Anlamıyorsunuz beni. Belki de anladığınız şeyleri hemen unutuyorsunuz. diyerek bağırıyorum. Kimin umurunda senin düşüncelerin! bakışlarınız ile beni müthiş bir Zidane şutu ile uzaklara fırlatıyorsunuz. Ah bu İskoçya sokaklarındaki yüzü dalgalı insanlar... Nereden geliyorlar kim bilir? Bisikletim ile ilerliyorum; sokaklarda aralarından hızlıca geçerek. Şu an yaşanan zaman dışındaki geçmiş ya da gelecek kelimelerini hafızamdan sildim. Onlardan birini elimde sandığımda çoktan beni terkedip gitmişti. Diğeri ise hep boş ümitlerle doluydu. Vazgeçtim ikisinden de... Sadece ilerliyorum. Sokakları, insanları gözlüyorum. Bazen notlar alıyorum. Güzel bir rampa bulursam bisiklet ile kendimi rüzgara bırakıp, martılarla yarışıyorum. İşte o an koyu mavi görünüyor dünya. Les Revenants Cafe'nin önünden geçerken 175 cm boylarında bir kadın görüyorum. Gri montu, bordo eşarbı ile uyumsuzluğunu ilan eden güzel bir kadın. Onu takip ediyorum. Bisikletten inip, yavaşça arkasından gidiyorum. Gri montunun cebinden bir şeyler çıkartıp konteynere attı. Konteynerin yanına gidip baktığımda, kredi kartı slipleri ve MP3 Playerını attığını gördüm. Çöpe elimi daldırıp, MP3 Playerı aldım. Kulaklığı ve ekranı parçalanmıştı. Kendi kulaklığımı alıp taktığımda kendimi müziğe bırakarak kadının gittiği yolun zıttına doğru gitmeye karar verdim. Tekrer Les Revenants Cafe'nin önüne geldiğimde kirli sakallı, sarhoş bir adam elinde telefon ile gözyaşlarına boğulmuşken bir anda kahkahalarla gülmeye başladı. Bisikleti kenara çekip bir yandan MP3 Playerdaki şarkıyı dinlemeye çalıştım. Bir yandan da adamı uzaktan takip etmeye... Şarkı öylesine güzel ki; adamın tüm hareketlerine fon müziği yapıyordu. Çok güzel bir piyano, çok güzel bir melodi ile akıp gidiyordu. Aynı adamın telefonla konuşurken gösterdiği reaksiyonlar gibi zıt karakterliydi şarkı. Çünkü adamın ağlarken gülmesi gibi sert davullar o piyanoya eşlik ediyordu. Şarkı bittiğinde kulağıma tek gelen adamın telefondaki konuştuğu kişiye Hungry Face diyerek bağırıp, yüzüne telefona kapatmasıydı. Adamın sinirli bakışları üzerime döndüğünde bisikletime atlayıp yavaşça uzaklaştım. İskoçya sokaklarında Jaguar marka bir arabaya rastlarsınız arabanın sahibinin yazar olma ihtimali vardır. Eskiden bir kitapta okumuştum. Hangi kitap olduğunu hatırlamıyorum. Burada ne kadar Jaguar kullanan varsa hepsi bankacı ya da muhasebeci gibi ciddi adamlar. Hiçbiri yazara benzemiyor. Geçen hafta Dominic Aitchison ile Dusan Kovacevic'in Profesyonel isimli oyununa gittik. Oradaki karakterlerden sekreter Marta şöyle diyor... yalnız çok tuhaf biri. Görseniz bir yazara da benzemiyor. diyor. Teodor ise O zaman mutlaka bir yazardır. Bugünlerde herkes bir şey yazıyor ama kimse yazara benzemiyor. Ne kadar yazara benzemezsen o kadar kitap yazıyorsun. diyerek diyaloğu devam ettiriyor. İşte Teodor'un bahsettiği adamların çoğu bu Jaguarlara biniyor. Buranın en güzel sokağından geçiyorum. Bu sokakta eskilerden kalma kocaman taştan bir harabe ev var. Biraz masraf yapılsa çok güzel bir yapı olabilir. Duvarında The Huts yazıyor. Muhtemelen bu yazıyı akşam buraya gelip şarap içip, dans eden adamlar yapmıştır. Bir keresinde onlara eşlik etmiştim. Dışarısı oldukça soğuktu. Buz gibi bir karadut şarabı ile doğaçlama şarkılar söylemiştik. Ben pek sevmediğim için katılmadım ama ara sıra benimle bisiklet gezintilerine çıkan Martin Bulloch o akşam fena halde için dans etmişti. Kendi eğlendiği gibi bizi de komik danslarıyla eğlendirmişti. The Huts'ın olduğu sokağın bir ucundan girdiğinizde denizi görmeye ve pedal çevirdikçe denizden ziyade bulutlara doğru yükseldiğinizi hissediyorsunuz. Kulağımdaki MP3 Player'dan kendi kendine hiç düzenini bozmadan çalan elektrik gitar ve yine üzerinde küçük yürüyüşler yapan iki sevgili gibi piyanolar... Şarkının ritmiyle yaklaşıyorum denize doğru ya da buluta doğru. Yükseldiğim an! Kill Jester sahillerine indiğimde bisikletimi bir direğe bağlayıp denize en yakın duran banka gidip uzandım. Kulaklığın bir tanesini çıkarttım. Sol kulağıma pan yaptığımda denizin, kıyıya vurduğu anın sesi sağ kulağıma pan yaptığımda ise yaylıların ağır ağır anlattığı bir hikayeye eşlik eden rüzgar kadar güzel piyanolar. Müzik ve doğa ile derin bir sohbet içindeyiz. Bisiklete atlıyorum. Hızlı bir şekilde pedallıyorum. Nabzım yükselirken etrafı hızla süzüyorum. Kafamı sola çevirip dükkanlara bakıyorum. Gri montlu kızı camında Whisky Time yazan bir bistroda tek başına oturmuş yemek yerken gördüm. Bisikletin frenlerine asılıp bistronun önüne bisikleti bağlayıp içeri girdim. Hemen yanındaki masaya oturdum. Special N isminde bilmediğim bir şeyler sipariş edip garsonu masamdan uzaklaştırdım. Bistroda kulağımdaki MP3 Playerdaki müziğe çok benzeyen bir şarkı çalıyordu. Yine yaylılar, gitarlar ve piyanoya eşlik eden sakin bir davul. İştahım iyice açılmıştı. Gri montlu kızla göz göze gelmemek için çok çaba sarf ettim Fakat pek başarılı olamadım. Ona baktığımı anladığında masasından kalkıp yanıma geldi. Masama oturmak istediğini söyledi. Tabi ki diyerek masama oturmasına izin verdim. Bisikletimi beğendiğini söyledi. Beni daha önce Les Revenants Cafe'nin orda da gördüğünü söyledi. Garson siparişimi masama getirdi. Garsonun gömleğinin üzerinde ismi yazıyordu. Garsonun ismi John Cummings. Gri montlu kıza bir şey isteyip, istemediğini sordum. Kırmızı şarap istediğini söyledi. Garson siparişi getirmek için uzaklaştığında gri montunu çıkartıp, sandalyeye astı. Üzerinde krem rengi bir elbise vardı. Kolları dirseklerine kadar açıktı. Kolunun iç kısmındaki dövmesi vardı; üzerinde Releative Hysteria yazıyordu. Bistrodaki müzik ninni gibi esmeye başladı üzerimizde. Kızın krem rengi elbisesi ve kolundaki dövmesiyle büyülenmiş bir haldeydim. O anda söylediğim sözlerin bir anlamı olup, olmadığını tartamıyordum. Çalan şarkı her yanımı uyuşturmuştu. Garson geldiğinde Hanımefendi için 'Fridge Magic' şarabından açtık. dedi. Şarabı tadıp uygun olduğunu söyledim. Halbuki şaraptan hiç anlamadığımı söylemeliydim ama söyleyemedim. Onu dikkatlice takip ettim. Sayfalarını çevirdiği kitabı okur gibi yapıyordu sadece. Bu şiir o kitapta yok. Ezbere, hiç hatasız Fernando Pessoa'yı okumuştu. Bistroda çalan müziğin ağır ritmi ile kendim için yeni başlangıçlar ve yeni sonlar diledim. Garsondan hesabı istedim. Hızlıca ödemeyi gerçekleştirip masadan kalktım. Yemek, müzikler ve içkilere göre oldukça ucuz bir yer olduğunu söyleyebilirim. Duvarında eski bir aile resmi var. Kısmen dömiklasik bir mekan burası. Yemekleri ise mekanın görüntüsüne nazaran daha Modern olduğunu söyleyebilirim. İnanılmaz lezzetli. O duvardaki aile resminin altında What Are They Doing In Heaven Today? yazıyordu. Garsona dönüp bunun nedenini soracakken aklıma gri montlu kız geldi. Hızla dışarı çıkıp, bisikletime atladım. Sokakları tek tek geçiyorum. Bir yandan da yine, kulağımdaki kırık MP3 Playerdan aynı şarkıları dinlmeye devam ediyorum. Wizard Motor reklam tabelalarının arasından bir sürü insan kalabalığı gördüm. Bisikletle tabelaları geçtiğimde. Yeşillikler içindeki parkın içinde gitarlarıyla etrafındaki dinleyenlere güzel hayaller kurdurtan sokak müzisyenleri var. Bisikletimle kalabalığa ve müziğe doğru yaklaştım. Gri montlu kızında orada olduğunu görünce hiç düşünmeden yanına yaklaştım. Hiç ses yapmadan yanında durdum. Gri montlu kızda hiçbir şey demeden yüzüme bakıp, sessizce seyretti. Sonra koluma girip, öylece şarkının ritmiyle hafiften sallanmaya başladı. Sağ tarafımdaki gençten bir çocuk arkadaşına dönüp. Sayın Barry Burns... Evde tıkılıp, Oblomov olmak üzereyken benimle gelmekle ne iyi yaptınız değil mi? dedi.


Stuart bir süre önce üçüncü defa benzer bir rüya gördü. Gün boyu sert düşünceleri zihninde itina ile taşıyıp, onları zedelemeden yorganın altına girmişti. Bu Stuart için başarıydı; zira şaşırtıcı olan bu değildi. Kafasının içindeki bu sert ve yorucu düşüncelere rağmen, bu benzer rüyayı üçüncü defa görmesiydi. Gün içerisinde zihninin kıyısından bile geçmeyen bu düşüncelerin bir uyku halindeyken, zihnin esas konusu olması çok şaşırtıcıydı. Diğer iki rüyada olduğu gibi üçüncü rüyada da yatağından kalkıp bir süre sessizce oturdu. O rüyadaki kadının sesini ve yüzünü unutmamak için zihnini toplamaya çalıştı. Oldukça zordu. Gözünü kapattığında dünden arta kalan bir sürü karmaşık düşünce akıp gidiyordu ve git gide rüyanın etkisi kayboluyordu. Bir sesi nasıl not edebilirdi ki? Bir sesi elle tutabilir miydi? Gözle görebilir miydi? Duyulan bir şeyi ve üstelik sadece kendisinin duyduğu bir şeyi nasıl kaydedebilirdi? Yapacak hiçbir şey yoktu. Hiçbir şey! Yatağa doğru sertçe yeniden yattı. Cenin pozisyonu aldı. Her gece yatmadan evvel dinlediği cd'nin ilerleyen dakikalarını teybin dijital ekranında izledi. Cd kim bilir kaçıncı defa tekrar çalıyordu ve bu çalan ilk şarkıydı. Stuart kaydedemediği sese ve unutmaya başladığı o yüze karşılık hissettiğini yansıtan yeni melodiler tasarlamıştı. Anlatamayacağı, tarif edemeyeceği o hisleri sadece bir şarkıyla dile getirebilirdi. Gerçeğe dokunmamak için üç adamın üç temel değeri vardı. Ahlak, sevgi ve zaman gibi gerçek ile birbirine ne denli bağlı olduğu tespit edilemeyen şeyler. Üç adam 70 katlı otelin çatısına çıkmaya karar verdi. En tepeden baktıklarında aşağıda akıp giden bir hayatın olduğunu gördüler. Sokaktan geçen taksici ve onun düşüncelerinin ardında giden şeyi, karşı kaldırımda dilenen yaşlı kadını, otelin girişinde smokini ile bekleyen görevliyi, otoparkın girişindeki güvenlik görevlisini, evrak çantasıyla otelin önünden geçen, kahverengi parkalı adamı, trafik ışıklarını, elektrik kablolarını, rögar kapağını. Gerçek oradaydı ve üçüde değerlerini paraşüt yapıp aşağıya atlamaya karar verdi. Gerçeğe sağ salim ulaşmayı başaranın değeri onları ne kadar koruyacaktı. Bunu birkaç saniye sonra göreceklerdi. Adamlardan sevgiyi savunan biri, Bu sahne tıpkı Simon Ferocious'tan bir kare sanki dedi ve usulca atladılar. Üç adamdan geriye kalan tek şey olan gerçek üzerlerinden akıp gitti. Kaldırımın üzerinde bacaklarına kadar örtünmesini sağlayan dev, siyah paltosuyla tiyatro oyunundan sonra dışarıya çıkacak olan grubu bekleyen bir kadın vardı. Elimde birkaç kötü kitap, sandviç ekmeği, peynir, salam ve meyve suyu ile bir bankın üzerinde oturup onu izledim. Güzeldi. Çok güzel bir kadındı. Belki de değildi. Orada o değil de başka kadın olsa o da güzel gelir miydi? Kadın gözlerini Remurdered afişine dikmiş hiç ayırmıyorken insanın kendi geçmişini kaç defa baştan yaratabileceğini düşünüyordum. Daha doğrusu geçmişini tamamen silip atmayı. Bunu ona bakarak düşünüyordum. Çünkü arkasını dönüp baktığında ona açıklamam gereken bir şeyler olacaktı. Bu banka daha önce oturmayı düşünmüş ama vazgeçip yoluma devam etmiştim. Şimdi ise bu banka oturdum ve onun sorularını da cevaplayabiliyor olmam lazım. Buna gerçekten hazır olup olmadığımı hiç sormamıştım. Yine de sessiz kalarak takibimi sürdürdüm. Onun sorularına karşı verilecek senaryolar karşısında cevaplar tasarladım. Halbuki yaptığım sadece olağan bir anlamsızlık, kaygıların doğurduğu bir ön hazırlıktı. ... ve yapabileceğim en iyi şeyi yaptım. Banktan kalktım, Remurdered afişinin tam karşısına geçtim. Artık göz gözeydik. İçerideki tiyatro oyunundan insanlar çıkmaya başladı o sırada. Omzuma vurup geçenler, itekleyenler, çekil diyenler, elimdeki sandviç ekmeği, peynir, salam ve meyve suyu olan torbaya çarpıp yere düşürenler... Hepsine lanet ettim. Birkaç kere düşecek gibi oldum ama dengede kalmayı başardım. Kadın dev paltosunu üzerinden atarak ayağa kalktı. Omuzlarına kadar sarı saçları, üzerinde çiçekli bir elbise vardı. Arkamda da sakallı bir adamın silüeti... Çantasından simsiyah parlayan bir silah çıkarttı. Ateş etti! Son.. r... a he... r y.... e.. r.. b.. u... l. an... ık.. la....... şt.... ıı..... Elimde ekmek poşetiyle geçtiğim sokakların birindeyim. Eve varmama henüz dakikalar var. Sokaktaki evlerden birinin önünde 67 model bir Mustang park halinde. Sağ kapısı açık. İçinde 8-9 yaşlarında bir çocuk. Bir elinde gazoz, diğer elinde bez. Torpidoyu parlatıyor. Arabanın sol ön lastiğinde ise çocuğun babası var; bir elinde gazoz, diğer elinde bez ile çamurluğu siliyor. Mustang'in anahtarı kontakta takılı bir şekilde sallanıyor. Gözüm ona takıldı geçerken. Sadece anlık bir hipnozdu benimki. Çocuk babasına seslendi. Torpidoyu nasıl parlattığını göstermek istiyordu. Güneşin de desteği ile çocuk parlattığı torpidoyu gururla babasına sundu. Babası da onun bu başarısını cebinden çıkarttığı parayla ödüllendirdi. Çocuk çekinerek parayı cebine koydu. Babasına arabayı çalıştırmak istediğini söyledi ve izni aldı. Şoför koltuğuna geçip, kapıyı hızlıca kapattı. Babası açık camdan içeri doğru eğildi, Sadece çalıştırmayı öğrettim sana, hareket ettirmek için büyümen lazım dedi. Çocuk Pek iyi! dedi ve Mustang'i çalıştırdı. Üzerindeki poları çıkartınca, üzerinde Hexon Bogon yazan t-shirtü göründü. Birkaç kez gaza bastı ve sonra kontağı kapatıp arabanın içerisinde oturmaya devam etti. Kapıyı sertçe birkaç kez vurdu. İçeriden kapıya doğru yaklaşan ayak sesleri duyuldu. Kapıdaki kadın kapıyı açmadan evvel, kapıyı çalanın kim olduğunu sordu. Adam ses vermedi. Kadın tekrar sordu. Adam tekrar kapıya vurdu. Kadın tekrar sordu. Adam tekrar kapıya vurdu ve bu olay onların diyaloğuna dönüştü. Kadın kapıyı açmaması gerektiğini çok iyi biliyordu ama açmamak için kendini zor tutuyordu. Adam sessizliğini korumaya devam ediyordu. Kadının ise bağırmaktan sesi kısılmıştı. Kadın daha fazla direnmedi ve kapıyı açtı. Adam hiçbir şey söylemeden içeri girdi. Kadın, adamın ardından kapıyı sessizce kapattı. Adam epey uzamış sakallarını ovuşturarak evi dolaşmaya başladı. Kadın da peşi sıra... Adam, kadının sevgilisiyle çekilmiş fotoğraflarını alıp tek tek inceledi. Kadın, adamın bir şey sormamasına rağmen sevgilisini anlatmaya başladı. Onu sevdiğini, onunla geçirdikleri güzel günlerden falan bahsetti. Adam, duymuyormuş gibi davranmaya devam ediyordu. Kadın ise anlatmaya devam ediyordu. Adam resimlerden birini duvardan söküp tekli koltuğa oturdu. Kadın da tam karşısına. Uzun süre göz göze bakıştılar. Adam cebinden bir not defteri ve kalem çıkarttı. Bir şeyler yazmaya başladı. Kadın da uzaktan onu takip ediyordu. Gözlerini bir an bile kaçırmadan. Adam yazacaklarını bitirdi. Defterdeki yazılı sayfayı kopartıp sehpanın üzerine bıraktı. Kadınla sevgilisinin birlikte çekilmiş fotoğrafını da yanına koydu. Ayağa kalktı ve geldiği gibi gitti. Rollercoaster'ın yarattığı duygu karmaşıklığı konusunda sebepsizce gülümsedim. Bir şey insana korkuyla karmaşık bir şekilde mutluluk verebilir miydi? İnsanın iç dünyası ne kadar karmaşıktı. Halbuki dümdüz bir his ile algılanması bekleniyordu. Bu duygu karmaşasını sonlandırmak için evden çıkıp, tek başıma lunaparka gitmeye karar verdim. Yalnız olarak yolda yürümenin tek eğlenceli yanı özgürce müzik dinleyebilmektir. Lunaparka yürürken dinlenebilecek en iyi şarkı olarak RHCP Love Rollercoaster'ı seçtim. Bu şarkıda rollercoaster'ın o karmaşık duygusunu aynen aktarıyordu. Rollercoaster'daki duygu karmaşıklığını düzeltmek için 3 tane jeton aldım. Birinci binişimde sadece korkuyu yaşamaya odaklandım. Gerçekten çok korktum. Kendimi kastığım her an midem yukarı doğru kalktı. Kasıklarıma ağrılar girdi. Üzerimden ter boşaldı. Hatta en zirvesinden aşağıya doğru inerken, kendi kendime indiğimde koşarak eve gideceğimi söyledim. Rollercoaster durduğunda çıkış kapısına doğru yöneldim. Sonra vazgeçip tekrardan sıraya girdim. İkinci defa bindim. Bu sefer kesinlikle eğlenmeliydim. Nefesimi ciğerlerime kadar çekip, aldığımdan daha yavaş bir hızla dışarı verip gevşedim. Yüzümdeki hissiz görüntüyü olumluya çevirmek için gülümsemeye başladım; sanki başıma çok iyi bir şey gelmiş gibi. Yaşam koçu olabilirdim. Şimdi; şu anda. İnsan kendini şartlamayagörsün. Dakikalar önce korkudan öleceğimi zannederken şimdi her aşamasında, hatta en zirvedeyken bile gülmekten, kahkahadan kendimi alıkoyamıyordum. İndiğimde hiç beklemeden üçüncü defa, son jetonumla sıraya girdik. Bir anda panik olup çığlık atmaya başladı herkes. Yapma! diyenler, Bizi indirin! diye bağıranlar falan işte; bilirsiniz! Korkuyorum ki o anda bana acıyan insan sayısı çok azdı. Tek istedikleri böylesine bir felakete tanık olmak istemeyişleriydi. Metrelerce yüksekten bir adamın aşağıya parçalanarak inişine kim tanık olmak isterdi ki? Tabii ki hiç kimse! Eylemim başarıya ulaştı sanıyorum. Rollercoaster'dan indiğimde koşarak eve geldim. O an insanlar rollercoaster'ın duygu karmaşasından çıkıp tek bir şeye odaklandılar. Kimisi bencilliğine, kimisi acımaya, kimisi ise korkuya! Ne garip bir şeydi insan olmak. Duygularıyla oyun hamuru gibi oynanabilen ve başka hiçbir şey ile var olması mümkün olmayan bir sürü vücuttan ibaretti. Onu anlamakta zorlandığı, çoğu zaman ilişkisini bitirmemek için direndiği olmuştu. Bazen çok sert tartışmalar yaşayıp, uzun süre ayrı da kalmışlardı; fakat sonra tekrardan, hiçbir şey olmamış gibi devam ettiklerinin sayısı da bir hayli fazlaydı. Değişen neydi kimse buna akıl sır ediremiyordu fakat üzerinde uzun uzun düşününce yaşanan tartışmaların temelinde sınırlar çizen iki taraf olduğu gerçeği ortaya çıkıyordu. Adam, Zorluyorsun beni ne yapmam gerekiyor? diye sordu. Krish Deesh tek bir şey söyledi ve masadan kalkıp gitti. Uzun bir tren yolculuğu sonrası akılda kalan şey upuzun döşenmiş rayların bir yerde sona erdiği gerçeğiydi. Rayların etrafında bambaşka bir hayat, keşfedilmeyi bekleyen milyonlarca metrekarelik alan vardı ama yüzyıllarca o tren sadece belli bir aralıkta gidip geliyordu. Tıpkı resepsiyondaki görevli gibi, tıpkı bavulumu taşıyan çocuk gibi, tıpkı benim gibi. Etrafımızda milyonlarca metrekarelik yaşanacak şey varken hayat dediğimiz şey ile kendimize çizdiğimiz bir rotamız var ve o rotada istikrarlı bir sıkıcılık ile yolcu görevini üstleniyoruz. Binlerce kez ara durakta inip başka bir yere gitmeyi istedik ve binlerce kez kapıya doğru yönelip, bir iki vagon ötedeki tuvalete kendimizi kilitledik. Alt katımda bar, sahnede ise ismini daha önce duymadığım bir grup var. Soundcheck alıyorlar. Cover parçalar çalarak ses düzenini kontrol ediyorlar. Cover çalanları hiç sevmem, bir de üzerine blues çalıyorsa daha da sevmem. İki kişilik dev bir yatak var. Tek kişilik yatakta yatan biri olarak dev yatak bana çok geldi. Sol tarafım boş. Televizyonda bir spor kanalı açık ve sesi kısık. Etrafta üzerimden çıkartıp attığım pantolonum, gömleğim ve çoraplarım var. Üzerime giydiğim lacivert eşorfmanlar ile yatağa attım kendimi. Kameramı sehpaya bıraktım. İçerisinde yakın geçmişimde kaydettiğim birkaç görüntü var. Ben ve diğer herkes güzel görünüyor. Tamamını izlemedim ama güzeliz işte. Merkezde Blues Hour Otel'nin 107 numaralı odasında bir başımayım. Aslında değilim. Kafamda bir sürü güzel düşünce ve yıllar sonra sakinleştirmeyi başardığım duygusallıklarım var. Trenleri düşünüyorum bir yandan. O kadar dar bir hayatın içinde mi yaşıyorum, yoksa yaşamıyor muyum diye. Belki senin yerine seni düşünerek haksızlık ediyorum; biliyorum, emrivaki yaptığım için özür dilerim. Zira seni hayatıma davet ettikten sonra, seni bu yolculuğa hapsetmekten korkuyorum. Elbette bir özgüvensizlik değil kastettiğim şey, sadece senin hayatına yanlışlıkla girip hayat akışına müdahale etme endişesi. Sonra bu düşünce anlamsız geliyor aniden. Sevgili annemin, babamla tanışıklığından önce bir ilişkisi varmış. Annem daha sonra babamla tanıştıktan sonra o adamdan ayrılmaya karar vermiş. Babamı henüz 37 yaşında kaybettikten sonra, biraz daha büyüyünce babamı hatırlamak için sorular sormuştum. Kendi hayatıma da ışık tutması için. Annem o zaman o ilişki yaşadığı adamın, seneler sonra bir motor kazasında hayatını kaybettiğini söylemişti. Yani annem eğer babamı değil o adamı seçseydi hayatının başka bir kısmında yine yalnız kalacaktı. Böyle düşününce anlamsızca geliyor her şey. Geleceği bugüne taşıyarak, bugüne tecavüz etmekten başka hiçbir şey yapmıyorum. Belki de bu yazdıklarım geleceğin bir ürünüdür. Sana yazdığım mektubu sonlandırmadan evvel son bir şey yazmak istiyorum. Trenin rotasını biliyorsun. Asla keyifsiz bir yolculuk olduğunu söyleyemem. Edward Hopper'ın tüm modelleri bu trende yaşıyor. Oldukça iddialı değil mi bu düşünce? Biletini alıp binmek istersen... Neyse, sen bilirsin işte! Dedim ya hayat istesen de istemesen de seni belli bir rotada tutuyor. Seçim yapman gereken şey sadece hangi rotada gideceğini seçmek. İzler tarihi adlı konferansında bulunmam tamamen rastlantıdır. Şehrin en işlek yerinin yanı başındaki, ufak bir semtte olan kongre salonunun önünden binlerce kez geçmiştim. Siyah canlı büyük binanın girişinde asılı bir sürü bayrak, şaşalı yazılar ile öylesine ağır bir imaj çiziyor ki orada olmayı düşünmek bile benimle alakasız bir bütün oluşturuyordu. Bunu sorguladım o binanın önündeyken. Kapıdaki görevliye içerideki etkinliği sorduğumda bilmediğini ama içeri girip bakabileceğini söyledi. Bu kadar kolay olmamalıydı. Elimde bomba yüklü bir çantayla içeri girebilirim dedim içimden ve bunu düşünün bir milyonuncu kişi oldum. Yine o bir milyon farklı insan gibi, birkaç saat sonra kendi yaşam alanıma döndüğümde bunu herkese anlatırdım; aynı cümlelerle. İnsanlar, başından geçen olayları nedense herkese anlatmak, paylaşmak isterler. Bunu anlayabiliyorum artık. Bu da aslında dünyaya Ben de varım! demenin bir başka yolu. Kongrenin sonuna doğru girdim sanırım. Sahnede beyaz sakallı, şişman bir adam tarihten bahsediyordu. Oraya nereden geldiler, varılmak istenen şey nedir hiç bilmiyorum ama ilginçmiş gibi geldi. Öyle ya bu kadar insan buraya toplanmayı başardıysa oradaki bir çok şeyi ciddiye almak gerekti. Adam, sahnedeki görsellerin de yardımıyla resmen şov yapıyordu. Etkileyici bir ses tonu, doğrudan seyircinin dikkatini üzerine çekmek için yaptığı el kol hareketleri ile mesaj üzerine mesaj yağdırıyordu. Sahnedeki konuşma süresi sona erdiğine insanlar çılgınca alkışlamak için ellerini hazırlıyorlardı. Adam, kısa bir es verdi, ellerini iki yana açtı. Tam Oscar'lık bir performans ile ve pes bir tonda No medicisine for regret dedi. Kongrede durup alkışlamayan bir tek bendim. Sanırım yine narsistliğim tuttu. Arkamı dönüm hızla dışarı çıktım. Oradan da eve... Bilgisayarı açıp bir şeyler yazmaya başladım. Kabul etmek gerekirdi bazı şeyleri ve ileriye adım atabilmek gerekti. Kabul etmek demek ise çoğu zaman insanların algısında özür dilemek gibi algı yaratıyor ama tam olarak kastettiğim bu değil. Geçmişin sunduğu şeyler üzüntüler yerine deneyim keyfi yaratması gerek. Tarihler boyu böyle bir şey ya hiç olmadı ya da olanı biz görmedik. İzler dedikleri şey de bu aslında. İzleri silmek yerine onları geleceğe taşıyacak bir obje olarak tekrar yaratmak gerek. Koluna dövme yaptıran adam pişmanlık duyduğu dövmesinin üzerini yeni bir şey ile kapatınca değişen bir şey olmuyor. İzler her daim, tüm şeffaflığı ile korunmalıdır. Paylaşılmalıdır. Onların yarattığı kazanımların bizleri yeni bir düşünceye taşıdığı konusunda kimsenin bir şüphesi olmamalı. Doğaya dönüp baktığımda şunu anlıyorum: Mükemmeli sunmak için var gücüyle, gözünü kırpmadan çalışan bir şehir hayatı var. Mükemmel binalara her gün yenisi ekleniyor. Olmayanı oldurmaya çalışıyorlar. Yeni satın aldığınız dairenin apartman girişindeki paspasın kalitesinden, duş aldığınız kabinin malzemesine kadar her bir şey ile sizi ziyaret ediyorlar. Fakat, sonsuz mükemmellik sadece doğada vardır. Şehir hayatı sadece sonsuz ve daha iyi klonlama için mücadelesini sürdürür ama hiçbir zaman sonuca ulaşmaz. İzlerden kastettiğim belki de buydu. Şehirde büyüdüğümü inkar edemezdim. Şehir hayatına ilişkin fark ettiklerim olmasaydı doğayı anlamam pek mümkün değildi. ... Stuart bir günlüğüne Ilya Ilyiç Oblomov olmuştu. Yıllar evvel kitabın son sayfalarını okuduğunda en yakın arkadaşını kaybetmiş gibi hissediyordu. Onu yıllar sonra yad etmek için tekrar yatağına döndü. Başucundaki kitabını araladı. Son kaldığı paragrafı hatırladı ve okumaya devam etti. Bir akşam, bomboş deniz kıyısı boyunca yürüyüşe çıktım. Neşeli değildi ama kederli de değildi, yalnızca çok güzeldi. Gökyüzünün derin mavisi üstünde benek-benek bulutlar vardı -kimisi, yoğun kobaltın temel mavisinden daha koyu bir mavi, kimisi de, Samanyolu'nun ak mavisini andıran daha açık maviydi. Bu mavi derinlikte yıldızlar ışıl ışıldı; yeşilimsi, sarı, beyaz, pembe, yıldızlar bizim orada olduğundan, hatta Paris'te olduğundan daha parlak, daha bir mücevher gibi yanıp sönüyorlardı: sanki opaller, zümrütler, yakutlar, safirler saçılmıştı gökyüzüne. Deniz ise çok derin bir lacivertti -kıyı, biraz eflatun, biraz koyu pas ya da kuru yaprak rengi bana sorarsan, kum tepeciklerinin üstünde ise Prusya mavisi birtakım çalılar... Yarım sayfalık desenlerin yanı sıra bir de büyük boy desen çizdim. Teybin dijital ekranında son şarkı dönüyordu. The Lord Is Out Of Control ile yeni bir rüya akışına iyi geceler diledi MOGWAI.


İskoç post-rock grubu Mogwai'den yeni albüm sesleri geldi! 2014'te yayımladıkları Rave Tapes albümünden sonra kendilerini, Atomic ve Before The Flood belgesellerinin soundtrack çalışmalarına adayan grup, nihayet dokuzuncu stüdyo albümünün haberini dinleyicilerle paylaştı. Rock Action Records etiketiyle 1 Eylül'de dinleyebileceğimiz albümün adı ise Every Country's Sun olacak. Albüm haberiyle birlikte ilk tekli Coolverine de YouTube üzerinden paylaşıldı. 2017 müzikal açıdan güzel bir yıl olmaya devam ederken siz de aşağıdaki bağlantıdan Coolverine'i dinleyebilir ve heyecanımıza ortak olabilirsiniz.


Karşınızda modern post punk'ın bayraktarı, Belarus'un karanlık ve soğuğunu dünyaya yayan Molchat Doma. 80'lerin Sovyet müziği denildiğinde synth-pop, darkwave, post punk vb. birçok tür akla gelecektir ve bu dönemin bayraktarlığını büyük oranda Kino ve grubun sesi Viktor Tsoy yapmıştır. Bugün, hiç tahmin etmediğimiz şekilde Molchat Doma, bu dönemin müziğinin popülaritesini tekrardan artırmış bulunuyor. 2017 yılında Belarus'un başkenti Minsk şehrinde kurulan Molchat Doma, özellikle Detiri Records etiketiyle 2018 yılında yayınladığı Etaji albümüyle yavaş yavaş sesini duyurmaya başlamıştı. Son olarak 13 Kasım 2020'de, pandemi nedeniyle oldukça karamsar ve sıkılgan olduğumuz bir dönemde Monument adlı albümü yayınlayıp yaramıza tuz basmışlardı. Kino, Joy Division, Bauhaus gibi dev isimlerden esinlenmesine rağmen kendi sound'unu başarılı bir şekilde yakalayan Molchat Doma, en ünlü çıkışını hepimizin şaşırdığı üzere TikTok'ta yapmış bulunuyor. Grup, Sudno parçasının TikTok videolarında popüler olmasıyla beraber Spotify Viral 50 listesine girdi, milyonlarca dinleyiciye ulaştı. Canlı performanslarında dinleyiciyi büyüleyen, oldukça iyi sahne performansı olan Molchat Doma, 1 Haziran'da Zorlu PSM Turkcell Sahnesi'ne misafir olacak ve PSM Loves Summer serisinin de açılışını yapacak. İtinayla önerdiğimiz bu konserin etkinlik sayfasına ve biletlerine buradan ulaşabilirsiniz.


Plaj festivallerini özlemişiz! Çok önceden kulağımıza böyle bir festivalin yapılma ihtimali geldiğinde de gruplara bakmaksızın bir heyecan sarmıştı bizleri. Ve sonunda Mono Festival'e katılacak ilk gruplar açıklandı! 30 Haziran Cumartesi günü Kilyos Solar Beach'te ilki gerçekleşecek olan Mono Festival ile ilgili ilk cümlemiz Umarız çok uzun ömürlü olur olacak şüphesiz. 1. Mono Ana sahnesi: Indie Pop / rock, alternatif, punk gibi günümüz hit müzik türlerinden dünyaca ünlü sanatçılar ağırlanacak, 2. Burn Electronica & Dubstep Sahnesi: Müzik piyasasının son dönemlerde parlayan yıldızı haline gelen dubstep'in profesyonelleri bu sahnede buluşacak, 3. Beach Bums: Reggae, lounge, chillwave ve indie parçaları ünlü DJ'ler tarafından günün erken saatlerinden itibaren plaj sahnesinde dinlemek mümkün olacak. 4. Dinamo Lounge: Şehrin sesi Dinamo FM DJ'leri ve prodüktörleri tüm festival boyunca Dinamo Lounge'da sahne alacak. Bu arada biletler 11 Mayıs'ta satışa çıkıyor!


77 doğumlu Andrea Benini'nin funk, caz ve kulüp müziğini harmanlayarak icra ettiği proje olan Mop Mop, Anthony Joseph ile birlikte 28 Ekim akşamı İstanbul'da, COOP'ta sahne almaya geliyor. Bu nefis sinerji'yi konser öncesinde yakından tanıtalım istedik. Mop Mop feat. Anthony Joseph ilk defa Türkiye'ye gelmiyor. Daha önce Garanti Caz Yeşili etkinliği kapsamında da izleme fırsatı bulmuştuk. Woody Allen'ın Roma'ya Sevgilerle filmi için hazırlanan soundtrack albümüne de bir şarkı veren Mop Mop'un bugüne kadar yayınlanmış 4 albümü, çok sayıda remix ve EP'si bulunuyor. Bu albümler içerisinde sanırım en değerlisi 3. albümleri olan, Amy Winehouse, Joss Stone ve Nate James'in back vokalleriyle katılım sağladığı Rituel Of The Savage dersek abartmış olmayız. Müziğindeki caz nağmelerine, naif afrikan dokunuşlarıyla birleştiren Mop Mop; Cesena, İtalya kütüğüyle kıtalar arası büyük bir birleşim yaratmış durumda ve bu birleşim gruba olan sıcaklık hissini oldukça arttırıyor. Sahnede Mop Mop'a eşlik eden Anthony Joseph ise çok yönlülüğü ile gruba katılım sağlıyor. Müzisyenliğinin yanı sıra yazar ve öğretim görevlisi olan Anthony Joseph'in 94 ve 2011 yılları arasında yayınlanmış 5 adet kitabı bulunmaktadır. Müzik çalışmalarına The Spasm Band ile 2007'de yayınlanmış olan debut albümleri Leggo de Lion ile önemli bir adım atan Anthony Joseph, bu albümün ardından grubu ile 2 albümde daha yer aldı. 2014 yılında ise 11 şarkıdan oluşan ilk solo albümü Time'ı yayınladı ve dikkatleri üzerine çekti. COOP performansının öncesinde ve sonrasında Recep Şencan dj kabininde olacağını da şimdiden belirtelim. Mop Mop feat. Anthony Joseph konser biletleri, biletix üzerinden 32-39 TL arasında değişen fiyatlarla satın alınabilir.


Birkaç gün önce arkadaşımla sohbet ediyoruz, konu döndü dolaştı rock müziğe geldi. Türkiye'de son dönemde iyi işler yapan kaç grup var diye düşündük. Redd ve Mor ve Ötesi dışında uzun soluklu ayakta kalan grup bulamadık. Grup olarak müzik kariyeri sürdürülebilmek zor zanaat! Yüksek egolar, çatışmalar, benim şarkı sözlerim daha iyi, senin bestelerin vasat, şuraya keman ekleyelim, burada elektro geçişler olsun vs. Bunları aşan adamlar zaten birlikte devam ediyor, yıllarca albüm çıkarıyor konser veriyor. Ya çok iyi dost olmak lazım ya da başka bir formülü var bizim bilmediğimiz. Mazhar abilere sormak lazım bunu. Mor ve Ötesi 20. yılını kutlarken, onlar hakkında bir iki satır karalamamak olmazdı. Güzel ama yalnız ülkemizde rock müzik icra eden bir avuç insan içerisinde işini hakkıyla ve istikrarlı bir şekilde yapan nadir gruplardan MVÖ. Mehmet Tez üstad onlar için en iyi Brit-Türk grubu diyor ya kesinlikle doğru. Bu işi çok iyi yapıyorlar. Kendilerini bir şeyler yapmaya zorlamıyorlar, içlerinde ne varsa o ortaya çıkıyor. Paylaşımcı ve kollektif bir üretim grubu MVÖ. Her şeyi birlikte planlıyorlar, birlikte düşünüyorlar, birlikte yazıyorlar, birlikte çalıyorlar. Öyle ki her şarkının söz yazarı olarak MVÖ adı geçiyor. Şarkı sözleri olsun müzikal altyapıları olsun yıllar geçtikçe daha da evrildi. Grup devam ettikçe müziği büyüdü ve olgunlaştı. Geçmişten bugüne MVÖ'nün yolculuğu nasılmış tekrar hatırlayalım. 1990 yılında, henüz orta sondayken temelleri atılmış bir grup MVÖ. Alman Lisesi'nde okuyan Harun Tekin ve Kerem Kabadayı'nın Decision ismiyle başlattıkları müzikal yolculuk... Ocak 1995'te ise Derin Esmer ve Alper Tekin'i de aralarına alarak Mor ve Ötesi'ni kurdular. Aynı yıl içerisinde Alper Tekin gruptan ayrıldı ve yerine Burak Güven dahil oldu. Sonrasında Harun ve Derin'in üç aylık Boston Berklee macerası var. Dünyanın sayılı müzik okullarından Berklee'de yaz okulunda dersler alan ikili için bu önemli bir deneyim olmuştur ve MVÖ müziğine olumlu yansımalarını ikinci albümde gördük. 1998 yazında Derin Esmer gruptan ayrıldı ve ABD'ye yerleşti. Yerine Kerem Özyeğen katıldı ve grubun bugünkü kadrosu tamamlanmış oldu. İkinci albüm Bırak Zaman Aksın müzikalite olarak daha zengin ama hit şarkı eksikliği hissedilen bir geçiş albümüydü. Yine de yavaş yavaş büyüyorlar ve kendilerine has bir dinleyici kitlesine sahip olma yolunda ilerliyorlardı. Öyle ki albümün gizli kahramanı Beyaz konserlerde en çok istek alan şarkıların başında geliyordu. Pis, Şarkıcı Çocuk ve Son Giden Mor ve Ötesi soundunu yansıtan önemli şarkılardı. Ben nefeslilerle bezenmiş ve Burak Güven'in yorumladığı Tv'deki Kızı çok severim bu arada. 2001 yılı üçüncü albüm Gül Kendine grup diskografisi içinde önemli bir yerde bence. Grubun hem sound olarak hem de albüm bütünlüğü açısından kariyerinin o güne kadarki en önemli çalışmasıydı. Daha Mutlu Olamam ile önemli bir rüzgar yakaladılar ama hala underrated bir gruptu MVÖ. James'ten Radiohead'a kadar etkilenmeler hissediliyordu albümde. Orda Durma o dönem için MVÖ şarkılarının zirvesiydi kanımca. Doğru Yanlış açlığın olmadığı ütopik bir dünya, Hayat ile de deprem karşısındaki çaresizlik dile geliyordu. Albüm MVÖ'ye belki de kendisine duyması gereken güveni getirdi. Grup albümle birlikte daha çok konser vermeye ve tanınmaya başladı. Zaman ilerlerken bir yandan da MVÖ'nin politik duruşu ön plana çıkmaya başlıyordu. Öyle ki bunun uzantısı 2003 yılında memleketin rocker kankalarıyla Irak Savaşı'na dikkat çektikleri Savaşa Hiç Gerek Yok adlı singleda gözümüze çarpmaya başladı. Grup bunun dışında ülke çapında nükleer enerji karşıtı kampanyalara destek verdi. 2003 yazında gelen Yaz Yaz Yaz coverı gruptan beklenmedik bir çıkıştı. Grubun tanınırlığını arttırmasını sağlaması dışında bir etkisi olduğunu söylememiz zor. Popülerleşmek amaçları mıydı elbette hayır. Tanınırlıksa mesele evet daha çok tanınmalarına vesile oldu. Nisan 2004'te yayımlanan Dünya Yalan Söylüyor albümü grubun kariyerinde yeni bir döneme adım attığı, performans anlamında ise vites arttırdığı albüm sayılabilir. Ada Müzik'ten ayrılıp Pasaj Müzik'e geçen grup promosyon çalışmalarını da farklı boyuta taşıdı. Tüm zamanların en iyi rock albümleri listelerinde kendine yer bulmuş albümün prodüktörü Tarkan Gözübüyük'tü. İlk single Cambazın yarattığı etkiyi ise tartışmak yersiz. Ülkede pop müzik çalan radyolarda bile Cambaz çaldı o yaz. Albüm MVÖ kimliğini her yönden yansıtan bir çalışma ve grubun orta düzey bir rock grubundan mega grup olmasına yol açan düzeyde önem taşımaktaydı. Sistem eleştirisi, kapitalizm eleştirisi ne ararsan bolca vardı. Bir Derdim Var gibi hit, Sevda Çiçeği coverının yanısıra pek çok iyi şarkı barındırıyordu. Dünya Yalan Söylüyor diğer yandan da kendi istediği müziği küresel ölçekteki sorunlara dokunarak, duyarlılığını göstererek yapmanın bu topraklarda mümkün olabileceğinin kanıtıydı adeta. Albüm satış bazında da grubun en çok satan ürünü oldu. Evet o zamanlar hala kaset ve cd satışı vardı gençler. Grup daha sonra kendi plak şirketi Rakun'u kurdu ve yeni albümleri Büyük Düşleri 2006'da yayımladı. Büyük Düşler'in dezavantajı Dünya Yalan Söylüyor gibi çok iyi bir ürünün hemen arkasından gelmesiydi ve haliyle beklentiler artmıştı. Şirket ile çıkış yapan grup daha sonra Küçük Sevgilim, Ayıp Olmaz Mı gibi radiofriendly şarkıları kliplendirdi. Dahası grup teenager kitlenin daha çok sevdiği bir hale dönüşüyor mu sorularını sordurdu. Halbuki albümde Kış Geliyor, Büyük Düşler, Kördüğüm, Darbe gibi bariz MVÖ kokan eserler ve orta yaş MVÖ fanlarını etkileyecek şarkılar barındırıyordu. Albüm öncülüne göre daha içe dönük birçalışmaydı, içerik olarak da iki eksenliydi. Bir yanda ilişkiler ve insanın kendisi diğer yanda daha dışa dönük sert, politik ve isyanlar bir tavır. Büyük Düşler de önemli bir başarı yakaladı ve grup diskografisindeki yerini aldı. Rakun Müzik'ten ise Sakin, Ayça Şen ve Gren'in albümleri de yayınlamıştır. Sonrasında grubun yine anlam veremediğim ikinci hareketi Eurovision'a katılması oldu. Deli isimli şarkı ile ülkemizi temsil edip 7. Oldular. Gruba muhtemelen uluslararası tanınırlık sağlaması için atılmış bir adımdı. Eurovision sonrası dönemi Başıbozuk isimli EP ile geçiren grup 2010 yılında Masumiyetin Ziyan Olmaz ile geri döndü. İlk single tatsız tuzsuz Yorma Kendini olsa da albümün geri kalanında grup Festus, Araf, Nakba, Sor, Bisiklet ile yine gönülleri fethetti. Aynı yıl grup Dependence Day ve My Loveliest Mistake adlı iki İngilizce şarkı da yayınladı. Aralık 2012'de piyasaya çıkan Güneşi Beklerken grubun olgunluk dönemi çalışmasıydı. Serdar Ataşer'in prodüktör koltuğuna oturmasının grup sounduna etkisi de net bir şekilde göze çarpıyordu. Albümde klasik enstrümanların yanı sıra MVÖ müziğinde pek yer almayan ama bu albümde güzel bir şekilde şarkılara yedirilmiş ud, ney ve asma davul gibi Türk müziği enstrümanlarına rastlamak mümkündü. İlk single Oyunbozanın yanı sıra Eski Şarkısı, Güneşi Beklerken, Son Sabah, Tamiri Mümkün Kalbinin gibi çok güçlü MVÖ şarkıları albümde yer aldı. Grubun belki de en indie albümü sayılabilecek çalışması için çok uğraşılmış, ince detaylar üzerinde saatlerce kafa yorulmuştu. Kerem Özyeğin'in gitar riffleri her zamankinden daha cayır cayır, Harun Tekin'in vokalleri her zamankinden daha oturaklı, Burak Güven hala o sevdiğimiz hareketli ve güleryüzlü basçı ve Kerem Kabadayı hala o ifadesiz ama iyi baget sallayan baterist. MVÖ 20. yılını nakaratında Orhan Veli'nin sözleri olan Anlatamıyorum isimli single ve 3 ayrı box set ile kutluyor. 20. yıl için çıkan özel boxsetlerden ilki Kayıtlar 1996-2004 müzik marketlerde yerini aldı. 5 CD`lik bu kutuda son single Anlatamıyorum ve ilk 4 albüm var. Albümlerden ilk üçü bu kutuya özel remastered edildi. 4 CD'lik ikinci kutu kasım ayında dağıtıma çıkacak. 2005-2016 arasındaki dönemi kapsıyor ve bir yeni parça olacak. Son boxset ise tüm külliyatı içeriyor. 8 CD`lik devasa boxset çok özel bir tasarımla gelecek. Aralık ayında piyasaya sürülmesi planlanan üründen sınırlı sayıda basılacak. 20 yılda pek çok şey değişiyor. İnsanlar doğuyor, ölüyor, savaşlar çıkıyor, hükümetler değişiyor. Yaşadığınız semt bile değişiyor. Müzik de öyle. 20 yıl bir grup için önemli bir zaman dilimi. Geçmişte yaptıklarıyla önemli izler bıraktılar. Yaşadığımız her ayrı şehirde yaşadığımız her ayrı yolculukta bize eşlik ettiler. Misal Büyük Düşler bana Ankara'daki son yıllarımı hatırlatır. Şehir albümü çıktığında ben de onlar gibi ergenlik dönemindeydim. Yani beraber büyüyoruz beraber yaşlanıyorum. Umalım ki devam etsinler.


Türkçe rock müziğin mihenk taşlarından mor ve ötesi, yeni albümü Sirenler ile bizi on yıllık sessizliğin ötesine götürüyor. Türkçe rock müziğine yaptıkları albümlerle yön veren, özellikle 2004'te yayınladıkları Dünya Yalan Söylüyor albümüyle ismini hepimizin aklına kazıyan mor ve ötesi, on yıllık aranın ardından Sirenler adlı 8. stüdyo albümünü yayınlayarak özlemimizi giderdi. Albümü yukarıdaki geçişlere göre dinlemek, şarkılar arasındaki ton farklılıklarını fark etmemizi sağlıyor. mor ve ötesi, müzikal yolculuğundaki değişim duraklarından en önemlisi olan Dünya Yalan Söylüyor ile yarattığı kimliğini yıllar geçse de korumayı sürdürüyor. Albümün adı ve kapağı bizi mitolojinin derin sularına bırakıyor. Albüme ismini veren Sirenler, mitolojiyle ilgilenenlerin yakından tanıdığı, belden aşağısı balık formunda olan deniz yaratıklarıdır. Sirenler, hipnoz edici sesleriyle denizcileri baştan çıkardıktan sonra onları denizin bilinmeyen sularına sürüklerler. mor ve ötesi, 10 yıllık aranın ardından sessizliğini bozmak için Odysseus'u kendine rehber olarak seçmiş. Tıpkı efsanedeki gibi, mor ve ötesi de büyüleyici fakat zehirli Sirenler'den Odysseus'un kaçtığı gibi gündemin ve dünyanın aldatıcı sularından kaçmayı başarmış. Rakun Müzik etiketiyle çıkan albümün söz ve müziği mor ve ötesi'ne ait. Babajim stüdyolarında kaydedilen albüm kapağının tasarımı ise Koray Doyran ve Ataberk Akalın'ın ellerine bırakılmış.


Morrissey, cover parçalardan oluşacak yeni albümü California Sundan ilk parça olarak Roy Orbison'dan It's Over uyarlamasını yayınladı. Morrissey, 24 Mayıs tarihinde yayınlayacağı Joni Mitchell, Bob Dylan, Dionne Warwick gibi isimlerin parçalarından derlediği California Sun ismindeki yeni cover albümünden ilk parçasını paylaştı. California Sun'da yer alacak Roy Orbison'ın 1964 çıkışlı parçası It's Over'ın Moz uyarlamasını hemen aşağıdan dinleyebilirsiniz.


Morrissey 11 parçadan oluşacak yeni albümü I Am Not a Dog on a Chaini 2020 Mart ayında yayınlayacağını duyurdu. Bu yıl başında yayınladığı California Sun ismindeki albümünün ardından Morrissey, 13. solo stüdyo albümü I Am Not a Dog on a Chain'i Mart 2020'de BMG Records etiketiyle paylaşacağını duyurdu. Yeni albümü Benim için en iyisi... Gerçek olamayacak kadar iyi... İyi olarak kabul edilemeyecek kadar doğru sözleriyle niteleyen Moz'un bu albüm için yapımcısı Joe Chiccarelli ile birlikte uzun süredir Fransa'nın Saint-Remy kentinde kayıtta olduğu biliniyor. Önümüzdeki mart ayında yayınlanacak I Am Not a Dog on a Chain albümünün şarkı listesini aşağıdan inceleyebilirsiniz.


Morrissey'den 12 parçadan oluşan cover albümü California Sonın yayınlanacağını duyurdu. Morrissey'in geçtiğimiz ay başında yayınladığı The Pretenders cover'ı Back On The Chain Gang'in 2017 yılında yayınladığı son stüdyo albümü Low in High School'un deluxe versiyonunda yer alacağını belirtmişti. Bob Dylan, Joe Chiccarelli, Roy Orbison, Joni Mitchell gibi isimlerin şarkılarının yer aldığı, toplam 12 parçadan oluşacak Morrissey'in California Son ismindeki yeni cover albümünün yayın tarihi ise şu an resmi olarak açıklanmadı. Ancak albümün önümüzdeki mart ayında yayınlanacağına dair birtakım söylentilerin de olduğunu belirtelim.


The Smiths'le ayrı sevdiğimiz, The Smiths olmasa da tek başına her daim dinlemeye devam edeceğimiz Morrissey'den yepyeni bir şarkı geldi. Low In High-School'un yayınlanan albüm kapağı aşırı saldırgan bulundu ve bu yüzden yeniden tasarlanacağı söylendi. Morrissey resmi Twitter hesabını açtı ve ilk tweet'i Spent the day in bed oldu. Albüm kapağı yeniden tasarlanmadı, böylece Moz'un ne kadar asi olduğunu bir kere daha görmüş olduk. Bugün de öğrendik ki o tweet aslında albümün ilk single'ının adıymış. 50 yaş üstüne sosyal medyayı yasaklasınlar! diye düşündüğümüz ve sosyal mecralarda akrabalardan delice kaçtığımız şu zamanda senin tweet'ini çok sevdik Morrissey. Şarkını ise bir ayrı sevdik! Lafı çok da uzatmadan seni aşağıdaki bağlantıya alalım. Morrissey'nin sesini özlemişsindir. Haydi koş koş koş!


Bu sene 27. si düzenlenecek müzik dünyasının en büyük gecelerinden biri olan MTV Avrupa Müzik Ödülleri 2020 8 Kasım 2020 Pazar günü 180 ülke ve bölgede aynı anda yayınlanacak. Lady Gaga, En İyi Sanatçı, En İyi Pop, En İyi Klip adaylıklarının yanı sıra Ariana Grande ile birlikte yer aldığı Rain On Me parçasıyla En İyi Düet, En İyi Şarkı adaylıkları da dahil 7 adaylıkla gecenin en çok aday gösterilen sanatçısı konumunda. Kısa sürede genç kızların vazgeçilmezi haline gelen Koreli boydband BTS ve Justin Bieber da, En Büyük Hayranlar ve En İyi Pop ödülleri dahil olmak üzere beşer kategoride aday gösterildi. Aynı zamanda adaylıklara bu yıl En İyi Latin, İyi Video ve pandemi sürecinin müzik sektöründe yeni yeni canlandırmaya başladığı alanı için En İyi Online Canlı Performans adında üç yeni kategori daha eklendi.


MTV Avrupa Müzik Ödülleri 2020, 8 Kasım 2020 Pazar günü 180 ülke ve bölgede aynı anda yayınlanarak yeni sahiplerini buldu. Bu sene 27. si düzenlenen müzik dünyasının en büyük gecelerinden biri olan MTV Avrupa Müzik Ödülleri 2020 yeni sahiplerine kavuştu. MTV'nin Süper Stadyum teknolojisini tanıttığı ve Little Mix'in sunduğu törende, Alicia Keys, David Guetta, Sam Smith gibi pek çok dünyaca tanınmış müzisyen sahne aldı. 2020 MTV Avrupa Müzik Ödülleri kazananlar listesine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Son zamanlarda büyük sıkıntılar yaşayan MTV News, 36 yıllık yayın hayatını sonlandırıyor. 90'lı yıllarda hayatımıza giren MTV'nin haber ve gündem kolu MTV News, yayın hayatını sonlandırıyor. Dış basından gelen haberlere göre MTV News'in başındaki isim Chris McCharty, yayın hayatına devam edebilmeleri için çalışanlarının maaşlarını %25 oranında azaltmak gerektiğini söyledi. Buna karşın çalışanlar ise normal olarak bu teklifi kabul etmedi ve peşi sıra gelen ayrılıkların sonucunda MTV News, takipçilerine veda etmeye karar verdi. Bundan daha sonrasında ise MTV News yıllar boyunca müzik, politika ve pop kültür başta olmak üzere birçok farklı alanda içerikler sunmuştu.


MTV Video Müzik Ödülleri için geri sayıma geçildi. Gelin aday listesine daha yakından bakıp favorilerimizi seçelim. Bu yılki MTV Video Müzik Ödülleri yine kıyasıya bir rekabete ev sahipliği yapacağa benziyor. Aday listesi açıklandı ve her yıl olduğu gibi bu yılda da benzer isimlerin öne çıkması bizleri şaşırtmadı. Taylor Swift sekiz, SZA ise altı dalda aday gösterildi. Onları takip eden isimler ise beşer adaylık ile Doja Cat, Miley Cyrus, Nicki Minaj, Olivia Rodrigo, Sam Smith ve Kim Petras. En İyi Rock şarkısı dalında ise Foo Fighters'tan Metallica'ya oldukça iddialı isimler var. MTV Video Müzik Ödülleri 12 Eylül'de New Jersey'deki Prudential Center Newark'ta gerçekleştirilecek. Bütün kategoriler ve aday listesi ise hemen burada.


Yeni yılın ilk müjdelerinden biri; Nick Cave yeni Bad Seeds albümü yapmak istiyor. Son bülteni Red Hand Files'da konuya ilişkin Bu hem iyi haber hem de kötü haber. İyi haber çünkü kim yeni bir Bad Seeds albümü istemez? Kötü haber çünkü o kanlı şeyi yazmam gerekiyor. Süreci 1 Ocak'ta sabah 9'da başlattım. Şimdi 6 Ocak. Neredeyse bir hafta geçti ve birkaç şey yazdım, pek iyi değiller veya belki öyleler, söylemesi zor sözleriyle yeni projelerine dair kafa karışıklığını dile getirdi. Son stüdyo albümü Ghosteen'in üzerinden 4 yıl geçmesine karşın bu süre boyunca çeşitli sanatçılarla yaptığı işler ve yayınladığı canlı performans kaydından oluşan albüm ile aktifliğini koruyan Nick Cave, geçtiğimiz yaz uzun soluklu bir turne içerisindeydi. Ülkemizdeki geniş hayran kitlesi de İKSV'nin 50. yılına özel Parkorman'da gerçekleştirilen, akıllara kazınan bir başka konserini deneyimleme fırsatı bulmuştu.


Londralı Folk grubu Mumford & Sons, 2012 çıkışlı albümü Babel sonrasında 3. uzun çalar albümü Wilder Mind'ı 5 Mayıs 2015 itibariyle çıkartacağını açıkladı. Geçtiğimiz günlerde Facebook hesaplarından da yeni albümle ilgili bilgilerin geleceğini söyleyen ve bununla ilgili bir de video yayınlayan grubun yeni albümü Island Records ve Universal Music etiketiyle çıkacak. Bakalım Mumford & Sons yeni albümde de aynı müzikalitede bir iş çıkartacak mı, merakla single'ları bekliyoruz.


Esma Ertel'in kaleme aldığı Dünya Çocuklarına Günaydın kitabından ilhamla bestelenen Asya Velvele, elektronik, reggae ritimleriyle deneysel ve psikedelik bir dünyanın kapısını aralıyor. BaBa ZuLa grubundan Esma Ertel ve Murat Ertel'in besteciliğini ve prodüktörlüğünü üstlendiği bu teklide, yolculuklarına Sibirya şamanlarından Yıldız Tannagasheva, Türkiye'den Anadolu Rock akımının en önemli müzisyenlerinden biri olan Taner Öngür ve reggae, dub müzik denince ilk akla gelen isimlerden olan Genjah katılıyor. Gün doğumundan gün batımına, geceli gündüzlü ve yüksek tempolu Asya Velvele ; elektronikler ve reggae ritimleriyle deneysel ve psikedelik bir dünyanın kapısını aralıyor. Ayrıca parçanın video klibi ise kendisi de aynı zamanda bir müzisyen olan Beyza Doğuç tarafından yapay zeka kullanarak oluşturululmuş. Asya Velvele BBI Music Co. etiketiyle tüm dijital platformlarda yayında!


Muse, son single'ları You Make Me Feel Like It's Halloween için resmi müzik videosunu paylaştı! Şarkı, üçlünün bugün çıkan dokuzuncu stüdyo albümü Will Of The People'da yer alıyor. Muse, elektro-rock türüne uygun olarak, yönetmen Tom Teller ile korkutucu bir video klip yayınladı. Klip, The Shining, Friday The 13th, Scream, It ve Poltergeist gibi sayısız klasik korku filmine göndermeler içeriyor ve izleyiciyi doğaüstü sürprizlerle dolu ürkütücü perili bir evde gece macerasına çıkarıyor. Ayrıca Matt Bellamy ve arkadaşları. We Are Fucking Fucked ve Liberation da dahil olmak üzere yeni kayıtlarından bazı resmi canlı performans videoları yüklediler. NME'nin Will Of The People için yaptığı dört yıldızlı bir incelemesinde, albümün Muse'un bu çağ için en güçlü ekipman setine sahip olmakla övündüğünü söylüyor.


Mustafa Özkent'in Gençlik ile El Eleden tam 44 sene sonraki ilk stüdyo albümü Funk Anatolian 1 Aralık'ta yayınlandı. Yine tanıdık türkülerin funky yorumlarından oluşan albüm geçen mayıs ayında The Belgian Orchestra ile birlikte Brüksel'de kaydedildi. Mustafa Özkent'in ilk olarak 1973 senesinde yayınlanan maymunlu kapağı dillere destan Gençlik ile El Ele albümü 2007 senesinde Finders Keepers Records tarafından plak formatında basıldıktan sonra epey gecikmeli de olsa hak ettiği ilgiyi gördü diyebiliriz. Son yıllarda gittiğim mekanlarda dj'lerin bu albümdeki parçalara sık sık yer verdiklerini gözlemledim. Gençlik ile El Ele albüm kapağında yer alan tanımlarla rhythm'n soul, blues'n jazz, rock'n pop motiflerle bezeli funky yorumlarıyla Dolana Ay Dolana, Üsküdara Giderken, Burçak Tarlası, Silifkenin Yoğurdu, Zeytinyağlı Yiyemem'in de aralarında bulunduğu 10 türküden oluşan albüm geç de olsa Türkiye'de ve dünyada dinleyicisiyle buluştu. Mustafa Özkent türkülere getirdiği zamanının ötesinde yorumlarla Anadolu Pop'un Dr. Frankenstein'ı unvanına layık görüldü. Tam 10 sene sonra gelen Funk Anatolian ise bize yine kulağımızın aşina olduğu melodilerden oluşan 10 enstrümantal parça sunuyor. Kulağımız aşina dediysem sizi yanıltmasın; Mustafa Özkent'in yorumlarıyla kimi zaman parçaları nakarat kısmına kadar tanımakta zorlanabilirsiniz. Kasap, Çiğdem, Karadeniz, Bilezik, Konyalı, Çökertme, Misket, Adanalı, Çiftetelli, Roman parçalarının yer aldığı Funk Anatolian albümü geçen mayıs ayında Brüksel'de kaydedilmiş. Kayıtlarda Mustafa Özkent'e ritm konusunda elini korkak alıştırmayan The Belgian Orchestra eşlik ediyor: Axel Gilain, David Picard, Sofiane Remadna, Yannick Dupont, Louis Evrard, Gadzio Baudoux, Guillaume Codutti. Brüksel'de bulunan ICP Studios'da Paul Edouard tarafından kaydedilen albümün miks ve mastering'i Özer Yener'e ait. Hammer Müzik tarafından plak ve cd formatlarında yayınlanan albümü ayrıca tüm dijital platformlardan dinlemek mümkün. Mustafa Özkent & The Belgian Orchestra'nın bu sene Türkiye'deki tek konseri 15 Aralık'ta Mix Festival kapsamında Zorlu PSM Ana Tiyatro'da gerçekleşecek. Funk Anatolian'daki parçaları canlı dinleme şansını kaçırmayın; zira sık sık bir araya gelip konser vermeleri mümkün olmuyor. En ön sıradan büyük heyecanla izleyip orkestrasyona şapka çıkardığım son konserleri 1,5 sene önceydi, benden söylemesi. Ps. Plak veya Cd edinmek için Akmar Pasajı'nın yolunu tutabilir veya oturduğunuz yerden Hammer Müzik'in online mağazasına uğrayabilirsiniz.


İngiliz yazar Nick Horby'nin 1995'te yayınladığı romanı High Fidelity bu sefer de Hulu'nun önderliğinde dizi olarak karşımızda. 2000 yılında kitapla aynı isimle sinemaya uyarlanmış ve hatta John Cusack, Jack Black, Lisa Bonet, Catherine Zeta Jones ve Tim Robbins gibi ünlü isimlerin filmde rol almıştı. High Fidelity'nin dizi versiyonunun yıldızı ise Lenny Kravitz'in kızı Zoe Kravitz. Dizi de filmde olduğu gibi kitaba inat İngiltere'de değil New York, Amerika'da geçiyor. İlişkilerinde hep terk edilme yaşayan veya yaşadığını sanan Robyn 'Rob' Brooks'un Championship Vinyl isimli bir plak dükkanı var. Bazı günler DJ'lik de yapan Rob, dizi boyunca terk edilmenin acısı ile kendini toparlamaya çalışıyor. Farkındayım böyle söyleyince çok sıkıcı geliyor ama dizinin kendine has bir akışı var ve bu akışta müzik hep ön planda. Hatta dizide Jimi Hendrix'in kurduğu Electric Lady Stüdyoları'na da konuk oluyoruz. Genelde New York sokaklarında sıradan yerlerde geçen hikayede karakterler hipster mekanlara gidince linç yiyor. Kafalar gerçekten güzel. Ayrıca dizide benim favorimlerimden olansa müzik t-shirleri oldu. Böyle sıradan değil, cool müzik t-shirtleri her zaman ilgimi çekmiştir. Dizinin merkezinde ne kadar Rob olsa da aslında müzik hep gizli kahraman. Dizinin müzikleri de konseptine çok uygun ve çok güzel. Tabi ki Spotify bizim için hepsini bir araya getirerek işimizi kolaylaştırmış.


Otobüste seyahat ederken, müzik dinleyen genç bir adama, orta yaş üstü bir adam yaklaştı; Birader! şu müziğin sesini bira kıs dedi. Çocuk tepkili bir şekilde sesi kıstı. Evde izin gününde yaptığı müziği dinleyip, detaylarındaki hataları keşfetmeye çalışan adamın annesi girdi Biraz sesini kıs, diziyi izleyemiyorum. dedi. Adam sesi kıstı. Besteden soğudu. Morali bozuldu. Birkaç gün sonra karşı komşunun oğlu askere gidiyor. Bir köşede ağlayanlara, son teknoloji ürünü ile tesisat döşenmiş, modifiyeli bir kartal yanaşmış. Bir Ankara havası çalıyor, bir tekno. Misket havasından, apaçi dansına yatay geçiş yapılıyor. Gençler hopluyor, zıplıyor. Konvoy şeklinde, kornolar eşliğinde En büyük asker bizim asker! nidaları ile yankılanıyor sokaklar. Türkiye'den manzaralara hoş geldiniz! Yukarıda verdiğim örnekler hepimizin şahit olduğu ve istekli ya da isteksiz bir biçimde içinde bulunduğumuz ortamlardır. Türkiye'nin müziğe ve sanata bakış açısını gösteren örneklerden sadece birkaçıdır. Otobüste kulaklığı ile müzik dinleyen insanları uyaran diğer duyarlı insanlar, en adi kulaklıktan çıkan gürültüden dahi rahatsız olabilecek kadar hassaslar. Bu insanlar yıllardan beri yeni kasa otobüslerle seyahat ediyor olsalar anlayışla karşılardım lakin yeni otobüslerin, motorlarının sesi arkalara doğru ilerledikçe yine artıyor. Yani otobüsün içi %100 sessiz diyemeyiz. Bu insanlar %100 sessizliğin sağlanamadığı bir ortamda dahi köşede müzik dinleyerek yolculuk eden insanlardan rahatsızlık duyuyorlar fakat aynı insanlar düğünlerde, asker uğurlamalarındaki seslerden zerre rahatsızlık duymadıkları gibi; bu törenlerde eğlencenin dibine vuruyorlar. 2010 İstanbul Avrupa Kültür Başkentiydi. 21 Haziran 2010 Dünya Müzik Günü'nde, müzisyenler sokaklarda etkinlikler düzenledi. Bu etkinliği düzenleyen İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ydi. Beyoğlu'nda sokak müzisyenlerine getirilen yasak üzerine bu yazmak istediğimi belirtmek istiyorum. Aynı zihniyetin Beyoğlu versiyonu bugün müzisyenlere yasak koyuyor. Bu sefer esnaf rahatsız oldu diyor. Pardon ama İstiklal kütüphane gibi de biz mi farkında değiliz? Pub'lardan, mağazalardan gelen sesleri bile kıssanız insan kalabalığının sesi ciddi bir boyuttadır. Rabarba kelimesini bile tanımlarken sinestezik bir şekilde kafamda İstiklal canlanıyorsa hangi rahatsızlıktan bahsedildiğini anlayamıyorum. Gerçekten algılayamıyorum. Rahatsız olunacak bunca şey varken topu esnafa atan zihniyet, %52'lik desteğini arkasına alarak gerçekten bu ülke üzerinde neyi yaşamak istediklerini, neyi görüp, algılamak istediklerini açıklamalılardır. Seçim propagandası için bir ay boyunca aynı sudan içmişiz biz diye mahalleleri arşınlayanlar, seçim sonrası geç saatlere kadar yüksek seste kutlama yapanlar; bugün sokakta çalıp, üç beş kuruş kazanan insanları engelleyemezler. Böyle bir hakları yok! Sizinle aynı suyu içmektense Kütahya'daki siyanürlü suyu içerim daha iyi. Kanat Atkaya'nın da bu konuyla ilgili yazısında belirttiği üzere Crossing The Bridge the Sound of Istanbul belgeselini bir kere izlemekte fayda var. Müziği de sustururlar; tıpkı azınlığı, ezilmişi, hakkını arayanı susturdukları gibi.


Zorlu PSM'nin Çok sesli festival sloganıyla 6 yıl önce başlattığı ve bu yıl 7-8 Ekim'de düzenlenecek olan MIX Festival presented by %100 Music, dans, rap elektronik ve indie müziğin önemli ve sevilen isimlerini bir araya getiriyor. MIX Festival presented by %100 Music' te bu yıl bizlere; Men I Trust, Ceza, Gülinler, Seda Erciyes & Tuğçe Şenoğul, The Away Days, Hedonutopia, The Ringo Jets, Second, Futuro Pelo, Can Güngör, Kit Sebastian, Thomas Guerlet, Bangoverz, KARDELEN, Geeva Flava, Bangoverz, Klor, Opus Kink ve Hünkar enerjik sahneleriyle eşlik edecekler. Bu yıl 6. sı düzenlenecek olan MIX Festival presented by %100 Music'te dream ve indie pop'un ilk akla gelen isimlerinden, bolca synth ve dans melodilerinin kullanıldığı sahnesiyle tanılan, Montrealli grup Men I Trust, Türkçe Rap'e damga vurmuş ve imzasını bırakmış şarkıların sahibi, rap'in efsanelerinden Ceza, chill-pop türünde birçok harika şarkılarıyla ismini duyuran Fransız şarkıcı Futuro Pelo, ilhamını ve enerjisini 70'lerin saykodelik tınılarından alarak Pangea ve Senden Başka gibi şarkılarıyla dinleyicilerini mest eden ikili Kit Sebastian, Nobody Knows ve How Strange! gibi besteleriyle dinleyicilerini büyüleyen Thomas Guerlet, rock and roll ve post-punk genre'larında kaotik tınılarıyla dinleyicilerinin karşısına çıkan Opus Kink, yerli alternatif sahnenin dikkat çekici isimlerinden Gülinler, The Away Days, Hedonutopia, Klor, KARDELEN, Geeva Flaava'nın dışında elektronik ve indie müziğin sevilen birçok ismi sahne alacak. Mix Festival presented by %100 Music'in biletlerine bu linkten erişebilirsiniz.


Bundan tam 63 sene önce Amerikan rock 'n' roll müzisyenleri Buddy Holly, Ritchie Valens ve The Big Bopper olarak da bilinen J. P. Richardson, bir uçak kazasında pilotla birlikte ölmüşlerdi. Oldukça talihsiz ve trajik bu hikayenin arka planını birlikte inceleme vakti geldi. Rock 'n' roll'un doğduğu yıllarda oldukça popüler olan ve kendisinden sonraki kuşaklara da başarıyla ilham vermiş Dion DiMucci, bu talihsiz kazada hayatını kaybeden üç rock'çının çok yakın arkadaşıydı. O dönem, Buddy Holly diğer isimlere nazaran daha ön planda ve piyasaya sözünü geçirebilen bir müzisyen olduğu için kendisiyle konser turnesine çıkacak sanatçılar arasında seçim yapabilmek adına bir yazı-tura yarışması düzenlemiş. Dion DiMucci ve J. P. Richardson, bu yarışmayı kazanan iki isim olarak turneye katılmaya hak kazanan iki isim olmuş fakat Dion o sırada ailesinin bir aylık kirasına denk gelen 36 dolarlık uçak biletini karşılayamacağını söyleyerek turneye katılma hakkından vazgeçmiş. Hakkını henüz 17 yaşında heyecanlı bir müzisyen olan Ritchie Valens'a devreden Dion DiMucci, böylece kendisine hayatını kazandıran bir kayıp yaşamış. Don McLean, bu trajik kazanın ardından 1971'de yayınladığı albümü American Pie ile aynı ismi taşıyan şarkısında 3 Şubat 1959'dan the day that music died şeklinde bahsettiği için kültür-sanat camiasında kaza, bu isimle kalmış. Don McLean'ın American Pie'ını dinlemek için sizi aşağıya alalım.


Dredg'in son albümündeki tüm gelişmeleri neredeyse Twitter'dan takip ettik. Müzik gruplarının kişisel siteleri artık demode olmak üzere. Google'dan x grubu aratırken bile X Myspace diye aratıyoruz. O kadar uçsuz bucaksız bir alan ki; grupların tüm hareketlerini an be an takip edilebilir duruma getirilebiliyor. Kişisel olarak bu takip çok sıkıcı ve kötü olsa da Müzik Grupları için tam tersi etki yaratabilir. Mesela Gevende Blog adresinden tüm yaşadıklarını bir dönem aktarmıştı. Bir kaç gün öncede Veranın Myspace'inde kameranın mümkün olduğunca aktif kullanıldığına şahit oldum. Beste oluşum aşamaları, festivale yolculukları, geyik muhabbetleri vs. Kamera adeta grubun bir elemanı gibi olmuş. Tabi her işin bir prosedürü var. Sosyal Medya'da kendi içinde artık bir sektör desek yalan olmaz. Sosyal Medya'yı aktif kullanacağız diye bin beş yüz seksen iki tane link oluşturmak bir grup için bilgileri güncel tutumak adına tehlike olabilir. Sosyal Medya'yı oluşturan siteler arasındaki eşleştirmeler ise can kurtaran gibi adeta. Twitter'da yazıyorsun, her yere düşüyor. Ala! Öyle bir giriş yazısı kıvamında Müzik Grupları için Sosyal Medya yazımız olsun istedim. Bir Baba Indie'nin bu konuda yazacak çok şeyi olabilir.


Müzik yazılarına ayrılmış köşeler hayata ve düzene karşı nefretimizi kusmamız için en doğru alanlar değil. Mutlak tarafsızlık mümkün olmasa da yazarın elinden geldiğince objektif olmaya çalışarak ulaşabildiği verileri, gözlemlediği durumları bir elekten geçirip sahip olduğu birikime dayanarak yorumlaması gerekir. Yazmaya başlamadan önce kişisel kırgınlıklarını, hayal kırıklıklarını, öfkesini bir yana bırakmalı. Anıl Aba'nın 1 Eylül 2019 tarihinde Birgün gazetesinde yayınlanan Spotify'ın satılık müzik listelerini keşfetmeye hazır mısın?! başlıklı makalesini; yazıdaki argümanların dayanaksızlığına, üslubunun çalakalemliğine rağmen bir gazetede yayınlanabilmiş olmasına şaşırarak okudum. Daha da kötüsü, yazarın 4 Ağustos 2019 tarihinde yayınladığı, yine kulaktan dolma bilgi ve ithamlarla bezenmiş Türkiye'nin 'müzik festivali' tekeli: Milyon Yapım yazısı da sektörde ne işimize yaradığı meçhul bir magazin gündemi yaratmıştı. MilyonFest'lerin line-up'larında yer alan ve almayan sanatçılar arasında iki cephe oluşturan bu yazının ardından bu defa da Spotify listelerine karşı olumlu ve olumsuz hisler besleyen sanatçılar arasında iki zıt kutup yaratan ikinci bir yazıyla Anıl Aba geri döndü. Dünya basınındaki prestijli gazetelerde, müzik yayınlarında yer alan benzer makalelerin hiçbirinde bayağı bir üslupla yazılmış pazarda don satar gibi liste satacaklar, tünelin ucu bombok bir yere çıktı vs. tarzında ifadelere rastlayamazsınız. Bunlar ancak hiçbir editoryal süreçten geçmemiş kişisel blog yazılarında veya sosyal medya hesaplarında rastlayabileceğiniz ifadeler. Kendini konuya fazla kaptırmadan, durumu belirli bir mesafeden analiz etme becerisi maalesef kolay gelişmiyor. Yazar, her nedense birdenbire yazının gizli ama baskın öznesi haline geliveriyor. Bu durum Anıl Aba'nın yazısına özgü değil elbette; yalnızca bu durum bu örnekte bir hayli öne çıktığı için dile getirme gereği duyuyorum. Konunun rakamlara ve olgulara dayanarak analiz edilmesi umuduyla okumaya başladığım bir makalede bolca sinir harbine rastlıyorum. Akademik bir arka plandan gelen yazarın en azından doğrulanabilir kaynaklar seçmesini, meramını daha özenli bir üslupla anlatmasını ve kanıtlayamayacağı bilgileri kullanmamasını beklerdim. Sistemin çarkları arasında zaman zaman sıkışmış ve çaresiz hissetmek oldukça doğal; ama bu tip söylenmeler, serzenişler zaten müzik piyasasını az çok bilen herkesin dost cemiyetlerinde dile getirdiği konular. Şayet kendimizi bir konu üzerine kalem oynatacak kadar yetkin görüyorsak o zaman dizginlenemez öfkemizden de, çalakalem fikirlerden de, akla mantığa sığmaz mukayeselerden de vazgeçmek ve durumu yalnızca verilere dayanarak analiz edebilmek gerekiyor. Aksi takdirde manasız ve hiçbir yere varmayan köpük bir gündem yaratmış oluyorsunuz. Dünyada bundan yirmi otuz sene önce yayınlanmış ve artık klasikler sınıfına girmiş şarkılarla son senelerde yerli sahnede yalnızca dijital olarak yayınlanan popüler işlerin dinleme sayılarını karşılaştırmak hiçbir mantığa ve matematik hesabına sığmaz. Popüler olduğu dönemde dünyada milyonlarca fiziksel kopya satmış; radyo ve televizyonlarda, mekanlarda çalınmış şarkıların toplam dinleme sayılarını net olarak hesaplamak mümkün değil. Bir kaseti, plağı, CD'yi satın alan dinleyici bir defa bile dinlememiş de olabilir, yüzlerce defa dinlemiş de... Bu nedenle bu şarkılarla bugün yalnızca dijital platformlarda yayınlanan ve genç kuşağın yoğunluklu olarak kullandığı platformlarda mevcut bulunan tazecik şarkıların dinleme sayılarını kıyaslamak trajikomik bir yaklaşım. Mahmut Orhan ve Sena Şener düeti ile Portishead şarkılarının dinleme sayılarını kıyaslayarak nereye varmaya çalışıyorsak vay halimize, biz debelenirken rüzgar bizi tam tersi yöne atar da ruhumuz duymaz. Simge'nin 2015 senesinde yayınlanan Miş Miş şarkısının dinleme sayılarını Sting'in 1987 senesinde yayınlanan Englishman in New York şarkısınınkilerle kıyaslamaya hangi haletiruhiyeyle teşebbüs edebiliriz? Aralarında hiçbir korelasyon bulunmayan, farklı dönemlerin işlerini kıyaslayarak dinleme platformlarındaki satın alınan sahte dinleme sayılarına dair hangi tezi doğrulayabiliriz? Yayınlandığı dönemde mevcut olan her türlü platformda ortalığın tozunu attırmış ve uzun seneler sonra açılan yeni dinleme platformlarına yüklenmiş şarkıların dinleme sayılarıyla çoğunluğu ilk yayınlandığı zaman dijital platformlardan gayrı bir yerde bulunmayan günümüz şarkılarını hangi amaçla kıyaslıyoruz? Üzgünüm ama Mabel Matiz'in rastgele seçtiğimiz bir şarkısını Michael Jackson'ın yine aynı şekilde seçtiğimiz bir şarkısıyla kıyaslayarak herhangi bir tezi doğrulamak maalesef mümkün değil. Herhangi bir grubun 50 şarkılık bir listede 6 parçayla yer alması kesinlikle ciddi bir sorun. Ve evet, her ne kadar buna inanmakta güçlük çekenler olsa da kültür endüstrilerinde arz, talebi belirler. Kültür endüstrilerinin baskın aktörleri ise belli bir neslin yaygın kültür tüketimini ve dolayısıyla da o dönemin kültür üretimini şekillendirme gücünü elinde tutar. Fakat Spotify'ın Türkçe Rock listesinde 6 şarkısıyla yer alan son on yılın en nitelikli gruplarından Adamlar'ın karşısına rastgele birkaç isim seçerek Peki bunlar niye o listede yok? diye soramayız. Listelerin mümkün olduğunca kapsayıcı biçimde oluşturulması gerektiği bir mesele; listelerin bir kapasitesi olduğu ve senin aklına gelen her ismin o listelerde yer alamayacağı bambaşka bir mesele. Gelişigüzel seçilen isimlerin karşısına gelişigüzel başka isimler sunarak sanatçılar arasında cephe yaratmanın kimseye bir faydası olmaz. Sorunlardan gerçekten bu kadar rahatsızsak harekete geçmeden önce var olan duruma yapıcı bir tutumla yaklaşmayı da öğrenmemiz gerekiyor ki kaş yapayım derken göz çıkarmayalım. Şayet önemli olan olgularsa, tekil isimler üzerinden ilerleyerek meramını bulanıklaştırmanın da manası yok. Hele ki henüz herkesin kafası bu kadar karışık ve herkes bir o kadar öfkeliyken spot ışıklarını isimlerin üzerine çevirmek olsa olsa asıl tartışma konusunu görünmez kılar. Bu konu hakkında giderek yükselen tansiyonu kontrol altına almak ve daha fazla sansasyona mahal vermemek amacıyla listelerin oluşturulma kriterleri ve aynı sanatçıların listelerde defalarca yer almasının sebeplerine Spotify tarafından acilen kapsamlı bir açıklama getirilmesi gerektiği aşikar. Ama Listede Ahmet var, peki öyleyse Mehmet neden yok? sorusu herhangi bir editoryal tercihi sorgulamak için ideal yöntem olmaktan çok uzak. Ben de müziğimi kitlelere ulaştıramadım, öyleyse bu işte bir hinlik var düşüncesi bazı vakalar için doğru olsa da maalesef kabullenmek gerekir ki her vaka için gerçeklik payı taşımıyor. Popüler olan her iş vasat olmadığı gibi geniş kitlelere ulaşamayan her iş de çok nitelikli olduğu halde hile hurdaya başvurmadığı için popülarite yakalayamamış değil. Yukarıdaki son akla mantığa aykırı kıyaslamanın karşısında sorular sormadan edemiyorum: Barış Manço ile Ben Fero'yu hangi şartlar altında kıyaslıyoruz? Zamanında Barış Manço şahane müzikler yaptı diye bugün Ben Fero müzik yapmasın mı? Ya da o yapsın ama kimse onu dinlemesin mi? Yoksa zaten yazara göre kimse bu müziği hür iradesiyle dinlemiyordur da dinleme sayıları sahte midir? Bu iki isim arasında ille de ortak bir özellik arayacaksak şöyle bir örnek verebilirim; ben küçükken sokaktan geçen arabalar Barış Manço çalardı, bu yıl ise Ben Fero çalıyor. Platformlardaki dinleme sayılarının güvenilirliğinin sizi ikna edemediği noktada kulağınızı sokağa çevirirseniz neyin gerçekten dinlendiğine dair aşağı yukarı bir fikir sahibi olmamız pekala da mümkün. En azından günümüz dinleyicisinin tercihlerini anlamaya biraz yakınlaşırsak bugün üreten ve paylaşan sanatçılara bu kadar hoyrat davranmaktan vazgeçebiliriz. Kaldı ki dönemi ve janrı birbiriyle alakasız işleri kıyaslayarak müzik yazısı yazılmaz. Her eseri kendi çağının gerçekliği içerisinde değerlendirmek elzemdir. Her dinleyici geçmişte veya günümüzde üretilen eserleri dinlemekte ve dilediğinden keyif almakta elbette özgür. Ruhumuzu besleyen müzikleri dinlerken bir yandan da müzik üzerine nitelikli ve kayda değer tartışmalar üretebilirsek ne ala. Ancak o zaman müzik magazini değil de müziğin kendisi bu tartışmalardan kazançlı çıkar.


Normalde yazları diziler açısından durgun geçer ve pek de kaliteli dizi çıkmaz. Bu sene HBO bu klişe durumu bozdu ve Amy Adams'ın başrolünde olduğu Sharp Objects'i yayınladı. Dizi, Gillian Flynn'in aynı adlı romanının uyarlaması. Ayrıca dizinin yönetmen koltuğunda ise Big Little Lies'dan tanıdığımız Jean-Marc Vallee oturuyor. Referans da oyuncular da sağlam olunca bize izlemesi düşer. Dizinin konusuna gelirsek; Amy Adams'ın canlandırdığı Camille Preaker bir gazeteci. Camille'ın memleketinde işlenen cinayet patronun dikkatini çeker ve Camille'i işlenen cinayetleri araştırması için Wind Gap'e gönderir ve hikaye başlar. Sonrası olaylar olaylar... Bunun dışında yazacağım her şey spoiler olma tehlikesi içerdiği için güvenli sularda yüzmekten yanayım. Dizinin konusu, karakterlerin işlenişi ki özellikle Amy Adams'ın canlandırdığı karakterin derinliği vs. bir yana dizinin asıl olayı kesinlikle müzikleri. Dizinin müzik sorumluluğunu üstlenen Susan Jacobs gerçekten çok iyi bir iş çıkarmış. Intro'nun ilk sekansında karşımıza plak çalar çıkıyor ve intro pardon müzik şöleni başlıyor. Intro'da her hafta ayrı bir şarkı çalıyor. Dizinin o bölümünün ruhunu yansıtacak eserler seçilmiş oluyor. HBO tüm introları paylaşmış ama TR'den açılmıyor. 8 bölümlük dizideki 111 şarkıya buradan veya buradan erişebilirsiniz. Buradaki listeler bölüm/sahne bazlı olarak sıralanmış. Ayrıca Spotify listesi de hemen aşağıda.


Video oyunları tutkunu olanlar iyi bilir ki müzikler de en az oyun kadar önemlidir. Müzikleriyle dikkat çeken video oyunları odağımızda! Video oyunları ve müzik... Birbirinden ayrı düşünemeyeceğimiz bu ikilinin en iyi örneklerini mercek altına alıyoruz. Kimisi ilk duyulduğunda aklına o oyunu getiren, kimisi oyunun derinliklerinde gizli cevher niteliği taşıyan, bazısı ise o oyundan aldığımız keyfi katlayan ve bizde devam etme hevesi uyandıran şarkılar bulacağınız bir grup tavsiye. Tears for Fears'ın 1985'te yayınladığı Everybody Wants to Rule The World, adeta 1912'den çıkma bir parça olmuş BioShock Infinite video oyunu sayesinde. Postmodern Jukebox'tan Scott Bradlee'nin seslendirdiği bu versiyon, oyunun tarihi atmosferine anakronist bir derinlik katmış. Seri üç farklı müzik listesinden oluşuyor: Modern şarkıları 1912 tarzında cover'ladıkları parçalar, 1910'lardan şarkılar ve oyunun kendi besteleri. İnsanı hem üflemeli hem vurmalıların yarışıyla marş havasına sokan Urban Pleasures Theme, oyunun en beğenilen soundtrack'lerinden. Tahiti'ye ulaşma hayalleriyle çıktığımız soygundan elimiz neredeyse boş çıksak da bu muazzam parça ile soymaya çalıştığımız yerden polislerin akın etmesiyle kaçmaya çalışıyoruz ve kah dar sokaklar arasında koşarken kah at üstünde ateş etmeye çalışırken bu başarısız girişimin keyfini çıkarıyoruz. Cyberpunk 2077 temasından da tahmin edeceğiniz üzere genellikle elektropop, endüstriyel, hip-hop, rock ve metal parçalardan oluşan bir müzik listesine sahip. Başrollerden birini Keanu Reeves'in üstlendiği oyunun kendi orijinal soundtrack'leri ve radyosu dahil 11 saatlik bir müzik arşivi var. SAMURAI'dan Chippin' In isimli parça ise groove metal severler için enfes bir parça olma niteliğini 11 saatlik arşiv arasından sıyrılarak taşıyor. Şehrin sert simyasını çok güzel ifade eden bir parça. Aslında hiç de indie olmayan GTA IV, serinin V'ten önceki en sinematik oyunu olabilir. Hatta o zamanlar Rockstar'ın başında olan Leslie Benzies özellikle daha sinematik bir oyun tasarladıklarını, yeni bir engine kullandıklarını belirtmişti. Bu engine'in daha sonra GTA V'i doğurduğunu ve VI'nın da buradan çıkacağını eklemek lazım. Liberty City'de geçen GTA IV, New York'un bir kopyası. Brooklyn'den Manhattan'a 2000'lerin dünyasınındayız. Tam köprüde Brooker'dan Algonquin'e geçerken The Vibe FM çalıyor radyoda, Ice Cube'un 1993'te yayınladığı It Was A Good Day'ini duyuyor gibi oluyorsunuz. Ama aslında şarkı The Isley Brothers'dan Footsteps In The Dark. Ice Cube abimiz 1977 yapımı bu parçadan sample almış. Vay be diyorsunuz, şehri içinize çekiyorsunuz. Roguelite metroidvania türündeki Dead Cells, Castlevania'nın devamı olarak karşımıza çıktı ve efsane bir müzikle ilk seviyede geçirdiğimiz vaktin ne değerli olduğunu fark ettirdi. Oyunu oynamaya devam etme sebeplerinden biri olan bu dinleyeceğiniz Prisoner's Awakening isimli yürek zıplatan parça, oyuna sürekli geri dönmenizi, vazgeçmemenizi, motivasyonunuzu kaybetmemenizi anlatıyor adeta. Her seviye için ayrı bir parça var, hepsi de gerçekten başarılı, dinleyin dinletin, oynayın oynatın. Fallout serisi içinde en iyi müziklere sahip olan New Vegas'tır diyen çok var. Artık bu durum tarzındaki amerikana, atompunk veya retrofuturistik havalardan mıdır, ya da uçsuz bucaksız yollarda müzik keyfi inceden arka planda alındığından mıdır, nedir? Listelere bakılırsa, Marty Robbins'in 1959 yapımı Big Iron şarkısı aralarında en sevilen gibi görünüyor. Seçenek çok, malum New Vegas'ta radyoyu her an her yerde duymak neredeyse mümkün. Bilinen şu ki, insanlar 50'lerde geleceği böyle öngörmüş. Müziğini de teknolojisini de 50'lerdeki gelecek öngörüsünden alan bu oyun Retro-gelecekçilik severlere gelsin.


Portecho'dan tanıdığımız Tan Tunçağ, Cava Grande projesinde iki tutkusunu birleştiriyor: Müzik ve bilgisayar oyunları. Kendi müziğine oyunlar üretmeyi tercih ederek Cava Grande'yi bir müzik projesinden ziyade bir multimedya projesine dönüştürüyor. Üniversite yıllarımda ortalığı kasıp kavuran Portecho'yu ilk keşfettiğimizde yerli bir proje olduğuna inanmakta güçlük çekmiştik. Portecho'nun o yıllarda yerli sahnede duymaya alışık olduğumuz seslerden uzak bir seyir rotası vardı. Şimdi 2000'lerde neler dinlediğime ara ara dönüp baktığımda Rebel Moves, Bora Uzer, Kangroove gibi isimlerle birlikte Tan Tunçağ ve Deniz Cuylan'dan oluşan Portecho'yu da anmayı ihmal etmem. Seneler içinde haz aldığım müzikler, etkilendiğim türler elbette defalarca değişime uğradı fakat yukarıda saydığım isimlere duyduğum saygı ve beğeni hiç değişmedi. Hala bu müzikleri her dinlediğimde 2000'lerdeki kadar etkileyici buluyorum ve zamanında onları bir şekilde keşfedip peşlerinden gittiğim için kendimi bir hayli şanslı sayıyorum. Çünkü erken yaşta bir şekilde yolun iyi müziklerle kesiştiği takdirde hayat boyu karanlıkta iyi müziği bulmana yarayacak melekeleri kazanmış oluyorsun. Seneler geçse de zaman zaman Portecho'yu anmaktan hiç vazgeçmeyen bir dinleyici olarak Tan Tunçağ'ın bir süredir sürdürmekte olduğu Cava Grande adlı projesinin ilk albüm haberini almaktan ne kadar mutlu olduğumu uzun uzadıya anlatmama gerek yok. Zamanında Portecho'nun zehrini almış olanlar ne demek istediğimi anlayacaktır zaten, o zehir aradan geçen zamana rağmen damarlarımda dolaşmaya devam ediyor. Tunçağ'ın türünü melankolik ambient electronica olarak tanımladığı Cava Grande'nin ilk albümü Worm Universe, 11 Mayıs'ta Santima Records etiketiyle yayınlandı. Albümden çıkan ilk video klip Playing Fields, uzun süreden beri aynı zamanda film ve video klip yönetmeni olarak çalışan Tan Tunçağ tarafından tamamen Unity oyun motoru ile yapıldı. 2013 senesinden bu yana bilgisayar oyunu tasarımıyla iştigal eden Tan Tunçağ, 2017 yazında Cava Grande'nin Sentinel adlı parçası için bir video klip/bilgisayar oyunu üretti. 2018 Şubat ayında ilk ticari oyunu A Fine Mess'i piyasaya sürdü. A Fine Mess de bu albümde Cava Grande'nin aynı isimli parçası üzerine kurulmuş bir sanat oyunu olarak karşımıza çıkıyor. Her ne kadar bir süredir ürün vermeye devam eden bir proje söz konusu olsa da 9 parçadan oluşan ve 49 dakika süren Worm Universe, Cava Grande projesi tarafından yayınlanan ilk albüm olma niteliğini taşıyor. Müziğe ve bilgisayar oyunlarına duyduğu iki tutkuyu bir araya getiren Tan Tunçağ, orijinalliğinden sual olunmayacak bir projeyle seneler sonra bir defa daha karşımızda. Bu tutkularını birleştirirken, ilk etapta akla gelecek bir yol izleyip bilgisayar oyunları için müzik üretebilirdi. Fakat o, kendi müziğine oyunlar üretmeyi tercih ederek Cava Grande'yi bir müzik projesinden ziyade bir multimedya projesine dönüştürüyor. Bu da Cava Grande'yi yalnızca bir müzik projesi olarak değerlendirmeyi güçleştiriyor. Bilgisayar oyunlarıyla kurduğu ilişki bağlamında daha en baştan görselliği varoluşunun bir parçası haline getiren Cava Grande'nin canlı performanslarında Tan Tunçağ'a, karanlık ve sinematografik görselleriyle Miray Kurtuluş eşlik ediyor. Şimdilik dinleyenleri analog synthesizer sesleriyle ve karanlık ritmleriyle çizilmiş 'ses manzaraları'nda bir gezintiye çıkarmayı hedefleyen Cava Grande, bir gün neden bir multimedya enstalasyonuna dönüşmesin? Cava Grande'nin bu çok yönlü doğasını öğrendiğimden beri katılımcıların canlı performans esnasında söz konusu bilgisayar oyunlarını oynayarak veya bizzat oyunun içerisinde yer alarak projeyi tam anlamıyla deneyimleyebilecekleri bir ortam hayal etmekten kendimi alamıyorum. Müzik ile teknolojiyi birleştiren böylesine ilham verici bir projenin konser mekanlarını ve kulüpleri aşıp kendisine sanat alanlarında da yer bulması temennim. Galeri, müze, sanat fuarı ve hatta teknoloji fuarı gibi alanlarda Cava Grande'yi tasavvur etmekte hiç zorlanmıyorum. Belli bir müzikten ilham alarak yeni üretimlere imza atan sanatçı fikrine dair bir imgeye sahip olsak da Cava Grande'nin durumu sık rastladığımız, sıradan bir vaka değil. Kendi müziğinden esinlenerek bilgisayar oyunları tasarlayan bir müzisyen/tasarımcının kolay çözümlenemeyecek yaratım süreci sıradışılığıyla merak uyandırıyor. Müziğin mi zihnindeki görsellerden esin bulduğu, bilgisayar oyunlarının mı prodüksiyonu tamamlanan parçalardan esin bularak tasarlandığı, yoksa bu etkileşimin karşılıklı mı geliştiği nihayetinde belki de sanatçı tarafından bile birbirinden ayrıştırılamayacak giriftlikte bir üretim sürecini doğuruyor. Kendi bünyesinde böylesine kuvvetli bir dönüştürücü güç oluşturmayı başarmış bir proje, yaratabileceği maksimum deneyim potansiyelini gerçekleştirebileceği yenilikçi ortamlarda sergilenmeyi fazlasıyla hak ediyor.


15 Mart tarihinde gerçekleşen Spotify'da Adalet protestosu, dünya çapında 31 şehirde gerçekleşti. Müzik endüstrisindeki sanatçılar ve diğer emekçilerin de dahil olduğu protestolar, dün dünyanın dört bir yanındaki Spotify ofislerinde koordineli olarak gerçekleşti. Protestocuların talebi, Spotify'da daha fazla şeffaflık olması, sanatçılar aleyhine açılan davaların sona ermesi ve stream başına ödenen gelirlerin artırılmasına yönelik. Union of Musicians and Allied Workers, Spotify'da Adalet protestosunu, temel ilkeleri için destek isteyen bir dilekçe ile Ekim 2020'de başlatmıştı. O zamandan beri, aralarında Thurston Moore, King Gizzard and the Lizard Wizard, Frankie Cosmos, Deerhoof, Julianna Barwick, JD Samson, DIIV, Alex Somers, Zola Jesus gibi sanatçıların ve diğer müzik endüstrisi çalışanlarının da yer aldığı yaklaşık 28.000 imza topladı. UMAW organizatörü Mary Regalado Spotify, uzun süredir müzik çalışanlarına kötü muamele ediyor. Şirket, pandemi sırasında değerini üçe katladı ancak sanatçılara ödenen stream tutarlarında herhangi bir değişiklik olmadı. Sektöre hakim teknoloji devleri milyarlar alırken, dünyanın her yerindeki müzisyenler şu anda işsiz. Müzik işi emektir ve biz bu emek için adil bir şekilde ödeme yapılmasını istiyoruz. şeklinde konuştu.


Rap aleminin ender queer rapçilerinden Mykki Blanco'nun yeni albümünden ilk single High School Never Ends yayınladı -ve yanında sosyal içerik yönünden yoğun, yasak aşk temalı bir kısafilm de geldi. Woodkid'in müziğini yaptığı ve bir kısmını da söylediği şarkının Almanya'nın bir köyünde geçen klibinde Mykki Blanco, siyah bir ailenin çocuğu olarak, ırkçı, beyaz bir ailenin çocuğuyla aşk yaşıyor. Ve sonları ailelerin düşmanlığı yüzünden Shakespearevari bir şekilde trajik bitiyor. Hikayenin Avrupa'daki mülteci krizi ve açıkça dile getirilmeye başlayan ırkçılıkla da ilgili olduğunu söyleyen Blanco, artık Avrupa'da da kendini ten rengi yüzünden güvende hissetmediğini belirtmiş. Blanco'nun kah sevinçten hoplayıp zıpladığı, kah umutsuzluktan kendini oradan oraya attığı, megadramatik filmi izlemenizi öneririm. Ama sonra şarkıyı bir de filmsiz dinleyin; filmin trajedisinin içinde şarkının gücü ikinci planda kalıyor gibi. High School Never Ends, Blanco'nun yeni albümüyle ilgili çok şey vaat ediyor.


Facebook, Spotify ve SoundCloud gibi platformlar ortaya çıkmadan önce, bir zamanlar rüzgar gibi esen MySpace, 12 yıllık müzik dosyasını geri dönemeyecek bir şekilde kaybetti. Özellikle bağımsız grupların parçalarını ve fotoğraflarını paylaşabildiği, bir sosyal ağ platformu ve müzik keşif merkezi olarak 2003 yılında piyasaya sürülen MySpace, 2005 ve 2008 yılları arasındaki en popüler sosyal ağ platformuydu. 2015 yılında aylık ortalama 50,6 milyon ziyaretçi ve 1 milyar kayıtlı kullanıcıya ulaşan MySpace, 2005 yılında NewsCorp tarafından 580 milyon dolara satın alınmış ancak, 2011 yılında Justin Timberlake ve reklam hedefleme firması Specific Media Group'a 35 milyon dolar karşılığında satmıştı. 2010'lu yıllarda MySpace tarafında işler pek de iyi gitmemiş, birçok temel sorunla karşılaşan site, zamana yenik düşerek kendini geliştirememişti. Şimdilerde ise yurtdışı kaynaklı haber sitelerine göre, 2003 2015 yılları arasında siteye yüklenen tüm müzik dosyalarının (yaklaşık 50 milyon şarkı) 2018 yazında, geri alınamaz bir şekilde kaybedildiğini ve hiçbir yedekleme bulunmadığını itiraf etti. Kullanıcılar tarafından popülaritesi kalmayan MySpace, popüler zamanlarındaki müzik arşivi için kullanan az sayıdaki kullanıcısını da bu olay sonrasında sonsuza dek kaybedeceğe benziyor.


İlk olarak 2006 yılında yayında olan BalconyTV, şehir manzaraları eşliğinde birçok müzisyene ev sahipliği yaptı. Bugüne kadar 58 farklı şehirde, aralarında Ed Sheeran, Mumford and Sons, ve Jessie J gibi tanınmış isimleri ağırlayan platform, uzun süredir İstanbul'da yerli müzisyenlerin yanı sıra Moddi gibi misafir müzisyenlerin canlı performanslarını da bizlerle paylaştı. BalconyTV'ye 59. şehir olarak katılan yeni bir şehir daha var; Ankara. BalconyTV İstanbul'un yapımcılığından ayrılan, Bir Baba Indie ekibinde de yazmaya devam eden Gökhan Yenileyen, Ankara'ya taşınmasıyla birlikte projeyi de Ankara'ya taşıdı. Yerli müzik dünyası için Ankara'nın, bugüne kadar kazandırdığı müzisyenlerden dolayı gerçekten önemli bir değeri var. Genellikle bir gün İstanbul'a gitmek gerekecek diye içten içe dertlenen insanların ayağına kadar gitmek çok kıymetli. Taurus AVM'nin terasında gerçekleşen çekimlerin, tüm ses işlerini ise Studio Mirage yapıyor olacak. Her Pazartesi yeni bir grubun canlı performansı yayınlayacak olan ekibin tüm çalışmalarını da, tıpkı İstanbul ayağında olduğu gibi sık sık paylaşacağız.


Yüzyıllardır müzik tarzları değişiyor, güncelleniyor ve aralarına yenileri katılıyor. Zamanımıza yakın bir örnek vermek gerekirse, 1950'lerin başında ortaya çıkan ve sonrasında tüm dünyayı kasıp kavuran Rock müziği konuşmak gerekir. Rock, ilk çıktığı zamanlarda gençleri ne kadar peşinden koştursa da, bu tarzı dinlemeyip dışarıdan bakanlar için hep itici olmuştur. Hatta çok değil, 5 yıl önce Özbekistan'da Rap müzik ile birlikte şeytan müziği ilan edildi. Sadece Özbekistan'la da sınırlı değil, yakın geçmişte de Rock müziğin yeri ile ilgili Avrupa'da da benzer örneklere rastlamak mümkün. Günümüzde bile, hala bir takım kişiler ve gruplar, Rock ve Metal müzikleri dinlemenin günah olup olmadığını tartışıyor. Aynı şekilde 1990'ların ortalarında Türkiye'ye gelmeye başlayan Rap müzik için de, çok uzun bir süre serseri müziği yaftası yapıştırıldı. Sokaklarda bol giyinen gençler yadırgandı. Hatta çok büyük bir kitle Rap'in müzik olmadığını bile düşünüyordu. Fakat günümüzde baktığınız zaman Rap Müzik konserleri de artık Alternatif Müzik konserlerinin yapıldığı yerlerin yanı sıra, Zorlu PSM gibi büyük mekanlarda da kendine yer bulabiliyor. Hatta artık eskisi gibi bir iki rapçi çıkıp şarkı söylemiyor. Artık bu imkan onlara verildiği için genelde orkestra ile sahne alıyorlar. Dinleyicisine baktığınız zaman da hepsinin serseri olmadığını görmek zor değil. Aynı şekilde Arabesk Rap yapan çocuklar da hala öteye itiliyor. Kimse bu çocukların neden bu müziği icra ettiklerini, neden bu tarz sözler yazdıklarını düşünmüyor, düşünmedi. Kimse de bu çocukların bu müzik tarzını yapabilmeleri için gösterdikleri emekleri konuşmadı. Hepimiz dalga geçmekle yetindik sadece. Günümüze gelecek olursak, son yıllarda Elektronik müziğin yaptığı ciddi atak ile dinleyicisi de inanılmaz bir şekilde katlandı. Eskiden sadece kulüplerde dinlenen bir müzik iken, yavaş yavaş yaşam tarzı haline gelmeye başlıyor. Ve bu kadar fazla dinleyicisi olmasına rağmen kimisi çeşitli Elektronik müzik tarzlarını, kimisi de direk olarak Elektronik müziğin kendisini uyuşturucu müziği olarak yaftalıyor. Aslında bunun doğruluğunu tartışmak bile yanlış çünkü bir müzik tarzını dinleyen kişilerin tamamının bağımlılardan oluştuğunu düşünmek için müthiş bir ön yargı yeteneği gerekiyor. Bunun yanında Elektronik Müzik sadece Deep House'tan, EDM'den, Techno'dan da oluşmuyor. Örneğin çok severek dinlediğim Indie Electronica tarzı da bu kategoride ve çok sanatsal bir tarz olduğunu düşünüyorum. Şöyle bir gerçek var ki; teknolojinin gelişmesi ile birlikte Elektronik müzik ile daha da çok karşılaşacağız. Zamanında nasıl Rock'n Roll dünyayı kasıp kavurduysa, şu anda da dünyanın gençleri Rap dinliyor ve Elektronik müzik ile dans ediyor. Bu moda belki devam edecek, belki etmeyecek. Ancak koca bir tarzın dinleyicilerini, müzisyenlerini eleştirmeden önce bir kez daha düşünmemiz gerektiğini düşünüyorum. Dipnot: Moderat 11 Kasım 2016'da Zorlu PSM Ana Sahne'de olacak.


Bir bilmece yazıp, cevabını ters ve ufak bir şekilde yazılan panolar ve günde 1 milyon yorgun insan temalı bir konuya değineceğim. Bu panolar henüz daha metrobüslere konulmamıştı ve ben bugünkü gibi hala metrobüsle seyahat ediyordum. Şurada pano olsa ne acayip olurdu. İnsanların en çok baktığı yerlerden biri. Reklam için iyi bir yer derken bir gün söz konusu panoları gördüm. Söz konusu insan ve baktığı yerler olunca, reklam asılabilecek yerlerin bir sınırı olmadığını söylemem sanırım yeni bir keşif olmaz. Mesela bazı AVM ya da benzincilerin tuvaletlerinde, pisuvar önlerinde de var. Ankara'daki metroda Buraya bakarlar temalı reklam panolarına orada bulunduğum 6 ay içerisinde kimsenin reklam vermemesini anlamadım ama panoda dediği gibi oraya baktık. O panoda başka şeyler de var ama meseleden uzaklaşmak istemiyorum. Yine bir sabah, kronik yorgunluk belasıyla, sıkıntılı bir şekilde işe gitmek üzere, oturmak için birilerinin yine bana omuz attığı, ittiği bir metrobüs seyahatine başlamıştım. Metrobüsteki insanların %90'ı elinde akıllı telefonları ile bir şeylerle uğraşıyorlardı. Panolarda da ismini vermeyelim bir grubun adı yazıyor. Albümü çıktı falan da yazıyordu sanırsam. Merak ettim. Üzerinden kaç hafta geçti bilmiyorum. Henüz bugün bakabildim. Bir iki paragraf yazı okudum. Videolarını izledim. Videodaki şarkının yapısından ziyade o klasik rock klibindeki enstürmanist hareketlerine takıldım. Ara ara müziğe de odaklandım. Gerçekten alternatif bir şeyler sunacakken vazgeçmişler gibi geldi. Mesela şarkı trafiği fena değilken, sanki olmazsa olmaz gibi anlamsız bulduğum o klasik hızlı sololardan birini attı gitaristlerden biri. Kamera açıları belli şeylere odaklanmış vaziyetteydi. Henüz grup hakkında bir fikir sahibi değilken neden o gitariste odaklandığını, neden vokalin daha pasif görünmesi hakkında düşünceler oluştu kafamda. Grup biyografisine girince de gitaristin adının ve resminin ilk yazılması vesilesiyle de her şeyi anlamış olduk. Bu yukarıdaki paragraf olayın başka bir boyutu. Belki tesadüftür ama ben başka bir şeye değinmek istiyorum. Beğeni falan elbet göreceli kavramlar ama iyi müzik ve kötü müziği ayırt etmek zor değil. Şöyle örnek vereyim. Korhan Futacı ve Kara Orkestra'nın Ayin'i başlı başına insana dokunduğu anda kendisini tanıtabilecek bir şarkıdır. Şarkının kendisinin iyi olmasıyla alakalıdır. Zira, şarkı iyi değilse ya da iyi ama daha önce bir çok benzeri var ise bu sefer gruplar başka yollara başvuruyor. İşte tam bu noktada başka meseleler devreye giriyor. Ağzıma çok dolandı bu ara biliyorum. Düşünceler tekrar tekrar başka formlarda ağıza dolanınca gerçeğe ulaşıyor. Pazarlama fikri cereyan ediyor. Kurumsal şirketlerde son 5 senedir pazarlama departmanında çalışan biri olarak, pazarlama üzerine konuşabilecek duruma geldiğime inanıyorum. Pazarlama, kendin/kurumun ile ilgili sana daha çok maddi ve tabi ki olmazsa olmazsa ego temelli manevi kazanç sağlayacak bir şeyi başka insanlara sunabilme çabasıdır. Bu çabanın başarıya ulaşabilmesi için kendisine bir şey sunulan insanın, sunulan şeyi kabul etmek, benimseme ve onu hayatına sokmasıyla mümkündür. Bu bir döngüdür. Bildiğiniz şeyleri size tekrar yazarak anlatmaya çalıştığım için özür dilerim. Yazarak düşünenlerdenim. Bu döngünün müzik kategorisinde bana tuhaf gelen bir şey var. Geçen gün bana Sanat ne oğlum?, ateistlerin Allah yoktur demesi gibi ortaya çıkıp Sanat yoktur! demeye meyletmeme bile sebep olmuştur. Bakın bu hazlar meselesine karşı bilenirseniz, dünyadaki tüm düşünceleri bir anda nötrler ve sıradanlaştırırsnız. Basit düşünüyorum. Metrobüse albüm ilanı veren grubun şarkılarında, video klibinde ve yazılarında hiçbir müzikaliteye rastlamadım. Dürüst olalım. 100 kişi birleşip, bu gruba mail atıp, Harikasınız! temalı şeyler yazsak bu grup üyelerinin düşünceleri ne yönde ilerler? Bir kere izledikleri pazarlama stratejisinin başarıya ulaştığına kanalize olacakları için Başarılı olduk düşüncesi ile uzun süre oyalanacaklar. Çünkü başarılı olma fikri hazzın doygunluğundan önceki ödülüdür. Doygunluktan sonraki aşama ise fast-food yiyerek, gerçekte doymayan insanlar olarak açıklanabilir. Ortaya bir görüş atıyorum. Diyorum ki, gerçekten iyi müzik yaptığına inanan insanlar bu tarz pazarlama işlerine girmezler. Müzik pazarlanabilme alanına girdiği anda başka bir forma bürünür. Misal, Miley Cyrus'un Wrecking Ball klibinde size müzik değil cinsellik pazarlarlar. Sonra bir ödül töreninde kalkıp en iyi şarkı ödülü diye bu ve benzeri isimlere ödül verirler. İçinde cinsellik vb. bir şeyin olmadığı bir klip çekmek bile, bir pazarlama materyali olarak algılandığından bu durum bana absürd gelmiyor. Annem, nefis yaptığına inandığım köfteyi bize servis ederken tabağın kenarlarını falan süslemiyor ama lüks bir otelde/restaurantta köfte söylediğinizde tabağın kenarları süslenip size servis ediliyor ve sizde oluşan algı o köftenin iyi ya da en azından sağlıklı koşullarda hazırlandığı yönünde ikna olmuş oluyorsunuz. Zira, 5 yıldızlı otellerde aşçılık yapan bir arkadaşımın söylediğine göre, işin mutfak kısmı sanıldığı gibi değilmiş; tahmin ettiğiniz üzere. Yani, esasında iyi veya kusurlu olan bir şeyi elinizden çıkartmak istediğinizde, onu ikna edici bir şekle sokmanız gerekir. Çok karmaşıklaştırdım yazıyı. Şunu demek istiyorum, müzik, bol acılı bir sucuk, çamaşırdaki kirleri söken deterjan, lezzeti alp dağlarından gelen çikolata falan değildir. Ekspresyonizme inanan biri olarak, yaptığınız müziği rahat bırakın. Kusurlarının üstü örtülmemişliğidir onu özüyle bize sunan, getiren şey! Samimi olan da budur. Sesleri tasarımsal olarak bir araya getiren şey gitarları, davulu bir araya getirip, üzerine sözler yazılması değildir. Sesleri bir araya getiren şeyler aydınlanmamış bir zihin ile inandığın düşüncelerin paylaşılması hiç değildir. Sesleri gerçekten bir araya getiren şeyi keşfetmek gerek. İlla ki bir pazarlama çabasında bulunmak istiyorsanız, bir şarkının en güzel pazarlama yolu kulaktan kulağadır. Ben sana hiç unutamayacağın güzel bir şarkı çalarım. Sen de gidersin onu başka birine dinletirsin. Sonra o da başkasına dinletir. Eğer gerçekten iyi bir şarkı yaptığınıza inanıyorsanız tüm kusuruyla, sevdiğiniz insanlara dinletin. 1 milyon insanın derdi Facebook, Twitter, Instagram'daki paylaşımlarının dikkat çekip çekmediğidir. Metrobüs panoları peynir ve sucuk ile güzel. Arada bilmeceyi çözük, tüm yolcular ile kahkaha atıyoruz.


Tolga Akyıldız'ın çok özel bir misyonla organize ettiği %100 Açık Sahne 12. kez sahneleniyor. Bir nevi 2016'ya veda konseri tadında geçecek organizasyonda, tıpkı geçmiş etkinliklerde olduğu gibi, yerli müzik dünyamızda binbir dert ile boğuşarak ayakta kalma gayretinde sesini duyurmaya çalışan gruplarla, herkes tarafından bilinen, çok geniş kitlelere sesini duyurmuş çok değerli isimlerle, müzik gruplarını aynı sahnede buluşturuyor. - Hayko Cepkin - Yüksek Sadakat - Aydilge - Melis Danişmend - Erdem Yener - Kolektif İstanbul - Gürcan Ersoy - Siyah - Kırk'iki - Yarımada - Deer From Space 23 Aralık Cuma akşamı garajistanbul'da gerçekleşecek organizasyon ile ilgili gelişmeleri facebook. com/muzikmentor sayfasından ve grupların sosyal medya hesaplarından takip edebilirsiniz.


Bombalar patlıyor, boş mermi kovanları yere düşüyor, masum insanlar ölüyor. Ve biz korkuyoruz, en korkusuzumuz bile korkuyor. Bir şeyler söylemek, bağırıp çağırmak istiyoruz. Kimimiz Ülke ne olacak? diye düşünüyor, kimi ise Ben bu ülkede ne yapacağım? diye. Bunu yazarken bile Doğru bir şey mi yapıyorum? diye düşünüyorum. Bu süreçte bir çok müzisyen tamamladıkları parçaları yayınlamıyor, aylarca provasını yaptıkları konserlere çıkmıyor veya çıkamıyor. Bir çok yazı yazılmıyor ve yazılanlar da gündemin kalabalıklığında kaybolup gidiyor zaten. Kimi zaman Abi orası çok kalabalık, başka yerde buluşalım. oluyor, kimi zaman ise Sevgilim bugün ortalık çok karışık, buluşmayalım. Öyle bir durumdayız ki, olup biteni umursamayıp günlük hayatımıza devam edebilmek artık hepimiz için imkansız bir hal almaya başladı. Kimisi de bunca şey arasında Müziğin sırası mı şimdi? diye düşünüyor olabilir. Onlara da hak veriyorum zaman zaman. Ama farkettim ki onca olandan sonra yeni bir müzik keşfetmenin, iki notayı ahenkli bir şekilde tınlatmanın ve müzik üzerine düşünmenin beni rahatlattığı kadar hiçbir şey rahatlatmıyor. Tabii ki bu herkes için müzik olmak zorunda da değil. Hatta sanat olmak zorunda bile değil. Kod yazmaya aşık olan bir adam da kendisini farklı bir şekilde ifade edebilir pek tabii. Ve bütün bunları düşündükten sonra karar verdim ki, müzik susmamalı. Nasıl muazzam müzik yapan Suriyeli, Filistinli grupların sesi bize kadar yükselebiliyorsa, bizim de sesimizin hiç olmadığı kadar çıkması gerek. Müziğin sırası mı şimdi? diyenlere Evet, tam da şimdi sırası. diyebilmeliyiz. O güzel beyinlerimizi gündemin saçmalıkları ile doldurmaktansa, bu saçmalıklardan güç alıp işimize duygularımızı hiç olmadığı kadar katabiliriz. Hepimiz korkuyor, hepimiz geleceğimiz için endişe ediyoruz. Fakat bu duygularımızı başkalarından nefret ederek, onlarla sosyal medya üzerinden kazananı olmayacak tartışmalara girerek veya tamamen susarak değil; bu duygularımızı yaptığımız işleri daha da iyi yaparak gösterebiliriz. Biliyorum, çok zor. Ama hepimizin birazcık güzel müziğe ihtiyacı var.


Selen Hünerli ve Miray Kurtuluş'tan oluşan Nada, yayınladığı üç tekliden sonra bu kez İki Örümcek isimli şarkısına çektiği klip ile dinleyicisinin huzurunda. Aynı ailede doğup büyüyen Selen Hünerli ve Miray Kurtuluş için müzik, çocukken yetişkinlerin dünyasından kaçmak için sığındıkları bir oyun alanıymış. Bilinmeyen, görünenin ardındaki gerçeklik ve seslerin içindeki sessizliğin onları büyülemesiyle Sanskritçe'de içsel ses ve evrenin sesi, Sırpça'da umut, İspanyolca'da hiçlik anlamına gelen Nadayı kendilerine isim olarak seçmişler. Nada 2011 yılında ilk albümü Odayı, 2014'te ikinci albümü Medusayı, 2018 yılında ise çocuk şarkılarından oluşan Say Bakalım isimli albümü yayınlamıştı. 2021'de yayınlayacağı yeni albümü öncesi İki Örümcek ve Bırakın ardından 16 Ekim'de Uykuda isimli üçüncü teklisini de dinleyici ile paylaşan Nada, şimdi ise İki Örümcek isimli şarkısına çektiği klip ile dinleyicisinin huzurunda. Nada'nın İki Örümcek isimli şarkısına ve çektikleri klibine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Nada, 2021 yılında yayınlayacağı yeni albüm öncesi üçüncü teklisi Uykuda ile tekrar karşımızda! Yeni albümünden geçtiğimiz nisan ayında İki Örümcek, mayıs ayında Bırak adlı parçalarını paylaşan, Selen Hünerli ve Miray Kurtuluş'tan oluşan Nada, albüm öncesi üçüncü teklisini yayınladı. Aidiyet yoksunluğu ile sürüklenen hayatların hikayesini anlatan Uykuda, hüzünlü bir dans şarkısı. Kayıpların, bulanık hayatların akustik gitar tınılarıyla damla damla birikip ritmik bir çağlayana dönüştüğü bu şarkı, toz gibi uçuşan ömrümüzün resmini çiziyor. 2011 yılında ilk albümü Oda'yı, 2014'te ikinci albümü Medusa'yı, 2018 yılında ise çocuk şarkılarından oluşan Say Bakalım isimli albümünü yayınlayan Nada, yeni albümünün tamamını 2021 yılında yayınlamaya hazırlanıyor.


Aynı ailede doğup büyüyen Selen Hünerli ve Miray Kurtuluş'tan oluşan Nada, yeni albümünden dördüncü teklisi Ay Doğdu ile karşımızda! Nada, yeni albümünün müjdecisi olarak İki Örümcek adlı ilk teklisini geçtiğimiz nisan ayında yayın almıştı. Ardından Bırak ve Uykuda parçalarını yayınlayan ikili, albümün dördüncü parçasını da yayına aldı. 2011 yılında ilk albümü Odayı, 2014'te ikinci albümü Medusayı, 2018 yılında ise çocuk şarkılarından oluşan Say Bakalım isimli albümü yayına alan Nada yeni albümünü 2021 yılı içinde yayınlamayı planlıyor. Albümün dördüncü teklisi Ay Doğdu'yu dinlemek isteyenleri hemen aşağıya alalım.


2014 yılında kurulan Nasıl Derler Bilirsin, geçen yıl yayınladığı ilk EP'si sonrasında yeni single'ı Sevilmemişimi video klibiyle birlikte yayınladı. BBI Yerli'nin 71. konuğu olan Nasıl Derler Bilirsin, geçen yıl kendi ismiyle yayınladığı 3 parçalık EP'sinin ardından yeni single'ı Sevilmemişim'i Sony Music Media etiketiyle yayınladı. 2014 yılında Alper Altıntaş, Naci Erdem Berkan tarafından kurulan, 2017 yılında ise Ergin Kandemir ve Cüneyt Cenkci'nin katılımıyla son halini alan grup, yeni single'ını Cenan Çelik yönetmenliğinde çektiği video klibiyle birlikte Sony Music Türkiye YouTube kanalında paylaştı. Sözü ve müziği grubun vokali Alper Altıntaş'a ait olan şarkının düzenlemesi ise grubun gitaristi Ergin Kandemir tarafından yapıldı. Mix ve mastering'te ise Orçun Ayata ismini görüyoruz.


15 senedir İstanbul'daki reggae tutkunlarının buluşma noktası olan Nayah, 5 Mayıs'tan itibaren Kadıköy'deki yeni yerinde! 2000'lerin ilk yarısından itibaren Beyoğlu'nda bulunan karargahından 2016 senesinde Kadıköy'e taşınan Nayah, son iki senedir reggae severlerin buluşma noktasını Anadolu yakasına taşımıştı. Nayah, 5 Mayıs'tan itibaren Kadıköy Kırtasiyeci Sokak'ta bulunan yeni evinde yine canlı performanslara yer vereceği sahnesi ve 400 kişilik kapasitesiyle namına yaraşır partilere ev sahipliği yapmaya hazırlanıyor. Yalan yok, Nayah'da konser izlemeyi biz de çok özledik. 5 Mayıs Cumartesi akşamı Nayah Grand Opening etkinliğiyle yeni evinin kapılarını açacak olan mekanın sahnesinin ilk konukları uzun senelerdir Nayah sahnesinin müdavimleri olarak tanıdığımız, veteran reggae grubu Sattas olacak. Sattas'ın yanı sıra gece boyunca Nayah'nın yerlileri Ras Memo, Mahi, Selekta Firuzaga, C Fyah, King Seroman ve Genjah'nın DJ kabinini paylaşacağı açılışta tüm reggae ailesi bir araya gelecek. Bundan böyle reggae severlerin Kadıköy'de daha büyük bir evi var! Bir müjde daha: Açılış gecesi girişler ücretsiz! 21.00-04.00 arası uzun bir gece bizi bekliyor! Nayah Grand Opening gecesinin Facebook etkinlik sayfasına şuradan ulaşabilirsiniz.


15 yılı aşkın bir süredir reggae'nin İstanbul'daki evi olan Nayah, 19 Ekim Cuma gecesi gerçekleştireceği konserlerle yeni sezonu resmi olarak açıyor. Reggae ve hip hop sahnesinin tanıdık isimleri 19 Ekim Cuma gecesi 2018/2019 sezon açılışı için Nayah sahnesinde buluşuyor. Bir Nayah klasiği olarak, Sattas konseriyle başlayacak gecenin ilerleyen saatlerinde, yerli rap sahnesinden Ağaçkakan, Farazi, Sorgu ve Kamufle sürpriz konuklarıyla beraber geceyi ısıtmaya devam edecekler. Sonrasında ise Bosphoroots'tan Koray Sürücü, Good Vibes grubundan tanıdığımız, geçtiğimiz günlerde solo projesiyle yeni single'ını yayınlayan Özge Ürer ve Nayah'ın resident DJ'lerinden C Fyah sahneyi devralarak geceyi sabaha bağlayacaklar. Bu sezon itibarıyla programında reggae dışındaki türlere de yer vermeye başlayan Nayah, Eylül ve Ekim aylarında zengin bir programla seyirci karşısına çıktı. Önümüzdeki günlerin etkinliklerine ise buradan ulaşabilirsiniz.