Rock'n Coke 2013'e dair notlarımda ana sahne ile ilgili çok fazla bir şey yazmayacağım. O sahneyi nedense hiç sevemedim. Diğer sahnelerde olabildiğince grup dinlemeye çalıştım. Dinlediğim grupların performanslarına ve aklıma takılan detaylara ilişkin notları unutmadan paylaşayım. Cuma akşamını evde geçirdim. O yüzden o güne dair herhangi bir notum yok. Sadece Fakap'ın neden o gün sahne aldığını gerçekten anlamadım. Cumartesi ya da Pazar onlara ayrılabilecek zaman vardı. Bu grubun özel bir seçimi değilse Fakap'a haksızlık edildiği görüşündeyim. Cumartesi günü TEM'deki inanılmaz trafik yüzünden Büyük Ev Ablukada'nın son iki şarkısını otoparkta dinleyebildim. Onları dinlemeyi gerçekten çok istiyordum. İstanbul trafiğine karşı artık eskisinden daha fazla derin duygular besliyorum. İyi ki varsın trafik! Keşif Sahnesi: Festivaldeki en iyi sahne burasıydı. Seslerin birbirine girmeden, en temiz duyulabildiği sahneydi. Sahnenin konumumu yoksa ses teknisyeninin becerisimi bilmiyorum ama en keyif alarak müzik dinlediğim yer o sahneydi. Mükemmel ses düzeni sağlanmış bir sahnede Fender Precision basları dinleyince sahneye atlamak istedim. Diğer Sahnedeki Müzisyenlerin Ana Sahne Sıkıntısı: İzleyebildiğim tüm grupların hepsinin performansı esnasında ana sahne sıkıntısı vardı. Ana sahnenin gürültüsü diğer sahnelere inanılmaz bir şekilde geliyordu. Diğer sahnelerdeki müzisyenler şarkı aralarında doğrudan bu gürültüyü yediler. Hatta şarkı çalarken de kafalarına o gürültü takılmıştır. Sanırım bu yüzden izlediğim tüm gruplar ana sahneden yedikleri bu rahatsız edici gürültü yüzünden oraya gönderme yapmadan sahneden inmedi. Tabi gönderme derken öyle sert, eleştirel bir tutum değildi. Kimisi ana sahnedeki şarkıya eşlik etti, kimisi ise o sesin rahatsızlığını yüzüne yansıttı. Tepkiler çok farklıydı ya da aynıydı ama diğer sahnelerdeki müzisyenlerin hepsinde bir sıkıntı yarattı. Yora: Daha önce Bir Baba Indie'de Yora ile ilgili tanıtımlar yapmıştık. Bir Baba Indie'de yazdıktan sonra neredeyse her gün bir kere Yora dinlediğimizi söylemem gerek. Onları sahnede görünce ve onlara eşlik edince gerçekten mutlu olduk. Genel hatlarıyla şarkıları kusursuz ve güzel bir sound ile çaldılar ama sahne duruşu olarak biraz heyecandan olsa gerek şarkıların enerjisini %100 yansıtamadılar. Neyse ki geriye kalan tek şey Yora'yı ilk defa dinleyenlerin tekrar tekrar dinlemeye devam edeceği ve benim gibi Yora'yı dinleyenlerin ise yeni konseri iple çekeceği günlerin olduğudur. Bir ufak notu da tuşlulardaki Ozan Tekin adına düşmek gerek. Oldukça iyi bir müzisyen ve sahne duruşu çok iyi. Yora'yı bir adım öne taşıdığına inanıyorum. Daha yakından takip etmenizi öneririm. Meriva: Festival öncesi aklımda mutlaka izlemeliyim dediğim gruplardan biriydi. Meriva'yla dinleyici-müzisyen karşılaşmamın dışında da aynı sahneyi paylaşmış ve 11 Eylül'de, Peyote'de tekrar Kare ile paylaşacak olmam sebebiyle biraz duygusal yaklaşıyor olabilirm. Yinede objektif yaklaşmaya çalışıp değerlendirmeye çalışacağım. Meriva ve daha sonra bahsedeceğim bir kaç grubu Şehir Sahnesine hapsolmuş hissettim. Ana sahnede 5-10 dakika izlediğim gruplardan çok daha fazla büyük ve güzel bir sahnede olmayı hakediyorlar. Meriva'nın doğasından gelen bir güzelliği var. Bunu Roxy finallerine katıldıkları günde söylemiştim. Meriva'nın bir yerlere gelebilmesi için gerçekten bir yarışmaya ihtiyacı yok. Hiçbir şey yapmasalar dahi bir yerlerde olabilecek bir grup. Kendi adıma bir grupta etkilendiğim şeyleri sıralarsam ilk başa trafik yapılarını koyarım. Rutin ve sabit trafik yapılarını hakikatten sevmiyorum. Meriva'da değişken trafik yapılı müzik yapıyor. Dozajını biraz daha arttırsalar sanki daha iyi olabilecek gibiler ama yeni şarkılar geldikçe sanırım işin o kısmına da girecekler diye düşünüyorum. Son olarak biraz daha fazla akılda kalıcı elektrik gitar melodileri olsa çok net söylüyorum her dinleyen konserden sonra o müziğin etkisini bir yarım saat aralıksız konuşabilir. Bahsettiğim metal müziğin saniyede bin nota basılan melodileri/soloları değil. Daha basit ama daha akılda kalıcı melodiler/sololar olsa çok enteresan ve güzel bir Meriva izleyebiliriz. Velhasıl günden güne gelişen ve güzelleşen Meriva'yı izlemeye devam etmek gerek. Feryin Kaya: Festival başlamdan evvel dinleyeceğimiz grupları not almıştık. Bir de not almadığımız müzisyenler vardı. Onları özellikle izleyince gerçekten heyecanlanıyorum. Belki dinleyici olarak çok şey ifade etmeyebilir ama müzisyen olmaya çalışan biri ya da müzisyenler için özel hissettiren adamlar vardır. Onlardan biri de Feryin Kaya'dır. Yanlış hatırlamıyorsam 2007 yılındaki Rock'n Coke'daydı ilk karşılaşmamız. O zaman iki ya da üç grupta çalan adamdı. İnanılmaz etkilenmiştim; bu kadar ardarda çalabilecek kadar enerjiye sahip adamdan. Sonra peşini bırakmadım. Çaldığı her grubu takip etmeye başladım. Bas gitar gerçekten özel bir şekilde dikkate alınması gereken bir enstrüman. Onunla Selçuk Şahin gibi sıradan bir orta saha olup yedekten gelip bir iki maçta kritik hamleler yapabilirsiniz ve geri kalan tüm maçlarda yuhalanırsınız ya da Iniesta gibi mükemmel bir orta saha olup tüm takımı uçurabilirsiniz. Feryin Kaya benim için Iniesta'dır, Scholes'dur, Gerrard'dır. Rock'n Coke'da önce Portecho'yla izledim. Sahnedeki en hareketli adamdı. Deniz Cuylan'da ona eşlik edince sahnede oradan oraya zıplayan adamlar gördük. Onların enerjisi doğrudan seyirciye yansıyınca ortaya çok güzel bir görüntü çıktı. Feryin Kaya candır! Daha çok konuşmak, dinlemek, saygı duymak herkese iyi gelir! Triggerfinger: Daha önce hiç dinlemedim. Hatta isimlerini bile duymadım. Zero'da neler oluyor diye gidip bakınca gördüm. O an ki yüz ifademi biri çekseydi tam olarak şöyle bir şey çıkardı: boş boş, şaşkın bir şekilde sırıtan bir adam. Triggerfinger hayatım boyunca unutmayacağım ve müzisyen olmaya çalışan yanım ile hep hatırlayacağım bir gruptur. Bir yerlerde rastlarsanız mutlaka dinleyin. 123: Burak Irmak gruptan ayrılınca gerçekten üzülmüştüm. Burak Irmak sonrası değişimi merak ediyordum ve gerçekten ön yargılıydım. Yerinin dolmayacağını düşünüyordum; ta ki düne kadar! Burak Irmak'ı hala özlüyorum ama bu haliyle 123'e haksızlık etmemek gerek. 123'e iki yeni müzisyen katıldı. Elekrik gitarist olarak Mira ve Telebant'tan bildiğimiz Arda Erboz ve perküsyonist olarak Seçil Kura. Bu tarz değişimler gruplarda köklü değişimleri de peşinden getirir. Bu ciddi bir frekans değişimidir ve aslında risktir. Çünkü sizin uzun süredir devam eden ve sizi dinleyenlerin alıştığı bir haliniz vardır ve sonrasında bir frekans değişikliğine gittiğinizde ya daha çok beğenilirsiniz ya da hiç beğenilmez terkedilirsiniz. 123'ün Dilara Sakpınar katkılı yüksek bir özgüveni var. O yüzden bu riski gözü kapalı aldıklarını düşünüyorum; eğer Burak Irmak'ın ayrılığı bir mecburiyete dayanmıyorsa. Bu frekans değişikliğinin etkisini konserdekiler şuradan anlamışlardır.: Burak Irmak'lı Sun In The Arms Of Love'un yeni hali hakikatten iyi değildi. Eğer bu etkiyi diğer şarkılara da yansıtsalardı çok iyi şeyler düşünmeyebilirdik. Zira, Dilara Sakpınar da bunun farkında olacak ki, bu şarkının seyirciler tarafından çalınmasını istediğinde bu halini beğenmeyebilirsiniz ama.. diyerek tedirginliğini dile getirdi. Biraz Arda Erboz'dan bahsetmek gerek. Ülke sınırlarında dikkatimi çeken iyi gitaristler listesine ekledim kendisini. Bir tanışıklığı ya da birbirleri hakkında bilgileri var mı bilmiyorum ama Barlas Tan Özemek ile yan yana çaldıkları bir grup olarsa baya keyifle dinlerim gibi geliyor. Arda Erboz gruba çok şey katmış. Gitaristlik olarak bana yer yer uzakdoğulu post-rock gruplarının stilini anımsattı. Ayrıca, tarz olarakta oldukça grubu sertleştirmiş. Grubun yumuşak dokusunun üzerine sağlam bir kılıf geçirmiş. 123'e bir kaç basamak atlatmış. Hatta şunu iddia edebilirim. Arkada sürekli patlamaya hazır bekleyen Berke Can Özcan'ın hayallerini gerçekleştirmiş olabilir. Berke Can Özcan gerçekten bu ülkedeki en iyi bir kaç davulcudan biridir. Daha hafif şeyler çalarken de bunu iddia edebilirsiniz, daha sert şeyler çalarkende. Zira Berke Can Özcan'ın en güzel yanı bu ikisini çok iyi bir şekilde harmanlayabilmesidir. Sertlik ve yumuşaklık tanımlarım klasik davula allah ne verdiyse tuşeyle abanması değildir. Berke Can Özcan bu iki şeyi harmanlarken çok yaratıcı olabilen bir davulcu. Feryin Kaya'yla birlikte birbirlerini çok iyi besliyorlardı. Şimdi yanlarına gelen Arda Erboz'la geride mükemmel bir üçlü oluşturmuşlar. Tabi bu üçlüye de renk katan ve Özün Usta ile gözlerimizin her sahnede arar olduğu perküsyonlar ile 123'ü zenginleştiren Seçil Kuran, Burak Irmak sonrası için tedavi edici olmuş. 123 bu haliyle çok olgunlaşmış. Çok keyifli hale gelmiş. Bu kadro 123 için ideal beşlidir. Çok güzel müzikler dinledim derken aklıma gelen ilk grup oldu festival boyunca. Tek bir eleştirim var. Dilara Sakpınar'ın şarkı aralarındaki konuşmlarında Rebel Moves'a takmasını anlayamadım. Espirimi yaptı yoksa başka bir problemi mi var bilmiyorum ama ana sahne göndermesini anlayamadım. Rebel Moves'u gerçekten sevdiğimi söyleyemem. Bence ana sahnede değil Party Arena'da olmaları gerekiyordu. 123'e de Party Arena değil Keşif Sahnesi çok yakışırdı. Bunlar herkesin farkında olduğu şeylerdi ama o güzel müziğin üzerine bu tarz kelimeler kullanmak biraz grubun güzelliğinin önüne geçti. Rebel Moves eleştirisinde biz de Rock müzik yapmıyoruz ama ana sahneden gelen ne acaba? şeklinde eleştirisindeki kastını da anlayamadım. Party Arena sahnesi 123'ün sahne saatine bakıldığında olması gerektiğinden fazla doluydu. Hatta adım atacak yer yoktu. Bir müzisyen olarak hele ki Kim Ki O gibi 3 kişiye çalan grupların var olduğu bir festivalde sahne alanını tıkabasa doldurmuşken bu tarz göndermeler olması gerçekten hoşuma gitmedi. Tabi dediğim gibi Dilara Sakpınar'ın organizatörler ve Rebel Moves ile arasında bir problem yoksa... Zira olsa bile bunu seyirciye yansıtmak ne kadar doğru onu da anlamış değilim. Neyse belki de ben fazla detaylara takılıyorumdur. 123 iyidir. Çok iyidir! Softa: Softa'nın bende yeri her zaman ayrıdır. Hakikatten UFO gelip onları uzaya götürse peşlerinden gider, uzayda onları dinlemeye devam ederim. Yaptıkları müzikleri vs. her şeyi geçtim insan olarak çok sevdiğim kişiler; ondan böyle daha yoğun duygularla takip ediyorum. Tıpkı Meriva gibi yerlerinin bu sahne olmadığını düşünüyorum. Ana Sahnede izlediğim bir sürü saçma sapan performans yerine Softa olsaydı eminim o alandaki herkes daha keyifli vakit geçirirdi. Her ne kadar bu iki grubunda Rock'n Coke için ilk sahne performansları dahi olsa, bunun geçerli bir bahane olduğu kanısında değilim. Onları Ana Sahne'ye çıkartmayan şey tamamen ticari zihniyettir. Yazıktır, ayıptır, haksızlıktır. Sahne performansına gelince; ilk izlediğimde kabuğunu kırmış ama henüz dışarı çıkmamış ama bağıra bağıra geliyoruz diyen bir gruptu. Sonra izlediklerimde ise kabuktan çıkıp güneşi görünce gözlerini kısan ama yinede zıplamaya çalışan bir gruptu. Dün izlediğimde ise güneşe alışmış, büyümüş, olgunlaşmış, sahnede üst düzeyde hareket eden bir grup vardı. Tabi şarkı aralarını saymazsak. Triggerfinger'da bahsettiğim şarkının enerjisini yansıtma açısından yerli gruplar arasında belki de tek örnek verebileceğim grup olabilir Softa. Ece Özey'in şarkılar esnasında kendinden geçmesi bile şarkıları duymasanız dahi sizi hareket geçirip çalan şeye ortak ediyor. Bir bakıyorsunuz ayakkabılarını çıkartmış, bir bakıyorsunuz saçını topluyor 15 saniye sonra bozuyor, bir bakıyorsunuz yerde, bir bakıyorsunuz M. Cumhur Kadıoğlu ile çarpışıyor. Gerçekten tüm grup olarak yerinde duramıyorlar. Furkan Güleray'ın daha önceki performanslarından da hatırladığım bir şey var. O güneş gözlüğü gözüğü ile şarkıyı bitiremediğine defalarca tanık oldum. Sanırım Anıl Atik ile bakışmalarında bu sefer o gözlük düşmeyecek bakışı vardı; ama o gözlük yine düştü! Softa sahnede bir takım aksaklıklar yaşadı. Theremine ya bozuldu ya da sistemlerle ilgili bir sıkıntı vardı. Umarım sistemsel bir şeydir. Bu yüzden Oyun'u çalıp çalmamak konusunda gidip geldiler. Thereminsiz o şarkı nasıl olur diye bilenlerin kafasında ister istemez soru işaretleri oluştu ama thereminsiz de gayet güzeldi. Süre olarakta bir karmaşa vardı. Bu onların hatası değildi. Her ne kadar organizasyonun sağlıklı ilerleyebilmesi için bu saat aralıkları büyük bir disiplinle ilerlese bile müzisyenlerin kısıtlanmasını hoş karşılamıyorum. Program 10-15 dakika sarkabilir. Prodigy'ye 00:45'de çıkacak diye programa yazıp 01:30'da sahneye çıkartıyorsanız bu toleransa Yasemin Mori'nin, Softa'nın da sahip olması gerekiyor. Haksızlık yapıldığı kanısındayım. Softa için yapabileceğim tek eleştisi ise yine sahne içinde yaşanan sorunların sahne içinden dışarı yansımaması gerektiğidir. Orada olan orada kalmalı. Bunu özellikle belirtiyorum bu benim görüşüm değildir. Hakan Orman'ın görüşüdür. Onlarında Hakan Orman'ı önemsediklerini bildiğimden paylaşmak istedim. Mesajı almışlardır. Yasemin Mori ve Kara Orkestra: Dinleyeceğimiz grupları not ederken Yasemin Mori'yi ekledik ve ardından acaba basları Gökhan Şahinkaya mı çalacak? dedik. Sonra da davulları da Ediz Hafızoğlu mu? diye birbirimize sorular sorduk. Size güzel bir şey söyleyeyim. Tüm Kara Orkestra oradaydı. Sahne kurulumu esnasında bu adamları bir arada görünce şunu hissettim. Çok ufak yaştan beri Fenerbahçe maçlarına giderim. Ne zaman Fenerbahçe sahaya çıkacak olsa içimi garip bir heyecan kaplar. Hala aynı hisleri yaşarım. Dün Kara Orkestra'da sahneye çıkınca aynı şeyi hissettim. Bir futbol takıma duyduğum fanatizm duygularına benzer şeyler hissediyorum sanırım. Yasemin Mori'ye gelince ise dünyadaki en şanslı kadın olduğuna inanıyorum. Arkasındaki orkestra ile bestelediği güzel şarkıları, yazdığı şarkı sözleri, Yasemin Mori'nin kendi iç dünyasının dışa vurumu mükemmel bir şekilde gerçekleşiyor. Konserin tamamında üst düzey performans sergiledi. Şarkılara hakimiyeti, o şarkılarda anlattığı şeyleri mükemmel bir şekilde bizlere aktardı. Yasemin Mori sahnede opera sanatçısı ya da tiyatrocu gibi adeta. Şarkıları söylemiyor adeta o şarkıların hikayelerini oynuyor. Yasemin Mori arkasındaki orkestradan çok iyi besleniyor. O orkestradan beslendiği sürece ileride efsane diyebileceğimiz biri olacak. Tek eleştirim N'olur? bir daha o kadar uzatma be Mori! Son olarak sahne kurulumunda saksafonu ile yer alan Korhan Futacı neden konser boyunca çalmadı? Her şarkıda şimdi arkadan gelecek diye bekledim. diye şarkı bile söyledim şimdi yazarken! Yazıya son vermeden bir kaç şey daha yazayım. Shantel & Bucovina Club Orkestar'ın performansı harikaydı. Jamiroquai ile aynı anda sahnedeydiler ama öyle bir performans sergilediler ki, Jamiroquai'yi ısrarla izlemeye devam edenleri baya iç geçirtmişlerdir. Hatta Jamiroquai eğer Keşif Sahnesi'nden gelen sesleri duyduysa baya bi canı sıkılmıştır diye düşünüyorum. Hemen hemen tüm konserlerde Gezi Olaylarına göndermeler vardı. Tüm festival katılımcılarında da her fırsatta her yer Taksim, her yer Direniş! sloganı atma arzusu vardı. Belki yanılıyor da olabilirim ama bu sloganlar bir yerden sonra oldukça popülist bir yaklaşım olarak hissettirdi. Özellikle Duman sahnedeyken ısrarla her şarkı arasında bu sloganların atılması Duman'ı Bandista'laştırmaya çalışmaktı. Kaan Tangöze'de bunun farkındaydı muhtemelen ve bu sloganları tek cümleyle geçiştrmeye çalıştı. Neyse çok derinlere inmeyelim başka türlü analiz edilmesi gereken bir konu bu ama genel hatlarıyla dinleyicilerdeki bu tavır bir yerden sonra sırıtmaya başladı. Yazıya detaylı ekleyemediğim ama performanslarından ciddi anlamda keyif aldığım isimlerde oldu. Bunlardan biri Can Bonomo'ydu. Festival öncesine kadar çok sevdiğim tarzda müzik yapan biri değildi ama performansı gerçekten çok güzeldi. Tekrar olsa tekrar izlerim. Hatta bundan sonraki süreçte ayrıca vakit ayırıp dinlemeyi bile istiyorum. Ah keşke şu Eurovision meselesine bu adamı katmasalardı. Diğer güzel performansta Kırıka'ya aitti. İlk defa izledim onları. Daha böyle Replikas vari imajında adamlar bekliyordum ama baya baya amcam, babam, dayım sahnede gibiydi. Çok sıcak ve samimiydiler ama bir dahakine sandalyemin yanına bir duble Rakı koyup öyle izleyeceğim. Manga'nın o kocaman sahneyi neden Bağcılar'daki bir nargile kafeye çevirip sadece akustik gitar & vokal ile şarkı söylediğini anlamadım. O kocaman sahnedeki en güzel şey orayı ses ile görüntü ile doldurup güzel bir performans sergilemektir. DJ'siz daha iyi olduğunu söylebilirim. Neyse haddimi ve ilgi alanımı aşmadan noktalayayım. Kim Ki O'nun sahne saatinin Duman'a denk gelmesinden mi bilmiyorum ama çaldıkları alanın bomboş olmasına gerçekten üzüldüm. Organizatörlerin bu tür durumları gözeterek, daha doğrusu müzisyenleri sirkteki hayvan gibi kullanmaktan vazgeçip, onların duygularını gözeterek program yapması gerekirdi. Bu sadece Kim Ki O'nun başına gelen bir şey değildi. Mesela Softa sahneye çıktıktan yarım saat sonra Replikas sahneye çıktı. Dolayısıyla yarım saat sonra herkes yavaş yavaş yan sahneye kaymaya başladı. Dinleyiciyi popüler olanı tercih etmeye zorlayan bu programlar gerçekten hoş değil. Daha az tanınmış gruplara sahne vermek güzel ama sahne verirken de onların dinlenmemesi için çakışan programlar yapmak nedendir onu anlamadım. Festival boyunca aslında olmasa da olur diyebileceğimiz grupları çıkartıp program daha esnek düzenlenebilirdi. İnsanların yemek yeme, ihtiyaç giderme, dinlenme ihtiyaçlarına bile zaman yoktu. Sonuçta oraya yığınla para verip gelen insanların her grubu dinlemeye hakkı var. Jamiroquai dinleyen insanın Shantel & Bucovino Club Orkstar ile eğlenme hakkını, parasını ödediği halde elinden alınması hoş bir hareket değil. Milyon tane grup koyalım, afiş dolu gözüksün zihniyeti yanlıştır. 1 milyon grup getirdik imajı için böyle bir şeye gerek yok. Müzisyenlere ayıp. Burak Gürpınar'ın çalması gereken yer Ana Sahne'dir. Tek başına çıksın çalsın gerekirse. Tüm ülkenin birlik olup onun performansını doya doya izleyeceğimiz bir grup kurulmasına öncülük etmesi gerek. Rock'n Coke ve diğer festivallarde olabildiğince ana sahneden uzak durarak alternatif sahnelerde olanları dinlemeye, anlamaya ve paylaşmaya çalışıyorum. Bu festivali de böyle geçirdim. Baya mutlu ve keyifli bir şekilde alandan ayrıldım. Festivalin en güzel mekanı ise Otopark'tı. Arabayla gelenlerin çoğunluğu yorulunca kendisini arabasının yanına attı. Açılır-kapanır sandalyelerini arabanın yanına kurup orada dışarıdan getirdikleri yiyecek içeceklerini tüketti. İçeride 3 tane biraya verilen parayla dışarıdan daha fazla bira + abur cubur alabiliyorsunuz ve daha rahat bir yerde ve daha az gürültüyle daha iyi vakit geçirebiliyorsunuz. Ana Sahne ve diğer büyük! grupların performanslarına ilişkin bilgileri internette her yerde bulabilirsiniz. Ben diğer sahnelerde olup bitenlere yetişebildiğim kadar dinlemeye ve aktarmaya çalıştım. İyi şeyler sadece gözle görülen şeylerde değil; onların arkasında, sağında, solunda saklıdır.


Ambient müzik türünün akla gelen en büyük isimlerinden olan Brian Eno ve besteci kardeşi Roger Eno birlikte ortak bir albüm kaydettiklerini duyurdu. 20 Mart'ta, Deutsche Grammophon çatısı altında, çıkacak olan Mixing Colours adındaki albümde ikili tarafından üretilen on sekiz yeni şarkı yer bulunuyor. Albümdeki Burnt Umber ve Verdigris gibi, şarkıların tamamı isimlerini renk tonlarından alıyor. Eno kardeşler, Mixing Colours'tan ilk parçayı beste ve üretim aşamasının arkasında sadece kendilerinin olduğu Celeste isimli şarkı ile paylaştı. Brian Eno ile mukayese edildiğinde onun şöhretinin gölgesinde kalsa da, benzer müzikal çizgide Lou Reed ve Beck gibi isimlerle işbirlikleri yaparak ilerleyen Roger iki kardeşin ilgilendikleri noktalar arasında büyük bir ortaklık olduğunu açıkladı. Daha önce, Apollo'nun yanı sıra, David Lynch'in Dune'u için de ortak projede bulunan kardeşlerin bu albümü ikilinin tamamen ve müşterek bir şekilde birlikte kaydettikleri ilk albüm olma özelliğini taşıyor. Plak şirketinin web sitesinde mevcut olan Mixing Colours'a dijital mecralar dışında CD ve plak formatında da ulaşmak mümkün olacak. Albüm kapağında ise şarkıların konseptine ve isimlerine uygun olarak soyut çizimlere yer veren Dom Theobald'ı görüyoruz.


Yeni Roisin Murphy teklisi 'You Knew', Payfone ve Eli Escobar parçalarının remiksleriyle birlikte paylaşıldı. Roisin Murphy yakında çıkacak olan albümü Hit Parade'den yeni bir tekli daha paylaştı. -You Knew teklisi aynı zamanda Londralı prodüktör Payfone ve Eli Escobar'ın remiksleriyle geliyor. ''You Knew'' hayatımın hikayesi' diyor Murphy. Ben açık bir kitabım, kendimi tehlikeye atıyorum ve motivasyonlarımı açıkça ortaya koyuyorum. Çoğu kez cesurca sevdim ve karşılığında sevilmedim. Bununla gurur duyuyorum. Bu 'You Knew' ifadesi her şeyi özetliyor, aslında onu mezar taşıma koyabilirsiniz, ama ben zaten şunu söyleyeceğine karar verdim. Şansın vardı!'' diye de ekliyor. DJ Koze yapımcılığıyla Hit Parade, 8 Eylül'de Ninja Tune aracılığıyla geliyor. Murphy'nin hayatının hikayesi olarak gördüğü yeni özel teklisine ve remikslerine ise buradan ulaşabilirsiniz.


Hayatımda ilk kez bir romantik komedi filmi izlediğim anı hatırlıyorum. Çocukluğumun geçtiği Fethiye'de, sıcak bir yaz akşamında, prime time'dan sonra adını hatırlamadığım bir kanalda yayınlanan Notting Hill, bilinçli olarak izlediğim ilk romantik komedi filmiydi. Hugh Grant'e o filmde aşık olmuş, Julia Roberts'ın o kocaman gülümsemesiyle ne kadar güzel olduğunu düşünmüştüm. Yıllarca romantik komedilerdeki aşkların, hayatların gerçek olabileceğine inandım ve bu inancımı da ilk kalp kırıklığımı yaşadığım gün kaybettim. Ancak ne olursa olsun, bu filmleri izlemek ve keşke gerçekler bunlardan ibaret olsaydı diye düşünmekten asla vazgeçemiyorum. Filmlerdeki yaşamlara olan inancımı yitirmiş olsam da bu filmleri hiçbir zaman unutmamı sağlacak müthiş bir nedenim var; soundtrack'leri. Kimi zaman bir çift ayrıldığında arka planda çalmaya başlayan, kimi zaman karakterin eline mikrofonu alarak diğerine serenat yaptığı o sahnelerde çalan şarkılar. İşte bu şarkılar, hem benim için pozitif düşünmenin yegane yolu olmaya hem de gerçeklerden kaçmak istediğim anlarda sığınak olmaya devam ediyor. Aslında bu yazıya filmlerde karakterlerin seslendirdiği şarkılar olarak başlamak istedim, ancak daha sonra fikrimi değiştirdim ve listeye başka şarkılar da ekledim. Ayrıca not olarak belirteyim, hiçbir şekilde en iyiler listesi yapmıyorum, tamamen kendi beğenilerime göre bir sıralama oluşturuyorum. Eğer sizin de şunu unutmuşsun dediğiniz bir nokta olursa benimle paylaşın, böylece listenin ikincisini de oluşturabilirim. Başrollerinde Julia Roberts, Dermot Mulroney, Cameron Diaz ve Rupert Everett'ın olduğu My Best Friend's Wedding, hiç şüphesiz gelmiş geçmiş en iyi romantik komedi filmleri arasında yer alıyor. Julia Roberts'ın hayat verdiği Julianne, uzun yıllardır görüşmediği ve birbirlerine daha önce 28 yaşına kadar ikimiz de evlenmemiş olursak birbirimizle evleneceğiz diye söz verdiği arkadaşı Michael'in evleneceği haberini alır ve onu takıntı haline getirmeye başlar. Julianne, yeni en iyi arkadaşı ve eşcinsel olan George'u da Michael'a nişanlısı olarak tanıştırır. Tüm ailenin George'la tanıştığı yemek masasında George, Julianne'le nasıl tanıştığını anlatırken bir anda Aretha Franklin'in I Say a Little Prayer'ını söylemeye başlar ve herkes ona eşlik eder. Bu da sinema tarihine en güzel müzik sahnelerinden biri olarak geçer. Başrollerinde Julia Stiles ile 2008 yılında kaybettiğimiz Heath Ledger'ı gördüğümüz 10 Things I Hate About You'da, Joseph Gordon-Levitt'in hayat verdiği Cameron, Bianca ile sevgili olmak istemektedir. Bianca ile sevgili olabilmesi için ise öncelikle Bianca'nın asi ablası Kat'in bir sevgilisi olması gerekmektedir. Cameron, Heath Ledger'ın canlandırdığı problemli Patrick'e Kat'i baştan çıkarması için para verir ve bu baştan çıkarmalardan birinde Heath Ledger eline mikrofonu alıp Frankie Valli'nin meşhur şarkısı Can't Take My Eyes Off of You'yu söylemeye başlar. Belki de en meşhur romantik komedilerden biri olan Bridget Jones's Diary'de oyuncu olarak karşımıza Renee Zellweger, Colin Firth ve Hugh Grant çıkıyor. Sürekli kilolarından, alkol probleminden ve aşk hayatından yakınan patavatsız Bridget'ın bir aşk üçgeni içinde kalıp doğru adamı bulmaya çalıştığı filmin başında çalan Celine Dion şarkısı All By Myself ise hem filmi özetliyor hem de bir romantik komedi soundtrack'inin nasıl olması gerektiğini bizlere gösteriyor. Bir jenerasyonun en sevdiği romantik komedi filmi olan (500) Days of Summer'ın başrollerinde karşımıza Joseph Gordon-Levitt ve Zooey Deschanel çıkıyor. Summer aşka inanmayan bir karakter. Tom ise onun aksine aşk şarkıları ve filmleriyle büyümüş, bir gün gerçek aşkı bulabileceğine inanıyor. Summer, Tom'un çalıştığı şirkette asistan olarak işe başlıyor ve Tom onu gördüğü anda etkileniyor. İkilinin ilk diyaloğu ise asansörde The Smiths eşliğinde gerçekleşiyor. Aslında (500) Days of Summer'ın büyük bir kısmı müzik üzerine kurulu. Film boyunca Spearmint'ler, Carla Bruni'ler, The Beatles'lar, Joy Division'lar bir şekilde bir yerleden çıkıyor. Örneğin; karaoke sahnesinde hem Zooey'yi hem de Joseph'i Nancy Sinatra ve Pixies şarkılarıyla duyuyoruz. Tom'un mutlu olduğu sahnede, Hall & Oates'in You Make My Dreams şarkısı eşliğinde kısmen bir müzikal performans izliyoruz. Daha fazla spoiler vermeden filmi izleyin deriz. Yoksa ben kendimi tutamayıp size her şeyi anlatacağım. İşte benim için önemli yere sahip o film. Julia Roberts ve Hugh Grant'i buluşturan, mavi kapılı ev hayali kurduran Notting Hill. Londra'ya gittiğimde Notting Hill'i görmek için zaman yaratamamış olsam da inanıyorum ki hayal ettiğimden bile daha güzel bir yer. Zira tüm film boyunca aşkı dolu dolu hissettiren bir yer hiçbir şekilde kötü olamaz diye düşünüyorum. Filmin asıl soundtrack'i olarak karşımıza Elvis Costello'dan She çıksa da bence Ronan Keating'in seslendirdiği When You Say Nothing at All şarkısının çaldığı sahne çok daha etkileyici. Aynı şarkının aslında Keith Whitley'ye ait olduğunu ve 1995 yılında tribute albüm için Alison Krauss tarafından yeniden yorumlandığını da belirtelim. Hatta şarkının Alison Krauss versiyonu, yine 1999 tarihli, başrolünde Juliette Lewis'in olduğu The Other Sister adlı filmde de kullanılmıştı. Başrollerinde Jennifer Garner ve Mark Ruffalo'nun yer aldığı 13 Going on 30, 13 yaşındaki bir kızın doğum günü dileğinin gerçekleşmesiyle bir gün 30 yaşında uyanmasını anlatıyor. Ancak Jenna 17 yıl boyunca gerçekleşen her şeyi kaçırdığı için ortaya komik bir hikaye çıkıyor. Film boyunca birçok kaliteli şarkıyı duymak mümkün. Kimi zaman Talking Heads, kimi zaman Pat Benatar devreye giriyor. Ama filmin en fazla dikkat çeken sahnesi hiç şüphesiz herkesin Michael Jackson'ın Thriller dansını yaptığı sahne olarak karşımıza çıkıyor. James Marsden ile romantik komedi filmlerinin vazgeçilmezi Katherine Heigl'ı buluşturan 27 Dresses, evlilik hayali kuran ve patronuna aşık Jane'in etrafında şekilleniyor. Hemen hemen her düğüne katılan ve düğünlerde nedime olarak görev alan Jane, nedime olduğu zamanların tüm giysilerini de dolabında saklıyor. Jane hakkında haber yapmak isteyen Kevin ise çaktırmadan onun hayatına sızıyor. İkilinin barda mahsur kalıp sarhoş olduğu sahnede de müthiş bir performans bizleri bekliyor. Elton John'un Bennie and the Jets şarkısını söyleyen ikili, şarkının da etkisiyle ilişkilerini farklı bir boyuta taşıyor. Müziğin birleştirici etkisi de böylece bir kere daha kendini göstermiş oluyor. Truman Capote'nin meşhur roman uyarlaması Breakfast at Tiffany's şüphesiz Audrey Hepburn'ü tüm dünyaya gerçek anlamda tanıtan kült bir film. Tatlı, yalnız ve ne istediğini bilmeyen Holly Golightly karakterini odağına alan filmde Audrey Hepburn'ün seslendirdiği tatlılık abidesi bir şarkı yer alıyor; Moon River. Dinleyeni uzaklara götürmeyi başaran şarkı da gelmiş geçmiş en iyi film müzikleri arasındaki yerini koruyor. Yeni dalga akımının en önemli temsilcilerinden Jean-Luc Godard'ın yönettiği Pierrot le Fou'nun başrollerinde dönemin sevilen oyuncuları Anna Karina ve Jean-Paul Belmondo yer alıyor. Zengin Pierrot, kendi sosyal çevresinden Marianne ile birlikte kaçıyor, ancak ikilinin de ne istediğini hiçbir zaman tam olarak anlamak mümkün olmuyor. Aslında tam olarak romantik komedi diyemeyeceğimiz türde bir film olsa da Pierrot le Fou'da yer alan ve Anna Karina'nın seslendirdiği Ma ligne de chance'yi es geçmek olmazdı. Cameron Crowe tarafından yazılan ve yönetilen filmin başrollerinde John Cusack ve Ione Skye yer alıyor. Üniversiteye gitmeden önceki yaz birbirine aşık olan ama çeşitli sıkıntılar yaşayan iki aşığı anlatan filmin son sahnesi ise birçok filme esin kaynağı olmaya devam ediyor. John Cusack devasa müzik çalarını sırtlanıyor ve sevgilisinin penceresi altında Peter Gabriel'in In Your Eyes'ı ile hazır bir şekilde bekliyor. Bu da ikonik sahnelerden biri olarak tarihe geçiyor.


Multitap'ın davulcusu olarak hayatımıza giren Ali Cihan nam-ı diğer Ali Baba ile yeni solo projesini, Multitap'ı, yerli müzik sahnesini ve daha birçok şeyi konuştuk. Röportajı sonuna kadar okuyanları bir de sürpriz bekliyor. 2010 yılında Multitap'la yaptığımız Vay Arkadaş filminin müziklerinde Full Depo isimli bir şarkıyı da ben söylemiştim. O tarihten beri konserlerde söylüyoruz. Ciddi bir hayran kitlesi de var. Oradan aldığımız güçle Multitap'ın 2. albümünde Masumiyet ve Ci isminde 2 şarkı daha yaptık. Bizim daha önceki yaptığımız işlerden çok farklı, kendine özgü bir söyleyiş ve müzik tarzında işlerdi. Herhangi bir müzik janr'ına oturmayan işler. Zaten elimizde sürekli alt yapılarını yaptığımız müzikler ve ona uygun sözler vardı. Teklif geldi ve biz de değerlendirip bu işleri bir araya getirdik sadece. Öncelikle böyle bir hisse kapıldığınız için çok sevindim. Çok doğru bir his... Multitap'taki sözleri Selim yazar. Ama söylem olarak aralarında çok bir fark yok aslında. Ali Cihan'ın ne anlattığı da hemen belli olacak bir şey de değil. Birkaç şarkı daha var yayılmayı bekleyen. Aslında biraz öznel şarkılar ama yaşadığımız dönemlere dokunan şeyler de var içlerinde. Her şeyi belli ederek söylemek çok doğru ve tercih ettiğimiz bir yöntem de değil açıkçası. Derman'da özellikle insanların arasındaki yozlaşmış ilişkiye, adaletsizliğe, sahtekarlığa da bir eleştiri görüyoruz. Biraz öyle. Bunları zaten günlük hayatta sürekli yaşıyoruz. Onların biraz da karşılığı gibi oluyor ama müzikle sürekli olarak vermek istediğim bir şey de değil bu aslında. Bizim Sesimiz ve Benden Dışarı diye şarkılar var mesela. Bu şarkıları dinlediğinizde o konseptten daha farklı parçalar olduğunu da anlayabilirsiniz. Dinlediğimiz şarkılardan Eşkiya soundtrack'i olarak bildiğimiz Karanlığın Ortasında da var. Ancak parça cover olsa da sana aitmiş hissiyatını veriyor bizlere. Zaten şarkıları seçerken bu durumu gözeterek seçtik. Birkaç tane şarkı da öyle oldu bu sebeple. Evet, onun hikayesi de apayrı. Çocukluğumdan beri söylediğim bir şarkıydı. O olmazsa olmazdı. Sürekli beraberiz. Çok sık görüşüyoruz. Beraber kalıyorduk hatta. Gündemde Multitap ile ilgili bir şey yok şu an. Belki söyleyecek başka sözler vardır. Belki bu yüzden bekliyoruzdur. 🙂 Herkesin müzikle alakalı farklı projeleri de var. Selim'le Taçkın'ın, Sertaç'ın başka projeleri de var. Yine benim olayı da birlikte yapıyoruz. 3-4 tane parça var sözler bana ait. Müzikleri ve düzenlemeleri Taçkın Bilal ve Selim Siyami Sümer'e ait şarkılar var. Yine sahnede de bana eşlik ediyorlar. Perküsyonda Gökhan abi var yine bize eşlik eden. Sürekli yeni bir şeyler yapıyoruz. Selim'le Taçkın DJ Setup'ının başında. Bazı şarkılarda gitar ve bas gitar çalıyorlar. Davul yok ama bu olmayacak anlamına da gelmiyor. Kayıtlarda perküsyonda Yaşar Akpençe çaldı. Perdesiz gitarlarda Mehmet Erdem ve Uğur Varol eşlik etti bize. Çok da güzel çaldılar. Şu an kemik bir kadroyla ilerliyoruz fakar bu değişmeye, zenginleşmeye çok müsait bir de proje. Çok yeni bir durum benim için de aralık başında daha ilk konseri yaptık ve bu durumu da sıklaştırmaya çalışıyoruz. Şu an yine şarkıları birer birer single olarak paylaşalım konuşmaları var. Bu şekilde yayınlanması bana da çok uyuyor açıkçası. Biraz daha eski usülle gitmek istiyoruz. Eskiden gruplar öyle yaparmış. Şarkıları yapıyorlar, sonra bir turneye çıkıp, bu şarkıları konserlerde söylüyorlar. Gelen tepkiye göre de o şarkıları yayınlayıp yayınlamayacaklarına, düzenleme yapılıp değişip değişmeyeceğine bakıyorlarmış. Biraz ben de onu uygulamak istiyorum. Şu an seyircinin hiç bilmediği şarkılar söylüyorum konserlerde. Daha doğru söyledim geçtiğimiz konserde. Enterasan güzel tepkilerde aldık. Daha yayınlanmamış 7-8 tane parça var elimizde ve istediğimiz şeyleri yapabilirmişiz gibi geliyor. Ocak ayı için bir teklif daha aldık. Ancak onu şubat ayına erteledik. Şubat ayı içerisinde bir konserimiz daha olacak diyebiliriz şimdilik. İlk konserin görüntülerinden bir parça daha yayınlanacak. Güzel olan kayıtlar var. Hiç duyulmamış şarkılardan birkaç tane de bu şekilde yayınlayalım istiyoruz. Belli kurallar dahilinde konser, klip yayınlamak değil de bazı şarkıları da böyle ham halleriyle internet üzerinden paylaşmak istiyoruz. Şu an yok. Ancak o şarkıyı yaptığımdan beri teklifler geliyor. Öyle birkaç bir şey var. Film müziği yapan arkadaşlarla konuşuyoruz. Yeni bir şey çıktığı için şu an herkes birşeyler yapmak da istiyor açıkçası. Sen hiçbir şey söylemesen de insanlar yakıştırmalar yapıyor. Aa bu şarkı buraya çok iyi olur şeklinde. Hatta yakın çevreden arkadaşlar izledikleri filmlerin, dizilerin sesini kısıp benim şarkıyı dinliyorlar. True Detective'e çok güzel oldu abi, Bu filme olmadı ama şeklinde yorumlar da alıyorum. Full Depo'yu yapmadan önce 2010 yılında Kuruçeşme'de Massive Attack konseri vardı. Hala en çok sevdiğim gruplardan bir tanesidir. Onada grupla birlikte gitmiştik ve o konserden özellikle çok etkilenmiştik. Dermanı özellikle Massive Attack'ın Inertia Creeps parçasına çok benzetenler de oldu. Böyle bir şarkıya benzetilmesi beni çok sevindiriyor. Teknik açıdan çok benzemese de hissiyat olarak anımsatmalar oluyor. Yine konserlerde söylediğimiz Eşkiya filminin soundtracki Karanlığın Ortasında parçasında da benzer hissiyatlar var. Murat abi, Levent abi 'yi yaptıkları müzik, ilham aldıkları insanlar, söylemleri olsun Babazula'yı da çok severim yine. Henüz yolun başındayım ama onlar gibi o yolda ilerlemek isterim. Nekropsi'yi de çok severim. Yine davulcuları Cevdet'le de çok görüşürüz. Onun haricinde bu ayın 21'inde İstanbul'da konseri olan Tricky vardır. Kaan Tangöze'nin son yaptığı solo albüm çok güzel. Geçtiğimiz yazında başından beri bağlamayla uğraşıyorum aslında. Bizim aşık edebiyatındaki ozanlardan çok etkileniyorum. Özellikle Pir Sultan Abdal, Dadaloğlu, Köroğlu, Karacaoğlan, Aşık Veysel, Mahsuni Şerif gibi aşık ozanların sürekli gezerek, enstrümanlarıyla birşeyler anlatması bana çok fazla ilham veriyor. Hatta cover olarak yapmak istediğim Mahsuni Şerif'in bir türküsü vardı Tersname diye. Biz yapsak mı yapmasak mı diye konuşurken bir baktık Kaan Tangöze albüme koymuş. Çok da güzel olmuş. Bunların dışında Hip Hop ve Rap'ten de etkilendiğim bir çok isim var. Bu aralar Adamlar'ı çok beğeniyorum. Yazdıkları sözleri, canlı performansları özellikle çok başarılı. Mode XL'in geçtiğimiz yıl çıkardığı albümü yine çok beğeniyorum. Zamanında yine Beyoğlu'nda bir mekan işletirken 3 konser yaptığımız Yüzyüzeyken Konuşuruz'u da çok beğenip, destekliyorum. Gerçekten çok yetenekli çalışkan müzisyenler var ülkede. Onların bir şekilde duyurulması gerekiyor. İzmir'e konsere gittik. Adam bize bozuk attı. 3 tane klavyeyle konsere mi gelinir falan dedi. Diyecek bir şey yok. Bu çözülecek bir durum değil. Mekanın başındaki adamların zaten müzikle bir haşır neşirliği varsa zaten yapacağı ilk şey, iyi bir ses sistemi koyması oluyor. Bunu müziğin içinden gelmemiş biri o kadar düşünmez. Ama İstanbul'daki mekanların o kadar da kötü olduğunu düşünmüyorum. Özellikle belli başlı birkaç mekanda oldukça güzel konserler de seyrediyoruz. Mesela geçenlerde Peyote'de Kes ve The Ringo Jets izledim. Sesler harika geliyordu. Fakat yurtdışından booking yapmış, ses yerlerde olan mekanlarda yok değil. Yazık oluyor tabii. Mekan işletmek tamamen ticari bir durum. Bundan kaçış yok. Müzisyenler ayda 1-2 kere konser yapıyorlar ve bu onların en önemli günü oluyor. Ama mekancı tarafından baktığın zaman belki de ayda 30-40 tane konser yapıyor. Grubun biri geliyor biri gidiyor. Gruplar sesimi duyamıyorum diyor Ya yaparsın, duyarsın diyerek geçiştiriyor mesela. Mekanların müzisyenlere biraz daha inanmaları gerekiyor. Mekan açmak biraz adanmışlık, müzik sevgisi ister. Mekanı açan kişide bunlar yoksa işi kotaramazlar. Bu iş tamamen ticaret mantığıyla yapılacak bir şey değil. Tek başına değerlendirebileceğin bir şey de değil mekancı; o gruplarla birlikte müziğin içinde var olabilecek bir adam. Ben bu işi yıllarca yaptım. Yaptığım zaman ilk göz önüne aldığım şey, müzisyenleri rahat ettirmekti. Bu davranışımın altında yatan şey de müzisyen olmamdı. Bilirim ki orada bilet satılmamış, az adam gelmiş vs. diye düşünmeden o performansı düzgün yapabilmeleri için uğraşırdım. Bu saydığın insanlar başta da bahsettiğim gibi bu işe baş koymuş adamlar. Onların ismi geçtiği zaman büyük bir saygı ve sevgiyle anarlar. Hiç kimse kötü bir şey söylemez. Sanatla ilgili bölümlerde işin okulunu okuduğun zaman işin en ince detayına kadar girdiğin için yaptığın şeyden soğuyabiliyorsun. Müziğin de başka diğer sanat dallarının da okullarda okunarak öğrenilebileceğini düşünmüyorum sadece. Açıkçası müziğin belli alanlarında rahat bir yaşam, kolay kazanılan bir para durumu var. Stüdyo müzisyenleri, keman grupları, bağlamacılar vs. gidiyorlar, çalıyorlar; evlerini, arabalarını alıyorlar. Aynı şekilde daha büyük topluluklara hitap eden müzisyenlerde de şan şöhret durumu var ama alternatif tayfada böyle bir durum olduğunu düşünmüyorum. Alternatif takılan genellikle işin dayak yiyen tarafı oluyor. Ailene Müzisyen olacağım dersin; peder sana Aç mı kalacaksın, Bırak müzisyenliği git adam gibi oku dediğinde çilesi başlar. Bizler için zaten müziğe başlamak lanetin başlaması oluyor. Geçmişten bugüne bu topraklardaki müzisyenler adam yerine konulmadı. Bende çok çilesini çektim, hala çekiyorum. Kimsenin kimseye tahammülü olmayan bir yerde sen 4-5 tane adamla aynı kafada, aynı çizgide belli bir hayat çizgisi ortaya koymaya çalışıyorsun. Bunların hepsi bir çile. İnsanlar öyle bir yakıştırmalar yapıyor ki... Sen sahneye çıkıyorsun çalıyorsun. Cebinde 3 lira para yok ama o aşağıdaki adam öyle düşünmüyor. Alelade bir yerlerden aldığım botları görüp, Sen bunu nereden aldın? New York'tan mı? diyor. Müzik benim için bir yaşam şekliydi. Var olabilme gayesiydi. Bu yüzden buna çok saygı duyan insanlarla beraber olmaya çalıştım. Yapacağım her şeyin, kazanacağım her paranın tekrar müziğe döneceğine inandım. Eskiden bu konuda çok katıydım. Bir müzisyenin başka hiçbir şeyle uğraşmaması gerektiğini düşünürdüm ve uygulardım ama bu şekilde de yürümediğini gördüm. Bir elin yağda bir elin baldayken de üretim yapamıyorsun. Bir ayağını devamlı çukurda bırakmak da seni besliyor. Ama çok güzel paralar da kazandım. Avrupa'yı gezdim. Çok faydasını da gördüm. Aylin Aslım'ın yazısını okuduktan sonra çok üzüldüm. Ama bunun önüne geçemezsin. Bu yeni patlayan bir mevzu ama bundan 3-4 sene önce Bülent Ortaçgil Bronx'ta fırça attı. Bırakıyordu konseri. Babazula konserinde de aynı şey oldu. Murat abi, Bi' durun beyler, yeter artık dedi. Bazı şeyleri çıt çıkartmadan dinlemek gerekiyor. Eskiden Zeki Müren çatal, bıçak sesine bile tahammül edemiyormuş. O kadar da değil bence. Eski kültürdeki gibi çıt çıkartmadan gelen kişinin dinlemesi mümkün değil; ama oraya gelen illa ki ses çıkartacak. Bu durum katlanılmaz boyutlara geldiğinde müdahale etmek gerekiyor. 2 yıl önce İbrahim Maalouf konserine gittim. Beirut şarkısının trompetle uzun bir introsu var. Oldukça sessiz. Sinek vızıldasa duyulur. Konserden önce ne olacağını çok merak etmiştim. Çıt çıksa duyulacak çünkü. İbrahim Maalouf şarkıya girdi ve çıt yok. Şarkı bittiğinde şarkıyı değil seyirci alkışladım.


Bu yazının geçmişi oldukça eskiye dayanmaktadır. Bu yüzden Bir Baba Indie ekibi olarak aynı zamanda tarihi bir özür niteliği taşımaktadır. 2013'ün başlarında Hedonutopia ile Peyote'de buluşup röportaj yapmıştık. Fakat bu röportajı hiçbir zaman yayınlayamadık. Yayınlayamadık çünkü tecrübesizliğimiz yüzünden teknik bir hata yapıp gürültülü bir ortamda, soru-cevap olayını harika bir muhabbete çevirmeyi başardık. Ortaya koyduğumuz telefonun ses kaydını çok net almaması. Dosya uzunluğunun 2 saatten fazla olması ve bizim bunu deşifre edemememiz bize her gün, yeni bir ayıp olarak geri döndü. Fırat Külçek, Kerem Feyzi, Mustafa Özkan ve Gülden Aybar harika insanlar. Onlarla bugün yine konuşsak yine muhabbetin süresi 2 saati bulacaktır ama şimdi bunu biraz geride bırakıp, o röportajdan da alıntılar yaparak kötü ses kaydından anladığım kadar- sizlere Hedonutopia'yı yakından anlatacağım. Düş Macunu'nun değişen çehresiyle yola çıktığımızda aralarındaki en asosyal adam olarak grup dağılana kadar varlığımı sürdürürken, aslında uzaktan uzağa iyi bir gözlemci olarak onları izlemeye devam ediyordum. Bu üç adamdan gerek mental, gerek teknik olarak her gün bir şey öğrenirken önümde yeni yeni kapılar açılmasına şaşkınlık ve sevinçle karışık izlemeye devam ediyordum. Bu süreçte Fırat'ın olağan üstü müzisyenliğine olan hayranlığımı da büyütüyordum. Şimdilerde Studio Bee olarak hizmet veren ve harika işler üreten; o zaman ki adıyla Turkuaz'da prova yaparken Fırat'ın bunlar benim egzersiz için çalıştığım şeyler diyerek çaldığı rifflerden müthiş kompozisyonlar çıkardı. Fırat hali hazırda Türkiye'de yaşayan en iyi 10 gitaristten biridir; benim için. Blonde Redhead, Sigur Ros, Bülent Ortaçgil ve Radiohead hayranlığını sık sık dile getirmekten ve paylaşmaktan sakınmazdı. Fırat bu dağılmanın ardından hayatına devam etti ve Hedonutopia'ya yoğunlaştı Kerem ile birlikte. Gerçekten daha hayırlı oldu belki de. Fırat, Düş Macunu ile hayatına devam ederken, KPSS'yi kazandı ve müzik öğretmeni oldu. İstanbul Fatih'te engelliler için özel olarak eğitim veren bir okula atandı. Kafası başka türlü çalışma fonksiyonuna sahip Fırat için bu özel bir deneyimdi. Bu sürede Kerem havayollarında işe girerek, ikili olarak maddi gelir elde emedikleri müzik yerine hayatlarını devam ettirebilmeleri için başka bir kaynak buldular. Yazının bundan sonrasına ise röportajdan alıntılarla devam edelim. Kerem: Grubu biz ilk İzmir'de oluşturduk. Fırat, Tınaz ve ben. Ben o zaman İzmir'de yaşıyordum. Fırat İzmir'e geliyordu. Fırat'la stüdyoda çalışmaya başladık. Stüdyo işletiyordum ben İzmir'de Ondan sonra işte beraber bir şeyler yapmaya başladık. Öyle başladı. Ondan sonra ben İstanbul'a taşındım. İzmir'de iş bulamadım. Başka nedenlerden İstanbul'a geldim ve İstanbul'da devam ettik. Sonra şarkılara yapmaya başladık. Kerem'in cevabının ardından Fırat devreye giriyor ve Hedonutopia ne demek onu açıklıyor. Fırat: Bunlar evlerinin adını Hedonistan koymuşlardı. MSN'de konuşuyorduk. Tınaz'la Kerem aynı evde kalıyorlardı. Sonra kapıya Hedonistan diye yazıp, asacağız dediler. Bende dedim, abi hani utopia'yı kullanacaktık. O zaman Hedonutopia olsun dediler. Zaten ben geçen bir arkadaşla grup isimleri üzerine konuştuk. Yabancılarda kulağa daha çok gelişe dikkat ediyorlar ya biraz da. Hedon haz demek, utopia'da olmayacak şey demek. Haz'la yönetiliyoruz zaten. O zaman bütün hazların yaşandığı bir ada gibi böyle, kimsenin gelmediği bir yer bile olsa, sürekli hazlarımız yaşasak bile süper olur muyuz ki? Ya olmazsak, yani robot gibi olursan, sürekli hazlarla ya da nasıl haz olmayacak mı? Öyle yani... Geçen gün düşündük, konuştuk bu arada. Dada akımınında olayı buymuş. Bende yeni öğrendim. Böyle umursamadan, düşünmeden bir şey yapıyorsun; bir başlık, bir olay... Daha sonra bu o herkese göre anlam kazanmaya başlıyor ya, aslında oturup, böyle düşünüp grubun isimini koymuyorsun ama aradan geçince kendi aranızda grup isimlerini konuşurken böyle bir şey uydurabiliyorsun. Belki dadalar bu konuda haklıdır. Düşünsene böyle rastgelesel şeyler sonunda haklı çıkıyordur. Hedonutopia'nın ilk başlarda kullandığı slogandı bu... Bunun üzerine her şeyi şansa bırakıp bırakmadıklarını; kısa ve uzun vadeli planlarını sorduk onlara. Eğer hayalleri gerçek olmazsa bir hayal kırıklığı oluşup oluşmayacağını merak ettik. Fırat: Kesinlikle oluşur. Benim adıma büyük bir çöküntü bile olur. Düşünsene bir şey yapabileceğini hissediyorsun. Seni en fazla 15 kişiyle, 30 kişi arasında insanlar dinliyor. Fakat, Türkiye'de burası tek bir şeyler yapabileceğiniz bir mekan. Ben hep şunu söylerim. İlk albüm çok kolay. Zaten hepsi güzel olmalı bence ilk albümün. Mesela o yüzden, biz hiç kaydetmiyoruz. Fırat konunun devamında Mustafa hakkında bilgiler verirken aralarındaki arkadaşlıkların nasıl geliştiğini kronolojik olarak sıralıyor. Fırat: Daha şarkı olmadı. Biz çünkü, ekliyoruz sürekli bir şeyler. Bu arada bir şey söylememiz lazım. Biz Tınaz, Kerem ve benden bahsettik. Şimdi şöyle bir durum var. Aslında en eski Tınaz, ben tanıştık. Aslında daha eski olan Mustafa ile Tınaz tanıştı. Mustafa'yla Tınaz'ın tanışme serüvenine, biz Kerem'le daha sonradan dahil olacağız. Biz, Kerem'le Mustafa'yı arayıp Ya Mustafa biz grup kuracağız. Davulları çalar mısın bizimle? dediğimizde, Çalarım abi demişti; ve Mustafa hayatında hiç davul çalmadı. Mustafa: Biz Tınaz ile liseden arkadaştık. Tınaz benim iki sınıf üstümdeydi. Lisede ben çok fazla Ortaçgil dinlerdim. Güzel sanatlar lisesi, resim bölümündeydim. Tınaz'da o dönem bana, Ortaçgil'i çok seven ve dinleyen bir arkadaşım var, siz onla tanışın demişti. Sonra biz bir konser esnasında Fırat'la bu şekilde tanışmış olduk. Ben Fırat'ın yanına gitar öğrenmeye giderdim. Fırat: Yok, aslında eğlenmeye geliyordu. O zamanlar iyi zamanlardı. Balıkesir'de bunları konuşabileceğiniz insanlarda çok azdı. Hatta bana Balıkesir'in değerli çocuklarından ikisi bu akşam Radiohead dinliyoruz gelsenize. demişlerdi. Yani durum öyleydi, çok eski gibi konuşuyorum ama aslında öyle değil. 7-8 yıl olabilir. Gülden'de benim üniversiteden sınıf arkadaşımdı. Kerem: Ben önce Gülden'le tanıştım. Fırat'ta Gülden'in sınıf arkadaşıydı. Fırat: Yani en eski kim bulamıyoruz. Arada görünmeyen bir adam var gibi; her şeyi o başlatmış. Yakından takip edenler iyi bilir. Hedonutopia sadece melodilerden oluşan bir müzik grubu değildir. Onları öne çıkartan şeylerden biri de sahne performansları esnasında kullandıkları görsel çalışmalarıdır. Ses ve görsel senkronizasyonun nasıl işlediğine yönelik bir soru sorduk kendilerine. Şu şekilde özetlediler. Mustafa: O karşılıklı olan bir şey. İkiside birbirini tetikleyen bir şey. Görsel olayının devreye girmesi şöyledi. İlk başlarda ben davulları çalıyordum; daha sonra ben görselci biri olduğum için görsel yapmaya, kendi işimi yapmaya karar verdim. Fırat: Tınaz'la ikisi görselci ya, bunlar için müzik yapmak zor geldi. Buna en az 6 ay lazım şimdi, biz sadece görselle uğraşacağız diyince, bizde bir telaşa kapıldık. Hani dört kişi müzik yapıyorduk, resim yapacaktık. İçimizdeki Sigur Ros'u yok edecektik. Bunlar, birlikte nasıl bir şey olabilir ki en fazla? diye sorduk. Mustafa: İlk zamanlar aynı anda performans olayını yakalayamıyorduk. Çünkü görsel başka imkanlar gerektiriyor yanında. İlk zamanlar evde bir takım videolar hazırlayıp onları sonradan veriyordum. Bu içime sinen bir şey değildi. Çünkü; Fırat ve Kerem canlı performans yapıyor, ben onların bu performansına eşlik edemiyorum. Kerem: Mustafa o zaman bize varolan şeyi sunuyordu. Mustafa: O zamanlar öğrenciyim. Param yok. İyi bilgisayar, teknik donanımlara sahip değilim. Alamıyorum. Ama daha sonra ucuz maliyetle, görsel performans yapabilmenin imkanını buldum; ve bunu edindim. Bu şekilde de grupla aynı şekilde performans yapabilmek imkanına sahip oldum. Performans esnasında olacak şeyler benim o an ne hissettiğimle alakalı olarak gelişiyor. Zaten Kerem ve Fırat'ta bu konuda bana hiç karışmıyor. Konserden konsere yaptığım şeyler değişiyor sürekli. Kendimi tekrarlamaktan hoşlanan bir insan olmadığım için sürekli bir şeyler ekliyorum ya da çıkartıyorum. Bir denge tutturuyorum. Tınaz'ın rolü ile ilgili sorduğumuz bir soruya Fırat aslında grup üyeleri ve yakın çevrelerini de kapsadıkları büyük hayali dile getirdi. Fırat: Tınaz aktif olarak her zaman aramızda fakat; yani kendisi siz takılın edin, ben dinleneceğim gibi bir şey dedi. Açıkçası ona hak verdik. Sonuçta buna ihtiyacımız yoktu ama onun vardı. O yüzden bazen insanların dinlenmesi gerekiyor. Mesela şimdi diyor ki; gelin Eskişehir'e gidelim oraya yerleşelim. Orada büyük bir ev tutalım. Herkesin bir katı olsun. Orada bir müzik yapalım. Ne istiyorsanız onu yapalım. 8-10 kişi girelim içine. Film çekelim, siz müziğini yapın. Nasıl olsa öğretmeniz. Hepimizin bir işi var gücü var diyor. Aslında insanı heyecanlandıran bir teklif bu ama şimdi tek başına bir karar alıp onu uygulamak zor. Bir de başarılı olduğunuz zaman, çevreniz tarafından tebrik ediliyorsunuz. Vay be baba, kararlısın, bahsetmiştin ve yaptım. Düşün bir de 10 kişi birlikte karar veriyorsun. Hiç firesiz onu başaracaksın. Arada kimse bunalım yaşamayacak. Çok zor. Kerem: Valla bizim içimizde hep şey var; davulla deneyelim. Denememek istemiyoruz açıkçası. İçimizde uhde kalır. En azından bir davulla deneyelim. Nasıl olacak? Sonra denemedik demeyelim. İyi olur, kötü olur o ayrı bir şey. O zaman yine tartışırız ama böyle bir şey denemek istiyoruz. Fırat: Aslında bizim istediğimiz Gülden'in de synthesizer ve vokal ile grubun içine girmesi. Biz bunu söylediğimizde boğazımıza yapışıp saçmalıyor musunuz, dağılırsınız diyen arkadaşlarımız oldu. Düş Macunu ile 89,7 Yaşam Radyo'da, Dinar Bandosu'ndan da tanıdığımız Yılma Karatuna'nın programına konuk olmuştuk. Konu dönüp dolaşıp Fırat'ın Balıkesir günlerine, annesine ve Türkü söylediği günlere gelmişti. O programın kaydı bir yerlerde vardır belki bilemiyorum ama o programda Fırat canlı canlı bir Türkü okumuştu. Röportaj esnasında benim ve az sayıda insanın bildiği bu konu hakkında Fırat'a Türkü söylemesi ve Hedonutopia bağlarına yönelik soru yönelttim. Max Stirner ve Hedonutopia'nın sağlam bir kan bağı var. Hedonutopia'nın felsefesi üzerine sorular yönelttik. Fırat: İletişim fakültesindeyken, anarşizmin tarihini okuyordum. Anarşizm yanlış anlaşılmış. Bence anarşizm kelimesi bile saçma aslında. Yani bir -izm yok bu işin içinde, bırakın bu -izm'i diyor Stirner. Marx'aa diyor ki: abi tamam haklısın; emek, sermaye vs. evet doğru daha önemli ama bu bahsettiğimiz belki de dünyanın 300-400 yıllık bir problemidir he Marx abi. Hani, 3bin yılı düşünecek olursak, belki de insanın bireyselleşmesi falan öze dönmesi, egoizmi doğru anlaması... Adam çift karakterli. İçinde böyle mülayim bir öğretmen var; profesör olmayı hayali olan. Bir de olamayınca deliren bir adam var. Bunlar Almaya'dayken 25 yaşlarında toplanıyorlarmış. Engels, Marx, Stirner, Ferdi Tayfur falan... Dev şişelerden şaraplar içiyorlarmış. Fırat: Bunu şeyde düşünmüştüm. Bantmag bize, sizi müzik yapmaya iten şeyler neler; korku ne diye sormuştu. Farksızlık korkusu diye bir şey söylediğimizi hatırlıyorum. Yani düşünsene basit bir şey ama zaten her şey aynı, para diye bir şey var. Biz böyle belli, öleceğiz. Bir şeyi de başaramayız hiçbirimiz; mümkün değil bence. O yüzden arada bir aynı değilim ben diyerek kendimi kandırayım aslında. Olay bence bu. Fırat: Bir çevrede müziğimize karşı bir yumuşama oldu. (2013 yılı için...) Fakat, şeyi unutmuyorum. Hiphop'cı bir arkadaş geldi; arabesk değil mi birader senin yaptığın şey dedi. Bende istemeden sinirlendim. İçinde belki de 20 tane şey vardır ve biz bunları planlamamışızdır. Kendiliğinden gelişmiştir. Açıkçası hiçbirimiz bunun şifresini bilmiyoruz ki. Sen niye bu 20 taneden istediğini alıyorsun ve bunu öne sürüyorsun. Mesela diğer 19'da var. Fırat: Hep melodileri buluyoruz. Onları Kerem bir şekilde birleştiriyor. Sonra Mustafa bizim bu yaptığımızı dinliyor. İlk kez konserde dinliyor ama daha önceden Mustafa biz böyle bir şey yaptık demedik. Dinleyiciye sunulan iyi müzik, kötü müzik üzerine şöyle bir konudan bahsediyorlar. Fırat: Fatma söylemişti. Çöldeki insana su verirsen sana tapar. Suyu veriyorsun çünkü. Ama senin arkandaki buz gibi kolaları görmüyorsa ve sen buz gibi kolaları götürüyorsan. Bak su var diyip ona her istediğiniz yaptırırsın. Ama o bilmiyor ki, kolaların olduğunu. İşte insanlara sunulan müzikte bu; su. Adam oh be öleceğiz yoksa diyor. Oysa arkada ne kolalar var. Onlar senin zihnini açabilir. Senin kendinle baş başa kalmanı ve senin yorulmanı sağlar. Çünkü sen şöyle dersin; bu ne be, şişirdin kafamızı dersin. Neden? Çünkü seni yorar. Sen sohbet edecektin, içecektin. Bir şey geliyor oradan ve seni yoruyor. Sinirlerini bi bozsana. İşte hazdan bahsediyorum. Hepimiz haz peşindeyiz. Mustafa: Kırklareli örneği güzel bir örnek. Kırklareli'nde performans yapıyorduk. Fırat'la Kerem çalıyordu. Bir adam diğerine yaklaştı ve şey dedi, peçeteye istek parça yazsak çalarlar mı acaba dedi. Oradaki insanlar ile Peyote'deki insanların yaklaşımı çok farklı olmuştu bu müziğe karşı. Fırat: Hepimizin müziklerini dinlemesi mümkün görünmeyen abiler, ablalar var ya; Trakya'da... Bence bol bol onlara dinletip, dayak yiyip geri gelmek gerekiyor. Onlar ne zaman seni dövmüyorlarsa, onlar da dinliyorlarsa; yani New York'taki ressam radyoda çıkınca değiştirmeyecek, traktörün üzerindeki Hasan amcada radyoda çıkınca rahatsız olup değiştirmeyecek. Bunu düşünerek hareket etmek lazım. Che'nin, gerçekçi ol imkansızı iste cümlesi git imkansızı elde et demiyor; sen imkansızı alacakmış gibi git, artık ne alırsan senindir diyor. Peyote'nin alternatif müzik icra eden müzisyenler için yeri hep farklıydı ve görünen o ki; hep öyle kalacak. Hedonutopia'ya da Peyote'yi sorduk. Kerem: Keşke olsa... Mesela New York'ta aynı tarz müzik yapan insanların gidebileceği ayrı mekanlar var. Fırat: Yani düşünsene. Buradan 50 tane olsa... Bunu istememek için sapık olmak gerekir. Özcan Deniz'in Seyyah'ı cover'laması üzerine ne düşündüklerini merak ederek sormuştuk. Fırat: Bazı yazarlar kitaplarının bazı yerlerinde bilerek hatalı yerler bırakırlarmış. Okuyucunun onu yakalayıp, kendini romana katması ve kafasında o kitabı bitirmesi sağlanırmış. Şey gibi, en iyi psikolog, hastanın artık psikoloğun işe yaramadığını anlamaya başladığı an psikologtur. Onlarda belki o şarkıdan kurtulmanın yolunu böyle bulmuştur. Artık bizden değil, gidin ondan dinleyip demiş olabilirler. Replikas bir şarkısını daha Özcan Deniz'e verirse o zaman tekrar konuşuruz ama bence harika bir hamle. Ben yaparmıydım bilmiyorum ama ben Replikas olamam ki. Adamlar 15-20 yıldır buradalar. Kerem: O yüzden böyle bir karar çok önemli bir ekipman almamı sağlayacaksa... hepimiz çok zengin değiliz burada. Sadece müzik yapmıyoruz. Başlangıç ve gelinen noktadaki Hedonutopia arasında farklar var mı? diye soru yöneltti Anıl. Mustafa: Bence Hedonutopia'nın modüler bir yapısı var. Bu ne demek? Hedonutopia bir müzik grubu değil sadece. Bir performans grubu veya amacında farklı birleştirme var. Dolayısıyla farklı zanaat kısımlarıyla, farklı farklı disiplinleriyle birleştirirse o kadar özel olur. Müzik yaparken bir sanatçı gelsin bir dans performansı yapsın. Bir film yapalım; müziklerini yapalım mesela. Kerem: Belki şu an müzik daha ağır basıyor olabilir. Röpotajı kapatırken Fırat'ın bu kayıtları kesme, biçme işine gönderme yapması gerçek oldu. Yazının başında da bahsettiğim gibi yıllar önce yapılan bu 88.47 dakika süren röportajı deşifre edemediğimiz için bugün deşifre edebildiğimiz kadarıyla, önemli konuşmalarını aktarmaya çalıştım. Hedonutopia Türkiye için, yerli müzik gruplarımız için çok önemli ve değerli bir yerde kendi inancıma göre. Aktarabildiğim kadarıyla bu röpotaj Hedonutopia'nın köklerinden bugüne tuttuğu ışığı göstermeye yetecektir. Röportaj için çok sevdiğimiz Hedonutopia'ya teşekkürler... Fırat'a, Kerem'e, Mustafa'ya ve Gülden'e.


2013 yılında Rock'n Coke'da Yasemin Mori'ye eşlik eden Can Ömer Uygan'ı izlediğimde çok etkilenmiştim. O günden bu yana ismini nerede görsem bir döner bakarım, dinlerim. İyi müzisyen, iyi müzik için doğru düşüncelerle kendini donatmış özel bir adam. KAM'la tanışmam da onun vesilesiyle oldu. İlk kez canlı izlemeden evvel KAM'ın onun etrafında şekillendiğini düşünüyordum ama KAM başlı başına bir grup ve güzel bir proje. Dinletiyor ve izletiyor. 2010'dan bu yana müzik yapan KAM'ı sizlere daha yakından tanıtmak, el ele tutuşturmak için kendilerine sorular yönelttik. Lafı uzatmadan sorular ve cevaplarla sizi baş başa bırakalım. CAN ÖMER UYGAN: O dönem hali hazırda yaptığım bazı parçalar ve bu parçaları bir grup çatısı altında toplama fikri vardı. Bir şekilde önce isim karşıma çıktı; anne tarafım bundan 6 7 kuşak önce Aydın'da yerleşik hayata geçmiş yörüklerden. Yörükler ve göçebe toplumların kültürlerine bakınırıken KAM ismi ile karşılaştım. Coğrafyasına göre farklı anlamları olan bir kelime; Osmanlıca'da; zaman, yüzyıl, sese kulak vermek, Farsça'da; zevk, dilek ve mutluluk anlamında, Anadolu ve Orta Asya'da da; ozan, şifacı, destan anlatıcısı ve şaman olarak anlamlanıyor. Bu karşılaşma sonucunda KAM ismi gruba ''konmuş'' oldu. İlk konseri 2011 Mart ayında, Şenol Küçükyıldırım'ın davetiyle Başka Şeyler Başka Sesler Festivalinde verdik. Grubu hayata geçiren bu ilk kadrosunda ben ve o dönem ev arkadaşı olduğumuz Taner Yücel, Fehmican Gözüm ve zaman zaman bizim evin salonunda bi şekilde bir projeksiyon bulup trompet ve görseller olarak takılmalar yaptığımız Candaş Şişman olarak sahne aldık. Bu konserden sonra ki 6 yıl içinde kadro bir kaç kez daha değişti, yeni parçalar eklendi, aranjmanlar gelişti ve hepsi de grubun gelişmesinde rol oynayan değerli müzisyen arkadaşlarımızdır. Artık KAM olarak kemik kadroyu oluşturduk; Ethem Saran, Cansun Küçüktürk, Okan Kaya, Can Ömer Uygan olarak yola devam ediyoruz. Sonuçta başından beri hikaye grup üstüne kuruluydu ama bi şekilde kadro kemikleşip o halde devam edilemedi, bu nedenle bir kişi etrafında toplandığı izlenimi vermesi normal. KAM'ın rol paylaşımları aslında doğal olan, birbirini dinleme üzerine kurulu; provalarda, sahnede ve birbirmizle herhangi bir iletişim kurarken olabildiğince sese, müzik içindeki müzikal zevklerimize, yani bu yoldan çıkarak birbirimize kulak vermeye çalışıyoruz. Bu da bahsettiğiniz dominant havanın gruba yayılmasın da ki en temel etkendir muhtemelen. Detaylara girecek olursak, iş biraz arkadaşlık çerçevesinde gelişti denebilir. Candaş Şişman ile eski arkadaşızdır, 2010 yılı sonlarına doğru onunla birlikte bizim evin salonunda projeksiyon kiralayıp, trompet efektler ve onun görsel çalışmalarını içiçe soktuğumuz takılmalar yapıyorduk. Daha sonra KAM'ın konser durumu olunca bunu sahnede de bir grup olarak gerçekleştirmeye karar verdik. Diğer yandan ilk sorunun cevabında da bahsettiğim, göçebe toplumların yaşayış ve kültürlerine bakınmalar sırasında yakın arkadaşım fotoğrafçı Atalay Yeni ile de çok sık görüşüyorduk ve onunla birlikte karşılaştık KAM ismi ile diyebilirim. O da çok sevdi ismi ve beraber kullanmaya karar verdik. Belki de bu, güzel bir görsel-işitsel işbirliğinin de başlangıcı olabilir diye düşünmüştük, keza uzun süre sonra verdiğimiz 30 Mart COOP konserinde de bu düşünceyi gerçeğe çevirdik. KAM bu sefer işbirliğini Görsel Yerleştirme de Ata Kam'ın kendi fotoğrafları ve Sevim Sancaktar'ında performansa katılmasıyla gerçekleştirmiş oldu. Hayallerimiz var tabi, Ata ve Sevim ile de konuştuğumuz. Önümüzdeki dönemde bunları planlayıp hayata geçirmek istiyoruz. Hem açık havada hem de organize edebileceğimiz büyüklükteki bir mekan içinde yapmayı düşünüyoruz. Şimdilik yakın gelecek planları olarak duruyorlar. OKAN KAYA: Aslında üretmek, paylaşmak ve güzelliklerin çoğalması hiçbir zaman sorunsuz ve kolay olmadı. Son dönemde bu kadar çok konuşulmasının sebebi zaten bizi yönetenlerin bu kadar çok konuşulmasını istemelerinden kaynaklı diye düşünüyorum. Böylece üzerimize sindirmeye çalıştıkları umutsuzluğun gerçeklik kazanması hızlanmış oluyor. Diğer bir taraftan Alternatif mecra değil sadece, sanatın her alanında süreçler karman çorman oldu. Son yüzyılda hızlı değişen dünya ve araçları son yirmi yılda iyice saçma sapan bir hıza ulaştı. Şu an emin olun dünya müzik sektörü müzisyen, dinleyici, albüm ve konserleri sağlıklı bir sisteme oturtmanın peşinde. Biz de elimizden aklımızdan geldiği kadarıyla anlamaya ve kendimize yön bulmaya çalışıyoruz. Kısaca özetlemeye çalıştım. Bütün bunların ortasında biz yine en iyi yapabildiğimiz şeyi yaparak, müzik yaparak yaşamımıza devam ediyoruz. Kısacası bu bir çile mi hayatın kendisi mi orasını bilemiyoruz. Sizin kendi hayal ettiğiniz müzik blogu, radyo kanalı ya da bir dergi nasıl olmalı? Burada birazcık müzisyen gözünden kurtuluşun reçetesini soruyorum. OKAN KAYA: Kurtuluşun reçetesi mi olur bilmiyorum ama yaptığın işi iyi yapmaya çalışmak hem kişiye hem de dünyaya güzellik katıyor. Ben artık nitelikli, derinlikli müzik yazıları okumak istiyorum. Türkiye de bunu yapabilen kişi veya kurum sayısı bir elin parmağını geçmiyor maalesef. Eşsiz gitar tınıları.. ile başlayıp çok güzeldi diye biten yazıların ne müzisyene ne de dinleyiciye bir faydası var. Radyo için olmuşu var zaten. Açık Radyo! Bu yaz sonu albüm kayıdına girip onu bitirmek istiyoruz. Bunun yanında görseller ile olan birlikteliğimizi güçlendirerek, birlikte bir performansa çevirmek üzere planlarımız var. Son olarak keşke bize şunu sorsaydınız dediğiniz soruyu size soruyoruz ve cevabınızla birlikte röportaja noktayı koyabiliriz. İyi müzik yaptığınız ve vakit ayırdığınız için teşekkür ederiz. Öncelikle, Bir Baba Indie olarak blog'unuz da bize yer ayırdığınız için çok mutlu olduk, iyi ki varsınız. Son olarak da kesinleşmiş konserleri ve grubun linklerini söyleyelim o zaman.


Uzun süredir yakından takip ettiğimiz isimlerden biri olan Dilara Sakpınar ile solo projesi olan Lara Di Lara hakkında konuştuk. Bencil'in yarattığı etkiyi, Hayal'in klibini ve 123'e dair bir sürü bilgi edindik. Samimi ve güzel cevapları için hem kendisine hem de Serkan Gündüzlü'ye teşekkür ederiz. Müzik içinde büyümüş, keşfe açık, okula giden, aklında hayalleri olan ve hayatı boyunca müzik yapmaya karar vermiş bir Dilara var 123 öncesi. Müzik bölümünden mezun olduktan sonra, 123 ile beraber -klişe olacak ama- 'daha profesyonel veya bilinçli müzik hayatıma' başlamış oldum. Oraya Doğru albüm kayıtlarında; Feryin Kaya, Berke Can Özcan, Burak Irmak, Arda Erboz, Selim Saraçoğlu, Barlas Tan Özemek, Barış Ertürk ve Tunç Çakır çalmıştı. Fakat canlı çalımda henüz ne formatta bir grup ile çalmak istediğimin hala arayışındaydım. Bundan sonra sadece şu şu kişiler çalmalı gibi bir düşüncem yoktu. Akışında oluşacaktı bu. İlk konseri çalmadan önce Can Çankaya ile beraber kısa bir çalışma süresine girdik ve onun da değerli fikirleriyle provalara başladık. Klavyelerde Can Çankaya, davulda Mert Önal, gitarda Arda Erboz ve basta Feryin Kaya olarak ilk konseri verdik. Ikinci konserde daha geniş bir kadroyla, klavyelerde yine Can Çankaya, synthlerde Burak Irmak, elektrik gitarda Barlas Tan Özemek, akustik gitarda Selim Saraçoğlu, basta Feryin Kaya ve davulda Berke Can Özcan olarak çaldık. Sonrasında ise artık sabitleşen müzisyen arkadaşlarımla klavyede Alican Ipek, gitarda Ertuğrul Güney, basta Feryin Kaya ve davulda Berke Can Özcan olarak çalmaya başladık. Lara Di Lara'nın özü aslında benim evde kendi başıma yaptığım şarkılardan oluşuyor. Kendi bestelerimi yapıyordum, ne zaman ki paylaşmaya karar verdim, o zaman Lara Di Lara doğmuş oldu. Klipte çok tatlı, çalışkan bir ekip ile çalıştık. Görüntü yönetmenliğini Ali Farkhonde üstlendi ve deniz dalgaları gibi içtenliğiyle Büşra Firidin dans etti. Müziğin, şarkıların tek bir hali olmadığına inanırım. Evet bir şarkıyı albümde bir duyguda ve havada hatta aranjmanda çalıp kaydetmiş olabilirsin ama bu şarkının her seferinde o şekilde çalınması gerektiği anlamına gelmez. Hayal'i klipteki gibi çalmayı söylemeyi de sevdiğim için bir versiyon olarak kaydedip video çektik. Dinleyici baskısı kaygıya itebiliyor evet fakat onun esiri olmamak lazım. Şarkılarımı yaparken hiç düşünmüyorum kim dinler ne der ne olur diye. Çıktıktan sonra yani paylaştıktan sonra ara ara tedirginleşebiliyorum fakat kendimden şaşmamanın kuvvetine tutundukça dış etkenlerin çok bir önemi kalmıyor. Fikir alışverişi, eleştiri tabii ki olmalı! Düzgün ifade biçimiyle, ne demek istediğini sebebiyle anlatanın cümlelerinin başımın üstünde yeri var ama sadece bir şey yazmış olmak için sebepsiz laf beyan etmeyi pek anlayamıyorum. Yaptığımı kendime haslıkta yaptığımı düşünüyorum. Yeniyi kişinin özgünlüğü olarak değerlendiriyorum. Çünkü etkileniyoruz, mutlaka ki benzerlikler içeriyor yaptıklarımız fakat ben kafama dolan onca sesin, rengin, görüntünün, hikayenin içinden Dilara olarak çıkıp yansıtabiliyorsam bir manası vardır yaptığımın. Alıştıklarımızı, kolay algıladıklarımızı, yapmayı/çalmayı/söylemeyi çok sevdiklerimizi esnetmeliyiz diye düşünüyorum. Esnettikçe keşfedeceğimiz yollara saparak, kendimizce keşfettiğimiz yerlere evriliriz. Hayal, diğer parçalarıma nazaran form olarak da bildiğimiz formun dışına çıkan bir parça. Öyle gelişti, öyle bıraktım. Açıkçası hiç düşünmemiştim bu denli sevileceğini. Çok memnun edici tabii! Bencil, bencillik duygusundan bahsediyor. Bencilliğin kafama daha çok takıldığı günlerde, Bencil'i yazmıştım. Özellikle günümüzde sanki daha ön plana çıkmış, çevremde de sıklıkla karşılaştığım bir hal. Hepimiz benciliz ve fakat dizginlememiz gerektiğini düşündüğüm bir duygu. Paylaşımcı olmak ve kendinden her seferinde bir karşılık beklemeden verebilmenin zor olabileceğini anlasam da, kırabildiğimizde pozitif doğumlar yaşattığını düşünüyorum. Aksi taktirde gittikçe sıkışıp tatsızlaşıyoruz ve pek bir faydası olduğunu da düşünmüyorum. Parçadaki meselem bencillikti fakat belkide bir başkası için dinlerken bambaşka şeyler canlanıyordur. Bu da müziğin ve hatta sözlerin tek bir doğrusu olmadığının en güzel göstergesinden biridir bence! Aldığı tepkileri ölçerek ilerlemiyorum. İçimden geldiği gibi, inandığım yolda yürümektir çabam. Bir noktada durmak üzere çıktığım bir yol değil. Katılanlar oldukça büyüyorum, öğreniyorum çocuk gibi. Tabii ki dinleyenler arttıkça tabii ki olumlu yorumlar aldıkça mutlu oluyorum ama nasıl ki taşlı bir patikanın sonunda muazzam bir şelaleye ulaşacağını bilip bunun için ayakların nasırlaşacak olsa da ilerliyorsan, zor sözler, tepkilerle karşılaşacak olacağımı bilsem de, şelaleye ulaşmak istiyorum. Bizler birer karınca, şelale ise ölüm. Planlarım var olmaz mı... Yeni bir albüm kaydına girmek üzereyim. Sonrasında sürprizler bekliyor, biliyorum. Nekizm, yerli müzik grupları içinde, kendine ait yeri olan ve yaptığını en başta kendi için yapan, bu yüzden de bence takdir edilesi bir grup. Sınırını pozitif anlamda zorlayan, dinlerken bir dünya yaratabilen güce sahip sevdiğim müzisyenler. Umuyorum ki devamlılık ve süreç kavramlarının yüzünü kara çıkarmazlar. Alican ile bir radyo programında tanıştım, Ertuğrul ile telefonda. Müzikal bakış açılarını, kişi olarak var oluşlarını kendime yakın hissettiğim ve yaptığımı paylaşmaktan zevk alıp öğrenedebileceğim insanlar olduklarını düşündüğüm için onlar ile çalmayı istedim. Sanırım duygularımız karşılıklı çıktı! Berke ve Feryin ile zaten yıllardır tanışıyor ve çalışıyoruz. Onlar ile olan samimiyetimin yeri her zaman başkadır. Yerli müzik grupları deyince çok büyük bir çatıdan bahsediyoruz. Genelleme yaparak konuşmak çok zor. Hepimiz için söyleyebileceğim şey belki şu olabilir; taklit ederek değil, taklidin içinden yeşerebilecek başka renk tomurcukları sulamaya bakmak lazım sanki.. Daha keşifçi ve cesur olmalıyız gibi geliyor.. Her ülkede muzik yapmanın zorlukları var diye düşünüyorum. Türkiye'nin maalesef negatif anlamda farkı, bu yönde daha az imkanlara sahip olması. Yerli, sevdiğim çok müzisyen, grup veya projelerden bazıları; Hakan Kurşun, Gevende, Nekizm, Big Beats Big Times, Burak Irmak, Erkin Gören, Büyük Ev Ablukada, Selim Saraçoğlu, Cihan Mürtezaoğlu, Your German Needs, The Ringo Jets, Eskiz, Barlas Tan Özemek, Sakin, Can Güngör, Ceylan Ertem, Yasemin Mori, Efe Demiral, Cenk Erdoğan, Melike Şahin, Ayyuka. Grupken grubunlasın. Tek tek değil de kaç kişi olursan ol bir kişisin gibi. Bir karar alırken/verirken genelde ortak bir noktada birleşsen iyi olacak hissini yaşadığın, birbirine güvendiğin oluşum. Kabaca solo kariyer denen durumda ise, seninle çalan müzisyenler olsa da ve onlarla bir grupta olduğun gibi bütün olman gerekse de, senin seçimlerin doğrultusunda ilerleyen durum diyebilirim. Avantaj dezavantaj olarak ayıramıyorum sanırım. Sonuçta grup olmak da tek olmak da birer seçim. 123 bitmedi. Sakinlemiş olabilir fakat bu kaybolduğumuz anlamına gelmemekte. Hepimizin hayatlarında ayrı ayrı gelişmeler olduğu için biraz ara vermiş gibi görünüyoruz. Ama biz yine buluşup çalmaya devam ediyoruz. Aklımızda yeni şarkılar ve albüm var. Umuyorum ki çok geçmeden paylaşacağız.


Nereden baksanız 1 ayımızı aldı bu röportaj. Önce soruları hazırladık, sonra farklı platformlardan soruları olan varsa sorsun istedik. Sonrasında soruları çevirmeye koyulduk. Sonra NCM soruları cevapladı, sorular bize geldi ve çevirileri bitirdik. Yorulduk mu? Çook. Değer mi? Çook. Komşudan güzel dostlar edindik. Buradan NCM'ye bir kez daha teşekkürlerimizi sunmak istiyoruz. Yeni albüm telaşları içerisinde bizlere değerli zamanlarını ayırdılar. Lafı açılmışken Sonbaharda Türkiye'ye de geleceklerinin müjdesini verdiler. Yeni albümleri olan Mets ve kendilerini şimdiden dört gözle beklemeye koyulduk. Roll dergisini bilirsiniz. Röportaj çevirileriyle ünlü bir dergidir. Bire bir çeviri yapmazlardı. Daha samimi bir çevirileri vardı, gerektiğinde Türkçe atasözü kullanırlardı, gerektiğinde ise sokak jargonunu kullanırlardı. Elimizden geldiğince samimi bir çeviri yapmaya çalıştık, umarım becerebilmişizdir. Eğer bir eksiğimiz varsa da, şimdiden affola. No Clear Mind: Dream is Destiny i çıkardığımız zamanlarda gerçekten çok zorlanmıştık. Şöyle ki; grupta o zamanlar işler pek istediğimiz gibi gitmiyordu. Ancak müziğimize ilgi duyan kişilerle, yaptığımız işleri de paylaşmak istiyorduk. Böylelikle yaptığımız işler boşa da gitmeyecekti. Bu sebeple albümün adı da Rough Takes oldu. Çünkü albüm ortaya döküldüğünde, henüz tamamlanmamıştı. İlk albümün ortaya çıkışı, bizim için gerçek anlamda bir ödül oldu. Sonuçta arkamızda hiçbir plak şirketi ya da kurum yoktu. Tamamen doğal gelişen bir sürecin sonunda insanlar yaptığımız işleri sahiplendi. Şuna getirmek istiyorum, insanların bizi ya da yaptığımız işi gerçekten sahiplenmesi, bizi grup hakkında underrated düşünmeye hiç itmedi. Kim bilir, belki daha fazlasını bile erişebilirdik. NCM: Grup olarak farklı sound ve tarzları denemeye -deneyimlemeye- her zaman açığız aslında. Bu gibi denemelerin bizi müzikal anlamda ifade ettiğini de düşünüyoruz. Melodilere ve onların yarattığı duygulara inancımız ile şimdiye kadar yaptığımız çoğu şeyin bir bütünlük oluşturduğunu düşünüyoruz. Melodi her şeyin başı sonuçta, tüm kompozisyonlarımızın başlangıç noktası ortaya çıkardığımız melodi. Yeni albümümüzde post-rock yorumumuz üzerine yoğunlaştık diyebiliriz. Ancak stüdyo sürecinde ambient, folk ya da pop da takıldık. Bahtımıza o an ne geldiyse artık. İkinci albümüzde elektronik tınılardan biraz daha uzak durmaya çalıştık, biraz canlı soundumuza ve biraz da kendi müzikal anlatılarımıza yoğunlaştık. Kim bilir, belki gelecek albümde tekrardan elektronik tınılara geri dönüş yaparız. Kimlerden etkilendiğiniz sorusuna gelecek olursak; ilk bakışta Manos Hadjidakis, Grizzly Bear, Radiohead, Pink Floyd, Caribou bizleri müzikal anlamda etkileyen sanatçı ve grup ve sanatçıların arasında yer alıyor. NCM: NCM için hikaye Chania/Crete'de başladı diyebiliriz. Grup şu anki mevcut kadrosuna erişene kadar birçok defa değişiklik yaşadı. Birçok arkadaşımız gruba katıldı, sonrasında gruptan ayrılmak zorunda kaldı. Biraz zor olsa da, gerek sound olsun gerekse grup elemanlarımız açısından bir stabilite edinebildik. Son yıllarda Yunanistan ve dışında pek çok performansa imza attık. Mevcut soundumuza ulaşabilmek için, birçok elektronik unsuru ve enstrümanı, canlı performanslarımıza da uygulayabileceğimiz bir şekilde denemeye koyulduk. Daha önceden bahsettiğimiz gibi, hangi müzik janrına yakın durursak duralım, önemli olan kompozisyonuna başladığımız ana melodi. Bizim müziğimiz ve eski Türk filmleri arasındaki kurduğunuz benzerlik üzerine değinecek olursak, müziğimizde büyük etkisinin olduğunu düşündüğümüz ve hayranı olduğumuz Yunan Besteci Manos Hadjidakis'in de 50'ler, 60'lar ve 70'lerde de birçok Yunan filmi için şarkılar kaydettiğini görebiliriz. Bu durum bir rastlantı olmasa gerek. Türk ve Yunan kültürleri arasındaki benzerlikler göz önüne alındığında, bahsedilen müzikal formlar içerisinde gizli bir bağ olduğundan da bahsedebiliriz. Hadjiadakis Asya'dan Yunanistan'a göçen müzisyenlerin derin etkileriyle oluşan 1920'ler ve 1930'lar Yunan halk müziği hakkında önemli çalışmalarda bulunmuştur. Elbette, tüm bu etkiler bizim müziğimizde var mı yok mu bilemeyiz ama iki kültürün arasındaki müzikal ortak noktalarının bulunması açısından önemli noktalar olduğu düşünebiliriz. Bu arada dinlememizi önerdiğiniz Türk Filmi şarkısı oldukça güzel ve bize de Dream is Destiny melodisini andırdı. NCM: Crete, kendinizi hissedebileceğiniz oldukça özel bir yer. Her şeyden önce hayat standardının oldukça yüksek olduğu, büyük şehirlerde yaşamamıza rağmen sürekli kendimizi Crete'ye dönerken bulduğumuz bir yer. Birçok şarkımızı bu şehirde yaptık. Crete'den bize kalan çoğu anımız halen yaptığımız çoğu işte bize birer hediye olarak geri dönüyor kuşkusuz. NCM: Yunanistan'da işler pek yolunda gitmemeye başladığından bu yana, bizim de olaylara bakış açımız ve kendimizi ifade şeklimiz değişmeye başladı. Artık çevremizde olan bitenle daha fazla haşır neşir olmaya başladık. Oysa öncesinde bu durum daha çok kendi içsel konularımızla ilgiliydi. Ama halen neyin yüzeysel neyin derin konular olduğuna dair net cevapların var olduğunu gerçekten düşünmüyoruz. Müziğin, bir sanat biçimi olarak, bazı spesifik konulara yoğunlaşmasına gerekte yoktur aslında. Müzik kişinin kendi evrenindeki durumların sonucunda da ortaya çıkabilir ya da kişi çevresindeki sosyal konuları ele alarak da bir şeyler ortaya koyabilir. Sosyal konuların elbette ki yaratıcılık üzerinde etkisi bulunmaktadır ancak yaratıcılık farklı durumlarla da ortaya çıkabilir. Biri bir konu hakkında konuşurken, diğer bir kişi hiçbir konu hakkında konuşmak istemeyebilir ancak bu da bir konudur en nihayetinde. NCM: Müziği anlık olarak ifade edemeyiz sanırım, müzik sürekli devam eden bir gelişimin sonucudur. Müzikte yeni, geçmişte yapılan birikim ve gelişimlerin sonucunda ortaya çıkmıştır kuşkusuz. Müzisyenlerin kullandığı dijital unsurlar dinleyicinin ne hissedeceğini belirliyor sonuçta. Özellikle son dönemlerde dijital, müzikte var olan kısıtlamaları da ortadan kaldırdı. Bu sebeple, dijitalin önem kazandığı bu döneme, geçmişten pekte farklı bakmıyoruz. En nihayetinde, İş yine müzisyene düşüyor. Şu an yaptığımız müzik 70'lerde kulağa, olsa olsa yine post rock gibi gelirdi. NCM: Tam aksini düşünüyoruz sanırım. Bizce ekonomik durumlar yaratıcılığın önünde bir engel oluşturmuyor. Yunanistan'da tüm bu olanlar bir uyanışa da sebebiyet veriyor. Bu noktada, müzik kendimizi anlatma, bizim dışımızda yaşananlar ve bizim aramızda bir balans noktası bulmamıza da yardım sağlıyor. Yaşam her geçen gün daha da zorlaşırken, insanların gündelik ya da genel geçer tüketim alışkanlarından vazgeçerken, insanlar hayatları için daha anlamlı olabilecek şeylere bakıyor. Özellikle son yıllarda Yunanistan'da müzikal anlamda oldukça iyi işler ortaya çıktı. NCM: Açıkçası canlı performanslarımız için görsellerin bir gereklilik olduğunu düşünmüyoruz. Bizim performans sırasında tüm derdimiz, seyircinin bizim hikayemizi hissetmesini sağlamak. Görseller bu etkiyi -deneyimi- yaratmak için güçlü bir araç olduğu kadar, bazen bu etkiyi azaltmak için de güçlü bir araç haline dönüşebiliyor. Örnek vermek gerekirse, duyguları harekete geçirebilecek sağlam bir görsel, tamamen müziğin önüne geçebilir. Zaten genellikle bu işi pek becerdiğimiz de söylenemez. Bu zamana kadar müzik ve görselleri bir arada kullanmakta zorlandık. Bu sebeple müzik ve görsellerin birbirini tamamlamasının gerektiğini düşünüyoruz. Aslına bakarsanız, bazen doğru bir ışık ya da mekan çoğu şeyin önüne geçebilir. NCM: Aslına bakarsanız, ilk albüm çıktığında çoğu kişinin bizler hakkında pek bir fikri yoktu. O dönemde biz sadece albümün linkini ücretsiz olarak insanlarla paylaşmıştık. Sağolsun, insanlar da albümü indirmişler. İlk albümümüzün edinilmesi doğal olarak biraz sessiz ve biraz da yavaşça gerçekleşti. Albümün beğenilmesi, bizim için büyük bir sürpriz oldu. Valla, bu kadarını biz de beklemiyorduk. Albümün beğeni kazanması bizim için tarifi imkansız bir duyguydu. O süreçte kendimizi gerçekten çok iyi ve güçlü hissetmiştik. Aslına bakarsanız; ilk albüm popülerleşmeye başladığında, biz ikinci albüm üzerine çalışmaya başlamıştık bile. Rough Takes için gelen olumlu tepkiler, hem yeni albüm için beklentilerin artmasına hem de bizim ikinci albüm üzerine çıtayı biraz daha yükseltmemize sebebiyet verdi. Bu durum bize biraz da tarifi zor bir ivme kazandırdı. Sonuç olarak, yeni albümde elimizden gelenin de fazlasını en iyi şekilde yapmaya çalıştık. A1- The time we released Dream is destiny was No Clear Mind's most difficult period. The album was released because, at the time, we thought the band was going nowhere yet still wanted to at least share the music we created with everyone who would be interested, so it wouldn't go to waste. That's why the album was called rough takes, because it wasn't complete when we made it public. But ever since the album came out it's been really rewarding for us. We could have achieved a lot more, but we certainly don't feel underrated. So many people have embraced what we did, even if it was in such a rough form, and all that happened naturally, without any labels and corporations behind us, which is even more promising for the future. A2- We are always very open in experimenting with different sounds and styles, we consider them as tools in our disposal in order to express ourselves. Whatever we've done so far holds together by our belief in certain kind of melodies and the feelings they can create. Melody is the starting point of all our compositions. In our second album 'Mets' we've worked further more in our interpretation of post rock but at the same time in the studio we play around with pop, folk, ambient, whatever comes out naturally. We just decided to leave electronics behind for a while and focus on our expressiveness and live sound. Maybe the next album will be electronic again, who knows? We are influenced by a lot of artists, if we had to name a few it would be Manos Hadjidakis, Grizzly Bear, Radiohead, Pink Floyd, Caribou. A4- Crete is a very special place that just makes you feel like a human being ought to. It has this amazing quality of life, that we always find ourselves coming back too, even though we all now live in the big cities. A lot of songs where conceived in Crete and the openness and memories most of us carry from Crete are always present in what we do. A5- When things started getting bad in Greece our way of thinking and expression started changing. We wanted to speak more about what was going on around us. Before that, we introspected more on what was going on inside us. But there really are no rules as to what can be considered deep and what superficial. Music as an art form is not obligatory to focus on anything specific, as it can just exist in it's own universe or it can also address the social issues of it's time. Social conditions do indeed have an impact on creativity but this creativity can go either way, one would like to talk about the issue and another person would like to talk about anything else but the issue. A6- Music is not something you can examine momentarily. It is a continuous flow and whatever comes next is always made out of things that were before. The ways someone uses digital, determine what the listener will feel, especially now that digital has greatly overcome the restrictions it used to have, we see no reason to look differently this era from the other. It all comes down to the musicians. As for us, we kind of think that the music we play right now is post-rock as it would sound if it was conceived in the 70's. A7- The economic situation is not an obstacle for creativity, quite the contrary. All that is happening is an awakening and music helps us express and find balance this unrest. As things are becoming more and more difficult, people cast away their mainstream consumer habits and look out for something more meaningful. We've seen very good music coming out these years in Greece, making a living out of music has become almost impossible though. A8- We don't consider visuals a necessity in our live performances. We primarily expect from ourselves to perform in such a way that the audience will feel what we're trying to express. Visuals can enhance this experience but can might as well mess it up, as vision is such a strong sensation that is sometimes works against the sound. Whenever we've used visuals we try hard to blend them in with music in a way that they don't distract you, so that picture and sound complement each other. Sometimes the proper light and location is all it takes. A9- The truth is, not a lot of people knew us when the album came out, this happened slowly and silently, almost naturally. All we ever did was to share a link so people can freely download it and that's it. When we realized that a lot of people liked our music, we felt great awe, a feeling so strong we can't easily describe it, that took us by surprise. We where already working on the second album and what happened was to raise the bars and expectations, to try and do our best and then even more, it gave us an amazing momentum to work really hard and complete the album in the best way we could.