- Ne yapıyorsun Satı, in aşağıya ordan! Bak düşeceksin, bir yerin sakatlanacak. Allah Allah! Yatağına yatırdığımızda gözlerini kapattı hemen. Göz kapaklarının altında huzursuz devinen yuvarlak kürecikler açık seçik görülüyordu. - Birinin başında beklemesi lazım. Bu delinin ne yapacağı belli olmaz, dedi teyzem. - Ben beklerim, zaten uykum kaçtı, dedim hevesimi belli etmemeye çalışarak. Herkes yattı. Elini tuttum. Sık sık ısırdığı dudakları mora çalmış. Tatlı bir Frenk üzümü gibi görünüyorlar. Bu dudakların arasından gördüğü kabusların dumanı, isi boğum boğum tavana yükseliyor. Henüz onu anlayacak yaşta olmasam da çok uzun olmayan, ağır hasarlı hayat hikayesini az buçuk dinlemiştim annemden. Benim en küçük teyzem. Sekiz çocuklu evin en küçüğü, bebeği imiş bir vakit. Kıvır kıvır siyah saçları, elma yanakları, tatlı dili ile abla ve ağabeylerinin kucağından düşmezmiş. Konuşmaya yeni başlamış, daha yeni anne diyecekken anneannem gencecik yaşında onları bırakıp öbür aleme göçmüş. Hepsi çok sıkıntılar çekmiş, hepsi yalnız kalmış ama kimse Küçük Satı'nın yaşadıklarını yaşamamış. Felek onu anne kucağından, yabancı bir ailenin evine evlatlık, besleme olarak iki yaşında mini mini bir masumken atıvermiş. Bütün sekiz çocuklu erkekler böyle yapar mıydı? Köylü, cahil, çok çocuklu dul bir adam olması onu haklı çıkarır mı? Ablalarının elinde elbet büyüyüp, yürüyecek bir evlat bu kadar kolay gözden çıkarılır mı? Bütün soruları kendince, abla şefkati, hissiyatıyla cevaplardı annem. Ve bu soruların cevabı dedemden yana negatif çıkardı hep. Sadece dedem değil, dedemin babası, annemin erkek kardeşleri de bu vicdansızlıktan paylarına düşeni alırlardı annemin gönül terazisinde. Tabii herkesten daha adil olanın, en adil olanın hesap terazisinde kimin yaptıkları ne yekun tutar onu bilemeyiz. İlk görüşmede iki yaşında minik, sarı bir oğlancıktı Ferit. Hepimize gülücükler saçtı, cömertti. Annesinin veremediği sevgiyi gül yaprağı gibi boca etti üzerimize. Teyzemin yaşıtı ve biraz daha büyük iki çocuğuyla doğduğundan beri tanışıyordu sanki. Oyuncaklarını önlerine çekinmeden serdi. Masumiyet, bozulmamış çocuk duyguları ile sarıldı insanlara. En son gidişimizde yağmur yağıyordu annemle benim üzerime. Yağmur kirli, çamurluydu; Kasvetli, yaklaştığını düşünürken uzaklaştıran, insanları duyguları görünmez yapan... Kocasının bizim ziyaretlerimizden hoşnut olmadığını anladık o gün. İlginç olan teyzem de istemiyordu bizi. Mutfak penceresinden kendini saklayarak yağmurda uzaklaşan siluetlerimizi izlerken gördüm onu. - Ne diyorsun? Hangi hastanedeymiş? Tamam biz de hemen geliyoruz, diyen annemin sesiyle irkildim. Sabah kahvaltısını yapıyorken gelen telefon bu endişeyi, merakı, üzüntüyü haber verdi. Satı Teyzemin evinde yangın çıkmıştı. Neyse ki kimseye bir şey olmamış. Ancak teyzemin hali hal değilmiş. Hastanede, isten kararmış yüzünü gördüm. Beni asıl telaşlandıran gözlerindeki çılgınca bakışlardı. Sonradan yangını teyzemin çıkardığı, kocasının ve oğlunun ise bir haftadır evde olmadığını öğrendik. Kocası oğlunu da alarak evden ayrılmıştı. Boşanma davası açtığını gösteren kağıt postadan ona ulaştığında, teyzem eline ulaşan kağıdı tutuşturmuş önce. Karşı komşusu itfaiye gelmeden önce duman kokusunu alıp kapıcıya haber vermiş. Eve girdiklerinde pencere önündeki koltukta, gözü bir noktaya takılı vaziyette dumanların içinde oturur bulmuşlar. Bir haftalık tedavinin ardından taburcu oldu. Önce büyük teyzemde kalmasına karar verildi. Fakat sık sık evden kaçması, geceleri evin içinde dolaşması, birden parlayıp bağırmaya başlaması teyzemin sabrını taşırdı, Ben bu deliye bakamam, deyip, ortanca teyzeme gönderdi. Altı aydır orada kalıyor. Her hafta sonu ziyaretine gidiyoruz. Eski mutsuz, hüzünlü, ilgisiz yüzü değişmiş gibi geliyor. Ani öfke nöbetleri dışında, genelde sakin. Gözleri hoş bir hayalin saklı gülüşleriyle ışıldıyor. Bazen dudaklarının kenarında kimsenin fark etmediği tebessüm kırıkları bile görüyorum.


Geceden kalma kudurmuş bir öfke vardı içimde. O sabah... beni ve hayatımı tepetaklak eden o cumartesi sabahı... Çok sevdiğim bir arkadaşımla telefonda tartışmış hıncını yarın yanıma gelecek olan sevgilimden çıkarmıştım. Saatlerce uğuldayan kulaklarım kızarmıştı, alnımın ortasına küçük bir çekiçle ritimsiz vuruşlar hissediyordum. Ev büyüdü büyüdü ve ben odanın ortasında minicik kaldım da yine de duvarlara bezediğim gururumu küçültememiştim. İşte böyle bir gecenin sabahında mutlu ve huzurlu insanlar gibi davranmak, gönlümü eğlemek, sevincimi yeşertmek hevesiyle taze tereyağı almak için evden çıkmıştım, bir de gazete aldım. Gazetenin hafta sonu kahvaltısıyla ilişkisi dedemden kalma bir merasim benim için. Balkonda sandalyesine yerleşip dörde katladığı gazeteyi okurken bahtiyar görünürdü. Neme lazım bilmiyorum böyle garip anılarla bezemişim hafızamı. Eve dönerken Zerrin Teyze'yi apartman merdivenlerinden çıkarken gördüm. Kalın yağlı bacaklarını tıpkı bir gergedan gibi bastığı yeri zonklatarak taşıyordu. Elindeki poğaça poşetini ve sedefli bastonunu kapıya dayayarak otomatiğe basmaya çalıştı. Arkasından izledim bir süre. Geniş bedeninin müsaade ettiği boşluktan görebildiğim kadarıyla kapıyı itmeye çalışıyordu. Açıkçası bir tekme vurup onu oraya düşürmekle kapıyı açmak arasında tereddüt ettim. Hiç kibarlık taslayacak değilim. Neredeyse seksen yaşındaydı. Her sabah hala üç tane yağlı poğaçayı midesine indiriyordu ve zavallı bacaklarına zulüm ediyordu. Yani Zerrin Teyze'ye bir şey olsa kimsenin gocunacağı yoktu. İnsan bir yerden sonra ununu eleyip eleği asmayı bilmeli fakat şu arsız yaşamak isteği yok mu? Nelere kadir. Tahmin edileceği üzere yardım ettim kapıdan girmesi için. Uzun zamandır etrafa iyi görünen uslu bir çocuğa dönüşmüştüm. Neden böyle oldu bilmiyorum. Etrafa diyorum çünkü yakınımdakiler benden giderek nefret ediyordu. Karşılıksız olduğunu söyleyemem bu nefretin. İlişkiye girdikçe hazzına doyum olmaz bir nefret büyütüyorduk birbirimize. Balkona serilirken gazeteyi de yanıma aldım, ama asla dedem gibi mesut bir poz veremiyordum. İçim gıcıklanıyordu, kurt kaynıyordu sanki de bana batıyordu sandalye. Hafif meşrep bir müzik duyulmaya başladı, aldı götürdü aklımı satamadan getirdi. Birden Zerrin Teyze'nin bardağı çatlatmak istercesine kaşıkla cebelleşmesinin sesi kulaklarıma oluk oluk aktı. Hırsımdan gazeteyi kemirmeye başladım. Beynimin içinde bir çalar saat tıngırdatsa daha az öfkelenirdim. Gevrek gevrek televizyon izlerken koca ağzına götürdüğü poğaçaları düşündükçe kanım çekilmeye başladı ve nihayet şekeri eritmeyi başardı. Az önceki müziği muhtemelen sakız çiğneyerek dinleyen Zeliha balkona çıkmış alt kattaki komşuya kargaları kaçıran çiğ sesiyle bir şeyler anlatıyordu. Birden müthiş bir gürültü koptu. Ne gerek vardı telaşa bilmem, balkondan bakıverdim. Zeliha beni görünce Ay Kerem Abi, Zerrin Teyze'nin evinden geldi, dedi. Ses etmedim, pencerede pinekleyen birkaç kişi daha öyle öyle deyince muhatabı benmişim gibi Bir bakayım, demek zorunda kaldım. Apartman bir olup benim üstüme biniyordu o an, içimden türlü küfürler ederek çıktım Zerrin Teyze'nin katına. Benim hemen üstümdeydi zaten. Birkaç kere tıkladım kapıyı, sevindim ne yalan söyleyeyim, açmadığı iyi oldu, o burger köftesi gibi yanaklarını görmek istemiyordum. Ama kapıdan da ayrılamadım. İşte hayatımın altını üstüne getiren o an, başlıyordu. Eve girer girmez kesif bir koku genzimi yaktı. Önce bağırdım birkaç kere Zerrin Teyze diyerek. Cevap alamadım. Hemen karşımda, salonun duvarını boydan boya kaplayan bir manzara resmi vardı. Pek zarif geldi bana. Büyülenmiş gibi tabloya doğru yürüdüm, sanki bir sihir bir simya sarıyordu beni. Boynumu sağa sola yatırarak yaklaştım tabloya. Aslında çocukken hepimizin çizdiği, ortasında dere akan bir köy resmiydi. Bu biraz daha süslenmiş, sanırım birkaç kayısı ağacı eklenmişti evlerin bahçesine. Görkemli bir sarı hakimdi tabloya. İyice yaklaştıkça daha da hayran oldum, derin derin solumaya başladım, bu basit bu tuhaf tablonun içine girip bir kayısı ağacı olma isteği beni yakıp kavurdu. Tabloya dokunduğumda parmaklarımın hissizleştiğini fark ettim, daha da bastırdım tabloya ve başparmağım birden tablonun arkasına geçiverdi. Telaşla geri çekildim. Sırtımdan enseme yayılan bir titreme hissettim. Tablonun içine etmiştim. Sonra birden Zerrin Teyze diye bağırdım tekrar. Bu defa onu arıyormuş gibi değil de yardım dileniyormuş gibi çıktı sesim. Mutfağa doğru kafamı uzattım ve birkaç adım atarak içeri girdim. Aman yarabbi. O korkunç göbeği reçellere bulanmış, kahvaltı masası tepesine geçmişti kadıncağızın. Bir saman balyasını andıran bedeni kıpırdaman duruyordu yerde. Ayağımla dürttüm önce, sonra galiba utandım kendimden, elimle yokladım boynunu, göğsünü. Öyle yağlıydı ki bir yerinde bir damar atıyorsa bile benim fark etmem imkansızdı. Omuzlarından sarstım kadını, başına boca olan zeytinyağı elime bulaştı, bu defa öfkeyle bağırdım, Zerrin Teyze, diye. Kadında hiç kıpırdama yoktu. Yeleğinin cebinden telefonunu çıkarıp ambulansı aradım, birkaç dakika içinde bir insanla muhatap olabildim. Bir sürü şey anlattı durumunu kontrol etmem için, ölmüş dedim kadına, o an aklımdan geçen yarın evime gelecek sevgilimle çılgınca sevişirken bir cenazenin altında bulunacağımız düşüncesi beni ürpertiyordu. Telefondaki kadının, siz ayrılmayın ekip gönderiyorum, cümlesiyle zihnimi toparladım. Bana neydi ki ekipten. Yine de tamam, dedim. Köşeye sıkışmış hissediyordum. Ölmüş ve çilesini bana çektirmek istemişti Zerrin Teyze. Kadını öyle yerde yatarken görmeye daha fazla tahammül edemedim, salona girip devasa vitrinin özenle dizilmiş bardaklarına bakmaya başladım. Hepsi pırıl pırıldı. Sanki bir havası vardı her birinin ve galiba hiçbiri bir diğerine benzemiyordu. Annemin kapakları gevşemiş vitrini canlandı gözümde, onun birkaç takımdan oluşan bardakları altışar altışar diziliydi. Sayısız bardağın arasında en küçük olanını, sanki bir kuşa ikram edilecek şerbet için tasarlanmış bardağı elime aldım. Bir kuşa şerbet ikram etmeli, dedim. Gözümün önünde tablodaki keklikler uçuşuyordu, kınalı ayaklarını parmaklarıma basıyor ve küçük bardaktan kızıl şerbeti içip birer birer devriliyorlardı. En üst rafa yerleştirilmiş bir fotoğrafı elime alınca ortadaki tombul yanaklının Zerrin Teyze olduğunu hemen anladım. Yanındaki sıska adam Necdet Amca'ydı. Ne kadar fiyakalı bir adammış. Kruvaze ceketinin ilmeğine elini takmış yan yan bakıyordu. Yanlarında ağızları çikolataya bulanmış çocukların yüzü öyle küçüktü ki bir fareyi andırıyorlardı. Bu kadının böyle küçük çocuklar doğurması komikti. Benim de annem ve babamla böyle bir fotoğrafım vardı. Yanlış hatırlamıyorsam Ürgüp'te çekilmişti. Ben çok küçüktüm, en az bu fotoğraftaki çocuklar kadar fareye benziyordu suratım. Ah anneciğim, ne uzun zaman oldu seni görmeyeli, ne çok oldu arayıp bir hatır sormayalı. Birden annemi arayıp şu içine düştüğüm cendereyi anlatmak istedim ama telefonum evde kalmıştı. Hep böyleydi anneciğim, hep bir şeyler mani oluyordu sesini duymaya. Kaç kere vicdanımı böyle tesellim ettim tahmin bile edemezsiniz. Esasen içimden gelmiyordu aramak, yine o bitmek bilmez, ah oralarda bir başına, inat etmesen, diye başlayan sonra benim bağırıp çağırmalarımla nihayete eren tatsız konuşmalar yapacaktık. Neye sığınsam bilemiyordum öyle zamanlarda, öfkeme sarılıyordum, bir başkasından hıncımı alıyor, unutuyordum. Ne kadar süre vitrinin önünde oyalandım kestiremiyorum. Ambulans sireni kapının önünde birden gürültüyle parlayınca elimdeki küçük kuş bardağını düşürüverdim. Ben yere eğilip doğrulana kadar kapıda bitmişti sağlıkçılar. Beni kenara ittirip hemen kadıncağızın yanına geçtiler. Apartmanın yazmalıları da artları sıra içeri bakıyorlardı. Zeliha gelip vah vah geçmiş olsun Kerem Abi deyince, altlı üstlü tüm komşular sıra sıra gelip sırtımı sıvazlamaya başladı. Ben de birden Öyle ya, demeye başladım. Bana ne oluyordu, ben kimin nesiydim ki. Birden sahiplenivermiştim Zerrin Teyze'yi. Sağlıkçılar bir şey soruyordu ama Ya hu sırası mı çocuk üzgün, diyordu komşular. Birden küçük boylu, elinde tansiyon aletine benzer bir şey tutan kız bağırıp çağırarak çıkardı komşuları. Bana tekrar bir şeyler sormaya başladılar. Görmüyor musunuz üzgünüm dercesine başımı eğiyordum. Çok geçmeden iki tane gençten polis geldi. Kapıyı sağlıkçılardan biri açtı. Doktorla konuştular, kalp krizi dediğini duydum doktorun. Bana saat kaçta olduğunu, nasıl olduğunu sordu uzun boylu polis. Ben olan biteni anlattım, omzuma dokunda, başın sağ olsun, dedi. Dostlar sağ olsun, dedim. Kanım çekildi. Sarıp sarmaladılar kadıncağızı. Salona taşıdılar. Evrak imzalattılar bana. Elime de belediyece önceden düzenlenmiş bir kağıt tutuşturup gittiler. Dairenin önü bomboştu. Kanepelerden geniş olanına oturup derin bir nefes aldım. Sağlıkçılar giderken bir çırpıda kendi evimden sigaramı ve telefonumu almıştım. Uzun nefesler çekerek bir dal sigarayı birkaç dakikada bitirdim. Artık önemi yoktu, külü halıya çırpmaktan çekinmediğimi hatırlıyorum. Telefonumu çıkarıp whatsapa, instagrama, tivıtıra girdim. Yenile, yenile. İlgimi çeken bir şey yoktu. Mutfaktan gelen telefon sesini duyunca kalkıp aradım telefonu, sesin nereden geldiğini bildiğim halde salonda sağa sola bakındım, aramanın bitmesini istiyordum. Susunca gidip aldım tezgahın üstünden. Necdet Bey yazıyordu. Haber vermek gerekirdi. Adamcağız her hafta sonu köylerine gidiyor, bir çuval kayısı ile dönüp bütün apartmanı şenlendiriyordu. Ne diyeceğimi bilmiyordum, aslında ne diyeceğimi belliydi, ölmüştü Zerrin Teyze, öldü diyecektim. Babaannem öldüğünde babamın bir çocuk gibi otogarın banklarında salya sümük ağladığını hayal meyal hatırlıyorum. On iki yaşımdaydım. Allah kahretsin. Hayal filan değil, babamın bıyıklarına dökülen yaşların her bir tanesini hatırlıyorum. O koca adam, koca babam, sert, kaya gibi, hayatı boyunca mimiksiz yaşadığını zannettiğim adam hüngür hüngür ağlıyordu. Kavruk, kıllı ellerine sarılıp, baba, demiştim. Baba sen böyle yaparsan, halalarım ne yapar, okumuş adamsın sen, böyle yapma, dedim. Okumuşluğun acıyı bastırdığına dair alçakça bir inancın zihnime o zaman yer ettiğini nereden bilebilirdim ki. Haklısın, dedi babam. Kafasını doğrulttu, ayağa kalktı. Otobüs geldi, dedi. Ankara'ya giden 13.15 otobüsünün en arkadan bir önceki koltuğuna oturduk. Babamın beş saat boyunca sol gözünün ağladığına yemin edebilirim, benden yanıysa bağrı gibi kupkuruydu. Ne diyecektim ki Necdet Amca'ya. Telefon tekrar çalmaya başlayınca düşündüm bunları. Ekrandaki çizgiyi sağa kaydırdım ve Necdet Amca'nın yorgun sesinden Zerriiiin, duyuldu. Ne yalan söyleyeyim, burkuldum, gözlerim nemlendi. Niye, ne oldu, bir şey mi oldu, telefona ver. dedi Necdet Amca, bağırıyordu. Bağırmasına içten içe sinirlenmeye başlamıştım, tersleyerek Bir şey yok Necdet Amca, yatıyor rahatsızlandı, hadi gel ben buradayım. dedim. Aman ayrılma Kerem oğlum, ben şimdi çıkıyorum Hüyük'ten. dedi. Ayrılamıyordum zaten. Telefonu bir şey demeden kapattım. Dedemin cenazesini yüklük için kullanılan odada gördüğümde beyaza sarılmış bedeninin üstündeki bıçak geldi aklıma. Mutfağa gidip bir bıçak alarak Zerrin Teyze'nin çarşafa sarılı göbeğinin üstüne koydum. İçim kıyılmıştı. Açıkçası bundan utanmıyorum. Ölünce ardımızda kalan hiçbir şeyin önemi yokken insan yaşarken muhakkak karnının gurultusuna bir çare düşünüyor. Hayvani bir istekle değil belki, ya da evet hayvani bir istekle tam da. Mutfakta tezgahın üstündeki poğaçalardan birini alıp dişledim. En azından sigara altı olacaktı, genzim yanıyordu çünkü. Telefonuma sevgilimden gelen kısa, gerçekten kısa mesajın sesini duyunca bir an Zerrin Teyze'yi burada bırakıp çıkıp gitmek düştü aklıma. Hatta kapıya birkaç adım da atmıştım. Yarın sabah 10'da oradayım yazıyordu. Ne kadar tartışmış olsak da karşılaşır karşılaşmaz her şeyi unutacaktık. Ve bunu Zerrin Teyze neredeyse yüz kilo çeken bedeniyle engelliyordu. Necdet Amca'nın ısrarlı aramaları bir yandan devam ediyordu. Telefona ilişmedim bile. Az önce deldiğim tablonun önüne geçip sanki derenin kenarındaymışçasına iç geçirdim. Parmağımı deliğe takıp sağa sola gezdirerek iyice genişlettim deliği, birden kuvvetimi verince tablonun yarısına kadar bir yırtık oluştu. Bunun olacağını tahmin edebiliyordum. Sadece güzel bir şeyi mahvetmek isteğime karşı koyamamıştım. Zerrin Teyze'nin ayakucundaki koltuğa geçip beş altı tane sigara içtim. Kapıya bir anahtar sokulduğunu fark etmiştim, yine de kalkmadım yerimden. Yüzünü görmek istemedim Necdet Amca'nın, o ilk andaki dehşetin yıllarca gözümün önüne geleceğini biliyordum. Necdet Amca salon kapısında durdu, bakmıyordum ama hissediyordum orada durduğunu. Hıyyk, diye bir ses çıkardı. Dönüp bakmadım. Birazdan içli içli ağlamaya başladı. Sesi bir kedi yavrusu gibi çıkıyordu, arada bir hıyyk deyip tıkanıyor sonra yine hoooooof diye nefes veriyordu. Ben de ağlamaya başladım. Babamın otogarda bıyıklarına süzülen yaşlar benim gözümden çağlayan olup fışkırıyordu. Boynum neredeyse gövdeme girecekti, küçüldüm koltukta. Haaaaaaah, diye inledi Necdet Amca. Korkarak ona döndüm, elini kapının kulpuna dayamış, dizleri üstüne çökmüş, diğer elini ağzına kapatıp ağlıyordu. Öyle küçük bir adamdı ki kucağıma alıp kanepeye yatırmak istedim. Koluna girdim, onu diğer odaya götürürken, beni eliyle ittirip Zerrin Teyze'nin başına geldi. Elleriyle yüzünü kavradı kadının, yine kedi yavrusu gibi çıkardığı seslerine devam etti. Bense bir sigara daha yakıp koltuğa oturmuştum. Paketteki tüm sigaralar bitince havanın karardığını anladım. Necdet Amca ne zaman kanepeye oturdu ne zaman eline bir rehber alıp birilerini aramaya başladı hatırlamıyorum. Son telefonu Evet yarın diye kapattı. Bana bakıp bu kağıdı doktor mu bıraktı, dedi. Elindeki ıslak kağıda baktım, evet, dedim. Yanında mıydın? dedi. Hayır, dedim. Zerrin Teyze'den bahsettiğini anlamıştım. Bir çırpıda her şeyi anlattım, o arada çayı nasıl karıştırdığını da araya sıkıştırmışım, gözleri kısılarak bakıyordu bana Necdet Amca. Kerem oğlum, köyden gelecekler, yarın gömeceğiz, sen de onlarla gidiver köye, ben defin işlemini sabahtan bitirip öğle namazına yetişeceğim. dedi. Gözlerimi milyon kez kırpıp açtığımı zannediyorum, bu adam ne zırvalıyordu böyle. Birden telefonuma baktım, kardeşim sekiz kere aramıştı beni. Saati fark edince, ağzımı yarım yamalak açarak, Ben uyudum mu Necdet Amca dedim. İçin geçti biraz, dedi. Saate baktım, aşağı yukarı beş saat uyumuştum. Uyuduğumu anlayınca belime bir ağrı vurdu. Neyi fark etsem acısı çıkıyordu. Neremi tutsam bir uyuşukluk hissi yayılıyordu. Yerin dibine girsem yine de mahcubiyetimi gideremeyecektim. Necdet Amca üstünü değiştirmişti, evin içinde dört dönüyor bir şeyler hazırlıyordu. Bu defa da babam aramaya başladı beni, şimdi konuşabilecek kudreti bulamıyordum kendimde. Çok geçmeden birkaç adam geldi. Kasketli tiplerdi. Belli ki köyden gelenlerdi. Komşular yine birikmişlerdi kapıya. Bu defa erkekler çoğunluktaydı, sabahtan uzak duran kadınlar mutfağa girişmiş, süpürüyor, kaldırıyor, yıkıyor, çırpınıyorlardı. Necdet Amca, kolumdan tutup Hadi Kerem oğlum, dedi. İtiraz etmedim, direnmedim, kalktım ve yürüdüm. Adamların Zerrin Teyze'yi yerinden kaldırmak için cebelleşmelerini izlemeye dayanamayıp aşağı indim. Sokak lambaları gözümün içinden girip beynimde flaşlar patlatıyordu. Sağa sola bakmaya dayanamıyordum. Köyden geldiği, tekerlerindeki çamurlardan belli olan minibüse Zerrin Teyze'yi dört kişi birden zor yükledi. Allah'ım, yüklemek de ne demek. Fakat şuradan tut, buradan ittir derken bir tomruğu römorka atmaya çalışan marabalar gibiydiler. Necdet Amca gelip omzuma dokundu. Ön koltuğa hamle yaptım ki şoför Sen arkaya geç de tutuver merhumeyi devrilmesin, dedi. Geçtim minibüsün koltukları sökülmüş tarafına. Bir tabure vardı, oturup telefonumu cebimden çıkardım. O sırada sevgilimden bir mesaj daha geldi, whatsapta kırk dört yeni mesaj vardı, girip bakmak geçmedi içimden. Telefonum kardeşim ve babam tarafından aranmaya devam ediyordu. Zaten çok fazla dayanamayıp kapandı. Artık Zerrin Teyze'nin yuvarlak bedenini tutamaz hale geldiğimde köy yoluna girdiğimizi anladım. Yolda aydınlatma yoktu, zifiri karanlığın içinde çakal ulumaları arasında en ufak bir taştan şiddetle sekerek gidiyorduk. Minibüs durduğunda çakal ulumaları yerini kadın feryatlarına bırakmıştı. Kafam adeta bir mahşer kalabalığının ortasında kalmış hassas bir kuş gibi korkudan ve acıdan ve öfkeden patlamak üzereydi. Ben iner inmez, birkaç kadın beni alıp mutfağa götürdüler. Neredeyse hepsinde aynı iğne oyalı yazma vardı. Yazmalar renk renkti, beyaz yazmalılar biraz daha yaşlı kadınlarda bürülüydü. Ve ortamın tek hakimi onlar görünüyordu. Ben de bana ne talimat veriyorlarsa harfiyen uyuyordum. İçlerinden birinin, Zerrin Abla'nın komşuymuş, buymuş bekleyen, çok seviyormuş, dediğini duydum. Dar kapılardan geçirilip salonun ortasındaki yıpranmış halıya bırakılan Zerrin Teyze'nin bedenine bakarken en ufak bir sevgi tohumu hissetmiyordum içimde. Fakat fevkalade bir burukluk yüzüme vurmuş olacak ki gelip geçen omzuma dokunup Başın sağ olsun diyordu. Mutfakta istiflenmiş kadınlardan biri fısıltıyla yanındakine Yaa, sen ananı atanı buralarda koyar gidersin ama Allah onlara dalyan gibi bir evlat verir ki senin esamen okunmaz, dedi. Öyle, öyle diye tasdikledi onu diğer kadın. Boğazım düğümleniyordu, başım dönmeye başladı, fark edilmiş olacak ki orta yaşlı iri yarı bir adam koluma girip beni avluya çıkardı. Cebinden paketin içinde ezilmiş sigaralardan bir tane uzattı. Hayat simidi gibi sarıldım. Adam sırtıma vurup sigaramı yaktı. Biraz sonra kalabalık azaldı. Benim hakkımda konuştuklarını anladığım bir kadınla bir adam bir süre beni süzdükten sonra yanıma geldiler. Kadın, Gel oğlum, bugün sen bizde yatacaksın, hem şurası zaten evimiz, gel oğlum, dedi. Adam da yanıma geçti ve aksayarak adımlayan kadının ardından onların evine yürüdük. Bütün köy ayaktaydı sanki gözlerini belertmiş bana bakıyordu. Fısıltılar bir kulağımdan gürültüyle girip aklımı yerinden oynatarak diğerinden çıkıyordu. Bana gösterilen odaya geçtim, kalın bir yer yatağı yapılmıştı, pantolonumu çıkarmadan yatağa girdim. Üzerime karabasan gibi çöken, kımıldamama izin vermeyen yorganın altında bile üşüyordum, titrediğimi hatırlıyorum. Neden bilmiyorum, birden kardeşimi aramak düştü aklıma. Ama telefonum uzun süredir kapalıydı. Sonra aniden sarsılarak ağlamaya başladım. Bu yaşlar kesinlikle Zerrin Teyze için dökülmüyordu ama sebebini de bilmiyordum. Ağzımı her açtığımda salyalarım yanağımdan yastığa akıyordu. Ne ara uykuya daldığımı hatırlamıyorum. Traktör sesine uyandığımda güneş çoktan doğmuştu. Kendi köyümden hatırladığım kadarıyla buralarda zaman güneşle bilinirdi. Doğardı, tepeye çıkardı, ikindi olurdu, akşama vururdu ve nihayet zifir yatsı. Saat kullanana rast gelmemiştim kendi köyümde, burada farksız değildi, ne yatağı toplarken ne yüzümü yıkamak için lavabo aranırken duvarda bir saat gördüm. Hazırlanıp evden çıkınca Necdet Amca'nın çoktan gelmiş ve evin önüne indirilen okul sıralarından birine oturduğunu gördüm. Etrafına birikenler iki elini birden sıkarak hayır dua dileklerini bildiriyordu. Ben de sanki yerim önceden ayrılmış gibi gidip Necdet Amca'nın yanına oturdum. Kadınlar arasında korkunç bir telaş vardı. Dün geceki ağıt sesleri yerini Hadi hadi! buyruklarına bırakmıştı. İçimden neler geçirdiğimi bilmeyen insanlar bana ilişmesin diye, dudaklarımı Kur'an okuyormuş gibi hızla açıp kapatmaya başladım. Çok eskiden ezberlediğim sureleri yarım yamalak hatırlıyordum, hepsini birbiri ardına sıralıyor, tamamen başka şeyler düşünerek mırıldanıyordum. Kiminle ne konuşmam gerektiğine dair en ufak bir fikrim yoktu. Herkes birden ayaklandı, belediyeden bin bir zahmetle getirttiğini en az beş kere tekrar ederek kafamıza kazıdığı cenaze aracını yönlendiriyordu muhtar. Ben de kalabalığa uyarak aracın yanına geçtim. Aklıma sevgilim gelmişti, eğer geldiyse küplere binmiştir, gerçi anahtarı vardı ama evde olmadığımı görünce bunu burnumdan getirecektir muhakkak. Ben Zerrin Teyze'nin tabutla bindirildiği cenaze aracına bakarken hiç tanımadığım bir adam hadi deyip koluma girerek sürükledi beni. Herkes üzgün görünüyordu. Bir tek ben ve Necdet Amca yıkılmış görünüyorduk, bize acıyarak bakan gözlerin arasında Necdet Amca ne kadar boynunu bükerse ben de o kadar büküyor, o ne kadar ağır hareket ederse ben de o kadar ağır hareket ediyordum. Onun üzüntüsünü ve kederini giyinmiş, onunla aynı acıyı yaşıyordum. Taklidimin her anında bilincim açıktı, yine de içimde bir yerde ağır bir sızı beni deşiyordu. Öğle namazının ardından cenazeyi sırtlanan kalabalık camiye iki yüz metre kadar mesafedeki mezarlığa giderken Necdet Amca ve ben tabutun hemen yanında bir yürüyüş kol görevlisi gibi kontrollü bir şekilde adımlıyorduk. Çoktan açılıp hazır edilmiş mezarın başına geldiğimizde küçük bir konuşma geçti kalabalığın arasında. Tek bir kelime bile anlamamıştım. Buradan sonra yaptığım hiçbir şeyi hayatım boyunca unutmadım. Aradan geçen bunca zamana rağmen tırnaklarımın arasındaki toprak kalıntılarını hissedebiliyorum. Dün gece beni evinde yatıran adam yanıma sokulup Senin inmen daha doğru, Necdet Abi haram artık, sen oğlu yerine sayılırsın, dedi. Ve kendimi bir anda mezarın içinde buldum. Daha sonradan Necdet Abi'nin bacanağı olduğunu öğrendiğim adam da yanımdaydı. Dualarla Zerrin Teyze'nin beyaza sarılmış bedenini bize uzatıyorlardı. Yanımdaki adam bana sürekli talimat veriyor, tamam mı diye de soruyordu. Her seferinde hızla tamam abi, diyordum. Zerrin Teyze'nin başucundan tuttuğumda içim çekildi, ayaklarımın titrediğini hissediyordum. Üstümüze bir bezi çadır gibi açmışlardı. Yanımdaki adam benden daha kibar bir şekilde tutmuştu kefenin ucundan. Bense çok ağır olduğunu bildiğim için iki kolumla birden sarılmıştım. Beni düzeltti adam, böyle oğlum böyle, diyerek. Birden sadece iki elimle, kollarımdan destek almadan Zerrin Teyze'nin kefeninin ucunu tutarak onu kaldırabildiğimi fark ettim. O yüz kiloluk kadın sanki bu beyaz örtünün içinde değildi. Sanki küçük bir bardaktan su içmeye gelmiş minnacık bir kuş kadar hafifti. Ürperdim. Nasıl olur, elimi bedeninin altına dayadım ve evet içindeydi, ama sanki tüy gibiydi. Kanatlarını kırmadan mezarın içine yerleştirdik onu. Adamın talimatıyla hafif sağına yatırdık Zerrin Teyze'yi. Yüzünü açmadan toprağa döndürmeliymiş. Sonra toprağı biraz kazıyarak biraz üstten alarak başına topraktan bir yastık yaptım, adamın talimatlarına uyarak. Sonra adam çıktı mezardan. Bana uzatılan dayama tahtalarını Zerrin Teyze'nin üstünde bir çatı olacak şekilde bir ucunu yere dayayıp bir ucunu kenara sıkıştırarak bastırıyordum. Bunu yaparken öyle profesyoneldim ki sanki hayatım boyunca bununla ilgiliydim. Son tahtayı yerleştirirken ayaklarımı mezarın iki yanına yaslayıp iyice bastırdım tahtanın üstüne. Sonra hasırı bir güzelce yaydım tahtaların üstüne. Az önce benimle kabirde olan adam elimden tuttu ve çıktım. Bana hayran bakan gözler aradım fakat herkes hocanın sesine odaklanmış çömelmiş ellerini birleştirmiş amin diyordu. Daha demin tırnaklarımın arasını kumla doldurarak yaptığım şey kimsenin umurunda değildi. Necdet Amca yanını işaret etti bana, gidip çömeldim ben de. Kalabalık yavaş yavaş dağılırken Necdet Amca, ben ve iki kişi daha kalana kadar bekledik. Biri hocaydı kalanların. Mezara eğilip birkaç dua daha okudu, dua olmayabilir talkım vermekmiş, bunu yıllar sonra öğrendim. Peşine biz ayrıldık. Evin önünde saatlerdir durmaktan, telefonuma ulaşamamaktan kudurmaya başlamıştım. Artık yerimde duramaz olmuş, bir sağa bir sola dönüyordum. Kadınlarsa bana sürekli yiyecek bir şeyler getiriyordu. Bu saatten sonra kontrol edemediğim sinirlerim boşalmış biraz ısrar eden herkesi azarlıyordum. Daha fazla dayanamayıp, Necdet Amca'nın yanına gelerek gitmem gerektiğini söyledim. Yaşlı gözlerindeki şefkatle kucakladı beni, elleriyle boynuma sarıldı, sağ ol, dedi, muradına eriş, dedi. Ağlamaya başlamıştım, ben hıçkırınca Necdet Amca da ağlamaya başladı, bir süre birbirimize sarılıp kaldık. Sonra birden hızla geri çekildim. Elimle evin önündekileri selamladım. Necdet Amca'nın bir işaretiyle kartal model bir araç geldi, bıraksınlar seni, dedi Necdet Amca. İtiraz etmedim, ön koltuğa geçip oturdum. Daha dün sabah kocaman bacaklarını zor kaldıran poğaça yanaklı Zerrin Teyze'yi şu karşıda birkaç serviyle süslü mezarlığa terk etmiştik. Onun hakkında düşündüğüm hiçbir şeyden, bugün dahi utanmıyorum. Çünkü bunun bedelini tırnaklarımın arasına giren kum taneleriyle ödemiştim. Yorgunluktan omuzlarımı dik tutamıyordum, ensemden akan ter gömleğimi sırtıma yapıştırmıştı, yine de şehre girer girmez ışıklarıyla göz kamaştıran otogarı görünce beni orada indirmesini söyledim yanımdaki adama. Yüzüne ilk defa inerken bakmıştım, beni dün evlerinde misafir eden adamdı. Beni evde bekleyen sevgilimi çoktan unutmuştum, şu an bile yüzü aklıma gelmiyor, sürekli sevgilim dememin sebebi ise adını bile hatırlamıyor oluşum. Telefonumun şarjını bile umursamadan memlekete giden en yakın saatteki otobüse bilet aldım. Sanki duygularımı da Zerrin Teyze'nin sağ yanına yatırıp gömmüştüm. Hiçbir şey hissetmiyor, hiçbir şey duymuyor gibiydim. Otobüse bindikten sonra tam on üç saat boyunca uyudum. Otogarda pazartesi tenhalığı vardı, yaz ayıydı, bizimkilerin köyde olduğundan emindim. Artık dayanılmaz hale gelen mide gurultumu bastırmak için birkaç poğaçayı saniyeler içinde yuttum. Onları yerken aklıma Zerrin Teyze'nin gelmediğini hatırlıyorum. Onu memlekete giden otobüse bindiğimde unutmuştum. Ama ellerim, tırnaklarım ve yıllarca beni bırakmayacak olan hatıralarım unutmamıştı. O an unutmuştum, o an hayatımın en kısa anıydı zaten. Köye giden minibüslerin akşama hareket edeceğini öğrenince cebimdeki elli lirayı kontrol edip bir taksiye bindim. Arka koltuğa geçip oturdum. Bizimkiler beni görünce sevineceklerdi. Ama ben onlara yirmi dört saat içinde yaşadıklarımın dehşetiyle gidiyordum. İçimden annemin boynuna sarılmak isteğimi söküp atamamıştım, belki de Zerrin Teyze ile yüzleşmemek için dönmedim eve, bunca zaman sonra o ayrımı yapmak çok güç benim için. Köyün sapağına döndüğümüzde içimi belli belirsiz bir sevinç sarmıştı. Her tarlayı, her ağacı hatırlıyordum. Hatta tarlada çalışanların bu gelen kim ola diye durup bakışlarını bile hatırlıyorum. Yıllarca yaşamıştım bu sahneyi. Köyün girişindeki kalabalığı görünce taksiyi durdurdum. Parasını ödeyip indim. Neredeyse bütün köy oradaydı. Uzaktan kardeşimi seçtim. Ayakta duramıyordu, saçı başı dağılmıştı kızın. Boğazımın düğümlendiğini hissediyordum. Kapıya kadar gitmeden duvardan atladım. Köyün mezarlığı hınca hınç doluydu. Kayısı ağaçlarındaki meyveler büyüyüp büyüyüp bir güneş gibi yüzüme vuruyordu. Dün parmağımı takıp deldiğim tablodaki yarık şimdi benim göğsümün ortasına açılmıştı. Biraz daha yaklaşınca artık beyazlamış bıyıklarına bu defa kanla akan gözyaşlarını seçtim babamın. Beni fark edince küreği hızlı hızlı indirip kaldırdı. Kardeşim uğuldayarak dizlerinin üstüne çömelmiş yazmasını çekiştirerek ağlıyordu. Babam kanlı gözlerini bana dikmiş son toprak parçasını annemin üstüne atarken ben tırnaklarımın arasındaki Zerrin Teyze'nin kum tanelerini ağzıma sokuyordum. Zerrin Teyze'ye o kadar çok ağlamıştım ki annemin mezarına düşürecek tek damla gözyaşım kalmamıştı.


Babası akşamı kıldırıp eve gelecek de komşuya radyoyu istemeye gönderecek diye içi sızlamaya başlamıştı Ayşe'nin. Uyuyor numarası yapsa akşam yemeği vaktiydi, aç kalacaktı. Radyonun sahibi Etli Remziye, her gittiğinde yüzünü asıyordu kızcağız da utanıyordu artık. Babasına diyemiyordu ki kendimiz neden radyo almıyoruz. Babaya denmezdi öyle şey, karşılık verilmezdi. Nitekim korktuğu başına geldi. Babası ceketini kapının ardına asar asmaz sakallarını ova ova, hadi kızım Remziye teyzene git de radyoyu iste bi ajansı dinleyelim dedi. Ayşe tamam diyebildi sessizce kapıdan dışarı süzülürken. Etli Remziye tam karşılarındaki evde oturuyordu. Kocası geçen sene ölmüştü. Kilolu olduğu için etli diyorlardı herhalde. İyi komşuydu. Esmer yüzü ve sert mizacı çocukları korkutuyordu o kadar. Onun kapısının önünde kimse top oynayamazdı, koşturamazdı mesela. Bayramlarda korka çekine giderlerdi kapısına. Arada puf böreği yaptı mı dağıtırdı çocuklara ama yüzü gülmezdi yine de. Birisi zorlamış da isteksiz yapmış gibi davranırdı. Çocuklar onun yüzünü umursamaz kirli ellerine börekleri aldıkları gibi bir iki lokmada bitirirlerdi. Ayşe asla yiyemezdi o böreği, bir kere gülse kadın, içine sinecekti de gülmüyordu hiç, gülümsemiyordu bile... Devasa Etli Remziye'ydi işte. Ayşe, caminin arkasındaki kedileri beslerdi hep o böreklerle. Hem kadına böyle duygular beslerken her akşam aynı vakitlerde gidip kapısını çalıp radyosunu istiyor yarım saat sonra da geri getiriyordu. Son zamanlarda hele kızı görünce yüzü iyice asılıyordu. Ayşe'nin ayakları geri geri gitse de babasına anlatamıyordu ki meseleyi. Nasıl desindi şimdi. Bir imam maaşına üç çocuk iki nine bir de dedeye bakıyordu babası. Üstelik evleri de kiraydı. İzin günlerinde de hemen köye gidiyorlar orada da işler bitmiyordu. Üstelik köyden kazandıkları para ancak yol parasına, tuttukları çapacılara, işçilere gidiyor yine de köyde ekip biçmekten vazgeçmiyorlardı. Dişlerini sıksalar bir radyo alabilirlerdi ama. Hem de Tonberg. Pembe kasalı, kocaman Tonberg. Muhtarlıktakinden. Ne de gür sesi çıkıyordu o Tonberg'in. Babası da alsaydı ya ondan. Kız bu hayallerle Etli Remziye'nin kapısına kadar geldi. Kekeleyerek babasının radyoyu istediğini söyledi. Kadın hiç gocunmadan biraz da haklı bir ses tonuyla. A kızım hocaya söyle de az yesin de kendine bir radyo alsın. Ben de ajansı dinleyeceğim dedi, kızın yüzüne kapıyı çat diye kapattı. Ayşe bir müddet kapıda kalakaldı. Yaşadığı şoktan ziyade babasının yanına radyosuz nasıl gideceğinin derdindeydi. Bir yandan da sevinmişti aslında bunu bahane ederek bir daha asla bu kadının kapısına gelmeyecekti. Babasına söyleyeceklerini prova ederek seke seke eve ulaştı. Kendinde o cesareti nasıl bulduysa artık, babacığım, dedi; Etli Remziye teyze selam söyledi, hocaya söyle de dedi; az yiyip kendine radyo alsın... Annesi mutfaktan seslendi; ağzına sağlık! Ayşe, babasının tepkisini merak ediyordu. O gün ajansı dinleyemediler. Ertesi sabah gazeteden öğrendi İmam gündemi. Sonra gazetede gördü Tonberg reklamını. İyi radyo Tonberg! Muhtarda da bundan var dedi. Öğle ezanına kadar gidip radyoyu da televizyonu da aldı geldi. Altı taksit ödenirdi ne olacak. Kapının önünde duran taksiden babalarının çıktığını gören çocuklar kapıya doluştu. Önce televizyonu indirdiler kutusuyla. Sonra da babası radyoyu kucakladı geldi. Eve bıraktığı gibi camiye koştu. Kimse dokunamadı kutulara babaları gelene kadar. Öğle namazından sonra elektrikçiyle geldi eve imam. Anten lazımdı onu da elektrikçi aldı getirdi. Sekiz kanal birden çekebilen Tonberg televizyon. Radyoyu beklerken televizyonları da olmuştu. İmam eve televizyon alırsa kıyamet kopar dedi komşular. Sonra Perşembe kuşağındaki Türk filmleri imamın evinde izlenir oldu mahallecek. Kimi çay demleyip geliyordu kimi çerez tabağıyla. Etli Remziye de puf böreği yapıyordu ara ara.


Sıkılı yumrukları gevşesin istiyordum. Acının tüm kıvrımlarının gezindiği yeni yeni tüylenmeye başlayan yanaklarından aşağılara yağmurlar yağsın işitiyordum. Ellerini dostça, kardeşçe tutup onu göğsüme bastırarak, yaralarını sarmak, onu onarmak istiyordum. Ama kolay değil işte. Hiç kolay değil. Onu çarpık, dağınık bir odanın içinde tek başına debelenirken bulmuştum. Koluna bağladığı ince bir lastik, yerlerde alüminyum folyeler... Daracık kıvrıla kıvrıla dönen caddelerden, ışıl ışıl akan arabaların arasından sıyrılarak geldiği bu karanlık sokakta, alabildiğine kapalı, soğuk, birbirine yaslı evlerden sarı ölgün ışıklar akıyor. Duvar diplerinden yayılan küf kokusu, yağmur sonrası nemli bungun bir havaya karışıyordu. Kapanmaya yüz tutmuş dükkanlardan gelen sucuk, turşu, baharat kokuları denizden gelen nemli, tuzlu yosun kokusuna akarken biliyordu oysa tüm sokaklar denize açılır. Gürül gürül akan bir dünya vardı işte. Bedeni serpilip büyümüş, delikanlı bir rüzgar esiyordu damarlarında. Daracık yolların sonunda, sıkışık binaların arasında adeta kaybolmuş bu apartman katında bir Hüseyin vardı bir de denize bakan penceresinin tam önüne yeşil eprimiş seccadesini sermiş anacığı. Beyazlamış saçları, koyu yünlü başörtüsünün kenarlarından ara ara kırış kırış olmuş yüzüne doğru akıyor, elleri istem dışı titriyor. Bu eller yıllardır kimlerin kirini akıtmadı ki. Nemli, isli duman duman kirlenmiş, ağır ekşi kokan kaç banyonun, tuvaletinin kirini akıtmadı ki. Bu kırış kırış titreyen ellerle ne çok yer, duvar, cam sildi. Sonra yine onca işten, yıpranmış yorgun bedenini dik tutarak terlemiş alnını sildi. Kanını emercesine, söğüşlenmiş tüm gücüyle temizlediği derin kirlerin ardından ellerini ısıtan helalinden paralar verdiler. Taze soğan, beyaz peynir, yumurta, eski kaşar, biraz sucuk alıp koşa koşa Hüseyin'ine geliyor. Mahallede havuç diye turuncu saçlarına türküler yakılan Hüseyin. Darı dünyada tek sığınağı, tek dostu, yareni, can parçası evladı. Gözüne göz, sözüne söz değmesinden korktuğu, yetim yüreğine acılar değmesin diye üzerine titrediği Hüseyin. Boyaları yer yer dökülmüş, çivit mavisi yıpranmış pencerenin iki camını seher vakti sonuna kadar açıyor. Beyaz örtüsünü terli çenesinin tam altına bağlıyor. Hüseyin'e kavuşmak için koşuyordu, akşamdan ısladığı kuru fasulyeyi ocağa koymak için koşuyordu. Analık böyleydi işte. Yorgunluk bilmeyen atlar gibi coşkun bir sevgi seli damarlarını çatlatır, o yine de yorulmak bilmezdi. Arabaların arasından, ışıl ışıl caddelerden sıyrılıp akarken, terinin soğuyarak sırtına yapışan buz gibi dokunuşu, her akşam aynı mekanlardan adeta yel gibi akarken hiçbir şeyi farketmemesi, insanlara çarpa çarpa kalabalığı yara yara Hüseyin'e gitmesi... Işıltılarla akan arabaların arasından sıyrılıp kırmızı, yeşil, sarı lambalardan sonra nerede, ne zaman duracağını bilememesi... Ayaklarının hep tökezlemesi, dizlerinin dermanının kesilmesi. Şimdi bir an önce, mavi pencerenin önünde, yosun kokusunu ciğerlerine çekerek, yeşil yıpranmış seccadesine kapanması gerekiyor. Derin solumalarla ağlıyor, nefesi kesilecek gibi oluyor, gece yarılarına kadar gözleri kan çanağı hep ağlıyor. Yüreğinde iflah olmaz derin yanmalarla haykırıyor sonra. Kızaran gözleri görmez oluyor, inatçı asil yüzü kızarıyor, yanıyor. Tümden beyazlayan saçlarına namaz örtüsünü atıyor. Gözlerinden akan yaşlar burnundan boşalan sulara karışırken sessizce yalvarıyor gecenin karanlığına. Bulutlar dağılıyor, sesler diniyor, fırtına öncesi derin biz sessizlik. Arka odalardan çocuklardan birisi derin derin ney üflüyor. Pencereyi açıyorum. Hüseyin'in terli yüzü ürperiyor. Dalgalı, havuç turuncusu saçları dağılıyor. Hüseyin dağılıyor. Kahve gözlerinin rengi açılıyor, yüzünde bir tedirgin tebessüm. Yüzüme bakmadan ayaklarının ucuna bakarak konuşuyor. Yaralarım kabuk bağlasa da Zeynep'e bakacak yüzüm olmasa da bir gün kalkacağım ayağa biliyorum. Biliyorum anam her seher vakti yalvardığında bağlanıyor şeytanlar bir bir. Denize dökülen gözyaşları gibi umman bir sevda var anamın yüreğinde, yavrum derken sanki ciğerleri parçalanır gibi oluyor, anlıyorum. Yaslıyorum başımı anamın gam yüklü göğsüne. O zaman gürül gürül akan dualarına amin diyen nice seslenişler duyar gibi oluyor. O zaman lacivert göğün en yükseğinde yanan yıldızları avuçluyorum sanki. Ay ellerime dökülüyor, samanyolundan sıyrılıp aydınlık baharlar gibi. Sonra anacığım diyorum, anacığım. Sen dualarını susturma ne olur. Bak yollar açıyor Rabbim. Kahpe, it sürüleri olsa da bu hayatta, hocam gibi sağlam duru ırmaklar gibi akacağım nehirler, tutunacağım nice umutlar var biliyorum. Nemli bir İstanbul sabahı, uzaklarda gün ışıyordu. Hüseyin'i gördüm sonra, çivit mavisi camın dibinde yeşil seccadeye kapanmış ağlıyordu. Tam da annesinin secde izine alnını yaslamış, yaralı yüreğine merhem olsun diye dualarına sığınmış, bir nehir akıyordu göğsünden. Denizin ufukla buluştu o yerde, martılar havalanıyordu çığlık çığlığa, buğu buğu bir grilik ağaran günün aydınlığına bırakıyordu kendini. Sonra tülden bir örtü gibi inen kızıllıkta akan gemiler kayboluyor, güneş sapsarı bir tepsi gibi yeni güne doğuyordu... Hüseyin'in kan çanağı gözleri akıyor. Yüreği gümbür gümbür atıyor, kesilen damarları, yarılan göğsü, çatlayan elleri, sızlayan dizleri, ısırdığı dudakları teslim oluyordu. Hüseyin teslim oluyordu. Yan odada Hüseyin'in anası, avuçlarına yıldızlar dökülürken gecenin karanlığında, oğluna temiz beyaz çarşaflar seriyor, dolabına naftalin kokan pamuklu yeni giysiler koyuyor, sonuna kadar açık pencereden gelen yele yanan bağrını açıyor, Ya Fettah Ya Fettah diye yakarıyor, yanıyor, dönüyor, kavruluyor içi, eriyor, yavrusunu arıyordu karanlık sokaklarda. 1971 Reşadiye Tokat doğumlu yazar Lise ve Üniversiteyi İstanbul'da bitirdi. Kısa süre muhabirlik ve öğretmenlik yaptı. Bağcılar ve Bahçelievler Kültür Mdlüklerinde görev aldı. Pamuk Şekeri Çocuk Dergisi'nin genel yayın yönetmenliğini yaptı. Edebistan Sitesi'nin söyleşi editörlüğünü bir süre sürdüren yazar İstanbul Yazarlar Birliği Yönetim Kurulu üyeliğinde bulundu.


Gün boyu yürüdüm. Aylardır iş bulamamış gibi erkenden evden çıkıyor ve çok geç saatlerde eve dönüyordum. Bütün gün yürüyordum ve gece uyuyabilecek kadar yoruluyordum böylece. Güya KPSS için çalışmam lazımdı. Zaten bir ay mı ne kalmıştı KPSS'ye? Hiç umudum yoktu. Evden çıkınca şaşırdım. Çünkü aylardır evinden çıkmayan komşum da kapısının hemen dışındaydı. Ona günaydın dedim ama gülümsedi mi homurdandı mı emin değilim. Kötü bir şey olmuşsa nasılsa yarın ben sormadan kapıcı bana anlatır dedim kendi kendime ve yürümeye başladım. Bir şey düşünmemek için yürümüştüm sokaklar, caddeler boyu. Sabahtan beri bir lokma geçmemişti boğazımdan. Acıktığımın farkında bile değildim. Yürüyordum yalnızca. Yürümek iyi mi geliyordu bana? Bu sorunun cevabını bilmeme gerek yoktu. Yürüyordum işte. Durmuyordum ve bu benim için yeterliydi. Bir yokuştan yukarı çıkarken hiç aklımda yokken önünden geçtiğim mezarlığa girdim. Mezarlığı dolaşmasaydım ona rastlayamayacaktım. Mezarlığın duvarı çocuk parkına bitişikti. Çocukların seslerini duyarak dolaşmıştım mezar taşlarının arasından. Fotoğraflı mezar taşları vardı. Genç kadınlar, erkekler, fesli yaşlı adamlar... Sakladım söylemedim. Derdimi söylemedim. Uyuttum. yazan bir mezar taşının önünde uzun uzun durdum. Ona rastladığımda Yusuf Atılgan'ın mezar taşına sarılmıştı. Uzun ince bir mezar taşı vardı Atılgan'ın. O da taşa sarılmış kendi kendine konuşuyordu. Sırt çantası hemen ayağının dibindeydi. Beni fark etmemişti. Bir an fark etsin istemedim. Yıllardır görüşmemiştim. Yıllar önce ona Yusuf Atılgan'ın mezarı burada ama neresinde bilmiyorum demiştim. Sonra aramaya başlamıştık. Dört dönmüştük mezarlığın içinde. Ben yılmıştım ama o ısrar etmişti. En sonunda o bulmuştu mezar taşını ve ona sarılarak bir hatıra fotoğrafı çektirmişti. Sonra Üsküdar İskele'ye kadar beraberce yürümüş ve bir daha görüşememiştik. Sabah evden çıkarken bütün bunlar aklımda yoktu. Yürüyeceğim de yoktu aklımda. Adım atmaya başlayınca devamı geldi işte. Buraya kadar geldim. Peki, onu buraya kadar ne getirmişti? Neden sonra beni gördü. Çekip gitmemiş, ses de etmemiştim. Beni görünce şaşırdı ama çok da şaşırmadı sanki. Ben taş kesilmiş tepki vermiyordum. O mezarlıkta bana sarıldı. Aynı az önce mezar taşına sarıldığı gibi. Benim de o mezar taşından bir farkım yoktu gerçi. Bir kadının bana mezarlıkta sarılmasını beklemiyordum. Mezar taşlarına beni görüyorlarmış onlara bir şeyler açıklamak zorundaymışım gibi baktım. Ne oldu? dedi bana. Bir şey olmadı. dedim. Olmuş, olmuş besbelli. dedi. Ben susmakla yetindim. Ben seni çözmesini bilirim dedi gülerek. Hadi önce karnımızı doyuralım. Şurada bir kokoreççi olması lazım. İskeleye doğru yürüdük yine. Dükkanına iki belki üç masa sığabilecek kadar küçük bir kokoreççiye girdik. Ben yarım ekmek izmir söyledim. O da normal kokoreç istedi. Kokoreç gelince fark ettim acıktığımı. Öyle bir iştahla yedim ki sen de baya acıkmışsın deyince onunla oturduğumu hatırladım. Dükkandan çıktık. Şu karşıda Abbara var oraya gidelim dedi. Ses çıkarmadım. Ses çıkarmamama alışmıştı galiba. Karşıdan karşıya geçtik. Bir binaya girdik. Dar bir merdivenden yukarı çıkarken elinde tambur tutan bir adam aşağı inerken bana yol verdi nedense. Teşekkür edip yürümeye devam ettim. Bir masa seçip oturduk. İki çay söyledik. Bana heyecanla dönüp Deminki adamı gördün mü? O Fatih'ti işte. İki romanı var. Ben ilkini okudum. Hani şu çok ödüllü olanı. Ben ikisini de okudum. İkincisi daha iyiydi cevabını verince elini havada hafifçe sallayıp. Aman ben de kiminle konuşuyorum. Tabii ki ikisini de okumuşundur. Tam o sırada çaylarımız geldi ve konuşma bölündü. Masaya bırakılır bırakılmaz bir yudum aldım çaydan. İkimizin de birbirine anlatacağı çok şey vardı. İkimiz de tuhaf bir şekilde susuyor ve asıl konuya girmiyorduk. O yakınlarda Konya'ya gitmişti. Gördüklerini, konuştuğu insanları uzun uzun anlattı. Birden bire konuyu değiştirdi. Aaa, az daha söylemeyi unutacaktım. Üç tane dövme yaptırdım. Ancak sadece birini gösterebilirim burada. Bakalım nasıl bulacaksın? dedi. Sonra sırtını döndü bana. Hadi, saçlarımın altına bak. dedi. Ensesindeki saçları sağ omzunda toplayınca o kafatası dövmesiyle ilk kez karşılaştım. Ensesinin hemen bitim noktasından başlıyordu. Kafatasını öptüm. Ne tepki vereceğini bilmiyordum. Aldırmadı yaptığıma. İki tane daha kafatası dövmem var dedi. Dördüncü de ben olurum o zaman dedim. Yüzünü bana döndü. Gülümsüyordu. O kadar şansın var mı bilemem dedi. Neyin şans neyin şansızlık olduğunu anlamak için henüz çok erken cevabını verdim. 1972 İstanbul doğumlu. İlk şiiri 1991 ekim ayında Türk Edebiyatı dergisi okur mektupları sayfasında yayınlandı. Pek çok dergide dergi ve gazetede yazı, şiir ve röportajlarıyla yer aldı. Sebepsiz Serçe, Taş Suya Değince, Heves ve Tövbe Gölgeliği isminde dört şiir kitabına, Kırk Gri Hırka ve Dünyanın Çekmeceleri isminde iki hikaye kitabına imza attı. Ayrıca Pierre Karton namı-ı müstearıyla Horkhaymır'dan Alzhaymır'a Türk Aydını isimli bir de mizah kitabı mevcut.


Zeynep'in bana gönderdiği bir müziği gece yarısından bu yana ardı ardına dinliyorum. Sözsüz: Yes Pucur Yaris Pucur. 'Ben küçük yar küçük. Seven, sevilen karşısında daima çaresiz kalıyor. Acziyet küçültürse eğer insanı, bu durumda iki seven hep küçük kalır. Demek ki seven küçülür. Eğer sevilen de seviyorsa bu durumda her ikisi de küçüktür. Yani çocuk. Varlığa Allah'ın nazarıyla bakabilen kalp... Geçicilikle yazgılı bu dünya yurdunda, insan sonsuzluğu ve sonsuzluğu çağrıştıran sesleri duyar gibi olur. Veya bazı sesler bize sanki sonsuzluğu hatırlatır; bize, sonsuzluğa değip geçtiğimizi ya da kalbimizin orayla sanki bir yerde kesiştiğini, kısa veya uzun süreli bir karşılaşma yaşadığını duyumsatır. Sebepsiz hüzün de aslında hakikatini bilemediğimiz sonsuzluğun sanki bize seslenişinden kaynaklıyor. Dolayısıyla sevenin de yüreğine sonsuzluk değmiş gibi. Ve orada kötülük yok. Yok, çünkü kötülük, geçici olanı ebediymiş gibi sahiplenebilme kaygısından doğuyor. İnsan sonsuzluğa değdiğinde, geçici olanın yanıltıcı ve tehlikeli ünsiyetinden kendini özgür sayabilir. Sonunda her seven küçüktür. Ben küçük yar küçük... Çünkü sevgi var edicidir, sevileni var eder. Seven, kendini sevilene adar, sevileni var ettikçe kendi de var oluyor. Bencil değil, kendini düşünmez, sevileni çoğaltır, çoğalttıkça kendi büyümüş olur. Ve kirlenmemiş bir kalp ki bücür sayılır: 'Bücürdürler ki, yüreklerine sonsuzluk sığar' Ahmet İnam'ın deyişiyle. Dolayısıyla hakikatli bir sevgiyle karşılaşmaların yaşandığı o anlar, unutulmuyor, unutulamıyor. Nuran'ı unutamıyorum. Onunla ilişkimiz bir karşılaşma olarak yorumlanabilir. İki küçük kalbin birbirini sevmesi gibi bir şey. Müldür'ün dediği gibi veya: Bazen ama bir insanla bir şey olur / Kısa süren bir şey / İki geyiğin sıçrayıp havada öpüşmesi gibi / Bazı insanlarla yıllarca görüşsen de bir şey olmaz. Ortaokul ikideyken televizyoncu Galip ustanın evinde kalıyorduk. İçinde ceviz ağaçları olan geniş bahçeli bir evdi. Kiracıydık. Adını hatırlayamadığım evin küçük oğlu, dama yığdıkları cevizlerini bazen soba bacası marifetiyle bizim odacığımıza düşürürdü. Epey düşürürdü. Helal miydi haram mıydı hala anlamış değilim. Bir gün sınıftayken bir kızın elini yanağına dayayıp bana baktığını gördüm. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Köyden gelmiştik. Böyle cici bir kızın bende bulacağı ne olabilirdi? Çok utanmıştım. Üstüme başıma dikkat kesilmiştim. Ceketim özellikle kolları hiç de iç açıcı durmuyordu. Bu giysilerle insanın kendini azıcık da olsa iyi hissetmesi pek mümkün görünmüyordu. Kendime olan güvenim yerle bir olmuştu. Zaten yok gibiydi, olan da sudaki buz gibi erimişti. Haliyle içime, kendini önemsiz bulanın dipsiz karanlığına gömülmüşüm. Ne ki Nuran bir anda, bütün zerrelerime kadar beni sarmıştı. Ta içte, orada bir şeyler kaynamaya başlamıştı. Tekrar bi baksam mı, şimdi bakıyor mu, hala gözleri bende mi, soruları zihnimden çıkmıyordu. Bakıp bakmadığını kontrol edeceğim sırada vaz geçiyor, sanki bir hayal olmuş olan şeyin o an biteceğinden korkuyordum. Gün boyu hep Nuran'ı düşündüm. Okul çıkışında da onu düşünüyordum. Hiçbir şey konuşmamıştık. Zaten ne konuşabilirdim ne de ne konuşabileceğimi bilebilirdim. Hep içine doğru yürüyenin haliymiş benimkisi. Bir gün okul çıkışında abimle birlikte eve dönüyorduk. İkinci kattan birinin bana seslendiğini duydum. Başımı kaldırdığımda Nuran'ı gördüm. O gün okula gelmemişti. Neler işlediğimizi, hangi derslerin olduğunu soruyordu. Sadece o gün için hangi derslerin olduğu sorusunu bir çırpıda değil de tek tek cevapladığımı hatırlıyorum. Konuşmayı uzatmanın başka yolu da elbet mümkündü ama kestirmesi galiba buydu. Araya kendimden bir şeyler katabilmek hususunda becerikli sayılmazdım. Hep sorsun istiyordum. Abim kolumdan çekiyor gibiydi. Diretiyordum. Nuran anlıyordu. Kimbilir bir direniş hareketine destek olmanın verdiği gizil hazla o an benim yanımda duruyordu. İkinci katın balkonundan konuşuyordu. Yoldan kimlerin geçtiğini görmedim. Sanırım abim görmüştü ve ondandı 'hadi gidelim' diye dayatması. Nuran. artık gidebilirsin gibi bir edayla baktığında yapacak bir şey kalmamıştı. Eve doğru yürümeye devam ettik. İnsanın hayatta değip değebileceği en iyi şey bir karşılaşma değilse nedir? Göz göze, diz dize, sine be sine bir karşılaşma. Ahmet İnam'ın dediği gibi: Yariyle karşılaşan, kendiyle karşılaşabilendir. Değilse kendisi karşısında, kendisine bile karşısı yoksa, yarine nasıl karşısı olabilir? Konuşur, tartışır, boğazlaşır, karşılaşamazlar..... Yar karşıdadır. Karşıdan gelir. Karşıma gelir. Karşılamaya hazırsam gelir. Ben onun karşısında isem gelir. Yar bir anlamıyla karşıtımdır. Yolumun üstündedir. Yıkıp deviremediğim engelimdir. Karşım açıksa gelir. Karşıma çerçöp, karşıma duvarlar dikmişsem, karşım yoksa gelmez. Ancak iki ruh, iki kalp karşı karşıya gelir, gelebilir. Yan yana değil. Yan yana olanlar aynı yöne bakabilir. Tek hedefe odaklanmış omuz omuza insanlar da elbet küçümsenemez. Ama karşı karşıya gelmek, karşılaşmak ince bir şey. Karşı karşıya gelenler birbirine dokunur. Göz göze bakar. Hiçbirinde bir beklenti olmaz. Her biri yekdiğerine karşı beklentisiz, kısıtlamasızdır. Her biri kendini diğerine karşı güvende hisseder. Seven, kendini sevilenin kıyılarına bırakır. Gözü arkada kalmaz. Sevilen, kendini sevenin kollarına bırakır. Kuşku bu karşı karşıya gelenlerin arasına giremez. Çünkü iki kalp karşılaşınca araya mesafeler giremez. Göz göze gelen iki sevenin arasındaki boşluksuzluğun sırrıdır bu. Çünkü kuşkudur ki boşluklarda saklanır ve boşluğuna vurur insanın. İnsanın savunmasız olduğu yerine. İnsanın kendine gafil olduğu derinliğine saldırır. Bu yüzden kuşkudan korunmanın yolu sonsuz teyakkuzdan geçiyor. Sonsuz teyakkuz hali yani sonsuz kaygılı var oluş zamanı. Ama iki kalbin karşı karşıya geldiği yerde boşluk kalmıyor. Göz göze bakanlar birbirlerinin yüreğine dokunurlar. Böylece boşluk aradan kalkıyor. Dolayısıyla kuşku kalkıyor aradan. Meğer yolumuz Nuran'ın evinin önünden geçiyormuş. Artık o yolu yürümek bana zor gelmeyecekti. Ve her gidip gelmelerdeki muhtemel karşılaşma umudu, içime bir rahatlık vermişti. Abimle nihayet eve varmıştık. Aklımda Nuran'dan başka bir şey yoktu. Ne yana dönsem Nuran oradaydı. Sobayı yaktığımda Nuran'ın bana baktığını düşünüyordum. Ekmek peynir yediğimde sanki Nuran karşımda bana bakıyordu. Pencereden dışarıya göz attığımda Nuran'la göz göze geliyorduk. Sabah ilk uyandığımda sadece Nuran oluyordu zihnimde. Yanımdan ayrılmıyordu. Güldüğümde sanki Nuran bir şey demiş de ona gülüyordum. Nuran'la çevrilmiştim. Her fırsatta balkona çıkıp, benim oradan; o yoldan geçmemi bekliyor, hissine kapılırdım. Bu hissi boşa çıkaran birçok yürümelerim olmuştu. Evleri, ikinci kattaydı. Karşılaştığımızda o balkondan sesleniyordu bana. Aşağıdan yukarıya bakıyordum. O yukarıdan aşağıya bakıyordu. Ama onun yukarıda olması bana dokunmuyordu. Benim aşağıda olmam onun gözüne batmıyordu. İki kalp karşı karşıya geldiğinde konumların önemi gerçekten azalıyormuş. İnsan, gözüne bakamadığına nasıl güvenebilir ki. Ve ancak sevenler birbirlerinin gözlerine kuşkusuz, korkusuz bakabilir. Şairin dediği gibi 'sana bakarak / bütün yüzleri unutmak... Çoğu zaman içimden Nuran'a şimdilerde bir şeyler yazmak geliyor. 'Keşke' diyorum 'Nuran, şimdi nerededir, nasıldır bileydim.' Bilmek neyi değiştirecek onu da bilmiyorum. Nuran'la karşılaşmamız, ortaokul yıllarıydı. Şimdiki sanırım o karşılaşmanın üzerine bina edilebilen bir söyleşiden ibaret kalırdı. Karşılaşma oradaydı, o zamanda. Ama yine de ona bir şeyler demek isterdim. Belki de bir kez isimiyle seslenmek... Nuran. İkinci kattan bana seslenen Nuran. Her defasında eve varır varmaz yaptığım ilk şey hemen bir battaniyenin altına girmekti. Nuran'la başbaşa kalabileceğim tek yer orasıydı. Orada sadece Nuran'ı düşünüyordum. Sadece ben ve o vardık o battaniyenin altında. Ama o daracık yerde iki insan hem de bu kadar kişinin gözünün önünde ne yapabilirdi ki. Sorun değildi. Nuran yanımdayken benim çözemeyeceğim bir şey yok gibiydi. Zaten ilk işimiz buradan, bu battaniyenin altından kurtulmak, sınırların olmadığı bir mekana taşınabilmekti. Ama nasıl? O zamanlar uçağı sadece göklerde uçuyorken görmüştüm. Bir kuşa benziyordu ve ardında koca bir duman bulutu bırakıyordu. O kadar küçük şeyden bu kadar duman nasıl çıkıyordu hep şaşırdığım şeydi. Dolasıyla uçakla bu daracık alandan kurtulmamız zordu. Uyku tulumu denen şeyden de habersizdim. Nuran'a fısıldayarak mı demiştim ne? 'Ben buradan nasıl uzaklaşacağımızı biliyorum.' 'Nasıl' der gibi bakmış, umutla gülümsemişti. Sonra birden 'bekle' diyorum. Bekliyor. Battaniyenin altında bir sağa bir sola dönüşlerimi belki de dışardan görenler uyku hallerine yormuşlardır, bilmiyorum. Ama ben o sırada büyük ihtimal uçan varili hazır hale getirmekle meşgul olmuşum. Bir anda Nuran'ın kolundan tutarak bizim köye gidiyoruz. 'Gel' diyorum. Bak şu variller var ya. İşte onlarla uçup gideceğiz. Şimdi bir tanesi küçük olabilir. İki varili birbirine bağlarsak bize yeter. Tabi varil bu. Teneke cinsinden bir şey. İçinde oturamayız. Nuran'a minder falan öneriyorum. İstersen bir sünger döşek falan da alabiliriz evden. Eve gidiyor, sünger döşek ile iki tane yastık alıp geliyorum. Sonra çay malzemesi. Biraz su. Her şey tamam oluyordu. Artık Nuran'ımla uçabilirdik. O battaniyenin altından birbirine bağlı iki varile biniyor ve uçuyorduk. Bir anda göklerdeydik. Epey yukarıda. Artık seslerimiz gür çıkıyordu. Artık sadece ben ve o vardık. Başka nazarlardan emindik. Neler neler konuşuyorduk Nuran'la. Ellerimizi nasıl tutuyor, her birimiz diğeri için nasıl titriyordu. Uçuş sırasında ben daha çok Van Gölü'nün yüzeyini tercih ediyordum. Çünkü altımız deniz üstümüz göktü. Karadakiler istese de bize ulaşamayacaktı. Nuran ise ormanların üzerine doğru uçmamızı tercih ediyordu. Seyahatimiz genelde deniz ve ormanlar üzerinde gerçekleşiyordu. Denizin üzerindeyken suyun yüzeyine inişte biraz zorlanıyorduk. Ama ormanlar üzerinde rahatça kimi zaman yere inip ağaç gölgeliklerinde Nuran'ımla diz dize oturuyorduk. Güneş ışığı dallar arasından üzerimize süzülüyordu. Kimi zaman zihnimde o günleri tekrar be tekrar yad ettiğimde çözemediğim tek sorun yiyecek meselesini nasıl hallettiğimizdi. Ya acıkmıyor ya da acıktığımızda bir şeyler sanki Meryem'e lütfedilmiş gibi önümüzde oluyordu. Ben ve Nuran, birbirine bağlı ve içi minderlerle döşenmiş varille hep uçtuk. Denizlerin ve ormanların üzerinde. İnsandan uzaktık. Tek hareket üssümüz battaniyenin altıydı. Ben oraya vardığımda Nuran'ı alıyordum ve uçuyorduk. Nuran'ın göğsüne ağlamak istediğim zamanlar oluyordu. Bana derdimi sorardı. Ona derdimi söylerdim. Derdim onda yok olurdu. 'Küçük insanın büyük dertleri olur' derler... Ne var ki yeryüzünde yeterince kırılmak ve kederlenmek için herhangi bir olayın bitmiş olması yeterdi. Her şey acıydı. Ne zafer çığlığında umut ne de sevinçte bereket vardı. Kırılmış bir kalbin yeteneğiydi, sesin ve kalbin yumuşak oluşu, diyordu şair. Ne zaman Nuran'ı düşünsem, sesim ve kalbim yumuşuyor, onun ikinci kattan bana 'İsmail' diye seslenişini duyar gibi oluyorum.


Bütün isimlerin bir yankısı var bana kalırsa. Tanıdığım tüm Furkan'lar haşarı, bildiğim bütün Emre'ler yaramaz, Ayşe'ler uyanık, Fatmalar muti ve nihayet Betül'ler aykırı idi. Mesleği öğretmen olan babam yaz tatiline denk düşen bir zaman zarfında askerlik borcunu ödemeye gitmişti. O giderken onu bu kadar özleyeceğimi hiç sanmıyordum. Huylarımın değişmesi de dahil bu ayrılık ne fırtınalar yaratıyordu iç dünyamda bilemezsiniz. Boyumdan büyük bir hasret ağrısıyla başa çıkamadığımın küçük küçük bir sürü hikayesi var. Bir tanesini paylaşırken aslında bir yandan da helalleşiyorum çocukluğumla. Babası yok ya ondan böyle şımarık bu kız teşhisi konulmuştu en sonunda. Bana, çocukluğumun büyük bir kısmına, güneşli bir günde erimiş sakız gibi yapışmıştı bu tanımlama. Hep askerden gelecek olan babamın yollarına bakmakla geçiyordu günlerim o zamanlarda. Çocukluğumun hiç bitmeyen bir türlü geçmeyen vakitleri stabilize yollarda oynamakla tükenmiyordu bir türlü. Biliyordum bir gün o toprak yoldan postallarıyla ve yeşil elbiseleriyle ve de kısalmış saçlarıyla babam çıkıp gelecekti. Fotoğrafındaki gibi gülümseyecekti. Beni kucağına aldığında bana hırçın diyen herkes de ağzının payını alacaktı. Çamurdan mutfak eşyaları yaparak içine yabanıl otlar doğrayarak ve bulduğum paslı jileti annemden, arkadaşlarımdan itinayla saklayarak kurduğum sayısız oyunlar, babamın gelmesi için dolması gereken zamanı damıtmaya yetmiyordu. Gelmedi diye babama küsünce, onu çok ama çok özleyince, annemle kavga edince kendimi dünyanın en yalnız çocuğu hissediyordum. Hırçınlaşıyor öfkeleniyor ve ne yapacağımı şaşırıyordum. Arkadaşlarımın öğlen vakti uyumalarına çok sinirleniyordum. Hepsi birer koca bebekti bana göre. Cırcır böcekleri ağustos ayının bunalımıyla başa çıkmaya çalışıyorlardı. Yine uzun geçeceği her halinden belli olan bir gündü. Güneşin en tepede ve ışınlarının çok dik geldiği bir saatte yazın sıcağında paslı jiletle doğradığım otlara, biriktirdiğim gazoz kapaklarına ve çamurdan yaptığım minik çömleklere bir tekme yapıştırmıştım. Saçılan yeşil bitkilere yeltenmiş, yanıma habersizce eşelenmek için yanaşmıştı zavallı çilli. Hiçbir şeyden haberi olmayan tombul ve durağan tavuğu çamurlu avuçlarımın arasında sıkıca kavrayıverdim. Neye uğradığını şaşıran tavuğu koltuğumun altına mıh gibi yerleştirdim. Evin dışarısından yukarı doğru ağıp giden merdivenin basamaklarına yüklendim. Ne adımlarımın ne de tavuğun sessiz olduğu söylenemezdi. Ama siestanın ne olduğundan habersiz öğle uykusunun tatlı derinliklerinde olan annemler duymadan üçüncü kata çıkmayı başarmıştım. Çatısı olmayan betonarme sahil evlerinin damlarından dünya bambaşka görünüyordu. Arkadaşlarım veya her hali annemin istediği gibi olan kardeşim Hümeyra bakarsa bütün evler beyaz bütün ağaçlar yeşil ve uzakta kamaşan deniz mavi görünürdü. Ama ben bakınca, deniz turuncu, evler pembe, gökyüzü sarı, ağaçlarsa kırmızı gözüküyordu. Adını koyamadığım pembelikleri bir gün gelecek keşfedecektim elbette. Ağaç gölgesinde bile şansını zorlayan güneş damın başında beynimi kaynatıyordu. Hala hep uçlarda yaşamayı tercih ediyorum nedense. Kenarlarda heyecanlı bekleyişleri severim. O gün yine gitmekle kalmak düşmekle düşmemek arasında araf olan damın ucuna doğru yanaşmıştım. Bazen yaralı bir kuş bulup kanadını sardığım bazen de gizlice kumbaramı kırmaya çalıştığım zeminde uzunca oturdum. Sanki evcil ve vefalı bir kuş anlamı yüklediğim tavuğun başını okşuyor ve renkleri birbirine karışmış dünyanın gidişatına akıl-sır erdirmeye çalışıyordum. Uzaklarda zirvesinde kar eksik olmayan Toroslar'ın küçük bir parçası Baba dağı, arkamda yakın sayılacak bir mesafede dalgaları oynaşan deniz ve başıma iyice geçen sıcağa şarkılar mırıldanıyordum. Kafiyesi uygun olmayan şiirler söylüyordum mahallemin boşluklarına. Tavuğun bir kuş olduğunu ama hantal bir kuş olduğu için uçamadığını düşündüğümü fark ettim. Hem de uzun zamandır böyle düşündüğümü anladım. Sonra Nail amcamların evine çevirdim bakışlarımı. Onlarda kaylulenin derinliklerinde olmalıydılar. Yoksa eşi Tursun teyze her şeyden çok sevdiği tavuklarının bir tanesini kollarımın garantisinde görürse neler olabilirdi. Nüfusta Dursun olan bu mahalle figüranının adına biz neden Tursun diyorduk onu da hala anlamış değilim. Taşrada mutlu mesut yaşayan kimseler olarak tuhaf bir şehirlileşme çabası içinde miydik onu da bilmiyorum. Sürekli civciv çıkartmak için fol bastırdığı tavuklarının konsantresini bozmamamız için sokakta koşturmamıza bile bazen kızardı. Çılgın kadın, o günlerde, durgunlaşan ve gözlerine, katarakt benzeri bir katman inen çilli tavuğunu anneme yakalatmıştı. Elindeki demir kaşığın içine aspirin koymuş ve birkaç damla suyla eritmişti. Tavuğun gagasını zorla parmaklarıyla açmış zavallı tavuğa o tatsız çözeltiyi içirmişti. Neye uğradığını şaşıran tavuk mecburen hareketlenmişti ve ilacı sindirebilmek için oradan oraya koşmaya başlamıştı. Birkaç gün sonra da tekrar ilaç içmemek için durumunu düzeltmişti herhalde. O günden sonra kaldığı yerden devam etti mahallemizdeki monoton hayatına. Bir keresinde de Teslime teyzenin marul bahçesine attığı zehirden etkilenen diğer bir tavuğunu da yine anneme sıkıca tutturmuştu. İnleyen tavuğu yere yatırmış ve kıpırdamasın diye hayvanın bacaklarını, ayaklarındaki naylon terliklerle sabitlemişti. Önce Nail amcanın tıraş takımlarının içinden getirdiği yeni açılmış jileti ikiye katlayıp kırmıştı. Sonra da tavuğun kursağını tek darbeyle yarmıştı. İçinden marul kırıntılarını ve darı tanelerini dışarıya çıkartıp tavuğun taşlığını bir güzel ılık su ile yıkamıştı. Bağrında ilgilenmiş iğne iplikle gelişi güzel içini dışını dikmişti kestiği yerlerin. Sonra yine diğer tavuk gibi salıvermişti koştursun diye bu tavuğu da sokağın ortasına. Kendini cerrah sanıyordu herhalde. Ama eli çabuktu doğrusu hayvancağız ölmeden operasyonu bitiriyordu. Annem de hemşire olarak onu asiste ediyordu. Tavuklar ilginç varlıklar zaten onlarla ilgili hatıram çoktur. Nail amcamın hafta sonu sofrasına lezzet ve neşe katmak için kestiği bir tavuğu hiç unutamam. Başı bedeninden ayrılmıştı keskin bıçağın maharetiyle ama Nail amcanın bir an boşluğuna gelerek tavuk fırlamıştı kocaman bahçenin ortalarına. Başı yok dolayısıyla gözü yok oradan oraya bir müddet koşmuştu. Sonrada kan kaybından yorgun düşüp kalmıştı bir köşede. Kalan işlemlere devam etmişlerdi ailecek. Şimdi düşünüyorum da acaba bu kadar kan ve canlı ameliyat görmek nasıl bir etki yapmıştı bünyemize. Kucağımda gıdaklamayı bile akıl edemeyen bu hantal kuşa birazdan uçmayı öğretecektim. Tavuk gibi ben de uçmaya karşı inancımı yitirmek üzereydim. Ama onun uçması benimde hayallerimin kanatlanması anlamına geliyordu. O uçarsa benimde içimdeki kelebeklerim uçuşacaktı. Güzelce anlattım ona, özgürlükten, uzaklara gidebileceğinden hatta Isparta'ya babamın asker olduğu yere bile uçabileceğinden bahsettim. Aslında kuşsun sen dedim her akşam ne diye hapsolacağını bildiğin halde kümese giriyorsun dedim. Kendi başına istediğini yapan bir tavuk olduğunda çok mutlu olacağını söyledim. Birkaç kere kanatlarını açıp inceledim. Uçabileceğine olan inancımı pekiştirdim. Bak akıllı ol bunlar seni bu gün yarın keserler, oturup afiyetle de yerler dedim. Tüm ciddiyetimle Arap aşı çorbası olmak istersen sen bilirsin ama özgür bir kuş olabilirsin dedim. Ve üçüncü kat yüksekliğinden aşağıya onu daha özgür olacağı bir dünyanın kollarına bıraktım. Kanatlarını öyle güzel açtı ve çırptı ki fazla havalanamıyordu ama paraşüt gibi düşme hızını yavaşlatıyordu. Olsun ilk denemeydi henüz, olacaktı. Daha çok çalışacaktık. Başarılı bir iniş sayılırdı. Aşağı inip onu tekrar kucağıma aldığımda bana hiç asi olmadı. Kendime eğlenceli bir uğraş bulmuştum. Hayvan eğiticisi olmuştum. Kendimi tayin ettiğim bu iş şimdilik güzel gidiyordu. Bunu dünyadaki bütün tavuklara yapacaktım. İkinci denememizi fazla gevezelik etmeden hemen gerçekleştirdim. Benzer şekilde yere inen amatör kuşum acı içinde gıdakladı. Yavrularını kedi kapmış gibi gürültülü ve telaşlı bir şekilde bağırmaya başlayınca Tursun teyze uyanmıştı. Ne zaman geldiğini anlayamadığım bir hızla tavuğunun yanına belirmişti. Kucağına aldığında gördüm ki tavukcağız oyunbozanlık yapmıyordu, bacağı kırılmıştı. Koyu sarı ince bir çıta gibi sallanıyordu. Acı çektiği için mahalleyi birbirine katıyordu. Ona uçmayı öğretmek şöyle dursun yürümesine de engel olmuştum, şimdi ne yapacaktım. Uçmayı hediye edecekken yürüme yeteneğini elinden almıştım. Çok üzgündüm. Tursun teyze ve tavuğunun telaşı bütün mahalleyi karmaşık bir kalabalığa dönüştürmüştü. Annemler, Nazike teyzeler, Teslime yengeler, Perihan nineler herkesler dışarıya çıkmıştı. Küçük ve heyecansız dünyalarında uzun ve bitmeyen günlerine bir adrenalin katılmıştı böylece. Annem, Tursun abla baksana ayağı kırılmış çok acı çekiyor sen en iyisi kestir bu hayvancağızı. Yoksa günah olur! Dediğinde olayın failinin kim olduğunu hiç de bilmiyordu. Her halde yine bir bisikletli geldi ve hantal çillinin bacağını biçti diye düşünüyorlardı. Nedendir hala bilmem kadınlar gözü kara ve güçlü dahi olsalar tavuk ve benzeri hiçbir hayvanı kesmezlerdi. Hemen mahallede o saatlerde işe gitme sorumluluğu kalmamış Fevzi amcaya rica edildi. Ve hemen oracıkta tavuğun boynunun üzerinde duran kırmızı ibikli başı bedeninden ayrılmıştı. Sokağa damlayan birkaç damla kan Tursun teyzenin evinin önüne doğru cılız bir yol çiziyordu. Bütün soğukkanlılığımla bir müddet Tursun teyzenin hüzünlü bir şekilde yolduğu tüylerin isteksiz esen rüzgarda havalanışını izledim. Baş sağlığı dileyen bir tavır yüzümü esir aldığında Tursun teyze ile göz göze geleceğimizi hiç hesaplamamıştım. Bir yandan suçum ortaya çıkmamıştı seviniyordum ama bir yandan da zavallı kuşum ölmüştü hem de benim yüzümden. Bu yaşadığım şapşal duyguyu tarif edebileceğimi sanmıyorum. Her şey yoluna girmiş mahalle sakinliğine geri dönmüş, bense anneme küstüğümü bile unutmuştum. Gün bitmemek için sürdürdüğü ısrarını unutmuş herkesin babası işinden evine dönmüştü. Akşam yemeğinin salatalarının yapıldığı bir vakitte huuu diye bir tanıdık ses merdivenlerde belirmişti. Elinde Arap aşı çorbası dolu kocaman kaseyle neşesi artık yerine gelmiş Tursun teyzeydi bu. Göz ve komşu hakkının çok önemsendiği zamanlara tekabül eden hikayenin kötü kahramanı olduğum için bir kez daha üzülmüştüm. Cezam ne ise çekmek istiyordum ve sol tarafımda sızlayan acı ne ise artık dinsin istiyordum. Annem o akşam çok sevdiğim halde o çorbadan neden içmediğimi bir türlü anlamadı. Ye kızım bak çok pişman olursun tadı enfes derken ben başka türlü bir pişmanlığın alevlerinde kavruluyordum. Yıllar takvimlerden günleri savurup rüzgarlara karıştırırken zaman bir yolunu bulup ille de geçiyordu. Her gidenin gelmediği her gerçeğin açığa kavuşmadığı, her sevilenin ille de bundan haberdar olmadığı bir dünyada günü geldiğinde babama kavuşmak çok güzeldi.


Eski model apartmanın, dışa çıkıntılı balkonunun dikey çubuklardan oluşan demir korkuluğuna dirseklerimi, ellerimi de yüzüme yaslayarak çıkış kapısı arıyordum. Hayatım gri tonlarındaki yumağın içine sıkıştıkça rüyalarımın da rengi kaybolmaya başlamıştı. Belki bir renk arayışı, umut beklentisi yada hayatla hesaplaşma... Biraz sonra ne yaşayacağımı ve yazacağımı bende bilmiyorum. Tam karşımdaki çam ağacına baktım. "Nasılsın orman kaçkını?" dedim içimden. Duydu galiba iç sesimi. Çam ağacı hafif titriyor. Devasa büyüklüğüyle civarda tek olmasından dolayı ona bu adı münasip görmüştüm. Aynı hizadaki tüm balkonlara gölgelik yapıp, tek başına birçok vazifeyi üstleniyor. Üzerinden eksik olmayan serçeler suskundu ya da ben duymuyordum seslerini. Belki de nezle olmuş cıvıldayacak güçleri kalmamıştı. Yok yok! Serçe kuşları yoktu çam ağacında. Neden gelmemişler? Ya da gelip gizlenmiş olabilirler mi dalların arasına? Mutlu olmamı onlarda istemiyor sanırım. Sarsılmaya başlıyor orman kaçkını çam ağacı. O da ne öyle? Sanki kökleri onu dibe çekiyor. Evet evet! Çam ağacı küçülüyor. İnanamadığım gözlerimle görüyorum. Test etmeliyim. Parmaklıklardan dışarıya çıkardığım ayağımdaki terliği ağır ağır iterek bırakıyorum. Hızla yere düştü. Çam ağacının tam dibine... Terlik de ağacın köküne takılıp toprağın altına girecek mi? Kafamı aşağıya doğru biraz sarkıtıyorum. Gözüm kararıyor. Terliğin hemen yanından bir ses "Hadi gel!" diye seslendi. Terlik mi konuştu yoksa çam ağacının ağır ağır gömülen bedeni mi konuştu? Karışık kafam telaşlanıyor. Hemen ayağımdaki diğer tekine bakıyorum, sesi çıkmıyor. Biraz daha eğiliyorum. "Gel hadi, atla!" diyor. Hayatım ayaklarımın altından kayıp gitmek üzere. Çam ağacına tekrar baktım, sonra terliğe... Terlik hiç kıpırdamıyor. Çam ağacı biraz daha küçüldü. Etraf çok gri hiç bir şey göremiyorum. Biraz daha sarktım. Terliğin yanındaki ses daha hevesle çağırmaya başladı. "Gel, gel..." Gözüm iyice karardı, hiç bir şey seçemiyor. Biraz daha sarkıp gitsem mi diye düşünüyorum. Arkamda kimlerin kalacağını idrak edemiyorum. İlk depresyonumun kaçıncı atağı olduğunu da bilmiyorum. O balkona kaç defa ve niçin çıktığımı da... Ama daha önce terliğin yanındaki sesin benimle hiç konuşmadığını biliyorum. Çam ağacı biraz daha küçüldü. Serçe korna gibi ötüyor. Doğrulmaya başladım? Çam ağacının arkasında kim vardı? Doğrulmuş vaziyette yerdeki terliğime bir daha baktım, konuşmadı. Ayağımdaki diğer teki zaten konuşmuyordu. Çam ağacının arkasında bir karartı hafiften gözüme ilişti. Abla diyen sesi hala duyuyorum. Çam ağacının arkasından sesleniyordu. Diğer balkonlara bakıyorum kim bu abla? Kimse yok. Çam ağacı biraz daha küçüldü ve arkasından konuşan, belli belirsiz görünüyordu. Tekrar "Abla, abla!" dediğinde "Ne var?" demek geçiyor içimden ve geçip gitmeden bir çırpıda "Ne var? diyorum.


Damağımda adını tam koyamadığım tatlı mı tatlı bir lezzet, dilimin ucunda Mutlu olmak varken bu dünyada. şarkısı, zihnimin tüm hücrelerinde yarına dair umut dolu düşünceler-Bu gün olumsuz olana yer yok.- çakıl taşlı yolu miskin adımlarla yürüyorum. Dedim ya bu gün kötümserliğe yer yok. Ağaç yapraklarını usulca hışırdatan rüzgar, ne kadar tatlı esiyor. Ya şu cıvıl cıvıl ötüşen kuşlara ne demeli. Başka zaman olsa Ne kadar çirkin bir ses. diye rahatsız olacağım kurbağa vıraklamaları ninni gibisiniz. Uzun, ince kavak ağaçlarına tüneyen, gökte gürültücü çığlıklar atarak uçuşan kargalar, siz ne kadar sevimli, sevilesi kuşlarsınız. Peki ya sen, sağımda nazlı nazlı akan dere, sana ne demeli; bu ne tatlı bir akıştır. Peki, gönlüm neden bu kadar neşeli? Bu yol nereye gidiyor? Varış noktam neresi? Nereye varmayı umut ediyorum? Bunlara verecek bir cevabım yok. Yol bilmediğim bir istikamete doğru gidiyor. Ben ise iplerimi koparmış, özgürlüğe kavuşmuş olmanın neşesiyle bilinmeze doğru yol alıyorum. Bilinmezlik korkutur ama tuhaftır; sonunu bilmediğim bu gidiş, bilinmezlik beni korkutmaktan çok, gelecekteki bana dair umut taşıyor. Yüreğimde, adımlarımda, tenimi yalayan ılık rüzgarda, ağzımdaki sütlü kahve tadında, sırtımda birleştirdiğim hafif terli avuçlarımda, uzun siyah saçlarımın, keten pantolon ve ceketimin rüzgarla savruluşunda tatlı bir umut var. Yer yer kırılmış beton köprüye geldiğimde; ayaklarımı suya doğru sarkıtarak oturuyorum. Hiç acelesi yokmuşçasına akan berrak su, ardında köpükler bırakarak kayboluyor köprünün altında. Balık mı o? Evet, evet kırmızı, küçük bir alabalık. Yüzdüğü suyu biliyor mu acaba? diye düşünmeden edemiyorum. Muzır tarafım uyanıyor. Yandan küçük- kum kadar- bir taş alıp balığa doğru atıyor. Taşın suya değişi ile balıkçık önce sağına soluna dönüyor. Sonrasında da hızlıca çimlerin altına kaçıyor. Neden yaptın bunu? Niye kaçırdın balığın keyfini? diyor, akıllı yanım. Çocuk tarafım uyandı, o yaptırdı. diyorum, cevap olarak. Son zamanlarda en büyük sığınağım: çocukluğum. Su Çıkar ayakkabılarını, çoraplarını; sıva pantolon paçalarını, ayaklarını suyumda serinlet.' der gibi. Yoksa bana mı öyle geldi. Bilinmez. Belki de burada, bu halde otururken; yeniden uyanan çocukluğumdur, suya söyleten bunları. Boyaları yer yer solmuş, deri ayakkabılarımı, yürümekten ter içindeki ayağıma yapışan çoraplarımı acele etmeden çıkarıyorum. Soluk kahve, keten pantolonumun paçalarını özenle katlayarak dizlerime kadar sıyırıyorum. Çakıl taşlarına basamamaya özen göstererek, dik yokuştan aşağı düşmemek için yan yan suya koşuyorum. Attığım taşla keyfini kaçırdığım balığın az önce yüzdüğü yere doğru yavaş adımlarla ilerliyorum. Balık olmak geçiyor içimden. Bir filmde görmüştüm insanlar hayvan donuna giriyordu: Kimi tilki, kimi kurt, kimi de tavşan. Ah mümkün olsa da ben de şu an kırmızı, küçük bir alabalık olabilsem. Girsem balıkların arasına, dinlesem onları. Balıklar nasıl konuşur, ne konuşur? Ya da insanların gözlerinden uzak olduklarında neler yaptıklarını öğrenebilsem. Sadece ayaklarımı sokabildiğim suyun neleri sakladığını öğrenebilsem. Ayaklarım giderek alışıyor, suya. Köprünün altlarına doğru gidiyorum. Çocukken ne güzeldi: köprünün girişini çim ve taşlarla bir güzel kapatır, umutla beklerdik; suyun göle durmasını. Su yükselip yaptığımız seti aşınca, atardık, büyük bir neşeyle utanmak nedir bilmeyen çıplak bedenlerimizi suya. Çocukluğum cılız bir sesle: Kapat hadi, köprünün ağzını. Utanma bedeninin çıplaklığından, suyun tatlı serinliğine bırak kendini. diyor. Biraz daha beklersem çocukluğum ikna edecek, giderek yüreğimde yükselen sesiyle. O zaman ne yapmalı? diye düşünüp hızlı adımlarla dik yokuşu tırmanıyorum. Bu defa çakıl taşlarını umursamadan ayakkabılarıma, çoraplarıma koşuyorum. Ayaklarımı kurutmadan çoraplarımı, ayakkabılarımı acele hareketlerle giyiniyorum. Başlıyorum bilinmezliğe doğru giden yolu adımlamaya, bir yandan da pantolon paçalarımı düzeltmeye çalışarak. Giderek seyrelen ağaçların yerini alan bozkır, taş, toprak; kuş, su ve kurbağa seslerinin duyulmaz oluşu; yokuşun dikliği kaçırmıyor, keyfimi. Ama çocukluğumun sesini duymaz oluyorum, artık. Küstü, sindi yine yüreğimin derinliklerine. Olsun. Dedim ya, bu gün kötü düşünceye, duyguya izin yok. Ayrıca bu gün bencilim. Yol uçuruma çıksa dahi yüreğimdeki umut tükenmemeli. Çorak, dik yokuş: sincapların, tavşanların, kekliklerin ve başka hayvanların koşturduğu gür bir ormana çıksa. Kuş sesleri, yosun ve ağaçlardan yayılan kokuları duyumsayarak yürüsem. Ara sıra ağaçların geniş gövdelerine yaslanarak soluklansam. Ağzımda tembel bir türküyle yürüdükten sonra: renk renk kelebeklerin uçuştuğu çiçekli, çimenli bir çayırlığa çıksam. Çayırlığın tam ora yerinde; tek penceresi olan, tek odalı, tek katlı ahşap bir kulübe. Kulübede usul usul yanan bir odun sobasının üzerinde demini almış bir demlik çay. Bir masa, bir sandalye, bir de kırık dökük bir kanepe olsa, odada. Kanepede uyuya kalmış esmer tenli, kocaman siyah gözlü sevdiğim. Odanın bir köşesinde eski bir gramafon. Umut yüklü şarkılar tüm odayı kaplasa. Sandalyeyi çeksem sobanın sıcaklığına. Odun çıtırtıları eşliğinde içsem demini almış acı çaydan bardak bardak. Yarin soluk alış verişini, gülümseyen gözlerini izleyerek mayışıp uyuyakalsam sonra... ne güzel olurdu. diye, huzura doğru, tatlı hayaller kurarak yol aldığımı ya da almak istediğimi duyumsuyorum. Bulutları hayvanlara benzetme oyunum ne kadar sürdü bilinmez, uzaktan gelen çan seslerini duymamla uzandığım yerden kalkıp oturmam bir oluyor. Giderek yaklaşan çan seslerine koyun, keçi sesleri eşlik ediyor. Seslerin geldiği yöne bakıyorum. Kırmızı, beyaz, siyah koyunların çoğunlukta olduğu bir sürü bana doğru geliyor. Keçiler en önde her zamanki gibi. Beyaz benekleri olan siyah bir keçi, bana doğru yaklaşıyor. Meraklı burnuyla ayakkabılarımı kokluyor bir müddet. Yiyecek bir tarafım olmadığını anlamış olacak ki, geldiği gibi uzaklaşıyor. Ben oturuşumu bozmadan sürünün geçmesini bekliyorum. Sürünün en arkasında yılların yorgunluğunu adımlarında taşıyan çoban, yavaş adımlarla geliyor. İki adım atıp soluklanıyor. Birkaç adım attıktan sonra olduğu yerde dikilip elindeki uzun oduna yaslanarak etrafı gözlüyor. İşte o an esmer yüzünde çukura kaçmış gözleri ile göz göze geliyorum. Uzaktan el sallıyorum. Çobandan karşılık alamayınca görmemiştir diye düşünüp daha coşkulu bir şekilde el sallıyorum. Adamın beni gördüğü ya da umursadığı yok. Ben burada yokmuşum gibi koyunlarının arkasından hızlı adımlarla gidiyor, çoban. Hey, neden selamımı almadın? diye bağırmak geliyor içimden. Ya da kalkıp çobanın gözlerine dik dik bakıp: Ben sana ne yaptım da bir selamı, iki kelamı bana çok gördün? demek, istiyorum. Ama gerginliğe gerek yok. Ne olmuş adam selamımı almamışsa, benimle iki laf etmemişse. diyerek, içimde uyanan öfkeyi dizginliyorum. Bu bozkırın ortasında böylece otursam öfkemin artacağını hissederek, kalkıyorum. Üstümü başımı silkelemeden yola koyuluyorum. Dudaklarımda tembel bir türkü miskin adımlarla çakıl taşlı yolu adımlıyorum, yan yana oturup sohbet edebileceğim bir çoban bulurum umuduyla. 1985'te Erzurum'un Güllüçimen Köyü'nde doğdu. 2006 yılında Pamukkale Üniversitesi'nden mezun oldu. 2007'de öğretmenliğe başladı.


Görevli, kahvaltı için odanın kapısını yavaşça açıp seslendiğinde, bu sabah da yine aynı şeyi yaptı; sanki uyuyormuş da yeni uyanıyormuş gibi... Aslında gün ağardığından beri uyanıktı, yorganın altında gözlerini yumuyordu. Kalkmak istiyordu ama damarlarındaki kana iyice yuvalanmış bir üşüme onu tir tir titretiyor, yorgana daha sıkı sarılmasına sebep oluyordu. Dün gece erken yatmıştı, uykusunu, günün ilk ışığıyla birlikte iyice kandırmıştı. Uzun süre yattığı için kemikleri sızlamış, birçok kez sağına soluna dönüp durmuştu. Kalktı ve ağır adımlarla lavaboya doğru yürüdü. Elini yüzünü yıkadı, soğuk su ürpertti içini, titretti onu. Çoktan eskimiş, iyiden iyiye küflenmiş bir yalnızlık gelip oturuverdi içine yine. Ama yine oturağın demir koluna dirseğini dayayamıyordu. Soğuk demir, ilk önce bütün hücrelerine yavaşça yayılıyor, sonra beynine ulaşıyor, oradan da düşüncelerini esir alarak tüm benliğini saran bir üşümeye sebep oluyordu. Her köşesini ezbere bildiği bu bahçede üşümeye alışmıştı. Birazdan görevli kahvaltı için son kez uyaracaktı. Daha sonra öğle ve akşam yemekleri için. Üşüme bedeninde miydi? Yoksa ruhuna da yansımış mıydı? Bilemiyordu. Bunları düşünürken yine gün ağaracak, yorganın içinde uyanık ama gözleri yumuk bir şekilde bekleyecekti. Görevli, kahvaltı için odanın kapısını açıp seslendiğinde, yine aynı şeyi, sanki uyuyormuş da yeni uyanıyormuş gibi yapacak, soğuk suyla elini yüzünü yıkayıp, bankın sağ tarafına oturacak, bedeninden ruhuna geçen üşümeyi çözmeye çalışacaktı. Uzun, upuzun uyuyana kadar hep böyle yapacaktı. 1977 Balıkesir İli Dursunbey İlçesi doğumlu. Öyküleri Aşkar, Edebiyat Ortamı, Temmuz, Mahalle Mektebi ve Post Öykü dergilerinde yayımlandı. Balıkesir'de yaşıyor.


Korna sesi ve ardından yaşanan o tatlı telaş. Merdivenlerden inerken hep böyle seslenir arkamdan. Düşüp bir yerimi kıracağımdan korkuyor. Tuh yine unuttum. Dış kapıyı yavaş örtecektim. Bu kapıyı açarken çok heyecanlanıyorum. Kapatırken de biraz korkuyorum. Sanki bir yerine zarar verecekmişim gibi geliyor bana. Annem, sabah sabah karda kışta üşenmiyorsun, diye söyleniyor dayıma. Okula yürüyerek de gidip gelebilirmişim. Ne gerek varmış bunca zahmete. Şımartıyormuş beni. O da, ne farkeder, diye karşılık veriyor, yolumun üstü nasıl olsa... Bir tanecik yeğenimiz var, ara sıra şımartacağız tabii... Annem itiraz edemiyor, dayım tatlı tatlı gülümsüyor. Sonra bana göz kırpıyor. Sarı Fırtına'nın sesi çok güzel. Motoru pek güçlüymüş, öyle söyledi dayım. Arkadaşlarım da çok beğeniyor. Diğer sınıftakiler beni zengin sanıyormuş. Geçen gün matematik dersinde Ahmet fısıldadı kulağıma. Güldüm. Öğretmenim kızdı. Köprülerin üzerinden uçuyorum. Dayım söz verdi, yarı yıl tatilinde beni gezdirecek. Birlikte karşıya gidecekmişiz. Güzelmiş oraları, ben bilmiyorum. Köprüden geçecekmişiz. Oradan boğazın manzarası harikaymış. Eve dönerken de diğer köprüyü kullanacakmışız. Karanlıkta ışıl ışıl parlayan rengarenk ışıkları var. Babam haberleri izlerken görmüştüm. Ne yazık ki geri dönmemiz gerekiyor Sarı Fırtına. Oysa seninle daha nerelere gidecektik. Annem, evde bir can yoldaşı iyi olur, diyor. Ortaokulu bitirdiğinde doğmuş dayım. Anneannem sonraları çok hasta olmuş. Dedem çalışıyormuş. Annem dayıma da bakmış. Birbirlerini çok seviyorlar. Bazen kıskanıyorum onları. Ama belli etmemeye çalışıyorum. Baba ocağının dumanı tütmeye devam edecek, diye seviniyor annem. Kadınsız ev olmazmış. Çay içseydin, öyle çıksaydın, diyor annem. Taksi durağına uğradığımda arkadaşlarla içerim abla, diyor dayım. Biliyorum ama ne yapayım? Masrafların ardı arkası kesilmiyor, diyor. Kapı açılmıyor. Okul çantamı yere bırakıp bütün gücümle yükleniyorum, olmuyor. Dayıcığım, ben geldim, açsana kapıyı diyorum hiç kıpırdamıyor. Tatlı tatlı uyuyor. Gece gündüz sağa sola gitmekten yoruluyor biliyorum. Bazı müşteriler uzaklara gitmek istermiş. O zaman iyi para kazanıyormuş. Adını unuttum. İki koltuğun arasındaki siyah kutucuk ödenmesi gereken miktarı gösteriyormuş. Nasıl da parlıyor ekranındaki rakamlar, al al. Aniden erimeye başlıyorlar, birbirlerine karışıp her yöne doğru akıyorlar. Camlar kırmızıya boyanıyor. Avazım çıktığı kadar bağırıyorum, dayıcığım uyan n'olursun, diye. Ama beni duymuyor. Onun da yüzünde bir tedirginlik. Atletimi giydiriyor, titriyorum. Kaç gündür okula yürüyerek gidiyorum. Arkadaşlarım Sarı Fırtına nerede, diye soruyorlar. Uzaklara gitti, diyorum. Annem bana öyle söyledi. Dayım uzaklardaymış. Beni bırakıp gitmez, dedim, birlikte karşıya geçecektik, söz verdi bana, gezecektik... Annemin gözleri doluyor. Odama kaçıyorum. Evimize çok misafir geldi. Babam komşularımızdan sandalyeler getirdi. İnsanların bakışları canımı acıtıyor. Kimseden çıt çıkmıyor. Birşeyler düşünüp duruyorlar. Bazen de konuşuyorlar. Çocuğa malum olmuş, diyor teyzelerden birisi. Annemin yüzü solgun. Rüyamı kimseye anlatma demiştim oysa. Unuttu galiba. İnsanda akıl mı bırakıyorlar, der hep birşeyi unutunca. Kimselere güvenilecek gibi değilmiş, haberleri izleyen dışarıya çıkmaktan korkacakmış. Odadakiler hep birlikte, haklısın kardeş, deyip tekrar susuyorlar. Pek de gençti, diyor saçlarımı okşayan bir başkası. Dayısı çok düşkündü Murat'a, diye fısıldıyor annem. Ben yine ağlıyorum. Sarı Fırtına evimizin önünde. Güneş gibi parlıyor, kışın ortasında. Olanca gücümle koşmaya başlıyorum. Annem kızacak yine; kaç kere tembih ettim, acele etme diye, terliyorsun sonra hastalanıyorsun... Olsun, dayım ilaç alır bana. Hem Kara Murat dediğin hızlı olurmuş. Öyle derdi hep. Tanımadığım birisi saçlarımı okşamaya çalışıyor. Babamın arkasına saklanıyorum. Bu amcayı hiç sevmedim. Gözleri ve elleri sürekli Sarı Fırtına'nın üstünde. Dayıcığım nerdesin? Haydi çık gel. Kurtar bizi bu adamdan. Bana da uzatıyor elini. İyice gizleniyorum. Adam, dayımın koltuğuna yerleşti, kapıyı da hızlıca kapattı. Sürekli gülümseyip duruyor. Avuçlarımı sıkıyorum. Sarı Fırtına'nın sesi pek cılız. İstemeye istemeye hareket ediyor, uzaklaşıp kayboluyor. Olanca gücümle koşarak merdivenleri çıkıyorum. Ne oldu yavrum, diye soruyor annem, cevap veremiyorum.


Aslıhan Sahaflar Çarşısı'nı didik didik ettim o gün. Bulamadım kitabı. İnternetten bak dedi birkaç sahaf. Diğerleri yok diye geçiştirdi. Neden o kitabı muhakkak oku dedi o adam onu da anlamadım. Yok işte. Pasajdan çıktığımda gökyüzünü aradım. İnsanlar, insanlar, binalar. Balıkçılar bağırıyor. Aslanım buraya üç çay! Lüferler taze buyrunnn! Galatasaray'ın önüne çıktığımda bir eylem yeni bitmişti, dağılıyordu insanlar. İstiklal'deki her zamanki eylemlerden biriydi işte. İnsanlar toplanırlar, bağırırlar ve dağılırlar. Böyle zamanlarda işim varsa da ortalığa çıkmam çökerdim bir yere uzaktan bakardım eylem insanlarına, heyecanlarına. Eylemlere uzaktan bakmaya başlamam yakındı. Bütün lise hayatımı eylemlerin göbeğinde geçirdim oysa. Elime bir şey geçmedi. İşte hayat bir şekilde akıyor, maaşım yatmıyor arada. Ben de kirayı geciktiriyorum. Ev sahibiyle telefonda tartışıyoruz. Sigortam da tam yatmıyor bazen. Hayat böyle bir şey. Üniversite okuyamadım. Katsayı uygulaması ilk bizim dönemi vurmuştu. Sonra üniversiteye böyle girmek mümkün müydü? İstanbul Üniversitesi'nin önünde her sabah eylemler oluyordu ama kopma erken başlamıştı. Direnememiştik. Dirensek de kapı dışarı edilecektik. Emir büyük yerdendi. Böyle düşüne düşüne insan selini yara yara durağa geldim. Şimdi iki vasıtayla eve. Bir günlük iznim yine yollarda tükenmişti. Önce Eminönü sonra Bağcılar- Ateştuğla. Eminönü durağında beklerken bir kadın oturdu yanıma. Ayaklarında kirli spor ayakkabılar, içindeki pijama çorabından taşmış. Çiçekli eteğinin üstüne belli ki başkasından kalmış deri, birkaç beden büyük, eğreti bir ceket. O kadından başkasının anılarını fena halde belli ediyor üzerinde. Kınalı saçları ince beyaz tülbentinden çıkmış. Elleri başka bir coğrafyaya ait gibi yabancı bana. Hemen yanına koyduğu büyük siyah poşeti durağa yeni biri gelince önüne alıyor. Poşetin içinde karton gibi bir şey var. İçine doğru sızdırıyorum kaçamak bakışlarımı. İnce çıtalarla çerçevelenmiş büyük bir fotoğraf olduğunu anlıyorum. Kadın bana bakınca gözlerimi çevirdim hemen, o sırada otobüs geldi. İkimiz de bindik. Bizim bindiğimizi gören ön koltuktaki iki delikanlı kalkıp bize yer verdiler. Poşetin içindekileri daha yakından gördüğümden durumu daha net anlıyorum. Günlerden cumartesi. Teyze hüzünlü bakışlarıyla bana dönüp sen nereye gideceksin kızım deyince içimden bir şeyler kopup gitti ona. Ateştuğla dedim. Ona o çıtayla çerçevelenmiş fotoğraftaki kim demek istiyordum. Ben sormadan anlatmaya başladı. Ne diyeceğimi bilemiyordum. Ben de İmam Hatip'te okudum, dedim. İnsan bu durumlarda sadece kendisiyle ünsiyet arardı ya. Ben de onu söyleyivermiştim. Allah sabır versin dedim. Çok zor dedim. Yetmiyordu ama kelimeler. Ne denirdi ki. Televizyonlarda yarım dakikalık haberdi onlar. Nereden bilecekti. Her acı uzaktan kolaydır sadece. Teyzeyle Eminönü'ne geldiğimizde isminin Fatime olduğunu öğreniyorum. Fatime Teyzeciğim oluyor artık. Ateştuğla otobüsüne de birlikte bineceğiz. O benden birkaç durak önce inecek. Seviniyorum buna. Otobüs hareket ettiğinde uzun uzun camdan bakıyor. Vedalaşıyor sanki İstanbul'la. Ben açıyorum lafı. Biz de zulüm gördük teyze. Bilirim haksızlığı da seninki başka tabi. Evlat acısı başka bir şeye benzemez derdi annem. Bizim de hayallerimizi öldürdüler be teyzecim. On bir sene okuduk, dediler ki üniversiteye de gideceksiniz. Sonra olmaz dediler, giremezseniz, girseniz de başınızı açacaksınız. Milli Güvenlik dersi olduğunda okula kimse gelmezdi. Bize cüzamlı gibi bakardı asker hocamız, gözleri nefret ediyordu adamın. Uyku uyuyamaz olduk, yemek yiyemez olduk. Okula polisler gelirdi. Annelerimiz kapıda eylem yapardı. Ankara'ya eyleme gittik kaç kere. Olmadı ama okuyamadım ben. İçimde ukde. Bi bilsen içim yanıyor o Beyazıt'tan geçerken. Biz yüksek puanlarla bir yere yerleşemezken bizden düşük puanlılar üniversiteye girdi. Sonra ben de işe girdim, işte. Kaç senedir çalışıyorum. Fatime Teyze durağa yaklaşınca yüzüme baktı. Gülemiyordu yüzü, dudaklarının kenarında bir iki çizgi olacak kadar gülümsedi. Anadiliyle bir şeyler söyledi, güldü bu sefer anadilinde. Kayıp Fahrettin'e sarılır gibi sessiz sessiz söyledi. -Bergeran bıke keçkamın. ji Xwedere emanet bin.


Aklına daha önceki mülteciler, kamplar, ayrılan fonlar, yapılan yardımlar geldi. Bu sefer kan akan yer sınır değil diye düşündü. Kanalı değiştirdi çabucak. Zaten televizyon eşliğinde yemek hataydı. Kendi stilini oluşturduğu kalesiydi burası. Korunaklı. Karakterize. Gedik açılmamalıydı duvarda. Bir tablo gibi evi. Bir tablo gibi sofrası. Yukarıdaki küçük girişi yazdı yeni öyküsü için. Eli kalem tutuyor ya! Kestirmeden vebalini ödemeliydi, o utanç verici ferahlığın. Elazığ'ın Keban ilçesinde doğdu. Temrin, Aşkar, Semaver Öykü, Hece, Hece Öykü dergilerinde deneme ve öyküleri yayımlandı. Farklı edebiyat dergilerinde yürüttüğü düzeltmenlik görevini, akademik alanı da ekleyerek sürdürmekte.


Hay Allah, orta yerde kalakaldım. Biraz daha mı atik olmalıyım? Ayaklarımda da bir ağırlık. Trabzana sıkıca tutunarak karanlıkta ilerlemeye çalıştı. Sahanlığa ulaşınca boş kalan eli soğuk duvarda gezindi ve bir düğmenin üzerinde durdu. Etrafa yayılan mekanik ses, bir kuştan esinlenilmiş olanlardan. Kalbi hızlı hızlı atmaya başladı. Elini tekrar duvara doğru uzattı. Soluk ışık, kapı aralığındaki bir çift gözde de yansıdı. Kısa süren bir sessizlik. Tedirgin edici. Her ihtimale karşı, bir yabancıya ait eşkalin hafızaya iyice kaydedilmesi. Hiçbir sırrı açığa vurmayan bir yüz ifadesi. Gerginliği yiten zincir, ışıkla birlikte gözden kayboldu. Daha dün karanlığa yakalanmadan sahanlığa ulaşmıştım. Yoksa ışığın ayarlarıyla mı oynadılar? Gerçi bugün de pek yoruldum. Bir de omuzumdaki yük. Artık iş yerinden eve dosya taşımak doğal oldu. Çantasını almak için yere eğildi. Tekrar karanlık. Işığa kavuşmak isteyince eli bilmediği bir ele çarpttı. Işıl ışıl parlayan bir çift göz. Saçları kısacık. Sırtında da spor çantası. Ayakkabıları, hız yapmaya elverişli. Kapanan dış kapının sesi basamakları aşarak kulaklarında yankılandı. Delikanlılık. Yerinde durmak ne mümkün. Her geçen yıl sanki bir ağırlık bırakıyor üstüme. Anahtarı yuvasına yerleştirmişti ki karşı komşunun kapısının açıldığını duydu. O dairede kimler oturuyor acaba? Geriye dönüp baksam ayıp olur mu? Sonuçta karşılıklı oturuyoruz, eninde sonunda tanışmayacak mıyız? Söze nasıl başlamalı? İyi akşamlar efendim, ben Necip, yeni taşındım sayılır. Nasılsınız? desem mesela. Tam geriye dönecekti ki merdivenleri aceleyle inmekte olan bir çift ayakkabı geç kaldığını alaylı bir şekilde haykırdı. Bu kez ışığın düğmesine basmasına gerek kalmamıştı. İsmini bilmediği komşusu, yarı yolda farkında olmadan kendisine bir iyilik yapıvermişti. Öncekine göre daha rahat bir daire. Holde bir ekran var. Apartman girişinde zilinize basanların kim olduğunu görebiliyorsunuz. Havalandırma sistemi de cabası. Yaz kış pencereleri açmanıza bile gerek yok. Ama bu mevsimin çiçek kokan havasını teneffüs etmeden de duramıyor insan. Döşeme ve duvarlardan bazen hayatların sızdığı oluyor. Üst kattan gelen koşuşturma sesleri. Çocuklar olmalı. Duvarların ötesinden duyulanlar, bazen öfke bazen neşe. Ayırt etmek güç. Mutfağın penceresinden içeriye yayılan güzel bir koku. İsmini bilmediği bir yemek olmalı. Bol baharatlı. Su sürahisini masaya koyarken balkondaki bir karaltı dikkatini çekti. Usulca kapıyı açtı. Ekmek kırıntılarının olduğu tabağı yavaşça yere bıraktı. Bir süre oralı olmayan güvercin az sonra kendisine ikram edilenlere ağır ağır yaklaştı. Makarnanın suyunu lavaboya dökerken biraz fazla yapmış olduğunu farketti. Annemden kalma bir alışkanlık. Rahmetli yemek yaparken çat kapı birisi gelebilir derdi hep. Nur içinde yatsın. Buharıyla yüzünü okşayan tencereyi tekrar ocağın üzerine bıraktı. Güvercin akşam yemeğini daha önce bitirmiş, gökyüzüne geri dönmüştü. Bulaşıkları yıkamaya başlamadan önce televizyonun sesini biraz daha açtı. İnsanları göremese de seslerini duymak iyi geliyordu. Çatal, bıçak çekmecelere, tabak, bardak dolaplara gizlendi. Masa silindi, yerler süpürüldü. Oturma odasına girdiğinde çantasındaki dosyalar geldi aklına. Onlarla uğraşmayı hiç mi hiç istemiyordu. Masanın başına geçse belki kendini çalışmaya ikna edebilirdi. Fakat şu koltuğun cazibesi. Küçükken pek severdi uzanıp birşeyler okumayı. Gerçi kalabalıktan buna pek imkan bulamazdı ya. Sehpanın üzerindeki kitaplara takıldı gözleri. Her geçen gün yükselen bir kule. Üzerlerinde birikmiş olan toz canını sıktı. Kapakların arasında uykuya dalmış karakterleri düşündü. Üst üste yığılmış yabancı hayatları. Çantasından, dosyalarla birlikte bir kitap çıkardı. Otobüs durağı bir kitapçının karşısındaydı. Beklemekten sıkıldığı anlar olurdu. Rafların arasında uçup giden zamanlar. Sehpanın üzerindeki ağırlık her gün biraz daha artıyordu. Televizyon ekranından yansıyan oturma odasındaki durgunluk. Mutfağa girdi ve az sonra elinde bir bardak çay ile birlikte geri döndü. Biz uyurken sen neler yaptın bakalım? diye sordu. Necip Bey şaşkın fakat içinde bulunduğu durumdan memnun bir şekilde anlatmaya başladı. O konuştukça, masadaki çay bardağı yavaş yavaş soğuyordu.


Ne güzel bir gün, diye düşündü. Bu arada aşağıda bir hareketlenme oldu. Küçük bir topluluk ellerinde pankartlar, hep bir ağızdan bağırıyorlardı. Ne dedikleri tam olarak anlaşılmıyordu. Yaşlı bir kadın başörtüsünün yeniyle gözlerini siliyordu. Ağlıyordu galiba. Böyle güzel bir günde... diye homurdandı adam. Yüzünü buruşturdu. Neskafelerini bitirmeden kalktılar. Ne güzel bir gün, diye düşündü. Döner koltuğuna oturmuş, aşağıda alışveriş yapan insanları izliyordu. Üç senelik emeklerinin meyvesini nihayet almışlardı. Bitmez, demişlerdi o kadar kısa sürede. Bitmişti işte. Devasa inşaat. Kendisiyle bir kez daha gurur duydu. Ne güzel bir gün, diye düşündü. Altın işlemeli tahtına kurulmuş, sarayın penceresinden büyük piramidin inşaatını izliyordu. Görkemli yapı nihayet tamamlanıyordu. Kim yapabilirdi ki böyle bir sanat eserini? Kendisi gibi bir yarı tanrıdan başka... Denizaşırı ülkelerden tonlarca ağırlığında kayalar getirtmişti. İnce hesaplamalar yaptırtmıştı. Bundan sonra adı belki de yeryüzünde ebediyen yaşayacaktı. Yüzlerce Kıpti... Devasa kayaları piramidin üst taraflarına çıkarmak için yağlı urganlara asılıyordu. Bu arada bir kadın belirdi kalabalığın arasında.