Zamana şerh düşüyorlar sessizliğim iken zamansız bir ölüme meyleden ve zemin çürüyor ruhum çürüyor ne de olsa bir ayrık otu olarak yarattı beni yüce Tanrı. Bentlerden taşıyorum gölgeler pis pis sırıtıyor. Pisipisine öldüğüm zamanlardan geliyorum belki de bir piste yayılmış yakıt gibiyim için için yağan için için yağmalanan yerin göğün efendisi neferi aşkın hükümranlığında Mevla'nın gölgemi çoktan kovduğum; nefsimi ta çocukken öldürdüğüm münferit bir acıyım içi kıyıldıkça yüreği kıyama duran serkeş sözcüklerin atası yalnızlığın tanrısı bir dua gibi üstüme yıkılan duvarlardan kaçamadığım kadar yırtılmış duvağımda oynaşan gölgelerin müptelasıyım. Aşkın bekası s/onsuzluğun g/izinde saklı sadece bir detaydan çıkıp da yola resmin geneline zikrettiğim yandaş fikrimle ben modern çağın Don Kişot'u; ben yalnızlığın neferi aslında ben isyankar tohumların sitemlerinde konuşlu batıl ve atıl bir gücüm. Kaf dağında uçuşan egolardan münferit sayacından evrenin mustarip. Sözcüklerin yatıya kaldığı akşam yıldızıyım ya da Zühre ve dokunaklı varlığıma eşlik eden nice ukde. Beynamaz rüzgar nasıl da sevdalı bana. Bedensel diyetler bedensel arzular değil varsa yoksa ruhun hulasası ve engebeleri aşan dağları deviren yamacında iken yüce Mevla'nın yüreğin kınında hayatın kirinde yalnızlığın ferinde solan bir gök taşı misal. Yasaklarım var asla da değilken yeknesak. Açlıkla terbiye ettim ben bedenimi ve ruhumu ve çizmeyi aşan kafirlerden olmadım asla. Sadece Rabbime taptığım sadece Rabbime koştuğum sadece de Rabbime sadık bir Mümin. Dağ tepe tanımadan uçurumlara düşsem de sağ salim yüzeye tırmanın ve aşkın hulasası dengimse özleme konuşlu bir isyan değil bir ikaz hiç değil belki bir ibare ibraz ettiğim sonsuz aşkın külfeti hiç değil kof sözcüklerden üremediğim küflü sandığımda saklı iken naftalin kokulu anılarım ve işte ben aşkın müdavimi ve sırdaşım iken yüce Rabbim yüreğimde saklı sonsuzluğun saltanatı. Yakut gözleri aşkın yandığım kadar aşkı da kalemi de yaktığım. Adaklar adadığım endamlı bir duyguyum ben. Bazen Leyla bazen Ferhat bazen Adem bazen Mecnun. Teamülü sevginin tacizi olsa bile döngünün aşkı teyit ettiğim ve tebessümler ekip umut biçtiğim. Yakutum ben bazense tohuma kaçan bir tutku. Tek arzum Rabbe kavuşmak ve göçmek bu alemden ve işte göç vaktime ilerlerken kendimden kurtulmak adına şah damarımdan yakın olana sevdam ve tek ihtiyacım kurtulmak bu bedenden ve İlahi Aşkı tek servetim bilmek. Hep aşık oldum en çok da aşka. İhbar ettiğim soylu duygular var ve her ne hikmetse rahmetin aralıksız yağdığı nurunda inancın nezdinde hayallerin ve işte umudun yolcusu bir semazen. Hem beşerim hem de şaşmamaya gayret ettiğim. Engelli bir koşucu iken yüreğim ve sevgi engelli dünyanın çoktan dibi tutmuşken ben yaktıklarımdan kendime bir alem bir cennet inşa ettim. Ama ölmeden tozu da dumana katacağım.


Düşlerim: melun mahzun bense seferi yıldızıyım aşkın ve manen nasıl da dolu doluyum yüreğin de yongası iken şiir. Mevsim tetikler hüznümü ve emir-komuta zincirinde dönenir kalemim. Bir o kadar gerçeğim şüheda mazimde saklı olsa da içimdeki dinmeyen rüzgar. Atılı yüreğimin adeta batık bir gemi ve atık misali uzat çöplüğüne boşalttığım karalanmış nice sayfam. Ağırdan aldığım kadar hayatı duygularımı bilir Sağır Sultan ve tensiye ettiğim kadar pek çok insanı ihbar ederim ben kimin suç dosyası kabarık ise. Ve işte kabaran yüreğimi kahvenin telvesine banarım adeta bir f/aldır ruhum ve sözcüklerim nasıl da ifşa eder içimi. Mahzun gülüşlerim kundaklanır ve de ansızın. Yattığım ranzanın da üst katıdır şiir ve üsteledikçe kalem durmaksızın yazarım anarım da dünümü bir gezidir benim için şiirden şiire göç ettiğim ve öcümü alırım hayattan. Suçlu olandır bir o kadar mağdur bir o kadar canlı. Afrasına tafrasına yenik düştüğüm aşk ve şiarım iken kalemim şair kimliğimi yayarım dört bir yana ve dönenirim deli gibi sözcüklerin nezdinde şaha kalkarım. Şah damarımdır aşkın ta kendisi ve işte yüce Rabbe dönük yüzüm aralıksız sadık kaldığım kaderim ve yaza yaza kederimi sağalttığım. Baygın gözlerinde mevsimin nasıl da nasıl da sular seller gibi ç/ağlıyorum. Ve içinde yaşadığım su testim mademki kırıldı suyolunda bense Nasrettin Hoca gibi kendimi tokatlıyorum bin parçaya ayrılmadan binlerce mil yol kat ettiğim iken kendimden kendime döşediğim o yolda bazen zar tutan kadere iken sitemim ve sitayişimle sadece kendime yükleniyorum. Hüznün kulvarında tek geçtiğim tüm duyguları. Ben bir düş çukuruyum gamzesinde ömrün galip geldiğim soluk renkler mevsimi içimde saklı iken yalnızlığın ve hüznün titri. Sinyal veren duygularsa yüreğimin röntgenini çektiğim ve işte şiirler iken benim tek sığınağım minnacık yüreğimde nasıl da haşmetli duygularla sürdürüyorum yolculuğumu. Ve bodoslama sevdiğim insan izlekleri belki bir ritüel belki bir varsayım belki de içimdeki hüzünlü çocuğa ettiğim veryansın. Gel gör ki: sessizce ve uzaktan sevdiğim asla da bir karşılık beklemediğim elbet aşkın şahı yalnızlığın şahikası sözcüklerin de sonlanmayan bataryası. Künyemde saklı ismimle doğrulduğum kadar da yol yorgunu. Ve yufka yüreğim tüm meziyetim iken kendime ettiğim eziyet. Ruhumun da örtüsü iken aşk ve şiirlerim ve işte tabanları yanıyor kalemimin bense rugan bir çizme gibi içinde saklandığım hicretim ve aralıksız kendimi hicvettiğim. Yasımın da şiarı iken döktüğüm yaş. Kah açtığım kah solduğum çiçeklerin de en itibarlısı iken künyemdeki ismimin hakkını verdiğim mademki insan ismiyle yaşar ve tereddütsüz dikenlerimle hemhal bazen yorgun bazen ıssız bazen uzak kaldığım kadar kendime. Rızası olduğu kadar kalemim razı geldiğim binlerce cümle binlerce şiir. Surelerin seferberliği ve Allah yolunda aşkla ihtimamla yaşadığım. Bazense kağıt gibi bembeyaz kesildiğim ve ölümle restleştiğim kadar rastlaştığım gölgeler. Bu yüzden keyfini sürüyorum hem hayatın hem duyguların. Recim edilse de iç sesim anbean. Gaipten gelen bir sözcükle el sıkışıp kendimi ansızın bir şiir yazarken bulduğum kadar kendimi binlerce kere kaybetmenin ertesi kalemimle avunduğum kadar da içimdeki saf sevgiyi savunduğum. Mizacımda saklı iken kah coşku kah hüzün.


Dünya; üzerinde milyarlarca hayatı barındıran bir mefhum! Ve biz ona hükmetmek için onu yavaş yavaş kemiren varlıklarız. Etrafınıza bir bakın. Savaşlar, ayrılıklar, göz yaşları, sefalet... Sizce de kendi eliyle kendi yuvasını yıkan yedi buçuk milyarlık hepçil bir koloniye benzemiyor muyuz. Peki bunu neden yapıyoruz? Hırs, kıskançlık, cehalet veya doyumsuzluk mu? Belki de bunların hepsi... Ama asıl mesele içinizde hissettiklerinizde. İnsanlar asli ihtiyaçları karşılandıktan sonra inanç, his ve düşünceleri ile yaşamayı öğrenmek zorunda. Zira fazlasını istedikçe durulmaz bir şelaleye benziyoruz. Ve maalesef zamanla kendi kendimizi aşındırıyoruz. Oysa mutlu olmak ve yaşamak için bazen bir avuç su bazen de küçücük bir ümit yeter...


Sözcüklerim muktedir değildir ölüme bense peşi sıra koşarken Kara Meleğin. Azık bildiğim sözcüklerim emre amade yüreğim. Sancılı bir telaffuz imiş meğerse aşk. Sanrı yüklüymüş sevmek özleme dönük yüzü aşk meleğinin ve hüzne eşlik ederken ilham perim ve işte kalemimle katıla katıla ağladığımızdır tek gerçeğim. Oysaki şehrin ve aşkın müdavimi yüreğim nasıl da kördüğüm ve işte içtimada ve işte nöbette gözlerim yolda kaldı şafak doğacak diye de sancağımı dikemedim en tepeye ne de olsa hidayettir varıp varacağım ve görünen o ki: daha da çok yolum var elbet rızkımı veren yüce Rabbim ve de sev emrini, veren. Önüme b/aktığım kadar kıtalar aşarım beyitler dizerim ve ben safkan sevgimle şerh düşerim evrene ve aşka. Acının da zümresi sözcüklerim ve sivri dilli zebani bense kah çocuk kah mazlum, kırık ve mahzun kalemimle alabildiğine yazar ve severim. Hem ben hem ben, durduk yere sevdim sizi ya da değil! Öncemde de böyle miydim sahi yoksa örtüştüğüm müdür şiirlere ve sözcüklere kani olmak kadar kaile alınmadığım ömrün de kah güftesi kah bestesidir iç sesim kalemimin nezrinde kimine göre aciz kimine göre şair kimine göre hiçliğimin iz düşümüdür şiirlerim. Aşk ise bir adım ötesi ve mademki birden fazladır benim ad'ım varsın olsun hüzün şairi mahlasım. Annemin defalarca beni doğurduğu da değil asla yalan. Kalemim de yanık kokar ve mektuplarım ve şiirlerim ve özveri ile sevdiğim şu devasa cihanda bir Allah'ın kulu da alabildiğine sevseydi ya beni, annemden sonra. Kalemimse asıldığım darağacı ben ki bunca acının yoldaşı. Rengim pembe ruhum uçuk yüreğim kor misali kör noktası lahidin mezar taşıma yazılacak binlerce şiiri çoktan biriktirdim ben hem yürek rahlemde. Gönülsüz bir rüzgar değilim bilakis içten içe kuvvetlice ve ters esen ve işte ters açan bir laleyim ben şairin de dediği gibi. Bense bir düz bir ters örerim şiirlerimi ve kilit noktam aşk ve kör noktam hüzün ve kordan hecelerim külümde saklı sefil bir gül' üm ben. Ve yine hükümranlığında Huda'nın beni tüm canlıların şerrinden korusun diye eksik etmediğim dualarım. Duvağı çocuk gelinin benimse ördüğüm kalın duvarlar. Hıfzı sahası mevsimin ve esen deli rüzgar. Yüreğin surunda serili delişmen bir iklimim.


Önce saksıdaki çiçeği öptüm, sonra birde saksıyı öpeyim dedim, saksı dik dik baktı bana, duramadım onu da öptüm. Baktım saksıda bir gevşeme oldu... Durur muyum, peşinden birde saksının toprağını öpeyim dedim onu da öptüm. Çiçek mutlu, saksı mutlu, toprak mutlu, ben mutlu, mutlu olmayan yok neticede... Yok, yok bu böyle olmayacak. İçimde önüme gelen her şeyi öpme isteği depreşiyor ki hem de ne depreşme, anlatılmaz, ancak yaşanır. Bundan sonra kimleri öpmeli? Halı var, perdeler var, masadaki tabak çanaklar var, kitaplarım var, kitapların sayfaları var, kitapların arasına koyduğum ayraçlar var, kalemlerim kağıtlarım var... Çoban Sülü ''Süleyman Demirel'' gibi yakaladım mı kendime hızlıca çekip öpmeliyim. Öpülenler öpülmekten nefessiz kalmalı adeta... Hızlıca dışarı çıktım sabahın yedisinde, baktım apartman görevlisi Hikmet, hemen sarıldım onu da öptüm. Hikmet şaşırdı birden bire ''Bayram değil seyran değil sabah sabah abim beni niye öptün?'' diye bir soru boca etti suratıma hafif de sinirli bir şekilde... Döndüm '' Yahu Hikmet çiğim içimden geldi be dostum, istemiyorsan bir daha öpmem.'' dedim... Hikmet de ''Bir daha öpme beni abi şapır şupur.'' dedi biraz da dişlerini gıcırdatarak... Durduramıyorum artık kendimi, içimde müthiş, hem de çok müthiş önüme gelen canlı cansız her şeyi öpme isteği... Baktım kapıda bir leylak, yanında bir çınar ağacı onlara da hafifçe sarıldım başladım mucuk mucuk, öpücükler kondurmaya. Allahtan onların hiç bir itirazı olmadı... Tam tepemden uçan kuş da üstüme boca etti o güzelliklerini ona bile kızmadım. Yerden yaprakları toplayıp onları da öpmeye başladım... Öğlen olmak üzereydi, bastım gittim hayvanat bahçesine. İlk önüme çıkan ceylanların bulunduğu bölümdü, giremedim tabi içlerine, uzaktan öpücüklerle selamladım ceylanları. Baktım yan tarafla lamalar... Onlara da öpücük atayım diye yaklaştım, yolladım öpücükleri, şlaaaaaapppp diye tükürüğü yedim suratıma... Yarabi şükürrrrrrrrr! demedim tabi ki... Tam ben de onlara tükürecektim ki, boş ver hayvanla hayvan olma Ahmet dedim vaz geçtim... Baktım ileride Filler, biraz yaklaştım tam öpecekken, bir kovadan fazla suyu yüzüme boca etti, üstüm başım perişan... Ondan sonra doğru caddeye attım kendimi. Baktım karşıdan Başkanımız Himfurt Cimbert geliyor. Ona doğru ellerimi açarak yürümeye başladım, oda ellerini açmış bana doooğru geliyor tam ben onu öpecekken, benden önce davranıp o beni öptü, önce yanaklarımdan, sonra her yerimi öpmeye başladı, tam o sırada spiker İlker Yasin'in ''Her yerinizden öpüyorum her yerinizden.'' cümlesi ortamda birden kulağıma geldi... Bir anda uyanmıştım heyecanla... Şoktaydım. Salona geçip televizyonu açayım bari dedim, baktım iğneden ipliğe, sigaradan, ekmeğe, soğandan bezelyeye, don lastiğinden, at nalına kadar her şeye zam gelmiş... Öpülen milletçe biz olmuş gibiydik... Gibisi fazla diye de buraya bir cümle yazsam, çok da abartmış olmam diye düşünüyorum...


Yokluğa alışmanın ilk çaresi yalnızlığı içine çekip sevgisizliği sindirmektir gel gör ki: sevmeden de yaşayamaz insan gel gör ki: hayatın hörgücü iken sevgi ve ben sadece bir damladan ibaret olsam bile okyanuslara denk düşerim ve sonsuzluğa ve ufka ve kimler ve de neler biriktirmişken hayal dünyamda hayal ettiğim kadar da bilirim bir hayalet olduğumu ve ulaşılmazlığımı ve dokunulmazlığımı da kayıt altına almışken Tanrı. Allah'ın sevgili kuluyum ve aşkın kölesi sınırları aştı hem benim şöhretim hele ki şüheda mazim ve işte içimde kıpraşan duygular bense hala Cin Ali okuyup Ayşe'yi de Ahmet'i de ne de çok seveceğim. Ve evet, devam eden bir savaşın gıybetini yapıyorum ve zulme ve zalime isyan ediyorum hepsini de çoktan havale etmişken Rabbime. Kasım ise bir aldatı: kasım bilmiyor kasımlığını ve kastıkça kasıyor sanırsın ki ısıtan yaz güneşi. Çocukluğumu doya doya yaşamış olsam bile yalnız bir çocuk olduğumu asla inkar edemem bir o kadar hayal gücümle aştığım engeller ve sınırlar.


Eveeeeeet, geldik Fısıltı Gazetesine. Fısıltı Gazetesinin Baş Muharriri Hicabi Fısıl ki biz öyle diyoruz, siz Başyazarı da diyebilirsiniz, tiraj raporlarını ve haberlerini toplumla paylaşacağını, bu büyük hizmet karşılığında da hiç bir ücret talep etmediğini bildirmiştir... Yurdun dört bir yanında ki fısıltı gazetemizin bayan muhabirlerinden aldığımız önemli haberlere göre Sayın Başbakanımız, Tirmanya'mızın medarıiftiharı Himfurt Cimbert'in hanımı Ekolese Cimbert, muhalefet partilerinin başkanlarının hanımlarını hiç ayırt etmeden sabah kahvesine çağırmış, kahveler içildikten sonrada ayriyeten hepinizin falına ben bakacağım diyerek, bütün alicenaplığını göstermek suretiyle, hepsini kucaklamıştır... Yine fısıltı gazetesinin önemli spor muhabirlerinden Himmet Bedenselin bildirdiğine göre, bundan böyle futbol maçlarında penaltılara itiraz edilmeyecek, penaltılara itiraz eden biri olursa her şeye rağmen direk kırmızı kart ile oyun dışı kalacak ve dışarı çıkınca da direk soyunma odasına gidip, kartlaşmış patates yiyecek... Şayet kartlaşmış patates yemeğe itiraz edecek olursa, yandaki çuvaldaki pişmemiş patatesler ile kafasına vurulup yemesi sağlanacak... Fısıltı Gazetesi yollarda... Fısıltı Gazetesinin yol muhabirlerinden aldığımız haberlere göre, bundan böyle radara giren arabaların şoförleri Tirmanya Trafik Polislerine rüşvet veremeyecek. Çünkü bütün arabalar kamera sistemi ile kontrol ediliyor, hatta selam bile veremeyecek, trafik polisine, selamınaleyküm, merhaba gibi kelimeleri kullanamayacak, bunun üzerine de ''Selam verdik rüşvet deyu almadılar.'' gibi bir cümlede kuramayacak... Gazetemizin Sosyal Medya muhabirlerinden Ayşegül Asosyal'ın bildirdiğine göre bundan sonra DM ile bayanlara yürümeye ve koşmaya çalışılmayacak, aksi şekilde hareket edenleri büyük cezalar bekliyor. Ne gibi cezalar derseniz, ''Bir dakika sıkıştırmayın, işte nasıl sallayayayım diye düşünüyoruz herhalde.'' Eline kağıt verip her gün yüz kere ''Ben DM den yürümeyeceğim kimselere, gidip yekten söyleyeceğim.'' diye yazdırılacakmış. Gazetemizin dalgacı muhabirlerinden Zihni Dalga da sosyal medya da ya da normal medya da birileri ile dalga geçenlerin cezalandırılacağını, ancak kendileri ile dalga geçenlerin bu cezadan ve kendileri ile dalga geçmekten sorumlu olmayacaklarını belirterek son noktayı koymuş. Son noktayı koyduktan sonra da hızını alamamış ve üç beş kelam daha etme zahmetine katlanarak, bu ıstıraba son vermiştir...


Mayıs ayında bizim bölgemizde köylerde göç başlar. Koyununu, sığırını önüne katanlar yayla yollarına dizilir. Şenliktir bu göç. Neşeli, heyecanlı ve telaşlı... Bir an önce yaylaya varmak. Yayla evini şenlendirmek telaşı gün boyu devam eder. Bir yandan yayla evinin özellikle çatısında varsa onarıl isteyen kısımlar onarılır. Koyun sürülerine ağıl yapılır ve iki ay sürecek bu birinci yayla ikameti için odun tedariki bir günde tamamlanır. Bu tatlı telaşeleri yaşamak benim için çok çok gerilerde kaldı. Artık sayıları üç basamaklı sayılarla ifade edilecek koyun sürümüz yok. Sığırlarımız mandalarımız da yoklar listesine sırasını aldı çoktan. Kardeşim üç beş tavuk besliyor hayvan olarak hepsi o kadar. Tomas'ımızı unutmayalım. Köpeğimiz Tomas'la gideriyoruz hayvan sevgimizi. Köy şenliğimiz anne-babamın vefatıyla sona erdi. Memuriyet, değişen koşullar hepimiz savrulduk en güzel çocukluk ve ilk gençlik yıllarımızı yaşadığımız köyümüzden. Sadece savrulanlar arasında ben değildim. Benim kuşak değil, benden küçük olanlar hatta bazı aileler köydeki ev, arazi tüm menkullerini satıp göç kervanına katıldılar. Köy boşaldı kısa süre içinde. Beş sınıf okulumuz kapandı. Yarım asır içinde yaşandı tüm bu olgular. Şimdilerde köyün değeri arttı. Büyük ümitlerle yaşam kavgası içine dalanlar, bizler köye dönmeye başladık yaz aylarında olsa bile. Ahşap evlerin yerini betonarme binalar aldı. Büyük şehirlerin kalabalığından sıkılanlar kısa bir tatillerde bile köyün yolunu tutuyor. Emekliler ise yaz boyu köyün havasını teneffüs ediyor. Nisan başında köye dönüp meyve ağaçlarının çiçeklenmesini ve yeşermesini gözlemlemenin tanımsız güzelliğini gün gün yaşıyorlar. Kırlara açılıp yeşile kesen çayırlarda yeşil rengin bütün tonlarının içinde yaşamanın güzelliğini tüm duygularıyla hissediyorlar. Köy, doğduğum toprakların özlemi terk etmedi hiç beni. İlkbaharın yaklaşmasıyla büyülü bir güç iter beni adeta sılaya doğru. Nihayet eşimle mayıs ayının bir gününün erken saatlerinde yolculuk başlatırız. Hedef tamı tamına 1300 kilometre uzaklıktaki köy. Mutat yolculuğumuzu bu yaz başı da yaptık. Bulutlara komşu köyümüze vardığımızda karşıki dağların başı ak rengini birazcık kaybetmiş karlarla kaplıydı. Çiçeğe durmuştu kırlar. Fundalıklar arasında mor menekşeler fark ediliyordu. Yeşil çimenler boy atmaya başlamıştı. Köy yavaş yavaş şenleniyordu. Mavi mavi dumanlar yükseliyordu evlerin bacalarından. Evimiz soğuktu. Bizde sobayı tutuşturduk. Gün gün havalar ısındı. Karşıki dağların başındaki karlar yerini yeşilliklere bırakıyordu. Evimizin ilerisindeki ormandan kuş sesleri ve hafif hafif esen rüzgar sesine karışıp tatlı bir senfoni oluşuyordu. Şehirlerin gürültüsü, egzoz dumanından tamamen azat olmuştuk. Derken bahçe işleri başladı. Her yılki gibi fasulye, biber, salatalık... Ekim işleri yaparken toprağa dokunmak bir tatlı huzur verir vücuduma. İlk günler biraz yorulsam bile yorulmak da güzeldi doğduğum topraklarda. Hele sabahları evimizin ormana bakan bahçesinde ormanın yeşillik denizinin karşısında kahvaltı yapmak kış boyu ne çok özlemiştim. Uzun yaz geçti hiç farkına varmadan. Eylül derken ekim ayı da geliverdi. Bahçe işlerini de yoluna koyduk. Fasulyeleri toplamak ayıklamak eğlence gibi geldi. Meyvelerin hasadı yapıldı. Yazın köye dönenler köyü buruk bir gönül kırgınlığında işyerleri şehirlere döndüler. Günler kısaldı, geceleri havalar iyice soğudu. Bazı geceler çayırlarda oluşan kırağı doğayı kar yağmışçasına beyazlara bürüyordu. Yayvan yapraklı ağaçlarda yeşil yapraklar yerine gökkuşağının yedi renginin farklı tonlarına bıraktı. Ve: Böylemi, esecekti/ Son günümde bu rüzgar. Şarkısının sözlerindeki gibi rüzgar sert esmeye başladı. Her gün ağaçlar yapraklarını döktü bir önceki günden daha fazla olarak. İlkbaharda doğayı eşsiz müzikleriyle şenlendiren kuşlar da vefasız çıktı. Ormanlarımızı yetim bıraktılar. Evet, mevsim artık sonbaharın tüm hüznü ile yaşanmaya başladı. Köyde insanlar iyice azaldı. Çok az evin bacalarından yükseliyordu dumanlar.


Elleri toprak, üstü başı toz duman olmuş, yırtık pırtık elbisesinden başka elbisesi, bir çift öküz ile bir eşekten başka mal varlığı olmayan ve bedeni buram buram ter kokan bir çiftçinin oğluyum, bununla da gurur duyuyorum. Eskiden ne vardı diyenlere şöyle derim:kıymet vardı, bereket vardı, hem insanlara hem de emeklerine saygı vardı. Fazla değil bundan 15-20 yıl öncesinde ürettiklerimizin değeri vardı, dün gibi hatırlıyorum iki çuval haşhaş tohumunu satıp onun parasıyla bana üst baş almıştık rahmetli babamla liseye giderken. O yüzdendir ki toprakla uğraşanları yeryüzünün en kutsal insanlarıdır diye anarım. Köy yaşamını çok iyi bilirim, imkanlar kısıtlıdır ama iman ile inanç asla... İlkokuldayken hayat bilgisi dersinde şunları öğrenmiştik:Bir canlının oluşması ve gelişmesi için sıcaklık, ortam yani oksijen, su gerekliydi ayrıca beslenmesi, barınması ve korunması hayatta kalması için ilk şartlardandı. Tüm canlılar kendileri için yaşarlar bu nedenle çatışmaların ve kavgaların çıkmaması imkansızdır. Tarım, ekonomi, sağlık, adalet, eğitim, turizm bir ülkenin hayat ağacıdır ve hepsi birbirlerine bağlıdır tıbkı vücudumuzu oluşturan organlar gibi. Elimize iğne batsa dokunduğumuz her şeyde hep onun acısını duyarız. O da öyle yaptı özellikle 2000'li yıllardan sonra köylerimiz yavaş yavaş boşaltıldı herkes şehre göçüp iş güç sahibi oldu. Şu saatten sonra köyüne döner mi hiç sanmam, kendisi dönse çoluğu çocuğu dönmez. "Yerli malı yurdun malı herkes onu kullanmalı."sloganımız vardı okuldayken, evlerimizde ne varsa getirir okulun bahçesinde bir piknik havasıyla hem getirdiklerimizi yerdik hem eğlenirdik. İş eğitimi dersimizde; oklava, tırmık, kağnı, beşik, masa, sandalye ve tahta kaşık yapar, ağaç nasıl budanır, nasıl ve hangi aylarda aşlanır, çapa nasıl yapılır uygulamalı olarak öğrenirdik. Saksılarımızda çiçekler yetiştirir, kuru fasulye ve nohutun ıslak pamukta nasıl filizlendiğini gözlemler heyecanla annemize anlatırdık. Çiftçilerimizin bağkur pirimleri devlet tarafından karşılansın ki onlar da bu ülkenin üretim sektörünün baş kahramanları olduklarını anlasınlar. Tek kavgası toprakla olup ekmeğini taştan çıkartan tüm çiftçilerimize selam olsun, sizler var oldukça bizler varız...


Sürgün edildiğimse yalnızlığın coğrafyası oysaki ana kıtam sevgi ve ana vatanım aşk seccademde saklı huzurumla ve yaşımla önce Rabbimin huzuruna çıktım ve işte geldim kondum kabrine. Bense insanların tuzağında içi boş bir tuzluk gibi salınıyorum ve sarmalında yokluğun var olmanın hikayesini yazıyorum. Yorgunluğun münferit hüznü ve kimsesizliğimi dindiren yüce Rabbim. Meylettiğim kadar sevgiye mealim de sevmek. Sevdiğim kadar sevildiğim şüphe götürür ama bu, beni sevmekten alıkoyamaz. Rakımı yok içimdeki ulu dağın rengi de yok sözcüklerimin aslında kanaviçeler asılı her birinde aslında ben Araf'ta saklı ve asılıyım çünkü cennet de cehennem de içimde ve nereden gelip nereye gittiğimi unutmadım unutulma ihtimalimi geçtim çünkü unutulduğum kadar umurundayım da birilerinin. Birileri deyip de geçiştirdiğimi sanma sakın sevgili babam ne de olsa geçiştirilen benim ve geçkin zamanın gergin derisinde gidip geliyorum adeta hüznün meddücezriyim ve seyrüseferinde duyguların kah bir nakkaş kah bir şair kah bir terzi ve bilumum söküklerimi yaza yaza dikmeye çalışıyorum. Evet, dik başlıyım çünkü neyin doğru neyin yanlış olduğunun bilincinde kanıksadığım kaderimin de izini sürüyorum ve gizimle örtünüyorum aslında izahı olmayan var oluşların notunu alıyorum. Peyda olan yeni bir gün ve yeni dertler. Karanlığın zikrinde saklı iken aydınlığın fikri. Fikren yenik düşsem de zikrimden ödün vermediğim. Bir açıp bir solan ters lale. Olmaz mı hem de haddinden fazla yine de karşılık vermekten imtina ettiğim söz düelloları ve insanların nezdinde hali hazırda sessiz kendi halinde bir insan olsam da aralıksız hezimete uğruyorum. Eziyet babında haiz olduğum meziyetlerim ve bir Allah'ın kulu da üstünde durmuyor meziyetlerimin ve asla sıvazlamıyor sırtımı ama zaten benim Ulu bir Dağım var ve evet, benim Ulu bir Çınarım var. Sarkaç kırıksa ve de sarnıç kayıpsa saydam yüreğimden dökülen her duygunun intiharı mıdır yoksa kalemimin diyetini ödediğim kadar yalnızlığımın rotasında koştuğum yüce Mevla ve işte bu sayede örtüştüğüm gerçeklerden payımı alıp çıtamı yükseltiyorum. Fani yüreğim ve fevri sevgim ve sevdalandığım kalemim. Bir bilinmeze tekabül eden gizin sitemi ve dinmeyen sireni ve evet, gözlerim parlıyor ve evet, gözlerimi ben en tepeye diktim bu bağlamda Aşkın İlahı D/okunuşunda seyyah sözcüklerimle ve günden güne büyüyen ışığımla karanlığı delip geçiyorum. Işığım hep vardı ve var da olacak üstelik yaşasam da ölsem de bir şey değişmeyecek çünkü ben iki cihanda da aynı olacağım tıpkı doğduğum günkü gibi saf ve masum ve doğru kalmanın mücadelesidir aralıksız sarf ettiğim gücün bazen sönen duygularım ve sonsuzluğa mahal veren İlahi Aşkın nüansı da tınısı da zaten içimde saklı. Gerçi az yorulmadım senin otoritenle ve baskıcı bir informal eğitim idi ki sergilediğin ama şimdi daha iyi anlıyorum neden bı kadar korumacı olduğunu. Dünümü temize geçmiyorum çünkü yeteri kadar temizim. Gel gör ki temyize gidecektir içimdeki çocuk ve boynu bükük de addedilmesin hani çünkü ben kendimi kimseye ezdirmedim görünürde herkes üstünlük taslasa da büyükten büyük Allah var ve işte devir değişse de insanların tutumları değişmiyor asla ama yılmadan da mücadelemi veriyorum. Ve işte sessizliğimle kopan gürültüye b/akıyorum da. Ve bir lahza da yaşayan kalemim aslında tarumar edildiğim aslında kutsandığım aslında kalemim ve yüreğim iken benim tüm servetim. Geçtiğin yollardan az da olsa geçtim ama sana benzemek adına da çok çile çektim gerçi senden öğrendiğim onca şeye rağmen senin gibi baskıcı ve otoriter bir insan olmadım olamadım gerçi öğretmenlik yaptığım yıllarda da hep tatlı-sert olsam da nasıl da erirdi yüreğim öğrencilerimle olan diyaloğumda nasıl da sevgi kelebeği addedilirdi kimliğim. Dünde kalan çok şeyin hazzını yaşıyor yasını tutuyorum ve yorgun iklimin de elini tutarken ansızın bırakıldığım cami avlusunda biliyorum ki: Allah yolunda olduğum kadar pek çok merhaleden geçtim ve gerçek manada methiyeler dizdim de yeteri kadar insanlara. Yadım dünüm ve kefilim içimdeki cennete. Bazen bir cehennemi yaşadığımın da ertesi duyduğum huzur ve şükürle sabrın ne olduğunu da öğretti bana yüce Rabbim. Delice esen rüzgar üşütürken beni senin nasıl üşüdüğünü tahmin ediyorum, baba ve sana kavuşmak adına da çok çaba sarf etmiyorum çünkü yeryüzünde tamamlamam gereken görevlerim var. Sakin ve huzurlu bir dervişe öykündüğüm kadar zikrimle fikrimle aynı kalmayı başarmanın verdiği öz güvenle yaşıyor ve yazıyorum. Bir nebze de olsa beni anlamış insanların varlığıdır da beni ayakta tutan ama en başta yüce Rabbimin verdiği güç kuvvet ile yaşadığımın da ta kendisidir şu yazdıklarım gerçi içinde bulunduğum koşullarda iki arada bir derede yazsam da benim ruhumun dere yatağı asla kurumadı ve işte gönlümün enginliğinde ve hayallerimin eşliğinde kimine göre bir baltaya sap olamasam da dert değil çünkü ruhumdaki saf bakir balta girmemiş ormanlarda yaşayan uçuşan kuş kalbimle sekiyorum da bir bir kah cenneti kah cehennemi yaşadığım hayatın engebeli arazisinde sadece doğru zamanı bekliyorum tüm hayallerimi gerçekleştirmek adına. Bir sonraki görüşmemize kadar huzurla kal, baba ve bil ki durduk yerde seninle istişare etmiyorum.


Yaş aldıkça hayatın buhran dolu olduğunu anlar insan. Kendinden yaşca ufaklara imrenir hatta belki kıskanır. Bu gün bedbaht hayatımın aşikar bir hakikatini idrak ettim bu ömrün yaşadığı ve yaşayacağı bütün günler semaya ah çekmekten başka bir iş icra etmeyeceğidir. Çoğu insan bu alalade fikirlerime tamat gelebilir belki ama söylediklerim ve söyleyeceklerim hayatın yadsınamaz hakikati. Çoğumuz biliriz Simurg'u aramaya çıkan kuşları. O şah eser ki anlatır çaresizliği, bilgeliği, ölümü ve cehaleti. Biz de Simurg'u aramaya cihana gözümüzü açtık. Bu yolda kimisi öldü kimisi cehaletin bilgeliğine kavuşup yolun yarısında geri döndü kimisi de vardı bilgeliğin cehaletine. O cehalet ki seni okyanusta bir damla su kılar. Simurg hakikatti hakikat iki tür cehaletti biri cehaletin bilgeliği bir diğeri ise bilgeliğin cehaleti. Hakikat bizim içimizde idi yolun başında da yolun sonunda da. Toprak pişer çanak çömlek olur lakin öz yine topraktır. Anlayacağımız cehalet de bir bilgelik de bir, öz insandır.


Çocuklarımıza tarihi nasıl sevdirebiliriz?Hep yüzeysel cümleler kurarız bu hususta, geçmişini bilmeyen geleceğini bilemez deriz ancak geçmişimizi sevdirmek için hiç bir adım atmayız. Öyle ki tarih spekülasyon yapılmasına açık bir alan;bazıları bazı padişahları veya komutanları "vatan kahramanı"ilan ederken bazıları "vatan haini" ilan eder, örnekleri çoktur. Lisedeyken ise Mehmet Ali Tiftik'ti tarih öğretmenimiz, dersin başından sonuna kadar yazı yazdırırdı yani kitabın fotokobisini çekerdik adeta bu yüzden el yazımın çok kötü olmasının ilk nedeni budur, arkadaşlara yetişebilmek için hızlı yazardım. Genelde tarih dersleri sıkıcı dersler arasında gösterilir kimi not tutmaz kimi uyuklar kimi de kopya çeker. Çanakkale... Birliğin, bütünlüğün, cesaretin, mert ve yardımseverliğin, vatanseverliğin, özgürlüğün, imanın ve inancın, Avrupa'nın "Hasta Adam"olarak damgaladıkları devletin gözlerini kırpmadan şehit ve gazi olmak için cephelerde çarpışan şanlı, namuslu halkının zaferle sonuçlanan adresi.... "Türkler insan sayılmazlar, fare gibi zehirlemelisiniz." Harbiye Nazırı Sir Vinston Churchill. Tarih, merakla başlar. Yavuz Bahadıroğlunun "Bir Devrin Bittiği Yer Çanakkale" isimli bu kitabını keyifle okudum, bütün öğrencilerin okumasını isterim;uzun paragraflar, uzun ve karmaşık cümleler yok, sıkılmadan okuyabilirler, bazı komutanlarımızın hayatları anlatılırken bazı askerlerimizin ailelerine yazdıkları mektuplara da yer verilmiş. Çanakkale'de toplam ne kadar zayiatımız var gibi soruların cevapları bu kitapta. Değil mi cephemizin sinesinde iman bir, Değil mi sinede birdir vuran yürek... Yılmaz!


Uzun sayılacak bir süre kuş uçmaz, kervan geçmez Karadeniz bölgemizin bir köyüne atandım. Çiçeği burnunda daha on sekiz yaşında bir öğretmendim. Trabzon'da okudum Öğretmen Okulunu. Trabzon sosyal hayatı gayet canlı bir kenttir. Sinemaları, kütüphanesi, gezip görülecek mekanları bir köy çocuğu için bulunmaz olanaklar sağlıyordu. Günlük gazete, her türlü dergilere ulaşmak sorunu yoktu. Üç yıllık okul yaşamı dopdolu geçti. Stajyerlik, askerlik derken günler geçti. Bölgenin özellikle kış aylarında sisli, puslu geçen günleri çekilmezdi. Böyle günlerde ufkum daralır, görüş mesafesi iyice kısalırdı. Bir hapis yaşamıydı böylesi zamanlar. Ülkemizin fiziki haritasına bakardım sık sık. Ulaşım sorunu olmayan, merkeze yakın köylerin hayalini kurardım. Havaların kapalı olduğu zamanlarda gün uzar yüzyıl olurdu. Benim için... Haritada yeşil rengin hakim olduğu illere atama yaptırma özlemiyle altı yılı tamamladım. Nihayet Kocaeli ili emrine atandığım haberi aldığımda bayrama kavuşan çocukların mutluluğuna eş değer bir mutluluk yaşadım. Artvin'deki ve Trabzon'da çalıştığım köy nere, Kocaeli nere! Yurdumun daha nice illeri görme şansım olacaktı. Dar lojmanlı, yolu olmayan köyde yetesiye görevimi yapmıştım. Ayrıca benim gibi köy öğretmenleri, Bursa, Sakarya, İstanbul gibi batı illerine gitmişlerdi bir bir. Benim de sıram gelmişti. İyi hoş. Eşyalarımızı nasıl götürecektim yeni atandığım köye. Sakarya iline benim gibi yeni atanan köylüm bir öğretmen arkadaş da benim gibi aynı kaygı içindeydi. Eylül başları. Arkadaşla ilçeye varıp eşyalarımızı taşıtacağımız bir kamyon arama aramaya başladık. Büyük kamyon tutmaya bütçemiz yeterli değildi. Yolluk da alamamıştık. Yer demir gök bakır, kesemize uygun hangi kamyoncuya gitsek olumlu yanıt alamadık. Şavşat'tan Sakarya'ya, Kocaeli'ne küçük kamyon sürücüleri ilgi bile göstermedi. Gün akşam oldu. Köye döndük. Genç öğretmenler, nasılsınız? Ne yapıyorsunuz? gibi sözlerle hal hatırımızı sordu. Biz de durumumuzu anlattık bir bir. Ve kamyon aradığımızı söyledik. Laçin amca, köyümüzün sözü dinlenir, girişimci ve de güçlü kuvvetli bir değerdi. Sözü uzatmadan, İşte kamyon! Bu kamyon ne güne duruyor! Bu sözler akşamın yaklaştığı bu saatte bir gün doğdu bizim için. Olur mu? Ali ali amca dar o günümde el vermişti bana! Babamın yaptığı bir iyilik imdadıma yetişmişti. Babam yaşadıkça arkamda yaslanacağım bir yüce dağ var diye güven içinde yaşardım. O öldüğü zaman yaşamın tüm sorumluluğu omuzlarıma yüklendiği hissettim sürekli. Hiç öyle şey olur mu Laçin, parayı adam öder, kağıt ödemez! bu söz üzerine isteği yerine gelen Laçin amca güle güle bizden ayrılmıştı. Aradan yıllar geçmesine karşı babamın yaptığı iyiliğin, ektiği tohumun ürününü hasat etmek bize nasip olmuştu. Gideceğimiz günü kararlaştırdık. Zaten birkaç yatak yorgan ve kış için annemin yaylada hazırladığı yağ peynir benzeri yiyeceklerden oluşuyordu eşyamız. Öğretmen arkadaşın da fazla eşyası yoktu. O yıllarda hali, koltuk benzeri bir evi donatacak eşyalarımız yoktu. Zaten köylerdeki öğretmen lojmanlarına yemek masası, sandalyeleri, koltuk koymaya yeterli büyüklükte olmazdı. Ilık bir Eylül günü sabahın erken saatlerinde kamyona yükledik yatak yorgan eşyalarımızı. Bir kat yatağı kamyonun kasasına serdik. Kamyon büyük. Yatak sermeye yetesiye yer vardı. Çocuklar içindi bu hazırlık. Henüz yirmi beş yaşımda yeni bir umuda, yola çıkıyordum. Bu kentlere gitmekte tek amacım vardı. Çocuklarımı daha iyi koşullarda okullarda okutmak... Bakalım zaman ne gösterecekti.


Mülkiyet sahibi olunmaya izin verilmez,10 yılda bir ev değiştirilir. İnsanlar günde 6 saat çalışır ve elde edilen ürünleri halkın ortak malı olarak değerlendirip ambarlarda tutar. İnsanlar tek tip giyinir ve elbilerini kendileri dikerler. Kadınlar 18, erkekler 21 yaşından önce evlenemez. Halk tarıma hakimdir;yün veya keten dokumacılığı, duvarcılık, demircilik, marangozlul başlıca zaatlarıdır. Hem evlerindeki hem de halka açık yerlerdeki tuvaletler ve tuvaletlerde kullanılan eşyalar altından ve gümüştendir. Çok eşliliğe ya da boşanmalara sıcak bakmayan insanlardır. Avukatlık mesleği yoktur çünkü avukatların olayları kılıfına uydurduklarını ve yasaları saptırarak kullandıklarını düşünürler. "Bize zarar vermediği müddetçe kimse düşmanımız değildir."düşüncesine sahiptirler. Savaş, gereksiz ve alçaltıcı bir konudur. "Biz altın yüzük, altın bilezik alıp takamazken onların tuvaletlerinin her köşesi nasıl altın olur, toplanıp gidelim neredeymiş bu ülke?"diyerek düşünmeyin çünkü böyle bir ülke yok.


Birçok arkadaşın merak ettiği bir soru var: "Aşçıbaşı nasıl olunur?" Gözlemlediklerim, düşündüklerim ve tecrübelerim doğrultusunda cevap vermeye çalışayım ancak bu tesbitlerim otel bünyesinde çalışanlar içindir yoksa başka işletmelerdeki şartları bilmediğim için kulaktan duyma bilgilerle fikir yürütmek doğru olmaz. Şu fakültenin şu bölümünü şu dereceyle bitireceksin, şu kadar tecrüben olacak, şu kadar yabancı dil bileceksin, şu yaş aralıklarında olacaksın gibi şartların hiçbir önemi yoktur referans yani halkın deyimiyle torpilin önemi kadar. Arkanızda sağlam adam varsa aşçıbaşı da olursunuz koordinatör de. Yirmi yaşında aşçıbaşı olarak çalışan da vardır yetmiş yaşında çalışan da. Özel sektörün sınavı, puanı, ortalaması, mülakatı yoktur;neyi vardır, torpili yani bu sistemin egemenliğinde hak etmeyenler bazen hak ettiklerini sandıkları yerlerde çalışabilirler. Kısacası gastronomi bölümünü dereceyle bitirseniz hemen sizi yarın aşçıbaşı yapmazlar. Şimdiye kadar çok iş yeri değiştirdim okuduğum okulun ve çeşitli yerlerden aldığım belgelerin maaşıma yansıyan yönünü görmedim oysa en büyük referans eğitim ve kalite olması gerekirken... "Aşçıbaşı tüm mutfaklara hakim midir?" Değildir. Doktorların, mühendislerin, avukatların ve öğretmenlerin branjı olduğu gibi onun da brajı vardır ve genellikle sıcak, pastahane ve alacart aşçılarından çıkar. İnsan kapasitesi sınırlıdır hepsine hakim olmak güç ayrıca dünya mutfakları var hepsinin yemekleri ayrı bir dünya. Mutfak geniş bir kültürdür.


Bir gecenin iniltisine karıştı yaşlarım ve yaslarım: mağdur iklimdi kaynakçam ve yalnızlığımla sevişen sözcüklerle kaç cephede verdiğimi bilmiyordum savaşımın. Etik idi acılarım her açmazda aymazlığı tattığım her kurumuş ırmakta bendim sağaltan sözcükleri bendim dolduran barajları bendim bana ırak ve bendim bana tuzak. Renkler bir metafor sözcüklerse bir imleç ve göğün şapkasının altında yaşarken tanrıcı kuşlar ve her fasıl ve her edim bir şiirin yörüngesinde saklı iken imgeler. Seferisi yalnızlığın, seyyah bir gölgeydim ve izafi idi sevincim. Saklı tuttuğum bir gölge misali bir ömür peşime düşmüş iken kalem ve ben sadece on sene evvel keşfetmişken kalemimin varlığını ve işte kale' m düştü düşecek iken kalem' in rüzgarına savruldum ve savurdum duygularımı ırksız acılarım yorumsuz sözcüklerim kalemse coşkulu ve sözcükler cebbar bense yol yorgunu. Bir bükülüş idi mademki bileğimin hizasında saklı ruhlar. Düşkün sözcükler değildi düşkünü olduğum düşlerden ördüğüm bir yelek bir mintan kınına yaraşır bir hüzünle bütünleşen duygularım ve kıblemde saklı sırlar ve ben artık seyyah bir şairdim ve kalemin nakşında dünün na'şını gömüldüğü topraktan çıkaran bir yazar unvanı almıştım iyi kötü ve iyi kötü yazıyor olabilmenin verdiği huzurla döşüyordum A4 kağıdın tam da ortasına sapladığım pergelin tutamağı iken kalemim ve kağıt delindikçe ruhumdaki yamayı sarıp sarmalıyordum. Düşlerim vardı benim delişmen rüzgara inat uçmayı erteledim gün batımına. Melun mahzun renklerim vardı hazanın örtüsünde saklı ölüm günbegün de büyüyen bir hüzün. Mağdur bir iklimdim ben ve içimde saklı kısık sesli vaveyla. Yanlı bir aşktım da aşikar ve her ne kadar aşina olsam da yalnızlığa dört gözle bekliyordum yolunu mevsim ötesi bir baharı içtimada yaşarken telaşla ördüğüm yaşımı akıtmamak adına önümdeki saf bakir beyaz sayfaya. Beyazım ben hali hazırda akça pakça bir yorgunluk hasıl olan. Siyahı hiç sevmedim en sevdiğimse pembe en çok da utandığımda yanaklarıma yansıyan ve göz teması kurduğum insanlardır beni layığıyla selamlayan. Ben kayıp bir mısraayım hem kanıksanası hem peşine düştüğüm. Metazori gölgelerden ırak varsa yoksa içimdeki şehla hüzne tutsak. Çocukluğumu yaşadım delicesine severken her kimse etrafımdan eksik olmayan en çok babaannemi sevdim çocukken ve aşkın nakaratında saklıydı o yaşlı ve asil kadın bense asi bir rüzgarın minvalinde tokalaştığım kadar hayali arkadaşlarımla. Akranım yoktu yanı başımda sadece yaşlı çınarım sevdalandığım medarı iftarım canım babaannem. Onu andık bu gün annemle nasıl da kol kanat germişti sevgili ailesine. Bandık da hüznü gidenlerin ardından şerbetlenmiş acılardan içerken avuç avuç ve sırtını sıvazladık kaderin kederin müptelası yazgımız örtüştüğü kadar benimki annemle lakin tek farkla: o da bende kalsın. İtibarım saklı Allah katında nemalandığım kadar sevgiden ve umuttan büyüyen devasa bir iman gücü benimle paralel seyreden semanın da armağanı iken başıma saçılan kah nur kah yıldızlar nasıl ki Yıldız'a düşkün bir sevdayla anarken beni Hakkın rahmetine çoktan kavuşmuş insanlar. Küfemde saklı iken hayatın ağır yükünü. Elbet şiirlerim de ölümlü benim gibi bu yüzden her gün yeni baştan derliyorum hayatı yazdığım şiirlerin kutsal ç/ağrısında içimde saklı nice ben nice yıldız nice çiçek nice gül nice sitem. Sabırla kat ettiğim bir yol dünden miras iken öğretiler ve kulağıma küpe nice nasihat babadan yadigar köstekli saatin durduğu saatte saklıyım ben ve o bozuk saat bile bir günde iki defa doğruyu gösterirken ve işte Doğrucu Davut kimliğimle kapısından kovulduğum köyler en başta muhtırasını verirken delişmen muhtar. Atıl bir iklimdir içimde saklı adı bazen güz bazen bahar. Baz aldığımsa sadece ve sadece sevgi ve işte kah seyyah kalbimle kah kalemimle fink attığım kainat tavaf etmenin de en güzel yönü iken kalp gözümle etrafa bakmak. Attığım adım aslında bir arpa boyu yol almadığım insanların nezdinde gel gör ki: ben çoktan kavuştum hem Rabbime hem kabrime. Azat edilesi renkler başımda uçuşan ve içimde seken o kör kurşun bazen bir batında doğan güneş ve mehtap ve işte yıldızlar çakıyor gözlerimde ve işte çakma aşklar son buluyor kaderin ve Tanrının izniyle.


Kendi ülkemizin sınır güvenliği için yapılan operasyonlarda; terör örgütü pyd'nin hedeflerini imha eden, ordumuzun siha'sı Amerika tarafında düşürüldü! Amerikalı yetkili yaptığı açıklamada üzgünüz ifadesini kullandı! Memleketin bazı kanallarında Amerikalı yetkilinin, kaç defa özür dilediğini sayıyorlardı! Güler misin ağlar mısın? Amerika yaptığı hiçbir kötülükten, iğrençlikten, işlediğini cinayetlerden asla üzüntü duymaz! Amerika Irak'a Saddam'ın elinde kimyasal silahlar var! Yalanı ile girip bütün dünyanın gözü önünde Irak'ın ırzına geçti! Sözde batı medeniyeti ne yaptı? GÖRMEZDEN GELDİ! Saddam'ın elinde kimyasal silahlar var söylemi ne kadar gerçekse, sihamızı düşürdüklerinde yaptıkları, üzgünüz açıklaması da o kadar gerçek! Lafı hiç uzatmaya gerek yok! Amerika bizim müttefikimiz değil! İşin daha da kötü olan tarafı, Amerika şerefli bir düşman da değil! 1.5 milyar dolar ödediğimiz ne f-35'leri, ne de 1.5 milyar doları geri verdi Amerika! Hem hırsız! Hem Katil! Yetmezmiş gibi bize vermediği silahları, bizim terör örgütü dediğimiz katil sürülerine veriyor! Amerikan Rüyası diye dünyaya pazarlanan iğrenç bir yalan var! Amerika kendini dünyaya böyle pazarlarken aynı Amerika dünyanın bitmeyen kabusu oluyor! Ve halen Amerikan sevicileri, Amerika'ya övgüler diziyor! Bu övgüleri dizenler emperyalizme de destek vermiş oluyorlar! Sonra da vatanseveriz diye ortalıkta dolaşıyorlar! Amerika demek; cinayet, ölüm, gözyaşı, iğrençlik demek! Nerede petrol, sömürülecek bir kaynak var, nerede savaş varsa Amerika oradadır! Amerika dünya haritasındaki en iğrenç! En pislik! En aşağılık! Çıkmaz bir lekedir!


Atatürk diyor ki: Bilirsiniz ki, savaş ve çarpışma demek yalnız iki ordunun değil, iki ulusun bütün varlıklarıyla, bütün mallarıyla, bütün maddi ve manevi güçleriyle karşılaşması demektir. Hangi ulus güçlerini iyi seferber ederse savaşı o ulus kazanır... Evet, Atatürk'ün belirttiği gibi savaşı kazanmanın yolu ulusun yediden yetmişe birlik beraberlik içinde aynı hedefe yönlenmesiyle olasıdır. Biz Türk Ulusu olarak destansı bir zaferle Ulusal Kurtuluş Savaşı'nı kazanarak yeni ve bağımsız devlet kurma başarısını gösterdik. Yüzyıllarca süren savaşlar sonucu ülke bakımsız, halkımız yoksulluk içindeydi. Devleti kuran kadro hızla kalkınma savaşına girişti. Bu savaş uygarlık yolunda yürüme savaşıydı. Çağdaş uygarlık düzeyini yakalama ve üzerine çıkma savaşıydı. Atatürk'ün yaşadığı yıllarda tüm yokluklara karşın uygarlık savaşında örnek başarılar sağlandı. Peki, neydi Atatürk dönemindeki hızlı kalkınmanın sırrı? Bu sorunun cevabı yine Atatürk'ün ordular arasında yapılan savaşı kazanmanın formülünde saklı, birlik, beraberlik. Kalkınma için ulusu yediden yetmişe seferber edilmesi için hızlı bir kalkınma yoluna girildi. Yapılan çalışmalarda biricik kılavuz akıl ve bilimin şaşmaz yolu izlendi. Kalkınmada elit kadrolar için yurt dışına öğrenci gönderildi. Hitler faşizminden kaçan Yahudi asıllı bilim insanlarına kucak açılarak onların bilgi ve deneyimlerinden yararlanıldı. Bu insanların üniversiteler ve fabrikalar kurulmasında yadsınamaz büyük katkıları oldu. Ülkemiz hızlı bir kalkınma seferberliği yaşarken maalesef Atatürk'ümüzü çok erken bir yaşta kaybettik. Derken II. Dünya Savaşı yaşandı. Gerçi savaşa katılmadık fakat savaşın olumsuz etkileri kalkınma çabalarını yavaşlattı. Bu savaş nedeniyle eli iş tutan erkekler askere alındı. Babam anlatırdı. Tamı tamına otuz altı ay askerlik yaptım. Memleketi unutmuştuk. Tarım ülkesi olan ülkemizde toprağı işlemek cefakar kadınlarımıza kaldı. Ekmek karneye bağlandı. Yine de çocuklar aç kaldı lakin babasız kalmadı. İkinci adam İsmet İnönü'nün üstün politikası bizi ateş çemberinin dışında tuttu. Ne yazık ki savaş sonunda Stalin'in yayılmacı sonucu batıya yaklaşmak zorunda kalındı. Gerçi Stalin'in istekleri karşılanmadı lakin batının, ABD'nin güdümüne girildi. Daha sonra NATO'ya üye olundu. Marşal yardımı ile ABD şirin yüzünü gösterdi. Atatürk ilkeleri, cumhuriyet değerleri yetesiye gerçekleştirilmeden çok partili sisteme geçildi. Gericiler ve batı işbirlikçilere karşı yapılan Atatürk devrimleri yetesiye içselleştirilmediği için cumhuriyet karşıtlarına gün doğdu. Öncelikle halkımızın, özellikle köylerimizin aydınlanması için İkinci Dünya Savaşı'nın olanakların kıt olduğu bir dönemde Köy Enstitüleri açıldı. Etkisi hala silinmeyen bu çağdaş okullar köy ağalarının temsilcileri milletvekillerinin önermeleriyle kapatıldı. Yetesiye yurttaş olma bilincine erememiş halkın bilinçlenmesinin önüne setler çekildi. Maalesef cumhuriyet demokrasiyle taçlandırılamadı. Halkın cehaleti ve kutsal din duygularını sömüren politikacılar sürekli at oynattı güzel yurdumuzda. Bizimle birlikte kalkınma yarışına giren ülkeler başarı kazanırken bizler hala yetesiye ilerleme sağlayamadık. Uzun yıllardan beri enflasyon girdabının içinde halkımız yaşam savaşı veriyor. Çok az kesim aşırı varsıllaşırken büyük çoğunluk gün gün, yıl yıl yoksullaşıyor. İktidara gelen hükümetler enkaz devraldık diye yakınırken iktidarı bırakırken bu kez aldıkları enkazın üstüne yeni enkazlar bırakıyor. Umar ve dilerim bilgiye, deneyime, liyakati değer veren partileri iş başına getirme olgunluğuna kavuşuruz halk olarak. Bunun da biricik yolu, çağdaş nitelikli eğitim sistemleriyle çocuklarımızı eğitmekten geçer.


Teyelli bir düştür ömür teğet geçilesi hüzne mazhar göğün kabulüdür yüreğimdeki mevsim. Delişmendir rüzgar ve tevazu yüklü bir rabıta kekremsi hecelerle iştigal şairinse özlemi kendine ve kapıp da koyuverdiği içindeki sergüzeşt iklimi debelendiği değil düştüğü ırmak uçurandır yalnızlığı ve d/okunmak adına yarınlara. Körü körüne değildir hem sevgi kordan hecelere yatırdığı kalemi ve dişinden tırnağından arttırdığı kelimeleri. Mikado çöplerine olan düşkünlüğü çocukluktan başlar aşkın bahçesinde yeşeren neşesi. Mahzun gülüşüne kıymışken insanlar ve işte içinde saklı tuttuğu masumiyeti Huda'nın eseri. Kimi esir olmuşken bir diğerine eser sessizce. Kimyası bozulmayan yüreği ve evrenin verdiği sertifika. Günde saklı bir rabıta sürdüğü kadar izini. Ve her gün yeni sırlar yeni şifreler sunar evren. Günden güne eriyen buzdağı iken kaybetmeye meyyal tek serveti. Hayatın karesini alıp da ölümün karekökünde saklı iken hicreti ve hicvi sözcüklerin. İtibarı zedelenmesin diye de baş koyduğu yoldan yoktur mademki dönüşü.


Gideceksiniz de nereye acaba? Ben de amma meraklıyım yahu! Nereye giderseniz gidin, beni ne ilgilendirir, diyemiyorum. Kötü yollara gitmeyin en azından ne siz, ne de çocuklarınız. Kötü yol derken bir tane de değil ki bir dolu kötü yol var, uyuşturucudan tut da, anarşi ve teröre, fuhşa, dolandırıcılığa kadar... Yazın illaki tatil niyeti ile bir yerlere gitmek için planlar yapmışsınızdır. Sizler plan yaparken bir taraftan da kader ağlarını örer sizin haberiniz olmadan. Bir düşünürde ''Bazen gitmek gerek! Nedeni, niçini, niyesi olmayan bir gidiş. Dönmek mi? Nasip!'' demiş... Muzip bir vatandaşta ''Gitmek kolaysa, dönmek fantaymış. Dönersin sandım ama sen lahmacun çıktın.'' demiş... Zaman kötü kolaya da fantaya da fazla yaklaşmamak lazım, neme lazım, bin türlü dert var mide fesadına uğrarsınız, gastrit olur, ülser olursunuz filan benden söylemesi... Her istediği zaman istediği yere de gidemiyor insan. Buna ahirette dahil yani. Ah bir ölsem ah bir ölsem, dünyada bu kadar zulüm var, insanlar birbirini boğazlıyor, keşke görmesem bunları, deseniz de, isteyince değil, ancak Rahman'ın dilemesi ve izni ile ölünüyor... Hepimiz gidiciyiz de gitmesine, bakalım ötelerde durumumuz ne ola... Hani oğlan babasına ''Sen cennetliksin baba.'' demiş de, babası da ''Umamam oğlum umamam.'' demiş.. O hesap işte... Çok da zamanımız yok şu ölümlü dünyada, yalan dünyada gerçek mekanımıza doğru yol alırken. Kırmayalım kalpleri incitmeyelim sevdiklerimizi, üzmeyelim yakınlarımızı, öldürmeyelim bir avuç toprak parçası için, başka başka milletlerden insanları, silah tüccarlarının, emperyalistlerin ekmeğine yağ bal sürmeyelim... Sadece insan değil her canlı gidicide olsa siz yine de bir hasta ziyaretine gittiğinizde ''Sen de gidici gibisin diye de'' bir laf edip kafa göz yarmayın sakın... Oradan çıkarsın bir bakarsın rüzgar çıkar kafana bir kiremit düşer, hooop doğru imamın kayığına, dört kolluya '' Er kişi ya da hatun kişi niyetine.'' dendi mi işin zor...


Hayatta en büyük erdemlerden biri, nerede, ne zaman veya nasıla bağlı kalmadan, başına ne gelirse gelsin, düştüğünde, buna gülerek ayağa kalkabilmektir. Bir İngiliz atasözü Nasıl düştüğün önemli değildir, önemli olan ne kadar çabuk ayağa kalkabildiğindir der. Bazen adı ister nazar olsun ister şanssızlık ister dikkatsizlik, isterse kullandığın araçların yetersizliği, adı ne olursa olsun, o an bir şekilde seni yere vuran her ne ise, aslında seni test etmekte ve gerçek potansiyeline ulaşmanı engellemek için, tam depar atacağın noktada ayağına bir çelme takmaktadır. Senin gerçek potansiyelin aslında bu etabın çok daha iyilerini yapabilecek seviyededir. Düştüğün şekil, konum ya da durum sana acı verse de eğer kendi içindeki güce, kalbindeki ilahi aşkın enerjisine ve 'içindeki hadi kalk daha iyisini yapabilirsin' sesine kulak verebilirsen, seni korkutmaya çalışan o negatif enerjilere hoşçakal beni yolumdan çevirecek güçte değilsin dersin. Kendi değerinin ve ışığının farkına vardığında, etrafındaki herkesin sana daha çok sevgi takdir ve beğeni ile 'helal olsun' der gibi baktığına şahit olursun. Unutma, ayağa kalkmak daha zorunu başarabilmek cesaret ister ve mangal gibi yürek ister. Kendi adıma, hayatımda, işimde, ilişkimde hangi darbeyi yemişsem, hangi şekilde düşmüşsem, hepsini ve herkesi kabule geçiyorum. Bir an durup yaşadıklarıma bakıp, bunlar pişmiş tavuğun başına gelmez diye düşünüp düştüğüm durumdan avantajlı konuma geçerek ve güçlenerek sıyrılmayı seçiyorum. Yüksek dağın karı bol olurmuş dediklerinde, kendi yaşadıklarıma bakıp, bu karların neden bana geldiğini anlamayı artık öğrendim. O yağan karları, zirvenin soğukluğunu avantajıma çevirmenin artık zamanı...


Bir yanlış bir doğruyu götürse acaba doğru ve yanlışların arası düzelir mi diye de düşünmeden edemiyorum. Buradan testleri hazırlayanlara sesleniyorum doğrular ve yanlışlar birbirlerine diş biliyorlarmış. En fazla bir doğru bir yanlışı götürsün gerekirse bunun için Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine ya da Lahey Adalet Divanına kadar gidilmesi de gündemdeymiş... Ben ya da bir başkası birine bir yanlış yaptıysa, yani üst üste üç yanlış daha mı yapması gerekmektedir? O yanlışları düzeltmek için sonrasında kaç doğru yaparsa araları düzelir, diye de düşünmeden edemiyor insan. Hadi oldu da yanlış sayısını istemeden geçtik, beş yanlış yaptık, altı yanlış yaptık, oda olmadı yedi yanlış yaptık. Bu yanlışlardan kaç doğru gider. Bir de hesaplanması gereken böyle bir durum var ki bununda ivedilikle ele alınması lazım, ama tabi ele alanında Recep İvedik gibide hayali kahramanın olmaması lazımdır... Bir konuda artık çok net olmak lazım yanlışlardan başlayarak. Bir yanlış bir doğruyu, iki yanlış bir doğruyu, üç yanlış bir doğruyu, dört yanlış bir doğruyu nereler götürür, götürdükten sonrada geri nasıl getirir ya da hiç getirmez mi bunun tespitlerinin Doğru ve Yanlış Genel Müdürlükleri tarafından acilen yapılması lazımdır... Atalarımızdan biriside böyle bir şey yumurtlamış, ama hangi atamız ya da hangi milletin atası belli değil onu da anti parantez belirtelim ''Üç yanlış bir doğruyu, yanlış insan tüm doğrularını götürür.'' O halde ne yapıyoruz yanlış insanlardan uzak durup, direksiyonumuzu doğru insanlara doğru kırıyor ve onlarla bütünleşiyoruz. O zamanda güzel oluyor. Billahi sizde deneyin bak, gözümle gördüm iyi oluyor...


Geçen hafta ailece iki günlüğüne gezmek için Mardin'e gittik... İki gün boyunca cep telefonu kullanmayalım, sosyal medyalara girmeyelim, ama ne olur ne olmaz biz telefonlarımızı yanımıza alalım dedik ve telefonlarımızı kapattık yola çıktık. Sonuç; değil iki gün, iki saat bile dayanamadık, ayrı kalamadık, duramadık sosyal medyasız yapamadık. Anladık- ki bizde sosyal medyanın bağımlısı olmuşuz... Çocuklara soruyorum "büyüyünce ne olmak istiyorsunuz" diye... Aldığım cevap şu "fenomen" olmak istiyorum. Ne garip değil mi?.. Nedir bu fenomen-lik, yoksa yeni bir iş kolu-mu?.. Sosyal medyada "fenomen" olmak için ne çok çılgınlıklar ve ne çok rezillikler yapılıyor değil mi?.. Akla hayale gelmeyecek içerikler üretiliyor Allah Allah bu kadar da olmaz ki dedirtiyor insana. İnternet bağımlılığı ve sosyal medya hastalıkları, her geçen gün literatürümüze daha çok yerleşmekte ve ciddi ciddi insanları kendine bağımlı yapmaktadır. Günümüzde sosyal medya birçok insanın üzerinde önemli bir yere sahip olmaktadır. Kişiler sosyal medya paylaşımları ile sanal toplum tarafından kabul görülme ve beğenilme duygularını gütmektedir. Buna bağlı olarak kullanıcılar hayatlarında olup biten her şeyi alacakları beğenilere göre yansıtıp bazen gerçeğe uygun olmayan şekilde paylaşım yapmaktadırlar. Bizler, teknoloji ve internet çağında doğmadık... İletişim çağının etkisiyle insanlar çılgınlar gibi sosyal medya bağımlısı olmaktadır. Örneğin yapılan her davranışın sosyal medyada paylaşılması, çok fazla boş zaman geçirilmesi, aşırı derece kullanım ile bağımlı olunması vs... Bu durumlar hayatımızı kötü etkilemektedir. Önlem almakta fayda vardır. Ama nasıl?.. Sosyal medya, kesinlikle kullanmayı bilenler için çok eğlenceli ve faydalı bir ortam. Her ne kadar faydası yok gibi gözükse de sosyal medyayı faydalı yapmak bizimle alakalı bir durum, nasıl ve ne için kullandığımızla alakalı. Takip ettiğimiz sayfalar, kişiler ve kurumlar kendi tercihimiz. Artık insanlar, her anını, her saniyesini sosyal medyada paylaşır oldu. Son yıllarda fotoğraf ve videolar, sosyal medya unsurlarının ana malzemeleri olmuş durumda. Günümüzde insanlar görüntülü iletişim tekniklerine sanıldığının aksine itibar etmemektedir. Halbuki insanın karşısındaki kişinin sesini duyma kadar görüntüsünü görebilme olayı daha üst boyutlarda bir iletişim aracı olduğu halde hep bundan kaçınmaktadır. Neden mi? Aslında cevap çok basit! Çünkü birçok kişi doğal haliyle görünmek istemiyor. Kişiler için bakımlı bir şekilde yüzlerce fotoğraf çektirip içlerinden en iyi olanları paylaşmak daha güvenilir geliyor. Paylaşılan bu fotoğraflarda. Kaç beğeni aldığın veya kaç takipçin olduğu en büyük popülarite sayılmaya başlandı ve parayla takipçi satın alma gibi bir şey icat edildi. Bunların tek bir amacı var aslında. O da beğenilmek, ilgilenilmek ve sevilmek. Herkesin beğenilmeye ve sevilmeye ihtiyacı var ama bunun sanal bir ortamda olması sadece anı kurtarıyor. Hiç farkında değiliz ama gitgide yalnızlaşmaya başlıyoruz. Neler oluyor bizlere, neler oluyor gençlere?.. Dikkat ettim de Yüce Allah git gide daha da şaşırtıyor insanları gibime geliyor. Halk dilinde Allah şaşırtmasın çokça denilir -ya o yüzden dedim bende. Bu ne çılgınlıktır böyle? Bu çılgınlığın daha da ötesi nasıl olur-du acaba.; diye düşünmeden de edemiyorum. Bu çılgınlığın sonu yok gibime geliyor ne bir sohbet ne bir muhabbet eder olduk varsa yoksa sosyal medya. Şu anda olduğu gibi dermişim:)Neyse... Ninemin elinde cep telefonu sosyal medyada, dedemin elinde aynı çoluğun çocuğun, kundaktaki bebeğin elinde bile akıllı telefonlar var. Eee ne olacak o zaman bu işin sonu böyle?. Resmen sosyal medyayla yatıp sosyal medyayla kalkıyoruz. Bir şaşkınlıktır gidiyor... Allah, doğru yolda olan kimselerin yolunu şaşırtmazmış. Yolunu sapıtmış olan kulunu doğru yola çağırırmış. Ama kul, Hakk'ın çağrısına uymaz da kendi yolunda ısrar ederse Allah onu zorla doğru yola götürmez. Kendi haline bırakır. Allah dilediğini doğru yola iletir, dilediğini de şaşırtır, yani kendi şaşkınlığında ve sapıklığında bırakır. Çünkü Allah kendisine yöneleni doğru yola iletir (Ra'd:27). Kişi günah işleyince şeytana davetiye çıkarmış olur, o da gelir. Yoksa kişi durup dururken şeytan onu saptırmaz. Birey yoldan çıkar, Allah da onun sapmasını onaylar. Allah tercih edeni saptırır, tercih edeni de doğru yola yöneltir. Şeytanın şaşırtması ise, insanı vesveseleriyle kandırıp eğri yollara, yanlışlara düşürmesidir. Gerçek saptıran, şaşırtan şeytandır. Çünkü onun görevi budur. Ama sonuçta şeytan da Allah'ın izniyle bu işi yapmaktadır. Yüce Allah, insanlara muhtaç oldukları her bilgiyi, her uyarıyı bildirdiği halde, yine de inanmamakta direniyorlar.. Bu yaşıma geldim, şimdiye kadar hep şunu gözlemlemiş ve her seferinde de aynı noktaya gelmişimdir; para çok para insanı çıldırtabilir, delirtebilir, güçlendirebilir ve olduğu kişilikten çok başka bir kişiliğe taşıyabilir. Sosyal medya fenomen-liğin den çok para kazananlar zengin olanlar- da varmış. Bir insanı Allah şaşırttı mı artık ondan hayır beklemek imkansız hale geliyor. İstese de, iyi niyetli de olsa Allah onun elinden hayır halk etmiyor! Dahası Allah onun kalbine öyle fitneler, yanına öyle insanlar veriyor ki, o sayede bunlar azgınlıkta sınır tanımıyorlar. Yanlışta ısrar ediyorlar ve her gün yanlışlarına yeni halkalar ekliyorlar! Tıpkı karanlıkta kalanın nereye gittiğinin farkında olmaması, bastığı yeri görememesi gibi bunlar da hak ile batılı ayıramaz, hayatın anlamının ve hakikatinin ne olduğundan habersiz olarak yaşarlar; bundan dolayı ne hakka kulak verirler ne de hakkı konuşurlar. Özellikle bu zamanda, gençlerin nefislerine ve hevalarına uyma tehlikesi artmış durumda, durum çok çok vahim yani. Üzgünüm. Bu sosyal medya ve "fenomen" olma çılgınlığının sonunu ben hiç iyi görmüyorum. Vesselam Allah sonumuzu hayır eylesin, kendinize iyi bakın...


Bir düş' e mahal veren iklim feryadı dinmeyen matem. Ah, ne de çok badire atlatmışken belki de salkım saçak varlığı salkım söğüt iken içinde saklı dinmeyen feryadı ve ölümsüz rüyası. Hazan mahsulü bir gün ışığı sönmeye yakın gecenin ferinden süzülen mehtabın çağrısı ve şair, yıldız kimliği ile eş tutarken hayallerini ve hüzün çeşmesinde doldurduğu yüreği kalemin tininde saklı olduğu kadar varlığından bir noksan bir fazla iken asası iken duyguların ve azadesi mevsimin ve kin tutmayan yüreği kir tutmayan alnı aşkın da vaveylası iken peşinden eksik olmayan özlemi ve hasreti yağdıran nasıl ki kaderi ve yağmalandığı kadar kederin kuşağında saklı bir delik gibi elbet noksan sıfatlardan elbet ayırdına vardığına kadar gerçeklerin açtığı o devasa parantez ve içine yığdığı kadar yüreğin makberini. Rengi yok mevsimin gülüşünde açan kış çiçeklerinin aslı astarı da yok gidip de dönmeyecek sözcüklerin bir batında doğan güne sunumumdur yalnızlık bir güfteye tutunduğumdur yazılası her şiir. Mevsim mekik dokuyor yerle gök arası. Makul olansa çekip gitmek mademki doldu vadesi sözcüklerin. Kararan bakırın kaynayan kazanın kulpunda saklı bir hece adı olmayan nice insan hicranı içine çeke çeke ölümle raks eden hayaletlerin ifratı elbet şakıyan göğün yağan rahmeti yağmur dolu pervasız bulutlar ve kararan havada saklı tevazuu kış güneşinin cebbar iç çekişi Kasımda saklı vefası rahmetin kışlığı ve içliği hüzün iken dikiş tutmayan sökükleri şairin. Bir de mahal verdi mi umuda. Bir renktir yüreği yasa boğan karanın nazı beyazın niyazı. Zemheriler yoldaşım kilimin renginde saklı kurşuni bir sancı ölüme meylettiğim yerin göğün yıldızı, hüznün kızı ve şiirlerin çekilirken de içten içe nazı. Çeyiz sandığımda saklı varlığın nakkaşı ve sözcüklerim semiren belli belirsiz şakıyan sesi imgelerin ta ki bir şiirin daha dikerken söküklerini bir bir imgelerle ve işte infilak eden yüreğin seferisi aşkın hasret yüklü çekincesi ve kilitli çekmecem kindar nefsine uzak kaldığım kadar zalimin de dinmez iken zulmüne bir tekme daha atmak adına başköşede saklı sonsuzluğun kıblemde saklı duası. Sazı sözü kayıplarda rücu ettiği kadar insan aslına ve her rüku ettiğinde dile gelir yürek aşkın peçesine saklı iken her dilek ve perçemine şairin yağan karı için için içine çekerken yalnızlığın nazında büyür korkusu büyür gözleri varsın olsun sökün etsin yüreğinden nice kelebek elinin kiri yüzünün akı ne de olsa balçıkla sıvanmaz gün ışığı ve şairin niyazı.


Renkli ve şaşalı bir hüzün biriktiriyorum kumbaramda saklı tutulası isyanları söndürdüğüm bir balon misali nasıl da yükseliyorum semanın kucağında. Meylettiğim o rabıta ve aşkı kürüyorum yalnızlığımın sevdasında sırlarla deşiyorum yaramı ve toprağı ve yadımda saklı onca teselli. Gıyabında mevsimin yağan mevsimin ilk karı yağmalanansa yüreğim bir rengin izinde bir düşün gizinde bulutlanan yüreğim meylettiğimse bahar denen gizemli mevsim. Külliyesinde ruhumun saklı hicazı ve hüznü yaşamın. Kırsal bir alanda kır saçlı bir kuş gibi. Kanat sesinde ölümün çağıran son gibi. Sevdalandığım hazanın makberinde saklı bir kurşun hem kör hem kordan sektiği kadar ruhumdan yüreğime kölesi olduğum aşkın ihbarı. Meylettiğim tutsaklığım yetmedi tutulan nutkum ve körelen inancı zalimin ve mazlumlara ayna tutan verdiğim kadar elimi ve yüreğimi münasip bir kavşakta buluştuğum sözcüklerin esintisi. Yağmalandığım kadar içime yağan karın her zerresi. Kardan bozma çehresi ölü kuşun anaç yüreğinde saklı sevgisi. Hali hazırda beklemeye aldığım kadar mutluluğu kalemse bir rozet adeta yakama iliştirdiğim bilinmezin nüansı ve yaza yaza keşfettiğim; yana yana dünümü yad ettiğim; yakardığım kadar Rabbime acıyı da iki alemi de için için idrak ettiğim. Kös kös yaşamak değil benimki bilakis coşkuyla ve azapla ve hüzünle bazen umutla seyrelen saçlar mevsimin, elasında gözlerimin yeşeren bir şiire meylettiğim sabahın erken saatleri yeniden doğmak benimkisi yırtık duvağım bitimsiz dualarım çevreme ördüğüm duvarlarım duayeni olduğum hüznün ve acıların. Hicap değil hicran değil israfı hayatın yakıtım hüzün yadım dünde kalan neşem yarenimse bilinmezin ta kendisi ve Rabbine sadık bir Mümin. Kelamımsa ruhumun uzamında yerleşkesi varlığımın yoksunluğun ayak izinde saklı iken parmak izimle eşleşen kalemim ve şiirlerim.


Onlar benim en kıymetlilerim, karanlık yolumu aydınlığa çeviren fenerlerim, öğrenmeyi ve öğretmeyi sevdiren değerli öğretmenlerim, aldatmayı ve aldanmayı aklının ucundan bile geçirmeyen en samimi dostlarım, sevgililerim... "Okunacak kitap listesi çok ama okuyacak adam sayısı az,"derim her zaman çünkü saatler boyu sosyal medyada harcadığı vaktinin, çeyreğinin çeyreğini okumaya ayırmaz;sonra da ülkeyi kurtarmaktan bahseder. Ayrıca paralı askerlere ve yardımcılara güvenmenin ciddi bir hata olduğunu, az para verildiğinde savaşmadıklarını, savaş çıktığında ise savaştan kaçacaklarını söyler ve bir prensin sağlam temeller atmasını "iyi yasalar ile iyi silahlar"sayesinde olacağını düşünür. "Kral Louis Lombardiya'yı neden kaybetti,"gibi soruların cevaplarını bu kitapta bulmak mümkün. Prenslerin halkı her zaman baskı altında tutmasını ve halka zulmederek başarılı olacağını;halkın prens olarak seçtiği prenslerin zayıf olup halkın her an bu prensi ayaklanarak indirebileceğini söyleyerek "savaş yanlısı" olduğunu ilan etmiştir adeta. Kilise tarafından bu kitap "yasaklı şeytanın kitabı,"olarak anılmış ve Machiavelli'nin ölümünden beş yıl sonra yayımlanmıştır. "Düşmanınıza saldırabilirsiniz; doğru mu yanlış mı yaptığınızı düşünmeniz gerekmez, er ya da geç yargı larınız sizi haklı çıkarmak için en iyi gerekçeleri bulacaktır nasıl olsa".


Bir insana iyilik veya kötülük yapmak isterseniz onu vicdanıyla başbaşa bırakın çünkü vicdan en iyi yargıçtır;eninde sonunda yaptıklarınız size fazlasıyla geri dönecektir. Ali, sevdiğim bir arkadaştı eskiden ancak onun şefiyle küçük bir tartışma esnasında ya taraf tutarak ya da yanlış anlayarak sesini yükseltip üzerime yürüdü, benden hem uzun hem de kuvvetli güya beni dövecekti arkadaşlar araya girmese. Elin işi için çirkinliğe gerek var mı, yok, kalp kırmaya gerek var mı yok fakat insanlar biranlık sinirlerine yenik düşerek bazı taşkınlıkları yapabiliyorlar, sonrası elbette pişmanlık. Çok üzülmüştüm bu olaya ve Ali'yi ilgilendiren bir konu yoktu, ummadığım kişiden ummadığım tepki alınca şoke oldum. İnsan ailesinden çok iş arkadaşlarıyla yüz göz oluyor küskünlüğü sürdürmeyi kim ister ki? Her ne kadar gözgöze gelmek istemezken iş gereği konuşmaya mecbur kalabiliyorsun, her bir tartışmada iş bırakılmayacağına göre. Bazen "seni karın sevsin, karın öpsün"desem de aldırmıyor;geçmişe bir sünger çekmek hem ona hem de bana yakışan davranış olacak.


Sevgilisi dakikalar öncesinden iş yerinin önüne gelir, elinde mutlaka hediyeler olur, Esma'nın mesaisi bitince yanağına öpücükler kondurup elindeki paketleri takdim ettikten sonra motora atlayıp gözlerden kaybolurlardı her gün. Onların bu aşkları hakkında yorum yapanlar çoktu kimileri bu aşkın sonsuza kadar süreceğini söyler, kimileri ise oğlanın zengin çocuğu olduğunu belirterek Esma'yla sadece vakit geçirdiğini söylerlerdi. -Orda, işte orda... -Kim orda Esma, sakin ol! -Çabuk uzaklaştırın onu çok korkuyorum. -Kimse yok ki burda Esma, sen kendinde misin? -Kendimdeyim, alın götürün onu!


Terk edilmişliğimde saklı isyan aslında iade-i itibarı varlığın koktan yayılan sıcaklık kök hücresinde cihanın ve işte baş veren umudu el yordamıyla her zerreme yaydığım. Islık çalan mazinin şüheda ruhundan şüphem yok iken. Ve kerevete çıkan hayallerim, makus talihimin de ihbarı iken yazdıklarım. Kimi Zühre kimi kundaklanan soğukluğun rüzgar hızında saklı buz kesen bedenimin Kutup Yıldızı. Ve işte mimlediğim ucu yanık mektuplarımın kokusu nasıl da uzaktan gelir burnuma ve burnumun direğini sızlatan yangın öncesi aşkın şah damarından da yakın iken varlığı ve içimde saklı yetim çocuğun dinmeyen öfkesi gel gör ki kendime gel gör ki yol uzanırken kendimden kimsesizliğe. Kızıl göğün saklı tutulası sırları ve işte uzağında kaldığım kadar mutluluğun hayatın her hüznünde kendime inşa ederken umutla ve hevesle ve işte cennetim iken hayallerimle sürtüşse de gerçekler an geldi mi cehennemi bana yaşatan karanlık gölgeler. Öldürücü güdülerin değil gülümseyen çehrelerin özlemini çektiğim. Tozu dumana katmanın da özlemi var iken içimde yadım iken dünüm yağan rahmetin peşinde. Ütülemeden sevdiğim insan izlekleri: bazen uzaktan bazense tanımadığım insanlardan yana dahi kesmemişken ümidimi.


- Ooooooo Sami abi Sami abi - Buyur canımmmmmm! - Sen de eski kulağı kesiklerdenmişsin ağabey? - Evet öyleydi bir zamanlar. - Nereden kestin ya da kestiler ağabey kulağını? - Bir yerden kesmediler ama öyle diyorlar işte. - Kim diyor ağabey? - Eski kulağıkesikler... - Yani sen onu, onlarda seni biliyorlar... - Bilirler bilirler daha da neler neler bilirler... - Neler yaptın ağabey eski kulağıkesik zamanlarında - Neler yapmadım ki... - Tamam işte ben de onu soruyorum. - Anlatsam roman olur bilmem kaç cilt... - Anlat ağabey anlat da rahatla... - Anlatsam da anlamazsın ki - Niye anlamayalım ağabey geri zekalı mıyız biz? - Zor zamanlardı zor. - Nasıl zor mesela? - Biz böyle mahalleye bir girdik mi herkes büyük küçük bize saygı gösterirdi... - Hmmmmm! Ne güzel demek kulağı kesiklik hatta eski kulağı kesiklik çok da kötü bir şey değil. - Yaaaaaaaaaaani! - Ne mutlu size kulak kesilmiş ama bir damla da kan akmamış... Arayalım bakalım başka başka kulağı kesikler var mı bu çevrede... - Himmet abi Himmet abi... - Buyur canım ciğerim - Sende öyleymişsin doğru mu? - Hooop hooop orada dur bakalım öyleymişsin ne demek çarparım ha! - Yanlış anladın abi, eski kulağı kesiklerdenmişsin diyecektim. - Eh öyleyiz biraz öyle derler. - Yaş tahtaya filan fazla basmıyormuşsunuz. - Basmayız nerede kuru tahtalar varsa gider onları bulur onlara basarız. - Sen neler yaptın ağabey eski kulağıkesik zamanlarında - Bizim zamanlarımız siyasetin cafcaflı zamanlarıydı - Siz de girdiniz mi siyasete? - Girdik ama temkinliydik çok da acı günlerdi şimdiki gibi değildi. - Kaç tane darbetör kaç tane muhtıra gördük. - Darbe demek istiyorsunuz. - Neyse ne canım işte geçti gitti... - İzleri var mı? - Geçti gitti dedik ya anla işte anla! Kakakara kakara kakarar kikiri kikiri kikiri gülüşmeler... Biraz acı biraz hüzün dolu... - Abi hiç dolandırmaya kalktılar mı mesela sizi? - Olmaz mı oldu tabi geçmişte bir kaç hadise... - Nasıl mesela oldu ağabey azıcık anlatır mısın. - Bir tanesi bana Galata Köprüsünü satmaya kalktı - Sende almadın tabi... - Aldım aldım... - Yapma abi yahu nasıl aldın. - Façasını aşağı aldım, yer miyim ulan ben bu numaraları - Helal olsun abi, boşuna size sizin gibilere eski kulağı kesikler demiyorlar... Bir de eski vekillerimizden var eski kulağı kesik bir beyefendi... - Sayın vekilim sayın vekilim. - Buyur gardaşım buyur yalnız eski vekilim ben ta yetmişli yıllarda - Siz de eski kulağı kesiklerdenmişsiniz. - Doğrudur - Meclis gibi bir yerde de kulağıkesiklik nasıl bir duygu. - Zor bir duygu çünkü orada herkesin kulağı kesik. - Bakanlık filanda yaptınız mı? - Yok gardaşım o zamanın başbakanı bizi sevmedi pek. - Ama yine de çok tanınırdınız o zaman - O zaman öyleydi şimdi torunlara bakıyoruz hanımla. - Sizin de beş on tane daireniz yatlarınız katlarınız vardır... - Yahu karıştırma oraları boş ver. - Yeni kulağı kesiklerden de arkadaşlarınız vardır. - Yok, yok kulağı kesiklerden arkadaşlarımın hepsi yaşlı başlı yani eski kulağıkesikler... - Neyse sayın vekilim size ve tüm eski kulağı kesiklere saygılar...


Yeni Roma İslam dünyasına gizli ve açık bir savaş başlatmıştır. Yeni Roma eskisinden daha planlı bir şekilde düşman bildiği İslam dünyası için organize olmuş bir vaziyette savaş açmıştır. Bu savaş İslamın yayıldığı yıllardan bu yana sürmektedir. Kendi aralarındaki çıkar çatışmalarına dinler arası diyalog çalışmalarıyla son vermiş, İslam alemine karşı top yekun bir savaş açmıştır. Bu savaş büyük bir savaştır, iki dünyadan biri yok oluncaya dek sürecektir. Geçmişte kapitalist ve komünist bloklara ayrılan Hristiyan alemi İslam toplumlarının dirilişi karşısında birleşme yoluna gitmiş, güç birliği yapmıştır. Bu güç birliğidir ki bu gün İslam dünyasının geçmişte iki blok arasındaki bölünmüşlüğünü daha fazla artırmıştır. Böl, parçala, yok et teorisiyle İslam dünyası güçsüzleştirilmiştir. İslam dünyası Yeni Romanın böl, parçala, yok et teorisinin de ötesinde birbiriyle savaştır sloganıyla iç savaşlara sürüklenmektedir. Önce İran devrimi desteklenerek Şia bayrağı güçlü bir savunucuya kavuşturulmuş, sonra ırak parçalanarak İran'ın yayılmacı siyasetine terk edilmiştir. Şimdiyse Yemen'e kadar uzanan bir Şia kuşağı tamamlanmaktadır. Bu kuşak Suriye'nin parçalanmasıyla yıldızına kavuşmuştur. Bu karışık ortamda yıllar önce Afganistan'da konuşlandırılan El-Kaide örgütü bu bölgede uç vermiş, taşeron Işid örgütüyle ehl-i Sünnet camiası Harici akımın kollarına atılmıştır. İran'la savaştırılamayan Türkiye parçalanmak istemiş, Arap baharıyla bütün Arap devletleri korkunç bir iç karışıklığa, kaosa mahkum edilmiştir. ABD'de rehin tutulan İslam halifesi bir yargı darbesiyle Türkiye'nin başına geçirilmek istenmiş, ama bu planda başarı sağlanamamıştır. Eğer bu plan da başarıya ulaşsaydı Sünni ve Şii İslam dünyası bitmeyen bir savaşa sokulacak, bu savaş yoluyla tüm İslam dünyasının kitlelerce kıyımını sağlanarak, yok edilmelerinin yolu açılacaktı.


Mahallede üç beş esnafın sabahtan akşama kadar okey oynadıkları bir kahve vardı, oranın yolunu bile bilmezken şimdi daimi müşterisi olmuştu. -Üzülme Mahmut, biz de zamanında bu yollardan geçtik, Allah ömür verdiği sürece işin biri biter, biri başlar. -Beni bu yaşımda kim işe alır abi, çıraklık da yapamam. -Sen de kendi işini yaparsın. -Ne iş yeri açacak kadar sermayem var ne de iş yerini ayakta tutacak kadar eşim dostum, tanıdığım. -Benim söyleyeceğim işi yapmak istersen bunların hiçbirine gerek yok. -Ne işi yapacağım abi? -Hurdacılık... İster karton topla, ister teneke ister şişe ister demir;emekli maaşından fazla kazanırsın.


Şehirden köye taşındım bugün. İçim öyle rahat ki. Koşuşturmam bitti. Kafamın içi sustu. İlk defa sessiz kafam son zamanlarda. Hatta inanmazsın, etrafımı duyuyorum. Arabaları, kuşları, kedileri, hatta insanları... Senden başka da nefes alan varmış. Senin gibi düşünen bile varmış hatta. Biliyor musun, bittin ya benim için. Köye taşınmış gibiyim. Yeni emekli olmuş birinin yaşam hayalleri var içimde. Yeniyi tanımak istiyorum. Kendimi yeniye hazırlamak istiyorum. Yeniden birine burcun ne diye sorabilmek istiyorum. Yapabilirim bunu. Çünkü artık kafamın içinde seni sayıklayan o kız yok. Seni unutabilirim, seninle geçtiğimiz yolları yeniden tanıyabilirim. Hatta bir köye taşınıp yepyeni yollar keşfedebilirim. Görüşürüz sevgilim. Görüşmeyelim ki ben bu yeni dünyamda kalabileyim. Görüşürüz sevgilim...