-Sorumu kaybettim beni duyuyor musun anne? -O zaman yaşaman mümkün mü kızım? Elindeki tespihin boncuklarında altmış ikiye kadar gelip geri dönüyordu. Sonra baştan başlıyor fakat altmış ikiye gelince tekrar geri dönüyordu. Bekledim. Birkaç kez tekrarladı bunu. Fark ettiğimi fark ettirmedim. Unutmak çoğu zaman yaptığı birçok şey kadar basit değil. Ve hayat bir takatukacı dükkanı da değil. Yaşamak bir tekerleme gibi döner. O döner sen yaşarsın, o döner sen yaşamazsın. Sonra? Hiçbir şey. Genel olarak en çok olan şey budur. Şu an iyi zanda mı bulundum kötü zanda mı şüpheli. Bilincim çoğu zaman bir akıntı halinde. Zem! Zem! demeyi de bilmediğimden bilincimi biriktiremedim. Bir kuyusu da yok. Kaynağıysa süper egolarımın çok daha altında. Uyuyamadım. Unutmak için yollar arıyorum. Yine de aramakla bulunmuyor unutmak istediklerimin yolu. Islak çamaşır kokuyor oda. Yerde farklı farklı köşelerde ve farklı renklerde eşlerinden ayrılmış kimi ters kimi düz birkaç çift çorap. Kirli mi temiz mi anlaşılamayan. Beyin boşluklarıma çimento döküldü. Sağ kısım işlevselliğini yitirmiş. Dolayısıyla vücudumun sol kısmı betonlaşmış. Enkaz altında biri olarak kabul edildiğim için ya da enkaz altından çıkarıldığım için bana Enkazlı diyorlar. Kendimi tanıttım. Tanıştığımıza memnun olmayın yine de siz. En doğrusu bu. Tanışmamak. Tabi ki yaralar ve bereler geçmedi. Zamanla geçer. Kan pıhtısı gibi bereleşir ve iyileşir. Çalışan sağ tarafım sebebiyle sağlığım yerinde diyorum. Solluğumu sormuyorlar zaten. Solluğum enkazlı demiyorum bu sebepten. Enkazlı olduğumu doktor söyledi. Kendi tespitim değil. Mardinli, Adanalı, Çatalcalı olmak gibi bir şey değil bu. Daha başka birşey. Neyse sorunumuz da bu değil. Kimse bunu sorun etmiyor. Ben de etmiyorum. Kendi dünyamda üç gün önce bir şey oldu. Aslında görünürde bir şey olmadı. Fakat görünmeyende olan, varlığını çok fazla hissettiriyor. Şiddetli baş ağrısı yapıyor daha başka şeylerde. Üç gün önce. Kendisini daha önceden tanıdığım biriyle tanıştım. Kendisini önceden tanıdığımı bilmiyor. Tanımıyormuş gibi yaptığımı söylememe gerek yok zannediyorum. Yüzüne bakıyorum. Gözlerine. Gözleri için hisli bir dilek tutmuştum çok zaman önce. '' Gözlerimin rengini doğru söyleyeceksen gelme'' diyordu soyadı karanlık bir yazar. Gelmişti ama vakitsizdi. Eksiktim. Renk renk uçurtmalar yoktu artık gökyüzümde ve aramızda yaşayan inatçı, güçlü bir sessizlik vardı. Benim aklımdan eksilen tahtalarla onun aklındaki hangi boşluğu doldurabilirdik bilmiyorum. Bazen olmadık yerde olmadık sözler ediyorum. Olmadık şeyler yaptığım da oluyor hiç beklemediği. Afallıyor. Sohbeti hoş bir kahvenin hatırası olmadı hiç aramızda. Her sancının hikayesi göz yaşıyla başlar. Sondan başlar her şey. SONsuzda olduğu gibi. ''Hastanede'' diyor ne kadar kaldı. ''altmış iki gün'' diyorum. Aynı anda bir şey soracak gibi oluyoruz. Çarpışan iki soru birbirinin üzerine devriliyor. Susuyoruz.


Yoksa? Müderris donuk gözlerini önündeki kitaptan kaldırıp soru soracak diye ödüm patladı! İşaret parmağını kaldırıp beni gösterecek... Bir adım daha atamadan korkuma yenilip koşar adım dışarı çıktım. Hiçbir soruya hazırlıklı değildim; dersime çalışmamıştım; tüm cevaplar, içeri girmek için eğildiğimde yere saçılmıştı; müderris balmumundandı, talebeler de. Erzurum'a her gittiğimde mutlaka uğradığım Üniversite Kitabevi'ni ararken yerine bir kafe açıldığını öğrendim. Doğunun en büyük kitap kafesi Itır'da tam üç gün boyunca çay içtim, masalara serpiştirilmiş dergileri karıştırdım. Yan masalara kaçamak bakışlar attım, garsonla sözsüz, olabildiğince sıcak bir dostluk geliştirdim. Her gece rüyamda müderrisin tunç bakışları karşısında ezildim. Her sabah aynı umutla, aradığım şeyi bulacağım diye telaşla aynı kapıdan girdim, nefesimi tuttum, labirenti andıran koridorların arasında kendime en doğru yeri bulmaya çalıştım. Dinledim, izledim, düşündüm, anlamaya, alışmaya çalıştım. Korka korka, yeniden kaçmaya hazır, bir esinti bekledim. Son gün artık kararımı vermiştim. Kapı önünde oyun oynayan kız çocuğuna önceden aldığım şekerlemeyi uzatırken; Eski kitapçılar yatırlara benzerler, üzerlerine yeni bir 'şey' inşa etmek imkansızdır diyerek yolun karşısına geçtim. Erzurum istikametinden İstanbul istikametine gitmekte olan Esadaş Turizm'in değerli yolcuları, yaklaşık on bir saat süren yolculukları süresince, yanımdaki koltukta, kucağındaki görünmez kediyi okşayan kör ihtiyarın her sarsıntıda okuyup dört yanına üflediği Ayetel Kürsi'ler hürmetine kazasız belasız yolculuk ettiklerini bilmiyorlardı. Aradığımı sonunda bulduğumu da.


Arkadaşlar kursumuz haftaya bitiyor. Artık ders yok. Şimdi sizi üç kümeye ayıracağım ve bazı kelimeler verip bunlarla öykü yazmanızı isteyeceğim. Bugün aranızda tartışacak, haftaya da öyküleri getireceksiniz. Dönem ödevi gibi düşünün. Kelimeleriniz: Zayıf-Sis-Bıçak-Kir-Adam-Yağmur-Kapı. Bir de şu var, yüz kelimeden az, üçyüzelliden fazla olmayacak. -Bir kere hava sisli olacak, bu belli. -İşin içinde yeraltı olmalı; mafyatik ilişkiler falan; hani bıçak var ya. -Rüya olsun; korkuyla sıçrasın rüyasından. Hem rüya atmosferiyle sis buluştu mu Tanpınarvari bir estetik çıkar. -B kümesi balicilerden, tinercilerden söz ediyor. -Kopyaya gerek yok yahu! Kumar işi olsun; kumar borcu namus borcudur hesabı. -Kapı var. -Tamam işte; kumar borcunu ödeyemez; onlar da adamı bodrum katına indirip kapıyı kilitlerler ve güzelce sopa atarlar. -Kir ve adam da belli oldu böylece. Hafta içi herkes tek başına çalışsın; mailleşiriz. Cuma da mesai sonrası buluşur, son şeklini veririz. -Son birkaç hafta en çok modernlik, Baudelaire üzerinden kötünün estetiğini işledik. Bence kötülüğü anlatalım; kötülüğün estetiğini. -Baliciler, tinerciler kesin olsun. Çünkü onları kullandık mı otomatikman kötüden, kötülükten söz etmiş oluyoruz. Hazır kalıp; klişe yani. -Birileri onların çöplüğüne dadansın; malum herkes kendi çöplüğünde öter. -Süper fikir; o zaman kelimeler hemen yerlerini buluyor. -Bizim kurumda Türkçesi iyi olan biri var, ben redaksiyonu ona yaptırırım; çaktırmayın. -Oğlum kelimeler kel alaka yaa. -Umutsuzluğa kapılmak yok. Altı aydır buradayız, hiç mi faydasını görmedik. -Tamam, tartışmayın. -İşin içinde toplumsal bir yan olsun; malum hoca Sabahattin Ali'yi çok sever. -Damardan girelim diyorsun yani. -Sonu kötü biten bir eğlence olsun. O zaman; adamı, sisi, bıçağı bana bırakın. -Eğlence ve toplumsal mesele deyince aklıma Sulukule geldi; orada eğlence var; evler yıkılacak, toplumsal durum da var. -Oh miss! Yağmur kesilmişti. Kuşluk vakti tertemiz bir güneş çıkmıştı. Elleri, ayakları, sırtları ısındı. Zayıf olanı ihtiyaç gidermek için ayağa kalktı; üç adım atamadı; yalpaladı; çöktü; dizlerinin üstünde durabildi. Sürünerek geldi arkadaşının yanına: Bu ne lan dedi? Her yanın kusmuk? Mecalsiz, uzana kaldı. Başucundaki poşeti, yarısı sıkılmış yapıştırıcı tüpünü gördü; yüzü aydınlandı. Kullanılmamış bir tüp ve poşet içindeki kola şişesi az ilerideydi. Diğeri gözlerini açamadı; açabilse, arkadaşının dizlerine kadar pantolonun sırılsıklam olduğunu görecekti. Üçüncüsü yarım saat önce kalkmıştı. Etrafta yenebilecek ot, yaprak, meyve aramaya gitmişti. Güneşin yaydığı sıcaklığın bereketi, kirli ellerinde bir tezat gibi duruyordu. Dönerken birden durdu. Korkmuş gibi. Hiddetlenmiş gibi. Gözleri büyüdü. -Lan oolum, bi çalıya sahip çıkamıyoz! Kim lan bu gene? Korkuyla sıçradılar. Ama sadece dizlerinin üstünde kalabildiler. Yarı açılmış, yarı kapalı gözlerle uzaktan baktılar. -Bana bırakın, dedi. Adamın kaskatı kesildiğini fark etmedi bile. Otomobil emniyet şeridine geçti. Durdu. Arka kapı açıldı. İki kişi bariyerlerin üzerinden işkembe gibi atıverdiler adamı. Çiseleyen yağmurdan kurtulmak için, kendini çalının içine çekebildiği kadar çekti. Şakaklarından, burnundan, kulaklarından sızan kan, toprağa bulaşamadan yağmur sularına karışıyordu. Kendini bırakınca, kırılan kemikleri her yanına bıçaklar, iğneler gibi batmaya başladı. Bıçaklar her yanında... zayıf bedenini bıçaklar oyuyordu. Acıyla kasıldı. Bacaklarını karnına doğru çekti. Gövdesini öne doğru verdi. Ellerini bacaklarına kenetledi. Dertop oldu. Gözkapaklarını acıyla açmayı denedi. Sığındığı çalıları; çalıların arasından parçalanmış gökyüzünü bir dumanın, sisin içinden gördü. Gençliğinin; harman yerine uzanıp doya doya baktığı gökyüzüne hiç benzemiyordu. Şehrin ışıkları onu da kirletiyordu. Hayat, parmak uçlarından çekiliyordu sanki. Her an içi çekilen, kuruyan bir kaplumbağa gibiydi. Uzun zamandır böyleydi. Bedenini yük olarak taşıyordu. Yağmur sularıyla birlikte toprağa doğru akıyordu. Ağır aksak çıktı mutfaktan, bu son şişe beyler, dedi. Kadın dansöz elbiselerini çıkarıp salona döndü. İki kızı adamların yanındaydı; biri daha reşit değildi; ama gösterişliydi; gelinleri tecrübeliydi; kenarda, kıyıda duruyordu ama ilgilendiği adama kaç duble içirmişti kim bilir! Oğlan zurnaya üflüyor, komşunun oğlu da parmaklarıyla davulda ritim tutuyordu. Kadın bir ara kardeşine baktı, tamam, kesin diye. Gelen adamların çıkaracakları belanın şiddetini kestiremiyorlardı. Yine maraza çıkacak diye düşündü kadın. Geberesice herif de nerde kaldı, bu yağmurda? Onlar kazansın, o kumarda yesin; oh miss! Dedim de, bugün yarın evlerimiz yıkılacak; gittiğimiz yerde bulamayız bu işleri; azıcık biriktirelim. -Keselim, dedi kadın işveyle; şimdi polis damlağ! -Damlasın, dediler, damlaya damlaya göl olur. Pis pis gülüşleri döküldü çocukların üstüne başına. Büyük kızın yanağında kızarıklık; sabaha kalmaz morarırdı. Bunun eti de çok havalı diye düşündü kadın, hemen morarır. Gecenin ağırlığı, basık, kirli, rutubetli odaya, sigara dumanı ve anason kokusu olarak çöktü. İnsanlara ve odaya bir ağırlık bulaştı; kimileri beyninin uyuşmasından, kimileri yorgunluktan, yıllardır badana yapılmamış kireç duvarları bir sisin içinden gördüler. Oğlanlar pis bir koku aldılar, yılların verdiği alışkanlıkla. Yeter, dedi, burada saat birde program biter, saat kaç oldu; gönlünüz olsun diye, ama, tamam, bu kadar. Para da bir yere kadar; buraya kadar, dediler. Komşu elini beline attı; metalin soğukluğunu hissedince kendine güven geldi. Diğerine göz attı, tamam, diye. Diğeri de göz attı, bıçak elindeydi, tamamdı. Ortada oturan, daha zayıf olanı ayağa kalktı. Oda bir döndü, ayakları tavanda mı, tabanda mıydı bilemedi; duvara yaslandı. Ulan, dedi, daha kızları alıp yukarı çıkacağız. İhtiyar, o kadar uzun boylu değil, dedi, edebinizle kalkıp gidin. Şişman olanı, dizlerinin üstüne kalkar kalkmaz elini beline attı. Edebi sizden mi öğreneceğiz lan, derken, üç el silah sesi ve sayısız bıçak darbesi doldurdu, gecenin bir ağırlık olarak çöktüğü odayı. Karesi İlkokulu'nu (1973), Atatürk Ortaokulu'nu (1976), Muharrem Hasbi Lisesi'ni (1979), Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi'ni bitirdi (1983). Balıkesir'de aile şirketinde çalıştı. Halen İstanbul'da bir kamu kuruluşunda çalışıyor; e-edebiyat dergisi www. edebistan. com'un yayın yönetmenliğini ve Muhayyel Dergisinin yayın danışmanlığını yürütüyor. Edebiyat hayatına, 1982'de Güldeste Dergisinde yayımlanan "Beyaz Gömlek" adlı öyküsüyle başladı. Bir grup arkadaşıyla birlikte Kayıtlar, Hece ve Hece Öykü'nün çıkışında yer aldı. Portakal Bahçeleri ve Pencere adlı öykü kitapları Arnavutça'ya; bazı öyküleri de Farsça, Korece ve Azerice'ye çevrildi. İlk öykü kitabı Gidenler Gidenler adıyla Yedi İklim Yayınları tarafından basıldı. "Esenlik Zamanları"yla Türkiye Yazarlar Birliği 1999 Hikaye Ödülü'nü kazandı. 2012'de çıkan kitaplar içinden yapılan değerlendirmede "Mürekkep" adlı öykü kitabı; Edebiyat Sanat ve Kültür Araştırmaları Derneği ve Ömer Seyfettin Hikaye ödülünü aldı. 2016 yılında Dede Korkut Edebiyat Ödülüne layık görüldü. Şu sıralar Şakar'ın bütün eserleri İz Yayıncılık tarafından basılmaktadır.


Yeryüzü bu kelimelerin kalbini hangi tarihten beri kaybetti bilemiyorum. Ancak şu an bir şey var bizi kelimelerin ruhundan uzaklaştıran. Eşyaya dokunmayı ve onu dinlemeyi, dost olmayı hatta terbiye etmeyi unuttuk biz. Belki de bu sebeple varlıkla aramızdaki korkunç kopukluk... Belki de bu sebeple ezber cehenneminde mütemadiyen yuvarlanışımız. Eşya ile ünsiyet kuramayan bir gönlün onun ardındaki sırra nüfuz etmesi mümkün müdür? Eşya ile ünsiyet unutturuldu bize. Hekimlerin kasap, hukukçuların minareye kılıf uydurma, imamın namaz kıldırma, mühendisin teknikerlikten başka bir vazifesi kalmadı. İnsan bedeninin nasıl bir alem olduğunu, dünya tarihi boyunca şifanın alemleri kuşatan o Şafi esmasını merak etmedi. Cami hocası beş vakit girip çıktığı o mabedlerin, taşların sırrını, hikayesini merak etmedi. Belki de bir gün bile dokunmadı çinisine, hattına. Mühendis, o tekniğin ve mekaniğin kalbinde ve derunundaki kösün ritmini, musikisini merak etmedi, peşine düşmedi, eşyanın kalbinden gelen sesi duymadı. İşte bu sebeple olacak hezarfenlik de terk edip gitti yeryüzünü. Oysa meslek sahibi olmak hermeti bir yol ve sırdı. Eşyayı okuyan insanın onu terbiye etmesiyle kendini bilmesi ve tanıması başa baş bir seyrin zevki ve çilesiydi. Yahya Kemal'in "hisden fikre yükselmek" tanımı tam da bu halin izahıdır. Yani eşyadaki bilinci ve sonsuz şuur akışını keşfetmek. Evvela eşya ile münasebeti bir bilinç durumuna yükseltmek. İnancı ve dindarlığı insanın hayatında kimlikten ziyade kişileştirme, şahsiyet kazanma ve kemale erme vasıtası kılmak... Merhum Süheyl Ünver Hoca'yı özel ve büyük kılan şeyler sadece iyi bir hekim, müzehhib, ressam, kültür ve sanat tarihçisi ve sayamayacağımız binlerce fen değildi. Onu özel kılan bu fenleri kazanmasına vesile olan o bilinç durumuna yükselmiş olmasıydı. Yani eski tekkelerin, sokakların, hazirelerin, çeşmelerin önünden geçerken duyduğu ıstırap, yok olan tarih karşısında kendi moleküllerinin yitmesi gibi eksiklik ve acı duyması. Uyduruk ve betonarme camilere bakarken kalbini yakan zevksizlik vebası. Onu özel yapan eşyayı ve insanı "bilinciyle", "bilinçlilikle" "kavramış" olması. Bizde "kavramların" anlaşılmamasının sebebi onları açan "miftahların" yitirilmiş olmasındandır. Süheyl Hoca'yı Süheyl Hoca yapan onun insan, eşya ve mekana bakışındaki yüksek vicdandır. Artık kabul etmeliyiz ki günümüz İslamcısının eşya ve mekan ile münasebeti tamamen kopmuştur. Özünde varlıkla daima şuur akışı içinde bir birlik ve bilinç hali olmadığı için onun dinle ve kutsalla olan bağı da kopuk ve sadece bir ezberden ibarettir. İnsanın Allah'la olan bağı eşyanın kalbiyle olan bağına bağlıdır. Ne yazık ki bunun farkında da değildir o. Geleneğe bağlılık süreklilik şuurunu yakalamak ile mümkün değil midir? Şu halde şuur; eşyayı, tarihi ve dini geçmişin hikayelerinde değil bugünün hikmetinde bulma halidir. Süheyl Ünver Hoca bin fen sahibi olmayı böyle bir ünvan kazanmak efendim ünlü bir bilgin olmak, anılmak, adına heykeller dikilmek için istememiş bilakis san'atta, tarihte ve inançta köklerin varlıkla olan sürekliliğini, hafizasını sürdürmek için çalışmıştır. Bu anlamda İslamcı yahut şucu ve bucuların hamaset yüklü nutuk ve söylemlerinden ziyade ecdadın bizzat ruhunu temsil etme ve bu yolda hizmet etmeyi ve hiç durmadan çalışmayı kendisine şiar ve yol edinmiştir. Eşya ve mekan ile münasebeti sıfır olan bir insanın hangi meslekte ve konumda olursa olsun varlıkla ve kendisiyle, dolayısı ile Hakk'la da münasebeti sıfırdır. Hafızasını yalnızca ezber için kullanan bir insanın en küçük aksaklıkta onu kaybetmesi mukadderdir. Ezberi olan kişinin muhayyilesi zayıftır ve onun rüyası ve hayalleri de yoktur. Oysa ecdadı asırlarca var eden onun fütuhat ruhu ve nizam-ı alem rüyaları ve hayalleridir. Bu sebeple Yahya Kemal gittik... bahs açmadık dönüşten.. demiştir. Bu ülkenin yeniden ayağa kalkması, kökleriyle tekrar irtibata geçmesi ve tekrar nizam-ı alem ülküsüne kavuşması için hamaset edebiyatına değil eşyayla münasebeti kemale ulaşmış bir tarih şuuruna ihtiyaç vardır. Bu da başta kültürel mirasla temas, onu bir tabib hassasiyeti ile kavrama, dinleme, anlama, konuşma, okuma, ona dost olma ve onu tedavi etme ve terbiye etme ile mümkündür. Zira her şeyden evvel tamir edici olmak eşyanın batınına nüfuz edebilmek demektir. Günün çöplüğe dönmüş ilim ve bilim çarşılarındaki ezber satıcılığı değildir gerçekte tamir edici olmak. Batının eşya ile münasebeti bizimle tamamen zıt bir hususiyet arz eder. Çünkü onun ruh kökünde insana ve mahluka şefkat ve hizmet değil kafeslemek iştihası vardır. Mekan ile alış-verişi ise sefahat ve yağma içindir. Tarih onun için "kara büyünün" izini sürmektir. Hikmet onun düşmanıdır! O her şeyi tahakküm için kullanmak ister. İnsanlığın hayrına bir şey beklemek beyhudedir Batı'dan. Teknolojinin karabüyüsüne taptırılan insanlığın son savaş sahneleri ve okyanus gibi kan öğüten coğrafyaları göstermiştir ki gerçekte üstünlük ve güç medeni olmak ve medeniyet sahibi olmaktadır. Bu gerçek artık gün gibi ortaya çıktığı için bugün Batı'nın insanlıkla savaşı para ve güç savaşı değil bir medeniyet savaşıdır. Unesco'nun "Kültürel Mirası Koruma" projesi bu anlamda dünya medeniyetini zabt-ı rabt altında tutmak istemesindendir. Bugün Orta Doğu'da silinen ve yok edilen tarih bizim ruh kökümüzdür. Ve Kültürel Mirası Koruma adı altında Müslüman coğrafyanın her yerinden yeniden ayağa kaldırılan binlerce manastır, kilise vs... Tasavvuf bizim geleneğimizde toplanıp sadece zikir çekme değil toplumu bütün kurumları ile ayrı ayrı terbiye etme geleneğidir. Ahilik her meslek salikinin evvela eşya ile arasındaki rabıtanın seyri, sonra kendini biliş ve buluşun seyri ve daha sonra eşyayı ve insanı tamir ve tedavi edebilmenin seyridir. Eline çekici alan demirci çekiçten gayrı değildir. Neyden, kudümden, sülüs ve çiniden de gayrı değildir. Neşteri eline alan bir doktor neşterden gayrı değildir. Onu kullanan ustaların, hekimlerin dünya tarihindeki hikayesinden, izinden, tozundan habersiz değildir. Eşyayı bilmek ve tanımak kültür; onu "an"daki şuur akışında kavramak ise irfandır. Eski irfanımız eğer yeniden anlaşılmak istenirse eşya ve varlık ile olan birliğin, münasebetin, iletişimin, her an onda olmaklığın, haberdarlığın, onu can kabul etmişliğin yeniden anlaşılması gerekir. Terzi Baba Hazretleri küçücük köyünden, kasabasından çıkmasa da elindeki eşyanın serüvenini okuyarak bulmuştur hikmeti. Tasavvuf, insanı evvela eşya ile temas etmeyi öğreterek onu sadece meslek ve zanaat sahibi etmez ayrıca medeni, kültürlü ve irfan sahibi bir insan kılar. Bugün toplumun ve kürsülerin diplomalı cahiller ile dolu olması toplumun bütün kurumları ile bu terbiyeden yoksun olmasından kaynaklanıyor. En kötüsü de tasavvuf anlayışının son dönem tarikat anlayışında bir keramet ve ezber, arızalı bir mürşit-mürit münasebetine dönüşmesidir. Artık yeni nesillere "işini" değil "eşyayı" bilmenin ve tanımanın yolu öğretilmelidir. İş bitirici, bencil, çıkarcı, hiçbir mefkuresi ve hizmeti olmayan bireylikten kurtarılmalı insanlık. Sözde dışı kültürle boyalı içi boş bir küfe olmaktan sıyrılmalı münevverlik ve san'atkarlık. Batıl Batı'nın insanı ve hayvanı kafesleyen köleleştiren zihniyetinden, insanlığı teknolojinin kara büyüsüyle makineleştiren ve robotlaştıran tuzağından, anneliği bakıcılıktan, hocalığı ego kürsüsünde homurdamaktan ve horuldamaktan kurtarmalı... Hikmet; eşyanın batınını okuyabilmektir. Eşyanın batını ile iletişimi bozuk insan, dünyada münasebette olduğu her şey ve herkes için bir felakettir. Çünkü o dokunduğu eşyanın ve insanın tabiatını da bozar. Şu halde memleketin maarifinin vazifesi sadece doktor, mühendis, münevver, siyasetçi vs mezun etmek değil, tekamülünü tamamlamış, eşya ile rabıtasını ve seyrini tamamlamış, varlık ile birliğe ulaşmış, yüksek şuura, akla, bilince, vicdana ulaşmış kamil insanlar yetiştirmek ülküsü olmalıdır. Merhum Süheyl Hoca işte bu mektebin mürşid-i kamilidir. O sadece insanı değil, eşya da tamir, tedavi ve terbiye etmiş bir kamil-i mükemmildir. Bu sebeple Merhum Süheyl Ünver Hoca yeni nesillere bir ders olarak okutturulmalı ve tanıtılmalıdır. Aziz manası önünde hürmetle eğilir, mübarek ellerinden öperim.


Otuz milyondan fazla insanın yaşadığı bir kentin en kalabalık yerlerinden birinde, Tokyo'nun Shibuya meydanında ansızın düşmüştün aklıma. Yaya geçidine bakan kaldırımlardan birinin üzerinde dikilip yolun ortasındaki kalın beyaz çizgilere dalmış, bir sel misali akan insanları izliyordum. Zihnimde açılan pencereden geçmişime bakıp yaşananları düşünürken yüzüme hiç bakmayarak bana aslında bir hayalet olduğumu hatırlatan diğer yüzlere boş bir ifadeyle bakıyordum. Kendilerini bir canavara -belki de çocukluklarından bu yana ölesiye korktukları icatları Godzilla'ya- dönüştüreceğini düşündükleri virüslerden korunmak için ağızlarına taktıkları o beyaz doktor maskelerine bir türlü alışamadığım ifadesiz onca yüze bakarken çocukluğumun Pazar kahvaltılarında izlediğim çizgi filmlerden birinin içinde bulmuştum kendimi. Her sabah vagonlarına üst üste yığıldıkları, kurşun adını verdikleri hızlı metrolarında ayakta uyumayı başarabilen insanlar eve dönüş yolunda gün boyu aldıkları kafeinin de etkisiyle epey dinç görünüyorlardı. Çoğu yeşil diyotlarla renklenen ve etrafa bakındığımda anlayabildiğim tek ibare olan EXIT yazılı tabelalara doğru koşar adım ilerliyorlardı. EXIT'leri takip ederek meydana çıktım. Meydanda bir gökdelenin ortasına yerleştirilmiş devasa ekrana dalmışken ne durumda olduğunu merak etmiştim. Bedenin çoktan toprak olmuş, kemiklerin yeniden bir araya gelecekleri günü beklemeye başlamışlardı. Buna inanmayı ilk kez sen öğretmiştin bana. Komşular ve akrabalar bir süreliğine bizim de tekrar edeceğimiz o cümleyi söylemeden edememişlerdi bu dünyadan gittiğinde: "Öldü de kurtuldu!". Tüm tanıdıklarını yitirmiştin. Tanıdıkların ve tanımadıkların da seni. Bu düşünce trenini zihnimin istasyonuna getiren meydandaki o büyük ekran olmalıydı. Sürekli Nefes Alan Dünya'yı gösterdikleri o heybetli ekrana baktığım bir buçuk dakikanın sonunda üç yüz yirmi insan doğmuş, yüz elli beş insan göçüp gitmişti dünyanın farklı duraklarında. O an yine sorgu meleklerine ne yanıt verdiğini, ömrünün son yıllarını yatağa bağımlı bir halde geçirmenin kalan günahlarının kefareti olup olmadığını düşünmüştüm. Dünyaları dolaşsam da dinmeyecekmiş gibi gelen o ilk gençlikteki özgürlük arzuma engel olup ikimizi yirmi metrekarelik bir odaya hapsettiğini düşündüğüm kaderlerimize de epeyce sövmüştüm zamanında. Daha sonra yaşanacakların her şeyin ilahi bir planın parçası olduğu gerçeğini anlamamaktaki direncimi kıracağını bilemezdim elbette. Bunları düşünürken inceden bir yağmur başlamıştı. Yağışsız havalarda da birbirlerinin yüzüne bakmayan bu düşünceli insanlar yere bir kaç damla yağmur düştüğünde şemsiyelerini çıkartır, birbirlerinden korkarak ve şemsiyelerini kalkanları yaparak evlerine dönmeye çalışırlardı. Yağmur hızını artırmış, insan selinin damlaları türlü renkteki şemsiyelerini yine açmışlardı. Sarı, siyah, kırmızı, mor ve şeffaf binlerce şemsiyenin uyumsuz uyumu caddeleri kaplamıştı. Bir kaç akşam önce uykum kaçtığında odamın camını açıp karanfilli bir sigara yakmış, çektiğim ilk nefesi kırmızıya çalan gökyüzünü kaplayan gri bulutlara doğru üflemiştim. Odada sigara yasaktı ve illaki içilecekse oteldeki onca EXIT'ten birinin hemen dışında içilmeliydi. Dünyanın bugünkü ortak dilini kullansam da söylediklerimi anlamayan, tek amacı çalışmak olan -ki Çehov'a bile sözünü "Bizi kararında çalışmak kurtarır!" diye değiştirtecek yoğunlukta bir çalışma- ve şimdiden bir asır ötede yaşayan insanların ülkesinde bir filmin içinde gibiydim. Anlamını bilmediğim neon tabelaların yerde biriken yağmur suyuna yansıyarak bükülen harflerine bakarken henüz küçük bir çocukken elimde gazozum ve cipsimle bir VHS kasetten izlediğim Bıçak Sırtı filminin içindeydim yıllar sonra. Her ne kadar geçmişle bağlarımı koparmamam gerektiğini düşünsem de anı kumbarasına attıklarımın beni bugünü geçmişte biriktirdiklerinden ibaret birine dönüştürmesinden de korkuyordum. Unutmanın alışmanın önkoşulu olduğunu bilsem de o klişe deyişle kalabalıklar içinde onca yalnızlık çekerken unutmak günden güne zorlaşıyordu. Odamın telefonu günlerdir çalmıyor, kayıt masası görevlisi bir önceki gece internet bağlantılarının dünyanın en hızlısı oluşu ile övünmüş olsa da bilgisayarımın kapağını kaldırıp ekranına bakmak gelmiyordu içimden. Oysa geçmişe doğru bir yolculuğa çıkmak için değil bilgisayarımın ekranına kilitlenip çalışmak için geçmiştim okyanusu. Duvara asılmış, orijinalinden kopyalanarak yeniden üretilmiş bir resim Sait Faik'in hikayelerini anımsatıyordu. İçinde deniz de yoktu oysa. Başak tarlasının saman sarısı rengini doğala çok yakın bir tonda vermeyi başarmıştı ressam. Üstelik karanlıkta bile seçilebilen bir gerçeklikte. Belki de buydu bilinçaltımın kurduğu bu ilişkinin nedeni. Gözlerimi kapayınca ayçiçeği tarlamızda bir gün geçirmek için yola çıkmayı beklediğim o günü hatırlıyordum sonra. Sofada yüzüme vuran, yaz güneşinin etkisini azaltan meltemi ve gugukçuk kuşlarının seslerini yeniden duyuyordum dünyanın öteki ucunda. Başka bir hikayeciyi hatırlıyordum bu kez. "Bilmediğin, düşünde bile göremeyeceğin dev uçaklara binip okyanuslar aştı, uğultulu kentlerin caddelerinde, parklarında dolaştı..." diyordu cenazesine yetişemediği annesine yaşadıklarını geç de olsa anlatırken. Dev bir uçakta okuduğum satırları yeniden düşüyordu aklıma. Yıllar sonra yine, elimde artık yaşamayan başka birinin nüfus cüzdanı ile onun bu dünyadan ayrılışını onaylatmak için bekliyorum bir hastanede sıramı. Günlük koşuşturmaların arasında unuttuğum hayat ve ölüm dengesi Shibuya meydanındaki ekranı geri getiriyor gözlerimin önüne. Halen Nefes Alan Dünya'yı gösterip göstermediğini, o büyük ekrana baktığım günden beri doğup ölenlerin sayısının ne olduğunu ve aslında makineler için sadece birer istatistik oluşumuzu düşünüyorum. Soğuk, beyaz duvarlar arasında işi ölenleri kaydetmek olan ve buna korkutucu derecede alışmış kadın da bakmıyor yüzüme. Demek ki halen bir hayaletim. Tükenmiş bir hayatı, tükenmez bir kalemle sayfanın en üstüne yazıyor.


Güneşin erken doğduğu toprakların çetin kışı yine tam karşımdaydı. Bu çok farklıydı. Kar, fırtınayı da yanına alıp gelmişti. Bu müthiş ikili, bütün seslere baskın çıkmıştı. Okul zili vakitsiz çalmaya başladı. Bu zamansız sesleniş, fırtınanın daha da şiddetleneceğinin habercisiydi. Hademe Mustafa Ağabey, elindeki zili sallayarak sesleniyordu. Kar, kışın eğlenceli oyunların vazgeçilmezi, fırtına ise oyunbozan şımarık bir çocuk... Bu çocuk, heybetli görüntüsü ve şiddetli gürültüsüyle beni öğretmenimin yanında tehdit etmeye başladı. Zilin sesine eşlik eden bu habere sevinip sevinmemek arasında gidip gelmeye başladım. Kar ve fırtına uzaklardan gelen yatılı misafir gibiydi. Kar geldiği zaman uzun süre kalırdı. İyi bir arkadaştı. Fırtına ise her ziyaretinde buz gibi, ortalığı toz dumana katar ve giderdi. Onu hiç sevmezdim. Kar ile samimi dostluğuma aramıza girer ve bozgunculuk yapardı. Sıkı giyindim. Atkımı arkadan bağladım, sadece gözlerim açıkta... Sırtımda okul çantam... Mahalle arkadaşlarımla okul kapısında buluştuk. Evlerimize doğru yola çıkarken, küçük gruplar oluşturduk. Dışarıda olmamamız gerektiği bir vakitte yollardaydık. Büyüklerimizin gelip bizi götürmeleri için hepimiz dualar mırıldandık. Bu gibi durumlarda belediye hoparlöründen yapılan anonslarla duyurular yapılırdı. Fırtına elektrik hatlarını kopararak buna da engel oluyordu. Elektrik kesintisi yolumuza hazırlanmış tuzakların ilkiydi. Arkadaşlarımla el ele tutuşup zorluklara meydan okurcasına ilerlemeye çalışıyorduk. Fırtına, bu samimi dostluğumuzu ve kenetlenen ellerimizi kıskanmış gibiydi. Yaramaz bir çocuk gibi tüm gücüyle bizi itekliyor ve birimizi yere düşürüyordu. Her düştüğümde elini tutarak kalktığım arkadaşımdan biraz umut biraz da cesaret alıyordum. Başımı öne eğdiren fırtınaya, başkaldırdığımda, avuçladığı kar tanelerini gözlerime atıyordu. Hiddetinden korkup tekrar başımı öne eğerek kırmızı çizmelerime bakıyordum. Gözaltına kadar örtmeye çalıştığım atkım sıyrıldıkça, fırtına tokat gibi yanaklarıma çarpıyordu. Kar kürtünlerine saplanan ayaklarımı çekip ileriye adım atmak için tüm gücümle mücadele ediyordum. Fırtına olanca gücüyle uğuldayarak yüreğimi, soğuk nefesiyle de bedenimi üşütüyordu. Dakikalar ilerledikçe küçük bedenimdeki üşüme hissi diğer evrelerine geçiş yapıyordu. Dizime kadar çıkan kırmızı çizmemin üstünden topak topak giren karlar ayak parmaklarıma ulaşmıştı. Açılmaması için elimle tutmaya çalıştığım atkımı, bir hışımla alıp kaçırdı. Öyle çabuk kaçırıyordu ki, arkasından yetişemeyeceğim kadar hızlıydı. Her düştüğümde ayağa kalkmamam için bütün gücüyle omuzlarıma bastırıyordu. Bende alacağı var gibiydi. Atkımı almıştı. Başka ne verebilirim ki? Acaba eldivenleri de mi istiyordu? Vermeliydim, eğer isteği buysa. Islanmış ve buz tutmuş eldivenlerimi çıkarıp, omuzlarıma bastıran ellerine bıraktım. Onu da aldı ve götürdü. Arkadaşlarım beni fırtınanın elinden kurtarmak için kar kürtününden çıkarmaya çalışıyorlardı. Parmak uçlarında kaşıntı başlayan kızarmış ellerimi kara bastırarak bir kez daha ayağa kalktım. Eldivensiz ellerimi ısıtma görevi de montumun ceplerine kalmıştı. Eyvahlar olsun! Aç kurtlar gelirse hepimizi parçalar. Kurdun pençesine düşmemek için fırtınanın el ve ayaklarını öpmek istiyordum. Çare ararcasına çırpınmaya başladık. Önce atkım, sonra eldivenlerim... Sıra çantama gelmişti, çaresiz onu da bıraktım. Fırtına, bana ait olanları tek tek alıyordu. Zorlu mücadelenin sonunda nihayet mahalleye ulaşmıştık. Yoldaşlarımdan ayrılıp yoluma yalnız devam edecektim. Evim ilk sokağın sonun da, tepenin başındaydı. Yukarıya doğru bakarak kar savruntuları arasından evimi görmeye çalışıyordum. Görebilmek belki de dizime derman olacaktı. Kaç defa düştüğümü hatırlamıyordum. Her defasında azaldığını hissettiğim takatim tamamen tükenmişti. Ayaklarım ve ellerimdeki uyuşmalar vücuduma doğru ilerliyordu. Soğuk, ağzımdan girerek ciğerlerime inmişti. Karın boşluğumda başlayan ağrı nefesimi kesiyordu. Fırtına bademciklerimi de şişirerek ses tellerimin önüne bent olmuştu. Nafile seslenişimi benden başka işiten yoktu. Serzenişlerim de bitmişti. İçimde büyüttüğüm umut fırtınaya teslim olmuştu. Annem bana beyaz bir yatak sermiş gibiydi. Ayaklarımı katlayarak yavaşça kıvrıldım. Uğultusuyla yüreğime korku salan fırtına, ninni söylemeye başlamıştı. Tüm hırçınlığını bir kenara bırakıp, anne şefkati ile yorganımı örtmeye çalışıyordu.


Bugün güzel işler yapacağım, dedi evden çıkarken. Kapıda kendini uğurlayan eşine Allaha ısmarladık diyerek yürüdü. Kafasında iyi düşünceler yer buldu. Mesela trafikte kızmayacaktı. Çoğu zaman sinirlenir ve yaptığını bilmez hale gelirdi. Bir defasında kendisine yol vermeyen birine camı açıp bağırıp çağırmıştı. Arabasının el frenini çekip iri yarı adam karşısında susmak yerine köpürmeye devam etmişti. İlk yediği yumruktan sonra etraftan yetişenler adamın elinden zor almışlardı. Sonra bununla kalmayıp adamın arkasından gaza basıp çarpmayı bile düşünmüştü. Neyse ki adamın arabası daha hızlıydı da yetişmemişti Allahtan. -Lan ö... hiç mi araba kullanmadın sen. Ehliyeti bakkaldan mı aldın? Bu nasıl duruş böyle... Susması gerektiğini düşündü ama kendini kontrol edemiyordu. İçinden bir ses sürekli onu kışkırtıyordu. Bu sesler onun öfkesini kabartıyor, sesin sahibini mutlu ediyordu. Tam arabadan inmek için elini kapıya attığında küçük bir kedi yavrusunun canını zor kurtardığını gördü. Olduğu yerde kalakaldı. Öndeki sürücü kedi yavrusunu ezmemek için kaza yapma pahasına da olsa fren yapmıştı. Sustu. Suskunluğu ne güzeldi. Sanki bu duygulardan uzaklaştırmaya çalışan birinin gayreti seziliyordu. Tekrar fısıltılar gönlüne doğru hücum etti. Bu kadar süslü sözlerle fısıldayan bu işi iyi biliyordu. Öfkelenmesini bile çok önemli bir güzellik olarak sunuyordu. Hatırladı, öfke şeytandandır cümlesini camide duymuş olmalıydı. Vaiz anlatmıştı: Şeytana karşı dikkatli olun. Sizi kandırmak için her şeyi yapar... Olduğu yerde kalakaldı. Ayağı frendeydi. Arkadan gelenler kornalarına basıyordu durmadan. Yolu kapattığını bile unutmuştu. Çarpılmıştı adeta. Arkadaki arabadan inen şahıs camı tıkladı. Kendine geldiğinde adamın kendisine bir şeyler söylediğini gördü. Camı açtı. -Kardeşim, bir şeyin yok değil mi? Allah korusun başına bir şey gelmiş sandım, dedi ay gibi parlayan yüzüyle. Kendinden ve yaptıklarından utandı. Az önce aynı durumda kendisinin yaptıklarıyla bu adamın yaptıklarını kıyasladı. Yazık bana, dedi duyulmayan bir sesle. -Yok bir şey, iyiyim, dedi ve yürüdü. Kafasında sabah çıkarken aldığı kararların kim tarafından bozulduğunu anlamış olmanın buruk duygusu ile yoluna devam etti. -Şeytan, dedi. Yine başardın. Açık bir düşman olarak açıktan kararımı bozdurdun... Bir daha asla, bir daha asla...


Sabahın ayazıyla mahmurlaşan gözlerini ovuşturdu; etrafa bakındı. Gelip geçen tek tük insan, yeni yeni açılan dükkanlar, kurumuş akasyanın dallarına tünemiş birkaç serçe... Her şey bildik akışında. İki senedir olduğu gibi. İki sene... Gerçekten de o kadar olmuştu buraya geleli. Babasına ait izlere basabilmek, soluduğu havayı hissedebilmek için. Baba, diye mırıldandı. O da burada görev yapmıştı. Ta ki o iki kör kurşun... On iki senedir yatalaktı; basamıyordu yere. Kötü mü yapmıştı buraya gelmeyi isteyerek? Gelmese; yüreğindeki sızıyı kanatmasaydı her geçen gün? Ama gelmişti bir kere. Oğlu, tek evladı üniversiteyi kazanmıştı. Nasipse öğretmen olacaktı. Kitaplar, dershaneler, özel dersler derken emeklerinin meyvesini nihayet almışlardı. Sevinmez miydi şimdi? Şu nöbet bir bitse! Balığa gideceklerdi oğluyla; söz vermişti. Etrafa göz gezdirdi. Gelip geçen tek tük insan; müşteri bekleyen dükkanlar; akasyanın yeşil yaprakları arasına tünemiş, arada bir çıt çıt öten birkaç serçe... Her şey bildik akışında. Bi saniye baksana... dedi, yoldan geçen esmer, donuk yüzlü bir adam. İrkildi bir an. Kağıttaki adrese baktı. Tuhaf, böyle bir adres yoktu buralarda. Nöbetin bitmesine bir saat vardı. Vakit geçmek bilmiyordu. Masanın karşısındaki fotoğraflara bakarken dalıp gitmişti. Özellikle şu ortadaki fotoğraf... Gözlerinde yarım kalmış bir yaşantının akisleri, dudaklarında kırılgan bir tebessüm... Otuzunda vardı yoktu. Onunla ilgili, muhayyilesine yansıyanlara kendisi de şaşmıştı. Akasyalar, serçeler, hayaller... Neler de düşünüyordu böyle!


Elif'i ilk defa bugün, deniz kenarına götürdüm. Hevesle ama tökezleyerek ilerledi. Yaklaştıkça denize, hızı azaldı. Dalgaların sesinden ürktü. Bana döndü. Yüzümdeki rahatlık ona güven verdi. Daha yaklaştı. Dalgalar köpük bıraktıkça coştu. Ellerini çırptı. Ayaklarının ucundaki beyazlığı çok sevdi. Çok sevindi her seferinde. Parmaklarını, sonra elini tümüyle koydu denize. Tekrar sevinçle çırpınca ellerini, yüzüne düştü birkaç damla. Islaklığı da sevdi. Yorulana kadar bekledim. Kucağıma aldım sevinçten ve sevmekten yorgun kızımı. Kulağına eğilip Elif bu deniz demedim. Elazığ'ın Keban ilçesinde doğdu. Temrin, Aşkar, Semaver Öykü, Hece, Hece Öykü dergilerinde deneme ve öyküleri yayımlandı. Farklı edebiyat dergilerinde yürüttüğü düzeltmenlik görevini, akademik alanı da ekleyerek sürdürmekte.


Ömer'in kapalı alan korkusu var, klostrofobi. Sadece klostrofobi değil, karanlıktan da korkuyor. Gece lambasını asla söndürmüyor, kapıyı kapattırmıyor. Odasını paylaştığı abisi durumdan çok şikayetçi. Ama elinden bir şey gelmiyor ailenin. Sayısız pedagoga götürüyorlar, hepsi prestijli doktorlar. Olmayınca da hacılara, hocalara götürüyorlar çocuğu. Hiçbiri fayda vermiyor, Ömer hala korkuyor. Anne baba da çok muzdarip yaşananlardan. Her Allah'ın günü reçeteler, ilaçlar, dualar... Biz düzenimizi kurduk diyorlar, dinleyen yok. Bunalmışlar artık, kimse rahat yüzü vermiyor. Laftan anlamayan bu güruhla baş edemiyorlar. Günden güne yıpranıyorlar, Ömer'i de yıpratıyorlar. Asıl sıkıntı okul çağına gelince başlıyor. Hastalık bilmez küçük çocuklara dert anlatamıyorlar. Zavallı Ömer'e etmedikleri eziyet kalmıyor bacaksızların. Nereden bilsinler klostrofobiyi, orijinal bir hastalık. Ömer'i kilitlemedikleri kuytu köşe kalmıyor okulda. Yavrucağı hep öğretmenleri, müdürleri kurtarıyor oralardan. Tabi fark ederlerse; etmezlerse Ömer kayıp. Çocuk iyiden iyiye içine kapanıyor, ürkekleşiyor. Evde bile ağzını bıçak açmıyor artık. Uyurgezerliği de o zaman başlıyor işte. Başlarda yatağından kalkıyor, evde gezip yatıyor. Nadiren yaptığı için üzerinde çok durmuyorlar. Bir gece annesi uyanıyor, Ömer yok. Anne, baba, kardeş pijamalarıyla sokağa dökülüyorlar. Tüm mahalle her yerde Ömer'i arıyor. Çocukcağızı yan binanın yangın merdiveninde buluyorlar. Uykusunda evden çıkmış, buraya kadar gelmiş. Birden uyanınca nerede olduğunu anlamamış, korkmuş. Hava zaten karanlık, yangın merdiveni küçük. Küçük Ömer ağlaya ağlaya uyuya kalmış. Babası eve kadar kucağından indirmiyor oğlunu. Annesi bir güzel yıkıyor tozunu toprağını. Odanın kapısıyla süslü gece lambaları açık... Abisiyle koyun koyuna uykuya dalıyor Ömer. Bugünü atlatmanın rahatlığıyla yarının korkusu başabaş. İşte doktor bey gördüklerimin hepsi bu. Bana gösterdiğiniz siyah beyaz resimde gördüklerim. Şurdaki siyah kare, karanlık bir kulübe. Önünde duran, bizim küçük korkak Ömer. Bilyelerini çalan arkadaşları bu kulübeye sığınmış. Ömer çok korktuğu için giremiyor içeri. Kapanan kapının arkasından bakıyor, çıkmalarını bekliyor.


Bodruma iniyorlar. Tavandan çıplak bir ampul sarkıyor. Ölgün ışığı odayı aydınlatmaya yetmiyor. Neredeyse karanlık. Sıkıcı, boğucu, pis bir havası var odanın. Havalandırma imkanı olmadığı, hiç güneş görmediği belli. Tuvaletin aralık kapısından sidik kokusu yayılıyor. Nem, küf kokuları, kadının ucuz parfümü, ön caddedeki lüks lokantanın hemen odaya bitişik mutfağından her nasılsa sızan yemek kokuları birbirine karışıyor. Adam bir şey söyleyecek oluyor. Yok. Söylemiyor. Kadın, alışkın hareketlerle lekeli, pis yatağa uzanıyor. Her seferinde yeniden, yeniden, yeniden yaptığı hareketleri tekrarlıyor. Hazır. Adamı bekliyor. Adam yerinden kıpırdamıyor. Bir şey söyleyecek oluyor. Kadın bekliyor. Adam kıpırdamıyor. Odaya ilk adımını attığı yerde duruyor. Söylemek istediklerini kokular, bu ağır pis hava bastırıyor. Usta soğan kavuruyor olmalı. Durdukça daha iyi ayırıyor kokuları; keskin ter, ucuz parfüm, pudra, sidik... Sonra yine hepsi birbirine giriyor. Karışıyor. Karmakarışık oluyor. Bir şey söyleyecek oluyor. Yok. Susuyor. Kadın yatakta bekliyor. Önce bir yanık kokusu kaplıyor ortalığı. Diğer bütün kokuları bastırıyor. Sonra üst üste tokat sesleri duyuluyor. Usta, soğanı yakan çırağı dövüyor olmalı. Hiç acımıyor da namussuz. Bir türlü bırakmıyor vurmayı. Üst üste, durmadan vuruyor. Sonra tencere, tava sesleri... Boğuk boğuk duyulan galiz küfürler... Kadın hiç tepki vermiyor. Alışık olmalı. Adam kıpırdamıyor. İşte o zaman kadın, daha dikkatli bakıyor adama. Hiç parası olan birine benzemediğini fark ediyor. Üstü başı dökülüyor. Son günlerde bunun gibi adamlardan sıkça geliyor. Şimdi daha iyi kavrıyor durumu. Hep aynı. Özellikle son bir haftadır, tam da o şerefsizin gecenin geç saati gelip çantasındaki bütün parasını zorla alıp, bundan sonra ne kazanırsan senin olsun dediği sabaha yakın saatlerde geliyorlar. Bugün bu beşinci mi oldu, altıncı mı? Saymadı. Gerek duymadı. Fark etmedi. Ama şimdi? Sadece biri iyi giyimli. Ama onun da yüzünü neredeyse hiç görmedi. Şapkasının siperini kaşlarına kadar indirdiği ve sürekli önüne baktığı için yüzünü hiç göremedi. O farklı. Diğerleri aynı kişi sanki. Uykulu gözlerini ovuşturuyor. Ne oluyor bu insanlara, siz kimsiniz diyecek oluyor. Ama ağzını açacak, soru soracak, aldığı cevapları hazmedecek dermanı yok. Bir an önce güneş doğsun istiyor. Evine gitsin. Banyo yapsın. Kızının yanına uzansın. Minicik ellerini öpsün, onun cennet kokularında günahları dökülsün, ayakuçlarından aksın, aksın, aksın, akıp gitsin istiyor. Güneş doğsun ve bu karanlık, bu izbe, bu pis, bu alçak, bu... bu gece bitsin işte. Karanlığı seven, karanlık tipli insanlar inlerine çekilsin, yılanlar gibi deliklerine sokulsun, kendi karanlıklarında boğulsun, çürüsün-çürüsün, boğulsun istiyor. Ama bu adamlar; sessizce gelen, para verip, hiçbir şey yapmadan sessizce giden bu adamların kim olduğunu, neden böyle yaptıklarını merak ediyor. Sorsa. Dermanı yok. Bunun gerekli olduğuna da inanmıyor aslında. Boş ver diyor içinden. Konuşmak zulüm geliyor. Daha çok, söyleyeceklerinin hiçbir işe yaramayacak olmasının, hiçbir değer taşımadığını bilmesinin verdiği inançsızlık var üzerinde. Öyle kıymetsiz hissediyor sözlerini. O pis herife yalvarmasını hatırlıyor. Bütün gece topladığı parayı alan, onu beş kuruşsuz bırakan o pis herife söylediklerini yeniden, yeniden, yeniden bir daha hatırlıyor. Kendisini çoktan geçti, çocuğuna dahi acımıyor. Sırıtıyor. Sen nasılsa bulursun ulan, diyor. Fazladan bir kişiye daha dişlet etinden ne olacak. Fazladan bir kişi, hepsinden bir fazla, bir fazla... Ekmek ve süt için. Her gece aynı. Kumarda kaybedip çöküyor. Zaten çok geç saatte geliyor. Sabaha yakın. O saatten sonra kim gelsin! İstese bile o fazlayı asla bulamaz. Şimdi de bunlar çıktı. Para verip gidiyorlar. Kadın doğruluyor. Çantasından parayı çıkartıp adama uzatıyor. Adam almıyor. Uzanan eli görmüyor sanki. Dönüp çıkıyor. Böyle yapıyorlar. O sülük gittikten sonra geliyorlar. Para verip, bir süre sessizce bekledikten sonra yüzüne bile bakmadan çekip gidiyorlar. Sadece yüzüne de değil, hiçbir yerine bakmıyorlar. Dönüp gidiyorlar. Apartmandan çıkınca lokantanın çırağını, yanık soğanları çöpe dökerken görüyor. Yediği tokatlardan yanakları al al olmuş. Gözünden yaşlar süzülüyor. Aralık mutfak kapısından hala ustanın homurtuları duyuluyor. Yorgun argın eve yürüyor. Ayaklarını sürüyor. Yol uzuyor. Sabah serinliği tüylerini diken diken ediyor. İçinde bastıramadığı bir ürperti. Durmadan kabaran bir ağlama isteği. O günden beri ağlamadığını hatırlıyor. İnatla ağlamıyor. Hırsla ağlamıyor. Ağlamak istese gözünden yaş geleceğine de inanmıyor aslında. Bütün gözyaşlarını o gün orada döküverdi. Ucu düğümlü urganla hırsla dövüldüğü, öldü diye bırakıldığı, kaçtığı anlaşılınca yabani hayvanlar gibi peşine köpeklerin salındığı o günden sonra hiç ağlamadı. Eli sol göğsüne gidiyor. En çok orası acıyor. Umutla gölgesine sığındığı, serinlediği, kokusuyla dinlenip sakinleştiği babası ilk darbeyi savurduğunda, ucu düğümlü urganın omzundan uzayıp tam da sol göğsünün üzerinde şaklamasıyla, ilk darbe ne olursa olsun bana inanır dediği insandan gelince, sonrası yaşamak değildi ona göre. Orada öldü. Ölseydi. Ölmeliymiş. Meğer daha beteri de varmış. O gün öyle düşünmedi. Yaşamak için kaçtı. Oysa genç ölmek ne büyük saadetmiş. Mahallenin delisi sabaha yakın bir saatte gelip, sana vuranların elleri kırılsın, sana ettiklerini görmeden ölmesinler, iki cihanda gün yüzü görmesinler diye diye beddualar ederek ellerini, ayaklarını çözüp, peşine salınmış köpekleri dereden geçerken atlatıp, onu zar zor istasyona kadar bazen sırtında taşıyıp, bazen sürükleyerek götürdüğünde, cebine on dakika sonra gelecek trenin biletini ve biraz para sıkıştırdığında da umutlanmıştı. Uzaktan uzağa kulağına çalınan sabah ezanını duyduğunda, delinin getirdiği bir bardak su dudaklarına değdiğinde, günler sonra boğazından ilk lokma geçtiğinde, güneş tepelerin ardından bir mucize gibi doğduğunda, omuzlarına bırakılan paltoya sarınıp biraz ısındığında, beyaz bir tülbentle yüzünün kanları temizlendiğinde, tam trene binecekken deli ellerini güven ve sevgi veren bir içtenlikle sıktığında, daha az bir yol almışken derin bir uykuya daldığında, sıçrayarak uyanıp bütün o kabusu geride bıraktığını anladığında da umutlanmıştı. Elindeki para kısa sürede bitip iş de bulamayınca kalakalmıştı. Koca şehirde öylece. Bir başına. İlk o alçak herifin ağına düşmüştü. Ne çok şaşırmıştı kız olduğunu anladığında. Yataktaki kırmızı lekeye bakıp bakıp hayıflanmıştı. Ulan söyleseydin amma para vururdum var ya, diyerek iç geçirmişti. Neyse, bu körpeliğinle iyi para kazandıracaksın bana diye ellerini ovuşturmuştu. Sonradan, çok sonra, bir kızı olacağını söylemedi ona. Hiç bilmedi. Kulağına, mutlu bir evden, doğacak çocuklarından, umutlu, güzel yarınlardan bahsettiği yalanlar fısıldadığı günlerde ona inandığı için hep kendisini suçladı. Karanlıkta el yordamıyla tutunduğu bütün ipler lime lime döküldü, koptu, hepsi elinde kaldı. Sonra Burhan geldi. Ellerini önünde bağlayıp edeple dikildi karşımda. Ne emredersiniz diye sordu. Ben o anda bir adam öldürmüş olmamın dehşetini neden hissetmedim bilmiyorum. Yıllardır silah sesinden korkan ben, her gece kabuslar içinden o melun sesle uyanan ben; bu yaşlı adama ateş ederken hiç korkmadım; onu öldürmüş olmaktan da, çıkan sesten de... Sonra aynı silahı başıma dayayıp ateşlerken de korkmadım. Ama bunu yüzlerce defa tekrar tekrar denedikten ve Salih Emin Bey'in anlattığı o garip hikayenin gerçek olduğuna kanaat getirdikten sonra korkmaya başladım. Korkularım yer değiştirdi. Korkacak başka şeyler buldum. Meğer ne çok varmış da haberim yokmuş. Şaşkınlığım uzun sürmedi. Burhan sıkıştırdı beni. Yapacak çok işimiz var dedi. Önce bana arşivleri getirdi. Yüzlerce dosya, yüzlerce çuval. Bunlar bugüne kadar yapılan işlerin raporlarıymış. Önce bunları okumalıymışım. Ama önce... Önüme temiz bir kağıt ve kalem koydu. Şimdi ilk raporunu yaz dedi. Salih Emin Bey'in ölümünü yazdım. Başımdan geçenleri. Onu neden öldürdüğümü. Öldürmek zorunda kaldığımı. Ejderha eti yiyen ve bir türlü ölemeyen avcıdan başladım. Benden sonra okuyacak olan hikayeyi adam gibi baştan öğrensin istedim. Öyle ama son eti ben yediğime göre sanırım bu hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Ben yine de yazdım. Uzun uzun detaylı şekilde anlattım. Şimdi deliler teşkilatının başkanı bendim. Emrimde yüzlerce, belki de binlerce adam var. İstediğimi yaparım. Yok yapamazmışım. Yaverim, emir erim, delilerle aramdaki Birinci Burhan bazı kurallardan bahsetti. Mesela öldürmek yokmuş. Ulan iyi de salonda hala bir ceset var diye çıkışacak oldum. O durum başkaymış. Dövebiliyor muyuz dedim. Öldürmemek şartıyla olurmuş. İyi bari dedim. Olaylara belli derecede müdahale edebiliyormuşuz. Gidişatı kökünden değiştirecek, kendimizi belli edecek seviyede değil fakat mutlaka yardım ediyormuşuz. Zamanla kavrayacakmışım. Öyle dedi Burhan. Salih Emin Bey, yeryüzündeki son kalan bir parça ejderha etini bana yedirdi. Kaç yaşında olduğunu bilmeyen bu manyak herif benim de başımı yaktı. Ejderha eti yiyen birini ancak ejderha eti yiyen biri öldürebileceğine göre, sanırım surun üflendiğini duyacağım. İlk raporumu yazıp arşive ekliyorum. Raporu yazarken dalmışım. Arkamı dönünce fark ediyorum. Ceset yok. Burhan edeple dikiliyor. Anlıyor. Merak etme, Salih Emin Bey usulünce defnedilecek diyor. Ölümünü nasıl açıklayacaksınız diye soruyorum. Sorun olmazmış. Her yerde arkadaşlarımız varmış. Şaşırdım. Nasıl her yerde? Her yerdeymişler işte. Deli olan ama bunu saklamayı becerebilenler, akıllı taklidini yapabilenler seçilip bazı yerlere getiriliyormuş. Her deli önce bu sınavdan geçermiş. Aklılı gibi davranabiliyorsa sınavlara falan girermiş. O yüzden sorun çıkmaz dedi Burhan. Arkadaşlar halleder diye ekledi. Merakım büyüdü. Kimler var? Nerelerde? Her yerde dedi. Sadece bu ülkede değil, bütün dünyaya yayıldık dedi. Dünyanın ilk ve en gizli teşkilatıymışız. Hatta şu sarı saçlı başkan bile bizdenmiş. Tepem attı. Ulan o herif dünyayı karıştırıyor diyecek oldum. Yok. Öyle değilmiş. Mesela on kişi ölecekken onun müdahalesiyle ikiye düşüyormuş bu sayı. Hiç ölmesin ulan dedim. Adam gibi yapsın işini. Her ne kadar dünyanın en eksi teşkilatı olsak da karşımızda çok güçlü bir rakip varmış. Para. En büyük düşmanımız paraymış. Para için her şeyi yapanlar yüzündenmiş bütün olup bitenler. Ama kendini çok belli ediyor. İsterseniz görevden alabiliriz dedi Burhan. Kalsın dedim. Sonra düşünürüz bunu. Peki, ben onları nasıl tanıyacaktım. Başkan olarak alt kadrolarla irtibatımı yaverlerim sağlayacakmış. Ama bir adamın adı ne olursa olsun ona Burhan diye seslendiğimde cevap veriyorsa eğer, bizden demekmiş. Ya kadınlar dedim. Ne yapacaksınız kadınları dedi. Onlar sadece sorun çıkartır. Böylece teşkilatta hiç kadın üye olmadığını anladım. Para işini nasıl çözüyorsunuz diye sordum. Nasıl çözüyoruz diyecektiniz herhalde, başkan sizsiniz çünkü diye sorumu düzeltti Burhan. Bu ikinci tekil dili bırakıp meseleyi sahiplenmem gerektiğine karar verdim. Para meselesinde sıkıntı yokmuş. Burhan beni şimdiye kadar hiç görmediğim üst kata çıkardı. Üç oda da ağzına kadar para ve altın doluydu. Her yerden geliyormuş paralar. Her ay düzenli ödeme yapılıyormuş. Akıllı taklidi yapıp kendini gizlemeyi başararak para kazanabilen ne kadar deli varsa aidat veriyormuş. Harcama yetkisi benimmiş. Ama teşkilatı tehlikeye atacak ve dikkat çekecek derecede harcama yapmamam konusunda uyardı beni Burhan. Bunu söylerken iki ay içinde bütün parayı bitireceğimi bilmiyordu elbette. Bu süre zarfında öyle şeyler yaşadım ki, kıyamet hemen kopsun diye dua ettim. Sonraki günler çok sıkıldım. Evden bile çıkamadım. Zaten sık sık dışarıya çıkmam da iyi değilmiş. İnsanlar benim yokluğuma alışmalıymış. Dikkat çekmemeliymişim. Burhan öyle dedi. Bir süre sonra da zaten çıkmak istemedim. İşleyişte bir değişiklik yapmak yerinde olacak gibi geldi. Şimdiye kadar hep sözle halledilmiş işler. Mesela Salih Emin Bey müdahale ettiği olayların pek azını yerinde görmüş. Hep sözlü nakille öğrenmiş. Gelip anlatmışlar. Ben bunu değiştirmeye karar verdim. En büyük hatam bütün delilere kameralı cep telefonu almak oldu. Çekip çekip getirdiler. Bu insanlar bu şehirde, bu dünyada yaşıyorsa ben nerede yaşıyorum demeden edemedim. Allah'ım, kıyamet hemen kopsun ne olur! Bir an önce kopsun! Şimdi kopsun! Günlerim bazı olayların nasıl gelişeceğine, ne türden yardımlar yapılacağına karar vermek ve gelen bilgilere göre bunların raporlarını yazmakla geçerken çok garip, acayip bir şey oldu. Sabahın köründe, daha gün doğmadan bir deli dayandı kapıya. Yaverim içeri aldı. Zaten doğru düzgün uyuduğum yoktu ama bu kadar erken gelmesi acil bir duruma delaletti. Sorumlu olduğu mahalleden bir olay anlattı. Yok dedi deli. Beş kuruşu yok. Ne ekmek alabildi ne de bebeğine süt. O herif geldi dedi. Sabaha doğru geldi. Elinde ne var ne yok aldı dedi. Bundan sonrakiler senin olsun dedi. Öyle dedi. O saatten sonra olmaz ki dedi. Sabah ezanı okunurken evine çıkan dik yamacı ayaklarını sürüyerek tırmanmış. Açlar bugün dedi. Bebek aç. Anne aç. Belki odunu kömürü yok. Belki ev buz gibi soğuk. Bebek üşüyecek. Donacak. Annesi onu nefesiyle ısıtmaya çalışacak. Hava çok soğuk efendim. Üşüyecek. Aç. Üşüyecek. Üstelik aç. Balta sesleri karşı yamaçlarda yankılanırken birer birer devrilmiş limon ağaçları. Neyi varsa tutunduğu birer birer almışlar elinden. At ölmüş. Ağaçlar kesilmiş. Güneşin feri sönmüş. Biçimsizce, hırsla, düşmanca kesmişler saçlarını. Arkasını yasladığı, yamaçlarında dinlendiği dağ yıkılmış. Bunu yapmayacaktın baba, demiş en son eve girerken. Ne güzel isim dedim kendi kendime. Delinin anlattıklarını dikkatle dinledim. Daha önce yaşadığı yerden gelen haberlere göre yazılmış raporu istedim. Hikayesini okudum. Yaşı geçkince bir zengine hayır dediği için falancayla kırıştırıyor demişler. Kasabanın delisi Burhan son anda yetişip kurtarmasaymış öldüreceklermiş kızı. Trene bindirip göndermiş. Yaverim Burhan'ı çağırdım. Bu kadını kurtaran arkadaşımızın hala aynı yerde olup olmadığını sordum. Oradaymış. Hemen yerini değiştirin dedim. Başka biriyle becayiş yapsınlar diye talimat verdim. Normalde böylesi büyük olaylarda hemen yer değiştirirlermiş ama bu tam da Salih Emin Bey'in öldüğü, daha doğrusu benim onu öldürdüğüm günlere denk geldiği için gözden kaçmış. Kadının raporunu tekrar tekrar okudum. Burhan'ın sabah anlattıklarını ekledim. Masama bıraktım. Ama rahat edemedim. Son günlerde gördüğüm fotoğraflar beni perişan etmişti. Hem hava alayım hem de meseleyi yerinde tetkik edeyim diye çıktım. Dışarı çıkmak iyi gelmişti. Kendisini tazelenmiş hissetti. Soğuk havayı derin derin çekti ciğerlerine. Gideceği yer uzaktı ama yürümeye karar verdi. Hem acelesi yoktu hem de uzun zamandır dışarı çıkmamanın verdiği uyuşukluğu atmak istiyordu üstünden. Uzun bir yürüyüş iyi gelir diye düşündü. Bacaklarım açılır. Hem yürümek sağlığa yararlıdır diye geçirdi aklından. Sonra acı acı gülümsedi. Yeryüzünde sağlığını düşünmesi gereken son adamdı ne de olsa. O son parça ejderha etini yedikten ve Salih Emin Bey'i vurduktan sonra belki elli defa denedi ölmeyi. Adamın anlattıklarının doğru olduğunu her denemeden sonra yeniden anladı. O anda derdi hemen ölmek değildi aslında. Adamı öldürmüş olmasının verdiği panikle, ne yapacağını bilememenin şaşkınlığı birbirine girmişti. O da anlatılanların doğruluğunu kanıtlamak istedi. Ancak o zaman rahat edebilirdi. Doğruymuş. Salih Emin Bey'in son anları canlandı gözünde. Öleceği için nasıl da neşeliydi. Keyifliydi. O yavaş yavaş hareket eden yaşamaktan bıkmış adam gitmiş, yerine kıpır kıpır bir delikanlı gelmişti. Tereddüt ettiğini görünce nasıl da yalvarmıştı tetiği çekmesi için. Sen benim son şansımsın diyordu. Sen de öldürmezsen ne yaparım bilemiyorum demişti. Son ana kadar çekememişti tetiği. Ama sonra, kendi elleriyle dayamıştı kafasına namluyu. Altta halefinin parmağı olduğu halde kendisi düşürmüştü tetiği. Kadının sokağını bulması zor oldu ama evi kolayca bulabildi. Sokağın en eski evi demişti Burhan. İki katlı. Çatısı bel vermiş, eğrilmiş. Boyasız duvarları kimi yerlerinden çatlamış. Bacasına baktı. Dumanı tütmüyordu. Şimdi kapıyı çalsa, yardım teklif etse dikkat çekerdi. Ama aç olduklarını ve üşüdüklerini hatırladı. Tereddüt etti. Sokağın aşağısındaki kahveye gitti. Evi görebileceği bir yere oturdu. Bir çay söyledi. Uzun süredir oturmasına rağmen eve giren çıkan olmadı. Derken yaşlı bir kadın çıktı sokağa. Yukarıdaki bakkala doğru yürüdü. Hemen fırladı yerinden. İçeri girdiğinde yaşlı kadın bakkalla tartışıyordu. Sana ne evladım kadının ne iş yaptığından. Paran mı kaldı şimdiye kadar. Hepsini ödemedik mi diyordu. Bakkal, hesabın kabardığından, toptancıdan, kiradan bahseden cümleler kurarken müdahale etti. Affedersiniz, kusura bakmayın diyerek girdi aralarına. Teyzeciğim, bu ayki maaşınızı getirdim diyerek bir tomar para tutuşturdu kadının eline. Tam kalkacakken merdivenlerde bir ayak sesi duyuldu. Tırabzanın arasından siyah; yok, kara; yok, kapkara saçları göründü önce. Rüzgarda savrulan atların yeleleri; yok, upuzun kuyruğu; şimdi gece olsa, yıldızsız, zifiri bir gece, yüzyıllarca ışık görmemiş zindanlar kadar karanlık bir gece, kadının saçları görünmez, geceyle, karanlıkla birbirini örterler diye düşündü. Bir dere aktı merdivenlerden ayakucuna doğru. Önce saçları şırıl şırıl indi. Sonra gözleri. Sonra elleri. Sonra... Bir şey gerildi içinde, bilemediği, tarif edemediği; gerildi, gerildi, gerildi... Sonunda; çıt... İşte o çok sevdiği siyah atlar dörtnala koşmaya başladı beyninin içinde. Saç diplerine kadar ürperdi. Kaç volkan aynı anda patladı kalbinde bir türlü sayamadı. Bir sıcaklık yayıldı bedenine. Karnına ağrılar girdi. Elleri, yüzü kızıla kesti. Başı döndü. Baktığını göremez oldu. Tutundu. Derin derin nefes aldı. O anda bin türlü şey geçti aklından. Noluyor lan diye bağırdı içine doğru. Ses veren olmadı. Sadece kalbi daha hızlı atmaya başladı. Kalbinin ritmini şakaklarında duydu. Bir hamleyle kendisini dışarıya atmasaydı orada ölüverecek gibi hissetti. Daraldı. Bunaldı. Sonra, çok sonra, çok çok sonra, o gün orada ölüverme ihtimalinin, bu dünyada başına gelebilecek en güzel şey olacağını söyleyecekti. Yıllar önce, işte o gün, yaşadıkları kenar mahallenin hemen birkaç ev ötelerinden başlayan tarlalar, kırlar, uzakta bir koruluk, dik yamaçlı bir tepe, o tepeden akan küçük bir dere, derede yüzen kurbağa yavruları, -sonradan bunlara kocabaş dendiğini öğrenmişti- her şeyin sıcaktan kavrulduğu, cayır cayır yandığı bir günün akşama yakın saatlerinde, derede kocabaşları yakalamaya çalışırken, sanki hemen kulağının dibinde patlayan o tek el silah sesini duyduğunda da böyle olmuştu. Böyle darmadağın olmuştu. O gün eve ağlayarak, omzuna, kocaman, koskocaman, devasa korkuları yüklenmiş olarak döndüğünde; annesini kaz yolarken; babasını bir yandan en sevdiği türküyü söyleyip, bir yandan da çifteyi temizlerken gördüğünde de aynı böyle olmuştu. Nereye tutunsa bilememişti. Elini nereye uzatsa boşlukta kalmıştı. Derin, dipsiz bir kuyuya durmadan, hiç durmadan düşüyordu sanki. Şimdi kadının saçları tıpkı o yamaçtan akan küçük dere gibi merdivenlerden ayaklarına doğru, yok, kalbine doğru aktığında da dehşet içinde kaldı. O gün yaşadıklarının korku olduğunu biliyor. Çok korkmuştu. Ama bu, bu korku değil. Farkında. Bedenini kontrol edemiyor. Neler olduğunu anlayamıyor. Ayıramıyor. Titremekten kendini alamıyor. Korku değilse ne bu! Bilemiyor! Eve nasıl döndü! O kadar yolu nasıl geldi! Hatırlamıyor. İçeri girer girmez yaverine sesleniyor. Yok, seslenmek de değil. Bağırıyor. Buuuuurhaaaan. Kesik kesik nefes alıyor. Bazen boğulur gibi oluyor. Ölmeyecek. Ölemeyecek. Biliyor. Farkında. Kendisine o eti yediren Salih Emin Bey'e saydırıyor. Burhan koşarak geliyor. Merakla bakıyor. Bekliyor. O yığılıp kaldığı koltukta, aldığı nefes kuracağı cümlelere yetmediği için dura dura konuşuyor. Burhan, diyor. Diğeri şaşkın. Telaşlanıyor. Bir şey mi oldu efendim diye soruyor. Nedir bu haliniz? Cevap yok. Duymuyor bile soruyu. Durmadan terliyor. Ateşler içinde kalıyor. Nedir bu! Anlayamıyor. Burhan dinle beni. Hemen o kadına bir iş bulun. Başka bir mahalleye taşınmasına yardım edin. Hemen bugün ayarlayın. Burhan sessiz kalıyor. Anladın mı Burhan, diyor sertçe, dişlerini sıkarak. Bunu yapamayız efendim, diyor Burhan. Temayüllerimize aykırı. Biz böyle çalışmıyoruz. Bu tür hamleler dikkat çeker, teşkilatı tehlikeye sokar. Böyle olsa zaten şimdiye kadar yapardık, diyor en yumuşak sesiyle. Yerinden fırlayıp yapışıyor adamın yakasına. Ben başkan değil miyim ulan, diye kükrüyor. Masadaki porselen vazoyu kaptığı gibi karşı duvara çarpıyor. Şangır şungur dağılıyor parçalar etrafa. Bunu bile yapamayacaksam ne diye bulunuyorum burada. Üstünde acayip bir halsizlik çöküyor. Yeniden yığılıyor koltuğa. Çaresizlik içinde kıvranıyor. Burhan telaşlanıyor. Efendim şöyle yapalım mı ne dersiniz. Ben beş kişi ayarlayayım. Gece o adam gittikten sonra kadına para versinler. Sadece para verip çıksınlar. Yüzüne bile bakmasınlar. Ne dersiniz? Sonra duruma göre yine değerlendirme yaparsınız. Başka ne yapacağını bilemediğinden kabul ediyor. Tamam, diyor sessizce. Öyle olsun. Akşamı zor ediyor. Atıyor kendisini dışarı. Gece o sülük herif gelip gittikten sonra sırayla girip parayı veriyorlar. En son o giriyor. Şapkasını kaşlarına kadar indiriyor. Tanır diye korkuyor. Gerçi bir an görmüştü ama olsun. Şimdi burada görmesin istiyor. O küf ve sidik kokulu bodrum odasına indiğinde ne yapacağını bilemiyor. Kadın alışılmış hareketlerini tekrar ediyor. Ama ondan bir hareket gelmeyince duruyor. Merakla bakıyor. Ön caddedeki lüks lokantanın odaya bitişik mutfağından kavrulmuş soğan kokuları geliyor. Arada tencere tava sesleri. Ustanın, çırakları yönlendiren sesi duvarda boğulup ölgün bir şekilde geliyor odaya. Ne dediği anlaşılmıyor. Kadını böyle, bu halde görmek hoşuna gitmiyor. Daralıyor. Bunalıyor. Kadın verdiği parayı uzatıyor. Yüzüne bakmak için canı gidiyor. Hep görmek istiyor. Hep bakmak. Uzun uzun seyretmek istiyor. Para kadının elinde. Israrla uzatıyor. Ne yapacağını bilemiyor. Dönüp çıkıyor. Her gece gidiyor kadının yanına. Şapkasını kaşlarına kadar indiriyor. Yüzünü gölgeliyor. Tanısın istemiyor. Bilmemesinin daha iyi olacağını düşünüyor. Daha sonra karşısına çıkınca utansın istemiyor. Sonrası olur mu emin değil ama olsun istiyor. Her gece gidiyor görmeye. Görmek için can atıyor. Para verip çıkıyor. Sonra da gecenin ayazında, köşe başında durup çıkmasını bekliyor. Bir an için bile olsa görmek istiyor. Bu isteğini bastıramıyor. Kendisini fark etmeden, orada öylece direk gibi, çöp kovası gibi, alelade bir şeyin önünden geçer gibi dalgın, yorgun, bitkin bir şekilde yürürken saçlarının bir anlığına savrulmasını, elinin zarif bir hareketini, yürürken salınışını görmek, gördükçe coşmak, coşmak, coşmak... Aman Allah'ım! Aman Allah'ım! Nedir lan bu! Nedir bu! Bu kadar eziyete neden katlandığını, katlanmanın neden hoşuna gittiğini bir türlü çözemiyor. İçinde harlı bir ateş, kendisini de, şehri de, dünyayı da yakacak sanki. Öyle yanıyor. Alevleri bulutlara değiyor sanki. Yoksa delilerin arasında kalmaktan ben de deliriyor muyum diye düşünüyor. Kendini yokluyor. Yok yahu, gayet de aklı başında hissediyor. O zaman bu halim nedir ulan diye söyleniyor. İşte geliyor. Elini kalbinin üstüne bastırıyor. Az yavaş atsana diyor. Sakin olsana. Olmuyor. Olamıyor. Nefesi kesiliyor. Başı dönüyor. Karnında, gümüş nalları olan atlar dörtnala koşuyor. Toynakları bastıkları yerleri dağlıyor. Kaynar sular çağlıyor içinde. Sonra kelebekler uçuyor. Binlercesi aynı anda güneşe doğru kanat çırpıyor. Ah diye inliyor istemsiz. İşte geliyor. Şimdi önünden geçecek. Düşmemek için duvara yaslanıyor. İşte geliyor. Şimdi önünden geçecek. Tam önünden geçecekken o pis mendebur, kan emici sülük çıkageliyor karanlığın içinden. Yolu bulmuşsun güzelim. Ben gittikten sonra işler iyi gidiyormuş. Uçlan bakalım paraları diyor. Kadının çantasına doğru hamle ediyor. İşte tam o anda kaybediyor kendini. Altıpatları çekiyor. Sonra ne oldu hatırlamıyor. Şimdi şu kadar saat sonra kadının elinden tutmuş yürürken buluyor kendini. Yaşadığı buhranı çözemiyor. Neden bu kadar heyecanlandı. Salih Emin Bey'i vurmak bile daha kolay gelmişti. Oysa bu... Konuşmuyorlar. Sadece yürüyorlar. Birlikte. El ele. Yavaş yavaş yürüyorlar. Çok sonra kadın konuşuyor; Kimsin sen? Ne dese bilemiyor. Kim o? Cevap vermiyor. Adam öldü mü diye sorabiliyor sadece. Öldü diyor kadın. Alnından, iki kaşının arasından vurdun diyor. Öldü. İyi diyor adam. Bunu şimdiye kadar yapmadığı için, Burhan'ı dinlediği için kızıyor kendisine. Yaşadığı şok dağılıyor. Şimdi daha iyi hissediyor kendisini. Daha rahat. Daha huzurlu. Kadının elini daha bir tutkuyla sıkıyor şimdi. Sıcaklığını daha bir hissediyor. Merak etme. Her şey güzel olacak diyor umutla. Acıktım diyor kadın. Çorbacıya giriyorlar. Kadına bir hikaye anlatıyor. Limon ağaçlarının arasında dörtnala koşan atlardan başlıyor. Limon çiçeklerinin insanın içini yakan baygın kokuları arasında, güneşe doğru koşan siyah atlardan bir tanesinin süvarisini tarif ediyor. Siyah saçları beline kadar uzun bir kadın süvariden bahsediyor. Saçları rüzgarda savruldukça, atın yelesiyle kuyruğu arasında dalgalanıyor. Bahçenin sınırında salınan gelinciğe bir kelebek konuyor. Dalda bir serçe ötüyor. Arı, limon çiçeğinden nektar topluyor. Limon ağaçlarını ve siyah atları duyan kadının gözleri büyüyor. Merakla bakıyor yüzüne. Şimdi her şeye tıka kulaklarını. Atı vuran silah sesini duyma. Limon ağaçları kesilirken karşı dağda yankılanan balta sesini duyma. Bir yol açılıyor önünden. Bulutlara doğru sür atını. En yukarıya çıktığında dur. İn atından. Yularından tut. Sen ve atın huzurla dinlenin. Mümkün mü diyor kadın. O pis herif öldü diye kurtuldum mu sanıyorsun. Şimdi on tanesi çullanacak üstüme. Mal bulmuş mağribi gibi saldıracaklar. Yal başında hırlaşan köpekler gibi dalaşacaklar. Olan yine bana olacak. Hep böyle oldu. Her seferinde aynı. Hep yerle bir. Hep darmadağın. Kadının eline uzanıyor. Güvenle sıkıyor. Ellerinden kalbine doğru bir karıncalanma oluyor. Boğazı kuruyor. Yutkunuyor. Zor da olsa konuşuyor. Sana bir iş bulacağız. Mahalleden de taşınacaksın. Huzurla büyüteceksin kızını diyor. Kimsin sen diye yeniden soruyor kadın. Kimsin? Bütün bunları neden yapıyorsun? İşte o zaman tanıyor. Eve geldiğini hatırlıyor. Bir ışık beliriyor gözlerinde. Ne kadar tereddütlü olsa da, her şeye şüpheyle baksa da, incecik bir ışık yüzündeki karanlık gölgeden sızıyor. Kadın evine doğru gidiyor. Arkasından bakıyor. Güneşe doğru yürüyüşü, salınışı, saçlarının hafiften savruluşu hiç çıkmayacak aklından. Rüyasında hep doludizgin koşan savaş atları gördü. Durmadan koşan terli atlar; nefes nefese; uçar gibi işte; doludizgin; koşuyorlardı. Hem kendileri hem de süvarileri zırhlıydı. Zırhları güneşte parıldıyordu. Güneşte parlayan zırhların şakırtısından nal sesi bile duyamadı. Mutfaktaki rafın düştüğü gün çıkan tencere, tava şangırtısı gibi hiç bitmeyen çelik sesi kulaklarını tırmaladı. Bu kadar ağır yüklerle bu kadar hızlı koşmalarına hayret etti. Nal sesi duyamadığı halde atların ekşi ekşi kokan terinden burun kemiğinin sızlamasına hayret etti. O kadar atın geçtiği yerde hiç nal izi bırakmamasına hayret etti. Çöken akşama, uluyan çakala, batan güneşe, doğan aya, pırıl pırıl yıldızlara hayret etti. İki ordu karşılaştığında; ilk mızrak ilk atın göğsüne saplandığında; atın kanı oluk oluk kuru toprağı suladığında; kanla sulanmış yerlerden kıpkırmızı gelincikler çıktığında; rüzgar gelincik yapraklarını savurduğunda; kendisine doğru uçan bir yaprağı yakalayınca, yaprağın elini kırmızıya boyadığını gördüğünde; sıçrayarak uyandı. Hayır, kendiliğinden uyanmadı. Burhan sarsarak uyandırdı. Vakit öğlen sularıydı. Gecenin uykusuzluğunu, yorgunluğunu henüz atamamıştı. Burhan şaşkındı. Yok sinirliydi. Yok gergindi. Ya da hepsiydi. Sarsarak uyandırdı. Siz ne yaptınız efendim diye sordu şaşkınlık ve korku dolu gözlerle. Adamı öldürmüşsünüz! İlla ölecektiyse biz yapsaydık. Nasılsa deli raporumuz var. Burhan durmadan konuşuyor. Tepesi atıyor. Madem öyle gönder birini üstlensin ulan, diyor hiddetle. Artık çok geçmiş. Kamera kayıtları varmış. Görgü tanığı varmış. Olay çoktan savcılığa intikal etmiş. Önceden bilselermiş arkadaşlar halledermiş. Ama artık çok geçmiş. Her yerde onu arıyorlarmış. Robot resmi dağıtılmış. Elindeki gazeteleri uzatıyor. Korkunç cinayet. Acımadan vurdu. Vahşet! Soğukkanlı katil! Falan. Filan. Ulan o tenha sokakta, o karanlıkta kim görmüş olabilir diye söyleniyor. Neyse diyor, olan oldu. Bak Burhan, beni iyi dinle. Söylediklerimi harfiyen yerine getir. Mesele çok önemli. Diğeri ayakta edeple dikiliyor. Şimdi, hemen bugün Şükran'a bir ev bulup o mahalleden taşıyın. Yarın bizim arkadaşların birinin şirketinde işe başlasın. Hiçbir eksiği olmayacak. Kimseye muhtaç duruma düşmeyecek. Kimse rahatsız etmeyecek. Aksi bir durum olursa vurun puştu. Öldürün. Dünya bir mundardan daha temizlensin. Anladın mı Burhan. Anladım efendim. Başüstüne. Ama siz sakın dışarıya çıkmayın. Eğer hapse girerseniz işlerimiz aksar. Takma kafana Burhan. Ziyaretime gelirsin. Hallederiz işleri. Allah başka keder vermesin. İçi içine sığmıyor. Ev dar geliyor. Onu görme isteğiyle yanıyor. Deli danalar gibi dolanıyor evin içinde. Ne yapacağını bilemiyor. Bir türlü kendini oyalamayı beceremiyor. Sakal tıraşı olmaya karar veriyor. Bir türkü tutturuyor kendince; Mah cemalin güneş midir ay mıdır, yüzüne baktıkça bakasım gelir, kirpiğin ok hilal kaşın yay mıdır, alıp şu bağrıma çakasım gelir! Offf of! Ateşli silahlar kanununa muhalefet, bilerek ve isteyerek adam öldürme; yirmidört yıl. Onsuz geçecek yirmidört yıl, tam yirmidört. Yemiyor, içmiyor. Konuşmuyor. Çöküyor. Elini bile kaldıracak mecali yok. Her şey birden anlamsızlaşıyor. Büyük bir boşluğa düşüyor. Tutunduğu tek şey Şükran'ın hayali. Onunla geçirdiği kısacık zamanların sıcaklığına tutunuyor. Koğuştakiler onun nasıl hayatta kalabildiğini anlamıyor. Bir süre sonra korktukları için soramıyorlar da. Ranzasında uzanıp hep demir parmaklıkların arasından, jiletli tellerin parça parça kestiği güneşe bakıyor. Her sabah sayımında avluya çıkıp başını gökyüzüne kaldırıyor ve hep aynı cümleyi söylüyor; selam olsun güneşim. Uzun mektuplar yazıyor. Göndermiyor. Ne diyecek ki! Bekle mi diyecek? Bunu söylemeyi çok düşündü. Burhan sık sık görüşe geliyor. Bir sürü mesele için fikir soruyor. Ama öncelikli olarak ondan bahsediyor. Mecbur kalıyor. Anlat Burhan. Neler yapıyor? İyi mi? Huzurlu mu? Mutlu mu? Bebeği nasıl? Her seferinde ardı ardına sıralıyor sorularını. Önce cevapları alıyor. Sonra Burhan'ın sorularını cevaplıyor. Burhan bundan rahatsız olduğunu gizlemiyor. İşleri öncelemediği için, aksattığı için sitem ediyor. Bir gün yanında genç biriyle geliyor görüşe. Çırağım diyor. İşleri öğretiyorum. İyi diyor umursamadan. Bir akşam canına tak ediyor. Ne olursa olsun bir mektup göndermeye karar veriyor. Sabaha kadar sayfalarca yazıyor. Her şeyi en başından anlatıyor. Uzun uzun yazıyor. Sensiz her şey ne kadar yavan, tatsız, tuzsuz. Burada günler çok uzun. Hele geceleri hiç sorma diyor. Efkarını anlatıyor. Dönüp tekrar aynı şeyleri yazıyor. Yetmediğini düşünüp yeniden, bir daha tekrarlıyor. Havaya karışan sigara dumanlarında gözlerini gördüğünü, kirpiklerinin kıvrımlarını, ellerinin sıcaklığını, alnına düşen saçlarını, o gün güneşe doğru yürüyüşünü anlatıyor, hiç aklından çıkmadığını söylüyor. Ama bazı şeyleri yazmıyor. Anlatamıyor. Mesela jiletli tellere takılan serçenin bacağının koptuğunu, gözlerinin önünde çaresizce çırpındığı halde bir şey yapamadığını, sonra tek bacakla uçup gittiğini, güneşte kuruyup kürdana dönen bacağın günler sonra avluya düştüğünü, düşene kadar her gün havalandırmanın yüksek duvarına yaslanıp seyrettiğini söylemiyor. Daha fazla üzülsün istemiyor. Ama yüreğinden taşan şeyi bir kenara yığsa, onu kamyonlara yükleyip bütün dünyaya dağıtsa bile bitmeyeceğini, bütün insanlığa kıyamete değin yetecek kadar büyük olduğunu yazıyor. Büyük. Kocaman. Öğleye doğru kapıdan çağırıyorlar. Ziyaretçisi varmış. Bugün görüş günü değil. Hayrolsun inşallah deyip hazırlanıyor. Zile basıyor. Ağır demir kapı gürültüyle açılıyor. Burhan gelmiş. Yüzü asık. Zaten başkasını beklemiyor ama bugün gelmesinden endişe ediyor. Bir şey olduğu belli. Meraklanıyor. Korkuyor. Tedirgin oluyor. Yutkuna yutkuna konuşuyor Burhan. Boğazında bir yumru var sanki. İçinde bir şey geriliyor. Varla var, yokla yok, ölümle ölüm, yaşamla yaşam arasında bir şey geriliyor. Kopsa rahatlayacak belki. Düşmana doğru at sürüyorlardı. Ağır zırhları güneşten ısınmıştı. Atı sevmek, yelesini okşamak için zırhların arasından bir boşluk aradı. Bulamadı. Bu düzensiz çelik şakırtısı kulaklarını tırmaladı. Atın ekşi ekşi kokan teri genzini yaktı. Miğfer sıkmaya başladı. Yerden kalkan toz gözlerine ve boğazına kaçtı. Toprak kupkuruydu. Güneş kavuruyordu. Boğuldu. Bunaldı. Atları çok sevdiğinden, bir at alacak parası olmadığından, burada da at bolluğu olduğundan girmişti orduya. Savaşmak çoktan anlamını yitirmişti. Öldürmenin nesi anlamlı olabilirdi zaten. Dünyaya yaratılalı beri orada öylece duran Allah'ın taşı, toprağı için ölmek, öldürmek ne kadar saçma diye düşündü. Yeryüzü bütün insanlığınsa bu aptalca kıyım niye diye sormadan edemedi. Etrafına baktı. Kendisiyle birlikte at süren, kılıç çeken hiç varlıklı kimse yoktu. Hemen hepsi yoksuldu. Zenginler, savaşlar üzerinden para hesabı yaparken onlar ölüyordu. Komutanlar savaşı kazanmanın derdindeydi. Verilen zayiat rakamlardan ibaretti onlar için. Ne olursa olsun kazanmalıydılar. Bize savaşmayı değil, ölmeyi emrediyorlardı. Ne de olsa ölen babasının oğlu değildi, kendisi değildi. Emir vermek kolaydı. Bunu anlayalı beri elini kaldıracak, kılıcı sallayacak mecali kalmamıştı. Yorgundu. Bıkkındı. Yılgındı. Öyle yapıyor. Doludizgin sürüyor atını. En öne geçiyor. İlk karşılaşma için hazırlıyor kendini. Tam çarpışacakken kapatıyor gözlerini. Göğsüne bir mızrak saplansın istiyor. Delsin, yarsın istiyor. Öyle olmuyor. İlk darbe ata geliyor. Savruluyor. Miğferi fırlayıp gidiyor. Yerde yuvarlanıyor. Üzerindeki zırhlar şangır şungur... Kendisine geldiğinde etrafına bakıyor. Kan gövdeyi götürüyor. Atı can çekişiyor. Bunca yıldır ilk defa çarpışmada atı ölüyor. Atını korur kollardı. Uzun kuyruğunu sevgilisinin saçlarını tarar gibi özenle tarardı. Bütün atlarına aynı ismi verirdi; Şükran. Oysa bugün kendisi ölmeliydi. Ona ejderha eti yediren adama lanetler ediyor. Bu kadar zalimliği, vahşeti görmeye dayanamıyor. At can çekişiyor. Oluk oluk akan kanı kuru toprağı suluyor. Kanın aktığı yerlerde gelincikler çıkıyor. Rüzgar gelincik yapraklarını savuruyor. Dört bir yana dağıtıyor. Savaş meydanında atsız bir süvari olarak öylece öksüz kalakalıyor. Gelincik yaprağı uçuyor. Bir tanesi, uzakta, sırtını meşeye vermiş savaş meydanını seyreden çocuğa doğru uçuyor. Kendisine doğru gelen bir yaprağı yakalıyor çocuk. Eli kırmızıya boyanıyor. Dehşete düşüyor. Korkuyor. Fırlıyor yerinden. Eve doğru koşuyor. Bir yandan da, bundan sonra bu şahit olduklarıyla nasıl yaşayacağını düşünüyor. Cılız omuzlarına yüklenen bu kadar ağır, devasa, kocaman yükü taşıyamamaktan, altında ezilmekten endişe ediyor. Aslında bunları o gün değil, yıllar sonra düşünüyor. O gün sadece korkuyor. Başka hiçbir şeyi ayıramıyor. Korku ve dehşetle eve vardığında, annesini kaz yolarken, babasını bir yandan en sevdiği türküyü söyleyip diğer taraftan çifteyi temizlerken görünce ağlamaya başlıyor. Kesik kesik bir şeyler anlatıyor ama kimse ne dediğini anlayamıyor. Durmadan elini gösteriyor. Kimse bir şey göremiyor. Sadece mahallenin delisi Burhan söylediğinin ne olduğunu anlıyor ve elindeki lekeyi görüyor. İşte o zaman koşarak dolaşıyor mahalleyi. Sabahlara kadar aynı şeyi bağıra bağıra tekrar ediyor.


Temas ettim. Serçe yorgundu. Tüyünden daha çok yaralı ayağını hissettim. Bir sepetin içine girmişti, çıkar yol bulamamıştı. Ne de olsa küçücük serçeydi. Çabalama sırasında olacak ki ayağını sepetin telleri arasına sıkıştırmış, çekmeye çalıştıkça tüyleri dökülmüştü. Ayağını kurtardım. Bir görseniz nasıl titriyordu, küçük ama etkili bir zelzele gibi. Serçe, kurtulur kurtulmaz uçmaya çabaladı. Bir iki çırpındı, başaramadı. Var gücüyle tekrarladı. Yine olmadı. Tekrar tekrar derken uçuşa geçti; uzaklaştı. Geçer süre sonra ufukta bir nokta haline geldi. Bu sırada güneşin iştahı kaçmıştı, bulutlar ortamı boş bulmuştu. Işık nesnelere aksıyordu. Kurumuş bir çalı eşeğin kuyruğuna takılmış, peşi sıra sürükleniyordu. Birbirine karışmışlığını çözdüm. Ben bu eşeği yolda tanıdım; huyunu, suyunu, oturuşunu. O da beni tanıdı yolda. Neye sevinip nerede üzüldüğümü. Ne zaman kızıp ne vakit olanak tanıdığımı. İçgüdünün tüm sınırlarına ulaştı. Öyle ya artık saman ile otu birbirinden ayırıyordu. Bazı cümleler yerini yadırgar ya, bir kişiye aktarılmak için baskılar, yayılmak ister, azıcık sevilmek. Öyle işte. Çıktı bir an önce. Bu cümle. Dikkat çekmek için. Bir süre nazarındaki huşuyla dalıp gitti. Geri döndü o alemden. Ama dönüşü hızlı olmadı. Kelimelerinin kalbime müracaatı özene bezeneydi. Acelesiz, bir o kadar da sevgi birikimliydi. Taze bir gülüşü vardı. Söyledikleriyle yüzü arasında bir uyum yakalıyordu. İlk intibaımda yanılgıya düşmüştüm. Kaygı değildi ondaki. Elem hekimi gibiydi. Üç vakte kadar kendisiyle ilgili çözemeyeceği hiçbir şeyi yoktu. "Bırakalım bunları sen kalbin mürüvvetini anlat?" dedi. Gülümseyerek ona baktım. "Az önce erdik, gerek kalmadı." dedim. Bir süre ruhunu gözeten insan edasıyla toprakla oyalandık. Daldırdık, sıyırdık tanelerini. Çıkıntılarıyla oynadık, sustuk epey bir. Susuşu hünerliydi. Yavaş yavaş gülümsedik. Akşam yanaştı. Yıldızlar belirdi. Hiçbir yere sapmadan onları takip ettik. Çok zaman almadan evine vardık. Çarşının hemen yakında olduğunu söyledi. Gece ağırlamak istedi. Uzun sürmüş bir günün akşamıydı. Kabul ettim. Sabah erken çıkacağımı söyledim, helalleşelim diye de ekledim. Çarşıyı yıldızlardan tarif etti. İstikameti ezberledim. Dışarda yıldızları gütmeye gitti. Bense uzandım yatağa. Uzandım uzanmasına da uyku tutmadı, söylediklerini öğütemedim. Bir o yana, bir diğer yana kıvranıp durdum. Zaman da gerçekten yavaştı, geçmek bilmedi. Uzun bir hesaplaşma içinde sabaha erdim. Çoğu da hazmedilemeyecek boyuttaydı. Terim sıcacıktı. Ümit Köksal, 1993'te Ordu'da doğdu. Altı aylıkken, ailesiyle İstanbul'a göç etti. Lisans ve yüksek lisans öğrenimini Karabük Üniversitesi İmalat mühendisliğinde tamamladı. Küçükçekmece Geleneksel Sanatlar akademisinde Ebru Sanatı eğitimine devam ediyor. Bir şirkette fakülte süresi kadar yüksek üretim mühendisi olarak çalıştı. Assalam Zanzibar'da Genel Sekreter Yardımcısı görevini yürütüyor. Nasıl Yazılır adlı bir podcast programını dinleyiciyle buluşturuyor. İlk kitabı Bakakaldığı Yerlerin Sıradanlığı Eylül 2021'de Uzam Yayınları'ndan; ikinci kitabı Yüzümde Kaybolan Gölgeler Haziran 2023'te Fabrik Kitap'tan çıktı. Muhayyel, Aşkar, Ve Sanat, Post Öykü, Olağan Hikaye, Şiar dergileri ve Edebistan. com'da öyküleri yayımlandı. 2019 yılından itibaren Seferber dergisi editörlüğünü yürütüyor.


Gezegenler kendi hallerinde yaşamaktayken her şey yolundaydı. Bu elbette çok eskidendi. Sonra insan diye bir tür belirdi bazı gezegenlerde, ondan sonra olan oldu. Mesela dünyada insan diye bir tür yaşamaya başladıktan çok kısa bir süre sonra, yaklaşık bir milyon filan yıl sonra dünya hasta oldu. Bir milyon yıl, insanlara göre çok uzundu aslında ama dünyanın yaşına göre bir hafta gibi bir süreydi. Kelebek diye bir canlı türü vardı mesela dünyada, onlar da kendilerine göre çok uzun bir ömür sürerlerdi, ama insanlara göre ömürleri bir haftaydı. Dünyanın ömrüne göre hastalığı bu sebeple arzın olgunluk dönemine rastlasa da, insanın varlığından beri geçen süre itibarıyla bir mikrop kapıp bir süre sonra da hastalığın kendisini göstermesi kabilindendi. Peki ne idi bu hastalık, anladık, mikrop insandı da. Bu hastalık evrenbilimde GİDKSOGBH adı verilen bir hastalıktı. Herkesin anlayacağı dilden söylemek gerekirse, dünya küçülme hastalığına tutulmuştu. Dünyada insanlar yaşamaktaydı o sıralar ve dünyanın küçülmeye başladığını fark ettiklerinde çok endişelendiler. Öncelikle bu şeye bir mana veremediler. Çünkü tam olarak ne olduğunu anlamadılar. İnsanlar türleri itibarıyla bir şeyleri anlamaya ve anlamlandırmaya kendilerinden başlıyorlardı ve kendilerinden dışarıya doğru ilerliyordu anlamlandırma arayışları. Bu sebeple önce dünyanın küçüldüğünü değil, elbiselerinin küçüldüğünü, dolaplarının küçüldüğünü, yedikleri meyvelerin, butların, etlerin, yumurtaların küçüldüğünü farkettiler. Bunun nasıl bir küçülme olduğunu da önce anlamadılar. Sürekli elbise yeniler oldular, sürekli yemek yer oldular. Sonrasında ise evlerinin küçüldüğünü de farkettiler, küçülen sadece yumurtalar ve gömlekler değildi, yatakları, koltukları, yastıkları ve evleri de küçülmekteydi. Elbiselerine sığamayan insanlar yeni elbiseler alırdı. Peki evlerine sığmaz olunca insanlar, ne yapacaklardı? İnsanlar kitleler halinde daha büyük evlere taşınmaya başladılar. Bu sebeple inşaat sektörü de hızlandı. Şehirlere çok katlı, şehir çeperlerine hem yatay hem çok katlı bir sürü evler yapıldı. İnsanlar dünyanın küçülme hastalığına yakalanmasının daha ellinci insan yılında dev gibi evlere bir ton para ödeyerek ve iki katını da borçlanarak sahip olmaya başladılar, çünkü dev gibi denen evlere anca sığar oldular. Bu sebeple giderleri çok çok arttı. Üst baş giderleri, yiyecek giderleri, barınma giderleri derken insanlar günün yirmi dört saati neredeyse çalışmaya başladılar ve çalışmaktan yaşamaya zaman kalmadı. İnsanlar yaşamaya zamanları kalmayınca ne yaparlar? Ölürler. İnsanlar bir gün hep beraber, küt diye öldüler. İnsanlar evlerinin küçülmeye başlamasının akabinde, sadece evlerinin değil, arabalarının ve işyerlerinin de küçülmeye başladığını fark ettiler. Bu sebeple arabalarına ve işyerlerine de sığamaz oldular. Boyu bir metre elli santim olan kadınlar ile hayat boyu tek başına oradan oraya gitmek zorunda olan incecik adamlar bile dörtbin motorlu dev gibi arabalara binmek zorunda kaldılar, ki aslında o dev gibi diye satılan arabaların bile içlerine sığmakta zorlandılar. İşyerlerinde daraldılar ve bunaldılar ve bu sebeple hep daha büyük ofisler, daha geniş çalışma ortamları arar oldular. Böyle kalsa iyi. Zira arabalar ve işyerlerinin küçülmesinin akabinde insanlar farkettiler ki yollar da küçülüyor, parklar, arsalar. En sonunda anladılar ki, şehirler küçülüyor. Aman yarabbi dediler. Bu nasıl olur. Dünyanın önde gelen liderleri toplandılar ve bu olan garip şeyin sebebini araştırmak gerektiğine dair fikir birliğine vardılar. Hemen bir komisyon kuruldu. Komisyonda çok farklı milletlerden insanlar bulunuyordu. Bilim adamları, sporcular, araştırmacılar, yazarlar, müzisyenler ve hizmetçiler. Hizmetçiler diğerlerine hizmet için görevlendirilmişlerdi, araştırmada rolleri yoktu. Komisyona dünyanın en gelişmiş ve modern ülkelerinden biri olan KAB ev sahipliği yaptı. Şehrin en güzel yerinde komisyona bir bina tahsis edildi. Komisyon üyeleri orada çalışmaya başladılar. Sonunda tam olarak bilimsel bir buluşa dayanmasa da, dünyanın dönüşündeki hızlanmanın farkına vardılar. Öyle ya, saatler yine yirmidört saate ayarlıydı ama zaman çok çabuk geçiyordu artık. Demek ki dünya daha çabuk dönüyordu hem kendi ekseni etrafında, hem de güneş etrafında. O halde, anladılar ki, mesele çok ciddi, mesele evlerin sokakların şehirlerin küçülmesinden ibaret değil, mesele dünyanın yani şu koskoca zannedilen yer kürenin küçülmesi. Yerküre küçüldüğü için artık kendi ekseni etrafındaki dönüşünü daha kısa sürede tamamlıyordu. Bunu farkettiler. Ama bunun bir gezegen hastalığı olduğunu anlamalarına imkan yoktu elbette. Çünkü asıl olanın insan olduğunu, diğer her şeyin insana ait olduğunu zannediyorlardı. Yani asıl mekanizmanın ya da hatta organizmanın dünya, insanın ise dünyanın bünyesine girmiş bir virüs olduğunu elbette bilmiyorlardı. Bu sebeple dünyanın küçülmesini durdurmak için ne yapmak gerektiğini de asla bulamadılar. Ama her bünye gibi, kendisine dahil olan virüsü atmayı başarma yöntemini dünya sonunda buldu. Havasını suyunu yavaş yavaş kirletti, insanlar yavaş yavaş hastalandılar ve sonunda hepsi öldüler. Dünya, insan diye bir şey kalmayınca iyileşti. Küçülmesi de durdu. Güray Süngü, 1976 yılında İstanbul Kadırga'da doğmuştur. İlk eserlerini Hece Edebiyat Dergisinde yayımlamıştır. Daha sonraki yıllarında Hece Öykü, Vio Edebiyat, Kaçak Yayın Özgür Edebiyat gibi dergilerde kısa öyküler yazmıştır. Güray Süngü, öykülerinde en fazla ölüm, yalnızlık ve yabancılaşma temalarını işlemektedir. Çoğunlukla zihin bölümleri ile gelişen kurgu ağırlıklı öyküleri tercih etmektedir. Güray Süngü, Düş Kesiği adlı romanını 2010 yılında yayımlamıştır. Roman Oğuz Atay roman ödülünü kazanmıştır. Yazarın son romanı olan Kış Bahçesi 2011 Türkiye Yazarlar Birliği roman ödülüne layık görülmüştür.


Böyle bir bakışa kim hayır diyebilir ki? İstesek de hiç kimse diyemiyorsak dile düşen bir ağırlık, sözcükleri seçip sıralamak ne zordur o vakit. Karşımızdakinin yalvarmalarına karışıp yok olurlar. -N'olursun. Söz. Fazla oyalanmam, çabucak dönerim. -Ah be koçum, benim elimde olsa seni bir dakika bile bekletir miyim hiç? Levent kollarını göğsünde kenetledi, yüzünü çimlere doğru eğdi. Avni, bir köşede biriktirdiği çocuk dergilerinden birisini yanına alıp kulübesinden dışarıya çıktı. -Bak sana ne getirdim. -İstemem. -Buzdolabında ne var biliyor musun? -Ne var? -Meyveli gazoz. -Onu da istemem. Çaresizlik. Sevdiği birisinin isteğini yerine getirmeyi arzulamak fakat yapamamak. Mücadele. Kabul etmek zorunda olmak ve kabul ettirmeye çalışmak. Avni'nin sandalyeye oturma teklifini de redetti. Direnmenin ağırlığıyla dizleri büküldü, kendini yere bıraktı. Gözlerindeki ifadeninin sabitliği. Kafasına koymuştu bir kere, ne yapıp edip içeriye girecekti. Vazgeçmek mi? Günün sonuna daha çok vardı. İçerisi görünmeyen siyah bir jip yanaştı. Yavaşça inen camın gerisinden kocaman güneş gözlüklü bir adam belirdi. -Hoşgeldiniz efendim. -Hoşbulduk. Bu ufaklık da kim? -Ben ufaklık değilim, diye çıkıştı. -Bak sen hele yaramaza. -Kusuruna bakmayın beyim. Direksiyonun ardındaki adam kapanan camla birlikte kayboldu. Avni, kulübesine girip masasının önündeki düğmeye bastı. Küçüğün yürümeyi hayal ettiği yol açılan bariyerin ardından kendisine, haydi gelsene diye seslendi. Bisikletine atlayıp çizgi film kahramanlarının hızıyla karşıya geçmek istedi. Fakat kapanan açıklıktan geriye renksiz bir gerçek kaldı. -Bu amcanın güzel bir spor arabası da var. Levent bana ne der gibi omuzlarını indirip kaldırdı. Siyah jipin altına saklandığı, bir devi andıran kuleye başını çevirdi. Çatısına takılıp kalmış tek başına bir bulutcuğu farketti. -Bisikletin gerçekten çok güzel. Bir ara bakımını beraber yapalım mı, diye sordu. -Gerek yok. Babam yapar benim. Babam sözcüğü kulağa ne de hoş geliyordu. -Annenin haberi var değil mi geldiğinden? -Kolay gelsin. -Sağol canım. Nasıl gidiyor? -İyi ama daireler pek büyük. Sil, süpür sonu gelmiyor. -Demek dünyalar tatlısı bir misafirimiz var. -Neyin var yakışıklı? -Birşeyim yok. -Var, var. Kadın tatlı tatlı gülümsedi, hamarat elleriyle küçüğü güldürmeyi başardı. -Yapma ya Zeliha Teyze. -Anlatacak mısın yoksa devam mı edeyim? -Tamam, tamam anlatacağım. Levent, kelimeleri heyecanla bir oyuncak trenin vagonlari gibi birbirine eklemeye başladı. Zeliha, anlatmasaydım bilmeyecekti, diye geçirdi içinden. Zaman zaman kocasıyla göz göze gelip, çaresizliğin hüznünü paylaştılar. Mümkün olsa mahallelerindeki bütün küçükleri toplayıp çocuk bahçesine doldurmak isterdi. Fakat karı koca ne yapabilirlerdi ki? Sınırlar çoktan çizilmiş, kurallar konmuştu bir kere. -Bir tanem. Ben şimdi güzel bir sofra hazırlayacağım. Yemeğimizi yedikten sonra da Avni Amcan bize çikolotalı dondurma alır gelir, afiyetle yeriz. Ne dersin? Birden kadının ellerinin arasından kurtulup bisikletine doğru seğirtti. -Gitmem gerek. Geç kalırsam annem kızar sonra. Annem sözcüğü kulağa ne de hoş geliyordu. Zeliha, bisikletiyle yola tutunmaya çalışan küçüğün ardından Dikkatli ol! Yine bekleriz diye seslendi. Ardından iki kişilik bir sofra hazırlamak üzere içeriye girdi. Kocası, ufaklık gözden kayboluncaya kadar yerinden ayrılmadı. Hayallerinin üzerinde uzanan masmavi gökyüzüne tutunmuş tek başına bir bulutçuk. Elleriyle ona sımsıkı tutundu. Birer sütun gibi yükselen kulelerin arasında yol almanın zorluğu. Gölgeleri biricik mahallelerinin üzerine düşmüş. Kiremitleri kırık çatıları geçerek toprağı az bahçelerine ulaştı. Açmaları hasretle beklenmiş çiçeklerin arasından Levent çıkıverdi. Ardından da diğer çocuklar. Halka olup yere oturdular. Zeliha yağ satarım, bal satarım, ustam öldü ben satarım şarkısını söyleyerek halkanın etrafını adımlamaya başladı. Küçüklerin arasında oturan kocasının sevincinde yansıyan tebessümü. -Yemek hazır, diye seslendi Zeliha. Avni, karısının uzattığı mendille alnındaki ter damlacıklarını sildi. Kulübenin gölgesine sığınmış küçük masaya doğru yürüdü ve bir bardağın şeklini almış olan bulutçuktan kana kana içti.