... Çevirdiğim eserlerde genelde yazarla, eser kahramanlarıyla duygudaşlık kurmaya çalışırım. Eserden esere değişiyor, ama genelde eserin içine girmeye çalışırım. Esere içinden bakmaya çabaladığımı söyleyebilirim. Yazmak çeviri yapmaktan çok daha zor. Çeviri yapmak benim için bir terapi niteliğinde. Günün stresinden uzaklaştığımı hissediyorum. Kendimi çevirdiğim eserin içinde hissediyor, farklı dünyaları yaşıyorum. Yazarkenki ruh halim ile çeviri yaparkenki ruh halim birbirinden çok farklı. En zoru Beyaz Kitap, kendimi en çok kaptırdığım Çocuk Geliyor, hiç bitsin istemediğim ise Vejetaryen'di. Beyaz Kitap'ın zor olması kısa metinler olmasına rağmen içinde barındırdığı gizli anlamlar, ayrıntılar ve sırlar yüzündendi. Çocuk Geliyor, Kore toplumunun özellikle Gwangju halkının yaşadığı büyük sarsıntı ile kendi toplumumu özdeşleştirmemdi. Vejetaryen'de ise Yonğhe'nin sağlıklı bir hayata devam etmesini dilerdim. Onun çektiği acı beni de derinden sarstı. Bitki olmak, dünyada en zararsız canlı olmak isteği benim de karşı koyamadığım duygular yaşamama sebep oldu. Masumiyet, kundak ve kefen. Han Kang'ın yaşadıklarını, hissettiklerini çeviri yaparken ben de bizzat hissettim diyebilirim. Zihnimde hayata tutunamayan bebekler, onların saflığı ve masumiyeti kaldı. Veda bölümü beni en çok etkileyen bölüm oldu. Ölme, yalvarırım ölme cümlesi... Daha konuşmayı bile bilmeyen iki günlük bir bebeğin anlayamayacağı bu sözler çok etkileyici. Kore'de erken ölen çocuklar için hayırsız evlat tabiri kullanılır. Erken giderek anne babayı üzdükleri için. Eskiden bebek ölümleri çok sık olduğu için bebeğin doğumunun yüzüncü gününde bir kutlama yapar Koreli aileler. 100 günü doldurduysa yaşar artık diye sevindikleri ve bu sevinçlerini herkesle paylaşmak istedikleri için. Yazarın annesine karşı öfkeli olduğunu düşünmüyorum. Sadece annesi için üzgün olduğunu hissettim. Özel olduğumu söyleyemem, ama Kore'nin edebi eserlerini Türk okurlarla buluşturmak beni çok mutlu ediyor. Kore edebiyatının Türkiye'de daha fazla tanınmasını istiyorum. Bu alanda en büyük ihtiyaç kalifiye çevirmen. Çevirmen sayısı çok yetersiz. Bir elin parmaklarını geçmiyor çevirmen sayısı. Biz de çevirmen yetiştirmek için elimizden geldiğince çaba gösteriyoruz. Ayrıca Türkiye'deki yayınevlerinin ilgisi çok önemli. Yayınevleri Kore edebiyatına daha fazla ilgi gösterirlerse Kore edebiyat eserleri daha fazla Türk okuyucu ile buluşur. Kültür ve Turizm Bakanlığı'mızın TEDA Projesi kapsamında düzenlediği Çeviri Atölyesi programına Korece geç de olsa dahil edildi. Ancak bu atölye sadece 2 kez düzenlenebildi. Devlet ya da özel sektör destekli çeviri çalışmalarının daha fazla yapılması çevirmen yetiştirmek konusunda daha etkili olacaktır. Teşekkür ederim böyle düşündüğünüz için. Kore kültürü bizim kültürümüze çok benzer unsurlar taşıyan bir kültür. Çeviri eserlerde de bunu görmek mümkün. Zaten edebiyat kültürlerarası iletişimde çok önemli bir sanat dalı. Edebi çeviriler karşı kültürü daha iyi tanımamıza yardımcı oluyor. Çeviriler aracılığıyla karşı kültürü tanıyabiliyor, anlayabiliyoruz. Kendimize pek çok şey katabiliyoruz. Çeviriler sayesinde insanın her yerde aynı olduğunun farkına varabiliyoruz. Kore kültürünün bize ne kadar yakın olduğunu edebi eserlerinde de görebiliyoruz. Coğrafi olarak ne kadar uzak iki kültür olsa da benzerliklerimiz çok. Çeviriler aracılığıyla bu benzerlikleri teyit etmek, farklılıkları görebilmek, onları anlayabilmek çok önemli. Kısacası çevirinin kültürlerarası etkileşimde önemi yadsınamaz bir gerçek. Kore edebiyatının şaheserlerinin Korece aslından Türkçeye kazandırılması. Kore edebiyatı henüz dünyaya tam açılmamış bir hazine sandığı gibi. Bu sandığın açılarak doğru ve etkileyici çevirilerle dünyaya tanıtılması gerektiğini düşünüyorum. Öğrenerek okuduğum bir söyleşi olmuş. Hep sorular hem de yanıtlar için teşekkür ediyorum.


Neden mi böyle bir giriş yaptım? Çünkü Anlatmayı Çok Düşündüm, sanırım tam olarak bu girişi karşılıyor. Masal anlatmayı çok seven, çocuklara ve gençlere masal, öykü, roman ve siyer alanında birçok kitap kaleme almış yazar Nehir Aydın Gökduman, bu kez uzun soluklu bir gençlik romanını masal tadında aktarıyor. Dostluk, haksızlığın karşısında dimdik durmak, çok sevdiklerinin peşinden gidip onu anlamak, büyürken seni kıskacına alan duygularla kaybolmadan tanışabilmek... İçinde hangi duyguyu ararsan, o var sanki. Son zamanlarda okuduğum kitaplarda hep karşıma çıkan Küçük Prens vurgusu bu kitapta da yalnız bırakmıyor. Sanırım zor zamanlardan geçerken onun öğretilerine çok ihtiyaç duyuyoruz. Kendimizi en iyi onun söyledikleriyle ya da onun kahramanlarından örneklerle ifade ediyoruz. İşte burada da henüz romanın ilk sayfalarında, çocukların arkadaşlık kurma çabalarına Küçük Prens'in yılanı eşlik ediyor. Otuz bölümden oluşan Anlatmayı Çok Düşündüm için bir başka özet cümle kurmak istesem, Tam bir aile romanı, diye başlayabilirim. Yine parçalanmış bir aile pozisyonu, uzaklara gidip ailesini terk etmiş bir baba üzerinden veriliyor. Baba gidince, biri iki diğeri yedi yaşında olan iki çocuğuna, eskilerin deyimiyle hem analık hem babalık etmek durumunda kalan ve bu nedenledir ki hep çok daha fazla çalışmak zorunda olan bir anne var kitabın temelinde. Şimdi 14 yaşında bir ortaokul öğrencisi olan Asya, onun üniversiteye giden abisi ve bir yayınevinde editörlük yapan annesi bir yanlarının eksikliğiyle hep daha güçlü olmak zorunda kalarak yaşamış. Romanın anlatıcısı Asya, onları on iki yıl önce terk edip Fransa'ya giden babasını hiç unutmuyor. Öte yandan da pandemi sonrasında Fransa'dan İstanbul'a gelen bir aile ve onların ikiz çocukları Alin ile Lina da bizim Asya'nın okuluna denk düşüyor. Fakat okul idaresi İkizler aynı sınıfta olmaz! ilkesiyle onları ayırıyor ve Lina'yı Asya'nın sınıfına veriyor. Bunun için Hayatın karması başlıyor, diyebilir miyiz? Kesinlikle evet. Her şey hem gün yüzü gibi açık hem de karanlıklara kapılmışken, Asya'nın dinmek bilmeyen baba özlemi ve bir gün kapıdan girecek babanın kendisine olan hasreti, asılı kalmış zamanın bir yerinde boyuna çarpışıyor. Onu bulma uğruna göze alınan tehlikeler, yaşanan badireler... İşte bu umut, aslında romanın dönüm noktası da sayılır. Okul, son sınıf öğrencileri için on günlük bir Paris gezisi düzenliyor. Konu Paris olunca Asya geziyle yakından ilgileniyor ve bu geziye gitmek için bütün şartları zorluyor. Tıpkı hayallerindeki gibi babasını bulmayı ve mümkünse annesiyle barışması için ikna etmeyi bir kez daha düşlüyor. Asya'nın bu hayalinden bahsetmişken, annesinin hayatına yeni bir insanı alma konusu da kitapta yerini buluyor. Kaos bu ya, Asya annesinin evlilik planları yapmak istediğini tam da babasının izini bulma hayaliyle gitmek istediği Paris gezisine ekonomik destek aradığı dönemde öğreniyor ve çok üzülüyor. Bu on günlük Paris gezisi, sıradan bir okul gezisi olmaktan çok daha fazlası oluyor; Asya ve Lina'yı gerçek dostluk bağlarıyla birbirine bağlıyor. Hem Asya'nın hem de Lina'nın ailelerinde yaşanan olumlu gelişmelerle aile fertleri, omuzlarındaki o yorucu büyük yüklerden nihayet kurtuluyor. Asya ve abisi Mert babalarıyla görüşmeye başlarken, anneleri ilgilendiği insanı hayatlarına alıp mutlulukla yaşama devam ediyor. Lina, Paris sokaklarına gömdüğü sırrını çözüp hakkını aldıktan sonra psikolojik destek almadan annesi, abisi ve babasıyla mutlu olmanın yollarını bulabileceğine artık inanıyor.


Köksal Ekinci, kısa süre önce çıkarttığı Astro-müzik akımı kapsamındaki, ilk albümü Güneş'in Kalbi sonrasında sonbaharda sevenleriyle buluşturacağı yeni eserleri ve yazmakta olduğu kitabı üzerinde yoğunlaşmış durumda. Ana ilham kaynağı olarak gökyüzündeki yıldızları işaret eden Köksal Ekinci ile sanatı üzerine keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. 1973 Ankara doğumluyum, Kova Burcuyum Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi mezunuyum. Öğrencilik yıllarından bu yana önce TRT, ardından Ankara Üniversitesi Tömer gibi kurumlarda görev yaptım. Sonrasında Kanada Eğitim Merkezi Türkiye Ofisi yöneticiliği geliyor. 29 yıl önce yapım-yönetim asistanlığı ile başlayıp ardından pazarlama İletişimi alanında yıllanmış bir profesyonel kariyer diyelim özetle. Eskilerin hep dediği gibi, anne karnında Anneciğimin sesi çok güzeldi... Bana hamileyken söylediği tüm şarkılar, türküler, sesler ruhuma işlemiş demek ki... 6 yaşımda ilk bestemi yapmıştım, hala hatırlıyorum, sözünü ve müziğini, hiçbir yerde kayıtlı olmamasına rağmen. İlk albümüm Güneş'in Kalbi ile müzikseverlerle buluşmaktan dolayı çok heyecanlı ve mutluyum. Albümün çıkış parçası 2004 yılında yazdığım, ilk kez 2006 yılında prodüktörlüğünü yaptığım albümde yayınlanan ve hayatımda özel bir yere sahip olan Aşk'ın Kanatları. Parça bizlere, aslında bedenimizin, ruhumuzun, kalbimizin ve en önemlisi de Bilincimizin ve DNA yapımızın bir 'müzik şaheseri gibi kodlandığını' vurguluyor. Ve en önemlisi de Yaratıcı'nın, Sonsuz Kaynağından Kalplere Damlayan, Benzeri Olmayan Bir Işık Senfonisinin Notalarıyız Herbirimiz''... Güneş, insanlar için 'yaşam enerjisi' anlamına geliyor. Herkesi birer Dünya gibi, Güneş gibi, ayrı enerji merkezleri olarak kabul edebiliriz. Güneş'ten alınan yaşam enerjisi, kalpte toplanıyor ve güçlü yaratımlar için burada bekliyor. 'Güneş'in Kalbi' de, bu yaratım gücünü insanlara hatırlatmaya geliyor. Albümde parçanın akustik versiyonuna ek olarak, elektronik ve radyo edit versiyonu da yer aldı. Altı parçadan oluşan albümde, dinleyicileri, bir de sürpriz bekliyor. Sen, Ben Oldun ve Veda teklilerimin yeniden düzenlemeleri ile Yok adlı düet benim ilklerimden. Genelde yaşadığım her andan beslenmeye çalışan bir Ruhum var. Bazen bir kuş sesi, bazen öğrencilerimden duyduğum bir kelimenin bende yarattığı açılımlar... Çoğunlukla Gökyüzündeki yıldızlar ve sürekli yer değiştiren gezegenler Ana İlham kaynağımdır. Çocukluğumdan beri hep Gökyüzüne bakarak şarkı söylerim, gecesi ayrı güzel gündüzü ayrı güzel... Sonsuz gökyüzü beni büyülüyor... Yıldızların ne kadar uzak olsalar da bize sürekli bir duygu veya mesaj verdiklerini düşünürüm... Hatta bir yıldızı kayarken görünce dilekleriniz kabul olur diye bir inanışımız bile var... Çok merak ettiğim bu konu hakkında 2017 yazında Öner Döşer Hocamın online derslerine katıldım, başlangıç düzeyini bitirdim. Ben sorularımı veya merak ettiğim konuları okuyarak, daha çok İngilizce kaynaklar ile zenginleştirmeye çalışıyorum. Astroloji önemli bir disiplin, bize kendimiz ve hayatımız hakkında yol haritası sunuyor. Müzikten yüzyıllardır şifa vermeyi desteklemek için yararlanılmış. Astroloji de yine aynı şekilde doğru okuyup, doğru anladığımızda yolumuzu daha aydınlık görmeye yardımcı olabilir. Geçmişten bugüne uzanan bu ikili, duyduğum heyecanla yaratım sürecime kalbimde hissettiğim notalar ve melodilerle hemen dahil oluveriyorlar. Her şey doğal akışında, duygular olduğu gibi hissedilince, müzikseverlere de aynı doğallıkla geçiyor. Nisan ve Mayıs aylarında Venüs ve Ay'ın Nefesi adlı parçalarımı yayınlamıştım. Güneş'in Kalbi albümü de gezegenleri ve yıldızları konu alan üçlemenin, İlk Bahar döneminin tamamlanması oldu. Evet, yaz ayları boyunca yeni temalı şarkılarım üzerinde yoğun bir çalışma içinde olacağım. Üretim sürecinin heyecanı ve yeni şarkılarla müzikseverler ile buluşmak hayatımın en anlamlı paylaşımı. Genelde daha bir rehavete kapılmak olarak görülen yaz ayları benim için enerjimin daha da yükseldiği, yaratım süreci oluyor. Evrenin harmonisini, gökkuşağının renkleri eşliğinde müziğine yansıtmaya gönül vermiş bir müzik tutkunuyum. Kalplere ve ruhlara notalarla dokunma arzum ile müziğime yön vermeye devam ediyorum. Yaz aylarında tamamlayacağım yeni çalışmalarımı sonbaharda dinleyicilerle buluşturmayı hedefliyorum. Dijital platformlarda yayınladığım özgün kayıtlarla dikkat çektim, gelinen noktada ne kadar doğru bir iş yaptığımı daha iyi anlıyorum. Dünya büyük bir değişim ve dönüşümün içinde. Buna direnmek yerine, bunu iyi anlayıp, yaratıcı zekamızı kullanıp çözümler üretmeliyiz. Dünya eski bildiğimiz dünya değil artık, hayatımız da bu süreçte hızlı bir şekilde değişiyor. Standart, eskimiş ve insan için faydası olmayan herşey sistem içinde değişiyor. En önemlisi algılarımız, deneyimlerimiz daha rafine, daha öz bir hale gelmeye başlıyor. Elimizdeki kaynakların sonsuz olmadığını da anlamış durumdayız, Az Daha Çoktur Japon Atasözünü hissettiğimiz, ruhen sadeleşmeye başladığımız yeni bir Dünya'ya öncülük eden bireyleriz bizler. Benzer yaklaşımların yaşamın ve sanatın her sürecine olumlu yansıdığını düşünüyorum. Asıl olan kişinin kendini gerçekleştirmesi için sürekli adımlar atması ve yaratıcı zekasını ortaya koymak için hiç bıkmadan, usanmadan çalışması. Yeni Dünyanın, yeni şarkı yazarı olmak Evet herşeyi geride bırakarak kendi müzikal dünyamıza ses vermek, kalplere dokunmak ve gelecek sene yayınlanacak kitabım üzerinde çalışmak.


Yapı Kredi bomontiada klasik müzik temalı Salı Klasikleri konser serisinde bu ay, ülkemizin ilk ve en uzun soluklu bakır nefesliler beşlisi Golden Horn Brassı ağırlıyor. Celile Denizi'ndeki Fırtına konseri 28 Ocak 2020 Salı günü saat 19.30'da Yapı Kredi bomontiada 4. Kat'ta gerçekleştirilecek. 2004 yılında korno sanatçısı Begüm Gökmen tarafından kurulan Golden Horn Brass, dev bir orkestranın gücünü kendilerinde toplamış nefesi ve bileği kuvvetli çekirdek ekip. Bir araya geldikleri günden bu yana çalgılarındaki ustalıklarıyla en hassas, en kırılgan billursu tınıları ile müziği adeta altın bir kumaş gibi ören Golden Horn Brass, hem eğitim alanında, hem de orkestra repertuarında uzmanlaşmış seçkin müzisyenlerden oluşuyor. Yıllardır verdikleri eser siparişleriyle birçok Türk bestecisi için motivasyon kaynağı olan beşli, bir yandan da eğitim konserleri başlığı altında uzun yıllardır devam ettirdikleri ve genç kitleleri müzikle buluşturup yetiştirmeyi hedefleyen etkinlikleriyle müziğin toplumsallaşmasına katkı sağlıyor. Golden Horn Brass, her konserlerinde olduğu gibi Yapı Kredi bomontiada'da da dinleyicileri için titizlikle hazırladıkları programlarında barok ve klasik dönem eserlerinin yanı sıra, unutulmaz caz ve pop şarkıları ile halk ezgilerinin sofistike düzenlemelerine yer verecek. Konserlerin biletlerini www. biletinal. com üzerinden satın alabilirsiniz.


Bazı oyuncular vardır, izlediğiniz zaman güzel enerjisini doğrudan alabildiğiniz. Goncagül Sunar'da bunlardan bir tanesi. Birçok başarılı projede ismi geçen oyuncuyu daha yakından tanımak için merak ettiklerimizi sorduk. Kendisi tüm sevecenliği ve içtenliği ile sorularımızı cevapladı. Star Tv'nin Perşembe akşamları yayınlanan romantik komedi tadındaki yeni dizisi Benim Tatlı Yalanım'a Berrin karakteriyle renk katan başarılı oyuncu Goncagül Sunar, Müslüm filminde de Suzan karakterini canlandırmıştı. Samimi ve sevecen oyuncu aynı zamanda En Uzak Yakın müzik albümüyle başarılı bir çıkış yakalayıp, dikkatleri üzerine topladı. Değerli Goncagül Sunar ile gerçekleştirdiğimiz bu keyifli sohbeti siz değerli okuyucularla paylaşıyoruz. Goncagül Sunar : Ben teşekkür ederim çok zarifsiniz. 90'ların başında Şahika Tekand'ın açtığı oyunculuk stüdyosuna katılarak oyunculuk macerasına başlamış, aklında hep tiyatro varken özel kanalların açılmasıyla kendini televizyonda bulmuş, kariyerini tv de belirlemiş, 27 yıldır sektörün içinde bir oyuncu, hayatının ikinci yarısında da müzik üretmeye kafayı takmış, birbiriyle iç içe geçmiş bu iki disiplini sonuna kadar hakkıyla sürdürmeye kararlı biri olarak tanımlayabilirim kendimi. İlk Mahallenin Muhtarları dizisi ile geçtim ekran karşısına. Elbette çok heyecanlı, çok toy çok tecrübesiz bir kız çocuğuydum. İnanın pek fazla bir şey hissedemiyordum, açıkçası yaşın getirdiği aklı bir karış havada olma hali vardı bende o zamanlar ki normalmiş. Müzik yapmaya daha erken başlamak isterdim ama böyle demlenmiş bir dönemime kısmetmiş. Değişiyor bazen kesinlikle burada yaşamayacağım diyorum sonra ne kadar zor olacağını kabul ediyorum... Hayat bu belli olmaz. 2002 yılında minik minik başladım. Aldığım bir gitarla tamamen iç güdüsel şarkılar yapıyordum. Yazmayı çok seviyordum, 90'ların buhranlı dönemlerini mesela. Tamamen varoluşsal dertlerimi şimdi okuduğumda komik geliyor ama yazmaya devam ettim. Sonra sonra iş şarkı sözüne döndü. Bu 'kadın ozanlık' meselesine kafa yoruyorum epeydir. Bu albüm benim için çok çok uzun bir süreçti. Elimde çok şarkı vardı, ta 2002 den bu yana. Bu süreç aranjör arayışı albümümü kendim mi çıkarsamlarla, bolca ev demolarıyla devam etti. Şarkılarımı ve sesimi dinleyenler farklı bulup fazlasıyla beğeniyorlardı ama ben albümü nasıl finanse edeceğimi bilemiyordum. O dönem (2000'lerin başı) bu kadar çok kadın ozan yoktu. Bakıyorum şimdi atı alan Üsküdar'ı geçmiş, bir dolu var ve iyi ki de var... 2008'de ilk single ile birlikte albüm çıkarmaya niyetlenip anne olma durumum ve elbette setler sebebiyle 2018'de tekrar buluştuğum pasaj müzik (10 yıl sonra ) beni Caner Karamukluoğlu ile tanıştırdı. Birbirimizi çok iyi anladık ve nihayet gerçek anlamda yola çıktık. Caner'in müthiş yeteneğini benim kafamda dönen sound ve müzik birikimi ile birleştirdik. Bu albümde ilk müzik bilincimi ve köklerimi temize çektim. 90'ların ve 2000'lerin başlarının kafama kazınmış soundlarını modern seslerle birleştirdik. Duru tavırlı, karakterli ve batılı buluyorum. Yani burası için biraz riskli. Yüreğe dokunarak okumak bana göre değil. Beni etkileyen duygulu ses hafif nağmeli şarkı söyleyenler değil. Ama burada hafif nağmeli ver duyguyu gibi bir şarkı okuma biçimi tercih ediliyor. Diğerleri pek bir şey ifade etmiyor insanlara, özenti geliyor belki ya da düz geliyor. Dinlediğim etkilendiğim kadın vokallerde öyle değil. Dolayısıyla içimden çıkan yorum bu. Ama samimi, doğal, derin bir yerden şarkı söylemeyi ve söyleyenleri seviyorum. Teşekkür ederim dışarıdan öyle görülüyorsa ne mutlu bana. Estağfurullah kitap ne haddime. Hepsi. Ayırt edemem çünkü hepsi birbiriyle akraba disiplinler, birbirini besliyor benim içimde. Hepsi birbirine destek ve güç veriyor. Yatak Odası Diyaloglarında bir replik vardı. Karısı kocasına diyor ki: hala filmin etkisindeyim, ben bu filmi unutmadan seninle sevişemem. Seyircilerden birinden şöyle bir ses geldi yüksekçe: sebep ???. Gülmeden devam edebildik. Bir keresinde Nereye Gitti Bütün Çiçekleri oynarken sahne arkasında bir adam belirdi oyunun ortasına dalıyordu asistanlar son dakikada görüp çıkardı meğer oranın delisiymiş. En son Empatopya'yı huşu içinde oynarken tepe ışık lambalarından biri güm diye sahneye düştü ama kimseye bir şey olmadı. Aynen oyuna devam ettik. Ülkemizde son yıllarda tiyatroya olan ilgi hiç olmadığı kadar fazla zaten. O kadar mutlu eden bir şey ki bu. İnsanlar farklı hikayeler seyretmek, hayata kafa yormak, sürprizli şaşırtan şeyler izlemek istiyor. Bilet fiyatlarının yüksekliğinden şikayetçi olan var ki doğrudur. Daha total kitle ise belki yorgunluk ve tv seyretmeyi tercih etmek gibi durumların içinde. Buraya spotify, apple müzik vs. albüm linklerimi yazarsanız çok sevinirim... beni dinlesinler isterim hiç bilmeyenlerin.


Gönül Nuhoğlu'nun Beetopia Chapter II adlı projesi, 15 Ekim- 5 Kasım 2022 tarihleri arasında Collect Gallery'de izleyiciyle buluşuyor. Nuhoğlu, sergide yer alan enstalasyon, heykel, fotoğraf ve video çalışmalarıyla baskıcı iktidar yapılarına yeni panzehirler bulmanın ve doğayı kendi simbiyozuyla iç içe kavrama ihtiyacının altını çiziyor. Sanatçı doğaya hakim bakışı, ekolojik ve toplumsal bir eleştiriyle, bir kavram değil dinamik bir gerçeklik olduğu bilinciyle ele alıyor. Doğaya dair toplumsal tutumları yansıtıp şekillendirirken, değişen vizyonlarını ve gerçekliklerini vurguluyor. Eserler düş kuruyor ama dünyadan ayrılmıyor, birbirleriyle yaşayan ağların bir takımyıldızı içinde bağlı olduğunu hatırlatıyor. Son yüzyılda ekolojik krizler ve insan faaliyetlerinin gezegen üzerindeki etkisi konusunda artan kolektif farkındalık ve ekolojik kaygı ile vahşilik, güç ve estetik arasındaki sürtünmeye dikkat çekiyor. Beetopia, bireylerin tek ve kusursuz işleyen bir organizma haline geldiği, barışçıl ve sürdürülebilir bir küresel medeniyet için çalışan, insan haklarının artık kağıt bildiriler değil bir yaşam biçimi olduğu, tüm mal ve hizmetlerin para, kredi, takas veya başka herhangi bir değişim aracına ihtiyaç duymadan tüm insanlar tarafından kullanılabilmesine olanak sağlayan, dünya kaynaklarını tüm insanların ve canlıların ortak mirası olarak kabul eden ve insanlığın gereksiz ıstırabı gibi asırlık yetersizliklerin yalnızca önlenebilir değil tamamen kabul edilemez olarak görüldüğü bir kültüre sahip, dişiler tarafından yönetilen egosuz bir dünya düşüdür. Gönül Nuhoğlu İstanbul'da yaşıyor ve çalışıyor. Tarih yazımı, siyaset ve sosyoloji alanlarıyla iş birliği yapan ve İstanbul'da yaşayan bir sanatçı olarak, son yirmi yılda ürettiği işler, mekanın çelişkilerinden beslenen diyaloglardır. Yolculuğu, mekansallığımızın sınırsız boyutlarını araştırarak ve disiplinler aşırı, tarihsel, toplumsal ve mekansal bağlantıların izini sürmektedir. Sanatında kesinlikler yoktur, niyetler vardır buna karşın metodolojiler bulunmamaktadır. Her kişisel sergisi, belirli temalar ve kavramlar çevresinde gruplanmış, çok çeşitli medya yelpazesinden yararlanan eserlerden oluşmaktadır. Bu temalar sıklıkla enstelasyonlarda bütünleşirler. Farklı sergilerde birbirinden çok farklı malzeme ve dil kullanılabilir, ancak konuları itibariyle kişisel sergileri birbirleriyle anlam bağları oluşturur. Her işin konusu kullanılan malzemeyi ve formu belirlemektedir. Mekanlar, fikirler ve bunları temsil eden kimlikler arasındaki ilişkileri irdeleyen ve yapı-çözümünü yapan mekana özel enstalasyonlar üzerinde çalışır. Mekansal dinamikler ve işleri arasındaki ilişkiyi şu şekilde tanımlar: Mekanın kendisinin dikkate alınması ve esere dahil edilmesi üretim sürecimim hayati bir ögesidir. Fiziksel, tarihsel ve sosyo-politik boyutlarıyla mekan üretimime yön verir. Araştırma ve üretim sırasında yeni meseleler doğar ve sonraki eser bütününe giden yolu açar.


Her kurmaca metin bir yönüyle oyundur aslında. Yarattığı karakterlere rolleri dağıtan ve olay örgüsü meydana getiren yazar, bunlara mekanları da ekleyip oyunu tamamlar. Okur da kendisini bu oyuna verebilir veya oyunun içine girebilirse ne ala. Oyunlar, oyun gibi öyküler ve romanlar kurgulamanın en başta gelen koşulu ise güçlü bir gözlemcilik. İnsanları, olayları, hareketi ve durgunluğu gözleyen oyuncu-yazarın kurguladığı metin de biraz yaşama benziyor biraz yaşam-dışı olarak geliyor okurun önüne. Oyuncu Başak Daşman'ın on öyküden oluşan Gördüm Çiçeği'nde de böyle hikayelerle yüzleşiyoruz. Gördüm Çiçeği, Daşman'ın ikinci kitabı. Oyunculuktan gelen gözlemciliğini konuşturduğu ve bunu kurmacayla birleştirdiği öykülerinde günümüze, yaşamın akışında sürüklenen insana ve onun tekdüzeliğine yoğunlaşıyor Daşman. İkilemlere, kavgalara, kavga edemeyişlere ve yaşıyor gibi yapmalara odaklanan Daşman'ın heybesinde farklı renkleri bir araya getiren hayatın cilveleri var. Bu cilveler gündüzü gece, geceyi de gündüz kılıyor kimi zaman. Değişken, dengesiz ve bungun ruh hallerinin sarkastik anlatımıyla karşılaşıyoruz. Daşman, aklı neşeyle ve hüzünle karmaşıklaşmış karakterler çıkarıyor karşımıza; hızla akan yaşamda savrulan bu kişilerin tedirgin ve kimi zaman dingin ruh halleri ise öykülerin olay örgüsünde birer eşlikçiye dönüşüyor. İnsanın endişeyi sevmesine hayret edenler de iyi polis-kötü polis oynayanlar da çıkıyor karşımıza. Daşman'ın öykülerinde ince düşünenler, kalınlık çağına uygun davrananlar ve bu iki grubu gözlemleyip yorumlayanlar öne çıkıyor. Gördüm Çiçeği bu bağlamda, monotonluk ve harekete geçme arasında salınanların ironik biçimde öyküleştirildiği bir kitap olarak dikkat çekiyor.


Goethe-Institut Ankara'nın sanat alanı Galeri Vitrin, 15 Eylül 12 Kasım 2023 tarihleri arasında Gözde Mulla'nın Dışarıda Bir Yerde isimli solo sergisine ev sahipliği yapıyor. Sergi, insanın doğa üzerindeki şiddetini bir metafor olarak iç-diş karşıtlığı ile ele alıyor, izleyiciyi ters bir iç-dış ilişkisine davet ediyor. Sergide iç; devasa bir iç mekan olan vitrine sıkışan, dışarıya ait bir doğa görüntüsünden oluşuyor. Dış ise doğayla bir değil karşıt olan, vitrinin dışından doğayı izlemek zorunda kalan insanı temsil ediyor. 4.05x5.67 metre büyüklüğünde tek bir parçadan oluşan sergi, dağ ve gökyüzü imgesine eşlik eden hareketli bir ışıkla mekana yerleşiyor. İzleyiciyi insan ve insan yapımı her şeyin dışarıda kaldığı ve içerideki doğanın sesinin bile duyulmadığı bir yüzleşme alanına davet ediyor. Sergide, doğa üzerinde kurduğumuz tahakküm ve ona uyguladığımız şiddet, sessiz bir karşılaşma alanı olarak kurgulanıyor. Mulla, kişisel sanat pratiğinin yörüngesinde, Galeri Vitrin'in mekansal deneyimine özel olarak gerçekleştirdiği Dışarıda Bir Yerde isimli sergide, izleyiciyi görünen sessizliğin ardındaki sesleri duymaya, doğaya ait olan canlı ve cansız formları düşünmeye davet ediyor.


Barış Çapkın son duygusal çalışması Gözlerin mi Kaldıyı kliplendirdi. Klibin kahramanları yönetmen Atıl Çelik, senarist Ayşe Çapkın, klip mankeni Gizem Çelik ile şarkının yaratıcısı ve çekimlerde de katkısıyla yer alan Barış Çapkın bu anları kamera arkası görüntülerle bizlerle paylaştı. Birçok editör listede yer alan şarkının klip arkasında ara ara zorlu, ara ara komik olaylar yaşanmış.


Gru Sanat Galerisi, insan doğa ilişkisi ve bu ilişkinin geldiği son noktada insanın egemenlik kurma çabasını inceleyen Döngü isimli grup sergisine 24 Eylül-13 Kasım tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Farklı disiplinlerdeki eserleriyle sekiz sanatçının yer aldığı sergi 24 Eylül-13 Kasım tarihlerinde Urla'daki mekanında izleyiciyle buluşuyor. Ahmet Duru, Berna Dolmacı, Emre Celali, Maze Sürer, Mehmet Can Özer, Mert Acar, C. Nazım Arslan ve Nursun Hafızoğlu'nun çalışmaları Ayşegül Sarıgül'ün seçkisinde bir araya geliyor. İnsanın yeryüzü serüveninde düşünebilme yetisiyle geliştirdiği icatlar, doğayla kurduğu işbirliği ile yaşamını sürdürmesini sağlamıştır. Ancak zamanla insanın doğa üzerinde kurmak istediği hegemonya günümüzde doğaya verilen tahribatla sonuçlanmış ve belli bir noktada eylemsel tepkiler doğayı insandan korumaya yönelmiştir. Doğa kendine ait bir dönüşümle zaman içerisinde özgün varlığını gerçekleştirirken insanın doğa üzerinde ilan ettiği zafer insanlığı kendi yenilgisiyle karşı karşıya bırakmıştır. Doğanın kendine özgü varlığı müdahale edilemeyen bir alana dönüştüğünde onun kayıtsız varoluşunu hissederiz. Bir döngü biçiminde devam eden insanın doğaya hükmü ve doğanın bu hükme tepkisi onun kendi içindeki döngüsüyle bütünleşir. İnsan hem doğaya sahip olmaya çalışırken hem de ona hayat vermek istediğinde kendisiyle çelişir. Doğa ise kendi varoluşunu gerçekleştirmeye devam eder. Sergide insanın sahip olma isteğinin doğadaki yansımalarına odaklanılırken izleyiciyi geçmişten günümüze süren bu ilişkinin dinamiklerini tekrar düşünmeye yöneltiyor. Sergi insan müdahalesi sonucunda oluşan doğadan görünümleri, doğa ile insanın istilacı ilişkisinin yanı sıra insanın yarattığı tahribatı ve doğa-kent mücadelesini odağına alan sekiz sanatçının eserlerine yer veriyor. Fotoğraf, kolaj ve soyutlanmış manzara resimleri, heykel ve sabitlenmiş ortam için müzik gibi farklı disiplinlerde çalışmaları izleyiciye sunan Döngü başlıklı bu sergi 13 Kasım'a kadar Gru Art Gallery'de ziyaret edilebilir.


Gru Sanat Galerisi, Nejat Satı, Nevzat Sayın, Sinan Logie ve Suat Akdemir'in yüzeyin olası temsil ve anlamlarını araştıran çalışmalarından oluşan Yüzey isimli sergiye 3 Aralık- 15 Ocak tarihleri arasında ev sahipliği yapıyor. Sanat terminolojisinde yüzey, üzerinde iki boyutlu çalışmaya olanak veren her türlü alanı tanımlamak için kullanılır ve çizgi, renk, boşluk ve kütle ile birlikte bir sanat yapıtını oluşturan temel unsurlar arasında yer alır. Tam da bu nedenle güzel sanatlarda yüzey, sanat tarihi boyunca pek çok tartışmanın merkezinde yer alır. Rönesans'ta yüzey perspektifle birlikte derinliği olan bir yanılsama alanına dönüşürken, modernizmin natüralizmi reddetmesinde yüzeyin kendisini yeniden ortaya koymasına tanıklık ederiz. 20. Yüzyılda, soyut sanat ile birlikte nesnenin imge dünyamızdaki anlamlarının boyunduruğundan kurtulan tuval yüzeyinde ise ilişkiler sistemi önemini yitirir. Yüzey, geleneksel anlamdaki sınırlarından kurtulmaya başlar, artık perspektif ve hacimsel anlatı yerini renklerle boyanmış tuvalin aldığı bir düzleme bırakır. Yüzeye bütünü ile yayılmış, renklerle birlikte kesişen geometrik veya soyut biçimlerin yer aldığı açık bir kompozisyon anlayışı gelişir. Bu noktada artık zihinsel ve yapısal bir eğilimden bahsedilir. Nihayet, hayali resmin düzlemleri, tuvalin gerçek yüzeyi olan maddi düzlemde buluşur. Gözlemlenebilir gerçekliğe verilen referanslar ortadan kalktığında, renk, soyut veya geometrik biçimler ile boşluğun yarattığı yüzeyler, kentsel deneyimleri, düşünsel mekanları, var olmayan manzaraları veya doğanın devinimlerinin nesnesiz temsillerini oluşturabilir. Nejat Satı, Nevzat Sayın, Sinan Logie, ve Suat Akdemir'in yapıtlarını bir araya getiren Yüzey/Surface sergisi sanatçıların farklı teknik ve kavramsal anlayışlarla ürettiği çalışmalar vasıtasıyla günümüz çağdaş sanatında yüzeyin olası temsil ve anlamlarını araştırıyor. Bu bağlamda, Nejat Satı'nın sergide yer alan siyah arka plan üzerine uygulanan çok katmanlı renklerle biçimlendirdiği bir renklendirme tekniği kullandığı çalışmaları, hacimsel bir alan izlenimi oluşturuyor. Tuvallerin renk katmanlarıyla örtülmüş pürüzsüz yüzeyleri, sanatçının toplumsal ve bireysel deneyimlerinin soyut temsillerini ortaya koyuyor. Nevzat Sayın katı bir kafes örüntüsünü altında barındıran labirent çizimlerini aktardığı tuvallerinde, üç boyutlu yüzeyleri iki boyutlu bir düzleme taşırken bozarak dönüştüyor. Sanatçı, bu analitik soyutlama sürecinde imgenin hallerini deşifre ederken, imgeyi kendi haline döndürüyor. Sonunda, Sayın'ın çalışmaları yalnızca kendilerini temsil ediyor. Sinan Logie'nin çalışmaları ise günümüzde zaman ve mekan algımızdaki sıkışmayı yansıtırken, boşluk ve doluluk arasındaki dengeyi araştırıyor. Logie'nin çalışmalarında kente dair formlar ya da mimari fragmanlar soyutlamalar olarak izleyici karşısına çıkarken gerçekle bağlarını yitiriyor. Suat Akdemir renk blokları, doku, ışık gibi resmin kendine içkin öğelerini kavramsal ve formal boyutlarda sorguluyor. Akdemir'in yaşamın kesitlerini soyutlayarak sunduğu tuvallerinde renk yüzeyi, kimi zaman şeffaf sınırlar içerisinde katmanlar oluşturan monokrom bir anlatı sunarken kimi zaman ise renk alanlarının birbiriyle ilişkisine dayanan geometrik bir dilde izleyici karşısına çıkıyor. Nejat Satı, Nevzat Sayın, Sinan Logie ve Suat Akdemir'in farklı yaklaşımlarda soyut çalışmalarını izleyiciye sunan Yüzey isimli bu sergi 15 Ocak'a kadar Gru Art Gallery'de ziyaret edilebilir.


BE Contemporary, 24 Eylül'den itibaren Gül Ilgaz'ın Görüş Mesafesi adlı yeni solo sergisini ağırlıyor. Sergi, günümüzde görünürlüğün bireysel varoluş koşuluna dönüşmüş olmasından ve toplumların geleceğe dair görüş mesafelerinin ise gittikçe kısılmasından yola çıkıyor. Gül Ilgaz'ın BE Contemporary'de 24 Eylül 28 Kasım 2021 tarihleri arasında gerçekleşen Görüş Mesafesi adlı yeni kişisel sergisi; görünürlük kavramını ve görme-görülme dinamiklerini birey, doğa, toplum ve sanat açılarından sorgulamayı amaçlıyor. Hem sosyal medyada hem de geleneksel medyada görünürlük günümüzde bireyin varoluş koşuluna dönüşmüş bulunmaktadır. Görünüyorum o halde varım mottosunu benimseyen 21. yüzyıl bireyi, görünmek için özel emek ve zaman sarf etmektedir, görünürlük öz veya gerçek niteliklerin yerine geçerken görülme-izlenme potansiyeli kapitale dönüşmektedir. Görüş Mesafesi sergisi, 21. yüzyılın narsisist bireyinin görme ve görülme tutkusuna çelişkili ve zıt şekilde, toplumların gerçeği ve geleceği açık olarak göremediği bir ortamda bulunduklarına dikkat çekmek istiyor. Gül Ilgaz'ın sergideki fotoğrafları, görünür-görünmez, çok az görünen, puslu görünüşler ile geleceğe dair görüşün imkansızlığına gönderme yapıyor. Dış dünyanın birey üzerindeki etkilerini ve toplumun genel hissiyatını metaforik açıdan izleyiciye sunuyor ve eleştiriyor. Görünürlüğün değil, görünmezliğin altının çizildiği Görüş Mesafesi sergisi, imajların çok hızlı tüketildiği bu çağda, izleyiciyi bakmak ve görmek için daha fazla dikkat sarf etmeye ve görünmeyenin üzerinde düşünmeye davet ediyor.


Türkiye'de devlet tiyatrolarında yıllarca oynamış, İki Aile, Yağmurlarda Yıkansam ve birçok televizyon filminde oyunculuk yapan, Bir Demet Tiyatro ve Çatı Katı dizilerinde rejide görev alan, Amerika'da eğitimini tamamlayıp Türkiye'de dört sezon Kurtlar Vadisi Pusu dizisinde Lale Zara rolüyle karşımıza çıkan, İngiltere'nin Manchester şehrinde Türk tiyatrosu yapılmasını sağlayan, bir Türk oyuncu olarak İngiltere'nin seçkin İngiliz oyuncularından oluşan Cloud tiyatrosunda İki Şehrin Hikayesi adlı oyunda rol alan ve Grand tiyatro sahnesine çıkan, Aktris ve yönetmen Gülçin Çakır ile yaşama ve sanata dair sohbet tadında güzel bir röportaj gerçekleştirdik. Gülçin Çakır: Sinema oyunculuğu ve tiyatro oyunculuğu birbirinden çok ayrı, her ne kadar öyle algılanmasa da. Sinemada tiyatronun aksine daha küçük oynamanız gerekli. Mimikleriniz, tepkiniz her şey minimal olmalı. O yüzden dünyada gelişmiş televizyon oyunculuğu teknikleri var ve bence hedefi kamera olan her oyuncu adayı bu konuda eğitim almalı, kendini yetiştirmeli. Tabi yetenek de olmazsa olmaz. Bizde sinema oyunculuğu biraz es geçilmiş, herkes her şeyi oynayabilirmiş gibi bir algı var. Oysa sinema hem iyi oynayanı hem de ekran sempatisi olanı seviyor. Sadece iyi oyuncu olmak da yeterli değil. Dışardan kolay görünse de gerçek anlamda etkileyici bir doğal sinema oyunculuğu gerçekten çok zor. İlk kamera karşısına, bir reklam filminde geçmiştim ve sette sürekli bağıran bir yönetmen vardı. Sanki yönetmenliğin ilk kuralı bağırmakmış gibi. Hem de baya küfür falan ediyordu. Adını sorsanız hatırlamam, öyle bilindik bir marka ve tanınmış bir şirket değildi. O kadar gerilmiştim ki iki lafı söyleyememiştim. Kaç tekrar yapmıştık. Hatta setten ağlayarak giden olmuştu. Şuan daha bilinçli herkes. Ama onun dışında beni zorlayan yine ben oluyorum. Kendime ket vuruyorum. Akışına bırakamıyorum ve çok irdeliyorum. Mükemmel olsun diye sanırım. Ben beni bildim bileli yazarım hatta en az yazdığım dönem içerisindeyim. Kendime DURAKLAMA DÖNEMİ'mdeyim diyorum. Bu senaryo aslında yaklaşık 15 yıllık bir geçmişe sahip. Ben ilk istanbul'a taşındığımda 2006 yılıydı ve sürekli yolda gördüğüm, tanıştığım, tanıdığım insanların öykülerini yazardım. Amerika'ya taşınmamla birlikte bunlara göç hikayeleri eklendi ve 4 yıl öncesi de hepsi birleşip bir kadın hikayesine dönüştü. Benim kahramanım da ülke değiştirmiş, geleneklerin ortasında sıkışmış bir kadının var olma öyküsü. Çok güçlü bir kadın ve ona destek olan ailesinin, başka bir ülkede yabancı olmaktan kurtulma hikayesi. Bir melodram. Sorunların tam ortasında komik ögeler barındıran bir film. Senaryom hemen hemen tamamlandı, son düzenlemeler yapılınca artık yapımcıların kapısını çalacağım. İngiltere'de İngilizlerin tiyatroya ilgisi muhteşem. Benim şu an çalıştığım yerel müzikal tiyatro 1932'de kurulmuş. Ne zaman küçük bir kasabaya gitsem mutlaka bir tiyatrosu var ya da kilisede vs. tiyatro yapan topluluklar. Amatör ya da profesyonel demeden oyun izlemeyi seviyorlar özellikle orta yaş ve üstü olan kesim. Gençler daha ilgisiz görünse de konuşunca hemen hepsi yine bize oranla defalarca oyun izlemiştir. Tiyatro burada hayatın bir parçası. Benim bulunduğum kasabada oyun biletleri 3 günde tükeniyor ve sırf destek için bile olsa insanlar oyun izliyor. Burada bizden farklı olarak Pantolar çok seviliyor, bunun yanı sıra müzikaller çok ilgi görüyor. denemelerim başladı. Tiyatroda ise okuldan beri en iyi olduğum alanlardan biri dramaturjiydi ve Devlet Tiyatrosunda çalıştığım dönemlerde bir çok oyunda reji asistanlığı yaptım. Tiyatro yönetmenliğine geçiş bu yüzden zor olmadı benim için. Manchester'da harika bir ekiple, çok güzel bir oyun çıkardık ve çok güzel bir seyirci kitlesine ulaştık. Ben oyun yönetmek istiyordum fakat nereden başlamam gerektiği konusunda bir kaç arkadaşımın desteğini alarak Manchester'daki bir Türk derneğiyle görüşme ayarladım ve tüm risklerden de bahsederek sorumluluk almaya hazır olduğumu söyledim. Giderken zaten bir kaç oyunun rejisini ve tüm yapılması gereken detayları hazırlamıştım. Onlar da zaten sanatsever insanlardı ve teklifi değerlendirdiler. Başlangıçlar her zaman zordur çünkü bilinmezler vardır. Tiyatroyu seven ama nasıl yapıldığını bilmeyen insanları bir araya getirmek, yeteneklerine inandırmak ve size inanmalarını sağlamak elbette ki zor bir süreçti. Çok şevkle gelen insanların, herhangi bir aksilikte umutsuzluğa kapılmaları çok kolay o yüzden öncelikle karşılıklı güveni oluşturduk ve güzel bir oyun çıkardık. Yazılı medya da bizden çok güzel bahsetti o dönem. Pandemi'den önce başka bir Türk derneğiyle Manchester'da gösterilecek ikinci Türk oyununu çalışıyorduk mesela. İlk oyunun seyircisi ve oyuncularını tiyatro isteği ve desteği hiç bitmedi ve oyuna dahil olamayan bir çok kişiden yeni oyun yapılması yönünde istekler geldi ve yine bir karşılıklı hazırlık sürecinden sonra provalara başladık. Umarız kötü günler geçince yine çalışkan bir ekiple, güzel bir müzikal sahneye koyacağız. iyi işler yapmış bir çekim ekibi vardı. Bir erkek oyuncumuz dışında set ekibi ve oyuncular kadınlardan oluşuyordu, tam bir kadın filmiydi. Çekimlerini İzmir'de gerçekleştirdik. Uçan Süpürge Film Festivalinde gösterimi yapıldı. Son 3 yıldır üzerinde çalışıyorum, tam bir gençlik romanı. Üniversite öğrencisi bir kızın aşkları üzerine kurulmuş bir kitap. Aşklar, baskılar, çıkar ilişkileri, yok oluş ve kendine gelme hikayesi. Sanıyorum yeni yıla doğru roman için yayımcılarla görüşmeye başlayacağım. Hiç daha önce kitap yayınlamadığım için benim için değişik bir süreç olacak. Çok zorlu mücadelelerden geçip tiyatro aşkını hiç söndürmeyen bir kadındır, başarıyla taçlanacak güzel gunler diliyorum.


Maya Astrolojisi rehberliğinde açılan, kişiye ait astrolojik bir haritadır ama içinde yolumuza rehber öyle bilgiler gizlidir ki ben yol haritası demeyi tercih ediyorum. Bu yol haritasında geçmişte girdiğimiz yolları, nesillerden, atalardan, kolektif deneyimlerden aktarımsal olarak getirdiklerimizi, maddi ve manevi dünyaya dair bakışımızı, potansiyel olarak taşıdıklarımızı ve elbet ruhumuzun yol almak istediği yön gibi bir çok detayı bulabiliyoruz. Her kişinin kendine ait bir haritası var, Maya Rehberliği bu bilgiyi yüzlerce yıldır deneyimlenmiş ve bu aktarımı bize bırakmış kadim bir toplum. Maya Takvimi, bir döngüyü 260 gün olarak alır. Bu bizim bildiğimiz akıştan çok farklıdır. Biz daha linear bir takvimi takip ediyoruz oysa Kadim Maya Takvimi ki -onu en çok Tzolk'in diye biliyorsunuz- döngüsel bir yol izler. Doğa ile el ele yürür. 260 gün olmasının temeli en çok bir gebelik sürecine işaret etmesi olarak yorumlanmaktadır. Ve bize der ki takvimle yol alırsan 260 günde bir yeniden doğma potansiyeli taşıdığını keşfedersin. 260 günlük takvimi oluşturma şekli ise sahip oldukları 20 burç ve 13 günlük dönemlerin birliği ile işliyor. Evet 20 burç var ve bizdeki 1 hafta karşılığını ise Maya Takviminde 13 gün olarak bulabilirsiniz. 260 gün içinde hiç bir günün tekrarı yok. Maya'lar her güne bir burç etkisi ve bir sayı atar, tüm bu kombinasyonlar sonsuz olasılıklara bizi açarken müthiş bir matematiksel sistemle de buluşturur. Takvimi izledikçe bu uyuma hayran olmamak elde değil. Birçok yöntemi var, doğum bilgileriniz önemli ancak diğer sistemlerde olduğu gibi doğum saatiniz baz alınmıyor. 00.00 ile ki Maya'lar buna büyük 0 der, her yeni gün bir burç eşliğinde gelir. Doğum senenize eşlik eden gününüzü takvimde bulduğunuzda burcunuzu da keşfetmiş oluyoruz. Doğum saatiniz bir gün önceki veya sonraki burcun etkisini de taşıyıp taşımadığınız için sorguladığımız bir kısım. Ama bence en önemli kısım Maya Takvimine göre doğum gününüzün her sene değişmesi. Maya'lar bu sürece ruhun doğumu diyor, yaşama hangi amaçla geldim, ruhsal yolum, yaşam planım nedir buna dair en temel bilgi benim doğumum ile açılan Maya Takviminde gizli o sebepten de bu döneme ruhsal doğum günü diyoruz. Çok trikli bir soru, gelecekten kastımız önemli. 🙂 Gelecek, şimdi de yaratılıyorsa o zaman? diyor ve yorumu size bırakıyorum. Ama her daim altını çizdiğim bir kısmı da eklemeden geçmeyeceğim, takvim bize doğanın akışını izlemeyi hatırlatır, bu da büyük resmi görmeyi öğretir kişiye. Biz ağaca odaklanırken, kalbin ormanı görendir. Kişi için açılan harita işte adeta dallanıp budaklanan bir orman gibidir. İçinde kendinize yol tabelası diye bıraktığınız işaretler bulacaksınızdır ve evet o sebepten Maya Astrolojisinde Gelecek Burcunuz veya bir diğer yönü ile Kaderi Yolunuz dediğimiz bir burcunuz bulunmaktadır. Bu aslında ruhunuzun bir çağrısıdır, o çağrıya adım attığımızda harita ile uyumlanırız o zaman da sanırız ki bir kehanet gerçekleşiyor oysa sen yolu yürüyorsundur. Elbette yapabiliriz, insan bütünden ayrı değil. Her senenin taşıdığı bir burç enerjisi de oluyor, bu sene 10 Geyik burcunu taşıyoruz. Bu da birlikte hareket etmenin, grup içinde eşit bir hakka sahip olmanın, bütünün iyiliği için çalışmanın temalarını ortaya koyuyor. Hipnotize olduğumuz, kendimizi koşullandırdığımız, tüketen halimize de bir son vermemiz gerektiğini söylüyor. Yeni bir yapının inşasındayız ve bu sefer en temel gerçek kim olduğunu hatırlamaktan geçiyor.


Başarılı Sanatçı Gülden'in DMC etiketli Müdavim adlı akustik projesinin beşinci video klibi Hiç Sevmedin Diyelim yayınlandı. Söz ve müziği Gülden'e ait olan şarkının düzenlemesi Özgür Abbak tarafından yapıldı. Video klibi ise İzzet Başlak yönetmenliğinde çekildi. Projedeki şarkıların düzenlemesinde ve kliplendirilmesinde Akustik demek basitlik demek değildir, ne tür yayın yaparsak yapalım maksimum özeni göstererek artık sadelik ve basitliği birbirinden ayırmalıyız diyerek full kadro ekiple çalışan Gülden, beğenilerden çok mutlu olduğunu dile getirerek, sevenlerine sürpriz projelerinin devamını müjdeledi. Gülden'in, DMC etiketiyle yayınlanan Müdavim albümünde yer alan Hiç Sevmedin Diyelim isimli şarkısı, 4K çözünürlüğünde video klibiyle netd müzik'te.


Devlet Opera ve Balesi'nin en popüler eserlerinden biri olan, Türkiye'nin çağdaş ve geleneksel kültürünü yurt dışına tanıtma amacıyla yapılmış Güldestan, seyircilerden gelen yoğun talep üzerine 26 Ocak Perşembe akşamı, ilk kez Kadıköy Belediyesi Süreyya Opera Sahnesi'nde sahnelenecek. 2004 yılında Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın girişimleri ile Devlet Opera ve Balesi Genel Müdürlüğü'nün Ankara, İzmir, Antalya ve İstanbul Devlet Opera Balelerinden oluşan bir kumpanya ile sahnelediği bir müzik ve dans prodüksiyonu olarak tanımlanmış ve hayata geçirilmiştir. 18 Yıldır sahnelerde kalmış olan bu dinamik ve renkli prodüksiyon, bu güne kadar Hollanda, Çin, Almanya, Makedonya, Kıbrıs, Bosna, Cezayir, Arnavutluk ve Fransa'da sahnelenmiştir. Koreograf ve Sanat Yönetmeni Beyhan Murphy ve müzik insanı Mercan Dede'nin beraber ürettikleri bu eser aynı zamanda Aspendos Opera ve Bale Festivali, Bodrum Bale Festivali, Bursa Festivali gibi Türkiye'nin önemli festivallerinde yer almıştır. Ayrıca Mersin, Antalya, Samsun, İzmir, Ankara ve İstanbul olmak üzere altı Devlet Opera ve Balesi tarafından sahnelenmiş olan Güldestan, kurumda en fazla turne yapmış eser olma özelliğine sahiptir. Güldestan'ı popüler yapan, modern ve klasik olanı birleştirmesinin yanı sıra, eserde iç içe geçen elektronik müzik ve geleneksel müzik yaklaşımıyla, sahne sanatları alanında benzersiz ve ilk olmasıdır. Kayıttan icra edilen dans bölümlerinin aralarına yerleştirilmiş canlı orkestra ile icra edilen müzik parçalarından oluşan bir bütündür. Güldestan'da; bir göç yolundan şehirdeki kafeye, çağdaş yazar Orhan Pamuk'un eserlerinden 18. yy'da Evliya Çelebi'ye, modern insanın içsel yolculuklarından sema'ya, Osmanlı zamanlarından modern İstanbul'a varan bir yolculuk anlatılıyor. Güldestan'ın mistik aurasına, Ara Güler'in İstanbul fotoğrafları eşlik etmektedir.


Deneysel resimler yapmayı seviyorum. Görsellik evresine ulaşmadan önce zihnin süzgecinden geçip duyguyla yoğurulan resimlere ulaşmayı hedeflediğimi söyleyebilirim diyen başarılı ressam Gülhan Özer Diyarbekirli ile resim sanatı ve yaşama dair güzel bir sohbet gerçekleştirdik. - Resme başlama hikayenizi anlatır mısınız? Okumayı yazmayı bilmediğim yaşlarda gördüğüm her nesnenin resmini çizmeye çalışarak aslında sanata ilk minik adımlarımı atmışım. Sözcüklere sığınmaksızın plastik değerleri kullanarak kendimi ifade etmenin konforunu bugün bile yaşadığımı söyleyebilirim. Aslında Fransız Dili Öğretmenliği mezunuyum; ancak çocukluğumdan itibaren sanatçı bir ağabeyin evdeki varlığından çok etkilendiğim gerçeği, onun yönlendirmeleri ve özendirmeleriyle resimle bağımı neredeyse kesintisiz olarak devam ettirdim. Burhan Özer Resim Atölyesi'nde devam eden resim eğitimimden dolayı da uzun yıllara dayanan bir usta-çırak ilişkisinden söz etmek mümkün. Bu nedenle Burhan Özer ekolünden geldiğimi söylemek çok da yanlış olmaz. Sonuç itibariyle bir jüri üyeliği, üç solo sergi ve pek çok karma sergide resimlerimle yer alarak sanatta var olmaya çalıyorum. - Sizce resim yapabilme yeteneği sonradan kazanılabilir mi yani eğitimle bu yetenek elde edilebilir mi? İnsanın kendi içindeki potansiyeli çoğaltıp bunu yansıtabilecek motivasyon ve yeterliliğe sahip olmasıyla alakalı biraz. Yaşanılan zaman ve mekanın farkındalığıyla insan odaklı gözlemler, düzenli ve istikrarlı çizimler, boyamalar yapmaktan geri durmazsa yani uzun soluklu ve kesintisiz yapılan sanatsal sürece bir de ruh kırıntılarını serpiştirmeyi başarabilirse ilerlemenin kaçınılmaz olacağını düşünüyorum. - Eserlerinizde ne tür konuları işliyorsunuz? Resim yapmak benim için doğayla, insanla ve Tanrı'yla olan bağımı deklare etmenin en sanatsal yolu diyebilirim. Bir nevi meditasyon, rehabilitasyon ya da adına her ne denilebilirse o. Bu nedenle o zaman dilimi içindeki ruh halimi en iyi ifade edebilecek ya da şifalandıracağına inandığım konuları seçtiğimi söylemek yanlış olmaz aslında; ama konularım daha çok insan teması etrafında yoğunlaşıyor. İnsanın ruh hallerini anlatmaya çalışmak çok büyüleyici bir süreç benim için. Onun dışında natürmort ve peyzaj resimleri de yapıyorum. Peyzajlarımda temamın çoğunluğunun İstanbul olduğunu söyleyebilirim. - Bundan sonraki resim çalışmalarınız için bir konu tasarladınız mı? Deneysel resimler yapmayı seviyorum. Görsellik evresine ulaşmadan önce zihnin süzgecinden geçip duyguyla yoğurulan resimlere ulaşmayı hedeflediğimi söyleyebilim. Bu kıvama ulaşması için de belli aşamalardan geçmek gerekiyor. Şu sıralar böyle bir süreç içerisinde yol alma çabasındayım. Mitolojik figürler gibi algılanabilen; ancak özünde kadın imgesiyle insanı ve insanın dünyevi ve ilahi yanını, aidiyetini sorgulayan bunu yapmaya çalışırken gerçekle düş arasında lirik bir üslupla plastik öğelerle zengin bir anlatım kullanma çabasındayım. Zaten resim yapmak dediğimiz olay insanın dış dünya ile düş dünyası arasındaki birikimlerini somutlaştırarak dışa vurmaktan başka bir şey değil. Bu eylem sırasında görülen dış dünya kadar düşler, fanteziler de önemli bir rol oynar. Sanatçı bu iki farklı dünyanın birleşiminden yola çıkarak kendi özgün dilini oluşturur. Benim yapmaya çalıştığım da aynen bu. - Resmin, sizce insan üzerinde aşkınlığı ifade eden bir boyutu var mı? İnsan, doğası gereği yaratıcısından bağımsız değildir. Dolayısıyla yaratım sürecinde kullandığı materyal ister kil olsun, ister boya ya da sözcükler olsun sonuç değişmez. İnsan'ın yarattığı her şeyde insanın yaratıcısının izleri mevcuttur. Bir eserde sanatçının ruh parçacıklarını görebiliyorsanız o eser aşkınlık içeriyor demektir. - Hayat felsefeniz nedir? Özetle insan olabilme yolunda ne kadar yol kat edebilirime odaklanarak tekamül ederken ardımda da güzel izler bırakma derdinde olduğumu söyleyebilirim. - İleriye dönük planlarınız nelerdir? İleriye yönelik tek planım nefesim yettiği sürece resim yapmak ; çünkü hayatın planı çoğu zaman daha yaratıcı oluyor. Söyleşindeki sözlerini okuyunca sanata ilişkin bir yolda ilerlemenin anahtarlarını gördüm orada. Senin de değindiğin gibi sanat oldukça uzun bir süreç. Daha doğrusu yaşamın ta kendisi. Onunla düşünmek, onu yorumlamak ve yansıtmak hep birbirinin içine geçmiş eylemlerdir. Eski bir sözde dillendirildiği gibi Ars longa, vita brevis. Hele suluboyanın dikkat isteyen, disiplinli çalışma sistemi içinde güzeli yakalamanın ne denli zor bir iş olduğu bilinmez değil. İzlediğim çalışmalarında senin bu güç sürecin üstesinden geldiğini görüyorum. Başarı dileklerimle.. Her zamanki gibi çok zarifsiniz. Sizin gibi kıymetli bir sanatçıdan böylesine güzel yorumlar almış olmanın mutluluğunu tarif edemem. Sanatın ışığında ilerleme çabamı görmüş olmanız, yüreklendirici ve özenle kullandığınız sözcükleriniz için minnettarım.


Neden her zaman bilinen, merkez figürlerle röportaj yapılır? Neden lokal olanlarla da konuşulmaz? Lokal onlarca yetenek varken! gibi sorular soruyordum kendime. Cevabı bulmam da uzun sürmedi. Sosyal medya illüstratörden ressama, yazardan müzisyene kadar envaiçeşit sanat disiplinindeki isme kolayca ulaşmak açısından ne de hoş. Ben de öyle yaptım. İşlerini uzun zamandır takip ettiğim, genç ve yetenekli bir ressamla, Gülistan Kaya ile sanatını, ressamlığı, işlerini ve çok daha fazlasını konuştum. Gülistan portre çalışan bir ressam. Ve daha çok yabanıl ortamların içerisinde yer edinen kadınların portrelerini çiziyor. Söyleşimizi aşağıya inerek okuyabilirsiniz. Merhaba. Ben 1995 yılında Edirne'de doğdum. İlköğretim başlangıcından lise bitimine kadar da İstanbul'da yaşadım. Karadeniz Teknik Üniversitesi Harita Mühendisliği'ni bitirdim. Hemen ardından Güzel Sanatlar sınavlarına girdim. Şu anda Ordu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümü'nde okuyorum. Çocukluktan beri bir şeyler yaratmaya ve resim yapmaya ilgim vardı. Fakat aldığım eğitim o yönde olmamıştı. Harita Mühendisliği son sınıfta iken asıl isteğim ve hedefimin sanatçı olmak olduğunda karar kıldım. Ve bu yönde bir eğitim almaya başladım. Ben figüratif resimler yapıyorum. Malzeme olarak tuval üzerine yağlı boya veya akrilik boya tercih ediyorum. Resimlerimdeki figürler ve bitkileri yaratırken -özellikle son dönem çalışmalarımda- ara formlar yaratma çabasındayım. Figürlerimle biçimsel olarak oynamayı, bozmayı seviyorum. Kompozisyonlarımda figürleri, bitkileri ve diğer ögeleri iç veya dış mekanda konumlandırarak kurguluyorum genelde. Figürlerin izleyiciyle göz göze gelmesine dikkat ediyorum zaman zaman. Bu yolla resmin o durgun, edilgen doğasını kırmaya çalışıyorum. Evet iç ve dış mekanlarda mekanın parçası olarak ele aldığım bitkileri kimi zaman bir ''bitki portresi'' olarak ortaya koymaya çalışıyorum. Ve genelde bitkileri yakın planda resmediyorum. Onların vahşi ve yırtıcı yanlarına odaklanmayı seviyorum. Sembolist yazar ve ressamlar beni etkiliyor diyebilirim. Örneğin Baudelaire'in ''Kötülük Çiçekleri'' kitabı bir serimin ismi olacak kadar etkilemişti beni. Bununla birlikte Arnold Böcklin, Gustave Moreau, Odilon Redon gibi sembolist ressamların işlerini de çok seviyorum. Sembolizmin yanında mitolojiden, efsanelerden, ana tanrıça kültünden de besleniyorum. Resimlerinde toplumsal rolleri, cinsiyetleri sorgulayan kompozisyonlar da var sanıyorum. Evet resimlerimde stereotiplere ve bunlar üzerinden toplum tarafından oluşturulan kalıplaşmış sözlere ironik yaklaşıyorum. Geleneksel kodları irdeliyorum. Meydan okuyan figürler oluşturmak da bunun bir parçası diyebilirim. Fakat şu sıralar daha çok özbenlik algısı, kimliğin ve benliğin inşasında toplum ve kültürün etkisi özelinde işler üretiyorum. Ve buna bağlı olarak da yeni imgeler girdi resimlerime. Öznel deneyimlerimin de etkisiyle otoportreler üretiyorum daha çok. Aslında her dönemden bağ kurduğum sanatçılar var, diyebilirim. Örneğin Rönesans'ta Bosch'un sanatı ve henüz o dönemde kendi imgelemini inşa etmiş olması beni büyülüyor gerçekten. Barok Dönemi'nde Artemisa Gentileschi ve Velazquez beni etkileyen sanatçılardan. Modern sanattan Francis Bacon'ın resimlerini çok seviyorum. Yine modern sanattan Fahrelnissa Zeid'in çok çeşitli zengin üslubunu derin ve güçlü buluyorum. Bugün resim tarihi üzerine güncel kaynaklar mı eski kitaplar mı daha başarılı sence? Mesela bende Kültür Bakanlığı Yayınları'ndan çıkan bir Rönesans Sanatı kitabı var ve Rönesans'ı daha çok resim üzerinden anlatıyor ama 1979 basımı. Faydalandığım kaynaklar açısından değerlendirecek olursam eski kaynaklar ve eski kaynakların derlenmiş hallerini resim üzerinden de incelemek, desen öğrenmek açısından öğretici olabiliyor. Bunun yanında yerli ve yabancı güncel sanat tarihi yayınları da öğrenme sürecimde etkili ve faydalı oldu, diyebilirim. Sen doğal ortam açısından da zengin bir yerde, Ordu'da yaşıyorsun. Sanırım bitkilerle, tabiatla, doğayla büyükşehirdekilere kıyasla daha fazla iç içesin. Evet. Tabii, sanatla uğraşanların nerede olursa olsun duyarlılıkla gözlem yapması önemli. Tabii ki tabiatta ilgimi çeken bir şeylerle karşılaşıyorum. Fakat, daha çok buralarda da bulunmayan egzotik bitkiler ilgimi çekiyor. Ve tüm bunlardan faydalanarak doğada karşılığı olmayan formlar yaratma peşindeyim. Daha çok bir şeyler ortaya çıkarma ihtiyacıyla hareket edince bu ihtiyaç, sürekli üretime dönüşüp kendini buluyor. Bu üretme temposu içinde kişisel sergi planım olmamıştı. Fakat işler kendini bulmaya ve birikmeye başladıkça paylaşma motivasyonu da olmuyor değil. Bu sebeple ileride bir sergi düşünüyorum. Çalışmalarımı kendi atölyemde sürdürüyorum. Tuvalin yanı sıra kağıt işler, kolajlar ve seramikle de üretim yapıyorum. Kullandığım malzemeleri çeşitlendirmeye çalışıyorum. Yeni şeyler deniyorum. Araştırma ve eskizler yapıyorum şu sıralar.


Beylikdüzü Belediyesi tarafından Filipinler İstanbul Başkonsolosluğu'nun katkılarıyla düzenlenen Gülümseyin Philippines adlı uluslararası fotoğraf sergisi BAKSM'de açıldı. Filipinler Büyükelçisi Maria Elene P. Algabre ve Filipinler İstanbul Başkonsolosu Arvin de Leon'un katıldığı açılış töreninde konuşan Beylikdüzü Belediye Başkanı Mehmet Murat Çalık, Gülümsemek insanı iyileştirir, kötü duygulardan uzaklaştırır ve özgüvenini yerine getirir. En zor zamanlarda bile gülümseyerek işlerimizi yapmaya gayret eden bir ekibiz biz. Dünyayı sevgi ve gülümsemek kurtaracak. ifadelerini kullandı. Beylikdüzü Belediyesi tarafından Filipinler İstanbul Başkonsolosluğu'nun katkılarıyla düzenlenen Gülümseyin Philippines isimli uluslararası fotoğraf sergisi Beylikdüzü'nde açıldı. Filipinler İstanbul Başkonsolosluğu'nun koleksiyonundan orijinal fotoğrafların yer aldığı sergide, 15 Filipinli fotoğraf sanatçısı tarafından Filipin günlük yaşamının ve kültürünün farklı yönlerinin betimlendiği 16 eser, Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi Galeri Bedri Rahmi Sergi Salonu'nda ziyaretçilerin beğenisine sunuldu. 28 Şubat tarihine kadar ziyarete açık olacak serginin açılış törenine; Beylikdüzü Belediye Başkanı Mehmet Murat Çalık'ın yanı sıra; Filipinler Büyükelçisi Maria Elene P. Algabre, Filipinler İstanbul Başkonsolosu Arvin de Leon, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreter Yardımcısı Şengül Altan Arslan, STK temsilcileri ve ilçe protokolü katılım sağladı. Serginin açılış töreninde konuşan Filipinler İstanbul Başkonsolosu Arvin de Leon, 15 yetenekli Filipinli sanatçının gözünden Filipinleri sizlere getirdik. Her birinizden, bu orijinal 16 fotoğrafın her birine yakından bakmanızı rica ediyorum. Bazılarında kültürlerimiz arasında özellikle de günlük yaşantımızı nasıl sürdürdüğümüzle ilgili benzerlikler göreceksiniz. Umarım fotoğrafların uyandırdığı duygu ve hatıraların yarattığı hikayeleri evinize götürür, ailenizle ve arkadaşlarınızla paylaşırsınız. Beylikdüzü halkına, ülkemin 7 bin 641 adasındaki hayata küçük bir bakış atmamıza ve bunu paylaşmamıza fırsat sağladıkları için şükranlarımı ifade etmek istiyorum. Fotoğraf sergisi, Filipinliler ile Beylikdüzülüler arasında gerçekleştirilen ilk etkinlik ve son da olmayacağına eminim. Bu sergi, Filipinliler Başkonsolosluğu'nun İstanbul'da bir belediye ile yaptığı ilk etkinlik. Fotoğraf sergisinin düzenlenmesinde emeği geçen herkese teşekkür ederim. ifadelerini kullandı. Başkonsolos Leon, konuşmasının ardından Filipinler tarihi ve anadilleri hakkında çeşitli konuları kapsayan kitapları belediye kütüphanesine kazandırılmak üzere Belediye Başkanı Mehmet Murat Çalık'a hediye etti. Sanatın iyileştirici gücünün her daim Beylikdüzü'nde olacağını belirten Başkan Çalık ise, Bugün burada çok kıymetli konuklar ve sanatsever komşularımızla birlikte, iki ülke için de çok özel olan fotoğraf sergisini açıyor olmanın mutluluğu içerisindeyiz. Gülümsemek çok kıymetli. Gülümseyebilmek ve gülümsemenin enerjisini vücudun her hücresinde hissedebilmek gerçekten çok kıymetli. İçinde bulunduğumuz bu dönemde, vatandaşlar yaşamış olduğu derin ekonomik krizle karşı karşıyayken bir nebze de olsa ruhlarımızın iyileştirilmesi adına biz sanatı kullanmaya devam edeceğiz. Ünlü düşünür Victor Hugo, 'Gülümseme iki insan arasındaki en kısa mesafedir' diyor. Gerçekten de buzları eriten, insanları birbirlerine yaklaştıran aslında gülümsemektir. Beylikdüzü'nde yaşayan komşularımızın bu sergiye özel ilgi göstereceğine yürekten inanıyorum. Gülümsemenin maliyeti yoktur, gülümsemek insanı iyileştirir, kötü duygulardan uzaklaştırır ve özgüvenini yerine getirir. Ben mümkün olduğu kadar gülümsemeye gayret ediyorum. En zor zamanlarda bile gülümseyerek işlerimizi yapmaya gayret eden bir ekibiz biz. Dünyayı sevgi kurtaracak, gülümsemek kurtaracak. şeklinde konuştu.


Ayrıntıları işaretlere dönüştüren ve bu paralelde bir mesleği seçen akademisyen, romanını da ne gibi ağlarla ördüğünü tahmin etmek zor olmasa gerek. Kendini alçak görmesinin arkasında kaliteli bilgi dağarcığının yattığı akademisyen Umberto Eco'nun romancı kimliğinin anlaşılması, daha demlenmeyi bekleyen bir süreçtir. Tabii bu şimdilerde övülmediği veya sevilmediği demek değildir. Lakin sanat yapıtının artık göründüğünden daha fazla imgelere sahip olduğunu düşünen Göstergebilim, gittikçe artan bir hızla yayılmaktadır. Dolayısıyla bu ve bunun gibi eserlerin karşımıza daha çok çıkacağı beklenebilir. Bilginin sanat yaratımına nasıl faydası olduğunun somut kanıtı Gülün Adı romanı, ister kabul edilsin ister edilmesin bilgiyle konuşulan bir romandır. Saussure ve Barthes gibi isimlerden sonra Göstergebilim'e iyi katkılar sağlamış isim Umberto Eco'dur. Edebiyat açısından Göstergebilim: Herhangi bir yazıda bulunan göstergelerin insan zihnindeki izdüşümlerinin incelenmesi ve değişkenlerinin tespit edilip o göstergeden yeni çıkarımlar yapılmasıdır. Peki Umberto Eco bunu Gülün Adı romanında kullandı mı? Evet. Zira bu bilim, yazının oluşumundan önce veya sonra uygulanabilir. Umberto Eco, romanın bazı sahnelerinde göstergeleri bize açıkça sunmaktadır. Bu göstergeler imgelere dönüşür ve böylece anlam çokluğu sağlanır. Fakat bu konuya daha sonra devam etmek ve şimdilik bunun hazırlığını yapmak mantıklı olacaktır. Aristoteles'den itibaren sanat'ın, incelenmesi ve yorumlanması gereken bir üretim olduğu düşünülmüştür. Her incelemecinin temel kaynağı olan Poetika, inceleme konusunda bize ilk örnekleri sunmaktadır. Burada sanat veya o zamanın yaygın türü olan tragedya, yansıtma eylemi gibi düşünülmüş ve böylece bir olayın veya durumun sahnedeki taklidi olarak kabul edilmiştir. Şimdi yeni bir bakış açısı geliştirmek gerekirse en ufak bir taklit eylemi, zihinde öğrenilmiş olan bilginin geri yansımasıdır. Taklit meselesi, en ilkel koşullarda bile öğrenmenin bir ispatı olarak da görülmüştür. Örneğin kuş veya maymunun, eğiticilerinden öğrendiklerini tekrarlaması gibi. Dolayısıyla bu kaçınılmaz gerçek, sanat gibi çok daha karışık bir üretimde de yoğunlukla kullanılmıştır. Bilinenin üzerine bir yazar muhakkak çok kitap okumalı gibi yaygın ifadeler bize bilginin belki de yetenekten bile daha önemli bir sanat aracı olduğunu göstermektedir. Sanatın ilk çağlarından beridir bilgiden yola çıkılıp bir birikim oluşturmak, sanat ve bilim için oldukça önemlidir. Bir başka örnek de sanat akımlarıdır. Bir realist sanatçının romantizm sanat akımını bilmemesi düşünülebilir mi? Romantizmden nefret eder hale gelip hiddetle realizmi savunan yazarlar, romantizm akımının birikiminden faydalanarak ona karşıt bir görüş ortaya atmıştır. Her yeni gelen sanat akımı'nın bir öncekini kovaladığı çok nettir. Bu düzenin ilk temeli, belli bir bilgi birikimin artık doyum noktasına geldiği ve gelişmek için sancıların başlamasıyla doğru orantılıdır. Bilgisiz sanat, temeli atılmamış bir bina gibi sallantıdadır ve muhakkak yıkılacaktır. Ülkemizde sallantıda olan binaların halk arasında piyasa işi gibi söylemleri mevcuttur. Bu bir ayrım, ve bu ayrımı görebilmek; İyi ve kötüyü, kaliteli ve kalitesizi, güzeli ve çirkini ayırt edilmesi gibi farkındalık yaratılması demektir. Aksi takdirde her ürüne sanat demenin korkunç sonuçlar doğuracağı görülebilir. Yazarımız, Orta Çağ Tarihçisi, Dilbilim Uzmanı ve Düşünürdür. Umberto Eco'nun kendi bilgi birikimini Gülün Adı romanında başarılı bir kurguya oturtabilmesi takdir edilmelidir. Bilginin kesinlikle doğru yönlendirme ile sanata dönüştürülmesi farklı yararlar doğurmaktadır. Örneğin bu roman birçok bilgi ve öğretiye de ev sahipliği yapmaktadır. Eserin dili üst dil olmasa da belli bir bilgi dağarcığı kabil olması, okunabilirliğini doğru orantılı etkilemektedir. Temel birkaç bilgisi olan her okuyucuya yeni bakış açıları ve yeni bilgiler katacağı da yadsınamaz. Peki bu gibi yararlarından ziyade edebi bir estetik oluşması nasıl sağlandı sorusunu tartışmak yararlı olacaktır. Bizzat yazarın da bahsettiği birkaç konuyu yeniden düşünelim; İnandırıcılık meselesi edebi eser için önemli yapı taşlarındandır. Orta Çağ tarihine yakın olan Umberto Eco'nun, bir Orta Çağ rahibinin nasıl konuştuğunu veya bir Fransisken rahibinin diğer mezhepteki rahipler ile ne gibi çatışmalar yaşayacağını bilmesi, inandırıcılığı olumlu etkileyen faktörlerdendir. İkinci önemli nokta, kurgudur. Kurgu tahmin edilesi bir hal aldığında zayıflamaktadır. Çıkmaza girdiği noktada okuma isteğini baltalar. Dolayısıyla kurgu çok ince bir çizgidir. Eco, birkaç temel olayın üzerinden şekillendirdiği bir kurgu yazdığını ifade etmektedir. Bu yöntem doğru yollardan biridir. Şöyle ki; Yazar, bir rahip öldürmek istediğini ve bir kütüphane kurmak istediğini önceden bilmektedir. Fakat ciddi bir polisiye de yazmak düşüncesinde olmayan Eco, tarikatları birbirine kırdıracağı ve ortaya yeni bakış açıları koyacağının farkındadır. Dolayısıyla bu olayları sıkı sıkıya bir tutmak istediği için tek mekan seçmektedir. Bu mekan el değmemiş bir kütüphaneye ihtiyaç duymaktadır. Böylece yükseklerde yalıtılmış bir manastır kurma fikri buradan doğmuştur. Romanın karakterleri ise inanılmaz farklılıklar gösteren çeşitlilik konusunda sıkıntılar yaratmayacak şekilde çizilmiştir. Bir karakterin birçok ruh halini beraber yaşayabildiği Gülün Adı romanı yaşayan bir manastır yaratmada başarılı olmuştur. Bilimin yeraltından yürütüldüğü Orta Çağ'da sanıldığı kadar ilmi ilerleme sıfırlanmamıştır. Okuyucuya güzel bir hikaye ve kurgu ile birlikte bilimin ilerleyişinin ayrıntılarını veren Gülün Adı, şimdinin gözlük, öncelerin de mercek dediği aletin ehemmiyetini çok güzel anlatmıştır. Kimilerinin Şeytan işi olarak görmesi kimilerinin ise zararsız büyü dediği icatları o günün gözüyle okumak çok keyifli bir hal almaktadır. Bunların haricinde tıbbi gelişmelerin devam ettiği Orta Çağ'da, şifalı otların birbirleriyle karıştırılıp bir insanı sağlığına kavuşturduğu veya hata yapılırsa öldürdüğü de bilinmektedir. Gülün Adı romanı, Doğu ilminin 1000-1400'lü yıllardaki yükselişinden faydalanan Avrupa, İbn-i Sina, İbn-i Rüşt, daha sonraki yıllarda İbn-i Haldun, gibi Anadolu ve Doğu topraklarında yaşamış bu gibi bilim insanlarının önemini çok iyi yansıtmıştır. Orta Çağ'da her ne kadar homojen dağılmış bir anlayış dönemi saltanat sürse de doğu ilmini iyi görenler de vardır. Eserde sık sık adı geçen Tanrıbilimciler Doğu ilmini iyi okumuş, bilime açık, sorgulayabilen insanları yansıtmaktadır. Tarikat olarak da aynı yansımayı gösterenler ise Fransiskenler'dir. Birçok dini liderin gelip geçtiği Orta Çağ'da farklı papa anlayışları ile bölünmüş ve ağız dalaşına girmiş tarikatlar mevcuttur. Papa Johannes'in yolundan gidenler'in bilime daha sıcak insanlar oldukları görülmektedir. Fakat bu ayrımların hepsinin daha üstünde önemli bir durum daha vardır. Bu durum Kilisenin güç sarhoşluğu yaşamasından kaynaklanır. İki önemli tezin çarpışmasının da sebebi Kilisenin gücünün korunması ve hatta İmparatorluğu yönetebilmektir. Bahsettiğimiz iki tez: Hz. İsa'nın üstündeki kıyafetler kendisinin miydi? Yoksa değil miydi? Çok basit gibi duran bu sorunun önemini açıklayayım; Beşeri hayatın içerisinde mal edinmemek ve sadece iman doğrultusunda yaşamak kabul ediliyorsa evet, Hz. İsa'nın üzerindeki kıyafetler onun değildi. Yani bir mal varlığı edinmemişti. Dolayısıyla Kilise'nin kendi bünyesindeki değerli taşlar, altın paralar, görkemli tapınaklar anlamsızdı. Kilisenin maddi açıdan askeri düzeyde ihtiyacının giderilmesi yeterliydi. Peki ekonomiyi elinde tutamayan Kilise, İmparatorlukta güç kaybetmez miydi? Orta Çağ'da ekonomik gücü barındırmak aynı zamanda orduyu da yönetmek demekti. Burada işimiz Orta Çağ tarihi yapmak değil lakin Baskerville'li William'ı anlamanın önemi buradan geçmektedir. Kendisi Fransisken rahibi olup aynı zamanda da sorgucudur. Daha ufak olaylara bakan sorgucular'ın Engizisyon yargıçlarına göre daha tarafsız olduğu düşünülebilir. Baskerwille'li William'ın, ilerici tavrı ile diğer rahiplerden hemen sıyrıldığını görmek mümkündür. William karakteri, bilime düşkün ve en önemlisi din, ırk gözetmeksizin yapılan çalışmalara açık zihniyetli çizilmiştir. Ayrıca hiç bilgi verilmese de William'ın realist bir tavrı da vardır. Sorguculuk yaparken soyut safsataları ikinci plana atarak her zaman gördüğü somut kanıtlar ve izler ile yola çıkmaktadır. Böylesine katı din öğretileri içerisine batmış manastırda, William aklı, sevgili çömez rahibimiz Adso da umutlu geleceği temsil etmektedir. Bu gibi vurguların yanında dönemin siyasi oyunları da arka planda yaşayan bir dünya yaratmakta çok önemli bir rol oynamıştır. İmparatorluk ile Papa'nın saltanat mücadelesi yaşanırken hangi tarafa yanaşacağını düşünen tarikatlar birbiriyle çatışmış, sapkın denilen dini öğretilerden uzaklaşmış gruplar peyda olmuş ve iç savaş bile yaşanmıştır. Dolcino bir rahip olarak din öğretilerini saptırmış ve günahkar bir grup yaratmıştır. Bu grup birçok savaşa da sebebiyet vermiştir. Burada önemli bir durum söz konusudur. Fra Dolcino tarih sahnesinde sosyalist bir tavır sergilemiş, kilisenin yozlaşmasına karşı çıkmış ve dinde maddiyatı reddetmiştir. Lakin o dönemin katı dini koşullarında bu durum nasıl görülmektedir? Birçoğu Şeytanın yolundan gittiği için suçlamış bir kısım kadınların erkekler ile beraber yaşamasına sapkınlık demiş ve belki de Dolcino hiç anlaşılamamıştı. Bu gibi durumların karakterde yarattığı korku, endişe, üzüntü ve gurur duygularını hissetmek, Eco'nun tarih bilgisini nasıl estetik değeri olan bir edebi romana dönüştürebileceğini göstermektedir. Yazının çoğunda kurgudaki cinayet olaylarından hiç söz edilmemesinin en önemli sebebi, aslında Umberto Eco'nun polisiye bir roman yazmadığı ve bunu sadece bir maske olarak kullandığını anlatmaktır. Çömez rahip Adso'nun -ki kendisini romanımızı anlatan kişidir.- öğrenme açlığını gidermeye çalışan olgun ve bilge rahip William'ın birçok felsefi ve eleştirel tartışmalarına bir Orta Çağ manastırında tanık olmak çok keyifli sahneler doğurmaktadır. Eserimizin dönemi itibari ile gülme eyleminin inanılmaz derecede büyütülüp sorgulandığı, sapkınlıkla suçlandığı bir olaylar zincirini de içerisinde barındırması kaçınılmazdır. Dönemin elde kalan sanatı, Aristo ile birlikte irdelenen tragedya'dır. Bu gibi taklit ve sahne sanatlarına seyircinin gülmeler ile etkileşime girmesi ruhban sınıfını rahatsız etmektedir. Bunun en önemli sebebi gülmenin getirdiği özgüveni ve umursamaz tavrı, din öğretileriyle çelişkili bulmaktır. Bu konu üzerine tartışmaların odağı İsa'nın gülüp gülmediğidir. Bunun ayrıntısına fazla girmemekle birlikte William gibi ilerici düşünürler, gülmenin insancıl ve zararsız bir eylem olduğunu içten içe kabul etmişlerdir. Bu olaylar tarih sayfalarında doğru, fakat eserin sayfalarında birer göstergedir. Gülme eyleminin aslında kontrol altına alınmak istenmesinin en önemli temeli halkın hiçbir anında özgür hissetmemesini sağlamaktır. Halkın ensesinin dibinde her zaman kilisenin bekçilik yaptığını bilmek halkı tedirgin ve itaatkar yapacağı düşünülmektedir. Dikkat edilirse sembolden ziyade Gülün Adı eserinde göstergelerin bulunmasının sebebi şöyle açıklanabilir; örneğin bir sorgucunun tam zıttı engizisyon yargıcıdır. Fakat bu sorgucu olmayanın engizisyon yargıcı olduğunu göstermez. Elimizde sorgucu, yargıç, bilim, kitap gibi göstergelerin olmasını kısaca tanımlayalım; yargıç bağnazlığın karşılığıdır. Sorgucu özgür düşüncenin karşılığıdır. Bilim ilericiliğin karşılığıdır. Kitap bir geçidin karşılığıdır. Görüyoruz ki tanıdık bağdaştırmalar olduğu gibi tanıdık gelmeyen bağdaşmalar da vardır. Dolayısıyla biz bu durumda tam da yukarıdaki alıntı gibi bir karşılık almaktayız. Bu gibi kavramların nelere karşılık geldiğini anlamak aslında bir spor gibidir. Bu sporun branşını Göstergebilim olarak kabul edersek, ne kadar egzersiz yaparsak o kadar arka plandaki metnin ne dediğini duyabiliriz. Peki Umberto Eco, Gülün Adı'nı yazarken Göstergebilime uygun olması için çabalamış mı? Açıkçası bunu bilemeyiz. Ayrıca bunun pek bir önemi de yoktur. Çünkü ayrıntıcı bir tavırla yazılan her eserde yoğun ölçüde gösterge malzemesi çıkmaktadır. Bu bir ölçüt müdür? Hayır. Bu bir romanı roman yapan şey olmasa da -ki roman yapan şey tek bir madde olamaz- romanın anlam katmanını masaya serip rahatlıkla incelemek için bir araçtır. Cinayetlerin işlenişinden Fransiskenler ile Minoritlerin tartışmalarından ve farklı tarikatlardaki rahiplerin tavırlarından bile göstergeler çıkarmak mümkündür. Dolayısıyla bu yazıda sadece bir kesit sunmak amaçlanmıştır. Belki de en çarpıcı olarak görülebilecek bir kurgu; bilgi şehvetini yaşayan Orta Çağ rahiplerinin girdiği mücadelelerdir. Bugün kütüphaneyi bilginin üretildiği, mevcut olan bilginin ise yayılması adına toplandığı mekanlar olarak görmekteyiz. Bu durum çok farklı bir hale bürünmüş şekilde, Orta Çağ'ın ilmi kitap severlik ile ilmi kitap düşmanlığının yoğunluğu arasında kurgulanmıştır. Dinin tabiatı gereği dogmatik tavrını iliklerimize kadar işleyen roman, zararlı görülen bilginin yayılmaması uğruna girilen mücadelelerde kütüphane, gizli hazine adasından başka bir görev üstlenmemektedir. Lakin bugünün popülerlik, para, şatafat gibi olumsuz değerleri bir yana, bugüne değin korunmuş olan bencillik ise Orta Çağ rahiplerinde bile gözükmektedir. Halka nazaran kitap ve bilgiyi elinde tutan kilisenin, bilimi de istediği gibi yönetmeye çalıştığını görmek mümkündür. Merak ile yıkanmış insanoğlunu zincirde tutmanın mümkün olmayacağı gibi, kilise kendi adamlarını bile bu bilgi merakından sakınamamıştır. Dolayısıyla Gülün Adı eserinde Kütüphane bilginin saklandığı yer olmaktan öteye gidemeyecek durumda kalmışsa da ilerici insanlar için çok önemli bir ilim aracı olmaya devam etmiş ve edecektir mesajını da vermekten geri durmamaktadır.


Nenem, yani babaannem Eşe Hatun, yaşlıydı. Ben kendimi de, onu da, bildim bileli yaşlıydı. Ellerinin kırışık, saçlarının beyaz olmadığı, ayaklarının yürüyebildiği zamanları hiç görmemiştim; ama gülüşünü iyi bilirdim. Zamanla dinleyeceğim pek çok hikayede öğrenecektim ki, o gülüş, ikimizin hikayesinde mühürlüydü. Nenemin çizgileri öyle kolay oluşmamıştı çünkü. Topraklarından çıkan ateş, onun da ruhunu yakıp geçmişti çoğu zaman. O, toprağından yanmayı, yakmayı öğrenmişti. Bizim anılarımız ise, bazen sıradan, bana sorsan çokça sıra dışıydı. Hepimizin kendisine mükemmelleşen hikayesi gibiydi işte. Dışında kalıp içini hayal ettiğim başka hikayelere uzanmamı sağlıyordu. Konuşmak istedikçe yazıda karar kıldığım her bir sözcüğüm, kendi duvarlarıma çarpıp, başkalarına ulaşmadan bana dönmesin istiyordum. Evet, ölüm güzellikti. Ağzımı bıçak açmadı halamın evine varana kadar. Kapıya kadar ağır aksak ilerleyen ayaklarım, sonrasında açıldı. Yaz kış kurulu sobanın yanında duran yer yatağına koştum. Kimsenin yüzünde bir türlü göremediği o gülüşün bir ruh olduğunu bilecek kadar büyümüştüm. Yoksa oracıkta, bembeyaz bir örtünün altında yatıyordun işte. Üzerinde bir bıçak, öylece duruyordu. Ve o bıçak bile, ağzımdan tek kelime alamadı. Sonra balkona koştum. Halam öylece oturmuştu. Yanına oturdum. Birlikte sustuk. Biz bu güzel kadınla böyle anların insanıydık. Birlikte bir zorluğun üstesinden gelmek için konuşmaya ihtiyacımızı, bundan da 7 yıl önce, yine böyle bir anda, kocası öldüğünde, yitirmiştik. Bir bakışı, bir bakışım yetti sonrasına. Hem portakal çiçeği kokusunun sirayet ettiği coğrafyada pek konuşmazdı insanlar. Söyleyecek güzel bir sözü varsa, yazmak en güzeliydi demek. Ve siz, o coğrafyada büyüyen bir çocuksanız, bunu coğrafyanın gen aktarımı ile öğreniyordunuz. Her şey bir anda yaşanıyor gibiydi. Bir yandan uzun uzun yıllar geçmişti, mevsimler dönmüş, nice dönemeçlerden geçmiştik. Ah neleri göze alıyor, nelerden vazgeçiyor; ama özünde çok seviyorduk... Ve şimdi zamanın bir yerinde üzerinde bir bıçakla öylece duran Nenemin cansız bedeni, yıkanmayı bekliyordu. Yıkayacaklar, sonra da alıp ateşin gücünü tattığı kavruk topraklara emanet edeceklerdi. Hiç ağlamamıştım henüz. Halamla da öyle sözleşmiştik, ağlamıyorduk. Hem ben onu çok özleyecek olsam da, kurtulduğunu, acılarının dindiğini biliyordum. Bu, onun en güzel günü olmalıydı ve ben de en değerli parçası. İlk cümlemi kurduğumda, Nenemi, evin banyosuna getirmişlerdi yıkamak için. Onu ben yıkamak istiyorum. dedim. Evet, o beni hiç yıkamamıştı mesela soba başında. Oysa okula gitmeye başlayınca edindiğim arkadaşlarımın anlarını sıradan bir şekilde anlatışına şahit oluyordum. Pazar banyosunu babaannem yaptırdı dün akşam sobanın başında. diyordu biri örneğin. Kalbim oracıkta eriyordu. Benim böyle gerçek anlarım yoktu; ama ben karşısında göbekler atıp şarkılar söyleyip yorgun düştükten sonra kendimi Nenemin hissiz bacakları üzerine bıraktığımda, hep böyle şeyler hayal ederdim. Eşe Hatun saçlarımı okşardı. Bir tasla ılık sular dökerdi üzerime, arınırdım. Kalbimi kırmışların gözlerime bıraktığı yaşları alır da giderdi. Çocukluğumun en kötü anılarının başkahramanlarından, komşumuz, sanırım uzaktan akrabamız Rahime Nine dikildi karşıma. Olmazmış, ben çocukmuşum, korkarmışım. Oysa bu kadın, kalbimi paramparça edip elime verdiği hiçbir senaryoda duygularımla ilgilenmemişti. Tuhaftı. Kimseyi dinleyecek değildim. Sakin ruhum, uslu çocukluğum o andan sonra geride kaldı. Abdestimi aldım ve Nenemle, Halamın bana öğrettiği duaları okuyarak, Eşe Hatunu hep hayalimde ban yaptığı gibi ılık su ile güzelliğe uğurladım. Şimdi pamuk gibiydi tüm bedeni ve yüzünde en sevdiğim gülümsemesi vardı. Biliyordum, o gülüşü yine benden başka kimse görmedi. Sonra kuruladılar, kefene sardılar. Salona, yere yatırdılar. Hem her bir anı hiç kaçırmadan hafızama kazıyordum hem her şey kendiliğinden gelişiyordu. Birazdan alıp götüreceklerdi işte. Çocuklarının son bir kez gelip, annesinin elini öpmesini istediler. Babam en sona kalmıştı; kapıda göz göze geldik. Sanırım, onu ilk kez o gün ağlarken görüyordum. Sarılıp Hepsi geçecek! demek istedim. Bak baba, ölüm güzellik. Az önce arkadaşım söyledi. Bazen çocuklar da büyük laflar ederler. demek istedim, yapamadım. Ağlamamak için daha fazla direnemiyordum. Babam, en azından gözyaşlarını akıtıp rahatlatmıştı ruhunu. Kapıdan baktı annesine. Sonra bana, Benim yerime sen öper misin? dedi. Bu, sanırım babamın bana en güzel Seni çok seviyorum kızım! deme şekliydi. Salonun kapısında o bizi izlerken, ben Nenemin hep kırışık gördüğüm ellerini, bembeyaz saçlarını, göz kapaklarını öptüm. İşte şimdi ben de gözyaşlarımı tutamıyordum. Dönüp babama baktım. İkimiz de hiç konuşmadan, gözlerimizle sarıldık. Gökyüzünden rahmet yağıyordu. Gelip aldılar Nenemi, ben orada kaldım. Şimdi bu cümleler çok acıklı bir hikayenin satırları, değil mi? Aslında değil. Bu gerçekten Nenemin ruhuna dokunduğumu hissettiğimin, onu çok sevdiğimin, hiçbir insanın katıksız kötü bilinmeyeceğinin hikayesi... Bazen gökten gerçekten üç elma düşüyor ve insan, tüm yaşamı boyunca o elmalarla ne edeceğini bilemiyor. Birimizin dünyanın en kötüsü bildiğine, diğerimiz hayran oluyor. Dengelerin yolu kalbimizden geçiyorsa, o zaman kalpten sarılmak gerekiyor. Ve bir şeyin değerini, en çok ondan yoksun kalanlar biliyor. Dilerim, hepimiz kalbimizi açıp ıskalamadan yaşarız. Fark etmeden gidiş gibisi yok. Canım Nenem, çocuk kalbimin ilk arkadaşı, dilerim sen hissettiğim gibi yolunu benimle tamamladın.