Büfeye doğru yürüyorum. Yanımda bir araba giderek yavaşlıyor. Duruyor. Sarışın bir kız arabadan inip bana koşuyor. Sarışın kız bir arabadan inip koşuyor. Sarışın kız bir koşuyor. Sarışın. Kız. Bir. Sarışın bir kız bana koşarsa kollarımı açarım. Şüpheye düşenden şüpheye düşerim. Tanımlamaz olur muyum? Hatırlayamadım. Bir olay çıkmasın. Otuz kuruş para için dergiye yetiştirmem gereken röportaja gidiyorum. Büfeye doğru yürümemem gerekiyordu. Her şey neden karışıyor. Susmasa ve ortak geçmişimizden bahsederek devam edebilseydik keşke. Kız çok sarışın. Yakın zamanda tanışmış olsak hatırlarım. Muhtemelen çirkinken tanıştık. İyi arkadaş olduk. Kesin ilkokuldandır. Belki de zamanında kumraldı. Türk kızlarına inat giderek esmerleşmek yerine sarışınlaşmıştır. Büfeye birlikte vardık. Kemıl Soft. 10-7=3. Üç(3) burada kalan son öz varlığım. İlkokulu beraber okumuşuz. Çok güldürmüşüm. O zamanlardan zeki olduğum belliymiş. Annem nasılmış? Hangi okuldaymışım? Sakalım varmış. Az daha tanıyamayacakmış. Kızım dedim burada bir öykü yazıyorum. Sarışın kızlar ilgimi çekmez. Annem öldü. Babam gitti. Ben hiç okumadım. Küfretmeden gider misin şuradan. Şu ilerdeki yere yaklaşınca simit sarayı olduğunu gördük. Önceden biliyordum. Sadece bilinç düzeyime yeni sıçradı. Böyle olması gerek. Üst kat kapalı alan değildir bre bismillah diyerek önde sarışın arkada yere bakarak ilerleyen ben çıktık yukarı. İkimizde serf servis ibresini bilerek ve isteyerek görmemezlikten gelmiştik. On sekizimizi geçeli çok oldu. İçimiz huzur dolmuyordu. Her zaman düşündüğüm ve başarılı olamadığım repliğimi tekrarlayacaktım. Kaybedecek hiçbir şeyi yok. Sesimi diyaframa, beynimi boşluğa aldım. Kibirim, tüm ihtişamıyla ileri vitesteydi. Canım bizi kırmayıp çayları getirdi. Büfeden aldığım ve sadece üç liram kalmasına neden olan Kemıl'ı açtım. Sigara isimlerinin İngilizce olması büyük nimetti. Kalan üç liramı fark etmeme sebep olan şey sevgili okur sigara için iç cebime giden elimdi. Yoksa karşımda sarışın bir kız varken kalan üç lirayı düşünmek akıl alır şey mi? Biraz lafladık. Ben, intiharlardan ve planladığım cinayetlerden ve kutup ayılarından ve penguenlerin etçil hayvanlar olduğundan bahsetti. O, okulunu ve bölümünü ve erkek arkadaşını anlattı. Bu sonuncusunu neden yaptı bilmiyorum. Tipim değildin zaten kendileriniz. Tam da ona gözlerinin ne kadar güzel olmadığını söyleyecektim. Röportaja yarım saat kaldığını fark ettim. Hiç param kalmamıştı. Kız da gelince bir şeyler içerdi. İki kuruş telif için katlanılacak iş değildi şu dergicilik. Garson kıza klark çekmenin son yol olduğunu anlamıştım artık. Kafamda kurguladım. Öykücü olmanın en güzel tarafı buydu. Kendi oyununu kendin yazıp oynuyorsun. Kimse de okumuyor. Çantadan birkaç dergi ve kitap ve not defteri çıkartıp masaya bıraktım. Saçımı dağıttım. Sigaramı yaktım. Tutunamadım. Kız çekingen kuzu gibi yanıma gelmedi. Bu bir öykü sevgili okuyucu, burada şiirsellik arama. Geldi. Sandalyeyi çekti. Sarışın kızın olması gereken yere belki de kızın üstüne oturdu. Beni izlemeye başladı. Sarışın kız şimdi esmer olmuştu. Geçmişimden hiçbir iz bırakmadan. şimdi nasıl anlatayım bilmiyorum yeni bir kitap yazıyorum da ben yazarım biliyorum çok iddialı ama seni rahatsız etmek istememiştim Ben de yazarım. Yeni kitabım çıktı. sadece danışmak istediğim birkaç şey daha doğrusu küçük bir oyun oynayacağız Burada garsonluk yapmamın sebebi yeni dosyam için. şimdi ben parası olmadığı için garsona yazar taklidi yapacağını anlatarak asılmaya çalışan bir öykücüyü oynayacağım sen de garsonu oynamaya devam et Karakteri çözmeye çalışıyorum. Durup dururken bu kıza aşık olabilirim. Adınız Burçak mı acaba? Seninle evlenir miyim? Adınızı değiştirelim. Sonra ben de sizin adınızı alayım Burçak. Sandığımdan daha fazla Burçak'sın. Bu işi çok iyi kıvıracağı belliydi. Birlikte Dublin'e yerleşiriz. Turuncu çocuklarımız olmasın. Lütfen. Güzel sokakların, güzel çocukları. Sesimi histerikleştirdim. Altı tane dönem romanı yazmış sakallı bir yazar kadar acı doluyum. Oyunumuz gayet iyi gidiyordu. Kız kıvıracaktı. Tam masadan kalkarken kolunu tuttum. Teklifim kurguya yenilmişti. Özümüzü biçimsel şakalar yemişti. Üzülmüştüm. Kız kalkıp kasaya yöneldi. İki dakika sonra müdür gelip bugün tüm hizmetin müessese denilen kurumdan karşılanacağını söyledi. Sevinçten vapura fazladan jeton atmış gibiydim. Röportaj için çok az zamanım kalmış olmalıydı. Garsonu sepetleyip, genç ve güzel olduğunu bildiğim yazarımı beklemeye koyuldum. Kız pes etmiyordu. Garson kız bu kez farklı bir edayla geldi. Oyundan hoşlandı tabii. Numaramı istese de yanlış numara verirdim. Masadaki tek çay bardağını alıp diğer masaya bıraktı. Küllükleri değiştirdi. Karşıma oturdu. Ah aşk.


Birden korkuyla irkildi, kalktı yataktan. İki eliyle yüzünü kapatıp rüyasına anlam aradı. Umut, uzak yıldızlardan gelen bir ziya, acılarsa tarifsizdi. Yeniden başlıyordu her şey. Aynanın karşısına geçti. Yüz yüze geldi kendisiyle. Aynada gördüğü, kendine hiç benzemeyen o münzevi gözlerden kaçırdı kendini. Daha önce de defalarca yaptığı gibi, sağ elinin parmaklarını gezdirdi yüzünde. Sonra o parmaklar sağ kaşının üzerindeki yaradan hızla geçti. Acıyı hissetti yine de. Bugün küçük saksısında sıkışmış, katmerli mor çiçekler açmış bir Afrika menekşesiydi. Geçen günler ona, yılların bile hiçbir hükmünün olmadığını öğretmişti. Şimdi boşa harcanmış bir ömre hayıflanıyordu. Bu onu daha aceleci yapıyor ve üzüyordu. Oysaki yapacak daha ne çok iş vardı. Ama nafile. Koca ve hoyratça harcanmış bir ömürden geriye, zamanın berkittiği bir kalp, derine düşmüş bir çift göz, teninde derin yarıklar ve belli belirsiz morluklar kalmıştı. Birkaç zeytin koydu tabağına. Pencerenin önüne çekti sandalyesini. Elinde çaydanlık vardı. Gözü yağan karın altında servis bekleyen çocuklara takıldı. Çoğu daha uyanmamıştır bu yavruların., diye söylendi. Büyüdüklerinde onları da kendi akıbetine benzeyen bir son mu beklemekteydi! Yarı uykulu, oyunlarla geçen bir çocukluk, sonra bulanık bir sel gibi etrafını yıkan ilk gençlik çağları... Küçük isyanlar, büyük isyanlar, tavır koymalar, kimlik arayışları, ilk aşklar... Sonra bir sabah uyandığında artık büyüdüm sanmalar... Bu yollardan o da geçmemiş miydi? Birden irkildi. Çay bardağı taşmış, beyaz mermerin üzerinde kendine bir yol çizerek akıyordu. 'Kendinden çıkan, tavrını koruyan bir yol çizmek ve akmak!' dedi ama kimse duymadı onu. Önce refleks olarak kaldırdığı çaydanlığı tekrar bardağın üzerine eğdi, sanki bu fikrini selamlar gibiydi... Çocukluğu, komşu kızlarla beş taş oynadıkları eski mahalleler, ilk gençliğinde gittikleri yazlık sinemalar geçti gözünün önünden. Akşam serinliğinde, tozmasın diye matineden az evvel sulanmış sinemanın ön koltuklarında yer kapma telaşları, bozuk bir hoparlörden çıkan anlaşılmaz ve dağınık sese aldırış etmeden filmi içselleştirdikleri ve ondan bir parça oldukları günler geldi aklına. Nasıl da sonunu önceden bildikleri bir aşk hikayesi için içli içli ağlar, esas oğlanın attığı bir yumruğu deliler gibi alkışlarlardı. Sonra matine aralarında sucuk ya da çemen ekmek yemek hatırlanası güzel günlerdi. O sinema akşamlarında neşeden yarı sarhoş, salına salına eve dönerken, gazete kağıdından külahlara konulan sütle kavrulmuş kabak çekirdeğinin keyfi de bir başkaydı. Bu dönüşlerde kimi kızlar Belgin Doruk'tan, kimi Türkan Şoray'dan rol çalar, yüksek topuklu ayakkabılarıyla yürüyüşleri değişirdi. Aslına bakılırsa apartman topuklu ayakkabılar, topuz yapılmış saçların ön tarafı açık bırakılarak bağlanmış eşarplar ve üzerlerine sinen ağır çemen kokusu yaşantılarındaki alaturkalığı ne de güzel anlatırdı. Erkeklerse ayrı bir dünyaydı. Bu sinema geceleri neredeyse günlerce sürerdi. Yastıklarına başlarını koyduklarında göz tavana dikilir ve filmin en güzel sahneleri bir de tavanda seyredilirdi. O an yüzlerdeki tarifsiz haz resmedilebilse ne ölümsüz ifadeler çizilirdi. Bu matinelere, günler öncesinden dolmalar, sarmalar, poğaçalar yapılır, et suyuyla çemenler karılırdı. Eğer bunlar yapılmazsa, sinemanın önünde tezgahını açan arabacıdan alınan turşunun yanında yenen içli ketenin de tadı bir başkaydı. Kimi haylaz çocuklar yerlere yatar, bağırır çağırır, illaki alınacak o kete! Anneler baş edebilmek için çocuklarını çimdikleyerek azarlasalar da, dayanamayıp yine alırlardı o keteden. Anne yüreği işte, ama söylenmeye de devam ederlerdi. Ömrü kesilmeyesice, evde ye dersin yemez, burada rezillik çıkaracak ya, kıymete biner kötü kete der dururlardı. Kimi akşam ansızın bastıran yaz yağmurlarına yakalanırlardı. Herkes kaçacak bir yer ararken onlar ellerini ve ağızlarını göğe açarak oldukları yerde dönerlerdi. Sonra bazı gençler onlara katılır, ağızlarıyla yağmur tutarlardı. Hepsi yaşanmış ve bitmişti işte. Şimdi yapayalnızdı. Aylardır çocukları kapısını çalmamıştı... Hüzünlüydü. Bu sabah nereden dolanmışsa diline: Mümin çile terzisidir, ateşten gömlek biçer. diyordu. O camdan dışarıya uzun uzun bakarken, camın önünde duran fotoğraf albümü kayarak düştü. Resimler saçıldı her yere. Durakta servis bekleyen kız döndü, el sallayıp, öpücük gönderdi. İkisinin de yüzünde eşsiz bir gülümseme belirdi. Titreyen eliyle, önce gözlerinin sonra camın buğusunu sildi. O, eski fotoğraflardan, anılardan ve ona el sallayan çocuklardan yeni bir dünya inşa etmişti kendine. Huzurevinde yalnızlıkla ancak böyle baş edebilirdi.


Apayrı bir alem... Sanki her nesne, ayrı bir şua yayıyor; en derin karanlıklar bile burada yırtılıp, bir safa, bir huzur bahşediyor. Hiçbir şey göründüğü gibi değil, daima daha üst bir konuma, gize, perde gerisi bir manaya, gaybi bir sırra işaret ediyor. Erkekler beyaz, iri kelebekler gibi kayalarda. Sünnet mucibince, Müzdelife'de geceleyecekler. Sema, onlara imreniyor. Dokunaklı bir görüntü; çarpıp geçiyor. Şeytan taşladıktan sonra, güzergahta ilerlerken, yoğun çöp kümelerinden bunalıyorlar, bazıları akıl almaz boyutlarda. İnsanlar herhalde müsterih; kerih kokulara dahi aldırmadan, çöplerin bağrında. Küçük çadırlar kurmuşlar; hasırlar, mukavvalar üzerinde oturuyorlar. Yedikleri içtikleri, artıkları, ille attıkları sanki hiç umurları değil. Çok şaşırtıcı. Bu derece kirle içli dışlılık, Temizlik dini İslamiyet anlayışıyla nasıl bağdaşabilir ve nasıl bir iç hayatımız var ki, böyle bir pisliği kaldırıp, hoş görebilir. Düşüncelerini, Necla'yla paylaşıyor. Necla da zaten söylenip duruyor, sonra yerdeki pet şişeye ayağıyla vuruyor. Selim'e pas verdim fakat bakmıyor diyor. Esprili, zeki kadın. Gülüşüyorlar, bazen de hafif tertip erkekleriyle dalga geçiyorlar. Sema, çevreye aldırmamaya gayret ederek, Mescidi-i Nebevi'deki bir anısını hatırlıyor. Sabah saatleridir. Yanında bir Afrikalı. Dünyanın en güzel namazlarından birini de, yerini tam da bulmuş, çöp tenekesinin yanında, Mescidin karşısında kılıyor. Acaba oranın çöpleri de mi güzeldi? Huzur ve mutluluk, her yanı kuşatmış; tüm maniaları yakarak yıkarak ve kalbi de yapılandırarak arıtıyordu. Otelde Kamile teyze, pisliğe takıntı yapmasının, zevki azalttığını söylüyor. İki sene önce ramazan umresine gelmişti. Fevkalade bir lezzetle, doyumsuz anlar yaşamıştı. O zaman feyiz almak için böylesine çabalamamıştı. Bedensel olarak daha kuvvetli, dayanıklıydı. Gerçi senelerden değil, artık aylardan nem, gün kapan yaşı da hesaba katmalıydı ama biraz hayal kırıklığı yaşamış gibi. Kendini toparlamaya çalışıyor. Hepimizin aynı durum başında diyor Necla. Türkiye'den ve Arabistan'dan aldıkları yiyecekleri bölüşerek, nefis bir kahvaltı hazırlayan kadınlar da benzer durumdan şikayetçi. Bazıları, girişe konmuş televizyondan dizileri, haberleri izliyor. Diyanet görevlileri, salonun bir köşesinde, onlara ayrılmış masalarında oturuyor; kimileri kitap, Kur'an okuyor, kimi suallere cevap vermeye çalışıyor. Bazı mahrem sualler için hanım görevliler tercih edilecektir. Kadın ve erkek hocaların muhtelif duyuruları. Ziyaret yapacak grupların toplantı ve gidiş saatleri; çeşitli gezi programları... Eski faaliyetlerini bildiren, hükmü kalkmış kağıtları almıyorlar bile. Programların azlığı, ilgisizlikle bağlantılı şikayetler olmuştu. Ancak şimdi çalışkan, vazifeşinas memurlar; faaliyetlerini göstermek istiyor. Sonuçta pano, kağıtlarla kaplanıyor. Aceleyle eskilerini alıp, çöpe atıveriyor tavaftan yeni dönmüş bir bey. Aslında zor, mesuliyetli bir görevi üstleniyor din görevlileri. Mesela sohbet bol yapılsa, hani siz eğitim işleriyle de çok alakasızsınız denmişti ya; kafile Ay gene mi deyip, dudak büküyor. İletişimin seyrekliği, ilgisizlik ise pek tabii, kusurdur. Başkan kulak büktü; kurumun her ferdinin, ödevlerine ayrı bir önem göstermesi gerekiyor. Çünkü şahsi hatalar toptanlaştırılıp, bütüne mal ediliyor. Nurhan Hanım, Arafat dönüşü; otellerine özel olarak getirilecek yaşlı ve engellilerin, otobüste yedi saat mahsur kalmalarını yana yakıla tekrar anlatıyor. Hadisenin tesirinden kurtulamamış. Tahammülfersa bir şey. Yanlarında refakatçi olarak -doğru dürüst, tecrübeli birini bile vazifelendirmemişler- bir aşçı, asabi yol bilmez bir şoför varmış. Nurhan'ın, kalp hastası annesine bir şey olacak diye ödü patlamış. Bazen Mekke dışına çıktıkları zehabına kapılmışlar. Tuvalet, su, yemek ihtiyacını gidermek yok. Otobüste sıkışıp kalmışlar. Oteldeki yakınlar, aileler deli divaneye dönmüş, telefon üstüne telefon. Bir ara iletişim kopmuş. Yanlış otele götürülmüşler; birkaç kişiyi unutmuşlar v. s. Tümü tepkililer, barut gibiler. Nurhan'ın babası Remzi Bey, olayı kat komşusu ve arkadaşı bazı erkeklere aktarırken: En aklı başında benim kızımmış. diye övünüyor. Büyük Yürüyüş'te, Arafat'tan dönerken; yolda dökülenler, hastalananlar olmuş; lüzumlu alaka gösterilmeyip, kalan sağlar bizimdir hesabı yapılmıştı. Fahiş fiyatla taksi tutanlar, gideceği oteli şaşıranlar, hepsi kafiledendi ve yanı başlarında yardım görecekleri bir merci bulamamışlardı. Sabri Bey, bu aksaklığı, yanlışlığı anımsatıyor ve özel şirketlerin methini yapıyor. İstediği bir şirketin kontenjanı, bir günde dolduğu için, kerhen bu kanalla gelmiş. Kerem Bey'se, kimi dostlarının başına gelen menfi örnekleri sıralayıp: İlle Diyanet! diye konuşmaya katılıyor. Akşam, otelin mescidinde kafile başkanının konuşmasını dinliyorlar. Başkan, geçmiş olaylardan olsa gerek, dağınık ve üzgün gözüküyor. Söyledikleri hep bir ders, ibretle dolu. Kınama ve nasihat arasındaki farka değiniyor. Her insan hata yapabilir. Ama sonra kınadığı başına gelir. bağlamında konuşmasını sürdürüyor. Hanım yücelerle ilgili örneklere sıkça başvurmakta. Özellikle büyüklerden Rabia'tül Adeviyye Hazretleri'ni çok beğendiği anlaşılıyor. Gerçekten samimi bir adam. Kendi yazdığı manzumelerde hep bir aşkı, Peygamber sevgisini dillendiriyor. şeklinde takdirini belirtiyor. Kafile Başkanı Reha Bey, bazen şimşekleri çekse de, esasen sevilen bir kimse. Necla, gözyaşlarıyla zikre başlıyor. Sema, uzun zamandır benzeri bir tablo görmemişti; arkadaşının cereyanı ona da geçiyor. Rukiye teyze, Melekler oynaşıyor diyor, esrik bir sevinçle. Tanıklıklarını saklayamıyor, kendini tutamıyor işte. Güzelliklere vesile olanları unutmamalı. Hatalarının yanında bunlar da var diyor, ön saflardaki Semih Bey, kıyasıya tenkitte bulunanlardan birine. Beytullah'a giderken, otobüste, birkaç kendini bilmez, başkanın üzerine yürüyecekmiş neredeyse. Başkan, tatlı ikna edici diliyle onları yatıştırmış ama olay çıkmasına ramak kalmış. Sohbetten sonra kadın din görevlisi cüz dağıtıyor. Sema onbirinci cüzü alıyor. Necla, üzerinde suçlamalar uçuşan başkana acıyor. İnsanın başına her durum gelebiliyor. Ademoğlu nankör. Ancak hayatın sillesini yemiş Nurhan gibilere ve yaşlılara daha ziyade merhamet besliyor. Üstelik muhakkak kendilerini garip, güçsüz, yalnız hissediyorlardır. Mağduriyetlerini, biçareliklerini, düzene ayak uyduramadıklarını daha fazla duyurmak niye? Yapılanlar bütün hürmet, adalet, hakkaniyet duygusunu sıfırlayan, İslami tezleri altüst eden bir şey. Yaşlısına, hastasına gereken önemi, ihtimamı göstermeyen bir kurum; üstelik din işleriyle ilgili; rastgele bir müessese değil. Dindarlara da güvenilmeyecekti de, kime güvenilecekti. Bazen hocaların, yüzleri sarkmış, bezgin, laf yetiştirmekten, oraya buraya koşturmaktan This is why passing a Hair Drug hair sample drug test is so difficult. harap hallerini görünce üzülüyor Kamile teyze. Gece ibadetine yetişmek için, erken bir saatte odalarına çekiliyorlar. Eşine, şikayetleri, olumsuz sözleri naklettiğinde Selami amca, Tuhafsın der gibi bakıp, katı: Elbette yapacaklar, vazifeleridir. Bizden o kadar para alıyorlar. diye karşılık veriyor. Kamile, zamanın gürültüsünü, kakofonisini de bastıran bu sevdalı tıklamalardan, tiktaklardan memnun. Yüreği bir basınç altında. Artık ne yatıp, ne uyunabilir; tek bir şey onu yatıştırabilir. Selami Bey'e, Kalk, hemen Kabe'ye hemen gidelim. yalvarıyor. Ertesi günde de; kılavuz kurum, masaya yatırılıp delik deşik edildikten sonra, mesele eleştiriye ve doza getiriliyor. Yani hacıyız diye hiç tenkit etmeyecek, daima susacak mıyız? diye laf çarptırıyor. Sabrın sonu nereye kadar? Her tür pislik elbette yanımızda götürülmemeli, ancak usulünce haklar da aranmalı, en azından istikbaldeki kardeşlerimizin selameti için. Masadaki arkadaşı, başıyla hacı eleştirmeni tasdik ediyor. Sonraki günlerde, geziye çıkıyorlar. Bu defa Mekke'de bazı yerler görülecek. Başta; bir örümcek ve güvercinin eşsiz menentsiz bir Güzelliği sırladığı Sevr Dağı. Durulmayıp, önünden geçilen; Arafat'ta Son Elçi'nin namaz kılıp, hutbe okuduğu Nemire Camii. Sema'nın ilgisini çeken duraklardan biri de, Hz. Adem'le Hz. Havva'nın buluşma yeri. Daha güzel bir Havva, yarımız bir Adem ve süzülmüş bir benlikle, çakışma mekanı. Salihlerle, aşıklarla, Efendimiz, Rab'le muhtemel bir karşılaşma mahalli. Ama Çöplerle dolu. Çöplükten geçeceksin önce. Çöplükler ayağını kaydırmayacak. O çöpleri insanlar meydana getirdi. Şimdi yollarını tıkıyor. Arafat'ta çöpler, Cebelirahme'de süprüntülükler... İnsanın çöp d. Kalbi ve zamanı neyle dolduruyordu. İnanç düzeyi, aşkın hizası neredeydi. Sorularının cevabını mezbeleliklerde arıyor. Bazı duygu ve düşüncelerin, gün yüzüne çıkması ve ilk planda yer almasıysa çürütücü bir etki meydana getiriyor; zatını çöplük horozu, tavuğu gibi hissetmesine sebebiyet veriyordu. Çöplerle kap lı bir alana, küçülmüş bir dünyaya kendini hapsetme herhalde feciydi. Lakin hayatta, hepsi iç içeydi. Belki her şeye rağmen yine de ay ışığı, güneş ışığı gibi, kirlenmeyecek bir ziyanın peşinde koşmaktır onunki. Çöpler merdivenleşmiş; üstüne basa eze, çiğneyerek, yamultup yassıltarak, artık çöplükten çıkarıp hiçleştirerek yukarı tırmanıyorlar. Minikle göz göze geliyor Sema. Muhabbet, çöplerin üstünü yine örtüyor. Güçlükle ilerleyen kalabalıkta, her hal mümkün. Bir adam, yanlışlıkla Sema'nın güneş gözlüğüne, koluyla vuruyor. Sert bir darbe alsaydı, gözlük tuzla buz olacak, ihtimal, gözü yaralanacaktı. Bir arada gözlüğü düşmüş, fakat kırılmamıştı. Herhalde Bakışa dikkat etmek lazımdı. Başka hiçbir noktaya bakamayacak, hedefe kilitlenmiş silme aşıklardan olabilseydi keşke. Ama mezbeleliklere varıncaya kadar dünyevi bu gezginlik, fikir çöplüklerinde d ve ruh avareliği. Şüphesiz özüne aykırıydı. Bir ah! çekti. İşte böyle; olaylardan, sorunlar ve insanlardan ruhuna bir hisse çıkarmaya, düşünce açıları yakalamaya özeniyordu. Azıcık muzip, Tersten ve umutlu düşüneyim diye karar verdi. Belki de sadece bir kuru, basit gözlük değil, bir engel kırılacaktı. Gözlüksüz, araçsız bir açılım. Ya da yeni bir g. Bakışlarını bedenine çevirdi, biraz durakladı; neticede çöpler de dönüşüme uğrayabilirdi.


Mekan: Ferhatların evi. Ferhat cam kenarında oturmuş, uzaklara dalıp gitmiştir. Sıkıntılı bir hali vardır. Kendi kendine söylenmektedir. Ferhat: Ey Kınalı Dağlar! Neden öteleri ırak eylersiniz. Siz de hiç din iman yok mudur? Neden üstü açık mapus damına çevirirsiniz şu köyü? Dağ dağa kavuşmaz insan insana kavuşur demişler. Ama siz birbirinize kavuşmuşsunuz insanları ötelere savuşturmazsınız. Bir yol verin, bir geçit açın. Zulmetmeyin insanlara. Zulmetmeyin bana. Kapana kısılmış fare gibi kaldım şu nalet köyde. Burada ne uzar ne kısalırım. Anam çalışmıyorum diye sohranır durur. Babam yıllardır çalışıyor da ne oldu? Ama bir gitsem şu dağların ötesine! Ah bir gitsem! Ferhat: Canım anam, iş vardı da ben mi çalışmadım. Aş vardı da ben mi bölüşmedim. Otursam oturuyor dersin, uyusam uyuyor dersin, dışarı çıkıp gezsem boş boş geziyor dersin. Söyle, başımı taşlara mı vurayım? Hem şu Kınalı Dağlara bak. Köyümüzün etrafına yılan gibi kıvrılmış. Onu aşıp başka memleketlere gitmedikten sonra buralarda ne iş yaparım? Hasan'ı bana misal getirirsin. Her yıl çocuk yaptırmak marifet değil ki! Ona kalırsa her yıl buzalayan inekler onlardan daha marifetli. Demem o ki canım anam, bu hayatta büyük oynamak istiyorum ben. Hem de çok büyük! Ferhat'ın Babası: Ne oyunuymuş ulan bu! Eşek kadar adam oldun, daha bir yaralı parmağa işemişliğin yok, aklın hala oyunda eğlencede! Şu ahırdaki ineklerde senden daha fazla akıl var. Hiç değilse onlar süt veriyor. Senin hiçbir işe yaradığın yok. Annesi: Büyük oynamak istiyormuş oğlun! Kınalı Dağlar ona engelmiş. Başka memleketlere gidesi varmış da gidemiyormuş. Ferhat: Ey babam, canım babam. Gözümün nuru, kıvancım babam. Dedemin babası çobanmış, dedem de çobandı, sen de çobansın. Bir aksilik olmazsa ben de çoban olacağım. Çobanlık bizim kaderimiz olmamalı be baba. Babası: Kes ulan kafiyeli kafiyeli konuşmayı, geri zekalı! Çobanlık gibi meslek mi var? Sütün yoğurdun eksik olmaz. Sürekli yayla havası alır, hasta olmazsın. Koyunun gübresini yakar, yakacağa para vermezsin. Mal sahibi bir de her ay cebine para koyar. Daha Allah'tan belanı mı istersin! Annesi: Peygamber mesleği yavrum çobanlık! Çobanlıkla ilgili öyle ileri geri konuşma. Çarpılırsın. Babası: Hem ben çoban değil küçükbaş hayvan uzmanıyım. Küçükbaş hayvanların A'dan Z'ye her şeyini bilirim. Ferhat: O zaman ben de evde oturma uzmanıyım. Evde oturmanın her türlüsünü bilirim. Babası: Kes lan palavrayı! Ayrıca bir aksilik olmayacak, sen de çoban olacaksın. Babası: Bekir Ağa çoban arıyormuş. Ben de gittim konuştum bizim oğlan yapar diye. Senin oğlan yapamaz gibisinden biraz bocaladı. Yok ağam dedim. Çobanlık bizim ata mesleğidir dedim. Dört dedim, dokuz dedim, Bekir Ağa'yı ikna etmeyi başardım. Yani hiçbir aksilik olmadı ve sen de çiçeği burnunda, sazı elinde, türküsü dilinde bir çoban olmaya hak kazandın. Mekan: Bekir Ağa'nın ahırının önü... Ferhat koyunları ahıra sokmak için uğraşırken Şirin'i görmek için oralarda oyalanır. Ferhat: İşler... Ha evet, işleri bitirdim... İş dediğin nedir ki zaten... Yalnız şu... Şurada kanadı kırık bir sığırcık vardı da ona yardım etmeye çalışıyordum. El kadar bir şeydi zavallıcık. Koyunların arasına kaçtı. Ferhat: Bilmem ki, kedi saldırmıştır belki. Belki de uçarken bir yere çarpmıştır. Sığırcık yani sonuçta... Başına her şey gelmiş olabilir. Şirin: Yaa... İnsan bir kere sığırcık olmayagörsün, başına her şey gelebilir. Bu dünya sığırcıklar için acılarla dolu. Yalnız sığırcıklar bu mevsimde göç etmiyor mu? Etrafta hiç sığırcık da yok. Ferhat: Şey... Evet, göç ediyor da... Bu sığırcık buranın yerlisi galiba... Ya da ne bileyim... Göç etmesini engelleyen başka bir sebep vardır belki. Ferhat: Bilmem ki. Belki sevdiği başka bir kuş için ayrılamamıştır buralardan. Şirin: Sen ne dersin çoban! Bu devirde öyle sevdalar kaldı mı? Sevdiği için hem ailesini terk etsin, hem de ölümü göze alsın. Ferhat: İnsan gerçekten seviyorsa ölüm nedir ki Şirin, yaşamanın yanında! Şirin: Terlemişsin, şunu iç de için ferahlasın. Ferhat: Su değil aşk badesi sanki. Eline sağlık Şirin kız. Şirin: Afiyet olsun. Her yaralı kuşa bir tabip gerek. Her badeli aşığa bir maşuk gerek. Her dağı delen Ferhat'a bir Şirin gerek. Şirin: Her gün ağlarım gülemem. Akan gözyaşlarım silemem. Göynümün sultanı sensin. Senden başkasını sevemem. Şirin: Karanfil oylum oylum... Geliyor selvi boylum. Selvi boylumu görünce. Şen olur benim göynüm. Ferhat: Ağam şu taşların arasına kanadı kırık bir sığırcık kaçtı da onu bulup yarasını pansuman edecektim. Sevaptır. Bekir Ağa: Kuzulayacak olanları ihmal etme! Bekir Ağa: Sürüyü otlu yerlerde yay. Hayvanlar bir deri bir kemik kalmış. Bekir Ağa: Burada da fazla oyalanma, git evine, dinlen. Altı üstü sığırcık işte, kedi medi yemiştir. Ferhat: Şeydi ağam... Sümüklü Hatçe'nin kızı Fatma'ydı. Ferhat: Birkaç gündür sürülere kurt dadanmış da onu söylemeye gelmiş. Bekir Ağa: Evet, dikkat et kurtlara. Namussuz kurtlar! Oradan Geçen Bir Köylü: Ne o lan Deli Ferhat! Güttüğün iki keçi, ıslığın dağı taşı götürüyor. Mekan: Köyün çıkışında tenha bir yerdir. Şirin Ferhat'ı dizlerine yatırmış saçlarını okşamaktadır. Ferhat: Şirin'im, ahu gözlüm, ilk gördüğüm andan beri sevdalıyım sana. Sevdanın ilmini, töresini sen öğrettin bana. Bu öyle bir sevdadır ki dağ olsa erir, dönüşür muma. Ah Şirin'im ah. Azıcık aklım vardı, o da gitti. Ferhat, dönüştü Deli Ferhat'a. Sazımda sensin sözümde sen, aşımda sensin düşümde sen. Şirin: Dağ yürekli Ferhat'ım. Göynümün tek sahibi, ilk göz ağrım. Seni göreli tutuldum sevdanın en karasına. Sanırsın ki tabip el değdirdi yüreğimin onulmaz yarasına. Seninle bulunduğum an hayatımın en mutlu anı. Sensizlikse dipsiz bir hüzün, boşa geçen yıllarımın tükenmeyen efkarı. Ferhat: Gül yüzlü Şirin'im. Tarihte birçok büyük sevda gelip geçmiş. Leyla ile Mecnun, Kerem ile Aslı, Tahir ile Zühre daha niceleri... İsterim ki bizim sevdamız da o büyük sevdalara eklensin. Dilden dile yıllarca anlatılsın. Kader yazılmışsa ezelden ne gelir elden demiş atalarımız. Diyeceğim o ki sen bana yazgılısın ben de sana. Bak, isimlerimiz bile bu kadere işmar eder. Sen Şirin'sin, ben Ferhat. Bu sevdanın önünde dağ olsa dize gelir. Ferhat Şirin için dağı delmişse ben de senin için dağı taşı delerim. Şirin: Ferhat'ım, yiğidim! Güzel dersin, göynümü hoş edersin de her şey güzel deyip gönül hoşluğuyla olmuyor. Şirin: Yok, ne kusur edeceksin ki? Kendi kendime söylenirim işte. Varsa bir kusur o da benimdir. Ferhat: Yok yok... Sen de bir şey var. Bir şeyler saklarsın benden. Şirin: Ne zamana kadar bu tenhalarda buluşup duracağız Ferhat? Bilirsin, köylük yerde adın çıkacağına canın çıksın derler. Pınar başında kadınlar beni görünce imalı imalı bana bakar, fısıl fısıl konuşurlar aralarında. Hatta geçenlerde komşumuz Sümüklü Hatçe, seni bana ayna tutarken görmüş. İki de bir laf vurur. Bu söylentiler anamın babamın kulağına giderse ben ne derim, nasıl bakarım yüzlerine? Demem o ki bu iş resmiyete binsin, erim olasın Ferhat'ım. Ferhat: Var var... Sen benden bir şey saklarsın. Şirin: İki gün önce beni istemeye geldiler. Şirin: Dedim ya dayımın oğlu. İstanbul'da yaşıyor. Şirketleri felan varmış. Şirin: Bir şey demediler... Ama gönülleri var beni vermeye. Babamın ağzı kulaklarına varıyor. Şirin: O da soru mu Ferhat'ım. Senin ağzın ne laflar eder! Gözümün senden başka gördüğü, aklımın senden başka erdiği mi var! Diyeceğim o ki bir an önce iste beni. Hem dünyalığın hem ahretliğin olmamı istiyorsan bunun başkaca yolu yoktur. Ferhat: Evet, gerdek gecesi takılır ama sen bana hem yüzünü gösterdin, hem de göynünü açtın. O gecede yaşanan mutluluğu bakışlarınla, tatlı sözlerinle bana her saniye yaşatmaktasın. O yüzden yüz görümlüğünü şimdi takmak istiyorum. Şirin: Ah Ferhat'ım, ne ince, ne düşüncelisin. Nasıl mutlu oldum anlatamam. Ferhat: Biliyorsun, gerdek gecesinde damat parmağına iğne batırır ve parmağından çıkan kanı yüz görümlüğüne bastırdıktan sonra gelinin boynuna takar. Böylece damadın kanının yuvayı her türlü musibetten koruyacağına inanılır. İnşallah onu da ilk gecemizde yapacağım. Şimdilik boynunda dursun yeter. Şirin: Sen nasıl istersen Ferhat'ım. Benim aklım öyle şeylere ermez, bilirsin. Ben de bunu senin için ördüm, koyunları yayarken ayakların üşümesin diye. Ferhat: Ah Şirin'im, sen bunları o narin elceğizlerinle örersin de ben bunları hiç ayağıma takabilir miyim? Yastığımın altına koyacağım ve her akşam bunları koklayarak yatacağım. Şirin: Geç oldu. Gideyim ben. Anam şüphelenmesin. Ferhat: Tamam Şirin'im. Anamgille konuşayım, tez vakitte seni istemeye geleceğiz, haberin olsun. Allı duvaklı yarim olacaksın. Mekan: Sahne paravanla ikiye ayrılmıştır. Bir taraf Ferhatların, bir taraf da Şirinlerin evidir. Ferhatların evi aydınlık, Şirinlerin evi karanlıktır. Ferhat kendi evlerinde düşünceli düşünceli oturmaktadır. O sırada içeri annesi girer. Ferhat: Söylerim söylemeye de kızmandan çekinirim. Ferhat'ın Annesi: Söyle oğlum, ben sana ne zaman kızdım, ne zaman kem söz söyledim. Çekinme oğlum, söyle. Ferhat: Ben sevdalandım ana, hem de karasına. Bekir Ağa: Benle ne biçim konuşuyon? Kafayı sıyırdın felan... Seni ayağımın altına alırdım ya... Aboovvv... Yırtılıyor, yırtılıyor... Niye ağrıyor ya o zaman? Bayağıdır böyle sancılanmamıştı. Şirin'in Annesi: Niye olacak? Soğuk sıcak demeden davar peşinde koşarsın da ondan. Doktor dememiş miydi soğuğa sıcağa fazla çıkma diye. O kadar çalışanın var. Kocaman Bekir Ağasın. İşleri biraz çalışanlara bırakayım demiyorsun. Bekir Ağa: Cahil cahil konuşma kadın! İşleri çalışanlara bırakırsan iki günde gösterirler ebenin örekesini. Ağa olmak kolay mı sanırsın? Buraya gelmek için ben her şeyi göze aldım. Annesi: Abooov! Düşman başına... Ocaklardan ırak... Boyun posun devrilsin, topraklara bulanasın, yollarda kalasın, kanlar kusasın da ağzından böyle kem sözler çıkmaya! Bula bula Bekir Ağa'nın kızını mı buldun? Oğlum sende akıl yok ya hiç fikir de mi yok? Bekir Ağa senin gibi çulsuza, senin gibi zibidiye kızını değil günahını da vermez. Aklını başına topla. Ferhat: Ben her şeyi göze aldım ana. Şirin'in Annesi: Unutur muyum hiç... Daha dün gibi... Çiçekleri bana gösterdikten sonra da ziyan olmasın diye götürüp koyunlara yedirmiştin. Bekir Ağa: Neyse, bu kadar duygusallık yeter. Ferhat'ın Annesi: Duyguymuş, aşkmış boş laf onlar. Bak sana ne diycem. Sümüklü Hatçe kaç zamandır kızı Fatma'yı bana işmar eder durur. Kısrak gibi kız Fatma. Köyde onun gibi hamaratı, ayağına carısı yok. Bir oya örer, yılan derisi gibi nakış nakış. Geçen gördüm, kocaman iki saman balyasını ha babam yüklenmiş, bana mısın demiyor. Traktör gibi kız. Gel, sana onu alalım. Ferhat: Ben traktör istemiyorum ana, ben Şirin'i istiyorum. Ferhat'ın Annesi: Oğlun sevdalanmış, hem de sevdanın karasına. Ferhat'ın Babası: Deme yahu! Desene bizim oğlanın kamışına su yürümüş. Ferhat'ın Annesi: Kime sevdalandığını öğrenince senin de beynine kan yürüyecek ama! Ferhat'ın Annesi: Bekir Ağa'nın kızı Şirin! Şirin'in Annesi: Odasında... Sabahtan beri çıkmadı. Bekir Ağa: Bu kızda bir dert var sanki. Ferhat'ın Annesi: Heee! Essahtan... İstersen kendisine sor. Ferhat: Doğrudur baba. Sevdalıyım Şirin'e. Halımı anlarsınız diye boyun büküp düşüncelere dalarım, pilava kaşık dikerim ama siz umursamazsınız. Yüzümü kızartıp bunu size söylemekten başkaca çarem kalmamıştır. Ferhat'ın Annesi: Ben de pilavları kuru yapıyorum da kaşıklar o yüzden üzerinde dikilip kalıyor sanıyordum. Şimdi anlaşıldı mesele. Ferhat'ın Babası: Başlattırmayın pilavınıza kaşığınıza! Oğlum, elin biraz para tutar oldu, kırk yılın başı bir işe yaradın. Paranı biriktir de tarla marla alırız. Bekir Ağa delinin teki. Bunlar kulağına giderse işinden de olursun. Ferhat'ın Babası: Gel etme oğlum. Rezil etme bizi el aleme. Davul bile dengi dengine... Biz kim Bekir Ağa kim, sen kim Şirin kim. Hem köyde başka kız mı yok. Evlenmeye niyetliysen buluruz başkasını. Biz de geçtik o yollardan, bilirim. Gençlikte insanın başı dumanlı olur. Sevdaymış falan, bunlar boş laf... Mantık evliliği yapacaksın. Zamanında benim de peşimde çok kız koştu, hatta bunlardan birisi de anandı. Ben hepsini elimin tersiyle ittim ve ananla evlendim. Ferhat'ın Anası: Kim kimin peşinden koştu. Yazdığın aşk mektupları daha tomarıyla sandıkta durur. Çıkarttırma bana mektupları! Ferhat'ın Babası: Neyse, eski mektupları... Defterleri karıştırmayalım. Diyeceğim o ki daha gençsin, toysun. Bu sevdadan vazgeç. Ferhat: Baba Şirin'e sevdalıyım ben, ona dünür gitmenizi istiyorum. Şirin'in Annesi: Ben de görürüm halını. Ama gençliğine veririm. Bu yaşlarda insanın başında kavak yelinin her türlüsü eser. Bekir Ağa: İnşallah dediğin gibidir. Şu Arif'e versek de bir an önce başını bağlasak. Bakarsın itin kopuğun birine sevdalanır. Uğraş dur ondan sonra. Ferhat'ın Babası: Vermezler diyorum oğlum, vermezler. Senin gibi geri zekalıya o kızı ver-mez-ler. Avrat beni afakanlar bastı. Ben anlatamıyorum bu deli oğlana. Sen anlat biraz da. Ferhat'ın Annesi: Ne anlatayım bey. Görüyorsun işte, peygamber demiyor Nuh diyor. Ben de şaşırdım kaldım. Ferhat: Ben Şirine sevdalıyım. Ben Şirin'i istiyorum. Bekir Ağa: Bu arada Ferhat ailesiyle bize gelecekmiş. Bekir Ağa: Yahu şu bizim davar çobanı Deli Ferhat yok mu, o. Şirin'in Annesi: İnsan önceden söyler. Evi felan toparlardık. Bekir Ağa: Ne toparlayacan yahu... Gelenler sanki çok önemli insanlar da... Misafir ettiğime şükretsinler. Ferhat'ın Annesi: Dediğini yapmaktan başka çare yok. Bekir Ağa'nın eşiğine gidelim de boyumuzun ölçüsünü alıp gelelim. Ferhat'ın Babası: Sen ne dersin hanım, sen de mi dellendin! Ferhat'ın Annesi: Görmez misin oğlanın halını. Yemeden içmeden kesildi, iğne ipliğe döndü. En azından bir gidelim de umudu kesilsin. Ferhat'ın Babası: Eh, öyle olsun. Benden günah gitti o zaman. Hadi düşün yola. Ferhat'ın Babası: Kurt murt ölmedi. Bekir Ağa'yı bir görelim, iki lafın belini kıralım dedik. Bekir Ağa: İyi etmişsiniz. Ben de bu aralar işten güçten başımı kaldıramıyorum. Koyunlar bir taraftan, inekler bir taraftan, çobanlar bir taraftan, celepler bir taraftan... İnan olsun, bir haftadır şu kulağımın arkası kaşınır, boş zaman bulup da parmağımı uzatıp kaşıyamam. Ferhat: Sen öyle diyorsan öyledir ağam. Bekir Ağa: Hazır siz de buradayken söyleyeyim. Bu oğlan son zamanlarda işleri iyice saldı. Aklı bir karış havada. Diğer çobanlardan da duyuyorum. Davarı salıyor meraya sonra veriyor sazın tellerine... Çaldığı da hep yanık yanık sevda türküsü... Lan oğlum, gözünü aç, elini şahbaz tut. Yoksa benim davarımı yaymak için her gün bir sürü insan eşiğimi aşındırıyor. Seni almazdım da babanın hatırına aldım. Bekir Ağa: Lan Ali, senin bir derdin var gibi. Varsa söyle, çekinme. Bilirsin, Bekir Ağa'nın halledemeyeceği hiçbir mesele yoktur. Ferhat'ın Babası: Yok ağam, ne sıkıntım olacak ki! Babası: Birkaç gündür karnıma sancı giriyor da o kıvrandırıyor. Ferhat'ın Babası: Taş değil, ataş var. Ferhat'ın Babası: Yok, taş maş değil... Ağrıyor öylesine. Bekir Ağa: Yok yahu! Bizim çobanların davarlara karın ağrısı için yutturdukları vermidon diye bir hap vardı. İstersen ondan getirteyim. Ferhat'ın Babası: Yok ağam... Sağ olasın. Geçer birazdan. Ferhat'ın Annesi: Sağlığına duacıyız. Verdiğine şükürcüyüz. Bekir Ağa: Bize de bu aralar baya misafir geliyor. Geçen de İstanbul'dan Mustafa Beyler gelmişti. Bekir Ağa: Canım şu Fabrikatör Mustafa Bey yok mu, onun babası da köyün neredeyse yarısının sahibi Feyzullah Ağa'ydı. Bekir Ağa: Bizim Şirin'e dünürcü gelmişler, oğulları Arif için. Arif de bir Arif ki sormayın. Maşallah sırım gibi delikanlı. Dili de çok tatlı. Bekir Ağa: Tabi ki de vereceğim. Öyle kısmet kaçar mı? Armut piş ağzıma düş olmasın diye şimdilik gönderdik. Eee, söyleyin bakalım, sizin ziyaretinizin sebebi hikmeti nedir? Böyle sebepsiz yere gelmezsiniz. Hem tedirgin oturmanızdan belli bir sebeple geldiğiniz. Ferhat'ın Babası: Evet Bekir Ağa, bir sebeple geldik. Bekir Ağa: Ne istersiniz yahu? Çıldırtmayın adamı! Ferhat'ın Babası: Allah'ın izni peygamberin kavliyle kızınız Şirin'i oğlumuz Ferhat'a isteriz. Bekir Ağa: Höst ulan, höst! Bu nasıl haddini bilmezliktir! Benim kızım kim, sizin şu deli oğlan kim! Koskoca Bekir Ağa'nın kızı Deli Ferhat'a ha... Sizde hiç akıl fikir yok mudur? Ben seni haremime çoban diye sokarım, sen namahreme göz dikersin ha! Hele yaralı it gibi evin etrafında dolaşmandan anlamalıydım. Bir daha sakın buralara adım atma. Çıkın gidin evimden! Yalan dünyada ne huzur ne sükun kaldı. Ferhat'ın Annesi: Ferhat, bir şeyler hazırladım, gel yiyelim. Annesi: Sıkma canını. Şirin olmaz, başka bir kız olur. Ferhat'ın Annesi: Dilini mi yuttun? Cevap versene. Bizim oğlanın azıcık aklı vardı o da gitti. Ferhat: Gurbet işte... İçim darlanır buralarda. Bir vakit ayaklarım yaban tepsin. Gözüm el yüzü görsün. Göynüm yeğnilsin isterim. Ferhat: Bulursam yer, bulamazsam yemem güzel anam. Sazımı da alırım yanıma, hem çalar, hem söylerim. O benim dertlerimi aşikar eder, ben de onun kuru bedenine can olurum. Annesi: Ne diyim oğlum! Ferman da dağlar da senindir. Var git, dualarım seninledir. Ferhat: Yok ana. Hala taş gibi içimde durur sıkıntılarım. Ferhat'ın Annesi: Aman oğul, ne dersin? Dağlarda iyice mi delirdin? Bekir Ağa'nın bizi kovmasından dolayı köye rezil olduk. Bizi iyice rezil etmek mi istersin? Hem Bekir Ağa babanı da işinden eder. Öylelerinin eli uzundur. Ferhat'ın Annesi: Bir kere de büyük lafı dinle kör olasıca! Ben senin anan değil miyim? Ne bu senden çektiğimiz! Ferhat: Bu konuda üzerime gelme ana. Kararlıyım. Ferhat'ın Annesi: Gel etme oğlum. Yazık olur sana. Bekir Ağa delinin teki. Çeker vurur. Ferhat'ın Annesi: Ay beni sıkıntı bastı, başıma ağrılar girdi. Bu oğlana laf anlatmak deveye hendek atlatmaktan daha zor... Ne halin varsa gör. Ben ağrı kesici almaya gidiyorum. Ferhat: Şirinim, kaçıracağım seni. Kim ne derse desin, kaçıracağım. İsterse ucunda ölüm olsun. Değil mi ya ferman padişahınsa dağlar bizimdir. Sen yeter ki he, de. Sen he dedikten sonra her şeyi dize getiririz. Bu saatlerde pınardan su getirirdi. Şuraya saklanayım da gören olmasın. Şirin: Ferhatım yiğidim, senin yokluğunda içim efkarla doldu. Bir yanım sararıp soldu. Babamın sizi kovduğu gece sabaha kadar ağladım. Ama elden ne gelir ki. Ferhat: Kaçalım Şirinim. Başımızı alıp kaçalım buralardan. Dağlar aşıklara baban gibilerden daha şefkatlidir. Hem baban da insan... Bir süre sonra o da kabullenir her şeyi. Gelir elini öper, helallik alırız. Şirin: Sen ne dersin Ferhat? Öyle bir şey yaparsam babam beni kesinlikle affetmez. Hem konu komşu ne der sonra. Şirin kaçtı dedirtmem ben kimseye. Şirin: Bu işin yolu, töresi neyse öyle kavuşacağız Ferhat'ım. Bir kez daha iste babamdan. Şansımızı bir kez daha deneyelim. Ferhat: Sen ne dersin Şirin! Babanın bize nasıl davrandığını gördün. Benim canıma kastın mı var! Şirin: Babamın öfkesi saman alevi gibidir. Bir anda parlar söner. Şimdi belki yumuşamıştır. Sen bir kez daha dene. Bekir Ağa: Kızım Şirin, ahırın kapısını kim açık bıraktı? Ne gezersin ulan buralarda. Seni kovmadım mı, hem arsız hem yüzsüz! Ferhat: Bekir Ağa beni bir dinle. Bekir Ağa: Ne dinleyeceğim lan seni! Senin gibi çulsuza iş verdim. Açtın önüne yal koydum. Sen ne yaptın! Haremime yan gözle baktın. Ulan yalın mı az geldi aç köpek! Ferhat: Ben hiç kimseye yan gözle bakmadım ağam. Şirin'e hiçbir zaman kötü niyet beslemedim. Sevdalandım, gelip sizden Allah'ın emriyle istedim. Bekir Ağa: Kes lan palavrayı! Sevdalanmış! Git, merada otlayan eşeklere sevdalan sen! Senin layığın onlardır. O kadar seviyorsan Şirini... Ha, bak, sen de Ferhat'sın, git dağı taşı del o zaman. Del de görelim gerçekten sevdalı mısın? Yıkıl şimdi karşımdan. Bir daha da karşıma çıkma, ayağımın altına alırım ha! Mekan: Şirinlerin evi... Arif ailesiyle Şirin'i istemeye gelecektir. Şirin, annesiyle konuşmaktadır. Şirin'in Annesi: Kızım, seni istemeye gelecekler. Ne olur bir terslik çıkarma. Şu Ferhat denen Allah'ın delisini de unut artık. Ne deli olacak, şeytanın önde gideniymiş. Altınları bulduktan sonra ailesini alıp İstanbul'a gitti. İki sene oldu, seni hiç arayıp sordu mu? Niye sorsun ki! Emlak işine girmiş, paraya para demiyormuş. Hatta geçen, Sümüklü Hatçe söyledi. Nişanlanmış, yakında evlenecekmiş. Şirin: Yeter ana. Bunları anlatıp durma. Annesi: Zamanında bir cahillik yaptın. Sevda dedin, Ferhat dedin. Artık gözünü aç. O defterleri kapat diye anlatıyorum bunları. Annesi: İyi o zaman. Arif'e he de. Pırlanta gibi çocuk... Durumları iyi. Seni seviyor da. Şirin'in Annesi: İyisin iyi. Yalnız dişinin arasında maydanoz parçası kalmış, insan bir dişini fırçalar. Bekir Ağa: Haftada bir fırçalıyoruz işte, her saat başı diş mi fırçalayalım. Annesi: Üff, ağzın da leş gibi sarımsak kokuyor! Arif'in Babası: Nasıl olsun azizim. Biz de iki ayaklı davarlarla uğraşıyoruz işte. Zenginlik zor iş Bekir Bey kardeşim. Bizim şirket İstanbul'daki inşaatların neredeyse tamamına malzeme sağlıyor. Borçla iş yapıyoruz. Haliyle ödeyen var ödeyemeyen var. Onlar ödeyemeyince biz de zora giriyoruz. Ama bu, yanımda olduğu sürece üstesinden gelemeyeceğimiz zorluk yok Allah'ın izniyle. Bekir Ağa: Geçmiş olsun bu arada. Bir trafik kazası geçirmişsiniz galiba. Arif'in Babası: Evet... Bir kaza yaptık. Ben de bir şey yoktu. Arif bir süre hastanede yattı. İki sene o yüzden gelemedik. Şimdi iyi hamdolsun. Bekir Ağa: Sen nasılsın Arif Bey oğlum, sen anlat biraz da. Arif: Arif'e tarif gerekir mi efendim. Şirketimizin uyguladığı aplikasyonlar neticesinde kar marjını yüzde on oranında artırmış durumdayız. Ayrıca laboratuvar ortamında gerçekleştirdiğimiz durabilite çalışmaları neticesinde müşterilerimizle aramızda confidance sağlanmış olup bu sayede piyasadaki güvenirliğimiz ve piyasaya olan hakimiyetimiz bir kat daha artmıştır. Bunun yanında yurt dışındaki of shore şirketlere aktardığımız paralar ve yurt içindeki kamu bankalarından çektiğimiz sıfır faizli kredileri kullanarak kamudan aldığımız ihalelerle gücümüze güç katmış durumdayız. Arif'in Babası: Anlayacağın Bekir Bey, Allah bir kere yürü ya kulum demeyegörsün. İnsan böyle yürüyüp gidiyor işte. Arif'in Babası: Eline sağlık kızım, kahve de çok güzel olmuş. Arif: Evet, güzel olmuş. Önceki içtiklerimizde ağzıma bir tuz tadı gelmişti ama bu çok iyi. Şirin'in Annesi: Bizim buranın kahvelerinin özelliğidir o. İlkin ağzına tuz tadı gelir, tadını sonradan alırsın. Arif'in Babası: Neyse, sadede gelelim. Oğlumu bilir, tanırsın Bekir Ağa! Arif'in Babası: Boy dersen boy, pos dersen pos, zeka dersen zeka, para dersen para... Bir eksiği oğlumun helal süt emmiş bir eş. Kızınız Şirin'in, oğlumuzun bu eksiğini tamamlayacağını düşündük ve İstanbul'dan kalkıp buralara kadar geldik. Demem o ki kızınız Şirin'i oğlumuz Arif'e Allah'ın emri peygamberin kavliyle isteriz. Bekir Ağa: Valla ne diyim... Sizinle hısım olmaktan, Arif'i damadım olarak görmekten gurur duyarım. Ayşe: Bekir Ağa öyle diyorsa öyledir. İki taraf için de hayırlı uğurlu olsun. Şirin: Ben de evet derim. Lakin bir şartım vardır. Bekir Ağa: Önceden çobanımızdı. Dağda gömü mömü bulmuş dediler. Sonra İstanbul'a gidip inşaat işine falan girmiş. Bir ara bizim kıza askıntı olmuştu. O yüzden bizim kız hiç sevmez. Arif: Yüz yüze görüşmedik ama ben de tanırım. Hatta şu sıralar işi hiç iyi gitmiyor. Bize yüklü miktarda borcu var. Şirin: Onu batırmanızı istiyorum. Evlilik teklifini bu şartla kabul ederim. Arif: Onu batırma değil, yerin dibine de batırırım. Onlar daha dünkü çocuk. Ezer geçeriz Allah'ın izniyle öylelerini. Arif'in Babası: O zaman hayırlı uğurlu olsun. Ferhat'ın Babası: Öyle öyle! Ben her zaman demişimdir bu Ferhat akıllı oğlan, köyde ondan zekisi yok diye. Amma velakin insan işte! Akıllıya deli, deliye akıllı der. Annesi: Zaten pencere önünde düşünceli düşünceli oturmasından belliydi oğlumun büyük işler başaracağı. Bu köy bana dar geliyor diyordu da gülüp geçiyorduk. Bir bildiği varmış demek ki. Babası: Bir de Şirin diye tutturması yok muydu? Şirin de Şirin olsa bari. Ne o öyle tahtakurusu gibi... Kız demeye bin şahit ister. Ferhat: O defteri çoktan kapattım. O şansı bir kere verdim ona, o da kaybetti. Babası: İstiyorsan bir kız bulup evlendirelim oğlum. Babası: Oğlum senin bir sıkıntın var. Belli... Durgun görünüyorsun. Bir sıkıntı varsa söyle. Ferhat: Şirketin biraz borcu var. Ödeyemezsek şirkete haciz gelecek. Annesi: Neyse bey, çıkalım da eksikleri alalım. Balıkçıdan lüfer alayım da akşama size lüfer yapayım. Ferhat: Ben Ferhat Dağdelen. Geçit Vermez Ticaret'in sahibiyim. Sizinle konuşmak için geldim. Arif: Şu meşhur Ferhat sensin demek. Hoş geldin. Ferhat: İşler bu aralar iyi değil. Hatta hiç iyi değil. Ferhat: Biliyorsunuz Arif Bey, şirketimizin size yüklü miktarda borcu bulunuyor. Eğer ay sonuna kadar borçlarımızı ödeyemezsek şirketimize el konulacak. Bu yüzden borçlarımızı ödememiz için süre tanımanızı istiyorum. Arif: Mümkün değil bu. Biz büyük bir şirketiz. Büyük şirketlerin olduğu gibi bizim de belirli kurallarımız var. Bu kurallardan hiçbir şekilde vazgeçemeyiz. Ferhat: Ben size kurallarınızdan vazgeçin demiyorum. Bana sadece zaman tanıyın diyorum. Arif: Mümkün değil. Kurallarımızdan taviz vermemiz başka tavizleri de beraberinde getirecektir. Hem bu işler dağdan altın toplamaya benzemez. Akıl ve yetenek ister. Ferhat: Ağzını topla, benimle öyle konuşamazsın. Ben kimseye askıntı olmadım. Arif: Ya öyle mi? Sana mı inanayım, eşime mi? Allah'ın delisi. Deli Ferhat! Mekan: Ferhat'ın ofisi. Ferhat'ın üzerinde takım elbise kravat vardır. Ferhat masa başında bir şeyler yazmaktadır. Bir taraftan da bilgisayara bakar. Meşgul görünmektedir. O sırada içeri Şirin girer. Şirin'in perişan bir hali vardır. Elbiseleri demode, makyajı akmış, saçları dağınıktır. Konuşurken sakız çiğner. Ferhat Şirin'i o halde görünce şaşırır. Şirin: Evet ya, Şirin! Hiç beklemiyordun değil mi beni bu halde görmeyi? İşleri de düzeltmişsin. Bir ara iflas ettin, battın falan diye duymuştum. Şirin: Nasıl mıyım? Sen kocamı öldürdükten sonra kardeşleri elbirliği yapıp kocamın tüm malını mülkünü elimden aldı. Arif'in anne ve babası oğullarının ölümünden beni sorumlu tuttuğu için onlar da benden yüz çevirdi. Köye de dönmedim. Çünkü bütün bu işleri annemle babam aştı başıma. Bunları saymazsak iyiyim... Bu haldeyim işte. Ferhat: Sen kendi kendine ettin! Hiç öyle zeytinyağı gibi alttan üste çıkma. Seni ailenden Allah'ın emriyle istedim. Baban ne yaptı? Bizi kovdu. Beni seviyorsan babanı boş ver, gel, kaçalım dedim; sen ne yaptın? Gelmedin. Şimdi suçlu ben mi oluyorum. Şirin: Evet, suçlu benim. Allı duvaklı eşin olmak istediğim için suçlu benim. Sen İstanbul'a geldikten sonra iki sene seni beklediğim için suçlu benim. Seni deli gibi sevdiğim için suçlu benim. Hatta eşim Arif'i öldürürken bile senin suçun yoktu, asıl suçlu bendim. Ferhat: Ben katil falan değilim... Kocan olacak o şerefsiz beni bilerek batırmaya çalıştı ve cezasını buldu. Ferhat: Değişmedim, geliştim, hayatın gerçeklerini gördüm. Deli Ferhat akıllandı yani. Şirin: Deliyken akıllıydın, asıl şimdi delirmişsin. Ferhat: Ben eski yaşantımın üzerine bir çizik çektim. Artık önüme bakıyorum. Bence sen de öyle yap. Yeni bir hayat kurmaya çalış. Şirin: Sen hediye etmiştin buluştuğumuzda. Yüz görümlüğü demiştin. Bana gönlünü açtığın için gerdek gecesi yerine şimdi takmak istiyorum demiştin, boynuma takmıştın. Şirin: Beni bu hale sen düşürdün!


Elinde kısa saplı kazma, daracık mağarada zar zor devam ediyor kazmaya. Kalenin hemen her tarafı aranmış, kazılmış, delik deşik edilmiş olsa da, umut işte... Vuruyor kazmayı. Kimden duymuştu; dedesinden mi, yaşlı birinden mi? Bu kalede define var demişti anlatan. Zamanında, Kara Hüsam namıyla anılan bir eşkıya varmış. Onun gömdüklerini henüz bulan olmamış. Aramak lazımmış. Arıyor işte. Gemici fenerinin sarı, ölgün ışığında arıyor... Bulsa? Ah bir bulsa! Ondan sonra neler neler yapmazdı! Vazgeçse... Bıraksa... Gitse... Bu kadar da uğraşmış... Ne yapsa? Yoruldu. Susadı. Kararsız! Başı dönmeye başladı. Mağara daracık. Havasız. Ne yapsa? Zaten bir şey bulamamış. Başı dönüyor. Ecinniler. Kara Hüsam. Zalimlik. Ölüm. Altınlar. Kanlı altınlar. Mazlumların, masumların ahından ürküyor, korkuyor. Kazmayı atıyor. Öylece kalakalıyor. Karasız! Kahvenin, ihtiyarların esrarlı sözlerini daha bir korkulu yapan dumanlı, pis havasını hatırladı. Bunları her dinlediğinde yüreği daralır, eziyet gören kadınlara, çocuklara acırdı. Kahveden çıkıp, eve gidene kadar, her köşe başından Kara Hüsam çıkacak sanırdı. Her gölgeyi, her sesi bir şeylere benzetir, ürperir, korkardı. Çocukluk işte. Bulursa... Ne yapacak? Fakir fukaraya yardım eder. Evlenmek isteyen garibanların evini kurar, okumak isteyenlerin elinden tutar. Tabi ya... Zekat verir. Sadaka dağıtır. Kazmayı kapıyor yeniden. Kan ter içinde, neredeyse üç saattir çalışıyor. Az dinlense. Olmaz. Az sonra güneş doğacak. Almak istedikleri aklına geldikçe daha bir hırslanıyor. Alt dudağını ısıra ısıra, gözlerinden kıvılcımlar saçarak çalışıyor. Ne çok terliyor, ne çok susuyor... Kolları da ağrıdı. Yorulduğu için kendine kızıyor. Mağara daracık, havasız. Korku, umut birbirine giriyor. Kendine cesaret vermeye çalışıyor. Duydu mu? Duyduğunu mu sandı? Ecinniler! Korkusunu bastırmaya çalışıyor. Vakit kaybetmek istemiyor. Bu kadar uğraştıktan sonra vazgeçemez. Vuruyor kazmayı. Gözleri ışıyor. Kazmayı atıp, elleri ile... Kırılan yerden açıyor. Elini daldırıyor. Şıkır, şıkır... Avuçluyor. Altın; altın bunlar. Buldu işte. Buldu. Terler alnından altınlara damlıyor. Kahkaha atıyor. Yorgunluğu, bitkinliği uçup gidiyor. Küpü boşaltıyor. Altın paralar, bilezikler, beşibiryerdeler, yüzükler... Nefes nefese. Yorgun. Mutlu. Sesleri yeniden duymaya başlayınca silahına davranıyor. Bu kadar uğraşmış, altınları bulmuş kimseye bırakmaya niyetli değil. Altınları torbasına dolduruyor. Kazmayı, küreği çuvala koyuyor. Dikkat çekmeden köye dönmeli. Ne kadar da ağır. Altınlarla uzaklaşırken kalenin burcuna bakıyor. Sanki Kara Hüsam hala sallanıyor direkte. Pis mendebur diye söyleniyor. Eli silahının kabzasında... Ara ara duruyor, etrafı dinliyor. Az önceki anlaşılmaz sesler... Omzundaki torbayı yokluyor. Yok, rüya değil. Gerçekten buldu. Bir türlü inanamıyor. Yürüdükçe yükü ağırlaşıyor. Kazmayı, küreği atsa. Olmaz. Devam. Ne kadar da ağır! Yorgun argın eve varıyor. Ne duyduğu sesler, ne de ecinniler umurunda değil artık. İçeri girer girmez torbayı omzundan alıp, sevinçle odanın ortasına...


Görgün Sansar, bir sabah uyandığında yatağında kim olduğunu bilmez halde buldu kendini. İnsan olduğunu biliyordu tabii, sonra mazallah bir böcek bile sanabilirdi kendisini. Evinde olduğunu da anlamıştı anlamasına ancak buraya nasıl ve ne şekilde geldiğini, ne iş yaptığını, ailesini yahut komşularını, hiçbirini ama hiçbirini asla hatırlayamıyordu. Sokaktan sahiplenilip yeni evine bırakılmış bir köpek kadar şaşkın ve yabancıydı bulunduğu yere. Gözlerini kırptıkça bir şeyler hatırlayacak gibi oluyordu ancak geçmiş, dilinin ucuna gelip de bir türlü hatırlayamadığı bir kelime gibi zihninden kaçıyordu. Yatağında doğruldu, kalkmaya hazırlanıyorken kapının ardından gelen bir hışırtıya dikkat kesildi. Bir poşet gıcırdayışıydı bu. Görgün bir put gibi kımıldamadan durup sesin kaynağını sezmeye çalıştı. Bu sırada sesler de şiddetlenmişti, sanki birisi, ayağına takılmış poşeti çıkarmak için çırpınıyordu az ötede. Hırsız girmiş olsa ne yapabilirdi ki, yakalamaya kalksa muhtemelen başına bir silah dayanırdı. Hafızasını kaybettiği ilk sabah vurulacak, yerde iki seksen uzanan cesedi belki de haftalarca çürüyecekti. Tüm bunlar da onun geçmiş hayatında ne kadar bahtsız biri olabileceğini kanıtlardı doğrusu. Gerçi sabah değil miydi vakitlerden, ne işi vardı hırsızın gündüz gündüz evde? Yok, hırsız olamazdı bu, yoksa bir ailesi mi vardı? Annesi, babası, yoksa eşi, hatta çocukları? Eğer böyle birileri varsa bu haberle kahrolabilir, kriz geçirebilirlerdi, belki de kendisine inanmayıp evi bile terk edebilirlerdi. Ah şu iletişimsizlikten kaynaklanan küslükler... Poşet sesleri sonunda kesilmişti. Yine neler kurgulamıştı öyle Görgün, tek kişilik yatakta uyandığına göre evli filan da değildi. Belki yalnızca pencerelerden biri açık kalmıştı. Belki de rüzgar, bir poşeti pencerenin kulpuna takmış, onunla oynuyordu. Hayal gücünün genişliğini kafasında mayalanan geçmişine verdi, yatağından kalkıp kapıya bir kez daha başını çevirdi. Ancak kapının önünde son tahmini bile olmayan bir şey, alacalı bulacalı irice bir kedi duruyordu. Gününün geri kalanı, evi ve sokakları keşfetmekle geçmişti Görgün'ün. Evinde bir kedi ve profesyonel bir bilgisayar köşesi dışında kayda değer bir bilgi bulamamıştı. Ayrıca tüm gün ne bir arama gelmişti telefonuna, ne de kapısına dayanan birisi olmuştu. Buradan işsiz ve yalnız olduğu çıkarımına varmıştı Görgün. Dışarı çıktığındaysa sokakların, semtin nezih yerler olduğuna karar vermişti. Böylece maddi durumunun da aslında iyi olduğunu anlıyordu. Şehri keşfetmek adına, kaybolmayı da göze alarak bir otobüse bindi sonra. Otobüsün camından akan şehri, akmayan trafiği, renkli dükkanları, renksiz insanları seyretti. Bir ara kırmızı ışığı bekleyenler konvoyundaki bir pikap tam hizalarında durdu, başka bir şey göremiyordu şimdi Görgün. Pikabın arka kısmı çuvallarla kapatılmış, çuvallara ise birkaç küçük pencere açılmıştı. Birinin ardında üst üste dizilmiş kasalar görünüyordu, bu mavi kasaların arkası ise zifiri karanlıkla doluydu. Sanki karanlığın ardından iki göz parlayacakmış gibi bir his bürüdü içini Görgün'ün. Belki de pikaba kaçak girmiş bir amok koşucusu... Gülümseyerek önüne döndü. Otobüs egzozunu boşaltarak gürültülerle hareket etmeye devam ettikçe yeni hikayelere sayfa açıyordu sanki. Görgün'ün zihninde mayalanan geçmişi de böylece kabarıyor, küçük hatıraların kilidini açıyordu. Biraz sonra Görgün, şehri camın arkasından eli kolu bağlı izlemeyi değil, kucaklamayı ve şehre karışmayı istedi. Böylece ilk durakta indi, çarşıyı, pazarı boyuna dolaştı, her vitrinde geçmişine ait bir iz aradı. Her gazeteyi karıştırıp zamanı eşeledi, her yüzden tanıdık bir selam bekledi. Adımları hızlandıkça bu küçük anılar, dokunduğu her şeyde kendini gösterir oldu. Adeta şehrin havasına karışmış hatıralarını soludu. Günün sonuna kadar böylece başıboş dolaştı durdu. Ancak ne iş yaptığını, kim olduğunu ve kim için yaşadığını asla hatırlayamadı. Bundan sonraki hayatında yeni bir uğraş da edinmedi Görgün, hayatın olağan akışına, belki de karanlık kuytularına bıraktı kendini. Akşamları sahil kenarında karanlıkta parlayan bir çift gözüyle denizi seyretti. Sonra yine evine koştu, hiç tanımadığı kedisine sarıldı. Hiç tanımadığı komşularıyla sohbet edip hiç tanımadığı arkadaşlarının doğum günlerini kutladı. Kartlarının şifresini, kedisine alacağı mamanın markasını, bilgisayarına yükleyeceği oyunun adını hatırladı ancak zihnindeki plağın neden hep aynı müzikle döndüğünü hiçbir zaman anlayamadı. 20 Temmuz 2000, Pendik, İstanbul doğumlu. Çukurova Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesinde öğrenci. Öyküleri Aşkar dergisinde yayınlanıyor ve 2017 yılında Sivas'ta düzenlenen Türkiye geneli öykü yarışmasında birinci oldu.


Gölgesi insanları serinletsin diye dikilen kayın, yıllar sonra pencereye düşen gölgesinden dolayı kesildi. Dikiz aynasında yıkılışını izledim. Kayını ben öldürmedim, ama izledim. Nasıl olduysa oldu. Belediye ses etmedi. Ankara'da tanıdığı var diyorlardı. Konuşmalar tenhalaştı. Çok olmadan yitti. Kayını ben unutmadım. Dikiz aynasını da. Dikiz aynası, zamanla dikiş aynasına dönüştü. Bir yıllık çalışmanın mükafatı iki haftaydı. Özel sektörün cazibe eksikliği. Bu kısıtlı vakti tatil beldelerinde geçirmek toz bulutuna karşı sadece gözlerini kapamayı andırıyordu. İnsanlar bu tip yerlerde istiflenmiş gibi. Yaylaya çıkmak, yağmurun şapırtılarını dinlemek dururken gel de kayıtsız kal. Memleketteki yaylaya gideceğimi duyan abimin arkadaşı, memlekete gideceğini, arabada tek olduğunu, yolcu aradığını söyledi. Hem ucuz, hem istediğin yerde mola veririz, evinin önüne bırakırım diye imkanlar sununca hayır diyemedim. Beni hep hayır diyememelerim mahvetti, güzel havalar da iyileştirdi. Sabaha doğru yola koyulduk. Şoförün yan koltuğuna yerleştim. Böylelikle zorlu bir sürece adım attım. Şoförün yanındaki konuşkan olacaktı. Onun dalgınlığının önüne geçecekti. O kadar uzun yol dalmamak elde değildi. Geçen yıllarda dayım uykuya yenik düşünce, arabası takla atmıştı. Ufak tefek sıyrıklar doluşmuştu, ucuz atlatmışlardı. Hatıralar geleceğe temkin bağışlıyordu. Dalmaması için sürekli konuşmalıydım. Tam da adamıydım. Saatlerce konuşmasa keyifle susardım. Ortak nokta bulmaya çalıştım. Hangi takımlı olduğunu soracaktım, daha futbolcu isimlerini bilmiyordum; yarış arabaları bahsini açacaktım, daha markalarından habersizdim; siyaseti açıp ortamı germeye de gerek yoktu. Tıkanık konulardı. Nasılsın desem gördüğün gibi, bildiğin gibi, idare eder diyerek nasıl olduğunu düşünmeden cevap verecekti. O gündüzü seviyor, ben geceyi. O arabesk dinliyor, bense türkü. Orta şeritte yol alıyoruz, orta yolu bulamıyorum. Gözüm dikiz aynasına kaydı. Geride kalan gökdelenleri seyretmeye koyuldum. Gökdelenlere; Bengalcede gök süpüren, Boşnakçada gök yırtan, Arapçada bulut çarpan denildiğini hatırladım. Bu anımsamayla gülümsedim. O sıra gülüşümün sebebini sordu. Hiç, dedim. Araba yol aldıkça geride bırakıyoruz ya insanları, gökdelenleri, şehri; bir hafiflik hissediyorum. Yüküm olduğunu bildiğim halde. Olmadı, dedi. Askerden gelir gelmez baş göz ettirdiler. Kendi aile yapılarına uygun, hanım hanımcık, oturmasını kalkmasını bilen, nerede konuşulup nerede susulacağını, yemek yapmasını, parayı muhafaza etmesini, bir de güler yüzle kapıda karşılamayı öğrettik mi, böyle bir gelini nerede bulacağız, dediler. Onlar bana eş yerine kendilerine gelin bakıyorlardı. Belki de ben öyle olmasını istemiyordum. Bunu kendimle hiç konuşmadım. Kabul ettim. İnsanın kendisiyle konuşması gerekiyormuş. Birbirimize alıştık. Evde kendi görevlerimizi biliyoruz. Kendi sınırlarımızı tanıyoruz. Kendilikten ayrılmıyoruz. Ben biraz yoruldum, mola verelim, o sırada da benzin alalım, dedi. Sevdiği konular değildi, daha fazla konuşmak istemedi. Bir süre gözümüz benzin istasyonu aradı. Yanında kahvehanesi olan bir yerleşkede durduk. Birer çay ve su söyledik. Etraftaki gözler masamızın üstündeydi, Yuvarlanmadan, olabildiğince sabit duruyordu. Bu manzara eşliğinde içtik. Suyun üzerinde Kayın yazılıydı. Serkan abi, ben biraz adım atayım, ayaklarım açılsın, benzin alayım dedi. Bense bir bardak çay daha söyledim. O ara karşımdaki sandalyeye yaşını almış bir adam oturdu. Sen okumuş birine benziyorsun evladım, dedi. Öyle bir benzeyişe sahip olmaktan mutlu oldum. Emekliliğimi hesaplayabilir misin? Okumuş bir insan olmanın bu işe yarayacağını düşünmemiştim. Gerçek hayatta okumak ne işe yarardı ki; hesap makinası muamelesi. Sen okudun, on yedi çarpı on üç kaç eder? Bilemesen sen nasıl okudun, söylesen bilmen gerekiyor tabi gibi anafora düşme muhabbetleri içeriyor. Okumanın görevlerinden biri de düğünde kimler gelmiş, kimler gitmiş; ne takmış, ne takmamış deftere alfabetik sıraya göre geçirmek. Olur tabi amca dedim. Askerden önce bir işe girdim, Salih emmi sağ olsun, sigorta başlangıcın bulunsun diyerek zorla girişimi yaptı, onun sayesinde başladı. Askerden sonra devam etti. Askerliği yatıracağım hesaba onu da ekle, dedi. Prim gününü söyledi. On üç ayı kalmıştı. Az kaldığına sevindi, onca yıl ben çalışmışım gibi dua etti. Ne işle meşgul olduğumu sordu. Buralarda çapa motoru var ya, mavi olandan, patpat olarak da kullanılıyor, bildin mi dedim. Hı hı, dedi. Onların kalitesinden sorumlu mühendisim, dedim. Aaa öyle mi, benim de belimde bir ağrı var, fıtık olabilir, kaç gündür sızısı dinmiyor. Hanım sıcak suyla baskı yapıyor ama namussuz bana mısın demiyor. Bir baksan evladım. Dışarı sızdırmadan güldüm, içten içe, efendice. Amca yanlış anladın, ben anlamam ondan. Nasıl okudun sen evladım, dedi. O sıra Haşim abi geldi de öyle kalktık. Arabaya bindik. Dikiz aynasıyla onu izlemeye koyuldum. Bir eli kendi diğer eli de bardağın belinde yüzünü ekşitip yakınlara bakarak içiyordu; ama hangisini içtiğini göremiyordum. Otoyola bağlandıktan sonra sessizliği bozmak için radyoyu açtım. Sefer FM çalıyordu. Arkada radyonun spikeri konuşuyordu. Sesinde yılların götürdüğü bir heyecansızlık vardı. Olayları olabildiğince olağanın dışında anlatmaya çalışıyordu: Geçen gün bir dinleyici ofise zarfın içinde buruşturulmuş kağıt göndermiş. Yırtmadan yavaş yavaş açmayı denedim, iç içe geçikti. Az bir yırtıkla açabildim. Üstünde geçen günlere, biten yıllara, tükenen ömre, tüten düşüncelere dair yazılıydı. Altına bir şey eklememişti. Uzun bir müddet baktım. Aslında o boşluğa ne çok şey sığdırmıştı, o kadar doluydu ki tek bir nokta kalmadığından bunu boş olarak algılıyorduk, yeni bir zemin görünüyordu. Ne çok konuşuyorduk susmanın gerektirdiği yerlerde. Zarfı gönderen dinleyiciye teşekkür ederim. Şimdi de istekleri okuma vakti geldi. İlk istek elektrikçi Kemal'den. Sıradaki şarkıyı Geredelilere armağan ediyor. Sonraki istek Zafer'den. Neşet Ertaş'tan 'Yolcu' direksiyon başındakilere gelsin diyor. Biz de hediyeye icabet edip dinliyorduk. Dikiz aynası da yol kenarındaki serili harmanı, işçilerin avareliği bıraktığını, alınlarında çamurlaşan tozları gösteriyordu. Sonra araya bir görüntü daha girdi. Arkamızda sallana sallana hakimiyetini kaybederek gelen kamyon belirdi, çok geçmeden bize çarptı. Yoldan çıktık, birkaç takla attık. Daha da çok takla atmış olabiliriz, tam hatırlayamıyorum. Yamaçtan aşağıya doğru sarkmıştık ki, yamaçtaki ağaç arabanın gövdesinden tuttu. Dikiz aynasının parçaları camdan alnıma sıçramıştı, sonradan yedi dikiş atılacaktı. Başımı pencereden dışarıya sarkıttığımda kayını gördüm. Gölgesi uçuruma vuruyordu. Radyo çalmaya devam ediyordu. Son böyle mi bitmeliydi? Belki bir aydınlanma, çağrışım, sonrasında yeniden unutuş gerçekleşecekti. Yol boyunca ortak konu bulunacak, yaylaya vardıktan sonra tekrar bir kayın görecekti. Hatırasını anımsatacaktı. Hatıralar sana sürekli yeni son ısmarlıyordu. Ümit Köksal, 1993'te Ordu'da doğdu. Altı aylıkken, ailesiyle İstanbul'a göç etti. Lisans ve yüksek lisans öğrenimini Karabük Üniversitesi İmalat mühendisliğinde tamamladı. Küçükçekmece Geleneksel Sanatlar akademisinde Ebru Sanatı eğitimine devam ediyor. Bir şirkette fakülte süresi kadar yüksek üretim mühendisi olarak çalıştı. Assalam Zanzibar'da Genel Sekreter Yardımcısı görevini yürütüyor. Nasıl Yazılır adlı bir podcast programını dinleyiciyle buluşturuyor. İlk kitabı Bakakaldığı Yerlerin Sıradanlığı Eylül 2021'de Uzam Yayınları'ndan; ikinci kitabı Yüzümde Kaybolan Gölgeler Haziran 2023'te Fabrik Kitap'tan çıktı. Muhayyel, Aşkar, Ve Sanat, Post Öykü, Olağan Hikaye, Şiar dergileri ve Edebistan. com'da öyküleri yayımlandı. 2019 yılından itibaren Seferber dergisi editörlüğünü yürütüyor.


Ben çocuktum. Babam gençti. Ben ona ne söylersem beni anlıyordu. Ama ben onun söylediklerinden hiçbir şey anlamıyordum. Başka lisanlardı konuştuğumuz. Bu sebeple onunla konuşabilmek için onun lisanını öğrenmeye karar verdim. Hemen başladım çalışmaya. Çok meşakkatli oldu. Yıllar sürdü. Ama sonunda onun lisanını öğrendim. Geçtim babamın karşısına. Onun lisanıyla konuştum. Beni anladı. Ve bana cevap verdi. Tuhaftı. Lisanı değişmişti onu yine anlamıyordum. Cevap verdi bana. Saçlarına hafiften aklar düşmüştü, gözlerinin kenarlarında ince çizgiler belirmişti. Dudakları... ağzından dökülenler... hiçbir şey anlamadım. Söyledikleri anlamsız kelime yığınları olarak kulaklarıma girdi ve çıktı. Sinirlendim. Dur dedim, yine yapacağım dedim, bu lisanı da öğreneceğim. Yıllar sürdü yine. Ama sonunda yaptım, öğrendim lisanını babamın. Bu arada evlendim, ilk çocuğumu kucağıma aldım, ona agu agu bile yaptım. Sevdim. Mutlu oldum. Babamın karşısına geçtim. Şimdi konuşacağız işte seninle baba, dedim. Gülümsedi. Bir şeyler söyledi bana. Usul usul... İhtiyar bir adamdı artık, yavaş ve tane tane konuşuyordu. Saçı dökülmüş, boynu eğrilmişti. Dili dönüyor ve bana bir şeyler söylüyordu. Usul usul. Buna rağmen söylediklerinden tek kelime anlamadım. Çok sinirlendim. Ama azmettim. Bu lisanı da öğreneceğim dedim ve hemen çalışmaya başladım hep yaptığım gibi. Yine yıllar sürdü çabalamam. Yıllarımı aldı. Ama bu sırada babam öldü. Onu toprağa verdim. Çocuğum büyüdü. Okullara gitti, okullar bitirdi. Babamla konuşmaya olan hasretimi oğlumla konuşarak gidereyim dedim ve oğlumu karşıma aldım. Dilini anlamıyorum baba, dedi. Ben onun bana dediklerini anlıyordum halbuki. Ama bir zamanlar çok iyi bildiğim o lisanı anlasam da artık konuşamıyordum, bunu anladım. O zaman oğlumun benim konuştuğum lisanı öğrenmek için yıllarca çaba göstereceğini de anladım tıpkı bir zamanlar benim yaptığım gibi. O zaman tebessüm ettim oğluma. Şimdi benim lisanımı öğrenmek için çalışmaya başlayacaksın ve biz buna hayat diyeceğiz, dedim. Oğlum baktı yüzüme boş boş. Sinirlendi ve kalkıp gitti. Güray Süngü, 1976 yılında İstanbul Kadırga'da doğmuştur. İlk eserlerini Hece Edebiyat Dergisinde yayımlamıştır. Daha sonraki yıllarında Hece Öykü, Vio Edebiyat, Kaçak Yayın Özgür Edebiyat gibi dergilerde kısa öyküler yazmıştır. Güray Süngü, öykülerinde en fazla ölüm, yalnızlık ve yabancılaşma temalarını işlemektedir. Çoğunlukla zihin bölümleri ile gelişen kurgu ağırlıklı öyküleri tercih etmektedir. Güray Süngü, Düş Kesiği adlı romanını 2010 yılında yayımlamıştır. Roman Oğuz Atay roman ödülünü kazanmıştır. Yazarın son romanı olan Kış Bahçesi 2011 Türkiye Yazarlar Birliği roman ödülüne layık görülmüştür.


Ben uzaklardayken bana söylendiğine göre kapalı tutulduğu dört duvar arasında, kirli beyaz çarşafının üzerinde oturup, başını havaya kaldırıp, gözlerini yumarak, gövdesinin sallanmalarıyla gıcırdayan demir karyolanın sesine aldırmadan, avazı çıktığı kadar, ama bir tek kelimesi anlaşılmadan, avazı çıktığı kadar, tüm hastaneyi başına toplayacak kadar, avazı çıktığı kadar yani, böğürüyormuş. Bana öyle dediler. Böğürüyor dediler. Böğürmüyor, şarkı söylüyor demedim onlara. Dilsiz bir adam şarkı söylediği zaman, etraftan bakanlar onun böğürdüğünü sanarlar demedim. Tabi bunu ben şaşkınlığın ve üzüntünün eşliğinde 'o nasıl, ne yapıyor' deyince söylediler. Öncesinde onu oraya kapattıklarını ve neden oraya kapattıklarını da söylediler tıp insanı merhametiyle, paldır küldür. Dilini ısırdığını, yani kopardığını. İçim burkuldu, midem kalktı, gözlerim doldu, bu gibi şeyler oldu. Toparlanmayı beklemeden yola çıktım. Gece terminalden bindim otobüse, sabah saatlerinde indim büyük şehre. Hastaneyi bulmak zor olmadı. Beni telefonla arayan kadın sesi adı Süreyyaymış, ama verdiği haber ona bir suret belirlememe engel oldu, ismi bile olmayan sade bir ses kaldı hafızamda- ayrıntılarıyla tarif etmişti. Hastaneye girip arkadaşımın adını söyledim. Bir takım kağıtlara baktılar, adımı ve arkadaşımın adını yinelememi istediler. Yaptım söylenenleri. Hayatım boyunca uyumlu bir insandım ben. Aslında biz. Bunu neden söyleme gereği duydum, bilmiyorum. Aslında biliyorum. Aslında devam etmeliyim belki anlatmaya. Beni odasına kadar götürdüler en eski arkadaşımın. Yıllarca görüşmemiş olmak neyi değiştirir? Odası mı? Hücre demeliydim belki. Kasvetli soğuk, duvarlar yıpranmış, boyaları dökülmüş, tavanın köşesi sararmış... rahatsız oldum. Seni buraya nasıl koyarlar? İçim ezildi bir kez daha. Demir karyola, bir de tahta masa. Masanın üzerinde kağıtlar. Kalem bir de. Pencereden aydınlık girmeye korkuyor gibi giriyor. Sandalyede oturuyor, iki kolu iki yanından salınmış, başı sağa doğru eğik. Suratı bembeyaz. Hareketsiz, kaskatı. Korkarak çekinerek iki adım attım. Beni fark etse, bana baksa, ben ona bir şey demek zorunda kalmadan önce o başlasa. Başıyla bir selam yeter. Ama fark etmedi. Ya da bilmiyorum, hareket etmedi, tepki vermedi. Karşısındaki sandalyeye oturdum. Ellerimi nereye koyacağımı bilemedim, bocaladım. Nasılsın, diye geveledim. Başı hareket etmedi, gözbebekleri kaydı üzerime doğru, bende buluştu, benim gözlerimde. Baktı ve karikatür gibi sırıttı aniden. İçim ezildi demiş miydim. Şimdi korktum da. Şarkı söylüyormuşsun, anladım ben, dedim. Söyledikten sonra pişman oldum hemen. Yüzüne vurur gibi. Sonra bu düşünce de rahatsız etti beni. Uzun bir süre sustum. Ama o bana bakmaktan vazgeçmedi hiç. Gözleri üzerimde, kilitlendi bakışları sanki. Cevap bekleyen gözlerimle baktım, bana kilitlenen gözlerine. Gözbebekleri titremedi bile, kırpılmadı bile, bir süre bekledi, sonra elini kaldırdı, ama dikkatten kaçmasın, elini kaldırırken de, masanın üzerindeki kalemi bulurken de, defteri önüne çekerken de gözbebekleri hareket etmedi, üzerimde sabitlediği gözlerini kırpmadı bile. Yazdı. Sonra bıraktı kalemi elinden, düşürür gibi tenezzülsüz. Kağıdı da önüme itmedi. Öylece bakmaya devam ediyor, gözlerinde kin var ama muhatabı ben değilim, muhatabı benden büyük. Kağıda ne yazdın? Elimi uzattım, gözlerimi kaçırdım ondan. Defteri çektim önüme, okudum eğri büğrü yazısını. Güray Süngü, 1976 yılında İstanbul Kadırga'da doğmuştur. İlk eserlerini Hece Edebiyat Dergisinde yayımlamıştır. Daha sonraki yıllarında Hece Öykü, Vio Edebiyat, Kaçak Yayın Özgür Edebiyat gibi dergilerde kısa öyküler yazmıştır. Güray Süngü, öykülerinde en fazla ölüm, yalnızlık ve yabancılaşma temalarını işlemektedir. Çoğunlukla zihin bölümleri ile gelişen kurgu ağırlıklı öyküleri tercih etmektedir. Güray Süngü, Düş Kesiği adlı romanını 2010 yılında yayımlamıştır. Roman Oğuz Atay roman ödülünü kazanmıştır. Yazarın son romanı olan Kış Bahçesi 2011 Türkiye Yazarlar Birliği roman ödülüne layık görülmüştür.


Adam ölmüştü. Bu düşünce sarmıştı zihnini. Ellerini toprağa değdirdiğinde, yakıcı bir sıcakla karşılaştı. Etrafına baktı önce. Görebildiği, toz duman arasında birkaç büyük kaya parçasıydı. Zorlukla seçilebilen kıllar gördü biraz ilerisinde; kocaman bir kayanın altından uzanmışlardı. Yutkunmaya çalıştı, yapamadı. Oksijen azlığı izin vermiyordu ona. Gözlerini zorladı, nefesindense. Başının hemen üzerinde, doğal olmayan bir eğimle kendisine gülümseyen bir kaya vardı. Biraz hareket etse altında daha fazla sıkışacaktı. Daha uzağı görmeye çalıştığında ise, sonuç hep aynıydı; delirtici karanlık. Ölmüş müydü, yoksa çıldırıyor muydu ayırdına varamadı. Zaman kavramındansa bahsedilemezdi bile. Üzerindeki kayanın kılını bile oynatmadan sıyrıldı altından. Elleriyle yoklamaya başladı etrafını. İki tarafındaki duvar, boylu boyunca uzanıyordu. Kendisini tavşan deliğinde hissetti. En sonda, korkak bir ışık gördü. Işığa yürüdü. Zorlukla hareket ediyordu. Eliyle yüzüne dokunmaksa, şu an için fazla cesaret işiydi. Yürürken düşündü. Bu denli keskin bir sıcak, tek şey olabilirdi; cehennemdeydi. Çok iyi bir adam olmamıştı hiç bir zaman ama cehennem mi ? Bu kadarını da beklemiyordu. Otobüste yer verdiği teyze sayılmamış mıydı acaba ? Evet, öyle olmalıydı. Yolun sonuna ulaştığında titrek ışığa elini uzattı. Eli içinden geçmedi. Alıp etrafı görmeye çalıştı. Kaynar kazanlar yoktu. Dokuz farklı yerde, o şekle girmesi imkansız, dokuz beden gördü. Dokuzun milyon katı acı sardı tüm benliğini. Gördüklerinin şokundan mı, yoksa yürürken daha da azalan oksijenden mi olduğunu kestiremedi. Burada olmayı hak edecek ne yaptığını düşündü. Sonra aklına oğlu geldi. Ya da kızı. Ya da hiç çocuğunun olmayışı. Evli olup olmadığı konusunda bile net bir fikri yoktu. Düşünme yetisini kaybetmeye başlıyordu belki. Sonra, bundan çok daha korkunç bir gerçekle yüzleşti; ne yapacağını bilmiyordu. Etrafında korku filmi setini andıran nesneler, karanlık ve sıcak vardı. Korkuyla yere oturdu. Elindeki ışık sönmek üzere olduğunu anlatmaya çalışırcasına kesik kesik yanıyordu. Otobüse binmeden önceki son sigarayı içine çeker gibi, ne kadar alabiliyorsa o kadar derin bir nefes aldı. Sonrası beyaz... Çarşafları yeni yıkamış olmalıydı kadın. Uykudan uyanmış gibi değil de, Muhammed Ali'nin elini havaya kaldıran hakeme yerden bakıyor gibi hissediyordu kendini. Zoraki yataktan kalktı. Alelacele hazırlanan ve yalnız bırakılan kahvaltı sofrasına baktı. İstem dışı masanın kenarındaki gazeteye uzandı. Manşette, yetmiş iki puntoyla Maden ocağında facia yazıyordu. Dün gece dokuz maden işçisi can verdi. Masaya dokunmadan çayını aldı eline, pencereye doğru yürüdü. Eliyle yüzüne dokunmaksa, hala fazla cesaret işiydi. Rüyayla gerçek arasında sıkışıp kalmıştı. Dokuz yıldır aynı tarihli gazetenin, aynı masanın köşesine sıkışıp kalması gibi... Dokuz arkadaşını düşündü. Çayını içti.


Uyanmıştı. Ter içindeydi. Gecekonduya giren hanımeli kokusunu duyumsadı. Güneş neredeyse tam tepedeydi. İçeriye aydınlığı çökmüştü. Yağda kızarmış biber ve sarımsaklı domates sosunun buharını nefesine çekerken, eşinin mutfaktan gelen ayak seslerini duydu. Tabak ve çanak tıkırtıları da... Anlamıştı. Yemek hazırlıyordu eşi. Her zamanki yerinde, yer minderini üzerinde, tespih çeken yaşlı anacığına dikti gözlerini. ''Düş mü gördün a oğul?''diye sordu. ''İnşallah ana'' dedi. Kalktı. Eşi sofra bezini yere sererken banyoya geçti. Elini yüzünü yıkadı. Aynaya baktı. Günden güne kömür tozundan kararan gözlerine... ''Yaşlanıyorsun be! Nerde on sene öncekinin Yakup'u? O kumral adam nerelere gitti?'' diye sordu kendine. İçeriye, yer sofrasının başına geçti. Sıcacık çorbasını içerken anasına rüyasını anlatmak istiyor ama bir türlü dile getiremiyordu. Oysa yorumcusu karşısındaydı, gözlerini içine bakıyordu. ''Bu gönül işi, ilim işi değil'' derdi. Yakup, cevap istercesine anasının çökmüş, yaşlı suratına bakıyordu. ''Kimseye anlatma rüyanı. Rüyan iyi değildir ama rüya ile amel olmaz sen de bilirsin'' Sofraya derin bir sessizlik çöktü. İştahı kaçtı Zöhre ninenin. Yakup yemekten sonra çıktı evden. Uzun uzun baktı anacığına ve karısına. Hatta çıkarken helallik istedi ev halkından. Gitme diyesi geldi Zöhre ninenin. Ama neden gitmeyecekti Yakup? Her gidişi ölüm her dönüşü yaşam değil miydi? Sadece Yakup 'muydu ölümün kucağına verdiği evlat. Ya Yakup'un küçüğü Necmettin... Çift vardiya. Yakup gececiyken Necmettin de sabahçı olur böylece ev erkeksiz kalmazdı. Üç çocuk, gelin, yaşlı ana ve iki oğul... Gecekondu mahallesi bir erkeğine yanarken o her gün iki erkek için dua üstüne dua etmiyor muydu? Bu yaz nişanlanmıştı Necmettin. Üç odalık bu küçük gecekondu da yer yoktu Necmettin'e. Evlenince ayrı eve çıkacaktı. Geçinmek aslanın ağzındaydı. Para lazımdı yeni yetme sözlülere. Yakup'un zaten yükü ağırdı. Kutsal işti maden çukurlarında helalinden para kazanmak. Tespihini alıp tekrar yer minderine çöktü Zöhre nine. Gözlerine kararsız bir bulut inmişti. Varı yoğu iki evladı... Onları da her gün Azrail'e yollamaktan bitap düşmüştü artık. O derin kuyu, kocaman ağzını açtıkça içeriye insan alıyor, mesaiyi bitiren siren sesleri ancak çaldığında yuttuğunu geri veriyordu. Kir, pas içinde kara kömür tozlarına bulanmış ak delikanlılar, madenin çukur düzlüklerinde ömürlerini tüketiyorlardı. İşçiler, lağım fareleri gibi suların içinde ilerlerken, kazmaların o kızgın sesleri birbirine karışıyor, maden, günleri, saatleri, hatta mevsimleri yutmaya devam ediyordu. İçerdeyken ne ateşli yazları görmek mümkün olurdu ne de patlamış badem çiçeklerini. Gündüzken gece, geceyken gündüz olurdu asırlardır uyuyan kömür yatakları. Abisinin peşine takılıp maden ocağına işçi olarak yazıldığında çalışmayı istemedi Necmettin. ''Ben karanlıktan korkarım abi! Hem öyle dar yerlerde duramam. Var git, madene sen yazıl! Ben sanayide iş bakarım'' demiş ama Yakup izin vermemişti. ''Zaten o kahrolası maden yüzüne babamın ciğerleri bitmedi mi abi? Sıra biz de mi şimdi? Ne yani, biz de mi bitelim? demişti. Demişti demesine ama dinlememişti Yakup. Deli gibi dövünmeye başladı kadın. Ellerini semadan indirmiyordu. Uzunca bir süre gökyüzüne baktı. Sonra usulca yere çöktü. Ne ağlıyor ne konuşuyordu artık. Bitmişti Zöhre nine. ''Rüyamda büyük bir dumanın içinde kayboldum. Nedense bu gün korkup ürkmekteyim. Sen hemen yukarı çık, oyalanma bu deli çukurunda'' demiş, Necmetin de; ''Sen abimsin. Nasıl seni bırakır da giderim? Kalacağım yanında'' demişti. Birlikte gitmişlerdi ölüme. Yana yana, omuz omuza ve el ele.


Otuz yaş çizgilerin, akların, hastalıkların ulağı olmakla kalmadı ne yazık. Ruhla bedenin, kalple aklın mutlak savaşıydı. Her yerde sorabiliyorum artık. Sormak için beklediğim 'en uygun an' diye bir şey yok. Şimdi sırası mı, değil mi gözettiğim yok. Bazen sessizce, bazen damdan düşer gibi, bazen de pataklayıcı bir tonda soruyorum. Bir mekan da aramıyorum. İnsanın kendine soru sorması için mekan aramaya kalkışması tuhaf olurdu doğrusu. Bu tuhaflığa kalkışmadım ve neresi olduğuna bakmadan sordum; en çok da yatarken, şakaklarımda doktorların henüz adını koyamadıkları o şey sinsi sinsi dolaşmaya çıkmışken, çatımı tırmıklayan yağmur damlaları uykumu kamçılarken, son bir iteklemeye gereksinimleri olan, yemek boruma takılan pembe beyaz hapların ölümcüllüğünü düşünürken ve etimin başına geleni nasıl adlandırabilirim diye kelime avına çıkmışken. Çoğu kişi kendini bu yaşta bitik hissediyor. Yüzündeki çizgilerle nafile bir savaşa giriyor. Saçındaki aklar yılan gibi zihnine dolanıyor da böyle nerede olduğuna bakmadan kendini sorularla hırpalıyor. Şimdi siz bu hırpalanmalarıma aldanıp deli sanırsınız beni ama değilim. Büyük savaşları başlatan o küçük hatalardan birini yaptım; en güzel yaşları ardımda bırakıp gitmelerine ses çıkarmadım. Asıl içinden çıkılmaz olanı birinin tutup hissettiğiniz yaşı sormasıdır. Kimin üstüne vazife diyeceksiniz, haklısınız, vazifesi değildir ama tutar sorar işte. Birdenbire böyle alık bir soruyla yüzleşmenin ne demek olduğunu kimse benim kadar bilemez. Üstelik verilecek üstünkörü cevabın sebep olacağı karmaşayı düşünmek bile insanın uykularını kaçırtır. Biraz deli olsa Haliç köprüsünden atlar. Gerçi uygun olan Boğaz köprüsünden atlamaktır, hem öylesi daha afili olur, ama insan delirince yol iz bulamaz, yolların huyu insanı amacından saptırabilir, bu koşulda en doğrusu riske uğramadan, mümkünse hiçbir şeye uğramadan, en yakın köprüden atlamaktır. Artık kimsenin görüntülerle işi olmuyor efendim. Herkes herkesin ruhunu merak ediyor, içini bilmek istiyor. Önemli olan kişinin hissettiği yaşı bilmesi ve ona göre yaşaması, fakat nasıl olacak, o gerçekten bilmiyor. Çok araştırdı, sordu soruşturdu, ruhların kayıtlı olduğu bir müdürlüğün varlığına, bu varlıktan haberdar olan bir müdürlüğe rastlamadı. Ama bir sabah televizyondaki botoxlu sarışın güzel sorusunu yanıtladı. Meğer ruh yaşını kişi kendi tayin ediyormuş. Mesela şöyle diyormuşsun: Şekerim, benim ruhum bir yaşında, ya da dört, ya da on sekiz. Ya da yaşın falan canı cehenneme. Benim ruhum yaşsız güzel, öyle rakamlara falan giremez benimki, girdirmem. Ameliyat masalarında yatar kalırım da yine girdirmem. Bir de şu var tabi, ruh yaşı her an değişebiliyormuş, bazen yirmi yaşında hissediyormuşsun, bazen kırk, bazen on altı, bazen yetmiş. Mesela sabah yataktan kalkınca şöyle kollarını geriyor, pencereye koşuyor, temiz havayı içine çekiyor, diyormuşsun ki: Ayyy ne güzel, kendimi ne kadar da genç hissediyorum bu sabah, sanki yeni yürüyeme başlamış bir bebek gibi, hah hah hah. Sonra elini yüzünü yıkamak için banyoya seğirtiyormuşsun, biraz ayaklarının ağrısını yeni yürümeye başladığına vermeliymişsin, ağrıya falan aldırmamalıymışsın, ağrı yok. Belin de ağrıyabilir, o da beşikten yatağa geçtiğin içindir. Boynun tutulmuşsa onu da yastık illetine yükle, yoksa sen henüz açılmış bir tomurcuksun, ağrının ne demek olduğunu bilecek yaşta değilsin. Musluğa doğru eğiliyorsun, yüzüne bir şaplak su vuruyorsun, başını kaldırıp önünde duran aynaya bakıyorsun, oraya senden önce mendebur suratlı biri girmiş, sular çenesinden damlıyor, göz kapakları balon gibi, yüzünün rengi desen bir tuhaf, saçları cadı karılarının saçlarına benziyor, yok, daha fazla bakacak değilsin, ötesini miden kaldırmaz. Yine de kendini çok iğrenç hissetmeye başlıyorsun, içinden aynayı yumruklamak geliyorsa da aldırmamalısın, aynadakinden sana ne, sen içindekine bak, önemli olan onun nasıl göründüğü. Havluyu ıslak yüzüne bastırıyorsun, ellerin titriyor, rakamlar birbirine çarpıyor, katlanıyor, trilyonlara uzanıyor. Mırın kırın kahvaltıya oturuyorsun, çatala bıçağa, bardağa, ocağın üstündeki çaydanlığa, dilimlenmiş ekmeklere aval aval bakıyorsun. Bu mendebur sende iştah falan bırakmadı. Masadan kalkıyorsun. Artık bütün günü budala bir ihtiyar gibi aç açına tamamlamak zorundasın. Yaşlılığın bazı araç gereçleri vardır. Madem bütün gün yaşlı olacaksın bari kusursuz bir kostümün olsun. Önce bir kambura ihtiyacın olacak. Bu işi bir yastıkla halledebilirsin. Ve gözlüklere. Beş yıldır kullandığın gözlüklerini bugün burnunun ucuna yerleştirmelisin, bütün yaşlılar gözlüklerini öyle takar çünkü. Sonra bastona da gereksinmen olacak, onu da mutfaktan temin edebilirsin. Köşelerden birinde dikilip duran bir oklava her mutfakta vardır. Araçlara gelince. Henüz yaşlanmadan eski odaya koş. Çekmecelerden birinde miras payın olan dedenin takma dişleri var, onları yarısı suyla dolu bardağın içine at ve getirip başucuna koy. Başucunda ufak bir masanın olmasını hatırlatmama gerek var mı bilmiyorum, her yaşlının başucunda ufak bir masası vardır, üstünde dişleri, üst üste yığılı ilaç kutuları, tansiyon aleti, şeker iğnesi, dilaltı hapı. Tabi bu araç gereçler yaştan yaşa değişebilir. Ama sen şeker iğnesini buzdolabında saklamalısın, deden öyle yapardı. Dilaltı hapını eline en yakın yere koymalısın, kriz dediğin zaman mekan dinlemez. Deden dilaltı hapını fanilasına çengelli iğneyle tuttururdu, tam kalbinin olduğu yere. Sen de aynını yap. Kalbinin üzerinde taşı ki kalp bilsin leylası yakınında, öyle vakitsiz nakitsiz krize girmesin. Deden görmüş geçirmiş bir adamdı, bak, tek krizle doksan iki yaşına kadar geldi. Azrail'in kalbini tekletmesi onun kaderi, ukalalık etme, sen dededen gördüğünü yap, büyüklerin işinde vardır bir iş, sen çakma bir yaşlısın, vardır diyorsam vardır. Artık yaşlı birisin. Görüntünün huyuna git ve açık falan vereyim deme. Ağzını iyice büz ki içerde dişlerinin olduğu anlaşılmasın, konuşayım deme sakın, konuşursan falso verebilirsin. Etrafla irtibatını kes. Telefon çalarsa işitmezden gel, kapı çalarsa gözlerini yum, üst komşun bir şeyler istemeye gelebilir; bir bardak un, bir kase şeker falan. Bunca yıl gelmemiş olması gençliğinin dik başlılığındandı. Şimdi yaşlısın diye kapını aşındırmalarına göz yumacak değilsin. Bugün izin günün, hayatla irtibatın koptu, kader utansın. Artık ağır işiten birisin, sesleri, zilleri duyamazsın, romatizmaların da var kapılara koşamazsın. Yaşamı oluruna bırak. Kimse yaşlı bir bunaktan hesap soracak değil, tadını çıkar.


Sabah ezanına uyandı. İbriğini alıp iç avluya yöneldi. Hücrelerden birinden sızan ölgün ışığa kayıtsız kalamadı. Gidip küçük pencerenin önünde durdu. Kandilin zayıf ışığı kitabın sayfasını zar zor aydınlatıyor, arkadaşının yüzünü ise karanlıkta bırakıyordu. Bir süre arkadaşını tebessüm ve şefkatle izledi. Sonra içeri girdi. Elini omuzuna koyup samimiyetini hissettirecek kadar sıktı. Defalarca tekrar eden bu sahneye dayanamayıp sordu. Arkadaşı bitkin gözlerle ona baktı, hevesle cevapladı. Ateşin başında, elindeki kağıtları bir birateşe atıyordu arkadaşı. Alevler, arkadaşının derin bir kederle derin bir huzur arasında gidip gelen yüzünü aydınlatıyordu. Attığı her sayfanın yanışını izliyor, alevler sayfayı yutunca bir diğerine sıra geliyordu. Yananla yakan birbirine karışmış gibiydi. Attığı sayfalarla birlikte kavrulan arkadaşına, su gibi serin bir sesle sordu. Elindeki son sayfayı da ateşe atan arkadaşının zahiri sükut olsa da; içinde kıpır kıpır bir cevap. Elazığ'ın Keban ilçesinde doğdu. Temrin, Aşkar, Semaver Öykü, Hece, Hece Öykü dergilerinde deneme ve öyküleri yayımlandı. Farklı edebiyat dergilerinde yürüttüğü düzeltmenlik görevini, akademik alanı da ekleyerek sürdürmekte.


27 Aralık. Yeni yıla girmek üzereyiz, hala kar yok. Bu sene kuraklık var, diyorlar. Hava çok soğuk. 29 Aralık. Oğlanın botu delinmiş, bot almak lazım. İnşallah kar yağmaz. 31 Aralık. Yılbaşı için çerez aldım eve. Gece yarısına kadar televizyon izledik çoluk çocuk. Sonra kitap okudum. Ben saat iki gibi yattım. Galiba onlar da hemen yattılar. Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş, 3 Ocak. Kar iyi yağıyor. İnşallah okullar yarın tatil olur. Oğlanın botu. 5 Ocak. Hava inanılmaz soğuk. Zemheri ayaz, derdi annem, tam da ondan. Kar tatili uzatılmış. Yarın iş çıkışı oğlanın botunu tamire götürecem. 7 Ocak. Oğlan, arkadaşlarıyla kar topu oynamış bugün, kardan adam da yapmışlar. Pek neşeliydi akşam. 8 Ocak. İki gündür boğazım yanıyor. Hastayım. İş yerinden kaptım kesin. Maskeyle gezdim akşama kadar. Öksürdükçe fabrikadaki herkes ters ters baktı. Sanki elimde öksürmemek. Sanırım 'korona'yım diye şüpheleniyorlar. Aşılıyım ben. 12 Ocak. Maaş almama üç gün var. Artık kar yağmıyor ama ortalığın buzu hala erimedi. 13 Ocak. Bugün fabrikada iki kişi birbirine girdi. Tesadüfen ben de oradaydım. Şahit yazmışlar. İşin yoksa bir de bununla uğraş. 15 Ocak. Maaşımı çektim sabah. Akşama kadar hem çalıştım hem hesap kitap yaptım. Kredi kartı taksitlerini ödedim hemen. Sonra diğer faturalar. Doğalgazın ayarını biraz daha düşürsek iyi olacak. Oğlanın botu. 17 Ocak. Hanım da çalışmak istiyor, yöresel yemek yapan bir yerde ihtiyaç varmış, arkadaşı haber vermiş. Çocuklar küçük, razı olmadım. Zaten astımı var. Şu kışı bir atlatırsak rahata ereceğiz, biliyorum. Biraz daha dişimizi sıkalım, sonrası selamet inşallah. 18 Ocak. Hava yine soğuk ama iki gündür güneş var. Kış güneşi. Buzlar eridi, çamur batak her taraf, bizim evin sokağına girilmiyor. 19 Ocak. Bugün harika bir sarma yapmış bizim hanım. Öve öve bitiremedim. Yüzünde güller açtı. 20 Ocak. Yarıyıl tatili başladı. İş çıkışı oğlana resimli masal kitapları aldım. Yeni geçti okumaya. Okumasını hızlandırsın biraz, unutmasın tatil diye. 21 Ocak. Oğlanla beraber alışverişe çıktık bugün. Çarşı pazar ateş pahası, sonunda hesaplı bir bot bulabildik. Pek sevindi oğlum, ben de öyle. Birazını ödedim, kalanı aybaşında ödeyecem. 22 Ocak. Bugün Pazar. Sabah erkenden kalktım. Evdekilere, halı saha maçım var, deyip hale gittim. Halde üniversiteden bir arkadaşla karşılaştım. O da atanamayanlardan. Edebiyat öğretmeniyiz ikimiz de. Ben KPSS'den yetmiş dokuz aldım bu sefer. O, kursa gitmiş geçen sene, seksen üç almış ama sözlüyü geçememiş. Bu sene seçimden dolayı büyük alım yapılacak, dedi. Hadi hayırlısı, dedim, onun şansı benden çok, puanı yüksek çünkü. Bunca sene geçti, konuların çoğunu unuttum, kursa da gidemedim. Bakalım bakalım. Akşama kadar beraber mal indirdik kamyonlardan, en azından bu karlı günü kara çevirdik. 23 Ocak. Hava çok soğuk. Kar yağmış bütün gece. Servis geç geldi yine, bir de yavaş yavaş gittik, yollar acayip kaygan. Eve zar zor dönebildik akşam, trafik felç. Yemekten sonra çayın yanında kek vardı. Karşı komşu getirmiş. Hanıma, malzeme alayım sen de yap, dedim. Çok maharetlidir bizim hanım, kız meslek lisesi mezunu. 24 Ocak. Bugün karakola ifade vermeye gittim. Ne gördüysem onu söyledim. İfademi alan memurun Türkçesi biraz zayıftı, bir de klavyesi iyi değildi. Öğretmen olduğumu öğrenince, hocam geç bilgisayarın başına, sen yaz ifadeni, dedi. Ben yazana kadar sigara içti. Bana da çay söyledi. 25 Ocak. Öğleden sonra ev sahibi aradı, kiraya zam istedi. Söylediği rakamı ödemem mümkün değil, başka eve çıksam hiç olmaz. Maraş'ta böyleyse İstanbul'da nasıldır kiralar? Gerçi biliyoruz da nasıl olduğunu. Hanıma söylemedim, boş yere telaşlanmasın şimdi. Kontratın bitmesine üç ay var, dur bakalım belki bir çare bulunur. 26 Ocak. Kızımın doğum günü bugün, dört yaşına bastı. Dün eve pasta için malzeme almıştım. Kremalı kek yapmışlar, komşuya da götürdüler. 27 Ocak. Sabah babam aradı. Ablamla eşi boşanıyormuş, uzun zamandır kavgalı olduklarını biliyordum ama işin buraya geleceğini tahmin etmemiştim. Babam çok sıkıntılıydı. Hafta sonu gel, beraber konuşmaya gidelim damada, dedi. Gidelim de ne söyleyeceğimi bilmiyorum. Ablamı çok seviyorum. 28 Ocak. Hanım instagramda sayfa açmış kendine. Ördüğü bebekleri satacakmış. Aklıma yattı. Hadi hayırlısı. 29 Ocak. Bugün yine haldeydim. Bizim arkadaş da oradaydı, dertleştik biraz, bekar hala, evlenecek para yok, dedi. Bir an borç isteyecek sandım, çok şükür istemedi, istese de yok ki zaten ama yanlış anlar diye korktum. Akşama kadar kasa taşımaktan belim kırıldı, olsun, alın terinden tatlısı yok. Oğlanın bot parası çıktı. Malları indirdiğimiz depoda, kasaların arkasında bir kedi yavrusu buldum. Yaralıydı. Bu soğukta iki güne kalmaz ölür, dedi depodaki adam. Zaten yerleşim de yok oralarda. Ne yer ne içer? Hey Yarabbim! Dayanamadım, aldım getirdim eve. Çocuklar çok sevindi. Hanım da sever hayvanları, yıkayıp boynuna kurdele bağladılar. Bayağı bir süt içti cüssesine göre Pisicik. Oturma odasına bir sepet koyduk, orada yatacak şimdilik. 30 Ocak. Şahitlik yaptığım arkadaşlarla karşılaştım öğle paydosunda, ikisi de benimle konuşmadı. Suratları bir karış. Ben ne gördüysem onu söyledim, kimsenin tarafını tutmadım. Ne bekliyorlardı anlamadım! Bir de mahkemeye çağrılacakmışız. İfademe bağlıyım, diyeceğim. 31 Ocak. Kar yağıyor yine. Yağsın tabii, dolsun barajlar, bolluk bereket gelsin. Hem oğlan da yeni botunu denemiş olur. 1 Şubat. Karşı komşu, çaya davet etti bizi bu akşam. Oturduk, sohbet ettik biraz. Ev kirasından bahsettim. Tanıdığı bir avukat varmış, arayıp ona sordu, enflasyonun üstünde artış yapılamazmış. Biraz rahatlar gibi oldum ama kim dinler ki kanun filan. Tedirginim. Biz bunları konuşurken hanımla göz göze geldik 'niye benim haberim yok' gibilerden bakış attı. Sesimi çıkarmadım. Eve dönünce konuyu açacağını sandım ama unutmuş gibi yaptı. 2 Şubat. Oğlanla satranç oynadık yemekten sonra, 'fil açılışı' yaptı yine. Beni yenmesine izin verdim tabii. İnşallah ilerde iyi bir meslek sahibi olur. Ben, yazılım mühendisi olsun çok istiyorum. Matematik çalıştırdım, toplama çıkarma yaptırdım biraz. 3 Şubat. Babam aradı. Ablamgil barışmış. Ne çabuk! Rahat bir nefes aldım. En azından böyle huzursuz bir sebep için enişteyle konuşmaya gerek kalmadı. Bir ara yemeğe çağıralım onları, dedim hanıma, olur, dedi. 4 Şubat. Havada agresiflik var. Yine çok soğuk ama bildiğim soğuklara hiç benzemiyor. Ürktüm biraz. Sabah hale gitmem lazım. Tokat, Zile'de doğdu. Birinci lisans eğitimini Selçuk Üniversitesi İ. İ. B. F Kamu Yönetimi Bölümü'nde tamamladı. Tunus Üniversitesi'nde Karşılaştırmalı Kamu Yönetimi alanında master yaptı. Daha sonra, bir yıl süreyle bulunduğu Amerika Birleşik Devletleri'nde dil eğitimi aldı. İkinci lisans eğitimini İnönü Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde bitirdi. Üçüncü lisans eğitimini yine İnönü Üniversitesi İlahiyat Fakültesi'nde tamamladı. Öyküleri ve çevirileri Post Öykü, Hece, Heceöykü, Muhayyel, İtibar, Muhit, Dergah, Temmuz, Tahrir ve Karabatak dergilerinde yayımlandı. Ölmek İçin İyi Bir Gün Değil adlı ilk öykü kitabı 2018 yılında İz Yayıncılık'tan çıkmıştır. 2021 yılında Muhit Kitap'tan çıkan ikinci öykü kitabı Aynı Yağmur, Türkiye Yazarlar Birliği Hikaye ödülüne layık görülmüştür. Edgar Allan Poe'dan çevirisini yaptığı Kuyu ve Sarkaç, Şehrazat'ın Bin İkinci Gece Masalı ve Çalınan Mektup adlı üç kitaplık çeviri serisiyle James Joyce'dan çevirisini yaptığı Dublinliler ve Sanatçının Genç Bir Adam Olarak Portresi Ketebe Yayınevi'nden; Henry David Thoreau'dan çevirdiği Yürümek adlı kitap Kapı Yayınları'ndan çıkmıştır. Halen İnönü Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Arap Dili ve Belagati Bölümü'nde doktora eğitimine devam etmektedir.


Yürürken eski patikada, suyun rengi yoktu. Ağaçların dallarını araladı. Suyun rengi yoktu. Otlar henüz kurumamıştı, gölgesi derindi, usulca çiğnedi, gölgenin de rengi yoktu. Devam etti. Şehre mi girdi, köye mi, kasabaya mı ayırt edemedi. Yürüdü, geçitlerden geçti, kemerleri izledi. Yönetimlerin, sınırların haberdar olmadığı bir avuç toprağa bırakılan bir avuç insanla karşılaştı. Yüzler gördü. Hepsi birbirinin aynı. Yüzler aynı ama eller değil. Baş parmağını kıvırıp avucuna sakladı. İlk defa gördüğü birine her şeyi anlatacak değildi. Böyle bir sorunun ne yeri ne zamanıydı. Haklıydı, sonuna kadar. Başımı yere eğdim, bir daha gözlerine bakamazdım. Onda bir kıpırtı olmadı. Gece uzadıkça uzadı. Ay, gökyüzünün kenarındaki kristal şekerlik. İri bir bulut, ışığa set çekti. Ona dair gördüğüm son şey olan elleri de karanlığa karıştı. Zifiriyi zaten bilmiyor muydum? Nefes de mi almıyordu? Karanlığa gizlenmenin verdiği güvenle gözlerime bir yol aradım. Bakışlarımı gezdirdiğim yer bileği olmalı, yukarıda dirsek kemikleri belirgin, omzundaki geniş kavis derin bir çukurla birleşir, boynu muhakkak tek elimin saracağı kadar ince, biraz uzun. Bulut çekilirken ay ışığında yüzünü bir kez daha görebildim. Ben onu izlerken kaşlarının üstünde iki çizgi pek de yavaş olmayarak belirdi, gözleri büyüdü, dalı bırakıp gövdenin diğer tarafından dolaştı. Hızlı adımların sesi suya karıştı. Peşimizdeki her kimse beni bırakıp belki boşverip ya da hiç dikkatine almayıp onun ardından gitti. Bu şehirde, köyde, kasabada gün yoktu, saatler yoktu, geceydi. Belki ay takvimine göre hesaplar yapılıyordu. Ben ne zaman doğmuştum, burcum neydi. Varlığın peşindekiler gibiydim, rastgele dolaşmıyordum. Kurt uluması, tahtakurusu, kelebek kanadı, giz hangisindeyse oraya seğirtiyordum. Suyu takip ediyordu. Suya basınca aynı sesi çıkaran ayaklara aldanıp kendine yeni şehirler buldu. Meydanlarına heykel dikili, ağacına çaputlar düğümlü, çeşmelerine bilmediği harfler yazılı, yakasında tılsım taşıyanların yaşadığı şehirler. Hiçbirinin evinde ayna yoktu, yüzleri aynıydı hepsinin. Geçerken ellerine bakıyordu, birini bile gözden kaçırmadı, çarşı yeri, kahve önü demedi, ötekinin parmaklarını tuttu, berikinin avuçlarından medet umdu. Bu ellerin birinde olmalıydı. Bir şey daha vardı dikkatini çeken. Ne yaparsa yapsın kimse ona kendi şehrindeki gibi bakmıyordu. Öyleyse yüzünden cerahatler akmıyor, ellerinden veba bulaşmıyordu. İnandı. Bir kamyon dolusu suçu getirip üzerine boca etmediler. İnandı. Aksine karşısında küçüldüler, yüzlerini başka yöne çevirdiler. İnandı. Dik dik bakan yoktu, yabancı gözlerde kendini görmedi. Büyüklüğüne inandı. Mahcubiyetleri ağzının suyunu akıttı. İki metre önünde, sahibinin her adımında idam suçlusu gibi sallanan kolu izliyordu. Sol elinin üstünü kaşıdı. Dolunaydan beri peşindeydi. İki adım atıp hoyratça uzandı. Avucuna aldığı eli çekinmeden evirip çevirdi, duvarların ortasında kahkahasını duyurdu. Yaşayanlar bu sesi biliyorlardı, kapılarını sıkı sıkı kilitleyişleri, mumlarını söndürüşleri, nefeslerini tutuşları bundandı. Karşısındaki yüz tanıdık gelmedi, göz oyukları kafatasını andırıyordu. İskeletse işlediği günah kendine bir vücut bulup boğazına yapıştı zannetti. Gözleri büyüdü, karanlıkta beyazları daha da belirginleşti. İlk iş kaçmaya yeltendi. Kaçamayacağını kabullenince bırakması için yalvardı, diğer eliyle iterek zorla kurtulmaya çalıştı. Bir süre daha izledi iskeleti. Ayaklarının dibinde çaresizce kıvranması derisinden içeri sızıyordu. Gözleri kısılırken birden çekti elini, iskeletin kolu havada savruldu. Elinin üstünü hızlı hızlı kaşırken oradan uzaklaşıp karanlığa karıştı. Aramaktan sıkılmaya başlamıştı. Yine de rastladığı her eli gözetlemekten vazgeçmedi. Biri bir çuvalı boğazladı, biri heykelin dibine yem attı, diğeri perdeyi araladı, kıvrımlı parmakları gölgeye saklandı, bu eller çok küçüktü, bunun üstünde yazı yoktu, bununki nasırlaşmıştı, nasır olmazdı; öbürü iğneyi gözlüyordu, olmadı, ikinciyi denedi, iyi görmüyordu, yaşlıydı, o geceki gözler değildi; başkası bir kibrit yaktı, çırayı tutuşturdu, oduna giderken eli açıldı, üzerinde bir şeyler yazıyordu, noktalar vardı. Yıkıldı yıkılacak bir duvarın ardına sindi. İki taş düşmüştü duvardan, belki üç, oradan izledi. Bildiği dualar yoktu, fısıltıyla tekrar eden sözler duyuyordu. Ben değilse kim. Hayır. Sesin olmamalı, dua etme. Kulaklarını avuçladı, tırnakları etine geçti, kanı elinin ayasında toplanıp oradan kulak zarına süzüldü. Bulduğunu zannettiğinde, bulamadığında ürküp koşmaya başladı. Sesler buğulu, boğuk. Belirgin olan sadece bir çınlama. Kulaklarındaki enine çizgilerden kan sızdı. Durmadı. İnce bir patikaya saptı, dağ yoluydu, yokuş aşağı inerken ayakları birbirine dolanıp çözüldü. Ağaca yaslandı, devam etti, başka bir ağaca çarptı, devam etti. Uzun sürmedi, bir yol daha kesti önünü. Rüzgar daha sert esti. Bütün çınlamalar, bütün sular, bütün bulutlar buradan geçiyordu. Demek bulutlar bu şehri hala zifiri yapıyor. İkinci ayrımda tereddüt edince sendeledi, bir taş toza karıştı, bacakları uyuşuktu, yere yığılmadığına şaşırdı. Ayaklarına baktı önce. Engel olamadığı titreme oradan yayılıyordu. Ellerini dizlerine dayadı, durmuyordu. Dağın, bozkırın, çölün, her neresiyse onun ortasındaydı. Soluk alamıyordu. Ne duayı ne çınlamaları duyabildi. Duayı artık kimse tekrarlamıyordu. Vücudunun gevşediğini, sarsıntının azaldığını hissetti. Gizlice aldı nefesini. Bulutlar yürüdü ayın önünden. Yerde boylu boyunca gölgesi uzandı. Yanında koca bir ağaç, onu da gölgesinden tanıdı. Dallarını tutmuş muydum. Kim bilir, geçmiş miydim buradan. İleride ışıklar oynaşıyordu. Gözlerini kısıp baktı. Hiç olmazsa bir çağıltı. Nasıl böyle sakin akar ormanda su. Rengi de yok. Başı önüne düştü tekrar. Aldığından fazla nefes verdi. Bekledi, bekledi. Orada öylece beklerken kaşları çatıldı. Dişlerini sıktı. Elini yumruk yapıp bacağına vurdu. Ayağı boşta olsaydı seğirirdi. Yarısı gölgede, yarısı ay ışığında kalan baş parmağına baktı. Gözleri büyüdü. Silkeledi elini hızla. Böcektir. O kadar ormandan geçtim. Rüzgarla gelmiştir, rüzgar sert esiyordu, yaprağına tutunamayan bir tırtıl, kurt, karınca şu ağaçtan düşmüştür. Eline bakmakta tereddüt etti. Baş parmağını avcuna sakladı usulca. Kendinin bile haberi olmadan yaptı bunu. Bütün parmaklarına sırayla tırnağını bastırdı. Sonuncuya gelince kulağının yanından hızla geçen öldürücü demir korkusunda açıldı gözleri. İşte, o hareketi kendisi de yapmıştı. Ağacın yanındaki silüetin yaptığını. Kimseye fark ettirmemesi gerekiyormuş gibi elini arkasına saklayıp baş parmağını yavaşça dışarı çıkardı. Göğsünden tırmanan yakıcı his boğazına dayandı. Zihnini kontrol altında tutmalıydı. Yürüdüğü her adımda hızlandı. Burnundan soluyordu. Tırnaklarını ısırdı, etlerini soydu, kanattı, parmaklarını ağzına tıkıştırdı, nefes alamıyordu, çenesini sıktı, yakasını çekiştirdi, yetmedi, asıldı iyice. Avazı çıktığı kadar bağırdı. Aynı anda boydan boya yırtıldı kazağı. Ses yankılanmadı. Kalp atışları hızlanıyordu. Sesim bir yere çarpmadı o yüzden ve ben belki de. Hem burası uçsuz bucaksız, tamamen boş. O yüzden. Parmaklarını saçlarına geçirdi. Yağlı, yapışkan bu şeye dokununca elini çekti. Dudaklarını dişleri arasına kenetledi. Bağırmayı denemeyecekti, eline bakmayı da. Rüzgar yüzünü yakıyordu. Burnu aktı, başını göğe çevirdi, gözlerini kıstı yine de taştı kirpikleri. Zamanın olmadığı yerde hiçbir şey yapmadan ne kadar bekleyebilirdi. Kendini bıraktı. O kadının fırlattığı çuval gibi savruldu. Bir taşa denk geldi, avucuna aldı, parmaklarını teker teker araladı. Elini ışığa doğru kaldırırken bir hıçkırık çözüldü. Ayağına takılan taşın yuvarlandığı yerde düştü omuzları. Gözlerini sımsıkı yumdu. Koluyla yüzünü sildi, yüzü toprağa bulandı. Dizlerinin üstünde sürüne sürüne suya doğru ilerledi. Taşı kaybetmişti. Elini suya daldırdı. Oradan hiç çıkarmasa olurdu. Özenle yıkadı, geçmedi. Kanatana kadar kaşıdı, geçmedi, derisini yüzmeliydi. Neden sonra duruldu. Suyun rengi yoktu. Elindeki karartıyı görebiliyordu. Bildik harflerden yasaklı bir kelime. Kaçacak yeri kalmamıştı. Gözlerini kapadı. Saklandığı yerleri hatırladı. Köyleri, kasabaları, şehirleri, buraya kadar nasıl geldiğini, gizlenirken şahit olduklarını. Karanlık elleri, kelime sahibi yüzleri. Silemediği kelimeyi düşündü. Ağır ağır suya eğildi. Suyun serinliğini hissetti, yaklaşmıştı, elleriyle çimleri ezdi, sıkı sıkı tutundu, bir önemi kalmamıştı, vazgeçti. Gözlerini araladı. İrkildi. Burun burunaydılar. Gözleri renksizdi. 1995 yılında Sinop'ta doğdu. Cumhuriyet Üniversitesi Eğitim Fakültesinden mezun olduktan sonra Ondokuz Mayıs Üniversitesinde dilbilim ve Türkçe eğitimi alanında yüksek lisans yaptı. Türkçe öğretmeni olarak görev yapıyor. Yazdığı öykü ve denemeleri Söğüt, Post Öykü, Hece Öykü, Geçerken, Daima Edebiyat ve Edebice dergilerinde yayımlandı. Halen Söğüt dergisi yayın kurulunda editoryal faaliyetlerini sürdürüyor. Anlatı sanatının bir diğer dalında, çizimleriyle farklı ifade yöntemleri ortaya koymayı amaçlıyor. Çizerliğini yaptığı çocuk kitaplarıyla birlikte kapak tasarımı ve dijital eserleriyle de grafik alanında çalışmalarına devam ediyor.