Resmi röportaj girişi goygoyunu yaptıktan sonra Tayfun Polat'ın kendi adıma önemini yazmak istiyorum. Şu an piyasada ne dönüyor ne bitiyor öğrenmek istiyorsanız ve Türkiye genelinde son çıkan adamakıllı grup bilgilerini arıyorsanız bu adamın eline bakmak durumunda kalıyorsunuz. Çünkü hiç kimse onun kadar yerli müzik takip etmiyor, etseler bile onun kadar üzerine düşünüp yazmıyorlar. Nereden buluyor bilmiyorum ama Soundcloud'da 3 kişi tarafından bile takip edilmeyen ama düzgün müzik yapan insanları bir şekilde bulup çıkartıyor, insanların beğenisine sunuyor. Kendisi Türkiye'nin John Peel'idir. Bu kadarı yeterli sanırım. Medya ve Indie konulu röportajımızı aşağıda yayınlıyoruz. Bir iki küçük imla yanlışı ve iki üç yanlış anlaşılma cümlesi dışında bir yerine dokunulmadı, saf olarak sizlere sunuldu. T. P: Anaakım iktisadi bir kelime. Anaakım medya da pazar ekonomisinin destekleyicisi. Oturmamış müzik sektörümüzde pek çok yalan yanlış uygulama var. Ama programı yapmaya başladığım 2011 yılında hala hakim pozisyondaydı müzik firmaları. Ve anaakım medya da doğal olarak bu ekonomiyi destekler haldeydi. Müzik firmalarının etkisi azalmış olsa da hala anaakım medyada yer bulamayan çok müzisyen var. Programın cingılı için kısacık bir tanım istediler o zaman. Bağımsız müzik çok spekülatif geldi. Bağımsız müzik üzerine çok yazdım, çizdim, tartışmalar yaptım; biliyorum ki bizde bağımsız müziğin herkesin kabul ettiği bir tarifi yok. Bağımsız müziğin son yıllardaki yükselişiyle birlikte daha geniş paydalarda katılımla bir tarif yapılabilir, ama yine de sübjektif olacaktır. Ben programın adını yerli koyarken bir şeyi tırnak içine aldım zaten. O tırnak yerli diye her şeyi de çalmayacağım demek. Sübjektif bir seçki zaten. Bunun yanına bir sübjektif sıfat daha koymak istemedim. Programın amacı zaten anaakım medyada seslerini duyuramayan müzisyenleri ve grupları duyurmak, tanıtmak. Ama anaakımın dışında kalanlar, salt medyada yer alamayanlar değil benim için. Keza programa anaakım medyanın da ilgi gösterdiği pek çok ismi davet ettim ya da çaldım. Burada benim bağımsız müzik tanımım devreye giriyor. Bana göre bağımsız müzik sadece tavırdır. Majör plak firmalarıyla çalışmak, sponsorlarla çalışmak, anaakım medyada haber değeri taşımak, popüler olmak, çok satmak... Bunların hiçbiri bir müzisyenin üretim sürecinde etkili olamaz, o müzisyen bağımsız müzik yapıyorsa. Ben bağımsızlığı salt üretim süreciyle sınırlıyorum. Sonrasında olacakları düşünerek müzik yaparsanız, plan yaparsanız, pazar için müzik yapıyorsunuz demektir bence. Oysa pazarın hiçbir refleksini kaale almadan müzik düşünüp, üretip, tamamen bağımsız kalıp pazarda var olabilirsiniz, anaakıma dahil olabilirsiniz. Bunun çok örneği de var zaten -ki bu anaakımı geliştirip zenginleştirir. Pazar, her zamanki refleksleriyle biraz popüler olmuş farklı bir sesi satmaya çalışacaktır. Onlarca kopyası ve yeni ürünüyle birlikte. Sadece müzik olarak da düşünmeden. Modası, telefonu, sineması, TV dizisi, reklamları... Sökün edip gelir gerisi. Ama müzisyeni bağlamaz bunlar. Anaakımın dışında kalanları bağlamaz. Kaldı ki, hiçbir plak firmasına, televizyonlara, kanaat önderlerinin kritiklerine, medyaya ihtiyaç kalınmayan bu günlerde, zaten ne oluyorsa ana akımın dışında oluyor. T. P: Dünya ölçeğinde etkinin azalması daha zamana yayılmış ve uzunca anlatılması gereken bir konu. Ama yine de esas kırılma 90'ların sonunda oldu. Napster ve mp3 indirme mevzusuyla. Korsan mevzusu yani. Fakat aradan geçen zamanda hızla yaşanan teknolojik gelişmeler iki büyük etki daha yarattı. Evde kayıt yapmanın kolaylaşması ile prodüksiyon maliyetlerinin düşüşü. Ve internet sayesinde müzisyenin hiçbir aracıya ihtiyacı kalmadan müziğini paylaşabilmesi, dinleyiciyle buluşabilmesi. Bir de artık albüm satmıyor. CD player üretilmiyor yahu. Her şey dijital download ve iTunes, YouTube, Spotify, Deezer vb. içerik sağlayıcıların ödediği telifler üzerinden gidiyor. Müzik firmaları da önden bir single yayınlayıp, satışına ve gördüğü ilgiye bakıp albüm çıkarıp çıkarmamaya karar veriyor. Albüm de önce dijital platformlarda çıkıyor. Oradaki satışlara göre CD basılıp basılmayacağına karar veriliyor. Basılan CD adedi de 1000 falan. Büyük büyük isimler için bile durum bu. Böyleyken, müzisyen niye bir firmayla anlaşsın? O dijital platformlarla kendisi anlaşabiliyor zaten. Ya da ufak bir label kurması yetiyor. Bizdeki durum ufak nüanslar yüzünden büyük farklılıklar gösteriyor. Lisanslama işini bir memlekette 5 ayrı meslek odası yürütür mü? Telif ödeyecekken bu firmaların her biriyle ayrı anlaşma yapmak zorunda misal müzik çalan mekanlar. Ve telifleri toplayan bu tekeller, üyeleri arasında eşit dağıtıyor bu telifleri. Bildiğim çok köklü bir gruptan arkadaşım dert yanmıştı, ki grubun tüm besteleri ve şarkı sözler kendisine ait, Albüm iki haftada 50 bin kere download edilmiş, meslek odası 1,5 lira telif yatırmış, diye. Diğer taraftan dijital alemde başları tutan firmalar muhatap bulamıyor karşısında telif ödemek için. Müzik firmalarıyla anlaşma yapıyor mecburen. Firmalar da hala duruma uyanamayan kişiler tarafından yönetildiğinden süper astronomik paralar istiyorlar. Sanki böyle bir piyasa var. Hesap çok basit, YouTube izlendikçe sana para ödeyecek. BEN KOSKOCAMAN X FİRMASIYIM dediğin için para ödemiyor, kaç kişi izlerse bir videoyu, o videonun sahibine para ödüyor. Yani ben Tayfun Polat olarak evimde oğlumun komikliklerini çekip, noterde tasdikleyip, bir şahıs firması kursam ve YouTube ile anlaşsam, video izlendikçe para kazanacağım. Hesap bu. Meselenin bizdeki bir diğer çarpık tarafı da şu, hala booking ajansları ve promoter'lar albümü olmayan gruba sahne vermiyorlar kolay kolay. O CD'yi basmak, kartvizit bastırmak yani. Hatır gönül ve eş dost dinamikleri devrede hala. Çok şükür, son dönem çıkan gençler bu dinamiklerin hiçbirine dahil olmadan sağladıkları başarılarla firmaları da, promoter'ları da, booking ajanlarını da ayaklarına getirebildiler. Örnekler her geçen gün artıyor. Artacak da. Tabii bir başka boyut daha var; dijital dünyada bir müzik dosyasıyla ya da klasörüyle ilişki kurma biçimiyle elinde tuttuğun bir cisimle ilişki kurma biçimi arasında dağlar kadar fark var. Bir harddisc'teki binlerce dosya arasından biriyle sadece müziği dinleyerek nasıl bir ilişki kurarsın? Dinlediğin albümün cover art'ına da sahip olsan bile? Oysa, kaset, CD, plak, beş duyuya birden hitap eder. Plak kokusu diye bir şey var yahu. O albümü almaya gittiğin gün olanları bile hatırlarsın eline aldığında. Plaktaki ses kalitesine falan hiç girmiyorum bile. Bu nedenle müzik firmaları var olacaklar. Nasıl yeniden kaset bile basılmaya başladıysa Avrupa'da, nasıl plağa büyük bir geri dönüş varsa, CD üretilmeye de devam edecek. İyi bir müzik dinleyicisi hangi albüme dijital olarak, hangisine diğer formatlarda sahip olmak istiyorsa seçimini yapacak. Dolayısıyla müzik firmaları da hep olacak. Ama eğilimleri ölçmekte böyle giderse hep geriden gelecekler. Müzisyen albüm satışından para kazanmıyor. Çok net. Daha çok konser yapması gerek. Bunun için de müzik firmasına ihtiyacı kalmadı açıkçası. Albümünü, üretimini dijital olarak yükler. Ses konusunda hassassa, ne yapar, ne eder plak için diretir. Plak ölmez çünkü. Majör firmaların bile plak basmaya geri döndüğü bir dönemdeyiz. Müzik firmasından albüm çıkartmanın yakın gelecekte böyle bir avantajı olmaya başlayabilir. Müzisyenin tek başına yapamadığı bir tek bu var çünkü. - Anaakım medyada müziği geçelim, kültür-sanat için ayrılan pay nedir? - Memleketin kültür-sanat politikası nedir? - Memlekette kaç tane ulusal gazetenin, müziği geçtim, kültür-sanat editörü var? - Memlekette kaç tane müzik yazarı var? Müzik kanallarının durumu ortada. Birkaç sene öncesine kadar ülkenin en çok izlenen müzik kanalında video klibinizin dönmesi için para ödemeniz gerekiyordu. Listelere girmek ya da liste başı olmak için ise misli misli para ödeniyordu. Şu anda bedelsiz klip yayınlıyorlarsa da ezbere devam ediyorlar. Memlekette şu an anaakım medyaya ait bir tane süreli müzik yayını yok. Hasbel kader bir gazetede müzik muhabirliği yapan sayılı gazetecilerin de çoğunun belli bir ezbere devam ettikleri ortada. Memlekette müzik kritiği yapabilen gazeteci neredeyse yok. Müzik yazarlarına ise anaakım medyada pek yer yok. En fazla hafta sonu ekleri. Müzik yazarı çok şanslıysa, haftada bir yazı yazacak anaakım medyaya. Onda da kendi beğenileri ve bilgisi dahilinde yazıyor, normal olarak. Aslında anaakım medya ilgisiz değil. Anaakım medyada yer yok bu gruplara / müzisyenlere. Bildiğin anlamda yer yok. Bir tek, anaakım medya yan kuruluşu dahi olsa radyolarda yer bulabiliyorlar. Orada çünkü ciddi bir içerik temini gerek. Ve biraz öne çıkan, ilgi gören bir bağımsız müzisyen, grup, radyoda kendine yer bulabilir. Gelelim bağımsız medyaya. Buradan kastım bir sermaye grubuna bağlı olmadan ayakta kalmaya çalışanlar. Açıkçası bu alanda çalışan arkadaşlar ellerinden geldiğince ve bilgileri, birikimleri kadarıyla destek oluyorlar. Gazete, dergi, radyo, TV, haber portalı, fanzin, web sitesi vb. Olan bitene sadece sermaye ve tüketim gözlüğüyle bakmadıklarından, diledikleri, keşfettikleri, beğendikleri müzisynlere destek oluyorlar. Ama sonuçta kitleleri belli. Çünkü çok basit. Bu grupların / müzisyenlerin hitap ettiği dinleyici kitlesi gazete okumuyor, televizyon izlemiyor. Ama hepsi internet kullanıcısı. Ve bu anlamda hepsi müzisyenlere eşit mesafedeler. Dolayısıyla bu gençlere anaakımın ilgi göstermemesi onların umurlarında değil. T. P: 10 sene önce, internette şimdikine göre bir hayli kısıtlı bir paylaşım olanağı vardı. Ama vardı. MySpace vardı. Dünya çapında yıldızlar çıktı MySpace'den. Bizdeki gruplar dünya ölçeğinde bilinirliklerini arttıramadılar, ama dünya üzerine yayılmış bir dinleyici kitlesi edinme şansı buldular en azından. Bunun da realitede ya da ekonomik anlamda bir geri dönüşümü olmadı gruplara. MySpace'in son dönemine yetişmiş Büyük Ev Ablukada, bizde bu mecrada fark edilip başarıya ulaşmış tek örnek. Ama onların hikayesi çok farklı. Şöyle örnekleyelim, Ayyuka şu an memleketteki kalburüstü müzik yapan gruplardan biri. 8 sene önce ilk albümlerini çıkarttılar. İlk albümün çıkma koşulları ve sonrasında ortadaki müzikalitenin hak ettiği ilgiyi bulamaması, onları niş müzik yapan bir grup pozisyonuna soktu. Bir duralama dönemi geldi ardından. Uzun süre sonra da peş peşe iki albüm daha çıkarttılar. Ayyuka'nın şu andaki takipçi kitlesi o zamandaki kitlesi üzerine sayıca çok artmadı. Hala bilen biliyor modelinde bir grup. Ama üç yıl önce kurulmuş bir grup, misal Kaç Canım Kalmış, Ayyuka'dan daha fazla dinleyici kitlesine ulaşabiliyor. Buradaki fark müzikalite değil. Son on yılda gelen sayıca çok fazla, interneti yemek gibi, su gibi, bir ihtiyaç olarak kullanan genç müzik dinleyicisi ve bu yeni dinleyicinin müzikal beğenileri. Bu çok kapsamlı bir inceleme gerektiren mevzu. Ayrıca soru da bu değil. Ama durum bu. 10 sene önceki abiler/ablalar, bir kere her şeyden önce çok daha sofistike müzik yapıyorlardı. Deniyorlardı. Çok kapalı bir devrede, çok kapalı bir sahnede, kendi kitlelerini oluşturdular. Çala çala ve deneye deneye. O zaman yayımlanmakta olan birkaç müzik dergisi ve birkaç ulusal yayının hafta sonu ekinde de kendilerine yer buldular. Bulmaları da gerekiyordu, çünkü başka müzik yoktu. Ama ulusal yayın yapan televizyon kanalları ya da da radyo istasyonlarında yer alamadılar. Bir önceki soruda anlattığım sebeplerden. Pop müzik hala geçer akçeydi, dinleyicisi vardı. Birkaç müzik kanalındaki özel programlar ve birkaç bağımsız radyo kanalı daha, yer alabilecekleri yerler bunlarla sınırlıydı. Buralarda seslerini duyurabildiler. Bir parantez; anaakım medya da, plak firmaları da, organizasyon firmaları da, mekanlar da bağımsız müziği fark etmek zorunda kaldı son 5 yılda. Kafasına göre müzik yaparak büyük dinleyici kitlelerine ulaşabilen bu kadar müzisyen varken, bunu ekonomiye çevirmek farzdır. Sisteme ve pazara dahil etmek. Ama henüz '90'lardaki gibi fabrikasyon bir üretime geçemediler. Muhtemelen de geçemeyecekler, çünkü bu gençlerin kafası öyle çalışmıyor. İhtiyaçları yok bu sisteme girmeye. Müziklerini talep eden bir dinleyici kitleleri var zaten. Haa, birkaç enteresan laf edeyim, ilginç bir isim bulayım, iki akor basar ben de yaparım bu müziği diyenler pıtırak gibi çoğalmaya başladı tabii. Ama yetenek başka bir şey. Ama internetten önce bağımsız müzik nasıldı sorusuna yanıt vermek için '90'lara dönmek gerekir. Ve yanıt tek cümleyle verilebilir; çok zordu. Albüm yapmak imkansız gibi bir şeydi. Birkaç firma dışında bağımsız müzisyenlere albüm yapan yoktu. Onların da işi yürütebilmek için başka albümler de yapması gerekiyordu, ve pek çok müzik grubuna / müzisyene sıra gelmedi. Çok iyi gruplar var albüm yapamamış. Sayısal olarak çok az grubun kaydı kaldı bugünlere. Ama sayısal olarak da şimdiye göre çok çok az grup / müzisyen vardı zaten. Kayıt imkanlarının kolaylaşması müzik yapmayı çok kolaylaştırdı. Bu da üretim parabolünün son 5-10 yılda büyük bir hızla yukarı yükselmesine neden oldu. Albüm çıkartmayı başaranlar, video klip de çekmek zorundaydı, ki televizyonda görülsün. TRT ve bir iki müzik kanalındaki özel programlar haricinde zaten yayınlatamazlardı kliplerini. Konser sayısı da çok azdı. Dolayısıyla, yalnızca albüm yapmayı başaranlar kalıcı oldular. Sadece müzikleriyle seslerini duyurdular ve bir kitle edinebildiler. T. P: Bu demin çok kapsamlı bir inceleme gerektiren dediğim mevzu aslında. Kısaca anlatmaya çalışayım, burada yazacaklarımı etkileyen pek çok dinamiği eksiltmeye çalışarak; yanıtın Türk müziğiyle alakası yok. '90'ların ortasında müzikte bir amalgamlaşma yaşandı. Türler birbirine girdi. Post-Rock'un ortaya çıkışı ve elektronik müziğin yükselişiyle bağımsız müzikte şarkı formu yerle bir oldu. Bu bir yapıbozumdan ziyade harmanlama aslında. 2000'lere girildiğinde müzikal anlamda yeni bir öneri yoktu ortamda. Dolayısıyla Post-Punk Revival, Alt., Country, Neo-Psychedelia gibi belli müzikal mirasların devamı türler ve retro gruplar ortaya çıktı. Genel anlamıyla rock müzikte lo-fi estetiği ve müziğin ilerleyen yanının sürdüğünü gördüğümüz Post-Rock üst başlığı, elektronik müzikte de IDM, Glitch gibi soyut ve sınırda türler dışında müzikte yeninin peşine düşen pek bir yol yoktu. 2000'lerin başında bizim bağımsız müzik sahnemizde de baskın olan türlerin elektronik müzik ve Post-Rock olması gayet normal dolayısıyla. Ki Napster'dan itibaren dünyada olan biten müziğe ulaşmanın da artık çok kolay olduğunu düşünürsek... Sofistikeden kastım bu. Tüm dünyada eşzamanlı olarak bir yenilik arayışı var. 2000'lerin ortasına gelindiğinde ise bağımsız müzik özelinde söz müziğine ve şarkı formuna bir geri dönüş görülüyor dünyada. Dinleyici müzikte kendiyle özdeşleştirebileceği bir hikaye duymak istiyor özetle. Yeni ozanlar ortaya çıkıyor dünyada. Son yıllarda Orta Amerika'lı Indie'ciler, Avustralya'lı psikodelikler de müziklerine işlemeye başladılar hikayeleri. Biz nasıl 90'ların ortasındaki kırılmayı 2000'lerin başında yaşadıysak bu söze geri dönüşü de son beş yıldır yaşıyoruz. Genç kuşaktan çok yetenekli söz yazarları çıkıyor. Söz müziğinde gitar hakimiyeti belirleyici dünyada. Bizde de karşılığında Cihan Mürtezaoğlu, Selim Saraçoğlu gibi isimler çıkıyor. Dünyada Indie sahnesinde Grizzly Bear varsa, bizde de Can Güngör var. Biraz geriden takip ediyoruz ama arayı da kapatıyoruz. Ama daha önceden bahsettiğim son 10 yılda sayıları çok fazla artan genç internet kullanıcıları, müzik ararken, daha kolay dinlenebilir, kelime oyunları ya da hınzırlıklarla söz yazan müzikleri daha kolay alıyor. Anlatılan hikaye ile kendini daha rahat özdeşleştirebiliyor. Dolayısıyla bu işi iyi kotaran grupların daha fazla dinleyicisi oluyor. Burada söz konusu olan müzikal kalite farklılığı değil. Her türün kendi alıcısı var. İyi olan öne çıkıyor. Ama günümüzde bağımsız müziği takip eden genç dinleyicilerin sözsüz müziği tercih etmedikleri de aşikar. Bizde dünyadan farklı olarak ortaya çıkan tek durum şu; çoğunluğu Bilgi Üniversitesi'nde ve Yıldız Teknik Üniversitesi'nde yetişmiş çok sağlam bir caz müzisyeni kuşağımız var. Ve harika işler ortaya çıkartıyorlar. T. P: OK, iki taraflı bir yanıt vereceğim. İlki, yine dünyada yaşanan değişikliklere paralel. Sistem sıkışmış durumda. Ve bunun sancılarını yaşıyor. İleri kapitalizm, neo-liberal ekonomi, kalkınmacı ekonomi... Nasıl ifade edersek edelim sınırlarına dayanmış durumda. Ama ne olursa olsun, kendine yeni pazarlar, yeni stratejiler ve yeni tahakküm alanları bulmak konusunda mahir bir yapıdan bahsediyoruz. Yeni medya da elindeki en büyük potansiyel oyun aracı. Sistem tüketimi teşvik etmek zorunda. Şu anda da en büyük pazar dijital ürünler. Bağımsız müzik alemini bunun dışında tutamayız. Dijital müzik, maliyetleri de düşünüldüğünde her zaman pazarda büyük payı alacaktır. Ama sistem yarattığı elitlerine ve hatta orta sınıfa da hayaller, zevkler, mutluluklar satmak zorunda. Bu nedenle plak yakın gelecekte belirli bir zümre için satışı yükselen bir ürün olacak bana göre. Hatta kasete bile geri dönüş var. CD'nin bozuluyor olmasını ve ses kalitesini koruyamamasını tüm dünya deneyimledi. Çok daha az CD üretilecek. Diğer taraftan, kültür ekonomisi ve eğlence sektörü de sistemin mutsuzlaştırdığı ve çaresizleştirdiği bireyler için pazarlanıp satılabilecek bir başka avuntu. Dolayısıyla konserler, festivaller, içki içilen mekanlar ve bu mekanlarda çalan müzik hep olacak. Bilfiil orada bulunamayacaklar ya da parası yetmeyenler için de daha ucuza online konserler, şovlar olacak. Tabii bunun internet TV ayağı da olmak zorunda. Dijital alemde, daha önce bahsettiğim metanın soyutluğu nedeniyle bir ses dosyasıyla ilişki kurmanın kısıtlılığı sorununa karşı, görsel içerik, video öne çıkıyor. Bu çok gelişecek bir başka pazar. Düşündükçe başka birçok mecranın öne çıkacağını öngörebiliriz. İşte bu durumda, bağımsız müzisyenler için büyük fırsatlar var. Sistem yeni parametreleri devreye sokarken, internetin getirdiği eşitlik nedeniyle, bağımsız müzisyenlere hiçbir aracıya ihtiyaç duymadan bu sistem içerisinde kendini ifade etme şansı tanıyor. Zaten yukarıda anlattım; kendi kaydını yap, video ya da görsel içeriğini üret, bağımsız radyonu ya da internet TV'ni kur, sosyal medya ile insanlara ulaş ve konser talebi oluştur. Zaten sadece konserden para kazanıyordun, şimdi dijital download ve dinleme, video izlenmesi gibi akmasa da damlayacak ve senin müziğini bağımsız bir biçimde üretmenin devamlılığını sağlayacak bir ekonomiyi oluşturma şansın var. Konu buraya gelince, gelelim yanıtın ikinci tarafına. Ki benim esas önemsediğim ve potansiyel gördüğüm taraf bu. Bağımsız müzik karşı kültüre dahildir. Mevcut kültür politikalarını, hegemonyayı kırıp dağıtacak yeni bir dile hiç bu kadar ihtiyaç duymamıştık. Büyük bir baskı var müzik sektörüne, kültür sektörüne. Aynı zamanda da kemikleşmiş bir kast sistemi var. Sadece müzik olarak söylemiyorum. Yapı öyle bir kemikleşmiş, köşe başlarını tutmuş ve statükocu haliyle hareket edemez hale gelmiş ki; bahsettim zaten, güncelin getirdiği yenilikleri fark etmesi bile yıllar alıyor. Hala arkaik reflekslerle tepki veriyor ve olan biteni anlayamıyor. Sadece politik kültürel hegemonyadan bahsetmiyorum. Uğraşılması gereken bir de böyle yapı var. Bu yapının tasfiye edilmesi gerekiyor. Zaten yıllar içinde katman katman oluşturdukları zeminin sarsılmasını yaşıyorlar yaşanan gelişmelerle. Ve mevcut yönetimden bağımsız olarak yüzlerce yılda oluşturulmuş kültürel hegemonya karşısında yeni bir kültürel hareket başlaması kaçınılmaz olan. Ki zaten başladı, mevcut yönetime burada hakkını teslim edelim, son 10 yıldaki icraatlarıyla ve baskıyı zirveye taşımasıyla toplumun büyük bir kesimini uyandırdı. Burada bağımsız müziğe büyük bir iş düşüyor. Çünkü yakaladığı ivme ile gündelik olana dair algıları değiştirebilecek ve popüler kültürü etkileyebilecek en büyük potansiyel müzikte. Azımsanmayacak büyüklükte bir kitleye hitap ediyor ve etkiliyor. Ayrıca kültürel kast sistemini ve müzik sektörünün kemikleşmiş yapısına zaten büyük bir taarruzu var bağımsız müziğin. Kültürel hegemonyayı yıkmak birden olacak iş değil. Ama zaten mücadele de günlük değil. Bağımsız müzik sadece şarkı sözlerinde kullandığı dil ile değil, kendini topluma ifade ederken seçeceği dil ve tavırla hegemonyanın diline karşı çok fazla algıyı etkileyebilir, etkiliyor. Sadece baskı rejiminin uygulamaları ve şiddete karşı algıdan bahsetmiyorum. Beğenerek dinlediği ve sosyal medya'dan takip ettiği müzisyenin Onur Yürüyüşü'ndeki fotoğraflarını gören homofobik bir genci düşünmekten bahsediyorum. Demin de dedim, dayanışma ve kolektivite eksikliği bir sorun. Buna kafa yorarsak, bir araya gelirsek, benim öngörüm, bağımsız müzik tarihi bir işleve sahip. Ve kültürel hegemonyanın kırılması ve değişiminde en büyük aktörlerden biri olacak. Bunu da yine yeni medyayı kullanarak yapacak tabii ki.


İngiliz rock duo'su Royal Blood, yeni albüm hazırlıklarında olduklarını yeni bir tekli yayınlayarak açıkladı. Royal Blood'ın yeni teklisi Typhoons, ilk kez BBC Radio 1'deki Annie Mac'in Hottest Record In The World programında yayınlandı. Duo aynı zamanda tekliyle aynı ismi taşıyan Typhoons isimli yeni bir albüm yayınlayacağını açıkladı. Duo, 30 Nisan'da Warner aracılığıyla çıkacak olan albümden daha önce Trouble's Coming adlı teklisini yayınlamıştı. Duo'nun üçüncü albümü olacak Typhoons'un parça listesine ve yeni Typhoons teklisine aşağıdan ulaşabilirisiniz!


Röyksopp, Alison Goldfrapp'ın da yer aldığı Impossible'ın piyasaya sürülmesiyle birlikte yeni albümü Profound Mysteries'i hayranlarının heyecanına sundu. 2014'te The Inevitable End ile müzikal yolculuğuna son verdiğini açıklayan Röyksopp, bir albüme oldukça benzeyen bir projeyi yayınlamaya hazırlandıklarını duyurdu. The Ladder ve Ashes ile müzikal anlamda oldukça kalabalık bir yeni yıl geçiren bu ikilinin, 2014'te verdiği müzik yapmaya kararının zamanının dolduğunu hissedebiliyoruz. Yeni albümleri için bir de websitesi hazırlayan Röyksopp'un yeni projesini merakla bekliyoruz. Profound Mysteries, 29 Nisan 2022'de PIAS iş birliğiyle Dog Triumph etiketiyle yayında olacak! Röyksopp'un en güncel sound'unu duymak için sizi Alison Goldfrapp ile yaptıkları iş birliğini dinlemeye davet ediyoruz.


2014'te müziğe ara verdiğini açıklayan Röyksopp, yeni teklisi This Time, This Place ile dans pistlerinin vazgeçilmez adayı olmaya hazırlanıyor. The Inevitable End albümlerinin ardından birlikte müzik yapmaya söz verip ayrılan Svein Berge ve Torbjorn Brundtland, geleneksel albüm formatının dışında bir proje ile müziğe dönüyor. Profound Mysteries albümünün geri sayımını başlatan ikili, yeni albümlerinden ilk tekli olan Impossible'ın ardından yeni teklileri This Time, This Place ile yeni albümlerinin nasıl olacağına dair ipucu vermekten çekinmiyor. 29 Nisan'da yayınlanacak olan Profound Mysteries'ten önce This Time, This Place'i dinlemek için aşağıdaki linklerden yararlanabilirsiniz.


Radyo ve Televizyon Üst Kurulu, Spotify ve FOXplay'i lisans başvurusu yapmazlarsa, yayınlarına erişim engeli gelebileceğine dair uyardı. Anadolu Ajansı'nın haberine göre, internet radyo ve televizyonların RTÜK denetimine tabi olmasının ardından Netflix, Amazon Prime Video, Mubi gibi pek çok yayıncı kuruluş Üst Kurul'a lisans başvurusunda bulunarak süreçlerini başlatırken, bazı kuruluşlar ise başvuru yapmakta gecikti. Üst Kurul, İzleme ve Değerlendirme Dairesi Başkanlığının incelemeleri neticesinde Spotify, FOXplay, Paylaş FM, Medyaport TV lisanssız yayın yaptığını belirterek, duyurudan sonra lisans başvurusu yapmayanların 72 saat içerisinde yayınlarına son vermesi gerektiğini açıkladı. Ayrıca Üst Kurul, duyuruda belirtilen süre içerisinde ilave 3 aylık yayın lisansı ücretini peşin ödemeleri fakat internet ortamından yayın lisansı verilmesi işlemlerinin tamamlanamaması durumunda, ilgili yayıncıların bir 3 ay daha yayın hizmetlerini sunabileceklerini bildirdi. Başvuru yapmamaları durumunda, RTÜK yasa gereği ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunacak ve sulh ceza hakimliğinden ilgili yayın kuruluşları için erişim engeli isteyecek.


Chicago'lu post-rock üçlüsü Russian Circles, yeni stüdyo albümü Blood Year'ı yayınladığı Arluck ismindeki yeni şarkısı ile birlikte duyurdu. Russian Circles'ın 2 Ağustos'ta yayınlayacağını açıkladığı yedinci stüdyo albümü Blood Year'dan ilk parça olarak Arluck geldi. Grubun 2016 yılında yayınladığı Guidance albümü sonrasında yayınlayacağı ilk stüdyo albüm olan Blood Year, aynı zamanda Amerikalı metalcore grubu Converge'in de gitaristi Kurt Ballou prodüktörlüğünde kaydedildi. Albüm, son üç albümde olduğu gibi yine Sargent House etiketiyle yayınlanacak. Yedi parçadan oluşacak yeni albümün şarkı listesi ve yayınlanan ilk şarkı Arluck hemen aşağıda.


Teşekkürler, gerçekten çok heyecanlı ve bir o kadar da mutluyuz. Biliyorsun BalconyTV bir yıldır İstanbul'da yayınlanıyor. Bu deneyim bizim için oldukça öğretici ve güzel geçiyor. Zaten Ankara'dan çok fazla talep aldık bu bir yıl içerisinde, dolayısı ile aslında Ankara'da çekim yapma fikrimiz en başından beri vardı ama doğru zamanı bekledik. Kafamızdaki niyet Ankara çekimlerini tamamen Ankara'lı gruplarla yapmaktı. Çünkü biliyorsun gerçekten çok iyi gruplar çıkıyor Ankara'dan. Ama nicelik anlamında bunun BalconyTV'nin akışını ne kadar süreyle doldurabileceğinden emin değildik. Bu geçen sürede konuştuğumuz gruplardan, şehir partnerlerimizden aldığımız bilgiler sonucunda, bu konuda istikrar sağlayacak kadar yoğun bir ortam olduğuna ikna olduk ve haydi dedik, başlayalım! Oldukça güzel. İlk çekimlerde bile önümüze gelen liste ilk 6 ayımızı dolduracak kadar yoğundu. Tabi biz her çekime belirli sayıda grup davet edebiliyoruz. Ama tam da düşündüğümüz yönde ilerliyor. İstanbul'da görece biraz daha kolay işimiz çünkü çok fazla bu tarz isimler geliyor. Ayrıca uluslararası isimlerde en büyük desteğimiz İstanbul'da işbirliği içerisinde olduğumuz kurumlardan geliyor: Salon İKSV, Stage Art, Nea, Vera gibi... Tabi ki Ankara'da bu tip organizasyonları yapan kurumların desteği olursa, biz seve seve BalconyTV Ankara'da bu isimlere yer veririz. Aynı şey İstanbul'da konuk aldığınız Jehan Barbur, Ceyl'an Ertem, Elif Çağlar, Ege Çubukçu gibi isimler için de geçerli mi? Çünkü bu isimler Ankara'daki IF, Noxus gibi önemli mekanlara da düzenli olarak geliyorlar. Evet, geçerli. BalconyTV Ankara'da yerel gruplar önceliğimiz olsa da, tüm bu saydığınız isimleri Ankara'da konuk etmemiz mekanların işbirliği ile gayet mümkün. Katılım şartı derken, bestesi olan herkese açığız. Cover kabul edemiyoruz maalesef. Müzik türü olarak da bir ayrım gözetmiyoruz. Aslında aynı İstanbul'da olduğu gibi çeşitliliği seviyor ve önemsiyoruz. Biraz daha açacak olursam, türkü söyleyen de, caz, hip hop, rock yapan da, indie yapan da BalconyTV Ankara'da yer alabilir. Albümü ya da single'ı olması da şart değil. Kendi şarkılarını üretiyor olması yeterli. Bize ulaşmalarının en sağlıklı yolu da şarkılarının linklerini bize ankara@balconytv. com adresine email olarak göndermeleri. Aslında dünyadaki BalconyTV şehirleri arasında bunu yapan şehirler var. Ankara'da bu iyi bir fikir gibi duruyor. İlk çekimden sonra bunu deneme kararı aldık. İstanbul'da çekim yaptığımız yer bir okul olduğu için bu çok mümkün olamıyor ama Ankara'da bir sonraki çekim seyircili olacak. Zaten sosyal medyadan duyururuz, takipte kalmaları yeterli. Etkinlik biraz daha zor bir iş. İstanbul'da bunun çalışmalarına başladık. Ama kafamızdaki biraz daha farklı bir konsept. Yani birkaç isimli, bilet satılan bir konser gecesi gibi değil de, BalconyTV'nin çekimlerinin canlı versiyonu gibi olsun istiyoruz. Bir anlamda seyircinin şahit olduğu, sanatçının session mantığıyla performans gösterdiği bir gece olacak. Asıl işimizden yani session çekmekten uzaklaşmadan, BalconyTV konseptini bir geceliğine de olsa bir mekana taşıyabileceğimiz bir etkinlik var kafamızda. Aynı durum tabi ki Ankara için de geçerli. Etkinlikler oturduktan sonra neden olmasın. Çünkü BalconyTV'nin global networkündeki isimlere ulaşmamız çok kolay ve Türkiye'ye gelmek için bize başvuran çok isim var. Burda önemli nokta, yine etkinlik mantığında olduğu gibi, işimizin doğasına aykırı bir adım atmamak. Tabi festival büyük çaplı bir organizasyon, bu konuda işi organizasyon olan firmalarla ortaklaşa yapılabilir. Yoksa benim festival organizatörlüğüne geçme niyetim yok. Hayat görüşüm de böyle aslında, bana göre herkes bildiği ve iyi olduğu işi yapmalı. Hayır, ben on yıldır medya sektöründeyim. Çekim setlerinde çalıştım, kurgu yaptım, montaj yaptım, kamera kullandım, fotoğraf çektim, yayın akışı planladığım da oldu, asistanlık yapıp sette ışık tuttuğum da. Yeri geldi proje de ürettim. Özetle her seviyede bir deneyimim var ki bir medya kanalında işin mutfağında olan herkese tanıdık gelir bu hikaye. Bizim sektörün doğasında vardır yani. Bana soracak olursan, herkesin her konuya gereğinden fazla ve özellikle de deneyimi olmadan atlaması sektörün temel problemi Türkiye'de. Bir noktada insanların kendi işlerinin ve çalışma konularının farkında olmaları ve alanları dışındaki işleri bilenlere delege etmeleri gerekiyor diye düşünüyorum. Tüm bunlardan sonra zaten severek takip ettiğim sessionlardan olan BalconyTV'nin yapımcılığını üstlenmek oldukça kolay oldu benim için. Bu keyifli sohbet için teşekkür ederiz.


Uzun yıllardır kendi içinde yarattığı kült duruşuyla Suriye Pasajı'nda varlığını sürdüren COOP ekibi bu sene aynı yerin bir alt katını da bünyesine katarak canlı müzik sahnesini bizlerle buluşturmaya karar verdi. 14 Ekim tarihi itibariyle kapılarını açacak olan COOP ekibiyle, COOP'u derinlemesine tanıyabilmek adına bir röportaj gerçekleştirdik. Canlı müzik sahneleri bizim için her zaman heyecan verici olmuştur. Özellikle yerli gruplara sağlayacağı faydayı göz önünde tuttuğumuzda hassasiyetimiz katlanıyor. Bizde bu düşünceyle COOP ekibine sorular yönelttik ve cevaplar almaya çalıştık. Samimiyet ve paylaşımları için COOP ekibine teşekkür ediyor ve başarılarının devamını diliyoruz. Unutmadan, yerli müzik gruplarımıza da hiçbir kaygı taşımadan sahne vermelerini temenni ediyoruz. COOP'un kült bir duruşu olması ya da olduğunun varsayılması bu duruşun gerçekten sadece mekana dokunanlarca biliniyor ve hissediliyor olmasından değil aynı zamanda bu kişilerin varlığıyla hayat bulmasından kaynaklanıyor. Bu durum tabi ki belli bir mahremiyeti beraberinde getiriyor. Fakat bu, COOP'ta anlatmaktan kaçınacağımız türden şeyler yaşanıyor anlamına gelmiyor. Şu anlama geliyor; kişi yaşayarak ve deneyimleyerek bir parçası olmadığı zaman ortaya çıkan enerji ve insani boyutu, müzikle ve mekanla yaşanan etkileşimleri hakkını vererek ifade etmek çok güç. Müziğin ve dansın ortak bilinci ve hissiyatları harekete geçirdiği bazı anlara tanık olmak ne kadar paha biçilmezse de tarifi bir o kadar zor. Bunun gerçekleşmesini sağlayan bir duruştan ise çok net olarak bahsedebiliriz. O da inandığımız müzikler, inandığımız insani değerler ve inandığımız duygular üzerinde yoğunlaşmamız ve DJ'inden çalışanına, müdaviminden misafirine herkese sirayet eden kolektif ruhu en azından kendi açımızdan talep etmemiz. COOP olarak kendimizden ve dokunduğumuz insanlardan müzikal ve tavırsal taleplerimiz var, belki de bu talepkarlık yatıyordur bahsedilen duruşun altında. Genelde duygusal kararlar alarak, kendimizi akılcı davrandığımıza ikna etmeye çalışıyoruz. Şimdiye kadar ticari akla ters düşecek birçok karar verdik, ya da bize öyle yaptığımız söylendi, fakat bunun bize getirdiği artı ve eksileri net olarak hesaplamak o kadar kolay değil. Kağıt üzerinde eksi getirmiş olabilecek çoğu kararın bize kattığı artıları ve artı değeri birçok kez yaşayarak gördük. Esasen, bir karar aşamasına geldiğimizde aslında o kararı ilkelerimiz, sezgilerimiz ve hislerimiz aracılığıyla çoktan almış olduğumuzu görüyor ve sabrederek kararımızın arkasında duruyoruz. COOP'u gizliden gizliye ayakta tuttuğunu ve insanların hayranlık beslediğini düşündüğünüz duruşta ve düşüncede, buna bağlı olarak da müzikal tercihlerimizde tabi ki ısrarcı olacağız. Sergilediğimiz duruş herkesten önce bizim içimize sinmeli ve herkesten önce biz yapacağımız konser için heyecan duymalıyız. Tabi buna ek olarak sunacağımız hizmetin ve deneyimin kalitesi de bizim için oldukça önemli. Ticari ya da popüler bir formülü takip etmekten çok içimizden geçeni ortaya koymaya uğraşıyoruz. Bununla birlikte, COOP'u daha geniş kitlelerle tanıştırmak, daha fazla kişiye COOP deneyimini yaşatmak, ortak deneyimlerimizi zenginleştirip ufkumuzu açmak ve sahnemizde değerli müzisyenleri ağırlayabilmek adına çeşitliliğe önem veriyor olacağız. COOP, kendisini güç ve iktidar oyunlarının dışında ama kararlı ve ilkeli bir noktada konumlandırıyor. Her mekan gibi COOP da insanlara fiziki bir yapının yanı sıra kendine özgü bir atmosfer ve varoluş alanı sağlıyor. Müzisyen, dinleyici ya da ekipten fark etmez, herkesi COOP'un kendine has samimi, güvenli, eğlenceli ve özgürleştirici atmosferinin; dayanışmacı ve kucaklayıcı ruhunun ve emsalsiz bir müzik ayininin bir parçası olmaya ve bu saydığımız özelliklerine katkıda bulunmaya davet ediyoruz. Temasta olduğumuz, tarih aldığımız, duyurmak için can attığımız gruplar olsa da Kasım'dan sonrası şimdiden çok fazla isim telaffuz etmemeyi tercih ederiz. Hem yavaş yavaş duyurmanın heyecanını yaşayalım hem de kağıt üzerinde kalan son prosedürleri tamamlayalım istiyoruz. Fakat Ekim ve Kasım aylarından verebileceğimiz örnekler bizleri ne tür konserlerin beklediğine dair ufak bir ipucu olabilir. Ekim ayında Tarwater, Mop Mop, ilk kez beraber sahne alacak Seyyal Taner ve Kurtalan Ekspres konserleri kaçırılmayacak cinsten. Ayyuka'dan sonra kabine geçecek olan Jay Dobis'in DJ seti ise hepimiz için ders niteliğinde olacaktır. Kasım ayında 90'larda azılı birer müzik dinleyicisi olan herkesin tüylerini diken diken edeceğini düşündüğümüz Senser konseri var. Ayrıca, Sziget tayfasının favorilerinden Wattican Punk Ballet ve son dönemin gözde indie gruplarından Erotic Market de COOP sahnesinde olacak. Bu üç konser de grupların Türkiye'deki ilk konserleri olacak. Yine Kasım ayında yerli sahneden Kesmeşeker konserini ve Noiseist Label Night'ı da buradan duyurmuş olalım. Teknik ekibimizin gayreti ve ekipmanlarımızla elimizdeki imkanlar dahilinde herkesi memnun edeceğine inandığımız bir sistem kurduk. Mekanın akustiğini ideal hale getirmek için ekstra mesai ve para harcadık. Zamanla ve yaşayarak bunu sürekli daha da ileri götürmek için gerekli gördüğümüz her adımı atacağız. Kendimiz ve temas ettiğimiz herkes için kolektif bir varoluş alanının oluşmasını sağlamak öncelikli hedeflerimiz ve temennilerimizden. Fakat adı üzerinde, kolektif alan tek taraflı bir sunumla değil aktif ortak katılımla oluşan bir şey. Indie sahnesi bizim için müzikal bir türden çok bir tavır ve duruşa işaret ediyor, bu anlamda bir kolektif varoluşu sağlamak adına kendi payımıza düşenleri yapmak en büyük motivasyonlarımızdan. Müzisyenlere fiziksel bir sahne sunmanın ötesine geçip onlara saygı duyan, güvenli, konforlu ve doyurucu bir konser deneyimi yaşamalarını sağlayan, dayanışma ve dostluk ruhuyla onları kucaklayan bir mekan olarak anılmayı istiyoruz. Müziğin ve dansın büyüsünü, aşkınlaştırıcı ve sağaltıcı gücünü daha geniş bir kitleyle paylaşmayı, müzisyeni de dinleyiciyi de mutlu edecek bir konser atmosferi sağlamayı, kolektif bir varoluş ve nefes alanı açmayı ve tüm bunların uzun soluklu olmasını hedefliyoruz. - Adres: Asmalı mescid mahallesi İstiklal Caddesi, Suriye pasajı No: 166 /10 Beyoğlu, 34430 İstanbul - Facebook: https://www. facebook. com/coopbar - Twitter: https://twitter. com/coopbar - Instagram: https://instagram. com/coopbar - Biletix: http://www. biletix. com/mekan/OE/TURKIYE/tr


İsmini Sadri Alışık'ın Ofsayt Osman filmindeki gariban ve delikanlı sokak insanının, hayatta ters giden şeylerin karşısında göbek atıp eğlenebilmesi ile Dalgana bak diyebilmesi ile bilinen bu karakterin felsefesinden almıştır. Herkesin ve her rengin geçtiği yer olan sokak ise hikayemizin tam olarak başladığı yerdir. Yaşamın tek bir renkten ibaret olmadığı bilinci üzerine kurduğumuz bir müzikal yolculuğumuz var. Hayatın içinde olan her tarzın, stilin ve rengin müziğimizi de beslemesi çok hoşumuza gidiyor. Ülkemizde ve dünyada severek dinlenen birçok müzik tarzını Dalganabak besteleri içinde kullanıyoruz. Böylece ortaya herkese tanıdık gelen fakat yepyeni bir şey çıkmış oluyor. Ozan Tura: Göl manzaralı evimin verandasında oturup... diye başlamak isterdim cümleye ama gerçekle hiçbir alakası olmayacaktı. Biz gerçeğin peşindeyiz. Yazmak için yaşamak lazım. Bu yüzden hayatın peşindeyiz. Toplumumuzdaki kadın kavramını, komşuluk ilişkilerimizi, ekmek telaşlarımızı konu aldığımız müziğimizle insanlara bir hatırlatma yapıyoruz. Etrafta bizi mutsuz edecek birçok şey olsa da hayat çok güzel ve kısa. Bunu kaçırma. Dalganabak. Evet müzikte çeşitliliği tercih ediyor oluşumuz doğrudur. Çünkü yaptığımız müziğin de tek bir tarzı yok. Genellikle kendi bestelerimizi çalmayı tercih ediyoruz ama playlistimizde; Gesi Bağları'ndan Astor Piazzola'ya, Zuhal Olcay İyisinden enstrümantal balkan şarkılara ve eskilerden Vaya Con Dios Ney na na na ya uzanan bir cover kuşağımız da var. Keşke kendimizi bilecek ama gerçekten bilecek ve özümüzü kavrayabilecek mertebeye ulaşabilsek ama henüz sadece aynayız. Olanı gösteriyoruz. Bizim hedef kitlemiz de beslendiğimiz şey de aynı. İçinde var olan ve olmayan her şeyiyle yaşam. Hedeflerinizin ne kadarını gerçekleştirebildiniz?2013 yılında Bodrum Kültür Sanat Festivali'nin ana grubuyduk ve sezon boyunca binlerce insana müzik yaptık. 2014-2015 sezonunda İstanbul, Mersin, Adana, İzmir, Didim, Kabak ve Olimpos'ta konserler verdik. 2016 Zeytinli Rock Festivali'ne davet edildik ve Dalganabak severler ile buluştuk. Demo albümlerimiz dışında, ülke çapındaki ilk albümümüzün de kayıtları bitti ve çıkış şarkımızın klibi çekiliyor. Sofar İstanbul'a konuk olduk ve pek yakında buradan yayınlanacak videomuza da ulaşabileceksiniz. Bunlar güzel hedeflerdi ve gerçekleşti. Yurt dışından şimdilik sürpriz birkaç festival bağlantımız var. Hedefimiz, sahnede veya sokakta, müziğin yapılabileceği her yerde insanı insana müziğimizle anlatmak ve tabi bol bol eğlenmek. Bu arada bizi bu etkinlikler için giydiren sanatçı gözler Zeynep Yenge Vintage'e ve fotoğraflarımızı, videolarımızı çeken Lorcaist'ten Görkem Atlar'a çok teşekkürler demeden geçemeyeceğiz. Sokak müziği, hiç kimseye ait olmayan bir yerde, hiç kimseye ait olmayan bir zamanı paylaşma heyecanıdır. Sokakta beste ve cover çalıyoruz. Bazen sokaktaki sesleri taklit ederek tamamen oracıkta doğaçlama besteler yapmayı da çok seviyoruz. Sokak müzisyenliğinin meslek olarak görülmediği ülkemizde bu konu henüz sistemleştirilmemiştir. İstanbul'da metro ve vapurlarda olan müzik uygulamaları sokak müziğine de uyarlanabilirse belki şehirlerin gürültüsü, güzel müziğin içerisinde kaybolur. Sokak, daha sürprizli anları yakalamanın yeriyken sahne, sadece sizi izlemek için gelen insanlarla buluştuğunuz misafir ağırlama seremonisi gibidir. İkisinin de güzellikleri ayrı. Bu işten anlayan bilir kişilerden oluşan bir kurul karşısında, yeterlilik seviyeleri belirlenen müzisyenlere müzik yapacakları yer ve saatlerin verilmesi birçok ülkede uygulanan projelerdendir. Umarız ki bu konunun üzerine gidilir. Evet aktif olarak sahne alıyoruz. Konser ve etkinliklerimizi sayfa ve gruplarımızda duyuruyoruz. Sokaktan, vapurdan ve internet videolarımızdan bizi takip eden ve her konserimize gelen çok eğlenceli insanlar var. Albüm öncesi böyle bir kitle edinebilmiş olmamız doğru yolda olduğumuzu gösteriyor. Seyirciyle kurulan bağ konser performansının yüzde 80'ini etkiler. Bizi ilk defa izleyenlerin suratlarındaki şok ifadesini ve kendilerini müziğimizin ruhuna teslim edip, bizi daha önceden izleyenlerle dans etmelerini sahneden seyretmek çok güzel bir duygu. Az önce de dediğimiz gibi birkaç uluslararası festival bağlantımız var. Bu yaz için görüşüyoruz. Sonrasında da Avrupa müzik turu yapmayı çok isteriz. 6 şarkıdan oluşan ilk EP Albümümüze Arpej Müzik etiketiyle çok yakında tüm sosyal müzik platformlarından ulaşabileceksiniz. Sonrasında çıkacak teklimiz ve ikinci albüm bestelerimiz de hazır. Sabretmeyi öğrenip, vakti geldiğinde paylaşacağız. Dalganabak.


Derin Sarıyer ile tasarım ve müzik üzerine harika bir sohbet ve röportaj gerçekleştirdik. Röportaj soruları ve cevapları oldukça uzun. Bu yüzden girizgahı kısa tutacağım. Geçen sene askerde çarşı iznimdeyken kitabevinden Istanbul Art News almıştım. Derin Sarıyer ile IAN.'deki röportajını okuyarak tanıştım ve hiçbir kaydını dinleme şansım olmadığı için mental olarak sevdiğim bu adamın nasıl şarkılar yaptığını askerliğimin kalan günlerinde hep merak ettim. Askerden döndükten sonra ilk fırsatta Derin Sarıyer şarkılarını dinledim ve çok beğendim. Sonra da soruları hazırlamaya başladım kafamda. Derin Sarıyer'in müziği üzerinde tasarımsal olarak tespitlerim var ve bence onu ön plana çıkartan şey de mental olarak düşüncelerini, kendine özgü tasarım fikriyle müziğini buluşturmasıdır. Fakat bu detayları bu yazıda değil, başka bir yazıda değerlendirelim istiyorum. Yüz yüze sohbet ederken Derin Sarıyer'in nezaketine, samimiyetine ve insan olarak arınmışlığına hayran kaldığımı söyleyebilirim. Röportaja yansımayan fakat içinde saklı kalan Morrissey'den, Bülent Ortaçgil'e; Kadıköy ve Moda'dan, önyargılar ve benim için ayrı önemi olan Krishnamurti üzerinde dolaşan, çok hoş konu başlıklarıyla dolu, insana salt bir şekilde dokunan, zamana sığmayan bu sohbet hafızamda bana güzel bir anı olarak kaldı. Sorulara geçmeden evvel kendisine bir kez daha hem kendi adıma hem Bir Baba Indie ekibi adına teşekkürlerimi sunarım. Çok uzatmadan sorular ve Derin Sarıyer'in özenle verdiği cevaplara gelelim. Mehmet Sinan Güvenç: Sorular hakkında düşünürken toplum üzerinde oluşan büyük bir önyargıyı fark ettim. Rock müzik ve türevlerinin sanki orta ve alt sınıflara ait bir müzik türü olduğu algısı var. Bu yüzden sizin dinleyici olarak ve bir müzik icracısı olarak bu tür ile olan ilişkiniz olması normalden daha fazla dikkat çekiyor. Eğer ekonomik gücünüz haricinde aynı müziği yapsaydınız yine bu kadar dikkat çeker miydiniz? Yani insanlar sizin müziğinizi dinlerken önce sizin maddi gücünüz ve mesleğinizdeki başarınızı göze alarak düşünmeye ve yorum yapmaya başlıyor. Salt bir şekilde doğrudan müziğinizi eleştirenlerin sayısı sanırım çok azdır. Bu, eğer varsa, önyargıyı yıkmak için iyi bir fırsat sanırım. Forumların birinde Ne kadar pound, o kadar sound diye bir şey okumuştum. Sahiden müzik ve maddi güç siz ve sizin müziğine ne şekilde yansıyor? İnsanların size doğrudan bu şekilde yaklaştığının farkında olduğunuz üzerine tahmin yürütüyorum. Eğer hemfikirseniz bu konudaki düşüncelerinizi merak ediyorum. Derin Sarıyer: Her insan zannettiğini görür, bununla ilgili yapılabilecek bir şey yok. Bir de anlamamakla anlamak istememek arasındaki farkı gözden kaçırmamak lazım. Bu farkın adı önyargıdır. Önyargının ilacı da zamandır. Sanatın beni heyecanlandıran frekansları varoluşun dibiyle ilintili olanla; insanın alacakaranlığına içkin katmanlar... Bu katmanlara inildiğinde sınıf, statü, sosyal konumlar, maddiyat vs. gibi genel geçer kategoriler anlamlarını yitiriyorlar. Bilgi bile kifayetsiz kalıyor içgüdüler alanında. Sezgisel bilgi yoktur, sezgisel sanat vardır. Yazdığım şarkıları dinleyen her bir insan kendine göre bir şey düşünecektir. Paylaştıktan sonrasını kontrol edemem. Edebilmek de istemem. Sadece paylaşmanın bana iyi geldiğini söyleyebilirim. Sanki sırtımdaki yük azalıyormuş gibi bir his. Kendime olan borcumu ödüyormuşçasına hafifliyorum. DS: İlk gitarımı 14 yaşında aldım. Beni o gitarı almaya iten şey içimden gelen bir şeydi. İsimlendiremediğim bir şey, bir dürtü; hapşırmak gibi kendiliğinden gelen... O günlerden beri şarkı yazıyorum. Mobilya tasarımlarıyla tanışmam ise geniş zamana yayılmış bir ilişkiydi. Benim açımdan tasarım ve müziğin birbirleriyle bağı var mı emin değilim. Üretmek kendinle yüzleşmeyi gerektirir. Ben bu yüzleşmeden kaçınmıyorum. Bir de insanın içinde söylenmemiş şeyler taşımasından daha büyük bir ızdırap yoktur. DS: Çıplak fikirleri seviyorum. Süslemeler, kozmetik tavırlar, yanılsamalarla kendimi kandıramıyorum. Gerçeğin tokadını yalanın öpücüğüne yeğlerim. İnsanlar konformisttir. Çoğunluk geçmişin güvenli kodlarıyla yaşamını sürdürür. Ya da geleceğe dönük umut tacirliğinin gemisine binerler. Ben karada kalmayı becermeye çalışıyorum. Düşünmeyi reddetmek kötücül ve kolay bir düşüncedir. Ortalama bir varoluşla hayatımı sonlandırmak kolaycılık olurdu. İnsan, potansiyelini kullanarak kendini gerçekleştirme cesaretini gösterebilmeli. Başa dönecek olursam, dekoratif gözlerle değil, bir çocuğun önyargısızlığıyla eğiliyorum yaptıklarıma. Bahsettiğiniz bana ait dokuyu bu şekilde açıklayabilirim. DS: Bir şeyi yapacağından emin olmanın, o şeyi yapmaktan daha zevkli olduğu zamanlar vardır. Yazdığım şarkıları paylaşacağımı her zaman biliyordum. Arkamda kalan yılların önümde kalanlardan daha çok olduğunu kavradığım dönemde yazdıklarımı yayınlama vaktimin geldiğine ikna oldum. Kendimle doluyum ve sürekli bir biçimde düşüncelerle oyalanıyorum. Bunları müzik yoluyla ifade edebilmek iyi geliyor bana. Her bir şarkının detaylarıyla ilgilenirken ona son işimmiş gibi önemseyerek ve ilk kez yapıyormuş gibi ilgi ve heyecanla yaklaşıyorum. Bu açıdan baktığımda parçaları yayınlamaya başladığım dönemin pek bir belirleyiciliği yok. DS: 5 sene önce Soundcloud'dan demolarımı yayınlamaya başlamıştım. O sırada müziği profesyonel aşamalara taşıma planları yapıyordum. Antenlerimi açtım ve prodüksiyonu Oğuz Kaplangı'nın çok doğru çözebileceğini hissettim. Kendisini takibe aldım. Zamanı gelince aramak üzere iletişim bilgilerini not ettim. Sonra bir gün kendisine yolda rastladım. Kendimi tanıttım. Yüzeysel ve hızlı bir biçimde ne yapmak istediğimden bahsettim. Birkaç ay sonra demolarımla birlikte stüdyosuna gittim. Dinledi. Birlikte çalışabileceğimizi söyledi. Çok sevindim. O günden itibaren prodüktör olarak kendisiyle çalışıyorum. Oğuz Kaplangı'nın modernist bir çizgisi var. Her zaman bugünde. Nostaljik tınılara uzak. Bu nedenle yakınız. Düzenlemelerde kendi dünyasıyla benim dünyamı iç içe geçiriyor. Birbirimizi iyi anlıyoruz. DS: Müzik, babamın hayatının çok önemli bir parçası değil. Aramızda gelişen, müzikle ilgili aklımda kalan anı ''Pencere Önü Çiçeği'' albümünü çıktığı gün bana almasıdır. Yayınladığım şarkıları genelde yayınlanmadan önce kimseye dinletmiyorum. Öyle bir ortam oluşmuyor. Evde, köşemde, gitar ve kağıt kalemle küçük notlar alarak yazıyorum. Bilgisayarımda demoları hazırlıyorum. Sonra da stüdyoya gidiyorum. Bu ritimle tansiyonu diri tutabiliyorum. Kendimden ve yaptığımdan emin olduğumda dışarıya kapalı oluyorum. Bu hep böyleydi. İşlerim beğenildiğinde çocuk gibi seviniyorum. Gerekçeli eleştirilere kulak kabartıyorum. Gerekçesiz olanları da insanlık hallerini tahlil etmem açısından değerlendiriyorum. Parçaları yayınlamak için yerine getirilmesi gereken birçok detayın ben de içinde olduğumdan dolayı yakıtımı bu detaylara saklamama da yardımcı oluyor bu durum. DS: Video kliplerin müzik endüstrisindeki önemi 80'li yılların başına dayanıyor. Naif yaklaşımdaki klipler zamanla kendi başlarına bir sanat dalı olmaya başladılar. Fakat bana göre iyi bir klip şarkının ön plana çıkmasına, sıkıcı olmadan izin veren kliptir. Bunu başarmak kendi içinde çok etkili bir video çekmekten daha zordur. Yönetmenin başarısının belirleyicisi parçanın parıldamasına izin vermesinden geçer. Klip bir amaç değil, şarkının tanıtılmasında bir araçtır. Sanatsal hassasiyetleri elden bırakmadan, şarkının içinde ya da önünde değil arkasında duran, ona fon oluşturan, nefes alma imkanı sağlayan video anlayışı bana yakın geliyor. Klibi sessiz dinlediğinizde kendi içinde bir hikaye anlatmasını tercih etmiyorum. Dilek Altan'ın önceki işlerini takibe almıştım. Yaptığım küçük planda kağıda yazdığım ilk yönetmen ismi Dilek Altan'dı. Minimal bir tavrı var. Soğukkanlı ve ince görüşlü. Ayrıca disiplinli. DS: Televizyonda ve radyoda canlı çaldım, çalıyorum fakat bir mekanda ya da festivalde çalmak için yayınlanmış şarkılarımın bir albüm içeriğine, sayısına ulaşmasını beklemek istiyorum. Konserlerde parçalara aşinalık önemli. Birkaç single daha yayınladıktan sonra 4 ya da 5 yeni şarkı ekleyerek bir albüm formatına ulaşmayı bekleyeceğim. DS: Kierkegaard'ın çok sevdiğim bir cümlesi var: ''Ya dünyadaki her şey bir yanlış anlamadan ibaretse, ya gülüşler aslında gözyaşlarıysa?'' Herkes Bir Şey Biliyor'da, hayatın ilerleyen aşamalarındaki hislerimizin, hatta davranışlarımızın temelinde, motivasyonunda bebeklik ve çocukluk yıllarımızın yattığından dem vuruyorum. O dönemde algıladıklarımız, karşılaştıklarımız ve bize öğretilenler sandığımızdan çok daha belirleyici. Belirsiz bir dünyada kendimize sakin ve güvenilir bir liman, inanabileceğimiz yanılsamalar ve tutunabileceğimiz yalanlar arama telaşımız da küçüklüğümüze dayanır. Hayatı anlamlı kılmak için icat edilen her şeye sımsıkı sarılmamız da. Sanatın amacı ise bu yalanların perdesini açmak ve insanı ölüme hazırlamaktır. Tüm hakları saklıdır. birbabaindie. com'da yayınlanan makale, yazı, döküman, dosyalar ve resimler izin alınmadan ve kaynak gösterilmeden kullanılamaz.


2009 yılında Londra'da kurulan, son albümleri Black Anything'i 5 ayrı kıtayı dolaşarak kaydederek dikkatleri üzerine çeken İngiliz Indietronica dörtlüsü Is Tropical ile sahne alacakları, önümüzdeki hafta gerçekleşecek olan Soundgarden Festivali öncesinde güzel bir söyleşi yaptık. - Yeni albümünüz ile daha önce yayınladığınız albümleriniz arasındaki süre içinde neler yaptınız? Eski albüm için çok yoğun bir tur yaptık. Önceki albümü dünyanın bütün köşelerine taşımak istedik ve bunu başardık. Bu kadar uzun süre turda olduğumuzdan albümler arasında gecikme yaşanacağı kaçınılmazdı; ancak biz gelecek albümümüzü seyahat ederken yolda hazırlıyorduk. Yeni albümümüz 'Black Anything' 5 kıtada kaydedildi ve bu güne kadar yaptığımız en gelişmiş ve ilginç çalışma oldu. Özel bir şey yaratmak için kendimizi gerçekten çok zorladık. 5 bölüm halinde ve 5 parçalık plak olarak yayınlandığından, bu çalışma diğer tüm albümlerimizden 5 kat daha fazla çalışmamızı gerektirdi. Dolayısıyla, albümün yaratıcı yanlarıyla uğraşırken zaman uçtu gitti. - Yani bunca yıldan sonra sizi müzik yapmaya teşvik eden ne? Tarihe dönüp baktığımızda, yaptıkları her yeni albüm ile müziklerini geliştirmeye ve iyileştirmeye zaman harcamış bir sürü grup var. Sanırım kendimizi geliştirme ve yaratıcılık düzeyimizi arttırma fikri bize ilham veriyor. Bugünlerde insanların bir grubun bir ya da 2 albüm çıkarıp sonra kendi kabuğuna çekileceğini düşünmeleri utanç verici. Bu müzik endüstrisinin içinde bulunduğu değişkenliğin tam bir göstergesi aslında. - 'Black Anything''i yaratırken nelerden ilham aldınız, etkilendiniz? Seyahat etmek ve birliktelik en büyük ilham kaynağımızdı. Albümün bizi sarmalayan her şeyi içermesini istedik. Çalıştığımız ortamların kayıtların içine işlemesine izin verdik ve bu çok organik ve spontane bir albüm yapmamıza olanak tanıdı. - Black Anything'teki şarkı sözleri kişisel deneyimlerden mi kurgu çalışmalardan mı can buldu? Her ikisinden de etkilendiler. Şarkı sözlerimizde hayal kurma olgusunu hep sevdik ve işledik. Parçalarımızda düşüncelerimizi daha iyi yerlere uçurmayı hep sevdik ama bu albümde de birçok kişisel etkilenmeler de yok değil. 'Crawl' adlı şarkı biz yiyelim diye kurban edilen bir koyunu anlattığımız Moğolistan gezimize atıfta bulunuyor That deep blue sky, will be your home in time. Seyahatlerimizde bize birçok ilginç hikaye ve gelenek anlatıldı. Biz de bu bilgi hazinelerinden kesitleri insanlar şarkı sözlerinin rehberliğinde yol boyunca keşfettiğimiz insanlık hallerini ve kültürel gelenekleri öğrensinler diye dahil ettik. Parçalarımızda böyle birçok unsur var. - Black Anything stil olarak önceki albümünüze göre kulağa biraz farklı geliyor. Bu gelecekteki bir müzikal yönün habercisi mi? Gerçekten bir yön belirlemek niyetinde olduğumuzu düşünmüyorum, fakat bu albüm geçmişte yaptığımız her şeyden kesinlikle daha karanlık ve daha distopyan. Gelecekteki müziğimizin zihinlerde nasıl çınlayacağını ancak zaman belirleyecek. Henüz biz de bilmiyoruz. - Kayıt süreciniz hakkında bize bir şeyler söyler misiniz? Önünüzde bir tema ya da kavram var mıydı yoksa şarkılar siz onları yaratırken birbirini mi izledi? Kesinkes bağlandığımız bir tema yoktu; ancak şarkılar kendiliğinden karanlık yanlarını biraz daha fazla öne çıkarttılar. Albümün konsepti kayıt sürecine girmeden önce belirlenmişti. Farklı kıtalarda seyahat etmek ve kayıt yapmak istiyorduk. Müziğin bizi saran inanılmaz ortamdan etkilenerek faydalanacağını hissettik. Geçmişte yolda şarkılar yazardık, sonra o gençlik enerjimizi stüdyoda tekrar güdülemeyi denedik, ama zaman içinde bir şeyleri mutlaka yitiriyorsunuz, giden geri gelmiyor.. Ama bu kez anı yakalamaya kararlıyız. - Sanırım Latin Amerika'ya derin bir sempati duyuyorsunuz. Örneğin, albümlerinizde, şarkılarınızda ve hatta grubunuzun isminde Latin Amerika'ya birçok atıf mevcut. Dolayısıyla, Latin Amerika'nın IS TROPICAL için önemini bize anlatır mısınız lütfen? Güney Amerika'da inanılmaz bir ruh var, her zaman çok sıcak karşılanıyoruz. İnsanlar çok arkadaş canlısı ve müziği seviyorlar. Birkaç yıl önce Güney Amerika'ya övgü olması amacıyla, her şarkının farklı bir ülkeye atıfta bulunduğu Flags adında bir EP yaptık. Öte yandan, adımız çağrıştırdığı gibi tropikal olan her şeyle ilişkili değil. Grup kış mevsiminde gri ve soğuk Londra'da kuruldu; dolayısıyla grubun adı o zaman yaşadığımız şeyin tam olarak tersi olması itibariyle biraz esprili ve şaka yollu. - Ve son olarak, IS TROPICAL'I ne zaman dinlesem Fall, Say, On my way gibi bazı şarkılarda bir karanlık ve karamsarlık hissediyorum, özellikle bu parçaların ilham kaynağı nedir? Birkaç yıl evinizden, arkadaşlarınızdan ve sevdiklerinizden uzakta olduğunuzda üzülmemek elde değil.. Ayrıca, havaalanlarında ya da 20 saatlik bir uçuşta neşeli şarkılar yazmak zor. Bu bakımdan, seyahat teması şarkıların tonunu bir şekilde mutlaka etkiliyor. Ama o parçalarda umut da var, yani hep karamsar değiliz. - Given the gap between the new album and your previous releases, what was going on your side? We were touring the old album pretty extensively. We wanted to take the previous record to all corners of the globe and we succeeded in doing so. Being away so much means that there's inevitably going to be a delay between albums, but in actuality we were writing and making the album on the road as we traveled. Our new album 'Black Anything' was recorded in 5 continents and is the most progressive and interesting work we have done to date. We really pushed ourselves to create something special. With it being released in 5 instalments, and having a 5 part vinyl release it also means you have to do 5 times the work load of any other album release. So when we're taking care of all the creative aspects of the album the time just flies. - So, what inspires you to continue making music after all these years? If you look back through history, there loads of bands that had time to develop and refine their sound with every new album they made. I think the idea of bettering ourselves and pushing the level of our creativity is something we find inspiring. It's a shame that these days people just think a band will release an album or 2 and then just stop. It very indicative of the fickle music industry that currently exists. - What were your inspirations and influences when creating 'Black Anything'? Traveling and unity were huge inspirations. We wanted the album to be inclusive of everything we were surrounded by. We let the environments we were working in seep into the recordings and it allowed us to make a very organic and spontaneous album. - Are the lyrics drawn from personal experiences or works of fiction on Black Anything? There are elements of both. We've always like the idea of escapism in our lyrics. Taking our minds to better places through our songs has always been something we're fond of, but also on this record there's some very personal stuff on there too. The song 'Crawl' has references to our trip to Mongolia, where we are speaking about a sheep that was slaughtered for our food That deep blue sky, will be your home in time. We were told lots of interesting stories and traditions on our travels so including snippets of this information was meant to allow people to look into the lyrics and find out practices and cultural traditions we discovered along the way. There's lots of bits like that. - Black Anything sounds stylistically a little bit different from your previous I don't think we ever really intend to take a direction, but it's definitely darker and more dystopian than anything else we've done in the past. Only time will tell what our future music will sound like. We don't even know yet. - Tell us something about your recording process. Did you have a theme or There was no real theme that we strictly followed, but the songs naturally had a dark edge to them. The concept of the record was set out prior to any recording. We knew we wanted to travel and record in different continents. We felt that the music would benefit from being influenced by our incredible surroundings. In the past we've written songs on the road, then attempted to recreate that initial energy in the studio but something always seems to get lost along the way. This time we were intent on capturing the moment. - I think that you have a deep sympathy for Latin America. For instance, there are lots of references to Latin America in your albums, songs and even in your band name. So could you please tell us the importance of Latin America for IS TROPICAL? There's an amazing spirit in South America, we're always greeted so warmly. The people are super friendly and they love music. We did an EP called Flags a few years back that was a tribute to South America with each song referencing a different country. Our name on the other hand isn't supposed to be related to anything 'tropical', as it suggests. The band was formed in grey, cold london during the winter so the name is slightly humorous and tongue-in-cheek as it was the complete opposite of what we were experiencing at the time. - And finally, whenever I listen IS TROPICAL, in some songs like Fall, Say, On my way- I feel a darkness and moodiness, what inspired these particular songs? I guess being away from home, your friends and loved ones for a few years can make you pretty sad. Also it's hard to write upbeat songs when you've been in an airport or on a flight for 20 hours. So the traveling aspect definitely influenced the tone of the songs in some way. There's also hope in those songs though, so we're not all doom and gloom.


İTÜ Rock Kulübü'yle buluşup, geçtiğimiz ay gerçekleşen 18. İstanbul Rock Festivali ve alternatif müzik dünyasında olup bitenleri konuştuk. İyi müzik için yoğun bir şekilde düşünen ve emek sarfeden kulüp üyelerine, şeffaf ve samimi cevapları için teşekkür ederiz. Öncelikle 1992 yılında Ses ve Müzik Kulübü adıyla bir topluluk kuruldu. Daha sonra bu topluluk içinden spesifik kulüpler ortaya çıktı. İTÜ Rock Kulübü, bu kulüpler arasında hala en aktif olan kulüplerin başında gelmektedir. Amacı genel olarak İTÜ içindeki insanları rock müzik çerçevesinde buluşturmak ve hiçbir ticari vaziyet olmadan, halka rock müziği ulaştırabilmektir. Şu anda kulüp bünyesinde aktif olarak 40'tan fazla üyemiz var; ancak mezunlarımız ve kulübün uzaktan dostları ile beraber aslında çok daha kalabalık bir aile olduğumuzu söyleyebiliriz. Alternatif müziğin bugün bulduğu sahne imkanı oldukça sınırlı. İstanbul Rock Festivali, iyi ve başarılı alternatif grupları ilk festivalden bu yana her zaman seyirciyle buluşturmayı başarmış bir festivaldir. Bu bizim için, aynı zamanda motivasyon ve gurur kaynağı oluyor. Örneğin; 1995 yılındaki ilk festivalimizde ülkemizin kült gruplarından Nekropsi, efsane albümleri Mi Kubbesi henüz çıkmamışken sahne almış. Keza çok sevdiğimiz Mor ve Ötesi de henüz ilk albümlerinin çıktığı zamanlarda festivalimizde yer almış başka bir grup. O zamandan bu zamana kadar anlayışımız hiç değişmedi. Festivalin organizasyon kısmını, geçmiş dönemlerde aktif olarak çalıştığımız İstanbul Rock Festivalleri'nde, daha önceden ortada olan fikirleri geliştirerek öğrendiğimizi söyleyebiliriz. Bize göre işin en önemli noktası planlama ve iş bölümü. Bunların önceden ayarlanması zaman kazandırdığı gibi olası problemlere de daha rahat müdahale edebilmemizi sağlıyor. Festivalin tarihinden konseptine kadar birçok etmen işe başladığımız Eylül ayından planlanmıştı. Bunun yanında her hafta gerçekleştirdiğimiz rutin toplantılarla, üyelerimizin festivalde sürekli aktif olmasını sağladık. Biraz bu seneki festivale dönmek istiyorum. Bu seneyi diğer senelerden ayıran özel bir durum söz konusu oldu. Festival iki kere organize edildi. Bu süreçte neler oldu? Ne gibi zorluklarla karşılaştınız ve bunları nasıl çözdünüz? Bu soruyla birlikte biraz dertleşmek istiyoruz esasında. Aslında bu durum ilk defa başımıza gelmiyor. 16. ve 17. festivalleri de kapalı ortamda yapmak durumunda kalmıştık. Ancak onlar imkan yetersizliğinden kaynaklanmıştı. Bu seneki durum dediğiniz gibi biraz daha farklı. Bu sene canımızı dişimize takıp olağanca imkan sağlayabilmemize rağmen, art arda Ankara Güvenpark ve Taksim Balo Sokak patlamalarından sonra hem okul, hem organizasyon, hem de sponsorlar nezdinde bir açık hava festivali risk taşımakta idi. O yüzden festivali kapalı ortama almak durumunda kaldık. Ancak bu sefer tek gün yerine, üç günlük konsepti bire bir aynı tutmak istedik. Hem rektörlüğün, hem de evimiz olan Kültür ve Sanat Birliği'nin de destek vermesiyle oldukça kısa bir zamanda hazırlıkları tamamladık. Bin kere sağ olsunlar, festival kapsamında iletişimde olduğumuz gruplar ve söyleşi için davet ettiğimiz konuklar da bizi kırmayıp sahnemizi şereflendirince, sene başında böyle bir etkinlik aklımızda olmasa da işin sonunda çok mutlu olduğumuz bir festival ortaya çıktı. Bu veya önceki dönemlerde festivalleri düzenlerken keşke şöyle bir şey olsa, o zaman kesin bu festival daha iyi olurdu dediğiniz bir şey oldu mu? Bu soru biraz maddi talebin dışında kalan durumu içeriyor. Özeleştiri yaptığımız birçok durum olabiliyor. Açıkçası önceki senelerde sosyal medyayı daha aktif kullanabilirdik. Her ne kadar basılmış afişleri birçok şehre dağıtmış olsak da, günümüzde en etkili reklam kanalı sosyal medya. Bu sene daha aktif kullanmaya çalıştık. Bu seneki tek içimize sinmeyen durum afişti. Kısa zaman kaldığı için aceleyle kendi hazırladığımız bir afiş oldu. Kısıtlı zaman içinde elimizden gelenin en iyisini ortaya koyduğumuza inanıyoruz. Elbet hatalarımız olmuştur ancak sonraki senelerde bunlar da göz önüne alınarak daha iyi işler yapılacaktır. Katılan seyirci profili genellikle beklediğimiz gibi alternatif müzik takipçileri oluyor. Yeni müzik keşfetmek isteyen insanlar maalesef ülkemizde çok nadir bulunuyor ve ne şanslıyız ki, bizim festivalimizde bol bol görebiliyoruz kendilerini. Aralık'ta demo başvuru sürecini başlattık. Geçtiğimiz senelerden farklı olarak fiziksel başvurularla beraber online başvurular da aldık. Yaklaşık 2 aylık bir süreç sonucunda elimizde 130'a yakın başvuru vardı. Kulüp içinden oluşturduğumuz 12 kişilik bir kurulla üç aşamalı bir eleme gerçekleştirerek bir kadro çıkarttık. Bu eleme sürecinin oldukça hararetli ve zorlu olduğunu söylememiz lazım. Grupları belirlemede en önemli seçim kriterimiz özgünlük ve grubun kendi müziğine duyduğu saygı oldu. En az bizim kadar işini ciddiye alan gruplarla iş yapmak hepimizin istediği bir durum tabii ki. Ancak başlıca durum müzikalite olsa da, insanlar için yaptığımız bir festivalde tabii ki de dinleyici talebini düşünmek zorundaydık. Ancak bunu ana akım dinleyici talebine göre değil, herkese uygun gelecek optimum bir kadro çıkararak yaptık. Evet, eski festivalde yer verdiğimiz kadar ekstrem metal gruplarına yer veremedik ama zaten başvuruların da çok küçük bir kısmı metaldi. Özellikle metal çıkarmayalım gibi bir kaygımız olmadı. Nitekim Bugimen ve Şizofren gibi metal gruplarının yanısıra Dikey, Rasputin ve Sopa gibi, ana akıma göre sert müzik yapan gruplar da yer buldu. Belirli bir tür bütünlüğü yaratmaktan ziyade, tür çeşitliliği yaratmayı tercih ediyoruz. Yani Bugimen ve Birileri art arda çıkabiliyor ve bu bizim için kesinlikle bir sorun değil. Açıkçası önceki senelerde tanık olduğumuz birçok sağlam performans oldu ancak bu seneki festivalin samimi ortamından ötürü son performansların biraz daha akılda kalıcı olduğunu söylememiz lazım. Özellikle Ermenice etnik/folk rock müzik yapan Vomank grubunun performansının sonunda kulüp üyeleri olarak çekemediğimiz halay ve onların milli ezgilerine eşlik etmemizle beraber yüzlerinde oluşan ifadeyi muhtemelen asla unutmayacağız. Zaten kendileri de sahnede İTÜ Rock tişörtü giyerek fahri üyelerimiz oldular çoktan. Önümüzdeki dönemlerde planlarınızdan da kısaca bahsederek röportajı noktalayabiliriz? Cevaplarınız için teşekkür ederiz. Festivalle beraber bu sezonu noktaladık. Eylül ayından itibaren yeni festival için çalışmalara başlayacağız. Festival dışındaki etkinliklerimiz de, eskisinden fazla olmak üzere devam edecektir. Bizi destekleyen bütün İTÜ Rock dostlarına binlerce kez teşekkür ediyoruz; bizi izlemeye devam edin.


2016 yılında yerli müzik dünyamıza merhaba diyen, Doğan Demircioğlu, Buğra Yılmaz ve Ahmet Özgür Özdil üçlüsünün yeni yayınladıkları Great Journey uzunçaları sonrasında sayfamıza konuk ettik ve uzun bir sohbet gerçekleştirdik. Midvil'in bas gitaristi Doğan Demircioğlu ile gerçekleştirdiğimiz röportajı aşağıdan takip edebilir, fonda da Great Journeyi dinleyebilirsiniz. Merhaba, kayıtlar yayınladıktan sonra gerçekten biraz rahatladığımızı söyleyebiliriz. Grubun bir araya gelmesinin üzerinden çok uzun bir zaman geçmedi ancak yoğun bir süreçti daha önce denemediğimiz tarzda bir iş yaptık. Benim dışımda diğer grup üyeleri de daha önce sahnede kullanmadıkları enstrümanlarla yer aldılar; tamamıyla bir macera diyebiliriz. Keyif aldığımız bir iş oldu. 2016 yılının ortalarında Buğra ile beraber bas-davul ikilisi olarak bir proje yapmaya karar verdik ve bestelerin oluşma sürecini beraber gerçekleştirdik. İlk konserimizi Peyote'de vermek istedik. Konser tarihi belirlendiğinde ikili olarak bir performans olacaktı; fakat müziğimizde bizi biraz daha değişik dünyalara götürecek sesler olsun istedik. Ahmet konserden bir ay önce gruba dahil oldu ve sayesinde bu dileğimiz gerçekleşti. Peyote konserine de böylece tamamlanmış olduk. Uzun yıllar Buğra ile beraber Palekanon ile Türkçe Rock müzik yaptık ve bir albüm yayınladık. Bahsettiğim süreç müzisyenlik kariyerimizin ilk günleriydi diyebilirim. Buğra, Palekanon'da gitar vokal olarak yer alıyordu. Şu anda davul başında. Midvil bizim için bu zamana kadar yaşadığımız tüm tecrübelerin oluşumu. Bir araya geldiğimizde konuştuğumuz konular ve fikirlerin tamamı. Müziğimizi bir ritüelin parçası olarak görüyoruz. Ahmet, yakın bir süreçte aramıza katıldı ancak enerji olarak ekibi yoğunlaştırdı. Kendisi daha önce farklı projelerde elektro gitar eşliğinde sahnede yer aldı; şu anda da klavyeci olarak grupta. Grup içindeki müzisyenlerden en az birinin çok yönlü olmasının kompozisyonlara doğrudan katkı sağladığını düşünüyorum. Eminim Buğra davulun başındayken diğer enstrümanların partisyonlarını daha kimse çalmadan duyuyordur. Özellikle davulcunun yaratıcı olmasının çok kıymetli. Besteleriniz ortaya çıkarken ve sonrasında aranje ederken nasıl bir ortamda buluyorsunuz kendinizi? Biraz mahreminize girebilir miyim? Çoğu sizde kalabilir azını paylaşabilirsiniz. Bestelerin ortaya çıkış süreçleri beraberken yaşanılan tecrübeler sonrasında başlıyor. Açıklayıcı olabilmesi için, burada sadece tecrübe ve yolculuk kelimelerini kullanabiliyorum. Grup olarak kamp yapmayı çok seviyoruz. Great Journey albümü, çıktığımız bir kamp sonrasında oluştu. Tabi ki, bu tecrübenin müzikal olarak ortaya çıkmasında Buğra'nın ve Ahmet'in yaratıcılığı olmazsa olmazlardandı. Bir zihin yolculuğundan bahsediyoruz. En basit anlamı ile insan hayatı bir yolculuktan oluşuyor. Bu yolculuk sürecinde rehbere ihtiyaç duyulabilir ancak en iyi rehberin, kendi zihnimiz olduğu görüşündeyiz. Her insan bu yolcuğu farklı algılar. Great Journey hayatı bizim nasıl algıladığımız ile ilgili bir albüm. Bunu yapan 3 kişi olunca da bir ritüel gerçekleştiğini düşünüyoruz. Great Journey oluşan ilk şarkıydı. Bahsettiğimiz süreçleri bize detaylı olarak hissettiriyordu. Bu şarkıyı aralarındaki en saf şarkı olan olarak görüyoruz. Ra bizim için öğretmen niteliğinde, anlatmak istediği bazı konular olduğunu düşünüyoruz. Yaşanılan tecrübenin sonunda normal algı düzeyinde oluşmuş bir şarkı. Daha insana yakın olan diyebiliriz. Circle üç kişinin ilk defa stüdyoya girdiği gün oluştu. Sadece beraber nasıl bir ses çıkartabiliriz diye başladık. O gün çıkan doğaçlama süreç hiç değiştirilmeden bugün albüme kondu. Sözlerin yapısı konudan farklı ancak, beraber ilk defa icra edilen ve tek seferde çıkan bir şarkı olmasından dolayı yeri farklı bir boyutta. Tamamı albüm sırası ile dinlendiğinde bir Great Journey oluşuyor. Kadıköy Jam Sessions stüdyosunun sahibi Erhan Kabakçı ile beraber Kadıköy Game of Records stüdyosunda kayıtlar yapıldı. 3 saat boyunca parçalar 3 kez çalınarak hücum kayıt olarak kaydedildi. Mix ve Mastering Kadıköy Mayday stüdyolarında Barış Ergün tarafından yapıldı. Peyote eski müzik direktörü olan, Mayday'den Emre Aksoy'un da çok yardımcı olduğunu söyleyebiliriz. Ancak bu süreçler içerisinde etkileşimde bulunduğumuz tüm insanları Midvil'in bir parçası olarak gördük. Sahnede üç kişi olabiliriz ancak tanıştığımız herkesin bir dokunuşu bulunuyor. Great Journey için keşke dediğimiz hiç bir nokta bulunmuyor. Sadece öğrenilen bazı konular var ve bu konular da bizi ilerletmeye yardımcı oldu ve olacaklar. Yeni hedefleri, hayatımızdaki yeni tecrübelerin belirleyeceğini düşünüyoruz. Hayat algımız hangi yönde şekillenirse ortaya çıkan sesler de doğru orantılı devam edecek. Yolculuk hep olacak sadece tanımlar değişir. Tüm varlıklar ve enerjilerinin bir bütün olduğunu bilerek ve hissederek yaşıyoruz. Yaptığımız müzik bizim algıladıklarımızı dışavurabildiğimiz bir araç niteliğinde. Fikirlerin de insanları bir araya getirebileceği bir gerçek. Şu anda yaptığımız röportaj, şarkı sözleri veya müzik bu fikirleri açıklayabileceğimiz bir ortam. Bu görüşte olan veya buna yakın olan insanlar, bizimle beraber bu anları paylaşmayı ve tek olmayı isteyebilir. İnsanlarla tanıştığımızda ve fikirlerimiz paylaştıkça bazı hayaller gerçek olur. Sadece bizim değil etkileşimde olan herkes için geçerli ve gerçekleşen olaylar sadece müzik yapmakla sınırlı değildir. Röportaj sonlandırmadan evvel samimi cevaplarınız için teşekkür ederim. Bundan sonraki süreçte sizi yurt içinde ve özellikle planlarınız dahilindeyse yurt dışında da bol bol izlemek ve haberlerinizi almak istiyoruz. Paylaşmak istediğiniz son bir mesajınız varsa onu da alıp sohbeti sonlandıralım.


2007 yılında yayınladıkları U-Turn adlı parçayla dikkatleri çeken, XXF Very Very French Festivali kapsamında 7 Aralık'ta Hayal Kahvesi Ankara ve 8 Aralık'ta Babylon Bomonti'ye konuk olacak, Simon Buret ve Olivier Coursier'den oluşan Fransız Indie ikilisi AaRON ile ülkemizi ziyaret etmeden önce röportaj yapma fırsatı bulduk. U-Turn parçasından son We Cut The Night albümüne kadar merak ettiklerimizi kendilerine yönelttik. Duyguları yakalayıp şarkılara çevirmeye çalıştık. Polaroid çekmek gibi. Duyguları yakalamış müzikal polaroidler. Stüdyoda kurallarımız yok. İkimizin enerjisinin birbiriyle etkileşimi. Şarkının müzikal iskeletini yakaladığımız anda kulaklarımızı heyecanlandıran her yöne gidiyoruz. Müzik ve melodi şarkının sözleriyle aynı duyguyu vermeli. Biz şarkılarımızı dinleyicilerin içinde yükselmek için bekleyen duyguları tetikleyen şarkılar olarak görüyoruz, orada hep olan bir şey ve bizim şarkımız o duygunun büyümesini sağlıyor. Müziğin güzelliği bu, hiçbir şeyi zorlamıyor ama algılarını geliştirmeye yardımcı oluyor. Bizim yapmaya çalıştığımız şey de bu. Bu albümde gece, içsel benliği sorguladı. İçsel geceyi konuşmak istedik. Yaşadığımız sessiz dünyadan kurtulmak için bir insan neler yapabilir? Hepimiz her gün sosyal maskelerimizle sosyal dünyaya bağlanmış durumdayız. Sadece geceleri içimizdeki ham enerjiyi serbest bırakıyoruz. Rüyalar, büyük ümitler, çaresizlik... Vücut dinlenirken akıl, gün ışığında kaçındığı yerlere gidiyor. Bu korkutucu ya da hüzünlü bir durum değil sadece denge. Sadece binalar ve vergiler değil çevremizdeki her şey insanlar tarafından yapılmış. Biz de bu extreme enerjileri We Cut the Nightta toplamaya çalıştık. Yani bu bir gece albümüyse, aydınlatılmış bir gecenin albümü, özgür ve vahşi! Öncelikle çocukken okuduğum Le Passe Muraille kitabından bir şeyler getirmek istedim. Kitapta bir adamın geceleri her duvarın içinden geçme gücü vardı ve bu nedenle hiçbir sınırı yoktu. Bir benzerlik gördüm ve bir artistin kendi dünyasından, kendi duvarlarından okuyuculara verdiği metafora bayıldım. İkinci olarak haberlerde yangın kazalarında kurtarılan insanların üzerinde gördüğümüz altın rengi battaniyeye takıntılıyım. Altın külçesi gibi sarılmış hayatlarını muhafaza etmeye çalışıyorlar. Bu yüzden Akatre adlı artistle bir duvar inşa ederek bedenlerimizin yarısının duvarın içinde olduğu bir manzara yarattık. Şarkı yaratmak hazine aramak gibidir bu yüzden yüzümüzü ve bedenlerimizi altın renkli battaniyeyle kaplamaya karar verdik. Her iyi şarkının dinleyicinin kulaklarına resimler getirmesi gerektiğini düşünüyoruz. Sizi bir yere götürmeli. Aynı zamanda çoğunlukla görsel etkiler hakkında konuşarak müzik yaratıyoruz. Günlük yaşam ve onun zorluğuyla güzelliği hakkında ise Bill Viola, Gregory Crewdson, Walt Whitman, Tomas Transtromer müziğimize büyük etki yaptı. Sanatçıya göre değişir. Çok dandik ve sıkıcı olabileceği gibi çok iyi ve iddialı da olabilir. Bugün dünyanın çok büyük bir parçası elektronik müzik. Eğer meraklıysanız, muhteşem şeyler bulabilirsiniz. Arkadaşımız Fırat Çelik gitar çalıp şarkı söylediğinde çok seviyoruz.


- Türkiye'ye daha önce de gelmiştin. Dinleyici kitlesi hakkında ne düşünüyorsun? Sahneden bakıldığında her şey daha farklı görünüyor olmalı. İstanbul'daki ilk performansımı hatırlıyorum. Dürüst olmak gerekirse o kadar çok insanı görünce şaşırmıştım. İnsanların gerçekten benim işlerimi takip ettiklerini hiç bilmiyordum. Ana akım medya ve büyük pazarlama planlarına sahip olmayan bir indie sanatçısı olarak yine de insanların müziği yakalayabildiğini görmek harika bir şey. Sıkça Türk hayranlarımdan mesajlar alıyorum ve onlarla konuşuyorum. Bence orada benim müzik tarzımın sağlam bir altyapısı var. - Bugüne kadar verdiğin konserlerde unutamadığın bir an var mı? - Spotify'a baktığımızda en çok dinlenen şarkının Que Sera cover'ı olduğunu görüyoruz. Bu şarkıyı cover için seçmiş olmanın özel bir sebebi var mı? Nasıl karar verdin ve bu kadar sevilmesi hakkında ne düşünüyorsun? - Son dönemde Fransa'da elektronik altyapılı müzik yapan gruplarla ilgili ne düşünüyorsun? Onları tek bir cümleyle özetleyemem. Hala ilginç olan şeyler olduğunu umuyorum. Teknolojinin her şeyden önce geldiği bir dönemde olduğumuzu düşünüyorum. Birbirine benzeyen çok fazla müzik duyuyorum çünkü aynı araçları ve aynı tuşları kullanıyorlar. Ancak ucunda ölüm yok ve hala kendini gösteren bazı harika müzisyenler var. - Kendi yaptığın tür hariç neler dinliyorsun? Son dönemlerde şu isimleri çok dinliyorum diyebileceğin sanatçılar kimler? Özellikle 60'lı yılların sonundan ve 70'lerin başından çok fazla sayıda soul, rock, caz, blues müzik dinlerim. 90'lı yılların hip hop albümleri klasiklerimdir. Son zamanlardan müzisyenlerinden ise Anderson Paak ve Kendrick Lamar aklıma ilk gelenler. Sanırım şu an Los Angeles sahnesinde gerçekten fresh bir şey var. - Popüler kültürden çalışmak istediğin isimler var mı? Eğer ana akım müzikten bahsediyorsak, pek sayılmaz. Hepsinin yeteneksiz olduğunu söylemiyorum ama aralarında beni heyecanlandıran veya yeni bir şey denemek için bana fikir veren biri yok. - İnsanlar dinledikleri şarkıları zaman zaman kategorize ediyorlar. Bunu tatilde dinlerim, bunu sevişirken dinlerim gibi. Sence senin şarkılarını insanlar en çok ne zaman dinlemeli ya da dinliyorlar. - Müzikle uğraşmıyor olsaydın şu an ne yapıyor olurdun? Belki böylece müzik yapmak isteyip cesaret bulamayan dinleyicilere de birkaç ipucu verirsin. Eğer müziğin içinde olmasaydım belki gençlere eğitmenlik yapıyor olabilirdim. Bu benim daima ilgimi çeken bir şey olmuştur. İkinci sorunuza gelince, dürüstçe söylemem gerekirse yeterli cesareti bulamayan birine söyleyebilecek bir şeyim yok çünkü bu tamamen çalışmayla ilgili. Sıklıkla bana müzikle nasıl yaşanabileceğini soran genç müzisyenlere ilk önce müziği hayatları yapmalarını söylerim. Cesaret ve tutkuya sahip olanlar için bu ümidi kesmeyip çalışmakla ilgili. - Burada geniş bir kitlen var, onlara önden vermek istediğin bir mesaj var mı? Geleli uzun bir süre oldu. Geçen sonbaharda İstanbul'a gelemediğimizden dolayı çok üzülmüştüm. Bu turu Temmuz sonunda bitirecektik ama yeni şov ile Türkiye'ye gelme teklifini kabul ettim. Grup ile son gösteri olacak ve bunun Türkiye'de olmasından dolayı mutluluk duyuyorum. - Son olarak bu seneki Soundgarden Festival konserinde bizi neler bekliyor? - You have been in Turkey before. What do you think about the audience in here? Everything must look different from the stage. I remember about the 1st time I played in Istanbul to be honest I was surprised to see so many people as I had no idea about people really following my work. When you're an indie artist with no mainstream medias & major marketing plans it's always great to see that people catch the music anyway. I often receive messages & talk with fans from Turley & I think there's a strong background about my kind of music. - Do you have any unforgettable memory in your past concerts? - When we look at on Spotify, we see that your most played song is Que Sera's cover. Do you have a special reason for your choice of this song for cover? How did you decide and what do you think about the song being popular? - What is your opinion about the recent bands that make music with electronic substructure? I can't resume them to a simple line, I mean hopefully there's still some interesting things, I just think that we're in a period where the technology often comes 1st. I hear a lot of music that is similar to each other because they use the same tools & same banks, but there's no fatality & you got some great musicians demonstrating it. - Which kind of music do you listen except the music kind you do? For which musicians can you say I listen to these names a lot in recent times? I usually listen to a lot of soul, rock, jazz, blues, a lot of music especially from the late 60' early 70', still my classic 90' hip hop albums & about recent times I think the 1st name that comes to me are Anderson Paak & Kendrick Lamar, I think there's something really fresh about the Los Angeles scene at the moment. - Is there anybody in popular culture you want to work together? If you talk about mainstream music, not really, I don't say that none got talents but there's none of them that excite me or give the idea of trying something. - Sometimes, people categorize songs and say that ''I would listen to this song on holiday or while making love.'' When should people listen to your songs or when they do? - What would you do if you weren't involved in music? Can give some tips for people who want to make music but couldn't find the courage to do it? If I were not in the music I think maybe I would be working as an educator with teenagers. That's something I've always been interested about. & about your 2nd question, honestly I got nothing to say to someone who doesn't find the courage because it's all about work. I often say to young musicians who ask me about how to live with their music, that should make their music live 1st. It's more about keeping the faith & working for those who already got the courage & the passion, but those 2 goes a lot together. - You have a lot of fans in Turkey. Do you have a message for your fans before the concert? - Lastly, what is waiting for us at your concert in this year's Babylon Soundgarden Festival?


Ecem Çelik'in solo projesi Sabriyeva Galaktika'nın ikinci teklisi Anbean BBI Music Co. etiketiyle yayında! Geçtiğimiz ağustos ayında ilk teklisi Radyo Televizyon'la başarılı bir çıkış yapan Sabriyeva Galaktika, yeni teklisi Anbean ile yola kaldığı yerden devam ediyor. Sabriyeva Galaktika, yeni teklisi Anbean'da görüp hatırlayamadığı rüyalarından ilham alıyor ve dinleyicilerini de hatırlayamadıkları rüyalarına yani yarattıkları gerçeküstü bir manzarayı keşfetmeye davet ediyor. Sanatçı, vokal armonileriyle sizi geçmişten hatırladığınız bir yere götürmeyi ve o an hissettiğiniz duyguları en yoğun şekilde hatırlatmayı hedefliyor. Sabriyeva Galaktika, sözü ve müziği kendisine ait olan yeni teklisi Anbean şarkısında, prodüktörlüğünü de Ozan Kınasakal ile birlikte üstleniyor. Parçanın görsel dünyası, ilk parçada olduğu gibi yine Afterwork ekibi tarafından yaratıldı. Sabriyeva Galaktika'nın yeni teklisi Anbean BBI Music Co. etiketiyle tüm dijital platformlarda yayında!


Ecem Çelik'in yeni projesi Sabriyeva Galaktika'nın ilk teklisi Radyo Televizyon BBI Music Co. etiketiyle yayında! Bursa'da doğup büyüyen ve lise yıllarında okulunu temsilen katıldığı yarışmalarda birçok ödül alarak aktif müzik kariyerine başlayan Sabriyeva Galaktika, üniversite yıllarında Boğaziçi Caz Korosu'nda soprano olarak koristlik yaptı. Eğitim hayatı devam ederken İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Müzikal Tiyatro programını da eş zamanlı olarak tamamladı. Bu kapsamda pek çok festivalde sahne aldı. Kariyerine elektronik müzikte bireysel olarak devam etme kararı alan Sabriyeva Galaktika, kendi şarkılarını bestelemeye başladı. Sabriyeva Galaktika'nın yeni teklisi Radyo Televizyon'da arpejleri ve smooth vokal geçişleriyle, disko ve elektronika türlerini harmanlarken duygularını yoğun bir şekilde hissettirmeyi amaçladığı için şarkının prodüksiyonunu da kendisi üstleniyor. Sözü, müziği ve prodüksiyonu Ecem Çelik'e ait olan şarkının mix-mastering'i Mert Akkuş tarafından tamamlandı. Radyo Televizyon'un görsel dünyası, Afterwork ekibi tarafından yaratıldı. Sabriyeva Galaktika'nın yeni teklisi Radyo Televizyon'u aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


Kadınlar ve Şarkılar yazı dizisini sanata ve barışa sırtımızı daha çok yaslayabilmek temennisiyle... bitirmek benim açımdan huzur verici, hayattan beklentilerime dair kafa açıcı bir son olduğu kadar tüm bu yaşanan süreci gözden geçirmeme, üzerinde düşünmeme ve bir o kadar içe kapanmama sebep olmuştu. Raymond Carver'ın Azgın Mevsimler kitabında gözüme çarpan bu bir tutam sözcük de o içe kapandığım dönemde gözümün önünden gitmedi, kulağımdan çınlaması eksik olmadı. Sevimsiz günlerden geçiyorduk. Yazıya başlasam altından kalkabilir miyim diye düşündüğüm dönemde 10 Ekim, içime sinen temenniyi kağıda döktüğüm dönem 17 Şubat patlaması gerçekleşti. Kendimizi bildik bileli bir gerilim filminin parçası olan hayatlarımız son zamanlarda yüksek doz bir korku filmine dönüştü. Üstelik bu sadece Ankara ayağı. Mutsuzuz, korkuyoruz; tam beklentimiz kalmayacak oluyor bir anda okuyoruz, dinliyoruz, umut ediyoruz, kurguya karşı gerçeği, sahtekarlığa karşı dürüstlüğü, yanılsama ve gerçekliği yanımıza alarak iyileşmeye çalışıyoruz. Üç yıl önce bugündü. Karşımıza bir kitap çıktı, ertesi gün başka bir kitap, sonraki gün bir başkası derken tesadüfen bir hafta içinde Bunun çevilmesi lazım, birileri bunu bassa keşke, dediğimiz birkaç kitap gördük. Hepsi de müzikle ilgiliydi. Biz de yayıncıydık, bazen editördük bazen çevirmen, yeri geliyordu düzelti yapıyorduk yeri geliyordu yazarlığa soyunuyorduk. Sonunda bir akşam şöyle dedik: Her şeyi de başkalarından beklemeyelim, madem ki yapabiliriz, hadi yapalım, bu kitapları da biz basalım! Birkaç gün sonra, elimizde belgelerimizle bir muhasebecinin kapısındaydık git-gelli, dertli, sorunlu, heyecanlı, oldulu, olmadılı, coşkulu günlerin sonunda Kara Plak Yayınları kuruluverdi! Buruk ve hüzünlü bir haber oldu, farkındayım. Ancak madem bugünler böyle, bu yayınevi haberi de bizim barış umut edip sanata sırt yaslayarak iyileşme çabalarımızın haberi olsun.


Country müzik temelinde sömürgecilikten ve iç savaştan miras kaldı. Son zamanlarda geleneklerinden uzaklaşsa da Country müzik aslında samimiyetini içindeki isyan ve acıdan alıyor. Bilmediğin bir şey senin için var olmamış demektir. Günümüz şartlarında altında kaldığımız bilgi bombardımanında bu imkansız belki de hayatın içinden, yalnızca bir bilgi olarak karşılaşılan yaşanmışlıklar bu yüzden içselleştirme sorunu doğuruyor. Country belki de bu yüzden geleneklerinden uzaklaştı. Çünkü Country bir tarihselliğin içinde oluştu. Çünkü Country, birinci tekillerin duygularıydı. Bir acı yaşarsanız, bu acı düşüncelerinizde ve bedeninizde tutsaktır. Acınızı ezgileştirdiğinizde o artık tutsak değil, özgürdür. O ezgiyi duyan herkesin zihinde ve bedeninde dolaşır, hatta dünyanın etrafında tur atar. Sizin acınız artık dünyanındır. Bu yüzden müzik, savaşın 'tüm dünyanın sorumluluğunu taşıması gereken bir acı' olduğunu gösterebilmek için en harika titreşim, en işlevsel frekanstır. Country For Syria da Country müziği ve Arap ezgilerini birleştirerek bu frekansı evrenselleştiren müzisyen gruplarından biri. Grubun temeli düzenlenen bir yardım konserinde gitarist Bashar Balleh ve akordeonist Owen Harris'in birlikte çalmalarıyla atılmış. Repertuarı biten ikili müzikal olarak basit olan country şarkılarının üzerinde küçük doğaçlamalar yapmış, ortaya çıkan tını kendilerini çok etkileyince, hali hazırda ayrı ayrı göçmenler için çalışan bu ikili beraber bu müziğin tınılarını, göçmen krizine dikkat çekmek amacıyla kullanmaya karar vermiş. Daha sonra Waddah Aizouki udu, Peter Salvucci saksafonu, Jansky Pavelka trompeti, Kardelen Pınar kemanı, Basel Sheikh Alkar cajonu, Owen Harris akordiyonu ve vokali, Bashar Balleh gitarı ve vokali, Başak Oktay ukulelesi ve vokali bu ikiliye katılınca ortaya tatlı ve minik, müzikal bir ordu çıkmış. Her konserlerinde ihtiyaç halinde olan bir göçmen kişiye yardım için şapka dolaştıran ya da konser gelirinin tamamını bir aileye/kişiye aktaran grup bugüne kadar altmış kişiye ulaşmış. Bunun için Small Projects Istabul ile birlikte çalışıyorlar. Hatta bünyesinde Olive Tree Crafts adında bir kadın kolektifi barından STK, grubun logosunun bulunduğu ürünler üreterek, Suriyeli kadınlara istihdam yaratıyormuş. 17 Aralık günü Balat'ta Atölye Kafası'nda, 21 Aralık günü Jurnal Beyoğlu'nda olacaklar. Savaş, bireyin bedeninde ve zihninde de bir savaş yaratır. Kaos ve çatışmadan doğan bir savaş. Uyuşma ve direnmenin arasında, insanın kendisini de içeren. Bugün karşımda kendimi gördüm. Acılarımızı anlamlandırmak, acılarımızı tanıştırmak, acılarımızı dost yapmak, acılarımıza ezgilerle dünyayı dolaştırmak onları anlamlandırabilmemizi sağlar. Ve ancak acılarını anlamlandıran birey, içindeki bu savaştan kendine yenik düşmeden çıkabilir.


Kaset Mitanni, Barbaros Bulvarı'nın renkli mekanlarından. Cazın Beşiktaş'taki ayağı. Nardis'in amca oğlu. Sesi Taksim'de hayat buluyordu. Artık Beşiktaş'ta denize karşı tınlıyor. Bakalım: Cenk Erdoğan, Bilal Karaman, Alper Yılmaz, Sibel Köse, Ediz Hafızoğlu, Sarp Maden, Yolda, Evren Can Gündüz... Evet, sorun hep var. Krize değil müziğe ihtiyacımız var. Müşteri olarak duyarlık kenara bırakılabilir. Ama dinleyici olarak bırakılabilir mi? Bu kadrodan nasıl bir kriz çıkar aklım almıyor. Müzikte dinleyicinin de sorumlulukları vardır, dinleyici de müziğin içindedir. Müziğin sorumluluğunu yalnızca müzisyene yüklemek, dik kafalı bir acımasızlıktan ibaret. Neyse ki, krizi duyan gelmiş ve artık o zamanlara nazaran daha tatlı haberler alıyoruz. Hatta yeni projeleri, şu sonbahar zamanlarında gönlümüzde çiçekler açtırdı. Bir Şarkım Var. Yarış yok! Etiket yok! Ayrımcılık yok! 3 yıldır şarkı yazarlarını Mitanni'de ve Açık Radyo'da ağırlayarak dinleyici ile buluşturuyorlar ve bu performanslardan bir albüm oluşturmaya karar vermişler. Bunun için 29 Ekim'de bir albüm destek gecesi düzenliyorlar. Katılan şarkı yazarları; Esra Kayıkcı, Hediye Guven, Selin Sümbültepe, Ülkü Aybala Sunat, Yasin Bozkurt ve tabi ki albümde yer alan Banu Kanıbelli, Barış Uğur, Başak Yavuz, Cengizhan Eyüboğlu, Ceyda Özbaşarel Gülşen, Eda Sena Şenceylan, Fulya Ozlem, Gülce Duru, Emre ve Ipek Aktar, Ömer Türkoğlu, Rusen Alkar, Turgay Demiryürek, Cansun Küçüktürk ve daha bir çok sürpriz isim. İçinizdeki şarkı hep devam etsin, iyi ki bi' şarkım VAR!


Yerli rap sahnesinden Şahıs, Türkiye'de çocuk yaşta, erken ve zorla evliliklere dikkat çekmek için Onlar Çocuk; Gelin Değil! adlı parçasını klibiyle birlikte yayınladı. Şahıs, Türkiye'de çocuk yaşta, erken ve zorla evliliklere dikkat çekmek için yeni bir rap şarkısı ve klibi yayınladı. Şahıs, bu projede Birleşmiş Milletler Kadın Birimi Türkiye ve Cinsiyet Eşitliği İzleme Derneği ile çalıştı. Klip özellikle gençlerin ÇEZE'yi gündemlerine almalarına ve bu konuda yürütülen önleyici çalışmaların bir parçası olmalarına yardımcı olmayı hedefliyor. Şahıs'ın hazırladığı klip ve şarkı Aralık 2019'da başlayan, BM Kadın Birimi Türkiye Ofisinin desteği ve CEİD iş birliğiyle yürütülen 'Çocuk Yaşta, Erken ve Zorla Evliliklerin Önlenmesi Projesi'nin faaliyetlerinden birisi. Proje aynı zamanda İsveç tarafından İsveç Uluslararası Kalkınma İşbirliği Ajansı aracılığıyla finanse ediliyor. Şahıs'ın BBI Music Co. etiketiyle yayınladığı Onlar Çocuk; Gelin Değil! adlı parçasına ve video klibine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Bu eve taşındığımızdan beri ilk defa bir cumartesi sabahı üst kattaki büyüklü küçüklü tam dört çocuğun koşuşturmacasıyla uyanmadım. Fizyolojim ne zaman istiyorsa o saatte kalktım yatağımdan ve bir kahve demledim. Bir süre önce keşfettiğim bu albüm hakkında birkaç bir şey yazmak istedim çünkü özellikle de aynı topraklara basıp, aynı havayı soluduğum sanatçılar hakkında görüp de yazmazsam ayıp ediyormuşum gibi hissediyorum. Grubun üyeleri Yiğit Seferoğlu ve Kıvanç Kürkcü 2012 yılının Haziran ayından Ankara, İstanbul ve Eskişehir'de konserler verip bazılarını da zaman ve imkan buldukça kaydetmişler. Kendilerinin de belirttiği gibi seslendirdikleri parçalarında sadeliği oldukça ön plana çıkarmışlar. Öyle ki, albümde hiç davul kaydı yok. Hatta vokal ve gitar dışında klavye bile çok çok az kullanılmış. O da ancak şarkıların sonlarına doğru, farklı bir tını vermek amacıyla kullanılmışa benziyor. Şarkıların tamamını kendileri kaydedip, diğer işlerini de grup içerisinde mi hallettiler yoksa 4 yıl içerisinde farklı farklı insanlarla çalışıp, hangisi ile ne yaptıklarını unuttukları ve toparlayamadıkları için mi bu işleri kimin yaptığı yazmamışlar bilmiyorum. Ama elbette ki 9 şarkılık bu albümde farklı insanların da emeği vardır diye düşünüyorum. Dolayısı ile onların isimlerini de YouTube açıklamalarına yazsalardı daha çok hoşuma gidebilirdi sanıyorum. Hatta her şeyi kendileri yaptıysalar da onu da yazabilirlerdi mesela. İşin teknik kısmına değinmek istemiyorum çünkü kendileri de Dinlerken hoyrat davranmayınız gibi bir söz ile tanıtıyorlar albümlerini. Ama ufak fakat bir yandan hoşuma da giden teknik bir aksaklıktan bahsetmek istiyorum. Umarım kendileri de okuyunca kızmak yerine tebessüm edeceklerdir. Değirmen parçasının 01:34 dakikasında Casio marka kol saati kullanan her kimse, onun saat başında bip bip diye öten sesini duymak mümkün. Şahsen beni gülümsetti, o yüzden sizinle de paylaşmak istedim. O amatör ruhu seviyoruz sanırım, bu konunun üzerine de düşmek lazım.


Geçen gece uyku tutmayınca Bir Baba Indie'ye girip yeni içerik var mı diye bakayım dedim. Bir şeyler okuyunca uykusu gelen insanların aksine maalesef benim uykum hepten kaçıyor. BBI Yerli'nin 64. konuğu Pusula'nın röportajını okurken Sahne aldığınız mekanlarda mental olarak eksik veya doğru bulduğunuz şeyler nelerdi? sorusuna Bazen sahneye su bile koymadıkları oluyor. yanıtını verdiklerini gördüm. Bu uzun zamandır benim de dikkatimi çeken ve organizasyonel bir hatadan ziyade bir insanlık ayıbı olduğunu düşündüğüm bir mesele. Aslında bu cevap ilk başta mental değil teknik aksaklık sorusuna daha uygun görünebilir fakat özünde teknik aksaklık veya ihmalden daha derin bir soruna işaret ettiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Nasıl ki herhangi bir insanın herhangi bir ortamda oksijene ihtiyaç duyduğunu özel olarak belirtmesine gerek yoksa, sahneyi bırakıp gitme şansı olmayan bir insanın da performans esnasında suya ihtiyaç duyacağını belirtmesi aynı ölçüde lüzumsuz. Panel, söyleşi vs. gibi sahnede konuşmacıların yer alacağı her organizasyonda önceden masanın üzerinde hazır edilen su, canlı performans için sahnede bulunan müzisyenlerden de esirgenmemeli. Farklı vasıflarla bulunduğum konserlerde sahne arkasında su krizinin çeşitli türlerine bugüne kadar defalarca şahit oldum. Bazen tam konser başlamadan önceki koşturmacada sahnede su olmadığı fark edilip alelacele su tedarik ediliyor, bazen konser başladıktan sonra fark edilip müzisyen tarafından sahneye su talep ediliyor. Bazı müzisyenler sahneden böyle bir istekte bulunmayı tercih etmeyip konseri susuz geçiriyor. Konserin hemen öncesinde sahneye su istendiğinde biz getiremiyoruz, gidip bardan alabilirsiniz diyen mekana bile rastladım. Öncelikle her grubun böyle ayrıntıları kovalayacak menajeri veya roadie'si yok. Her işlerini kendi halleden müzisyenlerin konser öncesi teknik hazırlıkların telaşesi, sahne stresi derken en temel ihtiyaç olan su detayını gözden kaçırmaları işten bile değil. Öte yandan menajerleri, roadie'leri olsa bile sahnede her müzisyen için yeterli miktarda su bulundurmanın bu kişilerin değil mekanın temel vazifelerinden biri olduğunu düşünüyorum. Yine sahne arkasında bulunduğum bir konserde görevli kişiyi sahnede tüm müzisyenler için bira ve su tedarik edilmesi konusunda konserden 1-1.5 saat önce uyarmama rağmen konsere çok kısa bir süre kala sahnede su olmadığını fark ettim. Sorumlu kişiye sahnede su olup olmadığını sorduğumda bira dediniz, su demediniz ki! yanıtını aldım. Birincisi, demiştim. İkincisi, insan denen canlının suya olan ihtiyacı malum, e hepimiz de insan olduğumuza göre bunu birbirimize hatırlatmamıza gerek var mıydı ki? Demek ki bu arkadaş özel istek yapılmadığı sürece sahneye su koymayı pekala gereksiz buluyordu. Yine müzisyen bir arkadaşımın İstanbul dışındaki mekanlardan birinde verdikleri konserde sahnedeki suların ücretinin gece sonunda kendilerine hesap olarak iletildiğini duymuştum. 1 TL'den 5 şişe su içen grubun hesabına eklenen 5 TL'lik su kalemi. Siz şimdi bu olayların yaşandığı mekanların, söz konusu müzisyenlerin isimlerini merak ediyor olabilirsiniz. Etmeyin, konu o değil. İsimlere takılıp asıl meseleyi gözden kaçırma eğilimimiz olduğunu hepimiz biliyoruz fakat bu defa böyle bir lüksümüz yok. Çünkü bu defaki konu en temel ihtiyacımız. Temel meseleleri halledip başka konular konuşmanın vakti geldi de geçiyor diyeceğim ama maalesef bir türlü geçemiyor. Şimdi lütfen insaniyet namına sahneye su bırakın da artık başka şeylerden konuşalım.