İmam, başına doğrultulmuş silaha bakarken bekar olduğu için Allah'a şükretti. 1+1 evinde kendi halinde yaşıyordu, yarım saat önce asla tahmin edemeyeceği bir durumun içine girmişti. Korkuyordu. İçinden sürekli dua ediyordu. İmam ne konuşacağını bilemiyordu. Aslında konuşurdu ama ölmek istemiyordu, karşısındakini nasıl tatmin edeceğini bilemiyordu. Efruz'un yüzüne dikkatle baktı. Çatık kaşını, seğiren sol gözünü, hiç ak düşmemiş koyu siyah saçlarını, terlemiş alnını, alnındaki damarın belirişini, sakallarını inceledi. Gençti Efruz, tedirgindi ama aynı zamanda rahattı. Silahı tutuşu, istese bir insanı çok rahat öldürebileceğini gösteriyordu. Yine de tedirgindi. Bir şeyden korkuyordu ama korkusunun kaynağı neydi? Ölmekten korkmuyordu, yakalanmaktan korkmuyordu, belliydi, gözlerinde öyle bir korku yoktu. Efruz silahı imamın başına biraz daha yaklaştırdı. İmam ürperdi, korktuğunu belli etmek istemese de elinde değildi, titriyordu. İmam derin bir nefes aldı ve tuttu nefesini. Efruz'a dikti gözlerini. Ne olacağını bekliyordu. Efruz imama baktı, gözlerini kıstı, anlamak ister gibiydi. Sonra elindeki silah gevşedi, arkaya doğru bir iki adım geriledi, gülmeye başladı. Otopark silah seslerinin yankısı, küfürler ve kırılan araba camlarının şangırtısıyla dolmuştu. Aralıksızdı sesler. Gürültü, ölümden daha keskindi. Hemen girişte yerde iki güvenlik görevlisinin cesedi seriliydi. Efruz, bir Clio'nun arkasına pusmuştu. Otuz metre kadar ilerisinde de bir BMW'nin arkasında çatıştığı iki piç kurusu vardı. Yaklaşık on dakikadır çatışıyorlardı. Efruz için uzun bir süreydi. Efruz makineydi, öldürürdü, acımazdı ve ıskalamazdı. Efruz, hiç çocuk olmamıştı. Efruz hiç yaşamamıştı. Efruz öldürmüştü ve adına yaşamak demişti. Otuz yıllık ömrüne otuzdan fazla ceset sığdırmıştı. Azrail, Efruz'un silahının içinde yaşıyordu sanki. Karşısındaki adamlar piç kurusuydu da Efruz da neydi? Efruz, piç kurusunun hasıydı! Otopark piç kurularından birinin bağırmasıyla bir kez daha yankılandı. Asıl yankı Efruz'un zihninde gerçekleşti ama. Kaçış yok Efruz! Efruz'un hayatını anlatan üç kelimeydi, tek bir cümleyle tarif edilebilirdi hayatı. İlk on bir yaşındayken duymuştu. Önce bakkaldan, sonra polisten, sonra ıslahevinde, sonra cezaevinde, sonra patrondan, sonra düşmandan, liste uzar giderdi. Hepsinden de kaçmıştı. Efruz, kaçardı. Efruz yakalanmazdı. Efruz için başarısızlık yoktu. Beyninde cümle hala yankılanıyordu ve yankıyı durdurmanın tek bir yolu vardı. Efruz haykırarak fırladı ayağa, mermileri aralıksız yağdırdı üstlerine, şarjör boşalmadan öldü iki piç kurusu da. Efruz hızını alamadı, havaya ateş etti, yere ateş etti, arabalara ateş etti, rastgele ateş etti. Saymıştı. Tek bir mermi kalmıştı. O zaman durdu, piç kurularının yanına gitti. Ona bağıranı görmüştü, eğildi kulağına. Kalkarken son kurşunu da az önce fısıldadığı kulağına sıktı. Üstüne kan sıçradı, silmedi. Şimdi otoparktan çıkması gerekiyordu. Yakalanmadan. Yakalansa ne olurdu? Hiçbir şey. Akşama nezarethaneden alırlardı onu. Efruz dünyayı paranın ve taşağın yönettiğini çok genç yaşta öğrenmişti. Efruz kitaplara dalmıştı. İki raf vardı, alttaki rafın tamamı dolu değildi. Efruz eline bir kitap alıyor, karıştırıyor, bazen ilgisini çeken bir sayfayı okuyor, sonra geri yerine koyuyordu. İmam biraz rahatlamıştı. Efruz uzun zamandır kitaplarla meşguldü çünkü. Silahını da beline takmıştı. Yine de imam yerinden hiç kıpırdamamıştı, salonun tam ortasında, halının üstünde diz çökmüş vaziyetteydi. Efruz yüzü kitaptayken sormuştu, yüzünü görmemek imam için iyiydi. Efruz, imama döndü. Şaşırmıştı. İmam tekrar korkuya kapıldı. İmam suskunluğu tercih etti. Efruz kitapları bıraktı, geldi kanepeye oturdu, silahını tekrar eline aldı, elinde döndürmeye başladı. İmam da tam karşısındaki kanepeye oturdu. Güldü, daha da güldü, daha da, daha da. Tutamadı gülmesini. İmam ne yapacağını yine bilemedi. Bir an önce bitsin istiyordu, Efruz gitsin ve bu işkence bitsin. Feyruz ne yaşadığına anlam veremiyordu. Elinde silah, yüzü tedirgin ve korkutucu bir adam ve onunla dini sohbet gerçekleştiriyordu. Efruz'un bir hışım ayağa fırlayıp silahını doğrultmasıyla Feyruz da yerinden zıpladı, ayağa kalktı, banyoya doğru yürüdüler. Feyruz ağlamak istedi, kaçıp kurtulmak istedi. Tam banyo kapısına gelmişlerdi ki aklına geldi ve şansını denemek istedi. Banyoya girdiler. Efruz ışığı açtı, Feyruz titriyordu. Banyo temizdi, nizamlıydı da. Lavabonun üstünde bir raf vardı, rafta tıraş malzemeleri, diş fırçası, diş macunu ve bir tarak vardı, rafın üstünde de tertemiz bir ayna. Efruz perdeyi çekti, küvete baktı. Sonra Feyruz'a döndü. Feyruz ses çıkarmadı. Yaşadığı olayın gerçekliğine inanamıyordu. Birazdan uyanmayı ve rüya görmüş olmayı dilerdi. Efruz soyunmaya başlamıştı. Feyruz ise hala şaşkınlık, iğrenme ve korku içindeydi. On bir yaş. Çocukluk. Bakkal Rıfat. Efruz, arkadaşından öğrenmişti. Bakkala girersin, Rıfat kasadadır, çikolataların olduğu rafların önünde gezinirsin, Rıfat müşteriyle ilgilenirken ceplerini doldurursun, sonra sadece bir çikolatayı eline alır, parasını ödersin, çıkarsın. Temiz iş. Çocukken daha da temiz. Arkadaşı demişti: Ben beş lirayla girerim bakkala, elli liralık alışveriş yaparım. Efruz sevmişti. Bir gün oyunu bozmuştu, oyunbozanlık yapan bedelini öder. Rıfat dışardaydı. Paraların olduğu çekmece açık kalmıştı. Yakalanmamak mümkün değildi ama Efruz çocuktu işte. Çekmecelerden paraları doldurmaya başladı cebine. Rıfat demir paraların sesini duydu, içeri girdi ve Efruz'u gördü. Gördüğü gibi de küfürler saçarak tokadı yapıştırdı. Efruz korktu, karnına tekme attı Rıfat'ın ve kaçmaya başladı. Rıfat kovaladı, Efruz kaçtı. Soluk soluğaydı. Rıfat'tan kurtulacağından emindi, asıl derdi babasının öğrendiğinde ne yapacağıydı. Dert etmesine gerek kalmayacaktı ama. Efruz bir duvarın arkasına saklandı. Rıfat koşmayı bıraktı, bağırdı: Kaçış yok Efruz! Yakalayacağım seni. İşte o zaman, o meydan okumayı duyunca Efruz hınçla doldu. Eline bir taş aldı. Rıfat duvarların arkasına bakıyor, arıyordu. Efruz'un olduğu duvara geldi, göz göze geldikleri an Efruz taşı kafasına indirdi. Rıfat kısık sesle bir ah çekti, yere yığıldı. Nasıl oldu, ne ara oldu anlamadı Efruz. Önce insanlar toplandı, Efruz kaçamadı, sonra polisler geldi. Götürdüler Efruz'u. Akşamına annesiyle babası geldi emniyete. Annesi ağlıyordu. Babası öfkeliydi. Anlat dedi Efruz'a. Efruz anlattı. Çocuktu ama söyleyeceği hiçbir yalanın işe yaramayacağının farkındaydı. Babası hiçbir şey demedi. Annesi sarıldı Efruz'a, öptü, sarmaladı, kokladı, teselli edici sözler söyledi. Babası hiç konuşmadı, sarılmadı, öpmedi, sarmalamadı, koklamadı, teselli edici sözler söylemedi. Efruz da zaten babasını bir daha görmedi. Islahevi. Suçlu bir sürü çocuk. Tek tük ürkek çocuk var, ses çıkarmayan, etliye sütlüye karışmayan. Ama çoğu fırlama. İlk başlarda çekingen olsalar da iki aya hepsi psikopat oluyor. Mecbur. Çünkü büyükler de var. Rıdvan var, Hakkı var, Süleyman var. Hepsi orospu çocuğu. Ergenliklerini kendilerinden yaşça küçük çocukların üzerinde yaşıyorlar. Duş zamanları özellikle. Her duş saatinde, duştan sonra günlerce ağlayan küçük çocuklar var. Çünkü Rıdvan, Hakkı ve Süleyman tam bir orospu çocuğu. Allahsız, kitapsız, acımasız, merhametsiz, sapık, ahlaksız. Akla gelebilecek her kötü sıfat onlarda vücut bulmuş. Islah olacakları falan da yok. Bir de gardiyanlar var. Gardiyanların içinde Nazım var. Bir de Selim. Nazım ile Selim, Rıdvanların büyümüş hali. Onlar olduğu sürece Rıdvan ve ekibi özgürler, istediği her şeyi yapabilirler. Çünkü tezgah kurulmuş. Rıdvan ve ekibi 18 yaşına girince cezaevine geçecek, o güne kadar Nazım ile Selim onları sömürecek. Onlara uyuşturucu bile sokacaklar, karşılığında da avantalarını alacaklar tabi. Duş saatlerinde olanlara karışmayacaklar çünkü Rıdvan ve ekibi nöbetçi oldukları gece Nazım ile Selim'in odasına gidecek. Sistem böyle işleyecek. İşleyecek mi? Hayır. Hiçbir zaman ilelebet işlemez. Dünyanın kanunu bu. Biri çıkıntılık yapar veya piyango yanlış kişiye vurur. Sistemin çarkı zarar görür, o andan sonra da o çarka dahil olmuş herkes kapana kısılır. Bir kişinin başının yanması, yanlış hareket etmesi yeterlidir; dahil olan herkesin sonu olur. Piyango Efruz'a vurdu. Rıdvan, Efruz duştayken perdesini çekti bir anda. Efruz ilkin afalladı ama sonra mevzuya uyandı. Efruz, Rıdvan'ı ve avanelerini tanımıştı ama Rıdvan ve ekibi Efruz'u tanımıyordu. Aynı taktik. Efruz, Rıdvan'ın karnına tekme attı ve kaçtı. Koridorda koştu, merdivenlere yöneldi. Rıdvan hem avını kaçırmanın verdiği öfke hem de karnına yediği tekmenin -ki herkesin önünde yemişti- verdiği nefretle koştu arkasından. Yakalayacaktı. Bağırdı: Kaçış yok Efruz! O an oldu ne olduysa. Efruz'un aklına bakkal geldi, sonra da babası... Önce karnında bir ağrı belirdi, sonra göğsünü kaplayan bir sıcaklık, bacakları titredi. Kaçış rotasını değiştirdi. Alt kattan döndü, koğuşuna girdi. Rıdvan da arkasından geldi. Ama Efruz hızlıydı. Kaşla göz arasında dolabında zulaladığı çakıyı aldı, koğuşun girişindeki ranzanın üst katına çıktı, Rıdvan içeri girer girmez üstüne atladı. Yerde boğuştular ama kısa sürdü. Çünkü Efruz ilk fırsatta çakıyı Rıdvan'ın gözüne sokmuştu. Rıdvan çığlık attı. Efruz dinmedi, Rıdvan'ın üstündeki havluyu çekti, bağırdı, bütün çocukları topladı. Çocuklar kinle, Hakkı ile Süleyman ise korkuyla seyretti olanları. Efruz, Rıdvan'ın erkekliğini avucuna aldı, çakısıyla kafasını kesti, kopardı. Kan fışkırdı. Üstü başı kan oldu. Rıdvan çığlık bile atamadı, kıvrandı, titreyerek can verdi. Her şey çok kısa sürede gerçekleşti. Nazım ile Selim nöbetçiydi. Birlikte tutarlardı nöbetti. Çünkü çark... Koğuşa geldiklerinde neye uğradıklarını şaşırdılar. Selim kustu, Nazım sendeledi, ranzaya tutundu. Hakkı ile Süleyman onları görünce rahatladı ama kısa sürdü. Çünkü sanki anlaşmışlar gibi bütün çocuklar Nazım'ı, Selim'i, Hakkı'yı ve Süleyman'ı çevreledi, ortalarında kaldılar. Önce yalvardılar, sonra tehdit etmeye başladılar, işe yaramadı. Başlarında Efruz, bütün çocuklar, üstüne çullandılar, hepsinin elinde de çakı vardı. Koğuş kan gölüne döndü. Her şey bittikten sonra ıslahevinde alarm verildi. Çocuklar yargılandı, dağıtıldılar başka ıslahevlerine, ıslahevinde kurallar sıkılaştı. Çünkü eğer Nazım ile Selim orospu çocuğu olmasaydı, orospu çocuğu oldukları için rüşvete tamah etmeseydiler, rüşvete tamah etmedikleri için ıslahevine yasak hiçbir madde giremeyecek ve hiçbir çocukta da çakı olmayacaktı. Aslında katliamdan önce de Efruz uslu duran bir çocuk değildi. Arada dövdüğü çocuklar oluyordu. Saldırıyordu bir anda. Kimse o çocukların neden dayak yediğini anlamıyordu. Çünkü Efruz babasının ziyaretine geldiği çocukları dövüyordu ve nedenini dile getirmiyordu. Şimdi zaten önemi yoktu. Katliam onca kavgayı unutturmuştu. On sekiz yaş. Cezaevi. Efruz cezaevine gelmeden namı gelmişti. Koğuşuna girdi. Koğuşu on kişilikti. Gardiyan girerken eğer uslu durmazsa tek kişilik hücrede kalacağı yolunda tehdit etmişti. Efruz cinayeti çocukken işlememiş olsaydı zaten doğrudan tek kişilik hücreye girerdi. Tek kişilik hücreler kötüydü. Efruz tanımıştı o mahkumları. Kimseyle konuşmazlardı. Sesini hiç duymadığı insanlar vardı. Televizyon izler, sigara içerlerdi. Efruz'u ilk önce koğuş ağasına götürdüler. Ağa, Efruz'a iyi davrandı, sertliğini gizlemedi, patronun o olduğunu belli etti ama iyi de davrandı. Efruz sıradan bir mahkum değildi çünkü. Parası olup olmadığını sordu, yine adettendi, Efruz olmadığını söyledi, o zaman Ağa onu çaycı yaptı. Parası olmayan mahkum çalışırdı. Bitik durumda olanlar da vardı. Müebbet yemiş ve parasız. Onlar ağanın hizmetçisi olurdu. Çorabını yıkardı, hatta ayağından çorabını onlar çıkarırdı, bir de tabi yine duş olayı vardı. Ama burada Efruz için tehdit yoktu. Orada da devreye hizmetçiler girerdi. Parası olmayan mahkum hapishanede duman olurdu. Efruz ıslahevinde kalsa da hapse alışmakta zorlandı. Elli metrekarelik bir bahçe, sadece gökyüzü var sivile dair. Hastaneye gitsen yine görmezsin. Araçta parmaklıklı pencere, aradan iki parmak büyüklüğünde bir manzara. Ne güzel gelirdi onu görmek! Hemen yanda ıslahevi var. Bazen duvarın üstünden sigara atıyorlar çocuklara, onların sigara sokması yasak çünkü. Sevinç sesleri geliyor. Islahevinde sigaraya başlama yaşı dokuz. Giren başlar. Efruz iyi biliyor. Gardiyanlar sağlam burada, orospu çocuğu olan yok. Herkes işinde. Yemek olayına alışması da zor oluyor. Duvarda demirden bir kapı, küçük bir penceresi var, o açılıyor, yemeklerini alıyorlar, aşçıyı falan gördükleri yok çünkü onlar tehlikeli, çalışanlar için tehdit unsuru onlar, yemek biter, tabldotları bulaşıkçı yıkar. Bulaşıkçı halinden memnun, bu şekilde cebine üç kuruş para girer de kendisine çay, sigara alabilir. Efruz çaycı, bedava çay yok kimseye, ağaya da olsa parasını verecek, içerinin bir düzeni var çünkü. Düzen bir yerden delinir de su alınırsa gemi batar. Her zaman, her yerde böyledir. Bir gün Kerim geliyor, müebbetlik, kafayı yiyecek, bir şekilde yırtması lazım. Akıl veriyorlar, deli numarası yap. Akıl hastanesine sevki gerçekleşirse, güzel. Üç sene tedavi görür, sonra serbest. Bir kez deli raporu alana tekrar hapis yüzü yok. Ama nasıl? Soyun diyorlar, sabahki yoklamaya çıplak çık. Deli ol, denileni anlama. Aklına yatıyor. Sabah görüyorlar ki Kerim fikrin üstüne fikir katmış. Geceden kavanoz kavanoz bal yemiş, malı dikmiş havaya, yorganın altında bekliyor. Gardiyan sayım yapıyor, bir kişi eksik, Kerim. Çağırın diyor, mahkum gidiyor, geri geliyor, şaşkın, ürkmüş, siz bakın isterseniz diyor. Gardiyan gidiyor, yorganı kaldırıyor, Kerim çıplak, erkekliği havada, bir elinde de tencere kapağı. Erkekliğine vuruyor, ardından tencerenin kapağının ortasına dokunuyor ve bağırıyor: Düt düt! Gardiyan in diyor. Kerim anlamıyor. Gardiyan zorla indiriyor. Kerim kaçıyor. Kovalamaca. Kerim kaçtıkça aynı hareketi tekrarlıyor. Vur, sonra düt düt! Mahkumlar merakla olacakları izliyor. Başka gardiyanlar da geliyor. En sonunda yakalıyorlar, yere yatırıyorlar, vuruyorlar, Kerim yine aynı, düt düt! Bakıyorlar olacak gibi değil, koluna girip bodruma indiriyorlar. Tekme tokat dövüyorlar. Gardiyanlar kaçın kurası, anlıyorlar dümen olduğunu. Kerim sonunda pes ediyor. Kim verdi sana bu aklı? Ersan mı diyorlar. Fırıncı Ersan. Yok diyor, o kadar dayak yemiş ki ötüyor ama yanlış şekilde! Efruz diyor. Çünkü aklı verenin Murat olduğunu söylese Murat onu öldürür. Efruz daha çocuk. Kerim koğuşa, morluklar içinde, hala da çıplak, gardiyanlar bu kez Efruz'u alıyor, Efruz şaşkın ama kısa sürüyor, uyanıyor mevzuya. Bodruma iniyorlar. Oturtuyorlar sandalyeye. İki gardiyan. Sen bizimle taşak mı geçiyorsun lan? Hayır. Niye böyle bir akıl verdin? Ben vermedim. Bir de yalan söylüyor puşt! Tekmeler, tokatlar. Efruz'un burnundan kan geliyor. Efruz aynı dediğini tekrarlıyor. Yine dayak. En sonda, şişman olan yaklaşıyor Efruz'a, fısıldıyor. İtiraf edeceksin koçum, ıslahevine benzemez burası, sike sike söyleyeceksin. Anladın mı? Buradan kaçış yok. Duydun mu? Kaçış yok Efruz, itiraf edeceksin. Orada oluyor ne oluyorsa. Efruz'un damarları kabarıyor, alnı titriyor, sol gözü seğiriyor. Bağırıyor. Siktir lannn! Bir hışım kalkıyor. Önce şişman olanı. Boğuyor Efruz. Öbür gardiyan neye uğradıklarını anlamıyor ilkin. Sonra kendine geliyor, saldırıyor Efruz'a ama iş işten geçmiş. Efruz'un gözü dönmüş bir kere. Küçük bir arbede. Sonra Efruz baskın çıkıyor. Vurdukça vuruyor. Gardiyanın dermanı kalmıyor. Yere yığılıyor. O zaman Efruz gardiyanın kollarını yakalıyor, sürüklüyor, masanın yanına götürüyor, ağzını açıyor, masanın ucu ağzına gelecek şekilde yaslıyor gardiyanı ve arkasına geçiyor. Tekme atıyor. Gardiyan ölüyor. Çıkıyor odadan, bodrumdan yukarı çıkıyor, gardiyanların odasına geçiyor. Üstü kanlı. Onu gören gardiyanlar ayağa fırlıyor, pür dikkat. Efruz oturuyor sandalyeye. Gidin diyor, alın leşlerinizi, bana da hangi işlemi başlatacaksanız başlatın. Yargılanma. Müebbet. Uzun uzun açıklıyor hakim. Efruz dinlemiyor. Rakamın ne önemi var? Nakil. Bu kez tek kişilik hücre. Efruz kimseyle konuşmuyor. Yemek yiyor, televizyon seyrediyor, uyuyor. Günler nasıl geçiyor, farkında bile değil. Kaç gün geçti, kaç hafta, kaç ay, belki de yıl, farkında değil. Bir gün gardiyan geliyor, ziyaretçin var diyor ama başka yerde diyor, benimle geleceksin. Müdürün odasına götürüyor. Takım elbiseli bir adam. Yüzünden, bakışından, tavrından belli, ağır top. Serbest kalmak ister misin diyor. Efruz fark etmez diyor, bilmem ki. Adam gülüyor. Ruhsuz ibne diyor, tam bana göresin. Git eşyalarını hazırla. Efruz anlamıyor, müdüre bakıyor, müdür kaş göz işaretiyle onaylıyor sadece, konuşmuyor. Adam Efruz'u götürüyor. Efruz anlamıyor, soruyor. Adam, oğlum diyor, sen artık memur çocuğu değilsin, benim adamımsın, kanun yargı adalet tüzük cart curt ne sikimse onlar oranın işleri, bizim onlarla işimiz yok. Zaten öldürüyorsun, hapis yatacağına artık benim için öldüreceksin, özgürlüğü tadacaksın. Parayı falan düşünme. Sadece soru sorma, yeter. Efruz tamam diyor, fark etmez. Zamanla seviyor da bu hayatı. İlk günün akşamında adam ona bir haber gösteriyor. Onun hapishanesi. Kavga çıkmış, iki grup birbirine girmiş, üç kişi ölmüş, ölenlerden biri Efruz. Adam gülüyor, Efruz soğuk ama tuhaf bir rahatlama hissi de geliyor. Adam söylüyor, Efruz öldürüyor. Kimi öldürdüğüne bakmıyor. Çünkü diyor ben hiç çocuk olmadım. Ben çocuktum, öldürmek için vurmadım, beni cehenneme koydular, katilsin dediler, cehennemde yaşamak için katil olmak gerekiyor, cehennemde çocuklara yer yok çünkü, orası katillerin yeri suçluların, o zaman Efruz da katil oluyor, suçlu oluyor. Efruz öldürüyor. Çocuk olsaydım öldürmezdim diyor hep. Babasını hatırlıyor, hiç unutmuyor. En çok babasını suçluyor. En çok diyor, babam izin vermedi çocuk olmama. Gece tazeliğini koruyordu. Tek tük baykuş sesleri geliyordu. Mezarlık ıssızdı. Açılmış bir mezar vardı, içinde de imam, Feyruz. Feyruz ağlıyordu. Suçu yoktu, korkuyordu, isyan etmek istiyordu. Keşke sadece medresede büyümeseydim diyordu içinden, karşı koyacak gücüm ve cesaretim olsaydı keşke, diyordu. Ama yoktu. Yapamıyordu. Dövüşmek de bir beceri istiyordu. Feyruz'un hayatı boyunca kavgayla hiç işi olmamıştı. Efruz mezarın başındaydı, bir sigara yakmıştı, diğer elinde silahı vardı, oturuyor, Feyruz'a bakıyordu. Hemen yanında gelişigüzel atılmış çapa ile kürek vardı. İmamın sesi o kadar yüksek çıkmıştı ki kendisi de şaşırmıştı. Sonra daha da korktu, Efruz'un sinirleneceğini düşündü. Sustular. Baykuşların ötüşünü dinlediler. Gece ıssızdı ama kendine has bir gürültüsü vardı. Sadece göründüğü kadar ürkütücü değildi. Geceydi ama gürültü ürkütücü değildi. Tuhaftı. Efruz mezarın içine, hocanın karnına bir dal sigara fırlattı, bir de çakmak. İmam sigarayı aldı, yaktı. Umutlandı. İmam yine korkmaya başladı. Bir gecede on yıl yaşamış gibiydi. Efruz çömeldiği yerden kalktı, bacaklarını kastı, sıktı, gücünü toparlamaya çalıştı. Bir gayretle derin nefeslerle ayağa kalktı, arabaya yaklaştı. Bir anne, bir çocuk, ki çocuk dokuz on yaşlarında, bir de bebek, kanlar içindeydi. Öldürmüştü Efsun. Arabanın içinde ne yapıyorlardı? Babalarını mı bekliyorlardı? Görmüşlerdi, belki de ne olduğunu anlayamadan isabet etmişti kurşun. Üçü de ölmüştü. Zihnini kontrol edemiyordu. Çocuğun yerinde sürekli kendisini görüyordu. O da tıpkı bu çocuğun yaşlarındaydı. Ama arada fark vardı! Efruz öldürendi o yaştayken, bu çocuk ile ölendi ve katil yine Efruz'du! Çocukluğunu elinden aldıkları için hayat boyu nefretle yaşayan Efruz, kendisi gibi bir çocuğun hayatını elinden almıştı. Üstelik bir de bebek vardı! O hiç yaşamamıştı. Yaşam ne öğrenmemişti, bilmemişti, annesinden başka hiçbir şey öğrenmemişti. Şimdi neye sığınacaktı? Onun çocukluğunu ellerinden almalarının ne önemi vardı artık? Aynısını o da yapmıştı. Elleri titriyordu, silah elinden düştü, apar topar aldı silahı yerden, beline soktu. Kustu. Kustu, kustu, midesinde hiçbir şey kalmadı, daha da öğürdü, hiçbir şey çıkmadı, ayaklanmadı, öğürdü, keşke göğsü de çıksaydı içinden, kalbi çıksaydı da böyle hissetmeseydi ama çıkmadı, öğürdü ve boş, hiçbir şey çıkmadı, midesinde ne varsa çıktı ama kalbi çıkmadı. Hiç böyle hissetmemişti. Korktu. Üzüldü. Ağlayamadı. Gözünden tek bir damla yaş bile çıkmadı. Canı daha da acıdı. Ağlayabilseydi belki böyle acı çekmezdi, acı bu kadar şiddetli olmazdı belki. Ama ağlayamadı. Gözyaşları içine içine aktı, ağlayamadıkça göğsündeki yumru büyüdü, bir ağırlık çöktü, gözleri karardı. Arabaya tutundu da yere düşmekten son anda kurtuldu. Kapıyı açtı. Çocuğun yüzüne dokundu. Kan sıcaktı. Çocuğun yüzü sıcaktı. Eli yandı, öyle yandı ki istem dışı çekti elini. Cehennem böyle bir şey mi acaba diye düşündü. Ve fark etti. O güne kadar cehennemi hiç düşünmemişti. Demek ki böyle oluyordu. Vicdanını bastıran insanlar cehennemi unutuyordu, vicdan açığa çıktığı an cehennem de hafızanın dehlizlerinden gün yüzüne çıkıyordu. Çocuğun annesiyle göz göze geldi. Kadın ölmüştü ama gözleri açıktı. Gözlerinde annesinin bakışını gördü. İlk gece, emniyetteyken daha, Efruz'a sarılıp ağlarken sanki böyle bakmıştı. Dünyanın bütün anneleri aynı mı bakardı çocuğuna? Bebeğinin karnındaydı eli, sımsıkıydı, ayırmak istedi ama ayıramadı Efruz, ölüsü bile terk etmedi çocuğunu. Kadının gözlerine bakamadı, bakmak istemedi, sonra baktı bir an, hafif, göz ucuyla, annesinin gözlerini görünce korktu, geri çekildi, arabanın dışına attı kendini. Bir sigara yaktı. İlk nefes acı geldi, attı sigarayı yere, üzerine basarak söndürdü. Hayatında ilk defa yaktığı bir dalı içmeden söndürdü. Ne yapacaktı şimdi? Nereye baksa önce öldürdüğü çocuğu, sonra kendi çocukluğunu görüyordu. Unutmuştu. Görüntüler birbiri ardına işgal ediyordu zihnini, gözlerini, hayalini, aklını. Islahevi. Rıdvan. Nazım. Çakılar. Duş. Bakkal. Elinde taş var sandı, elini boşluğa doğru sallayınca anladı olmadığını, yine de tatmin olmadı. Taş elindeydi sanki, atması gerekiyordu ama olmadığı için atamıyordu. Atamayınca da elindeki ağırlık geçmiyordu. Eli ağırlaştı. Taş her saniye daha da ağırlaştı. Atmaya çalıştı. Elini salladı, pantolonuna sürdü, olmadı. Taş gitmedi. Keşke taşı görebilseydi! Görebilseydi ve bu kez kendi başına geçirebilseydi! Döndü. Karşısına başka bir araba çıktı. Arabanın sol arka camında kendisini gördü. Yüzü, on bir yaş haliydi. Camı kırmak istedi. Silahıyla vurmaya yeltendi, vazgeçti. Sol eliyle kıracaktı. Sol elindeki taşı atacaktı. Elini cama doğru savurdu. Cam kırıldı! Çünkü taş oradaydı! Göremese de oradaydı! Sabah namazı için cemaat toplanmıştı. Feyruz cübbesini giydi, öne geçti. Arkasında bir saf dolmamıştı. On bir kişi vardı. Cemaatin anlam veremediği, birbirine ima dolu gözlerle gösterdiği bir görüntü vardı. Secde yerinde bir taş. Karşısında Efruz. İmam olmaz demişti ama Efruz olacak demişti. İmam mecbur kabul etmişti. Bir şey okumana gerek yok demişti, bizim yaptığımızı yap yeter. Cemaat taşı da taşın başındaki adamı da merak etmişti ama soramıyorlardı. Adamın yüzü korkutucuydu, üstelik yabancıydı. Sonunda vazgeçtiler, meraklarını bastırmayı seçtiler. Öyle ya, belki de manevi bir anlamı vardı, bilinmezdi ki, belki de adam Allah'ın aklın almayacağı sırlı kullarından biriydi! Namaz başladı. Secdeye gidildiğinde Efruz taşı hissetti. İlk secdede hissedince cezbeye geldi. Diğer secdelerde daha sert kapandı yere. Taş başına vurdu, sertti, acıydı, aldırmadı, iyi geldi. Alnında kan peyda oldu, abdesti bozulmuş muydu? İlgilenmedi. Namaz bittiğinde cemaat selam verdi, gitti. Zaten uykuluydular. İmam mahfile girince Efruz da arkasından seğirtti. İmam denileni yaptı. Camiden çıktılar. Hava aydınlanacaktı artık. Yavaş tempoda yürüyüş tutturdular. İmam tedirgindi, emindi, bu gece on yıl yaşamıştı o, ömründen en az on yıl geçmişti. Efruz'a baktı ara ara, o da tedirgindi, o da ne yapacağını bilemez gibiydi. Anlayamıyordu. Kimdi, ne istiyordu, ne amaçlıyordu, hikayesi neydi? Anlayamıyordu, soramıyordu da. Korkuyordu. İçten içe bir gün onu öldüreceğini düşünüyordu, ölecekti, bu psikopatın elinde genç yaşta ölecekti. Feyruz sinirden bayılacaktı, sinirini içinde yaşamaktan. Keşke cesur olabilseydi. Kaybedecek neyi vardı ki? Zaten esirdi. Bağırsaydı, saldırsaydı, vursaydı. Ama silahı vardı. Feyruz'un silahı yoktu, üstelik olsa da kullanmayı bilmiyordu. Hayatı boyunca sadece askerde eline silah almıştı, o da bir gündü, hatta bir gün de sayılmazdı, birkaç saatti. Nereye kadar gidecekti böyle? Nasıl bir son bekliyordu? Öldürecekti, ondan emindi ama ne zaman? Belirsizlik ve korku ile daha ne kadar yaşayacaktı? Namazdan bile bir şey anlamamıştı. Hangi sureyi okuduğunu hatırlamıyordu bile. Efruz bir sigara yaktı. Feyruz'a da uzattı. Feyruz yaktı, reddetmeye korkuyordu. Efruz öyle bir hışımla döndü ki Feyruz'a, Feyruz söylediklerinin idrakine o vakit vardı. Nasıl bir cesaretle konuşmuştu? Öldürecek miydi? Efruz'un gözleri kırmızıydı, sol gözü seğiriyordu, dudakları titriyordu. Efruz başını iki elinin arasına aldı, kendi etrafında dönmeye başladı. Döndükçe aynı küfrü tekrarlıyordu. Feyruz olduğu yerde put gibi kaldı, akıbetini beklemeye koyuldu. Efruz koca bir çığlık attı, silahını çıkardı, Feyruz'un ağzına soktu. Tetiği çekecekken... Tetiği çekeceği anda gördü. Feyruz gitmişti. Karşısında çocukluğu vardı. Kendi ağzındaydı silah, on bir yaşındaki Efruz'un ağzındaydı. Sonra değişti. Öldürdüğü çocuk oldu, silah şimdi arabadaki cesedin ağzındaydı. Yüz hep değişti, bir Efruz oldu bir ölen çocuk. Efruz'un başı döndü. Feyruz gözlerini kapatmış, içinden dua ediyordu, az daha öldürmese korkudan ölecekti zaten. Sonra silah çekildi ağzından. Feyruz gözlerini açtı, Efruz yere bakıyordu. Dar bir sokak arası. Sıvası dökülmüş apartmanların tam ortası. Silah sesine kaçışan insanlar. Bir kişi simit arabasının arkasında, bir kişi apartman girişinde duvara dayanmış. Bir de Efruz. O da çarprazda bir apartmanın girişinde. Kesilmeyen silah sesleri. Arada bağırışlar, küfürler, tehditler. Ölümün soğuk soluğu. Azrail sokağın hemen girişinde bekliyor, avını bekleyen iştahlı bir aslan gibi. Efruz'un aklına annesi geliyor. Hapisten çıktıktan sonra üç kez gördüğü annesi. Uzaktan, izliyor annesini. Annesi birinde çamaşır seriyor, birinde alışverişten dönüyor, iki elinde iki poşet, yorulmuş, arada durup soluklanıyor, birinde de balkona oturmuş, çay içiyor. Efruz anlıyor, annesi hep oğlunu düşünüyor, annesinin gözleri hep buğulu, yüzü hep dalgın, Efruz anlıyor çünkü annesinin de sol gözü hep seğiriyor. Sadece üç defa. Dördüncüde annesini görmeden babasını görüyor, eli ayağı titremeye başlıyor, uzaklaşıyor hemen, bir daha da gitmiyor. Babasını görmemek için, annesini de bir daha görmüyor. Azrail sokağın girişinde bekliyor, leşini bekleyen akbaba gibi. Öbür iki adam görmüyor Azrail'i, Efruz görüyor. Günlerdir ölen çocuk ve kendi on bir yaşı hariç gördüğü ilk yüz o. Nereye baksa çocuklar. İki çocuk onun kaderinin üstünü çiziyor. Ateş ettiği her noktada iki çocuğu vuruyor Efruz. Kimse fark etmiyor. Öyle böyle yaşadım diyor Efruz, ben de bir hayat yaşadım. Öldüğümde ne olursa olsun, ölürsem akıbetim ne olursa olsun, bir daha gelmem ben bu dünyaya, diyor. O iki adamı asla vuramayacağını biliyor. Nereye baksa o iki çocuğu görüyor çünkü ve o yüzden ateş etmek istemiyor. Bulduğu ilk boşluğa sıkıyor, çocukların olmadığı noktalara sıkıyor, yine de çocukları vuruyor. Kendi on bir yaşı delik deşik oluyor mermiden, arabada ölen çocuk delik deşik oluyor. Anlıyor ki Efruz, kaçış yok. Anladığı için giriyor sokağa zaten, Azrail'i gördüğü anda anlıyor. Kaçış yok bu kez. Kaç ke görmüştü Azrail'i, kaç kez girmişti yine de, kaç kez öldürmüştü Azrail'i. Bu kez kaçış yok. O iki adamı asla vuramayacak. Ki vuramıyor da. Çünkü vuruluyor. Omuzundan yiyor kurşunu. Sendeliyor. Bir kurşun daha. Şimdi göğsüne. Yere yığılıyor. O iki adam geliyorlar başına Efruz'un. Çocuklar gitmiş, ilk kez adamların yüzünü görüyor. Hayret diyor, hiç de orospu çocuğuna benzer halleri yok. Adamlar silahını bir kez daha doğrultuyor Efruz'a, bütün mermileri boşaltıyorlar, Efruz'un gövdesinde kurşunun değmediği tek yer kalmıyor. Efruz'un gözlerini kapatmasıyla görmesi bir oluyor. Azrail harekete geçiyor. O an fark ediyor Efruz, Azrail bir tane değilmiş, meğer sokağın iki ucunda da varmış, ikisi de aynı anda atarak adımını geliyorlar. Yaklaştıkça yüzlerini seçiyor Efruz. Biri on bir yaş hali, diğer arabada ölen çocuk. Geliyorlar. Aynı anda uzatıyorlar ellerini. Efruz bir eliyle on bir yaş halini, diğer eliyle arabada ölen çocuğu tutuyor. Gidiyorlar. Cehenneme mi? Zaten oradaydı ki! 1994, Balıkesir doğumlu. Ulusal bir gazetede iki buçuk sene köşe yazarlığı yaptı. Cins dergi ve dünyabizim'de düşünce yazıları; Postöykü, Çıvgın ve Ruhsatsız dergilerinde öyküleri yayınlandı. Tasavvuf üzerine atölyeler, internet ve TV programları gerçekleştirdi.


1- Usturlabın ucundaki gümüş mil hareket etti, Güneş koçburcuna girdi. 3- Gümüş böceği, kuyumcu esnafıyla ilgili varaktan iştahlı bir ısırık aldı. sicillerini kemiren haşerata işlemediğini gördüm ve işittim. hışırtı, hışırtıda dünya, dünyada insan varken. İnsan sandalda aşağı yukarı eğilip bükülürken. gürültüsüyle duyuyor, duydukça sinirden kasılıyorum. Ölüler çıldırır mı? Şimdi çıldırsam, de en tahammül edemediğim şey ağız şapırtısıydı. Ömrüm boyunca yalnız yemek yemiştim. gelmiyoruz, dediler. Sen bizim sevincimize gelmedin, biz senin kederine niye gelelim, dediler. kefenleniyorum işte. Bu hassasiyet yüzünden yalnız yemeyi yalnız ölmeyi göze almışken, şimdi bu adı gümüş olan böceğin ağız şapırtısı! müteredditti. Neyse ki doğru cevabı buldu. Cevap verecektim. Korkar diye sustum. Yalnızdık. kalmış gibi. İnanmazsanız bana sorun. Sonra gözlerim kapalı mı diye kontrol etti gassal. oynuyor. Görüyorum. Çünkü bir ölüyüm artık. Daha çok duyuyor daha çok görüyorum. Gözlerim kapalıyken gassalın yüzündeki korkuyu gördüğüm gibi. Gassal ayak başparmaklarımdaki çaputu çözdü. Ensemden tutarak beni doğrulttu. yeniden yatırdı. Namaz ve boy abdestimi aldırdıktan sonra beni iyice kuruladı. görmeye başladım. Asırlar sonrayı, torunlarımdan birini görüyorum. Bir elinde fırça, güveniyorum. Keşke güvenmeseydim. Tam düğümü atarken kendimi tutmalıyım,


- Altı yüz seksen kişilik bir kasaba için bu tehlikeye değecek mi Yusuf? - Bir kişi olsa bile değer... Otuz senemizi bugün işimize yarayacak eğitimimiz için harcamadık mı Andrei? - Bazen o yıllarımızı boşa harcadığımızı düşünüyorum... Bizim gibiler... Hayatlarımızın onlarca yılını herkese anlaşılmaz gelen teorilere verip öğrendiklerimizin işimize yarayacağını umduğumuz o tek günü bekliyoruz... Ve o gün... Birçoğumuz için hiç gelmiyor... -Ama bizim için geldi değil mi Andrei? -... Neden bu insanları bu kadar önemsiyorsun? Bu unutulmuş, izbe uranyum madenine gelmek için onca yıldır ısrarla dilekçe vermiş olmana bir türlü anlam veremedim.. Tüm bu çaban onlarla aynı dine mensup olduğun için miydi? - Evet... Ama sadece bu değil elbette... Dört yıllık bir uykunun getireceği anlamı merak ediyorum... Bu insanlardan bazıları her şeyi çözmüş olmalı... Onlara dokunmak, neden uyuduklarını çözmek ve onları uyandıracak ilaçları olmak isterdim... Tabii onlar da istiyorlarsa... Onca çocuğun gördüğü halüsinasyonlar, bilinç kayıpları, ansızlık ve anısızlık... Sana verdiğim kutsal kitabımıza bir bak, Allah'ın ölmeyenlerin ruhlarını uykuları sırasında aldığının yazdığını göreceksin... - Pff.. Koca dört yıl! Aslında bu onları pratikte yaşayan ölüler yapıyor öyle değil mi? Zombi Kent! Yazabildiğim kadarıyla bu minvalde bir konuşmaydı Andrei'nin sürekli seslendirdiği. Beni bir gün hastanenin arka bahçesindeki kavak ağaçlarının arasına çekmiş ve aniden normalleşerek ruh sağlığı yerinde olan bir insan gibi benimle konuşmak istediğini söylemişti. Önündeki çukuru göremeyip ayağı kayan ve onlarca metre aşağıdaki zemine kafasını çarpıp beyin kanaması geçiren Yusuf'la arasında geçen tüm bu konuşmalarının gerçek olduğunu fısıldamıştı kulağıma. Yusuf'un zorlandığında duygularına gem vurabilen, mantığıyla hareket edebilen soğukkanlı bir adam olduğunu anlatıp otuz seneye dayanan dostluklarından da bahsetmişti. Bilim insanlığını sindirebilmiş çoğu kişinin onun gibi olduğunu, kendininse yıllarca yanlış bir meslek seçmiş olduğunu düşünüp geri dönüşün çok geç olduğunu anladığında hayatını kökünden değiştirme isteğinden vazgeçmek zorunda kaldığından bahsetmişti. Çoğu zaman sakin bir hayat istese de verilen görevlerin doğal sonuçları olan keşif merakına ve heyecan duygusuna zamanla alıştığını da itiraf etmişti. İlk başlarda isyanını her çatlağın deli olmadığını iddia ettiği o alışılmış serzenişlerden biri sanmıştım. Kazakistan'ın Kalachi köyüne Yusuf'la beraber yaptıkları uzun yolculuğun sonunda dinlenme ihtiyaçlarını unutup terk edilmiş bir uranyum madenine nasıl girdiklerini, uyuyan insanların dramını -ki bu durum onlarca büyük bir heyecan nedeniydi- araştırırken Yusuf'un orada sonsuz bir uykuya dalacağını hiç düşünmediğini anlatırken gözleri dolmuştu. Hollanda'da Volendam'ın butik otellerin birinde yaptığı bir haftalık tatilin ardından o tekinsiz köye gitmek istemediğini, Nestor'u -değiştirdiği ismiyle Yusuf'u- gitmemeleri yönünde ikna etmek için ne kadar çok çabaladığını anlatmıştı. Yusuf'un yıllardır süregelen merakına engel olamayışını, son dilekçesine de cevap alamazsa terk edilmiş uranyum madenine gizlice gideceğini söylediğini ve ona eşlik etmekten başka bir seçeneğinin kalmadığını söylerken anlatmak istediklerini bu kadar net bir şekilde ifade edebiliyor olmasına şaşırmıştım. Yapabileceğim tek şey onu artık kendisini suçlamaması gerektiği yönünde telkin etmekti. Konuşmamız bittiğinde beni kenara iterek hastanenin girişine doğru ilerlemeye başlamış, gözleri yine o eski buğulu halini almıştı. Geceler boyu uykumu kaçıran sözleri nedeniyle bir süre sonra Andrei'yi başka bir doktor arkadaşımın gözetimine devretmek zorunda kalmıştım. Bavulumu toparlayıp alanında uzman bir profesörle birlikte buraya, Kalachi'ye doğru yola çıkmamız bir haftayı bulmuştu. Bulduklarımızı dünyaya açıklamamıza izin vermeyeceklerine emin olduğum için Yusuf ve Andrei'nin yapmadığını yapıp keşfettiklerimizi bu cihaza kaydediyorum. Bugünün tarihi 3 Ocak 2015. Derin mavi ve koyu yeşil renkteki huzmelerini kuzey ışıkları sandığımız bir koloninin 25 milyon yaşında, 750 metre derinliğe sahip ve neredeyse tamamı buz tutmuş Baikal gölünün dibine yerleştiğini dünyaya Kalachi'den ilan ediyorum. Size bir an önce sevdiklerinizle vedalaşmanızı öneriyorum. Göle pek de uzak olmayan köyün yakınlarında terk edilmiş bir uranyum madenine yerleştirdikleri, periyodik cetvelde yer almayan tuhaf bir maddeyle insanları buradan başlayarak, uyutarak ve delirterek ele geçirmeye başladıklarını tüm insanlığa bildiriyorum. Muhtemelen birazdan derin bir uykuya dalacağım, uyumadan önce yanımda getirdiğim Drone'un ortasına yerleştirip gökyüzüne fırlatacağım bu kayda ulaştığınızda insanlık adına herkesi uyarmanızı bekliyorum.


Gün ışıkları, doğan bebeğin gülümsemesi gibi ısıttı içimi. Sonbaharın son gününde hafta boyunca yağan yağmur durmuş, güneş masmavi gökyüzünden el sallarken aynı zamanda kara bulutları da kovmuştu gökten. Otobüsle, evimden iki saat uzaklıkta olan Kadıköy'e gidiyordum. Hem de sırtımda kemanım, ayakta gidiyordum. Bu sefer denizi görmek, kuşları izlemek veya kitapçıları dolaşmak için değil, bu seferki gidiş amacım yıllardır görmeden, sarılmadan sevdiğim çocuğu görmek, sarılmak... ''Nasıl?'' demeyin! Bilmiyorum. Yıllardır bugünün hayalini kurdum ama bugün kurmuyorum ve gelmesini de beklemiyorum buluşmamıza. Zaten işim olmasa, sırf o gelecek diye de iki saatlik yolculuğa çıkmam. Sırf o gelecek diye de gitsem, gelmez, biliyorum... Elim boş dönerim iki saatlik yolu. Beklemiyorum... Sait Faik'in ''Beklemediğim zaman umut vardır.'' sözüne uyuyorum ve beklemiyorum. İşim var, demiştik. Kemanım da sırtımda... Kemanım bozuldu kardeşler, fiksleri tutmuyor, akord olmuyor güzelim keman, onu tamir ettirmeye götürüyorum Kadıköy pasajına. Birkaç da malzeme alacağım. Otobüs, durağına yanaşıyor, son yolcularla birlikte ben de artık tutmayan bacaklarımla inmeye çalışıyorum otobüsten. Deniz kenarına doğru yürüyorum, hava o kadar güzel ki... Gökyüzündeki martılar sevinçle çığlık atıyorlar; sanırım ''Yaşasın güneş, yaşasın güneş!'' diyorlar. Onlara da ziyafet var bugün; balıklar bir yana, vapura binen insanların attıkları simit bir yana. Yahu; bu martılar etçil değil mi? Neden simit yiyorlar? Türk insanı, diyorum sonra, yapamayacakları şey yok bu insanların. Rıhtımda, herkesin ortasında öylece dikiliyorum. Yan tarafımda bir simitçi, işlerinin bugün iyi olduğunu her haliyle belli ediyor. Arkamda akbilini doldurmak için bekleyen sıra, halinden bir hayli şikayetçi... Akbil dolduran adam, sevgiliyi beklerken geçen zaman kadar yavaş nedense. Sevdiğimi bekliyorum, benim sevdiğim onu sevdiğimi bilmiyor. Bilse sevdiğimi bu kadar yakın olur mu bana? Hoş, yakın da değil aslında, gelmedi daha. Hele bi gelsin... Telefonumdaki isimlerden onun ismini ararken ellerim terliyor, kalbim hızlı hızlı atıyor, çevredeki sesler birden kısılıyor ve o telefonu açıyor. -Alo Esa, nerdesin? -Rıhtımdayım, seni bekliyorum. Geliyor musun? -Geliyorum, tam olarak nerdesin? Seni nasıl bulabilirim? Düşünüyorum, nasıl fark eder beni? Kemanım sırtımda. Etrafıma bakıyorum, sırtında keman olan başka insan yok. -Sırtında keman olan tek insanım ve Kabataş iskelesinin önünde, simitçinin yanındayım. -Tamam bekle, geliyorum. Geliyor, gerçekten geliyor... ''Beklemediğim zaman umut vardır.'' diye geçiriyorum içimden. Artık gelmesini bekliyorum, denize bakıyorum ve kokusunu içime çekiyorum. Mis gibi mavi kokuyor, mavi nasıl kokar? Anlatamam ki... Martılar bayram ediyor, onlarla birlikte ben de. Martıların beklediği güneş, denizin beklediği martılar, mavinin beklediği deniz, benim beklediğim sevdiğim geldi. İyi havalarda gelen, her zaman keyif verir. Keyif almak... Keyif vermek... Evet, üç noktalar bu ifadelerin hep sonuna gelmeli, bu ifadelerin devamı olmalı, biliyorum insanlar bunu yaparsa başarılı olabilir. Bunu biliyorum. Ben etrafımdaki güzelliklere bakıp düşünürken kolumda bir sıcaklık hissettim. Arkamı döndüğümde siyah atkıyı gördüm ilkin. Kafamı kaldırdığımda da siyah atkının sahibini... Ayak uçlarımda yükselip sıkıca sarıldım sevdiğime. Sarılmak ne güzel şey... İnsan vücudu ikiye bölündüğünde her iki tarafta da birer göz ve bununla birlikte kirpik ve kaş, burnun yarıları, dudakların yarıları, birer kulak, birer kol, birer ayak, birer akciğer bulunduğunu görürüz. Bölünemeyen tek şey kalptir, simetriğimizin sağ tarafında kalp yoktur. Oradaki boşluk ise sarıldığımızda, sarıldığımız kişinin kalbiyle dolar. Kalp atışlarımızı hissederiz ve iki kalpte tek vücut gibi aynı ritimde atar. Bu yüzden sarılmak çok güzeldir. Sevinçlerimiz, üzüntülerimiz sarıldığımızda, kalbimizle birlikte paylaşılır. İnsanlar sarıldıkça güzelleşir. İnsanlara sarılın; üzüntüyü, mutluluğu hissetmelerini sağlayın. Mesut olmanın tek yolu bu... -Çimdiklesene, dedim. Bir kahkaha attı. Çimdikledi, acı var, demek ki gerçek. -Çok mu şaşırdın? Cevap vermeden yürümeye başladık. Nereye gittiğimizi bilmiyordum ama pek de önemli değildi; çünkü şu an yanımda yürüyen insan benim yıllardır görmek istediğim kişiydi ve onunla her yere gidebilirdim. Onun yanında kendimle konuşuyordum, oysaki onunla ilgili hayaller kurarken söyleyecek çok şeyim vardı, o yoktu; şimdi o var, söyleyecek hiçbir şeyim yok. Bütün gün boyunca öylece yürüdük, yemek yedik, kemanımı tamir ettirdik; ama pek konuşmadık. Ondan tarafa da bakamadım zaten... Kaybolur, birden yok olur korkusuyla inceleyemedim yüzündeki çizgileri. Sonra ağaçların ve bankların olduğu büyük bir parka geldik. Kahverengi, sarı püsküllü yaşlı ağaçlar göğe kavuşuyorlardı. Bir günün renkleri bu kadar muazzam olabilir miydi? Bu kadar tatlı soğuk, güzel renkli bir güne ne kadar da yakışıyorduk. Yan yana bir bankta oturuyorduk, kafamı ondan tarafa çevirdiğimde yaşlı ağaçların arasından süzülerek gelen, günün son ışıklarının yüzüne dokunduğunu gördüm. Güzel gözleri gelen ışıkla birlikte öyle güzel parlıyordu ki, kendimi güzel bir maceraya davet edilmiş gibi hissettim. Ona olan hislerim gözlerini bu kadar yakından görünce daha da kuvvetlenmiş gibi hissettim ama hiçbir şey söyleyemedim. Orada ona bir şeyler anlatabilirdim veya onu ne kadar çok sevdiğimi, kendimi ne kadar çok güvende hissettiğimi söyleyebilirdim ama susup onu izlemeyi tercih ettim. Günün renk değişikliğini fark ettiğimde güneşin batmaya, günün bitmeye başladığını anladım. Yanımda oturan güzel gözlü çocuk kafasını bana çevirdi. Kahverengi gözlerim, onun ela gözleriyle buluştu. Gözlerimin güldüğünü hissettim, mutluluktan öleceğim. -Kalkalım mı? dedi. Hayır, gitmek istemiyorum, bu kadar güzel bir gün bitemez, renkler tükenemez. Biraz daha yan yana hiç konuşmadan oturamaz mıyız? Oturmalıyız, diye düşündüm içimden. -Tamam kalkalım. -Benim için birkaç cümle yazar mısın? dedim. -Tabi yazarım. Deniz kenarına vardığımızda yolumuza bir çingene çıktı, -Bu güzel ablama bir gül al bea. Duymamış gibi yürümeye devam ettik, sessiz sessiz gülüyorum. Kara ablam peşimizi bırakmıyor. -Al bea! Bi gülü çok mu görürsün be! Uzun ısrarlardan sonra güzel gözlü çocuk iki tane gül aldı, kırmızı ve pembe. Güllerinin taze olmamasına karşın kara ablama minnet dolu gözlerle baktım. Sağ olasın güzel ablam, günümü gülleştirdin! Kaldırıma oturduğumuzda karşımızdaki manzarayı hafızama kaydetmek için uzun uzun baktım. Haydarpaşa, deniz, vapurlar, kuşlar, ufukta tükenmekte olan renkler, yanımda sevdiğim çocuk. Bu gün bitmemeli, şu an zaman durmalı. Tam da burada, tam da şu anda... Ne yazık ki zaman durmuyor, usulca ilerliyor. Defterimi uzattım; fakat kalem bulamıyorum. Nasıl olur da kalem bulamam diye düşünürken defteri elimden alan çocuk yazmaya koyuluyor. O yazarken ben de etrafıma bakıyorum ve düşünüyorum. Öyle şeyler düşünüyorum ki bu güzel güne hiç uymuyor. Onu bir daha görememek... Gerçek dünyaya dönüp beni hiç hatırlamayacak olması... Neden sonra kafamı ona çevirdiğimde gözüme boş omuzları takılıyor. Başım oraya ne de güzel yakışır, diye düşünüyorum. Sormak için kendimle cebelleşiyorum, en sonunda ''anı yaşamak'' diyorum, sonra keşke dersin, zararı yok sor. -Omzuna başımı koyabilir miyim? Tuhaf bir şekilde bakıyor bana, cevabını kestiremiyorum gözlerinden, biraz mahcup olup boş ver gitsin, diyecekken, -Soruyor musun? diyor. Sevindim, mahcup oldum, utandım ancak bir dakika sonra başım onun omzuna yapboz parçası gibi oturdu. Sanki başım için yaratılmış. Daha mesut hissettim kendimi. Şimdi her şey daha net... Deniz, martılar... Sessizliği bozan yine ben oldum. -Kuşlar, sanıldıkları kadar özgür değiller. Baktı ama cevap vermeden kafasını çevirip yazmaya devam etti. Neden diye sormayışı, bunun nedeninin her zaman sadece bende kalacağını düşündürdü. Sonunda defteri kapattı. Gitme vakti olduğunu, ayrılık vakti olduğunu anladım ve durağa kadar birlikte yürüdük. Durunca dönüp birbirimize baktık, bütün gün ne kadar az konuştuysak da birçok şey hissettik. Şimdi parmak uçlarımda yükselip kollarımı boynuna doluyorum ve uzun süre sarılıyoruz. Mutluluklarımızı paylaşıyoruz. -Bekleyeyim mi? diyor kızarmış burnunu çekerek. Beklemeni çok isterim, birkaç dakika yanımda kalsan kafidir ama üşüdün de, diye düşünüyorum. -Git sen, bekleme. Son kez kısa bir veda sarılmasından sonra ayrıldık, uzaklaşırken ona baktım. Gözden kaybolana kadar gözlerimi ayırmadım. Sıramda beklerken güllerimi kokladım, otobüs durağa yanaştı ve uzun, trafikli bir yolculuğa çıktım. Yolda giderken yazdığı yazıyı okuyup, yaşadığımız günü gülümseyerek düşündüm.


Selin, kırık dökük bir sonbahar günü iplik iplik yağan ince bir yağmur eşliğinde, senin aşkından bahsediyor. Ben, dikkatini çekmişim. O benim ne zaman dikkatimi çekmişti? O kara derin gözlerini hiç belli etmeden, bana döndürdüğünü anlar gibi olurdum. Onun dersine girdiğimde neden hep arkalara kaçardım? Ve neden o hep arkalarda dolaşır, o an bana baktığını hisseder ve titrerdim. Gözlerim, ne zaman kara kuyular gibi derin gözlerinin gölgeliklerine toy bakışlar bırakmıştı umarsız, bir türlü anlayamadım. Sonra ayetler yakmıştı yüreğimi... O zaman anlamıştım... Oysa uzun soluklu bakışlar değildi bıraktığım, gözlerinin tenhalıklarına... Fakülte koridorlarının sigara dumanı, taze simit ve çay kokan koridorlarında sana rastlamak... Sana rastlamak ve öylece donup kalmak. Hiç uzun bakmadım gözlerine... Gözlerine uzun bakamazdım zaten ayetler yüreğimi yakarken. İnanırken ve ağlarken, secdelere kapanırken öylece bırakamazdım gözlerimi... Utandım hep adını ünlerken. Hocam olarak seslenişlerim ne zaman bir sevgilinin seslenişlerine dönüştü bir türlü anlayamadım. Korku ve ümit arası, gitmekle kalmak arası, kaybetmekle bulmak arası, ağlamakla gülmek arası, orada bekliyordun. Akşam ezanları okunurken, her gün çıkıp gittiğim kapının tam dibinde bekliyordun. Üşümüştün belli. Yüzün kızarmış, gözlerinin koyuluğu artmış, ellerin ceplerinde öylece bekliyordun. Akşam ayazı saçlarını dağıtmış, toy delikanlılar gibiydin. Kimseler umurunda değildi. Giydiğin mont, koyu kahverengi fitilli pantolonunla neredeyse bir öğrenci acemiliği vardı üzerinde. Neden sana doğru gittim? Beklediğini bile bile, beni beklediğini bile bile sana gittim. Oysa ne çok kaçmak istiyordum. Ama ayaklarım beni dinlemez bir hal almış, öylece sana doğru bir akışı başlatmıştı. Sana akmıştım... Seninle yaşayacağımız bir yazgımız vardı belli. O kadere doğru bir akıştı bu. Bu akışı artık durduramazdım. Oturduğumuz sedir, bakır tepsideki buğu buğu çaylar, işlemeli duvarlar, beyaz badanalı yüksek kubbelerde yankılanan o şarkı... Ve Halit Hoca'nın artık gözleriyle söylediği o şarkı. Çocuklar bir bir çıkıp geldiler. Yaralı yanık elimle onlara yemek hazırladım. Sonra Zehra Teyze, kızı Şilan uğradı. Birer kahve içtik. Benim aklım lüle lüle saçların dalgalarında, benim yüreğim raftaki fotoğrafta... Uzaklara bakıp dalar gibi dinliyorum Zehra Teyze'yi. Onlar gittiler. Çocuklar çorbayı yine beğenmediler. Köfte patates kızarttım. Yanan yağın cızırtıları ile, elimin acısı artıyor, belli etmiyorum çocuklara. Oysa çıplak omuzların ve lüle lüle saçların hepsini cehennemin dibine yolluyorum içimdeki isyanlarla. Uzun uzun salondaki televizyonu izledi çocuklar. Artık izlemeyin demiyorum. Bir boşvermişlik yaşıyorum. Akşam ezanından sonra Ferdane Abla uğradı. Sen gelmedin. Çocuklara televizyonun gürültüsünden sıyrılarak akşam namazını hatırlattım. Kılmayacaklarını bile bile... Sen gelmedin. Ferdane Abla'ya da orta şekerli bir kahve yaptım. Sonra o da gitti. Sen hala gelmedin. Öğrenci Kültür Merkezi'ndeki sunumların olurdu hani. Kızların en güzeli, yeşil gözlüsü, uzun boylusu 'Lili' yi okurdu buğulu sesiyle... Öğrencilerini toparlayıp, Edebiyat Fakültesi'nin arkasındaki küçük mescide götürürdün. Cumaları tefsir okurdunuz. Hergele Meydanı'ndaki forumlar uzaktı sana. Sen sigara dumanlarından, boş toplantılardan kaçıp, hep o küçük mescide sığınırdın. Uzun yürüyüşlerimiz olurdu, nişanlılığımızın ilk günlerinde. Öğrenciydik. Paramız pulumuz yoktu. Ama yüreklerimiz sevginin bereketli zenginliğini kuşanmış, yuvasız kuşların özgür çırpınışlarına eş kayıtsızlıkla öylece dolaşırdık İstanbul'un tenha sokaklarında. Yollar hiç bitmesin isterdim. Sen hep öyle yanımda ol isterdim. Ama yollar biter, ayrılırdık. Yıllar sonra bir gün Artık yürümüyoruz beraber, beni bir yerlere neden götürmüyorsun? diye sormuştum. O zaman evimiz yoktu. Şimdi evimizdeyiz, beraberiz zaten. diye cevaplamıştın sorumu. Soğuk ve yalnız yataklara giriyorum geceler boyu. Sevgi neydi diye soruyordu ya bir filmde Türkan Şoray... Sahi sevgi neydi? Onca yılın ardından, hayır dileyerek istediğim, yazgım olan sevgili, sevgi neydi? Geceler çok uzun... Sen geliyorsun. Benim terk ettiğim yatakların sıcaklığı seni sarıyor gün ağarırken. 1971 Reşadiye Tokat doğumlu yazar Lise ve Üniversiteyi İstanbul'da bitirdi. Kısa süre muhabirlik ve öğretmenlik yaptı. Bağcılar ve Bahçelievler Kültür Mdlüklerinde görev aldı. Pamuk Şekeri Çocuk Dergisi'nin genel yayın yönetmenliğini yaptı. Edebistan Sitesi'nin söyleşi editörlüğünü bir süre sürdüren yazar İstanbul Yazarlar Birliği Yönetim Kurulu üyeliğinde bulundu.


Kara bulutlar, o kara gün de, bile isteye, karalığını göstere göstere, tüm azametiyle ve acımasızlığıyla yerleşti dağının eteğine. Sanki yıllardır burada duruyorlarmış gibi. Hiç gitmeye niyetleri yokmuş gibi öylece kurşun gibi çöküp kaldılar. Bulutların arasından metalik bir şimşek dokundu boşluğa. Dağın gölgesi, bir zulüm gibi çöktü yamacın beline. Rüzgar, kara yüzlü bir çobanın sakallarını yoldu. Keçiler huysuzlandı. Boynuzlarıyla derin ve iyileşmez yaralar açtılar bedenlerine. En yaralı keçi, yüksek bir yamaçtan bıraktı kendini. Çoban, yolunan yüzüne siper etti kolunu. Sürüyü çevirdi. Köpek kudurmuştu. Zapt edemedi sürüyü. Ama kaçmadı. Uğursuz ve kör bir bilinmeyiş toprağın ciğerlerine doldu, onu kabarttı, sonra taşları yerinden oynatacakmış gibi sarsarak yerine koydu. - Çalışacaklar kardeşim! Eşek gibi çalışacaklar! Bu coğrafya zor ve başka çareleri yok! Ya göç edip gidecekler, ya da bizim istediğimiz gibi çalışacaklar! - Haklısınız, Bülent Bey. Katılıyorum size. Bir ekmek parası, bir de sigorta bunların dertleri. Şöyle bir anlaşmaya varalım diyorum ben: Şartları öne sürerek işi bırakmak isteyen işçiye bir iki sene kendi aramızda iş vermeyelim. Bak bakalım mırın kırın yapabilecekler mi? - Doğru söylüyorsun Rafet Bey. Bunların eline fazla koz vermeyeceksin! Yoksa tepene çıkıyorlar. Yüzü çıplaktı, yanıyordu. Keçiler yaralıydı. Köpek kudurmuştu. Çobanın keçileri sürdüğü ırmak delice çağlıyordu. Sular, bir kayaya şiddetle çarparak, asitli köpüklerin arasından insan siluetleri fırlatıyordu. Balıklar, yengeçler, su yılanları, kurbağalar soluyarak karaya atıldılar. Ölüm, nefesini karaya bulaştırmıştı. Çoban, sürüyü delice sürdü. Diplerden, ağızsız kuyulardan gelen sesler giderek çoğaldı. Keçiler soluk soluğa çöktüler ovaya. Köpek en gerideydi. Yer altından bir köstebek, paramparça zor attı kendini dışarı. Rüzgar, acıklı bir şarkı tutturdu diline. Çoban, şaşırmış bakınıyor, dinliyordu; boğum boğum sesleri... Sesler bulanık, çamurluydu. Ayaklarını bir mıknatıs gibi toprağa çeken kuvveti tanımlayamadı çoban. Adım atamaz oldu. Uzak coğrafyalarda insanların dilleri tutuldu. Yürekleri kabardı. Nabızları atmaz oldu. Gözleri karardı. Sabırsızlıkla ders zilinin çalmasını bekliyor, gözü saatte. İçi içine sığmıyor... Ablasıyla beraber babasına hazırladıkları sürpriz doğum günü partisinin ayrıntılarını gözden geçiriyor. Hanidir biriktirdikleri harçlıklarıyla alacakları doğum günü pastasını düşünüyor. Mumları üfleyecek, sarılıp babasına, sımsıkı ''İyi ki doğdun baba. İyi ki varsın!'' diyecek. Babasının, halasıyla konuşmalarını duyuşu geliyor aklına. ''O kuyudan, on beş güne kadar cenazemi çıkarırsınız'' deyişini... Annesinin, temizliğe gittiği paralardan arttırarak kocasına aldığı beyaz gömleği... Okul paydos zili çalıyor. Heyecanla ablasıyla buluşuyorlar. İkisinin de yüzlerinde tamamlanmamış bir erinç! Azrail'in rüzgarı, kimilerinin ciğerlerine doldu. Boğuk insan sesleri, hayvan sesleri toprağın kulağını kopardı. Metalik bir şimşek bir süre apaydın etti görüntüyü. Toprak zangırdadı. Çamurlu toprak kabardı. Bir heyelan, bir çökme, bir yer altı hortumu ovada koca bir delik açtı. Çukur, ağızsız kuyuları içine aldı. Oluşan çukurdan patlayan sular, kara bulutların ucunu yalayıp geri döndü. Sular yağmura karıştı. Tekrar çukura doldu. Çoban, sırtından süzülen soğuk terlerle dizlerinin üzerine düştü. Çökmeden gelen boğum boğum sesler kulak zarını patlattı. Kulağından akan kan, çamurlu bedeninde bir yol açtı. Çobanın deli köpeği, bir ağıt yükseltti göğe. Uludu. Küfretti. Böğürdü. Ağladı.


Günler kısaldı. Tıpkı gölgeler gibi. Binlerce metre yukarıda sayfalarının çoğunu doldurduğum günlüğümün siyah kapağına boş gözlerle bakıyorum. Her şey sona erdiğinde bütün gerçekleri ortaya çıkartacak bir kara kutu gibi duruyor karşımda. Sayıları azalan eşyalarımın arasında şüphesiz en kıymetlisi o artık. Yine de her şeyi yazıp yazmadığımdan emin değilim. Uçmazken de ara sıra derinlerde bir yerlerde duyduğum o ses eşlik ediyor kafamda dönüp duran bu cümlelere. Uzun uçak yolculuklarında loş kabini dolduran, biraz taş plak cızırtısına, en çok da satır aralarına odaklanmamı sağlayan beyaz gürültüye benzeyen o tuhaf ses... Beynimi didikleyerek yiyebilmek için düşmemi sabırla bekleyen akbabalara benziyor tekrar edildikçe anlamını yitiren kelimeler. Hangi kıtanın üzerinde, hangi zamandayız bilmiyorum. Gece ve gündüz de birbirine karışmış durumda. Sonsuz bir siyaha, çocukluğumdan bu yana karanlığından korktuğum gecenin kalbine doğru uçuyoruz sanki. Kim bilir, belki kabus dolu gecelerde yatağımdan fırladığımda başucumda beni yeniden uykuya dalıncaya dek bekleyecek bir babam olsaydı farklı olurdu her şey. Yetimhane gecelerinde defalarca dayak yememe neden olan "En az bir ışığı açık bırakma" huyumdan halen vazgeçebilmiş değilim. Ölgün tondaki sarı yolcu ışıklarından sadece biri, benimkisi yanıyor başımın üzerinde. Gözlerimi sımsıkı kapatsam da yüzümü yakan eski bir yaz güneşinin ışığına benzer bir aydınlık vuruyor göz kapaklarıma. "Kapat!" emrini ve daha nicelerini almamakla yetinmeyip emir veren olmak için yürüdüğüm dikenli yolları düşünüyorum cama yansıyan suretime bakarken. Alnımın kenarlarından dökülmeye başlayan saçlarımı ve yediğim dayaklardan hatıra izleri daha iyi görebiliyorum ışığın da yardımıyla. Geçmişimi ne pahasına olursa olsun unutmamak için yüzümdeki izleri silmeyi öneren doktorları geri çevirişimi hatırlıyorum. Uzun uçak yolculuklarında mütemadiyen susuyor insanlar. Platin rengi saçlarıyla güzel kadınlar ve kendi solaryum makinelerinde bronzlaştırdıkları tenleriyle uyumlu kır saçlarıyla erkekler derin uykudalar. Artık birer ölü olduklarını bilmeden uyuyorlar. Uyurlarken dudaklarına yerleşen tebessümlerinden anlayabiliyorum rüyalarında bile zengin olduklarını. Oysa bizim gibi yokluk içinde büyüyen piçlere rüyalarımızda bile gülme hakkı tanımadı bu hayat. Kafamdaki seslerin ve motor uğultusunun dışında çıt çıkmıyor kabinde. Belki de ayıp sayılıyor Business Class'ta konuşmak. Ancak binlerce dolar ödeyerek hak edebildiğim bu rahat koltuğa gelinceye kadar oturduğum yolcu koltuklarında çekildiğim onca bilinçsiz sosyalleşme sorgusu düşüyor nedense aklıma. Oysa yanımdaki koltuk bomboş şimdi. Ne memleketimi, ne hangi işle meşgul olduğumu, ne de nereden gelip nereye gittiğimi soran bir ihtiyar yok yanımda. Gerçekliği artık flu bir düş olan o yaşlı adamı anımsıyorum eski otobüs yolculuklarımı hatırladığımda. Tekerlekli sandalyesinin kolunu zorla ittirerek karşıdan karşıya geçerken ömrünün sonbaharında oluşunu bilmez bir özlemle bakıyor etrafta koşuşturan genç kızlara. Biriyle, belki de birkaçıyla başka bir diyara kaçmak olsa da tek hayali, kolundan hangisini tutsa "Sonbahar bitti..." diyeceklerini de biliyor sanki içten içe. En kötüsü de cümlelerinin sonuna ekleyecekleri muhtemel bir "Amca" ifadesi. Bakmaya devam ediyor yine de genç kızlara, biraz arzu biraz da kinle. "Yaş yetmiş iş bitmemiş!" ısrarında belli ki nefsi. Bir kaç kez daha görmüştüm o civarda onu. Daha gençti. Sokaklar alışveriş merkezlerinde bile şube açmaya tenezzül etmeyen lüks markaların ve zincir restoranların şubeleriyle dolmadan uzun zaman önce. Evlerin ve dükkanların fiyatları da bunca şişmemişti henüz. Nişantaşı ve Cihangir eskisi gibi çimento değil kahve kokuyor bugün. Kavrulmuş kahve çekirdeklerinin kokusu şehirli kadınların pahalı ve aynı kendi isimleri gibi telaffuzu zor parfümlerinin kokularına karışıyor. Bir yerlere yetişme telaşında olan çoğunluğun aksine ağır hareket ederken bakışlarını gözlerime diken biri çekiyor dikkatimi. Yıllar önce gördüğüm siyah beyaz bir düşten hatırladığıma eminim yüzünü. Ellili yıllarda, her şeyin dekor olduğu bir sokakta çekilen bir filmin içinde yürüyorum sanki. Siyah beyaz düşümün tek rengi olan delici yeşil gözlerini ve gülümsediğinde sol yanağında oluşan gamzeyi hatırlıyorum. Gözlerinin dışında gamzesinin tek yanağında olmasıydı belki onu bu kadar net hatırlamamın nedeni. Bana kalırsa stereo olmalıydı çünkü tüm gamzeler. Aynı düşün içinde bizi tepemizde dönüp durarak takip eden akbabaya da bir türlü anlam verememiş, küçük bir çocuk gibi korkarak fırlamıştım uyuya kaldığım yerden. Yeniden uyuduğumda kumu altın tozundan bir sahilin iskelesinde oturup suyun yüzeyinde küçük taşlar sektirirken gördüm onu tekrar. Aramızdaki mesafeye rağmen sol yanağındaki gamzeyi seçebiliyordum her gülümseyişinde. Uzun bir zaman sonra tanıştığımızda bana aynı anda aynı düşü gördüğümüzü söylemesine hiç şaşırmamıştım. Birçokları gibi beni de kendi çocuğu gibi sevdiğini söylemişti. Yeraltında ona Akbaba isminin verilmesinin nedeninin ne soyadı ne de kolundaki akbaba dövmesi olmadığını sonradan öğrenecektim. Kısa sürede büyük işler başarmış, zehrini Avrupa'nın her köşesine dağıtmış ve tahsilatlarını da başarıyla tamamlamıştım. Her kurye gibi yaptığımın doğruluğuna inandırmıştım kendimi. Sayemde gençler bolca eğlenecek, sanatçılar üretkenliklerini artıracaktı. İlk ödülüm Amerika'da iyi bir Üniversite eğitimi oldu. Sonrakiyse hayallerimin ötesinde bir zenginlik. Bana da sahip çıkacak başka birinin babasıyla, Akbaba'yla karşılaşmış olmaktan ve onun için çalışmaktan şikayetçi değildim. Babasız büyümenin ne demek olduğunu bir tek kendimin bildiğini sanıyordum. Bana kuryelik yaptırsa da, bir çok cinayet işletse de onu hiç görmediğim babamın yerine koymuş, canımı feda edecek kadar çok sevmiştim. Yine de tek gamzeli kızını ondan daha çok sevmeme katlanamamış ve beni başkalarına, yerime geçirmeyi vaat ettiği yetimlerden birine öldürtmek istemişti. Neyse ki Akbaba'yı bu uçağa bindirdiğimi bilmiyordu hiç biri. Tüm bunları kara kaplı günlüğüme yazdım usanmadan. Binlerce metre yükseklikteki karanlığın içinde bile. Bir yaştan sonra nedense hep birbirine benzediğini düşünmeye başladım karşılaştığım insanların. Daha dün, yürüyen bir merdivenle bekleme alanına doğru ilerlerken sol yanımdan aksi yönde hızla ilerleyişi dikkatimi çekmişti birinin. Her an öldürülebilecek olduğumu bilmenin paranoyasıydı belki içimde kök salan. Yüzünü tam olarak görememiştim. Sırt çantasının bir süredir kullandığımla aynı olduğunu kırmızı iplikle dikilerek şekillendirilmiş detaylarını gördüğümde fark ettim. Çantasının rengi atmış, ipliklerin canlı kırmızısı solmuştu. Bir gölge misali hızla ilerleyip loş koridorlarda kaybolmuştu. Henüz bir ilkokul öğrencisiyken okulun aşağısındaki ana caddede karşıdan karşıya geçerken beni takip ettiğini fark ettiğim o adamı yetimhane belletmenine ancak günler sonra anlatabildiğimi hatırladım onu dün gördüğümde. Aynı adamı okul çıkışında ikinci kez görünce bu kez onu yeniden gördüğümü yetimhane müdürüne hemen anlatmış, okul çevresinde gizli güvenlik önlemleri alınmasını sağlamıştım. Ne var ki ertesi gün gelmeyecek kadar akıllıydı. Yıllar sonra onu yeniden anımsadığımda yüz hatlarını düşümde karşıdan karşıya geçmeye çalışan o ihtiyara benzetmiştim. Yüzünde yapacağım hataların tümünü bilip beni uyaramayacak olmasının sıkıntısını gördüğümü de ancak dün fark edebildim. Onun kim olduğumu anlayabilmem için yeterince büyümem gerekiyordu. Zamanda kelebek etkisi oluşturabilecek bir temastan korksam da merakıma engel olamamıştım demek. Yine de kendimi bu uçağa binmemek için uyarabilseydim iyi olurdu. Kim bilir belki de uyarmıştım... Tekerlekli bir sandalyede genç kızlara bakarken gördüm sonra kendimi uçağın dar tuvaletinin aynasında. Tek gamzelim ile ortak bir düşte gördüğümüz o altın tozu kumlu sahilde buluşmak için binlerce metre yukarıda son kez aştığımı sanıyordum korktuğum karanlığı. Artık "Seni bir yerlerden tanıyorum!" demekten vazgeçecektim aynalara. Hangi yaşımda olursam olayım her baktığımda kendi geleceğinin hırsızı olarak gelecekteki beni göreceğimi biliyordum aynalarda. Tepemde dönüp duran akbabaysa halen yaşadığımı bildiği için yanaşamıyordu bana. İşte günlüğüm... Büfenin önündeki gazetelikte değil, bir uçak enkazının altında, yanık kabloların, deri kaplı Business Class koltuklarının ve etrafa saçılmış tonlarca ağırlıktaki metal yığınının arasında bir yerde... Bulabilirseniz hemen okumaya başlayabilir, yaşamadığım geleceğimle şimdiden yüzleşebilirsiniz.


İlkbaharın sonlarıydı. Gökyüzünde bulutlar, bir tarafta uzunca bir süredir konakladıktan sonra diğer tarafa gruplar halinde göç ediyordu; bulutların renk tonlarına koşut olarak, aralıksız renk değiştiriyordu yeryüzü. Şehir, adını 'kent'e devrettikten sonra kent de yerini çaktırmadan sefer tası gibi üst üste dizili betondan müteşekkil yerleşkelere terk etse de; gördüklerine iki yüz yıldır sabreden barok binalar yerini zevksiz motellere; içinde bir uygarlığın özetini barındıran konaklar 'rezidans'a; onlar da aynalı camlarla pencerelerini dışarıya kapatan büyük iş saraylarına dönüşmemişti henüz. Dönüşümün mimari yapıları bulundukları yerde, hizasına ulaşamayan kadim cinslerine caka satıyor ve tepesine binercesine onlara diklenip duruyordu. Büyük kentle barışık olmadı bir türlü. Veren ama ağır bir bedel ödeten kentin resmi tavırlarına, soğuk bakışlarına, asık yüzlü ve merhametsiz yüzüne bir tülü alışamadı. Kentin güler yüzlü tarafları da vardı; bunun ayırdındaydı ama o yüzüyle karşılaşmamıştı ve buna imkan da yoktu. Liseden mezun olup da bir yıl çalıştıktan sonra becayiş yoluyla memuriyetini öğrenim gördüğü İstanbul'a aldıran Bekir, emsallerine göre daha şanslıydı. Çalışarak okuyordu; ama bu, onun okul çevresindeki sosyal konumunda bir değişiklik de yapmamıştı: O evliydi ama öncelikle bir öğrenciydi. Kendisini; kentin, dışına ittiği, toprakla bağlantılı, yüzünde çilenin şaplak izleri bulunan itilmiş insanlarda buldu; üstü çizik, varlığı örselenmiş ve yok gibi yaşayan yoksul öğrencilerdi bunlar. O yıllarda henüz hayatta olan 'evin efendisi'nin, Bekir'in ortaöğretime devam etmesine bile çekinceleri vardı; fakat onun çekincesi başka nedenlere dayalıydı. Adam, okullarda verilen eğitimin insana olumlu ve güzel şeyler kazandırdığını düşünmüyordu. Okullardan yetişen gençlerin büyük-küçük bilmediklerini, yeni yetişen çocukları kumar ve içkiye yönlendirdiklerini iddia ediyor ve genellemeci bir yaklaşımla okullardaki öğretimi ciddiye almıyordu. Besmelesiz mekteplerden ne alacaksın ki oğlum? diyor; Bekir'in ortaöğretim isteğine tümüyle karşı çıkmasa da çok da sıcak bakmıyordu. O yıllarda, çocuklarını, özellikle kız çocuklarını okutmak istemeyen bazı ailelerin yaklaşımı buydu. Sonra Bekir, yalvarıp yakararak anne babasının gönlünü etmiş; derken, tereği kırık ve kenarları buruşuk şapka, dizleri kabarık gri pantolon, üzerinde emanet gibi duran lacivert bir ceket, ayağında 'Tozan' marka kara lastik ile bir ortaokul öğrencisi olup çıkmıştı. Orta öğrenim yıllarında elektriksiz, toprak zeminli, suyu ev sahibiyle ortak, tek odalı, hücre gibi bir evde üç arkadaş bir arada kalmışlardı. Hasırı kilim, yorganı soba, pantolonu pijama yerine kullanarak geçirilen o yıllar kolay geçmemişti. Büyük düşleri vardı: Doktor olacaktı. Bu hedefe o kadar kilitlenmişti ki daha lisede, ara sınıflarda iken bile ders defterlerinin karalama sayfalarına, bazen isminin başına Dr. unvanını yazdığı olurdu. Bunu gören muzip arkadaşlarının takılmalarına hedef olmaktan kurtulamamış ve Hangi Bekir? sorusuna Doktor cevabı verilecek kadar adı Doktora çıkmıştı. Liseyi bitirdiği yaz, tarladan, bağdan, bahçeden soluk soluğa gelirdi eve. Gecenin geç vakitlerine kadar adayların aldıkları puanlar ve kayıt tarihleriyle ilgili radyo haberlerini dinler; çok zaman da radyo açık halde uyuyakalırdı. Hayalindeki üniversiteli büyük ve önemli bir adamdı; başarılı, ayrıcalıklı ve müstesna bir insandı: Haki parkalı, kalın bıyıklı, kirli sakallı, botlu bir üniversiteli... O yıl üniversiteye yerleşemeyince yaşadığı büyük hayal kırıklığını, girdiği memuriyet sınavını kazanarak gidermiş; o bir yıl içinde ortaya çıkan boşlukta annesinin bastırmasıyla da evlenivermişti. O arada ertesi yılki öss'yi, vefasız bir sevgiliyi bekler gibi sabırla beklemişti. Bu hareketli geçen sürede daha fazla bilenmiş ve hazırlanmış; umduğunu bulamadıysa da bulduğu bir bölüme yerleşmişti; ama doktor olamayacaktı. Bulutlar iyice yoğunlaşmıştı; alnına birkaç damla düştü. Adımlarını sıklaştırdı. Geniş bir caddeden karşı kaldırıma geçti. Görkemli döşenmiş vitrinlerin önünde yürüdü. Önünde gevşeyen düğmeyi ilikleyip parkasının yakasını kulak hizasına çekti. Yer yer sıklaşan kalabalık içinde ancak kıvrımlı zikzaklarla yol alabiliyordu. Ağız kenarını çekiştiren çizgi istikametinde gülümsedi. Babasının bir sözü düşmüştü aklına: Gökten adam yağmış gibi... Nereye gidiyor bu kadar insan? İşleri güçleri yok mu bunların?... Tekrar tebessüm etti. Bir kırtasiyecide, dükkanın dışına taşan döner ayaklı sergide bayram tebriği kartlarını inceledi uzun uzun; sonra üzerinde kurbanlık bir koç resmi olanda karar kıldı ve onu aldı. Bir adama çarptı. Adam, ters ters baktı. Adamaözür işareti verip uzaklaştı hemen. İşte bu kadaaar... Babasıgile de yazsam mı? Yazmalıyım. Onlar da ailemizin bir parçası. Biri, Berat'ın anneden dedesi; öteki anneannesi. Döndü, aynı kırtasiyeciden yine üzerinde koç resmi olan ama daha farklı olan bir kart aldı. Gidip baktım: Adam açık arttırmayla kiraya veriyor neredeyse. Kirayı ve peşinatı en çok veren tuttu. Bir yerde daha var ama öğrenci olduğumuz için geri çevrildik. Sınav kazanıp okula girmek bir dert; kazandığın okula tutunmak başka bir dert. Casim, okula girmek bir dert diye boşuna yakınmıyordu. Bu yakınma hem yüksek öğrenim puanıyla hem de bir yüksek okula yerleştirilmeyle ilgiliydi. Casim, ağırlıklı olarak din eğitimi verilen bir liseden mezundu ve o yıllarda bu okullara kuşkuyla yaklaşılıyordu. Bu bağlamda ikide bir okulun öğrencilerinin geleceğini ilgilendiren ani yönetmelik değişikliklerinde sakınca görülmüyordu. Puanı tuttuğu okula kayıt yaptırabilmek için akla karayı seçmişti. Mezun olduğu lisede fen bilimlerinin okutulduğunu ispatlamak için rektörün huzurunda, su, tuz ve şekerin kimyasal formülünü yazma testinden geçmesi gerekmişti. sıygaya çektiği öğrenci, ilgili elementlerin formülünü huzurunda yazdıktan sonra şaşkınlığını Vay vay vay!.... sözüyle ifade etmişti rektör. Kış şartlarında ulaşımı son derece çetin olan ve hayvancılıkla geçinen köy, kasabaya oldukça uzaktı; dahası yüksek dağların eteğinde konuşlanmıştı ve ilçenin az sayıdaki mahrumiyet bölgelerinden biri kabul ediliyordu. Berat'ın doğduğu yıllarda aşağı köylerde görülmeye başlayan teknik tarım aletleri bu köye henüz girmemişti. İnsanlar, domates, biber gibi sebzeyi ancak mevsiminde görebiliyorlardı. O bayram tebriği yazılıp gönderildikten sadece dört gün sonra Bekir'in kıyameti koptu: Gökyüzünde siyah bulutların kaynaştığı, havanın yağmur yağdı yağacak kıvamında tutsak olduğu gün, metnini, kalabalık bir caddede yürürken tasarladığı o bayram tebriği, gönderildiği adrese ulaşmadan önce; üzerine derin bir yasın abandığı köye, bir kamyonetin arkasında girdi Bekir. O gün yöreye ak bulut kızdırması denilen bunaltıcı bir hava hakimdi. Mevsiminden beklenmeyen yakıcı bir sıcakla iç içe olan gökyüzündeki bu beyaz hareketlilik, yağmur yüklü ala bulutların sağanağa hazırlık çalışmaları kabul edilirdi. Telaşlı bir gün geçirileceği günün başlangıcından belliydi: Sabahın erken saatlerinde birkaç kez gök gürültüsü işitilmişti. 'Yağmur yağar da ot ıslanır' kaygısının öne çıktığı, ellerin çabuk tutulmasını gerekli kılan bir gündü. Evin efendisi, bu telaşı, Bu yonca var ya bu yonca; cenazene ağlatmaz. diye özetlerdi. Yağmur yağması halinde mevsimin ilk ve en kaliteli yoncasına verilen emek heba olup gidebilirdi. Bu dikkatle o gün, ailece kalabalık olarak yonca toplamaya gidilmişti. Kara haberi akrabalardan biri tarlaya ulaştırdığında iş yarılanmıştı. O tebrik kartı; o, Berat'ın doğum haberini de ileten Kurban Bayramı tebriği, babaanne Kalbiye Kadın'ın yüreğini yirmi yıl sonra ve şiddeti daha da artmış olarak; üstelik diğerini de depreştirerek yeniden kanattı: Olay, Kato dağının eteklerinde görev aracının, bir dağın yamacında pusuya düşürülerek taranması sonucu meydana gelmişti. Terhisine sadece dokuz gün kalmıştı Gülüşan'dan doğma, Bekir oğlu, 1979 doğumlu Beratın. Kara haber, yüzlerin sarardığı, kalplerin; mayası gelmiş hamur kıvamında pelteleştiği, seslerin yükseltilmediği, ruhların mayıştığı sıcak bir Ramazan günü, anne Gülüşan'ın iftar sofrası için hazırlık yaptığı, büyükanne Kalbiye Kadın'ın; yine aklı el kapılarındaki çocuklarında olarak, çocuklar gelirse yerler düşüncesiyle oval yer tahtasında aş kesiği günün ortasında ulaştı. Haberi ulaştıranlar, kendi aralarında zamanlamanın tartışmasını yapmışlardı: İftardan sonra gitmenin daha uygun olacağı görüşü baskın çıkmışken, 'iletişim araçlarının çoğaldığı; cep telefonlarının köylere bile girmeye başladığı, haberin başka kanallardan ulaşabileceği; kaldı ki nasıl olsa bu haberin er geç ulaşacağı, iyisi mi daha fazla bekletmemek gerektiği' görüşünde ittifak edilmişti. İlçenin kaymakamı ve jandarma komutanı sıfatıyla bir üsteğmen, muhtarın refakatinde haberi getirdiklerinde köy halkının çoğu yine arazideydi. Bu haberi getirmek, sizin için gerçekten zor; zorlu bir görev bu yaptığınız yeğenler dedi, adamları rahatlattı. Bunun üzerine kaymakam, tekrar baş sağlığı dilekleriyle ayağa kalkınca kendisinde mekandan ayrılmak için cesaret buldu. Kalbiye Kadın, yetmiş üç yılın yükünü evin bir köşesine olanca ağırlığıyla bıraktı; boşaltmadı ama bıraktı. Taşıdığı yükle birlikte kendisini de bıraktı. Antik bir kenti andıran yüzündeki görünmeyen çizgiler de bir günde ortaya çıkmıştı. Şişen göz torbalarından süzülen yaşlar yüzünü yeterince yıkamıştı; şimdi göz pınarları kurumuş halde sadece ve sürekli susuyordu. Ayak altlarında bir çocuk dolaşıyor; annesi veya babaannesinden hangisinin kucağına gitse ilgi görmüyor ve huysuzluk yaparak varlığının farkına varılmasını istiyor; bunu başaramayınca ağlamaya başlıyor. Bir başkası annesinin başörtüsünü çekiştiriyor, saçları görünen kadın, bir eliyle saçlarını kapamaya çalışırken diğeriyle çocuğu kucağında silkeleyerek azarlıyor. Olanları anlamaya çalışan az daha büyük olanları ise, annelerinin koltuk altlarına sığınmış halde, elleri ağızlarında tek tek baktıkları ve daha önce pek de öyle görmedikleri yüzlerin aldığı biçimleri okumaya çalışıyorlar. Nefesler iniltili, göz kirpikleri ıslak, alınlar gergin, bet beniz soluk, yüzler meftur; yüreklerde ateş var: Bir değil iki ateş var; küllenmekte olan diğer ateş, Bekir'in bıraktığı ateş de yeniden harlanarak alevlenmiş durumda. Berat, son mektuplarından birinde, Burası, insanların sustuğu, mermilerin konuştuğu, dağlarının çiçek yerine barut koktuğu, kuşların uçmaya, kurtların yaşamaya korktuğu bir yer. Can taşıyan her şey tedirgin ve korku içinde burada Dağlar, içinde barındırdığı görünmeyen tehlikeyi birazdan üzerinize boşaltacakmış gibi fırtına öncesinin sessizliği içinde. Korkuyorum. Ölümden değil; bu anlattığım ürküntü beni korkutuyor. Az kaldı; çoğu gitti azı kaldı. Olur da buradan sağ salim dönemezsem -ki bu ihtimal daima var- bana hakkınızı helal edin. diye yazmıştı. Kendisiyle baş başa kaldığı cam kenarında, uğultuları, kaynaşmaları, kısık sesli konuşmaları işitmeksizin kendi dünyasının dehlizlerinde, -di'li ve -miş'li geçmiş zamanın hikayesinin dilimlerinde yolculuklar yaptı kadın: Halalarının da geldiği bir bayramda hala çocukları Emirhan ve Zeynep'in oyuncağıyla sürekli oynamaları bir yana; evde gördükleri ilgi tahammül sınırını zorlayınca Babaanne, ne zaman gidecek Hasibe ememgil? diye sormuştu. Dedesiyle camiye ilk gittiği gün de Allah burada mı oturuyor dede? diye sormuştu. Bunu, bir süre çevresine gülerek anlatmıştı dedesi. Hiç görmediği babasının mezarına babaannesiyle ilk gidişinde babasının mezarlıkta ne yaptığını, eve niye gelmediğini sormuştu. Sonraki günlerde de Sen demişti babaannesine, Niye burada ağlıyorsun hep? Babam, ağlamana üzülmez mi? demişti. Baharın, köye gelen kavak yüklü kamyonlardan birine, aracın ardından sarkan ağaç dallarına asılırken yakalamıştı dedesi. O gün, dedesinin ilk kızdığı ve kendisini azarladığı gündü. Leylekler gelirdi her yıl mayıs aylarında; iki kişilik bir aileydiler. Pencereden de görülebilen dut ağacına leyleklerin yaptığı yuvayı, 'evin efendisi', hayvanlar gelmeden önce düzenler, hazırlardı; Sevaptır. derdi. Leylekler, yuvalarından ayrılırken yavrularıyla dönerlerdi. Berat, leyleklerin çıkardığı 'lak lak lak' seslerini çok merak ederdi. Hayvanların bu sesi nereden ve nasıl çıkardığını anlamaya çalışırdı. Babaannesine sormuştu bunu; fakat aldığı cevaba tatmin olmamıştı. Arkadaşlarına özenerek oyuncağını evin avlusunda kendisi yapmaya kalkıştığı bir keresinde de keserle çivi çakarken parmağını ezmiş, eve ağlayarak gelmişti. Sonra, dedesi ona üzerinde iniş aşağı kaydığı, tekerleklerinin dışı şifat kaplamalı bir araba yapmıştı. Berat, hüsranla sonuçlanan bu ilk girişimin ardından eşyaları söküp dağıtmayı; sonra takmayı öğrenmişti. Şimdi ardiyede olan eski radyoyu bu şekilde defalarca söküp takmıştı. Dedesi, torununun el becerisinden dolayı etrafına 'havalanırdı'; Kişi olacak bu çocuk canım. derdi. Dedesi, mürüvvetini göremediyse de meslek lisesinde okuyup elektronik bölümünden mezun olmasında bu el becerilerinin payı vardı. Sonra çıktığı yolculukta gelecek zamanın hikayesiyle karşılaştı: Bayramlar gelecekti, bayramda çocuklar, dayılar, halalar, teyzeler gelecekti: Berat, yazmasını çekiştirecekti, sarılacaktı babaannesine, cıvıyacaktı; Yeter hı, yeter! Deden gelir şimdi, ocağı yakmalıyım. dese de Berat'ın sırnaşıklığa dönüştürdüğü eylemine devam etmesi üzerine Lan oğul, diyecekti; biri gelir saçlarım görünür, yeter! diyecekti. Berat, babaannesinin ocaktaki kızgın küle özenle yerleştirdiği ve üzerini iyice örttüğü patates ve sac gömbesini sıcak külden çıkarmaya çalışacaktı; babaannesi müdahale edecekti: Etme lan oğul, pişmedi daha, az sabrediver; çatladın mı? diyecekti. Berat bir başka zaman, babaannenin yağlı işkefe pişirmek için ocağa sac kapadığını görür görmez ağzı sulanmış olarak ocağın etrafında sabırsız hareketler yapmaya başlayınca; bu kez babaannesi Tavukların tüneğine dadanmış tilki gibi dönenip durma! Kerim çağırıyormuş seni. Haydi; git dolaş biraz; yarım saat sonra gel. diye başından savmaya çalışacaktı. Başka bir demde Berat'ın çardakta top oynamaya kalkışması üzerine annesi Gülüşan Kadın ağzında dili olup olmadığı konusunda tereddüde düşen dışarıdan birini şaşırtacak şekilde, yaşmağının altında uzlete çekilmiş olan sözcükleri, sesini yükseltmeden Berat'ı uyarmak için bir süreliğine denetimli olarak özgürlüğüne kavuşturacaktı: Babaannen yorgun; dinleniyor. Yapma Berat! diyecekti. Berat, dedesinin ceket aldığı gün yeni ceketiyle, dedesiyle serenin önünde çekindiği, yaklaşık on yıldır baca başında bir tutağa toplu iğneyle tutturulmuş halde öylece duran çocukluğunun soluk fotoğrafına bakarken yine dedesinin cep saatini hatırlayacak; çocukken sırlarla dolu olduğunu düşündüğü; o, arkasında tcdd treni resmi kazınmış olan serkisof marka saat aklına her geldiğinde yaptığı gibi, babaannesinden saati isteyecek; saati kurarak çalışıp çalışmadığını kontrol edecekti. Sonra, askerden ilk izne gelişinde yavuklusu ile nişanlanacak, tezkere alıp döndükten sonra da düğün yapılacaktı. Düğün sonrası, ilçede bir elektronik dükkanı açacaktı. Bayramlar gelecekti; bayramda çocuklar gelecekti: Biri geldiğinde öteki gitmişti. Çocuklar kayboldu, çocuklar yitti. Haber salındı uzaklara, Büyük Eyüp, ortanca Ziya, el kapısındaki kızlar geldi; bu kez Bekir gelmedi. Bekir yirmi yıldır gelmiyor; şimdi Berat da gelmeyecek. Davullarla zurnalarla uğurlanarak giden Berat da, gittiği yerden, resmi aracın arkasında, bayrağa sarılı bir tabutla döndü. Berat büyürken babası uzaklarda bir yerlerde yaşardı; o, orada baba olarak kalacaktı. Babalar hep uzaklardadır zaten. Uzaklar, evin hemen ötesindedir; ama ulaşılamayan bir yerdedir. Berat, babasının yanına gitti. Babası giderken Berat kundaktaydı. Gülüşan Gelin, kırkına varmadan ağaran saçlarını yoldu, dizlerini dövdü; uğundu, çırpındı, ağladı, ağıtlar yaktı ve ağlattı. Ortalıkta dolaşan çocuklardan biri annesinin eteklerini çekiştiriyor. Bu çocuğu götürün buradan! diyor buyurgan bir kadın sesi. Çocuğu oradan götürecek olan bir el onu kaldırıp kucağına alıyor. Kadınların elleri burunlarına gidiyor, kadınların elleri eteklerine gidiyor. Evin efendisi, uzun yolculukların insanı kıvamına erdirdiğini söylerdi. Evin efendisi, ayak altına atılan karpuz kabuklarının kazaya sebep olabileceğini söylerdi. Evin efendisi, zamanında herk edilmeyen tarlanın ürününün çalık olacağını söylerdi. Evin efendisi, Hile katılan işin lokması boğazda kalır. derdi. Nicedir yüzleri kağşatan, gözleri çapaklandıran, genizleri kurutan, kudurgan bir çıvgınla gelen bir filizkıran fırtınasının çocuklarımızı toprağa düşürmesidir yaşadığımız. Bana duvarın arkasından konuşup durmayın! Duvarın arkasında neler olup bittiğini söyleyin bana! Bana duvarın arkasını gösterin! Görmediklerime ve bilmediklerime karşılık bir bedel istemeyin artık benden. Bana hangi gözünü kırptığının hiçbir anlamı da önemi de yok. Bunu bana bir daha söyleme; çünkü karanlıkta kırpılan göz kırpılmamıştır. Söyleye söyleye beni bıktırdığın şeyleri tekrar edip durma bana; tereciye tere satma. Bana kendini methedip durma. Bana aynanı göster. Övünüp durduğun aynanın tozlu ve bulanık olması bir yana, üzerinde kan lekeleri var; Berat'ımın, Bekir'imin kanı var. Berat'la babası arasında 20 yıl var. Evin efendisinin gittiği yıl tahıl ambarlarında güve olmamıştı. Kabaklar bahçe duvarlarından yollara sarkmıştı; çıtırmık erikleri çok yeğin olmuştu. Dahası, domatesler hastalanmadan mevsimi tamam etmişti. Domatesler, fabrika işi gibi yakışıklı ve pürüzsüzdü; ama tadı yoktu o yıl domateslerin. Geçmiş yüzyıllardan beri bunların hayra alamet olmadığı yorumlanmıştır hep. Yine de öyle oldu; o yıl herif gitti. Evin efendisi, Bekir'imi okutacağım diye orak tarlalarında, temmuz güneşinin altında yıllarca pişti; altmış yaşından sonra onun bunun kapısında ırgatlık etti; Okusa ne alacak besmelesiz okullardan? derdi. Hep çekinceliydi, mesafeliydi okutmaya; ama evde okuyan biri de bulunsun isterdi. Berat'ın yollarını gözledi bir evin adamı bunca yıl... Bekir'imin kokusunu bulmuştum onda. Yetim büyüttüm onu ben; neliklerle büyüttüm ben onu? Bunu, çocukları öldürenler ve öldürtenler nasıl bilecek? Bir çocuğun gözünün önünde büyümesine tanıklık edenler bilir bunu ancak; anneler bilir. Yiğidimin terhisine az bir zaman kala neydi bu başıma gelenler?... Akşam karanlığı çökünce ayaklar ses çıkarmadan ağır ağır çekildi. Akşam ezanı okundu; perdeler kapandı, lambalar yakıldı. Yakın akrabaların evinde televizyonların fişi ara kablolardan çıkarıldı. Yaşanamamış iki ömrün tüm ağırlığı çöktü eve; birleşerek ve yenilenerek. Gecenin ilerleyen saatlerine doğru evdekiler kendileriyle ve acılarıyla baş başa kaldılar. Duvarın arkasındakine söyleyin; artık verecek kurbanım kalmadı. Başka kapıya da gitmesin, yetti gayri, bıçak kemiğe dayandı; anaların Tepegöz'e verecek oğulları kalmadı. Ona söyleyin; karnı doymuş çitanın ceylanlar arasında masum masum dolaşması gibi buralarda dolaşıp durmasın. Bana baş sağlığı için bekliyorsa beklemesin; cehennem olsun gitsin, işine baksın. Bari başka anaların ağlamaması için ne gerekiyorsa yapsın; bitirsin bu işi, toprak dışında her şeyi konuşsun onunla. Ona söyleyin: Berat'ımın hukukunu ona bağışlamam yoktur. Çocukları 30 yıldır dövüştürenleri bu çirkin işlerinden men ediyorum! İşiniz anaları ağlatmak mı sizin? Neslimi tükettiniz, kut'umu iliğimi kuruttunuz siz; çocuklarımın gençliğini yağmaladınız. Ertesi sabah, kızlar, Rüveyde ve Aliye gittikleri uzak diyarlardan geldiler. Bayramlarda iki yakasının bir araya geleceği umulan çocukların mevcudu tamamlanmıştı: fakat bu kez bayram yoktu ortalarda. Nicedir, kalbim ismimle anlaşmazlık içinde. Kalbim sükunet bulmadı bir türlü. Tam sükunet bulacakken şu başıma gelene bakın! Başıma gelenler kaç annenin başına geldi? Ben yirmi beş bin kaçıncıyım acaba? Kalbi, annelerin kalbinin ritmini duymayanlar, ne kadar kolay baş sağlığı diliyorlar; onlar durmadan baş sağlığı diliyorlar, çeyrek yüz yıldır baş sağlığı diliyorlar. İkidir vatanı sağ ediyorum; bu vatan sadece benim mi? Bir de siz muktedirler sağ etseniz olmaz mı vatanı? Başkasının 'sağ ettiği' vatan üzerine nutuklar çekmek, tuzu kuru olanlara çok hoş geliyor olmalı. Davulun sesi de uzaktan kulağa hoş geliyor. kaç kardeştim ben kaç kaldım biliyor musun sen benim de bir annem var ve o da ağlıyor bunca yıl üstelik senin çocuklarının bir adı var benim kardeşlerimin ve çocuklarımın bir adı bile yok. Karartı ile Kalbiye Kadın'ın bu konuşması böyle sürüp gitti ve bir sonuca bağlanamadı. Kocaları kabile savaşlarından dönmeyen dölsüz kalmış siyah kadınların büzüşüp döşüne yapışmış memelerinde hayat arayan kara çocukların büyüyen gözleri gibiydi gözler. İnsanların gaz çıkışlarını parlatan, ayakkabılarını ağartan aygınların nevri döndü. Hoyrat ağızlar, kan almaya geldikleri evde ikramları höpürdeterek bir nefeste diktirdi önce. Sonra genç kızların perçemleri yüzlerine bezek oldu; kem nazarlar yüzlerimizin kalayını çıkarttı. Sepetlere sığışan nevaleleri sıçanlar talan ettikten sonra geriye burun sızlatan bir ufunet kaldı. Şimdi, ortancası, iletken nalınlar üzerinde iletken bir zeminde enerji üretmeyi düşünüyormuş. Bu süre zarfında da depozitosu maliyetini geçen bir handa kirada yaşamaya başlamışlar. Gün dağının meltemi, ardıç yaylalarından esen karayelle karıştırılırsa kış erken bastırabilir. Folluklarda tavuklara tebelleş olan tilkinin yalazlar arasında evin köpeğiyle gizli muhabbetinin ifşasından sonra civardaki börtü böceğin de kulağına kar suyu kaçtı. Kentin ayak değmeyen mutena bölgelerinde toprağa gömülmüş çok sayıda boru bulundu. Yapılan aramalarda bazı kitaplar gözaltına alındı ve çok sayıda yasa dışı özlemlere el konuldu. Sıvışık ve yapışkan bir yangı'nın sürekli tazelenmesi, aygıtın parçalarının sadece ve tek yöne dönmesini amir bir çakıldağın işi olmalı diye düşündü insanlar. Varış çizgileri belirlenmemiş bir hipodromda, peşinden çatamadığı koşucuların arkasında, dili bir karış dışarıda, nefesi küçük dilinin altında gözleri alev saçan naçar koşucular gibi kaldık.


İçindeki ses; Bu manzara da aynı ben... diyordu. Bugün rüzgar da yok, dedi. Gözünü dekorasyon dergisinden ayıramayan; duymadı. Kendini bulmuştu. Elinden bırakamıyordu. Zaten dallar da oynadı. Birkaç sarı yaprak havalandı. Yorgun ve biraz da kırık; müstakbel eşine baktı. Elazığ'ın Keban ilçesinde doğdu. Temrin, Aşkar, Semaver Öykü, Hece, Hece Öykü dergilerinde deneme ve öyküleri yayımlandı. Farklı edebiyat dergilerinde yürüttüğü düzeltmenlik görevini, akademik alanı da ekleyerek sürdürmekte.


Katırın üzerindeki semere, yoğurt kaplarını, sefer taslarını büyük bir dikkatle bağlarken, küçük parmakları hızlı ve mahirdi. Dokuz, on yaşlarında kara kuru, çelimsiz bir çocuktu. Üzerindeki çiçekli, koyu renk elbisenin omuzları dirseğine kadar sarkmıştı. Küçük yüzü ciddiyetle kasılmış, siyah, kısık gözlerinde mağrur, kendinden emin bakışlar olmasına rağmen, hafif bir telaş ve korku da hareketlerinde seziliyordu. İşini bitirdikten sonra hayvanın kirli beyaz, gri, siyah karışımı kısa tüylü boynunu okşarken kulağına eğilip bir şeyler fısıldadı. Katırı yularından tutup yüksekçe bir kayanın yanına sürükledi sakince. Ayağındaki kara lastikler, en az üç dört numara büyük ve erkek ayakkabısı olduğundan iple alttan üste doğru, birkaç kez dolandırıp bağlamıştı. İpler gevşediğinde ayağından sıklıkla fırlıyor, kemikleri belirgin, kirli, lastik karası ayaklar göz önüne çıkıyordu. Diğer insanların ayağını görmesinden endişe edecek değildi ama ayakları taşlı, kayalık yollarda çok acıyordu böyle olduğunda. '' Eh hadi madem bin de git gel.'' Arkasını dönmüş gidiyorken, birden uzun örgü saçlarını savurarak hışımla döndü, kolundaki nişan hediyesi saatini göstererek: '' Saat tutacam haa! Onu hesap et de öyle git, gel.'' Dedi. Hasibe geldiği gibi hızlı adımlarla eve giderken, küçük Kerime birinci de atamadığı sol bacağını ikinci sıçrayışında katırın üstüne attı, dengesini kurana kadar biraz hayvanın kulağını çekiştirdi ama sonunda semere yerleşti. Yuları eline alıp hayvanın yanlarını ayağıyla hafifçe dürtükledi. Katır ağır hareketlerle ahır bahçesinin kapısından çıktı. Evin önündekiçeşme ayağının üzerinden küçük bir sıçrayışla toprak yola geçti. Bütün teneke kaplar, yoğurt helkesi, sefer tası şangırdadı. Kerime bu sıçrayıştan hiç endişelenmedi, katırın yularıyla, hayvanın başını gidecekleri istikamete, yokuş aşağı doğru döndürdü. '' Hadi oğlum, beni Hasibe cadısının eline verme, güzelce gidip gelelim'' , dedi. Köyün ortasından geçen yol, dik bir yokuştan ibaretti. Yolun sağ ve solunda iki ya da tek katlı ahşap evler, çoğunlukla tahtaları kararmış, kahverengi, kızıl karışımı görünümleriyle son demlerini yaşadıklarını haber veriyorlardı. Arada tek tük yeni tip tuğla ve taştan yapılmış evlere de rastlanıyordu. Köyün en yukarısında taştan örülmüş, iki oluklu çeşme her daim akardı. Çeşmeden akan sular, önündeki taş yalakta birikir, taşar, kendi yaptığı izden, yolun sağında kalan evlerin önünden küçük bir dere halinde akardı. İsteyen onun yolunu evinin önünde ya da arkasındaki küçük bahçeye çevirir, evine yeteklik yetiştirdiği sebzesini, meyve ağaçlarını sulardı. Kerime köyün sonuna geldiğinde yokuş da bitmiş oldu. Şimdi, iki tarafında yaşlı söğüt, meşe, kavak ağaçlarının sıralandığı hafif eğimli bostan yolu başlamıştı. Emektar katır ne yavaş ne hızlı denebilecek halde giderken, Kerime de ağaçtan ağaca sıçrayan sincapları gözetliyordu. Kendine küçük bir oyun bulmuştu bu yolda giderken. Eğer beş ve daha fazla sincap görürse o günün güzel, az görürse kötü geçeceğine inanmıştı. Birkaç kez de öyle olmuştu. Mesela, geçen hafta babasından okkalı bir tokat yediği gün sadece iki sincap görmüştü. Sonraki gün tam yedi sincap görmüştü ve o gün ekmeği Hasibe pişirmiş, ona çok az iş kalmıştı. Gerçi Hasibe bunun acısını fena çıkartmış, küçüklerin boklu bezlerini dört gün ona yıkatmıştı ya neyse. O yine de bu oyuna devam etmeye kararlıydı. Serçe kuşları ve adını yeni öğrendiği, kırlangıç, saksağan, ağaçkakan kuşlarının farklı seslerini dinlemeye de bayılıyordu. Hatta kargaların gaklaması bile hoşuna giderdi. '' Ne acaip kızsın, hiç karga sesi sevilir mi?'' diye dalga geçmişti ablası. Zaten bundan sonra düşüncelerini kendine saklamaya başlamıştı. Bostan yolunun kenarında, yukarı ormandan sakin sakin akıp gelen yeşilli, mavili bir akarsu vardı. Adına, ''Gökdere'' derlerdi. Hakikaten, yeşilin, mavinin her tonu görünürdü. Suyun etrafındaki yosun tutmuş, irili ufaklı kaygan taşların üzerinden zıplaya hoplaya gitmek ne güzel olurdu acelesi olmasa. Her çeşit mavili, pembeli, eflatun, sarı renklerde çiçeklerle bezeliydi suyun iki yakası da. Çiçekleri toplayıp, güzel bir buket yapmak, annesine vermek isterdi ya da onlardan rengarenk bir taç örüp takabilirdi. Aman canım annesinin çiçek görecek hali mi var? Her dakikası işle geçiyordu. '' Ana sen merak etme, ben onun dilinden anlarım.'' Dedi bilgiçce. Dökülecek yemek kabı olmayınca Kerime katırın böğrüne sıkı bir tekme attı. Hızlı bir şekilde eve ulaşmak istiyordu, ablasıyla dalaşmak en son istediği şeydi. Emektar katır aldığı bu tekmeye sinirlenmiş gibi kafasını, kulaklarını hızlıca salladı. Kuyruğunu sert şekilde savurdu, kuyruk ucundaki uzun tüyler Kerime'nin yüzüne çarptı. Kerime, '' Yaa napıyosun salak hayvan!'' der demez, katır ona göre olabilecek en hızlı şekilde yerinden fırladı. Öyle koşuyordu ki Kerime düşmemek için kollarını hayvanın boynuna dolamıştı. Bacakları rüzgarda sallanan yapraklar gibi arkaya doğru havada asılı kalmıştı. Katır koşarken o çirkin sesiyle bağırıyor, kızın çığlığını bastırıyordu. Bostandakiler olayı görüp peşlerinden koşsalar da çok gerilerde kaldılar. Köyün yolundan yokuş yukarı koşmaya ve anırmaya devam ederken, Kerime başına gelebilecek kötü sonuçlardan çok bütün köye rezil oluşunu düşünüyordu. Köyün çocukları kendisiyle nasıl dalga geçecekler, bir katıra sahip olamadı diye ablası nasıl laflar edecekti kim bilir. Köy yolunun ortasına doğru katırın önüne Kazım amca çıktı: '' Ho ho, dur lan eşek katır, inatçı hayvan dur lan!'' Yularından tuttuğu gibi kendine çekti, hayvanı konuşarak sakinleştirdi. Kerime hiç cevap vermeden sessizce ablasının yüzüne baktı, sonra ikindi güneşinin kızıllığında gözlerini kısarak bahçedeki çamaşır sepetinin yanına gitti. Yıkanmış çamaşırları bahçedeki çamaşır tellerine asarken sırtındaki acıdan yüzü buruşuyordu.