Keman ağırlıklı enstrümantal müzik yapıyorum. Albümde bazı masalların karanlık taraflarını hissettirmeye çalıştım. Çok iyi bildiğimiz masalların hikayeleri, çocukluğumuzda inandığımız kadar saf ve pembe olmayabilir. Aynı yaşadığımız dünya gibi, masallar da oldukça üzücü, düşündürücü, bazen karanlık hisler gizliyor olabilir. Bu hislerle yazdığım bestelerden oluşan bir albüm oldu. Uyarlama eserlere kesinlikle karşı değilim, ama her müzisyen öncelikle kendini olabildiğince varedebilmeli, kendi sesini, müziğini yaratabilmeli. Daha sonra başkalarının eserlerine farklı yorumlar getirmesinde bir sakınca görmüyorum. Kendi evimde gerçekleştirdim. Albümdeki 2 parçada bas gitar ve piyano var. Onları arkadaşımın evinde, kendisinin enstrumanlarıyla kaydettim. Kayıt dönemi benim için en eğlenceli ve en yorucu dönemdi. Tamamen bu iş için eve kapandım diyebilirim. Yoğun bir yalnızlık ve meditasyon dönemi olmasıyla birlikte son derece öğretici, beni daha çok kendime yaklaştıran, şaşırtan, hırpalayan, tatmin eden, bazen edemeyen, sabrı ve cesareti öğreten ilginç bir dönemdi. Mixi kendim yapıyorum. Masteringi ise plak şirketimin sahibi, aynı zamanda çok iyi bir ses mühendisi olan Douglas Kallmeyer yaptı. Eserlerimi yayınlamaya ilk olarak Soundcloud'da başladım. Hala yeni birşeyler çiziktirdiğimde oraya yüklüyorum. Soundcloud sosyal medya mecraları arasında, bana göre en yararlı ve en güzel tasarlanmış sitedir. Bir kere odak noktası tamamen müzik. Soundcloud'da gerçek ismini bile öğrenmenize gerek kalmadan harika müzisyenlerin parçalarını dinleyebiliyor, paylaşabiliyor ve etkileşimde bulunabiliyorsunuz. Bu açıdan yıllardır büyük bir zevkle kullanıyorum ve Soundcloud olmasaydı bu albümü yapmak benim için sadece hayal olarak kalacaktı. Açıkcası müziğimdeki teknik ve müzikal özeleştiri yaptığım konular dışında herşeyi çok olumlu buluyorum, bence bir albümü yaparken yaşanan herşey değerlidir. Kişi veya grup için doğru zamanda yapılmışsa geriye kalan şeyler, yorgunluklar, gecikmeler, anlaşmazlıklar işin tadı tuzudur. Albümümle ilgili en olumlu şey ise, albümün kendime ait bütün gelirlerini Umut Çocukları Derneği'ne bağışlayacak olmam sanırım. Uzun vadede yaptığım müziği sahneye taşımak istiyorum, bunu yapabilmek için kalabalık bir ekibe ihtiyacım oldugundan, ve uzun soluklu bir planlamaya gereksinim duydugumdan dolayı zaman alacağını düşünüyorum. Müzik yarışmaları günümüzde özellikle genç müzisyenleri motive ettiğinden dolayı varlıklarından rahatsız olmamakla beraber 'yarışma' sözcüğünün çok güzel çağrışımlar yapmadığını düşünüyorum. Henüz duyulmamış bir müzisyen olduğum için blog ya da dergilerden pek destek beklemiyorum, ancak albümüm çıktıktan sonra basın bültenini gönderdiğim hiçbir yerden de geri dönüş alamadım. İlginç bir şekilde Amerika'da bunun tersi oldu, birçok blogda albümle ilgili duyurular yapıldı. Buna şaşırmadım çünkü ülkemizde bu işlerin bebek adımlarıyla ilerlediğini düşünüyorum. Burada bir üretim yapıp bunun duyulmasını sağlamak, ne yazık ki yurtdışında duyurmaktan çok daha zor. Mekanlar: Mekanların müzisyenlerle acilen barışması, müzisyenlerin köle değil emekçi olduğunu, el üstünde tutulmaları gerektiğini öğrenmeleri, hakları neyse verilmesi gerektiğini artık bilmeleri gerekiyor bence. Müzik eğitimi çok zorlu bir süreçtir, müzisyenin hayatı hiçbir zaman kolay değildir. Hakkının maddi manevi karşılanması çok önemlidir. Organizatörler: Müzisyenlerle aynı dili konuşmayı başarabilirlerse mekanlar ve müzisyenler arasındaki iletişimi daha sağlıklı yürütebilirler diye düşünüyorum. Müzisyenler: Lütfen daha önce yapılmış şeyleri zorlamasınlar, kendi seslerini bulmaya çalışsınlar, bulamıyorlarsa enstrumanlarında teknik olarak ilerlesinler, harika müzisyenlerle çalışmanın kapısı bu şekilde aralanacaktır. Birbirleriyle yarışmasınlar artık, bunun sonu yok. Dünyanın en iyi müzisyeni diye birşey yok. Mesleğim müzisyenlik, bir orkestrada keman sanatçısı olarak çalışıyorum. Rutin hayatım müzik diyebilirim. Cevap: Albümün birçok adımını yalnız gerçekleştirdiğimi görüp, bu işi yapmanın imkansız olmadığını anlayıp cesaretlenen, kolları sıvayan insanlar görmek beni inanılmaz derecede mutlu etti.


Silverchair, Panicroomtakeshit, RATM, Nirvana, Violent Femmes. Performansımızın iyi olması yüzde yüz bize bağlı bir durum. Seneler önce soundcheck bile yapmadan sahne aldığımız mekanlar oldu ve bu da bizi iki kat yıpratan bir durumdu. Konserlere katılımın yeterince fazla olmadığını düşünüyoruz. Üniversite şenlikleri hariç herhangi bir festivalde yer almadık. Genelde sahnede gösterdiğimiz performanstan hiçbir şey anlamadıysak ve kötü bir performansın gerçekleştiğinin farkındaysak, seyircinin olumlu tepkilerinin bir önemi olmaz ve daha iyi performans göstermemiz gerekir. Genelde seyircinin katılımı ne kadar fazla olursa alınan ücret artıyor tabii ki. Ama katılım ne kadar yüksek olursa olsun, en iyi şartlarda bile, o gün alınacak ücret müzisyenin geçimine yetmeyecektir. İki kişiden oluşan bir grubuz. Sound olarak elektronik müziğin grunge ve punk rock ile buluşması diyebiliriz. Synth'ler zaman zaman bir eşlik enstrümanı ve zaman zamanda bi eşlik enstrümanı olarak yer almakta. Gitar enstrümanı ise bildiğimiz punk rock tınılarında, davul da agresif sert bi sound'a sahip. Yaptığımız cover eserler oluyor fakat bestelerimize öncelik tanıyoruz. Hücum kayıtları Stüdyo Altı'da, Virüs adlı bestemizi de Game of Records'ta gerçekleştirdik. Kayıtları yapmadan önce stüdyoda prova alıyoruz. Çalışmalarımız da stüdyoda çalarak geçiyor. Genelde konserlerden önce daha sık Kadıköy'deki stüdyolarda prova alıyoruz. Bugüne kadar Kadıköy'de gittiğimiz iyi stüdyolar: Mayday, Game of Records, Stüdyo 6, Drum N Music. Soundcloud, Spotify ve Bandcamp gibi ortamlarda paylaşıyoruz. Bu platformlar arasında bir fark görmüyoruz. 2 kişi olduğumuz için mükemmeliyetçi olmaktan başka çaremiz yok. Gösterebileceğimiz en iyi performansı sergilemek ve yaratacağımız en iyi müziği yaratmak. Katılan her grubun canlı performans göstermesi ve ona göre değerlendirme yapılması gerektiğini düşünüyoruz. Demo'yu yolladım, ismimi yazmamışlar finale demek bizim için öğrenilmiş çaresizliktir. Müzik eleştirmenleri konusunda daha yeni simaların da katılımının olmasını bekleriz. Çeşitlilik zenginliktir. Her şeyden önce, dinleyicinin konserlere katılımının çok daha fazla olması gerekir. Çünkü işin %90'ı budur. Cevap: Her önüne gelenin duyduğu bir şey özel olarak neye ait olabilir ki.


Nasıl Derler Bilirsin olarak sahne programımız yeni oluşturuldu. Grup lansmanını önümüzdeki ay yapacak. Beste grubu olduğumuz için öncelikle ürettiklerimizi paylaşmamız gerektiğini düşündük. İlk EP'miz 8 Mayıs 2018 tarihinde tüm dijital platformlarda yerini aldı. Fakat elbette ki gruptaki herkesin birçok sahne deneyimi var. Eksiklikler: Özellikle giriş ücreti üzerinden anlaştığımız mekanlarda gerekli reklamın yapılmaması ya da çıkacak gruba/müzisyene göre bu reklamın büyük değişkenlik gösterebiliyor olması büyük bir sorun. Türkiye'deki genel elektrik altyapısı sorunundan da kaynaklı elektrik sistemindeki arızalar ve doğurduğu risklere karşı yeterince önlem alınmaması, ses sisteminde olan eksikliklerin ya da sorunların ciddiye alınıp giderilmemesi de sık sık karşılaştığımız bir durum. Soundcheck ve sahne saati gibi konularda yaşanan tutarsızlıklar. Afiş, biyografi gibi sanatçı veya grubu tanıtan materyallerin hatalı olması, güncel olmaması. Festival ve benzeri organizasyonlarda sahne aldık. Genellikle gruplar için kulislerin yeteri kadar sağlanamaması, grupların arka arkaya hızlı bir şekilde sahnedeki changeover'ı gerçekleştirmesi sebebiyle kötü bir sound ile çalınması gibi sorunlarla karşılaştık. Açıkçası genellemek çok güç. Birçok yaştan ve birbirinden çok farklı sosyal alandan dinleyicilerimiz geliyor. Konserden sonraki tepkiler ise keyifli diyaloglar doğuruyor. Sanki bizi dinlemeye gelenler uzun yıllardır arkadaşımız gibi bizimle iletişim kurabiliyor. En keyif aldığımız durumlardan birisi de şüphesiz budur. Ücret alıyoruz, tabii bunlar ciddi paralar değil, kaldı ki birçok kez hiçbir ücret almadığımız konserler de oldu. Ek olarak bazı yerlerde sadece bir miktar alkollü, alkolsüz içecek gibi yan hak sağlanırken, bazı yerlerde ise yol ve yemek hakları da sağlanmakta. 8 Mayıs 2018 tarihi ile tüm dijital platformlarda yer alan 3 parçalık bir EP'miz bulunmakta. Ayrıca aynı tarihte EP'mizde yer alan Ormanın Sesi adlı parçamızın klibi de yayınlandı. Keyifli olduğu kadar yorucu bir süreçti. Bu süreçte başımıza gelen talihsizlikleri anlatmaya başlasak, okuyucuların da keyfini kaçırmış oluruz muhtemelen. Fakat geç olsa da sonuç olarak içimize sinen bir iş oldu, önemli olan da bu esasında. Özünde Singer-Songwriter geleneği olan bir grup olduğumuz için, neyi anlatırsak anlatalım sözler bizim için önem sırasında ilk planda. Dinleyicilerimizi bir hikayenin/derdin parçası yapabilmek, onlara Şu sahnede birileri bir şeyler anlatıyor dedirtebilmek bizim için önemli bir başarı kriteri. İlk olarak Türkiye'de cover parça çalışmalarının çok yanlış anlaşıldığını düşünmekteyiz. Genel olarak cover çalışmalarına bakıldığında yeni bir yorum/hissiyat yaratılmadan yapıldığını görüyoruz. Ortaya çıkan yeni çalışma da parçanın replikası olmaktan öteye gidemiyor. O yüzden iyi/gerçek cover'larla karşılaştığımızda büyük bir ilgiyle dinliyoruz. Öte yandan elbette ki bir takım kaygılar yüzünden cover çalışmaları yapan müzisyenler/gruplar da var. Çoğu zaman bu kaygı seyirciye daha kolay ulaşmak için var oluyor. Fakat bu gibi kaygılarla yapılmış hiçbir eserin iyi bir niteliğe sahip olabileceğini düşünmüyoruz. Son yayınladığımız EP maNga'nın kendi stüdyosunda gerçekleşti. Kayıtlar ise Arda Ertem tarafından gerçekleştirildi. Bize çok yardımları dokundu, buradan da tekrar teşekkürlerimizi iletiyoruz. Haliyle en yoğun olduğumuz dönem, kayıt öncesinde geçirdiğimiz günler oluyor. Grup müziği yapmanın en iyi ve en zor yönlerinden biri de, bu dönemde herkesin bir fikrinin olması. Bu fikirleri ortak bir paydada, gruba en uygun olduğunu düşündüğümüz şekilde sentezlemeye çalışıyoruz. Bunu başaramayan gruplar da dağılan yada sürekli üye değiştiren gruplar oluyor zaten. Kayıt öncesi parçalara son dokunuşları genelde ev stüdyosunda yapıyoruz. Ardından soundu tam anlamıyla duyabilmek için stüdyoya giriyoruz. Ve artık kayıt için hazırız. Son yayınladığımız EP'deki Ormanın Sesi adlı parçamızın mix'i Mehmet Uğur Memiş'e, onun dışındaki tüm mix ve mastering'ler İlker Yavaş'a ait. Çalışmalarımızı genel olarak Ergin'in ev stüdyosunda gerçekleştiriyoruz. Çalışma sıklığımız çok değişken olsa da minimum haftada bir kere çalışmalarımızı gerçekleştiriyoruz. Şu anda şarkılarımız Spotify, Apple müzik gibi birçok dijital platformlarda mevcut. Platformların kolaylıkla yasal dinlenme sağlıyor olabilmesi sanatçılar ve yapımcılar açısında önemli bir artı. Fakat bu tarz platformlarda bile lobicilik faaliyeti olduğu da bir gerçek. Ticari bir projenin parçası olan müzisyenler bu gibi platformlarda bir şekilde karşınıza kolaylıkla çıkabiliyor. Kimsenin herhangi bir yaptırımı olmadan istediğimiz müziği yapabiliyoruz. Hissetmediğimiz hiçbir şeye parçalarımızda yer vermiyoruz. Konu müzik olduğu için bunu olumlu bir durummuş gibi söylemememiz gerekirdi. Zaten müzik doğası gereği herhangi bir yaptırımın değil, gerçek hissiyatın dışavurumu olmak zorunda. Fakat günümüzde birçok müzisyen sadece ticari kaygılarla müzik yapıyor yada bu duruma itiliyor. Kısa vadedeki hedefimiz yeni çalışmalarımızı olabildiğince dinleyiciye buluşturmak. Uzun vadede ise gerçek ve sağlam bir dinleyici kitlesi oluşturmak istiyoruz. Kitleden kastımız büyük kalabalıklar değil; dinleyici ile müzisyenin arasında bir perde olmayan, birçok farklı sesin aynı sazın-sözün çevresinde, gerçek samimiyetle buluşabildiği bir topluluktan bahsediyoruz. Daha önce herhangi bir müzik yarışmasını katılmadık. Ana akım medyada bulunan yarışmaların müzik adına bir değer taşıdığını düşünmüyoruz. Kaldı ki bu gibi yarışmaların yıllardır düzenleniyor olmasına rağmen, geride sadece birkaç müzisyenin hatırlanıyor olması da durumu özetliyor. Öte yandan ana akımda yer almayan alternatif yarışmaların birçok müzik grubunu bizlere kazandırdığını da görmek mümkün. Özetle eğer mesele müzik ise tek kaygısı müzik olan yarışmaların olmasında bir sakınca yok. Tabii tek derdi müzik olan yarışmaların dahi sanat etiği çerçevesinde tartışılması gerektiğini düşünüyoruz. Fakat şimdi o topa girmeyelim. Bugün yeni bir şeyler yaptıysanız ve bunları insanlara duyurmak için aklınıza basın organları geldiyse, yapmanız gereken ilk şey sağlam bir tanıdık bulmak yada PR için en düşük faiz oranına sahip bir bankadan kredi çekmek olacaktır. Fakat bunların hiçbiri iyi müziğin dinleyicilerle buluşmasına engel olamıyor. Sizler gibi bu işi gönülden yapan, tek derdi müzik olan platformlar olduğu müddetçe onlar hiçbir zaman kazanamayacak. Dinleyiciler: Şarkıları tüketerek dinlemesinler, onları anlamaya çalışsınlar, kendi anlamlarını yaratsınlar. Yani tabii yine onlar bilir. Mekanlar: Biliyoruz elbette para kazanmaya çalışıyorsunuz fakat mekanlarınıza ticarethane çerçevesinden baktığınız kadar, o mekanlarda sanat icra edildiğinin de gerçekten farkında olmanızı umuyoruz. Organizatörler: Daha fazla etkinlik, daha fazla konser, daha fazla yeni müzik. Müzisyenler: Her zaman farklı farklı yerlerden, kısık cümlelerle bir şeylere tepki vermek yerine; rahatsız olunan konulara hep bir ağızdan daha güçlü karşı durmaya davet ediyorum. Gelin canlar, bir olalım! Grubumuzdaki her üye sadece müzik yapıyor. O yüzden hayatımızı da müzik oluşturuyor.


Şimdilik, pek memnun olmasam da, tek tabanca idare ediyorum. Halihazırda tek kişilik bir uğraş veriyorum. Bu şahsi projemin dışında Dinar Bandosu'nda ve Küçük Mücennep adlı Klasik Türk Müziği icra ettiğimiz bir grupta gitar çalmaktayım. Folk, World, Enstrümantal, Saykodelik Türk Müziği. Salih Korkut Peker, Akın Eldes, Haddim olmayarak Göksel Baktagir. Seçici olmamaları ya da seçiciliklerinin trendlerin boyunduruğunda olması. Zaten tutan bir akımı kazanca odaklanarak pohpohlayan bir mekandansa, kitlesine yeni girişimleri tanıtan, böylece yeni akımların doğmasına ön ayak olma cesaretini gösteren, bu sorumluluğunun farkında olan mekanları yeğlerim. Kendini bu ikinci kategoride lanse eden ancak temcit pilavı gibi aynı şeyleri ısıtıp ısıtıp sunan, böylece bağımsız müziğin de içinin boşaltılmasına vesile olan mekanlara da, aman diyim, dikkat edilmesini salık veririm. Batılılaşma ile köklerine dönmenin dengesini sağlayabilen dinleyicilerimle iyi anlaşıyoruz. Türk Müziği olarak andığımız janrlar toplamını, dünyanın çağdaş imkanlarıyla yorumlamaya çabalıyorum. Antropoloji ve Etnografi eğitimimin de katkısıyla, tüm toplumların müziklerini birer kültür ögesi olarak ele almayı ve müziğin entertainment kısmından evvel kültürel tarafıyla haşır neşir olmayı yeğliyorum. Nihayetinde, benim müziğim, içerik olarak daha yerli, üslup olarak daha batılı, anlayış olarak dünyalı, ağırlıkla gitar üzerine inşa edilmekte olan, bugüne dek kafama dolmuş olan sadalar çorbasından ister istemez damıttığım seslerden ibarettir. Genellikle saz eserleri, sirtolar, longalar, oyun havaları, saz semaileri tercih ediyorum. Üstelik bunlar sıklıkla 70 yılı aşkın süre önce üretilmiş oldukları için telif konusunda da sıkıntı çıkarmayan eserler. 😀 Hem de bu eserler üzerine kafa patlatmak, ustaların açtıkları yollardan yürümenin, feyz almanın bir yolu. Hepsini kendi derme çatma ev stüdyomda gerçekleştiriyorum. Waterbending Nihavend'in remaster işlemini değerli dostum Durali Çakır gerçekleştirdi. O da proje dosyası ve kanal kayıtları yitirilmiş bir işti. Deneme masterı masterlandı yani 😀 Bunun dışında kimseyle çalışma şansım olmadı. En eksik yanlarımdan birinin bu olduğunu düşünüyorum. Hem yatak odam, hem stüdyom olan salonumda yaşamsal aktivitelerimin çoğunu gerçekleştiriyorum. Buna provalar, kayıtlar da dahil. Müzik dışında sorumluluklarımın yoğunlaştığı dönemler hariç, hemen her gün bir şeylerin ucundan tutuyorum. Spotify, iTunes gibi popüler dijital platformlarda, insanların alışkanlıkları erişilebilirlikle yakından ilişkili olduğu için YouTube'da ve müzikal seyir defterim olarak gördüğüm Soundcloud hesabımda yayınlıyorum. Artısı; bu işler eskiye nazaran daha kolay. Eksisi; erişilebilirlik konusunda parayı veren düdüğü çalıyor. Erişilebilirlik, sizin müziğinizin, donanımınızın, duruşunuzun, tavrınızın gittikçe daha da önüne geçen bir parametre haline geldi. Sosyal, kültürel, maddi sermayeniz, akıbetinizi, ürettiğiniz eserden daha fazla belirliyor. Kimleri tanıdığınız, kimleri yağladığınız yaptığınız işten daha önemli hale gelmiş durumda. Yalnız olmak hem hoş hem sıkıcı, yer yer bunaltıcı. Umarım bir gün müziğimi paylaşabileceğim paydaşlara erişirim. Mix ve master işlerinden çok anlamıyorum. Çalgı tarafı daha ağır basan bir müzik insanıyım. Müzik prodüksiyonundan daha iyi anlasam daha olumlu sonuçları olurdu; fakat bu kez de başka yanlarım eksik kalacaktı sanırım. Daha çok bestemi düzenleyip kaydedebilmek. Açık fikirli müzisyenlerle tanışmak. Müzik ekseninde hoş beş etmek, meşk etmek. Daha çok müzisyenle çalmak. Uzatmalı Antropoloji eğitimime devam ediyorum. Müziğimi hakiki yollardan besleyen ve müzik dahil hayata dair anlam dünyama zemin hazırlayan, diğer taraftan müziğe ayıracağım vakti en çok çalan, ana uğraşım, başımın tatlı belası Antropoloji.


Konserlere genellikle İTÜ Rock Kulübü ve İTÜ'nün farklı müzik kulüplerinden dostlarımız ve bir şekilde bize rastlamış olan rock müzik takipçilerini görebiliyoruz. Genellikle çalınan cover'lardan önce bestelerimiz dikkat çekiyor ve eşlik alıyor bu da bizi mutlu ediyor. 4 Mayıs 2018'de yayınladığımız ilk albümümüz Burada Hiç Renk Yok var. Uzun zamandır sahnede pişirdiğimiz 6 bestemizi kaydettik. Albümümüz gitar ağırlıklı ve rifflerin ön planda olduğu bestelerden oluşuyor ancak bu doğal oluşmuş bir süreç. Gitar ağırlıklı olsun, sert olsun gibi bir tasarımımız olmadı, içimizden ne geldiyse o çıktı. İleride daha soft veya daha sert şarkılar yapmamız da mümkün. Şarkı patrondur. Sözleri de genel olarak önce yazdığımız müziğin bizde uyandırdığı etkiye göre yazdık. Ağırlıklı olarak bireysel ve toplumsal problemleri yansıttığımız sözler var albümde. Pek mutlu sözler yazamadık ancak tüm şarkıların içinde problemlere karşı az da olsa bir umut belirtisi var. Bestelerimizi çalmayı tabii ki daha çok seviyoruz ancak cover'a karşı değiliz özellikle türküleri yorumlamayı çok seviyoruz. Sahnemizde şu anda çaldığımız cover'lar genellikle halk müziği eserleri oluyor ancak daha uzun sahne istendiğinde bazı sürpriz popüler eserleri icra ettiğimiz de oluyor. Albümümüzü davul hariç kendi ortamlarımızda kaydettik. Kayıtların çoğuyla albümün miksini de yapan ritm gitaristimiz Bekir ilgilendi. Davullarda ise dört şarkıyı Bubinga Records'da Cem Çatık ile, iki şarkıyı da Deneyevi'nde Ergin Özler ile kaydettik. Miksleri ritm gitaristimiz Bekir Sıtkı Gürcan yaptı. Mastering'de ise Steve Corrao ile çalıştık. Provalarımızı İTÜ Rock Kulübü odasında gerçekleştiriyoruz bu yüzden şanslıyız. Çok düzenli prova almıyoruz ancak hem albümün konserlerinin başlayacak olması hem de yeni şarkıların yazımı için biraz düzene geçeceğiz gibi görünüyor. Cdbaby aracılığıyla yayınladık albümü ve böylece Spotify, iTunes, YouTube, Apple Music başta olmak üzere bütün platformlarda varız. Farklı insanlara ulaşmak adına bu platformların avantajları tartışılamaz. Albümümüzü olağanca duyurabilmek, daha çok dinleyiciye ulaşmak, daha çok konser vermek ve tabii ki hiç bekletmeden yeni şarkılar çıkarmak. Grubumuzda hem çalışmakta olan hem de okumakta olan insanlar var. Sopa'yı bir işten ziyade hobimiz olarak görüyoruz, her ne kadar yoğun zamanlarımızda biraz uzak kalsak da asla tam anlamıyla ihmal etmiyoruz. bandsopa@gmail. com ve sosyal medya hesaplarımızdan bize ulaşabilirsiniz. Siz de müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


FET Özyürek, Mert Tanır, Batuhan Ege Örs, Ezgi Beyazıt, Carbon Works Sürekli birlikte çalışılan görsel tasarım sanatçıları, freelance ekip. Burak Kamacı aynı zamanda 'Yeni Meta' isimli grupta klavye, vokal ve prodüksiyonda yer almaktadır. Genel olarak bütün mekanlarda ortak diyebileceğim eksik ve bence sorun şudur ki mekanlar geceyi tamamıyla projenin, grubun ve müzisyenin doldurmasını bekliyor. Grubun tabii ki önemli bir kitlesi olmalı; en azından 10-15 kişi getirebilmeli fakat bunun tam olarak doğrusu mekanın kendini doldurabilmesidir. Bir 'venue' halihazırda kendi kitlesine, ekolüne ve sonik atmosferine sahip olmalıdır. Burada gördüğüm en büyük yanlış bu top tamamen gruba atılıyor, mekan sadece projeyi ayarlıyor ve gerisine kesinlikle bulaşmak dahi istemiyor. Sosyal medya hesaplarından etkinlikleri duyurma, poster, afiş basımı ya da asımı isteme ya da mekanın size katabileceği tanıtımı onlardan rica etme yönelmeleri anında reddediliyor. Mekanlar bu konuda o kadar isteksiz ki yukarıda belirttiğimiz sahne aldığımız yerlerden biri kendi mekanının önüne sürekli rica etsek de afişimizi bile asmak istemedi, etkinlikten birkaç saat önce isteksiz bir şekilde yerleştirildi. Yani bu daha çok örneklendirilip anlatılabilir ama özetinde gördüğümüz en büyük birinci eksik mekanların grupları sadece 'book'layarak' geriye kalan her şeyi bizlere bırakması ve kitle istedikleri gibi olmayınca -size hiç yardım edilmemesine rağmen- morallerinin düşmesi söz konusu oluyor. Bununla karşılaşınca da bu başarısızlık hissi tamamen bizim üstümüze kalıyor doğal olarak ve hem maddi hem manevi olarak çok yıpratıcı bir şey. İkinci gördüğümüz en büyük eksik ise -grup içinde ve başka gruplardan arkadaşlarımızla konuştuğumuz bir durum bu- artık hemen hemen alt grup kültürünün bitmiş olması. Bu ne kadar mekanda, ne kadar büyük grupların kendisinde bitiyor emin değiliz fakat yine de mekanın talep etmesi ya da her yurt dışından gelen ya da yerli büyük ismin altına bir bağımsız grup seçilse ve bu desteklense şu an içinde bulunduğumuz durum çok daha iyiye gider diye tahmin ediyoruz. Bunu bir eksik olarak görüyoruz ve ne kadar mekan tekelinde olmasa da teşvik edilebilecek bir şey olarak görüyoruz. Genel olarak ses sistemi ve havalandırma bütün mekanların ortak eksiği gibi görünüyor. Bunlara biraz daha önem verilip bütçe ayrılabilir açıkçası. Bir de çoğu mekanda sahne arkası olmuyor, olsa da sahneden alakasız bir yerde olabiliyor. Bizce sahne arkası müthiş önem ve değer taşıyan bir yer. Kendi bakış açımızdan baktığımız zaman biz görsel bir grubuz. Kendi tasarladığımız kostümleri giyen, zaman zaman kaşını gözünü boyayan, gotik müzik estetiğinde ilerleyen bir grubuz. Hazırlık aşamalarımızı bir bar taburesinde ya da mekanın tuvaletinde yapıp daha sonra sahneye gitmek, performansa başlamak için 'affedersiniz geçebilir miyim?' tarzı minik laflamalara maruz kalmak biraz can sıkıcı olabiliyor. Bunu söylediğimiz zaman ya da şu an olduğu gibi dile getirdiğimiz zaman saçma ya da burnu havadalık olarak görülüyor ama tam tersini düşünüyorum. Sahne arkası müzisyenin kutsal mekanlarından biridir, kendini materyal ve mental olarak hazırladığı yerdir. Tanıtım eksikliklerinden yukarıda bahsetmiştim, buraya da uygulayabiliyorum sanırım. Bu konuda ilham verebileceğini düşündüğüm için In The Void ve Sibel Engingök'ten bahsetmek istiyorum. Kendisi gerçekten takdir edilesi bir tutumla hazırladığı Fill The Void etkinlik serilerinden birine bizi davet etti. Normalde büyük organizasyon şirketlerinden bekleyeceğiniz bir planlama ve şevk ile işini yapıyor; biz kendisi ile tanıştığımızda çok sevinmiştik ve çok şaşırmıştık. Şöyle ki isminiz, kitleniz, ne kazandırdığınız, ne götürdüğünüz hiç önemli değil. In The Void ekibi sevdikleri ve birlikte çalışmak istedikleri bağımsız grupları alıyor, onların kalacak yerlerini ve yol ihtiyaçlarını karşılıyor ve kendi etkinlik serisini oluşturuyor. Bunları yaparken hemen hemen hiçbir şey de kazanmıyor. Biz Ankara'ya gitmiştik In The Void ile birlikte, ilk kez İstanbul dışına çıkıyoruz ve heyecanlıyız aynı zamanda uzun süredir hayranı olduğum Art Diktatör ile tanışacağım için heyecan daha da artıyor. Sibel'e neden Ankara ve Noxus diye sorduğumda özellikle bu tarz yerleri seçtiğini, bizim İstanbul'da dinleyip gördüğümüz her şeyi yaşadığımız şehir dışında da deneyimlememizi istediğini söyledi. Gerçekten bütün organizasyonda ve süreçte tek motivasyonu buydu ve haklıydı. Setimiz bittiği zaman yanımıza 5-6 kişilik bir arkadaş grubu geldi, bizi daha önce dinlediklerini söylediler ve In The Void'in yaptığı şeyi takdir ederek talebin yüksek olduğundan fakat kimsenin bu tarz organizasyonlarla uğraşmamasından yakındılar. Genel olarak mükemmel bir deneyimdi, organizasyon bu kadar iyi bir amaç ve motivasyonla yapılınca da isterse en büyük felaket başınıza gelsin, pek de sizi etkilemez bir hale geliyor. Organizatörün, organizasyon planının mental olarak sürece ve performansa etkisi çok büyük. Biz karanlığı temsil ediyoruz. Dışta kalmışlığı temsil etmeye çalışıyoruz oldukça. Lirik, melodik ve teatral olarak müziğimiz, performansımız bunu yansıtıyor ve böyle bir temel üzerine kurulduk, ilerledik. O yüzden aynı bizim gibi problemli tipler geliyor konserlerimize. Çok eğleniyorlar, bazen görüyoruz kafalarının içinde kayboluyorlar. Bu proje hakkında bizi en çok tatmin eden şey de bu oldu. Biz şarkılarımızı sahne alırken ne hissediyorsak bizimle aynı şeyleri hisseden belki de daha fazlasını hisseden bir kitleye ulaştık. 10-15, 50-70 kişi hiç fark etmez. Bir konserimizde son şarkımızı çalarken sadece 2 kişi kalmıştı, konserden sonra hep birlikte gidip karanlığın sanatını, acının romantizesini kutladık; biralarımızı tokuşturduk. Olmalı tabii ki ama olmuyor maalesef. Evet komik rakamlar almak ve yannda 3 bira fişiyle geceyi kapatmak artık resmen bir standarda dönüştü. Çoğu zaman yeni insanlara ulaşmak, ürettiğimiz işi canlı sergilemenin hazzına varabilmek için sahne alıyoruz. Yoksa aldığımız 'kaşeler' ya da yan haklar ne bizim o geceye çıkmadan önceki provamızı karşılayabiliyor, ne yolumuzu ne de yemeğimizi. Gruba yapılan görsel ve işitsel donanım yatırımını saymıyorum bile. Eleştirimi açıkçası şu an pek de dile getirmek istemiyorum; bu konuda biraz artık kendimi tekrarlamaya başladım ve dilimde tüy bitti. -I Did This to Myself İlk Tekli (11 Kasım 2016) -All In My Head Promosyon Teklisi (17 Şubat 2017) -Polycephaly İlk Albüm (10 Mart 2017) -Monochrome İkinci Tekli (1 Aralık 2017) -Reflect Your Pain + She Was Misunderstood Maxi Single (22 Haziran 2018) Bizim müziğimizde duygunun yeri çok önemli. Aslında duygudan ve insani karmaşadan uzak olan 'robotik' vokaller ve altyapıları kullanarak buradan hissi bir atmosfer yaratıyoruz. Sound'umuzu oluştururken geç 90'lar ve erken 2000'ler ses tasarım formülleri, şarkı yapıları önemli değer taşıdı. Şarkı sözlerini yazarken ise genelde deneysel yollar kullanmayı seviyorum. İlk albümümüz Polycephaly tamamen cut-up yöntemi ile yazıldı. Cut-up aslında Dadaist bir yazım tekniği. Dadaizm'den önce kullanılmış olsa da bu dönemde en yoğun kullanımına ve karakterizasyonuna rastlıyoruz. Aynı zamanda daha ileri zamana baktığımızda grubun üzerinde etkisi çok büyük olan David Bowie'nin de kullandığı yazım yöntemlerinden biri. Ben cut-up yöntemini kullanımımı şu şekilde özetleyebilirim size; bir bütün yazmaktansa her an her yerde hissettiğim, aklıma gelen anlamlı ya da anlamsız cümleleri bir kenara yazıyorum. Daha sonra sanatsal ve kişisel gelişimimi en çok etkilemiş filmlerin repliklerini, kitaplar ya da dergiler arasından çıkardığım satırları da alıyorum. Bunları kelime kelime ayırarak keserek biçerek kaba bir bütün meydana getiriyorum. Ortaya soğuk, duygulardan uzak, gelişigüzel oluşmuş fiziksel bir şiir çıkıyor. Daha sonra bunun üstünde kendi ayarlarımı da çekerek şarkı sözlerimi yazıyorum. Cover eserleri yanlış bulmuyorum, hatta grup yada birey için de anlamlıysa daha da güzel. Grubun da kendi eserlerini dinletemediğini düşünüp cover yapmasına karşı değilim, eğer set arasına bir iki cover yerleştirilip motivasyon bu oluyor ise. Kendi tercihleridir, bunun doğrusu ya da yanlışı olmadığını düşünüyorum, setinin içine cover katarak seyirciyle buluşma noktası yakalamak istiyorsa kesinlikle müzikal bir tercihtir, grubun kendi duruşudur. Yanlış bulduğum nokta cover'ın nasıl yapıldığı. Arkadan karaoke altyapısı gibi geliyorsa; grubun ekolünün üstüne hiçbir şey katılmamış, üzerinde hiç düşünülmemiş, direkt internetten bulunan tab'lerin üzerine çalışıp gelinmiş cover eserine ısınamıyorum. Cover bu olmamalı. Grubun cover esere karşı duruşu da bu olmamalı. Eğer bir cover dinliyorsam o şarkının grup ile birlikte nasıl evrildiğini dinleyebilmek, onların şarkıyı nasıl şekillendirdiklerini görmek isterim. Böyle de olmalı diye düşünüyorum. Kayıtlar genelde evde ya da Stüdyo Dodo, Beyoğu'nda alınır, oralarda durur. Grup olarak yeniyiz. Şu an ilk defa birlikte bir şeyler yapıyoruz. Bundan önce ben solo olarak çalışıyordum, üretimlerim kendime aitti ve evde yapıyordum. Şu an genelde ben bir vokal melodisi ya da davul yürüyüşü yazıp Burak ve Efe ile paylaşıyorum. Bunun üzerine herkes kendi rotasını düşünüyor, tasarlıyor. Beğendiğimiz, ısındığımız parçaların üstüne üçümüz evde bir araya gelerek üretmeye başlıyoruz. Üretimimiz çok hızlı, elimizde şu an neredeyse 100'e yakın bitmiş/bitmemiş halde yayınlanmamış eser mevcut ve her gün üretime devam ediyoruz. 2013-2018 yılları arasında sürekli olarak Stüdyo Dodo'dan Ali Akdaş ile çalıştık. Kendisini çok severiz. Grubumuzun üzerinde manevi desteği çok büyüktür ve çalışmamızdan da çok memnunuz. Vokal mixleri ve kayıtlarını hala kendisiyle alıyoruz fakat prodüksiyon, mixing ve mastering için an itibarıyla Ampirik Records ve Mustafa Sarıoğlu ile çalışıyoruz. Memnunuz. Evde prova çok nadir alıyoruz. Genelde kişisel provalar evde alınıyor, herkes setlist'e kişisel hazırlanıyor. Provalarımızı stüdyolarda alıyoruz. Ayda en az 3 prova almaya, prova alamıyorsak da bir araya gelmeye çalışıyoruz. Grup olarak üçümüzün de kişisel programları ve dinamikleri çok farklı. Fakat bu projenin vizyonuna inandığımız için ve istekli olduğumuz için vaktimizi ayırıyoruz. Konser öncelerinde ise genelde en az 2 prova her zaman alırız konserin olacağı hafta. Maalesef hemen hemen hepsi -en azından bizim bulunduğumuz stüdyolar- çok küçük ve ekipman olarak tatmin edici değil. Tüm dijital platformlar ile çalışıyoruz, genel olarak da hepsinden memnunuz. Siz de müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


John Frusciante, RHCP, Bee Gees, The Do, Nujabes. Bu konuyla ilgileniyorum teknik olarak. Müzik dışındaki işim bu çünkü. Şunu söyleyebilirim ki; neredeyse hiçbir mekanda akustik düzenleme yok. Bir müzisyen için en büyük sorun bu. Henüz bir organizasyon şirketi ile iletişim kurmadım. Şimdilik kendi konserlerimi kendim organize edeceğim. Şu ana kadar chill-out/trip-hop tarzında birçok albüm ve tekli yayınladım. Sadece sahnelerde çok sevdiğim şarkıları çalarım. Dinlemekten hoşlandığım müzisyenleri başkaları ile paylaşmak amacım sadece. Ben bestelerimi önce kafamda bitiririm. Ardından direkt kayda girerim. Bir partisyonu defalarca çalmam ve o an doğaçlama gelişir her şey. Bazen burada ne çalıyorum yahu ben?! derim kayıttan sonra ve o çaldığımı dinleyerek tekrar hatırlamak zorunda kalırım. Bestelerimin hiçbir dökümanı yoktur. Her şeyi aklımda tutarım. Sahne için hazırladığım bir setup ile stüdyomda çalışıyorum. Açıkçası bir ses kartı ve bir monitör koyan stüdyom var diyor. Onları işin içine katmıyorum bile... Çok iyi stüdyolar var. Çok iyi mühendisler var ama biraz da sanatsal açıdan bakmaları gerekiyor olaya. Kullandığım ücretli bir servis ile tüm dijital platformlarda ve Youtube'da yayınlıyorum. Rock star olmak! Şaka bir yana sanatımı daha geniş kitlelere duyurmak istiyorum. Hayalini kurduğum sahneler var. KEXP, Deezer vs... Ayrıca John Frusciante ile bir düet yapabilmek en büyük hayalim! Müzik yarışmaları saçmalıktan ibaret. Müzik yeteneği ile alakası yok. Sadece 'ünlüler' 'ünsüzleri' kendi egoları dahilinde oylayıp karar veriyorlar. Sanat bu değil. Destek görüyorum açıkçası. Özellikle dijital platformlar bu konuda daha etkili. Yazarlar, editörler ya da bu işi yapanlar hakkında bir şey diyemem ama müzisyen arkadaşlar mutlaka her release için iyi bir basın bülteni hazırlamalı ve bunu yüzsüzce her yere yaymalı! Dinleyiciler; zaten dinliyorlar. Ama destek vermek istiyorlarsa lütfen dinletsinler. Mekanlar; no name müzisyenleri de görün. 🙂 Müzisyenler; ne istiyorsanız onu yapın ve kimsenin sizin sanatınızı etkilemesine izin vermeyin. Özellikle plak şirketlerinin! Cevabım ise şu; Ben tarzımı 'Insidie' olarak tanımlıyorum. Tamamen bir tarza bağlı kalmadan içimden geleni yaptığım için bu ismi uygun gördüm. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


To Love adlı EP'm ile çıkış yaptım, yayınlanma tarihi Temmuz 2017. Arkasından To Love EP ve To Love çıktı. İlk Türkçe şarkım Belki Bir Gün 29 Haziran 2018'de yayınlandı. Ben şu ana kadar tek başıma yazdığım şarkıları, kayıtlarını kendim aldığım, prodüksiyonun da en azından yarısıyla ilgilendiğim şarkılar çıkarmıştım aslında To Love böyle bir sürecin meyvesi, biraz keşif dönemiydi... Ama Belki Bir Gün başka müzisyenlerden yardım almadan yarattığım ilk şarkı. Sözü, müziği, düzenlemesi, prodüksiyonu bana ait. Kendi evimde, mütevazı kayıt ve çalışma ortamımda yarattım. Yarattığım herşey benden bir parça, nasıl gönlümden geçiyorsa öyle yaratıyorum, bu konuda pek kendime hakim olamıyorum. Dolayısıyla sözlerde de lafı dolandırma huyum yoktur. Müziğe gelince... Elektronik müzik yaptığım için, kendi sesimden sonra en önemli enstrüman benim için bilgisayarım. Ses dizaynıyla uğraşmak benim besteleme sürecimin bir parçası. Bunu ilk defa duyuyorum. Amerika'da tam tersi, bazı mekanlar cover çalacaksanız sahne alamazsınız kuralı koyuyorlar. Şu ana kadar bir cover yayınlamadım, bir gün aklıma eser, heves ettiğim bir şarkı olur, ben de yapabilirim, yayınlayabilirim... Neden olmasın? Henüz kendi şarkılarımdan ona sıra gelmedi ama. Konserlerde daha önce cover'ladığım sanatçılar oldu, orası ayrı. Bazen setlist'e serpiştiriyorum 1-2 tane. Keyifli tarafı, cover'ı söylerken ruh halinin biraz daha gevşemesi bence. İnsan kendi yaratıcı kimliğinden uzaklaşıp da bir cover seslendirdiğinde, farklı bir rahatlıkla söyleyebiliyor bazen. Brooklyn, New York. Çoğu evimde, kutu gibi bir stüdyo dairede yaşıyorum ben orda... Tek başıma alıyorum bütün kayıtlarımı. Ama To Love EP'si için ekstra birkaç analog synth kayıtları almıştım, o kayıtları Greylock Records'ta gerçekleştirdim, evime 10 dakika mesafede, küçük bir stüdyo, Berklee'den bir arkadaşım işletiyor... To Love kayıtlarını da komşu stüdyo, Virtue & Vice Studios'ta gerçekleştirdik. Belki Bir Gün tamamen evimde, tek başıma... Ama Belki Bir Günün akustik bir versiyonunu kaydettim bu hafta, piyano ve vokal şeklinde, hem çaldım, hem söyledim... O kaydı da daha önce staj yaptığım Babajim Stüdyolarında gerçekleştirdim, İstanbul'da. Ben öyle kayıt var yakında, hadi ruhen hazırlayayayım kendimi kafasında bir insan değilim. Benim her günümün içinde az ya da çok müzik var. Evimin rahatlığında alıyorum kayıtlarımı genelde ve dolayısıyla bütün iş bende bitiyor. Yalnızlık bu aşamada benim için önemli. Ama mekan değişikliği de arada iyi gelebiliyor tabii... Yarın Bodrum'a gidiyorum mesela, giderken yanıma klavyemi ve kayıt mikrofonumu da alıyorum... Belki ordayken birşeyler yaratırım, hiç belli olmaz. Oranın havasının bana yarayacağına dair bir his var içimde. To Love EP'nin mix'ini Mike Tuccillo, mastering'ini Emily Lazar yaptı. Mike, Los Angeles'ta yaşıyor. Emily Lazar ise New York'ta... Belki Bir Günün mix'i derli topluydu benim elimden çıktığında, Mike daha da toparladı, bu sefer mastering'i de o yaptı. Keşke olsa! Canlı performans trafiğim henüz başlamadı. En son geçtiğimiz yaz New York'ta Summer Streets adlı bir sokak festivalinde sahne aldım. Daha sık sahne alabilmem için biraz dinleyici kitlemin de genişlemesi lazım, daha fazla şarkı yapmam lazım... Dolayısıyla önceliğim hep yaratmak oldu şu ana kadar diyebilirim. Fakat yoğun bir konser programım olsun, sık sık provalar yapayım, ben de çok isterim! Yeter ki konserlere gelsin dinleyiciler. Prova stüdyolarına mecburum, ses yalıtımlı bir mekan yaratma şansım olmadığı sürece kendi evimde... Kayıt stüdyolarına gelince- ben açıkçası çok muhtaç değilim kendilerine... Yine de arada kayıt stüdyolarında da çalışmak keyifli olabiliyor. Örneğin Belki Bir Günün akustik versiyonunu Babajim'de kaydetmek istedim, çünkü onların piyanosunu ben 30 yıl çalışsam alamam, alsam da onların kullandığı mikrofonlara gücüm yetmez- ki zaten evim o kadar küçük ki, tüm bunları koymaya yerim de yok! E gitmişken vokal kayıtlarını da orda aldım. Çok da keyifli geçti. Bence yine de ne olursa olsun her sanatçı hazırlığının büyük bir kısmını stüdyo ve prova öncesinde halledip, oralarda geçirdiği vakti, harcadığı bütçeyi iyi değerlendirmeli. Ben böyle yaklaşıyorum. Spotify, en sevdiğim ve dünyada şu an en önemli platform. Formatını bir kullanıcı olarak seviyorum. Ve her ne kadar küratörlerinin seçim zevklerini bir sanatçı olarak bazen sorgulayıp anlamaya çalışsam da, endüstrinin içinde olduğum için çoğunlukla zevklerine göre hareket ettiklerini iyi biliyorum ve buna saygı duyuyorum. Artı, Spotify'ın sanatçılara özel bir app'i olması da büyük bir avantaj. Dinleyici trafiğini bizzat takip edebilmek, Spotify çalma listelerine girdiğinizde hemen haberinizin olması... Apple Music, Apple'a ait olduğu için bir kere gelecek vaadediyor... Fakat kullanıcı olarak adapte olmakta zorlandım, sanatçı olarak da dinlenme sayılarını ve dolayısıyla geliri, satışları takip edememek büyük bir sorun... Aynı sorun bu modelle işleyen her platform için geçerli. Spotify'da olduğu gibi, bu meseleler biraz daha şeffaf hale gelmeli. SoundCloud artık aramızdan yavaş yavaş ayrılıyor... Son bir gayretle batmaktan kurtulmuş olsa da böyle bir durum var. Keşfedilmek açısından önemli bir platformdu SoundCloud, şimdi çok popüler bir DJ olan Illenium ile iki şarkı yapmış olmamızın sebebidir SoundCloud'un varlığı... Illenium kariyerinin başında ordaki demolarımı dinleyip de benimle iletişime geçmişti, Drop Our Hearts ve Drop Our Hearts böyle ortaya çıktı. O yüzden bende anısı var. Fakat her ne kadar SoundCloud Go modeli sonradan geldiyse de, SoundCloud genel olarak hala sanatçıya maddi anlamda hiçbir katkı sağlamayan bir platform. Artık eskisi kadar çok kullanılmadığı için de sanatçıların önünü açma, tanınmasını sağlama konusundaki rolü de azaldı. Ve YouTube... Hep önemliydi, hala önemli... Fakat çok dağınık ve karmaşık! Ve eğer yeterince takipçiniz yoksa YouTube'tan bir gelir elde etmeniz gibi birşey söz konusu değil. Türk platformları bu yeni şarkım sayesinde ilk defa deniyorum, tanıyorum... O yüzden burdaki platformlar konusunda henüz bir görüşüm yok. Olumlu: İçimdeki yaratma kabiliyetine güveniyorum ve istediğim zaman tek başıma müzik yapabilmek bana kendimi özgür ve güçlü hissettiriyor. En genel hedefimi söyleyeyim size: solo projemden geçinebilmek. Sadece SIRMA olarak, kendi müziğimi yaparak geçinebilmek. Hayatım boyunca bunu başarabilirsem, hedeflerimden en büyüğüne ulaşmışım demektir. Var. Berklee'de yaz programı için verilen Arif Mardin Bursunu kazandım 17 yaşımda. Sonra üniversite eğitimini orda almak istedim, mülakata girdim, yetenek bursu aldım. Bunların arasında lisedeyken bir de Nardis Caz Vokal yarışmasına katıldım, o zaman 18 yaşımdaydım ve en genç yarışmacıydım, 3. oldum... Bence müzik yarışmaları yıpratıcı olabilir ama sanatçı kendini her türlü sonuca hazırlamışsa ve kendinden şüphe etmeyecekse, önemli fırsat kapıları da açabilir. Türkiye'deki basından gördüğüm ilgiden memnunum, fakat keşke daha da fazla sanatla ilgili yayın yapan dergiler, bloglar olsa, bu yayınlar daha fazla okunsa... Ama dünyanın genelinde müzik basınında bir zayıflama var. Bunun en büyük sebebi bence, dijital platformların artık müşterilerine özel çalma listeleri düzenlemeleri, ve dinleyicilerin müzik yayınlarından yeni sanatçılar keşfetmek yerine, Spotify'dan, Apple Music'ten direkt faydalanmaları... Hype Machine eskiden çok önemliydi, tüm blog trafiği ordan takip edilirdi... Fakat Hype Machine'in eski hareketliliğinden de eser kalmadı. Bu da müzik basınının dijital dinleme servislerinden aldığı yaranın en büyük kanıtı aslında. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Spotify da mevcut albümüm, Can Güngör belki diyebilirim. Profesyonel bir konser deneyimim yok, Antalya'da barlarda düzenli olarak geçimimi sağlıyorum. Saat sorunları, tabi bunda belediyenin de etkin olması gerekiyor. Konser dönüşü eve gidemeyecekleri için konsere gidemeyen öğrenciler var. Herkes taksiyle dönebilecek kadar para kazanamıyor. Sahne aldığım mekanlardan çok genel gözlemim bu. Zar zor bilet parası denkleyen liseyi yeni bitirmiş ya da üniversiteli dinleyicilere bara girince zorla bir şey satın aldırma baskısı. Alkol kullanmıyorum diyor dinleyici zorla bira vermeye çalışanı görmüştüm bir keresinde. Konser fiyatları tek bir sanatçı için pahalı olmayabilir ama bir kaç sanatçının konserine gitmek isteyen dinleyiciyi pek fazla düşünen yok. Üstüne üstlük bir de mekanların kendi arasındaki rekabet. Diyelim ki x isminde bir müzisyen a tarihinde geliyor, o müzisyeni getiren mekanla rekabet halinde olan mekan da aynı tarihte o tarza yakın bir müzisyeni getiriyor. Dinleyici o gün içerisinde tek birini seçme hakkı kalıyor. Üzücü, bu sanatçıları da küçük görme hali. Bar müzisyeni olarak da söylenecek şey ne yazık ki repertuar sorunu. En düzgün denilen mekanlar bile müşteri çekebilmek için müzisyenine baskı yapıyor Ankaranın bağlarını çalmalarını istiyor. Her farklı mekan bir anda tavernaya dönüşebiliyor. Halbuki müzisyenin bir tarzı var, artık müzisyende mekanların değişiminden dolayı her şeyi türlü repertuara sahip olmak zorunda kaldı. Söylenecek o kadar çok şey var ki. Albüm yapmış müzisyen tutulduysa kıymetli tutulmadıysa müzisyenin başarısızlığı olarak görülüyor. Çoğu mekan yeni bir isme yer vermiyor kim tutuyorsa ona yer veriyor. Bir isim yaratmaktan üretici olmaktan çok uzaklar. Hal böyle olunca kalite git gide düşüyor. Mekanlar neredeyse mafyavari bir tavırla yaklaşıyorlar. Parası olmayan dinleyici, ünlü olmayan müzisyen sürekli eziliyor. Yazık kimse bu muameleyi haketmiyor. Ses sistemleri çoğu mekanın rezalet durumda. Kolonlar, mikserler, monitörler çok kötü. Işıklandırma en rock and roll mekanda bile Ankara pavyonları gibi. Halbuki her sanatçının kendi konsepti var. Bu konseptin temel ihtiyaçlarını sağlayacak teknik ekipmanın hiç biri yok. Dolayısıyla farklı tarzda tabiki müzisyen çıkmaz. Komik rakamlar alıyoruz, ek olarak sağlanan hak yok. Ne de olsa daha ucuza çalacak, bol bol gürültü yapacak pop da çalan gitarcı buluruz, millet nasıl olsa geliyor mantığındalar. Buluyorlar da, hal böyle olunca kalite git gide düşüyor. Sigorta yapan işletmeci ben görmedim bile. İşletmecilere sorsan altında Mercedes araba ama gel gör ki hiç bir zaman mekan para kazanmıyor. Yaşa hürmet yok. Elli yaşında müzisyen arkadaşıma çok basit bir şey gibi yarın gelme maç var ya da millet sıkıldı senden seni istemiyoruz git gibi şeyleri rahat rahat söylüyorlar. Başka meslekte olsa utana sıkıla söylerler böyle şeyleri ama müzisyenlere çok hoyratlar. Albümüm var. Genelde bir albüm baştan sona aynıdır. Ben farklı bir müzikalite denedim, hem söz hem de enstrüman notasal dizilimler olarak farklı bir iş oldu. Antalya'da kaydedilen ilk albüm de oldu. Çok zorlu zamanlar atlattı. Albümümün adı Eskisi Gibi. Yedi şarkıdan oluşuyor. İki şarkıma klip çektim. Birincisi Albüme ismini veren şarkım Eskisi Gibi. İkincisi de küçük bir kitle tarafından çokça sevildiği için Görkemli Kaybedenler şarkım. 2017 yılında ekim sonunda yayınladık. Sözlerde aile ilişkisini bile yazdım, hem umut veren hem de depresyon halini anlatan çaresizliğe de yer verdim. Her şarkımda ayrı ayrı bir karakteri anlattım. Albümün kendi içinde bir konsepti var. Mesela Murat şarkımdaki karakter, Affet beni çocuğum şarkımda terkedilen çocuk. Albümün konsepti uzun bir hikaye. Eğer ilgilisi olursa anlatırım. Eskisi Gibi'nin sözleri bazı dinleyiciler üzerinde çok güzel etkiler bıraktı. İntihar etmekten vazgeçtim gibi mesajlar çokça aldım. Görkemli Kaybedenler'de herkes bu beni anlatıyor diye tepki verdi. Çok şaşırdım. Şarkıyı yazarken aklımda olan insanlarla, beni anlatıyor bu şarkı diyenler değildi. Meğerse ne kadar çok yalnız insan varmış. Ben en çok hem müzikal hem de ilk şarkım olduğu için Murat şarkımı çok seviyorum. Affet Beni Çocuğum'sa hep hayalini kurduğum aile ilişkilerini anlatan bir şarkı oldu. Dinleyen olmadı ama keşke şu sözlerde iş olsa da dinlesek dediğim farklı şarkıyı yaptığım için kendi içimde mutluyum. Gel ve Yokluğun kalmış şarkım da farklı müzikal bir deneyim oldu. Hüzünlü Dönenceler ise ap ayrı bir düet tadı hikaye oldu. Düetin ne kadar önemli olduğunu hayatın içindeki o sese daha yaklaştırdığını anladım. Uyarlama şuanki gibi çıkış yapmak için kullanılan taktik değildir. Bu konuda çok şikayetçiyim. Uyarlama tek bir cümle ile şudur: Bir şarkıyı çok sevmişsinizdir onu kendi tarzınızca yorumlarsınız ya da şarkının kayıt imkanları dönemsel tarzından dolayı kötüdür onu canlandırırsınız şimdiki imkanlarla. Belki bir de kendi dünya görüşünüze yakın şarkıları bazı dönemlerde yorumlayarak bir tavır sergilersiniz. Her ne olursa olsun bu önünüze gelen her şarkıyı yorumlayacağınız anlamına gelmez. Uyarlama yapılacak eser çok azdır, elli atmış tane değildir ayrıca bir YouTube kanallık bir durum yok. Loop Records da kaydettik. Yeni açılmıştı o zamanlar. Antalya'da Sun Records etkisi yarattı. Kendi küçük dünyamızda bizim için harikaydı. Kayıt bir insanın deneyimleyeceği en uç noktalardan biri. Mükemmel olmak istiyorsunuz, çünkü yapılan kayıt siz ölseniz dahi hayatta kalacak. Aşıkların tanışma ayrılma şarkıları olacak, hayal kırıklıkları ve sevinçler yaşanacak. Korkuyor insan. Aranjörün etkisi önemli. Mesela açık e kapalı e harfini söyleme durumu var. Bunu kişi anlamaz ama aranjör hemen uyarır. Yıllar süren alışkanlığı bir anda atamazsınız. Kayıtta şarkı söylemek canlı gibi söylemek değil. Nefesinizin sesi bile kaydedilirken söyleme biçiminiz değişiyor. Canlı söylediğinizden mutlusunuz ama kayıtta duyduğunuz şeyden memnun olmayabilirsiniz ya da tam tersi. Sabırlı olmak küçük hataları büyütmemek önemli. Artık alt yapı hazırlama gibi bir imkan var. Fl Stüdyo, Cubase vs gibi programlarla alt yapı üzerine çalışabilirsiniz. Bu bir artı ama ana olay yine bir prova stüdyosunda çalışmak. Haftada bir. Şehirden şehire değişiyor. İstanbulda harika ama Antalya'da çok kötü. Bir tane iyi prova stüdyosu yok diyebilirim. Bakımsızlar, aletler çok kötü, çok kötü kokuyor odanın içinde ses akustiği rezalet. Prova yeri saatlerinizi geçirdiğiniz bir yer ev gibi olmalı çünkü prova sizin sahnedeki yeterliliğinizi oluşturduğunuz uyumu yarattığınız yer. Her şeyin doğduğu konuşulduğu yerin bu kadar izbe olması çok kötü. Spotify, Deezer vb. YouTube'da da kendi kanalım var. Eskiden albüm yapmak zormuş, günümüzün zorluğu ise bu kadar müzisyenin arasından çıkmak. Mesela Netd'ye saat başı iki üç şarkı yükleniyor. YouTube vs gibi platformlar çok tıklanmadığınız sürece sosyal platformların mezarlığına gömülüyorsunuz. Bizi çıkarttığı gibi de dibe vurdurabiliyor da. Çok şey öğrendim. İnsanın kendi işini yapması bambaşka. Hayata nasıl baktığınızı yaptığınız iş belirliyor. O yüzden bence herkes bir şey üretmeli. Müziğe dair çok şey öğrendim. Bazen üç akor diyip dalga geçtiğimiz şarkıların bile ne kadar güçlü etkiler bırakabileceğini gördüm. Olumsuz olarak kendi vokallerim. Kayıt sırasında bahsettiğim gibi bambaşka insan olmak zorunda kalıyorsunuz o da bazen güzel bazen kötü oluyor. Bende benim beceriksizliğimden kaynaklı hatalar var. Kendimce açıklamam var ama olmasa daha iyiydi. Şarkı tonlarımı değiştirmeliydim. Çok şey öğrendim ikincisinde tekrarlamam. Çok iyi bir söz yazarı olmak. İnsanlara dokunacak besteler ve hikayeler yapıp anlatmak. Kısa vadede yaşadığım yerde fark yaratmak. Bunu az çok yaptım. Uzun vadede Türkiye'de şehir yaşantısının her türlü halini yaşayan beyaz yakalı bir çalışından, çöpçüsüne kadar uzanıp hikayelerini anlatmak. Müzik yarışmaları doğru yanı da var yanlış yanı da. Ben hiç katılmadım. Doğru yanı bir heyecan yaratıp insanlara ulaşabiliyorsunuz ama müzik bir yarış olamaz. Çünkü her şeyin sonu beğeni algısıyla alakalı. Estetik algı kişiden kişiye şehirden şehire o kadar değişiyor ki. Doğuda ve karadenizdeki müzisyenin yaptığı bestede kullandığı müzik alt yapısının karakteri ile akdeniz bölgesi aynı değil. Yarışma olacaksa çok iyi bir çözümlemesi yapılarak olmalı. Türkiye çapında liseler arası yarışma yaparsanız tabi kolejli çocuklar öne çıkacak. Altı yaşından beri piyano çalan çocuklar var o kadar iyi çalıyor ki juri ya da dinleyici mesela o yeteneği anlayamıyor en çok gürültü yapanı seçebiliyor. Kesinlikle rezalet. Şarkılarımı dağıtacak alternatif kanallar aradım. Bir kaç aracı var o da yetersiz. Mesela yeni müzisyenler ile ilgili inceleme yapan bir blog adam akıllı yok. Yazan bir kaç kişi varsa da özenti. Türkiye'de çok başarılı çok yetenekli müzisyenler var ama yanı başındaki o yeteneği görmemek için resmen kendini zorluyor. Çağımızın en büyük problemi iyiye nasıl ulaşacağını nasıl araştırma yapacağını bilememesi. İletişim fakültesi mezunuyum. Tezimde Türk Pop müziği üzerine araştırma yaptım. Müziğin en tarihsel kökenine kadar indim. Ne yetenekler ne müzisyenler reklam stratejileri yüzünden harcanmış. Dinleyici müzik kalitesini arttırsın. Mesela bir Erkan Oğur'u, Fazıl Say'ı bilsin. Sevsin sevmesin önemi yok. Yep yeni iş yapan sazının üstadı olmuş müzisyeni bilsin. İkincisi gittiği yerlerde kötü müziklere dur desin. Biz bunları dinlemek istemiyoruz desin. Mekanlarda böylece yavaş yavaş değişir. Algı da değişir. Mekanlar iyi müzisyen ünlü olsun olmasın sahne versin iyi bir yeteneği keşfedip ona yatırım yapsın müzisyen zaten ilerleyen dönemde bunun karşılığını verir. Organizetörler araştırmacı olsun. Reklam yüzleri dışındaki müzisyenleri iyi seçsin. Diğer ünlü müzisyenlerle tanıştıracak ortamı yaratsın. Müzisyenler bir başka müzisyene insani olarak destek olmak zorunda. Yaptığımız iş yeterince zor bizler de birbirimize çamur atarak dedikodu yaparak zorlaştırmamalıyız. Beğeniriz beğenmeyiz iyi olana destek olmak boynumuzun borcu. İkincisi bir müzisyene bir kesim tarafından linç girişimi başladığında aman ne derler diye çekinmemek lazım destek olmak gerek. Müzisyenlerin bir başka yapması gereken konu da iş arkadaşlarının haklarını dile getirmek. Sigortasız, imkansız çalışan müzisyen arkadaşına destek olmak, mafyavari mekanlara karşı ortak duruş sergilemek. Sadece müzik var. Günümün çoğu pratik yapmakla geçiyor. Vokal ve gitar egzersizleri. İyi müzisyenleri dinlemek kulak alıştırmaları. Mail hesabımdan, instagram hesabımdan da belki olabilir. Kendime iyi bir sanatçı müzisyen nasıl olmalıdır diye sık sık soruyorum. Sürekli pratik yapmalı, çalışmalı, kendini geliştirmeli. Daha iyi söylemeli daha iyi enstrüman çalmalı. İyi bir sanatçı olacaksan hissetmediğin şeyleri yazmayı öğrenmelisin demiştim kendime. Albümün tamamı hiç görmediğim tanımadığım insanları, yaşamadığım şeyleri yazarak yaptım. Bunu devam ettirmeliyim. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Evet Sokrat ST ve Hasan Azze müzik kariyerlerine aktif bir biçimde devam ediyorlar. İlk çıkış yaptığım çalışma Paranoid oldu. Paranoid albümü ismini tam olarak yansıtan bir proje; bazen insanlara bazen hayata bazen de sanatçının kendisine başkaldırısını anlatan hikayelerden oluşuyor. Albümün genelinde trap soundlar dikkat çekiyor. Özgün olmadığını ama işin mutfağını zenginleştirdiğini düşünüyorum. Profesyonel standartlardaki bir home studioda kaydettim. Kendimi daha rahat hissettiğim için. Kayıt almadan hemen önce mikrofon patladı ve kısıtlı süre olduğundan başka bir mikrofonla kayıt almak zorunda kalmıştık. Albümün asıl kayıtlarını 1 gün içinde aldık. Aklımda bunlar yer edinmiş. Hasan Azze. Kesinlikle çok iyi bir ses mühendisi ve albümün çıtasını yukarıya çekti. Kendi odam çalışmak için yeterli oluyor ama şimdilik. Sık sık üretim halindeyim aslında, sadece arasından ayıklıyorum içime sinenleri. Hiç prova stüdyosunu kullanmadım. Kayıt stüdyosunda 1 kez kayıt aldım ve bence insan üretirken özgür olmalı, biraz gerilmiştim. Spotify, iTunes, Youtube bence bu üç platform birbirlerini tamamlıyor. Daha iyi ekipmanlarla daha iyi kayıt alabilirdim, olumsuz olarak söyleyeceğim bu. Olumlu olarak ise albümün bir konseptinin olması çok hoşuma gidiyor. Hedefim her zaman insanlar tarafından anlaşılmak ve kendim yapmak istediğim müziği insanların beğeneceği şekilde sunmak. Şimdilik hayır ve yaptığım müzik türü dolayısıyla ana akım medyada çok destek göreceğimi düşünmüyorum. Umarım rap müziğe çok daha fazla yer verirler. Mekanlar: umarım rapçileri göz ardı etmezler, İstanbul Teknik Üniversitesi'nde Mimarlık bölümünde okuyorum. Ve genelde mimari projelerle geçiyor hayatım, geri kalan boş vakitlerimin neredeyse tamamını rap yaparak geçiriyorum. Hangar Yapım şirketiyle iletişime geçerek ulaşabilirler. İstediğim güzel müzik yapmak ve bunun meslek saydığım bir hobiye dönüşmesi, tabiki okulum aksamadıkça. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Herhangi bir gruba benzetemiyoruz kendimizi ama illaki ilham aldığımız gruplar var. Henüz yeni bir oluşumuz fakat yakın zamanda çıkacağımız sahneler olacak. Doğal olarak bizim gibi yeni gruplar Zeytinli Rock Festivali gibi büyük çaplı sahnelere kolay kolay çıkamıyor genelde bar sahnelerine çıkıyorlar. Bizce bar sahnelerinin en büyük eksikliği gruplara çok kucuk bir alan tanımaları ama bu müziğimizi icra etmemize engel mi, hayır değil. Eski çalışmalarımızda şu ana kadar rastlamadık. Hayır henüz alamadık ama bu yıl Zeytinli Rock Festivali'ne başvurmayı düşünüyoruz. Gelen dinleyici kitlemiz genelde yaptığımız müziğin yakın takipçileri oluyor ama illaki çıktığımız sahnede iki bira içmek içip gelip bizi orda tanıyan insanlarda olacaktır. Elbette alıyoruz ama çok tatmin edici bir rakam değil maalesef. Şu ana kadar yayınlanmış Dokundukça yanar canım, Güzel Madam isminde iki akustik teklimiz var. Bu iki şarkının hikayesi aslında vokalimiz Eray Bodruka ait şarkıların sözlerinden aslında hikayeyi az çok anlayabiliyorsunuz. Uyarlama cover hakkındaki düşüncelerimiz aslında bunlar güzel şeyler sahnelerde çalarken kendi şarkılarınız bir yana insanların yakından takip ettiği bildiği çok sevdiği şarkıları çalmak onlar için de bizim için de bir farklılık. Kayıt öncesi bir prova alıp şarkıyı tamamlıyoruz, eksikleri var mı yok mu gözden geçiriyoruz. Sonrasında kayda giriyoruz. Aslında bizim için fazlasıyla güzel bir deneyim. Bir aralar kayıt alamıyorduk imkansızlıklardan dolayı, şu an alabildiğimiz için mutluyuz. Provalarımızı haftada 3-4 kez gerçekleştiriyoruz. Provalarımızı Studio Vision da alıyoruz. Artık bir nevi evimiz gibi orası. Prova ve kayıt stüdyoları müzisyenlerin olmazsa olmazı. Fakat biraz fiyatları pahalı özellikle bizim gibi daha yeni gruplar için para konusu çok sıkıntı bir durum. Youtube da yayınlıyoruz. Youtube'un eksisi çok fazla kişiye ulaşamıyor. Reklam vermediğiniz sürece doğru düzgün bir izlenme veya dinlenme alamıyorsunuz maalesef. Kısa sürede amacımız kendi kitlemizi oluşturmak. Çok büyük olmasına gerek yok bizim kitlemiz diyebileceğimiz bir ufak çaplı kitlemiz olursa bizim için yeterli. Uzun vadede tabii ki her müzisyenin veya grubun olduğu gibi tanınmak, daha çok dinlenilmek, yapılmamış işleri yapmak. Ama henüz şu anki hedefimiz ufak bir kitle sadece. Müzik yarışmaları genç müzisyenlerin tanınmamış insanların bu yolda ki en büyük artılarıdır. Tabii ki adaletli olduğu sürece gençlerin önünü açmak için önemli işler bunlar. Dinleyicilerden beklentimiz sahne aldığımız da bize katılsınlar, bizimle eğlensinler istiyoruz ama şu da bir gerçek, biliyorsunuz ki kaliteli dinleyici olmazsa kaliteli müzik de olmaz. Organizatörlerden isteğimiz sürekli aynı grupları çıkarmak yerine tanınmamış keşfedilmeyi bekleyen insanlara da yer vermeleri. Aslında müzik dışında pek bir mesleğimiz yok. hemdert11@gmail. com'dan bize ulaşabilir veya Instagram hesabımızdan. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Şarkılarımız arasında tür genişliği epey fazla olabiliyor, o yüzden buraya Bu tür şeylerden hoşlananlar şarkılarımızda bunun gibi şeyler bulabilir tarzında bir cevap vermenin uygun olacağını düşündük. Eksikler: Şehir dışı tecrübelerimize bakacak olursak, hiçbir mekanın hiçbir misafir ettiği gruba yol ve/veya konaklama konusunda yardımcı olmaya yanaşmaması bariz bir zorluk. Mekan sahiplerinin ben ne kazanacağım ki, ben bu gruba niye yatırım yapayım? dediğini, bir grup şehir dışından bir kez gelip çaldığında konser iyi geçmediyse bir daha gün vermeye yanaşmam gibi şeyler söylediğini duymak zor değil. Bunları açıkça kulaklarımızla da duyduk, bu tür bir yaklaşımın varlığından emin olabilirsiniz. İstanbul'da ve İzmir'de hava alanından mekana ulaşmamız konusunda bile yardımcı olan bir mekan bulmak henüz mümkün olmadı. Şehir dışında bir mekana gittiğimizde küçük bir festival yapıyor olmamıza rağmen konseri aylık takvimlerine bile koymamış olduklarını dahi gördük. Artılar: Noxus'ta büyüdük, her zaman bize ev sahipliği yaptı. Henüz biz lisedeyken bize konser için tarih verecek kadar güvenmiş olan bir mekan. IZ Performans bize henüz single bile çıkartmamışken kalacak bir yer verdi. Fakat otel kendi otelleri olduğu için verdi. 1984 Bahçe mükemmel yaklaşımı olan, insan dostu ve idealist bir mekan. Türkiye-KKTC arası yol parası veya kalacak yer vermediler fakat sahnenin bütün backline'ı kiralanmıştı ve kapıdan gelen gelir kirayı tamamlamıyordu, kendileri tamamlamayı teklif ettiler ve öyle yaptılar. Bunun dışında bir grup metalci Ankaralı çocuğa (yıl 2015'ti, o zamanlar adımız Sachive Gress'ti ve thrash metal yapıyorduk) bir Cumartesi gecesini verip saçmalıklarına gık çıkarmadan katlandılar. Woodstock'taki sesçi Erkan Bey mümkün olan her konuda size yardımcı olmaya açık bir adam. Bizimle de o muhatap olduğu için bizim için işleri epey kolaylaştırmıştı. Eksikler: Türkiye'de akustiği sahnedeki müzisyenler için ideal olan mekan sayısı bir elin parmağı kadar, iki elin parmağını geçmez. Çoğu mekanda monitör sayısı ve sub bass'lar pek yeterli değil, akustik yüzünden soundcheck ile konser esnasında sahne içinde duyabildikleriniz arasında büyük fark oluyor, davul akustikten dolayı sahnedeki çoğu frekansı kapatıyor ve bir şeyleri duymak çok zorlaşıyor. Woodstock'ta sahnede tavanda kocaman bir tahta var, Atakan orada çaldığımızda kafasını oraya 40 dakika içinde 2 kez çarptı. 🙂 Son olarak, Türkiye'deki çoğu sahne inanılmaz küçük. Beş kişilik bir rock grubunun sığması epey zor oluyor, hareket etme imkanınız neredeyse olmuyor. Artılar: Woodstock'ın sesçisi Erkan Bey işini oldukça iyi ve pratik yapıyor, var olan imkanlardan elde edilebilecek olanın en iyisini elde etmeye çalışıyor. Noxus: Mixer'i çok kullanışlı. Backline'ı ortalama üstünde. IZ Performans: Sahnenin ve salonun küçüklüğü hariç epey iyi bir ses sistemleri ve backline'ları var. 1984 Bahçe: Mekan yazları açık hava oluyor. sahnesi Türkiye'deki bir çok mekandan daha geniş. Bir organizasyonun müzisyen açısından iyi olmasını sağlayan şey düzen ve şeffaflıktır. Birden fazla müzisyen / müzisyenler ekibi sahne alırken, hepsinin hakkının korunması ve hepsinin bu organizasyonda eşit imkanlarda bulunması gerekir, bir grup bir organizasyonda tek başına bulunuyorsa da o gruba uygun koşullar sağlanmaya çalışılmalıdır diye düşünüyoruz, böyle olmasından organizasyon da karlı çıkacaktır. Bunun yanında herhangi bir organizasyondan önce bu organizasyonda bulunacak bir gruba karşı her şey tam şeffaflıkla gösterilmelidir. Bir organizasyonda da bize konserde çalacağımız belli olur olmaz kurallar, detaylar, sahne sıra ve süreleri ve yaptırımlar pdf dosyalarıyla açıkça belirtilmişti, bu her şeyi daha başlamadan rayına oturttu. Fakat bazı organizasyonlarda ton ve tutum konusunda sıkıntı yaşadığımızı belirtmeliyiz. Gözlemlediğimiz kadarıyla yaşımızın nispeten küçük olmasının bu tür organizasyonlarda bize karşı tutumların yanlış bir tona kaymaya eğilim yaratıyor olduğunu söyleyebiliriz. Bu tür şeyler tabii ki performansınızı doğrudan etkileyebiliyor. Bir festivalde çalarken kar yağdı. Aralık sonunda olmasına rağmen organizasyon hiç hazırlıklı değildi, sahnede göletler oluştu. Hatta konser esnasında Atakan kayıp düştü. Bunun dışında bizden sonra çalacak olan ünlü bir grup duyduğumuz kadarıyla hep yaptığı şeyi yapıp anlaşılmış olandan daha erken soundcheck'e başlamak isteyince bize verilen süre sahnemize 30 dakikadan az kala azaltıldı. Son olarak, bir organizasyonda bize müzisyen olarak davranılmadığına üzülerek şahit olduk. Bunun küçük olmamızdan kaynaklandığından eminiz (aslında çok da küçük değiliz, yaş ortalamamız 21, fakat genelde diğer herkesten çok daha küçük oluyoruz). Orada biraz kademesi olan insanlar tarafından bize bizi davet eden organizatör hariç sanki hayrına sahneye çıkartılan vasatın altında bir lise grubuymuşuz gibi davranılıyordu. Organizatöre saygı ve sevgimizden dolayı problem çıkartmayıp çaldık. Üniversite öğrencileri ağırlıklı olmak üzere, 17-25 yaş arası yoğunlukta bir dinleyici kitlemiz var. Artık çoğuyla arkadaş olduğumuz için eğer biz Abi nasıldı? diye sorarsak Oğlum her zamanki Till Daylight işte diye, biz sormazsak da genelde Çok kısa çalıyorsunuz şeklinde tepkiler alıyoruz ağırlıklı olarak. Kısa çalıyor olmamızın sebebi artık coverlardan kurtulup kendi şarkılarımızı çalmak için uğraşıyor olmamız, şarkı sayısı aynı, niteliği farklı oluyor aslında. Bizi seven herkesle doğrudan iletişim halindeyiz, genelde hepsiyle arkadaş oluyoruz zaten, camia küçük. O yüzden eleştiri ve önerilerini de insanlar hiç çekinmeden belirtiyor. Düşük performanslı çaldığımız bir konserden sonra bir dinleyicimiz gelip Bugün niye böyleydi? diye soruyor, bu da aslında süper bir şey. Eleştirileri doğrudan alabilmek kendimizi geliştirme konusunda bize çok yardımcı oluyor ve olacaktır diye düşünüyoruz. Sabit bir ücret almıyoruz henüz, bazen biletlerden pay alıyoruz. Hiçbir mekan çoğu özgün rock grubuna kaşe ücreti vermiyor. Piyasada rock çalan bir program grubuysanız, o zaman belli bir süre için belli mekanlarda belli bir miktar para alabilirsiniz. Ama o da emeğinize değecek bir para olmaz, ve daha az alacak birini buldukları anda sizi şutlarlar. Burada anlaşılması gereken şey şu, bir konser bizim açımızdan sadece oraya gidip çalmamızla bitiyormuş gibi geliyor çoğu mekana. Mekanların gözünde onların elektrik, eleman vb. masrafları var sadece ortada. Oysa ki müzisyenler konsere gelene kadar o konsere gelirken harcadığı otobüs parası hariç o konser için prova yaptığı stüdyoya, konserde kullandığı ekipmana, yaparsa tanıtım için yaptığı reklama ve bunlar gibi bir sürü şeye de para harcıyor. Asıl kötü olan şey şu, mekan O zaman çalma burada deme özgürlüğüne sahip. Ama zaten indie bir rock/metal grubunun çalabileceği mekan sayısı sınırlı. Ne yapalım, müzik mi yapmayalım? Elimizdeki imkanlardan en iyisini elde etmeye çalışıyoruz. Olması gereken ideal şey ortak bir şekilde ilerlemeye çalışmak. Mekan olmazsa biz çalamayız, bizler olmazsak mekan konser yapamaz. Muhtemelen mekanların da kendi şikayetleri vardır, şikayet etmek yerine aynı gemide olduğumuzu fark edebilsek keşke. Yayınlanmış bir teklimiz var. Killing Joke Mart 2018'de neredeyse bütün dijital müzik marketlerde, Mayıs 2018'de ise klibi ile birlikte Youtube'ta yayınlandı. Şarkı DC Comics'in aynı ismi taşıyan Batman: Öldüren Şaka hikayesinden esinlenerek yapıldı. Bu hikayede ve şarkıda kötü geçen bir gün teması işleniyor. Anlatılmak istenen şey şu; herhangi aklı başında bir insanın Joker seviyesinde delirmesi için başından geçmesi gereken tek şey sadece çok kötü geçen bir gün! Müziğimizde genel olarak elektronik altyapı kullanmayı seviyoruz, bizim müziğimizin dokusunu heavy riff'lerin altına eklenmiş synth'ler ve elektronik altyapı oluşturuyor diyebiliriz. Bunun dışında canımız o an hangi türde bir şeyler çalmak isterse, latin'den reggae'ye, jazz'dan death metal'e, onu şarkımızın içine ekliyoruz. Kendimize tür ismi bulmakta zorlanmamızın en büyük sebebi bu. Sadece çalmaktan keyif aldığımız şarkıları cover olarak konserlerde çalıyoruz. Dinleyicilerle çok ilgili bir şey değil. Fakat arada dinleyicileri heyecanlandırabilecek bir şarkıyı biraz tınlatıp selam çakmayı da sevdiğimizi söylemek gerekiyor. Bunlarla birlikte, artık cover çalmaktan sıkıldık ve kendi şarkılarımızı çalmayı tercih etmeye özen göstermeye çalışıyoruz. Bir dinleyicinin sizin çaldığınız bir cover'dan keyif aldığında hissettikleriniz ile kendi yaptığınız bir şarkıyı çaldığınızda verdiği tepkileri izlemeye çalışırken hissettikleriniz oldukça farklı oluyor. Yayınlanmış teklimiz Killing Joke Midas'ın Kulaklığı stüdyolarında kaydedildi. Her şey aslında Beyler hadi yeni şarkı bakalım diyerek başlıyor, bu kadar basit. Bazen konserler için çalışırken provalarımızın son 15-20 dakikasında bir bestenin temellerini atmış oluyoruz, bazen biri bir beste yapıp demosunu kaydedip gruba atıyor. Bazen de sadece beste yapmak için stüdyoya giriyoruz. Hep beraber yapıyorsak ya bir ritm ya da bir riff ile başlayıp ilerletiyoruz, en son Atakan vokalleri yazıyor. Beste bittikten sonra ev koşullarında demoyu kaydedip bütün olarak nasıl durduğuna bakıyoruz kendimiz temel bir mix yapıp istediğimiz halinin taslağını oluşturuyoruz. Sonra da stüdyoyu aslında sadece ekipmanları için kullanıyoruz, sound mix ve master istediğimiz halini alana kadar ses teknisyenini/mühendisini darlıyoruz. Erkan Tatoğlu ile çalıştık, kendisiyle çalışmanın güzel yanı kendi bildiğini okumak yerine müzisyenin istediği şeyi yapmaya çalışıyor. O yüzden hep birlikte başına birkaç saat oturup tam istediğimiz şeye çok yakın bir şey ortaya çıkarabilmiştik. Üstelik single çıktıktan sonra ilk konserimize hiç haber vermeden gelip bizi dinlemişti, inanılmaz mutlu olmuştuk. Yok, genelde hepimizin uygun olduğu her boşluğu değerlendiriyoruz. Fakat hepimiz farklı okullarda öğrenciyiz, Atakan Bilkent Müzik Kulübü'nde yönetim kurulu başkanı, Yiğit şehirden epey uzakta oturuyor ve okulu yılda 3 dönem, Erim profesyonel vücut geliştirmeci ve bunun gibi bir takım zorluklardan dolayı zaten çok fazla hepimize uyan boşluk bulunmuyor. O yüzden hepsini değerlendiriyoruz! Fakat şunu da belirtmek gerekiyor ki Ankara'da gerçekten oldukça güzel stüdyolar var. Killing Joke Youtube hariç Spotify, iTunes ve Apple Music, Deezer, SoundCloud, Amazon, Pandora, Tidal, Napster, iHeartRadio, ClaroMusica, Saavn, MediaNet, Shazam, BandCamp ve birkaç küçük müzik markette daha yayınlandı. Spotify çok kullanışlı ve herkes kullandığı için şarkıyı yüklerken sizi dinlemek isteyen insanların telefonlarına bağlı olan kulaklıklarına doğrudan göndermiş gibi oluyorsunuz. Telefonlarına ayrıca indirme zahmetine girmek zorunda kalmıyorlar, bu da dinlenmenizi arttırıyor çünkü o kadar uğraşmayacak insanlar da kolayca açıp dinleyebiliyor. Liseden beri birlikte müzik yapmaya çalışan bir grup arkadaşız. Grubumuz bizim ailemiz ve birlikte müzik yapmanın yanı sıra birbirimizin dostluğundan büyük keyif alıyoruz. Bu yüzden Till Daylight'ı çok seviyoruz, ve bu proje bizi bu yüzden bu kadar heyecanlandırıyor. Herkes Rock am Ring'de headliner olmak ister. Tabii ki biz de istiyoruz, ideallerimiz ve hayallerimiz var. Kocaman festival sahnelerinde çalmayı kim istemez? Ama olmazsa da bu grup var olduğu için ve birlikte müzik yapıyor olduğumuz için mutluyuz, bu bize yeter. Müzik genel olarak göreceli bir şey olduğu için yarışmalar genelde çok adil geçemeyebiliyor ama bu bir suçlama değil, sadece gerçekçi bir yorum. Çünkü yarışmalar genelde tüm türlere açık olduğu için kazananlar yarışmanın jürisinin müzik zevkine göre şekillenebiliyor. Belki de yarışmalar müzik türü cetveli biraz daha kısılarak düzenlenirse daha sağlıklı sonuçlar elde edilebilir. Tekrar söyleyelim, bu bir suçlama değil, çok doğal bir şey. Bununla birlikte tabii ki biz de yarışma kazanmak isteriz, her taze grup CV'sine bir yarışmada alınmış bir başarıyı eklemek isteyecektir diye düşünüyoruz. Henüz hiç yarışmaya katılma fırsatı bulamadık, fırsatını bulduğumuzda katılmayı isteriz. Basılı müzik basını ne yazık ki ölmeye yüz tutmuş gibi geliyor, kendi yağında kavrulmaya çalışıyor fakat o da tükenmek üzere sanki, keşke daha canlı olsa. Dijital basın ise internet aleminde revaçta ve yurt içinde de dışında da size birçok yeni insana kendinizi duyurma fırsatı tanıyor. Fakat radyo ve televizyon alemi de tıpkı basılı müzik basını gibi ölmeye yüz tuttu sanki. Radyolar daha az tercih edildiği ve özgün program sayısı sayılı olduğu için gücünü kaybetti sanıyoruz ki, zaten radyoyu ayakta tutan iki şeyden biri o özgün programlar. Diğeri de artık vintage olmaya başlamış olması galiba. Televizyon ise kalifiye olmayan içerik ile kendi kendini bitirdi. Her grup televizyonda olmak isteyecektir, biz de çok isteriz ama dışarıdan bakınca durum bu sanki. Ülkemizde Number 1 ve Dream Türk'ün nasıl bittiğini tükendiğini hep birlikte izledik. Bu kanallar hala açık mı çoğu insan bilmiyordur bile belki. MTV ise dünya çapında bu konuda herkesin gösterdiği bir numaralı örnek oldu herhalde. Teen Moms ya da Keeping Up with the Kardashians ile müzik basını arasında bir bağlantı kurmak zor. Dinleyicilerden en büyük beklentimiz konserlere gelmeleri. Eğer dinlediğiniz şeyi seviyorsanız ya da dinlediğiniz grubun daha iyisini yapabileceğine güveniyorsanız arkasında durun ki sevdiğiniz şeyi üretenler daha iyisini üretebilsin. Mekanların yapmadığı şey tarıma yapılan bir yatırım gibi bir şey aslında. Tarlaya, tohuma, malzemelere yatırım yaparsınız, işçi tutar yatırım yaparsınız, emek verir emek yatırırsınız, sonra ürün çıkar, satarsınız, yatırımınızdan para kazanırsınız, ya da dolu vurur bir sonraki hasata kadar tekrar yatırım yaparsınız. Bir konseri yaptığınızda aynı gün belki masrafınız çıkmayabilir, belki zarar edebilirsiniz. Bir mekan meyve sebzeye ya da inşaata değil insana yatırım yapıyor ve muhtemelen meyve sebzeye yatırım yapsa daha sabırlı olacak. Bu fark edilse belki de her şey düzelecek. Bunun farkında olan mekanların ne kadar başarılı olduğunu hep birlikte görüyoruz zaten. Organizatörler açık olursa, şeffaf olursa, kar amacı güden bir organizasyonsa herkesin kazanması gerektiğinin farkında olursa, müzisyenlerin bir organizasyona eklenen bir süs değil organizasyonun bir parçası olduğunun farkında olursa hiç bir sorun olmaz. Bunlara özen gösteren organizasyonlar zaten kalifiye oluyor. Müzisyenler: Bizler insan ruhunu besleyen bir numaralı gıdayı üretiyoruz sevgili dostlar. Bunu unutmayalım. Müziğimizi yaparken çok eğlenmeye ve bu esnada mümkün olduğunca fazla insanı eğlendirmeye bakalım! tilldaylight. band@gmail. com adresini her gün kontrol ediyoruz. Bunun dışında sosyal medya hesaplarımıza gelen mesajları da hemen okuyup cevaplama konusunda hassas olmaya çalışıyoruz. Bunlarla birlikte, grubun elemanlarının hepsine her zaman kişisel sosyal medya hesaplarından erişebilirsiniz. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Şarkı yeni çıktığından pek düşünme şansım olmadı, ancak sanırım Büyük Ev Ablukada'ya bir yakınlık var. Derin Yerler adlı teklim 31 Ağustos tarihinde yayınlandı. Yaptığım müzikte belli bir kriterim yok, beğendiğim sesleri birbirine bağlanacak şekilde düzenleyerek ilerliyorum. Ancak güçlü synthler, bol vokaller ve ritmik tutarlı bir drum sürekli kullandığım elementler arasında. Şu anlık kendi bestelerimi paylaşma taraftarıyım, ancak zamanı gelince kendimce yorumlamalar yapmak istiyorum. Kayıtlarımı evimdeki stüdyomda ve Karabalık Sound Production'da yapıyorum. Kayıt süreci benim için rastlantısal başlayıp, o günkü planlarımı ertelememe kadar gidiyor. Beğendiğim bir dizilim yakaladığımda sonuna kadar gitmeye özen gösteriyorum, sonralarında belli aralıklar vererek revizeler yapıyorum. Tamam budur dediğimde ise son minör düzeltmelerimi yapıyorum. Miks ve mastering için Orçun Ayata ile çalışıyorum. Kendini Sofar Sounds, Radyo Kanyon, Vera, Ansızın Bir İnfilak ve Hediye Güven ile çalışıyor. Aynı zamanda freelance olarak profesyonel düzeyde yurtiçi ve yurtdışı bir çok iş yapıyor. Provalarımı evimdeki stüdyomda alıyorum. Eğer evdeysem ve modumdaysam durmadan pratik yapmamla sonlanan bir döngüye giriyorum. İşlerini çok beğendiğim belli yerler mevcut. Bunlardan biri beraber çalıştığım Karabalık Sound Production. Eserlerim bütün dijital streaming platformlarında yayınlanıyor. Düzenli bir şekilde şarkılarımı yayınlamak, kendimi daha fazla geliştirmek. Müzik yarışmalarına katılmadım, Sofar ve BİP'e dahil oldum. Ancak kısa ve uzun metraj filmlere müzik besteciliği yapmaktayım. Türkiye ve yurtdışında birçok gösterim ve ödül alan işlere dahil oldum. Çok fazla seçenek var! İmkanlar bir şeyler yapmak isteyen insanlar için çok uygun. Dinleyicilerden beklentim, açık fikirli olmaları. Mekanlar, alternatif sanatçılara daha fazla ilgi göstermeli. Organizatörler, hedef kitlelerinin ne istediğini iyi anlamalı ve ona göre şekillenmeli. Müzisyenler, sürekli üretmeye devam etmeli, birbirimize destek olmalıyız. Bu işte hep beraberiz. Kısa ve uzun metraj filmlere müzik besteciliği yapmaktayım. Aynı zamanda freelance olarak ses tasarımı, miks ve mastering ve kayıt operatörlüğü yapmaktayım. Sosyal medya hesaplarımdan, www. ampirikrecords. info'nun iletişim bölümünden veya mail yoluyla bana ulaşabilirler. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Ve Ankara genelinde sayısız okul şenliklerinde sahne aldık. 1- Özellikle büyük organizasyonlarda ön grupların sadece bilet kaynağı olarak görülmesi en büyük sorunlardan biridir bizce. 2- Büyük organizasyonlarda ana sanatçı kaygısından dolayı gerek soundcheck gerek de sahne sırasında önemsenmemek de bir başka problem bizce. 1- Özellikle Ankara'da bir müzik grubu olduğumuz için bizce çok şanslıyız çünkü aramızda harika bir dayanışma var. Birbirimize karşı olabildiğince egoyu ve kıskançlığı sıfıra indirmeye çalışıyoruz ve gerek sahne de gerek kayıtlarda birbirimize destek olarak çok güzel bir birlik oturttuğumuzu düşünüyoruz. 2- Özellikle Ankara'da belli başlı oluşumlar yeni müzisyenlere güzel sahne imkanları sağlıyor ve bu da bizi hem güzel bağlantılar kurmamızı hem deneyim kazanmamızı hem de yeni kitleler kazanmamızı sağlıyor. Eksilerde de belirttiğim gibi pek umursanmamaktan dolayı aslında elde olan sistem yeteri kadar kullanılmıyor bizce ön gruplar için. Ön grupların genel sorunu pek umursanmamaktır. Geçtiğimiz festivallerde kapı açılış saatinden dolayı çok sorun yaşamışlığımız var. Sırf bizi dinlemek için bilet alan dostlarımızım sıradan dolayı içeri girememesi gibi durumları yaşadık. Ancak bunla ilgili sorunumuzu organizatörlere belirttik ve ilerdeki konserlerde düzelteceklerini söylediler. Aaal yaz şenliğinde Hayko Cepkin, Manga, Duman, Zakkum, Yüksel Sadakat ve Saddas ile sahne aldık. Nmçaal şenliğinde Son Feci Bisiklet, Manga ve Mor ve Ötesi ile sahne aldık. Aaal Open Festivali'nde de 7 Ekim'de Kurtalan Express, Mor ve Ötesi ve Pihani'yle sahne alacağız. Hepsi çok güzel deneyimlerdi ve bize sahne ve backline hakkında pratik açıdan çok şey öğretti. Kitlemiz 18 yaş çevresinden oluşuyor. Konser sonrasında çok güzel tepkiler alıyoruz ve her konserde yeni insanlar kazanıyoruz ve bu insanlara kendi işlerimizi detaylıca anlatıp onların da fikirlerini alıp daha kusursuz projeler ortaya koymaya çalışıyoruz. Barlarda saatlerce çalan insanlara 2-3 bira ile ödeme yapılması bizce müzik piyasasına yapılan en büyük vurgundur. Grup olarak belli bir kaşe miktarımız mevcut. Daha güzel işler yapıp kitlemizi arttırdıkça kaşe miktarımızı da yükseltiyoruz. Yayınlanmış iki single ımız mevcut. Bu günlerde de aktif olarak 8 şarkılık bir albüm projesini yarıladık. Önümüzdeki aylarda dinleyicilerimize ulaştıracağız. Amacımız kafamızdaki düşünceleri ve o anki hisleri tüm enstruman ve vokal partisyonlarıyla bir bütüne çevirebilmek ve dinleyicilerimize yansıtabilmek. Bizce cover birebir kopyalama olmamalı. Sanatçı cover yaparken kendinden de bir şeyler katmalı ancak şarkının ana fikrini de bozmamalı. O yüzden bizce cover çok ince bir konudur. Yayınlanan 2 single'ımız çekilen klibimiz ve şu anda kaydedilen albümümüz Retro Yapım ile gerçekleştiriliyor. Kayıt olayı çok ciddi bir olay bizce. Canlı sahneden çok farklı bir olay o yüzden kayıtlar için saatlerce metronom ile çalışılmalı. Retro Yapım da Özgün Özdemir Ve Anıl Güzeldere ile çalışıyoruz. Haftada en az 2 saat Retro Stüdyosu'nda çalışıyoruz. Bir çok stüdyo gerek ekipman ve deneyim açısından yetersiz ancak Ankara da belli başlı stüdyolar kendilerini geliştirmiş durumda. Her zaman kaliteli stüdyolarda çalışma taraftarıyız. Youtube, Spotify ve iTunes üzerinden yayınlıyoruz. Her platformdan gayet memnunuz özellikle çalma listeleri sayesinde yeni kitleler de kazanıyoruz. Her proje bir öncekinden daha iyi olmalı bizce. Gruplar kendilerini durmadan geliştirmeli. Yakın zaman için bolca röportaj ve konser ayarlıyoruz. Albüm kayıtlarına başladık. Daha uzun vadede çok daha büyük kitlelere ulaşıp çok daha güzel işler çıkarmayı istiyoruz. Aaal şenlik elemelerinde bulunduk 2 kez. 2'sinde de seçildik ve gayet takdir edip beğendiğimiz yarışmalardı. Dinleyiciler açık sözlü olmalı ve tutucu olmalı sanatçıyla bütünleşmeli. Mekanlar sistemlerini geliştirmeli. Organizatörler ön grupları daha çok önemsemeli ve saygı duymalı. Müzisyenler her zaman birbiri ile destek içinde olmalı. Hepimiz öğrenciyiz. Projeleriniz yer yer bize zaman sorunu yaşatıyor ancak üstesinden gelmeye çalışıyorız. Instagram sayfamızdaki iletişim numaralarıyla bize ulaşabilirler. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


İlk albümümüz olan Waking Up iki hafta önce (12.10.18) tarihinde yayınlandı. Digital mecralarda ulaşılabilir durumda. Parçalarda çok fazla sample, synth ve pad kullanıyoruz, yeni atmosfer arayışları yaparak çok katmanlı oluşumlar deniyoruz. Bazı parçalarımız 50 kanala kadar varabiliyor. Biz şimdiye kadar hep kendi bestelerimizi oluşturma yoluna gittik ama cover yapmak istediğimiz onlarca şarkı da var aklımızda tabii ki, belki birgün ayrı bir projede cover yapma fırsatı buluruz. Muhteşem cover yapan gruplar mevcut buları saygıyla izliyoruz ama ekonomik kaygılarla hedefini şaşıran çalışmalara da her gün denk gelebiliyoruz tabii ki. Çoğunlukla ev kaydı yaptık, profesyonel destek gerektiği durumlarda Kadıköy'de Stüdyo Bee de kayıt aldık. Bizim çalıma şeklimiz kayıt öncesi ve sonrası gibi keskin fazlar şeklinde gelişmiyor, mix'e girdiğimiz gün bile düzenlemede birşeyleri değiştirmek veya eklemek durumunda olduğumuz süreçler yaşadık. Bu nedenle hiçbir zaman tamam şimdi hazırız kayıda giriyoruz diyemiyoruz biz. Mix birkaç deneme sonrasında hem ekonomik kaygılardan hemde derdimizi anlatamama korkusundan ötürü kendimiz yapmak zorunda kaldık, mastering i New York'ta Aybar Aydın a yaptırdık. Kendi evimizde çalışıyoruz. Haftada iki gün bir araya geliyoruz mutlaka. İstanbul'da muhteşem stüdyolar var, bu konuda çok şanslıyız. Eserlerimizi DistroKid üzerinden yayınladık ve onlar 150'ye yakın dijital mecraya koyuyorlar. Ayrıca kendimiz Soundcloud'a yükledik. Spotify yeni sanatçılar için daha çok playlist oluşturmalı. Her işte olduğu gibi mutlaka kulağınıza takılan keşke şurayı şöyle yapsaydık dediğimiz yerler var elbette ama genel olarak sonuçtan çok memnunuz. Canlı performanslara ağırlık vermek istiyoruz aynı zamanda elimizde beklettiğimiz 2-3 beste çalışmasını tamamlayıp single veya EP yayınlamak istiyoruz. Yerli bağımsız basın bütün baskılara rağmen muhteşem iş çıkartıyor. Görselleştirme sanatçısı olarak kendi işimi yapıyorum haftanın belirli günleri bir araya gelip çalışıyoruz. Bize mail ile ulaşmak mümkün ayrıca Facebook veya Instagram üzerinden mesaj da atılabilir. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Genelde üniversite öğrencilerinden oluşan bir kitlemiz var. Müziğimizin sıra dışı olduğunu düşünüyorlar. Şehirdışı konserlerimizde transfer, konaklama ve yemek ücretlerimiz genelde karşılanmıyor, konser ücretleri prova masraflarını karşılamaya dahi yetmeyebiliyor. İlk kısaçalarımız Oldugum Gibiyi 2017 yılında yayınladık. İkinci kısaçalarımız Kayboluşu ve son teklimiz Girdapı 2018 yılında kaydedip aynı yıl dinleyiciye sunduk. Kayboluş EP'sinde, tematik çalışarak birbirinden farklı tarzlarda şarkıları bir konu üzerinde birleştirmeyi amaçladık. Girdap teklisinde ise kliple birlikte dinleyiciyi bir karadeliğin içine çekiliyormuş hissine ulaştırmayı amaçladık. Şarkılarımızda bir tema çerçevesinde çalışmayı önemsiyoruz. Sözlerimiz bu temanın felsefi ve edebi temellendirmelerini içerirken bestelerimiz de dinleyiciyi tema hissiyatında bir yolculuğa çıkarıyor. Konserlerimizde dinlenme kaygısı gütmeden kendi bestelerimizi çaldığımız gibi, uyarlama ve icra etme arasında büyük bir fark olduğunu düşünüyoruz. Yaptığımız uyarlamalarda şarkının orijinal yapısını bozmadan bazı dinamiklerini değiştirmeye çalışıyoruz. Stüdyoda ve evde şarkıyı son haline getirip kayıtlara başlıyoruz. Kendimize ait bir ortamımız yok, haftada birkaç gün stüdyoda vakit geçiriyoruz. Genel olarak prova odalarının akustik dizaynından veya ekipmanların kalitesizliğinden rahatsızız. Prodüktörlerin de her tarza uygun iş çıkaramadığını düşünüyoruz. Tüm dijital platformlarda yayınlıyoruz ancak Türkiye kökenli bir grup olmamızdan ötürü yeterince gelir elde edemediğimizi düşünüyoruz. 2019 yılında bir albüm çıkarmayı planlıyoruz. Müzik yarışmalarının adını duyuramayan gruplara ve müzisyenlere yardımcı olduğunun farkındayız fakat müziğin yarıştırılmasına karşıyız. Müzik basınının daha fazla prim uğruna yeni ve alternatif grupları desteklemediğini düşünüyoruz. Dinleyicilerin müziği bir tüketim ürünü olarak görmemeleri ve estetik değerinin farkına varmalarını, mekan ve organizatörlerin müzisyenleri bir bankamatik gibi görmemelerini, müzisyenlerin de bu duruma karşı kabullenici ve tepkisiz kalmamalarını bekliyoruz. Hepimiz öğrenciyiz. Müzik, hayatımızın büyük bir kısmını oluşturuyor. Dinleyicilerimiz bizimle sosyal medya hesaplarımızdan, mekanlar ve organizatörler ise menajerimiz Sercan Aydemir'le iletişime geçebilir. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Nefesli Düzenlemeleri: Nimrod Talmon, Hakan Gencol, Tod A. İtalya'daki kayıtlarda yer alan Marco Pampaluna, William Nicastro, Cristiano Novello ve Stefano Iascone, zaten İtalya'da oldukça tanınan 'Figli di Madre Ignota' grubunun elemanları. Şu anda çok aktif sayılmayabilirler, ancak geçmişte çeşitli albümler çıkartıp, birçok konser verdiler. Hatta bunlar arasında, İstanbul ve Eskişehir'de verdikleri konserler de var. Yapımcım Tod A. ise zaten Amerikalı 'Firewater' grubunun kurucusu ve lideri. O da son zamanlarda fazla aktif sayılmaz ama geçmişte Amerika ve Avrupa'da birçok konser verdi. Alternative Rock, Singer & Songwriter, Indie. Daha önce, solo ve gruplarla farklı mekanlarda sahne almıştım. Bunları saymam gerekirse; İzmir'de Mavi Bar; Ankara'da Arta Nova, Mimarlar Derneği, Eylül Bar, ODTÜ; İstanbul'da Zihni Bar, The James Joyce Irish Pub'ı; Bodrum'da Mavi'yi ve Köşe'yi sayabilirim. Milano'da yaşadığım 5 yıl boyunca (1988-1992), özellikle Naviglio Grande ve Brera civarında birçok pub ve barda tek başıma müzik yapmıştım. Çocuk albümü lansman konseri ise 2015 yılında İzmir Bios Bar'da gerçekleşmişti. Bu projeyle ilgili, lansman konseri hariç herhangi bir konser vermedim. Ancak daha önceden gerçekleştirdiğim, gerek bireysel, gerekse grup halindeki performanslarda verilen ücretler gerçekten trajikomikti. Yanında birkaç içki içme hakkı da veriliyordu, herkesin bildiği gibi. Bunun dışında, nakliye, mekana ulaşım, vs gibi masraflar hiçbir zaman karşılanmazdı. Yine de, bu konunun, mekan sahiplerinin alıştıkları, müzisyene minimize edilmiş haklar sunma durumundan bağımsız olarak, biraz da müzisyenin ağırlığıyla, ikna yeteneği ve duruşuyla ilgili olduğunu düşünüyorum. Bu ilk yayımlanan EP'm. 5 parça içeriyor. Sırasıyla: Sensizlikle, Tek Kıvılcım Yeter Bazen, Çocuk, Matruşka, Bir Melektin Sen. Bu EP'de 5 parça yer alıyor. Sırasıyla: Anlama!, Saatli Bomba, On the Ground, Yansam Sana, Palyaço. Bu EP'deki parça sayısı ise 4. Sırasıyla: Eskici and Hurdacı Song, Bulutlanma Bana, Yansımalar, Neysem Oyum. Çocuk albümünü, 3 ayrı kısa çalar olarak tasarladım. 3'er ay arayla, yani 6 ay içinde 14 parçadan oluşan kısa çalarların, yalnızca dijital platformlarda yayımlanmasını hedefledik. 'Çocuk' adı, bir parçanın aynı ismi taşıyor olması dışında, bunun ilk albüm olmasına bir gönderme niteliğini taşıyordu. Belki bu seçim, yapımın bir çocuk şarkıları albümü sanılmasına neden olmuş olabilir, ilk bakışta. Yine de, albümün ticari amaçları yoktu, bağımsız olarak üretilmişti ve tamamen kişisel çabalarla tanıtımı yapıldı. Sözler bazen gerçekten yaşadığım deneyimlerden doğuyor, bazen de kendi inanç ve felsefemi yansıtıyor. Farklı zaman dilimlerinde yazılmış sözler de var aslında çıkan kısa çalarlar içinde. Sanırım müzik dilindeki tutarlılık, onları bir arada tutuyor. Bunun dışında, albümde sesleri mümkün olduğunca doğal biçimde, minimum dijital efektle kullanmaya çalıştık. Cover/uyarlama eserlerin, özgün bir projeye değer katabileceğini düşünüyorum. Ancak, orijinalinden çok farklı bir yorumu olduğu müddetçe. Orijinaline çok yakın olarak icra edilen uyarlama eserleri çok değerli ve anlamlı bulmuyorum. Farklı bir yorum getirilmesi, cover'ı albümde ya da sahnede anlamlı kılacaktır, hiç kuşkusuz. Yayımlanmış üç kısa çalarımdaki kayıtlar kendi ev stüdyomda, yukarıda söz ettiğim Milano'daki stüdyolarda gerçekleştirilmişti. Ek kayıtların bir kısmı, yapımcım Tod A.'in kendi stüdyosunda, diğer bölümü de Veli Erişim Meral tarafından yapıldı. 30 Haziran 2015'de dijital platformlarda piyasaya çıkan ilk kısa çalarım için yaptığım kayıtlardan yukarıda söz etmiştim. Müzisyenler, yapımcı, sıra dışı kayıt ortamı gibi özellikleriyle oldukça farklı koşullarda kayıtları yapılmış, daha sonra miksleri de yine aynı ortamda, kayıtları gerçekleştiren ses mühendisi tarafından oluşturulmuştu. Bu çalışmadan önceki stüdyo deneyimlerim, yalnız başıma ya da farklı müzisyen arkadaşlarla gerçekleşen, herhangi bir albüm amacı gütmeyen kayıtlar için yapılmıştı. Hayatımdaki ilk ve tek albümde, yapımcım Tod A.'in yönlendirmesiyle kendimi İtalya'da bulunca, kayıtları ve miksi yine Tod'un tanıdığı ses mühendisi Marco Bonanomi gerçekleştirmişti. Çok başarılı bir ses mühendisi olduğunu düşünüyorum Marco'nun. Mastering ise İstanbul'da Babajim Istanbul Studios & Mastering'de Pieter Snapper tarafından yapıldı. Dünya çapında bir ses mühendisi olduğunu düşünüyorum Pieter'ın. Kendisi artık Eskişehir'de yaşıyor olsa da, Babajim'la çalışmayı sürdürüyor, özetle bundan sonraki çalışmalarımda da kendisiyle çalışmayı isterim. 3 yıl önce kendime bir ev stüdyosu yaptım. İzolasyonu, akustik açıdan yapılması gerekenler kendi elimden çıktı. Çok büyük bir yer sayılmasa da burada albümün vokal, akustik gitar ve elektrik gitar kayıtlarını gerçekleştirdim. O günden bugüne cajon gibi birkaç perküsyon enstrümanını da ev stüdyoma kattım. Sanırım davul kaydı dışındaki kayıtların büyük kısmını burada yapmaya devam edeceğim. 2015 Kasım ayındaki lansman konserinden sonra, ailevi sağlık sorunlarıyla uğraştım. Bu süreçte, müzikten biraz uzak kaldım. Beste yapmak, söz yazmak, gitar çalıp şarkı söylemek gibi hep yapageldiğim uğraşlardan ayrı düştüm. + Türkiye'de piyasaya çıkan albümler arasında farklı bir sound'a sahip olması. + Hiçbir ticari kazanç arzusu olmadan, tamamen içten geldiği gibi gerçekleştirilmiş, akışta kalarak ortaya çıkmış bir albüm olması. En sona bırakıldığı için, vokal kayıtlarının üstlerinde yeterince çalışılma fırsatı kalmadan mikse girilmiş olması. Albümün adı olan 'Çocuk', albümde yer alan bir parçanın adından yola çıkılarak konulmuştu. Bir de, ilk albüm olmasını simgeliyordu biraz da. Ancak bu ismin, albümün bir çocuk şarkıları albümü olduğunun düşünülmesine yol açtığını da düşünüyorum. Tanıtımını tamamen kendi kişisel çabalarımla yapmış oluşumun, albümün fazla duyulmamasına neden olduğu düşüncesini taşıyorum. En kısa zamanda, yeniden şarkı yazmaya, yeniden şarkı söyleyip bu parçaların demo'larını kaydetmeye başlamayı hedefliyorum. Uzun vadeli hiçbir planım ve hedefim bulunmuyor. Akışın getirdiklerine uyarak yaşıyorum. Lise yıllarında okul orkestrasıyla katıldığımız Milliyet Liselerarası Müzik Yarışması, katıldığım tek yarışma sayılır müzik alanında. O zamanlar seçici jüride Zerrin Özer, MFÖ, Edip Akbayram gibi isimler yer alırdı. Daha sonraki yıllarda, bu tip yarışmaların müzik adına ne denli önemli olduğunun farkına vardım. Tabii günümüzde bazı firmaların düzenlediği yarışmalar var, bunları çok fazla takip edemediğim için genç müzik grupları adına ne gibi getirileri olduğu konusunda bir şey söyleyemiyorum. Yine de, her şekilde bu tip etkinliklerin müzik meraklıları adına yararlı olduğunu düşünüyorum. -meli, -malılarla dolu bir yanıt vermek istemiyorum, işin gerçeği. Ben istediğimi bekleyebilirim, yalnız dinleyici, mekan, organizatörler ve müzisyenlerden değil, bütün dünyadan... Ama herkes, kendi hayat planındaki, onu oluşturan koşulların kaçınılmaz sonucunda olması gerektiği gibi yaşamaya, davranmayı sürdürecektir. Ayrıca beklentili olmak kişiyi üzebilir, kaygılandırabilir, gelecek endişesine sokabilir. Yine de söz konusu bu ayrı birimlerin nasıl olduğu bir dünya hayal ederdin? diye soruyu biraz rötuşlarsam, ağzımdan sırasıyla şu sözcükler dökülebilirdi: Benim dünyamda, dinleyici, müzisyen sahnedeyken gerçekten dinlemeyi bilip, cep telefonuyla daha az ilgilenerek, daha az konuşarak, gerçekten o anı hissediyor, yaşıyor; mekan, daha havadar, daha kişisel alanlara saygılı, dinleyicileri birer para aracı değil, gerçek birer insan olarak kabul ediyor; organizatörler -belki de- artık birer aracı olarak bu sistemde yer almıyor, yer alıyor olsa bile bunu yalnızca ticari olarak değil, sanatın yaygınlaştığı bir dünyada yaşamaya katkı olarak görüyor; müzisyenler ise, yalnızca kendi işlerini, keyif aldıklarını yapıyor, yeteneklerinin doğrultusunda üretiyor, üretiyor, üretiyorlar. Endüstriyel tasarımcıyım. 20 yıl kadar da yarı zamanlı öğretim görevliliği yaptım. İzmir, İstanbul ve Eskişehir'de dersler veriyordum. Bodrum'a taşındıktan sonra, kısa bir süre daha ders vermeyi sürdürdüm. Sonra da zaten bu albüm projesini gerçekleştirme amacıyla o faaliyetlerime son verdim. Dolayısıyla, şu anda bir başka işim bulunmuyor diyebilirim. Bu 6 ay boyunca müzikle olan ilişkim yeni bir platforma taşındı diyebilirim: başka müzisyenleri dinlemek, parça seçmek, bilgi toplamak, seçtiklerimi programda çalmak gibi bir uğraşa dönüştü. Yayın dönemi sona erdi, ben de programda 'pause'a basmaya karar verdim. Anlaşılan, yeniden şarkı yazmaya, kendi kayıtlarımı yapmaya geri döneceğim. Bu süreçte çok şey birikmiş oldu, bana yeniden müziğe dönme konusunda çok fazla içgörü ve heves getirdi, böyle hissediyorum. Bu yüzden bundan sonra, müzik üretme konusunda çok daha aktif olacağımı düşünüyorum. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


2018 çıkışlı 6 parçalık Bir Garip Aşk Hikayesi isimli bir kısa çalarımız ve 2017 çıkışlı Renksiz isimli bir teklimiz bulunmakta. 3 kişilik bir grup olmanın getirdiği dolu bir sound çıkarmak gibi bazı zorluklar var. Bu zorlukları, biraz şans ile biraz da bilinçli hareket ederek aşabiliyor konumdayız bizce. Çaldığımız enstrümanların yanı sıra, bu bilinçli hareketler dolayısıyla, birey olarak, enstrüman üstü bir şekilde, her birimiz Voyvo için çok önemli bir rol oynuyoruz. Kazandığımız bir Radyo Boğaziçi 19. Battle of the Bands birinciliği var. Daha önce de Yıldız Teknik Üniversitesindeki bir yarışmada birinci olmuştuk. Anıl ve Tuğrul öğrenci; Mert ise IBM'de bir beyaz yaka. Müzik projenizle BBI Yerli'ye katılmak istiyorsanız, detaylı bilgilere linkin içerisinden ulaşabilirsiniz.


Solo projelerimiz kapsamında üretmeye devam etmekteyiz. Two Feet, Hippie Sabotage, Chase Atlantic vb. Bu proje kapsamında henüz sahne almadık. Bu sene konserlere başlamayı planlıyoruz. Gökyüzü, Beni Tamamla, Yalnız Kalmışım, Ellerim Seni İstedi, Yeniden, Kendime, Ankara'yla Bozuşuruz isimli 7 teklimiz var. Tek derdimiz içimizde taşıdığımız hüznü, endişeyi bir şekilde dışa vurabilmek. Üretmeyen bir müzisyenin toplum tarafından sanatçı sıfatıyla karşılanmasını yanlış buluyoruz. Bu sanat ve zanaat arasındaki fark gibi. Üretirsen sanatçı olmaya adaysındır, üretmiyorsan sadece geleneği devam ettiriyor ve sıradanlaşıyorsundur. Sahne alamama korkusundan dolayı yazdığı onca şarkıyı bir kenara bırakıp 2 saat cover çalmayı tercih eden insanları da anlayamıyoruz. Biz müziğimizde anılar, hikayeler paylaşıyoruz. Bu hikayeleri sahnede paylaşamayacaksak o sahneye çıkmamızın bizim için hiçbir anlamı olmayacağına inanıyoruz. İçinde ruh varsa cover yapmak güzeldir ancak bize göre bu durum üretim sürecinin önüne asla geçmemelidir, çünkü farkı üretilenler yaratacaktır. Genelde Direnç önce bana bir altyapı demosuyla gelir. Ben onu dinleyip olumlu ya da olumsuz fikrimi belirtiriz. Bu deneme-yanılma süreci genellikle iyi bir soundda karar kılana kadar devam eder. Daha sonra ruh halim uygun olduğunda şarkı sözlerini yazmaya başlarım. Vokal melodisi genelde altyapıyı dinlediğim vakit kafamda oluşmuş olur zaten. Söz yazımı bittiğinde Direnç'e bir demo kayıt yollarım ve o kayıt üzerinden son rötüşları yapıp kayda girerim. Kayıt bittikten sonra Direnç kayıtları alır ve Mix-Mastering işlemleriyle şarkıyı finalize eder. Kendimiz yapıyoruz. Dışarıdan kimseye bağımlı değiliz. Henüz konser vermeye başlamadığımız için herhangi bir çalışma ortamımız yok. Evlerimizde çalışıp yeni şarkılar üretmeye gayret ediyoruz. Şarkılarımızı tüm dijital platformlardan yayınlıyoruz. Spotify ve YouTube'un dinleyicilere ulaşmada bize çok faydası olduğunu düşünüyoruz. Kendimize ait bir sound yakaladığımıza inanıyoruz. Olumsuz bulduğumuz tek şey üretim ve dağıtım sürecinde kendi aramızda yaşadığımız tartışmalar. Ama bu da işin tuzu biberi sanırım. Yaşadığımız fikir ayrılıkları ya da farklı kişisel zevklerimiz Perdenin Ardındakiler'in çıkış noktası diyebiliriz. İkimizin farklı zevkleri ortada buluştuğu vakit kendimize ait bir müzik açığa çıkıyor. Şarkılarımızın dinlenmesini istiyoruz. Ben müziği kendime yapıyorumcuları pek samimi bulmuyoruz. Pek çok insanın kalbine dokunmayı, bu şarkıları onlarla birlikte söylemeyi çok istiyoruz ve bu bizi motive ediyor. Müziğin yarıştırılamaz bir şey olduğunu düşünüyoruz. Biz müziğin anti-pozitivistlerindeniz sanırım. 🙂 Çünkü sanatta ortak bir iyi ya da ortak bir kötü yoktur. Hiçbir jüri bir şarkının iyi olup olmadığına karar veremez. Dinleyici için iyiyse iyidir, kötüyse başka bir dinleyici için belki yine iyidir. Bunun bir ortası yok. Müzik basını biz bağımsız müzisyenler için bulunmaz nimet. Çünkü biz herhangi bir şirketle çalışmıyoruz dolayısıyla yaptığımız müziğe para akıtamıyoruz, reklam veremiyoruz.. Bu da geniş kitlelere ulaşmamızı epey zorlaştırıyor. Böyle bir durumda gerçekten bağımsız ve underrated müzik gruplarına destek olabilen platformlar yüreğimize bir nebze su serpiyor diyebiliriz. Dinleyicilerin yeniliğe açık olması gerektiğini düşünüyoruz. Yeni bir grup keşfettikten sonra aylarca kendini diğer şarkılara, diğer gruplara kapatmalarını yanlış buluyoruz. Dinleyici de müzisyenler gibi. Ne kadar çok şey dinlerse o kadar gelişler. İyi bir müzik dinleyicisi piyasanın servis ettiği yemeği tükürmesini bilir, yeni tatlar arar. Ne kadar iyi müzik dinleyicisi olurlarsa toplumun maruz kaldığı müzik o kadar güzelleşir. Müzisyenler için bir şey söylemek pek haddimize olmaz. Ancak taklit etmeyi en kısa zamanda bırakmaları gerekir. Taklit etmek yanlış değil. Bir en iyi taklit edilerek öğrenilir. Ancak taklit ederek öğrenilen bilgi müzisyenin kalbindekiyle pekiştirilmelidir. İşte o zaman kaliteli ve özgün işler ortaya çıkar. İkimiz de öğrenciyiz. Direnç aynı zamanda prodüktörlük yapıyor. Günlük yaşantımızla müzik hayatımız arasındaki denge biraz bozuk aslında. Çünkü günlük hayatımızda çok fazla sorumluluğumuz ve bizi bekleyen çok fazla engel var. Ancak eve gidip yeni şarkılar yapmaya başladığımızda kendimizi günlük hayatımızdan soyutlamış oluyoruz. Müzik dünyamızda kendimiz ekip kendimiz biçiyoruz ve kimsenin önümüze bayat sınav soruları koymasına izin vermiyoruz. Müzik grubunuzla Bir Baba Indie Yerli projesine katılmak için linkteki yazıyı okumanız yeterli.


Bazı mekanlarda ekipmanlar eski ve bozuk olmasından dolayı ses konusunda sorunlar olabiliyor. Listelediğim mekanların çoğunda böyle bir sorun yoktu ancak kötü bir soundcheck sonrası hem müzisyenin morali bozulabilir hem de dinleyicinin konserden aldığı keyif daha zayıf kalabilir. Müzik, yapısı gereği duygulara çok bağlı, bu yüzden teknik sıkıntıların müzisyenin mental yapısını bozması performansını negatif bir yönde etkileyebiliyor. Hayır, henüz yer almadım. İlerde bir festivalde çalmayı da isterim. Evet, temsili bir ücret aldım son birkaç konserimde. Yalnız bu ücret, genelde etkinlik için ayrılan toplam bütçenin çok küçük bir miktarı oluyor. Yakın zamanda çalmayı çok istediğim bir mekandan yol paramı karşılamayacak kadar komik bir teklif aldığım için çok moralim bozuldu mesela. Mekana beni dinlemeye gelen üç kişi benim aldığımdan fazlasını bırakıp çıkıyor. Bence bu durum sanatçılar için adil değil. Özellikle yeni albümüm Everyone Asked About You'da üstünse fazlasıyla durduğum, fakat her eserimde de esintileri bulunan konulardan biri insanların içinde bulunduğu ve hızı günden güne yükselen bir bağlan-terket döngüsü. Hepimizin hayatında bir insan sirkülasyonu var ve bu ister istemez kurduğumuz ilişkilerin değersizleşmesine ve belli kalıplara oturmasına yol açıyor. Şarkı yazma döngüm genelde rastgele bir anda başlıyor. Bir nakarat olur veya aklımda oluşan bir melodi olur, bunu nerede olursam olayım bir şekilde kaydetmeye çalışıyorum. Sonra bu melodinin üstünde durup asıl parçanın kendisini yazıyorum. Stüdyolara gereksiz bir miktarda para bayılıp hoşuma gitmeyen gereksiz temiz bir kayıt elde edeceğime evde kendi şartlarımda D. I. Y bir şekilde idare eder bir kayıt edinmeyi hem tercih ederim, hem müziğime bunun daha uygun olduğu görüşündeyim. Yeni albümüm Everyone Asked About You için Batu Çetinkaya ile çalıştık. Onu delirtmeme rağmen bence fazla hoş bir sonuç elde ettik. Öncelikle albümlerimi Bandcamp'te yayınlamayı tercih ediyorum. Distrokid aracılığıyla da çoğu platformda mevcut. Ancak düşük ses kalitesinden dolayı albümlerimi Soundcloud'a yüklememeye karar verdim. Ben üretmeye devam etmeyi planlıyorum. İlerledikçe görürüz. Özellikle son yıllarda müzik basınının bazı konularda ilerlediğini, bazı konulardaysa gerilediğini düşünüyorum. Öncelikle, sunum ve makale kalitesi olarak artık batı sitelerinden çok bir farkı kalmadı bizim sitelerin. Fakat özellikle okunma sayılarının pek ilerlediğini düşünmüyorum. Bu büyük olasılıkla kitlenin de çoğunlukla kaymış olduğu YouTube vb platformlara müzik basınının girmemiş olmasından kaynaklı bir durum. Özellikle batıdaki kanalların son yıllarda izlediği politika bana kalırsa örnek alınabilirdi. Bunun haricinde, olan platformların da bu sorunları çözmek yerine kendi tayfalarından olan bir grup insanı öne çıkarma çabasına girmesi bu durumu iyileştirmedi elbette. Müzik grubunuzla Bir Baba Indie Yerli projesine katılmak için linkteki yazıyı okumanız yeterli.