Solucanım dediysem, canım değildi. Bilakis, içimden ona bakmak bile gelmiyordu. Hatta, onu bir kuşa yem etmeyi bile düşünüyordum bazen. Adını patavatsız koymuştum. Çünkü bir akşam üstü eve girdiğimde, anahtarı çevirip de kapıyı açtığımda, kapının bir metre ötesinde görmüştüm onu. Kapının hemen yanındaki elektrik düğmesine elim değmese, evime misafir olduğu ilk gece dünyadaki son gecesi olabilirdi. Kader onu bir anahtar dokunuşu ve akabinde kırk watt ampulün ışığıyla ölümden kurtarmıştı. Nereden gelmiş olduğunu pek kestiremediğim bu misafiri pencereden sonsuzluğa veya özgürlüğüne uçurmayı düşündüm önce. Vazgeçtim. Madem ki öldürmeyen Mevla öldürmüyordu, ona bir şans tanımam gerektiğini düşündüm. Ve ertesi gün, ona bir yaşam alanı hazırlamaya karar verdim. Mahallenin marangozundan, ölçülü kesilmiş tahtalar aldım. Yüz seksen santim uzunluğu, doksan santim genişliği ve elli santim derinliği olan yuvasını çattım. Çiçek, ağaç fidesi vesair satılan bir yerden de solucanların yaşayabileceği kıvamda bir çuval toprak satın aldım. Solucan için hazırladığım bu yuvaya toprağı doldurdum. Beslenmesi için de, çürümeye yüz tutmuş birkaç parça otu, yaprağı ve bitki köklerini küçük parçalara ayırarak toprağa yedirdim. Ve böylece solucanlı bir hayata giriş yaptım. Yalnız bir sorun vardı: Bir solucan tek başına yaşayabilir miydi? Neyse ki bu sorunun üzerinde çok durmadım ve onu öylece tek başına yaşamaya mahkum ettim. Hem nasıl aranırdı bir solucana arkadaş? Bir balık veya kuş değildi ki! O da halinden pek şikayetçi değildi sanırım. Öyle ya, eğer yalnızlıktan şikayetçi olsaydı, evime tek başına değil, birkaç arkadaşıyla beraber gelirdi. Solucanlı günlerim başladı ve onun varlığına uygun davranmaya başladım. Her sabah evden çıkarken ve her akşam eve döndüğümde, yerinde olup olmadığını, yiyeceklerinin eksilip eksilmediğini ve toprağının kıvamını muhakkak kontrol ediyordum. Bazen, sıkıldığından olacak ki, yuvası ona dar geliyor, orayı terk ediyor, evin içinde dolaşmaya çıkıyordu. Üç gün eve gelmeyecek olsam, açlıktan bayılıp bir yerlerde kalabilir ya da -onun için bu lafı kullanmak istemezdim- geberip gidebilirdi. Elimi kolumu bağlıyordu bu yüzden. Tatile gidecek olsam, kime ne diyerek emanet edecektim onu: Efendim, evimde, ellerinizden öper, şirin mi şirin, uysal mı uysal bir solucanım var, bu hafta izne çıkıyorum. Bir haftalığına ona bakabilir misiniz? mi diyecektim. Anında deli damgası yiyebilirdim. Hayatım tam da bu yüzden, solucandan önce ve solucandan sonra şeklinde, aralarında uçurum olan iki döneme ayrılmıştı. Buna rağmen, henüz on beş gün geçmiş olmasına rağmen, soğukluk duyduğum ve aracısız asla dokunamadığım bu hayvanın varlığına tuhaf şekilde alışmıştım. Bazı tedirginliklerim de yok değildi. Uyumadan önce yerinde olup olmadığına bakıyor, sonra odama gidiyor ve kapının altına boydan boya bir bez parçası tıkayarak yatağıma kadar ulaşabilme ihtimalini bertaraf ediyordum. Diyeceksiniz ki, bir solucan bir gecede ne kadar yol alabilir ki?! Bu da benim takıntımdı. Bir sabah, yine işe gitmek üzere kalktım, hazırlığımı yaptım ve mutat olduğu üzere solucanın yerinde olup olmadığına baktım. Yerindeydi. Gönül rahatlığıyla evden çıktım. Akşam eve dönmek için işten ayrılmak üzereyken, iş arkadaşlarım akşam bir yerlerde yemek yemeyi ve birkaç saat vakit geçirmeyi planladıklarını ve beni de aralarında görmek istediklerini söylediler. Herkesin aklına, evdeki eşi, çocuğu, annesi, babası gelirken, benim aklıma solucanım geldi bekleyenim olarak. Hiçbir eksiği olmadığını hatırladım ve onlara katıldım. Nezih bir ortamda yemeğimizi yedikten sonra, arkadaşların da ısrarıyla bir nargile kafeye gittik. Çay, kahve, nargile, üzerine de kırk telden sohbet eklenince, saate bakmak aklıma geldi. 11'e yaklaşmıştı. Ertesi gün pazar olduğu için, onların kalkmaya pek niyetleri yoktu. İzin istedim ve uzun süre sonra içtiğim nargileden ötürü öksüre öksüre ve bir yandan da birkaç haftalık ev arkadaşım olan solucanı düşünerek hızla yola koyuldum. Oturduğum apartmanın bulunduğu sokağa dönünce, uzaklardan köpek havlamaları, daha da uzaktan bir ambulans sireninin sesi geliyordu. Apartmana yaklaşınca bağrışmalar, çığlıklar duymaya başladım. Alakası olmadığını bilsem de, solucan hakkında saçma sapan bir endişeye kapıldım. Ama çok üzerinde durmadım ve hızlı adımlarla içeri girdim. Sesler, oturduğum beşinci kattan geliyordu. Demek ki, o kattaki dört daireden birinde bir şeyler olmuştu. Sesler birbirine karıştığı için pek az şey anlaşılıyordu. Endişenin tesiriyle asansörü kullanmak aklımın ucundan geçmediği için merdivenleri hızlıca çıktım. Beşinci kata geldiğimde, apartman sakinlerinin birçoğu merdiven sahanlığında toplanmış, asansör kapısının hemen dibinde boylu boyunca uzanmış iri kıyım adama hayret ve acıma dolu gözlerle bakıyorlardı. Evimin kapısı açıktı. Kapının açıklığı, adamın durumuna duyduğum hayretimin önüne geçti ve içeri daldım. Ortalık, toplanmak üzere olan pazar yerini andırıyordu. Apartmanın kapıcısı ise koridordaki koltukta başını iki elinin arasına almış öylece duruyordu. Beni hiç fark etmemişti. Gayriihtiyari, solucanın yuvasına ilişti gözüm. Tepetaklak olmuş, toprağı yere saçılmıştı. Apartman bekçisi hapse girdi, asansörün kapısının dibinde yatan iri kıyım adam öldü, solucanı ise bir daha görmedim.


Yukarı mahalle ile maçları varmış. Bu sefer mutlaka kazanmaları gerekiyormuş. Kalecisiz olmuyormuş. Canım istemiyor demişti. Naz olsun diye değil ama. İçinden gelmiyordu işte. Çocuklar ne de ısrarcıydılar. Fakat sonunda mağlubiyeti kabullenmek zorunda kalmışlardı. Yüzlerinde başaramamanın can sıkıcılığı. Salih, üzüntüsüne üzüntü eklenerek kapıyı usulca kapatmıştı. Rengi solmuş duvarlar, üstüne üstüne geliyor. Koridora açılan kapılardan yayılan sessizlik. Badanası yer yer çatlamış tavan, başının üzerine çöküverecek gibi. Salih'in adeta damarlarındaki kan çekiliyor. Ayaklarının altından kayıp gitmekte olan zeminden kurtulup bahçeye zor atıyor kendini. Sararmakta olan yapraklarla birlikte derince bir nefes alıyor. Bir kuş konuyor kerpiçten bahçe duvarına, etrafına bakınıp biraz oyalandıktan sonra tekrar havalanıyor. Salih in yüzünde bir çift özlem. Annesi de bazen böyle uzaklara dalar giderdi. Sonra tatlı tatlı eski günlerden bahstemeye başlardı. Salih in zihninde her defasında kelimelerle resmedilmeye başlayan babasının uzak hayali. Çok iyi bir insanmış, herkes severmiş. Sevincinden ne yapacağını şaşırmış, baba olacağını öğrendiğinde. Gece demeden gündüz demeden daha çok çalışmaya başlamış. Sabahın erken saatlerinde Hayırlı işler diye uğurlarmış annesi. Babası da Allah'a emanet ol diye karşılık verirmiş. Birbirlerine söyledikleri son sözler bunlar olmuş. Öğlen olmadan evlerinin kapısı acı acı vurulmuş. Amcasının birbirine karışmış ağlamaklı sözleri; fabrika, patlama, yangın. Kısa bir süre sonra erken doğum yapan annesi hüzünle sevinci bir arada yaşamış. Doktorlar el kadar bebeğe bakarak Acaba yaşar mı? diye birbirlerine sormuşlar. Salih şimdi boylu poslu bir delikanlı. Ama omuzları çökük. Bir sevdiğini özlemenin ne olduğunu şimdi daha iyi anlıyordu. Bu son hafta çok değişmişti. Birden büyümüştü adeta. Amcası az mı şikayetlenirdi Yenge bu çocuğa çok yüz veriyorsun diye. Askere gitti geldi, hala mahallenin çocuklarıyla top peşinde. Bulduğum işlerde doğru dürüst çalışmıyor. Ne zaman büyüyüp de adam olacak? Gün olur o da olgunlaşır, derdi annesi. Kıyamazdı hiç. -Salih oğlum, ne yapıyorsun? -Hiç. Oyalanıyorum biraz. -Az önce kuru fasulye pişirdim. Gel de bir tabak götür. -Olur Ayşe teyze. Komşu kadınla Salih'in annesi kardeş gibiydiler. Yedikleri, içtikleri ayrı gitmezdi. Emine işe gittiği zamanlarda oğlunu ona bırakırdı. Masraflar için para teklif etmeye kalkışınca Ayşe Gücenirim ha, bir daha duymayayım diye karşı çıkmış. Çok şükür rahmetli kocasından kalan emekli maaşı yetiyormuş da artıyormuş bile. Hem bu yaştan sonra parayı ne yapacakmış. Şimdiki gibi çoğu zaman balkonunda oturur o da uzaklara dalar giderdi. Bazen birkaç damla düşerdi yere. Bir gün sevdiklerimize kavuşacağız, derdi Emine. Ablası gibi sevdiği komşusunu teselli etmeye çalışırdı. Hatıralarla hayallerin harman olduğu o güzel günler. Toprak, ilkbaharda yeniden canlanır, çiçekler tüm kış gizlendikleri yerlerden başdöndürücü güzellikleriyle ortaya çıkardı. Rengarenk bezenen bahçede kuş cıvıltılarına karışan sohbetler, neşeyle içilen çaylar. Hele bir de kurabiye varsa, Salih, o zaman mahalle maçlarını çoktan unutmuş olurdu. Gözleri, son karanfillerden geriye kalan boşlukta gezindi bir süre. Akşam serinliğine bürünmüş rüzgar saçlarını okşadı. Kararmakta olan gökyüzü ağır bir yorgan gibi üstüne serilmekte. Salih'in içi titredi birden. Ayşe teyzesinden bir kap sıcak yemek almak üzere bahçe kapısına yöneldi. Boğazında acımsı bir tat hissetti Salih, buzdolabını açtığında. Poğaçalar da epeyce azalmıştı. Naylon poşette birkaç kıymalı, bir iki de peynirli. Sakın kahvaltı etmemezlik yapma diye sıkı sıkı tembihlemişti annesi. Yemek de yaptım sana. Ameliyat iyi geçerse birkaç gün içinde taburcu olurmuşum. Ben eve dönünceye kadar sana yeter Onlar da çoktan bitmişti. Sabah kahvaltısından kalma ekmek kırıntıları. Oysa yemekten sonra sevinçle masayı silerdi. Annesi bulaşıkları yıkarken o da çay suyunu koyardı. Az sonra mis gibi bir koku yayılırdı demlikten. Ana oğul karşılıklı oturup çaylarından yudumlarlardı. Tekdüze yaşamlarında yine de birbirlerine anlatacak birşeyler olurdu hep. Salih isteksiz istekiz cilası kaybolmaya yüz tutmuş ahşap sandalyeye oturdu. Elinde kaşık öylece oyalandı biraz. Ayşe teyzesi bugünlerde hep sevdiği yemeklerden pişirmekte. Aman dikkat et üstüne dökme çok sıcak demişti tabağı uzatırken. Üzerinden yükselen buhar çoktan uzaklara karışıp gitti. Bir yaprak daha eklendi masa örtüsünün rengi soluk desenine. Karanfillerin başları eğik. Hastaneden getirdiğinde solmuşlardı zaten. Ama onların çöpe atılmalarına razı olmamıştı. Annesinin son bakışları değmişti onlara. Kim bilir birer çocuk gibi başlarını okşayıp onlarla sohbet etmişti. Çok severdi karanfilleri, hele hele kırmızı olanlarını. Babası aşkını onlarla dile getirirmiş. Bir bayram sabahı kabristana giderlerken öyle anlatmıştı annesi, karanfillerin rengi yanaklarında... Mutfağın açık penceresinden duyulan çocukların hayalkırıklıklarıyla dolu bağrış çağrış sesleri. Belli ki maçı kaybetmişler. Salih Abi olsaydı mutlaka kazanırdık derken seslerini daha da bir yükseltiyorlar. Sonra sessizlik sürüklenip geliyor arkalarından. Akşam karanlığına bürünmüş rüzgar pencerenin kanadını örtüyor. Canı pek bir şey yemek istemiyordu. Bardaktaki suyun bir kısmını içti, geri kalanını önündeki vazoya boşalttı. Sonra doya doya karanfilleri kokladı. Annesinin kokusu sinmiş. Birkaç damla akıp gitti kalan son yaprakların üzerinden. Çiçekler bir an için başlarını kaldırıp Üzülme ilkbaharda tekrar açacağız dediler. Salih gözyaşlarını sildi. Tebessüm etti. Sabah çok erken uyanmalıydı. Artık çalışması gerekiyormuş. Kendi dükkanına yakın bir fırında iş bulmuş amcası. Hem öyle her gün evde oturmak iyi değilmiş. İnsan içine çıkmalıymış. Salih yatağına uzandı. Bir süre gözlerini yarı açık kapıdan ayırmadı. Sanki her an için annesi gelecek ve Allah rahatlık versin diyerek yanaklarına birer buse bırakıp gidecek. Gözleri ağırlaştı. Az sonra rengarenk karanfillerle dolu bahçelerinde annesine doya doya sarıldı.


sıkılıyorduk. sıklığı ve şiddeti artan kavgalarımızdan birini henüz yaşamıştık. salim, ikimize de iyi gelir diye tatile çıkmayı teklif etmişti sonrasında. heyecanı yoktu. özensiz bir hazırlıktan sonra gidelim, dedim. kapıdan çıkarken arkadaşının da bizimle geleceğini söyledi. yeniden kavga etmemek için sustum. önce trafiğe yakalandık. sonra tekere vida saplandı. buraya kadar nasıl geldik bilmiyordum. sürekli penceren dışarıya bakmıştım. üzerime karanlık bir öfke çöreklenmişti. her şeyini bildiğim çok tanıdık öfke. arabanın arka koltuğunda oturuyordu. onu tanımıyordum. ses tellerinde tırmık vardı sanki. konuşuyordu yine de. ağız dolusu, soluklanmadan. tuhaf şekilde haz duyuyordum mecbur kaldığımız bu durumdan. bataklıktı. saplandığım için öfke doluydum. gıdıklayan sıcaklığı olduğu için keyifliydim. iyi şeyler olur bazen, dedi. yüzü karanlıkta kalıyordu. yani bazen derken, çok çok bazen demek istedim, diye devam etti. dudaklarında sünepe bir tebessüm vardı bunları söylerken. mesela çocuk, dedi. koca ömürde bir ya da iki kere gelir insanın başına. kazayla ya da isteyerek. ama iyidir. çocuk iyidir yani, dedi. göz kırptı. gördüm. karanlığın içinde anlık bir parlamaydı. alaycıydı. dayanamadım. kaç çocuk büyüttün, diye sordum. hiç, dedi. gülümsedi yine. tecrübe etmediğin şeyin iyi olduğunu nasıl söyleyebiliyorsun, dedim. tırmıklı sesi çatallandı iyice. dünyada deneyimlemediğim çok şey var ama neyin iyi olup neyin olmadığını biliyorum, dedi. çıt sesi duydum içimde. damarlarımdan biri patladı ya da kalbimin oralarda bir yer. beni hala sakin beni hala sevecen tutan yer kırıldı. yüzüme hücum eden kanın sesini duyabiliyordum. titreyen ellerimin yaydığı dalga arabayı yutuyordu. nasıl bu kadar emin olabiliyorsun, dedim. sesim beklediğimden daha gürdü. salim araya girdi. elimi tuttu. biraz sakin, dedi. arka koltuktakinin sesi ufak bir telaşa dönüşmüştü. abartılı tepkiler veriyorsun, bu sıkıcı yolu katlanır hale getirmeye çalışıyorum, dedi. bu kadar basit olamaz, dedim. sadece konuşmuş olmak için konuşamazsın. kesik bir kahkaha çıktı ağzından. sadece konuşuyordum işte, dedi. sinirlenmeye başlamıştı. birkaç dakika önce ahkam kesen o tavır gitmişti. istediğimi elde etmiştim. aklımdan zafer sarhoşluğu böyle galiba, diye geçirdim. o an dünyadaki her şeyden önemliydi. şimdiye kadar söyleyemediğim her şeydi bu tepkim. salim'e ya da diğerlerine söyleyemediğim her şey. sınırı geçmiştim. ihtimalleri konuşabilirsin en fazla, diye devam ettim konuşmaya. iyidir belki, diyebilirsin. iyi olduğunu sanıyorum, diyebilirsin. yeryüzündeki bütün çocukları tanımış kadar kesin konuşamazsın, dedim. tamam, teslim oluyorum, dedi. ellerini yukarı kaldırdı. tebessüm etmeye çalışıyordu. telefonum çaldı. anneniz kendisini kötü hissediyormuş. sizi görmek istediğini söyledi. mutlaka gelmeniz gerekiyormuş. yaşlı bakımevindeydi annem. hiç istemiyordu orada olmayı ama böylesi hepimiz için daha iyiydi. arka koltuktakine baktım. salim'e baktım. boğazımda kalan her şeye baktım. son bir darbeye ihtiyacım vardı. o geri adımı görmüşken duramazdım. hiç müsait değilim, dedim. siz anneme sonraki cumartesi geleceğimi söyleyin. telefonu kapattım. salim, gitseydik keşke, dedi. cevap vermedim. yola bakmaya devam etti. arka koltuktaki sinmişti iyice. dört gün sonra yeniden karşılaştık. mezarlıkta. salim'in yanında duruyordu. ismini hala bilmiyordum. yanına gittim. bak dedim, çocuk iyi bir şey olsaydı bu güller dört gün önce annemin odasını süslüyor olacaktı. artık mezarını süsleyecek. yine güldü. en azından gül almışsın. mezarına da tükürebilirdin, dedi.


Şimdi ben bu öyküyü caanım uykuma kıyaraktan şeettiğimi söyleyecem ya! Efelik edecem ya illaki! Evet işin gücün artislik. İçses sen aradan çekil yavrum otur oturduğun yerde. Adamın canını sıkma. Zaten hey heylerim tepemde. Öykü diyordum mühim mevzu. Efendim gecenin bir vakti kalktım hem de uykumun canına ekmek doğrayaraktan. Kalkmasaydın kardeşim bize mi sordun, diyebilirsiniz. Zaten ağzı olan konuşuyor canına yandığımın dünyasında. Şimdi ben bu kroşeyi indirdim diye siz de taşı gediğine koyaraktan hani, ona bakarsan klavyenin başına oturan da öykücü oluyor, diyebilirsiniz. Hee klavyenin başına oturan da... İçses işin yok mu kuzum senin! Ne diyordum öykü esaslı mevzu. Bir karakter bulacaksın, bir atmosfer oluşturacaksın, bir biçim arayacaksın, sonracığıma üstkuramacası var bunun, anlatıcısı var, olay, mekan var oğlu var anlayacağınız. Silah zoruyla mı yazdırıyorlar sana kardeşim, yazmayıver sen de Allah Allah! İçses çok oluyorsun ama. Şimdi öykücü bir ağabeyimiz olsa anlatıcı çeşitlemesi gibi fiyakalı bir laf ederdi. Ederdi Allah için. Hah şöyle efendi ol canımı ye İçses. Ahmet Mekin gibi temiz adamlar şu öykücüler ne de olsa. Fiyaka da haklarıdır, çalım da. Hakkıdır hakkıdır! O torbaya doldurduğun tulumba tatlıdır. Tatlıdır tatlıdır. Buna da Karagöz'den mülhem anlatıcı hımm güzel buluş gibi bir şeyler, derdi eminim. Hatta kalıbımı basarım. Tamam bilader sende de ne çene varmış diyebilirsiniz. Deriz demeyiz sana mı soracağız kardeşim. İçses kaşınma! Gelelim mevzumuza. Mevzu derin. Efendim aşırı yorgun ve uykusuz olduğum bir günün ilk akşamından vurup kafayı uyudum. O yorgunluk, o uykusuzluğa bana mısın demeden iki bilemdin üç saat sonra uyandım. Uyanmasaydın kardeşim bize mi sordun demeyin ama. Uyandım değil aslında uyanmış bulundum. Sıcak somun ekmek gibi şu şairler hak için. Bak zihnimize nasıl nakşetmişler mısralarını görüyor musun İçses? Biraz feyz al feyz. Şairleri severim. Kitabın ortasından konuşan adamlar ne de olsa. Şairler candır. Candır candır. O öğlen yediğin de turşu ilen patlıcandır. İçses sululuğu bırak! Oturmuşuz derdimizi yanıyoruz şunun şurasında. Bir saygı duy, bir bişey yap hıyar! Rüyamda kır gibi bir yerdeyiz. Yiz diyorum çünkü memlekette kalburüstü ne kadar öykücü varsa orda. Bir eğlence tertip edilmiş, parti gibi bir şeyler verilmiş ama siz bunu lise mezunları şeysi gibi düşünmeyin. Bildiğin parti verilmiş işte. Hikmetinden sual olunmaz rabbim. Rüya bu ya benim de hepsiyle muhabbetim, tanışıklığım varmış. Rüyanda görürsün demeyin çünkü ben de onu diyordum zaten. Rüyamda memlekette elle tutulur, parmakla gösterilir ne kadar öykücü tayfa varsa hepsiyle tanışıyormuşum. Bu arada İçses gülmekten morardı burada efendim. Töbe estağfirullaah. Şurda oturmuşuz öykü diyoruz, rüya diyoruz geveliyoruz bir şeyler. Ne diye maydanoz oluyorsun ordan. Pis herif! Ben öykücü takımının arasına ister rüyada girerim ister neyse ne! Sana mı soracağım kardeşim. Bak atarım seni işten. Unutma bu öykünün müellifi hala benim. Çıkarken muhasebeye uğra derim o olur. Efendim cümlenizden affımı diliyorum. Ne diyordum? Haa rüyamda öykücü ağabeylere sual etmek için dolanıp duruyorum. Kıvranıp duruyorum desene sen şuna. Ulan ister dolanır ister kıvranırım kaydı sana mı düştü İçses. Bildiğiniz ciğerci kedisiyim hazeratın peşi sıra hani. Koştur koştur üstüm başım, fanilam ter içinde beri taraftan. Elimde bir not defteri, tahta bir kalem, bakışlarım puslu, ellerim karıncalı. Rezili rüsvayım söze gelir değil. Efendim yeri gelmişken İçses'in gözlerindeki istihzayı görmelisiniz. Namussuz herif! İçses yavrum kına aldım sana. Anladın onu sen. O perişanlıkta olmama rağmen en sevdiğim öykücü ağabeyi gözüme kestiriyorum, yandan yandan meclisine sokuluyorum, yürümeye başlıyoruz, bütün hürmetim, efendiliğimle el pençe divan, efendim sizin falanca kitabınızı okudum, filanca öykü ne öyküydü öyle ama gibilerinden şirinlikler ediyorum. Efendim sizin öykülerinizde kendimi buluyorum hatta öyle ki kitaplarınız masamda hep yanı başımda durur diyerekten şeedecek oluyorum. Özellikle son öykü kitabınızı dönüp dönüp kaç kere okumuşumdur Allah bilir, diyecek oluyorum. Oluyorum da adamın beni tındığı yok. Varlığımdan haberdar değil. Yüzüme boş boş bakıp babacan babacan gülümsüyor o kadar. Ulan her şey aklıma gelirdi de en sevdiğim öykücünün huzurunda ontolojik bir sorunsala dönüşeceğim aklıma gelmezdi. İyi mi? Bu arada yürü yürü payitahtta huzura gelmişiz haberim yok. İçses uyarsana oğlum beni ne işe yararsın sanki? Haşmetmeap'ın şiir meclisi kurulmuş. Vüzera, yeniçerilerden değme asakir, pos bıyık ağalar-paşalar, en güzellerinden seçilmiş, şekerrenk hizmetkarlar, şairler, mevlidhanlar, nevi şahsına münhasır meddahlar, sanatkarlar kimler kimler... Hünerini sergileyen ulufeyi, caizeyi kapıyor. Ben ortada kala kalıyorum öyle. Göğsüm daralıyor nefes alamayacak oluyorum biran. İçimdeki bu sıkıntıyı söküp atmak için merdivanaaa, aaaahh merdivanaa dayadım sırtımı gene böğüünnn merdivanaa merdivanaaaaee diye semaya bir avaz bırakmak istiyorum. O kadar. Oradan ayrılıp bir korulukta biraz nefesleniyorum. Kendimi doğaya vuruyorum. Biraz temiz hava doğayı seyretmek beni kendime getiriyor. Duruluyorum. Pes etmek bize yakışır mı oğlum diyerekten bir başka öykücü ağabeyin yanında bitiyorum hemen. Bütün enerji ve heyecanımı yenilemiş olarak elbette ki. Gözlerimi kapıyorum, derin bir nefes alıyorum. Ortaokul yıllarında köyde derede çimmeye gider, belimize gelen suda boğulmamak için nefesimizi tutma yarışına girişirdik hani. O günler geliyor aklıma birden. Daha o günlerden ne nanemolla olacağınız belliymiş hah ha! İçses sen ilkgençlik nedir bilir misin canımın içi? Haspinallah. Bir taraftan da yüzümün gözümün terini silmekle meşgulüm. Ter içinde kaldığını vurgulayıp durmasan olmuyor sanki diyebilirsiniz. Zaten şu üç günlük dünyada bir şeyler için uğraş vermenin ne anlamı olabilir değil mi canım? Hakkınızdır dilediğinizi söyleyebilirsiniz. Gördüğünüz üzere içimizin sesini bile susturamıyoruz nasılsa. Size mi laf edeceğim. Yürü yürü çok büyük bir kütüphaneye gelmişiz. Bu kütüphane aşağı yukarı on dönüm arazinin üzerine bina edilmiş. Avlusunda fresk tablolar, natürmort resimler, heykeller, büstler... İçerisinde en nadide yazma eserlerden tutun en modern kitaplara, bilimsel çalışmalardan sanatsal eserlere, dergiler, ansiklopediler, çocuk kitapları ne ararsanız var. Hatta tarihin değişik dönemlerindeki savaşlardan kalma ilkel teknolojik aletler bile mevcut. Kulak kabartıyorum bizim öykücü abilerin muhabbeti koyu. Yakası açılmadık öyle laflar ediyorlar ki samimiyetlerine beni de katmalarına şükran duyuyorum. Tam zamanı oğlum diyorum kendi kendime hadi göreyim seni. Çay kahve hizmetlerine koştururken bir taraftan da bizimkinin yanına sokuluyorum imza şettirecektim rahatsız olmazsanız gibilerinden. Dakikalarca benim de kalemim olduğundan, yazmanın benim hayatımdaki yerinden, not defterimi kalemimi hazır edip tavsiyeleri olursa müteşekkir olacağımdan, şu içinde bulunduğumuz zamanın benim için ehemmiyetinden, eğer arzu ederlerse birkaç çalışmamı kendilerine gösterebileceğimden, okuyan herkesin hakkımı sağ olsunlar teslim ettiklerinden filan dem vuruyorum. Dem vuruyorum da dinleyen kim! Üstat beni dinlerken aniden esneyip, gerinip suratıma doğru hapşırmasın mı? Ulan arkadaş birinin ahını mı aldım nedir bu yav diye içerleniyorum. Üstat sanki her gün birinin suratına suratına hapşırıp dururmuş gibi bütün olağanlığıyla kalkıp gidiyor. Yorum yapmayacağım hah haa! Bak yapmazsan hatırım kalır. Nolur yumurtla bir şeyler! Adamın ardından koşturup sesleniyorum sesleniyorum ama kapı duvar. Öylece Çengelköy hıyarı gibi kalıyorum orta yerde. Merdivanaaya devam etmek istiyorum bütün gücümle ama ona bile mecalim yok. Kısa bir müddetten sonra noluyor lan hemen burnunu düşürüp yelkenleri koyuveriyorsun diyorum kendi kendime. Sen böyle yaparsan İçses gibilerine düğün bayram oğlum diyorum. Biz bu yola baş koyduk aslanım gibi sloganik bir cümle daha ediyorum. Gözlerimin feri yerine geliyor. Ayaklarım yere daha bir sağlam basıyor. Öyle ki yürüdüğüm yerleri titretiyorum. Saçlarımın dikeldiğini, koltukaltlarımın kabardığını hissediyorum. En zor zaman ve şartlarda ayağa kalkmanın ilk adımının karar vermek olduğunu çok iyi biliyorum. Kararımı veriyorum. Yıkılmak, yılmak, yenilmek yani üç y bize yakışmaz diyorum. Yok artık üç y ne yav kromozom şeysi mi? Sana cevap vermiyorum artık İçses Efendi. Ağzı olanın konuştuğu şu dünyada sana laf yetiştireceğim diye hiiçç kendimi yoramam evladım. Buyur canın ne istiyorsa söyle, dilin neye dönüyorsa konuş. Koştur koştur öykücü ağabeylere yetişiyorum bu arada. Bir belediye otobüsünde kendimizi buluyoruz. Kanlıca'ya doğru gidiyoruz. Hepimizin ağzında maskeler. Koltuklara birer boşluk bırakılarak oturulmuş. Körüklüde öykücülerle beraber bir tek ben varım. Bir müddet derin bir sessizlik oluyor. Ben fırsattan istifade lise yıllarımdan beri kitaplarını döne döne okuduğum bir öykücü ağabeyin ensesinde bitiyorum. Sırtı bana dönük. Üstünde haki yeşili bir pardösü. Elinde baston, başında melon bir şapka. Derin bir nefes alıp verdikten sonra omzuna dokunup efendin bakar mısınız, deyiveriyorum. Hazret bana dönüyor bütün tebessümüyle. Buyur arkadaşım, demez mi? Ulan galiba şeytanın bacağını bu sefer kırdık, diyecek oluyorum. Bir adım daha atıp adama iyice yaklaşıyorum. Hoparlörden önce hırıltılı sesler yükseliyor. Sonra otobüsün aynasında şoförün oldukça asık suratıyla karşı karşıya geliyorum. Hırıltılar kesilince birden otobüsün içini LÜTFEN SOSYAL MESAFEYE DİKKAT EDELİM sesi dolduruyor. Başımı çevirip İçses'e bakıyorum bu sefer halime için için ağlıyor. Silkinerek uyanıyorum. Ter içindeyim. Dilimden rüyaymış kelimesi düşüyor. Kendime biraz geldikten sonra çalışma odama gidip klavyenin başına geçiyorum. 1984 Gaziantep doğumlu yazar ilk ve orta öğrenimini bu şehirde tamamladı. 2009 yılında Çanakkale İlahiyat Fakültesinden mezun oldu. Halen bu üniversitede Arap Dili ve Edebiyatı alanında yüksek lisans eğitimine devam etmektedir. Lise yıllarından itibaren öykü yazıyor. Sus Yeri isimli ilk öykü kitabı 2020 yılında çıktı. Edebi Müdahale, Fayrap, Muhayyel, Berhava Öykü, İtibar, Post Öykü, Olağan Hikaye gibi dergilerde öyküleri yayımlanmıştır. Evli ve iki kız evladı vardır.


Annesinin dizi dibine oturup, adab-ı muaşeret gereği dizlerini birbirine değdirerek, komşu kadınların örgü şişlerini izlediği günleri hatırladı. Okul hayatı boyunca Matematik hocalarından nasıl titizlikle tiksinip, kar yağınca nasıl kestane kokusu aldığını burnunun... İkindi saatlerini çok seven birini hatırladı. Ablası mıydı, annesi mi, alt sokağın kavruk kızı Yasemin mi, bilemedi. Ama sonuçta seviyordu ikindi saatlerini. Bunu hatırlayabildiğine sevinmeli. İnsanların telaşlı hüzünleriyle oturmayıp ayakta durmayın seçtikleri için boş kalan banka iki kuş kondu. Biri diğerine nerede kaldığını sordu. Sustu beriki. Cevap vermedi. Gagasının sol yanından akan bir damla suyu ufak diliyle yalayıp kaldırıma indi. Siyah şapkalı bir kadının ayakları dibinden geçerken dönüp ardına baktı. Öteki çoktan uçmuştu. Silkelendi yerdeki. Ayak parmaklarının arasına giren toprak parçalarını gagasının ucuyla ayıkladı. Yolun pazara çıkan sokağında, esrik adımlarla kayboldu. Durağa bir düğme yanaştı. Biri önde, biri ortada, biri arkada üç delikli düğme. Orta deliğinden girdi içine düğmenin. Sokak lambaları evler içindir. Bunu size öğreteceğim. Sokağı evinize taşıdığınızda, gereksiz ışık yığınından kurtulup ağır bir loşluk altında hoşça kalabilmeyi seveceksiniz. Güvenin bana. Bu iyi gelecektir. Ya da evet, bu iyi gelecektir. Ama siz yine de güvenmeyin bana. Aklım sık sık gidip gelir. Bilincim olmayan durumlar yaratıp, olabilecek diyaloglara girer kişilerle. Şu veya bu kişilerle. Dedim ya, güvenmeyin bana. Bugün yine banyonun her zamanki köşesinde ölü taklidi yaptı örümcek. Bacakları alabildiğine uzundu. Tüyleri vardı üzerinde. Kıskanmadım değil. Karşılıklı bir anlaşmayla selamlaştık önce. Beni her zamanki yerinde beklediğine sevindim. Ama ölü taklidi meselesinden sıkıldım artık. Bana bir şeyler öğretmeye çalışıyor gibi. Eğilip gözlerine baktım bugün. Bir örümceğin gözlerine baktınız mı hiç ? Saydamdır. Bakmıyor gibidir. Ama gördüğünden emin olur, sonra da memnun kalırsınız görüldüğünüzden. İnsanlar yalnız bakmayı bilir. Görmek onlara çok uzak. Bu yüzden insanlara soramadığım şeyleri onlara sorarım hep. Oysa ben ne çok isterdim, senin gibi hızla koşup kaçabilmeyi. Uzun, diri bacaklara sahip olmayı ne kadar isterdim. Şaşırdın tabii... Yerinden memnun değilsen eğer, şaşır derim. Saat 18:03. Biraz sonra gelecekler. Seni uykuna bırakıyorum. Ölü taklidi yapmaya gidiyorum. Anahtarın kapı kilidinde döndüğünü duyuyorum. Her dönüş bir sarsıntı. Açıldı kapı.. Anahtar, holdeki dolabın üzerine fırlatıldı. Her günki gibi. Geniş omuzlu bir gölge geçti salonun önünden. Mutfağa girip dolabı açtı. - Çorba yok mu bu akşam ? Bilmiyorum. Her akşam olur muydu çorba ? Selma, her akşam çorba ister. Bazen yanına salata. Uzun zaman oldu çorba yapmayalı. Selma her akşam çorba yok mu diye sorar. Ben her akşam televizyondaki programı izlerim. Su samurlarıyla kedigiller söyleşir ekranda. Biz Selma'yla konuşmayız. Kedigilleri sever Selma. Ben su samurlarını. Gelecek haftaya doktor randevum var. Kalkıp not etmeliyim duvara. Hastanenin yerini çizdiğim krokiyi de bulmalıyım. Selma aldı kuşkusuz. Bir gün gidip sormalıyım. Bir gün gidip sormam için, her gün bir şeyimi saklar Selma. Her gün gidip sormam gerekenlerin listesini ayrıca tutmalıyım. Bir gün gidip sormak için. Karşı dairenin kapısına üç kez vuruldu. Üç keskin baston ucu darbesi. Bastonun ucu kapıdan ayrılmadan açıldı kapı. Refik Bey, evine buyur edildi. Üzerinden ceketini alıp vestiyere astı karısı. Soyunup dökündü Refik Bey önce. Sonra mutfakta hazır olan masanın başına oturdu. Kızı yine revani yapmıştır. Bugün Cuma. Her Cuma babasına revani yapar Refik Bey'in kızı. Refik Bey'in kızı, Selma'nın iş yerinden arkadaşı. Hafta sonları beraber sinemaya giderler. Bazen evde izlerler filmlerini. Refik Bey'in kızı uzun, seyrek saçlıdır. Oturduğu kanepeye saçları dökülür hep. Ben, onun gitmesini beklemeden toplarım kanepeden saçları. Selma, her saç toplayışımın ardından bir sigara yakar. Bir tane de bana yakar. Sigaram bitene kadar oturup dinlerim onları. Bazen, Cuma'dan kalma iki parça revaniyi de getirir Refik Bey'in kızı. Ben sevmem. Her defasında fazla kaçırıyor yumurtasını. Selma revani yapmayı bilmez. Bu evde yemekleri ben yaparım. Refik Bey taş plağını çalıştırdı. Yine Selim'in Suz-ı Dilara'sı çalıyor. Demek ki saat on buçuk. Benim uyku saatim. Ölü taklidi yapmaktan, yarı ölüm haline terfi ediyorum. Uyku halinde, Antik Yunan'ın yarı ölümlü Tanrılarına benziyor insan. Her şeyi yapabilecek kudrete sahip irade, artık hiçbir şeyi yapmayacak durumdaki bedeni ele geçiriyor. Selma, birkaç gecedir uykumda yanıma geliyor. Eski ayakkabılarımı, kitap ayraçlarımı, yeni aldığım fincan takımlarını sakladığı yeri bir bir söyleyip odasına çekiliyor. Ben her sabah unutuyorum söylediği yerleri. Her akşam gelip yeniden hatırlatıyor. Selma her akşam, çorba yok mu diye soruyor. Ben, Tuğçe Gök. 7 Eylül 1994 Gönen doğumluyum. İlk ve ortaöğretimi Gönen'detamamladıktan sonra 2012'de Marmara Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili veEdebiyatı bölümünü kazandım. Üç yıl burada eğitim aldıktan sonra ailevi sebeplerleKahramanmaraş'a taşınıp lisans eğitimime Adıyaman Üniversitesi'nde devam ettim. 2019'daburadan mezun oldum. Edebiyata ve sanata ilgim lise yıllarımdan beri devam ediyor. Yazmaya da aynı yıllarda başladım. 2011'de Ömer Seyfettin öykü yarışmasında GöldekiBeyaz Yaprak isimli öykümle üçüncülük aldım. Daha önce Şarki edebiyat ve sanat dergisindeiki öyküm yayımlandı. İki çocuk annesiyim, okumaya ve yazmaya devam ediyorum.


Binlerce defa kendime aynı ölüm haberini verdim. Bir telefonla, bir elçiyle, bir mektupla. Her seferinde mesaj aynıydı. Baban öldü. Hepsine ayrı ayrı tepkiler verdim. Ağladım, güçlü durmaya çalıştım, bazense hiçbir şey yapamadan öylece yığıldım. Hepsinde de güçlü bir acıyla kavruldum. Gerçeği asla böyle olmaz dedim kendime, daha acı olur. Ama olmadı. Daha acı olamadı. Aklımda kurduğum onca kurgu durdu ve yerini boşluğa bıraktı. Gövdemde koca bir delik. İçimde yok olmuşluk. Ağlamadım. Hatta güldüm. Kavuştu sonunda dedim. Güçlü durmaya da çalışmadım öylece yığılmadım da. Zaman durdu ben durdum. İkindi güneşi çevremi sardı. Ben de onu sardım. Sardığım kendi eksik yanım mıydı yoksa ölüm güzel geldi de onu mu sardım bilmiyorum. Sardım öylece. Beni saran kızıl ışık gibi sardım. Yüzüme oturan gülüş gibi. İnip kalkan göğsüm gibi. Nefesim hızlı gözyaşım kuru. Eve gidelim istersen diyenlere hayır dedim. Az kaldı. Sahile yürüyelim. Yaşadığımı göreyim. Ölen ben miyim babam mı onu bileyim. Bilemedim. Ağla dedi herkes. Çocuk gibi ağla. Adam gibi ağla. Süzülsün gözyaşın. Sarıldılar, yüzüme bakamadılar, su verdiler. Köşede kıyıda şokta dediler ama şokta değildim. Üzülememek suç muydu baba. Soramadım sana bunu. Toprağa koyarken de soramadım yıkarken de evde can verdiğin yeri yatak yapıp yatarken de. Ölüm ayrılık değil gibi. Ayrılık gibi olan kalımdı. Kalan bendim. Ayrı kalan da ben ayrı ölen de. Sen burada değilken konup göçen de ben. Ayrılık değil kavuşma. Kavuşan sen. Kavuşuşun kutlu olsun diyemeyen ben. Ağzımı açıp sana tek bir söz bile edememek dışında bir üzüntümün olmamasına bile üzüldüm ama ölümüne üzülemedim. Ölüm demeye üzüldüm ama ölmene, seni o nemli toprakta yapayalnız bırakmaya üzülemedim. Olması gerektiği gibiydi gidişin, gelenlere büyük büyük masalar kuruşumuz, okunan ayetler, edilen dualar, başın sağ olsunlar olması gerektiği gibiydi. Çorba da olması gerektiği gibiydi mesela. İçmemem gerektiğini hissede hissede içtiğim bir tas çorba güzeldi, verilen pideler de güzeldi. Sen sevmezsin diye biber koydurmadım hatta pideye. Babam böyle sever dedim Mehmet abiye, buğulandı onun gözleri ama ben yine gülümsedim. Bir kuş çırpınıyor göğsümde seni anınca ama ağlatmıyor. Çırpınıp, göğsüme çarpıp duruyor sadece. Ama bir tek beni ağlatamıyor o kuş. Merve ağladı mesela. Her köşede kıyıda ağladı, kollarımda ağladı, yatağında bütün gece ağladı. Ağlamasını kıskandım. Seni benden çok sevmesini kıskandım. Keşke dedim bende ağlasam hüngür hüngür, deseler ki ulan ne çok seviyormuş babasını. Tek bir gözyaşı bile dökmedim arkandan. Kafamda kurduğum senaryoların hepsinde ağlamıştım oysa. Mesela halamın bana telefon edip baban Hakk'ın rahmetine kavuştu oğlum dediğinde amfide olmama aldırmadan hüngür hüngür ağlamıştım. Ya da Selvi'nin gelip başın sağ olsun Murat deyip boynuma sarıldığında tir tir titreyerek güçlü durmaya çalışsam da gözlerimden bir bir düşmüştü damlalar. En çok da rüyamda annemi görüp uyandığımda evde seni de bulamadığım o hayalde... Öyle çok ağlamıştım ki belki çocukken düşüp yara bere içinde kaldığımda bile o kadar ağlamamışımdır. Ama gerçekte öyle olmadı. Merve'nin mesajını görünce iki kere okuyup dudaklarımın arasından gerçek olup olmadığını kontrol edermiş gibi çıkan 'Babam ölmüş.' cümlesini yabancı gelen sesimden duymak dışında başka tek bir tepki bile vermemiştim. Ölmüş demek kanıma dokunmuştu bir tek. Zaten bir daha da babam öldü diyemedim kimseye. Vefat etti babam, dedim hep. Ölmeyi sana yakıştıramadığımdan ya da senin kimseye öldü demediğin gibi sana öyle dememe alınırsın diye korktuğumdan kimselere babam öldü demedim. Günün tükendi babam, nefesin tükendi, vaktin doldu. Teslim ettin ruhunu, sıyırdın bedeninden. Çok sevdiğin ceketini çıkarıp şöyle bir evirip çevirirek tozunu silkeleyip asardın ya askısına bedeninden ruhunu da aynı şekilde sıyırıp dünyanın tozundan temizleyerek teslim etmişsindir. Keşke böyle incelikle teslim ettiğin ruhunu sorabilsem sana. Ruhumuz en çok kalbimizde mi baba? Keşke Merve'nin rüyasına geldiğin gibi benimkine de gelip cevaplasan sorularımı. O çok üzüldü diye girdin rüyasına biliyorum, kıyamazsın kızına. Önceden de en çok onun saçını okşardın zaten. Annemi görürdün gözlerinde. Kıskanırdım ben de. Hiç bitmemiş işte o çocuksu kıskançlık, göğsüme sıkışıp kalmış. Seni görebiliyor diye, senin için ağlayabiliyor diye bile kıskanıyorum onu. Kardeş olmak böyle çünkü, ne olduğuna ne öldüğüne. Ama benimki annemin yokluğundan biliyorum. Babalar kızlarını anneler oğullarını sever en çok, babalar kızlarının gözlerinde aşık olduğu kadını anneler oğullarının gözünde aşık oldukları erkeği görürler. Selvi'nin gözlerini göreceğim bir kızım olsa ben de onu dünyalara değişmem. Her gün okşarım başını, mis gibi kokar o da anası gibi. Annem olsa işte o da daha çok benim başımı okşardı belki. Sen duysan bunları hadsizlik ettiğimi söylerdin. Ne garip ki bunun için bile kızamazsın bana artık. Ben de toprağa kavuşana, annemle senin kavuşman gibi birbirimize kavuşana kadar sabredeceksin bu azar için. Halam seni çok seviyor baba, abisinin bir tanesi olmasının hakkını sonuna kadar veriyor. Geçen gün odana gelip azarladı bile beni. Kapıdan bir girişi vardı, hışımla. Kapadı arkasından kapıyı, gelip karşıma durdu. Hadi ağlamıyorsun, güçlü çocuksun ama bari ortalarda dolanıp muhabbet etme herkesle. Babanın gidişine sevindin sanacak millet. Kızarken ki ses tonunu bilirsin. Bir hanımefendiden böyle hiddetli bir tonun çıkışı beni hep şaşırtmıştır. Her kelimesi titretir içimi. Bu sefer öyle olmadı ama. Sesinin hiddetine abisinin hüznü karışıyordu çünkü. Gelip yanıma oturamadı bile. Koltuğa şöyle bir baktı sadece. Senin orada öyle can çekişirken yatışını hatırlamış olacak ki gözlerinden yanaklarına uzun uzun süzüldü yaşlar. Kızdığını unuttu, ne yaptığını ne yapacağını unuttu, durdu öyle kapının önünde. Gidip sarıldım tabi. Onun ağlayışına içim cız etti ama yine de ağlayamadım. Belki öldüğünü görmediğim için ağlayamıyordum baba, ne dersin? Bu koltukta senin dizine başımı yaslar gibi yatışım bu yüzden belki. Merve uğrayamadı uzun süre buraya, halam yalnızca bir defa geldi böyle. Bir tek ben her gece dizlerinde yatar gibi uyudum bu odada. Yarım kalmış yazılarını bile okudum. Ölümü anmaya başladığın o yazıyı bile okudum. Sesini duydum kulaklarımda hatta. Hani anneme okuduğunu anlatıp Merve'nin ısrarı üzerine bize de okurdun ya yazdıklarını. Bir dizinde ben bir dizinde Merve. Hala aynı ses kulaklarımda. Bu odada hala varmışsın gibi. Uzun bir seyahattesin her an dönecekmişsin gibi. Annem öldüğünde de böyle olmuştu, sen de ilk başta öyle gelir zamanla ağırlaşır ölüm demiştin. Benim için öyle olmadı baba. Annemi anınca da göğsümdeki kuş sağa sola çarpar sonra yorgun düşerdi ve hep aynı şeyi fısıldardı. Uzun bir seyahat bu. Seni de yanına çağırdı işte. Uzun bir balayı gibi. Merve bana emanet edilmiş, kapılar her gece sıkı sıkıya kitlenip dualarla uyunması tembihlenmiş de bavullarla gitmişsiniz gibi. Öldüğünü bilsem de gidişin böyle neşeli geliyor işte bana. Belki bu çocukça düşüncelerim herkes gidince, Merve ile koca evde yapayalnız kalınca geçecektir diye düşünüyordum. O gün hiç gelmeyecek gibiydi o sıralar. İki ay geçmişti ama hala kapının sesi durulmuyordu. Merve ağlamayı bırakmıştı ama gülmüyordu da. Odana kimse gelemedi ama her gelen kapıya uzun uzun bakıp iç çekiyordu. Sevenin ne çokmuş. Her gelen yüzlerce duayı salonun ortasına yığdı da salonumuz koca bir dua oldu. Allah güç versin kalanlara, sağlıkla sıhhatle yaşayın onların yerine de. Genç gitti anneniz de babanız da. Onların ömrü de sizin olsun inşallah. Pek severdik rahmetliyi kabri nur dolsun. Murat oğlum güçlü durma vakti şimdi Merve'miz önce Allah'a sonra sana emanet. Selvi bile sordu bana bunu. Hadi anneni hiç tanımadın ama ya baban? Aynen böyle dedi. O da beni suçladı o zaman. Ama şimdi suçlayamıyor. Senin ölüm haberini aldığım o günü unutmayan bir ben kaldım çünkü. Her gece dizlerine yatıp tüm dertlerimi unutur gibi odanda sabahlıyorum hala. Selvi çocuk gibi olduğumu söylüyor bu odada. Çayımı getirmek için geldiğinde saçlarımı bile okşuyor bazen. Kızma hemen. Yanlış bir şey yapmadım. O artık gözlerine baktığımda onun gözlerini görebileceğim çocukların annesi. Seni toprağa gömdüğümüz o günden üç beş ay sonra gidip babasından istedim onu. Merve kızdı tabi, cenaze eviymişiz biz, yakışık almazmış. Umursamadım, sen severdin Selvi'yi, gelinin olsun isterdin. Gittim Allah'ın emriyle istedim sensiz sensiz, onlarda verdiler kızlarını bu öksüz yetim oğlana. Ama Halit amca şart koştu hemen. Düğün sonbaharda olsun bu yıl olacaksa da, babanın yası dinsin öyle sevinelim. Tamam dedim ben de. Sonbaharın kızılında oldu düğünümüz, bizim bahçede. Bahçedeki yaprakların arasında bağlandı kaderimiz. Düğün biter bitmez Merve bir kaç haftalığına halama gitti. Herkese yeni evli çiftin yanında kalmak olmaz diye bahane buldu ama ben biliyorum evlenmeme kızdı. Abisini kıskandığından değil. Sizi sevmediğimi, seni toprağa verir vermez sanki hiç umrumda değil gibi evlendiğimi düşündüğünden kızdı. Her gece söylendi halama, kulaklarımın çınlamasından biliyorum. Kızmadım ona. Her çınlamada odana kapandım. Merve'nin yükünü alsın, gönlümüze yeni bir soluk getirsin diye alelacele evlenmek kötü mü diye günlerce sorguladım. Asıl suçlu düğünüm değildi biliyorum. Bir kere bile gözyaşı dökemememdi.