Bu öykü paralel bir evrende geçmektedir. Her ne kadar evrene dair bildiklerimiz kısıtlı olsa da biz öyle varsayalım. Paralel evren, sonlu ve sonsuz var olan olası evrenlerin hipotezsel bütünüdür. Ve bu evrenler var olan her şeyi kapsar. Örneğin insanların olmayıp hayvanların baskın bir tür olduğu ya da ağaçların hareket edip insanların kök saldığı bir evren var olabilir. Bu öykü ve geçtiği evren de varsayımdan ibarettir. Öykünün sonunda da anlaşılacağı gibi. Uçarak geldi bu gezegene ve gelirken birkaç asteroitte durmak zorunda kaldı. Çünkü kanatları uzay boşluğu için yapılmamıştı. Bu kelebek gezegeninden kaçmak zorunda kalmıştı. Artan nüfus ve azalan doğal kaynaklar gezegendeki yaşamı tehlikeye atmaya başlamış, çöküşün eşiğine getirmişti. Buradaki bilim insanları koloni kurmak için evrenin dört bir tarafına roketler yolluyordu. İçlerinde onar kişiden oluşan ekipler vardı. Kelebekler için kullandığım kişiler kelimesi her ne kadar bizim evrenimizde geçerli olmasa da bahsedilen öykü paralel bir evrende geçtiği için bu sözcüklere fazla takılmadan okuyup geçelim. Bu faaliyetler arttıkça gezegen daha da yaşanmaz hale geliyordu. Kelebek ilk gönderilen roketlerin birindeydi. Koloni kurmak için gittikleri gezegenin rotasından saparak bir solucan deliğinin yörüngesine girdiler. Her saniye biraz daha solucan deliğine çekilen rokette zaman daha yavaş akmaya başladı. Yörüngede geçirdikleri zamanı hesap edebilselerdi ayrıldıkları zamandan yüzlerce yıl ileride olduğunu görürlerdi. Çünkü zaman burada farklı işliyordu. Peki, solucan deliğinin diğer tarafındaki zaman ne olacaktı. Binlerce yıl ileri mi yoksa geri mi? İşte bunu solucan deliğinden çıktıklarında öğreneceklerdi. Sonunda roket solucan deliğine çekildiğinde bildikleri evrene veda etmek zorunda kaldılar. Deliğin diğer tarafından çıktıklarında ilk başta kendi evrenlerinin keşfedilmemiş bir tarafında olduğunu düşündüler. Çünkü ellerindeki yıldız haritaları hiç de buraya uymuyordu. Ama günler geçtikçe sadece hipotezden ibaret olan paralel evrenlerin varlığı kanıtlanmış oldu. Uzay boşluğunda rotasız bir şekilde hareket ederken birden bir asteroitin yörüngesine kapıldılar. Artık bir uydu gibi yörüngede dönerken yörüngedeki başka bir asteroit ile çarpıştılar. İşte o zaman kelebeklerden biri uzay boşluğuna savruldu. Üstünde uzaya dayanıklı giysiler olmasaydı bir dakika içinde ölmüş olacaktı. Uzay giysisi kelebeğin kanatlarını kullanabilmesine imkan sağlayan dayanıklı bir elementten yapılmıştı. Daha öncede bahsettiğimiz gibi giysiler uzaya dayanıklı olsa da kelebeğin kanatları değildi. Kelebek birkaç asteroitte durarak sonunda bir gezegene indi. Ama uzayda geçirdiği zaman boyunca nasıl ölmediği sorulabilir. Uzay giysisinin içinde kelebeğin yaşamsal fonksiyonlarını yavaşlatan bir kimyasal vardı. Uzay boşluğuna savrulduğunda devreye giren kimyasal gazlar kelebeğin fonksiyonlarını yavaşlatmış sadece hareket edebilmesi için kanatlarını kullanabilmesine imkan vermişti. Bu da uzay giysinin gücünün tükendiği an devreye girerek kelebeğin istemsiz bir şekilde hareket etmesini sağlıyordu. Otomatik bir pilotu andırsa da böyle demek doğru olmaz. Sadece verilen kimyasallar beynin uçma bölümünün bir kısmının hareket etmesine izin veriyordu. Yani hareket eden zaten kelebekti. Gezegenin bir atmosferi ve yıldızı vardı. Gezegene indikten birkaç dakika sonra kendisine gelerek uzay giysisinden çıktı. Etrafı araştırmak için kısa bir zamanı vardı. Çünkü aldığı kimyasal gazlar uzayda yaşamasına imkan verse de zararları hakkında pek de bir şey bilinmiyordu. Gücünün kesildiğini hissediyor ve bu anların yaşamının son zamanları olduğunu biliyordu. Yanında sadece bir tırtıl kapsülü vardı. Onu bir elma ağacının yaprağına bırakıp yere düştü. Artık ölmüştü. Yeni bir yaşam için çıktıkları bu yolculukta sadece bir kapsülü kurtarabildiler. O kapsülün içindeki tırtıl yaşama gözlerini açsa da aslında yalnızlığa açıyordu. Çünkü koca bir gezegende türünden sadece kendisi vardı. Birkaç gün sonra kapsülden çıkan tırtıl elma ağacının yapraklarını yemeye başladı. Her geçen gün biraz daha büyümeye ve değişmeye başladı. Bu değişimin verilen gazların bir sonucu olduğunu söyleyebiliriz. Tırtıl bir hafta sonra bir elma ağacının boyuna gelmişti. Tırtılın büyüdüğü alan elma canlılarının türlerinin devamını sağladıkları büyüme merkezleriydi. Elma canlıları büyüme merkezindeki davetsiz misafirin farkına vardıklarında artık çok geçti. Tırtıl biraz daha büyümüş ve elma ağaçlarını tek bir ağız hareketiyle yutacak büyüklüğe gelmişti. Elma canlılarının başkentinde bir kargaşa hakimdi. Bu yok edicinin portakal canlıları tarafından gönderildiği açıktı. Varoluştan beri hep bir ayrılık içinde olan bu tür sonunda savaş başlatmıştı. Elma canlıları ise bu çağrıya cevap vermeye hazırdı. İlk başta büyüme merkezindeki yok ediciyi öldürmeye çalıştılar. Ama bu girişimler başarısız oldu. Bu sefer de portakal canlılarının büyüme merkezine saldırmaya karar verdiler. Ve öldürücü gaz bombalarını ateşlediler. Portakal canlılarının büyüme merkezlerine büyük tahribatlar verdiler. Ne olduğunun farkında bile olamayan portakal canlıları da savaş hazırlıklarına başladı. Ve iki tür arasında büyük bir savaş başladı. Bu iki tür arasında binlerce yıldır devam eden bir ayrılık vardı. Ve bu ayrılığın temelini püskül ve kravat oluşturuyordu. Bizim evrenimiz için geçerli olan bu nesneler burada farklı bir anlam taşıyordu. Püskül elma, kravat ise portakal canlılarının kutsal saydıkları birer emanetti. Elma canlılarının kutsal merkezlerinde uzun dar bir koridor vardı ve koridorun tavanından püsküller sarkıyordu. Buradan geçerken bu püsküllerin onları kutsadıklarına inanıyorlardı. Aynı şey portakal canlılarında da vardı. Onlarda yere uzunca serilmiş kravatın üstünden yuvarlanarak ilerliyorlardı. Bu iki tür kutsal emanetlerin kendilerinin olmasını arzu ediyor ve bu uğurda her şeyi yapmayı göze alıyorlardı. Ayrılığın temel noktası işte buydu. Savaş devam ederken elma canlılarının büyüme merkezindeki tırtıl kozaya girmişti. Kimse bu durumun farkında değildi. Bütün dikkatler savaşa yöneltilmişti. Bu yıkıcı savaşın büyük sonuçları olacağı kesindi. Kaynaklar tükeniyor milyonar ölüyordu. Sonunda iki türün liderleri barış yapmaya karar verdiler. İşte o zaman bu savaşın çıkma noktasının kendileri olduğunu öğrendiler. Her iki türde savaş için birbirlerini suçluyordu. Sonunda elma canlılarının bahsettiği yok ediciyi görmeye gittiler. Ama büyüme merkezine vardıklarında büyük bir kabukla karşılaştılar. Tartışmalar tekrar başlamıştı ki birden koza yırtılmaya başladı. İçinden dev kanatlarıyla artık yok ediciye benzemeyen kelebek çıktı. Rengarenk kanatalarını açıp çırpmaya başladı. Herkes renklerin birbirinden ayrı ama bir o kadar da uyumlu halini büyülenmiş bir şekilde izliyorlardı. Kelebek sonunda havalandı ve gökyüzüne doğru uçmaya başladı. Ama gökyüzünde fazla uzun kalamadı. Önce kanat çırpmamaya başladı ardından düşüşe geçti. Tam olarak havalandığı noktanın biraz ilerisine portakal ve elma canlılarının üstüne düştü. Kelebeklerin yeni bir yaşam için çıktıkları bu yolculukları başka yaşamları yok eden bir sefere dönüştü. Bir el masaya uzandı. Tabaktaki elma ve portakallardan birer tane alarak çantasına attı. Masadaki kravatı alarak boynuna bağladı. Cam kavanozun içindeki küçük tırıla baktı ve cama birkaç kez tıklattı. Sonra odanın köşesindeki püskül oyuncağıyla oynayan kedisini okşadı. Saate bakıp evden çıktı.


O günkü görevimiz sadece keşif amaçlıydı. Belirlenen noktaların üzerinden uçup gerekli istihbaratı topladıktan sonra üsse geri dönecektik. Her şey güzel başlamıştı uçağımız sorunsuz bir şekilde havalanmış ilk gözlem noktasının üzerinden uçarken hiçbir sorunla karşılaşmamıştık. Uçağı kullanan en yakın dostum birinci sınıf bir pilottu. Ben ise arkada gözlem noktalarını inceleyip bilgi kaydetmekle sorumluydum. Çoktan ikinci gözlem noktasının da bilgilerini kaydetmiştim. Son olarak üçüncü noktayı da halledip üsse dönmeyi iple çekiyordum. Şunu söylemem gerek ki uçmayı asla sevmem. Tanrı, insanların uçmasını isteseydi onlara muhtemelen kanat verirdi. Son gözlem noktasına beş dakikalık mesafede düşman uçaklarıyla karşılaştık. Bizim uçağımız keşif amaçlı üretilmiş bir P-47 idi. Üzerinde hiçbir silah bulunmuyordu. Sadece herhangi bir tehlikeye karşı uçağın yan tarafına monte edilmiş otomatik bir tüfek vardı. Karşı da ise türünün son örnekleri jet avcı uçakları uçuyordu. Yani bugün bizim son günümüz olabilirdi. Ben öyle düşünüyordum. Gözlem noktasına ulaşmadan rotamızı değiştirip kaçmaya başladık. Kendimizi birden kedi fare oyununun içinde bulduk. Arkamızdan ateş ederek avcı uçakları yaklaşıyordu. Bize yetişip uçağımızı düşüreceklerdi. Çoktan soğukkanlılığımı kaybetmiştim. Son günümün havada olacağını hiç düşünmezdim çünkü söylediğim gibi uçmayı asla sevmem. Ama dostum atılan atışlardan kaçmayı başarıyordu. Bir ara başını hafifçe geriye atarak birazdan yapacağım şeyi hiç sevmeyeceksin dedi. Aklından ne geçtiğini tam o anda anladım çölün üstünde uçmayı planlıyordu. Avcı uçakları hızlı olmalarına karşın manevra kabiliyetleri o kadar gelişmiş değildi. Ama bizim uçağımız daha küçük ve manevra hassasiyeti iyiydi. Çölün içinde kum tepelerine doğru alçalmaya başladık. Peşimizdekiler ise biraz daha ateş ederek gözden yittiler. Kurtulmuştuk. Ama bir sorun vardı. Motorun bir parçası kırılmış ve bizi zorunlu iniş yapmaya mecbur bırakmıştı. Daha doğrusu uçağımız düşmüştü. Kendime geldiğimde uçağın içindeydim. Hala tek parçaydı. Pilot dostum ise baygındı. Uçaktan inip onun yanına gittim ve onu sarstım. Ama uyanmadı. Başını kaldırdığımda alnından akan kanı gördüm. Alnından akarak göğsüne kadar şeritler oluşturmuşu. Onu alıp uçağın gölge yerine yatırdım. Ve başını tedavi etmeye başladım. Sonra uçağı inceledim. Motor bozulmuştu ama tamir edilebilirdi. İlk gün güneş batıncaya kadar motorla uğraştım ve ara ara dostumun durumuna göz attım. Gece çok soğuk geçti. Sabaha karşı dostum biraz kendine gelir gibi oldu ama daha aymamıştı. İçinde bulunduğumuz durumu ona anlattım. Sabah ilk ışıkla birlikte uçağı tamir etmeye başladım. Güneş tam tepedeyken uçağa dokunmama izin vermiyordu. Sanki çöldeki her şey benim ve siz yabancılar onlara dokunamazsınız diyordu. Ve içme suyumuz çok azdı. İdareli kullanırsak ancak bize dört ya da beş gün yetirdi o da en iyi ihtimalle. İçme suyumuz tükenmek üzereydi ve ben hala uçağı tamir edememiştim. Dostum ise ara sıra kendine geliyor ve geri bayılıyordu. Bir sabah dostumun biri ile konuşmasına uyandım. Ne kadar sevindiğimi sizlere anlatamam. Öncelikle dostum iyileşmişti ve ikinci olarak bu çölde bizden başka biri daha vardı. Büyük bir sevinçle doğrulduğumda hüsrana kapıldım. Dostum uyanmıştı ama karşısında kimse yoktu. O kendi kendisiyle konuşuyordu. Beni fark edince, bak burada bizden başka biri daha var dedi. Benden bir koyun çizmemi istiyor. Bozuntuya vermeden peki çizdin mi? diye sordum. Çizdim ama bizimkisi çok seçici bir türlü beğenmiyor dedi. Her geçen gün dostum hayali arkadaşı hakkında bana yeni bilgiler veriyordu. Bir keresinde bana onun başka bir gezegenden geldiğini söyledi. Ve söylediğine göre gezegeni ev büyüklüğünde bir şeymiş. Her ne kadar bir gezegen ya da asteroitin ev büyüklüğünde olması imkansız gibi görünse de dostumun hayalinde oluyordu. Çölde geçirdiğimiz dördüncü gündü. Uçağı biraz tamir etmiş nerdeyse havalanacak duruma getirmiştim. Dostum artık kendine gelmişti ama ayağa kalkamıyor benle oturarak konuşuyordu. Görünürde hiçbir şey yoktu. Alnındaki yara kapanmış sadece hafif bir iz kalmıştı. Ve gözleri bana değişik gelmeye başlamıştı. Çünkü dostumun gözleri kahverengiydi ama gün geçtikçe yeşile dönüyordu. Motorun kırılan parçası için bir parça hazırlamış onu takmak için uğraşıyordum. Bu parçayı da takarsam uçak havalanmaya hazır hale gelecekti. Dostum uçağın sol tarafına sırt üstü dayanmış çölü izliyordu. Birden başı öne düştü ilk önce uyuduğu sandım. Ama hayır uyumamıştı. Çünkü benle konuşuyor adının Küçük Prens olduğunu öğrendiğim minik gezginin gülünü anlatıyordu. Gidip onu düzelttim ve konuşmamıza devam ettik. Çölün kavurucu sıcağına rağmen dostum buz gibiydi. Kan vücudundan çekilmiş damarları donmuş gibiydi. Çöl sıcak çok sıcaktı. Güneş olanca ihtişamıyla parlıyor günü adeta kavuruyordu. Buna rağmen dostum buz gibiydi. Dostumun yanına oturdum. Sırtımı uçağa dayadım. Sıcak, ısınan metalden geçip sırtımı yakmaya başladı. Gözüm kararıyor çöl gittikçe küçülüyordu. Birden karşımda onu gördüm altın sarısı saçlarıyla karşımda duruyor bana gülümsüyordu.


Ey benim dana oğlum o kafiyen tutmadı. Yaptığın eşekliği, bil ki anan yutmadı. Neyse, Cavit bakkala giderken arkadaş mutfağa yönelir ve düşünmeye başlar. Tabii ki şiir olarak düşünür. Of of ki of, of ki of, yine ağrıycak kalça. Dolaptan çıkarmalı hem patlıcan hem salça. Akşama şu gebeşe yapam imam bayıldı. Soğan pembe olmalı, bir iyice kavuram. Ülkenin güneyindeki bir evde bunlar yaşanırken kuzeyde de durum farksızdır. İkinci arkadaş da bir taraftan kızını okula göndermek için hazırlık yaparken, öteki taraftan evin kedisi Minnoşu beslemektedir. Pisi pisi gel pisi, var mı senin gibisi. Portakalı soydum/ Başucuma koydum/ Ben bir yalan uydurdum/ Duma duma dum. Sakın yalan söyleme o çok büyük ayıptır. Çocuk kapıdan çıkmadan önce de her zamanki tembihlerini yapar. Okulda koşma sakın, aman ha düşme sakın. Her teneffüs kantine koşup da şişme sakın. Sıra kocayı yolcu etmeye gelmiştir. E haliyle onu da yolcu ederken bir şeyler söylemek lazım. Pardesünü unutma yağmur olur yaş olur. Sen ne biçim memursun, insan bir tıraş olur. Adamcağız ''La havle vela kuvvete illa billahil aliyyül azim'' diyerek kapıya yönelmişken arkasından bir daha seslenir. İnsan bir kerecik de, der eşimi öpeyim. Adam ''Zıkkımın kökünü yap!'' Der ve çıkar. Bizim arkadaş başlar düşünmeye. Ay vallahi adamın gözleri de belerdi. Zıkkımın kökünü yapmak elbette ki onun için çocuk oyuncağıdır ama o an malzemeler aklına gelmez. Lakin tabii ki demokrasilerde çare tükenmez. Hemen telefonu eline alır ve güneydeki arkadaşı arar. ''Alo' yu bile şiirsiz demesi mümkün değildir. Ay çok fena kızdırdım, öfkeyle gitti halo. Sen nasılsın hayatım, önce diyeyim alo. Ah bir bilsen hayatım seni nasıl özledim. Zıkkım kökü yapacam, akşam bir güzel yesin. O sinirle kalmadı ne ilhamım ne esin. Güneyli önce bir kahkaha attı ve sonra zıkkımın kökü denen yemeğin malzemelerini saymaya başladı. Üzerine bir tutam ekecen ziftin peki. Sonra bir but, velakin mutlak olmalı kuzu. Üzerine ilave bir fiske davul tozu. Unutmadan söyleyim, iki baş kelle soğan. Rayihası için de dam üstünde saksağan. Kuzeyli anında belleğe kaydetti tüm malzeme ve pişirme yöntemini. Yemek meselesi hallolduğuna göre çok daha önemli diğer konulara geçilebilirdi artık. Doyururum böylece hem kızı hem herifi. Güneyli başladı düşünmeye ama tabii ki yine şiirsel düşünüyor. Kuzeyli cevabın geciktiğini görünce yapıştıdı hemen. Oysa Güneyli cevabı bulmuştu. Hemen o da karşılık verdi. Aşkın gözü kör değil kulakları sağırdır. Bütün erkek milleti hem kütük hem sığırdır. Erkek aşktan anlamaz, ister kadın evrilsin. Bana kalsa hepsinin boyu posu devrilsin. Kuzeyli de bu cevap üzerine gaza geldi ve saydırmaya başladı. Çok haklısın vallahi tüm erkekler yabani. Hepisinin de kıçında çıkmalı şark çibanı. Başkasına çok nazik, evde ise dayılar. Güneyli derin bir aaah çekti ki şiir dışında ağzından çıkan tek hece buydu. Lafı hemen Kuzeylinin ağzından alarak devam etti. Safiye de kim yahu. Hele söyle bakayım. Tanıyayım ki ona iki beyit sokayım. Aman boşver aldırma, sakın sen etme merak. O da öyle birisi, kel başa şimir tarak. Evet... Gördüğünüz gibi bu iki arkadaşım konuşurken de düşünürken de hep şiir okuyordu. İki arkadaş böyle tatlı tatlı şiirleşirken aynı anda her ikisinin çocukları da eve geldi ve aynı anda her ikisinin çocukları da aynı türküyü söyledi.


Yolun kenarında ters bir şekilde duruyor. Buraya nasıl geldiği hakkında bir fikre sahip değiliz. Tek bildiğimiz orada duruyor olduğu. Kim tarafından ya da neden atıldığı ise bir muammadan ibaret. Sabit bir şekilde yerinde duruyor. Bu cismin durumunun ya da yerinin değişmesi için dışarıdan bir etken gerekiyor. Ve bu etken iki türlü şekilde olabilir. İlk olarak cisme doğru ilerleyen kişi yerde gördüğü bu dairesel cisme vurabilir. Canı sıkıldığı veya vurmak istediği için olabilir. Yol boyunca onu sürükleyebilir ya da bir vuruş veya birkaç vuruştan sonra bırakabilir. İkinci durumda kişi cismi görmeyip üstüne basabilir. Dairesel cismin şekli bozulabilir. Bu dairesel cismin bir şişe kapağı olduğunu söyleyelim. Hava oldukça güzel ama bunun kapağa bir faydası yok. Bu ifade anlatımı zenginleştirmek, okuyucuya bilgi vermek için kullanılmış bir cümle. Havanın iyi ya da kötü olması kapak için bir şey ifade etmez. O cansız bir varlık bir nesnedir. Bu demek değildir ki bu durum kapağı etkilemez. Örneğin havanın sıcak olduğu zaman kapak ısınabilir. Ya da yağmurlu bir gün olduğu için kapağın yeri değişebilir. Ama bu bizim ilk başta söylediğimiz duruma ters düşer. Onun için ifadeyi değiştirmek lazım. Cismin durumunun ya da yerinin değişmesi için dışarıdan bir etken gerekiyor ve bu etken her türlü şey olabilir. Böylelikle söylediğimiz ilk ifade ile çelişmemiş oluruz. Ama bu onu söylediğimiz gerçeğini değiştirmez. Şimdi kapağın yanından minik bedeniyle bir karınca geçmekte. Muhtemelen bunu daha önce de gördü. Ama yolun ortasında duran bu cismin ne olduğunu bilmiyor. Kapağın etrafında döndükten sonra içine bakmaya karar verdi. Şuan kapağın kenarında yürüyor. İçine girmeye daha karar vermedi. Kenardan birkaç adım atsa da geri çekilip duruyor. Sonunda inmeye karar vermişe benziyor. Artık kapağın içinde geziniyor. Acaba karınca burada ne aradığının ya da ne bulmak istediğini biliyor mu? Yoksa sadece yolda gördüğü bu cismi bir dürtüden dolayı mı merak etti? Bunu asla bilemeyeceğiz. Tıpkı kapağın buraya nasıl geldiği gibi. Kapağın buraya nasıl geldiğini gören olmuştur ama biz sadece tahmin edebiliriz. Gören kişi ya da kişiler çıkıp da böyle oldu derse o ayrı. Kapağı atan kişi susadığı için çantasından su şişesini çıkardı. Ya da çanta taşımadığı için şişe elindeydi. Her durumda da tek ortak yön var kapağı atan kişinin susaması. Su şişesinin kapağını açıp suyu içiyor ama kapağı yere düşürdü. Yer düştüğü için yüzünde bir hayıflanma ifadesi oluşuyor. Kapağı yerden kaldırmadı. Bütün suyu içtikten sonra şişeyi çöpe attı. Burada şu sorun olabilir. Şişeyi çöpe atan kişi kapağı neden atmadı. Belki temizlik takıntısı vardır ya da kaldırmak istemediği içindir. Dediğimiz gibi sadece tahmin ediyoruz. Farklı bir durum da olabilir. Örneğin ilk başta söylediğimiz birinci durum. Kapak zaten daha önceden yerdeydi. Ve kişi kapağı vurarak buraya sürükledi. Biz sadece kapağın buraya nasıl geldiğini tahmin ettiğimiz için daha önceden atılma durumuna girmeyeceğiz. Kapak yine tek başına çünkü karınca gitti. Muhtemelen hiçbir şekilde kedisinin ve yuvanın işine yaramayacağı bu cismi incelerken kaybettiği zamanı telafi etmek amacıyla gitmiştir. Kapağın nasıl atıldığını bilmediğimiz gibi ne zaman atıldığını da bilmiyoruz. Belki akşam atılmıştır. Ve günün ilk ışıkları kapağın üstündeki çiy taneleri buharlaştırıp gökyüzüne yollamıştır. Burada kullanılan atılmak kelimesi de yanlış kullanılmış oldu. Çünkü kapağın atıldığı veya düşürüldüğünü bilmiyoruz. Zira atılma ve düşürülme eylemleri farklıdır. Birinde kasıtlı bir yapılma durumu varken diğerinde istemsiz bir olay gerçekleşir. Tüm bunlar varsayımdan ibaret olunca kelime seçimlerini de açıklamamız gerekiyor. Ya da tüm seçimleri bırakıp varsayımlar üzerinden ilerleyebiliriz.


Kimse kimseye yorum yazmaz oldu. Veya yazılsa bile bir iki cümlelik nezaket sözlerinden öteye geçmiyor. Bence bu durum site yazar ve şairlerinin üretkenliğini son derece etkiliyor. Bir şair veya yazar düşününüz ki saatlarca çalışmış, emek harcamış, kafa yormuş kendisine göre bir şiir veya nesir oluşturmuş. Elbette ki bu kardeşimizin okuyucularından, takipçilerinden bir taktir veya taltif beklemesi en doğal hakkıdır. Nasıl ki bütün güç ve kuvvetini harcayarak bir rekora imza atan sporcunun bu gayret ve başarısı mükafaatsız bırakıldığında o sporcu moralmen çökerse bir şair de okuyucuları tarafından bir taktir görmezse o da çöker. Artık eline kağıt kalem almak istemez. Öyle ya niçin alsın ki? Nasıl olsa herkes ilgisiz. Kimse başarısını görmek istemiyor. Veya hataları, eksikleri varsa onları izale edecek hiç bir yazı yazılmıyor. Yorum yapılmıyor. Öyle ise o şair veya yazar aptal veya geri zekalı mıdır ki kendisini paralasın da yeni yeni eserler kaleme alsın. "Milletin aptalı ben miyim ? Her yazıya yorum yetiştireceğim diye kendimi parçalıyorum millet kılını kıpırtatmıyor. Benden bu kadar "der peseder. Oysa ki yorum yazmak, en baştan o yazının veya şiirin okunduğuna dair en büyük kanıttır. Eser sahibine bir kıymet vermektir. Eserini ve o eseri meydana getirirken göstermiş olduğu gayreti takdir etmektir. Ya eserin teknik yönüne ya da mana yönüne. Ya okuyucunun atalet ve tembelliğini veya teknik ve mana konularında bilgi sahibi olmadığını. Bazan öyle güzel konular işlenir ki okuyucunun o konuya kayıtsız kalması mümkün değildir. Saatlarca, günlerce yazılsa konu yine kapanmaz. Böyle durumda nasıl kayıtsız kalınıyor benim aklım almıyor. Bırakınız şiire yorum yazmayı bazan yazılan yoruma bile sayfalarca cevap yazmak gerekebiliyor. Editörlerim müstesna çünkü onlar her şiire yorum yazmak zorundalar. Öyle olunca da işleri çok zor oluyor. Fakat öyle arkadaşlarımız var ki yazılan yoruma dahi cevap yazmıyorlar. İnsanın çok acil ve müşkil durumu olabilir. O durumlar müstesna. Yoruma cevap yazmamayı asla kabul edemem. Belki yaz sıcakları bir mazeret olabilir. Ama bu sıcaklar da geçicidir. İnşaallah bu sıcaklara bağlı olarak sitedeki bu atalet de geçici olur. Bütün temennim bu yöndedir. Bu yazımla hiçbir arkadaşımı hedef almış değilim. Kırıcı olmak istemedim. Sadece bir eksikliğe parmak basarak siteyi biraz daha canlandırmak istedim. Umarım değerli arkadaşlarım beni mazur görürler. Herkese bol paylaşımlı, bol yorumlu günler dilerim.


Ay ışığının aydınlattığı patikada yaşlı bir adam ile atı güçlükle yol alıyordu. Saatlerdir yolda olan yaşlı adam dar olan karla kaplı patikada hırıltıyla aldığı nefesi verdikçe daha yüksek hırıltıyla tekrar nefes alıyordu. Atın da yaşlı adamdan farkı yoktu. Aynı sahibi gibi oda yeterince yaşlanmış, çökmüştü. Yaz ve güzün sürülerin çayıra giderken ezdiği bu patika, pek geniş sayılmazdı. Yaşlı adam tepedeki bu patikayı aşınca on dakikaya kalmaz evde olacağını biliyordu. Yaşlı adam kasabadan dönüyordu. Sabah evden günün ağarmasıyla çıkmış, karısına akşama doğru evde olacağını merak etmemesini söylemişti. Kasabadan aldığı erzakları kır atına yüklemiş, yola düşmüştü. Ne var ki yolda at yükü birkaç kere devirmiş yaşlı adam yükü tekrar yapmak için nerdeyse iki saatini harcamıştı. Bir yandan söyleniyor, bir yandan sevgi sözcükleriyle atını methediyordu. Yaşlı adam atını daha küçük bir tayken almış onu yetiştirmiş, büyütmüştü. At çok geçmeden herkesin diline düşmüş civar köyler bile attan bahsetmeye başlamıştı. Tepeli köyünden filancanın kır atı yok mu ne yamanmış arkadaş iki atın yükünü tek başına çekiyor. Bu sözlerden önce at daha tayken yine herkesin diline düşmüştü. Yaşlı adam atı alıp, gelip, ağıla bağlamış. Ama at bağlı düğümü çözerek, ağıldan kaçıp, eski evine karşı köye kaçmış. Yaşlı adam atı göremeyince soluğu karşı köyde almış. Bakmış ki at orada tekrar alıp eve getirmiş. Bu sefer düğümü çok sıkı bağlayıp, ağılın kapısını kapatmış. Birkaç gün yerinde duran at bir gece ağılın kapısını kırarak tekrar karşı köye kaçmış. Yaşlı adam sabah uyandığında ağılın kapısını kırık görünce atın peşine düşmüş. Adam karşı köye varınca at başka köye varıp kişnemeye başlamış. Adam soluğu öbür köyde alınca at bu sefer köye dönmüş köyün içini birbirine katmaya başlamış. Bu olaylar aylarca devam etmiş köyde huzur bırakmamış. Adam atın peşinde dolanıp durmuş. Bu attan çekeceğin var aldığın adama götür de başka at al demişler. Ama yaşlı adam kimseyi dinlemeyip sonunda atı evine alıştırmış. Yaşlı adamın hırıltılı nefes alıp verişi atın kalın bacakları ve iri cüssesiyle ezdiği karların sesi dingin bir sükuneti bozuyordu. Son bir gayretle tepeyi aşmaya çalışan at birden irkilerek geri tepince öndeki yaşlı adam sırt üstü kara düştü. Zorla ayağa kalkmayı başaran yaşlı adam atın neden ürktüğünü görmek için etrafına bakındı. Ne kadar baksa da bir şey göremedi. Atın yularını tekrar eline alıp yürümesi için çekse de at yerinden kımıldamadı. Atı birkaç kere zorladı ama at hareket etmedi. Yaşlı adam bu işe bir anlam veremese de atın yorulduğunu birkaç dakika dinlenmesi gerektiği çıkarımında bulundu. Her ne olduysa at bir kez daha ürktü ve geri dönmeye çalışarak sağa sola dönmeye başladı. At ne tarafına dönerse dönsün üstündeki yükler çalı dallarına takılıp atın dönmesini engelliyordu. At kişneyerek geceyi adeta yırttı. Yaşlı adam önüne baktığında karşısında kurdu görünce istemeden de olsa birkaç adım geriledi. Kışları yemek bulmakta zorluk çeken kurtların köylere ve kasabalara indiğini biliyordu. Ama ilk defa kendi gözleriyle şahit olduğu bu olaya inanamıyordu. Geride at tepiniyor, kişniyor, kurdu korkutmaya çalışıyordu. Yaşlı adam elindeki uzun değneği kurda karşı kaldırarak, kendini savunmaya hazırlandı. Birkaç defa yerinde dönen kurt dişlerini çıkararak, hızla ileri atıldı. Yaşlı adam sopayı sallayarak ileri atılan kurda vurdu. Sersemleyen kurt kara yığıldı. Ayağa kalkan kurt üst dudağını kaldırarak sivri dişlerini göstermeye başladı. Kurt birden patikadan çıkarak çalıların arasına girdi. Etrafa bakan yaşlı adam kurdun ne yapacağını anlasa da kurt çoktan atın arkasından saldırdı. Dişlerini atın bedenine gömünce at can havliyle tepinmeye başladı. Üstündeki yükleri devirdi. Kurdu ısırma umuduyla başını geri atmaya çalıştı. Ne kadar denese de kurt dişlerini çekmiyor daha kuvvetle ısırıyordu. Atın arkasına geçen yaşlı adam yirmi altı yıllık yoldaşını kurtarma umuduyla kurda vurmaya başladı. Atı bırakan kurt bu sefer yaşlı adamın koluna saldırdı. Kolunu kaptıran yaşlı adam kolunu kurtarma umuduyla diğer eliyle kurdun boğazını sıkmaya başladı. Boğazını kaptıran kurt yaşlı adamın kolunu bıraktı. Kurt kolunu bırakınca yaşlı adam iki eli ile birlikte kurdu boğmaya devam etti. Bir süre sonra cansız bedeni karların üstüne attı. Kır atın sesini duyan yaşlı adamın karısı, köydeki diğer evlere giderek tepenin ardında kır atın kişnediğini bir şeyler olduğunu anlattı. Köyün delikanlıları ellerine aldıkları fenerlerle silahlarla yolu tuttular. Tepe varınca gördükleri manzara karşısında şok olan delikanlılar birkaç saniye durakladılar. İçlerinden şoku atlatan biri hemen yaşlı adamın kolunu üstünden yırttığı bez parçasıyla sarmaya başladı. Diğerlerinin yardımıyla yaşlı adam sırtlayarak tepeden aşağı hızlı adımlarla yürümeye başladı. Geride kalanlar ise yaşlı adımın atı ve yüklerle yola düştüler.


KANGALA sülalesinden. 3. Kız kardeş ve 3 erkek kardeşin en büyüğü. Yoksulluk yüzünden geç evlendirilmiş. Hoca sülalesine gelin gitmiş, yırtıcı çalışkan bir kadın. Damat adayı Topal Ahmet Hoca'nın gönderdiği portakallar eve varmadan kurnaz öğrenci kayınbirader tarafından yenip bitirilir, iki tarafın da bundan haberi olmaz. Kocasına bir çok çocuk verir. Çocuk vermekle kalmaz onun evini, tarlasını çekip çevirir, ahırına bakar. Ayran yapıp yağını biriktirerek yerler satın alır, torunlarını bile abat eder. Hayatında rahata yer yoktur. Büyük oğlu Harun sesiyle başlar gün onun evinde. En büyük dayanağı odur. Evi onunla çekip çevirir. Tarlaları sürer ilkel usullerle, ekip biçer. Çapa yaparlar, kesip biçerler. Mısırını, buğdayını, fasulyesini yapar. Kocasını beceriksizlikle suçlar sürekli. Ona hiç değer vermez, hep onu aşağılar, ulu orta tahkir eder. Buğdayı değirmene gönderir büyük oğluyla öğüttürür. Un yaptırır. Undan evin ekmeğini yoğurur. Ocakta pişirir. Kocası imamlık yapar öteki köylerde, eve pek az gelir. Kente göçmüşlerdir, yerlerini yurtlarını satıp az bir bahayla. Kentte de köy hayatı sürdürürler. Zaten satın aldıkları tarlalar da köyle kent arasında, köyden çok kente yakındır. Hallerini değiştirmezler. Bir ahşap evden başka bir ahşap eve geçmişlerdir yalnız. Su orada da sokakta akar, burada da. Elektrik orada yoktu zaten, buraya gelme ihtimali vardır en azından. Onun bunlarla bir alışverişi yoktur. Kocasının arazinin birini satıp parayı zayi etmesini hiç hazmedememiştir ama dillendirmez. Bu işi büyük oğluna havale etmiştir sanki. Kocasının beceriksizliği yanında dağınıklığından hep şikayet eder durur. 4 erkek, 3 kız çocuk doğurduktan sonra kocasına kadınlık etmemiştir. Kocası dul bir kadınla nikahlanıp hacca gitme isteğini açıklayınca feveran etmiştir. Karı koca arasındaki mahrem ilişkiyi kast ederek ' o işi yapa yapa mı Kabe'ye gideceksiniz' diyerek tepkisini ortaya koymuş ve bu evliliğe mani olmuştur. Çok az yer, hemen hemen hiç elbisesine bakmaz. Allah'ın günü tarla ve inek peşinde çalışır durur. Yırtıcıdır. Sırtında kendi ağırlığının birkaç katı fazla yük taşır. Büyük kızını ve onun çocuklarını çok sever ve bunu belli etmekten çekinmez. Büyük oğlunun en büyük oğlu dışında diğer çocuklarını pek sevmez. Ama yine de onların evine oturmaya gider. Aralarının pek şeker renk olan gelini o gelince sessizce - pek yakın sayılabilecek yerde olan annesinin evine- kaçarcasına gider. Onun orda olmasından hoşlanmadığı anlamına gelir. Gelin de onun evine pek gitmez. Evi büyük evdir. Akşamları orada toplanılır. Çaylar içilir, yemekler yenir. O bundan şikayet etmez. Para biriktirir, öldüğünde sandığından tedavülden kalkmış paralar çıkmıştır. Amcamın kendisi için aldığı kuşbaşı etleri pişirip yediği bile şüphelidir. Yaşamıyor gibidir. Kimsenin dedikodusunu yapmaz. Yüzü hiç gülmez. Zayıf esmer bir kadındır. Kocasıyla beraber bir yere gittiği görülmemiştir. Hoş gezmek için bir yere gittiği de vaki değildir. Tarlalarından başka yer bilmez. Düğün bayramı yoktur. Kendi sokağı ve tarlanın yolundan başka çalı çırpı odun topladığı Tavşantepe denilen bir küçük tepeyi bilir. Komşuların evine gittiği, iki kelam ettiği vaki değildir. Köyde eltisiyle ettiği kavga pek meşhurdur. Bu yüzdendir ki kimseyle ihtilat etmez. Kapısının önünde ve önü oğullarının yaptığı binayla kapanmış balkonlarında oturur bazen. Namazı niyazı dışında evindedir. Hep bir şeylerle meşguldür. Gelinlerin işine karışmaz. Erken yatar erken kalkar. Yoğurdu kendi yapar, ineği kendi sağar, hatta yayığı da kendisi vurur. Lahana yapar, turşu kavurur. Kış turşusunu o kurar koca küplere. Büyük kızı kanser olunca üzülmüş ama üzüntüsünü belli etmemiştir. Ölünce kendi akrabası 20 yaş küçük yeğeniyle evlendirmiştir damadını, çocukları yetimlik çekmesin diye. Mirası bir imzayla erkek kardeşlerine bağışlamıştır. Barsak düğümlenmesinden ölmüş, dedemi yalnız bırakmıştır.


- Murat Çavuş, sevilduğunu bil daaa! Aramiza asker ocağunda başka kımseyu almayuz ama sen de bızdensun, harbi delıkanlu arkadaşsun, demişti. Ekmeğimizi tereyağına bandıra bandıra büyük bir iştahla yedik. Yemeğimizi bitiremeden, daha keyif çayımızı içemeden nöbetçi komutanın postasına yakalandık. Aniden yemekhaneye girip ışıkları yaktı ve bizlere burada ne yaptığımızı sordu. Posta, komşu bölükten Adanalı bir onbaşıydı. Zaman zaman da selamlaşırdık. Ben de durumu izah edip bizi idare etmesini söyledim. "Peki" deyip gitti fakat beş dakika sonra geri dönüp yanında getirdiği kalemle bir kağıda tek tek isimlerimizi yazdı ve nöbetçi subaya vereceğini söyledi. Önce şaka yaptığını sanmıştım, alt tarafı yemek yiyip çay içmiştik, isimlerimizi vermez diyordum, gidip ispiyon etmiş bizi. Zafer'in iki laz arkadaşı o gece misafirimiz olduğu için onların da zarar görmesini istemedik ve suçu Zafer ile birlikte üzerimize aldık. Hakkımızda disiplin cezası uygulandı. Suçumuz : 'Emirlere ve talimatlara aykırı şekilde hareket ederek devletin elektriğini özel işimizde kullanmak.' idi. Önce yedi gün olarak belirlenen cezamız, askerdeki başarılarımız nedeniyle bölük komutanımızca üç güne indirildi. Onbaşı Zafer, Rize-İyidere'li olduğu için çok iyi silah kullanırdı ve bölükte atış birincisiydi. İşin enteresan tarafı ben de bölüğün en başarılı örnek çavuşu seçilmiştim ve koridordaki duvarda çerçeve içinde ikimizin de fotoğrafı asılmıştı. Silah bana her zaman soğuk gelmiştir. Elime alınca ürperirdim. Zafer için ise su içmek, yemek yemek kadar doğaldı. Bir defasında bana silah kullanmanın püf noktalarını da öğretmişti. - Bak, coreymisun uşağum, ha buna 'cez' derler. Ha bu 'cöz' ha bu da arpacuktur. İyice yaslayacaksun silahi omzina. Ha burdan cöreceksun hedefi, tutacaksun nefesuni basacaksun tetuğe. Ahaaa, bu kadar basittur. Şimdi sıra sendedur, yap bakayum deduklerumi. Yapardım yapmasına da onun kadar marifetli değildim, hatta bir defasında denetimlerde zamana karşı atış yaptığımız için heyecanla şarjörü tersinden takmıştım da, kör olasıca şarjör sıkışmış ve bunu gören bölük komutanımız, sol böğrüme hızlıca bir kaç tane tekme atmıştı. O tekmeleri yiyince gözüm kararmış, başım dönmüş, nefesim kesildi sanmıştım. Sonradan düşündüm de hak verdim. Bunun anlamı 'savaş çıksa, öldün!' demekti. Bir defasında da tabancayla elli metre uzaktaki hedef tahtasına atış yaparken bölük komutanımızın atış komutundan önce bir anda nasıl olduysa dalgınlıkla tetiğe basmıştım. Komutanımız tam önümdeydi, silahın namlusu yere doğru eğik olmasa facia olabilirdi, çok ucuz kurtulmuştum. - Buradaki disko nasıl bir yer ki? Ne yapılır orada? Sivilde üç beş kere gitmiştim, çok da gürültülüydü müzik, dedim gülerek. - Ula Murat Çavuş amma da safsun, ciddu mi diyesun, bilmeysun öyle mi buradaki diskonun anlaminu. Burasi askeru cezaevu gibu bir yer. Oyle boşuna umitlanma oğlum orada kari, kız bulunmaz, dans etmeye citmuyoruz daaa! demişti. Diskoda üç gün Zafer'le aynı koğuşta yattık. Birlikte yerleri süpürdük, paspas çektik, yatakları düzelttik, bulaşıkları yıkadık, mıntıka temizliği yaptık. Sigaramız azalınca aynı sigarayı bir o, bir ben ortaklaşa içtik. Hatta bana iş yaptırmak istemezdi. - Sen bizum çavuşumizsun. Senun yerune ha pen yaparum. Hem burdaki uşaklar ne güne durayu daa! demişti. - Olmaz öyle şey! Anca beraber, kanca beraber. Bak omzuma! Rütbe falan kalmadı. Sende de kalmadı, bende de kalmadı. Yahu Zafer, biz yanlışlıkla film setine falan mı geldik ki? Biz hakikatten burada neyiz ki? Disko denilen cezaevinde koğuşlardaki yataklarda oturmak yasaktı. Koğuşta bir tane iskemle var, başka da yok. Sırayla o iskemlede beşer onar dakika oturuyorduk. Koğuşta bizden başka üç, beş kişi daha vardı. Bütün gün ayaktaydık ve çömelerek dinleniyorduk. Demir bir kapısı vardı koğuşun. Tuvalet ihtiyacımız olduğunda demir kapıyı yumruklayıp askeri gardiyandan izin isteyip koridordaki tuvaleti kullanıyorduk. Sigara molaları çok kısıtlıydı, adeta zamanla yarışıyorduk. Zafer karadenizli olduğu için biraz dik kafalıydı ve o da benim gibi haksızlığa gelemiyordu. Burada mecburen susmak ve bazı şeyleri yutmak zorundaydık. Hani verseler o gardiyanları Zafer'in eline, anında yere devirirdi ikisini de. İkide bir küfür ediyorlardı çünkü. Yok tuvalet ihtiyacı için şimdi zamanı mıymış, yok niye yatağın üstüne oturmuşuz, yok sigara içmenin zamanı değilmiş falan, filan. - Gözümü bir kapatsam, bir açsam Ankara'da olsam. - Ceza verilen askerlerin siz olduğunu bilmiyordum. Sonradan öğrendim, çok da üzüldüm. İkiniz de temiz, efendi, saygılı askerlersiniz. Keşke o gece veya ertesi sabah bana gelseydiniz hakkınızda işlem yapmazdım. Asker isim listesini getirince ben de işlem yaptım. Keşke çağırsaydım, sizi sima olarak şahsen tanıyorum ama adlarınızı bilmiyordum. Oldu bir defa, kusura bakmayın arkadaşlar, deyip gönlümüzü almıştı. - Doğru söyle bana Murat Çavuş, sana ceza verdim diye bana kızgın mısın? diye sormuştu. Ben sessiz kalınca da sözlerine şöyle devam etmişti: - Kızgınsın, kızgınsın. Şimdi sen Ankara'ya gideceksin, askerliğin bitti, ama benim askerliğim devam edecek. Benim yerime Kızılay'da ekmek arası döner yer misin? Benim de canım döner çekti, demiş, gülüşmüştük. - Komutanım, size kızmak mı? Asla! Siz görevinizi yaptınız. Disiplini uyguladınız. O cezayı hak etmiştim. Çünkü asker arkadaşlara örnek olmam gerekiyordu. Canımız çekince ilk ve son kez sucuklu yumurta yapalım demiştik, ama afiyetle yiyemedik. Söz komutanım, Ankara'ya gittiğimde sizin yerinize döner de yiyeceğim, ayran da içeceğim, demiştim. Sarılıp, vedalaştık. Bana sağ olsun yedi gün yol izni vermişti. Bir nevi ödüldü bu bana. O güne kadar hiç kimseye bu kadar çok yol izni verilmemişti. - Uyyy, Murat çavuşum gelmiş, neydeysun daaa! Ha bugün bağa nöbet var midur? Saat kaçtadur daaa! Hele bi sigara vereyum sana, kendine gel daaa! sözleri de... Şimdi ne zaman aklıma Laz oğlu Zafer Onbaşı gelse, peşinden de sucuklu yumurta gelir. İkisini de düşündükçe içim yanar. Zafer meslek olarak uzun yol şoförlüğü yapardı. Bayramlarda seyranlarda birbirimizi arar, askerlik günlerini ve özellikle de o sucuklu yumurta faslını kahkahalar atarak yad ederdik. En son görüştüğümüzde bana, kendi bahçelerinden topladıkları özel çaydan gönderecekti. Kargoyla daha önce adresime göndermişti. Beni Rize'ye davet ettiğinde, - Atla uçağa gel daaa! Senu misafir edeyum, demişti. - Ben, Zafer Çelik'in asker arkadaşıyım. Kendisine telefonla bir türlü ulaşamıyorum. Telefon numarasını değiştirmiş olmalı. Nerede kendisi? Biliyor musunuz telefonunu? dedim. - Zafer'e ulaşamayız, dedi üzgün bir ses tonuyla. - Uzun yola mı gitti yoksa? Not alın, gelince ulaşırsınız. Beni arar o zaman, dedim. - Bilmiyorsunuz demek ki siz, dedi. - Neyi bilmiyorum? dedim merak içinde. - Nasıl söylesem bilmem ki? dedi. - Ne oldu, Zafer'e bir şey mi oldu yoksa? dedim. - Zafer öldü... dedi. - Yok, şaka olmalı, Zafer sensin. Sesini değiştirme uşağum. Böyle şakalar da yapma bana, dedim. Karşımdaki ses doğru söylüyordu. Onbaşı Zafer Çelik, kardeşiyle birlikte trafik kazası geçirmiş ve ikisi de vefat etmişti. Bunları duyduğumda sanki başımdan kaynar sular döküldü, içim yandı. Telefonda konuşamadım bile. - Kaza nasıl oldu? diye sorabildim sadece. Yıllardır içim hep yanar benim. Genç yaşta kardeşiyle birlikte trafik kazasında ölen Zafer, son oyununu Azrail'e karşı oynamıştı. Telefonlarda kendisini hep uyarırdım. - Aman Zaferi'm dikkat et, hızlı gitme yollarda, derdim. Bilirdim çünkü huyunu. Hızlı yaşardı, hızlı da öldü genç yaşta. - Ula sen pu oyinu bileymiydun daha once? demişti. - Zafer, ben Ankaralı'yım, kapı gıcırtısına oynarız biz. Senden gördüm, öğrendim horon oynamasını. Hep gülüşürdük onunla. Hep mutlu, hep güleç, hep cesurdu. O benim can arkadaşımdı. Ardında gözü yaşlı sevenlerini ve iki yetim çocuk bıraktı. Allah gani gani rahmet etsin. 29/09/2009 -Trabzon'un Arsin ilçesindeki trafik kazasında hayatını kaybeden kardeşler Rize'de toprağa verildi. Alınan bilgiye göre, ilçenin Yeşilyalı beldesinin Yanbolu mevkisinde, Rize'den Trabzon'a giden Zafer Çelik (32) yönetimindeki 34 Z 1850 plakalı otomobilin devrilerek karşı şeride geçmesi sonucu ölen Zafer Çelik ile kardeşi Ensar Çelik (30) için Rize'nin İyidere ilçesine bağlı Büyükçiftlik köyü Merkez Camisi'nde cenaze töreni düzenlendi. Törene, Çelik ailesi ile vatandaşlar katıldı. Çelik kardeşlerin cenazeleri, kılınan cenaze namazının ardından aile mezarlığında toprağa verildi. AA muhabirinin edindiği bilgiye göre, Ensar Çelik'in bir yıldır kan kanseri tedavisi gördüğü, Zafer Çelik'in kardeşine kendi kemik iliğinden vermek istediği, ancak uyum sağlayamadığı için naklin yapılamadığı öğrenildi. Uygun ilik arayışları süren Ensar Çelik ile ağabeyinin, kaza günü, Ensar Çelik'in dermoid kist rahatsızlığı nedeniyle muayene için Karadeniz Teknik Üniversitesi Farabi Hastanesi'ne gittikleri bildirildi. Ensar Çelik'in bir, ağabeyi Zafer Çelik'in ise iki çocuk babası olduğu belirtildi.


Bir varmış başka hiçbir şey yokmuş. Allah her şeyi yaratmış yaratılışını güzel yapmış. Güzel söz söyleyenleri de çok ama çok sevmiş. Evvel zaman içinde, zaman zaman içinde, bir tatlı dilli papağan da bizim masalın içindeymiş. Tatlı Dilli papağanın kanatları rengarenkmiş. Görenler ona hayran olup, onu çok beğeniyormuş. Ama bu papağan masal ormanında daha çok tatlı dilinden, arkadaşlarına karşı güzel söz söylemesinden dolayı seviliyormuş. Bir canlının kalbi sevgiyle dolunca dili güzel sözler söylermiş. Yine bir gün Tatlı Dilli masal ormanında bir ağaçtan bir ağaca uçuyormuş. Sevgi dolu sesiyle bir şarkı söylüyormuş. O sırada şakacı şempanze muz ağacının üstündeymiş. Onu görünce kuyruğuyla dala tutunarak sarkmış. Başı aşağı sarkmış şekilde papağana seslenmiş. Şakacı ani bir hareketle doğrulmuş. Dalın üstüne oturmuş. Daha söze başlayacakmış ki bir serçenin sesiyle irkilmiş. Şakacı yaptığın şey hiç de doğru bir davranış değil. Bir arkadaşımızla burnundan dolayı alay etmeni beğenmedim. Biz masal ormanı sakinleri birbirimizi sevmek için söz verdik. Sevmek ise birbirimizi incitmemektir. Demiş. Şakacı, serçenin bu sözlerine alınmış. Kendini tutamayarak onunla da alay etmeye başlamış. Tatlı Dilli, arkadaşları arasındaki bu söz sataşmasından rahatsız olmuş. Tartışmanın büyümemesini istemiyormuş. Bunun için araya girmesi gerektiğini anlamış. Daha Tatlı Dilli sözünü bitirmemişti ki şakacı söze girmiş. Bak gördün mü küçük! Tatlı Dilli yaptığının doğru olmadığını söylüyor. Seni ilgilendirmeyen işlere karışma! diyerek serçeyi azarlamış. Arkadaşlar kızgınken söz söylemek doğru değildir. Bu durumda birbirimizin kalbini daha çok kırabiliriz. Bunun için kızgınken susmak en güzel davranıştır. Sevgili şakacı, sabah ilk gördüğünde söyleyeceğin günaydın sözü beni daha çok mutlu ederdi. Evet günaydın dedin ama aynı zamanda koca burun diyerek benimle alayda da ettin. Ben seni üzmemek için bir şey demedim. Unutma şakacı herkes benim gibi olmayabilir. Kimimiz çok alıngan, kimimiz çok öfkeli, kimimiz neşeli, kimimizde böyle şakalara sert tepkiler veren bir özellikte olabiliriz. O zaman da hoşumuza gitmeyen sözler işitebiliriz. Kim kendisiyle alay edilmesinden hoşlanır ki şakacı? Ben sadece senin üzülmeni istemediğim için karşılık vermedim. Bak benim yerime serçe kardeşimiz söz söyledi diye hemen onunla da alay ettin. Onu da küçümsedin. Ama şunu öğrendim ki rahatsız olduğumuz davranışları arkadaşlarımıza tatlı bir dille söylemeliymişiz. Yoksa onlar bizim bu alaycı sözlerden hoşlandığımızı sanabilirler. Tatlı Dilli, biliyorum senin arkadaşlarını üzmek istemediğini, bunun için şakacıyı uyardım. Arkadaşlar birbirinin sevincini de üzüntüsünü de paylaşabilmelidir. Dedikten sonra şakacıya dönmüş. Şakacı, ben de seni üzmek ve kızdırmak için söylemedim. Seni üzdüysem özür dilerim. Arkadaşlar arasında güzel söz her zaman mutluluk vesilesidir. deyince şakacı yaptığı yanlışı anlamış. Tatlı Dilli özür dilerim. Bir daha arkadaşlarımın herhangi bir özelliğinden dolayı onlarla alay etmeyeceğim ve onları üzmeyeceğim. dedikten sonra küçük serçenin bulunduğu dala zıplayarak onun yanına oturmuş. Ellerine alıp onun küçük ve yumuşacık kanatlarından öpmüş. Gökten üç elma düşmüş. Birisi arkadaşlığın kıymetini bilip güzel söz söyleyenlerin, birisi yanlışlara karşı uyaranların, üçüncüsü de bu masalı okuyan ve dinleyen sevgi dolu çocukların başınaymış.


Uzun bir süre içimden gelmedi, bu yolda ilerlediğim her adımda beni mutlu edecek jestler geldi önüme. Mutlu oldukça ilerledim, ve artık ilerledikçe mutlu oluyordum. İlerleyen zamanda ise Sevdalandım ben bu yola, vazgeçmek için küçücük bir sebep ararken şimdi ise beni bu yolda muvaffak kılacak sebepler aramaya başladım. Değişmiştim çünkü, içimde öyle derin bir istek vardı ki, zorunda olduğum için değil, gönülden istediğim için yapıyordum. Önceden ders yapmam gerektiği halde yapmadığımda içimde oluşan kırıklık yoktu, zaman kaybediyordum ama bu benim umurumda bile değildi. Şimdi ise yapmam gereken o dersi yapmadığımda içime oturan bir hüzün var. O gün bitmişti benim için. Bir top oynasam, ilahi dinlesem bile mutlu etmiyordu beni. Benim yürüdüğüm yol en zoru ama en mükafaatlısıydı. Bu sevda çok zordu, ama hangi sevda da kolaydı ki... Benim yolum zordu ama imkansız değildi. Benim yolum herkese nasip olacak bir şey değildi. Benim yolum HAFIZLIK'tı...


Sessiz, sakin, saygılı, utangaç ve becerikli bir kızdı, ustalar tarafından stajerler arasında parmakla gösterilirdi. Gençti, güzeldi ve enerjikti. Aradan biraz zaman geçtikten sonra bizim masum, çocuksu Güllü, hem göbeğini açık bırakan kısa giysiler giymeye hem de herkesle yüz göz olmaya başladı. Tanımadığı, konuşmadığı hatta şakalaşmadığı kimse kalmamıştı, kız arkadaşlarından çok erkek arkadaşlarla muhatap olmaya başlayınca iş çığırından çıktı, okulunu yarıda bırakıverdi stajını bitirmeden. Askerliğini yapmış 22-23 yaşlarında aynı birimde çalışan usta ile çıkmaya başladı, önce gizlediler sonra itiraf ettiler "niyetimiz ciddi, evleneceğiz."diyerek ulu orta yerde söylemeye başladılar. Arkadaşın aracı vardı, aylardır beraber gidip geldiler iş yerine karı-koca gibi. İş ve eş insan hayatı için çok önemlidir birisi ak ciğeriyse diğeri kalbidir, insanın başarısı ve mutluluğu buna bağlıdır. Sen ise acele davrandın, sevgili yapmak yerine kariyer yapmayı yeğleseydin senin için daha güzel olurdu, henüz yolun başındasın. Amatör iken bir oyunu profesyonelce oynayamazsın. Yazılı hiç bir aşk kanunu yoktur;bazen haklıyken haksız çıkarsın bazen profesyonel olsan bile partnerin tarafından hep amatör kalırsın. Aşkta yaş kriter değildir."diyenlere, bir cevap vermiş oldunuz. Güle güle Güllü, sana hayatında başarılar diliyorum, karşına güvenebileceğin kimseler çıkar inşallah çünkü insan, güvendiğini sever.


Evet sizde bilirsiniz ki memleketimizde kuş sütü eksikliği her zaman gündemimizin baş köşesini işgal etmektedir... Hükumetimizin ivedilikle bu konuya el atması gerekmektedir.... Kuş sütü bu zaten öyle kolay kolay ele geçen bir şey değil... Güvenilir kaynaklardan aldığımız bilgilere göre, çok yakın zamanda biten Bakanlar Kurulu toplantısında ülkemizdeki kuş sütü eksikliğini gidermek için hangi tür kuşların yakalanacağı ve sütlerinin sağılacağı on iki saat süren bir toplantının sonunda belirlenmiştir... Ayrıyeten bazı durumlarda inek ve keçi sütlerine su karıştırılma durumlarını geçmişten bildiğimiz için, kuş sütlerine de su katılamaması için azami derecede dikkat gösterilmesi üzerinde önemle durulmaktadır... Kuş Sütüne gereken önem verildiği zaman, hanımların sosyetik toplantılarında da bundan böyle ''Aaaa burada bir kuş sütü eksik.'' gibi sitemlerde ortadan kalkacaktır... Bu arada kuş sütünü kuşlardan sağma işini yapacak elemanlarında sekiz ay süren sıkı bir eğitimden geçirildikten sonra sahaya girecekleri ve ele geçen kuşları sağmaya başlayacakları milletimize önemle duyurulur... Bir önemli dikkat edilmesi gereken durumda kuşlardan kuş sütlerini sağma işini yaparken, sağım yapan elemanların kuş gribine yakalanmaması için çok dikkat edilmesi gerekmektedir... Zaman zaman toplantılarda kuş sütü eksikliği olduğunda yetkililerin, ilgililerin hatta alakadar olanların ''Alo Kuş Sütü 1919191919191919191!! numarayı arayıp kuşsütü siparişi vermeleri de gündeme gelecektir... Tabi önceden hangi kuşun sütünü sipariş vereceğinizi de belirlemeniz gerekmektedir... Yoksa leylek sütü isteyip de size güvercin sütü gelmesin... Bilmem anlatabildik mi... Kuş Sütü sağma işi, hele de memleketimizin bazı sıkıntılar çektiği şu zamanlarda çok önemlidir, kesinlikle savsaklanmamalıdır... Bu sağım işi ''Kuş uçmadığı ve kervanında geçmediği yerlerde.'' haliyle yapılmamaktadır, bu nedenle kervanların pek geçmediği yerlerden tekrar kervanların geçmesini sağlamak, oradan kuşların geçmesini de sağlayacak, böylece de yakalanan kuşların sütleri sağılacaktır... Bir de burada hanım kardeşlerimize önemli bir iki uyarıda bulunmakta fayda var. Bir kere kuş sütlerini mayalayıp da yoğurt yapmaya çalışmasınlar, kesinlikle olmuyor, biz denedik olmuyor billahi... Eeeee yoğurt olmayınca ayranda olmuyor... Bir de kedileri varsa kuş sütü vermesinler, kedilerde kuş sütü içmiyorlar, nedendir bilinmez, her zaman inek sütü de inek sütü diyorlar, kediler işte, ömrümü yediler billahi...


Uzaklardan gelen nağmeler kulaklarından ruhunun derinliklerine yayılmıştı, ihtiyar kaplumbağanın. Yuvasından çıktı. Büyük ve ağır kabuğunu zorlukla sırtında taşıyordu. Ayakları ağrıyordu, ama olsundu. Sıkıntıya katlanacak fakat en güzel öten, en güzel şarkı söyleyen bülbülün konserini kaçırmayacaktı. O bülbül ki, aman efendim, bir ses bir nefes! Duyanlar elindeki işini bırakır, dinlemeye koşardı. Zalim, bir de yakışıklıydı ki.. Şöyle bir yan döner, kafasını yukarıya kaldırıp şarkı söylemeye başladığı zaman, dinleyenler mest olur Ah çekerler, biçareler, mecnunlar Of çekerlerdi. İki ay önce çevre ormanları şampiyonlarının katıldığı güzel ses yarışmasında birinci olup Şampiyonlar Şampiyonu unvanını almıştı. Kendisine armağan edilen büyük bir yuvada yaşıyordu. Yuvanın temizliğine ve yiyecek işine yardımcıları bakıyordu. Konserler veriyor, çok kazanıyor, çok harcıyordu. Yakın dostları, arkadaşları yüzleri aşmıştı. Hepsi, iltifat ediyor, övgüler yağdırıyor, çevresinde pervane oluyordu. Bu böyle dört ay daha devam etti. Havalar soğumaya başlamıştı. Orman hayvanları kış uykusuna yatmaya başladılar. Bülbül, yakın arkadaşları ile görkemli yuvasında eğlenceler tertipliyor, şarkılar söyleyip, sabahlara kadar zevk ve eğlence ile vakit geçiriyordu. Karlı bir kış günü bülbül yuvasından çıktı. Daldan dala neşe ile uçarken yoruldu. Terledi. Susuzluğunu gidermek için, biraz kar yedi. Tekrar havalandı. Uçtu. Uçtu. Akşamüstü yuvasına geri döndü. Arkadaşları evde toplanmışlardı. Bülbülün gelmesiyle eğlenceler tekrar başladı. Sabahlara kadar yediler, içtiler, güldüler, oynadılar. Arkadaşları gittikten sonra, bülbül odasına girdi. Yatağına yattı. Derin bir uykuya daldı. Vakit öğle üzerini geçmişti. Bülbül uyandı. Başı sersem gibiydi. Ter içindeydi. Yutkunmaya çalıştı, yutkunamadı. Boğazı yanıyordu. Aklını toplamaya çalışırken, dün terliyken soğuk kar yediğini hatırladı. Hastalanmıştı. Doktor Sincap Bey'i çağırdı. Doktor Sincap, bülbüle dinlenme tavsiye etti. Çeşitli ilaçlar yazdı, haplar verdi. Bülbül, bu tavsiyeleri aynen uyguladı. Birkaç gün sonra iyileşti, ayağa kalktı. Ertesi gün odasında yalnız olduğu bir sırada canı şarkı söylemek istedi. Kendisini ne kadar zorladıysa da fark etmedi; sesi eskisine göre, kalın, boğuk ve çatallı çıkıyordu. Bu sesle şarkı söylemeye kalkarsam herkesin yanında rezil olurum. Beni alaya alırlar. En iyisi hiç kimseye bundan söz etmemek dedi kendi kendine. Sonraki üç ay aynı şekilde eğlenceler devam etti. İhtiyar kaplumbağa günlerdir çok üzgündü. Sesine hayran olduğu yakışıklı bülbülün haline kahroluyordu. Duydukları doğruysa, bülbül sesini kaybetmişti. Bülbülü evinde arıyor, fakat bulamıyordu. Bir gün ormanın tenha bir yerinde bülbülle karşılaştı. Kaplumbağa: Merhaba sayın bülbül. Ne zamandır sizinle tanışmak istiyordum. Geçen yıl siz şarkı yarışmasını kazandığınızda ben de seyirciler arasındaydım. Sesinizi ilk kez orada duydum, hayran kaldım. Daha sonra verdiğiniz konserlerden hiçbirini kaçırmadım. Siz şarkı söylerken, kendimi bulutların üzerinde gibi hissediyorum dedi. Bülbül: Ne yazıktır ki, hepsi mazide kaldı. Hatıralar hayal oldu. O bülbül yok artık aramızda. Duymuşsunuzdur, karlı bir kış günü uçarken yorulmuş ve biraz kar yemiştim. Hastalandım. Hastalık birkaç günde geçti. Fakat sesimi kaybetmiştim. Param çokken yanımdan ayrılmayan dostlarım beni terk ettiler. Her neyse, sizi de meşgul etmeyeyim, belki işiniz vardır dedi. Kaplumbağa: Bakın sayın bülbül. Ben tam yüz on yaşındayım. Nice olaylara tanık oldum. Bunca uzun süren yaşamım boyunca kimseye zararım dokunmadı. Aksine birçoklarına yardım ettim ve karşılık beklemedim. Anladığım kadarıyla, sesinizi etkileyen, ses tellerinizin iltihaplanmasıdır. Dumanlı dağdaki Şifa Veren İksiri ağır hastalıklar sonucu oluşan arazların giderilmesine birebirdir. Bu iksirin içinde bulunan elementler, çeşitli hastalıklara iyi geldiği gibi, ses telleri ve gırtlak üzerinde olumlu etkileri vardır. İksirden günde üç bardak olmak üzere dört gün boyunca içeceksin, dört gün sonunda sesinin düzeldiğini göreceksin. Haydi, bakalım sayın bülbül, yolun açık olsun dedi. Bülbül, kaplumbağa ile vedalaştıktan sonra, bir ok gibi gökyüzüne yükseldi. Kaplumbağanın söyledikleri doğru ise ve sesi düzelirse, eski güzel günlere dönebilecekti. Fakat çok daha bilinçli ve tutumlu olacaktı. Bülbül uzun ve yorucu bir yolculuktan sonra, dumanlı dağa vardı. İksirin aktığı pınarı buldu. Dört gün sonunda, sesi eski sağlığına kavuştu. Tekrar ormana döndü. İlk işi kaplumbağa ile buluşmak oldu. Son derece sevinçliydiler. Hemen gidip konser tertipleyen bir organizatörle anlaştılar. Bülbülün konserler vereceği haberi ormanda büyük yankı uyandırdı. Orman hayvanları, bülbülün büyüleyici sesini dinlemeye koştular. İki hafta sonra: Bülbül eski güzel günlere nihayet dönmüştü. Kazandıklarını harcarken tutumlu davranıyor, gereksiz harcamalardan şiddetle kaçınıyordu. Bir işe karar vermeden önce kaplumbağaya danışıyor, onun söylediklerini harfiyen uyguluyordu. Organizatörlere yardımcısı olduğunu söyleyip ayrıca kaplumbağanın para kazanmasını sağlıyordu. Zevk ve eğlence arkadaşları: Neden evinde eğlence düzenlemiyorsun? diye sorduklarında buruk bir şekilde gülümsüyor, Yakında arkadaşlar, yakında... diyerek geçiştiriyordu. Bu arkadaşlarıyla daima arasında belirli bir mesafe bırakıyordu. En acılı günlerinde karşılık beklemeden yardımcı olan, üstün bilgi ve engin hayat tecrübesine sahip bulunan yüz on yaşındaki ihtiyar kaplumbağaya sarılıyor ve Bir gerçek dost bin posttan iyidir. diyordu. İnternetten bulup alıyorlar. İşin parasal yönü yoktur. Benim amacım, okuyucuya güzel hikayeler sunmaktır.


Zaman zaman içinde, zaman saman içinde, saman duman içinde, yaman bir Keloğlan yaşarmış. Bu Keloğlan çok çalışkanmış. Çok çalışır, çok kazanırım umuduyla köyünden ayrılmış, şehre çalışmaya gitmiş. Günler, haftalar, aylar birbirini kovalamış, fakat Keloğlan istediğini bir türlü elde edememiş. Şehirde iş varmış var olmasına da bulduğu işler sürekli olmazmış. Beş gün çalışır, üç gün boş gezer, bir hafta çalışır, on gün boş gezer iş ararmış. Çalıştığı günler biraz para arttırırmış, boş gezdiği günlerde bu para ile geçinirmiş. Sonuçta sıfıra elde var sıfır. Ne uzar ne kısalırmış. İstermiş ki, devamlı çalışacağı bir işi olsun, para biriktirsin. Şöyle kocaman bahçeli bir evi olsun. Evin içine yeni eşyalar alsın, giyinsin, kuşansın. Bayram günlerinde bile hep aynı elbiseyi giymek zorunda kalmasın. Keloğlan: Çalışıp para kazanırım demiş. Adam otururken birden dizlerinin üzerinde doğruluvermiş. Öncekinden daha da sinirli bir şekilde: Parayı ne yapacaksın? diye sormuş. Adamın son sözüne Keloğlan çok bozulmuş. Şöyle bir yutkunmuş. O anda aklına geleni söylese kavgaya neden olacağını düşünüp vazgeçmiş. Sakin bir şekilde: Kazandığım para ile temiz elbiseler alırım. Bağ-bahçe alırım. Ev alırım. Yeni eşyalar alırım. Mal sahibi olurum. Para ile başka ne yapılır ki? demiş. Keloğlan'ın cevabına adam kahkahalarla gülmüş. Sen çok yaşa emi Keloğlan demiş. Yıllar var ki, ne ağladım ne güldüm. Sen beni güldürdün, ben de seni güldüreyim. Bak Keloğlan, bizim ülkeye Zenginler Ülkesi derler. Bu ülkede para kullanılmaz. Zaten her ihtiyacın karşılanır. Keloğlan o gün eve yerleşmiş. Durup dururken ev-bark sahibi oluvermiş. Adamın çardağının karşısına kendi de bir çardak kurmuş. Akşama kadar yan gelmiş yatmış. Akşam yemeğine komşusuyla beraber gitmişler. Sofrada yok yokmuş. Etli yemekler, kavurmalar, tatlılar, pilavlar, hoşaflar çeşit çeşitmiş. Keloğlan şimdiye kadar böyle bir sofra görmemiş. Aksırıncaya, tıksırıncaya kadar yemiş, içmiş. Sofra başında baygınlıklar, fenalıklar geçirmiş. Keloğlan'ı zorla sofradan uzaklaştırmışlar. Evine getirip yatağına yatırmışlar. Keloğlan o gece sabaha kadar uyumuş. Sabah kahvaltısına yine komşusuyla beraber gitmişler. Ballı-börekli, pastalı-çörekli kahvaltı yapmışlar. Sonra evlerine gelip çardak altında oturmuşlar. Öğlen oldu haydi yemeğe, akşam oldu haydi yemeğe, sonra yatıp uyumaya, bu böyle tekdüze şekilde aylarca sürmüş. Keloğlan gün geçtikçe kilo almış, şişman bir oğlan olmuş. Keloğlan adı unutulmuş. Köydekiler kendisini Şişmanoğlan diye çağırmaya başlamışlar. Bir gece evinde uyurken rüya içinde rüya görmüş. Her çeşit yiyecek ve içeceğin bulunduğu büyük bir sofrada kendisini yemek yerken görüyormuş. Yemiş içmiş, yemiş içmiş, içtikçe şişmiş, şiştikçe şişmiş, sonunda boom diye patlamış ve yerlere yayılmış. Bu durumu acıma duygusu ile seyreden Keloğlan'mış. Şişmanoğlan'a doğru çok sert bir hareketle hızla dönmüş. Kaşlarını çatmış: İşte gördün Şişmanoğlan. Rüya içinde gördüğün rüya bitti. Şimdi ben senin asıl rüyanım. Böyle bol bol yiyip bel bel bakınmaya, yan gelip yatmaya devam edersen sonunun ne olacağını anladın. Eskiden sen de benim gibiydin, Keloğlan'dın. Kuvvetliydin, çeviktin, çalışkandın. Ya şimdi şu haline bak. Parmağını bile kıpırdatmak sana zor geliyor. Sorarım sana aylardır bu Zenginler Ülkesi'ndesin. Ne kazandın sanki? Dur, hiç boşuna düşünüp de yorulma. Cevabını söyleyeyim: Hiçbir şey kazanmadın, ayrıca sağlığını kaybettin. Bana bak Şişmanoğlan. Benim canımı sıkma. Ya eski günlere geri dönersin, ya da her gece rüyalarına girer, bu sopayla seni döverim demiş, sopayı kaldırmış ve Şişmanoğlan'a vurmaya başlamış. Şişmanoğlan gördüğü korkulu rüyadan feryat ederek uyanmış. Ter içindeymiş, her tarafı ağrıyormuş. Akşam yemeğinde haddinden fazla pilav yemiştim. Bu korkulu rüyayı görmemin sebebi bu herhalde demiş kendi kendine. Rüyasında gördükleri hatırına gelmeye başlamış. Sonunda, rüyasındaki Keloğlan'ın söylediklerinin mutlak doğru olduğuna karar vermiş. Açıklamasını ise şöyle yapmış: İnsanın mutlaka çalışması lazım geldiği, çalışmadan yaşamanın tembellik olduğu, tembelliğin insanı bunalımlara sevk edeceği, bunalımın ortaya çıkış biçiminin insandan insana değişebileceğini, kendisinde bu durumun bol bol yemek yeme şeklinde meydana geldiğini ve bunun sonucu olarak şişmanladığının bilincine vardığını, bu zor durumdan kurtulmanın tek yolunun yeniden çalışmaya başlamak olduğunu anlamış. Bu durumu bir kağıda yazıp, bu kağıdı defalarca okumalarını, yaptıkları yanlışı fark etmelerini rica etmiş. Kağıdı yatağının üzerine bırakmış. Sabah güneş doğarken bir daha dönmemek üzere Zenginler Ülkesi'ne veda edip memleketine, evvelce yaşadığı şehre doğru yollara düşmüş. Eskiden olduğu gibi, çalışkan günlerin yakın olduğunu biliyor, hayalinde tığ gibi Keloğlan'ı görür gibi oluyormuş. Yayınevleri internetten alıyorlar. İşin parasal yönü yoktur. Benim amacım okuyucuya güzel eserler sunmaktır.


Buna çok üzüldü ve gık diyemedi. Yer yarılsa da içine girsem diye düşündü. Daha sonraki günlerde kendini derslerine verdi. Çok çalıştı. Ankara Hukuk Fakültesi'ni kazandı ve dört yıl sonra avukat oldu. Fakültede okurken birkaç kıza arkadaşlık teklif eden Eren avucunu yaladı. Daha sonra İstanbul'a geri dönen Eren bir avukatın yanında bir yıl staj yaptıktan sonra kendi hukuk bürosunu açtı. Kazancı yerindeydi. Bir gün babasının marketine gitti. Yıllar önce kendisine bakkal çırağı diyen kızla karşılaştı. Kız marketten çıktıktan sonra peşine takıldı. Apartmanın girişinde kıza kendini tanıttı ve o zamanlar bakkal çırağı dediğini ama şimdi bir avukat olduğunu hatırlattı ve arkadaşlık teklifini tekrarladı. " Olur, Eren olur, sen hele sabret. " dedi. Gözlerini sıktı. Sağa sola bakındı. Biraz umutlandı. Bakarsın olur diye düşündü. Bakarsın bir gün benim de bir kız arkadaşım olur. Ayağa kalktı. Ellerini pantolonunun ceplerine soktu. Hafiften bir türkü söylemeye başladı ve parkın çıkışına doğru yürüdü.


Bugün Üstat Sezai Karakoç'un Leyla için yazdığı bu güzel eserini kendimce Analiz Ve Tahlil etmeye çalışacağım. Leyla bir dünya, gecelerin içinde parıldayan ve karanlıkta bırakan olamaz, karanlık aşk dolu bakışıyla ona işlemez, demirden kılıç karanlığı, aydınlık eden aşka işlemez ki, ortadan ikiye bölemez ki çünkü aşk karşısında kılıç ortadan ikiye bölünür. Her gün doğan güneş aşktan ve aşkla yaşayan Leyla'yı aşkı takip ederek aşkla doğarken, aşkın üzerine kara perdeyi çekenler olsa da bu aşka engel olmaya çalışanlar çok olsa da güneşin aydınlığını kapatamazlar, aşkın yaşanmasına mani olamazlar. Aşk hep yaşanılır, aşk hep yaşatır ve aydınlatır, söndüremezler. Bu kısacık aklım la birkaç hece ile anlatmaya fikrimi diri tutmak için yazmaya çalıştım sürçü lisan ettim ise af ola, selamlarımla.


Biz iki arada bir derede geçiş döneminde yaşamış 20. ve 21. yüzyıl arasında köprü olmuş nesilleriz. Aynı zamanda bir yarımız1950'li yıllardan gelirken, diğer yarımızla 2020'li yılların, hızla teknolojinin baş döndüren gelişmelerinin içinde kendimizi bulmuşuz.. Bizden önceki kuşaklar o kadar çok Harpler, savaşlar, ekonomik sıkıntılar yaşamışlar'ki, çoğu evinden parkından, vatanından, canından olmuş, yuvalar parçalanmış. Pek rahat yüzü görmemişler ve davalarından da asla taviz vermemişlerdir. Devasa zor hayat şartlarına rağmen yılmamış, yıkılmamış, Her şeyin insan gücüyle yapıldığı dönemlerde, ekmişler, biçmişler bizleri de dini, milli yetiştirmişlerdir.... Onlar Halka hizmeti, Hakka hizmet bilerek yaşamış kutlu ve mutlu büyüklerimizdi. Bizim örnek aldığımız, bizi yetiştiren nesillerin altına toprak konmuş, ayağına lastik ayakkabı, sırtına bin yamalı ceket giydirilerek, arpa ekmeğiyle yetişmiş baba ve dedelerimizdi.. İşte biz doğru dürüst bir fotografları bile bulunmayan, ömürleri cephelerde geçmiş dede ve babalarımızın, çoğu okuma yazma bilmeseler de, hepsi iki üniversite bitirmiş gibi kültürlü nesillerin devamı olan son halkasıyız... Ne yazık'ki bizden önceki dede, baba ve geçmişin manevi güzelliklerini, dini, milli aile yapısıyla alakalı değerleri, öncekilerden aldığımız mirası, 50 - 80 arası gelecek bugünkü nesillere "son Kuşak" kuşağına tam aktarmayı başaramadık.. Bizden önceki nesillerde ve bizlerde internet sosyal medya diye bir şeyler yoktu. Ve hayat bütün yönleriyle hareketli yaşanırdı. Cep telefonları olmadığı için, sohbetler yüz yüze yapılır, davetiyelerin ayağa gidilerek iletildiği yıllardı. Ziyaretlerin dışardan gelenlerin ayrı bir yeri ve özelliği vardı. Özlerdik, severdik canı gönülden sarmaş dolaş olur, bazende tüm hissiyatımızı mektuplara dökerdik.. Hayatın anlamını, manasını, mahalle kültürü içinde büyüklerin Engin nasihat ve tecrübelerinden öğrendik. Şimdiki gençlerin maruz kaldığı deprasyonlar, kişilik bozuklukları, trip'ler o zamanlar pek yaşanmazdı.. Kendi oyuncağımızı çoğu zaman kendimiz yapar, söküğümüzü kendimiz dikerdik. Böylece bir çok beceri ve el alışkanlığı kazanmış olurduk. Simdi'ki gibi marka takıntımız, gösteriş, caka gibi ayıp sayılan havamız da yoktu... Cumartesi bile okula gider ev işleri, ahır, bağ, bahçe, tarla işlerine de vaktimiz olur, yemek yapmayı da bilirdik. Hafta sonları ve uzun kış gecelerinde beş taş, saklambaç, topaç çevirmek gibi oyunlar, bazende kendi aramızda kale maçlar yapardık. O zamanlar çamaşır makinalarımız yoktu, ama herkes tertemiz giyinir, tertemiz gezerdi. Çamaşırlar bahçelerde veya çay kenarlarında kurulan kazanlarda kaynayan suda kil, Arap sabunu gibi basit şeylerle yıkanırdı. Google - sosyal medya yoktu. Amma, bize faydalı bilgilere canlı, bilge, insanlardan, öz kaynaklardan ulaşır, ansiklopedik bilgilerden görerek, okuyarak, dinleyerek, yazarak, sorarak sahip olurduk. Her müslüman için gerekli dini ilmihal bilgilerini hepimiz mutlaka öğrenir, yaşardık. Bizler ve öncekiler çok sıkıntılar, darbeler, saldırılar, maddi manevi acılar çektik. İmtihan dedik, kader dedik, memleket, vatan dedik.. Eksiğimiz olsa da bayrağı bugünlere taşımayı başardık. Yılmadık, yıkılmadık, kimseyi satmadık, ihanet gördük ama ihanet etmedik. Arkadaş, dost sırrına sadık kaldık. Dini, milli değerler için gerekirse ölmeyi, vefayı, sadakatı bildik... Biz orta nesiller, yakın tarihimizin en son canlı kaynak kişileriyiz. Her birimiz büyük kütüphaneyi andıran, yakın tarihe ışık tutan, ansiklopedik tarihi kitapları hükmündeyiz.. Bizim eksikliğimiz, "biz kara tahtadan bilgisayara geçiş döneminde" o çelik yumruk ecdadın, biraz şımarmış, ipin ucunu biraz gevşek tutmuş, orta halkası evlatlarıyız.. Bu gün "son kuşaklar" kuşağı olarak çalışmadan, okumadan, ter dökmeden, helal, haram gözetmeden, hazıra konmayı düşünerek yetişmişseniz?... 15-17 lik kınalı kuzuların Çanakkale de vatan savunmasına koşup şehit olduğu yaşta, sizler ülkesini geçmişte istila eden, ecnebi devletlere kaçmayı düşünüyorsanız ?.. Biz sizlere sahip çıkamadık. Sizi doktor, avukat, öğretmen, üniversite bitirmiş olarak okuttuk. Amma velakin; Özüne, dinine, milletine uygun yetiştiremedik.! Size "okuyun diploma, makam sahibi olun dedik. Amma; size adam olun demeyi unuttuk ".. Ama her şeye rağmen Ümit varız; istikbalde bu gençlik özünü bulacak, "ilim'le, bilim'i" harmanlayıp, geçmişten de dersler çıkararak, özlenen dünyayı yeniden inşa edeceklerdir. İnşallah..


ise yalnızca gündüzleri ve cesareti olanlar geçebiliyorlardı bu mevkiden. koruyor ve bir efsane gibi dilden dile anlatılıyordu. Emmi'nin iki oğlu vardı. Eşi Hafize ikinci oğlunu doğururken vefat etmişti. -A benim aklı Emmi inadından dönmedi, evlenmedi bir daha. askere yollamış, sonra köyden evlendirip koyun ve keçileri oğluna vermişti. olduğu zamanlar gelinine yardım eder, torunuyla vakit geçirirdi. kılmış ve azığını, baltasını, eşeğini alıp gün doğarken yola koyulmuştu. dibinde biraz kestirdikten sonra tekrar ormanda gezinmeye ve çalışmaya koyuldu. Böylece akşama kadar ormanda kalmış oldu. doğru ilerlemeye başladı. Bu saatte köyden de kimse kalmazdı ormanlık yerde. Karanlık çöktü mü ormanın nasıl zifiriye döndüğünü biliyordu Salih Emmi. yükselmeye başladı. Ardından ışıkların içinden kapıya benzer bir huzme göründü. saçan kapıya benzeyen şey olduğu yerde duruyordu. yemeğini hazırlıyordu. Elini yüzünü yıkadıktan sonra oğluyla oyunlar oynadı. - - - - esirgesin, babam akıllı adamdır. Yemek olmak üzere, istersen karşına git, - - - Aleyküm selam Musa yeğenim. diyerek karşılık verdi sevecen bir tavırla. - - - - - - gece kalmıştır, meraklanma, bir durum olursa bana da haber ver. Dedi. - - kollarından tutup bağırlarına basıyorlar, üzüntüsünden ağladığını sanıyorlardı. korkusu kat be kat artardı. Şimdi de öyle olmuştu. Mezarlığı görür görmez, ışık parladığını gördü. Ateş dese ateş değil, araba dese bu yola araba giremez, merakla koşmaya başladı. Yaklaştıkça ışığın bir adam boyunca olduğunu gördü. kadar beklediğinin farkında değildi. Durmadan bildiği duaları mırıldanıyordu. - Yarabbi!! Diye ekledi. Sonra Kim o?!! Kimsin?!! Diye bağrdı. herhangi bir ses gelmiyordu. Işıkların içinden masmavi gökyüzünü gördü. Güneşi gördü, bir esinti bile geliyordu. Ancak esinti ile gelen hava oldukça kötü kokuyordu. Salih Emmi önce arkasını dönüp kaçmak istedi. Sonra bu isteğinden vazgeçti. ayakları ters olurdu. Ortada ne köpek, ne keçi ne de bir insan görünüyordu. görünüyordu. Bir de daha önce hiç görmediği devasa binalar. Anlam veremiyordu gördüklerine, Mekke'ye Medine'ye gidip gelebildiklerini duymuştu. Anlam veremiyordu. yanaştıktan sonra ışığın kapının içindeki güneşten kaynaklandığını anladı. aydınlanmıştı. Gördükleri karşısında silini yutmuş gibiydi. duraksadı nefes almak için ve babasını gördü ışığın karşısında belli belirsiz. - - gök mühürlenirmiş diye duymuştu ve bu saatler ecinnilerin saatleriymiş. her yer aydınlanmıştı. Bir ışık topu Musa'nın kafasının üzerinden geçti. ellerinin arasında aldı. Büyük bir gürültü duydu. Babasını merak ediyordu. havlıyorlardı. Musa sağına soluna baktı. Babası ortalıkta görünmüyordu. - Babaaaaa! Babaaaaa! Diye bağırmaya başladı. Ama ses seda yoktu. babasını kaçırmışlardı. Bunu çözse çözse köyün imamı Mustafa Hoca çözebilirdi. Nefesinin kesilmesine aldırış etmeksizin köye doğru koştu. varsa okumaya çalışıyordu. Gözlerini kapattı ve yerde bir süre öylece bekledi.


Hiç biriniz, sizi taşıdığım sol yanıma yakın olan, ölümü göze almış organ kadar gözü kara değildiniz! Hiç biriniz, ona sarılarak ağladığım kadar, size sarılarak ağlamama izin verecek kadar vefalı değildiniz! Hiç biriniz, beni tanımayan bir doktorun dilinden dökülen dua kadar samimi değildiniz! Tam altı tane düşmanı vardı safra kesemin, hepsine savaş açtı da, gitmedi bu bedenden... Etrafımdaki kalabalık bile kaçtı da bu savaştan, bir o bırakmadı beni, bir o korkmadı benden. O düşmanlar öyle pusuya yatıyorlar ki bazı geceler, tam da el ayak çekildiği vakitler, insanların derin uykularda, güzel rüyalar gördüğü saatler.. Kara bulutlar, idamlık mahkumun boynuna yağlı ipi takan cellat gibi çöküyor üstüme! Duvarlar, en kuytulara sakladığım sıkıntılarımı kızgın yağı döker gibi döküyor üstüme! Her bir yanımdan silah sesleri gibi, ölüm sesleri yankılanıyor adeta! Hangi yanıma dönsem, saklanamıyorum o düşmanlardan mesela.. Öyle gecelerin, güneşi görmeyen gündüzleri oluyor bir de.. O açıyor bana kollarını, onun omuzlarında uyuyorum ağlaya ağlaya.. Ben düşmanın mayın döşediği omuzlar da ağlıyorum da, sizin omuzlarınızda ağlayamadım daha. İyi günümde, bir yudum sevgiyi, bir tutam mutluluğu paylaştıklarımın hiç biri yoktu etrafımda. O gün, yalnızlığın hançerini de sığdıramadım sırtıma! Oysa ben, hayal bile kurmuştum sizin dualarınızın üstüne! Onların duası varsa, sana da şifa vardır dedim kendi kendime.. Bir iki kuzenim, bir iki de iyi arkadaş halimi hatrımı sordu da, dost bildiklerim yoktu yanımda.. Hastaneye gidiyorum da, en can bildiğim bile emanet etmedi beni Allah'a! Olmuyor sevgi, Asya'nın İlyas'ının yazı yazması gibi kamyon arkasına.. Ona benzetiyorum şimdi sosyal medyadan gösterilen sevgileri;bir demet çiçek, bir iki böcek, biraz edebiyat, biraz da muhabbet.. Ne dostluk kaldı, ne akrabalık, ne kahveler kaldı, ne de o kahvelere uyarlanan sohbet.. Sahi neden diye sormak istiyorum da, sormayacağım ama.. Siz tahmin ediyorsunuzdur zaten kanayan yaraların nasıl sızladığını da da, yoğunsunuzdur mutlaka.. Kiminizin çocukları var, kiminizin işleri, kiminizin sevdikleri, kiminizin bu mevsimde yüreğine kar yağan kışları.. Kiminizin sevdikleriyle boy boy fotoğrafları çekilmiş, kiminizin işleri için afiş afiş reklamları yapılmış.. Şarkılar yapılmış, şiirler yazılmış, resimler çizilmiş ama belli ki vefa gösterenlerin ki geri dönmemiş. Bir sizin meşguliyetlerinizi izlerken üşüdüm ben, bir de çığlıklarımın duvarları parçaladığı gecelerde ölümün yolunu gözlerken üşüdüm.. Sonra, beni hiç tanımayan, benim hiç tanımadığım bir dua yetişti imdadıma! Meğer beni hiç tanımayan, benim hiç tanımadığım bir doktormuş dualarıyla üstümü örten..


Özellikle cennet bahçesi ile ilgili olan efsanesi insanların ilgisini çekmektedir. Kardelen çiçeği Tanrı'nın onu cennet bahçesinden kovması üzerine göz yaz yaşları dökmesi sebebi ile Havva ile bağdaştırılmaktadır. Havva umutsuzluğa kapılmış ve mutsuzdur. Onun bu umutsuzluğundan etkilenmiş bir melek ise kar tanelerini alarak Havva'nın neşelenmesi ve umutsuzluğunun yok olması adına Dünya'ya fırlatır. Bunun üzerine dünyaya atılan kar taneleri parçalanır ve umudun sembolü olarak görülür. Bu da yeni başlangıçları ifade eder. Kardelen çiçeğinin yeni başlangıçları ve umudu ifade etmesinin en büyük sebebi de bu hikayeden çıkagelir. Fakat kardelen çiçeği hakkında tek hikaye bu değildir. Kardelen çiçeğinin her baharda menekşe ile buluşuyor olması etrafındaki tüm çiçeklerin onu kıskanmasına sebep olurmuş. Zira kışın soğuğunda hiç bir çiçek açmaya cesaret edemezmiş. Oysa o aşkı için onunla birlikte olabilmek ve sevgisini gösterebilmek için yeşermiş. Ne yazık ki onun sevgisine karşılık verebilecek başka bir çiçeğin açmasını beklemiş ve yolunu gözlemiş olsa da hiç gelen olmamış. Bunun üzerine ise kardelen çiçeğinin soğuktan değil tam tersine yaşamış olduğu hayal kırıklığı sebebi ile üzüntüden karlar üzerinde boynunu bükmüş ve gözlerini kapamıştır. -Eflatun'a iki soru sormuşlar. Birincisi: "İnsanoğlunun sizi en çok şaşırtan davranışları nedir? Eflatun şöyle cevap vermiş: Çocukluktan sıkılırlar ve büyümek için acele ederler. Ne var ki çocukluklarını özlerler... Para kazanmak için sağlıklarını yitirirler. Ama sağlıklarını geri almak için de para öderler... Yarından endişe ederken bugünü unuturlar. Dolayısıyla ne bu günü, ne de yarı yaşarlar... Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşarlar. Ancak hiç yaşamamış gibi ölürler..." Sıra gelmiş ikinci soruya: "Peki sen ne teklif ediyorsun?' Bilge yine sıralamış: "Kimseye kendinizi sevdirmeye kalkmayın!. Yapılması gereken tek şey, sadece kendinizi sevilmeye bırakmaktır...


İş arkadaşları onun bir kedi olabileceğini düşünerek, -Getir buraya dediler, biz de sevelim. -Olmaz dedi, kalabalığı sevmez. -Hangi marka mama yiyorsa alıp sevindirelim deyince kan beynine sıçradı, ağzına geleni geri çevirmedi: Songül hanımın "Biriciğim"dediği kendisinden yirmi yaş küçük, ilk evliliğini görücü usulüyle yapmış, şiddetli geçimsizlik nedeniyle boşanmış ve emlak işleriyle uğraşan bir gençti.


Eski zamanlarda bir Kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak?.. Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu Kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu. Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına ıkına itmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama kayayı da yolun kenarına çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı. Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde. 'Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir' diyordu Kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.


"Kadınları anlamanın yolu var mıdır,"diye sorsalar: "Bu soru TUS sınavında bile çıkmaz çünkü çok zor ve cevabı yok,"diye cevap verirdim. Uzun boylu, esmer, ince belli ve neşeli bir garson var, annesiyle yaşıyormuş güya doğruysa, eşinden boşanmış ve çocuğu var mı yok mu bilmiyorum. "Erkek arkadaşım var."demişti bir ara, olabilir bunda bir gariplik yok zaten. Genç kadın, elbette evlenecek yeni bir yuva kurmanın heyecanını yaşayacak onun da hakkı evlilik kutsaldır. Evli ve iki çocuk sahibi arkadaşla çok samimi olmaya başladılar, çay molalarında beraber, sabah akşam serviste hep aynı koltuğa oturup liseli aşıklar gibi muhabbet ediyorlar, onları görenler karı-koca sanmakta son derece haklılar. Garson kızda bir hava bir hava;saçlarını boyatıp yanlara salmalar, ince ve dekolteli elbiseler giymeler, mini etekler, şortlar... -Kiralık ev arıyormuşsun, dediler bulabildin mi? -Evet arıyoruz, uygun bir yer olursa haberimiz olsun, dedi. -Kendin için mi arıyorsun? -Yok tanıdık yaşlı bir teyze için, tanımazsınız. Karabatak'ı herkes tanıyordu aslında ama kimse ses etmedi.


Uzunlukları birbirine eşit üç doğru bir araya gelip bir eşkenar üçgen oluşturdu. Ben bu eşkenar üçgenin içine iki göz ile bir burun ve bir ağız çizdikten sonra kulaklarını ekledim. Meydana gelen şekil bir insan başına benzedi. Şekle en basitinden gövdeyle, kollar ve bacaklar da çizerek insan modelimi ortaya çıkardım. Beyaz bir kartona çizdiğim insan modelimi makasla kenarlarından keserek aldım ve ayakları üstünde duracak şekilde bıraktım. Haydi, eşkenar üçgen, yolun açık olsun, dedikten sonra onu uğurladım. Aradan iki ay geçtikten sonra eşkenar üçgen geldi ve başından geçen olayları anlattı: Senden ayrıldıktan sonra uzun süre yol yürüdüm. Sonunda bir ormana geldim. Ormanda giderken ileride bir ışık gördüm. Meğerse ışık açık bir alanda duran uçan daireden geliyormuş. Hiç korkmadan uçan daireye bindim. Uçan daire az sonra havalandı. Rengarenk ışıklı düğmeler vardı uçan dairede ve biri yanıp biri sönüyordu. Bilgisayardan gelen metalik ses uzaya çıkıldığını ve Samanyolu Galaksisi'nin çok uzağında bulunan bir başka galaksideki 31092-ct adındaki gezegene gidildiğini haber verdi. Bayağı keyiflenmiştim. Metalik sesin söylediğine göre, uçan daireler, kozmik güçle hareket edermiş. Metalik ses aylarca yolculuk yapıldığı halde uzayın sonunun bulunamadığını söyledi. Ertesi gün pat diye bir ses duydum ve uçan daire hafifçe sarsıldı. Bunun ne olduğunu sorduğumda metalik ses Samanyolu'ndan bir başka galaksiye geçildiğini, bilgisayarın önceden programlandığı gibi zaman ayarını yapıp, atlamayı gerçekleştirdiğini, zaman ayarının periyodik uzay takvimine göre yapıldığını, zaman ayarını yapmadan, atlamayı gerçekleştirmeden bir galaksiden bir başka galaksiye geçmenin mümkün olmadığını söyledi. Her galaksinin kendine özgü, sadece o galakside geçerli olan zamanı varmış. Daha önceden hazırlanmış olan periyodik uzay takviminde, bulunduğun galaksiyle geçmek istediğin galaksi arasındaki zaman farkı bulunurmuş. Zaman farkı bulunmadan zaman ayarı yapılamazmış. Zaman farkını bulmak için, bulunduğun ve geçmek istediğin galaksilerdeki en yaşlı gezegenler baz alınırmış. En yaşlı gezegenlerin yaşı birbirinden çıkarılınca aradaki fark + - zaman farkı olurmuş. Örneğin bulunduğun galaksinin takvimi 4900 yılını gösteriyor. Periyodik uzay takviminde geçmek istediğin galaksinin durumunun -1200 olduğunu gördün. Bulunduğun galaksinin yaşı olan 4900 yılından -1200 ü çıkarınca, geçmek istediğin galaksinin yaşını 3700 olarak bulursun. Şimdi iş süpersonik zaman göstergecinde zaman ayarını yapmaya kalmıştır. İlgili tuşlara basarak rakamların göstergecin ekranına düşmesi için bir dakika beklenir. Sürenin sonunda zaman ayar düğmesine basarak işlem tamamlanır. Boş versene sen ya, ne işim varmış benim uzayda dedim. Bunun üzerine eşkenar üçgen keyfin bilir dedi ve vedalaştık. Eşkenar üçgen ayrılırken son olarak elveda dedi el sallayarak. Sanırım onu bir daha hiç göremeyeceğim.


Köpekten çok korkardım. Çocukken anlatılan kuduz köpek hikayeleri, gazete haberleri, kuduz iğnesi olan kişilerin olumsuz hikayeleri, daha üniversite öğrencisiyken köpek korkusunu beynime yerleştirmişti. Tıp fakültesi öğrencisiyken, köpek ısırma vakalarında ilk müdahaleden sonra Pasteur İnstitüsünden serum temin etmelerini, bulurlarsa Avrupa iğnenin daha etkili olacağını söylerdim. Yıllar geçti, mezun oldum, mesleğe yurt dışında başladım. Bir gece nöbetinde hastaneye köpek ısırma vakası geldi. Köpek ısırıp kaçmış, köpeği karantina şansımız yoktu. İlk müdahalemi ve pansumanını yaptıktan sonra hemşireye; hastaya kuduz iğnesi de yapalım dedim. Hemşire aradı ilaç dolabını, bulamadı koştu gece hastanenin eczanesini açtı, buzdolabındaki aşı serum ilaç hepsine baktı, bulamadım doktor bey dedi, yok. Ben de hastayı eve gönderirken, sabah tekrar gelmesini, kuduz iğnesi yapılması gerektiğini söyledim. -Dr. İrdelmen, gelir misiniz? -Hocam beni çağırdınız -Dr. İrdelmen, siz dün gece nöbetinizde bir hastada kuduz vakasından şüphelendiniz mi? -Hocam, aslında şüphelenmedim, ama hastayı köpek ısırmıştı, tedbir olarak bu gün için tekrar gelmesini ve kuduz iğnesi olması gerektiğini söyledim. Gece hemşire hanım iğneyi bulamadı, yapamadık. -Dr. İrdelmen dedi, hoca, tekrar sordu endişeli, hastada kuduz belirtileri var mıydı? -Hayır hocam dedim, köpek hastanın bacağını ısırdıktan sonra kaçmış, hasta da on dakika içinde hastaneye gelmiş, ben gereken müdahaleyi yaptım. Kuduz ile ilgili hiçbir bulgu yoktu. -Doktor dedi, 300 yıldır ülkemizde kuduz vakası yok, bu sebeple ne aşısı var ne de serumu. Gerçekten şüphelenmiş olsaydınız çok farklı olabilir, bir ulusu endişelendirecek bir durum ortaya çıkabilirdi. İlerleyen yıllarda, çalıştığım ülkede köpeklerin, insanlardan daha titiz denetim altında olduklarını, kimlik ve aşı karnelerinin bulunduğunu hayretler içinde öğrendim. Bu olay 1975 yılında, kırk sekiz yıl önce başımdan geçti. İhtisasım bitti ailemle birlikte ülkemize döndük. Kirada oturduğumuz apartmanda kapı komşum bir fabrikada müdür. Hayvanları, özellikle köpekleri çok seviyor. Hafta sonları fabrikadan farklı bir köpek getiriyor, çeşitli köpekleri varmış. Köpekler cüsseli, bazıları benden daha iri, ürküyorum. Çocuklarım o zaman daha küçükler en büyüğü okula yeni başlamış, eşim ben, köpekten hepimiz korkuyoruz. Eve geldim, sıcak bir gün, apartman girişine kalın zincirle bağlanmış aslana benzer bir hayvan boz kızıl arası bir renkte dili bir karış dışarıda salyaları akıyor, sakin mermere uzanmış. Ben diyeyim 90 kilo siz deyin 120 kilo yeleli cüsseli bir hayvan. Giremedim binaya, beni gördü, göz göze gelmekten korkuyorum kapıdan giremem, mümkün değil. Biraz yürüdüm, binayı geçerken komşum seslendi, arkamdan, binanın içindeymiş, apartmanın giriş kapısından çıktı, hayvanı görünce fark etmemişim ayıp oldu ama, -Doktorum merhaba, görüşemiyoruz. Özkan Bey, merhaba dedim, hayvan sizin galiba, ne cins bir hayvan. -Eh iyi ya köpek madem -Çok iyidir, iyi huyludur tanıdıklarına, siz korktunuz galiba Korktuğum her halimden belli, gencim o zaman kovalamaya kalkarsa kaçıp üstüne çıkıp durabileceğim yakın bir yer veya tırmanabileceğim bir ağaç bakıyorum. Sesimi gayretle titretmemeye çalışıyorum, korktuğumu anlarsa yandım. -Gelin gelin dedi komşum, uzak durmayın gelin sizi tanıştırayım, yalnız sakın kaçmaya kalkışmayın, şansınız olmaz. - Başka zaman tanışsam - Çekinmeyin gelin, sizi tanısın istiyorum, tanımadıklarına karşı çok serttir. Özkan Bey' le de aslında yeni tanıştık, birkaç aydır hanımı çocuklarıyla merhabamız var, henüz birbirimize ziyaretimiz yok, huyunu suyunu bilmeden komşumun şimdi bir de bu tehlikeli köpekle tanışma durumu... Keşke eve daha mı geç gelsem, işten bundan sonra biraz geç mi çıksam, karışık düşünceler geçiyor kafamda. -İsmi ne? -Şah -İsmi cüssesiyle uyumluymuş -Uzatın elinizi, dedi komşum, koklasın sizi -Uzatın uzatın dedi, korkmayın -Tanıştınız doktor bey, dedi, artık o sizin dostunuz, köpeğin dili kuyruğundadır, dik ve sağa sola oynuyorsa neşesi yerindedir oynamak ister, ama dedi, bir köpek kuyruğunu kısar ve hareket ettirmez ise işte o zaman korkmalısınız. Oynadım... En çok karnını kaşımamı sevdi. Ne büyük keyifmiş insanın kendinden büyük bir köpekle oynaması, aşık oluyor insan. - Özkan Bey, önümüzdeki hafta sonu Şah'ı yine getireceksiniz değil mi? Hafta sonunu bekleyemedim, hafta arası fabrikada ziyarete gittim, beni görünce nasıl zıplıyor sevinçten, Şah arkadaşım oldu benim. Tanışma merasimi aynıydı, hepsiyle tanıştım çoğunda Özkan Bey yoktu.


Kimi zaman yarışmanın, kıyaslamanın, kıskançlığın ve kızgınlığın sonucu iyi olmayabilir. Sadece insanlar arasında değil hayvanlar arasında da bu tarz duygular yaşanır, canlıların tek gayesi vardır:hayatta kalmak. Ördek, aynı sözlerini yinelemek zorunda kalsa da tavuğu ikna edememiş. Ördek o gece kümeste kalmış ve sabahında suya kavuşmuş fakat tavuk ise yüzme bilmediği için boğulup balıklara yem olmuş.


Rüyama giriyor, ama nasıl giriyor, nereden boşluk buluyor da giriyor işte onu bir türlü bulamıyorum. Neden bulamıyorum onu da bilemiyorum... Tam markette kasadayken. kasiyer kız aldıklarımı yazıyor, yazıyor yazmasına da hesap tamı tamına 699.99 kuruş tutuyor. Ben de seviniyorum kasada yedi yüz lira vereceğim ama üstüne de bir kuruş alacağım derken aniden uyanıyorum kan ter içinde... Başka bir zaman diliminde başka bir rüyada yine karşılaşıyoruz kuruşlar ile... Bu kuruşlar beni herhalde çok seviyor diye içimden geçirmeden duramıyorum. Acaba diyorum dar gelirli, bol giderli, çok atarlı bir küçük esnaf emeklisi olduğumuzdan mıdır bu kuruşlar benim peşimi bırakmıyor? Düşünüyorum düşünüyorum aklıma da başka bir şey gelmiyor... Yine rüyalar, yine kuruşlar ile cebelleşmeler... Tam yolda yürürken kocaman bir binanın üzerinden benim üzerime bir kuruşlar, beş kuruşlar, on kuruşlar yağıyor... Tam yoldan kuruşları toplayacağım zaman, on kuruşlardan birisi dile gelip ''Hoop hemşerim hooop üzerimize sakın basma, topla bizi topla on tanemiz bir lira yüz tanemiz on lira yapıyor, ne haber koçummmm!'' böyle bir muhabbete dalıyoruz kuruşlar ile... Bende uykuda bitmez rüyalarda bitmez. Bir ara bir kuruşlardan, on kuruşlardan, beş kuruşlardan tam kurtuldum diyecekken onların arasından ortası delik on paralar ortaya çıkmaz mı... Çıkmaz diyorsanız yanılıyorsunuz, çıkıyor çünkü... On para da kuruşlara dönerek ''Ah ki ah! beni ortadan yaraladılar delik deşik ettiler kardeşler.'' diyor... Of ki offfffff! Yahu bu kuruşlardan başka bir şey niye girmiyor rüyalarıma? Yine geldi girdiler rüyalarıma... Markete gidiyorum bir şeyler almışım yine... Rüya işte emekli maaşıyla dünyanın malzemesini almışım. Kasaya gelmişim kasiyer güzel bayanın birisi... Hesabım 4599.90 kuruş... Omzumda bir çuval kasaya döküyorum. Kasiyer bayana dönüp ''Ben bu hesabı bir kuruş, beş kuruş ve on kuruşlar ile ödeyeceğim.'' deyip kasada ki bayanı da yanağından öpüp ''Say bakalım güzelim.'' diyorum. O sırada kasiyer bayan güvenliği çağırıyor ve de bana bir güzel sopa attırıyor, o anda kan ter içinde uyanıyorum. Olan kan ve tere oluyor, benimse başımda kuşlar uçuşuyor...


1970 yılının mayıs ayının bir öğleye doğru vaktinde herkes kendi alemindedir. Büyük soğukların hüküm sürdüğü, kar yağışının manzarayı beyaza boyadığı, tipinin, fırtınanın bol olduğu bir kış mevsimi etkisini kaybetmiştir. Yaz gelmiştir. Ağaçlar dallanmış, kovanlar ballanmıştır. Yemyeşil çimenler bitmiştir. Tomurcuklar ilk nefeslerini derin derin içlerine çekmektedirler. Kırlar, parklar, bahçeler, insanla dolmuştur. Kışın sokaklarında hayaletlerin, cinlerin kartopu oynadıkları, kardan adam yaptıkları bu şehir yazın gelmesiyle birden bire heyecanlanmıştır. Dam altlarını, kapı eşiklerini, insan nefesini bir heyecan kasırgası etkilemektedir. İskender, 11 yaşında iş almak için Beyaga'nın fırınına gelir. Kapı ardına kadar açık hemen kapının bitişiğinde geniş ve uzun raflar vardır. Kapının üzerinde - İşi olmayan girmesin - yazılı tabela bulunuyordu. Fırının orta yerinde tahminen bir metre yüksekliğinde genişçe göbek taşı, bu taşın üzerinde de üç tane uzunlu kısalı fırın küreği ve koklayanın ah ettiği taptaze, bol susamlı simitler duruyordu. Fırın ocağının başında 40 yaşlarında, orta boylu, saçlarının önü tamamen dökülmüş, topluca yüzü ateşin etkisiyle kiremite çalan bir tavır takınmıştı. İçeride ayrıca gençten dört kişi vardı. İkisi simit satmak için bekleyen seyyar simitçi diğer ikisi hamur açıp simite şekil veren fırında çalışanlardı. İskender içeri doğru birkaç ürkek adım atıp Ali Dayı'ya sordu: ---- Ben, dedi, simit alıp satmak için gelmiştim. Şöyle bir yutkundu. Eğer satıcıya ihtiyacınız varsa çalışmak istiyorum, dedi. Ali Dayı şöyle bir göz ucuyla çocuğu süzdü. Kısa saçlı, esmer yüzündeki buruk ifade onun bundan önce geçen hayatının pek kolay olmadığını gösteriyordu. Normal boylu, hafif zayıftı. Üzerinde eski ve siyah renkte biraz bol ve uzunca bir ceket ve pantolon vardı. Fırında bir yandan simitler fırına verilirken diğer yandan da sohbet koyulaşıyordu. İskender gün boyu sinema, maç, kahvehane, mahalle, sokak demeden dolaşmış ve elindeki simitleri satmış fakat oldukça yorulmuştu. Eline hesap kitaptan sonra kalan 5 lirasını aldı. Hava iyice kararmıştı ve sokaklar hala insan doluydu, çünkü o akşam pazar akşamı olduğu için üç-dört yerde birden düğün vardı. İskender ele güne aldırmadan evinin yolunu tuttu. Yol üstündeki bakkaldan içeri girdi. Tanesi bir lira olan ekmekten iki tane aldı. Koltuğunun altına ekmekleri sıkıştırarak dışarıya çıktı. Evleri şehir merkezinden oldukça uzaktı. İnegöl Belediyesi'nin göçmen evleri olarak yaptırdığı aynı tipte evlerden oluşan şehir kenarında kurulmuş bir mahalleydi. Halkı fakir insanlardı. Evlerde iki oda mevcuttu. Ayrıca evin yanında tuvalet ve çitle çevrilmiş küçük bir bahçesi vardı. Bahçeye daha çok mısır, domates, biber, fasulye ekerlerdi. Daracık, tenha sokaklar karanlıktı. Daha elektrik gelmemişti. Mahalleli odalarını kandil veya gaz lambalarıyla " eh işte " aydınlatarak karanlığı kovuyorlardı. İskender evin kapısını çaldı. Kapıyı anası açtı. Çocuğunun elinde iki tane ekmek görünce gözleri ışıdı: ---- Oğlum, ekmekleri nasıl aldın? diye sordu. İskender buruk bir şekilde: ---- Ana bugün simit sattım. Kazandığım paranın bir kısmıyla bu ekmekleri aldım, dedi. Annesi kapıyı kapadı. Birlikte odaya girdiler. İskender'in babası, sedirin üstünde köşeye büzülmüş, oturuyordu. Sobanın üzerinde tencere kaynıyordu. Oda mis gibi kuru fasulye kokuyordu. Koku, İskender'in açlığını bir kat daha arttırdı. Çünkü sabah içtiği çorbadan sonra ağzına lokma koymamıştı. Ekmekleri anasına verdi ve sobanın yanına oturdu. Bahar aylarında olmasına rağmen üşümüştü. Geceleri nispeten soğuk oluyordu. İskender'in babası, 38 yaşında ve orta boylu idi. Çektiği sıkıntılar onu yaşından 10 yaş daha yaşlı gösteriyordu. Sırtı hafif çökmüş, saçları kırlaşmaya yüz tutmuş, beti benzi solmuştu. Gençliğinden beri tarlalara çapaya gider, ne iş bulursa çalışırdı. Yaptığı işin karşılığını alamamış, devamlı ezilmişti. Bilirdi ki kendisinden çok daha mutlu ve rahat yaşayanlar vardı. Bilirdi ki nefes almak, üç beş kuruş kazanıp anca karın doyurmak yaşamak değildi. Ama ne yapsındı ki ne yapsın! 2 yıl sonra: Sonbaharda yavaş yavaş soğuklar başlamakta kış gelmektedir. İskender'in anası hamile kalmıştır. Fakat diğer yandan soğuktan iyi korunamamış, grip olmuş, devamlı öksürmektedir. 1972 yılı ocak ayında evinde doğum yapar, bir oğlu olmuştur. Çocuğun adını İsmail koyarlar. Yaptığı doğum ve gıdasızlık nedeniyle kadın çok halsiz düşmüştür. Doktora gidecek, ilaç alacak paraları yoktur. Bir hafta sonra hastalık zatürreye çevirmiş ve hasta perişan olmuştur. O gece devamlı sayıklamış, inlemiştir. Sabahı komşulardan birkaç kişi aralarında para toplarlar. Öğleye doğru baba kadını sırtlar, İskender de beraber İnegöl Devlet Hastanesi'nin yolunu tutarlar. Kapıdan içeri girerken, ayakkabılarının çamurunu kenarda silerler. İçeride görevli adama doktoru sorarlar, yukarıda sola sapın, ilerde, diye tarif eder. Baba zor zahmet merdivenleri çıkar. Doktorun kapısını çalar, içeri bir adım atar ki, ayağı kenardaki masaya takılır. Zaten yorgunluktan bitmiş, tükenmiş olan baba sendeler ve sırtında karısıyla beraber yere yuvarlanır. Kadının kafası sert zemine çarpar ve kanlanır. İskender anasının üstüne kapaklanır: ---- Ana, ana, diyerek feryat eder. Seslere birkaç doktor ve hemşire gelir. Baba yerinden yavaşça doğrulur, şaşkındır. Ne yapacağını bilemez. Oğlunu tutar, kaldırır. Doktor: ---- Kadın zaten çok hastaydı. Adam birden düştü. Adamın bu işte bir suçu yok, der. Polise haber verilir. Anasının hastalığı ve hastanede vefat edişi İskender'in tertemiz yüreğinde derin yaralar açmıştı. Kolay değil yıllarca insanlık tarafından terk edilmiş vaziyette ipe sapa gelmez kaderinle baş başa yaşa, tam yeni işe girmiş az buçuk ekmeğini kazanmaya başlamış ve kardeş sahibi olmuşken, anacığını, o hep iyiyi düşünen, yaşamının en güzel yıllarını onu büyütmek için feda eden anasını kaybetmek... Babası ve kardeşi İsmail ile yalnız kalmışlardır. Kardeşi daha küçüktür ve bakıma ihtiyacı vardır. Şefkate ihtiyacı vardır. Yakın komşularının yardımıyla durum birkaç gün idare edilir ve komşu mahalleden kocası 1 yıl önce kızı Kisme ile yüzüstü bırakıp kaçmış olan Ardüş Hanım'ı İskenderlerin evine getirirler. Kadın çocuğa bakacak, ev işlerini yapıp o evin hanımı olacaktır. 1 yıldır kızıyla birlikte yalnız yaşamaktadır. Hayat şartları zordur. Kızı Kisme 7 yaşında, zayıf ve siyah saçlıdır. Eve üç yaşlı kadınla Ardüş Hanım ve Kisme misafir gibi gelirler, konuşurlar, anlaşırlar. Akşam üstü kadınlar giderler ve Kisme anasıyla yeni evinde kalırlar. Kisme çok sever İsmail'i, İskender'i de sever. İskender ne olduğunun farkındadır. Eve yeni bir kadın gelmiştir. Acaba iyi insan mıdır? Ana diyebilecek midir? Soruları kafasından geçerken sofra kurulur, babasının sesini duyar. ---- Haydi bakalım oğlum, gel de yemeğimizi yiyelim. İskender oturduğu yerden kalkar, sofraya oturur. İskender ertesi gün erkenden fırına gelir. İskender'i gören Ali Dayı:---- Ooo İskender, kaç gündür nerelerdesin? Seni çok özledik... Gel bakalım, şöyle azıcık konuşalım, diye seslenir. İskender usul usul, mahsun tavırla Ali Dayı'nın yanına yaklaşır. Durumu fark eden Ali Dayı: ---- Ne o, yoksa kötü bir şey mi oldu? Söylesene oğlum, der. İskender o gün annesinin çok hastalandığını, babasıyla hastaneye götürdüklerini, orada anasının vefat ettiğini ağlayarak anlatır. Bu duruma Ali Dayı çok üzülmüştür: ---- Her neyse, başınız sağ olsun, istersen bugün simit satma da yarın başlarsın, diye söylenir. Fakat Ali Dayı düşünmeden konuşur. İskender: ---- Öyle deme Ali Dayı, akşam evdekiler ekmek bekler. Ne yer, ne içeriz sonra, der. Yarım saat sonra İskender simitleri tablaya doldurup yola çıkınca " Haydi, sıcak sıcak simitler, isteyen yok mu? diye bağırır. Son kelimesinde laf ağzının içinde düğümlenir. Anası, babası, evi, kardeşi aklına gelir. Gözleri dolar. Şöyle etrafına bakınır. Ohoo kimin umurundadır, anası vefat etmiş, babası, kardeşi aç, kendisi aç, soğuktan küçücük elleri, kulakları, burnu, ayak parmakları mosmor olmuştur. Kimse duymaz sanki onun sesini, belki de duymak istemezler. Herkesin işi gücü var, geçim dünyasıdır, menfaat dünyasıdır, bu dünya... Elma İskender, kurt da kederi içini hızla sömürmekte ve çürümektedir. İskender, gözlerindeki yaşları siler buz kesmiş parmaklarıyla. Memur vardır, işçi, köylü dertleri farklıdır. Hepsinde dert tonla ekmek fakirde umuttur. Kasalar vardır, cüzdanlar vardır. Mis gibi hayat yaşamaktadırlar. Fakir fukaranın hakkı olan ekmeğin bir parçası toplanır toplanır, onların boyunlarına gerdanlık, kollarına bilezik, parmaklarına yüzük olur. Eşitlik bu değildir. Hak bu değildir. Kardeşlik bu değildir.


Kainatın işleyişinde ilahi bir adalet mevcuttur. Bilimin bize verdiği bütün bilgilerle baktığımız zaman büyük bir denge ve adalet sistemi ile kainatın yaratıldığını anlarız. Jeoloji, biyoloji, astroloji vb. bilimlerden; bitki, insan ve hayvanın yaratılışına kadar her birisi ince bir hesap ile çok adil ve ölçülü şekilde yaratılmıştır. Güneş sisteminden insanın görme mekanizmasına kadar her kademede var olan kozmik bir denge, Allah'ın adaletinin yansımasıdır. Gökler, galaksiler, yer, dağlar, hepsi adalet üzere olup, Allah'ın yaratmasında bir adaletsizlik göze çarpmaz. İşlerin değiştiği nokta, Şems Suresi'nin 7-10. ayetlerinde zikredilen, nefsi düzenleyen Allah'ın, o nefse hem takvasını, hem de kötülüğü ilham etmiş olması... O zaman ortaya şu çıkacak ki; nefsinin kötülüklerine boyun eğen, onu dizginlemeyen ziyan edecek, nefsini kötülüklerden arındırıp sorumluluklarının şuurunda olan kurtuluşa erecek!.. Demek ki insanlardan kimi kötülüğü, kimi ise iyiliği tercih edecek. Allah hiçbir şeyi unutmaz, belki hesabı erteler. İnsanlar kötülerin yaptıklarını yanlarında kar kalır zannediyorlar. Halbuki aldanıyorlar. Allah insan gibi aceleci değildir. Bizim bilemediğimiz bütün bağlantıları, ince hesapları yapar ve hesap soracağında da sebepleri yaratır. Adli İlahi mutlaka gün gelir tecelli eder. Ayet bize bu hususta şüpheye yer olmadığını şöyle söylüyor: "Rabbinin yakalaması şüphesiz pek çetindir." (Buruç/12). Şu ayeti kerime, Allah'ın hiçbir şeyden gafil olmadığını bize açık bir şekilde hatırlatıyor: "Resulüm! Sakın Allah'ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma. Allah onları cezalandırmayı, dehşetten gözlerin dışarı fırlayacağı bir güne ertelemektedir." (İbrahim/42). O gün ne yar ne de yaran fayda eder. Selim, duru, temiz ve fedakar bir ruhla gelenler hariç: "Ve o gün ne mal fayda verir ne de evlat." (Şuara/88). "Dünyada yetimi, yoksulu itip kalkan" (Maun/2) da o tür sahtekarlardır. Her şeyleri, imanı da, iyiliği de, tebessümü de gösteriştir. Ama gösterişin fayda etmeyeceği gün, herkesin üzerindeki sahte boyalar dökülecek. Yine Kur'an'a sözü bırakalım: "Kıyamet gününde aleyhlerinde olarak dilleri, elleri ve ayakları bütün yaptıklarına şahitlik edecektir." (Nur/24). Hz. Musa tarif edilen yerdeki ağaçların arasına gizlenerek karşıdaki çeşme başında yolcuların yaşayacağı olayları izlemeye başlar. İlk olarak bir atlı gelir çeşmenin başına. Atından iner, üzerindeki heybesini alıp ağacın gölgesinde oturarak yemeğini yer, suyunu içer, içinde altınları bulunan heybesini orada unutarak atına binip uzaklaşır. Arkasından gelen ikinci yolcu, çeşmeden suyunu içer, etrafa bakarken ağacın dibinde bir heybe görür. Kaptığı gibi heybeyi gözden kaybolur. Onun arkasından iki gözü de görmeyen üçüncü yolcu gelir, o da eğilerek çeşmeden suyunu içer, bir kenara çekilerek şöyle birazcık dinlenmek isterken heybenin sahibi ilk yolcu çıkagelir, öfkeyle heybesini aramaya başlar. Yaşlı bir adamdan başka kimseyi görmeyince, "Burada unuttuğum heybemi sen alıp sakladın, ya paramı verirsin ya da canını" der. İhtiyar şaşkınca şöyle der: "Ben iki gözü de görmeyen bir adamım. Senin heybenin nerede olduğunu ne bileyim". Öfkesi başına sıçrayan atlı, "Bu yaşta beni mi kandıracaksın?" diyerek bir vuruşta ihtiyarı yere serer, ölümüne sebep olur. Hemen atına atlayıp oradan uzaklaşır. Bütün bunları bulunduğu yerden seyreden Hz. Musa şöyle seslenir: "Ya Rabbi, bu atlının içi para dolu heybesini arkasından gelen genç bir yolcu alıp gitti Yüce Allah, "Ya Musa, insanlar böyledir işte. Hep hadiselerin dışına bakarlar, içindeki kaderin İlahi adaletini çoğu zaman göremezler. Burada herkes geçmişte yaptığının karşılığını gördü aslında. "İki hesap yeri var" Onun için hikmet sahibi büyüklerimiz şöyle derler: "Hak Teala bir kulun hakkını başka bir kul ile alır; bilmeyen gafil onu kul kendi yaptı sanır!" Allah her şeyi görüyor, işitiyor. İnkarcının kötü sözünü de, müminin yakarışını da. İki hesap yeri var. Biri burada diğeri de ahirette. İkisinde de adalet tecelli edecek. Er veya geç. Onun için iman et. İyi insan ol. Samimi ol. Kul hakkına meyletme. Mazlumun ahı ile Allah arasında perde yoktur. Bil ki insan zulmeder. Allah ise adaletlidir.


Bir manifestodur yaşamak ve ılıman yürek ikliminde seken hecelere sığındığım. Soyut bir gezegen saklıdır içimde somuta döndürmek adına ne kadar uğraş versem de gerçek olmayan öyle ki hikayelerimdir beni bana sunan ve şiirlerin tutanağında saklı iken sessiz nidalarım. Bir çalı süpürgesi nasıl ki yumurta kapıya dayandı ve işte yumdum gözlerimi ve bir çalımla süpürdüm yüreğimin önünü. Ben de olmazdım, Ömür Hanım ve şairinden çaldım ben bu mutsuzluğu mutum iken mutlak kaygılar asla da mum gibi eriyip gitmedi hem hayallerim. Delişmen rüzgara eşlik ettiğim de doğrudur hani ve eğri oturup doğru konuşan kalemime de kefilim. Her köy benimdir varsın olsun uzağımda varsın düşeyim insanların tuzağına. Bir yatır gibi peşine düştüğüm aslında vicdanımdır benim bam telim. Yoksa yağan bombalar mı gök kubbeyi siyaha boyadı ve işte akacak kan durmuyor damarda ve damardan bir şarkı mırıldanıyor ilham perim. Münferit kaygılar değil asla bilakis insanlığın çürüdüğü. Bir yatırımsa kimi devletin bu zulmü desteklediği Allah'a havale ediyorum yandaşlarını bu insanlık trajedisinin. Yatıya kalan acılarsa kanatan derinden ve kalemin hicranıma eşlik ettiği. Yaşamakla ölmek arasında bir yerdeyim ve sefilliğim tuş oldu çıktığım er meydanında ar bildiğim ne varsa muhafaza etmek adına telaşla yaşıyor telaşla yazıyorum bu satırları. Bir düş' e daha yenik düştüm ve solladım bak, kaderimi. Müzmin bir hüzün derine çöreklenen ve mazbut yaşantım. Kemale erdiğim kadar da hidayete ermek adına kah ölüyorum kah doğuyorum. Mil çektiğim gözleri hüznün ve ulusuyum sözcüklerin uladığım ünlendiğim ve mimlendiğim ve imgelerim benden birer parça çocuk yüreğimde ip atlayan dizelerim şiirlerime bandığım masallarım ve yazdığım birkaç roman beni alt etmeden bu yalan dünya derhal kaçmalı derhal firar etmeliyim dünyadan. Tırlatmadan da ölmenin bir yolunu arıyorum ve deştiğim kadar yüreğimi taşıyorum da bedenimden. Kasıtlı kasıtsız bir ölüm ise kalemimle hırlaştığım. İmleç sağanağında devasa bir ayraç bahşederken yüce Huda ve işte parmak izimle damgamı vurmaksa hayata damgalı puluyum da yalnızlığın ve kendimi bir zarfa hapsettiğim. Adresime henüz ulaşmadı sana yazdığım mektup, Ömür Hanım. Ve senin şairine duyduğum saygı kadar hayata da duyduğum saygıda bir kusur etmemek de adına itina ile yaşıyor yazıyorum. İhlal edilmiş sınırlarımda saklı beyitler henüz yazmadığım.