Defter hala elindeydi, kapaktaki profil resim bizi dinler gibiydi. Ne ruhsuz ve soğuk bir poz, pirinç lapası gibi! Woolf nereliydi birden hatırlayamadım, İngiliz mi? Bu yabancılarda yemek kültürü hiç yok, kahvaltı ise tamamen geçiştirmeliklerden oluşuyor, ekmeğin tadını bile bilmiyorlar! Boşuna yaşıyorlar, ne acı bir tablo cereal manzaralı kahvaltılıklar! Amerika'da kaldığım zaman yiyecek bir şey bulamadığımdan on günde dört kilo verdiğimi hatırladım. Önümdeki tırnak pide dostluğu hatırlatıyordu bana; beyaz peynir ile dostluğunu... Beyaz peynir uzakta, masanın öbür ucundaydı ve onun tadını merak ediyordum. Eteğimi düzeltiyormuş gibi doğruldum, peynirden büyük bir dilimi tabağıma transfer ettim. Ev sahibi hiçbir şeyin farkında değildi, hala ağzındaki pideyle mücadele ediyordu, üstelik bir tane bile zeytin yememişti! Elimdeki peçetenin tabağımdaki on bir zeytin çekirdeğinin üstüne düşme isteğine karşı koymadım. Kalktı, hemen yanındaki dolaptan laciverti solmuş bir ajanda çıkardı. Ajandasını bana o kadar ihtimamla uzattı ki, onu incitmekten korkarak elinden aldım, sayfalarını özenle çevirip okumaya başladım. Solmuş lacivert rengin közlenmiş kırmızıbiber rengine yakıştığını işte tam o an keşfettim. Sayfaların üstünden masanın ortasındaki közlenmiş biberler gözüküyordu ve ben henüz onların tadına bakmamıştım. Yine de biberlerin dikkatimi dağıtmasını engellemek için ajandayı yükselttim, okumaya başladım. Ona doğru bakmıyordum ama gözleri bende odaklanmış halde, tepkimi ölçmeye çalıştığını bal gibi biliyordum. Bal dedim de; çiçek balını her zaman çam balına tercih etmelisiniz, aroması ve tadı çok farklı, şifasını anlatmama gerek yok zaten. Şiirler güzeldi, lisede yazılmış ve on beş yaşına göre çok ileri şiirler... Şiir yazmalısın. dedim, Şiir yazmayı sakın bırakma! Dizelerdeki derin ifadeler ve duygular biraz korkutmuştu beni. Ona baktım; sanki bu dünyalı değil gibiydi, üstelik doğru dürüst bir şey yemiyordu. Salatanın üzerine gezdirilmiş zeytinyağı ve nar ekşisi muhteşem bir ikilidir. Ege'de nar ekşisini pek bilmiyorlar. Geçen sene görümceme ziyarete gittiğimde nar ekşisi de götürdüm. Tadına doyamadılar. Men lem yezuk, bilmez yazık! Bu cümle de nereden geldi aklıma, şimdi hatırlayamadım? Yeni bir lezzet tarifi öğrendiğimde ben de onu kafamda gezdiririm. Doğrusu bu etkin bir yöntem, tarif kafama oturana kadar da bundan vazgeçmem. Kahvaltıdan sonra kahve ikramı olacak mı acaba? Kolombialıların Kahveyi gece kadar siyah, cehennem kadar sıcak içeceksin. dediklerini duymuştum. Marquez kahvesini nasıl içerdi bilmiyorum ama ben bol şekerli ve köpüklüsünü severim. Şeker atmayacaksam, yanında tatlı bir şeyler olsun isterim. Tam o sırada, masanın sağındaki berrak ve büyülü pembe renge sahip çilek reçeline gözüm ilişti. Çilek reçelini annen mi yaptı? cümlesiyle girizgah yaparak reçel tabağını elime aldım. Gözüme kestirdiğim en büyük çilek ağzımdaydı artık. İnanılmaz güzel bir tadı vardı. Ben yaptım. dedi kısık sesle. Başını önüne eğdi. Benimle ve reçelle ilgilenmiyor gibiydi, sesinde bir kırgınlık vardı sanki. Bu kadar güzel reçel yapıyordu ve yemiyordu. Bunu anlayamıyordum. Reçelden bir kaşık daha alarak önceki lokmayı yalnız bırakmak istemedim. . Daha önceden okuduğum öyküsünü getirdi, tekrar okudum, sonu çok güzel ve masalsıydı. Değişik lezzette bir öyküye dönüşmüştü bu gülümseten sonla; muz ağacının gölgesinde yetişmiş kahve gibi. Supremo! Tüm mutlu ve tatlı sonları severim ve kahvaltıyı mutlaka tatlıyla bitiririm, böylece ağzımda hoş bir lezzet kalır öğlene dek. Gözüm reçelin yanındaki tahin helvasına ilişti. Helvaya olan ilgimi fark edince daha da mahzunlaştı. Helvadan bir lokma daha aldım. Ne demişti, temiz yazmak mı? Etrafa kaçamak bakışlar gönderdim, ev çok temizdi ve güzel kokuyordu. Belli aralıklarla çalışan otomatik parfüm düzeneği devredeydi, her şey dört dörtlük görünüyordu. Her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi kahvaltı da sona erdi. Ev sahibi beni bilgisayarının başına davet etti, öykü ve şiir dosyalarını açtı. Son dönemde yazdıklarını benimle paylaşmak istiyordu. Onları tekrar tekrar okurken gözleri o kadar parlıyordu ki bir an orada sadece yemek masasına ait olduğumu düşündüm. Farklı dünyaların insanlarıydık ve eve dönüp akşam yemeği yapmam gerekiyordu. Vedalaştık. Tokat, Zile'de doğdu. Birinci lisans eğitimini Selçuk Üniversitesi İ. İ. B. F Kamu Yönetimi Bölümü'nde tamamladı. Tunus Üniversitesi'nde Karşılaştırmalı Kamu Yönetimi alanında master yaptı. Daha sonra, bir yıl süreyle bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde dil eğitimi aldı. İkinci lisans eğitimini İnönü Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde bitirdi. Üçüncü lisans eğitimini yine İnönü Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde tamamladı. Öyküleri ve çevirileri Post Öykü, Hece, Heceöykü, Muhayyel, İtibar, Muhit, Dergah, Temmuz, Tahrir ve Karabatak dergilerinde yayımlandı. Ölmek İçin İyi Bir Gün Değil adlı ilk öykü kitabı 2018 yılında İz Yayıncılık'tan çıkmıştır. 2021 yılında Muhit Kitap'tan çıkan ikinci öykü kitabı Aynı Yağmur, Türkiye Yazarlar Birliği Hikaye ödülüne layık görülmüştür. Edgar Allan Poe'dan çevirisini yaptığı Kuyu ve Sarkaç, Şehrazat'ın Bin İkinci Gece Masalı ve Çalınan Mektup adlı üç kitaplık çeviri serisiyle James Joyce'dan çevirisini yaptığı Dublinliler ve Sanatçının Genç Bir Adam Olarak Portresi Ketebe Yayınevi'nden; Henry David Thoreau'dan çevirdiği Yürümek adlı kitap Kapı Yayınları'ndan çıkmıştır. Halen İnönü Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Arap Dili ve Belagati Bölümü'nde doktora eğitimine devam etmektedir.


Sen onun penceresinden bakınca hayata, gördüğün yalana tahammül edemeden düştün ayrılık yollarına. Tam da kırılma noktasıydı ve kırıldı hayatlarınız. Tam ortasından ikiye ayrıldı, solukları keser gibi, bir daha bütünleşemez gibi, bir daha tamir olunamaz, yama tutmaz gibi. Havada paslı demir kokusu, renklerden fosforlu yeşildi dünya. İnsanın içini bayan, midesini bulandıran, gözünü kamaştırıp göz kapağının inmesine neden olan fosforlu yeşil... Ve neyin tadına baksan o paslı demir kokusu anımsandı uzun zaman. Şimdi ağlıyor, bir bebeğin ağlayıp ağlamamakta kararsız kalan mızıltılı sesi gibi yorganın kıvrımlarından sızıyor sesi: Dalgalı. Huzur aynadan belli oluyor. Çilli bir atın üstündesin, sarı bir haziran ayı, yanında o. Ata binmek istiyorum, dediğinde mutlusun bayram çocukları gibi. Roman delikanlı çekiyor atı önde, kavruk yüzüyle. Sen mutlusun en güzel balonu eline almış çocuklar gibi. Gözünü kapatıyorsun bu anı saklayabilmek için, sonradan bir hıçkırıkla anımsanmak üzere kaydediyorsun. Havada terli at kokusu sararmış buğday kokusuna karışıyor, renklerden sıcak sarı. Hafif mızıltılısın, mutlusun. Yükselince mızıltılı ağlama sesi, bir kar fırtınası gibi yankılanıyor içinde Teleferiğe binelim mi? sorusunun içinde açan çiçekti yüzün, yanındaydı o. Yükselmiştin. Bembeyaz yeryüzü, yemyeşil çamlar uzanıyor göğe doğru. Öylesine mutlusun ki dudakların hiç kapanmıyor, hep anlatıyorsun elmaşekeri yiyen çocukların muzip gülümsemesiyle her yer kırmızı, her yerde elma ferahlığında şeker kokusu. Korkuyorsun mutluluktan ve bembeyaz yeryüzünün karlar eriyince bir gün kararmasından ve kapatıp gözlerini içine çekiyorsun kar kokusunu. Sonra yükseliyor hıçkırıkları daha içten. Suyu kalmamış bir kuyudan bomboş yükselen kovanın gıcırtısında duyuyorsun o müziği ve kovanın parlayan yüzünde solgunlaşıyor gençliğin. Gri bir Kasım, yağmur yağarken sokağa koşuşun ölüme gider gibi. Havada ağır bir kanalizasyon kokusu, renklerden kirli gri ve ağlıyorsun sesini duyarak, duydukça kendine acıyarak hep öyle. Yorgan kıvrımları daha hareketli ve titrek. Bir ağlama sesi ürpertici bir müzik halinde yayılıyor odaya. Ürperiyor her zerren ve sen de göç ediyorsun sanki bir kırlangıcın yorgun kanadında. Düştü düşecek. Dilin çok acıyor, o yüzden konuşamıyorsun. Beyaz duaların vardı senin. Havada bir ölüm kokusu, aylardan Şubat, baharın gelip gelmeyeceği belirsiz ve renk yok, her şey renksiz, saydam. Sen ağlıyorsun yorgun kırlangıç kanadında annenin nefesiyle uçuyorsun, beyaz dualara doğru ağlıyorsun bağırarak. Bu anı unutamıyorsun. Yorgan hafifçe havalanıyor, kırlangıcın rüzgarını duyuyorsun. Fonda onun sesi. Ağlamak dinginleştirmiştir ruhunu, kötü kokular çekilip gitti, renklendi her bir çiçekte. Artık, kuyunun dibindeki son damlalardan içebilmiştir kırlangıç suyunu. Daha güçlü uçabilmektedir gökyüzüne. Yağmur dinmiş, toprak kokusu yayılmıştır yeşilin huzurlu tonlarına. Ve ellerini uzatır.


Doğum günümde eve sarı tüylü bir kedi aldılar. Her an beni izleyen ve donmuş gibi bakan büyük gözleriyle kediden çok Oya'ya benziyordu. İsmi ne olsun diye sordular bana. Oya olsun dedim. 'Aaa ne kadar ayıp. Daha güzel bir isim düşünelim.' dediler. Hayır, Oya işte Oya. Birincisi Oya benim teyzemin kızı olduğundan, ikincisi de hemen üst katımızda oturduğundan o isim olmazmış. Ben de buna üzülüp, binamızda oturan kimsenin kullanmadığı, ama Oya'nın annesinin eşyalar koyduğu, küçük bir arsaya bakan ufak, arka balkonumuza çıktım. Sabah Oya bana kedinin akşam odama gelip gelmediğini sordu. Çünkü bazı kediler uyurken insanın odasına girip yüzünü bacaklarını falan tırmalıyorlarmış. Ben de o akşam, kediyi gelir diye korkumdan uyuyamadım. Yorganı başıma kadar çektim ve yüzümün önüne eğer bana saldırırsa korusun diye yastığımı koydum. Kapı açılır gibi oldu ama kimse girmedi, ben de hemen yorganı üstümden atıp çekmecemdeki el lambamı kaptım. Yine arka balkonumuza çıktım. Küçük pembe renkli el lambamı aşağıda Musa'ya tutup fısıltıyla 'seni almaya daha gelmediler mi' dedim. 'Yok' dedi. Dün akşam bana abisinin daha sıcak olduğunu duyduğu bir yere gittiğini söylemişti. 'Abin ne tarafa doğru gitmişti' dedim. Karşıdaki ağaçların orayı gösterdi bana. 'O taraflar sıcak değil ki kar oralara da yağmış. Ben uyurken yağmış.' Sonra da onu gördüğümden beri bir şey yemediğini düşündüğüm için mutfağa gidip bir şeyler aldım ve ona elma, portakal, çikolata attım. Bu sırada Oya kapıdan süzülüp sessizce içeri girince Musa'ya kedilerin hiç tırmalayıp tırmalamadığını sordum. O da bana bazılarının tırmaladığını söyledi 'Ama seninki pek öyle durmuyor.' dedi. Musa'nın her şeyi bildiğini düşündüm ama üşüdüğüm için yatağıma gittim. Ertesi gün annem, bana teyzemin doğum günümde aldığı şapka ve eldivenleri giydirdi. Babamla arabada Oya'yı bekledik aşağıya insin diye. Arabaya binince aynılarından onda da olduğunu gördüm. Arabayla bembeyaz olan parka giderken bana 'Bak annem sana hediye almadı aynısı bende de var' dedi. Ben uyurken yağan karın bembeyaz yaptığı parkta Oya'yla oynadık. Onun demesi üzerine diğer çocuklar gelince kayamasın diye kaydırağı karla ıslattık. Önüne bir sürü kar yığdık. Yerdeki karı kaldırıp altında karınca var mı diye baktık, havaya kar atıp altına koştuk böylece kar yağdırdık. Arabaya geri dönerken, Oya babamın elini bırakıp arkamızda kaldı. Küçük bir ağacın yanında mor montuyla duran Oya'nın yanına gidince, bazen diliyle oynattığı sallanan ön dişini elinde gördüm. Suratı ağlar gibi olunca sevindim. Eve geri dönünce dişini herkese gösterdi. Akşam yine balkona gidip sabah yaptıklarımızı Musa'ya anlattım. 'Seninle de oynarız bir kere' dedim. 'Kar yine yağacakmış, bitmemiş.'Sonra da onun da üşüyebileceğini düşünüp sabah taktığım şapkayla eldivenleri aşağıya attım. 'İçinde tavşan tüyü varmış.' dedim. 'Ondan yumuşak.' O da bana tavşanların çok hızlı hareket ettiklerini söyleyip. Tüylerini koparmak için nasıl yakaladıklarını merak ettiğini söyledi. Bilmem. Sonraki günlerde de Musa'ya Çubuk kraker, süt, ince battaniyemi, ben yokken okusun diye bir tane kitap attım. Sabah Oya yine bizdeydi. Kedinin kuyruğunu yüzüme sürtüyordu. Kalkınca ittim. Güldü. Teyzem poğaça yapmıştı, kahvaltıda yerken Musa'ya da götürmek istiyordum. O yüzden kahvaltıdan sonra Oya renkli kalemlerimle resim defterime kedimin resmini çizerken ben de hemen kalkıp mutfağa gittim. Poğaçaların Tezgahın üzerinde durduğunu gördüm uzanıp iki elimle aldım. Sonra da koşarak balkona çıktım. Bembeyaz aydınlıktı ama Musa'yı göremediğim için atıp içeri girdim. Oya kapıda duruyordu. Gülerek 'kedinin kafasını yeşil renge boyadım' diyordu. Ben bir şey demedim. Bana aniden gülmeyi bırakıp 'noldu' diye sordu. O sırada teyzem yanımızdan geçerken bana 'terliklerini giysene Bade' dediği için odama gittik. Akşam Musa'ya, neden uzaktaki bir geminin önce direklerini sonra bacasını sonrada gövdesini gördüğümüzü sorup ona benimde bir şeyler bildiğimi göstermek için yine lambamı alıp yanına gittim. Ama onu göremedim. Lambanın ışığını aşağıda gezdirip Musa'yı ararken, kafama bir şey düştüğünü hissedip yukarı baktım. Oya yukarıdan bana bakıp başıma balkondaki mandallardan atıyordu. Korktuğum için geri çekildim. Teyzemin senini duydum. 'Üşüyeceksin orada ne yapıyorsun' dedi. Oya 'anne' diye seslenip onu yanına çağırdı. Hemen yatağıma girdim. Sabah beni kimse uyandırmadı. Uykumdan kendim uyanıp odamdan çıkınca balkonun kapısını kilitli buldum. Ben aşağı doğru asılmış kapının kolunu çekerken annemle babamın geldiğini görüp bıraktım. Bana neden oraya yiyecekle, battaniyemi ve eldivenleri attığımı sorduklarında bağırarak ağlamaya başladım. Ondan sonraki günlerde de onlarla konuşmadım. Onlarda benle konuşmadı sadece annem bir kere 'kediyi öyle sevmesene boğacaksın.' dedi. Akşamda çorba içmeye çağırdı. Musa'yı ondan sonra ki günlerde görmedim. Göremeyince de şimdi verdiğim kitabı okuyordur belki bir yerlerde diye düşündüm. Bir kaç gün sonra bu sefer kar ben uyanıkken yağdığı için Oya'yla diğer apartmanları ve yoldan geçen arabaları gördüğümüz ön balkona çıktık. O kara bakmıyordu, kediyi balkonun kenarına koymuş, sabah gizlice montunun cebine koyduğu kurabiyelerden yiyip, zorla ona da yedirmeye çalışıyordu. Ben de ellerimi açıp eldivenlerime yapışan karlara bakıyordum. O sırada tam da apartmanımızın önünden geçen kırmızı bir kamyonun arkasında onu görüp atkımı indirdim, Musa diye bağırdım ve el sallamaya başladım. Ama oya içeri anneme seslendi. 'Teyzee yine tuhaf oldu.' dedi. Sonra bana dönüp 'sana niye öyle diyorlar ki' dedi, Çok sinirlendim. Sonra da ağzını sonuna kadar açıp gülmeye başladı. Gülerken ağzının içinde az önce ısırdığı kurabiyeler gözüküyordu. Sen o kadar pissin ki Oya bile senden daha temiz dedim. Sustu. ''Sende küçük deliymişsin'' dedi. Kızdım. Oya'yı balkondan ittim. Düştü. Sonra durup yola baktım tekrar. Araba çoktan gitmişti, Musa'yı ondan sonraki günlerde görmeyince abisini bulduğunu anladım. Pis kedi geri dönmeyince de üzülmeyeyim diye bir tane kuş aldılar.


okulumuzun çevre düzenlemesi için özen gösteriyoruz, okulumuzun bir yanı mezarlık bir yanı mermerciler atölyesi bir yanı da demir yolu geçidinden oluştuğu için bizim açımızdan görsellik çok önemli. Uzun lafın kısası okulumuzun bahçesini güllerle, menekşelerle, çiçeklerle donatmanızı istiyoruz. Gereğini size arz ediyorum. Allöş! dedi keyiflice. Dilekçeye güldü, gözleri yaşarana dek güldü Aslan. İsmiyle müsemma aslan gibi adamdı. Ama aslanlığını gölgeleyen bir sızısı vardı kalbinin gizli köşesinde. Kimselere açılamayan, açılamadığı için sır olma hükmünü hep koruyan bir durum. Sır vardır alev alev yakar gönülleri, kusurdur, kabahattir, acıdır, utançtır da saklanır. Sır vardır buram buram güzellik saçar gönlünde; kıskanılasıdır, tatlıdır, niteliktir kaybetmekten korkulur da saklanır. Neticede iyi kötü her sır saklanır. Saklanmalı. Aslan da öyle yaptı. Gülmesi azaldıkça gönlündeki neşe, yerini yavaş yavaş sızan bir hüzne bıraktı. Çok sevdiği kazan simidini yiyemeden bıraktı, çayı soğudu. Geçecek oğlum, büyüdüğünde geçecek. Yeter ki sen göğürme. demişti. Geçmemişti işte, yanılmıştı güneş saçan gözler. Hiç olmayacak bir umudu aşılamıştı gönlüne. Her bahar ötelerden muştulu bir haber gibi esip gelen bahardı, baharda portakal çiçeği kokusuydu umut. Ağzına bir nane şekeri alarak en derinden hayallere daldı. Benim kadar olmasa da uzun boyludur Rana, şöyle siyah çekik gözleri, sarıya çalan buğday rengi uzun saçları, kavisli kaşları, hokka gibi bir burnun altında köfte dudakları... Uzun boylu olduğuna göre sportif yapılıdır ve spor giyiniyordur, öğretmenler kot giyemeyeceğine göre kesin kanvas, keten gibi spora yakın kıyafetleri vardır. Küçücük elleri lezzet taşıyordur her yemeğe. Bir şırdan yapar ki, yemeye doyum olmaz. Annesi sokakta yedirmezdi illa kendisi yapıp yedirirdi. Gadasını aldığım, kim ben gibi yapar? diyordu. Onu kaybedeli beri şırdana bile hasret kalmıştı. Bu günlerde aşlama ile beraber öyle çok canı çekmişti ki, dün akşam köşe başındaki tezgahtan az daha alıp yiyecekti, ama nefsine hakim olmayı başarmış almamıştı. Fellah köftesi de yapıyordur Rana sarımsaklı yoğurtlu. Midesinin kazınmaya başlamasıyla acıktığını anladı. Henüz öğle yemeği vakti girmemişti. Nereden de aklına gelirdi böyle hayaller? Ya Adanalı değilse Rana, ya Adanalı ama yemek yapmayı bilmiyorsa... gibi sıra sıra sorular açlığını bastırmaya yetmedi. Olsun, doğal biri ya, öğrenir elbet. diye düşündü. Yeniden gülümsedi, baharın havasına teslim olmuştu çoktan, bu hava, bu gülümseme yeni hayalleri de taşıdı beraberinde. Bu kadar doğalsa hep güler yüzlüdür, sempatiktir. İnsanın ruhunu okşayan bir sese sahiptir. Konuşurken içim açılır, beni ben olarak kabul eder, hem de tüm kusurlarımla... Kusur sözü zehirli bir hançer gibi saplandı kalbine. Daldığı hayallerden sarsılarak uyandı. Nane şekeri de eriyip bitmişti. Masasının üzerindeki evrak dosyasını alıp isminin olduğu yerleri kaşeleyip imzaladı. Rana, Rana, Rana... Ne güzeldi ismi, şiir şiir dökülüyordu dudaklarından. Sıcacık kahvesini alarak camın önüne gitti. Bahçeye bakan pencereyi açtığında yüzünü okşayan serin hava yeni açılan portakal çiçeklerinin kokusunu da taşıdı burnuna. Birkaç güne kadar bütün şehri kuşatacak olan bu muhteşem koku arıları da çekecekti cazibesiyle. Bu koku değil miydi insanı baştan çıkaran, bu koku değil miydi tanımadığı bir kıza insanı aşık eden? Derin derin nefeslendi tazeliği. Karsız geçen kışın ardından bahardı bu gelen. Aslan'ın gönlüne de uğrardı belki geçerken. Bu yaşına kadar bekar kalmasını acı bir tokat gibi yüzüne vuran akrabalarını utandırmak istiyordu nicedir. Üstüne gelip baskı yapmayan tek kişi annesiydi. Çünkü rahmetli, Aslan'ın sırrını bilen tek kişiydi ve sırla birlikte toprağa karışmıştı çoktan. Masasının çekmecesinden bir tane daha nane şekeri aldı, e-mail sayfası hala açıktı bilgisayarının ekranında. Rana! dedi yeniden. Kusur kelimesindeki k çift başlı bir hançer gibi saplanmıştı yine göğsüne. Doktora bile açılıp anlatamamışken halini, utancından yerin dibine girecek gibi olup kaç doktorun kapasından geri dönmüşken bir genç kıza nasıl açılabilirdi? İnternetten araştırıp sipariş üzerine isteyip tadı tuhaf otları, yan etkisi olan hapları içişi boşunaydı. Rahmetli annesinin vurduğu yakılar, yaptığı masajlar da fayda etmemişti. Kaç defa gittiği psikologlara da tam dilinin ucuna gelmişken vaz geçip çok başka şeylerden, bazen hiç olmayan sıkıntılardan bahsetmişti. Bir türlü asıl soruna uğramadan civarına da yaklaşmadan farklı sokaklarda dolaşıp durmuştu da kusurunu anlatamamıştı. Annesinin verdiği umut tohumu yeşermiyordu ki nicedir. O umut her daim verilmeli ki Aslan'a tesir edebilsin. Şimdi, annesinin öğüdünü tutmadığına pişman, o hayattayken daha kolay olurdu belki, ya şimdi? Şimdi azıcık gelip kapıyı yoklayan cesaret hemen geri dönüp gidiyordu. Gergin bir yaya dönüştü vücudu. Utandığında daha da dikleşen omuzları ağrımaya, hançer saplanır gibi olan sırtı batmaya başladı. Müdürlüğün aracı fidanlarla yola çıktığında biraz pişmanlık duydu. Masasının başına geçti. Yeniden nane şekeri alıp Rana'nın okulunun adını aradı sitede, kocaman bahçesiyle güzel bir okuldu ve çardak, kupkuru duruyordu yabani otların arasında. Artık çardağın da asması ve sarmaşığı olacaktı, çam fidanları ve menekşeleriyle yemyeşil ışıl ışıl bir okula dönüşecekti Aslan sayesinde. Öğretmen adını da buldu 'kadromuz' sayfasında. Tek tek taradı bütün branş öğretmenlerini. Rana'nın fotoğrafını gördü en sonunda. Oh be! dedi derinden bir nefes vererek, fidanlarla beraber okula gitmediğine pişmanlığı geçti. Orta yaşlarda, esmer, gözlüklü, kısa saçlı, uzun bir hançere benzeyen burnuyla Rana ona bakıyordu sanki. Bir de her şeyi anlamış gibi gülüyordu tavşan dişleriyle ekranda. Hepgüler'miş zaten. diyerek güldü Aslan da. Bu sefer gergin bir gülüştü bu. Allöş! dedi yeniden, içine çektiği bahar havasını, küle dönen umuduyla beraber boşaltarak. Gönlüne yeniden portakal kokulu taze nefesler doldurdu. Birini sevip de ondan anlayış umarak kusurunu anlatmak zorunda kalmamıştı. Öğlen arası kulenin karşısında bir başına bol biberli bir ciğer yiyerek rahatlayabilirdi. Aslan, portakal çiçeği kokuları içinde bu bahara da yapayalnız girmişti. Ama bu koku bitene dek umudu bitmeyecekti.


Uzun bir yol var önümde hissediyorum. Çantamı alıp çıktım. Annem ve babam endişelendi. Ben olsam ben de endişelenirdim. Ne zaman döneceğimi bilmiyorum. Ama eminim 1 dakika geç kalmama dahi tahammül edemeyen patronum daha çok üzülmüştür. Pardon endişelenmiştir. Maaşımdan kesermişmiş, beni işten atarmışmış. Kıyafeti yeşil dolardan, pembe ve mavi banknotlardan dikilen adam, yürümek isteyen ayaklarımı anlayabilir mi ki? Paris'e ya da Londra'ya ya da Dubai'ye yürüyen arabalardan, uçaklardan, valizlerden anlar. Uçak yürür mü hiç? An içinde yürür her şey, duran bunu bilmez. At çiftliği. Seni buraya getiren ne? diye sordu. Yere yığıldım. Ayaklarım beni götürmüyordu artık. O caddedeyim hala. Nalbantta ip bağlandı ayaklarıma. Bu ip ile özgürlüğüme vardığımı hissediyorum. Nereye gidersem gideyim ben hep oradayım. Ayaklarımdan sarkan iplerle artık beni cezbeden Fas'ı görebilirim. Sıradan bir tatil için çıktığım bu yolda, ruhumu buldum. Ayağa kalktım, atlar geçiyordu önümden. İnsanlara siz bilmiyorsunuz ama onlar bakır diyerek haykırmak istedim. Sonra vazgeçtim, nasıl olsa bir gün öğrenecekler... annem geldi aklıma. O anda bir sela okundu. Biri ölmüştü. Annem dedim kutlu doğumları anlar, ama demiştim ya patronum, o kutlu uyanışları ve ölümleri anlamaz. Artık ayaklarım beni değil, ben ayaklarımı götürüyorum.


Kadir devlet memurudur. Şiir sever, tarih okur, musiki dinler, güllaç hamuru gibi bir adamdır. Hanımı Nermin ile öyle muhabbetli, öyle cıvıltılı bir yuvaları vardır ki evde karı koca saklambaç oynar, radyodan türkü dinler, çekirdek çitlerlermiş. Bu yuvaya bir de yavru gelmiş. Adı, Beytullah. Hani çok terleyen, terledikçe saçları alına yapışan çocuklardan ama teri kokmaz bir topak şeker. Gözleri kahverengi dedikçe kahverengi bir çocuk. Dilli bi şey! İlk lafı, baba olmuş. Kadir, baba lafını duyunca sevinçten havalara uçmuş. Huzurlu yuvaya, sağlıklı kocaya, akıllı yavruya alışmış olan Nermin göçük altında soluksuz kalmış gibiymiş ilk günlerde. Ama bir yarısı anne bir yarısı hayırlı eş ve en mühimi kadın olan Nermin'in gönlüne Rabbim sabır damlalarını damlatmış da damlatmış. Beytullah baba baba diye kendi kulağına vura vura ağladıkça Kadir perişan oluyormuş. O günlerde bir doktor demiş ki çocuğun ateşlendiği o gece evde baktirim şurup yok muydu? Verseydiniz bir kaşık şurup çocuk kurtulurdu. Kadir'e ne olduysa o an olmuş. Kalbinde, kafasında ne kadar ışıklı oda varsa hepsinin ışığı sönmüş. Beytullah'ın elleri, gıdısının altındaki kokusu, doktorlar karşısında çaresiz duruşu hiç aklından çıkmaz olmuş. Artık Kadir de normal davranışı unutmuş. Önce her çarşıya çıkışında baktirim şurup almaya başlamış. Nermin demiş ki etme Kadir her yer şurup doldu. Yeter. Ama Kadir laf dinleyecek sınırı çoktan geçmiş. Nermin dayanamamış, bağırmış bir gün. Biz Beytullah'a her gün bir şişe değil beş şişe baktirim içirsek de boş. Anla artık Beytullah bir ömür böyle olacak. Senin baktirim alacağın gece geçti. Beytullah ateşlendiğinde alacaktın ama sen o gece yattın, uyudun. Çocuk bir gecede kuş oldu uçtu elimizden. Kadir yeter artık kendine gel! Bu sözler kurşun gibi ağır olduğundan ve zaten Kadir düzeni şaşırdığından temelli şirazeden çıkmış. Kadir, artık her dışarı çıktığında baktirim şurup alıyormuş. Tüm eczanelere haber salınmış. Kadir baktirim şurup isterse vermeyin! Kadir eczacılarla harp ederek ve bazen dayak yiyerek aldığı üç beş şişe baktirimle eve geliyor. O baktirimleri Nermin eczanelere tekrar iade ediyor. Kadir'in iş yerinde de problem çıkıyor. Kadir iş yerinde oturduğu yerden kalkmıyor. Bıraksan saatlerce heykel gibi kalıyor. Müdür nasihat ediyor, arkadaşları uyarıyor, hatta kızıyorlar; Bir tek senin çocuğun mu özürlü? diyorlar. Ama Kadir'de değişiklik yok. Anlıyorlar ki Kadir'in gidişat iyi değil. Kadir gece yarıları baktirim diye bağırarak uyanıyor. Kadir'i doktor doktor gezdiriyorlar ama Kadir'e çare yok. Kadir, işe gidemez oluyor. Ya Beytullah'ın ateşi varsa diye evden bile çıkamaz hale geliyor. Artık malulen emekli ediyorlar Kadir'i. Baba, oğul evden çıkmadan yaşıyorlar. Bazen Kadir eskiden ezbere bildiği şiirlerden yarım yamalak okuyor. Nermin şiirleri duyunca iki damla yaş döküyor gözünden. Beytullah'ı kokluyor. Kadir'in tıraşsız yüzünden öpüyor.... Günler böyle geçiyor, Kadir beş dakikada bir yokluyor çocuğu, ateşi var mı diye. Kadir, ateşi var mı diye Beytullah'ın alnını yoklamaya çalıştıkça Beytullah daha da huysuzlanıyor. Nermin Kadir'e diyor ki ateşi var mı diye baktıkça huysuzlanır. Sen onu alnından öp. O zaman anlarsın. Dudakların yanarsa ateşi vardır. Kadir, Nermin'in dediğini yapıyor Beytullah'ı alnından öpüyor beş dakikada bir. Beytullah'ın öpülmeye itirazı yok. Hatta seviyor bile... Kadir, Beytullah'ı yıllardır beş dakikada bir alından öpüyor. Eş, dost, akraba ne bilsin? Zannediyorlar ki Kadir, öpmeden duramaz Beytullahını. 1977 Yozgat doğumlu, Gazi Üniversitesi, Gazetecilik Bölümü'nü bitirdi, ardından öğrenim için Güney Afrika'ya gitti. Bir zaman sonra anladı ki anne kokusundan ayrı kalamıyor. İkisi yurt içinde biri yurt dışında üç mastır programını bıraktı. "Benim kariyer planım annemi sevmektir" diyerek Yozgat'a geri döndü. Kamuda ve özel sektörde çalıştı. "Bozkırda Altmışaltı" kitabı Türkiye Yazarlar Birliği tarafından 2014 yılında hikaye ödülüne layık görüldü. 2016 Yılında Necip Fazıl Kısakürek Fikir ve Edebiyat ödüllerinde İlk Eser kategorisinde ödüle layık görüldü. Şimdi Akşam Gazetesi'nde haftada bir köşe yazısı ve dergilerde hikayeler yazmaya devam ediyor.


Doğuştan balıkçıydı. Misinayı oltaya sarıp ucuna kurşun bağlamayı çok küçük yaşlarda öğrenmişti. Balık tutmak, daldan elmayı kopartmaktan daha kolaydı onun için ama derler ya, nasip... Nasibinde ne varsa onu kovasına yüklenip gelirdi yemese de. Pek hayvan sever olduğu söylenemezdi. Çocukken duvara konan karasinekleri şeffaf bir kutunun içinde hapsedip onların havasızlıktan ölmesini izler, daldan dala konan kelebeklerin kanatlarını koparır ve yerde gördüğü karıncaları ezmekte tereddüt etmezdi ama balık deyince akan sular dururdu. Denize aşıktı. Mavi rengi kutsal bellemiş, uğurlu saymıştı. Rüzgarları tanırdı. Dalganın rüzgarda nereye kadar yükseleceğine dair bahse bile girerdi. Karayelin kar getireceğini, poyrazın fırtına yaratacağını, lodosun azının yarar çoğunun zarar olduğunu yaşadığı onca tecrübeden sonra öğrenmişti. Denizi bildiği gibi balıkları da iyi tanırdı. Havaya göre istavriti, akıntıya göre mezgiti, sıcak ya da soğuğa göre hamsinin nereye sığınacağını sezerdi. Denizkestanelerinden ve midyelerden yem yapardı. Bazı zamanlar ekmek içi kullanırken bazı zamanlarda kaya balıklarını oltanın ağzına takardı. Sarı renkli oltasına ''Şampiyon'' adını vermişti. Eski oltayı - çoktan miadını tamamlamasına rağmen- elinden bırakmazdı. Bir kaç tane daha oltası vardı ama Balıkçı, en çok bu sarı renkli oltasını severdi. ''Tam elime göre'' derdi. Oltayı denize sallamadan önce bir ''Bismillah'' çeker oltayı başını üzerinden savurup denize atardı. Kurşun dibe battıktan sonra beklerdi, ne ki olta başını oynatınca Balıkçı, telaşlanmadan usulca su altı dünyasından balığı koparıverirdi. Kıyıya çıkardığı balığın can çekişmesine dayanamadığından balığı hemen su dolu kovasına atardı. Balık kıvrılır, sağa sola ötelenir ve hayatının son noktası olan anları beyaz kovanın içinde soluma sıkıntısı çeke çeke bitirirdi. Balık bir kaç dakika içinde ağzından köpükler çıkararak can verirdi. Hayvanın ölmesine emin olamayan Balıkçı, asla kafasını kesmezdi. Mutlaka ölmesini beklerdi. Can çekişen balığın kafasına bıçak vurmak hiç tarzı değildi. Balıkçı sahile yanaştı. Uzun Ege kumsalının üzerindeki hava titriyor, buharlaşma çöldeki seraplara benzer yanılsama yaratıyordu. Plajda yarı çıplak güneşlenen insanların üzerinden atlayarak hızla gemi barınaklarına doğru ilerledi. Sırtında çantası ve elinde su kovasıyla, şezlongların üzerine sere serpe serilmiş insanların şaşkın bakışları altında gemi barınakları için kullanılan küçük bir koya geldi. Burası derindi. Üstelik rüzgar bu yöne doğru esiyordu ve akıntı yakayı vuruyordu. İçinden bir ses ''Doğru yerdesin ''diyordu. Büyükçe bir kayanın dibine oturdu. Sırt çantasını açtı. Oltasını ve misinalarını çıkardı. Kancanın başına irice bir midyenin hafif kurumaya yüz tutmuş sarımtırak etini koydu. Midye ''lap'' diye oturdu oltanın kancasına. Sırt çantasından şapkasını çıkardı ve hemen başına taktı. Üzerindeki gömleğin düğmelerini çözdüğünde lacivert deniz atleti güneşe karşı tek koruyucu nesne olarak tenini sıkı sıkı sarmıştı. Su şişesini ve ekmeği de çantasından çıkarıp yanına koydu. Bismillah'' diyerek oltayı denize doğru fırlattı yine. Kol kasları gülle atan sporcuların kasları gibi geliştiği için hiç zorlanmadan olta ileriye doğru gitti. Mavi suların içine gömüldüğünde Balıkçı beklemeye başladı. Plajda üstsüz Alman turistleri güneşlenirken o denizden gözlerini ayıramıyor dipte gördüğü her gri parlaklığı balığa benzetiyordu. Bekledi. Yılmadan usanmadan... Derken oltaya bir şeyler vurdu. Olta ileri geri hareketlenmeye, başını sağa sola döndürmeye başladı. Aslan gibi yere eğildi. Oltanın makarasını yavaş yavaş sarmaya başladı. Balığı ürkütmemesi gerekiyordu. Ağır bir balığa benziyordu. Misina, tam yüzeye çıkacakken güçlü kol darbesiyle oltaya asılıp balığı sudan çıkardı. Hemen arkasındaki kayanın üzerine ''şak'' diye düştü balık. Orta büyüklükte uskumruydu. Kanca ağzındaydı. Balık, dudaklarını kocaman yapmış içine saplanan kancanın acısıyla debelenmeye başlamıştı. Balık kurtulmak istedikçe kanca ağzının içine daha fazla gömülüyordu. Ağzının içi kan dolan balık debelenmekten vazgeçti. Solungaçları yere düştü. Pulları güneşin altında pırıl pırıl parlarken katilinin elleri yetişti. Kancayı çekip çıkararak balığı beyaz kovanın içine koydu. Bu balık, günün ilk siftahıydı. Gerisi gelir ümidiyle tekrar saldı Şampiyon'u mavi sulara. Çok geçmeden bir kefal daha oltaya takıldı. Kocamandı. Nerdeyse dört kişiyi doyururdu. Balıkçı, sanki ilk defa bu kadar büyük balık bulmuşçasına sevindi nice tuttuğu balığı unutarak. Kovada aslan gibi bir kefal ve uskumru duruyordu. Balıkçı ise avlanmanın keyfini sürüyordu. Bir kefal, bir uskumru... İkisi de kocaman. Anlamayacak bir şey yok. Kısmet seninmiş. Almayayım ağabey sağol. Bugün işlerim kesat. Başkasına sat. Bunlar satılık değil evlat! Ben sana veriyorum, al! Dondurmacı, Balıkçının dediğinden hiç bir şey anlamamıştı. Balıkçı devam etti. Ben çok iyi balık tutarım lakin bir huyum var sorma gitsin. İyi balık tutarım ama tuttuğum balıkları asla yiyemem. Boğazımdan geçmez. Acımdan ölsem de yiyemem. Zevk be yavrum. Avlanmak hoşuma gidiyor. Nasip seninmiş evlat. Çoluk çocuğunla yersin, dedi ve boş geldiği beyaz kovasıyla yine boş olarak evin yolunu tuttu. Elinde, çikolatalı dondurma dolu bir külah vardı.


Alaeddin Tepesi'nde, gelip geçenlerin dinlenmesi için belediye tarafından konulan kanepelerden birine oturdum, bekliyorum. Neyi beklediğimi bilmiyorum. Aslında bekleyip beklemediğimi de bilmiyorum. Gözlerim mütemadiyen gökyüzüne dikiliyor, çiseleyen yağmurun verdiği huzur var içimde. Seviniyorum. Sevinçle bekliyorum. Karşıya baktığımda Mevlana müzesinin üzerinde, manevi bir düşünce yayan Yeşil Kubbe'ye takılıyor gözlerim. Bekliyorum ve seviniyorum. Mevlana Hazretlerinin yaşadığı döneme gidiyorum. Onun yaptıklarını, yaşadıklarını, düşündüklerini, söylediklerini, çağrılarını beynimin içinde oluşan anaforun devir daim eden parçaları gibi hissediyorum. Gökyüzü çiselemeye devam ediyor. Yağmurun yumuşak dokunuşu huzurumu artırıyor. Çocuklar gibi şen hissiyle yeşil kubbe ve gökyüzü arasında gidip geliyorum. Bazıları garipsemiş gözlerle bakıyor bana. Belki de yağmurun altında oturmama, oturup ıslanmama, ıslanıp beklememe bir anlam veremiyorlar, belki de deli bu adam diyorlar kim bilir. Yoksa bendeki huzurun kaynağı, rahmet görevlilerin güzelliği miydi? Ben bunu mu bekliyordum. Elbisemin ıslanmış olması, havanın serinlemesi, alnımın hafifçe üşümesi elimde olmayan bir sebeple kalkıp gitmemi sağlayamadı. Yağmur yağıyor ben oturuyorum, üşüyorum, içimde bir sıcaklık var ve bekliyorum. Yolun yarısını çoktan geçmiş olarak, bir çocuk sevinci, bir genç sevdası ile bir şeylerin gelmesini bekliyorum. Ağaçlar yeşermeye yüz tutmuş, çiçekler rengarenk, laleler bin bir gece masallarını kıskandıracak kadar etkileyici, çimler tozsuz, parlak ve göğe doğru sünmüş, bademler çiçeklerini dökmeye başlamış, adını bilmediğim alıcı renklerle bezenmiş çiçeklerle bekliyorum. Şimdi yoktu bunların hiç biri. Yoktu. Bir gizli el alıp götürmüştü sanki. Birden kayboluvermişti işte. Arkadaşlık, bilgelik... Beklediğim bunlar mıydı, yoksa hatırlamadığım, hatırlamak istemediğim, çoktan yok olmuş, güzellikler miydi beklediklerim. Kadınlı erkekli üç beş kişiydi galiba. Gelip tam karşımda durdular. Adam gülümsüyordu. Elmacık kemikleri hafifçe çıkmış kırmızıya çalan yanaklar, kocaman siyah gözlerle beyaz bir sakaldı gözlerimin odağına yerleşen. Gülümsemesine cevap vermek istedim, galiba vermedim. İradesi elinden alınmış gibiydim. Uzaktaki Yeşil Kubbe'den dönen gözlerle baktım adamın yüzüne. Selam vermiş olabileceğini düşündüm. -Aleyküm selam, dedim. -Konya'nın gezilecek yerleri, diye başladı cümleye. Sonra sıraladı camileri müzeleri... Ayağa kalktım. Onlara daldığım hülyadan geri geldiğimi hissettirmemeye çalıştım. -Siz, dedim nerelisiniz? -İstanbul'dan geldik. Konya'yı gezeceğiz. -Hoş geldiniz. Sorduğunuz yerlerin birçoğu Alaeddin Tepesi civarında. Karşı caddeden yürürseniz eğer; hemen sağınızda İplikçi Camii var. Bakın minaresi gözüküyor. Hemen yanında kayalı bir park var. Onun karşısında caddenin solunda Şerafeddin Camii'ni görürsünüz. Şerafeddin Caminin arakasında Şems Camii ve türbesi var. Sonra Mevlana Müzesi ve hemen yanında Sultan Selim Camii... Hepsi çok dikkatlice dinliyor, parmağımın işaret ettiği yere bakıyorlardı. Bu yakınlaşmanın verdiği rahatlıkla başka yerler olup olmadığını sordular. Onlara geçmişten gelen kültürümüzü aktarabilmek için bütün samimiyetimle anlatmaya devam ettim. -Karatay ve İnce Minare Medreselerini, Sadrettin Konevi'yi, yeni oluşturulan şehitler anıtını, Sille'yi söyledim. Meram, dedim. Meram'ı mutlaka görün. Bağlarıyla ünlenmiş Meram'ın yeşillikler diyarı olduğunu ifade ettim. Meram deresinin büyüleyici akışıyla farklı bir yer görmüş olursunuz. Sonra da Etliekmeğimizi tatmadan gitmeyin ha, diye ekledim. Gülümsemeler oluştu. Adamlar yanımdan ayrılırken nezaket dolu ifadelerle teşekkür ettiler. Ben onların arkasından bakarken beynimin kıvrımlarında neyi beklediğim sorusunun cevaplarını arıyordum. Beklediğim bunlardı belki de. Yağmur hızlanmıştı. Oturmaya devam etmeyi isterken birden karar değiştirdim ve yürüdüm. Alaeddin Tepesi'nden aşağı inerken Yeşil Kubbe yağmurun da etkisiyle uzaktan daha flu gözüküyordu. Tramvayın geldiğini görünce adımlarımı sıklaştırdım. Şehrin kaybolmuş ruhu rahmetle geri dönmüştü herhalde. Huzur doluydum çünkü.


Hakk'ın beşere hitabıymış beklentim, bilmezdim. Aceleci ve şerre duacıydım. Bir kapı açılsın diye çokça dua etmiş, tüm koşulları zorlamıştım. Sonra açılmasını kimsenin istemeyeceği büyük bir kapının önünde buldum kendimi. Soğuk bir Aralık gecesiydi. Neyse ki ellerim arkamdan değil önümden kelepçeliydi. Üzerimde ne var ne yoksa alıp boş bir kağıda kaydettiler hepsini. Üste tarih, alta imzalar atıldı. Derisi eprimiş bir cüzdan, metal kayışlı kol saati ve beyaz altından bir yüzük... Bir de devletin karşılamadığını sonradan öğreneceğim, koğuşun bir önceki aydan kalan elektrik ve su faturalarını ödeyecek yetmiş iki lira yirmi beş kuruşum... "Çıkarken alırsın..." dedi memurlardan biri umursar gibi. Özgürlüğünden başkasını almak isteyen kim? "Bekle ki çıkarsın!" anlamındaydı zaten cümlesi. Boyumu, kilomu ölçtükten sonra ne iş yaptığımı sordular. "Bizim yazıcı çalışmıyor, bakarsın bi ara..." dedi diğeri yüzüme hiç bakmadan. O gece geçici, ertesi gün kalıcı koğuşa gideceğim söylendi. Suça göre gruplama bir sonraki gün yapılır, benzer suçları işleyenler, işlemeye yeltenenler ve tabii ki masum doğanlar aynı koğuşlara yerleştirilirmiş, bilmezdim. Dışarıdaki hayata dair yüklerimden kurtulmuş loş koridorları uygun adım geçerken bir elini duvara diğerini gece nöbetine kalmış gardiyana dayayarak güçlükle yürüyebilen o 'sonradan meczubu' ilk kez o gece görmüştüm. Ayaklarında naylon pazar terlikleri, üstünde aile babası atleti ve yaşlı gözleriyle boğuk çığlıklar atarken ağzının kenarından çenesine sızıyordu salyaları. Gözlerindeki korku anlamını yitirmiş, tarif edemediğim başka bir şeye dönüşmüştü. Ona benzeme olasılığımın verdiği korkuydu geçici koğuşta sabaha kadar içimi kemirip gözlerimi kapattırmayan. Moralimden sonra midem de bozulmuştu. Alaturka tuvalet ayak bileğime kadar içinde pislikler yüzen balçık kıvamındaki suyla doluydu. Yine de girdim. Tavandaki ince, uzun ve paslı demire asılı büyük çengel çocukluğumun kasaplarının derisi yüzülmüş kuzuları astıkları çengellere benziyordu. Kendini o çengele asan birilerinin olup olmadığını merak etmiştim. Ertesi sabah Beyoğlu'nun arka sokaklarında kubar satmakla övünen, yüzleri yara bere içindeki yeni reşit iki çocukla ve bir önceki gece işledikleri cinayetlerin farkında değillermiş gibi yapan soğukkanlılarla aynı sırada buldum kendimi. Farkındalık buydu demek. Birilerinin adını yeniden koyması. Bir araya gelip suçu anlamlandıran harflerin altına adını yazması. "Muhtemelen dışarıda bu adamlarla muhtelif kuyruklara da girmişimdir..." diye düşünmüştüm. Banka, tuvalet, hastane, pide... "Konuşmayın lan! Ses çıkmayacak!" diye bağırdı müdür yüksek bir perdeden. Kulağıma çalınıp kafamda uçuşan belirsizlik ünlemlerini dağıtan o ilginç serzenişlerden çok az sonra... O gün varacağım sirkte daha ne tabirler duyacağımı ve ne insancıklar tanıyacağımı kim bilirdi de ben bilmezdim. Önceki renginin mavi olduğunu dökülmüş boyasının zorla tutunan parçalarından seçebildiğim o paslı demir kapıdan içeri girdiğimde görmüştüm ilk kez hepsini. Kapıyı üstüme kilitleyen demir çubuğun bir ömür boyu unutamayacağım o sesi hızlı attığım adımlarımdan hemen sonra yankılanmıştı boş koridorlarda. Ne zaman sert kapanan bir kapı sesi duysam zihnimde canlanacak bir ses o gece yazılmıştı belleğime. Kedi Kemal'in böyle dertleri yoktu misal. "Arizayim ha!" diye bağırıp dururdu ne kadar arıza olduğunu hepimize belletmek için. "Havlayan köpek ısırmaz be Kemal'im" diyordu şimdi ismini unuttuğum, altmışlı yaşlarının başında, her yeni gelene ilk sözü "Siyasiyim!" olan, ömrünün yüzde yetmişini koğuşlarda geçirmiş o zavallı adam. Kendini iyice inandırmıştı belli ki baş koyduğu yola. İnandırmasın da ne yapsın, onca yıl hayatta kalması mucize olurdu yoksa. Boşa geçirdiği ömrünün hesabını vereceğinden bihaber sabırla diziyordu boncukları rengarenk iplere. Kedi Kemal'in saçları iyice seyrelmiş, dişleri Tarlabaşı'nın gediklilerinden yediği dayaklardan epeyce azalmıştı. Her sırıtışında ortaya çıkan, alt sırada birbirine eşit mesafede duran çürümüş iki dişini saymazsak başka dişi de yoktu aslında. Olur olmaz her şeye gevrek gevrek gülen 'Şopar' lakaplı olanı da her sırıttığında gülerdi kediye. Sonra bir kırk boylarında, elleri nasırdan ibaret marangoz Yakup usta. Zenginlere meşeden masalar yaparmış. Ucuz Roman'dan özenip "Meşe adamı mısın?" diye sormak isteyip de dalga geçtiğimi düşüneceğinden emin olduğum için o soruyu hiç soramadığım emekçi. Çeklerini ödeyemediği için düşmüş. Ölümüne ucuz sigara kokuyor. Sanırsın ki dayı her daim yanan, yanarken yürüyen dev bir sigara. Tek korkusu sigarasının bir kaç gün sonra bitecek olması. Sonra her gece yorganı yüzüne çekip sessizce ağlayan, izbe bodrum katlarında kim bilir kimlerin zoruyla krupiyelik yapan on sekizindeki o çocuk. Bir de otuz beş yılını ülkenin çeşitli hapishanelerinde geçirip babalarla kurduğu dostluklarıyla övünen, "Kokoine her ay gırk bin basardım ha..." diyen koğuş ağası... Yüzünde onlarca faça ve dikiş izi vardı. Kendi gelmese de namazı düzenli kılanlara izin verir, sabah namazına kalkmayanlara kalan namazlar için izin vermezdi. "Çocuk oyunu mu lan bu?" diye sorar, dışarıda olduğunu söylediği gibi içeride de başka bir kafada yaşadığını belli ederdi. Sivilde pilav arabası çalıştırdığını söyleyen mütedeyyin Adem'den alırdı raporunu da. İşleri kötü gidince şoförlük yapmaya başlamış. Bir müteahhidin yanına vermişler. Herif çocuğu kandırıp imzalı vekaletini aldıktan sonra üzerine inşaat şirketi kurmuş ve aynı daireyi otuz beş kişiye birden satmış bunun üzerinden. İlk günler yediği dayaklardan saçları, yine o günlerde yirmi beş kişinin bulaşığını yıkayan elleri kısa bir sürede bembeyaz olmuş otuz yaşındaki çocuğun. Saat gibi yapmıştı başına gelenler onu. Her gece tam yirmide yatar, her sabah sıfır beşte uyanır, sessizce dürterdi ayağımı. Sıçradığımda yüzüme gülümseyerek bakar, "Ezan abi..." derdi. Kader mahkumluğundan çok keder mahkumluğuydu onunki. Ezan sesini dinlediği vakitlerin dışında yüzü gülmezdi. Başkaları da vardı sonra. Mesela arkadaşının matbaasında bastığı sahte paraları her hafta gittiği masaj salonunda harcayan 'Zaza' lakaplı o eleman... "Orada çalışan kadınların beddualarıyla düştü buraya it!" deyip kahkahayı basar, günlük eğlencelerine meze ederlerdi onu da. Bense hep aynı şeyi düşünüyordum içimden, Her hatırlandığında burnun direğini yeniden sızlatan, ter kokusuna karışmış kesif sidik kokusu hiç geçmezmiş... Yumuşatıcısı fazla kaçmış ev çarşafının ve yastık kılıfının kokusu dünyanın en güzel kokularındanmış... Ranzalar dolduğu için kışın yerde yatmak zorunda kalındığında fayansların soğuğu sırtını bir ömür boyu ürpertirmiş... Küçük bir gözden litreyle verilip pay edilen çorbayı kaşıklamak için asla yeterince kaşık bulunamazmış. Matrix'teki ermiş çocuğun söylemi zor yoldan öğrenilirmiş, "Kaşık aslında yokmuş". Çatal ve bıçak da yokmuş... Peynir iple kesilirmiş. Burada vakit geçmez, geçirilirmiş. Hatta şişlenirmiş. Cezaevinde ne gazeteleri seri ilanlarına kadar okumakla ne de demi zift kıvamındaki çayın eşliğinde dudaklar tuzdan şişinceye kadar çekirdek çitlemekle geçmezmiş zaman. Sigaranın dumanı bazen öyle yoğun olurmuş ki bulutların üzerinde gezindiğini sanarmış insan. Sade duman altı değil dumanın üstüymüş de koğuş çoğu zaman. Duman bulutlarının arasından boş gözlerle seçmeye çalışırken karşıdaki rutubetli duvarı, yapılan uzun mesafeli uçak yolculuklarındaki o seçkin ikramları anımsatırmış çay kaşıklarının sesleri. Bir uzay mekiğine binme ihtimalin milyonda bir bile olmadığına göre özgürlüğe en yakın olduğun o yerde, yerden on kilometre yukarıda ilerlerken hatıralarından en çok aklında kalanının okyanusları seyrettiğin o yolculuklar olduğunu da öğretirmiş. Zayıf düştüğün anlarda sıradan sahneler bile bir zamanlar kaymağını yediğin geçmiş hayatının kesitlerini hatırlatıverirmiş çoğu zaman. Damarlarını ab-ı hayat benzeri bir özgürlük iksiriyle dolduran uçuşlardan izin almadan nefes bile alamayacağın elli metrekarelik izbe bir koğuşa düşmüşsündür çünkü. Eskiden seni ancak rüyalarında üzen bilinçaltının fırsatını bulduğunda ne kadar acımasız olduğunu ve en zayıf düştüğün anda seni uçlarla sınayacağını öğrenmişsindir artık. Bir tatil köyünde keyif yaptığın güneşli yaz günlerinden birinde tek başına yediğin iki kişilik yemeğin üzerine içtiğin damla sakızlı, naneli lokumlu Türk kahvesinin kokusu gelir burnuna hiç beklemediğin bir anda. Geçmek bilmeyen zaman ancak saymayı bıraktığında geçmiştir sonra. Sonra, kapı arkandan kapanır. Girdiğindeki gibi unutulmaz bir ses değildir duyduğun. Sen de aynı kişi değilsindir. Artık biliyorsundur. Her yazana sorulan o soru bir gün sana da sorulur sonra.


Bir çocuk gördüm; yüreği yaralı, gözleri kanlı. Yanına yaklaştım usulca. Yaralı yüreğine merhem olmak, yaraları kabuklandırmak ve izi kalmadan silmek istiyordum. Ayağındaki terlik yüreğimi üşütüyordu. Yanına oturdum. Korku ve kanlı gözlerle baktı bana oysaki akranlarının gözleri masumiyet kokardı. Gözlerindeki masumiyetliğini gölgelemiş etrafındaki vicdansızlık. Bakamadım daha fazla, baktıkça utanç duyup, toz olup savrulmaktan korktum. Ah be güzel çocuk bunu sana kim yaşattı diye soramadım, kimsin diyemedim. Çocuk da sessizleşmişti. Havada kar kokusu olmasına rağmen ayaklarında neden terlik vardı ki? Sessizliğin çok sesli çocuk, yüreğindeki sessiz çığlıklarla sağır ediyorsun beni. Düşünmeye başladım; düşündükçe kaybolmak... Sorularımı sormayacağım çocuk, bu havada üşüyen ellerinin sebebi kim diye sormayacağım. Soruların cevabı insanlıkta gizli çünkü. Yoksulluğu biz giydirdik üzerine ve seni terk ettik sessizce. Kendisini düşünmekten başka işe yaramayan zavallı insanlık. Dallarında kararıp solan gülleri bilir misin güzel çocuk? Onlara benziyorsun. Ve ben her onları gördükçe içim solar. Sıkıldın benden değil mi? Kağıt arabana bakıyorsun. Sana verdiğim rahatsızlığın bedelini ödemek istiyorum çocuk. Kal dersem kalır mısın acaba? Çocuk baktı yalnızca ve ayağa kalkıp arabasını hareket ettirmeye başladı. Kara gömülü yıkılı yuvana gidiyorsun belki de. Bana son bir bakış attıktan sonra ilerlemeye başladın ne yapacağımı bilmiyordum yola doğru yaklaştı çocuk ben arkasından bakmakla yetindim. Çocuk uzaklaşmaya başlamıştı. Bir süre sonra bakışlarımı önüme eğdim. İçimdeki derin ve karanlık boşlukla baş başa kalmıştım. Sükunetle kararıyordu hava. Kalkıp sıcak evime gitmeliydim, üşüyordu ellerim. Çocuğun evi de sıcak mıdır acaba? Kim bilir bir evi bile yoktur belki. Beynimdeki sesleri susturmak istiyordum. Gece olunca daha çok ses çıkaracaklardı. Gecenin koynuna gömülsem de değişen bir şey olmayacaktı. Dünyada yüreğime en yakın olan varlıklar çocuklardır demişti Goethe. Bu benim içinde geçerliydi lakin yüreğim yalnız. Yalnızlığımı her gün biraz daha süslüyordum canımı yaka yaka. İçimdeki en iyiye ayak uydurmaya çalışıyordum fakat içimde iyi yok. Bir çocuğu görmüştüm ve yalnızca görmekle yetinmiştim uzatamamıştım elimi. Zamanda kaybolmak ve bu zaman dilimini hiç yasamak istemezdim fakat etrafımdaki yüreği yaralı masum canlar bunu bana hatırlatıyorlardı büyük bir inatçılıkla. Amaçsızca yerimden kalkıp yürümeye başladım. Sessiz bir cinnet geçiriyordum sanki. Gözlerimden dökülen taneler ve beynimdeki bu gürültü bunu yansıtıyordu. Yürümeye devam ettim. Susmuyordu beynim ve ruhum acıdan inceldikçe canım yanıyordu. Nefes almaktan iğrenir olmuştum adeta. Oysaki çocuk çok cesaretliydi nefes almak uğruna hayata karşı adil olmayan büyük savaşlar veriyordu. Savaşın olduğu yerde barış da olur ve bu savaşın galibi sen olacaksın güçlü çocuk, ben savaş vermekten bile acizdim. Ölmek istedim, acılarıma ve içimdeki gürültüye bir son vermek istedim. Korkaklığıma sarılarak yürümeye devam ettim.. Arzu PADAK. Van'ın Erciş ilçesinde ismi pek bilinmeyen bir köyde doğdum. İlkokulu köyde okuyup ortaokulu yatılı bölge okulunda okudum. Hakkari Sağlık Meslek Lisesinde lise eğitimimi tamamladım. Şu an Malatya İnönü Üniversitesi Çocuk Gelişimi bölümü öğrencisiyim.


Çünkü yaşamak da yazmak da aslında birdir. Karakoç'un söylediği gibi nasıl bir kere bile büyük bir şiirle muhatap olan bir daha artık eskisi gibi olamıyorsa namuslu bir yazar da büyük bir zulümle karşılaşınca bir daha artık eskisi gibi yazamayacağının bilincinde olmalıdır. Ve bu öyküleri okuyan okur da bir daha okumamış gibi yapamayacaktır. On sekiz öyküden oluşan Portakal Bahçeleri, içeriğinin yanında biçimsel manada da ezber bozan bir yapıya sahip. Şakar, yeniliği önemseyen, biçim ve söyleyiş olanakları üzerine düşünen ve öykünün imkanlarını her öyküsüyle genişleten bir öykücü. Öykülerinde dilin konvansiyonel kalıplarının dışına çıkarak, aritmik bir tutumla türün sınırlarını zorluyor. Böyle söylüyorum çünkü Portakal Bahçeleri'ndeki öykülerde bir şair duyarlığı ve şiirlerde görmeye alışık olduğumuz dizelere, öykü bağlamında söylemek gerekirse dize cümlelere rastlamak işten bile değil. Sıçramalı bir zekanın ve güçlü bir duyarlığın birlikte ördüğü öyküler içeren Portakal Bahçeleri, tüm bu yenilik arayışlarına rağmen asıl hikayenin atlanmadığı bir kitap. Biçimsel yenilik peşinde koşanların düştüğü en büyük tuzak olan hikayeden uzaklaşmaya bu öykülerde rastlamıyoruz. Ruhsal burkulmalar ve keskin bir anlatım gücü karşısında yazarla birlikte çağa tanıklık ediyoruz. Ve evet işte o andan sonra hem büyük acılara hem de büyük eserlere muhatap kılınan biz okurlar bir daha asla eskisi gibi olamayacağımızı kavrıyoruz. Cemal Şakar'ın bu çağda sıkışıp kalmış sürekli çağın saldırısına maruz kalan ruhlarımız gibi paramparça bir ritimle bu ritim yine de karşı koyulmaz bir ahenk içerir elbette- inşa ettiği o katmanlı derin müzik okuyucusunu değiştiriyor.


Değilmiş demek ki. Bazı çocuklar o korkulara tek başına göğüs geriyormuş hem kendileri hem anne babaları yerine hem de. Ama Aysel'in de kötü bir niyeti yoktu elbette. Yoktur yani. Hangi Anne... Hele Aysel! Aysel'in ismini hiç sevmezdim. Üçüncü görüşmemizde söylemiştim Bu patavatsızlık baki mi? demişti, gülerek. Öyle kendine güvenen, öyle hayat dolu, hem halden anlayan hem an'a müdahale eden; en iyi şeydi başıma gelen. Bunları demiştim ben de. Baki olan samimiyetim demiştim. İnanmak istemiş olacaktı ki evlendik. İkinci yılımızda da oğlumuz katıldı aramıza. Sevdiğim bir kadın, sağlıklı bir çocuk; Allah beni iyi şeylerle karşılaştırmıyor, nimet yağmuruna tutuyordu adeta. Ancak Allahın mucizeleri genelde sıradandır. Yani sıradanmışçasına yaşanır. Evleneli beş yıl olmuştu ve ben de bu sıradanlığa biraz hareket katmak istedim. Elbette istediğimden değil ama kesinlikle engel olmadığımdan. Şimdiki aklım olsa asla olmayacak şey ancak şimdiki akıl hep sonradan gelir, bana da çok ağır bedellerle geldi. Her kadın hisseder derlerdi. Belki hissetmişti ama ben bir de yakalandım. Aysel, kendine güvenen, hayat dolu, Allahın nimetinin somut hali; zerre hak etmediğim kadınım yüzüme dahi tükürmedi. Keşke yapsaydı ancak beni terk de etmedi. Sonsuz bir sessizliğe büründü. Sessizliği bana karşı bir perde değil içine düştüğü bir kuyu gibiydi. Sessizliği bana kızgınlık değil, hayata karşı bir sorgulama gibiydi. Kızamayışı, terk etmeyişi, onu çoktan öldürmemle ilgiliydi belki de. Bilmiyorum. Asıl bilmediğim hakikatler, oğlumuz, Burak hakkındaymış. Aysel'in nasıl olduğunu araştırmadığım, bilmek istemediğim, bilirsem altından kalkamayacağım ölümünün ardından Burak'taki karımla yüzleşmek zorunda kaldım. Kahrolası babasının dünyada yaşadığı cehennemi görmediğinden toprak altındaki Cenneti merak ediyordu. Ne yapıp ettiysem onu cennetin iyi bir yer olduğuna; toprak altının da aslında sandığımız gibi olmadığına inandıramamışım. İlk krizi, bakıcısının izinli olduğu ilk hafta sonunda yaşadık. Geceye gün doğarken son verdiğimden öğle vakti zar zor gözlerimi açtığımda aklıma ilk Burak gelmedi. Kalkıp mutfağa gidip bir sigara yaktım, Aysel'i düşündüm, kendimi düşündüm, Aysel'i düşündüm, sonra ürperdim. Ve nereden geliyor bu esinti diye çevreme bakmaya başladığımda evin açık kapısını gördüm... Burak? Yatağında yok, salonda yok, tuvalette yok, evde her şey yerli yerinde, çılgın gibi bağırarak binaya çıktım. Asansöre bakmak aklıma dahi gelmedi, ikişer üçer merdivenlerden indim, cadde, bahçe, evin altındaki bakkal... Sesim kısılırcasına bağırıyor, küfrediyor, lanet ediyordum. Burak'ı aradığımdan dahi emin değildim. Pazar kahvaltılarının bitmesi için erken, uyanmamış olmak için geç bir saatti. Sesime çevredeki esnaf, balkondan komşular da ayaklandı. Ne kadar geçti bilmiyorum, delirmiş gibi oradan oraya koştururken bulduk! mu dediler, burada mı dediler; nasıl aklım başıma geldi, hiç hatırlamıyorum, üst komşu kadının elinden tutan çocuğu gördüm, oğlumu: Burak. Nasıl gittim, Kadına ne dedim, eve nasıl gittik bilmiyorum. Aklı başından gitmiş bir adamdım. Ve ayıplanmıyordum. Ya da bunu algılamayacak kadar dengemi yitirmiştim. Aysel'in annesini aradım, yarım saat içinde geldi. Burak'ın karnını doyurdu, evi topladı. Ben duş aldım, sigara içtim, tekrar içtim, tekrar içtim. Boğazımdaki ağrı daha da büyüsün, tüm vücudumu sarsın, külli bir acıya dönüşeyim; her acı nasılsa geçer, ben de böylece gelmiş bulunduğum dünyadan geçeyim, silineyim istiyordum. Acıya dönüşmedim. Ve acı gerçek hala bir babaydım. Anneannesiyle oturduk ve bir çocuktan mantıklı bir açıklama bekledik. O ise, insanı yerin dibine geçiren, annesinin dayanamadığı, babasının olamadığı kadar yetişkin bir açıklama yaptı. Bir gün annesiyle asansöre bindiklerinde Burak, elindeki çubuk kraker paketini açacağım derken paketi patlatmış, çubuk krakerler asansör boşluğuna gitmiş, bizim oğlan da ağlamaya başlamış tabii. Aysel de Asansör boşluğunda da solucanlar yaşar. Onlar da yesin çubuk krakerlerinden. Aç mı kalsınlar? Hem aç kalırlarsa buradan çıkar, bizi yerler! demiş. Burak da bu sabah, olur da solucanlar annesinin yanına giderlerse annesi hiçbir şey yapamaz diye; mutfaktan ekmeği almış, yukarı kata çıkmış, asansörü çağırmış, oyuncak sepetini kapıya sıkıştırıp üzerine oturmuş ve asansör boşluğuna ekmek ufalamakla meşgulmüş. Son katta oturan komşu kadın, Hatice teyzesi, kapıya çöp çıkartırken görmüş onu. Benim sesimi duyduklarında bir süredir beraber besliyorlarmış meğer solucanları. Sesleri duyunca önce eve inmişler, sonra da bahçeye çıkmışlar. İşimin zor olduğunu hissetmiştim ama bu kadar zor olacağını düşünmemiştim. Diğer haber bir hafta sonra Burak'ın bakıcısından geldi. Burak klozette saatlerini geçiriyormuş, tüm gün orada oturuyormuş. Ne yapsa ikna edemiyormuş bakıcı, ilk defa bu kadar sık tuvalete giden bir çocukla karşılaşmış, haberim olsun istemişmiş. Doktora götürmek için işten izin aldım. Bakıcıya izin verdim, öğleden sonra doktora gittik. Hiçbir problem yok. Bir pedagog'a gösterseniz daha iyi olabilir dedi. İçimden bör pedogogo göstörsönüz daha öyü olabülür dedim. Yemek yemeye gittik. Tuvaletin var mı? dedim. Yok. Parka gittik. Yine yok. Eve geldik, koşa koşa tuvalete gitti. Akşam yatmadan önce, üç kere. Sabah kalktığımda, yine tuvalette. Yine bir çocuktan açıklama beklemek gibi saçma sapan bir işe girişiyor olduğumdan kendi aklımdan şüphe duyarak tekrar pencere önüne karşılıklı oturduk. Neden tuvaletten çıkmıyorsun yavrum? dedim. Kendinden emin: Farenin gelmesini bekliyorum dedi. Neden söylendiği Aysel'le göçen bir sır: Klozet borusunda yaşayan fareler varmış. Uzun oturursak popomuzu ısırırmış. İşte o fare gelsin onu ısırsınmış, annesini ancak böyle koruyabilirmiş. Anneni kendimden korumak mümkün olsaydı keşke dedim. Bana her şeyi anlamış gibi baktı. Oğlumdan korktum o an. Bu tuvalet meselesini unutsun diye; bir hafta annemde kaldı bir hafta da Aysel'in annesinde. Takip eden o lanet hafta sonu da bana geldi. Bir Pazar uyanmışsın ve açık bir cam görmüşsün sigara içerken. Belki bir Anka kuşu oğlumu cennete götürmeyi teklif etmiştir. Belki bir Ejderha binamıza dayanmış ve gidip annesini yemesin diye kahraman oğlum kendisini yem etmiştir. Ya da ben kesin yine yanılıyorumdur. Bildiğim, oğlumun bir kahraman olduğu.


Sen kimsin; ne işin var bu saatte evimde? dedi, kekeleyerek. Ne anlamaz adamsın, söyledim ya adımı. Ben de meraklı değildim buraya gelmeye ama yazar istedi. diye cevap verdi. Adamın yüzüne göz gezdirdi. Uzun sakalı, seyrek saçları, hafiften çekik gözleriyle okuduğu kitabın arka kapağındaki Dostoyevski'nin ta kendisiydi. Adın ne? diye sordu Dostoyevski, koltuğa otururken. Kim bu yazar; doğaüstü güçleri olan birisi mi? diye sordu, şaşkınlıkla. Peki, neden sana ihtiyaç duydu yazar? diye sordu. Aradan bir saat geçmişti. İsmail, uykusu olduğu halde uyuyamıyordu. Dostoyevski ise bir hayli acıkmıştı. Dolapta bulduğu fındık ezmesini ekmeğe sürüyor ve iştahla yiyordu. Masanın üstündeki Suç ve Ceza'yı göstererek: Bitirdin mi? diye sordu. Tefeci kadın, günümüzde yaşasa ne iş yapardı acaba? diye sordu, İsmail. Kendisine soralım o zaman dedi, Dostoyevski. İsmail arkasına döndüğünde esmer, donuk yüzlü bir gencin sandalyede oturduğunu gördü. Oldukça sinirli bir hali vardı. Bir anda yerinden fırladı Raskonlikov ve Dostoyevski'nin boğazına sarıldı. Gözü dönmüştü sanki. İsmail aralarına girmese yaşlı adamı neredeyse öldürecekti. Hayır, bu kadarına da katlanamam artık! dedi, Dostoyevski, üzerini düzeltirken. Hava soğuktu. Dosto'nun Fatih'teki dükkanına, ziyaretine gidiyorduk. Raskonlikov böyle havalara alışkın olduğu için üzerine ceket bile almamıştı. Bense tir tir titriyordum. Dosto bizi güler yüzle karşıladı. Çay söyledi hemen. Sevindim dedi, kurgudan kurtulduğunuza. Bir taraftan da gelen müşterilerle ilgileniyordu. Sen de işleri büyütmüşsün! dedi Raskonlikov, diliyle dişi arasında. Yüzünde sert bir ifade vardı. Eh işte! Kendi yağımızda kavrulup gidiyoruz diye karşılık verdi. Bu arada içeri kirli yüzlü, sıska bir çocuk girdi. Bir kilo pirinç alacağını söyledi. Dosto, yüzü asık bir şekilde: Daha geçen ayki borcunuzu ödemediniz; babana söyle borcunu ödesin; git hadi şimdi! dedi. Çocuğun gözleri doldu. Boynunu büktü ve dışarı çıktı. Dosto: Yapmak zorundayım. diye cevap verdi. Bak! dedi, önündeki kalın defteri göstererek. Daha sonra masanın üstündeki Romanson marka saati gösterdi ve Az önce bir adam, yaptığı alışveriş karşılığında bunu bıraktı dedi. Demek sen de tefeciliğe başladın! dedi, Raskonlikov. Dosto eve geldiğinde, Raskonlikov ve İsmail, Galatasaray-Beşiktaş maçını izliyordu. İki saat önce telefonla arayarak geleceğini haber vermişti. Kapıyı İsmail açtı. Merhaba, özlemişim sizi! dedi, Dosto. Kucaklaştılar. Raskonlikov yerinden kalkmamış, yüzüne bile bakmamıştı Dosto'nun. Yine milleti sömürmeye devam ediyor musun? diye sordu, Raskonlikov. Öfkesi sesine yansıyordu. İsmail, ortamı yatıştırmak için: Böyle boş tartışmalarla bir yere varılmaz... dedi ancak onu dinleyen olmadı. Bu dünyanın düzeni bu! dedi, tekrar Dosto. Ya ezersin, ya ezilirsin. Bu zamana kadar ezilenlerin safında yer almıştım; bundan sonra ezenlerin arasında olmak istiyorum. Bir sinek gibi... diye de ekledi. Eliyle, bir sineği eziyormuş gibi yaptı. Bana ha!... dedi, Raskonlikov. Bir anda yerinden fırladı. Gözü dönmüş gibiydi. Öteki odadan elinde bir baltayla çıkageldi. Araya girmeye çalışan İsmail'i bir yumrukta yere serdi. Dosto, oturduğu yerde pısıp kalmıştı. Havaya kalkan baltayı görünce ürperdi. Dur, sen benim eserimsin! dedi, kısık bir sesle. Ancak bu söz, baltanın başına inmesine engel olmadı. İsmail, son bir hamleyle araya girmeye çalıştı. Aynı sertlikte bir darbe de onun başına indi. Etraf kan gölüne dönmüştü. Raskonlikov elinde kanlı baltayla evden dışarı çıkarken: Kan emici sülüklerin sonu işte budur! diye söyleniyordu.


Bugün iş çıkışı semt pazarına uğrayacağım. Uzun zamandır pazara gidemedim. Havada üzüm kokusu var, üzüm alacağım, balkonda büyük bir keyifle, koklaya koklaya yiyeceğim. Bahar ne güzel bir mevsim... Bitkiler, ağaçlar, hayvanlar bütün börtü böcek taze nefes alıyor sanki. Hatta hava bile derin derin soluyor. Pazarda bağırmak yasaklanalı beri, sessiz sakin, sebzesiyle meyvesiyle ilgilenen, insana ilişmeyen pazarcılarla alış veriş daha hoş. Gözüme kestirdiğim salkımları koyduruyorum kese kağıdına. Biraz da can eriği. Fazlasını taşıyamam, çağımızın meşhur hastalıklarından fıtık benim de başımın belası. İyi ki taşınmışız buraya, Yenimahalle sakin bir semt, seviyorum sükuneti. Araba korkusu olmadan dalıp düşünerek yürümek dinlendiriyor beni. Gün boyu biriken stresim yürüdükçe dökülüyor her adımımda. Bugün her şey güzel görünüyor gözüme. Balkonumuz biraz küçük ama olsun, demirlerine kadar uzanan çam ağacının salınışı bile öyle hoş ki, yanındaki huş ağacıyla sohbet ediyorlar her rüzgar sesiyle. Elimde üzüm salkımı katılıyorum onların fısıltılı sohbetine. Oğlumu özledim... deyiveriyorum heyecanla. Gözümde bir salkım üzüm oldu... derdi babaannem, özlemlerini dile getirmek için. Buğulu, ferah, başka hiçbir nesnede olmayan yeşil rengi ve tatlı taneleriyle bir salkım canlanırdı zihnimde. Bu sözü en çok yaza doğru söylemeye başlardı babaannem, ta ki amcamlar yazın memlekete gelesiye kadar. Amcamlar bana göre de üzümdü artık, çünkü çocuk belleğimin kayıtlarında öyle yer etmişlerdi. Babaannem ilk ne zaman söyledi bilmiyorum, belki ben daha doğmadan da söylüyordu kim bilir. Amcam o zamanlar ailenin üniversite okuyan tek bireyi olarak sayılıp sevilirmiş. Bu saygıyı ve sevgiyi elde etmek hiç kolay olmamış. Dedem zorla mahalledeki ortaokula göndermiş amcamı. Sınıfta kalınca da kaç kez anlatılmış olsa da miktarı hiç telaffuz edilmeyen, 'adamakıllı' denilip geçiştirilen bir dayak yemiş dedemden ve evden kaçmış. İstanbul'a gitmiş, oraya daha önceden yerleşen hemşerileriyle irtibat kurup iş bulmuş. Ali amca, velim oldu, gidip okula yazıldım. diye anlatırdı amcam. Birkaç arkadaşıyla bir oda kiralamışlar. Oda? Ev değil oda... Hem çalışmış, hem okumuş. Bir musibet onca nasihatten daha çok fayda etmiş. Dedem, ancak birkaç ay sonra bulabilmiş amcamı. Hulusi Kentmen'in ikizi gibi olan dedem Halit Ağa, zamanın pehlivanı, varlıklı bir esnaftı o zamanlar. Okumaya değer veren, okumuş adamı el üstünde tutan biriymiş. Amcamı bulunca onun derme çatma düzenini hiç bozmadan geri dönmüş. Hatta onun bu gariban hali gizliden hoşuna bile gitmiş, fazla bir maddi yardım yapmamış. İnsanlar kimi zaman kendilerine karşı iyi olunmasından iyilik yapılmasından hoşlanmazlar, kendi kendilerine var olma savaşı onları daha güçlü yapar. Üniversite öğrenciliği sırasında evlenen amcamın hanımı Müjde Ar'a benzetilse de çocuk muhayyilemizde bize daha güzel gelirdi. Çocuklar surete değil, gönle bağlandıkları için çok severdik yengemizi. Her yaz tatilinin kavurucu sıcaklarında, serin buğulu bir üzüm salkımını özler gibi babaannemle beraber biz de hasretle beklerdik amcamla yengemi. Bazen balkonun demirine konan saksağanları postacı yerine koyar Haber var! derdi babaannem dişsiz ağzıyla gülerek, gülünce çok tatlı olarak. Kız kardeşimle ben bilirdik haberin amcamlardan olduğunu. Babaannemin bu masalsı oyununa, gönüllü olarak katılırdık. Çok sürmez amcamlar da gelirdi. Mahallemizde hiç görülmemiş, süslü başlıkları olan kurşun kalemler, boyalar, boncuklu tokalar ve topuklu terlikler getirirlerdi bize. Annemin gizlice giydiğimiz dönemin modası apartman topuklu ayakkabıları da rahat ederdi biraz. Babaannem, ilk defa o yaz babam için de Bir salkım üzüm oldu gözümde. deyip bize sarılıp ağladı. O yaz, babaannemin boyu daha da kısalmış gibi göründü gözüme. Ağlarken sarıldığında aynı boydaydık. Annem sonradan Boyun uzamıştır. demişti. Kız kardeşimin Şiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiişt! sesiyle ağlamayı kestik, balkon demirindeki saksağanı gösterdi. Babaannem sevindi Haber var, gelecek! dedi. Gözlerimiz ışıl ışıl anneme koştuk, yengemin valizlerini hazırlamasına yardım ediyordu. Babaannem O gelecek! diyordu, saksağan gelip öttü işte gelecek, diyordu. Amcam Mesaim başlayacak anne. diyordu. Yengem Dinlenmeye toparlanmaya zamanımız olsun. diyordu. Babaannem laf anlamaz yaramaz bir çocuk gibi ısrar ediyor, babamla amcam gitmeden görüşsünler istiyordu. Değil mi ki yılda bir görüşülüyordu, birkaç gün geç gidip abisini görmeliydi. Hurafe bunlar hanım, bırak işinden olmasın. demişti dedem. Babaannemin yalvarmalarıyla biletlerini iki gün ertelediler. Yengem bize hurafenin ve mesain ne olduğunu anlattı. Hurafe'li mesai'li cümleler kurup konuştuk kız kardeşimle, annemle yengem gözleri yaşarıncaya kadar güldüler. Allah ağlatmasın, diyerek gözlerini sildiler. Yanaklarındaki yaşlar üzüm taneleri kadar büyüktü. Kelimeler olmasa da ağlayacak kadar hüzünle dolu olduklarını anlıyordum. Ertesi gün babam geldi, evde yine bir bayram havası. Meğer dedem buldurmuş babamı. Evden kaçan bu koca çocuğa küsmüş dedem, elini öptürmedi, bir süre hiç konuşmadılar. Amcamlar annemin onlar daha gelmeden onlar için hazırladığı ev salçası ve fasulye konservelerini alarak gittiler. Yeniden bir üzüm görüntüsünü de zihnimize bırakarak... O yıl ortaokula başlayacaktım. Yazın geri kalanı çanta, forma, eşofman beğenmekle, okul kaydı için uğraşmalarla geçti. Balkonda yaz güneşine nazır küçük masamda buğusuyla bir küre bilgiçliğiyle duran üzüm, özlemekti. Çocukluğumda fark etmeden zihnime nakışlanan özlemin sembolü... Semt pazarından aldığım, bu sarı yeşil arası rengiyle beni çocukluğuma götüren üzüm, özlemlerin somutlaşmış hali gibiydi. Uzun saçlı oğlum bir salkım üzümdü gözümde, şimdi İstanbul'da üç arkadaşıyla kaldıkları evde ne yapıyordu acaba? Müzeyyen Senar dinlerken yandaki dut ağacına konan saksağan sevindiriyor beni. Gelecek! diyor çocuk yanım. Yakında gelecek. Birazdan dernek toplantısından gelecek olan eşime anlatsam saksağanı Hurafe bunlar hanım. der eminim. Erkekler daima histen yoksun, salt gerçekliklerle hayatın yalnızca kıyısına değerken; kadınlar yaratılan her şeyle iletişim kurarak hayatın bizzat içindeler. Hem de tüm zerreleriyle her sese her kokuya her bir ayrıntıya anlam katarak içindeler. Telefon... Radyoyu kısmadan açıyorum, oğlum... Final haftası öncesinde üç günlüğüne gelmek istiyor. Tabi. diyorum, heyecanımı gizlemeden. Müzeyyen Senar Titrerim mücrim gibi baktıkça istikbalime... diyor. Ben altın küre gibi geçmişi gösteren üzüm salkımında babaannemle beraber, kısacık kadife saçlarıyla yerde emekleyen oğlumu görüp gülümsüyorum. Yanaklarımdan şeffaf üzüm taneleri kayıp gidiyor...


Elektrik vermeden önce parmağımı kesiyorlar. Böylece, daha uzun süre ölmeden acı çekebileceğim. Ceryan vücudumda geziniyor; kesik parmağımdan kanla birlikte fışkırıyor. Ben acıyla bağırıyorum, onlar gülüyor. Artık eskisi gibi canım yanmıyor aslında. Çıplaklığımdan da utanmıyorum. Anlamsız bir kelimeye dönüşüyor acı. İşkence, hücre... Kısılıp kaldım. İnsan, bu yapılanlara dayanabiliyorsa başka nasıl ölüyor ki! Gece mi, gündüz mü! Ayıramıyorum. Hep karanlık? Bir martı çığlığı duyuyorum. Kanatları yüzümü yalayıp geçiyor. İyot kokusu genzimi yakıyor. Kanadımı kırıyorlar hemen. Ama ben umutlanıyorum. Gece mi, gündüz mü! Ayıramıyorum. Hep karanlık? Bir martı çığlığı duyuyorum. Kanatları yüzümü yalayıp geçiyor. İyot kokusu genzimi yakıyor. Şükran, martı oluyor. Günbatımına doğru uçuyor, uçuyor. Nasıl dururum? Gitmeliyim. Martının peşine düşüyorum; bir-iki-üç... Küt! Alnım duvarı delemiyor... Hep böyle oluyor. Martı çekip gidiyor. Bir türlü tutamıyorum. Martı diyorum, umut dolu bir çığlıktır. Acı içinde kasılıp kalıyorum. Ne güzel insanlar ne de Şükran; her şey ne kadar uzak artık; burada ölürken.


çoğu zaman odamdayım, karanlığın tam ortasında. üzerime çimento dökülmüş gibi hareketsiz. kendimi öldürmeye çalışsam bunu başarabilecek gücüm yok. sürekli yattığım için bir tutam etimden fırlayan sivri kemiklerim yatağın bazı yerlerini çukurlaştırmış. neyse ki pencere çoğu zaman açık. gün ışıyınca ıhlamur ağacını ve gökyüzündeki bulutları görebiliyor, rüzgarın şarkısını, sessizce ağlayan yağmuru, kırlangıçların ötüşlerini duyabiliyorum. rüzgar ve ıhlamur dans ediyorlar. sağ elimle sigaraya uzanıp ağzımla tek bir sigara alıyorum paketin içinden, sağ elimle yakıyorum, dumanını rüzgar ve ıhlamura doğru yolluyorum, eşlik ediyorum onlara. ara sıra annem geliyor yanıma, seviniyorum. hareketsiz bedenimi kaldırıp duvara yaslıyor. getirdiği çorbayı yedirmeye çalışıyor. ona diyorum: karnım acıkmadı, daha dün yedim. üzülüyor, ısrar ediyor yemem için. onu üzmemek için birkaç kaşık alıyorum çorbadan. kendi başıma dışarı çıkmak istediğimi söylüyorum ona. annem, yapma böyle, diyor, nasıl? nasıl mı? ah anne! bir bilsen neler yaptığımı! bilmiyor annem, bazı şeyleri bilmiyor. tekrar yerime yatırmadan önce gözlerimin içine bakıyor, bir ihtiyacın var mı, diye soruyor. var, diyorum, senin gülüşüne ihtiyacım var anne. gülümsemeye çalışıyor, bak gülüyorum oğlum, diyor. küçük televizyonu açmasını, bir süre yanımda kalmasını söylüyorum. biraz sonra gitmesi gerek. gidecek, dönünce sevinmem için... ve dönünce ben bir an olsun yalnızlığa sırt çevirip annemin gözlerinde can bulacağım. yanıma oturuyor, varlığını hissediyorum. konuşmuyor annem. nefes alış verişi odayı dolduruyor. sessizlik koyulaşıyor, koyulaşıyor, zirveye ulaşıyor... sonra dağılıyor. annem soruyor yine, hep sorar: bir ihtiyacın var mı oğlum? var anne, var. ama söylemiyorum bu kez ihtiyacım olanı. karanlığa öyle alıştım ki, odamdaki her şeyi görebiliyorum: sedir, yastıklar, sehpa, odanın ortasındaki soba, duvara asılı pilsiz saat, küçük televizyon, radyo, çok önceki bir tarihte kalmış takvim... gözlerim hepsini ezberledi. hatta odamın dışındakileri de görebiliyor ve duyabiliyorum. annemin ağladığını, babamın onu dövdüğünü, ona nasıl vurduğunu görüyorum sanki. annemin ağlama sesi kulağımı parçalıyor. yerimden kalkmak için çabalıyorum, yapamıyorum, böyle zamanlarda sesi duymamak için bağırarak şarkı söylemeye başlıyorum. babamın buna sinir olduğunu biliyorum çünkü. babam sesimi duyuyor ve geliyor, beni yüzüstü çeviriyor, sarsıyor, hırpalıyor, yastığa başımı gömüyor. sus artık, sus Allah'ın cezası diyor, sus, sus, sus. ben yine de şarkı söylemeye devam ediyorum. sonra annem geliyor, beni kollarımdan tutup çevirmek istiyor, babam engelliyor. annem boğazından tuhaf sesler çıkararak duvarın dibine çöküyor. bir süre hıçkırıklar içinde şarkı söylemeye devam ediyorum. susunca babam gitmiş oluyor. annem beni tekrar eski halime getiriyor. titreyerek kollarımdan tutup göğsüne bastırıyor, içini çekerek ağlıyor, sağ elimle sarılıyorum ona, göğsünde derin bir uykuya dalıyorum. çoğu zaman sabahın tüm seslerini duymak, dünyanın uyanışını hissetmek için anneme pencereyi açık bırakmasını söylerim. karanlık gecenin ardından bir kurtuluştur benim için ışık. penceremden bana ulaşan sesler, görüntüler, kokular yüzünden yerimde duramam. içim kıpır kıpır eder, bir müddet sonra çağlarım... dayanamam ve pencereden bahçeye atlayıp dışarı çıkarım. günün ilk ışıkları, alacakaranlık... kasabanın sokaklarında dolaşırım, yaşamı iyice içimde duyumsarım, nefes aldığımı hissederim. özgürce hareket ederim. gecenin yorgunluğunu yavaş yavaş üzerinden atan cadde, etrafı süpüren işçiler, camiden dönen ihtiyarlar... ayaklarım ağrıyıncaya kadar yürürüm, sonra illa okul yolu... bahçede tek başıma sıraya geçerim. çocuklar yavaş yavaş gelirler, onlar da sıra olurlar. yavaş yavaş soyutlanıyorum. bedenim, bakışım, hissedişim, duyuşum çoğalarak yok olmaya başlıyor. bakıyor, göremiyorum. buharlaşıyorum. içimden tutuşturulmuş, gizli gizli, sakin ve ölçülüce yanmışım, sürecimi tamamlamışım. isli, yanık kokulu duman, tenimin küçük boşluklarından ince bir çizgi halinde çıkıyor sanki. güneşi, yıldızları, gece karanlığında ezberlediğim eşyaları göremiyor, rüzgarın şarkısını, yağmurun ağlayışını duyamıyorum. sağ elimi sigara paketine uzatıyorum, elim paketin içinden geçiyor. annem beni göğsüne bastırıyor, boşluğa sarılıyorum. babamın yüzü bulanık bir şeytana dönüşüyor. 1977 Balıkesir İli Dursunbey İlçesi doğumlu. Öyküleri Aşkar, Edebiyat Ortamı, Temmuz, Mahalle Mektebi ve Post Öykü dergilerinde yayımlandı. Balıkesir'de yaşıyor.


diyerek çıktı evden, geçip giden her yılın yankısı eklenmiş gibiydi bu sitemine. Biraz sonra sokak boyunca yürürken attığı her adımda da yine aynı bıkkınlığı bileklerine bağlamış, gezdiriyor; zaten adımlarını da zar zor atıyor, sanki kendisini durağa kadar sürüklüyordu. Hoş, her sabah evden çıkmadan üzerine yağan hakaret ve iğnelemeler yağmurunun; karısının, yüzüne tükürürcesine savurduğu küfürlerin, bedduaların bu bitkinliğe zemin hazırladığı aşikardı ya, bir tek "Ya Rabbi şükür" demediği, tüm bu eziyetleri üç kere öpüp alnına koymadığı eksikti şurada. Yağmurdan kaçarken doluya tutulur gibi koşar adımlarla evden çıkıyordu sonra, gerçi bu maratonunun pek de fayda verdiği söylenemezdi, varacağı yer nihayetinde bir diğer hapishanesi, iş yeri olacaktı sonuçta. Yine ağır düşüncelerinin altında ezilmişti sabah sabah. Dikkatini biraz dağıtabilmek istedi, gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı, ciğerlerlerine dolan havayla hala yaşadığını kendine kanıtladı, bunu bir hayat sigortası varsaydı. Bir süre böylece güven içinde beklemek istedi, nitekim bu haliyle ikinci bir gözün ilgisini çekeceğinin de farkındaydı. Fakat burnuna kaçan tozdan, polenden hapşırmaya başlayınca daha komik bir şekle büründü: ikiye bükülüp kalmış, burnunu çekiyor, gözlerini perdeleyen yaşları siliyordu. Bir rezil olmadığı kalmıştı, tam yerinde bir zamanlamayla bahar havasının gazabına ne de güzel uğramıştı. Bu halini üzerinden savuşturunca utançla doğruldu, kaşlarını çattı, gözlerini kaldırıma dikti ve kimseyle göz göze gelmemeye çalışarak hızlı hızlı yoluna devam etti. Kimi zaman adımlarının ritmini kaybediyordu fakat başını bir kez olsun yukarı kaldırmıyor, kaldırıma örülmüş gri taşları seyrediyordu. Hayır, bu anlamsız kısır döngülerin ne kadar gülünç olduğunun da gayet farkındaydı. Fakat kendisini bundan kurtaracak kadar bir kuvvete sahip olmadığını da adı gibi biliyordu. Bir kelebek, bir su aygırı yahut da bir mantarın iradesi neyse kendisininki de o kadardı işte. Tabi o bayağı iradesi de bir kum yığını gibi, dokunduğu yerden dağılıverecek kadar dayanıksızdı. Gerçi kendisinin de gözle görülür bir çabası hiç olmamıştı, gökten zembille inecek bir yardımı bekliyor olmalıydı. Hoş, bir çabası olsa ne değişirdi zaten? Oturup ciddi ciddi konuşmak istese ne karısı onu dinler, ne de bir arkadaşı lutfedip ona yardım elini uzatırdı; emindi ki hepsi de zihninin tüm olanaklarını kullanmaya vakıf olmayan çocuklar gibi gözlerini sabit tutamaz, bir o yana bir bu yana devirirler ve kendilerine söylenilen hiçbir sözü dinlemedikleri ve anlamadıklarını cevaben böyle bir nevi bağırırlardı. Kendi kendine bıyık altından gülüyordu bunları düşünürken. Kendisi onlardan çok mu farklıydı ya sanki? O düşünüyordu da ne değişiyordu? Kendi hayatı üzerinde zerre yetkinliği bulunmazken bu özelliği onu "düşünen hindi" olmaktan öteye taşımıyordu. Ha-ha! Sorunlar üzerine yığınla koşarken o, çözüm üretmek şöyle dursun, oturduğu yerde sırtını bile doğrultmazdı; yaptığı tek şey gözlerini kapatmak, başını toprağa gömmüş bir devekuşu olmaktı. Günaydın, diyeceğim ama günün aymamış, belli. Bu sözleri söyledikten sonra çirkin bir kıkırdamayla titreyen, iş arkadaşı S.'den başkası değildi. Bundan hiç hoşnut olmadığını gösterircesine üst dudağını yukarı kaldırdı, tekrar önüne döndü. Her cümlesinden sonra yarım bir kahkaha patlatıyor, nefesini tutarak kahkahasını bastırdıktan sonra konuşmaya devam ediyor, lafını bitirince yarım kalan kahkahasını abartılı bir şekilde sürdürüyor, uzun uzun gülüyordu. Zaten hafifçe basık suratı şımarık bir çocuğunkini andırıyordu, alay etmeye başladığındaysa çekilmez birine dönüşüyordu. Arkadaşı olmasına arkadaşıydı ancak hiçbir zaman bu adamın samimiyetine inanmazdı. Ne derlerdi, koltuğunda gözü vardı herhalde; sanki bir fırsatını bulsa kendisini şirketten kovduruverir, yerine de büyük bir istekle geçerdi. Ya haklıydı ve bu haklılığını kanıtlayana kadar temkinli davranmakta fayda vardı yahut da bunların hepsi, S'ye karşı sebepsiz nefreti için kılıf niyetine ürettiği kuruntularıydı. Kardeş amma alındın ya, tamam şakaydı... Otobüs geldi, nereye! Yolculuğun uzunluğu ancak onun yerini alan başka düşüncelerle unutulabilirdi. Kendisi de aksini yapmıyordu şu an, oturduğu koltukta başını geriye yaslamış, bir lambanın etrafına üşüşen sayısız kelebek, sinek ve adlarını bilmediği diğer böcek sürüleri gibi kafasında uçuşan binbir çeşit düşünceyi belleğine buyur ediyordu. Ki bu düşüncelerin her biri, diğerinin önüne geçmeye çalışıyor, zihninde bir saniyeliğine parlıyor ve hemencecik sönüyorlardı. Kendisi de en çok biri üzerine kafa yormak istiyordu ancak bunu yapmaya çalıştığı anda diğer düşünceler o fikri çepeçevre sarıveriyordu; aklı, tüm bu karmaşaya bir anlam veremiyor, bulanıyor, bunalıyordu. Böyle süren birkaç dakikadan sonra nihayet elini düşünceler havuzuna daldırabildi ve onca kalabalık içinde ışıldayan o fikri gün yüzüne çıkarabildi. Evet, karısını düşünüyordu şimdi. Hatta karısını değil; o birkaç yıl önceki ulaşılması mümkün olmayan olağanüstü varlığı, dokunsa kırılıverecek kadar zarif ve narin o kadını düşünüyordu. Nasıl da uzaktan seyrederdi onu; taranmış tel tel saçlarını, hafif kıstığı siyah gözlerinden saçtığı bakışlarla ilgisiz bir tavır takınmaya çalışmasını -bunu kısmen başarırdı- tıpkı uyku halindeki bir insanın ciddiyetiyle büzdüğü dudaklarını, yorgun görünüşüne eşlik eden gözlerinin altındaki bir çift çizgiyle güzelliğine hayran bırakışını... Aynı şirkette, bir adım ötede ama bir ömür kadar uzaktı ona. Değil evleneceğine inanmak, onun hayalini aklından geçirmeye bile cesaret bulamazdı. Şimdi ise bir halihazırdaki yaşantısına, bir de şunun şurasında birkaç sene öncesine bakıyor, aradaki abartılı farklılığın sebebini çözemiyordu. Artık karısının yüzünü bile görmüyordu, bir tek sabahları -kendisi işe önce gittiği için- bu şerefe nail oluyor fakat her güzelliğin bir bedelinin olduğu gibi, böyle de ancak kaşlarını çatmış, öfkeden kıpkırmızı olmuş bir suratın bağırırken ağzından fırlayan tükürük damlalarını sayabiliyordu. Zaten bütün gün bir telefonun pasparlak ekranını seyrediyor, geceleri de kapkaranlık bir uykuya dalıyordu. Evet, artık hem iş yerinde hem de evde aralarında bir adım mesafe vardı ama yine dağlar kadar uzaktı işte ona. Yine ne uzun düşünmüştü. Başını iki yana birkaç kez salladı, yanında oturan S.'ye baktı. Adam çantasındaki kağıtları önüne sermiş, eline bir kağıt alıyor, biraz göz gezdirdikten sonra bırakıp diğer kağıda geçiyor, belki de sadece meşgulmüş gibi görünmeye çalışıyordu. S.'nin bu yapmacıklık kokan çalışkan duruşuna eşlik etmek istedi, onun yanında boş boş oturmayı gururuna yediremedi. Elini çantasına atacak oldu ancak çantasını almayı unutmuş olduğunu fark etti. Hevesi kursağında kalmış bir çocuk gibi yüzünü buruşturdu, bu saatten sonra geri dönemeyeceğini de biliyordu, işe geç kalırdı zira. Zaten kaç gündür işe geç gidiyordu, bugün de saatini geçirirse kesin kovulurdu. Hele kovulma ihtimalini aklının ucuna bile kondurmuyordu. Sonrası çok açıktı çünkü; işten çıkarılırsa tüm makamı, itibarı yok olacaktı. Hah, tabi karısı da bu işe yaramaz adamın yanında daha fazla durmaya tahammül edemeyecek ve bir akşamüstü pılını pırtını toplayıp habersizce çekip gidecekti. Kendisi de iş aramak üzere evden çıktığı halde hiçbir sonuç elde edemediği gibi bir de para harcayarak döndüğü için zaten kendine kızgın olacağından saatlerce kapının önünde bekleyecek, karanlık çökünce ancak zile basmaya cesaret edebilecekti. İki kez zile bastığı halde açılmayan kapının önünde ellerini ceplerine atacak, oflaya puflaya ceplerini karıştırırken anahtarla sinir bozucu bir saklambaç oynayacak, nihayet kapıyı açacaktı. Evde biraz dolaşınca her şeyi anlaması hiç de uzun sürmeyecekti; buzdolabında üç gün yemesi için bırakılmış bir tencere kuru fasulye ve salon sehpasına fırlatılmış yüzüğü görünce beyninden vurulmuşa dönecekti zaten. Artık sonrasında kafasını duvarlara mı vururdu, çığlıklarla sokakta mı koşardı... S.'nin tiz çığlığıyla bir kez daha sıçrayarak düşüncelerinden uyandı. Etrafına bakındı, S.'yi geride, kapının önünde bekler vaziyette buldu. Adam, yüzünde vurmuş kızgınlık esintisiyle kendisine bakıyor, bir eliyle kapının kolunu tutuyor, diğer elini havada sallıyor, artık gelmesini işaret ediyordu. Mahzun bakışlarla gölgesini seyrederek S.'nin bir adım gerisinde yürüdü, bomboş bir zihinle adımını şirkettin kapısından içeri attı. Ne var ki hiç beklemediği şu anda büyük bir alkış tufanının kopmasıyla yine korkuyla sıçradı. Başını kaldırınca şirketteki tüm çalışanların karşısında inanılmayacak kadar düzenli bir şekilde dizilmiş, ellerini birbirine vurmakta olduklarını gördü. Dönüp S.'ye baktı, o da çantasını ayaklarının ucuna yaslamış -çantasının rengi mi değişmişti?- yüzüne sahte bir gülümseme yerleştirmiş, hızlı hızlı alkış tutuyordu; gülümseyince yanaklarında beliren bir çift silik gamzeyi göstermek istercesine dudaklarını yayabildiği kadar yaymıştı yüzüne. Bunları söylerken adamın yüzünde öyle bir neşe, öyle bir heyecan vardı ki neler olduğunu sormaya bile çekindi, usulca müdürün işaret ettiği koltuğa oturdu. Bir çizgi film karakteri kadar mutlu görünüşüyle ellerini çırpan müdür, bir dakika beklemesini işaret etti, odadan çıkarken titreyen elleriyle birkaç on saniye kapanmaya direnen kapıyla cebelleşti. Yeni müdür ise beklediği müddet zarfında odaya kabaca bir göz gezdirme fırsatı yakalamış, biraz dikkatle bakınca da kendi odasının bir kopyasında bulunduğunu anlamıştı. Tek farklılık, masanın karşı tarafındaki isimlikten, içinde bulunduğu odayı müdür odası ilan eden bu hileli nesneden kaynaklanıyordu. Artık sen ve ben, bu şirketin yeni müdürleriyiz. Düşünsene! Bu çöplükte istediğimiz gibi ötebiliriz, istediğimiz emri verebiliriz şu karınca sürüsüne! -Gel! Elini cebine attı; bir avuç büyüklüğünde beyaz, elinde sabit duramayan bir topak çıkardı, Öfkeyle kuşanmış ellerini müdürünün yakasına yapıştırdı, adamı hemen önündeki masaya doğru tüm kuvvetiyle itti, sonra belki de hala emniyette hissetmediğinden odanın bir köşesine attı kendini. Kıyafetinin kollarına ağzını, yüzünü sildi, yere birkaç kez tükürdü. Zaten şu ana kadar olanlara hiçbir bir mana veremiyordu, şimdi bu tiksindirici münasebetsizlik de neydi böyle! Anlamı neydi tüm bu gereksiz ayrıntıların, habersizce sahip olduğu bu tahtın, kulaklarını kanatacak kadar şiddetli bu kahkahaların, yalandan dudaklara asılmış tebessümlerin, boğazları yırtarak çıktığı halde hiçbir neticeye kavuşmayan gürültülerin, bu el üstünde tutulan hastalıklı döngünün seyri? Bunların hepsi, en başta gerçek bile olamazdı! Bu düşüncelerini okumuş gibilerdi hala içeride olan karısı ve müdür, ikisi de oldukları yerde dimdik duruyor, bomboş gözlerle kendisini seyrediyorlardı. Bu korku filmi ne kadar böyle sürmüştü, bilmiyordu, gözlerini açtığında hala otobüsteydi. Bir saniye geçmeden her şeyi anlamıştı. Yanına baktı, tahmin ettiği gibi S. yoktu; bir gün haklı çıkacağı çoktan içine doğmuştu. İstediği fırsatı yakalayan suratsız herif nasıl da kaçıvermişti işte! Pencereye döndü bu defa, nereye kadar gitmiş olduğunu kestiremedi, sanki şehrin sokakları belleğinden silinmişti. Kapıya koştu, şoföre durması için birkaç kez bağırdı, inerken arkasından savrulan küfürleri duymazdan geldi. Geriye döndü, keskin bir çığlık fırlattı ve daha önce benzerini hatırlamadığı bir hızla koşmaya başladı. Nasıl uyuyakaldığı sorusunu düşünmüyordu zaten; kendisine olan öfkesini bile ertelemiş, şirkete dönmeye çalışıyordu. Yarım dakika kadar sonra sendeleyerek yavaşladı, en son soluk soluğa olduğu yere çöküverdi. Hatta dizlerinde oturacak dahi derman bulamadı, kaslarının da gevşemesiyle sırtüstü uzandı yere. Kollarını iki yana açabildiği kadar açtı. Bir yandan kendi kendine "hayır, hayır" diye mırıldanıyor, sesi bir yükselip bir alçalıyordu; diğer yandan gözlerini sıkı sıkıya kapatmıştı. Asıl bu anın bir rüya ya da benzeri bir şey olması lazımdı, hiç değilse zamanı geri alabilmeliydi. Ancak gerçek, yüzüne ağır bir tokat gibi çarptı: Kaçınılmaz son gelip çatmıştı. Birazdan gelecek telefonla tahmin edilmesi hiç de zor olmayan o sözler kulağını yırtarak beynine işleyecek, sonra karısının bitmek tükenmek bilmez hakaretlerine maruz kalacak, birkaç gün sonra da dolapta yemesi için bırakılmış bir tencere kuru fasulye ve salon sehpasına fırlatılmış yüzüğü görecek, kafasını duvardan duvara vuracak, çığlıklarla sokakta koşacaktı. Öyle yalnız kalacaktı ki hayalleri bile onu terk edecekti. 20 Temmuz 2000, Pendik, İstanbul doğumlu. Çukurova Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde öğrenci. Öyküleri Aşkar dergisinde yayınlanıyor ve 2017 yılında Sivas'ta düzenlenen Türkiye geneli öykü yarışmasında birinci oldu.


-Şuna bak! Hikmet'in cümlesi bitince dili dışarı sarktı, suratı kıpkırmızı kesildi, elindeki feneri düşürdü, kendi etrafında dönerek içini boşaltacağı bir nokta aradı, iki üç adım atıp dizlerinin üzerine eğilip öğürdü. Kuru çamurdan bir duvar durmaksızın yağan muson yağmurunun etkisiyle erimişti sanki, her yerde su buharı, böcek sesleri. Hikmet'i öğürten manzaraya bakmak için yürüdüm, botlarla gezmek kötü bir seçim, ayağım çamurlara batmaktaydı, çıplak ayaklıların neden daha atik hareket edebildiklerini anladım. Aslında bir kapının olması gereken boşluğa dikildiğimde pis, sıcak bir koku yüzüme vurdu. Az önce gördüklerimden farklı olmayacağına inandığım bir manzaraya alıştırdım kendimi. Öyle değildi. Yetmişli yaşlarda keçi sakallı zayıf mı zayıf bir ihtiyar, kucağında en fazla iki buçuk yaşında gürbüz bir kız çocuğu. Pala darbesi adamcağızın tam boynuna inmişti, boynundan aşağı oluk oluk akan kan torunu olacak çocukcağızın ağzına doluşmuştu. Torunu olmalıydı çünkü bir insan ancak evladını böylesine çaresizlikten utanan bir şefkatle kucaklayabilirdi. Çocukcağızın bağırsaklarını dışarı salan güçlü pala darbesi nasıl bir kinin timsaliydi ki. Adamcağızın yüzündeki ironik ifadeye bakarken sizin en büyük düşmanlarınız ayeti aklıma geldi. Titredim, ağlamak istedim, içimdeki şaşkınlık içimdeki şefkatten daha güçlüydü. Cebimde bir fotoğraf makinesi olduğu anlaşılmayan kalemi önümdeki aşağılık manzaraya dikecekken ardımdaki eşlikçilerimizi fark ettim. Gayemden vazgeçtim. El fenerini odanın içinde gezdirmeye başladım, bakır kaplardan birinde bir tavuk ölüsü, oyuk duvarlarda yosunlanmalar, yerden üç karış yükseklikte delik biz bez torba ve deliğin ağzında inci gibi parlayan pirinç taneleri. El fenerimi rafın üzerine tutup Muhammed lafzına rastlayınca kendimi tutamadım, hıçkırdım. Lafzın yanında muhtemelen bir kömür parçasıyla özensizce çizilmiş Kabe tasvirini görünce dizlerimin bağı çözüldü. İşte o an bir iki adım ötemde yatanların acısı içimde sürekli su dolan bir balon gibi büyüdü ve taşarak şaşkınlığı, yorgunluğumu, çaresizliğimi, hesapçılığımı boğdu. Dedem ve kızımdı sanki iki adım ötemde yatanlar. Çamurda sürünerek cesetlerin başına gitmek kanlı boyunlarını, dudaklarını, ellerini öpmek istedim. Vücudumdaki her bir gram yağdan utandım, sırt çantamda açlık tedbirlerimden, bisküvilerden, minik konserve kutularından, haplardan, çikolatalardan... Dizlerime yapışmış çamurdan utandım, ülkemin zenginliğinden, pirinç torbasının deliğinden, kolektif umursamazlığımızdan. Daha beteri duvardaki lafızdan utandım. Bizler ütülü gömlek ve araba muayenesi derdindeyken, onlar bir avuç pirinçle Kabe yolları hayal ediyorlardı. Hikmet'in elini omzumda hissettiğimde yüzüne baktım, karanlık içerisinde başıboş bir ayrıntı gibiydi, el fenerini yüzüne tutunca onun da ağladığını gördüm. Elimdeki feneri duvardaki lafza ve Kabe tasvirine tutunca dayanamadı, ince ince sızan yaşları hıçkırıkları ile titremeye başladı. Bana sürekli Amerikan komedi filmleri armağan eden ve en büyük zevki oyun konsollarının başında saatlerce oynamak olan bu neşeli insan şimdi avuçlarına ateş almış bir çocuk gibi acıyla yanıyordu. Eşlikçilerimiz odaya girerken eliyle omuzlarıma dokunup beni teskin etmeye çalıştı. Gözyaşları kalın dudakları üzerinde dağılırken dilinden hıçkırıkları ile ahenklenen bir Hasbinallah ve niğmel vekil çıktı. Duvarların arasından çıktık. Gözyaşlarımıza anlam veremeyen eşlikçilerimizden İngilizcesi iyi olana Askeri tedbirler konusunda tecrübenizden bahsettiniz, ama neden bu olaylara engel olmadınız? diye sorduğumda Hikmet onları sorgulamamam için dirseğiyle sırtıma dürttü. Başındaki subay şapkasını çıkaran eşlikçi gülümsedi. Pis, sararmış dişlerinin arasına bir sigara sıkıştırdı. Sizler yardım gönüllülerisiniz, gazeteci değilsiniz! diye alaycı bir cevapla karşılık verdi. Kime ne soruyordum ki? Ben Hikmet'in uyarısıyla yeni bir soruya girişmeden kısa boylu eşlikçi çekik gözlerini ovuşturarak Sizlere etrafı gezdirmemiz bile büyük bir iyilik, normalde buraları teftiş gibi bir hakkınız da yok, dedi. Hikmet araya girerek, buraları görmeliyiz ki yardım kampanyalarını daha bir ateşle yürütelim, insanlar Arakan halkına yardım konusunda daha cömert olsunlar, yardımlarınızdan herkese bahsedeceğiz dedi. Çantasından birer paket Amerikan sigarası ve renkli bir çakmak çıkararak eşlikçi askerlere uzattı. Kısa boylu olanı çikolata da talep edince birer paket çikolata uzatan Hikmet kızarmış gözlerine yakışmayan yapmacık bir gülümsemeyle yardımları için tekrar tekrar teşekkür etti. Önümüzde uzanan yola girdiğimizde dün bu vakitlerde yaşananları düşündüm. Çığlıklar, kaçışan insanlar, kendi canlarını mı, yavrularının akrabalarının canlarını mı kurtaracağını şaşırmış insanların çaresiz haykırışları, talan edilen evler, pala ve mızrak darbeleri, anlamsız gözlerle bakan çocukcağızlar, yağmur suyuna karışan kan... Eşlikçilerimiz karşılaştıkları bir askere Hikmet'in kendilerine verdiği sigaradan uzattı, gülümsediler. Böylesi bir kan ve çamur deryasında akıllarını korumak bir yana bir lunaparkın renkleriyleymişçesine mesut insanlar. Birer suçlu ya da birer hain gibi utanmaları gerekirken muzaffer göğüs gerişler, kahkahalar, şakalaşmalar. Hikmet'in işaretiyle sağımızdaki çalıların iki metre kadar içine sürüklenmiş çıplak bir kadın cesedi... Cehennem şeref sahibi bir yer, ateş bütün alçaklıkları, insanın o ifsadçı, o şeytana armağan ettiği yönlerini yakıp temizleyen candan bir dost! Kesilmiş ve dudakları, burnu yenmiş bir delikanlı kafasıyla oynayan iki kara köpek. O dudaklar kaç kere salavat getirdi, o burundan kaç tesbihat için nefes alındı. Önümüzde yürüyen eşlikçilerimize Ne olur bize kazma kürek bulun ve bir yer gösterin, bari şu ceset parçalarını gömelim dedim. Kısa boylusu, içine şeytan girmiş bir bedbahtın kara, şiddet dolu bakışlarıyla çok oluyorsunuz, siz sadece buraları inceleme yetkisine sahipsiniz ve canlı kalan herkesin tahliye edildiğini görmekle mükellefsiniz deyince sustum, Hikmet kulağıma ileri gittiğimi, bunların insan yüreği taşımadığını anlamam gerektiğini fısıldadı. Hikmet büyük bir ustalıkla kimseye sezdirmeden çeşitli fotoğraflar çekerken hava dakikalar içinde acı acı ısınıyor; kanlı, acılı, çığlıklı, hırıltılı, aymaz ve hınçlı nem buharları göklerde yeni bulutlara dönüşecek, buradan alınan acı uzak diyarlarda hayat olacak. Sincap maymun melezi hayvanlar daldan dala atlarken yürüyoruz. Yol kenarında akan bulanık sular, delik deşik toprak, toprağa gömülmüş bir kılıç sapı. Mermiyle, bombayla bile öldürülme şansı olmamış, ölümü en alçak, en adi, en ilkel haliyle hissetmiş garibanların iman dolu yurdu. İmanın bedelinin kan olduğu kara mı kara bir çağ.


Dil bilmediği, tanıdık olmadığı kimseler arasında bulunmak;bazen bir rahatlık kendisiyle baş başa kalmanın huzuru, belki içsel bir tamirat imkanı sağlıyor. Ruhunda bir acelecilik. Kimseyi beklemeye, durmaya tahammülü yok. Aklına eseni yapıverecek. Arkadaşlarıyla konuşma isteği bile gelmiyor zaman zaman. Tenha olacak. Burada her şey mazur görülebilir, sineye çekilebilir. Her şey aliyyülaladır. Dünyanın, ruhani afiyetin, asumani derinliklerin merkezidir. Mutlu çobanlar, prensler ve kınalı kuzular bu toprağa gömülüdür. Mescid-i Nebevi'de, baş yere koyulduğunda; toprağa, yola, insana secde edilir. Ki boynunu aşk kesilmiş bir bıçağa uzatası geliyor. Bayram yaklaşıyor yalnız değil ki. Pek çok kimsede benzer, hatta öte bir hissiyat seziyor. Üstelik Sema, bütün dünyevi sorumluluklarını, kimliğini her şeyi terk etmeyi dileyip, mescitten çıkmayı bilmeyen, özel yanıkları tanımıştı. Seneler seneleri devirmiş, kaç bayram, kaç umut senesi geçmişti. O daima beklemişti. Ve şimdi... Murat edilene kısmen erişilmiş, Kutlu İzlere dudak değmişti. Fakat kifayet etmezdi. Başı bıçağın altında. Varılamayan hidayetlerden korkuyor bir yandan. Nefsin kokusu azalıyor sanki. Hiç değilse umut ediliyor. Medine sokaklarına vurgun. Gerçek bir yerli gibi; en ince, derin noktalarına kadar gezse, gerçekten ordan olmanın zevkini bilse, deftere bir yazılsa ve hiç silinmese, küre-i arzın ağırlıklarının altında ezilmese, daimi kayıtlı kalsa. Şimdilik mümkün değil. Belki ilerde, yürüyüş sonsuz çünkü. Ah bu kokular bayıltıyor. Çok ötelerden, memleketindeyken bile duyuyor. Gönlü bir hasret, bir daüssıla özlemiyle doluyor. Orada yaşayası, ne bileyim orada ölesi geliyor. Bir Medine sarmalıyor, bir Mekke hayali... Kimliksiz, nişansız, isimsiz bir taş olmak istiyor. Yahut Medine'de bir hücre. Zaman çoğalıp, bereketleniyor. Çoğu kimseden Ne kadar fazla vakit öldürüyor muşuz sözleri duyuluyor. Cuma Namazı için bekleniliyor. Özellikle Ravza ziyaretinden sonra, namazlar apayrı bir ruhaniyete bürünüyor. Filistinli bir hanım Sema'yla birlikte Kur'an okuyor. Kadından Aferin aldı. Bir Nijeryalı uzaktan öpücük gönderdi. Değişik bir hayat tanık olunan ki. Oradaki hayatı hiç yaşamamışsınız, içe işleyen amelleri şimdiye kadar hiç tatbik etmemiş, lezzetleri tatmamış; yepyeni bir insan tanımının idrakine varmamışsınız gibi. Yanındaki İranlı veya Suudi kadın, sürekli secdede. Sadece ortam değil, kişiler de hareketleriyle, safiyane, süzme eylemleriyle, bir duygu geçişiyle de etkiliyor ve gayriihtiyari teşvik ediyor. Sema sabah Ravza ziyaretindeki bir hadiseyi hatırlıyor. Dizleri üstünde, saatler gibi gelen dakikalarca, O güzel kapının açılmasını bekliyorlar. Yeşil halıda namaz kılabilmek, gerçekten büyük bir nimet, mazhariyet, bir yandan da savaş. İranlıları salmışlar lafı dolaşıyor bir ara. İranlılardan herkes çekiniyor Salma sözüne, yanındaki alev bakışlı hanım gülüyor. Fakat takdir de etmiyor değiller. Çünkü karşılaştıkları bazı İranlı guruplar, son derece canlı, sürükleyici, tesirli bir ibadet diliyle kalbe çarpıyorlar. Hareketlerinde, kendilerine yakıştırdıkları İslami bir gurur ya da vakar seziliyor. Önden pek çok gurup gitti, gene en arka sıradalar. Türkler pek talihli değil gibi geliyor, sanki daima sonuncu sıradalar. Sinirler gergin. Diyanetçe verilen çantasını karıştırıyor. Peçete, kağıt mendil gibi nesnelere rastlıyor. Mendil hayli fazla. Allah Allah aceleden yerlerini mi karıştırdı, tıkıştırdı. Ancak aradı taradı, telefonunu bulamıyor; iyice şaşkınlaştı. En son gözde, kırmızı bir cep telefonuna rastladı ki... İrkildi. Yanlışlık. Kızgın bir genç kız, onu dürtüyor. Ve bir hışımla çantayı önüne çekiyor. Meğer onun çantasını karıştırıyormuş. Bekleme heyecanıyla, ince ayrıntılara dikkat etmemiş. Zaten sersemdir, biraz kalın kafalı, eblehtir. Aklından her şey uçup gitmiş, her şeyi sil baştan öğrenmektedir. Daha önce gördüğü bu manzaralar, mekanlar hep yepyenidir. O da bir ilkokul öğrencisidir. İşin elif ba'sındadır, başındadır. Anlamaya, manalandırmaya, hatta emeklemeye çalışmaktadır. Fakat pek utandı, kafası önünde. Arkadaki kıza bile bakamıyor, özür dileyen bir şeyler mırıldanıyor. Esasen sürekli yer değiştiriyorlar. Uzun dakikalar. Durdular, kalktılar, yürüdüler, oturdular, koşturdular, eklediler. Önde olabilmenin yarışı. Simalar habire değişiyor. Bir ara, önündeki anne ve kız dikkatini çekiyor. Kız annesine kağıt mendil uzatıyor. Ve gözlerindeki, çapakları silmesini istiyor. Kah gözü, kah yüzü... Annesini sürekli kontrol ediyor. Aynı sahne birkaç kez daha tekrarlanıyor. Genç kız titiz, sinirli ve bezgin. Elinde mendil, gözleri sürekli yaşlı kadının üzerinde. Henüz sıcaklığını kaybetmemiş, yaşadığı bir sahne tekrar canlanıyor. Sema, sonradan fark ettiği, kağıt peçete deposunun sırrını da anlıyor. Yanlışlıkla çantasını aldığı, aynı ana-kız bu. Belki asık yüzünün arkasında da bir haya t kırıklığı yatmakta. Keşke yüzünü güldürebilseydi. Teselli verici bir hareket, bir sevgi gösterisinde bulunsaydı. Ama büsbütün yanlış anlaşılmaktan çekindi. Binlerce kadında benzeri olan çantaya gözü takıldı, gülümsedi. Ayşen olsaydı, çiçeklere, eşyaya, taşa toprağa hep buraların isimlerini koyan; en umulmaz olayları, ilgi ilgisiz kişileri, bir aşk mantığıyla yahut yüksek bir akıl ya da cünunla hep o tarafta irtibatlandıran Ayşen.. biçare çantayı da, mendili de kuşkusuz Resul'den, validelerimizden bir hatıra, asli hüviyetini kaybetmiş aziz bir nesne gibi ele alırdı. diye zihninden geçiriyor. Ruhu, rayihalı bir mendille silinmiş gibi serinliyor. Atmosfer değişti. Annesini temizlik konusunda uyarmaktan vazgeçen genç kız, kafasını çevirip, Sema'ya ters bir bakış fırlattı.