Bir sonbahar yolculuğundayım. Mekansal alışkanlıkların ötesinde ürpertiler yayan nemli yolu yürüyorum evrenin herhangi bir zaman diliminde varolmuş, halkalanmış sonra bir esrimeyle gövdeden kopmuş, incelmiş damarlar ağıyla uçlarda salınıp duran o bahçeye doğru. Tepemde bir parça dalgalı, altın renginde çul gibi bulutlar açılıyor; çocuksu kükreyişlerle yanarak başımı döndürüyor bulutlar, alev çiçekleri dipsizlikten fışkırıyor, birkaç saniye gözlerimi kapıyorum. Kızıllığın an be an koyu mavi liflerde emilip leylak rengine bürünmesini içimde tutuyorum. Bir çekilmişlik hissi. Hala dökülmekte olan ölü yapraklarla sarılmışım. Gazellerin içinden geçmem gerekiyor bazen; ayak bileğimden dizlerime yükseliyor, bacaklarıma sürünerek birkaç adım sonra terk ediyorlar. Tepelerin arasında kayıp giden vadide biri bitince öbürü uç veren meyve bahçeleri kahverengi, yeşil, sarı ve kırmızının vahşi uyumuyla çalkanıyor. Bahçeye vardığımda ortalık adamakıllı ağardı ve bir müddet sonra kızıllık, gökyüzünce yutuldu. Gün ışığı yaprakların arasından dökülmeye başlarken toprak yoldan iç kısımlara, dereye uzanıyorum. Burada yüksek bir sırtta kesik ağaç kütüğüne oturdum. Önümdeki ufak çaplı kanyonda söğütlerin gövdelerini ve içine çektiği, yavaş hareketlerle eğilip doğrulan dallarını minik vuruşlarla döverek durmadan uzaklaştı su, eski yaşantılardan kalma kesintisiz bir şarkı mırıldanarak vadiyi ikiye bölen kıyılarında paramparça koylar, damarlar, gözler, kumların altından yan dereciklerle burgaçlar oluşturup bir o dala bir öteki dala konan serçeyi hüzne boğarak ve serçe, bir dalı kavrayan pençelerini arada sırada gevşetip kaydırarak sonra bükerek acıyla öterken. Suyun iki yakasında tepeliklere uzanan elma ağaçları; dalları sık, kırmızı meyvelerinin başlarını yere indirmesi yüzünden sarkmış. Kimi yerlerde kırılmış gibi bükülüp ağır, çayırlara yatmışlar. Püskülleri çukuruna kaçmış kiminin. Başını kaldırıp çakımın kör ucuyla birisinin püskülünü salıyorum dışarı, mutlu bir devinimle sağındaki ve solundaki yumrulara çarpıyor. Tatlı sulu meyveler, serçelerin saldırısına ansızın maruz kalmanın ürpertisini yayıyor. Kelleşmekten, en az birkaç serçenin çullanmasıyla etlerinin oyulup sularının etrafa savrulması kadar korkuyorlar. Evvelce saldırıya uğramış olanlarının ki çoğunluğun bulunduğu şıkır şıkır meyve yüklü dallarda değil, tek başına, yaprağı dökülmüş aralık bir yerde duruyorlar; oyuk kısımları kuru, kremden kızıla çalan bir renge bürünmüş, hafif dokunuşumla dalından düşüveriyor. Suyun şırıltısı yukarı çıkıldıkça duyulmaz olup artık elmalıkta meleksi haykırışlar baş gösteriyor; ağaçların en tepesinden art arda koparak yuvarlananlar pıt pıt dallardan zıplayıp başıma, ayaklarıma, omzuma değiyor ne kadar başımı sakınsam gövdemi kayan bir bulutmuşçasına esnek, meyilli tutsam bile. Bir melek havada pırlayıp kulağıma, ne çocuksu bir şeysin sen diye fısıldıyor ve düşüyor. Gövdesi yaralanmış. Öpüyor, sepetime koyuyorum. Bütün dökülenleri bir bir topluyorum sonra. Kulağıma sepetten içli mırıltılar çalınıyor. Uzaktan, vadinin hayaletimsi diplerinden yayılan çatırtıya kulak kesiliyorum. Eski, tanıdık bir sam yeli ıslığını çalarak, bir şeyleri haşat ede ede içimde dolaşıyor, koyu yeşil tabakanın ardından etrafı seyreden, evrenin ilk halini ararken gözlerini zifiri boşluğun azametiyle sımsıkı yuman bir kızın zamanında kayboluyorum. Bahçe birden çatırdayarak koptu; uçucu bir şeymiş gibi yanımdan geçiyor beni görmeden, bir otmuşum gibi ayaklarıma sürünerek gölge gibi. Pırıltılı gözlerini boyuna ufukta gezindirip otların içinden ezgili bir edayla yürüyor incecik solgun yüzü, düz kumral saçları ve zayıf ayaklarıyla o kız, ellerini ovuşturup nefesiyle ısıtmaya çalışarak turunçlaşmış büzüşmüş ellerini, çiyli yapraklara sürünmemeye, yumru öbeklerinden, yüklü dallardan uzak durmaya uğraşarak adımlarını olabildiğince hızlandırmış, tepenin eteğindeki kır evine yol alıyor olmalı. Annesi orada, o gittiği yerde giysisi kır çöreği kokan, gözleriyle onu kucaklayıp sofraya oturtan ve bal renginde kokulu bir çayı önüne koyarak sofranın ucunu dizlerine çekip saçlarını okşayan annesi, seni kim küstürdü sualini sorup yanıt beklemeden, bir ışıktan ağızla yanağını öpen. Yüreğinin büyüdüğünü, aklının çeperlere vura vura saçaklanıp genişlediğini artık düş ve gerçeği ayırt edebilmesinden kavrayabilmişti; ah! O çok sevdiği misafirin gözlerinde biçilmiş bir gurbetin tütmesiydi İstanbul adının çiy damlaları halinde bacaklarına yapıştığı, elinin ayağının buz kestiği o sabah. Suyun tohumlaşıp varlığına serpilişini özdeşlik çevriminde görmesi, buğdayın annesinde oluşmasıydı. Utangaçlığını bir atsa, atabilse üstünden şurada, sofranın öbür ucundaki genç hanım misafirin önünde safça duran şeker kabına bir uzanabilse dünya kadar genişleyecekti. Ah o misafir... Tülay Ablamız. Bütün çocukların, portakalın ve narın da ablası. Haftada bir gün muhakkak şehre uzanan, pullu işlemeli kış çantasından bir sürü portakalla bir nar çıkarıp sunan, püsküllerimi-dolaşık saçlarım onun sosyete gözünde püsküldü- parmaklarıyla tarayan. Cana yakınlığı, zarafetini nasıl da aşmış, varlığımın kuytularına sokulmuştu güzelliği. Bir gün evimizdeydi kahvaltı yapıyorduk. Nasılsa dalgındı ve çayıma şeker koymamıştı. Kardeşlerimden kimisi de vardı sofrada ve işte şekerlik bana uzanmıyordu bir türlü. Halbuki o pek öyle dalıp gitmezdi. Şu buğulu, sabit bakışlı moda aşıklardan değildi. Az çok mutlu kıpırdanışlar geçirdiği belliydi. Bir anına girebilmiştim iç çekişlerinin; çatallı tren yolu evimizden geçiyordu, gözlerimin önünden gıcırdayarak, hoyrat sarsıntılarla kayıp giden trenin camından el sallıyor ve ben bakmıyordum o tarafa. Aynı şeyleri görüyor olmamız ne tuhaf. İstanbul'a gelin gideceği doğruydu işte. Şeker kabına uzanamadım. Utandım kolumu uzatmaktan ve ipliğimi saramadım. Rahatsız ağlar düzeninde boyuna sökülen bir makara gibi tıngır mıngır yuvarlanıyordum. Kayıptım. Onu bizden alıp götürecek kara, diken diken patika yolda, hafif ökçeli ayakkabılarının, zamanı kolluyormuşçasına acımasız, kapıda hınzırca duruşunda batmış olmalıyım. O unutunca her hareket beni utandırıyor; kolumu oynatıp sahip olmam gereken o şeye, adı şeker olan uçuruma uzanamıyorum. Eriyorum utanmaktan. Tülay Abla'mın görünmez tomurcuklarla çevrilen bütün kutsal şeyler gibi dalgalı sesinde, az sonra pencereden içeri atılan düğüm düğüm ışığın parmaklarında, boynunda oynaşması, odaya bir genişlik, yumuşaklık getirmesi, güneşin işte boynunu ve şeker kabını böyle keserken konuşmasında o gün bir başkalık gizliydi. O kız olabildiğince hızlı adımlarla uzaklaştı, titreyip kayboldu bu kırklı yaşların ipliğini kabartarak, suyun çıkrığında yarılıp bükülerek, tümleşip ayrılarak akıp gitti. Çocuk cıvıltıları patlayıp söndü. Koyunlar meledi, çan seslerini ağaçların ötesine sürerek kayboldular. Haykırışlar sessiz bir boyun eğişe döndü ağaçların uç kısımlarında sarı beneklerini gerince güneş. Rüzgar ansızın karmakarışık, öfkeli eserek; doğu ve batı kanadını birbirinden ayıran toprak yolda, yukarıdaki tepelerden inen kumları kabartarak bahçenin havasına kattı. Dört rüzgarın arasında bir kelebek bulutu dereye uçtu, görülmemiş telaşla beyaz benekleri olan pembe, yeşil, krem renginde kelebekleri bırakıverdi rüzgar. Vadinin diplerine sızdı kimi, kimi suya atıldı kelebeklerin. Şimdi göz pınarımda tortulaşan bir hissizlik... Kelebekler... Kelebekler bir yere tutunmadı. Ağaçlar kapandı gökyüzüne. Ölüm var burasında aniden yürümeye başlayan bir bebek kadar sinsi, doğru dürüst tecrübe biriktirip yüreğimizden bir hava tüttürmek zamanında bile göze alınması gereken. Buruklaştı su, meyveler kükremeyi kesti. Bir şey vardı halkadan çıkan, orada bekleyen sivri uçlu bir kayalık vardı morlaşmış sivri ağzıyla çocukluk fikrimin ince gülünü yoklayıp biçimsizce kopartan. Issızlık, kopma... Ancak ara sıra dökülürken kıpırdayan dalların, gövdelerin sert gri kahverengi damarları ve girintili çıkıntılı kabuklarıyla tekdüzeliğinin, madde olmanın ötesine geçemeyen odunsu karakterini kırıp kanlı, ürperen hayatıma kattım, kadifemsi bir dalga olup sertlikten uzak mı uzak aldım geriye ışığımı. Benimin kırık kolunu sarhoşlukla döndürdüm. Her an yeniden yaratılan ama hep aynı ben olan varlık ipleri aklıma sarılıyor; eflatundan kurşun rengine, yeşilin tonlarından mora ve pembeye çalan yumak irileşip yumuşadıkça halkaları ıssızlığı, yokluğu nasıl da dövüyor, dipsiz siyahın içinde eriyor yumak. Bahçeye su taşıyan bir göl vardı burada, doğu yönündeki kavaklığın ucunda. İğdeler vardı göle değin sıra sıra dizilmiş, doygun bir parlayışla salınan. Tek tük yaban iğdeleri var bugün. Yas içindeler. Dökülmeye mahkum parmaklarını ve sonra öteki yaprakları rahminden çıkartıp güneşte yıkıyor aşıp gitmek, altın iğnelerini kızıl, mor kuşağına batırıp kaybolmak tutkusuna doğru güneşin. Şimdiki vaktin, bu altın sabahın dirliğine yetişememiş bir masalda bazı bazı ortaya çıkan düşmanın yokoluşuydu göl, gri toprak kenarlarını kuruluk almamıştı. Kıyısındaki dev kavaktan eser yok, güdük bir köke kaçmış. Devimizin hayaleti mızrak yaralarıyla paramparça, kanı akmış, çehresi silinmiş halde gölün çamurlu sularına düşüyor. Kavağımıza şiirsel birkaç imgenin dışında kalarak bakmayı becerebilseydim daha anlaşılır bir anlatım kendiliğinden düşecekti, iç taraflarda ve karşıda kuzey yamaçta kiraz ağaçları kanıma girmeseydi. İpince tüylerini kabartmış, havalanmak üzere kanat çırpan kuşları andırıyor yapraklar, gözlerimi yakan bir kırmızılık dalgalanırken öldürücü perilerin vadide oradan oraya uçuşunu duyuyorum. Sonsuz duraklamalar, kırılmalar var toprağın üstünde diyorum, şimdi yeryüzü bu vadide anlamını arıyordur bir koyu andıran mırıltılı rüzgarında demirlemiştir, varlığımı hissetmeyecek ölçüde kayboldum kızıllığınızda diyorum, bir ürperiş ve dalgalanmayla yanıt veriyorlar. Boyalarını katıp ebemkuşağı çiziyorlar. Tepede, bahçenin bitimine yakın armut ağaçları vardı biri bu tepede, öbürü bu tepenin ucundaki kavaklıkta. Şimdi dibinde durduğum öbüründen geç olgunlaşır ve koyu yeşil yumruları olurdu. Sırtımı dayayıp kendimi damarlarının ateşine bıraktım. Köklerinin sonsuz arayışına, epey uzakta kalan dereye doğru çağlayıp en nihayet büyük ırmağın yoluna vuruşuna, yayılarak nasıl da insani bir tecrübeyi kat edişine... İri sulu yumrular sonun başlangıcını duymuş, pek hüzünlü bir dokunuşla birbirlerine yaslanmışlar. Uzlaşılmış bir yarayı kucaklayıp ağacın insanlaşma sancısını çekiyorlar. Şimdi durup dururken iç geçiriyorum, o beni kucaklıyor burukluğumu biliyor mu ki? Gözlerimde kırılıyor sular. Misafirimiz gitmişti. Çocukluğumun en tatlı kederini, kız kurusu mu olacaksın diye diye anasının zorla İstanbul'a gelin gitmeye razı ettiğini bilmezdim hiç. İstanbul çağırınca artık durulmazmış öyle demişti annem. Hem, İstanbul'a gelin gitmek için kızlar yarış edermiş. Keşke kaybetseydi yarışı demiştim bir defasında. İkimiz bir fidanın güller açan dalıyız şarkısını tüttürseydi yine portakalı soyarken. En az şarkıcı Tülay kadar güzel söylerdi benim Tülay Ablam. Artistlik bakımındansa eline su dökemezdi kimse. Taze baharlar gibi işte böyle sandığa gömmüşler de yollamışlar ölüsünü. Annem başka kadınlarla konuşurken duydum. Üç günlük gelinmiş daha. Anası bilmezmiş meğer ona ne çok bağlandığını, ilenmiş gelin gideceği sıra: İnşallah çeyizin geri gelir demişmiş. O geç yaşında gelin gittiğine sevineceğine beddualar ediyormuş anası. Şimdi rüzgar çiçek özlü kokularını getiriyor. Anlıyorum, buradan çıkmalıyım. Kuzey ve güney yamacı bölen yolun kıyısında gül ağaçları vardı pembenin her tonunu açar vahşi bir koku yayardı çevresine, oradayım. Ellerimi eskiden köklerini saldığı şimdi kuru otlar ve yonca bitmiş yerlere sürüyorum. Gül ağaçlarımız kurumuş muydu yoksa kesilmiş mi kuzeyi ve güney elmalığı ayıran toprak yolun tam kenarında, kuzeyde, eminim burda yaşıyordu. Tel tel dökülmüş zayıf kollarının üstünde kenardan hafif sarkık, ortalarda güçlü dallarla örülü bir bağ, bal arılarının ışığı, yaşamlarının özsuyunu biriktirip minicik burunlarında pembe, sarı tozlarla kalktığı bir aşk ağacıydı. Günler günleri kovalarken şimdideki geçmiş alıyor benimi. Güzelin esrarlı bir kokuda varlık bulması nasıldır dedim, tam burasında çıkıştı tak tak oradaki kavağın kabuğuna vuran bir bülbül; bireydi, tekti birörneklik yalnızca şüphe edilmesi gerekli kesif burgaç olmalıydı. Belki de bir bülbül, öteki bütün bülbüllerden daha gerçekti yalnızken. Bazen bir ağaç koskoca ormanmış, orman bir ağaç; bir bülbül bütün ötekiler, ötekiler birmiş ve ölürler, öleceğini anlayınca ipeksi burgacın içine dalar, öpermişler boğulurcasına hayatı ama hiçbiri diğerinin yüreğindeki kanı bilmezmiş... Titredi dikenlerini elime batırarak ağaç, bunları söylemek istiyordu sanki dert anlatmanın nasıl zor olduğunu bilmeden, benim bu bozuk, uçarı, böyle kırıntılar halinde anlatmayı becerebildiğim şeyi elmastan burgulu bir ağızla havada savurarak, uçurumdan süzülen bir kartaldan farksız. Günler günleri çağırırken geçmişteki şimdide bal arıları kaçışıp ardından tekrar kondu taç yapraklarına, anaç ezgisini kavağın tepesinden mor bulutlara sürerken gül ağacı. Ve benim zamanım kalmadı. Gül ağaçlarımız yok sayılır. Tamamen kurumuş. Yerinde kuru otlar, dikenler bitmiş. Zamanım hiç yok zaten, hemen dereye dönmeli ve son bir defa beş on dakikacık suyu dinlemeliyim. Çoktan kalkmış olmalılar; çiftlikten duman tütüyor. Az sonra varıyorum. Muraaat! diye sesleniyorum. Murat hemen geliyorum! Şimdi buradayım az sonra orada eskiden çok eskiden kalma bu bahçeden şimdiye sıçramam gerekecek. Geçmişteki şimdiden ses yankılanıyor hala! Halacığım çay demlendi! Közün üstündeki çaydanlıktan buhar fışkırıyor. Sekiden domates ve biber koparmış olmalı. Buğday, çöreğin içinden havaya karışıyor. Kollarıma dolanıyor başaklar. Ekmeği ısıtıyordur şimdi Murat. Halacığıyla ekmeğini bölüşecek. Bir şey bağlanıp bir şey çözülecek. Bir bakıma ben de öyle. Onunla çay içmek için bölünmem gerekti üstelik. Şimdideki geçmişten suyun akışını son kerecik dinlemeli, yağmura yakalanmalı, koynuma uzayıp giden billur taçlı suların imgesini doldurmalıyım. Işık atlasını, sonra bulutlar, gölgeler... Kuşların ipek damarlı, uçarı, keskin bakışlarını, serçelerin sımsıcak kanatlarının altında ağaçların, yumruların varlık döngüsünün... Birden yıkılıyor her şey, ben... Canım... işte geliyorum şimdi oradayım. Eskiden buradayım. Kopuk kopuk çıkıyor sesim: T a m a m ta ma m tamam tam M u r a a a t tabii gelmeliyim ama burada zaman dışı bir kız var acı çeken, onu çağırıyor ağaçlar; durmalı, geriye dönüp mutlaka bulmalı bulmalı bir daha aramalı şu sularda bir burukluk, çekilme ve zamansalı aşıp korkusuzca, kanın ürperişi gibi kanat tüylerinde yayılan şeyi. Dipsizlikte büyüyor. Tırmalayıcı bakışları yok, içine döndürüyor. Zamanı yitirdim ben. Güz ağacı böyle işte, dalları vadiyi bir uçtan öteki uca sarıyor.


İki bin dokuz yılı Eylül ayında İlahiyat Fakültesi'ne bir kız çocuğu geldi. İmam Hatip'i yeni bitirmişti. Kayıtlarda görevliydim ve onu görür görmez enteresan bazı şeylerin olabileceğini, en azından küpelerinin birisi kuzeye gidince diğer güneye yönelen iki ayrı bulut kümesi şekillerinde olduğunu tahmin etmiştim. Çünkü sıkı bir dinleyiciydi, ağzından çıkan sözü emiyordu ve bu sözleri anında aslına uygun kalıplara dökebiliyordu. Ustaca bir kriter öne sürüp belirlenen kuralları ihlal ederek danışmanlığını kendi üzerime aldım. Garip garip kıyafetler giyiyor acayip acayip kitaplar okuyordu. Bir kıyafeti üç günden fazla giymiyor, yediğini bir daha yemiyor, giydiğini bir daha giymiyordu. Bir kitabı dört günden daha fazla ve daha az elinde bulundurduğuna şahit olmadım. Okul başladığından yedi ay geçtiğinde yoklama listelerini karşılaştırdım. Bir kere attığı imzayı bir daha atmamıştı ve yerine başkasına imza attırmak gibi olasılığı da yalan söylemesi mümkün olmayan nesillerce bizzat reddedebilirdik. Bütün sınavlardan 81 alıyordu. Şüphelendim. Sisteme giriyor dedim. Gittim bütün hocalara bir bahane ileri sürerek sınav kağıtlarını kontrol ettim. Evet, hepsinden 81 almıştı. Üstelik yorum ağırlıklı ve test sınavlarının hepsinden bu notu almıştı. Bir keresinde sisteme kasıtlı olarak hak etmediği başka bir notu girmeyi denedim. Fakat sistem kendisinin daha üst bir sistem tarafından kontrol edildiğini, şartlarının bu notu girmeye müsait olmadığını, kızın sağ elini kullanmak konusunda bu asrın en maharetlisi olduğunu ayrıca üzgün olduğunu belirten Arapça bir uyarı verdi. Doğrusu afallayıp kalmıştım. Ben de uyarıyı dikkate aldım. Benim rivayetime göre dersin bir bölümünde sınıfta var diğer bölümünde yok oluyordu diyemeyeceğim bulunamıyordu. Fazla konuşkan değildi ama arkadaşlarından birine bir gün bir arısı olduğunu ve onu çok sevdiğini söylemiş. Söylemiş değil sıkıştırınca bizzat bana da itiraf etti bunu. Bu sırra vakıf olunca çaktırmadan bir gün derste bal arısının mı yoksa eşek arısının mı daha makbul olabileceğini sınıfa sorduğumda herkesten önce eşek arısı hocam diye atıldı ve sararak birdenbire mahcup oldu. Bundan sonra ne oldu? Yarım saat boyunca pencereleri yatay geçen milyonlarca bir arı göçüne şahit olduk ve çocuk bundan çok mutluluk duymuştu. Tehlikenin farkına varmıştım. Ertesi gün çocuğun bulunduğu sınıfa dersim vardı. Bütün tedbirleri aldım. Pencereleri dışarıdan kelepçelettirdim. Ben derse girdikten sonra kapıyı dışarıdan kilitlemesi için müstahdeme talimat verdim. Yalancıktan yapılan dersin tam ortasıydı ki birdenbire bütün öğrenciler kaos içinde oraya buraya koşuşturmaya, bağırmaya, çığlık atmaya başladılar. İnanılmaz bir şeydi. Sanki pencerelerin dış yüzeyine arılardan perdeler çekilmişti. Bu kargaşa bir süre devam etti. Kimse ne olduğunu hatırlamıyor ama bir süre sonra topyekun kendimizi bahçede bulduk. Sınıfta durumu oldukça soğukkanlı bir şekilde karşılayan o çocuk kalmıştı ve bir daha onu hiçbirimiz göremedik ancak haberlerini alabildik. Yıllar sonra sınıfı müzeye dönüştürdük ve kapısına şunu yazdık. O kız bu sınıfta üç yıl boyunca öğrencilik yapmıştır. Rivayete göre kız hafızdı, hatta Lokman Suresi'ni bir solukta ezberlemişti. Yine, öğrendiğimize göre, en güzel kıssa diyebileceğimiz Yusuf Suresi'nde zorlandığı kadar başka hiçbir bir yerde zorlanmamıştı. Annesi bu sureye balkonda çalışmaması konusunda sıkı tembihler yapmasına rağmen, kız bu inadında ısrar etmişti. Ancak ne yaparsa yapsın bir türlü bal arısı kelimesinin geçtiği ayeti ezberleyememişti veya bu ayeti ezberleme sırası ev ve yurt arasındaki gel-gitlerde sürekli yurtlara denk gelmişti. O meşhur son sahnede ise yıllarca beklediği o müjde zihnine doğmuştu. Ayeti ezberden ve eşkereden okuyunca takdiri-i ilahi bal arılarını içeri almıştı bizi de dışarı. Bu bağlamda yıllarca sabırla beklenen bir şölen havası tahayyül edebiliriz. Bugünlerde okyanustan mektuplar yazan bir kardeşiyle çölde dolaştığına dair rivayetler buradaki gençlerin arasında abartılı öykülere dönüştürülerek dilden dile dolaşıyor.


El bileklerinden omuzlarına kadar dizili bilezikleri vardı, boğum boğum. Ayak bileklerinden dizlerine, bir o kadar da halhallar bezeli bacaklarının, o kadarını görebiliyordum sadece. Şortu vardı çünkü üzerinde, donsuz popoya geçirilivermiş. Onu çıplak görebilseydim, her halde, ziynetlerin sadece kalça kemiğine kadar değil; bütün vücuduna yayıldığını görürdüm. Poposunun donsuzluğunu anlamak içinse, çıplak olması şart değildi zaten. Bir o taraftan bir de diğer yandan sıkıştırılıp, eğrilip bükülmüş çatalı hep ortada, ortalıktaydı onun. Donsuz ama ziynetlerle donatılmış, çocukluğa yeni yeni evrilmiş bu geçkin ve tombul bebek, görüş alanıma ve gönlüme gireli birkaç hafta oluyordu. Sevdanın en yoğun halinin, kara değil; bir tatlı bebek mavisi renginde olduğunu öğretmişti bu defa da bana hayat; ezberleri hep bozan huyundan yine vazgeçmeyerek. Sorup soruşturmama hiç gerek kalmadan, Bunlar buralı değiller dedi sokağın sesi, herkesin sesi. 'Sokağa salan anasızlığın' ve babasızlığın da tırnak içine giremeyecek kadar gerçek halinin içinden geliyorlardı. İşte onlar oralılardı. Tırnak içi anasızlık ve tırnak dışı babasızlık ülkesinden, kimilerine göre 'gelmiş', kimilerine göre 'kaçmış'lardı. Peki ya, bana göre neydi, bu yaptıkları? Artık bir önemi var mıydı o eylemlerine bir isim koymamın? Artık... O mavi sevdanın gönül tahtımdaki bu hakimiyetinin otoriter hatta diktatör siyaseti, diğer tüm düşüncelerin ve fikirlerin ipini çoktan çekmiş bir zorbaydı; bana bir çare, ya da, söz bırakmayan. Yaptıklarının ismi ne olursa olsun, iyi ki idi o fiilin başına konulacak edat. İyi ki gelmişler, İyi ki kaçmışlar. İtirazı olan? Başka hiçbir şey, onun boğumlarından, ziynetinden ve hatta çatalından daha önemli olamazdı artık benim için. Kara çarşaflı, ufacık bir kadın belirdi sonra, kulübeden bozma bir evin önünde. İçimdeki o sonsuz ve şüphe dolu korkunun rengi, son ve kesin halini almıştı artık: kara. O şıngırtının en merhametsiz, zalim tonuyla ve gürültülü sesiyle, ellerini ellerimden hızlıca çekip, o kadının boynuna atıldı, sonra. O 'başka kadın' dediğim, belli ki 'tek kadın' dı, onun için. Karşılıksız, kara bir sevdaydı bendeki de, demek. Sokağa salsa da, donunu giydirmese de, 'ana gibi yar olmaz' dı demek. O çarşaflı, ufacık kadının bana gülümsemesinin içinde, bir zafer sevinci gizlenmişti bir de sinsice. Ya da, bana öyle gelmişti. Olası 20 sene sonrasının kaynanasını, kaynar kazana atmalıydı tam o anda belki de. Oğlunu kucağına alıp, başını göğsüne gömmesi ve onu bana o an tekrar göstermeden alıp içeriye taşımasından sonra, öyle parçalandım ki, gönlümdeki o diktatör devrilip düştü bir ihtilalle. 'İyiki'm, 'keşke'ye döndü. Bu çocuk, evet evet, kesinlikle bir haindi.


Bunca yıllık evlilik, çoluk çocukla geçirdiği mutlu yıllar onu gençleştirmişti adeta. Özlemle geçen yıllarda hayallerini süsleyenlerdi şimdi onu sıkıntıya sokanlar. -Kızım beni iyi dinle! Sen kendini vermiyorsun, dinlemiyorsun, düşünmüyorsun, ilgilenmiyorsun... Bu davranışı babasının kızgınlığını artırıyor, kendini zor tutuyordu. Boyun ağrıları içinde kaldığını hissediyor, başı çatlayacakmış gibi oluyor, içinden çıldıracakmış gibi oluyor, oflayıp pufluyordu. Kızı hiç oralı olmuyor, bakmıyor bile. Kendi havasında, kendi vurdumduymazlığı, kendi aymazlığına devam ederken, -Baba! Sen yapıver bunları yoksa bitmez, dedi. Babası başından kaynar sular döküldüğü hissiyle kıvranırken, bir kez daha sabretmesi gerektiğini düşündü. İlgisini çekeceği düşüncesiyle matematiğin kolaylığından bahsetti, korkulmaması gerektiğinden dem vurdu. -Sen bunu başarabilirsin, sen çok zekisin, dedi. -Baba! Doğru mu söylüyorsun? Ben akıllı mıyım, dedi. -Elbette ki akıllısın. Hatta dünyanın en güzel kızı da sensin. Bu iltifatlarla kızının gözlerinin içi güldü. Biraz önceki baygın bakışları yok oldu. Ortada bir gerçek vardı; kırka yakın matematik problemi çözülmeyi bekliyordu. Zaman hızlıca akıp geçiyor, problemler durduğu yerde duruyordu. -Hazır mısın, çözmeye başlayalım mı? dedi. Babası kalemi aldı. Anlatmaya başladı. Sanki kız orada yoktu. Dinlemiyordu. Babası bir kez daha sabır dedi. Anlatmasına devam etti. Sorduklarından kızının orada olmadığını anladı. Sanki inadına yapıyormuşçasına en basit işlemleri bile yapmıyor, duyarsız davranıyor, yok sayıyordu. -Dinleeee! Hiç burada yoksun. Ben senin için yırtınıyorum, sen hiç tınmıyorsun bile. Dinle dedim sana! Dinleeeee! Kızı birden bağırmaya başladı. Öyle bağırıyordu ki babası ne diyeceğini unuttu. Yaptığının yanlışlığını kabul etmek bir yana babasını suçlamaya devam etti. -Bana bağıramazsın tamam mı? Sen bana bağırırsan ben de sana bağırırım. Sen bana kızarsan benim de sana kızma hakkım var. Korkmuyorum işte! Senden korkmuyorum, anladın mı? Babası ne diyeceğinin şaşırdı. Kızından böyle bir tepki geleceğini hiç düşünmemişti. Bağıracaktı. O da tırsacak, susacak, korkacak, ürkek bir tavşan gibi boynunu bükecek belki de biraz ağlayacak, hepsi bu kadar... Hışımla baktı kızına. Öfkeden köpürecekti. Hatta ortadan çat diye ikiye ayrılacaktı... Babasının gözyaşları akacak yer aradı. O içine akıtmayı tercih etti. Bu bir çaresizlikti. Kırk beşini aşmış bir adam, küçük kızının söylediklerine bir anlam verememenin sıkıntısını yaşıyordu. Bitmişlikti belki de. Hala söylenmeye devam eden kızını dinlemek istemiyordu. Kulağında Beni korkutamazsın tamam mı? Senden korkmuyorum. Sen bana bağırırsan ben de sana bağırırım... cümleleri bir uğultu halinde çınlıyorken kapıdan çıkıp gitti. -Sofra hazır. -Çok sinirliyim, gerginim, öfkem kabardı. Siz yiyin ben dışarı çıkıyorum. Hanımı olanları anlamaya çalışan gözlerle arkasından bakakaldı. Kızının sebep olduğunu anlaması çok uzun sürmedi. Soğuktan vücudunun uyuşmaya başladığını düşündüğünde nerde olduğuna baktı. Anlayamadı. Etrafına göz gezdirdi. Evden çok uzaklaşmıştı. Artık sokakları, lambaların pörsümüş, uzamış sarı ışıkları aydınlatıyordu. Uzaktan ara ara yankılanan köpek ulumaları kulağını tırmalıyordu. Yoksa büyüklerine kendisi de böyle sıkıntılar yaşatmış mıydı? Sabretmesi gerektiğini biliyordu. Çocuk terbiye etmenin kolay olmadığının farkındaydı. İyi eğitemediğini düşündü. Daha dikkatli olması gerektiği kanaatiyle öfkesinin azaldığını fark etti. Hayatında ilk defa öfke sebebiyle evi terk etmişti. Peygamberimizi hatırladı. O boşa söz söylemez. diyerek öfkeli insanlara yaptığı tavsiyenin önemini tekrar düşündü. Dönerken işe yaradığını gördü. Artık evden çıktığı andaki sinirleri körelmiş, kızına olan kızgınlığı uçuvermişti. Kendi kendine bazı tedbirler alması gerektiğini düşündüğünde evin kapısından içeri giriyordu. Saatler geçmiş olmasına rağmen sofranın ortada, çocukların etrafında kendini bekliyor olduğunu görmesi, şaşkın bakışlarını hedefsizce kaçırdı. -Özür dilerim babacığım, özür dilerim. Beni affettin mi? Kızı defalarca tekrar ettiği cümleden bıkmadığını göstermek istiyorcasına yalvardı. -Tamam, dedi ama bir daha beni üzmeyeceksin. -Tamam, üzmeyeceğim. Ailedeki sevgi atmosferi gönüllere aktı. Gözler yine canlandı, yüzler yine gülümsedi. -Haydin bismillah.


İyi ile kötüyü ayırt edebildikten sonra Tanrı gibi olacaksın. Uykumun en tatlı yerinde çalar saat küstah bir bebek gibi bağırmaya başlıyor. Merak etme. Zaten saati bir hayli erkene kurmuştun. Daha vakit var , - diye kendimi teselli ederek gözlerimi açmadan düğmeye basıyorum. Çok geçmeden yeniden uykuma bakaca müdahale ediyor. Bu defa gözlerimi açmak zorunda kalıyorum. Saat 09.22'yi gösteriyor. Lanet olsun! Yine uyuyakaldım! Hızla yerimden kalkıp hazırlanıyorum. On dakikaya evden çıkıyorum. Gün boyu yapmalı olduğum işlerin getirdiği endişeyle otomobilime biniyorum. Birazdan sabah uyuyakalan bir kişinin başına gelebilecek en büyük felakete düçar oluyorum: Trafik sıkışıklığı!!! Tamam, sinirlenme, şimdi yollar açılacaktır. Sabırlı ol! Vakit geçmek bilmiyor. Adım-adım ilerliyorum. Bunalıyorum. Belki pencereyi açarsam iyi gelir. Evet, temiz hava lazım bana. Pencereyi açar açmaz orkestra gibi hepsi bir ağızdan bağıran korna seslerinden, öfkesini birbirlerinden çıkaran şoförlerin yaygarasından kafam şişiyor. En iyisi, kapatayım. Hah evet... Yol da yavaş-yavaş açılıyor. Hele şükür! Sevinçle gaza basıyorum. Geç kaldım, acele etmem gerek. Az sonra bir sonraki engele öndeki otomobile çarpıyorum. Kahretsin! Bir bu eksikti! Sabahın köründe kaza yaptım! Uykumun en tatlı yerinde çalar saat tatlı bir bebek gibi şarkı söylemeye başlıyor. Merak etme. Zaten saati bir hayli erkene kurmuştun. Daha vakit var , - diye kendimi teselli ederek gözlerimi açmadan düğmeye basıyorum. Çok geçmeden yeniden saatin melodisine uyanıyorum. Bu defa gözlerimi açmak zorunda kalıyorum. Saat 08.20'yi gösteriyor. Kalkma vakti geldi! Her yeni gün yeni bir şans! , - diyerek kalkıp elimi yüzümü yıkıyorum. Hazırlanıyorum. Yarım saate evden çıkıyorum. Gün boyu yapmalı olduğum işlerin getirdiği heyecanla otomobilime biniyorum. Az sonra trafiğe yakalanıyorum. Moralini bozma, şimdi yollar açılacaktır. Sabırlı ol! Müziğin sesini artırıyorum. Ellerimi direksiyona vurarak ritim tutarken zaman daha hızlı geçiyor. Adım adım ilerliyorum. Ama bir sakıncası yok. Zaten acele ettiğim falan yok. Acaba biraz pencereyi açsam mı? Evet, temiz hava iyi gelir. Pencereyi açar açmaz orkestra gibi hepsi bir ağızdan bağıran korna sesleri, birbirlerini tanımadıkları halde kırk yıllık ahbap gibi kaynaşan şoförlerin yaygarası duyuluyor. En iyisi, müziğin sesini kısayım. İnsanların seslerini dinlemek, onları gözlemlemek bana hep daha enteresan gelmiştir. Hah evet... Yol da yavaş-yavaş açılıyor. Çok şükür! Ama aceleye gerek yok. Ne demişler? Acele işe şeytan karışır. Birazdan bir sonraki engel kazaya uğramış iki otomobil ve onların tartışmakda olan şoförleri yolumu kesiyor. Onları da geride bırakarak yola devam ediyorum. İşe herkesten önce varıyorum. Bugüne bir hayli planım var. Ne kadar erken başlarsam, bir o kadar iyi olacaktır! Uzun uzadıya tartıştıktan sonra şoförün zararını karşılamaya razı olup yeniden yola koyuluyorum. Hızdan ağzım bir defa yandığı için daha acele etmiyorum. Ofiste sırıtan yüzleri görünce kalan sabrım da tükeniyor. Onların yersiz mutlulukları beni çileden çıkarıyor. Öyle bir sırıtıyorlar ki, sanki piyangodan bir milyon dolar kazanmışlar dersin! , - diye kendi kendime homurdanıyorum. Benim yüzüm ise her zamanki gibi mahkeme duvarını andırıyor. Selam, nasılsın? Moralin bozuk galiba , - iş arkadaşım gülümseyerek soruyor. Bak şu cadıya! Nasıl da seviniyor! Herhalde kazaya uğradığımı duymuş olmalı. Suratının ortasına şöyle okkalı bir tokat yapıştırasım var! , - diye aklımdan geçirsem de, Nasıl bozuk olmasın ya, tam bir saat trafikte sıkışıp kaldım , - diye cevap veriyorum. Sen nasılsın? , - kaza konusunu açıp onu sevindirmemek için konuyu değiştiriyorum. İyi. Ben de sabah o yüzden geç kaldım. Canım ne olacak ki? Bu yüzden keyfini bozmaya değmez , - diye kendince bana teselli veriyor. Ben ise sert bir ses tonu ile, - Olur, bundan sonra bozmam , - diye karşılık veriyorum. Bir şeyler söylemek istiyor. Sözünü ağzına tıkarak hızla yanından uzaklaşıyorum. Kırıldığını anlamamak mümkün deyil. Çok da umrumda sanki! Öğlene doğru yeni yeni kendime gelmeye başlıyorum. Bu kez de müdürüm beni çağırıp bir güzel azarlıyor. Çenesini öne doğru uzatarak Çokh sorumsuz davranıyorsunguz! Boyla gidarsa, işiniza son varılacaktır! , - diye konuşuyor. Vallahi abartmıyorum. İnanın sesi bundan daha kaba ve iğrenç! İşte hayli gergin bir gün, ama güler yüzlü meslektaşlarımın varlığı sanki bana güç veriyor. Onların pozitiv enerjisi sayesinde bütün zorluklar gözümde küçülüyor. İnsan problemlere karşı en güçlü silahı tebessümü ile savaşmalıdır! , - diye kendi kendime fısıldıyorum. Tabii ki kendi yüzüme de o tebessümden giydirmeyi unutmuyorum. E-postama göz atıyorum. Beklediyim mektup gelmiş! Selam, nasılsın? Keyfin yerinde galiba? , - arkadaşım gülümseyerek soruyor. Canım arkadaşım ya! Nasıl da düşünceli! Hafta sonu konuşmaya fırsat bulamamıştık. Herhalde benden iyi haberler duymak istiyor. Onu şöyle bir içten kucaklayıp bağrıma basasım var! , - diye aklımdan geçiriyorum. Evet, sabah bir az trafiğe takıldım, ama güne güzel başladım. Projem kabul edilmiş! , - diye cevap veriyorum. Sen nasılsın? , - kendi küçük başarımdan ötürü övünüyormuş gibi görünmemek için konuyu değiştiriyorum. İyi. Ben de sabah trafik yüzünden geç kalmıştım. Ama sen moralimi epey düzelttin! Tebrikler! Başaracağını biliyordum! , - gibi güzel sözler söylüyor. Ben ise çekingen bir ses tonu ile teşekkürümlerimi sunuyorum. Öğlene doğru planladığım görüşmelerin çoğunu tamamlıyorum. Öğle arasından sonra müdürüm beni odasına çağırıb bir hayli övgüler yağdırıyor. Her zamanki kararlılığı ile, - Aferin! Yaptığınız çalışmalar takdire şayandır! Böyle devam ederseniz, kısa bir sürede daha yüksek bir mevkiye tayin edileceksiniz! , - söylüyor. İnanamıyorum! Çabalarım yavaş-yavaş sonuç veriyor! Mesai saatinin nasıl gelip geçtiğini anlamıyorum. Artık gitme vakti geldi. Çok faydalı bir gün geçirdim. Üstelik akşama da davet var. Harika! En iyisi, direkt oraya gideyim. İşten çıkıyorum. Tam zamanında mekana varıyorum. Davetliler yavaş yavaş toplanıyorlar. Ara sıra yorgun, gergin bakışlarla karşılaşsam da, çoğunun yüzünde hoş bir gülümseme var. Sanki ne olursa olsun asla mağlup olmayacaklarına dair yemin etmişler! Misafirlikte oldukça güzel vakit geçiriyorum. Pek tanıdık yok. Demek ki, yeni dostluklar kurmanın, değerler keşf etmenin tam zamanı! Ooo! Ne haber? İşler nasıl gidiyor? , - güzel giyimli bir smiley bana doğru yaklaşıyor. Kendisi eski bir tanıdığım. Aramızda her zaman seviyeli bir rekabet olmuştur. Hep birbirimizden iyi olmaya can atmışızdır. Aynı zamanda birbirimizin başarısını da taktir etmeyi başarmışızdır. Bu rekabet bizi hep ruhlandırmıştır. Kim demiş ki rakipten dost olmaz diye! Misafirlikte fazla kalamıyorum. Ağzını ayırıp her şeye kahkaha atan bu yaratıklara en fazla birkaç saat tahammül edebiliyorum. Kendimi bitap düşmüş halde eve yetiştiriyorum. Kapının önünde yatan kediyi tekme ile itip içeri geçiyorum. Sonunda dinleneceğim! Aaaaa! Elektrikler kesildi. Bir bu eksikti! Yatağıma uzanıb karanlıkta uyumaya çalışıyorum. Ama olmuyor. Neden uyuyayım ki? Güya yarın bugünden farklı mı olacak? Gün boyu başıma gelmeyen kalmadı. Kazaya uğradım, işte azarlandım, arkadaşlarla aram bozuldu. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, dinlenmek umuduyla eve gelince elektrikler gitti. Soğuktan donarak uyumaya çalışıyorum. Çok mutsuzum! Ben bütün bunları hak edecek ne yaptım ki?! Misafirlikte sona kadar kalıyorum. Benim için hiçbir manzara insan yüzü kadar ilgi çekici değil. Bu nedenle, hiçbir şey Tanrının tanımadığım eserleri ile zaman geçirmekten daha güzel olamaz. Eve vardığımda hoş bir yorgunluk hissediyorum. Kapının önünde yatan kediyi okşayıp içeri geçiyorum. Ah! Elektrikler kesildi. Önemli değil. Birkaç tane mum yakıyorum. Oda gizemli bir atmosfere bürünüyor. Bu o kadar hoşuma gidiyor ki, hatta elektriklerin kesilmesine sevindiğimi bile söyleyebilirim. Sonra yatağıma uzanıp günü analiz etmeye başlıyorum. Hayli rengarenk bir gün oldu. Son yirmi dört saate ne kadar fazla sevinç sığdırabildim! Projem kabul edildi, müdürüm bana övgüler yağdırdı, yeni dostlar kazandım. Deminden beri karanlıkta dans eden mumlar ise her karanlıkda küçükte olsa bir ışık olduğunu fısıldıyorlar. Yarın bugünden daha güzel olacak. İnanıyorum. Çok mutluyum! Acaba bütün bunlara layık olmak için ne yaptım ki?...


Gözlerim denizle buluştuğunda, yüreğim bir kuş kadar hafif, inanmanın huzurlu anları mıydı? Birden postallarla mı girmişlerdi camiye, kara, çamurlu postallarla, yeşil resmi elbiseler içinde. Ve nasıl beni kürsüden indirmişlerdi. Ne sormuşlardı, ya da sormamışlardı. Birden şubat soğuğunun ürperten yalazı yüzüme vurmasıyla caminin gevşeten rehavetinden sonra üşüdüğümü bütün bedenimin titrediğini hatırlıyorum. Hatırlıyorum, ellerim kelepçelenmişti. Hatırlıyorum, biraz önce benimle beraber İbrahim Peygamber'e ağlayan, gözleri nemlenen cemaatim çil yavrusu gibi dağılmış kimseler ama kimseler kalmamıştı. Arkalarına bile bakmadan tozutmuşlardı adeta. Yalınayak öylece şehre doğru sessiz bir ırmak gibi akmıştı küçük cemaatim. Ellerim arkadan kelepçelenmiş, omuz başlarıma yapılan basınçla kollarım kasılmış şimdi pencereleri telli, soğuk, metal arabanın içindeyim. Oysa biraz önce cennet bahçelerinden bir bahçe gibi kırmızı, yeşil halıların yumuşaklığına gömülen ayaklarım, gözlerime serin dualar taşıyan gök rengi kubbenin altında konuşuyor, ağlıyor ve İbrahim Peygamber'i anlatıyordum. Cemaatim çil yavrusu gibi dağılmıştı. Hiç birisi çıkıp bu adamı nereye niye götürüyorsunuz diye çıkışmamışlardı. Korkmuşlardı zaar. Bu bir kabus olmalıydı. Hiç kimse bir şey söylemiyor sadece hadi yürü, çabuk çabuk, hadi hadi durma... diye küfreder gibi bağırıyorlar adeta beni sürüklüyorlardı. Sonra coplarla kaba etlerime, sırtıma vurmaya küfretmeye başladılar. Bu yaşadıklarım kabus olmalı ve ben uyanmalıydım. Uyanmalıydım. Gözlerimi kapamışım. Artık gözkapaklarım ağırlaşıyor. Ellerim arkadan bağlı. Ben böyle nasıl nasıl yaşıyorum Allahım. Allahım utanıyorum. Utanıyorum ve acıyan yerlerimi hissedemiyorum. Ellerim arakadan bağlı, gözlerim de bağlı. Sızlıyor gözlerim ve yaşlar öyle sessiz ırmaklar gibi bağlı çaputu öylesine ıslatmış yanıyor gözlerim. Nasıl dayanıyor bedenim Allahım! Allahım! Bilmiyorum... Bu Filistin Askısı olmalı. Hani hep filmlerde izlerdik. Şimdi gözlerim bağlı, ellerim arkadan kelepçeli, ayaklarım sızılar içinde kaç gündür buradayım. Bu acı nasıl da yakıyor, dağlıyor ve ben bu acıya nasıl dayanıyorum Allahım! İbrahim Peygamber'i anlatıyordum. İçime nehirler akıyordu. Rengarenk güllerin rayihası öylece caminin kubbelerinden, bahçesinden ığıl ığıl içimize yürüyor gözlerimiz nemleniyordu. Soğuk bir şubat günü caminin rehavetle gevşemiş sıcağından beni buraya getirdiler. Ellerim üşüyordu. Ayaklarım üşüyordu. Bedenim artık bana ait değil. Bu beden benim değil değil Allahım! Utanıyorum Allahım. Böyle çıplak, ürpertiler içinde acılar içinde günlerdir asılı kalan bedenim benim olamaz Allahım. Duyumsayamıyorum yaşadıklarımı artık. Artık bana ait olmayan bir bedeni yük gibi taşır gibiyim. Acının dozu arttıkça ruhum hafifliyor gibi. Ah ruhum. Bu bir rüya mı kabus mu Allahım. Başımdan aşağılara soğuk sular döküyorlar, buz gibi soğuk sular, bedenim o zaman bir titreme nöbetiyle kaskatı kesiliyor tüylerim diken diken oluyor ve avazları çıktığı kadar bağırıyorlar. Namazlarım olsaydı. Başım secdeye değse, orada öylece kalıp ağlasaydım. Yok yok ben asırlardır bu askıdayım ve bir rüya gördüm. Bu rüyada camide vaaz veriyorum, beş çocuğum olmuş, gürbüz güzel çocuklarım. Sonra beni seven bir eşim olmuş. Bu bir rüyaydı evet evet, ben acılar içinde hep bu askıdaydım. Hiç bitmeyecek bu hal. Acım dinmeyecek. Gözlerim yanıyor. Bağlı çaputtan tuzlu gözyaşlarımdan ıslanan o çaput yakıyor gözlerimi ve hissetmiyorum artık. Ayaklarımın altı yaralardan, iltihaplı yaralardan kabuk bağlamıştı. Ellerim önümde, yüzüm nasıldı bilmiyorum. Boşluğa bakar gibi, yürümüyor gibi gittim. Her adımım ölüm demekti. Her adımımla ölüyor sonra diriliyordum sanki. Nefes almak istiyordum ama yutkunamıyordum. Boğazım yanıyor, gözlerim artık net görmüyordu. Başım dönüyor yanımda iki asker beni düşmemem için tutuyorlardı. Sanki onlara yaslanıyor onlardan güç alıyordum. Ayaklarımdan irinler akıyor, kanlar akıyor, yaralar patlıyordu her adımda. Bu acıya ben nasıl dayanıyordum Allahım. Allahım insan nasıl dayanır bunca acıya, Rabbim sen nasıl bir yaratılışla yarattın bu insanoğlunu. Nasıl bir vicdanı vardı bu insanların, bu insanların vicdanı, ruhu var mıydı Allahım. Bu insanlar yaşıyorlar mıydı? Çocuklarının saçlarını okşarlar mıydı akşam olduğunda, eşlerinin sevdiklerinin gözlerinin içine bakarlar mıydı? Bir kedinin yumuşak tüylerini okşamış, bir köpeğe dokunmuşlar mıydı şefkatle. Her adım büyük işkence, her adım ölüm. Şimdi tel örgülerin arkasında seni görüyorum. Etrafını sarmış yavrularımı aslan parçası oğullarımı görüyorum. Bir sis bulutunun içinden geçiyor ve yüzünüz gözleriniz daha bir ortaya çıkıyordu yaklaştıkça. Seni son kez gördüğümü bilseydim, utanmazdım çocuklarımdan tel örgülerinin arkasından ellerini, parmaklarını tutar öperdim. O kara kırgın, ağlamaktan kızarmış gözlerine bakardım karıcığım. Ama nerden bilebilirdim seni son defa gördüğümü. Oysa her buluşma bir ayrılık yüklüdür. Oysa ayrılıklar vedalara gebedir de bilinmez... Örtünün ucuyla kızaran gözlerinden akan yaşları siliyor, bana bakamıyordun. Sen de benim yaşadığım acılara denk acılar yaşıyordun bu her halinden belliydi. Solgun güller gibi artık çehrenden can çekilmiş, gözlerinin feri sönmüş, karşımda yorgun ve bitkin öylece bakıyordun. Bakıyordun, şakaklarıma doğru uzanan kızarıklığı görüyor, ellerime, bileklerime oturmuş morlukları görüyor, gözlerinden sicim gibi yaşlar akıyordu. Artık işkence yapmıyorlar. Koğuştayım. Yıllarca kalacağım koğuşta, ayaklarımdan ziyade yüreğimin sızısı geçsin diye bekliyorum. 28 Şubat Darbesi diyorlar. Soğuk Şubatlarla gelen bu derin darbenin suçlusu olarak, ama hangi suçtan burada olduğumu bilmeden kestiler cezamı. On-se-kiz yıl... Tam on-se-kiz yıl... Yan ranzamda yatan yirmisinde esmer yüzü sivilceli, kırçıl sakallı ve simsiyah gözleriyle hınçla öfkeyle bakan Kasım babasını öldürmüş. Üst ranzamda yatan Hasan Ali'nin bir türlü öğrenemedim neden yattığını, ama ağır çok ağır yüz kızartan bir suçtan yattığı belli. Hemen sol ranzamda ise büyük bir kaçakçılığa kendini kaptırmış yine genç bir adam yatıyor. Adı Ali Emir, sessiz sakin, zararsız bir tipe benzese de sinsi bakışlarıyla ara ara beni süzdüğünü hissediyorum. İşte böyle gülen gözleriyle, heyecan dolu yürekleriyle beni her daim dinleyen cemaatimden, komşularımdan, evimden, çocuklarımdan, yuvamdan ayrı yıllarca bu dört duvar arasında tanımadığım ve hiç bir zaman da yollarımın kesişmesi muhtemel olmayan bu insanlarla kalacaktım. Hacı Said Ağabey, ılık bir çay içiriyor bana. Çay ılık ama boğazımı yakarak akıyor içime doğru. Günlerdir bir şey yiyemiyorum. Midemi artık hissetmiyorum. Mideme kramplar giriyor. Ne yesem yakıyor kavuruyor midemi. Uyandım ama uyandığım dünya artık bana dar geliyordu. Bu koğuş, bu yatak, bu gıcırdayan ranza. Duman rengi kirli duvarlar hep üzerime geliyordu. Sonra burada hepten boğulur oldum. Eşim Zeynep'in öldüğünü kardeşim Hüseyin gelip söylediğinde artık koğuşa dönecek takatim kalmamıştı. Oğlum Ahmet, Anaaaaaaam diye böğrünü yumruklayıp ağlamış günlerce. Durmaksızın ağlamış. Çocuğum, çocuklarım öksüz, anasız kalmışlardı. Kubbesi deniz yeşiline çalan, yakamozların camlarında ışıl ışıl yandığı o küçük camiye bir daha hiç gidemedim. Ahmedim büyüdü delikanlı oldu. Onunla hep birlikteyiz artık. Yıllar sonra çıktığımda hakkımdaki tüm suçlamalardan berat ettiğimi söylediler. Tam on-se-kiz yıl yattıktan sonra. Eşimi kaybettikten, çocuklarımla yıllarca hasretlik çekerek öylece uzaktan görüştükten sonra. 1971 Reşadiye Tokat doğumlu yazar Lise ve Üniversiteyi İstanbul'da bitirdi. Kısa süre muhabirlik ve öğretmenlik yaptı. Bağcılar ve Bahçelievler Kültür Mdlüklerinde görev aldı. Pamuk Şekeri Çocuk Dergisi'nin genel yayın yönetmenliğini yaptı. Edebistan Sitesi'nin söyleşi editörlüğünü bir süre sürdüren yazar İstanbul Yazarlar Birliği Yönetim Kurulu üyeliğinde bulundu.


Onu bir katilin kurbanını tanıması gibi tanıdım. Yıllarca. Bir yerlinin bir sömürgeciyi tanıması gibi tanıdım, bütün ayrıntılarına dikkat kesilerek. Bütün hesaplarını ele geçirdim. Alışkanlıklarını ezberledim. Fotoğraflarını inceledim. Kilo değişimlerini, mevsime göre bedenindeki değişmeleri, tepkilerini izledim. Başkalarıyla diyaloglarını izledim. Ressamdım, yetenekliydim. Gözüm kapalı yüz hatlarını bir kağıda aktarıverirdim. Yüzündeki çizgilerin anlamını, gülerken kırışan bölümü, kısılan gözü, sakalı uzadığında yayıldığı alanı ezbere çizerdim. Oyun hamurundan kısa sürede bir büstünü yapıverirdim. Çalışma odamdaki eski büfenin rafı renk renk büstleriyle dolmuştu. Öyle çok fotoğrafı vardı ki, her birini inceleyerek üç boyutunu da kusursuzca tasarlayabiliyordum. Hareketli bir kuklasını bile yaptım. Ölümün vız geldiği süreçti ümitsizliğim. İkinci aşama deniyor buna. Bütün tehlikeli işlere girip çıktım. Gece çalıştım. Ağır sporlar yaptım. Bazı geceler ümitsizliğin koyu ve kalın perdesi aralanır, içeri anlamsız bir renk sızardı. Ama ben bu zayıf ışıkla hiçbir yere gidilmeyeceğini bilen rasyonel varlık, ben bununla avunmamak için gözlerimi sımsıkı kapatır ve ilk telefon görüşmelerinde duyduğum nasıl sevmem bana o mektupları yazan elleri veya seni özledim gibi esasen pek anlamlı olmayan, ümidin sadece kırıntısını taşıyan bu sözleri çarpıtmak için belleğimi zorlardım. Bedenime eziyet etmekte sakınca yoktu. Madem bir değer taşımıyordu. Şimdi düşünüyorum da düzenli olarak bir kazanın hayalini kurmuş olmama hayret etmiyorum. Kendimi ters taklalar atan bir araba enkazında kan revan hayal edişimde onu cezalandırma isteği saklı olabilir. Oysa benim kadar suçsuzdu. Towing bile yaptım. Tanıma sürecimin sonuna doğru üçüncü levıla geçmişim. Amacımın o olmak olduğunu anlayıverdim. Ona benzersem onu kendimde taşıyacaktım. O yanımda değildi, öyleyse o olmak gerekiyordu. Ümit hastalığıyla zayıflayan bağışıklık sistemim bu fikirle güçlendi. Tuttuğu takımı tuttum, sevdiği şarkıları dinledim. Jestlerini kopyaladım. Sigaraya bile başladım. Aynı marka dizüstü aldım. Aynı oyun konsolundan aldım. Telefonum bile onunkisiyle aynı markaydı. Otomobilimi onunkisine ancak renk olarak benzetebildim, ben manuel kullanamıyordum. Otomobiline bir isim takmıştı, Daisy. Ben de derhal benimkine Donald adını taktım. İnanılmaz başarılı bir taklitçiydim. Bazen yürüyüş esnasında güzel kızlara, kızların kalçalarına bakardım, gözlerimin ardında o varmış gibi, kızları bir erkekmişim gibi hissedebilmeme hayret ederdim. Bir erkek olarak detaylara dikkat kesilmekte bir kadın kadar iyi oluşu, bundan o zaman hiç şüphelenmedim, ama şimdi düşünüyorum da bu detaycılığı bana bir uyarı işaretiymiş. Uzak durma konusunda ben de onun kadar dikkatliydim. Dokunma mesafesinin azalması ihtimali tüylerimi ürpertiyordu. Böyle bir iznimiz yoktu kendimize verdiğimiz. İkimiz de dokunmanın yakışıksızlığını bilen ağırbaşlı kimseler olmayı önemsiyorduk. İkimiz de toplumsal refleksleri güçlü olduğu kadar rahatına da düşkün kimselerdik. Risk sevmiyorduk. Sessiz anlaşmamız sevmeyi onaylıyordu, dokunmayı süresiz erteliyorduk. Benim sebeplerim güçlüydü, o ise sebeplerini özenle gizliyordu. Ona soru sorulamazdı. Onu elim kadar, ayağım kadar tanıdığını sanan ben onu hiç tanımadığımı nasıl anladım? Bana onunla ilgili bir soru sordular. Filanca adam nasıldır dediler. İyidir dedim ezbere. Benimdir der gibi. Her hücresi ayrı ayrı iyiymiş gibi, iyidir dedim. Ne gibi dediler? Bilmem, şey diye kem küm ederken Yahudi olabileceği geldi aklıma. Nereli olduğunu bile bilmiyordum. Rum, Ermeni veya Kürt olabilirdi. Türk olması bana daha yakın mı yapacaktı da bunları düşündüm bilmiyorum. Ben de yerli bir Türk değildim, anneannem Müslüman Tatardı, dede tarafımda yüzde elli Rumluk vardı. Diğer yüzde elli ise Mersin'den göç etmiş Araplara dayanıyordu. Öbür dedem müderristi, alim bir zattı. Türktü. Üvey halalarımı da büyüten babaannem Yörük Ali Efe'nin akrabasıydı. Yani annesi tarafından Atmaca aşiretinden geliyordu. Ben Daisy'sisine yaslanıp çektirdiği fotoğrafı Linkedin profiline koymuş sevgilimin hangi kökenden olduğunu bile bilmiyordum. Bunu bilmeyişimden duyduğum azap, onun cahili olmamdan değildi, ona her şeyi kondurmaya başlamamdandı. Karanlık taşıyordu bana doğru. Ondan bana doğru akan şey sadece karanlıktı. Doğum gününü bilmiyordum. Lakabını bilmiyordum. Ayakkabı numarasını, göğüs ölçüsünü, boyunu, kilosunu, parmak izini, kaç diş eksiği olduğunu bilmiyordum. Babasından dayak yemiş miydi, haftada kaç kere duş alırdı, hiç kaza yapmış mıydı, kaç kadın olmuştu hayatında... sorular bana saldırıyordu. Kendimi sorulardan kollayamaz hale gelince, hiç o olamadığımı da anladım. Sahi, hep gözden kaçırdığım o küçük gerçek, nasıl kesici, nasıl tacizci: Bensiz nasıl da kolay idare ediyordu. Bir hafta sonu o kayboldu. Uzun süre rastlayamadılar ona. Onu bir barın önünde upuzun yatarken görmüşler. Esrar içmiş, sızmış kalmış öyle. Uzun simsiyah bir peruk varmış başında. Kırmızı kısa deri bir ceket. Fileli çoraplar. O yoğun karanlıktan bir travesti fotoğrafı olarak sızmıştı ha! Bunca zamandır duygularımı yatırdığım hesap hortumlanmıştı. O beni rol modeli yaparak belki de bana benzemişti. Yüzlerce soruma tek başına yanıt veren büyük gerçek, gerçek saçtan bile yapılmamış olan şu peruk, önümdeki cam sehpada yatıyor. Bomboşum. Saçlarımı uzatmaya ahdetmiştim. Hepsini parça pinçik ettim. Karamel-kahve omuz süslerimi şu sentetik kıl yumağıyla birlikte yaktım. Ancak tek yetişkin oğlu ölen bir anne bu kadar karşılıksız kalırdı toprak üstünde. Onun yası vardır, benim yasım yok. Şimdi boş ve çatlak bir vazonun çamaşır makinesi üzerinde süs olarak bulunuşu gibiyim. Rabbim ne süs! Banyodaki bu sonsuz nöbetimde, içimde küpe tekleri, yazmayan tükenmezler, kumanda pilleri, yedek bataryalardan başka bir şey yok.


Efendim şimdi ben daha ilk dakikadan yemiş konusuna girmek istemezdim ama 'birazdan şu at konusunu açarım' diye düşünürken anımsadım -hem aradan çıkmış olsun- kuruyemiş olarak arpa yememin beni atlaştırmasa da atıllaştırabileceğini ve hiç bir zafere çekirdek çitlenen köşe başlarından geçilmeden gidilemeyeceğini dantelli kovaladığım için uğradığım Dante'nin o cehenneminden dönerken öğrendiğimi size itiraf etmeliyim. Bu sabah sonbaharın ve kış bahçemin ortasında ayakta öylece bir mektubu -okyanus aşırı mirasımı müjdeleyen mektubumu- okurken bana hayatımın başında olduğumu düşündüren o eski günleri nasıl yeniden anımsadığımı da paylaşmak isterim. Bu aralar sabahları az biraz ayaz olduğundan ve şu yeni bin yılın ikinci on yılında da varili sınıf belirleyen fosil temelli yakıtlara kaldığımızdan sırtıma aldığım at kılından hırkanın ve ağzımdaki tek lokmanın arz ettiği önemi anlatmama da gerek yoktur sanırım. Artık minimalist bir birey olduğumu bilmenizi istediğimi ve vaktinizin benimkinden değerli olduğunu bilmediğimi sanmanızı istemediğimden okuyacaklarınızı bir hap olarak başuçlarınızdaki komodinlerin üzerindeki boş su bardaklarının dolu yarılarına attığımı görebileceğinizi ve içip placebo etkisini birinci elden deneyimleyebileceğinizi de söylemeden geçemeyeceğim. Neyse, ne diyordum... Hah diploma diyordum... Nokta nokta boş bırakılan yere kaligrafi dağının zirvesinde tek başına nefessiz kalmış bir usta tarafından yazılmış gibi bir özenle yazılıydı doktorun adı Kendisini bekleyen konfor alanından henüz epey uzak olduğunu bilen kaygılı bir ifade vardı doktorun diplomasındaki vesikalığında. Vesikalık her gün eskiyeceğinden, doktor yıllar süren profesyonel öğrenicilikten mezun olduğu için hüzünlüydü. Zevzekliğine aldırış etmeden ve şakasına tebessümle mukabele edip "Kötülük kolumda kol gezerken bulduğu damar yolundan içeri sızdı tohtur bey ve hemen kan alın ki uzaklaşsın benden hemşiranım!" demiş bulundum ticari piyasaların kan alma yöntemini kullanmayacaklarını ümit ederek. İğnenin saplanmasıyla geçmişe saplanmam bir oldu. Peki o günlerde neler mi olurdu? Gökler maviyken kanım kaynar, hava karardığında tuhaf bir bakır tadı yerleşirdi dilime. O vakit henüz delirmemiştim. Erimiş bakırı aynadaki dilimde gördüğüm o ilk anda onun tüm benliğimi sarabileceğini düşünmeye üşenmiştim. Yavaş gösterimde akan iç içe geçmiş peliküllerin perdedeki izi kadar boştu sonsuz sandığım hayatım. "Hayatım!" diyen seslerden, 'Evladım!' diye seslenenlerden, uzak haralarında keyifle kişneyen atlardan, kar altında kalmış otlardan, kar altında kalmış insanlardan, ciğere inmeyi başaramamış, bitirilmeyi beklediklerini bilmeyen diğerlerinin mütemadiyen başarısızlıkla suçladığı bir sigaranın dumanından mütevellit harelerden ve derin iç çekişlerden habersizdim. Doğmuştum. 'Heyula' koymuşlardı ismimi. Kulağıma okudukları üç senede yazılmış bir bitirme teziydi. Pek garipti başlarda. Çabuk alıştım sonra. Oldum. Sandım. Oldum sandım. Dinmeyen bir bilinmeze erme isteğiyle hayali vadilerin özgür atlarını duymayı becerebiliyor, ehlileştirebileceğim bir tayı aramaya devam ediyordum zihnimde ve çevremde Oysa şimdi, gönüllü seçtikleri arpalıklarından artık mesut olmayan o güzel atlar yeni insanlarına bindiler ve çekip gittiler bir bir. Yularların naylonuna, atların kişnemeyenine kaldık biz. Aydınlanmalıydım. Daha geç olmadan... Aydınlıkta aydınlanmanın müptezellikle doğru orantılı bir ilişkisi vardı nihayetinde. İşte tam da o yüzden şimdi ışınla beni dedim Skati! . 'Navigasyon Butonu'na basıyordu Skati... Aydınlanıyordum. Ahlar Vahlar Köprüsü'nde bir pedal gibi ara sıra ben de wah'lıyordum! Evet efendim ne diyordum, ha sigara diyordum... Doğrudur hayatı -aradan çıksın için- ciğerlerime çekmeden, dudak tiryakisi gibi yaşadığım ve onu da sigara gibi bırakmak için bir süreliğine kuruyemişe dadandığım... 'Dadandığım dağa kuruyemişe gidelum!' diye çığırmışlığım olmasa da türkü hiç, doğrudur yemiş yemişliğim ve dünyanın yıkılayazmasına üç kez şahit oluşum ve zamanın tüm bilgisinin dimağıma istemsizce kazınışı. Geriye kalan ise az biraz tatlı krizi Az kazan dibi gecenin bu saatinde kazanılan kazı kazan gibi... Kaz'ı kazan beybi! Etiketimi kazısan altında Simurg yazdığını görecekmişsin gibi çek beni. Ve 'check' beni 'mate'. Şah-Mat. Acı kazan ki -no pain, no gain-dir:c, bi hikaye geldi geliyo acık uzan... Sigara dedimse ancak sigaranın küllerinden doğan bir Zümrüd-ü Anka'ydım gözyaşları ile sönebilen. Ve yine şairin dediği gibi 'Gözyaşların, gözyaşlarım, kafiye olsun diye değil'di... Kaf dağının tepesindekine benzer kafa dağı yapan bir hare oluşuverdi kafamın etrafında sonra inceden. Neticesi insanlığın kazandığı bir savaş ve mutlu bir evrendi. Kuzu postunda kurttan ziyade Chewbacca postundaki samimiyeti temel alan bir sohbet eşliğinde dostlarla karşılıklı yenen zırh kıymadan derme bir kebap tadındaydı zafer. Ziyadesiyle ziyade olmuştu. Ziya de, oldu Zafer gibiydi... Dahası mı? Dahası, zaferdi işte Nihayetinde insan Muzaffer'di. Muzaffer dayı iyi bir insandı. Tarih öğretmeniydi. Oysa bilinçli bir tercih değildi tüm tarihin zihnimde bu şekilde yer edişi. Bilmem ki nasıl bir edimdi. Ama işte edimdi... Ve de budumdu... Gittikleri yerden memnundular ki pek çokları anımsamazlar bir zamanlar güzelin hali vakti deprenen buduydu. Eden bulur. Eden, Blurry. Cennetten ne de uzaktaydık sahiden... Kış bahçeme yalnızca sınırsız göğe gönlümce bakmak için çıkmak istemiş olsam da gözlerimin hızlı hareketlerine engel olamıyordum. İğnenin etkisi devam ediyordu. Beni Simurg sandıklarından kartal keskinliğinde görmesini bekledikleri gözlerim yaşlılık lekeleriyle dolu ellerime, iki elimle tutaklarına dayandığım yürütecin metal saplarına kayıyorlardı istemsizce. Uzun zamandır, zamanın kendisini unutturacağı kadar uzun bir süredir yalnızdım. Her günümün hesabını sorup beni hırpalayacak birilerine hasret kalacak kadar yalnız Sınırsız servetimi o güne kadar hiç görmediğim bir bitkiyle değişmeye hazırdım. Dokunduğu her şeyi altına çevirecek bir şey değildi aradığım. Yaratıcının dokunuşundaki sade güzelliği bir bakış için bile olsa derinden duyumsatabilecek bir yaprak belki... Kağıt ve metal parçalarının, blok zinciri bit'lerinin olmadığı zamanlarda yaptığımıza benzer bir değiş tokuş. Ürettiğimiz efsanelerin esiri oluşumuzu bize belletirecek bir belletmen. Doğrudan. Dolaysız... Dışarıya şöyle bir göz atabilmenin, üstelik üşümeden etrafı görebilmenin büyük bir lütuf olduğunun ayırtındaydım bu sabah. Beni oranın camdan bir hapishane olduğuna inandırmak isteyen iç sesime söz geçirebilmeli, susmasını söyleyebilmeliydim ama iç sesime seslenecek gücüm kalmamıştı. Zihnim yorgundu ve siyah bulutlardan beyaz taneler düşmeye başlamıştı ki mevsimin bir sonrakine döndüğünü o an anlamıştım. Hatıralar hareket eden resimler halinde geçmeye devam ediyor, fonda Rush çalıyordu. Gürül gürül yanan kestane kabuğu rengi sobanın yanında örgüsünü ören anneannemin sabırlı yüzü yine gülüyor, griye çalan beyaz saçlarından bir tutam başörtüsünden taşıp yanağına düşüyordu. Hiç kimsemin ve hiçbir şeyimin kalmadığını gördüğüm o gelecek hızla geliyordu. Demek, doktorun 'panzehir' dediği böyle bir g vaat ediyordu. Hemşerim asistan hemşire iğneyi çektiğinde kendime geldim sandım. "Sonsuza dek lanetlenmenin sadece yeryüzünde sonsuza dek lanetlenmeye tercih edilebileceğini biliyor muydun?" diye sordum can havliyle. 46 Ayar günlerine ve Yeni Bin Yıl'a...


" Günlerden bir gün..."diye başlayan bir hikayeyi ensesinden tutup fırlattım ki onunla karşılaşmamıza kadar gitti. Tam hatırlayamasam da Gogol'un Burun öyküsü ile Nilgün Marmara'nın intihar provası şiirlerinin med-cezirleri anında olmalıydı. Hayatımda kayda değer kimse yoktu - zaten kayıt defterim de epey eski laf aramızda-. Mutfakta hijyenle, banyoda su buharıyla haşır neşirken bile hatırlayacağım biri yoktu. Bir boşluğu doldurmuştu. Cümlelerimin arasındaki boşluğu. Şaşırdım. Benim gardımı aldığım cümle bu değildi. Bir an ne diyeceğimi şaşırdım. Şimdi aptallık sırası bendeydi. Adam oğlunun başına gelenden kendini sorumlu tutuyordu. Hiç tanımadığı birine bunu anlatacak kadar da çaresiz. Ölmüş müydü yoksa sakat mı kalmıştı soramıyordum. Donup kalmıştım. Hem benim planım sadece izlemekti. Kendi hikayemle bile meşgul değilken tanımadığım bir adamın hikayesini öğrenmeyi istemiyordum aslında. Devamını getirmemi bekliyor diye düşündüm. Ama beklentileri karşılayacak kadar çok kelimem yoktu. İyi günler dedim yanından ayrıldım. Cevabını beklemedim. Beklemeyi sevmem. Ama gizlice arkama bakmayı ihmal etmedim. Öylece durmuş bakıyordu ardımdan. Ertesi gün kendime engel olamadım tekrar gittim aynı istasyona. Zihnimde çocukça hayaller, elimde terimi silmekten yıpranmış mendil. Uzun uzun baktım etrafıma. Gelen giden olmadı. Banklarda oturup içine su konmamış süs havuzuna uzun uzun baktım. İçi doldurulmamış boşluklara uzun uzun baktım. Ertesi gün tekrar, bir diğer gün tekrar gittim aynı yere. Aslında beklemeyi sevdiğimi kendime itiraf edene kadar gittim. Her gün aynı saatte aynı yere defalarca gittim. Güneş tuhaflığıma kahkahalar atarken usanmadan gittim. Kendime hayret ettiğim bir bekleme zamanı bankın üzerinde bir sürü tuhaf hayaller geçiyordu aklımdan onu beklerken. O çocuğunu kaybetmiş adamı teselli ediyordum. Başı kucağımdaydı. Bana başından geçenleri anlatıyordu. Eli dizimdeydi. Ne kadar üzgün, ne kadar yalnız olduğunu anlatıyordu. Elini tutuyor avucumun içinde sıkıyordum. Kendi kendime gülümserken yakaladım kendimi ve bir sesle irkildim. Bazen içinde biri çığlık çığlığa şarkı söyler susturasın yoktur. Bu halde yalnızım sanırsın; karşındaki adamın gözlerinde Hamiyet Yüceses ' Söyleyemem Derdimi! 'diye haykırır. Bir zamanlar masala kesmiş hayatından çalar da hal-i hazıra eklemek istersin olmaz. Eğretidir zaman. Ya harcı eksiktir ya dem tutmamıştır işte. Olur öyle... dersin. Konar göçer hal yüklenen nice insan gibi mahzun ve mağrur geçer gidersin.


Hiç kimseyi dinlemedi. Evet, belki başında ağlaşıyorlardı ama sırf aşinalıktan! Kimse de ömrü hayatınca memnun olmamıştı bu kokuşmuş tavırlarından, cümle hububatın alın teri ile üretilmiş oksijeni sömürdüğü her nefesini öfke ile kusmasından, aydınlığın içine karanlık bir şemsiye açıp kendini bu bir metrekarelik alanda kapatmasından... Şimdi ne bir söz, ne bir ağıt onu yolundan çeviremezdi. Kararını, katiline aşık olmuş bu Stockholm sendromlu ailesine, hususiyetle çocuklarına acı bir gerçeği acı bir biber yedirir gibi zorla da olsa kabul ettirmeye sonuna kadar niyetliydi. Kişi başı birer çay bardağı gözyaşı döken çocuklarını ite kaka, elinde kazma kürek, evinin ortasına yürüdü. Ya Hak, dedi, vurdu babam vurdu sert zemine. Nihayet fayansı kırdı demir döver gibi bir güçle, kırılmış seramik parçalarının arasından toprak çıktı gün yüzüne. Bu defa aldı küreği, sapladı babam sapladı toprağa, hatta topuklarıyla da küreği derinlere itti, sonra halter kaldırır gibi tekrar kendine çekti, küreğin içine dolmuş tuzlu toprağı çukurun sağına doğru saçtı. Uzun bir uğraşı sonucunda boyu boyuna, huyu huyuna uygun bir mezar açabildi. Şükür ki feryat figan ağlaşan, isyanlar eden çocukları şimdiye dek bir engel teşkil etmemişlerdi. Ancak iş kefenlenmeye gelince bir hengame koptu salonda; hiç kimse de bu sahneye şahitlik etmek istemiyor, aksine yıllardır başı dumanlı bir dağ gibi dayandıkları, başında ak saçlarıyla koca cüsseli babalarının bembeyaz örtüler içinde bir mumya gibi sarmalanmasına razı olmuyorlardı. Onları ikna etmek kolay olmayacaktı, bu işi tek başına yapması da mümkün görünmüyordu. İyisi mi bu işi erbabına bırakmalıydı, bir koşu camiye gidip imamı buldu, yalvara yakara adamı ikna etti, biraz müsaade isteyip eve koştu. Birkaç dakika içinde kendini bembeyaz kefenlere dolamış, Azrail'i dahi beklemeden kendini mezara hazırlamıştı. Biraz sonra imam da gelmiş, tek parça halinde paketlenmiş bu kefendeki adamın öldüğüne kani olmuştu. İmamın hatırına az biraz durulan ev sakinleri, gerekli prosedürlerin yerini getirilişini yürek çığlıklarıyla seyrettiler. Sıra mezarın üstünü kapatmaya geldi, ahali, sırasıyla küreğin başına geçip sağdaki yığıntıdan küreğe doldurabildikleri kadar toprak doldurdu, ölünün üzerine savurdu. Evin kapıları, pencereleri kapalı olduğu halde çukura akan toprak yağmuru, sanki sadece mezarlıklara özgü bir esintiyle sağa sola saçılarak ölüyü örtmeye direniyordu. Bu böyle, mezar yerden şöyle bir büyük balon kadar yükselene değin sürdü. Mezarı kapatma işlemi bitince imam, mezar taşı var mı diye etrafına şöyle bir bakındı ancak mermer fiyatları da malumdu, kefenin de cebi yoktu, işi daha da uzatmamak için dualarını etti, telkinlerde bulundu, çevresindeki ağlamaktan kırışmış yüzlere alışkın olduğunu belirten bir sakinlikle evden çıktı, gitti. Durulmuş bir fırtınayı akıllara getirir haldeki cenaze evi, öncekine nazaran biraz daha sessizdi. Fakat imamın evden gidişi ile yeniden ağıtlar, yeniden yas türküleri dilleri işgal etti. Burada dikkat çekici tek nokta, evin annesiydi. Kadın bir köşede oturmuş, elini yumruk yaparak alnına dayamış, ne düşündüğü belli olmayan bir halde hem gözyaşı döküyor, hem de endişesinin her bir kas lifinde titremeye sebep olduğu açıkça görülüyordu. Yine de bu karmaşada kadın, kimsenin nazar-ı dikkatini celbetmiyor, mezarın etrafında toplaşmış çocuklar, gerçi hepsi de koca koca gençlerdi, gönül kadehlerine hüzünlerini defalarca doldurup içmekle meşgul oluyorlardı. Bir müddet sonra dağılıp başka köşelerde ağıt yakmaya devam ettiler. İçlerinden bir tanesi mezarın başında kaldı. Ağlamak istiyor ancak içi içine sığmıyor, ağlayacak kudreti kendinde bulamıyor, yalnızca bu anın gerçek olamayacağını, bu rüyadan uyanma isteğini hatırlayıp duruyordu. Bir ara mezarın üzerine kapanıp derin derin iç çekti. Ancak toprağa saplı ufacık çiçekleri görmesi ile ruh hali tamamen değişti; az önce dökülmüş bu topraktan nasıl olup da bir anda çıkıvermişti bu renkli küçük mahlukatlar? Kaldırım parkelerini delmiş bir avuç ot gibi, sokaklarda betonların arasında gözlere şenlik saksılar gibi gülümseyerek hem de? Aslında o an anlayabilirdi babasının gömülmeyi neden bu kadar istediğini; anlasaydı o çiçeklere birer damla su da bahşedebilirdi ama herkesin harcı değildi ya öyle derin düşünmek, bu manzarayı yalnızca izlemekle yetindi. Defin işleminin üzerinden bilmem kaç gün geçmişti. Çocuklar, yani gençler evden birer birer ayrılmış, kendi hayatlarına devam etmek üzere köşe bucak dağılmışlardı. Salonda oturan anne ise hala aynı vaziyette duruyor, günlerdir yerinden kıpırdamıyordu. Belki ayağa kalksa, mezara bir kez baksa o çiçeklerin nasıl da büyümeye çalıştığını görecekti, belki çiçeklere bir damla da su bahşedecekti ama yaşlı bir toprağın üzerinde rengarenk çiçeklerin yetişeceğine inanmak herkesin harcı değildi. Günler birbiri sıra geçip giderken çiçeklerin ve dahi toprağın altında yatan adam, bir gün hortlayıp çiçekleri ne kadar büyütebildiğini görmek istedi. Yazık ki mezarından kalkar kalkmaz önce karısının endişe dolu bakışları ile karşılaştı, ardından bu bodur bitkilerin hiç de beklediği gibi büyümediğini görünce büyük hayal kırıklığına uğradı. Halbuki kanıyla, canıyla sulamıştı o bitkileri; nasıl olup da büyümemişlerdi? Ya toprak yaşlıydı, ya kendisinin kanı çekilmişti; başka açıklaması olamazdı. Karısına döndü baktı tekrar, kadın korkuyor gibi görünmüyor ancak endişesini mimikleriyle bağırıyor, kime ve neye güveneceğini bilemez halde kaldığını acınası bir şekilde ortaya koyuyordu. Aslında bir şeyler söylemek isterdi karısına; Ben yabancı değilim, Ölüyüm, Benden sana ne zarar çıkar, Değiştim, Bak bodur da olsa çiçeklerim var, onları sana sunmaya geldim... Ancak sözcüklerin her biri boğazında dizildi kaldı, ne de olsa bir ölüydü, mezarı, şartlı tahliyesinin bittiğini haber veriyor, kendisini çağırıyordu. Usulca mezarına döndü. Günler yine geçerken adam, merakını engelleyemedi, haftada iki üç kez mezarından çiçekleri görmek üzere çıktı ancak her defasında hem karısının endişe dolu bakışları ile karşılaştı hem de bodur bitkilerinin bir milim dahi uzamadığını hüzünle kabul etmek zorunda kaldı. Odadan çıkmadan evvel son bir kez mezara sarıldı, hem çiçeklerin hem de toprağın alnından öptü. Kapıdan çıkarken mezarın içinde ağlayan babasının hıçkırıklarını duymadı. Zira toprak, hem adamın hıçkırıklarını, hem de gözyaşlarını içine çekip saklamıştı. Bu tuzlu gözyaşları, bodur çiçeklerin köklerine doğru yürüdü. Bodur çiçekler, evin penceresinden dahi çıkarak göklere doğru büyümeye başladı. 20 Temmuz 2000, Pendik, İstanbul doğumlu. Çukurova Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde öğrenci. Öyküleri Aşkar dergisinde yayınlanıyor ve 2017 yılında Sivas'ta düzenlenen Türkiye geneli öykü yarışmasında birinci oldu.


Sahih, örselenmemiş, billur, saf sevinçlerdi. Kahin, Teknokrat ve Cadıların gölgesi; zamanın üstüne henüz düşmemiş; çağ kafeslenmemişti. Arı duru, asude, mesut vakitlerdi. Gözlerimiz ve kalplerimiz boyanmamış, bulanmamıştı daha. Sofraya muhabbet kuşu kanatları ve kuş sütü de konmuştu adeta. Güle oynaşa yemek yiyorlardı. Erişte, bazen pilav, börek ve vazgeçilmez hoşaf. Zevkler büyürdü. Esmer erik kuruları, sarı üzümler, akıl sır ermez zenginliklerin rengine bürünürdü. Sanki saray yemeklerinden kalan nadide süslerdi, mahzun mütevazı masaları bezerdi. Bana uzun gelen bir süre baktım. İştirak edemediğim, benden gizlenmiş bir lezzetin uyandırdığı bir kıskançlık hissi yalayıp geçti. Hem de erik hoşafı pişirmişti anneannem. Gözüm ondaydı. Evin en küçüğü olduğu halde, başköşeye kurulmuş gibi geldi. Demek yanlarına çağırmışlardı. Beni, niye sahura kaldırmadınız? diye feryadı bastım. Uyuyormuşum, onun da haberi yokmuş, kendiliğinden kalkmış. Babamdan çekinmesem az hınzırlık yapmayacağım. Henüz oruç tutmuyorduk halbuki. Ama gecenin bir vaktinde oturulan o sofradan mahrumiyet üzerdi. Sanki hususi bir mana gizliydi. Belki tam anlamadığımız, keşfedemediğimiz bir ruhu kaçırmamak; en azından kısmen yakalamak isterdik. Kim bilir. Bir ramazan How the FICO credit counseling agencies Score is Composed - How to ImproveOne of the most commonly used scoring tools is the FICO credit score. şenliğine tümden katılamamanın verdiği eziklikle, süklüm püklüm kız kardeşimin yanına geçtim. Sofra kalktıktan sonra, bin türlü yemek yesem bile aynı zevki vermeyeceğini biliyordum. Özellikle hoşafta Nasreddin Hoca'dan kalma lezzetler mevcuttu. Üzerinde mekan değiştirmişlerin sesi, bir annenin narin hayali, paylaşılmış mutlu saatlerin hissesi gezinirdi. Yağmur bile pencereden, kuru üzümlü, karanfilli, tarçınlı, kayısı pestili, ballı o lezzetler gibi, abıhayat benzeri akardı. Ramazanlar üst üste katlanır, erir erir o tat denizine, zevk yekununa karışır, içinde kulaç atardım. Farkına varmadan bir filizlenme, köklenme duygusunu; ta altın çağlara, saadetli asırlara giden birliği, yakınlığı hissederdik. Şirin bir ilçede oturuyorduk bir zamanlar. Bazen ihtiyaç için yakın şehirlere günü birlik giderdik. Artık aksatmadan oruç tutabiliyorduk. Kiminde saat rakkası gibi sallansak da, orucu hiçbir şekilde zedelemek, bozmak içimizden gelmezdi. Kıyamazdık. Babam yolculukta zorlanacağımızı düşünür, anlayışla Kızım sizin için zor olabilir, sonra kaza edersiniz. diye müsamaha gösterirdi. Dondurmalar, kızarmış mısırlar, mevsimine göre türlü yiyecek bizi çekse de içimiz müsterihti. İftar lezzeti, İlahi, Sevgili bir Buyruğa uymak her şeyden yeğdi. Babamın bizi onaylayan, muhabbet ağırlığıyla bazen başka alemlere dalan derin gözleri ise dünyalara bedeldi. Boyumuz azıcık daha uzar, başımız dikleşirdi. Çocukça bir gururla mesrur, oruca devam ederdik. Camilere giderdik. Dönüşte bakkaldan aldığımız şekerleri yemek ayrı bir keyif verirdi. Minare şekline benzeyenler dahi vardı. Tadı hala dilimde damağımda dolaşır, garip uhrevi bir zevki yılları aştırarak bugünlere getirirdi. Tesirine şaşar kalırdık. O masanın etrafında oturan kişiler şimdi epeyce azaldı. Ama sofra hala davetkardır. Bazen mecbur, gözyaşı dolu bir tası içmeye çabalarken, ağzımın ve yemeklerin tadı iyice bozulmuş acımışken; görünmez, narin minik bir el boynuma dolanır. Beraber yiyelim mi ablacığım? diye kulağıma fısıldar.


Yola çıkmanın vakti geldi. Bu saatlerde iyi şeyler bulabilirim çöplerde. Bazı günler gerçekten iyi şeyler de topluyorum. Mesela geçenlerde çöpten bir radyo çıktı. Eh, çok temiz olmasa da kullanılabilirdi. Ufak da bir sorunu vardı. Biraz uğraştıktan sonra, çalıştırabildim. Şimdi, yaşadığım harabede, masanın üzerinde duruyor ve buraya geldiğimde uyumak için, yalnızlığıma ortak oluyor. Uzun zaman olmuştu radyo dinlemeyeli doğrusu. Yıllardır pas içindeki çöp arabamla, hurda toplar, kağıt toplar ve bunları bir miktar para karşılığında satarım. Sabah beşte ve akşam onda dışarı çıkar çöpleri karıştırırım yaşlı bir köpek gibi. Senelerdir sohbet edecek birileri de yok etrafımda. Benim hiç dostum da olmadı aslında. Onun fotoğrafını hala taşırım iç cebimde. Tam da kalbimin üzerinde... Hurdaları toplayıp sattıktan sonra evime döner, bir tahta üzerinde serili olan birkaç gazete ile kaplı yatağıma uzanır, cızırtılı radyo eşliğinde fotoğrafa bakarım. Çoğu defa ağlayarak uyumuşumdur. Anlatması uzun mesele... Ondan sonra artık sevemedim. Bıraktım kendimi hayatın rüzgarına ve savruldum. Ama tek bir şey söyleyeyim. Ben terketmedim onu. Ben bir ağaç gibiydim. O ise bir yaprak. Ben hep durdum orada... Ama o, bir rüzgarın meltemine, tatlı esintisine kapıldı ve ayrıldı dallarımdan. Şimdi kuru bir dal gibi, kırmızılığını yitirmiş ölümün soluk rengini taşıyan bir gül gibi, gün tüketen, güneşsiz bir ağacım.


Kapıyı açtı. İçeri girdi. Kapıyı dünyanın yüzüne çarptı. Emin olmak için kolu büktü, sarstı. Ayakkabılarını çıkardı. Dünyayı kapının önüne dizdi. Ayak parmağının ucuyla eğik olanı düzeltti. Ceketini çıkardı. Dünyayı girişe astı. Ceketin üstündeki bir iki toz parçasını elinin tersiyle silkeledi. Ellerini yıkadı. Dünya ellerinden aktı. Yüzünü ıslattı. Havlu, dünyadan kalan son parçaları damla damla emdi. Pencereye yöneldi. Kapattı. Dünyanın sesini kesti. Serçe parmağıyla kulak deliğini titretti. Dünyadan kalan son sesler de döküldü. Perdeleri kapattı. Dünyayla arasına set çekti. Uzaklaştı. Döndü. Perdeyi itinayla kavradı. Küçücük açıklıktan sızan dünyayı, küçük bir el hareketiyle engelledi. Kanepeye yerleşti. Kumandayı aldı. Televizyonu açtı. Dünya bulduğu bütün gediklerden doldu. Önce azar azar sızdı, sonra oluk oluk aktı. Elazığ'ın Keban ilçesinde doğdu. Temrin, Aşkar, Semaver Öykü, Hece, Hece Öykü dergilerinde deneme ve öyküleri yayımlandı. Farklı edebiyat dergilerinde yürüttüğü düzeltmenlik görevini, akademik alanı da ekleyerek sürdürmekte.


Artık gecenin günahlarımızı örtmesini beklemiyoruz ki... Adam aceleyle kadının eteğini sıyırdı yırtarcasına. Kadın; vücudu direnmekten yorgun, gözlerini kapattı. Zaten kararacak dünyasına giriş yaptı. Adam kadının çığlıkları arasında; burçlara bayrağı ilk diken oldu. Bir fetih daha gerçekleşmişti. Elazığ'ın Keban ilçesinde doğdu. Temrin, Aşkar, Semaver Öykü, Hece, Hece Öykü dergilerinde deneme ve öyküleri yayımlandı. Farklı edebiyat dergilerinde yürüttüğü düzeltmenlik görevini, akademik alanı da ekleyerek sürdürmekte.


Önce senin adını hatırlamaya çalıştım. E ile mi başlıyordu yoksa Z ile mi? Bir harfini bile hatırlayamadım isminin. Gözümün önündeydin halbuki. Göz rengin. Kaşların. İsmin de dilimin ucunda olmalıydı. Olmalı mıydı? İsmini o denli hatırlamıyordum ki sanki bir ismin yoktu. Ardından da kendi adımı. Kendi adım üzerimde o kadar durmadım. Yüzümü hatırlayamadım bile. Hatta geçen gün aynada kendimle karşılaşmış ve yabancı gözlerle bakmıştım yüzüme. Çok da önemsemedim bu durumu. Şu an gündemimde ikimizin de isimlerini hatırlayamamış olmak vardı sadece. Alt tarafı iki kişinin ismini hatırlayama çalışmıştım. İkisinde de başarılı olamadım sonuç itibariyle. Gözlerimi açtım. Tavana baktım. Nem bir sanatçı gibi çalışmıştı tavanda. Eser alkışlanmayı hak ediyordu. Çok eski bir dünya haritası oradan bakıyordu bana. Yine de bu sanat eserini sessizlikle geçiştirmeyi yeğledim. Bir sanat eserini takdir etmekten daha önemli işlerim vardı. Sonra duvarları seyrettim. Yer yer kabarmış deniz mavisi duvarda kendime göre bir rota çizdim. Kenan Evren ve Mustafa Kemal fotoğraflarının arasında yer alan ve aylardır aynı zamanı gösteren saat bana bir şey ifade etmedi. Masada duran boş vazo da... Keskin bir koku vardı etrafta. O kokuyu da hatırlayamadım zaten. Neyse... Kendi adımı hatırlayamamış olmayı pek de dert etmedim. Neticede kendime adımla hitap etmesem de olurdu. Bir soran olursa homurdanarak da geçiştirebilirdim. Yine de adını hatırlayamamış olmayı dert etmediğim kendime, bir sabah için iki başarısızlığın yeterli olduğunu söyledim. Sonra da kendimi az önce çıkmaya teşebbüs ettiğim yorganın altına sakladım. Tekrar uyanıp iki başarısızlık daha yaşayana kadar biraz dinlenmeye ihtiyacım vardı. Hem yorganın altındayken başarısız olmak beni o kadar da etkilemiyordu. Sonra gözlerimi tekrar açtım sonra da üstümü. O koku daha da ağırlaşmıştı sanki. Peki ne kokusuydu o. Az sonra unutacağımı bildiğim bir sorunun yanıtını hatırlayamamış olmayı dert etmedim elbette. Yorganı bir kenara attım. Bu sefer ikimizin adlarını hatırlamaya çalışmadan ayağa kalktım. Ayağım marleylerin soğukluğunu hissetti. Yürüdüm. Yüzümü yıkandım. Sokağa çıktım. Koku sokakta da beni takip ediyor lakin kimliğini ele vermiyordu. Tanımadığım ve beni tanımayan insanlarla dolu kaldırımda yürümeye başladım. İkimizin de, başkalarının da isimlerini hatırlamaya gerek duymayacağım bir caddedeydim. Bunu bilmek beni rahatlattı. Yıllardır evde miydim yoksa daha dün mü çıkmıştım sokağa ondan bile emin değildim. O kadar yabancıydım ki her şeye bunu yıllardır sokağa çıkmamış olmama bağladım. Bir köpekten korkup karşı kaldırıma geçtim. Kocaman siyah bir köpekti. Alnında ve kuyruğunda iki küçük beyaz leke vardı. Beni umursamadı bile. Sonra yanımda belirdin. Adını hala hatırlayamıyordum. Adını hatırlayamadığım için özür dilerim dedim. sana. Boş ver dede. dedin. Kolumdan tuttun yürümeye başladık. Bana Eve gidince kıyafetlerini değiştirelim. dedin. O kokuyu daha yoğun duydum bu sözün üzerine. Sanki koku bana yapışmış gibiydi. Kocaman siyah bir köpek vardı yürüdüğümüz kaldırımda. Ben karşı kaldırıma geçmek istedim. Sen beni sıkıca tuttun ve yürümeye devam ettik. Köpeğin yanından geçerken bana Endişe etme. dedin sonra. 1972 İstanbul doğumlu. İlk şiiri 1991 ekim ayında Türk Edebiyatı dergisi okur mektupları sayfasında yayınlandı. Pek çok dergide dergi ve gazetede yazı, şiir ve röportajlarıyla yer aldı. Sebepsiz Serçe, Taş Suya Değince, Heves ve Tövbe Gölgeliği isminde dört şiir kitabına, Kırk Gri Hırka ve Dünyanın Çekmeceleri isminde iki hikaye kitabına imza attı. Ayrıca Pierre Karton namı-ı müstearıyla Horkhaymır'dan Alzhaymır'a Türk Aydını isimli bir de mizah kitabı mevcut.


Sırtını silik görüntüsüne döndü. Tenhalığı fırsat bilen düşünceler. Kılıçlarını kınlarından çıkardılar. Zaman. Önüne kattıklarıyla akıp gitmekte. Yolunu kesmek ne mümkün. Geçmişi düşünmek, geleceği hayal etmek, şu anı hissetmek. Kavramaya çalışırken bile kaybolmakta. Temeli sarsılmış olsa da halen sığınılabilecek bir yer. Karşılıklı tebessüm etmeler. Zoraki ve anlamsız. İçeriye dolan, yaşama sevinci. Bir süre, neredeyse hareket etmeden bu daracık yerde dikelmek zorunda olmak. İki gencin eğreti duruşları. Sen başarırsın diyen bakışlarını kaçırıyor genç kız, yanakları pembe pembe. Küçücük bir yerde bu insanlarla aynı havayı teneffüs edebiliyor olmaktan acımsı bir tat duyuyor. Acil bir durumda sakin olunuz, ahizeyi kaldırıp görevlinin size vereceği talimatları yerine getiriniz. Şiddetli bir arzu yükseliyor, tabelanın hemen yanıbaşındaki telefona uzanmaya dair. Sadece, sakin olabilmek için ne yapmalıyım, diye sormak istiyor. Bakışlarını yerden kaldırınca bir çift gözle karşılaşıyor. Fidan rengindeler. Gülümsüyor, bu sefer içten. Herşeyi geride bırakıp bir ormana doğru koşturmak. Sonra da ağaçların arasında saklambaç oynamak. Küçük kız başını çevirip annesinin elini sıkıca kavrıyor. Başlamadan biten oyunlar. Bir daha çocuk olamıyor. Birbirine iyi akşamlar dileklerini sunanlar hızlıca dış kapıya doğru yöneldiler. O ise artık bu acelecilikleri hiç mi hiç önemsemiyor. Gidenlerin ardından buruk bir hoşçakal gönderiyor. İyi akşamlar dileyerek kıvrak adımlarla otoparka doğru yöneliyor. Yerçekimine karşı kibirlenen yüksek binaların kuşattığı kaldırımlar. Akşam vaktinin bilinen manzaraları. İnsanlar adeta birbirini geçmeye çalışıyor. Zaman kendi gerçekliğinde, akıp gidiyor aralarından. Kimse farketmiyor. Ne zamandır hissedemediği bir hafiflik. Kartondan minderiyle bu dünyada ufacık bir yer işgal eden adama tekrar tekrar bakıyor. Yıllarca kendisinin zannettiği şeyleri de şuracığa bırakıverse. İhtiyar adamın gözlerinde derin bir mana. Sanki hayatı bir çırpıda özetleyiveriyor. İnsanlar koşturmaya devam ediyorlar; otobüslere, dolmuşlara, taksilere... Kimilerinin elinde taşıması ızdırap veren koca koca çantalar. Binalar, taşan caddelerin kenarında suskun. Karanlık hiçbir şeyi örtemiyor. Düşleri erteliyor sokak lambaları. Böylesi görülmedi, Son fırsat, Siz de yararlanın, Hayal değil gerçek... Işıklı panolardaki insanlar, önlerinden aceleyle gelip geçenlere sürekli gülümsüyorlar. Çerçevelenmiş mutlulukları, bir formülün sabitleri. Zaman. Hayatları peşinden sürükleyen, durdurulamayan. Bir süre daha dolaştı insanların arasında. Onlardan ayrılmak istemiyordu. Sanki koşuşturmacaları kendisine biraz daha yaşam katıyordu. Taksiye binmekten son anda vazgeçti. Ağır adımlarla otobüs durağına doğru yöneldi.


Beni aramayan sevgili ailem, hiç olmayan canım arkadaşlarım, beni umursamayan tanıdıklar, komşular, adlarını bile unuttuğum akrabalarım... Yalnız yaşayan birinin intihar mektubu için ne kadar uzun bir girizgah oldu. Bunlar hep saçmasapan espriler. Yaz artık şu mektubu. İçmek için hazırladığı haplarını çıkartır kutusundan. Masanın üzerine koyar. Sonra içine sinmez. Masa hep toz içinde. Rahmetli de pek pismiş derler arkamdan diye masanın tozunu silmek için bez gibi bir şeyler aramaya mutfağa gider. Sonra bakar yerler de çok temiz değil. Bir kova su yapıp silmeli. der. Mutfağa gidince masanın tozunu unutup kendine helva kavurmaya başlar. Kimse sevmiyor bu hayatta beni. Ölmeden kendim için bir tencere bol fıstıklı helva yapayım da o cimri insanların insafına kalmayayım. der yüksek sesle. Fakat evde hiç fıstık yoktur. O da bir kovaya su doldurup mektuba ne yazsam diye düşünmeye devam eder. Kendi öz irademle verdiğim intihar kararımı ve hakikaten sıkıldığım yaşamımdan.... Olmuyor işte. Ne saçmalıyorum ben. Yerleri silmeyi bitiren Ceyda, markete gidip fıstık almaya karar verir. Marketten eli kolu poşetlerle dolu bir şekilde döner Ceyda. Önce helvasını kavurur. Sonra masanın tozunu alır. Patates kızartır. Yanına kısır yapar. Dün pastaneden alıp yemediği pastayı çıkartır. Dayanamaz yanına bir de çay demler. Sonra bir yandan yerken bir yandan da mektubunu yazmaya devam eder. Sahi ben yalnızlıktan öldürüyordum kendimi. Şimdi kime mektup yazmaya çalışıyorum. Neyse başladım bir kere, bitireyim şu mektubu. Şu hayatta yarım bırakmadığım bir işim olsun benim de. Acaba mektubu bilgisayar da mı yazsaydım? Kağıt kalemle uğraşmazdım. düşüncesine kapılan Ceyda, önce kendini takdir eder sonra kendisine gösterilen takdir karşısında utanıp mahcup olur ve bilgisayarı açmak için yatak odasına gider. Odayı şöyle bir kolaçan eden Ceyda, perdelerinin çok kirlendiğini ve avizenin de tozlandığını fark eder. Arkasından kötü konuşulmasını istemediği için hemen perdeleri söker. Çamaşır makinesine atar. Yaklaşık yirmi dakika boyunca tül perde parlatıcısı arar. Bulamayacağına kanaat getirdikten sonra, sıkılıp odaya geri döner. Bilgisayarını açar. Google teyzeye Pratik intihar mektupları yazar. Zira kendisi kopyala yapıştır yaparak bu mektup işini bir an önce halletmeyi istemektedir. Çıkan sonuçlar pek iç açıcı sayılmaz. Yeni nesil ergenlerin bilgi kaynağı olarak gördüğü bir yorum sitesi çıkar ilk sırada. İkinci sırada ansiklopedi olduğunu iddia eden bir sitede intihar yöntemleriyle ilgili bir yazı çıkar. Şuraya bak mektup yazıyorum yöntem çıkıyor diye sinirlenir. Yöntem belli ilaç içeceğim işte. Bana mektup lazım. Sinirlenen Ceyda, mutfağa gidip bir bardak daha çay koyar kendine. Bilgisayarın başına oturup yazmaya başlar. Beni özlemeyeceğinizi biliyorum ama olur ya belki ölümüme üzülürseniz diye yazmak istedim. Hiç boşuna üzülmeyin. Zaten bu dünyada fazlalıktı, oksijen israfıydı deyin. Hem kendisi hem biz hem de yağmur ormanları kurtuldu. Yağmur ormanları ne alaka diyenler için oksijen üretiyorlar ondan öyle yazdım. Bir kişi bir kişidir. Neyse açıklama yapınca daha sevimsiz oluyormuş. Son olarak büyüklerimin gözlerinden, küçüklerimin ellerinden... Öff ters yazdım. Neyse zaten bukısım intihar mektubuna saçma oldu. Sileyim ben burayı. Yazmaktan sıkılan Ceyda, banyoya gidip çamaşır makinesini çalıştırır. Aman parlamasalar da olur temizlensinler yeter. Eline toz bezi alan Ceyda, bir kovaya da sirkeli su koyar. Başlar avizenin tozunu almaya. Perdeleri makineden çıkarıp astıktan sonra salondaki koltuk örtülerini de yıkamaya karar verir. Onları da makineye atıp yeniden bilgisayarın başına geçer. İntiharım ne işe yarayacaktı? Ben de bilmiyordum. Gelir dağılımındaki eşitsizlik mi son bulacaktı? Dünyadaki açlık mı bitecekti? Kanser hastalarına çare mi olacaktı benim ölmem? Bunların hiçbiri olmayacaktı. Sadece bendeniz bu sıkıcı hayatımdan kurtulacaktım o kadar. Belki bu mektubumu okurken bana kızıyorsunuzdur. Kızmayın. İnsanın kendini öldürmesi düşünüldüğü gibi zayıflık veya korkaklık değildir. İnsanın kendini öldürmesine ben bir isim verecek olsam umutsuzluk derdim. Evet umutsuzluk! Ne var bu kadar şaşıracak? Umut bitti mi geriye pek de bir şey kalmıyor. Umut demek bence yapılabilecekler listesi gibi bir şey. O listedekileri hiç yapamasa da fark etmez. Listenin varlığı, umudun varlığı için yeterli. Çünkü umut, insanın nefes alıp vermekten bıkmaması demek. Ben bıktım ama. Ondan yazıyorum bu mektubu. İnsanlar ne der diye yapamadığım her şeyi de yanımda götüreceğim. İnsanlar ne der hapishanesinden kurtulunca belki o zaman yapabilirim yapmak istediklerimi. Kim bilir? Belki. Bu bir intihar mektubu. Okuyanı şaşırtan bu mektup, yazan için hiçbir anlam taşımıyor. Çünkü ölmeye karar veren biri, artık bu dünyayla işini bitirmiştir. Zaten bu dünyadan bir beklentisi kalmadığı için ölmek ister. Onun için mektup yazsa ne olur yazmasa ne olur. Hiç fark etmez. Fakat bu mektup da bu dünyaya ait bir formalite ve ben de ne yazık ki yaşarken tüm formalitelere uygun yaşadığım için ölmeden önce de bu formaliteden vazgeçemedim. İşte sırf bu nedenle bile bu mektubu kaleme almadan ölmeyi kendime bir türlü yediremedim. Böyle başladı benim bu mektupla imtihanım. İstiyorum ki yaşarken hissettiğim ama yüksek sesle anlatamadığım tüm duygularımı ardımda bu mektupta bırakayım. Belki okumak ve anlamak isteyen biri çıkar. Belki sesimi duymak isteyen biri olur diye. Ceyda yazdığı mektuba baktı. Hiç fena değildi doğrusu. Kim demiş Youtube'da video izlemek bir işe yaramaz diye. Bak yarıyor işte. Saatine bakan Ceyda, akşam dokuz olduğunu fark eder. Dizisi de başlamıştır şimdi. Mutfakta da çekirdek vardı değil mi? Çayı ısıtıp kendine çekirdek çıkarır. Mektubun devamını da yarın yazarım artık şimdi geç oldu. Dizi de zaten geçen hafta en heyecanlı yerinde kalmıştı. Bakalım Altan, en büyük rakibi Şükrü'den intikam alabilecek miydi? Sonra durup düşündü. Belki haftaya intihar etmek daha mantıklı olur. İzlediğim dizi haftaya final yapacakmış. Erken final. Reyting alamamış. Gerçi bir haftada bu adam onca intikamı nasıl alacak? O kısmı anlamadım ama neyse. Orası beni ilgilendirmiyor. Ben izlememe bakarım. Çekirdeğini çayını alan Ceyda, haftaya intihar etmeye karar verip dizisinin başına oturur. Haftaya kadar ayakkabılığın ve salondaki vitrinin de tozunu alırım hem. Millet arkamdan ne pismiş demesin. 1982 yılında İstanbul'da doğdu. Hacettepe Üniversitesi Arkeoloji Bölümü'nü bitirdi. İzdiham, Hece dergilerinde ve çeşitli internet sitelerinde tiyatroyla ilgili yazıları yayımlandı. 2018 yılında Shakespeare Kitabı isimli biyografi çalışması yayımlandı. https://medium. com/@deryayazg adresinden yazılarını yayımlamaya devam etmekte.


Tamam kuzum tamam öyle deme, Allah'ın gücüne gider, yürüyelim hadi.. Sokak arasında kaç saattir topu oradan oraya vura vura şaşkına çeviren mahalledeki çocukların oyunu kesildi. Aziz Amca, motosikletle geçecek. Geçti. Bu geçiş, çocuklar için hiç de iyi değil; akşam ezanının ön koşulu gibi. Aziz Amca geçer, ezan başlar, doyulmayan tat, bitmeyen oyun zevki; kaşları çatık babaların kendini göstermesine gerek kalmadan sonlanır. Eli yüzü kararmış, her yeri tozlanmış çocuklar boynu bükük dağılmaya başlar. Yolun ortasına kaleler için konan taşlar ya çekilir ya çekilmez. Merdivenin önünde suçlu gibi bir kova su bekleyen dört erkek çocuk... Boy sırası yok... İçerdeki telaşı anlayan sadece büyükleri... Onun da heyecanı bitmiş. Şahit olduğu bilmem kaçıncı aynı telaş. Kız... kız bu sefer! Ne bakışırsınız öyle? Kız kardeş geldi aranıza. Çocuğu isimsiz durdurmayın, ezanını okuyun. Haydi bakalım, Allah rahatlık versin gelin kızım. İsim koyacağız ya, babam da tembihledi. İsmini düşünecek mecalim mi var, aman dursun! Bu ara sıcağı çok da sıcak karşılamadı kayınpeder. Yüzündeki bütün kaslar, az önce nasılsa yine öyleydi. İstemeye istemeye mırıldandı. Oğlum, sofrayı toparlayın hadi. Sonra da yatağa geçin, emri geliyor... Sarı ağlıyor, meme yetişiyor anneden, ellerinin üzeri bulaşık köpüğü... Sarı susuyor. Aziz Amca geçiyor, mahallenin ağabeyi askerden dönüyor, bizimkilerden birine hafiften vuruyor, ileride anası sevinçle dizlerine vura vura bağırınca iki bavulla koşmaya başlıyor. Beşiği devirmeden salla, ben hemen geliyorum oğlum, sen de yat, güneş çarpmış, yüzünü yıka. Aziz Amca geçiyor, çocuklar patlayan topa üzülüyor, para toplanması kararlaştırılıyor. Aziz Amca geçti çoktan, namazdan dönen iki ihtiyar, sokaktan geçerken kale taşlarını bastonlarıyla kenara itiyorlar, biraz da sinir ekliyorlar. Aziz Amca geçmedi bugün. Pazar, balkonda pijamalarıyla oturur, çocuklarına direktifler verir, dinlenir, motosikleti mutlaka yıkanır. Aziz Amca geçti, skorunda bir türlü anlaşılamayan oyun bitti. Evin küçük oğlu ağabeylerine güvenerek komşunun büyüğüne el hareketi yaptı, skoru lehine çevirdi. Aziz Amca geçti. Evin bu kez iki odasında ışıklar yakıldı. Dede, babaanne, amcalar, halalar, yeğenler, baba, anne, dört erkek, bir kız... Sarı kız, dedesinin kucağında, sağ kulağına ezan, sol kulağına kamet okudu... Üç kez ismini fısıldadı... Anne, istifini bozmadan gözyaşlarını kansız yanaklarına bırakıverdi, gözleri pırıl pırıldı.... 1978 yılında Konya'da doğdu. Hacı Piri Efendi'nin İntihab-ı Şerh-i Mesnevisi üzerine yaptığı çalışmayla yüksek lisansını, Cemal Şakar'ın Öykücülüğü Üzerine Bir İnceleme adlı teziyle doktorasını tamamladı. 2000 yılından bu yana edebiyat öğretmeni olarak görevini sürdürmektedir.


Sus artık düşünme hiçbir şey. Yakalanma yeter. Üşüyorsun sadece; o kadar. Gelecek, bineceksin ve gideceksin; gerisi yok. Soğuk iliğimi kesti kesecek. Tren neredeyse gelmek üzeredir. Annem olsaydı, oğlum büyümüş de yolculuk yapıyor derdi. Der miydi? Demezdi. Babam olacak merhamet fukarası, kadıncağızda analık mı bıraktı? Evde ne olsa, Höd sen karışma, höd sen elleme!, Sen anlamazsın; ver ben bakarım. Sen imza atma. diye diye kadıncağızı, kendine güveni olmayan biri haline getirdi. Biri çıkıp, Kocan sana çok kızgın. desin, akşama kadar elindeki bulaşık leğeni ile bir o yana bir bu yana dolanır dururdu. O halde başını çevirme, bana bak dediğimde, o yemyeşil gözleri, sabana bırakılan ot gibi sapsarı olurdu. Öyle ki karşısında konuşan ben değil babam olurdu. Hem Allah'ın körebesi bir istasyonda, rüzgar, elimdeki çatlakları acıtıyorsa, bunun sebebi, sonucu baba olan bir aile dramı yaşadığım gerçeğinden müstağni olmadığımdandır. Geçenlerde annem anlattı; leğende bulaşık yıkarken: Babalar günüymüş. Zehra çiçek uzatmış. Sonra yanağında sıcak bir gürültüyle yere sendelemiş. Parayı böyle şeylere mi harcıyorsun? diye. O günden sonra babamdan konu açıldığında ondan nefret ettiğini söylüyormuş. Mesafeli durduğumdan benimle pek konuşmaz zaten. Ama artık böyle olmayacak Zehra'yı sımsıkı kucaklayacağım. Bitti benim canım kardeşim. Bitti çilemiz. Ben ağabeyinim ve sen ölmeden ben ölmeyeceğim. diyeceğim ona. Anneme de, Üzülme artık. Ben varım Serhat'ın var. Diyeceğim. Belki de kadıncağızı ayakta tutan bendim. Bana, Ablanın boşluğunu dolduruyorsun. diyordu. Her akşam çizdiğim resimler için: Oğlum, Hülya Abla'nın yaşadığı sokakları çiziyorsun. derdi. Zaten elimden gelen de bir oydu ya! Ama artık gelse şu tren... İnşallah Sedat'ın asker abisinin anlattığı gibidir: Askerden kaçarken, ta Ankara'ya varana kadar, trenin tuvaletinde kaçak gelmiş. Tuvalete girmek için kapıyı tıklatanlara, Dolu! diyormuş. Vaz mı geçsem? Hayır hayır. Hem artık eve de dönemem. Babam şimdiye tembihlemiştir herkesi: O çocuğu eve alan bir daha bu kapıdan içeri giremez. diye. Desin bakalım. Hem ben ablam değilim. Gittiğim eve dönmek için bir gün komşuda yatıp sabaha tekrar eve dönmem. Hoş, eve de almamış ya ablamı, ablamın evden ayrıldığı gece. Ablam şimdi ne yapıyordur acaba? Nerdeyse on üç yıl oldu. Fuat'ın babası, gittiği gece onu bu garda görmüş, doğu ekspresi tarafında. O sebepten olsa gerek polis onu hep Sivas'tan sonraki illerde aradı, ama bulamadı. Evden gittiğinde, Zehra henüz annemin kucağındaydı. Kırkı ya çıkmıştı ya çıkmamıştı. Bize anlatmıyor ama Gülhan Abla'nın dediğine göre ablamın derdinden ötürü annemin sütü azalmış. Zehra'yı emzireyim derken kan kusmuş o sıralar. Memesi süte kesilmiş. Ne olduysa o sırada olmuş işte. Meme kanseri. Bu nasıl bir hastalık ki, Anne hastalığın ne? demeye bile utandım. Ne bilsin, okul mu görmüş? Doktorun o sene Zehra'ya yazdığı ilaçları, garibim, kendi de kullanmış. Acele etme en son bin. Düşünme kaç saat yol gideceğini. Nasılsa uyursun bir şekilde. Evdekiler de uyur. Uyku acıyı uyutur. Hele sabah ola hayrola.


-Ah melek! Neden meleksin sen? Gözler insana yöneldi; kıskançlığın yoğurduğu çamur, siyahın en koyu halindeydi. -Dikkat, çünkü ben korkusuzum ve bu nedenle güçlüyüm. -İnsanlığı, inceliği bilseydiniz, / Beni böyle kırmaz, incitmezdiniz. Düşene bir tekme daha attı cin ve melek, asla kavrayamayacakları kırgınlıklardan bahseden bu şekilsiz insanı susturdular. Çamur, utanç içinde sağ köşeye akarak tekrar bir bütüne kavuştu. Anlaşılmayacağını bildiği halde insan neden konuşurdu? Gökkuşağının peşi sıra koşan huysuz bir çocuk gibi, eziyetlerini dindiremeyen meziyetsizin biriyken hem de... -Yüreğinizde hissetmediğiniz bir şey hakkında ne konuşabilirsiniz ki siz? -Hiç kimse doğanın güzelliklerini ondan daha derin hissedemez. -Ne dünya sana dosttur ne de dünyanın kanunu. -Ama gerçek bu işte; cennetten kovulan melek hain bir şeytana dönüşür. -Yatsak, uykumuzu zehredebilir rüya. / Kalksak, kirletebilir günü tek bir avare düşünce. / Hisset, düşün, anla, ister gül, ister ağla, / Kedere sarıl, yahut kaygıyı def eyle, / İster neşe, ister keder: farkı olmaz, / Serbestçe çekip gidebilir ikisi de. Cin için bu sözler, bir taarruz daveti olarak yeterliydi. Hayali kılıcını kınından çıkarırken bir metal sesi yankılandı boş salonda. Gözler insanı aradı yine sahnenin kenarında; sessiz çığlıklarla köşede kıvranan mahluk, gözlerin kendisini bulduğunu anlayınca iç sesini duyurdu büyük salonun duvarlarına; Ey aşk, diyordu, Ey nefs-i emmarenin velinimeti! Sen de mi? Yusuf'un kuyusundan başka bir yere atmadın sen de beni... Lakin bunları diliyle ikrar edemedi. Nitekim Shakespeare'ın ve Shelley'nin kalemiyle sınırlanmıştı bu oyunun tüm lügati. -Yarayla alay eder, yaralanmamış olan. Birkaç dakika gözlerini dahi kırpmadan bakıştı melek ve cin, esasında ikisi de suskunluklarıyla ciddiyete oynamış kumarbazlardı. Ne var ki bu ölüm sessizliğinin ani bir çığlıkla darmadağın olmasını ikisi de beklemiyordu, merakla sahnenin en sağına çökmüş çamur yığınına döndüler. -Ölümle ya da hastalıkla / Ve bir anda geçip giden bir ses gibi, / Gölge gibi, kısacık bir düş gibi, / Karanlık bir gecede çakan şimşek gibi, / Bir coşkuyla yeri göğü seriyor gözler önüne / Ve insan daha "Bak!" diyemeden / Karanlığın çeneleri açılıp yutuveriyor her şeyi. / Parlak ne varsa yok oluyor bir anda. -Bazen kederin gözlerini kapatan uyku gel, / Biraz olsun, al götür beni kendimden. -Yeni bir acıyla hafifler eski bir ağrı. / Sabaha kadar iyi geceler. -İnsanoğlunun mükemmel bedeninin nasıl alçaltılıp harap hale getirildiğini gördüm. Yüzünde çiçekler açan her canlının bedeninin sonunun çürümek olduğunu gördüm. / Sevgili Frankenstein'ım, / Mutsuzluk senin kaderin mi? Ezginin muhatabı, yerde debelenen bu bataklıktan devşirme tortu, bu hayvani öz, aslında içinde tıpkısını yaşadığı şu savaşın karakterleri sahneyi terk edince biraz yatışmış, durulmuştu. Şimdi ölü bir denizi andıran bu soluk çehre, bu çerçevesiz siluet, gecenin koynunda yalnızlığıyla boğuluyordu. -Ölüyorum azar azar. -Bütün belaların anası da babası da biziz! 20 Temmuz 2000, Pendik, İstanbul doğumlu. Çukurova Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde öğrenci. Öyküleri Aşkar dergisinde yayınlanıyor ve 2017 yılında Sivas'ta düzenlenen Türkiye geneli öykü yarışmasında birinci oldu.