Girizgahta bir şeylerden bahsetmem gerek. Bir Baba Indie'de yeni bir şeyler keşfedip yazarken bazı önemli kriterlerimiz var. O da aslında hiçbir kriterimizin olmadığı ve sadece beğenip üzerine duygusal bir kaç kelam serpiştirdiğimizdir. Bunun dışında basın bülteninden kopyala yapıştır bir tanıtımımız hiç olmadı. Kuşkusuz kriterlerimiz doğrultusunda olacak ama Bir Baba Indie'de bazen, bazı grupları ya da müzisyenleri yazmaktan vazgeçtiğimiz, yazıp sildiklerimiz olmuyor değil. Bunun sebebi ise bazen sadece dinlediğimiz şeyi beğenmemiz ama onun üzerine yorum yapabilecek kadar birikimimizin olmaması olabiliyor. Madem ki bir şeyler paylaşıyoruz, e biraz da ahkam kesiyoruz o zaman yazının mürekkebi kaliteli olsun istiyoruz. Bu kendimize ve okuyana hassasiyetimizdendir. Bu sefer bu kendiliğinden oluşmuş kuralı esneteceğim. Hem bilgi vereceğim hem de hissettiklerimi yazacağım. Saint Kitten'ın müzik adına çalışmalarına yazıyla eşlik ederek başlayalım. Dinlediğim ama icra edilen tarz üzerine çok bilgimizin olmadığı bir yazı başlasın öyleyse. Sadece herhangi bir dinleyici üslubuyla yazılacağını ve bu yolla Saint Kitten'ın herhangi bir dinleyici tarafından beğenilip beğenilmeyeceğini test etmiş olalım. Saint Kitten'in sesleri İzmir'den çevre illere; oradan da denizaşırı ülkelere doğru yayılıyor. Ezgi Köyağasıoğlu'nun her bir parçasında vücut bulduğu bir proje. Biz yeni duyduk ama kendisi 7 yıldır bu müzikle birlikte hayatını sürdürüyor. Dolayısıyla biz aslında en olgun döneminde projeyi yakalamış olduk. Bazı projelerin başlangıç aşamalarına tanık olmak ayrı bir gurur kaynağıdır şüphesiz ama bazen tam olgunluk anını yakalamak bambaşka bir his uyandırıyor. Mesela şu an kendini müzikal olarak ve sunum olarak en iyi şekilde ifade eden bir proje ile baş başayız. Başlangıç projelerinde isimler, maalesef çoğu zaman umut vaad eder konumda oluyor. Beklentilerinizin ilerleyen yıllarda yok olma ihtimali şahsen çoğu zaman benim canımı acıtıyor. Bu yüzden seneler sonra arşivimde bulduğum bazı grupları açıp dinlediğimde Ah be keşke ilerleyebilselerdi diye serzenişte bulunuyorum. Böyle bakınca Saint Kitten büyük bir lüks gerçekten. Her yönüyle dinlediğim, izlediğim, bilgi sahibi olabildiğim bir proje var. O yüzden böyle rahat rahat yazabiliyorum mesela. Saint Kitten, kendi tarzını Trip-Hop, Indie-Pop ve Sadcore olarak tanımlıyor. Trip-hop'a bayılan insan evlatlarının oluşturduğu bir blog olduğumuzu hatırlatarak bu topraklardan böyle şeyler çıkması hususunda desteğimizin sonsuz olduğunu bir ara yazılı olarak bildireceğiz. Indie-pop konusunda da burada ve radyoda yer vermişliğimiz oldu ona da girmiyorum hiç. Fakat sadcore dikkatimi çekti. Ailemizin diğer yazarlarının muhakkak bir fikri vardır ama dedim ya ahkam kesmediğim, yazarken hem Saint Kitten, hem de icraatleri hakkında fikir sahibi olasım var bugün. Her dünya insanının yaptığı gibi Google'a yazdığımda Alternatif ve Indie Rock'ın alt türevleri olduğu yazıyor. Ekşi Sözlük'teki ilk entry'deki tanım baya ilgimi çekti. Tam bununla ilgili bir şeyler yazacaktım ilerleyen paragraflarda. Görüyorsun işte sevgili okuyan. Bazen plan yaparsınız ama öyle olmaz. Konuyu dağıtayım. Geleceği düşünerek ne kadar çok yoruyoruz kendimizi. Gelecekte yazacağım şeyi şimdi yazacağım. Ah şu an telaşları! Konuya yeni bir paragrafta dönersek; box car racer'ın entry'sinde diyor ki: ... down tempo, mutsuz çoğunlukla aşk acısı, kalp kırıklığı ender de olsa hayatın bütünü, zorlukları hakkında sözlere sahip, icra edenin iç dünyasını yansıtan müzik türü, hüzün sanatı. Şayet Sadcore buysa alır koynumda saklarım. Gelecekteki paragrafımı öne çekeyim ama tarihi geriye alayım. Yıl 2007. Saint Kitten'ın doğduğu sene. Ben de o zaman işlemcisi düşük bilgisayarımdaki, korsan yazılımlarla elektronik müziği keşfetmeye çalışıyorum. Alakasız davul sampleları falan yazıp üzerine milyon tane enstrüman deniyorum. Tabi ben hala deniyorum ama işlemcisi daha iyi bir bilgisayarım var artık. Tam bu noktada dolaylı olarak Saint Kitten'ı övdüm dikkat ederseniz. O zaman kafamda tam olarak Sadcore tanımındaki müziği yapma derdim vardı. Üzerine de vokal yapabilmesi için ironik bir mutluluk yaşayan kadın sesi arıyordum. Bunun için bilimum sitelere ilan da verdim. Bir iki kişi çıktı. Tabii hiçbir şey yapamadık. Minik bir iki dakikalık çalışma var elimde ama bi' Saint Kitten değil. Bazen işte böyle durumlar olabiliyor. Kim bilir ben Saint Kitten'a, Saint Kitten bana bakıp, paralel evrenlerimizi gözlüyor olabiliriz. İcra edemediğim bu müzik türünü şu an yazmak ayrı bir keyif. Bunu belirtmeden geçemeyeceğim. Ayrıca, şunu da belirtmek gerekir ki; Rock ve türevleri tarzlara kadın sesi ne kadar itici duruyorsa; Jazz, Indie, elektronik müzik türevlerinde de bir o kadar çekici ve olağanüstü duruyor. Saint Kitten'ın kendine ait bir internet sitesi var: saintkitten. com. Bu site üzerinde kendisiyle ilgili hemen hemen bütün bilgilere ulaşabiliyorsunuz. Judas dışında da bir çok çalışması var. Cover olayını ayrı tutuyorum ama video işinde yaratıcılığına hayran kaldığımı söyleyebilirim. Saint Kitten videolarına muhakkak bakmanızı öneririm. Şimdi izninizle biraz Erik'ten bahsedelim. Bu şarkının söz, müzik ve prodüksiyonu Saint Kitten'a ait. Eleştirmekten çekindiğim cover meselesinin belki de müzikal anlatımı olabilir bu şarkı. Ben Saint Kitten olsam, Erik gibi bir şarkım olsa başkalarının müziklerini yorumlamakla uğraşmaz, kendi şarkılarımla hayatımı sürdürürdüm. Bu işi bu kadar iyi, istikrarlı ve hakkıyla yapabilmek başlı başına özel bir durumdur. Ben, belki kimilerine göre ütopyadan bahsediyor gibi gözükebilirim ama Saint Kitten'dan övgü ile bahseden Jens Lekman'ın, Erik'i coverlaması gerektiğini düşünüyorum. Sanatçıya saygı babında bu konuyu uzatmadan noktalayalım ve sevgili Saint Kitten'ın bu konuda bir bildiği vardır elbette diyerek ahkam kesmediğimiz yazımıza devam edelim. Saint Kitten'ın ailesini magazinsel olmayan hislerle tabii ki merak ediyoruz. Merakımızı arttıran şey ise büyük kardeşi La Dee Eda ile ortak çalışmaları olması. La Dee Eda'yı da geçtiğimiz aylarda tanımıştık ama burada hiç bahsetmemiştik. Bir Baba Indie'nin, gizli yerlerde saklı tutulan, ortak bir beğeni sandığı var. Oraya, yüksek dozajda beğeni ile kaplayıp sakladığımız bir isim var. Cihan Yılmaz. Kendisiyle ilgili bir yazı yazmıştık. La Dee Eda, sevgili Cihan'ın çalışmalarından Joyride'a eşlik etmişti. Biz de bu şarkı vesilesiyle tanışmıştık ve tekrar belirtelim Joyride inanılmaz iyi bir parça ve La Dee Eda bu şarkıyı inanılmaz iyi yorumlamış. Saint Kitten ile ilgili yazımı ufak ufak toparlarken, aldığımız bilgilere göre kendisinin yurt içi ve yurt dışından birçok kişiyle güzel çalışmalar yaptığını söyleyelim. İlerleyen zamanlarda bunları da takip ederseniz mutlaka tanıklık edeceksinizdir. Etmezseniz de biz edeceğiz, sizi bilgilendiririz. Bir Baba Indie ailesi olarak çok sevdiğimiz Saint Kitten'ı bundan sonra daha yakından takip edeceğimizi samimiyetle dile getirmek isteriz. Saint Kitten ile ilgili çalışmalara aşağıdaki sosyal mecralardan 7 gün 24 saat ulaşabilirsiniz.


Koca koca adamlar bam güm denize atlarken kenarda oturup sessiz sakin biranızı içip şahane müzikler dinlemek ister misiniz? Ben istemem. O nedenle bulunduğum yerden hemen kaçarım böyle durumlarda. Ardından da daha sakin, kenar köşe bir yer bulup biramı içmeye ve yanında da güzel güzel ortaya çıkarılmış şarkılar dinlemeye çalışırım. Buradan ilk olarak söyleyeceğim şey şudur: Güzel sesli bir kadın her zaman çok kıymetlidir her güzel sesli erkek gibi. Gerçekten çok özel sesleri olan insanları dinlediğimde ben mutlu oluyorum hemen herkes kadar. Ortalıkta salak salak sırıttığım bile oluyor. Hatta bir defasında: Ne sırıtıyorsun diye yükseldi biri, dedim şarkıya sırıtıyorum. Sen ciddi misin dedi. Dedim çok ciddiyim. Dinleyin siz de sırıtacaksınızdır gibi geliyor bana dedim. Suratıma bakıp gitti. En azından kafa falan da atabilirdi ama yine iyi bir hikaye oldu sonuç olarak. Açıkçası bazen şaşırıyorum insanların sırıtmaya bile şaşırmasını ki özellikle belirteyim boşluğa bakarak sırıtıyordum. Kimsenin herhangi bir şeyine bakarak değil. Anlaşıldı sanırım meramım. Neyse işte bu güzel sesli kadınlardan biri de Yael Naim. Kendisinin 2015 yılında yayınladığı keyifli bir albümden söz edeceğim. Older albümünün hemen her şarkısını ben çok seviyorum. Özellikle Take Me Down ile baya bir keyifleniyorum. Hatta şarkı bitmeden listeye tekrar ekle diyerek arka arkaya dinliyorum. Tekrar çal demekten daha basit geliyor bana, o nedenle. Ardından denizde taş sektiren abinin attığı taşları izlerken Make a Child geliyor... Bu arada az kalsın birinin kafasını yarıyordu, ah be abi! Sonrasında ise sanırım albümde en acayip bulduğum şarkı başlıyor. Hatta yerli bir vokalimizin de sesini çok benzetiyorum bu şarkıda ama söylemeyeceğim. Arkamda küçük çocukların bisiklet sırası kavgası esnasında Dream In My Head ilginç oldu ama yakışır zaten. Son olarak Coward'dan bahsedeceğim ve yine bisiklete atlayıp başka bir köşe bulacağım. Nasıl böyle bir korkak oldum diyor Yael. Hepimiz bazen oluyoruz galiba. Olsun, hallediyoruz da zamanla.


Sakin grubunun dağılmasının ardından yoluna Onurr olarak devam eden Onur Özdemir, Sakin'in ikinci albüm demolarını toparlayıp Hayata ismiyle dijital platformlara yükledi! 2008 yılında yayınladıkları Hayat albümüyle hatrı sayılır, özel bir hayran kitlesi edinen Sakin'in ansızın dağılması sonrasında ikinci albüm için hazırlanan demoları da bir türlü yayınlanamamıştı. Onur Özdemir'in bize ilk olarak Bir Baba Indie YouTube kanalında, haziran ayında yayınlanan Ev Sohbetleri'nin beşinci bölümünde açıkladığı demo parçalar, ufak mix, mastering dokunuşlarıyla birlikte sonunda yayınlandı. Onur Özdemir ismiyle yayınlanan Hayata albümü, tüm Sakin severlerle birlikte bizi de oldukça heyecanlandı! Toplam 10 parçadan oluşan albümü, aşağıdaki metinle birlikte paylaşan Onur Özdemir'in Sakin halini özlemişiz! Bazıları kendi kaydettiğim, bazıları da grupla kaydettiğimiz demoların hepsini fazla kurcalamadan, ufak bir mix-mastering dokunuşuyla sunuyorum. Onur Özdemir'in geçtiğimiz haziran ayında konuk olduğu Ev Sohbetleri serisininin beşinci bölümüne de aşağıdan göz atabilirsiniz.


Salih Korkut Peker'in cümbüş, gitar ve çağlamayı, blues ve grunge'ın müzikal formuyla buluşturduğu yeni solo albümü Denize Dik LU Records etiketiyle yayında! Indie rock'tan, arabeske, birçok farklı tarzdaki grupta gitar, perdesiz gitar ve cümbüşü ile sahne alan Salih Korkut Peker, Yasak Helva, Duble Salih ve Çalgiya İzmir projelerinin yanı sıra solo çalışmalarına da devam ediyor. Yasak Helva ile bu ay yayınladıkları Eki Attar parçasının ardından Peker, LU Records etiketiyle altı parçadan oluşan solo albümü Denize Dik'i yayına aldı. Bozlak tavrını cümbüş, gitar ve çağlama ile buluşturan; bunu yaparken de blues ve grunge'ın müzikal formunu içeriye alan albüm, sinema ve tiyatro sahnelerinin usta oyuncularından Serkan Keskin'in, Nirvana'nın Something In Ihe Way adlı parçasını cümbüş eşliğinde yeniden yorumlayan Salih Korkut Peker'e vokallerde eşlik etmesiyle kapanış yapıyor. Salih Korkut Peker'in 18 Eylül tarihinde yayınlanan yeni solo albümü Denize Dik aşağıda!


Paris ve İstanbul merkezli müzik duo'su Salome & Orkun'un, bir albümde toplayacağı parçalardan üçüncüsü Maymun yayında! Geçtiğimiz yıl şubat ayında kurulan, BBI Yerli köşemizin de 150. konuğu olan Salome & Orkun'un 11 parçadan oluşacan ilk albümünden üçüncü, ilk Türkçe sözlü parçası Maymun 9 Mayıs tarihinde dijital platformlarda yayınlandı. Paris ve İstanbul merkezli projenin çalışmaları, albümden ilk yayınlanan On M'a Dit Les Gens adlı teklisi haricinde online olarak ilerledi. Yeni tekli Maymun haricinde albümde bir tane daha Türkçe, bir de İngilizce parça olacak. Diğer parçaların sözleri ise Fransızca olarak yazılmış. Maymun parçasının sözü ve müziği Orkun Bagatur'a, elektro gitar düzenlemeleri ve çalımları ise Mehmet Esemen'e ait. Diğer enstrüman çalımları ve düzenlemeleri ise yine Orkun Bagatur imzası taşıyor. Parçanın mix ve mastering'i ise Hamburg'da Reha Omayer tarafından yapılmış. Maymun parçasının Emre Kurt ve Dilan Bıyık imzası taşıyan video klibine ve parçaya aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Salon'a bir süre önce yazılan #peçeteyeistek'ler toparlandı ve karşımıza Salon 2015 Güze Takvimi olarak çıkıverdi. Biletler 27 Haziran Cumartesi'den itibaren Biletix ve Salon Gişe'de!


Yazın hızla sonuna doğru yaklaştığımız şu günlerde, mekanlarımız da yeni sezon programlarını ufak ufak açıklamaya başladı. Bu yıl onuncu sezonuna merhaba diyecek Salon da yeni sezonun ilk konserlerini duyurmaya başladı. 2010 senesinde kurulan Salon, bu yıl onuncu sezonuyla müzikseverlere merhaba demeye hazırlanıyor. 21 Eylül'de yeni sezona başlayacak olan Salon, programını da duyurmaya başladı. İşte yeni sezonda Salon'da izleyeceğimiz isimler! 23 Eylül'de folk, saykedelik müzik, country, funk ve Hint klasik müziğine kadar uzanan geniş bir yelpazedeki müziğiyle Brooklyn çıkışlı Steve Gunn, 26 Eylül'de 60'ların saydodelik pop'unu günümüze uyarlayan Babe Rainbow, 2015 yılında kurulan İsviçreli elektro-pop ikilisi Elvett ilk kez 27 Eylül'de, Weval ve Gidge gibi isimlerin yer aldığı Amsterdam merkezli plak şirketi Atomnation etiketiyle 2015'te ilk kısa çalarları Allogamy'yi yayımlayan Polynation ise 28 Eylül'de Salon sahnesinde olacaklar. Bu isimlerin dışında, afro-beat'ten caza geniş bir yelpazede müzik yapan Sudan asıllı ABD'li şarkıcı, şarkı sözü yazarı ve müzisyen Sinkane, elektronik müzik oluşumu Zola Blood, ABD'li post-punk etkileşimli synth-pop grubu Boy Harsher, Berlin'de yaşayan Hollandalı müzisyeni ve şarkıcı Thomas Azier, ilk Gezgin Salon'da sahne alan Kiasmos ikilisinden Janus Ramussen de bu sezon Salon'da sahne alacaklar. Salon'un yeni sezon programının biletleri ise 8 Ağustos Perşembe günü saat 10.30'da Biletix ve İKSV Gişe'de satışta olacak. Ayrıca Salon'un 10. yılına özel olarak Lale Kart sahiplerine 2019-2020 sezonunda sınırlı sayıda 1 alana 1 hediye hakkı sağlayacak.


Beyoğlu'ndaki çekim noktalarımızdan biri olan Salon, 5 Mart'ta kapılarını tekrar müzik severlere açıyor! 12 yıldır iyi müzik severlerin buluşma noktalarından biri olan Salon, pandemi sebebiyle yaklaşık 2 yıldır etkinliklerini durdurmuştu. İKSV tarafından bugün yapılan açıklamayla birlikte Salon, yine hem Türkiye hem de dünyadan alternatif müziğin başarılı isimlerini ağırlamaya başlıyor. 5 Mart tarihinde başlayıp mayıs sonuna kadar sürecek konserlerde Salon; Kit Sebastian, Seafret, Palmiyeler, Jakuzi, Other Lives, Islandman, Ghostly Kisses, Noga Erez, Lola Marsh ve Jonathan Bree'yi ağırlayacak. Salon'un yeni sezon konserlerinin biletleri 16 Şubat Lale Kart üyeleri için indirimli ön satışın ardından 18 Şubat Cuma günü satışa çıkıyor. 18 Şubat Cuma günü saat 10.30'da passo. com. tr ile İKSV ana gişeden (pazar günleri hariç her gün 10.00-18.00 saatleri arasında) genel satışa açılacak. Öğrenci bileti fiyatları ise Eczacıbaşı Genç Bilet projesi kapsamında 10 TL olacak.


Salon İKSV 2016 yılını 100'den fazla konser ve 23.000'i aşkın izleyiciyle kapatarak, yılın son haftasında 2017'nin ilk isimlerini açıkladı! Aralarında Ekim ayında ufak ufak duyurmuş olduğumuz No Clear Mind, Moddi, Riff Cohen, The Radio Dept., The Wanton Bishops gibi sevdiğimiz grupların yansıra Korhan Futacı ve Kara Orkestra, Ah! Kosmos ve Jakuzi gibi de yerli isimlerin sahne alacağı Salon'da yeni yılda izleyecek olduğumuz isimlerin tam listesi için sizi hemen aşağıya alalım. Yılın ilk ayında konuk olarak; klarnet, bağlama ve kanunun sıra dışı birlikteliğinin temsilcisi Taksim Trio, çok çok sevdiğimiz, janr'lara bağlı kalmayan zengin müziğiyle Korhan Futacı ve Kara Orkestra, dinleyeni salınmadan tutmayan saykedelik müziğiyle BaBa ZuLa, Caz vokalisti Deniz Taşar ve bas gitarist Şentürk Öztaş'ın ortak projesi olarak hayata geçen Songs From a Breeze, Norveçli folk müzisyeni Moddi, 123'ün vokalisti olarak tanınan Dilara Sakpınar'ın solo projesi Lara Di Lara, 2016 yılının en iyi çıkış yapan isimlerinden olan, Kutay Soyocak ve Taner Yücel'in projesi Jakuzi Ocak ayı sonunda Salon'da olacak. Bu isimlerin yanı sıra, Nina Simone'u andıran ses rengiyle Londra'da son zamanlarda en çok konuşulan isimlerden olan Nilüfer Yanya, yerli elektronik sahnede son zamanların en iyi işlerinden, prodüktör Başak Günak'ın projesi Ah! Kosmos yer alacak. Şubat ayında ise; Norveçli caz piyanisti ve bestecisi Bugge Wesseltoft'un ikonik elektronik caz projesi Bugge Wesseltoft's New Conception Of Jazz, Beyrutlu blues, garage rock grubu The Wanton Bishops, Californialı şarkıcı, söz yazarı, kent ozanı Cass McCombs ve ekip arkadaşlarından oluşan Cass McCombs Band, Indie Rock'ın Kanada çıkışlı ismi The Dears, zamansız müziği ve ozanlık mertebesine erişmiş vokalleriyle New Jerseyli şarkıcı, söz yazarı Luke Elliot, Doğan Duru, Güneş Duru ve Berke Özgümüş'ten oluşan kadrosuyla yerli rock gruplarından Redd, dünyanın birçok ülkesinde sayısız performans sergileyen, Türk ve Yahudi müziğinin zengin köklerinden beslenen Yinon Muallem'in Derya Türkan, Yossi Arnheim ve Tuluğ Tırpan ile ortak projesi Bridges ve tuşesi yüksek davul ritimleri, sert vokalleriyle dinleyenleri adeta hipnotize eden Avustralyalı şarkıcı ve söz yazarı Kat Frankie bulunuyor. Indie Pop'un yeni yüzlerinden İngiliz Seafret, Cezayirli folk müziği sanatçısı Souad Massi, alternatif sahnenin Ankara çıkışlı grubu Son Feci Bisiklet, yine çok çok sevdiğimiz Yunan dostlarımızın Deneysel Rock grubu No Clear Mind, Orta Doğu'dan Kuzey Afrika'ya, oradan da Avrupa'ya doğru uçuran oryantalist melodilerin sahibi Riff Cohen ve bu yıl çıkardığı albümle merakla beklediğimiz isimlerden olan İsveçli shoegaze, indie pop grubu The Radio Dept. Salon'da sahne almaya hazırlanan isimler olacak. Bu arada yeni sezon biletleri 28 Aralık Çarşamba gününden itibaren satışa çıkıyor.


Gezgin Salon ile İstanbullulara unutulmaz bir yaz festivali yaşatan Salon İKSV, 23 Eylül'den itibaren Beyoğlu'ndaki evinde yeni sezona heyecan verici konserlerle yeniden merhaba diyor. Salon'un programdaki ilk konuğu, iki gece üst üste verecekleri konserle karşımıza çıkacak olan elektro-pop ikilisi Agar Agar olacak. Salon'un Eylül ve Ekim programında yer alan isimler ise Agar Agar, Princess Chelsea, Islandman, Jakuzi, Charlie Cunningham ve Arab Strap olacak. Sezona çok yakında eklenecek isimler de Salon'un web sitesi ve sosyal medya kanallarından duyurulacak.


Salon İKSV yeni sezonun 2016 yılı konserlerini açıkladı! Salon'un merakla beklediğimiz yılın son konserlerlerinde The Dears, Azam Ali & Niyaz, Mashrou Leila, The Veils, Oh Land, Local Natives, Battles gibi gruplardan, yerli sahnemizden birçok isme bu sene sahnesini açtığını görüyoruz. Umarım 2017 yılı konserlerinde #peçeteyeistek'lerden de bol bol isimler görme şansı bulabiliriz diyip, gelse ne iyi olurlarımızı da şuraya bir kez daha bırakalım. Yeni sezon biletlerinin ise 25 Ağustos tarihinde Biletix ve İKSV üzerinden satışa çıktığını bir kez daha hatırlatalım.


Beyoğlu'nun sembollerinden ve yıllar boyunca müzik severler için keyifli bir buluşma noktası olan Salon yeni sezonda da alternatif müziğin hem taze hem de başarılı isimlerine ev sahipliği yapacak. Sezonun ilk açıklanan isimleri arasında Nekropsi, Derya Yıldırım & Grup Şimşek, Sezer Koç, Bade, Lebanon Hanover & Selofan, Bon Entendeur ve Boy Harsher bulunuyor. Yerli sahnenin kült grubu Nekropsi'den elektronik müziğin özgün ismi Boy Harsher'a uzanan bu kadro oldukça heyecan verici gözüküyor. Salon'un yeni sezon programının biletleri 20 Ocak Cuma itibarıyla genel satışa sunulacak. Biletlerin satışı ise passo. com ve Salon İKSV gişeleri üzerinden gerçekleştirilecek.


Oyun Salonu kapsamında Salon ve National Theatre Live işbirliğiyle gerçekleştirilecek olan 2 adet yeni oyun Mart ve Nisan aylarında Salon İKSV'de gösterilecek. Londra'nın en önemli tiyatrolarında sergilenen ve Broadway'de kapalı gişe oynayan oyunlar, en iyi bakış açısıyla kaydedilip, kurgulanarak, Salon'da tiyatroseverlerin ilgisine sunulacak. Oyunların ilki Wolgang Amadeus Mozart'ın azim dolu öyküsünün anlatıldığı, Southbank Senfoni Orkestrası'nın müzikleri eşliğinde sahnelenen Amadeus. 27 Pazartesi ve 28 Mart Salı günü Salon içerisine konulacak beyaz perdeyle gerçekleşecek olan gösterimlerin biletleri Biletix ve İKSV Ana Gişe'den temin edilebiliyor. İkinci oyun ise; Broadway'de yoğun ilgi gördükten sonra ise Londra'da Wyndham's Theatre'da sahnelenen, Ian McKellen, Patrick Stewart, Harold Pinter imzalı No Man's Land. Oyun, 3, 10-11, 17 ve 24 Nisan tarihlerinde ise Salon'a kurulacak beyaz perdede izleyenleriyle bulaşacak.


Yazı mevsiminde hızla ilerlediğimiz şu günlerde konser mekanlarımız da bir bir yeni sezon programlarını açıklamaya başladı. 2010 yılından beri, birçok sevdiğimiz ve yeni keşfettiğimiz ismi izlediğimiz Salon, yeni sezona 8 Eylül itibarıyla başlayacağını duyurdu. Salon'un yeni sezon konserlerinin biletlerinin 5 Ağustos Pazar günü satışa çıkacağını belirterek hemen sezonun ilk açıklanan isimlerini açıklamaya başlayalım. Kanadalı Michael Milosh'un, Danimarkalı Robin Hannibal'la 2013 yılında bir araya gelmesiyle kurulan Rhye ile 8-9 Eylül tarihlerinde Salon'un yeni sezonun açılışını yapmamızın ardından, 15 Eylül tarihinde ise Balthazar'dan tanıdığımız Maarten Devoldere'nin Warhaus adını taşıyan solo projesini izleme fırsatı bulacağız. Geçtiğimiz mayıs ayında Salon'da sahne almış grup arkadaşı J. Bernardt'ın ardından bu kez Warhaus da Garanti Caz Yeşili konserleri kapsamında ilk defa Salon sahnesinde olacak. 19 Eylül'de, 1998'de Austin'de Will Sheff tarafından kurulmuş, bizim de çok sevdiğimiz Okkervil River, yine yeni sezonda Salon sahnesinde ilk kez izleme fırsatı bulacağımız isimlerden olarak dikkatlerimizi çekiyor. Bu isimlerin dışında, Jehan Barbur ve Jakuzi gibi yerli isimleri, İspanyol caz müsizyeni Cecilia Krull, neo-klasik müzik bestecisi ve piyanist Joep Beving, 2016 yılında ilk kez Salon'a geldiklerinde izleme fırsatı bulamadığımız Mashrou' Leila, Arap rock'ın temsilcilerinden El Morabba3, Seattlelı surf rock grubu La Luz, Luis Vasquez'in post-punk, darkwave projesi The Soft Moon, İsviçreli akordeon sanatçısı Mario Batkovic, Londralı caz grubu Sons of Kemet, yine geçtiğimiz yıllarda unutulmaz 2 konsere imza atan, Hollanda kökenli Türkçe saykedelik rock grubu Altın Gün yeni sezonun açıklanan ilk isimleri oldular. Yeni sezon programıyla birlikte 2013 yılından bu yana Salon İKSV ekibinde yer alan ve 2017'den itibaren görevine içerik ve etkinliklerden sorumlu Salon İKSV Eş Direktörü olarak devam eden Deniz Kuzuoğlu, 1 Ağustos tarihinden itibaren Salon İKSV'nin tüm faaliyetlerinden sorumlu olarak, Salon İKSV Direktörlüğü'nü üstlendiği haberi de tarafımıza ulaşıyor.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı'nın etkinlik merkezi Salon'un 2010 yılında açılışından beri direktörlüğünü yürüten Bengi Ünsal Şubat ayı sonunda görevinden ayrılıyor. Bengi Ünsal, Mart ayı itibarıyla dünyanın en büyük kültür sanat merkezlerinden biri olan, Londra'daki Southbank Centre'da Senior Contemporary Music Programmer olarak yeni görevine başlayacak. İstanbul'un iyi müzik denince akla ilk gelen mekanlarından olan Salon'un yönetimini ise, Mart ayından itibaren kuruluşundan bu yana Prodüksiyon Amirliği'ni yürüten Egemen Eti ile 2013 yılından beri Salon ekibinde Operasyon Koordinatörü olarak görev yapan Deniz Kuzuoğlu üstlenecek. Bengi Ünsal, Number 1 TV Yabancı Müzik Direktörlüğü, Universal Music Ürün Sorumlusu, 36:42 Events Company Direktörlüğü, Charmenko'da yöneticilik yaptıktan sonra, 2005 yılında İKSV'de İstanbul Caz Festivali'nde Direktör Yardımcısı olarak çalışmaya başladı. 2007 yılına kadar festivaldeki görevini sürdüren Ünsal, 2007-2009 yılları arasında Pozitif Müzik bünyesinde bulunan Doublemoon Records'ta Genel Müdür olarak çalıştı. Ağustos 2009'dan itibaren İKSV bünyesinde yer alan Salon'un Direktörlük pozisyonuna gelen Ünsal, altı buçuk sene Salon markasının yaratılması ve geliştirilmesiyle artistik programının oluşturulmasına ek olarak, pazarlama ve iletişim stratejilerinin oluşturulması konularında başarıyla yönetti. Deniz Kuzuoğlu ve Egemen Eti'nin de yer aldığı Salon ekibiyle dünyanın önde gelen müzisyen ve sanatçılarını müzikseverlerle buluşturan Ünsal, yeni görevine Southbank Center'da devam edecek. 1998 senesinde İstanbul Üniversitesi'nden mezun olduktan sonra Eskişehir Anadolu Üniversitesi'nden İletişim Sanatları bölümünde okuyan Egemen Eti, 2004 Ağustos ayında İKSV Prodüksiyon ekibine katıldı. 2009 senesinde Salon ekibinde Prodüksiyon Amiri olarak çalışmaya başlayan Eti, Bengi Ünsal'ın görevini devretmesinin ardından Salon bünyesinde Mekan Yöneticiliği, Prodüksiyon ve Bar operasyonu, Salon İnsan Kaynağı Yönetimi ile Sponsorluk İlişkileri görevlerini üstlenecek. 2009-2012 arasında Babylon İstanbul ve Pozitif bünyesinde gerçekleşen Mono, One Love, Rock'n Coke gibi festivallerin artistik program ekibinde yer alan, 2011 ve 2012 senelerinde Akbank Caz Festivali'nin program koordinatörlüğünü yürüten Deniz Kuzuoğlu, Temmuz 2013'te İKSV'e ve Salon ekibine katıldı. Kuzuoğlu, Salon ekibinde Operasyon Koordinatörü olarak sürdürdüğü görevine ek olarak Artistik Programlama, Pazarlama ve Medya İlişkileri ile Salon Sanatçı Operasyonları'nı da yürütmeye devam edecek.


Yeni sezon programlarının birer birer açıklanmasının ardından sezon hızlı bir şekilde başlayarak, ilk konserler çoktan gerçekleşmeye başladı bile. Salon cephesinde ise, yeni sezonda izleyeceğimiz yerli sahneden ikinci dalga isimler de açıklandı. Sezona hızlı giriş yapan mekanlarımızdan olan Salon'da yer alacak yeni isimler açıklandı. Bir süredir Berlin'den kiraladıkları bir karavanla Avrupa'yı turlayan San Franciscolu saykedelik rock grubu Wooden Shjips, 16 Mart tarihinde, karanlık R&B müziğiyle Belçikalı prodüktör Tsar B ise 7 Aralık tarihinde Salon sahnesinde yer alacağı açıklanan yabancı isimlerden oldu. Yerli sahneden ise birçok farklı tarzda ismin lansman konserleriyle yeni sezonda Salon sahnesinde olacağını görüyoruz. Yeni sezonda yer alacağı açıklanan isimlerin sıralı, tam listesi ise aşağıda sizi bekliyor. Salon'un sezon programına eklenen yeni konserlerin biletleri, 9 Ekim Salı günü saat 14.00'dan itibaren Biletix ve hizmet bedeli olmadan İKSV ana gişeden temin edilebilecek.


En sevdiğimiz mekanlardan olan Salon'umuz İKSV'miz 22 Eylül'de yeni sezonu açıyor! Alman synthpop prodüktörü Marius Lauber'in solo projesi Roosevelt ile 22 Eylül Cuma akşamı başlayacak olan yeni sezon 27 Eylül Çarşamba günü neo-klasik müziğin çıkış yapan isimlerinden Zoe Keating'le hızla devam edecek. 29 Eylül Cuma akşamı trip hop severleri mutlu edecek olan Norveçli Flunk, 30 Eylül Cumartesi akşamı gitarist ve prodüktör Ozan Boz ile vokalist Özgü Özman birlikteliğinde Toronto'da kurulan Minor Empire Salon'un ilk konuklarından olacak. Washed Out, Anthony Strong, Mammal Hands, Wild Beasts, Hidden Orchestra, Anna RF, 65daysofstatic ve Sleep Party People'ın da bulunduğu daha birçok sanatçıya ev sahipliği yapacak olan Salon'un yeni sezon konserlerinin biletleri 10 Ağustos Perşembe günü satışa çıkıyor. İlk açıklanan konserler bununla da kalmıyor. trip-hop'tan R&B ve dub'a göndermeler yapan parçalarıyla Mathew Barnes'ın projesi Forest Swords, İsrailli indie pop grubu Lola Marsh, İzlanda ve folk müzik denince akla ilk gelen isimlerden olan Olöf Arnalds, Amerikalı solo piyanist Chad Lawson, Londra hip-hop'ı ve beat'leriyle birleştirdiği sound'uyla Henry Wu'nun yepyeni projesi The Kamaal Williams Ensemble bu sezon Salon'da izleyecek isimlerden sadece bazıları.


Pek sevdiğimiz Salon, geçtiğimiz aylarda King Gizzard & the Lizard Wizard'ın konser için geleceğini açıkladığında Ooo bu sene epey güzel geçecek. demiştik. Velhasıl söylediklerimizde yanılmadık ve Salon'un 2018 için bugün açıkladığı isimler, çekmecelerde duran konfetilerle göz göze gelmemize neden oldu. 18-19 Ocak'ta şarkılarıyla mutluluğu derinden hissettiren Jose Gonzalez, 7-8 Şubat'ta yaşından büyük işlere kalkışan ve bunda da fazlasıyla başarılı olan, müzik otoritelerinin tatlı kızılı King Krule, 21 Şubat'ta Alman piyanist Martin Kohlstedt, 2 Mart'ta son dönemde her şarkısıyla bizi yükselten Khurangbin, 17 Mart'ta ambiance'ı ziyadesiyle yaşatan Stimming x Lambert, 6 Nisan'da son stüdyo albümleri Clear Language'i öve öve bitiremediğimiz post-rock grubu Balmorhea, 30 Nisan'da birçok sound'ı bir arada dinlememizi sağlayan Girls in Airports, 4 Mayıs'ta şeker sesli Angel Olsen ve 29 Mayıs'ta şarkılarını her dinlediğimizde yatakta sade filtre kahve içiren ikili Sylvan Esso Salon sahnesinde olacak! Bu güzel line-up'ın biletleri ise 12 Aralık günü saat 10:30'da satışa çıkacak! Bakın, konserler sold-out olursa sorumlusu biz değiliz! O yüzden acele edin deriz.


Sam Smith ve pop ikonu Madonna bir araya gelse sizce nasıl olurdu? İkili 'Vulgar' isimli parçalarının duyurusunu yaptı. Unholy ile müzik dünyasını kasıp kavuran Sam Smith, Madonna ile seslendirdikleri yeni şarkısı Vulgar'ı sosyal medya hesabından duyurdu. Paylaştıkları fotoğrafta ikilinin baş harflerinin arkasında iki tane de korse görüyoruz. Sam Smith 24 Mayıs'ta Manchester'da verdiği konserde bu şarkıyla ilgili aslında ufak bir tanıtım yapmayı planlıyordu. Ama bazı teknik sorunlar yüzünden konsere aniden son vermek zorunda kaldığı için bu tanıtımını gerçekleştiremeyip merak uyandırmıştı. Madonna ise şu sıralar 40 yıllık hit şarkılarını içerecek olan turnesi Celebration Tour'a sıkı bir şekilde hazırlanıyor. Turnenin temmuz ayında Vancouver'da başlaması planlanıyor. İkilinin merakla beklenen iş birliğinden doğan Vulgar ise 9 Haziran Cuma günü yayınlanacak.


Grammy, Oscar ve Brit Ödüllü sanatçı Sam Smith'in yeni albümü Love Goes Universal Music etiketiyle yayınlandı! Merakla eklenen Love Goes adlı albüm, İngiliz müzisyenin üçüncü stüdyo albümü. Aynı zamanda son iki yılının da yansıması niteliğinde. Albümden çıkan ilk single Diamonds, İsveçli prodüktörler OzGo ve Shellback tarafından Londra'da yazıldı ve kaydedildi. Sanatçının 26 ve 28 yaşları arasında yazdığı bu albümdeki şarkılar kalp kırıklığının iyileşme sürecini en acı yönleri ve çözüme kavuşma hissi ile anlatıyor. Buna rağmen albümün enerjisi son derece yüksek. Normalde 20 Haziran'da çıkması planlanan albüm aslında To Die For adı altında yayınlanacaktı. Fakat pandeminin bütün dünyayı etkisi altına alıp milyonlarca can kaybının yaşanmasından ötürü ölüm anlamına gelen Die kelimesine olan hassasiyetten dolayı farklı bir albüm ismiyle ilerlemeyi tercih etmiş. Sam Smith'in yeni albümünü aşağıdan dinleyebilirsiniz.


Hıncal Uluç hakkında herhangi bir düşüncem yok. Nötr hissiyatlara sahibim. 16 Mayıs 2012, Sabah Gazetesindeki köşe yazısında Git Fazıl git! başlıklı bir yazı paylaştı. Yazıda Fazıl Say'ın son dönemlerde gündemi müzisyenliğinden ziyade, sosyal medya üzerinden sivri çıkışlarıyla ön planda olmasını ve Kültür Bakanı Ertuğrul Günay ile arasındaki diyaloglarına atıfta bulunarak Fazıl Say'ı savunuyor; ya da onun üzerinden diğer tüm sanatçıları anlamamızı istiyor. Alain de Botton'ı anlamak için Jan Vermeer'in resimlerini inceleyebilirsiniz. Örneğin; Lady Standing at a Virginal resmindeki detaylara bakalım. 3,660 x 4,189 olarak incelemek için tıklayın. Gün içinde bir sürü mekana girip çıkıyoruz. Hangi girip çıktığımız yerin detaylarını merak edip inceliyoruz. Çalıştığımız yerleri düşündüğümüzde etrafımızda gördüğümüz şeylerin algısı beynimizde oluşuyor mu? Hayır oluşmuyor. Hoş, koca bir gökdelende bizim için oluşacak şey kocaman bir hiçtir. Belki de bu yüzden gösterişli mimarilerin altında ezilen güzel şeyleri görmezden geliyoruz. Alain de Botton'ın değindiği konuya dönersek; resimde inanılmaz detaylar var. Resmin sol alt köşesinde, yerin duvarla kesiştiği yerlerdeki işlemeler, fügürler tamamen o detayı görmekle ilgilidir. Jan Vermeer sadece piyanist kadını çizer ve etrafındaki detayların üzerinden hızlıca geçerek resme son fırçayı vurabilirdi. Jan Vermeer'i bana göre bir çok isimden üstte tutan şey bu detaydır. Jan Vermeer, bu işin üzerine o kadar çok eğilmiştir ki, tablo içinde üç adet farklı tablo yapmıştır. Resimdeki diğer bir detay ise camdan evin içine gölgelerdir. Resmi belkide en gerçekçi kılan şeyde bu gölgelerdir. Cam kenarından gölgelerin geçmesine izin verip orada bırakmamış Jan Vermeer; sandalyenin üzerinde oluşan gölge ve sandalyenin raptiyelerine varana kadar inceleyerek bunu resme aktarmış. Hatta yine normal şartlarda gözden kaçacak bir detay daha var resimde. Sandalye ve piyanonun arasında kalan ve en başta bahsettiğim yer ile duvarın birleştiği noktadaki figürler çok net bir şekilde sandalyenin üzerinde de devam ediyor. Jan Vermeer örneği; Alain de Botton'ın Görmek ve Fark Etmek kitabındaki düşüncesinin doğruluğunu net bir şekilde kanıtlıyor ve tabi Hıncal Uluç'un, Fazıl Say ile ilgili düşüncelerini aktarırken söylediği cümlelerin doğruluğunu da kanıtlıyor. Bu yüzden Fazıl Say'ı ya da herhangi bir sanatçıyı eleştirirken, herhangi bir insanı eleştirdiğimizden farklı yaklaşmalıyız. Bu sadece sanatçıların dünyaya bıraktıkları eserler ve yıllar sonra algılanmasıyla alakalı değil; aynı zamanda sanatçıların kendi içinde bir kaç farklı senaryo ile düşünebilmeleri ile alakalıdır. Jan Vermeer gibi raptiyenin parlaklığı, gölgenin değdiği her noktayı düşünebilmesi ile alakalıdır. Bu yüzden söz konusu eleştiriyi çözümlemek için bu iki insan arasındaki farkı doğru algılamakta fayda olacaktır. Bu cümle konuştuğumuz konunun önemli bir kısmını oluşturuyor. Şunu belirtmek gerekir. Sanatçı olmayan ya da bu şekilde sanatla ilgilenmeyen insan ahlaksızdır, geri kafalıdır demek asla değildir. Sadece sanatçı olmayan ya da sanatla ilgilenmeyen insanlar ile sanatçı olan insanların arasındaki diyaloglarda sürekli bir çatışma vardır. Fazıl Say ve ona saldıran tüm insanların arasında geçen diyaloglarda bunun örneğidir. Bu tür saldırı durumunda iki insan arasında dev duvarlar örülüyor; fakat bu duvarın sahibi kesinlikle sanatçı olmuyor. Karşı taraf bu duvarı yıkmadığı sürece bu çatışmanın boyutu çok büyük ahlaksızlıklara kadar gidiyor. Hıncal Uluç'un da bahsettiği, Fazıl Say'ın dudak özrü ile alay edecek kadar ahlaksızlaştırıyor. Toplum her zaman kendinden olmayanı dışlamıştır. Onu anlamak, sindirmek yerine her zaman onu çemberin dışında tutarak yanına sokmamıştır. Onu yanına almak, herhangi bir düşünce üzerinde fikirlerini dinlemek yerine hem söz ile hem fiziksel olarak ahlaksızlıklar doğurmuştur. Bu şuna benzer; Anarşi, kimi insanlar için sadece devlete karşı çıkan bir grup insan tepkisidir. Kimse anarşinin özünü sorgulamaz. Söz konusu tek şey kendi düşüncesini savunan ve temsil eden devlete karşı, karşıt bir düşüncenin oluşmasıdır. Buradaki en vahim şey kendi savunduğu düzenin içerisindeki düşüncelerin hatasız olduğuna inanmasıdır. Sanata ve sanatçıya bu kadar anlamlar ve misyonlar yüklemek yerinde bir hareket olabilir; fakat Beckett'e de kulak vermek gerekir. Leo Bersani ve Ulysse Dutoit'in ortak kaleme aldığı Fakir Sanat, Beckett, Rothko, Resnais kitabında şöyle bir paragraf var. Kitaptaki alıntıda da bahsedildiği üzere, yapıtlar her zaman için topluma bir şeyler vermek zorunda değildir. Burada, sanatçının kendi iç dünyasından ürettiği yapıt ile arasındaki iyi anlamdaki bencilliğinin vurgusu vardır. İşin esasında misyonların eşit miktarda insanlara dağıtılması esastır. Sanatçıyı bir konu üzerinde fikir beyan etmekten kaçıran, toplumun ta kendisidir. Bu en basit anlamda Türk toplumunda bir erkeğin küpe takmasıyla eş değerdir. Eğer küpe takarsanız, homofobinin, sadece homosunu bilen ve bir argodan öteye algılamayan insanlar tarafından doğrudan ya da dolaylı yollarda eleştirilir hatta çoğu zaman hakarete uğrarsınız. Bu insanlarla bir şeyleri tartışmak, ortadaki meselenin özüne inip, onu çözümlemek hiçbir zaman mümkün olmamıştır. Kenan Güvenç'den öğrendiğim mimari anlayışının, daha doğrusu tasarımının özünü oluşturan etmenlerde de bu anlayış vardır. Toplumun yaşamını sürdürülebilir binalar tasarım değil, ihtiyacı gidermektir. Bunun dışında bir binayı betondan öte algılamak, tasarım kabiliyetini zorlamak ise gerçek anlamda tasarımdır. Bunu algılamayan insanların gözünde bir gökdelen çok şey ifade ederken, çatısı standartların dışında tasarlanmış bir bina insanlar tarafından kolayca yargılanabilir. Yani özetle toplumlar ve sanatçılar arasındaki çatışma her zaman yeni uçurumlar doğuracaktır. Bir sanatçıyı inzivaya zorlayan, devamlı bir kaçma hissiyatıyla yaşamasına sebep olan şeyde bu uçurumun derinliğidir. Mesele düşme korkusundan daha çok o toplumun bulunduğu kara parçasından uzaklaşma üzüntüsüdür. Bu yüzden sanatçılar için maddi değerlerden çok toplum tarafından takdir edilme, alkışlanma arzusu tarif edilemez anlamlar oluşturmaktadır. John Fante kitaplarında sürekli yazı yazabilmek için ailesinden uzakta yaşamayı tercih etmiştir. Losangeles Yolu bu ayrılışı anlatmaktadır. Bunker Tepesi Düşleri'nin bir kısmında tekrar eve dönüyor. Orada bizim yukarıda bahsettiğimiz toplumdan kişilerin bir benzerinin bulunduğu partiye katılıyor. Fakat orada kavga ediyor ve birazcık dayak yiyor. Gece yarısı eve döndüğünde hiç beklemeden tekrardan Bunker Tepesi'ne dönüyor. Arturo Bandini, her zaman bu kavganın içindedir. İronik bir şekilde sürekli 'Büyük Yazar' vurgusunu kendisine yapar. Bu tavır onu hiçbir zaman 'küstah' ve 'ukala' bir karakter olarak algılanmasını sağlamaz. Çünkü; Arturo Bandini'de oluşan bu 'naif küstahlık' aslında onun toplumla arasındaki çatışmanın bir yansıması, bir isyanıdır. Yalnızlaşmasını ve sürekli uzaklaşma hissiyatına etki eden nedenlerden biridir. Yazıyı noktalarken, sanatçıları toplumdan uzaklaştıran ve sürekli çatışma içinde sokan şeylere dikkat çekmek istiyorum; ve Prof. Dr. Şafak Ural'ın söylediği sözün derinliğini çok iyi algılamak gerektiğini düşünüyorum.


Aslında, sanat tarihinde devrimci diye nitelenebilecek tek bir olgu bile bulmak güçtür. Sanat özü gereği yapıcıdır. Devrim dengenin sekteye uğramasını ima eder. Devrimden söz etmek, geçici bir kaostan söz etmek demektir. Oysa sanat kaosun tersidir. Yaşayan eserlerini, bizzat kendi varoluşunu da tehdit altına sokmadan, kendini kaosa teslim etmez. Kitaptan bir alıntı yaparak Müzikte Post-Modernizm'e gönderme yapılabilir mi? Post-Rock olgusu gerçekten var mı? Bunu tartışmak gerekir. Devrim gerçekten çok radikal bir ifade olabilir. Stravinsky yazının devamında bunun eleştirenler tarafından iyimserlik ile abartılabileceğine işaret ediyor. Stravinsky eserleriyle kuşkusuz bir fark yarattığı, müziğe yeni bir şeyler kattığı gerçek. Buna rağmen kendisine devrimci olarak sıfatlar takılmasına kitabındaki gibi son derece karşı olduğu gözlemleniyor. Yine kitaptaki bazı satırlarında müziğin sürekli kendini yenilediğinden bahsediyor. Bu tanımı ünlü grupların parçalarını coverlarını çalmayı bir öğreti kabul edeni, cover çalmadan iyi beste yapılamayacağına değinen biriyle tartışırken kullanmıştım. Kendi içinde değişmeyen yapısını kabul eden mental bir düşünce, yani yerinde sayan bir müzik bir gün eriyip gitmeye ve kendimi tekrar etmeye mahkumdur. Stravinsky ile düşüncelerimin bir yerde kesişmesine çok sevindim. Müziğin Hildegard von Bingen'den, JS Bach'a, Beethoven'dan Stravinsky'e ve devam eden süreçte kendi içinde sürekli değişime uğradığını; ve dünyanın sonuna kadarda bu değişimin sürekli değişeceğini kabul etmek gerekir. Biz müzikle uğraşan ve müzik üzerine düşünen insanların bu olguyu kabul etmemiz gerektiğini düşünüyorum. Bu konuyla ilgili Beatrice Ramaut Chevassus, Müzikte Postmodernlik, kitabında olayı tanımlarken şöyle bir ifade kullanıyor. Bu tüm konuyu özetleyen bir ifade: Asıl olan inkar etmeden, üzerine yeni bir şeyler katabilme Kitap şu elimde olmadığı için biraz doğru cümleyi kurmamış olabilirim; ama özetle yazan buydu. Stravinsky'nin haklı olduğuna inanıyorum. Yaratıcı ve aşırı yetenekli müzisyenlere devrimci diye bakmak yerine onların açtığı yeni yolları keyifle izlemek; ve müzikal olarak daha keyifli yorumlarda bulunmak sağlıklı olacaktır. Müzik üzerine düşünenler ve icraacılar için ise kendi içindeki duygu ve düşünceleri, müzikal olarak dışavurmaları çok daha iyi müziklerin ortaya çıkmasına neden olacaktır.


Hala düşüncelerimi toparlayamamış olabilirim. Konudan konuya atlamamaya özen göstererek, uzun süredir üzerinde düşündüğüm, zaman zaman farklı kişilerle tatlı-sert tartışmalara girdiğim bir konuya değinmek istiyorum. Müzik ya da tüm sanat kolları içten başlar ve dışarıya doğru hareket ederek insanlarla buluşur. Bu buluşmalar birbiriyle çarpışarak bazı sonuçlar doğurur. Bu sonuçlar çoğunlukla, sadece sanatçıda yararlı ya da zararlı etkiler bırakabilir. Dış gözlemci ise bu buluşmaya, sadece hayranlık ve beğeni ile renk katar ya da negatif bir etkiyle, küfürler ederek buluşma yerini anında terk edebilir. Sanatın kollarını ayırt etmeksizin olaya tasarlama olarak bakmaya çalışıyorum. Sanatçılar tasarlama kabiliyetlerini üst sınırlara zorladıkça yaşadıkları alanların çok dışına çıkarak, farklılıklar yaratabilirler. Rutin, kendini tekrar eden tasarımlar ya da kopya tasarımlar sanatçıyı bir sonuca götürmez. Kopya tasarımların genişletmek gerekirse, tarihler boyunca X konulu bir şeyi tasarlayanlar, diğer insanlar tarafından keşfedildiklerinde ilahlaştırılmıştır. Bu ilahlar günümüzde dahi erişilemeyecek noktalarda görülmekteler ve onların tasarlama kabiliyetlerine yaklaşma konusunda neredeyse herkes ürkek davranmaktadır. Bu ilahlaştırılan insanların becerileri ve yetenekleri kusursuz kabul edilerek, söz konusu sanat için metot kabul edilmiştir. Bu yüzden eğitimden başlayarak devam eden dönemlerde hep bu ilah olarak benimsenmiş insanların çizdiği ve benimsediği yolda gidilerek kişiler sanatlarını geliştirmeye çalışır. Eğer bu sürecin içerisinde kişilerin kendi tasarımları ve yaratıcılıkları yoksa dünyanın en büyük kusurlu hareketi; fakat en kusursuz illüzyonudur. Elbette bu ilahlar muhteşem insanlar. Bunun aksini inkar etmek çok büyük ayıp ve ahlaksızlık olur. Biz bulunduğumuz zaman içerisinde hala JS Bach'ı, Vincent van Gogh gibi isimleri konuşabiliyorsak bu onların ilah ötesi varlıklar olduğunun kanıtıdır. Burada asıl sorun şudur; biz bu insanları ilahlaştırırken kendi tasarlama sınırlarımızı ne kadar zorlayarak kendimizi onlara yaklaştırabiliyoruz; ya da bundan yüz yıl sonra onlar kadar anılmak için çaba sarfediyoruz. Bu meselenin yetenek boyutu kuşkusuz var. Yetenekli olmak tek başına yeterli bir kavram değildir. Yetenekli olmak kadar doğru düşüncelere sahip olmak ve o düşünceleri ölene dek olgunlaştırmak gerekir. Bu olgunlaşma evrelerinin tıkandığı yerler konusunda kaygılanmak ve bu kaygıların üzerine giderek, aşmak gerekir. Bu tıkanmalar her çözüldüğünde kendi içinde sanatçı kimliği bir sınıf daha atlayacaktır. Fakat burada hassas bir konu var bu konudaki tıkanmaları bir rakibe karşı elde edilen başarı ya da başarısızlık olarak algılamamak gerekir. Etrafımızdaki hiç kimse bu konuda rakip statüsünde değildir, olmamalıdır. Geldiğimiz nokta her ne olursa olsun kişisel çabamız ve tasarım kabiliyetimizi zorlamamamız olacağı için olayı kendi içimizde içsel bir zafer olarak değerlendirmek gerekir. En kısa anlamda anlatmak istediğim sanatın en verimli ve en güzel evrilme şekli kişinin kendi iç dünyasında yarattığı şeyler ile olmaktadır. Bu iç dünyayı keşfetmek, yaşanabilir bir hale getirmek yine sanatçının kendi elindedir. Bunların ardından yaşanacak hiç bir his mucize değildir. Hak edilmiş, gerçek hislerdir. Bu konuda şans faktörleri sıfırlayarak, kişilere sonsuz bir mutluluk yaşatmaktadır. Açıkçası eğitim kısmının külliyen yanlış uygulandığını düşünüyorum. En basitinden konservatuarlara giriş için torpil gerek klişesinin hala çürütülemediği bir ortamda sanattan ve eğitimden bahsetmek çok gereksiz olacaktır. Zira bu konunun atlanmaması ve herkes tarafından eleştirilmesi gerektiğine inanıyorum. Konuya geçmeden önce XXI. Mimarlık Tasarım ve Mekan Dergisi, Mart 2012 sayısında Çok Çizen mi Bilir, Çok Okuyan mı? başlıklı yazıyı okumanızı tavsiye ederim. Dergide üzerinde konuşulan konu Mimarlık. Bu doğru; fakat Kenan Güvenç'in bahsettiği şey orada var olan eğitim düzenine karşı bir eleştiri getiriyor. Röportajın tamamında olayın mimarlık olarak algılanmasından ziyade bizden mimarlık kelimesinin yerine kendi değerimizi koyarak, algılamamızı istiyor. Bu şekilde okuduğumuzda bütün meselenin özüne inme fırsatı yakalıyoruz. Tasarım bir fiildir, ürün ya da üretim değil. Tasarım; zihnin duyumsal ağının dış dünyaya irkilmesiyle beliren bir kırılma, farkına varma ama en önemlisi bir karşılaşma anıdır. Yani tasarım, bir kişi olmanın, biri ve kendi olmanın eşsiz olanağıdır ve sosyal olana, mimarlığa değil hayatın kendisine ait bir şeydir. Bu nedenle tasarım öğretilemez, aynı bir bebeğe ağlamanın öğretilememesi gibi. Kişi kendinden uzaklaştıkça bu konuda yapay bir topluluğa yaklaşıyor. O topluluğun kuralları çerçevesinde sanatçı kimliğini gösteriyor. Halbuki gösterdiği kimlik kendi kimliği değil, bulunduğu topluluğa ait bir kimlik. O kimliğe dair hiçbir şeyi kendi seçmedi. Ne rengini, ne şeklini. Konuya müzik üzerinden devam ederek, daha lokal bir bölgede devam edeceğim. Beni Türkiye'de en çok düşündüren ve genel hatlarıyla umutsuzluğa sürükleyen konu, kişilerin müziğe sanatın ötesinde başka insanlara karşı kendini ispatlama, görünür ve hissedilir olma düşünceleridir.. Sürekli yeni olduğunu sandığımız şeyler üretiliyor. Üretilen her müzik bir öncekinin aynısı; ve meselenin odağında müzik durmuyor. Başka şeyler var. Müzik sadece aracı bir güç olarak kalıyor. Tıpkı Ay'ı gözlemlemek için teleskop kullanmamız gibi. Bizim asıl görevimiz Ay'a gitmenin yollarını bulmak olmalı. Başka bir örnekle Müzisyenler film için müzik yaparlar; ama o müziği bestelerken müziklerine uygun görüntüyü hissettiklerinde ve bunu böyle uyguladıklarında hedefe ulaşırlar. Şimdiki zamanda müzik bazen giyilen bir kıyafet, bazen aykırılığın dozu gibi duruyor. İnsanların farklılaşmaktan anladıkları birbirleriyle rekabet ortamları yaratmalarıdır. Bu çabaların getirdiği anlamsız saçmalıklar kişilerin yetenek ve tasarım kabiliyetlerini dibe vurmasını hatta yok saymasını sağlıyor. Kişilere doğrudan başarılı olmalısın fikrini lanse ediyor. Onların anladığı dilde başarılı olma fikri ise söz konusu başarıya hızlıca ulaşma ihtiyacını doğuruyor. Bu yüzden bir çok insan sahip oldukları kusursuz yeteneklerine rağmen bu dalgalı denizde kaybolup gidiyor. Yıllar sonra geri dönüp baktığımızda bir sahil kenarına vuran cesedin üzerinden tahliller yapmak pek bir şeyi çözmüyor. İyi gitarist saniyede bin nota basmak yerine, bir iki nota basıp keyfini çıkartandır. Bu sözün altında yatan detaylar çok önemli. Gitaristliği hızlı çalmak ya da izledikleri virtüözlerin videolarındaki öğretilerini birebir taklit etmek sanan müzisyenler var. Kişiler bir süre sonra o kadar çok başkalarının eserlerini çalıyorlarki kendi ürettikleri eserlerde kendi iç dünyalarından bir esinti dahi bulmak zor oluyor. Çingenelerin müzik yetenekleri herkes tarafından biliniyor. Türkiye'de her ne kadar 9/8 lik ölçü birimi olarak sembolleşmiş olsa bile daha geniş değerlendirilmeleri gerekir bu insanların. Mesela işe Transylvania filmini izleyerek başlayabilirsiniz. Olayın sadece 9/8'den ibaret olmadığını böylece anlayabiliriz. Bu insanların akademik kurumlar tarafından diretilen ve değişmez kurallarını nasıl oluyor da bu kadar kolay yıkabiliyorlar? Herhangi bir müzik türünü istediklerinde nasıl rahatça icra edebiliyorlar? İncelenmesi gereken durum akademik eğitim alanlar kadar, hatta çoğundan daha iyi enstrüman çalabiliyor olmalıdır. Eğer bu durum gerçekçi bir yaklaşımsa akademik eğitimlerin hiç bir anlamı ve değeri kalmıyor. Bu konuya kesin bir şekilde evet diyemem; ama eğer gerçekten bir eğitim ihtiyacı varsa müzik yolculuğunun ilk aşamasında olmamalı. Kişiler bu yolculuğun ilk dönemlerinde başkalarının öğretileri yerine kendi iç dünyasıyla buluşmalı ve bu dünya üzerinde kendi kendine yorumlarda bulunmalı. Sürekli denemeli. Dünyanın en saçma sapan şeylerini yapsa dahi denemeli. Kişi kendine eriştikten sonra bu eğitime belki yer verilebilir. Bu tamamen opsiyonel bir durum olarak kalmalı. Yaptığımız müziğin özünde samimiyeti, içtenliği, doğallığı yok ettiğimizde geriye hiç bir anlam ifade etmeyen sesler çıkıyor. Bu seslere katlanmak çok zor ve yorucu. Ortaya çıkan eserlere yüklenen bir anlamlar olmalı. Bu anlamların yok edilmesi, içinin boşaltılarak yerine başkalarına ait düşüncelerin konması, eser sahipleri için çok tehlikeli bir şey. Bu yüzden müzisyenlerin veya sanatçıların yaptıkları eserlere kendi olgunlaştırdıkları düşüncelerini aktarmaları gerekiyor. Çünkü; o bir süre sonra karmakarışık hale gelen ve cümleler kurarak anlatılması gereken düşünceleri ifade etmek zorlaşıyor. Tam bu sırada ortaya koyduğu eseri ile bunu net bir şekilde anlatabilir. Bu işi bana göre en iyi yapanlardan biri Korhan Futacı & Kara Orkestra'dır. Kargamecmua'nın Nisan 2012 sayısında, Gözü Kara Orkestra başlığında, Korhan Futacı & Kara Orkestra röportajı var. Röportajın ilk sayfasında Korhan Futacı'da bu içten gelen sanata vurgu yapıyor. Korhan Futacı: Ben Hep şeye inanıyorum; hakikatten içten bir müzik yapılan bir mekanda, kendini o işe adamış insanların çaldığı bir mekanda sesten öte durumların ortaya çıktığına inanıyorum. Ve insan vücudunun da zihninin de, bilincinin de, sadece kulaklarıyla değil yani bütün vücuduyla bunu algıladığını düşünüyorum. Devletin getirdiği müfredat bugüne kadar hiç bir verim sağlamamıştır. Eğer bir çocuk yetenek sahibiyse, çevresinde o yeteneği büyütecek, geliştirecek ve sağlam bir mantalite sahibi insanlar yoksa, ya o çocuk çaldığı blok flüt ile kalır ya da geri dönüşü olmayan yollara girer, kaybolur. Eğitmenlerin burada devreye girip, olayı ele alması lazım. Gerekirse müfredatı yıkıp geçerek o çocuğu eğitmeli ve sanata kazandırmalıdır. Sistem bütün öğrencileri iş hayatına hazırlıyor. Sanat'a doğrudan yetenekli bir çocuğu yönlendiren bir sistem yok. Sanat hala birileri için hobiden öte değil. Müzik sistem için sadece eğlence. Bir müzik öğreticisi için bu sisteme alet olmamalı. Bahsettiğim eğitim şekli yukarıda eleştiri getirdiğim konuları kapsamıyor. Eğitmenler eğer var olan sistemin öğretilerini bu öğrencilere empoze etmeye devam edeceklerse zaten hiç bulaşmasınlar daha iyi. Bu öğrencilere müzik ya da sanat hakkında nasıl düşünebileceğini, müziğin ya da sanatın enstrüman çalım tekniklerinin çok ötesinde bir şey olduğunu birilerinin anlatması gerekiyor. Çocukların tasarlama kabiliyetlerini zorlayıcı konulara değinmelerini sağlamak ve sağlıklı bir yöne doğru yönlendirmek gerekiyor. Yani olayın tamamen felsefesine inip, çocukları iç dünyasıyla buluşturmayı amaç edinilmesi gerekiyor. Çocuğun gelişimi eğer düşünce aşamasında verimli geçerse, ilerleyen yıllarda tamamen kendine ait bir şeyler üretmek için çabalayacaktır. Kendi iç dünyasını keşfettikçe, kendine ve düşüncelerine olan merakı artacaktır. Kendi düşüncesini kendi içinde ilahlaştıracaktır. Bu ilahlaştırma onu sadece her zaman daha iyi, daha harika bir eser üretmeye yönlendirecektir. Eserlerin içinde kurgularla iç dünyasını anlatacaktır. Bu çok zor ve sabır gerektiren bir süreç olabilir; fakat sonunda hem öğrenciler hem de eğitmenler açısından da kazanılacak şey çok fazladır. Çok yakın zamandan bir örnek vererek yazıyı noktalamak istiyorum. Vodafone Freezone liseler arası düzenlenen yarışmaya bir göz atmanızı isterim. Bir sürü lise var; ve neredeyse hepsi cover şarkı çalarak bir şeyler yapmaya çalışıyor. En iyi performans gösteren iki tane lise vardı izlediklerim arasında. Onlar bile çok zor sayılabilecek eserleri çalabilecek kadar yetenekli olmalarına rağmen cover çalmışlar. Onlara bir kişi bile çıkıp neden beste yapmadığını sormamış mı? Aralarındaki en iyisi diyebileceğiniz performans sahipleri bile cover çalıyorsa ve çoğunluk bunu savunuyorsa, biz bir kaç yüz yıl daha birilerini ilahlaştırıp, onlara erişimi imkansız hale getirmemiz gayet doğaldır. Ta ki biri çıkıp bütün bu olan biten şeylerin farkına varana kadar.


Amerika Birleşik Devletleri 9. Temyiz Mahkemesinin, 1971'de yayımlanan Led Zeppelin başyapıtı Stairway to Heavenda Spirit'in 1968 tarihli Taurusundan çalıntı yapılmadığına hükmettiği 9 Mart 2020 tarihini izleyen gün kararın ajanslara düşmesinden sadece birkaç saat sonra kendimi canlı yayında mikrofonda buldum. Meral Akman'ın sürpriz davetiyle 10 Mart Salı akşamı Açık Radyo 94.9'un efsanevi Gitaresk'inin Led Zeppelin Özel bölümü konuğuydum. İddia dilekçesi, The Randy Craig Wolfe Trust vakfı adına gazeteci Michael Skidmore tarafından 2014'te verilmişti. Amerikalı rock grubu Spirit'in gitaristi ve vokalisti, Taurusun yazarı Randy California 1997'de yaşamını yitirdikten sonra anısına kurulmuştu bu vakıf. Jüri, davacı tarafın savını destekleyecek deliller sunmadığına dair karar açıkladığında takvimler 2016'yı gösteriyordu. Ne var ki, Randy Craig Wolfe Vakfı davanın yeniden ele alınmasını sağladı ve 2018'de üç hakimli bir panel kurularak temyize gidildi. Türkiye'de halk arasında istinaf mahkemesi diye bilinen resmi adı Bölge İdari Mahkemesi olan, ABD'deki eşdeğeri Court of Appeals, ilk davanın yargıcı Gary Klausner'in jüriyi yanlış bilgilendirdiğini saptayarak davanın yeniden görüleceğine hükmetti. Bu gelişme üzerine, Led Zeppelin cephesi de karşı temyiz hakkını kullanarak, bir alt mahkemede görülen tek yargıçlı dava yerine çok yargıçlı bir duruşma talep etti. Led Zep'in bu dilekçesi 2019 Eylül ayında kabul edildi. 2014'te açılan dosya 2020'de Korona günlerinde sessizce kapanırken Stairway'in girişindeki gitar partisyonunun Taurus'tan çalıntı olmadığına hükmedildi. Temyiz mahkemesinin verdiği kararı taraflarıyla birlikte anarak hukuki bir dille ifade etmek gerekirse; Stairway to Heaven'da imzası bulunan Jimmy Patrick Page ve Robert Anthony Plant'in, Taurus'u besteleyen Randy Craig Wolfe'un aleyhine telif hakları ihlali yapmadığına dair nihai karar çıktı ve 9 Mart'ta onandı. Led Zeppelin konserlerinin doruk noktası daima Stairway idi ancak bu durum sadece dört yıl sürdü. 1975ten sonraki konserlerde grup şarkıyı bir daha çalmadı. 1980 yılında davulcu John Bonham hayata gözlerini yumduktan sonra geride kalan üç Led Zeppelin üyesi Robert Plant, Jimmy Page ve John Paul Jones grubun adı altında sadece çok özel iki etkinlikte sahneye çıktı. Bunlardan ilki, 13 Temmuz 1985'te, Afrika'daki kitlesel açlığa dikkat çekmek üzere iki zengin kıtada eşzamanlı iki konser organize eden Bob Geldof'un Live Aid'inde gerçekleşti. O tarihe kadar tanık olunan en geniş çaplı uydu aktarmalı televizyon sinyali olayı sayesinde dünyanın dört bir yanındaki milyonlarca eve konserler canlı yayınla ulaştırılınca Live Aid de popüler kültür ve yakın tarih açısından tam bir sansasyona dönüşüverdi. Afrika'daki açlığa karşı küresel farkındalık yaratılmıştı yaratılmasına da, asıl olay, bu akılalmaz reyting hazır yakalanmışken telefon üzerinden yürütülen canlı bağış kampanyasıydı. Avrupa'nın müzik başkenti Londra'da, 72 bin katılımcılı Wembley Stadı'ndan Bohemian Rhapsody yankılanırken okyanusun karşı kıyısında Philedalphia'da 90 bin kişinin akın ettiği John F. Kennedy Stadyumu'ndan Stairway to Heaven yükseliyordu. Bu dev müzik olayını dünya ile aynı anda tek kanallı TRT ekranlarından izledi Türkiye. Ne özel radyolar ne de çok kanallı televizyon şebekeleri. Henüz MTV ile de tanışmamıştık. Youtube ufukta dahi gözükmüyordu. Live Aid'in TV yayını evlerimizdeki video kaydediciler sayesinde bir süre saklanabildi, çünkü Betamax/VHS kasetler bozulana kadar yüzlerce kez oynatıldı. Live Aid'ten 22 sene sonra 10 Aralık 2007'de, Led Zeppelin'in bağlı olduğu plak şirketi Atlantic Records'un kurucularından Ahmet Ertegün'ün 1. ölüm yıldönümünde, geliri Ertegün Eğitim Fonu'na aktarılmak üzere düzenlenen tribute konserinde son kez özel bir reunion yaptı Led Zeppelin. Davula John Bonham'ın oğlu Jason Bonham geçti Londra'daki The O2 Arena'da. Bir stadyum kadar büyük olmayan O2 Arena izleyici kapasitesi bakımından 20 bin ile sınırlıydı. Buna karşın, Guinness Dünya Rekorları'na göre, adını Led Zep şarkısı Celebration Dayden alan bu tarihi etkinlik, 20 milyon online başvuru adediyle tek bir konser için alınan en yüksek sayıdaki bilet talebi rekorunu hala elinde tutuyor. Stairway to Heaven'ın sahipleri tarafından son canlı icra edilişi de bu kutlama gününden dışarı çıkmayacak muhtemelen. 1971'den bu yana 49 yıldır gerek dinleyicilere gerekse de müzisyenlere sağladığı ilhamın büyüklüğü hiçbir zaman tam olarak ölçülemedi bu eserin. Tekli olarak piyasaya sürülmemesine rağmen yer aldığı Led Zeppelin IV albümü çıktığı gün dünya klasikleri arasına gireceği anlaşılan tüm zamanların en vurucu rock şarkısı Stairway to Heaven, bugün 50. yılına adım adım yaklaşırken ne gücünden ne de etkisinden bir şey kaybedeceğe benziyor.


Yeni albümlerine hazırlık olarak görülebilecek Tiger's Den isimli tekliyi yayınlayan Berlin çıkışlı Santi & Tuğçe ile değişen sound'ları ve yeni müzikal üretimleri üzerine konuşma fırsatı bulduk. Santi & Tuğçe: Herkese merhaba. Berlin'de çoğunlukla evde ve stüdyoda geçirdiğimiz upuzun, karanlık bir kışın ardından yeniden yollara düşmüş olmanın heyecanı içindeyiz. Şu anda Asuncion, Paraguay'da Santi'nin ailesini ziyaret ediyoruz. Mart ayının sonunda ilkbahar ve yaz turnemize Mexico City'de başlayacağız. Yeni parçalarımızı bu yaz hem dijital hem de canlı olarak dinleyicilerimizle paylaşmak için sabırsızlanıyoruz. Santi & Tuğçe: Tiger's Den başlığı kendiliğinden, çok da fazla düşünmeden ortaya çıktı. Parçanın yapısına ve hissine uygun olduğunu düşündüğümüz için bu ismi verdik. Başlığına karar verdikten sonra da kapak görselini seçtik. Yani önce müzik, sonra hikaye gelişti. Parçanın ismini, görselini ve hikayesini belirledikten sonra, kaplan temasını daha belirgin hale getirdik. Şunu da ekleyelim: Her parçamızın yapım aşamasında stüdyoda bize küçük kaplanımız Kitty eşlik ediyor. Kitty'nin en sevdiği yer stüdyo olduğu için Tiger's Den bize bir anlamda stüdyomuzu ifade ediyor. Kaplan vahşi ve güçlü olduğu kadar güzel ve asil bir varlık. Bizim için yaratıcı sürecin çekiciliğini ve tehlikesini temsil ediyor. Kaplanın alanına girmek için, onunla yüzleşme ve ısırılma riskini göze almak gerekiyor. Santi & Tuğçe: Bizim için her yeni albümün üretimi, birçok küçük farklı parçanın sonunda birbirini bulup yeni bir bütün oluşturduğu deneysel ve kümülatif bir süreç içeriyor. Diğer albümlerimizde de olduğu gibi, Tiger's Den elektronik müziğe beste odaklı, orkestral bir yaklaşım getiriyor. Klasik müzik, caz ve elektronik müzikten oluşan üç ana müzik dünyamızı her zamankinden daha kapsamlı bir sentezle bir araya getiriyor. Bu parçada bizlere trompette Tolga Bilgin, tenor ve bariton saksafonda Serkan Altınok ve trombonda Ertürk İduğ eşlik etti. Bu müzisyenlerin her biri, parçaya kendi kişiliklerini ve yeteneklerini kattı. Albümün diğer parçalarında yine kendilerini ve başka harika müzisyenleri duyacaksınız. Santi & Tuğçe: İstanbul ve Berlin müziğimizin iki ana merkezi. 2017 yılından beri Berlin'de yaşıyoruz, ayrıca Tuğçe İstanbullu. Hem konserler hem ziyaret amacıyla sık sık İstanbul'a gidip geliyoruz. Her iki şehir de kendimizi ve müziğimizi evimizde gibi hissettiğimiz yerler. Tiger's Den adlı parçamızın yapım süreci bu iki şehirde, farklı zamanlarda, İstanbul ve Berlin'de yaşayan sanatçılar arasında işbirliğiyle gelişti. Mekanlar, zamanlar ve farklı dünyalar arasında yaşama ve yaratma yolculuğumuzu ayrıca parça için çektiğimiz kliple de yansıtmak istedik. Klipte her iki şehrin köprülerine, gündelik hayatına, sokak hayvanlarına, ve tabii ki stüdyomuzun ve kalplerimizin kahramanı minik kaplan Kitty'e yer verdik. Santi & Tuğçe: Bu albümde dinleyicilerimizin kendilerini rengarenk, uçsuz bucaksız, hem sihirli hem gerçek bir evrende bulmalarını umuyoruz. Ama bu evrene ulaşmak için aslında başka bir yere gitmemize gerek yok. Bu evren bizim evrenimiz, bizim evimiz. Bu albümün teması şu, etrafımızdaki her olağanüstü şey gerçek, her gerçek olağanüstü, sadece bunu görebilmemiz ve hissetmemiz gerekiyor. Santi & Tuğçe: Müziğimizi aslında bu türlerin hiçbiriyle sınıflandırmıyoruz. Hızlı bir şekilde tanımlamak gerektiğinde elektronik müzik, dünya müziği, caz gibi daha genel terimler kullanıyoruz. Şarkılarımızın büyük çoğunluğu House, Disco, Techno ve elektronik müziğin diğer türleri gibi 4/4'lük bir ritmik yapıya sahip. Ancak, bu yapının ötesinde, cazdan bossa novaya, tangodan klasik Batı ve klasik Türk müziğine uzanan çok çeşitli kaynaklardan etkiler ve izler taşıyor. Ayrıca etnik müzik kavramına dair şunu da eklemekte fayda var: etnik müzik, tıpkı dünya müziği tanımı gibi, gereksiz bir terimdir, çünkü her müzisyenin ve dolayısıyla her müziğin bir etnik kökeni vardır. Bu kökeni veya kültürel geçmişi müzikten ayırmak mümkün değildir. Bu anlamda, opera da rock da, samba veya Anadolu türküleri kadar etnik müziktir. Böyle baktığımızda etnik müzik kavramı anlamsızlaşır. Santi: Yeni bir parçayı her bitirdiğimde kendimle ilgili yeniden keşfettiğim şey, her yeni parçayı bitirmenin beni korkutması. Her zaman biraz daha farklı bir şey yapabilirdim gibi hissediyorum. Tuğçe ise bir eserin son halini belirlemekte uzman. Genel olarak, her yeni parçamızda birlikte daha iyi çalışmayı ve içgüdülerimize daha fazla güvenmeyi öğreniyoruz. Günün sonunda bir eser asla bitmez ve her yeni parça bir öncekinin devamıdır. Tuğçe: Benim son dönemlerde fark ettiğim şey bir esere verilen tepkinin eserin kendisinden çok, eseri algılayanla ilgili olduğu. O nedenle eleştirene de hayran kalana da aynı sakinlikte teşekkür edip, kendi yolumda, Santi'nin de dediği gibi iç güdülerime daha çok güvenerek devam etmeyi öğreniyorum. Santi: Albümlerimizi bir çok farklı kültürden ve ilham kaynağından yola çıkarak üretiyoruz. Paraguay doğum yerim, ancak hayatımın büyük kısmını Paraguay dışında yaşayarak geçirdim. Elbette kökenlerimin, destekleyici ve sevgi dolu ailemin, arkadaşlarımın, beni besleyen bu toprakların yaptığım her şeyle ilgisi var. Ancak bunun ötesinde, Paraguaylı olmanın ya da Paraguay müziklerinin bu albüme özel bir katkısı olduğunu söyleyemem. Santi & Tuğçe: Son aylarda özellikle The Budos Band, Fat Freddy's Drop, the Heliocentrics, Tom Ze, Nelson Cavaquinho, The Souljazz Orchestra, Maria Schneider Orchestra, Michael Wollny, Tigran Hamasyan, Hadouk Trio dinlemekteyiz. Bu müzisyenlerin etkileri albümde hissedilecektir diye düşünüyoruz. Santi & Tuğçe: Bize bu röportaj aracığıyla yeni albümümüzü paylaşma fırsatı verdiğiniz için teşekkür ederiz Ayrıca Music, the Only Way kısa çalarımızda da belirttiğimiz gibi dünya insanlarına tek kurtuluş yolumuzun müzik olduğunu hatırlatmak istiyoruz.


Art-pop sanatçısı, 9 Eylül'de çıkacak olan Spirituals adlı yeni albümünü duyurdu. Santigold, 2018'deki I Don't Want: The Gold Fire Sessions'tan bu yana ilk yeni teklisi High Priestess'i geçtiğimiz ay yayınladı. Şarkıcı, dört haftanın ardından yeni teklisi Ain't Ready'i bugün yayınlayarak yeni albümünden parçaları bizimle buluşturmaya devam ediyor. Geçtiğimiz ay99 eY yayınlanan High Priestess'in bir de video klibi vardı. Frank Ockenfels tarafından yönetilen video klipte Santigold'u özgüvenli bir görünüm içinde izliyorduk. Yine Frank Ockenfels tarafından yönetilen video kipte Santi, bu sefer bir akıl hastanesini mekan olarak seçiyor.


Atinalı dream pop ikilisi Keep Shelly in Athens'tan tanıdığımız Sarah P., bir süredir yoluna solo projesiyle parçalar yayınlayarak devam ediyor. Sarah P.'nin son albümünden Bits & Bytes parçasının video klibi yayınlandı! Atinalı müzisyen Sarah P., geçtiğimiz haziran ayında yayınladığı Plotting Revolutions albümünde yer alan hüzünlü bir disko parçası olan Bits & Bytes'ın video kibini bugün itibarıyla yayınladı. Sarah P.'nin kasvetli sesi ile müziğin analog ve elektronik elementlerini bir araya getiren parçada günün sonunda tek başımıza kalıp etrafımızda yaşadığımız şeyleri paylaşabileceğimiz yakınlarımızın olmamasının verdiği hüznü konu alıyor. Atina yakınlarında çekilen Bits & Bytes parçasının video klibi ise Giovanni Bellini ve Andrea Previtali'nin, 15. yy'da yaptığı, insanlığın en güçlü ve en zayıf yanlarını yansıtan Allegories eserinden esinlenilerek hazırlanmış. İnsanlığın mükemmeliyet kavramına ulaşmak için harcadığı eforun yoruculuğuna farklı bir yorum getirmiş. Sarah P.'nin yeni video klibi Bits & Bytes'ı aşağıdan izleyebilirsiniz. Sarah P.'nin 5 Haziran tarihinde yayına aldığı Plotting Revolutions albümü, sanatçının genel olarak zor durumlara karşın pozitifliğini kaybetmeden değindiği bir albüm. Özetle, insanın doğasındaki sağlık, barınma ve mutluluk arayışının nasıl büyük değişimlere vesile olabileceğini ve hayatın farklı aşamalarında farklı şekillerde gelişebileceğine değiniyor.


Kurulduğundan bu yana Türkiye'de reggae türünü başarılı bir şekilde temsil eden Sattas, yepyeni parçası Ne Kaldı'yı GRGDN Müzik etiketiyle yayınladı. Sattas, 2006 yılında kuruldu. Reggae müziğin Türkiye'deki en köklü ve popüler temsilcisi olan grup, 2012'de kendi adını taşıyan ilk albümleri Sattas'ı çıkardı, ardından Bir Ben Miyim, Duman cover'ları Aman Aman ve Gene Sen single'ları ile bu eşsiz sound'u ve kültürü ülkemizde yaymaya devam etti ve aktif müzik hayatlarıyla da hala devam ediyor. Selim Öztürk prodüktörlüğünde kaydedilen Ne Kaldı, grubun bu yıl yayınladığı diğer iki teklinin yanına yerleşti. Parçada daha önceki şarkılarına göre rock tınılarına daha çok yakınlaşan ve içinde bulunduğumuz dönemin zorluklarına değinen grup, köklerindeki reggae'den de taviz vermiyor. Ne Kaldı'da gruba geri vokallerde Sena Nur Gül ve Türk müziği-yabancı rock sentezleriyle ünlü Yasak Helva ve Duble Salih projelerinden de tanıdığımız Salih Korkut Peker eşlik ediyor. Albüme doğru adım adım yaklaşırken Ne Kaldı'nın hemen ardından İngilizce sözleriyle dikkat çekecek yeni şarkıları Slowly de dinleyicileriyle buluşmayı bekliyor. Sattas'ın yeni teklisi Ne Kaldı'yı aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


Ülkemizde reggae müziğin önde gelen isimlerinden Sattas, geçtiğimiz cuma yeni teklisi Küçük Kardeşimi yayınladı. Geçtiğimiz şubat ayında Neşet Ertaş'ın eseri Yalan Dünya'yı yeniden yorumlayarak yayınlayan grup, yeni teklisini GRGDN Müzik etiketiyle yayınladı. Yakın zamanda yeni bir albümün geleceğini açıklayan grup, yeni şarkılarının müjdesini de verdi. Slowly ve Ne Kaldı isimli parçalarını çok yakında yayınlayacağını söyleyen grup üyeleri, renkli müzikal dünyalarıyla bu yazı müzikle doldurmaya hazır gibi duruyor. Fikri Karayel'in parçasını reggae yorumu katarak yeniden yayınlayan Sattas, Küçük Kardeşim'in prodüksiyon sürecinde Selim Öztürk ile çalıştı. Geri vokallerde Sena Nur Gül ve görsel dünyada Denir Çınar Çabuk ile İrme Mamsarati ile çalışan grup, alıştığımız Sattas müziğine yeni yorumlar katmaya devam ediyor. Sattas'ın yeni teklisi Küçük Kardeşim şimdi tüm dijital platformda yayında!


Eskişehirli electronic rock ikilisi Saturn Bar, Kalbimde parçasının mini bir bilimkurgu filmi tadındaki yeni video klibini yayınladı. 2017 yılından beri Eskişehir'de Saturn Bar ismiyle, house, rock, jazz ve synthwave türlerinden esinlenerek Türkçe sözlü dans müzikleri yapan Bilal Subaşı ve Doğa Canbek, geçtiğimiz mart ayında Eskisi Gibi Olmaz adlı üç parçalık EP'sini yayınlamıştı. EP'de uzun versiyonuyla yer alan Kalbimde parçasının video klibi ise bugün itibarıyla Saturn Bar Vevo kanalında yayınlandı. Pandeminin de araya girmesiyle birlikte hazırlık aşaması yaklaşık bir yıl süren, bilim kurgu temasına sahip video klibin yönetmenliğini ise Aytekin Aykut üstlendi. Satürn gezegeninde geçen klibin çekimleri Eskişehir ovalarında ve Kütahya'da bulunan Aizonai Antik kentinde gerçekleşti. Bu yılın dikkat çekici işlerinden olan Kalbimde parçası, video klibiyle de yine göz doldurmaya devam ediyor.


Son dönemin en başarılı canlı performanslarını sergileyerek akıllara kazınan alternatif müzik grubu Lalalar, Abla Deme Lazım Oluru yayınladı. Kendilerine has tarzları ve başarılı canlı performanslarıyla alternatif müziğin en sevilen gruplarından biri olan Lalalar, Abla Deme Lazım Olur'u dün gece tüm dijital platformlarda yayınlayarak hayranlarını sevindirdi. Ali Güçlü Şimşek, Barlas Tan Özemek ve Kaan Düzarat üçlüsünden oluşan Lalalar, 2019'dan beri yayınladığı teklilerle benzersiz müzikal kimliğini inşa etmeye devam ediyor. Stüdyo kayıtlarının yanı sıra enerjisi yüksek sahneleriyle de hatırlanan ve aranan grup, yeni teklileri Abla Deme Lazım Olur'u yine loop'a aldırıyor. Sözü ve müziğin bir kısmı Ali Güçlü Şimşek'e, müziğin diğer yarısı Barlas Tan Özemek'e ve kapak tasarımı Gaye Su Akyol'a ait Abla Deme Lazım Olur'u dinlemek için sizi aşağıdaki linklerden birine alalım.


Evet sevgili İstanbul'lular bugün İstanbul'da Yağmurlu ve Soğuk hava hakim. Hatta yer yer keşfi doğru yapanların evlerinin tepesinde bir Ambians ve Yaylılar grubu müthiş konserler veriyor. Bu tanımlama için uygun bir hareket. Ne biliyorsun diyeceksiniz bu adam hakkında vallahi ne yalan söyleyeyim hiç birşey bilmiyorum. Klasik müziğe sardığım bu günlerde neo-classical / ambient tanımlasını görünce bu da ne ola ki? diye atlayıp indirdiğim bir adam ve post-romantic Syndrome albümü. Tek başına, Myspace adresindeki resimleri görünce aaa aynı Gökhan Kırdar dediğim adam. Bizim Gökhan Kırdar'ın Rus hali. Müzikleri ise tanımlamaya uygun şekilde gerçekten ben ilk defa dinlesem ambient'i direk yapıştırırdım. Lakin Neo- ibaresi bana hep ucu açık geldiğinden boş bırakabilirdim. Abimiz hakkaten adamı öldürecek kadar ambient'e boğmuş. Ama diyorum eğer kafanız gerçekten bulanıksa açıp dinleyeyim demeyin. Çok ciddiyim. Tehlikeli bir müzik nihayetin de.


Şebnem'i severiz. Neyini? Samimiyetini, duruşunu, güçlü kadın oluşunu, haykırışını, isyanını, sahnedeki karizmasını, asaletini, tatlı gülümsemesini, harbiliğini, acılarını-mutluluğunu yansıtışını vs. Şarkı sözlerinde bazen güçlü bazen kırılgan, denge bulmaktan yorulan bir insandan bahsediyor. Şebnem'in diskografisine biraz hakimseniz kimi şarkılarında güçlü bir karakter olarak dimdik durduğunu, kimindeyse son derece naif ve kırılgan bir karakteri yansıttığını fark edersiniz. Vazgeçişler, pişmanlıklar ama bir yandan da küllerinden yeniden doğmak... Aşka inancı hala sürüyor. Kıramazsın kalbimi, üstünden geçtiler vakti zamanında diyor. Parmak izinde ise kimim ben? sorusunu soruyor kendine. Ve finalde sesleniyor: Canım kardeşim, umudunu kaybetme! Yaşamana bak, sarılıp kendine. Albüm genel olarak hafif tempolu ve ağır denebilecek şarkılardan oluşuyor. Elektro gitarın, davulun yerli yerinde olduğu, yaylıların ve piyanonun incelikle şarkılara işlendiği görülüyor. Yalnızda ilk kez rastladığımız akordeon sesini yine bir şarkıda duymak bizi şaşırtmadı. Akustik gitarı da Şebnem çalmış. 10 şarkının söz ve müziği sanatçıya ait. Düzenlemeleri ise Şebnem Ferah, Ozan Tügen, Tarkan Gözübüyük yapmış. Kıramazsının düzenlemesinde ise Demir Demirkan ve Şebnem'in ortak imzası var. Albümün mix'leri Murat Bulut, mastering'i ise Evren Göknar tarafından Los Angeles Capitol stüdyolarında yapılmış. Parmak İzi'nin kayıtlarında, Ferah albümlerinin tanıdık isimleri Ozan Tügen, Buket Doran, Tarkan Gözübüyük, Metin Türkcan, Aykan İlkan, Mor ve Ötesi'nden Kerem Özyeğen, Demir Demirkan var. Şarkıların bir kısmında gitarda Metin Türkcan, bazısında Kerem Özyeğen'in çalmasının sound'ta bir çeşitlilik yaratmasını beklerdim. Ama Kerem Özyeğen'in albüme ayırt edici, farklı bir özellik kattığını söylemek mümkün değil. Aslında hep merak ettiğim bir konu var. Şebnem tamamen farklı bir ekiple veya prodüktörle yeni bir albüm kaydetse sonuç ne olur? Yurt dışında pek çok müzisyen bunu deniyor ve enteresan sonuçlar ortaya çıkıyor. Koridor ve Kıramazsın isimli iki şarkı o kadar iyiler ki, Parmak İzi olmasa, sadece single olarak yayınlansalar bile ses getirirler. Şarkılar Yalan Söylemez, enerjisi, gitarları, coşkusu ve vokalleriyle beş yıldır neredeydin be kadın?! dedirtti. Başka Bir Yol Var muhtemel single adaylarından. Sonlara doğru davul-gitar geçişleri ile System of a Down havası verdi. Küllerinden parçasında gemileri yakan, o sevdiğimiz güçlü Şebnem karşımıza çıkıyor. Son Tango 2000'li yılların Deli Kızım Uyan'ı sanki. Parmak İzi çığlıklarıyla ve güzel intro'suyla bir Şebo klasiği. Sözde Namusta ise tecavüz konusuna, derin bir sosyal meseleye derin sözlerle müdahil oluyor. Parmak İzi bir önceki albüm Odun dinleyiciler üzerindeki şaşkınlığını alan, Ferah'ın erken dönemlerdeki ruhunu hafiften yansıtan bir çalışma. Parmak İzi Şebnem'in 40'lı yaşlarının ortalarına merhaba! demesi belki de... Daha İyi Olmaz Mıydı isimli şarkısındaki sözleri hatırlayın: Ben otuz yaşında, hayatın ortasında. 30'lu yaşlardaki Şebnem'in hayata ve ilişkilere bakış açısını yansıtan şarkılardı onlar. Vazgeçtim Dünyadan çıktığında henüz 24 yaşındaydı.


Seda Erciyes'in yeni teklisi Uçak, izleyiciyi 3D bir maceranın içine sürükleyen video klibiyle birlikte yayınlandı! İlk olarak yayınladığı 10:50 ve Başa Sarıp Dur adlı parçalarıyla dikkatlerimizi çeken Seda Erciyes, PlayStation 2 nostaljisiyle yaratılan afterwork imzalı video klibiyle birlikte 20 Ağustos'ta yayınlandı. Birinci tekil şahıs gözünden yaratılan video klibin sürreal dünyasında, sanki 2000'lerden bir video oyununun içindeymiş gibi, izleyici uçaktan atlıyor ve 3D bir maceranın içine düşüyor. Sözü Seda Erciyes'e ait olan parçanın müziğinde ise Arsan Salaryfar ve yine Seda Erciyes'i görüyoruz. Prodüksiyonda ise Arsan Salaryfar ve Adham Farid imzası bulunuyor. Kliple eş zamanlı olarak web üzerinden oynanabilen Uçak oyunu ise aynı tuhaf evrende zamanla yarışılan, gizli öğelerin bulunmasıyla başka başka evrenlere erişim sağlayan bir Seda Erciyes boyutu olarak dikkatleri çekiyor. Video klibi izlemek isteyenleri hemen aşağıya alalım. Sonrasında Uçak oyununu oynamak için ise sizi buraya ışınlayalım.


Yerli alternatif sahnenin sevilen ismi Seda Erciyes, sessizliğini Yabani ile bozdu! Son olarak geçtiğimiz sene Karakter ile birlikte çıkardığı Sinyal ve Bi Işık parçalarından sonra Seda Erciyes, yeni albüm habercisi single Yabani ile uzun süren sessizliğini bozdu. Yeni single Yabani, pop ve r&b türlerinin bir füzyonu olarak karşımıza çıkıyor. Şarkı, kendine güven ve hayatı dolu dolu yaşamaya teşvik eden şarkı sözleriyle inşa edilmiş. İnsanın kendine özgürlüklerine sahip çıkmasını ve yargılı kelimelerden kurtulmasını anlatan sözleriyle Yabani, kadınların ve queer dinleyicilerinin kendilerine güvenlerini artıran bir marş haline gelirken şarkı boyunca duyduğumuz dans ritimleriyle birlikte akılda kalıcı bir hal alıyor. Arsan Salaryfar, Yabani'nin söz, müzik ve prodüksiyonunda Seda'ya eşlik etmiş. Şarkının görsel dünyası ise Afterwork damgası taşıyor. Yabani'nin müzik videosu, şehrin içinde yabanileşen bir kadının hikayesini anlatıyor. Seda, klibi Terk edilmiş bi şehirde dans edebilme özgürlüğü gibi kendini her şeye rağmen sevmek ve bu cesareti göstermek. betimliyor.


Twitter'da bir meseleye tanıklık ettim. Bu mesele müziğin ticarileşmesi üzerine yapılan bir tartışmadan ibaret. Cem Adrian ve DMC'nin Genel Müdürü Samsun Demir arasında geçen diyaloglar çok ilgimi çekti. Paylaşmak istedim. Mesele şuradan doğmuş. Power Türk geliştirdiği aplikasyon aracılığı ile 1 milyon kişiye ücretsiz albüm, şarkı indirmesine fırsat tanımış. Müyor-Bir başkanı Ahmet Koç ve Samsun Demir ise bunu tespit edip, telif hakları ihlali nedeniyle mahkemeye sunmuşlar. Yasal olmayan şekilde indirdiklerini kanıtlamışlar. Olayın birde telif hakları ihlalinin yanı sıra, Power Türk'ün hangi sanatçıların şarkılarını çalıp çalmayacağına kendi insiyatifleri doğrultusunda karar vermesi. Buradan anlaşılacağı üzere ortada yazılı anlaşmalarla bizlerin radyonun başında kimleri dinleyeceğimize sermaye sahibi şirket sahipleri ve reklam! alanı olarak çalışan radyolar karar veriyor. Neyse bu konuya geleceğiz. Birincisi Power Türk sektörü ikiye böldü. Çünkü kendilerine göre bir çizgi oluşturmuşlar ve sözde buna dayanarak istedikleri şarkıyı çalıp istedikleri şarkıyı çalmıyorlar. Ama kendilerine ait müzik kanallarını dinlediğinizde, çalınan şarkılara bakıldığında kendileriyle çeliştikleri çok net ortada. İkinci konu ise Power'ın izinsiz mobile aplikasyonla şarkı indirmeye izin veriyor olması. Bunun için bizden izinlerin alınması gerektiği halde bize başvurmadılar. Kendilerini uyardık ama herhangi bir geri dönüş olmadığı için hukuki yasal süreci başlattık. Kısacası bizim parayla sattığımız hizmeti, Power kendi kurduğu sistemle kullanıcıyla indirme imkanı sunuyor. Sistemin iptali için yasal süreci başlattık. DMC genel müdürü Samsun Demir Twitter üzerinden Power Türk'e eleştrilerini sıralarken, arada konuya katılan müzisyen ya da takipçilerine sanatçıların haklarının korunması gerektiğini belirterek destek istiyor. Ardından Power Türk'ün Tarkan, Kenan Doğulu, Serdara Ortaç gibi isimlerin şarkılarını neden yayınlamadığını ve kriterlerine göre neden liste başı olamadıklarını sorguluyor. Bu görüşü ise en çok satan olarak savunuyor. Bütün radyolar Hatasız Kul Olmaz şarkısını günde birçok kez çalarken, neden Power Türk'ün hiç çalmadığını sorguluyor. Power tuşuna bastığınızda kapatabildiğiniz 'bir şey'e bu kadar gebe kalmanız sizin eserinizdir. Cem Adrian söze girene kadar her şey sözde sanatçı hassasiyetine sahip Samsun Demir'in cümlelerini yapay bir gülümseme ile takip ediyorsunuz. Takip ederken çok açık bir şekilde ticari kaybın getirdiği o ay kıyamam endişesini zirvede hissediyorsunuz. Cem Adrian'ın verdiği cevap çok önemli bir cevaptır. Müziği endüstriyelleştirip, kendi çıkarlarına ters düşecek bir durumda tüccar hassasiyetinden sıyrılıp müzisyen hassasiyeti naifliğine erişmek hiç hoş değil. Yoksa samimi bir şekilde bu olayların takipçisi olmak gerçekten takdir edilecek bir şeydir. Bu ülkede kaç müzisyenin insan üstü çabalarla müzik yapmaya çalıştığından haberdarlar? Bu ülkede sırf gücü, direnci bir yerden sonra kalmadığı için müzik yapmaktan vazgeçip bir şirketin X bölümünde, mutsuz bir şekilde iş yapan insanlar olduğunu biliyorlar mı? Sadece müzik yapıp, ayakta kalabilmek adına Galata'da eski, yıpranmış, leş gibi, pislik içinde odalarda kaç tane müzisyenin yaşadığını biliyorlar mı? İyi stüdyolarda, iyi ekipmanlarla kayıt yapmak için ömrünüz boyunca ek işler yapmak zorunda olmanız gerektiğinin farkında mısınız? Albüm yapabilmek için arabasını satıp, kredi çekip albüm yapmaya çalışan insanların farkındalar mı? Hiç kimse çok uzaklara bakmasın. Etrafınızdalar, iyi bakın göreceksiniz. Geçtiğimiz aylarda Derbeder Olduk yazısını paylaştığımızda bir şeyler anlatmak istedik. O bile popülerleşme kaygısı olarak algılandı. Bizim popülerleşme ile ilgili bir sıkıntımız yok. O yazıda anlatılmak istenen tek şey Müzisyenlerin hangi noktadan sonra kendilerinden ve düşüncelerinden ödün vermeye başladığını anlamaya çalışmaktı. Replikas'ın Seyyah'ını Özcan Deniz'den dinlediğimizde keyif almak kadar hislerimizi kaybetmedik henüz. Replikas albümüyle ilgili son viraja doğru girerken o albümün kaynağını eğer Özcan Deniz'e şarkı vererek sağlıyorsa hepimize yazıklar olsun. Bu kadar net yazıyorum. Affedersiniz ama bir müzisyen olarak söylüyorum, bize Samsun Demir hassasiyeti gerekmez. Bize Serdar Ortaç'ın, Kenan Doğulu'nun, Tarkan'ın arkasını kollayacak insanların varlığı gerekmez. Ticari kayıplarınızın telafisi için SANAT ve SANATÇI vurgularınızı yapmayınız. Sanatı savunmak çok ince bir düşünce, maddi olmayan hassasiyet gerektirir. İşte bu zihniyetin insanları getirdiği son noktadır. Magazinel hayatları yaşamaya zorlanan, kendi sanat anlayışları dışına çıkmak zorunda olanları bir yerde anlayabiliyorum. Bu insanları bu zorlu yaşama ittiren insanlardan gerçekten nefret ediyorum. Bu insanlara seks işçisi muamelesi yapılması hiç tahammül edilebilir bir şey değil. Gerçekten sanat sevdalısı insanlarsanız buyrun gelin oturup konuşalım. Ortada parasal mevzular, ticari kaygılar olmadan konuşalım. Sanatı bu kadar önemsiyorsanız nolur rahat bırakın insanları ya da yurt dışından avakado falan getirip, ticaretini yapın. Çok daha faydalı olursunuz. İşin en kötü yanı ise bu zihniyetin sunduğu tatlı! hayatı sevip, bununla yaşamayı seven Cem Adrian'a göre zanaatkar, bana göre ise bir hiç olan insanların var olması. Söz konusu sorunlara, dertlere, kederlere bulaşmadan kendi magazinel hayatlarında, egolarını okşayan insanları sanatçı algısının dışında tutuyorum. Cem Adrian ile Samsun Demir arasındaki Twitter mesajlarını aynen aşağıya koyuyorum. Umarım gören, duyan olur.


Alternatif sahnenin güçlü sesiyle dikkat çeken ismi Selin Sümbültepe Eksik Vals adlı yeni şarkısıyla hüznün sinematik dansını bizlere sunuyor. Günümüzün şarkı kalıplarının dışına çıkan, bağımsız sahnenin fark yaratan isimlerinden Selin Sümbültepe, Eksik Vals adlı yeni parçasını bugün paylaştı. Bu parça aynı zamanda sanatçının söz ve müzik dışında ilk prodüktörlük deneyimini yansıttığı için de ayrı bir yere sahip. Sözlerin anlattığı hikaye ve aranjedeki enstrüman kullanımıyla bizlere adeta romantik bir filmin soundtrack'ini anımsatan şarkıyı Selin Sümbültepe hüznün sinematik dansı olarak yorumluyor. 2010 yılından bu yana kendi müziğini üreten ve aldığı klasik müzik eğitiminin üzerine inşa ettiği yenilikçi arayışında onun müzikal yolculuğunu heyecanla takip ediyoruz.


Selin Sümbültepe, 2019 yılından beri yayınladığı teklilerin ardından, ikinci albümü Ben Estim Sen Esme ile bir kez daha dinleyicisiyle buluşuyor. 2017 yılında yyaınladığı Cızgan ve 2019-2020 yıllarında yayınladığı teklilerinin ardından Selin Sümbültepe, ikinci albümü Ben Estim Sen Esme'yi dijital platformlarda yayınladı. Albümdeki dört parçanın prodüktörlüğünü Bora Çifterler üstlenirken, akustik çalışmalarda ise Eylül Biçer imzasını görüyoruz. İlk albüm Cızgan'ın ardından yayınlanan teklilerin de yer aldığı yeni albümde, sözü Zeynep Talu, müziği Aykut Gürel'e ait olan Bum Bum Bum adlı 90'lardan bir yeniden yorum parça da yer alıyor. Selin Sümbültepe, elektronik ve akustik tınılardan oluşan ikinci albümünde, daha yalın bir şekilde kullandığı vokalinin yanı sıra hikaye anlatıcılığı ve söz yazarlığıyla şimdiki zaman ile nostalji arasında bir köprü kurmayı amaçlıyor. Selin Sümbültepe'nin ikinci albümü Ben Estim Sen Esme'yi aşağıdan dinleyebilirsiniz.


2012 yılında ülkemize Mono Festival kapsamında headliner olarak geldiklerinde Emily Haines ve Jimmy Shaw'a grubun adının nereden geldiği sorulmuştu. Haines bu soruyu, yaptığımız müziğe çok uyuyor diye yanıtlamıştı. Yeni albümleri Art of Doubt ise ne demek istediklerini çok güzel anlatıyor. Her bir saniyenin, her bir notanın, her bir sözün üzerinde büyük bir emek olduğunu görebileceğiniz altıncı Metric albümünü büyük bir keyifle dinleyeceksiniz! Üç yıl aradan sonra rock müzikseverlerden tam not alan Dark Saturday adlı teklisiyle karşımıza çıkan Metric, biraz hayal kırıklığına uğratan son albümleri birçok eleştirmenin en mesafeli durduğu albümleri diye de kibarlaştırılabilir dünyanın neredeyse hepsinin yaptığı synth-pop'a bulanmış Pagans in Vegas'tan sonra daha bir rock'n roll merkezli, gitar ve bas hakimiyetindeki Art of Doubt ile geri döndü. Bu geri dönüş yalnızca albümü yayınlamakla değil, 2005'te punk müziğe adını altın harflerle yazdıran 2010'lu yıllarda bile İngiliz kasetçilerinin öneri etiketi koyduğu Live It Out'un sound'una geri dönmekle gerçekleşmiş gibi duruyor. Zira Dark Saturday şöyle diyor: I change by staying the same. Ancak bu referansların ve sözlerin arasında biraz yoruluyor ve kayboluyorsunuz. Çoğu şarkıda Pre-chorus'ların ve nakaratların sözleri farklı, özellikle Art Of Doubt'a nakaratların sona doğru birbirlerine karışmasıyla aklınız allak bullak oluyor. Ama ben, her halükarda eski sound'larına geri döndüler ya, o yeter, deme taraftarı değilim. İlk albümleri Old World... ve durumu bir hayli karışık diğer albümleri Grow Up...; ne kadar piyasaya oynasa da hiçbir Metric hayranının sevmediğini düşünmediğim Fantasies; bir Live It Out'tan çok daha fazlası ve çok daha farklısı. Art of Doubt tam anlamıyla Live It Out 2.0 olmasa da, o aurayı tekrar yakaladığı için Metric'i klasik bir indie punk grubu kategorisine asla koymaz. Ama herkesin hemfikir olduğu tek konu şu ki, bu grubun sevenleri gerçekten hiçbir zaman hayal kırıklığına uğramıyorlar; Metric, allem edip kallem edip gönüllerimizi çalıyor. İyi dinlemeler!


Sena Şener güçlü sesini rock tarzıyla ortaya koyduğu yeni EP'si Kaybettiklerimi Geri Ver ile müzik yolculuğundaki ayırt edici yerini koruyor. Sena Şener bundan yıllar önce müzik sahnesine adım attığında, onun sahnedeki o kırılgan, naif halini hatırlıyorum. Yıllar içerisinde müziğiyle kendini ifade etmeye devam eden, her şarkısında kendisini bir adım öteye taşmayı başaran ve o kırılgan kızı geride bırakıp içindeki kadını dışarı çıkaran, güçlü sesi kadar güçlü duruşuyla da dikkat çeken Sena Şener bu yüzden takdiri hak ediyor. Pasaj Müzik etiketiyle 9 Haziran'da dinleyicileriyle buluşturduğu ve piyasaya sürüldüğü anda dikkatleri üstüne çeken yeni EP'si Kaybettiklerimi Geri Ver ise bugüne kadar inşa ettiği müzik kariyerinin geldiği noktayı sembolize ediyor. Kendini defnettikten sonra ölümlü rüyalara uyanırken umuttan elini çekmeyen bir müzikal yolculuk olarak tanımlanan EP'de Sena Şener, içsel kargaşalarını bilinç akışıyla filtresizce aktarırken aynı şekilde müziğinin de sertleştiğini hissettiriyor. Üç şarkıdan oluşan EP bir rock balladı ile başlarken yer yer kırgın sitemler, melodik gitarlar; yer yer kızgın çığlıklar, sert drive'lı gitarlar duyuluyor. Şener'in adeta rock müziğe geçişini ilan ettiği fermanı olan bu EP, bir ruh kapanı tavrında.


Şenay Lambaoğlu'nun beşinci albümü Hayat Defteri 21 Mayıs'ta dinleyiciyle buluştu. Şarkıcı, besteci ve söz yazarı Şenay Lambaoğlu'nun daha önceden yayınladığı dört teklliyle müjdesini verdiği yeni albümü Hayat Defteri, Ada Müzik etiketiyle tüm dijital platformlarda yayınlandı. Albüm, müzisyenin kendisine ait sekiz parçadan oluşuyor. Her albümünde yeni bir sound ve yaklaşım yakalamaya özen gösteren sanatçı bu kez Hakan Kurşun, Eylem Pelit ve Volkan Öktem'den oluşan bir kadroyla pandemi koşullarından ötürü hiç bir araya gelemeden kayıt almış. Müzisyen herhangi bir janr arayışındansa progresif bir bakış açısıyla hem kendisini hem de müziğini yenilemeyi amaçlamış. Albümün ilk dört parçası 30 Nisan'da dijital platformlarda yerini alırken Hayat Defteri'ne Devrin Usta tarafından çekilen klip de ayni tarihte yayınlanmıştı. Albümün tamamına şimdi tüm dijital platformlardan ulaşabilirsiniz.


Şenceylik ilk albümünden şarkılarını birer birer yayınlamaya başladı. İşte o albümden ilk şarkı geldi, Ela Bela sizlerle. Hem yaptığı düetlerle hem de kendi şarkılarıyla hatırı sayılır bir dinleyici kitlesine ulaşan Şenceylik, yeni şarkısı Ela Bela'yı dinleyicileriyle buluşturdu. Bu parça aynı zamanda Şenceylik'in Eteğimdeki Taşlar adlı ilk albümünde yer alacak sekiz şarkıdan ilki olma özelliğine de sahip. 2017 yılında Çok Karışık, 2018 yılında ise Eski Şarkılar adlı EP'lerini yayınlayan, ardından da Seni Gördüm Rüyamda, Zeytin Ağaçları, Yarım gibi ses getiren düetleri ile dikkat çeken Şenceylik, geçtiğimiz yıllarda da Kırıldı Vazo ile Çok Eski Şarkı teklilerini dinleyicileriyle paylaşmıştı. Şarkı yazarlığı yolculuğuna devam eden Şenceylik, Ela Bela'da dinleyiciyi midede kelebekler uçuşturan mantıksız bir aşkın cesaretini ve korkusunu kutlayan genç ve asi bir dansa çağırıyor. Parçanın sound'u, vurucu bir beat etrafında zengin koro düzenlemeleriyle synthpop ve rock tınılarının buluştuğu bir marş edasıyla şekillenirken, kendimizi dünya meselelerinden uzak, yüzde yüz aşık, hüzünle neşe arasında mekik dokuyan eğlenceli bir dansta buluyoruz. Sözü ve müziği Şenceylik'e ait olan şarkının koro vokalleri ise Simge Pınar ve Arel Koray Nalbant'a ait. Vera grubundan Canberk Karademir'in davul kayıtlarını gerçekleştirdiği parçanın vokal kayıtları Babajim Stüdyo'da, enstrüman kayıtları ise VHS Stüdyo'da tamamlandı. Prodüksiyonu ve miksi Arel Koray Nalbant tarafından gerçekleştirilen parçanın masteringi ise Güven Ersoysal'ın ellerinden çıktı.


Sera Savaş müzikal üretimine tam hız devam ediyor ve yepyeni teklisi Avcıyı bugün yayınladı! Sera Savaş, Son Güzel Havalar adlı ilk albümünü geçen yıl yayınlamasının ardından soluklanmadan ikinci albümünün çalışmalarına da başladığını duyurmuştu. Kısa aralıklarla yayınladığı yeni tekliler ise eteğindeki taşların bolluğunu kanıtlar nitelikte. İkinci albümünün üçüncü teklisi olan Avcı parçası ise bugün dinleyicilerle buluştu. Romantik tınılarla kendine yerli sahnede yer edinen Sera Savaş, bu parçasında da aşkı ta içinizde hissetmenizi sağlıyor. Ancak tek bir farkla; bu sefer Savaş alışılagelen sound'unun dışına çıkıyor. Alternatif rock ve elektronik pop karışımı ritmi şarkıyı olması gerektiği yere taşıyor. Bir insana teslim olmaktan bahseden şarkı, sevince kendini kaybetmenin ve kendini bulmanın arasındaki ikilemi, hepimizin bildiği o gelgit duygusunu kelimelerle ifade ediyor. Her bir cümlenin ayrı bir görüntüsü var adeta, zihninizde birleşip film oluyor. Söz ve müziği Sera Savaş'a ait olan şarkının tüm enstrümanları ve aranje/mix işlemleri Berkant Ali'ye, mastering'i ise Başar Yakupoğlu'na ait.


Sera Savaş ikinci albümünün habercisi olan Kafamın İçi Bir Meyhane teklisi daha ilk dinleyişte dilimize dolanacağa benziyor. Alternatif sahnenin en üretken isimlerinden biri olan ve neredeyse her hafta yeni bir şarkıyla dinleyicileriyle buluşan Sera Savaş, Kafamın İçi Bir Meyhane adlı teklisini bugün yayınladı. İlk albümü Son Güzel Havalar'ı geçtiğimiz aylarda yayınlayan Savaş, çoktan ikinci albümünün hazırlıklarına başladı ve o albümden ilk şarkı da geldi. Hayat deneyimlerini ve duygularını şarkılarıyla aktaran ve dinleyicilerinin zor zamanların yoldaşı olarak tanımladığı müzisyen, Kafamın İçi Bir Meyhane ile ilgili, Bu şarkıyı İstanbul'da bir gece yarısı yazmıştım. Kafamdan geçenlere anlam veremediğim ama garip bir şekilde mutlu olduğum bir zamandı. Şarkılara gelince, İstanbul'un büyülü bir tarafı var. Sokaklarını ne kadar gezsem de kaybolmanın verdiği bir huzur var İstanbul'da. Birini sevmek gibi aslında. Çok spontane bir şehir. Nerede, ne zaman, kiminle karşılaşacağını asla tahmin edemiyorsun diyor. Garaj Müzik etiketiyle yayınlanan ve Beyoğlu sokaklarında klibi çekilen şarkının kayıt, aranje ve mix işlemleri Sera Savaş ile ilk albümde de çalışan Berkant Ali'ye ait, enstrümanlarda ise kendisine Onur Gülanber ve Jorge Varde eşlik ediyor.


2013 yılında Red Bull Music Academy New York'tan mezun olmasının ardından, bu seneyi yayınladığı 'Live In Dreams' EP'si ve canlı performanslarıyla verimli bir şekilde geçiren Seretan'dan yeni bir haber var! En son geçtiğimiz Şubat ayında 4 parçadan oluşan Live In Dreams EP'sini yayınlayan Seretan, 2017 Ocak ayında, yine EP formatında bir albümle yeni yılı karşılamaya hazırlanıyor. Transference isimli dört parçadan oluşacak olan çalışma 20 Ocak günü, dijital platformlar üzerinden Bancdcamp, Soundcloud, Spotify ve iTunes üzerinden dinlenebilecek. Tamamen bağımsız olarak yayınlanacak olan albümün fiziksel kopyalarına ise, posta yoluyla ulaşım sağlanabilecek. Yeni albümü beklerken, Live In Dreams'i hala dinlememişlere tekrardan hatırlatmış olalım.


Serkan Atay, solo projesiyle Kaç Tane Ben adlı yeni teklisini BBI Music Co. etiketiyle yayınladı. Şarkı yazarı ve müzisyen Serkan Atay, ilk olarak kendisini tanıdığımız Mavi Huydur Bende adlı grubunun dışında solo olarak da 2020 yılından beri teklilerini yayınlamaya devam ediyor. Serkan Atay'ın 'Kaç Tane Ben adlı yeni teklisi, 26 Mart tarihinde BBI Music Co. aracılığıyla yayınlandı. R&B türündeki şarkının sözleri ve altyapısı sanatçı tarafından yapılırken, parçada yer yer günümüz sound'una uyan soft rap vokaller de bulunuyor. Kaç Tane Ben teklisiyle Serkan Atay, şehre sıkıştırılmış, beklentiler içinde bocalayan ve hep bir yerlere yetişmek zorunda bırakılan insanların iç sesini yansıtıyor. Serkan Atay'ın yeni teklisi Kaç Tane Ben video klibiyle birlikte aşağıda!


Baştan söylemekte fayda var, kendim de electronica tabanlı parçalar yaptığım için daha ilk şarkıyı açtığımda Alpha Minus'u birazcık kıskandım. Daha ilk albümden ancak bu kadar profesyonel bir iş çıkartılabilir açıkçası. Memleketin sounduyla hiç de alakası olmayan, özgür bir EP olmuş Nightsounds. Zaten kendisi İstanbul'da doğsa da, Berlin'de yaşıyor. Ne kadar sakin, kahvelik tınıları seviyorsa; bir o kadar da dans ettirmeyi seviyor anladığım kadarıyla Mert Aslantürk. Parçalarında -elektronik müzikten beklenenin aksine- durağanlık, çokça tekrar olmayan bir aranje söz konusu. En az her iki dörtlükte bir kesinlikle bir şeyler değişiyor. 4 şarkılık ufak bir EP gibi gözükse de, üzerine çok düşüldüğü belli. Albümü kendimce ikiye böldüm. Belki Alpha Minus da öyle yapmıştır bilemedim. Ama ilk iki şarkıyı dinlediğinizde bahsettiğim kahvelik tınıyı, son iki şarkıyı dinlediğinizde danslık tınıları keşfedeceksiniz. Bana kalırsa vokali de bu tarza yakıştığı ve saksafonu parçalara çok iyi adapte ettiği için ilk iki parça üçüncüden daha iyi. Ama elektronik müzikten hoşlanan birinin Nighborn parçasının 2. dakikasından sonra gelen melodi ile kafayı yememe şansı yok sanırım. Şu anda bir kahvecide olmama rağmen yerimden kalkıp dans etmek istedim yani, o derece. Benim favorilerim The Ghost, Pt.1 ve Nighborn. Yakın olsalar da tamamen farklı tarzlarda olduklarından dolayı birini seçemiyorum. İkisi de çok iyiler, onu bilseniz yeter. Bu çeşitlilik sayesinde kendisini yakın zamanda çok çeşitli listelerde görmek mümkün. Kesinlikle dinlenmesi, arşive atılması gereken bir EP olmuş. Çıkacak yeni işlerini de merakla bekliyoruz. İlk albümü böyleyse, diğerleri nasıl olur? Birlikte göreceğiz. Geçen sene bu zamanlarda, BBI Yerli'de yaptığımız röportaja buradan ulaşabilirsiniz.


Blonde Redhead kısa bir süre sonra çıkaracağı albümünden bir tekli daha yayınlamışken, grubun geçmişine ve yeni albümden beklentilerimize göz gezdiriyoruz. New York havasını soluyan ve o kozmopolit yapıyı şu ana dek ürettikleri 9 stüdyo albüme de yansıtan Blonde Redhead, beklenen albümleri Sit Down for Dinner'dan Before isimli yeni bir tekli daha yayınladı. İlk çıkışları noise rock alt türü olan grup, daha sonrasında Japon asıllı solist ve multi enstrümantalist Kazu Makino'nun bence hem müziği besleme şekline hem de sesine daha uygun seyreden alternatif, dream-pop ve shoegaze semalarına doğru bir seyir halinde oldu. Benim grup ile tanışmam muhteşem beste Elephant Woman ile 2004 yılında olmuştu, kendileri o tarihten beri de merceğim altında. En yüksek ticari başarıyı yakaladıkları ve kemik takipçi listesinin de dışına çıktıkları albümleri olan 23, doğrusu benim de albümde yer alan hemen her şarkıyı sevdiğim albümleridir. Bu albümü birçok tekli, birkaç EP, 3 stüdyo albümü ve bazı remix çalışmalar takip etti. Blonde Redhead nereden nasıl vuracağı belli olmayan bir müzik grubu. Son derece low tempo bir albüm yapıp, hemen ardından bir noise rock tekli üretip, daha sonra da sıra dışı bir kalıba dahi sokamayacağınız özgün bir tekli servis edebiliyorlar. Bu durum onları bir dinleyici olarak hep benim gözümde çok özel tutuyor. Beklenen albümleri Sit Down For Dinner'dan geçtiğimiz aylarda üç tekli servis ettiler. Benim şu ana dek anladığım, hissettiğim kadarı ile 2004 tarihli Misery is a Butterfly ve 2007 tarihli 23'nin karışımı gibi güzel bir albüm bizi bekliyor. Son olarak yayınlanan Before da klasik dream pop ögelerini içeren, vokal merkezli ve kolay dinlenir bir beste.


İranlı-Hollandalı sanatçı Sevdaliza, ikinci stüdyo albümü Shabrang'i 28 Ağustos tarihinde yayınlayacağını duyurdu. Elektronik, trip-hop, R&B müziklerini harmanlayan Sevdaliza, 2017 yılında yayınladığı Ison adlı albümü sonrasında yeni albümünü Twisted Elegance etiketiyle yayınlayacağını duyurdu. Toplam 15 parçadan oluşacak albümle Sevdaliza, bizi dünyadaki tüm kaoslar arasında kendini keşfetme, kendini sevme ve huzuru bulma yolculuğuna davet ediyor. 28 Ağustos'ta yayınlanacak Shabrang albümü içerisinde bu yıl içinde paylaşılan Lamp Lady, Oh My God ve Joanna adlı parçalar da yer alıyor. Albümün tüm şarkı listesini ve albüm kapağını ise aşağıdan inceleyebilirsiniz. Shabrang albümünün ön satışlarına ise buradan ulaşabilirsiniz.


Her müzik kültürüne ait yaratılara açık olmama rağmen, elektronik müzik beni hiç bir zaman tam olarak bünyesine alamadı. Müziğin tarihsel gelişimini teknoloji, globalleşme ve esnekleşme süreçleriyle beraber ele aldığımızda elektronik müziğin evrimi doğal bir sürecin sonucu olarak değil teknolojinin yaptırımlarıyla evrilen nitelikte bir karakter taşıyor. Ancak müzik doğa ile insanın içgüdüsel davranışlarının bütünleşmesinden doğan doğal bir yaratma süreci ve doğanın insan dilinde bir taklidi. Günümüzde elektronik müziğin yaratım süreçlerinde kullanılan programların içerdiği yüzlerce ses bankası, doğal seslere en yakın tınıyı verebilecek şekilde oluşturuluyor. İnsan ve enstrüman sesi referans alınarak oluşturulan bu yapı müziğin insan doğasındaki fiziksel ve mental bütünlüğünü parmak hareketlerine indirgeyerek sıkıştırıyor. Bir yandan da kolaylıkları yadsınamaz bu makineleşmiş müzik anlayışı ritim ve enstrümanların tek elde toplanmasıyla, müzik için oluşturduğu dijital ve matematiksel dil ile bütüne hakim olma konusunda tecrübeyi arttırıyor. Bu sebeplerle, mix-mastering dinlenebilirliği arttıran önemli etkenlerden olsa da elektronik müzik dinlerken beni odağına alan, yalnızca müzisyenin yaratıcılığı oluyor. Bu açıdan Sevdaliza nokta atışı bir örnek. Kendi altyapılarını kendisi oluşturan müzisyen, minimal ve fazlasıyla elektronik bir müzik anlayışıyla şarkılarının dinamiğini belirliyor. İran'da doğan ve beş yaşından beri Hollanda'da yaşayan Sevdaliza, aynı zamanda profesyonel bir basketbolcu. Kullandığı ritimlerin düzensizliğini ve inişli-çıkışlı yapısını, anlayışını benimsediğini spor disiplinine de bağlıyorum. Yaşamda kendimizi dahil ederek kurduğumuz herhangi bir sistemin de, müzik anlayışını etkilediği kanısındayım. Ritim looplarındaki teknik bir kaç hata dışında Sevdaliza'nın şarkı sözleri ve kliplerindeki görsel imgelemlerle yarattığı ütopya sorgulayan ve eleştiren bir tavır taşıyor. Benim gibi bir elektronik müzik dinleyicisini bile içine çeken şey de insana dokunan sesi ve mekanik enstrumanlarla harmanlayarak yarattığı kaos. Kaosta bütünlük yoktur ama Sevdaliza bu kaostan bir bütünlük yaratmayı başarıyor. 2 Kasım'da İstanbulluları kaosuyla bütünleştirecek olan Sevdaliza, Güneşin Kadınları kapsamında Babylon'da sahnede olacak.