Hep Bekledim from omur kilicaslan on Vimeo. 1 yıl aranın ardından tekrardan bu yazıyı devam ettiriyor olmanın sevinci içerisindeyim. Geçen sene bu zamanlar askerde yılbaşı sebebiyle dağıtılan kuruyemişleri yeme telaşındaydım. Duvarın Arkasından Gelen Sesler benim için özel bir yere sahip; yerli müziğin birçok ismini anmak, onlara bir nebze katkı sağlamak için önemli. 2014 yılı yerli gruplar adına inanılmaz verimli ve güzel geçti diyebilirim. Çıkan albümler, yükselişte olan isimler ve birkaç değişim ile yollarına devam edenler oldu. Önceki senelerde bu yazıları Hakan Orman ve İlhan Mimaroğlu adına düzenlemiştik. Bu sene listemizi Ömür Kılıçaslan adına düzenlemek istiyorum. Onun haricinde de Ciguli ve Selim Sesler'i de anmamak olmaz. Tüm güzel melodiler onların olsun. Bu sene yerli gruplar adına epey güzel gelişmeler oldu. 2014'te yerli grupların başına gelen en güzel şey sanıyorum Sofar'dı. Sofar sayesinde birçok isimle tanıştık, birçok ismi çok sevdik ve yakından takibe aldık. Sofar'ın bu konudaki amacının da bu olduğunu bildiğimizden projenin ilk yılının oldukça başarılı olduğunu söyleyebiliriz. Sofar sayesinde No Land, Kalben, Hay Bin Kunduz, Burcu Tatlıses, Utkan La Deniz, Son Feci Bisiklet, Miss Crowley, Ali Somay gibi birçok isimle tanışmanın yanı sıra Nekizm, Nihil Piraye, Cihan Mürtezaoğlu gibi sevdiğimiz birçok müzisyeni de farklı bir platformda tekrardan izlemiş olduk. Sofar'ın yanı sıra listelist. com'un Pürtelaş 3+1 çalışmalarının da inanılmaz dikkat çekici ve yerli gruplar adına faydalı olduğunu söylemek gerekiyor. listelist. com ekibinin projesini takdir etmemek olmazdı. Can Güngör, Yora, Sen Yağmur Dök, Nilipek, Ah! Kosmos ve birçok isme yer vererek çok önemli bir iş başardılar. 2014 için ayrı bir parantez de Olmadı Kaçarız ekibine açmak gerekiyor sanırım. Büyük Ev Ablukada'nın peşinden gelen büyük rüzgar ardında birçok konser ve nefis albümler getirdi. Moda Sahnesi Yaz Dönümü Konserleri gibi tarihte çok az rastlanacak nefislikte bir konseri organize ettiler. Ayrıca Gaye Su Akyol Develerle Yaşıyorum ve Can Güngör'ün iki şarkılık single'ını da yayınladılar. Yapımcılık kısmında farklı bir yol izlediği ve sektörün samimiyetini sorguladığımız günlerde nefes oldukları için Olmadı Kaçarız için bizlerin yapabileceği en iyi şey sonsuz desteğimizi esirgememek. 2014 yılının en dikkat çekici albümlerinden biri de Bubituzak oldu. Çilekeş'in evrim sürecinden Bir Baba Indie'de yazılarımız ve Açık Radyo'daki yayınlarımızda da bahsettik. Çilekeş'in evriminin son halkası Bubituzak yerli müzik için açılan başka ve güzel bir kapıdır. Şahsen kült bir albüm olduğu inancına sahibim. Bu albüme kadar uzaktan tanıdığımız Ali Güçlü Şimşek'in bu adam galiba çok depresif şeklinde yaftalarken, Bubituzak ile tam bir hiperaktif olduğunu anladık. Bubituzak ile kendini bulan bir Ali Güçlü Şimşek olduğunu söylersek yersiz bir cümle kurmuş olmayız. Ayrıca, Görkem Karabudak'ın da Bubituzak'ta insan üstü işlere giriştiğini de söylemek gerekir. Görkem Karabudak aynı anda hem tuşlu çalgı, hem bas gitar çalabiliyor ve hatta vokal de yapabiliyor. Sanırım mutasyon geçirme ihtimalimiz olursa bunu en çok kendisi isteyecektir diye düşünüyorum. Belki 3. bir kolu daha olursa onunla da rakısını rahatça yudumlayabilir. Bubituzak ile kariyerindeki yükselişini hızlandıran davullardaki Emrah Atay'a da ayrı ayrı parantezler açmak gerektiğini vurgulayalım. 2014'te Kara Orkestra cephesi oldukça hareketli geçti. Korhan Futacı ve Kara Orkestra ekibinde gerçekten deprem niteliğinde değişiklikler oldu. Ediz Hafızoğlu, Görkem Karabudak, Özün Usta gibi isimlerin gruptan ayrılması eyvah dağılıyorlar dedirtti. Fakat ekibe neredeyse hiç yabancı olmayan Burak Irmak, Berke Can Özcan gibi isimler dahil olarak aslında her şeyin yerli yerinde olduğunu bize gösterdi. Hatta hazırlığı 1 yılı süren Sezen Aksu ile sahne alma projesinin de KFKO'nun tanınırlığını fazlasıyla arttırdığını söyleyelim. Bu cephedeki diğer büyük gelişme ise sanırım Taranta Babu'ydu. Üst üste gelen kayıtlar müziğin çok sesli icrası için çok başka umutlara gark eyledi bizi. Sanırım ilerleyen yıllarda çok yeni ve acayip şeyler ile bizleri ziyarete tekrar tekrar gelecekler. DANdadaDAN'a ise değinmeden edemeyeceğim. Geçtiğimiz ay gerçekleşen konser öyle bir şeydi ki, bunu tarif etmek mümkün değil. Kesinlikle yılın olayı olmaya aday bir konserdi. Keşke dağılmasaydı dediğiniz grubun tekrar bir araya gelmesi kadar güzel bir şey daha yoktur sanırım. Neden ayrıldığına anlam veremediğimiz iki sevgilinin yıllar sonra bir araya gelip evlenmesi gibi bir şey olmalı. Hazır grupların dağılmasından bahsetmişken bu yıl Redd'in dağılmasına şahit oldu. Üstelik pek güzel bir ayrılık da olmadı; takip ettiğimiz kadarıyla. Bir geri dönüş hikayesi de Dorian'a aittir. Burak Irmak'lı kadrosuyla ilk albümlerinden uzakta, daha depresif tınılar ile çok başarılı bir albüme imza attılar. Bu yıl biraz da espirili grup isimleri, şarkı sözleri ile dolu bir yıl oldu. Hangi birine yetişeceğimizi bilemedik. Halimden Konan Anlar ve Büyük Ev Ablukada'nın açtığı kulvardan hızlı adımlarla giren ve yoluna devam eden birçok isimle tanıştık. Yüzyüzeyken Konuşuruz, Yok Öyle Kararlı Şeyler, Son Feci Bisiklet sanırım bunların en bilinenleri. Yeni yılda bu isimlerin, yeni çalışmalarını yakından takip edeceğimizi söylemek isterim. Adamlar'a ayrı bir paragraf açmak istedim. Halimden Konan Anlar ekibi geçen sene Kasım ya da Aralık ayındaki Karga konserlerinde ilk defa elektrik gitarlarla HKA şarkılarını çalıp, izleyicilerdeki etkilerini ölçmüşler. Yazarlarımızdan Hupsitenky'nin de takip ettiği konser oldukça güzel geçmiş. O konserin ardından neler olacak diye beklerken Adamlar karşımıza Eski Dostum Tankla Gelmiş albümü ile çıktılar. Albümü hala zevkle dinliyorum. Yeni bir janrın neden öncülerinden biri olduklarını anlamamak için herhalde art niyetli olmak lazım. Ayrıca, Burak Irmak'ın Adamlar'a da eşlik ettiğini söyleyelim. 123'ün yeni albümü Anja'da bu seneye damga vuran albümlerden biriydi. Arda Erboz ve Seçil Kuran'lı yeni kadrosuyla harika bir albüme imza attılar. Bu albümün ardından Dilara Sakpınar solo projesine yöneldi ve yıl bitmeden bizlerle Lara Di Lara ismini verdiği yeni çalışmalarını duyurdu. Flört'ün Hücum Kayıtları da yine bu yılın büyük işlerinden biridir. Son konserlerinde kendilerinin de beklemediği üzere çok iyi satış rakamları elde ettiler. Şu an film çekimleri olduğunu öğrendiğimiz Flört'ün özellikle yerli müzik dünyası için konuşacağı epey şey olduğunu söylemek gerekir. Kendilerinin daha fazla sesini duyurmak için neler yapılabilir bunun üzerine önümüzdeki yıl düşüneceğiz. Bu yılın yükselişte olan isimlerini de ayrıca anmak isterim. Cihan Mürtezaoğlu aslında yerli müzik için hiç yeni bir isim değil aksine o kadar tanıdık bir isim ki, minik bir araştırma ile aslında ne kadar büyük emekleri olduğunu görebilirsiniz. Bu yıl bize kendini, kendine ait eserlerini daha fazla görünür kıldığı için büyük bir teşekkürü kendisine iletiyoruz. Yine, aynı şekilde Can Güngör'ün de benzer niteliklerde kendini bu sene daha görünür kılıp ne kadar önemli bir müzisyen olduğunun farkına vardık. Bu sene bizim dikkatimizi çeken en önemli yükselişlerden biri de kuşkusuz No Land'di. Hatta takip edenler bilirler, Bir Baba Indie'nin ilk konser organizasyonunda, Dunia'da kendilerini ağırlamıştık. Harika müzisyenlerden oluşan No Land yerli müzik için büyük bir umuttur. Kendini tekrar eden müzik için yepyeni bir yol açtılar dersek yanlış olmaz. Aynı şekilde Kalben'in de sıradışı, tiyatral, derinlemesine, gerçekten bir şeyler anlatan sözlerle dolu şarkıları ile bu yılın yükselen isimlerinden biri olduğunu söylemekte fayda var. Aynı minvalde Hay Bin Kunduz bize ilerisi için çok fazla umut vaadediyor. Yanlış bilmiyorsak Hay Bin Kunduz albüm hazırlığı içerisinde. Yakın zaman içerisinde kendilerinden güzel haberler duyabiliriz. Help! The Captain Threw Up yine bu sene bir çok konser ve organizasyonda ismini duyduğumuz gruplardan biridir. Onların da albüm hazırlığı içerisinde olduğuna dair duyumlarımız var. Can Kazaz'ın ise bambaşka bir yoldan insanlarla buluşturduğu albümü, özel çabası ve güzel şarkıları ile bu yılın en büyük kazanımlarından biri olduğunu söylemek gerekiyor. Nilipek için de çok ayrı paragraflar açmak istiyorum ama onunla ilgili tüm düşüncelerimizi 2015 yılına saklıyoruz. Bunu da ayrıca belirtelim. Fineaway ve Plaj'ın adını da şimdiden buraya yazalım. 2015'de büyük işler çıkartacaklarını düşünüyorum. Barıştık Mı ile bilinen Barış Demirel'in yıl biterken yayınladığı albümünü de önümüzdeki yıl bol bol konuşacağız. Elektronik kökenli müzik janrlarında da oldukça hareketli bir yıldı. Görkem Han Jr, Saint Kitten, La Dee Eda, Cihan Yılmaz, Glass gibi birçok proje dikkatimizi çok fazla çekmeyi başardı. Ayrıca caz dünyasında da güzel albümler dinledik. En başta Kerem Görsev'in Emirgan albümü tüm samimiyetiyle evlerimize girdi. Harika bir albüm kapağı ve nefis şarkılarla dolu Çağıl Kaya'nın Bir Parça Ay Biraz Kuş albümü, Jehan Barbur'un ancak uzun bir yazı ile anlatılacak Sizler Hiç Yokken albümü, daha önce çocuklar için yaptığı şarkılarla bildiğimiz Banu Kanıbelli'nin Bu Rüzgar isimli yeni albümü de gönlümüzde yer etti. Ayrıca, her ne kadar yazdığımız eleştiri yazısı tatsızlıklara sebep olsa bile, destekleyip desteklemediğimiz bir yana dursun ama samimiyetinden şüphe etmediğimiz Elif Çağlar Muslu'nun albüm kampanyası da yılın önemli gelişmelerindendi. Unutmadan Şirin Soysal'ın Ziyaret albümü de kafamızda yeni yeni alanlar yarattı. Yazı uzadıkça uzuyor. Yazarken fark ettim kitap olacak yılmış 2014. Bunca albüm, müzik grubu içerisinde unuttuklarım ve atladıklarım muhakkak vardır. Peyk, Kök, Weed, Nekropsi, Athena gibi grupların albümleri uzun uzadıya dinlediğimiz albümlerin başında geliyor. Ayrıca, çok sevdiğimiz ve beğendiğimiz Derin Sarıyer'den de bahsetmek isterim. Yıl bitmeden kendisiyle çok keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. O sohbetin detaylarını ilerleyen günlerde sizlerle paylaşacağız. Derin Sarıyer'in samimi, içten ve güzel karakterini, müziğini biraz daha yakından inceleyeceğiz. Bu yıl bizi üzen şeyler de oldu. Soma Maden faciası belki de en çok üzeniydi. One Love buna duyarsız kalmayarak festivaldeki gelirlerini Soma'ya aktardı. Bu takdir edilesi hareketin altını çizmek gerektiği için atlamak istemedim. Ayrıca, yazının başında da belirttiğim gibi Hariçten Gazelciler'den Ömür Kılıçaslan'ın balkondan düşerek hayatını kaybetmesi de derinden üzücüydü. Böylesine derinliği olan bir adamın bu dünyada biraz daha nefes alıp vermesi gerektiği düşüncesindeyim. Ayrıca yine Ciguli ve Selim Sesler gibi benzerlerinin bir daha gelmeyeceği iki müzik adamını da yitirdik. Yazıyı yukarıda bahsettiğim isimlerin de yer aldığı minik bir şarkı listesiyle tamamlayalım. 2015'in yerli müzik dünyası için daha fazla güzelliklere yer açması temennisi ile tüm müzisyenlerimizi, müzik dünyası için çok özel çaba harcayan müzik yazarlarını ve yazdıklarını sergiledikleri çok değerli oluşumlarını, yerli müzisyenlere yer açma cesareti gösteren tüm müzik insanlarını Bir Baba Indie ekibi adına sevgiyle anıyorum. 2015 yılında önceki yıllardan daha fazla sevgiye ihtiyacımız var. Bahsedilen sevginin ne olduğunu Bülent Ortaçgil bize çok iyi anlatıyor. Şarkının hikayesiyle birlikte o harika şarkıyı paylaşarak bu yılı noktalayalım. Bugüne kadar paylaştığımız listelerde siz okurlardan bizim atladığımız, unuttuğumuz isimleri eklemeniz dileğinde bulunmuştuk. Bu yıl yine aynı beklenti içindeyiz.


1 Şubat Cumartesi gecesi Felix Da Housecat'in sahne aldığı Babylon'daydık. Red Bull Music Academy Nights dahilinde mekanda sahne alan Felix'e ilgi büyüktü. 22:30'da DJ Ahu'nun setiyle başlayan gecede mekan saat 23:30'a yaklaştıkça kalabalıklaştı ve Jarvis Cocker'dan Roisin Murphy'e uzanan muhteşem setini tamamlayan Ahu, yerini Amerika çıkışlı usta prodüktöre bıraktı. Oldukça hareketli başlayan gece ilk olarak prodüktörün klasikleşmiş remix'leriyle başladı. Ali Love'ın 'Another'ına ve Nina Simone klasiği 'Sinnerman'e getirmiş olduğu efsane yorumdan sonra sırada 'Kittenz and Thee Glitz' dönemi vardı. 'Madame Hollywood' ve 'Silver Screen' gibi old-school hitler adeta bomba etkisi yaratarak gecenin peak anlarından birinin yaşanmasını sağladı. İlk kez Felix da Housecat'i canlı dinleyen birisi olarak prodüktörün 80'li yılların hitlerine yer vermesini ise hem şaşırtıcı bulduk, hem coşkuyla karşıladık! Disko orgazmı yaşatan ve Daft Punk'ın son albümünden de hatırlayabileceğimiz prodüktör Giorgio Moroder'in 'I Feel Love'ı ve Donna Summer'ın eşsiz yorumu, 'Relax' ve 'Just Can't Get Enough' , Felix'in getirdiği yorumla kitleyi coşturan parçalar arasındaydı. Gecenin coşkusu ise Felix'in daha progressive parçalara imza attığı dönemi olan 1990'lardan seçmiş olduğu parçalarına getirdiği yorumlarla devam etti ve gecenin sonunda hepimiz yorgun ama mutlu bir şekilde mekandan ayrıldık. Işıldayan bir mekan ve sağlam bir ses düzeni ile böylesine güçlü bir performansı izlemek heyecan verici bir deneyimdi, hatta tadı damağımızda kaldı diyebiliriz. Sırf bu nedenle bile Babylon'u ve Red Bull Music Academy Nights'ı bu sezon takip etmekte fayda var.


Adettendir diyerek, 2014 yılının en çok dinlenilenlerini şurada, yerli sahnesini burada, başka başka neler dinlediğimizi ise bu yazıda belirtmiştik.


Bu sene yine bir şeyler yazabiliyor olmanın keyfi içerisindeyiz ve Bir Baba Indie olarak yerli gruplara destek olabilmek adına yine devamlı düşünce halindeydik. Aklımıza gelen anket/röportaj usulü bir formatta yerli gruplara sorular yönelttik. 14 grubu sayfalarımızda ağırladık. Ne mutlu bize! 2016'da bu sayıyı arttırmak istiyoruz. Bu sene yine yerli gruplarımızdan Hedonutopia'nın röportajını yayınladık. Tayfun Polat ile yaptığımız efsane röportaj ise bu sayfanın en değerli hazinesi olarak kayıtlara geçti desek abartmış olmayız. Geçen senelerde altını çizerek yazıların sonunda yaptığımız açıklamayı baştan yapacağım. Biz BBI ekibi olarak hiçbir ticari çıkarımımız olmadan gönül işi olarak addettiğimiz bu mecrada bu külliyatı oluştururken bir yıl içinde takip edebildiğimiz, fark edebildiğimiz bütün isimlere yer vermeye çalışıyoruz. Bu yüzden de ısrarla eğer bizim atladığımız, unuttuğumuz çok değerli müzik insanları olursa muhakkak bizimle iletişime geçin. Onları da ekleyelim. Bu gönül işi kavramındaki biz sadece yazarlar olarak kendimizi değil, okuyanlar olarak sizleri de kapsam altına alıyoruz. Yanlış anlaşılma olmaması adına tekrardan belirtelim. - RÖPORTAJ | Tayfun Polat: ... bağımsız müzik sadece tavırdır - RÖPORTAJ | Hedonutopia ... dönüşümün sarmala uzanışı Geçtiğimiz iki seneye Kara Orkestra ve Olmadı Kaçarız kolektifleri damga vurmuştu. Kalabalık bir arkadaş grubunun bir araya gelip bireysel ve grup olarak birbirlerine her alanda yardımcı olmalarıyla oluşan doğal bir yapı kolektifler. Bu kolektiflere bu sene Can Güngör ve Cihan Mürtezaoğlu'nun başını çektiği bir güruh daha eklendi. Bu kolektifteki isimleri alt alta yazsak epey uzar gider. Bu seneki çıkışlarının minik bir çıkış olduğunu düşünüyorum. Can Güngör her ne kadar Olmadı Kaçarız ekibinden olsa da, bağlılığı sadece albümün çıkış kaynağı olarak gözüküyor. Benim bahsettiğim kolektif bir arada müzik yapan ve birbirini destekleyen müzisyenleri izah etmek için kullandığım bir tanım. Bu sene bu kolektiften Can Güngör'ün yanı sıra Nilipek.'te albüm çıkarttı. Cihan Mürtezaoğlu'nun Sarı Söz teklisi ise 2016'da çıkması beklenen albümün Türk müzik tarihine altın harflerle yazılacak albümün habercisi oldu diyebiliriz. Kolektifler arasındaki ortak yanın gerçekten iyi müzik olduğunu, farklılığın ise Kara Orkestra'nın enstrümantal olarak öne çıkması, Olmadı Kaçarız'ın farklıklara kapı açması, CG-CM kolektifinin ise şiirsellik olarak öne çıkması dersek yanlış olmaz. Bu konuyu detaylı incelemek gerek sanırım. Nokta koysam iyi olacak. Ars Longa Günler | Oh be! Bu sene amatör olarak seslerini duyurmaya çalışan birçok isim kendi çabalarıyla kaydettiği şarkılarını ardı ardına yayınlamaya başladı. İçlerinden çok ses getirenlerden bahsedelim istedik. Yazının başındaki kolektife örneklerden biri daha bu olabilir; Eskişehir Kolektifi. Her birinde Yiğit Seferoğlu ismini bulabileceğiniz bu 4 oluşum, bu sene en sıkı dinlediklerimizden. Müzikal olarak zenginlikler sunan bu 4 oluşum tarz olarak hem birbiriyle etkileşim içinde hem de birbirinden bağımsız sayılır. Çok yönlü olan bu müzik insanlarının yolları epey açık. - https://soundcloud. com/haybinkunduzuz - https://soundcloud. com/forsioux - https://soundcloud. com/fineaway - https://soundcloud. com/yigitseferoglu Kapanışı BBI Yerli projesiyle yapalım istedim. Bu sene hayata geçirdiğimiz bu çok özel projede 14 grubu ağırladık. Katılım sağlayan tüm gruplara aynı soruları sorduk. Derdimiz onları tüm detaylarıyla, kendi ağızlarından verdikleri cevaplarla anlatmaktı. Katılım sağlayan tüm gruplardan bizler çok şey öğrendik ve fark ettik. Bu grupları katılım sırasıyla tekrar yazalım ve veda edelim. Yeni yılda binbir zorlukla üreten müzisyenlerimize kol açmaya devam edin. Onların maddi destekten daha fazlasına ihtiyaçları var. Sevdiğiniz bir sanatçıyı bir arkadaşınıza önerseniz dahi büyük destek sağlamış olursunuz. - Otomatik Pilot - Zımba Yok Beyler - POİ - Teneke Trampet - Neigh Pupil - Dogu Blok - Emre Akbay - Yarımada - Can Bayrak - Synthonation - Alpha Minus - Elephant and Whale - Milkywave - SilverLiners Not: POİ ve Zımba Yok Beyler'in Soundcloud hesabı olmadığı için setlistte yer almamaktadır.


2015'in son saatlerine doğru geldiğimiz şu anlarda 3 senedir istikrarlı bir şekilde paylaşmayı sürdürdüğümüz Bir Baba Indie Mix'lerimizi, şurada da belirttiğimiz haberden ötürü, yeni yılla birlikte çok daha sık ve dolu bir şekilde yapacağımızın müjdesini vermiştik. İlk iki sırasını Şubat ayında paylaştığımız Yerli Mix serimizin 2.'si ve aylık BBI Mix serisinin oluşturduğu bu TOP 5'in tamamı için sizi hemen aşağıya alalım.


2017'yi bitirmeye yaklaşırken yılın şekilli albümleri için hazırlanan liste planları da yavaş yavaş kafalarda son halini bulmaya başlamış durumda. Brutalism ile yılın en sağlam rock kayıtlarından birine imza attığını düşündüğüm IDLES da yüksek ihtimalle bu listelerin üst sıralarında kendine yer bulacaktır. Mart ayında dinleyiciye sunulan albüm her ne kadar Türkiye sınırlarında pek yazılıp çizilmese de başta Uncut ve The Line of the Best Fit olmak üzere pek çok kalburüstü yabancı dergiden büyük övgüler topladı. İngiltere'nin şu an en heyecan verici gruplarından biri sıfatına layık görülen IDLES özellikle punk rock adına izlediği yenilikçi tavrı ile bu övgüleri ziyadesiyle hak ediyor diye düşünüyorum. İngiltere'nin Bristol kentinde vokalist Joe Talbot ve bas gitarist Adam Devonshire tarafından kurulan ekip, 2012 ve 2015 yıllarında yayımladığı ilk iki EP'si Welcome ve Meat ile alternatif rock çatısı altında tarz olarak her ne kadar kafası karışık bir duruş sergilese de şarkılar içerisine yükledikleri muazzam enerji seviyeleri ile gelecek için oldukça olumlu sinyal vermeyi başarmıştı. Ardından yeni şarkıların üretimi için yola devam eden ekip bu süreçte başlarından geçen olaylarla müzikal çizgilerindeki savruk halden kurtulup kararlı şekilde, yere daha sağlam bastıkları bir yola girdi. Özellikle vokalist Talbot'un annesini kaybetmesi, diğer taraftan Birleşik Krallıktaki sürpriz Brexit hüsranı ve dünyanın çivisinin çıktığını işaret eden diğer tüm krizler silsilesi ekibin acemilik dönemi sonrasındaki üretimlerini tarz ve tavır olarak da dönüştürmeye başladı. İşte bu koşullar altında kaydedilen ilk uzunçalar Brutalism grubun içinde barındırdığı enerjiyi büyük bir öfke patlaması olarak dışarı saçan, enstrümantal açıdan yoğun, maksimum derecede agresif ve yıkıcı bir albüm. İşe sound açısından bakacak olursak aslında IDLES, Brutalism ile kulağınızın ilk defa karşılaşacağı yenilikte bir müzik sunmuyor. Zira albüm müzikal açıdan değerlendirildiğinde, post-punk'ın sınırlarını genişletmeyi başarabilmiş Protomartyr, Eagulls ve Iceage gibi son dönemin başarılı ekiplerine aşina olanlara yabancı gelmeyecektir. Sık sık kulakları tırmalayacak seviyede hissedilen Noise dokunuşları, motorik şekilde tekrarlayarak şarkıların temelini sağlam zemine oturtan bas-davul ikilisi ve bu ikiliye eşlik eden yüksek voltajlı elektrik gitarlar Brutalism'i karanlık post-punk sularına oldukça yakın bir noktada konumlandırıyor. Fakat Brutalism'i diğer tüm benzerlerinden ayıran bir nokta var; ki bu da ekibin albümde takındığı politik tavır. Bir kadının no surrender çığlığıyla açılan albüm Brexit sonrası geliştirdiği mualif söylemi, kapitalist düzeni iğneleyen sarkastik sözleri ve sanata karşı eleştirel bakış açısını sözlerine taşıyor ve 70'lerdeki gerçek punk tavrını ortaya koymayı önemli ölçüde başarıyor. Özellikle Joe Talbot'un öfkeden deliye dönmüş halde sunduğu etkileyici vokal performansı ve hedefin kim olduğunun belirsizleştiği sarkastik lirikleri grubun bu tavrını en iyi yansıtan noktalar. Talbot şarkılarda hayatın envai çeşit çirkinliğinden bahsediyor ve bunu dile getirirken sözcükler ağzından nefretle ortaya saçılıyor. Sesindeki nahoş ve umarsız hal punk rock efsanesi Sex Pistols vokali Johnny Rotten ve benim şahsi kahramanım The Fall vokali Mark E. Smith referansları taşıyor. IDLES için yeni dönem alternatif rock kanadında İngiltere'nin en heyecan verici grubu övgüsünü sonuna kadar hak ettiğini belirtmek gerek. Brutalism ise her ne kadar ekibin kariyerindeki ilk uzunçalar olma özelliğini taşısa da yıllardır bıkmadan çevrilen Punk rock öldü geyiğine bu sene tartışmasız en sağlam darbeyi indiren çok değerli bir kayıt.


Dışarıda kar yağıyor, filtre kahve demlenmiş, ellerim birazcık üşüyor ama olsun. Birazdan kahveyi bardağa doldurduğumda ısıtırım nasıl olsa. Okunması gerekenleri okuyup, yapılması gereken işlerimi hallettikten sonra bir süredir dinlemeye kıyamayarak beklettiğim albümü görüyorum. İşte şimdi tam zamanı. Çünkü dün veya ondan önceki hatta ondan da bir önceki gün dinlemiş olsam biliyorum ki o neşeli ruh halim ile yazık edeceğim bu güzelim 9 parçaya. Neyse ki bugün kar yağıyor. Bir yanım büyümüş ve havalar kötü olduğunda sokakta yatmak zorunda olan insanları ve hayvanları düşündükçe, içimden bir sesin Kar tutsun, kar topu oynayalım dediğini duyduğumda bir yanımın hala çocuk olduğunu farkediyorum. Hüzünle mutluluk arası bir duygu hissediyorum. İşte tam o sırada No Matter parçasının gitar tonunu yakalıyor kulaklarım. Sağ kulağıma gelen ayrı, sol kulağıma gelen çok ayrı farklı iki duyguyu yansıtıyor sanki. Böyle bir havada, böyle güzel bir şarkıyı, kısmen sıcak bir ortamda dinleme şansım olduğunu için şükrediyorum kendi kendime. Ve bana bu duyguları yaşattığı için teşekkür ediyorum Steady Holiday'e. Albümle aynı ismi paylaşan Under the Influence parçasını dinlerken yaylıların parçaya ne kadar güzel yedirildiğini farkediyorum. Steady Holiday, yani gerçek ismiyle Dre Babinski aslında Dusty Rhodes ve River Band grupları için keman çalıp, geri vokal yapıyormuş. Yetenekleri bu kadarla da sınırlı değil. Los Angles'da yaşayan sanatçı aynı zamanda gitar çalıyor ve aktörlük de yapıyor. Henüz 2015'ten beri ise kendi solo projesi olan Steady Holiday'i yürütüyor. Kötü olduğundan değil ancak, When I See Color parçasını diğerlerine göre birazcık eksik buldum. Albümün neredeyse yarısını ana listeme atıp daha sonra dinlemek istesem de, Steady Holiday'i bu parça ile hatırlamak istemedim. Albümün geneline yakıştıramadığım Country havasından olabilir. Albümün çıktığı plak şirketi Infinite Best Recordings, sanırım hit olma parametreleri taşıdığı ve dile dolandığı için Superstar parçasını Soundcloud'da ilk sıraya koymuş ancak rakamlara baktığımızda yanılmış gibi gözüküyor. Open Water parçası albümden önce single olarak çıktığı için muhtemelen dinlenmesi daha yüksek fakat Spotify'a baktığımızda da Under the Influence parçası Superstar'ı ikiye katlamış. Galiba insanlar da benim gibi, Steady Holiday'i bu depresif ve sanatsal hali ile sevmiş. - Open Water - No Matter - Under the Influence - Superstar - Overcast Waltz


Senenin nihayete erişini bir nevi fırsat bilerek yerli sahnede 2018 boyunca yayınlanan albümlerden en çok dinlediğim ve nispeten sindirdiğimi düşündüklerimi bir araya getirip haklarında ikişer kelam etmek istedim. Seçtiğim albümlerin ortak özelliklerinden birisi bana bir şeyler hissettirmeyi başarmış olmalarıysa bir diğeri de her birinin yalnızca bu senenin değil, içinde bulunduğumuz on yılın müzik tarihi bakımından farklı sebeplerle önem arz ettiklerini düşünmemdir. Bu yazıda yer alan bazı albümleri sene içerisinde kısaca, bazılarını da kapsamlıca inceleme şansım olmuştu. Hayatın akışında hakkında tek kelime dahi edemediğim ama benim kalbimde ve kulağımda yer eden birtakım albümlerden hiç bahsetmeden bu seneyi geride bırakmak ise içime sinmedi. Sessiz kalmam kulak asmadığımdan değil; yalnızca hak ettiği mesaiyi harcayacak vakti bulamadığımdan, sindirmeden hemen yazmak istemememden veya yazmaya hazır hissettiğimde aradan aylar geçmiş olmasındandı. 2018'de en çok hangi albümlerin ruhuma dokunduğunu ve neden bu albümlerin önem taşıdığını en başta kendim için rapor etmenin faydalı olacağını düşünüyorum. On yıl sonra da geri dönüp bu listeye baktığımda bahsi geçen albümleri hala hatırlıyor ve dinliyor olmayı temenni ediyorum. Bu yıl radarıma takılan birtakım LP ve EP'lerden parçaların yanı sıra single'lar arasından seçtiğim şarkıları da ayrıca bir Spotify listesinde bir araya getirdim. 2018'den kulağımda kalanlar playlist'te, defalarca dinleme ve üzerine düşünme şansı bulduğum albümler ise bu yazıda kendilerine yer buldu. 2018'in beni en derinden etkileyen albümü açık ara Özgür Yılmaz'ın ikinci solo albümü Haller oldu. Kuvvetle muhtemel benim içinde bulunduğum hallere tekabül ettiğinden kelli bende bu denli yer etti, içine girip derinine dalma arzusu doğurdu. Yalınlığın içerisinde bol katmanlı bir ifade yakalamayı başarabilmiş, muazzam bir ozanlık örneği olan bu albüm Özgür Yılmaz'ın ustalık dönemi eseri sayılabilir. Gündelik yaşamın sıradanlığını anlatmak kutsanadursun, hem yalın hem de alegorik bir üsluba duyduğum özlemi doyurmaya da mazhar oldu Haller. Dört başı mamur deyimini hakkında gönül rahatlığıyla kullanabileceğim albümün başından sonuna değin bir olgunluk çağı anlatısı kuran Özgür Yılmaz'ın sazı da sözü de artık bir meyvenin en tatlı, en ballı demini andırıyor. Diyecek sözü olduğu için varlık bulmuş bir albüm Haller; aylardır dediklerine kulak kabartmak için daha da derinlerine dalmaya doyamıyor, daldığım derinliklerden suyun yüzeyine çıkmak istemiyorum. Yalnız bu seneden değil içerisinde bulunduğumuz on yıldan geriye kalacak en değerli ve etkileyici eserlerden birisi olduğuna dair şüphem yok. Benim gibi hazırlıksız yakalanırsanız vurgun yemeniz olası. 2015'te kendisiyle ilk tanıştığımızdan bu yana Ah! Kosmos'un geçirdiği evrimi bugün düşündüğümde, zaman içerisinde yolunu bulmuş bir suyla değil de ergin doğmuş bir projeyle karşı karşıya olduğumuzu bir defa daha fark ediyorum. Başından beri ne yapmak istediğini çok iyi bilen ve onu yapmaya muktedir olan -bu ikisinin bir araya gelmesi az buz şey değil- Başak Günak, sağlam adımlarla hiç kaygan zemine basmadan ilerledi. 2018'de ise bataklık imgesi çevresinde tasarlanan Beautiful Swamp albümü çok sayıda iş birliğinden de destek alarak Ah! Kosmos'un müziğine yeni rotalar ekliyor. Ne yapmak istediğini bu denli iyi bilince bataklık bile korku değil, heyecan vadeden bir diyara dönüşüyor. Elif Çağlar, Leah Christensen, Mabel Matiz ve Özgür Yılmaz'ın dokunuşlarıyla zenginleşen Ah! Kosmos'un müziği gelişmekten ve değişmekten hiç korkmuyor. Zaten Başak Günak da yeni dokunuşları hayatına ve sanatına katmakta zerre kadar tereddüt etmeyen, tanıdığım en zihni açık insanlardan birisi. Ah! Kosmos'un yolculuğunun gideceği yöne veya Başak'ın yaratacağı herhangi başka bir projeye tanıklık etmek için duyduğum onca hissin en kuvvetlisi sabırsızlık. Palmiyeler'in varoluşuna uygun biçimde yaz mevsimi başında yayınlanan ikinci uzunçalar albümü Akdeniz, deyim yerindeyse çıtayı göğe yükseltti. Palmiyeler, alametifarikası olan ciddiyetsizliğine zeval getirmeksizin ortaya bu denli ciddi bir iş çıkartabildiği için bile yerli sahnede özel bir konuma sahip. Bu yıl kaleme aldığım Palmiyeler'in Akdeniz albümü tarihe uzun bir not düşmeye değer başlıklı yazıda grubun kısa tarihçesiyle girizgah yaptıktan sonra albümün prodüksiyon sürecini etraflıca incelemeye özen göstermiştim. Tamamı çok güçlü şarkılardan oluşan Akdeniz albümü, kısa süre zarfında kendisini gerçekleştirebilmiş bir grubun geleceğe kalacak bir çalışması. Palmiyeler hem müzikal üretimiyle hem de topyekun tavrı ve estetik algısıyla kendi dünyasını yoktan var edebilen bir grup. Bu koskoca dünyayı -konserleri başta olmak üzere- gittikleri her yere taşımayı istisnasız biçimde başarıyorlar; adeta karavanıyla gezip uygun gördüğü yere bir süreliğine kendi iklimini getirebilen bir topluluk. Akdeniz albümünden favori şarkı seçmek mümkün değil, zaten zamana yenilmeyecek bir albümün karşılaması gereken en önemli kriterlerden biri de kanımca tam olarak bu. Yıldıztozu'ndan da tanıdığımız Ati Yıldıztozu, yanına Ozan Çanak ve Durukan Yaşar'ı da alarak Ati ve Aşk Üçgeni'nin ilk uzunçalar albümüyle bu sene defalarca dinlediğim, ezberlediğim şarkılara imza attı. Ati ve Aşk Üçgeni, klişelere düşmeden aşktan bahsetmenin formülünü kendince bulmuş. Aşktan dem vurmaya çekinilen bir dönemde önce yeni bir aşk lügatı yazıyor, ardından da dönemin ruhunu tüm çıplaklığıyla yansıtabilen aşk şarkıları. Kendi müziğini Ruh Pop olarak tanımlayan Ati ve Aşk Üçgeni'nin canlı performansları ise her türlü sürprize gebe birer ayin gibi. Her an her şey olabilir, Ati her şeyi yapabilir, ağzından her şey çıkabilir... Gerçek bir natural born rock star vakasıyla karşı karşıyayız. Bu arada sene boyunca sessizliğini koruyan Yıldıztozu'nun 14 Aralık'ta yayınladığı 3 parçadan oluşan Yeraltından Otlar adlı EP de sene sonuna denk geldiği için gözden kaçmasın. Zira Ati Yıldıztozu'nun elinden vasat iş çıkmıyor. Her senenin son demlerinde yeni bir albüm yayınlamayı adet edinen Hedonutopia, geride bıraktığı on senede heybesinde biriktirdiği onlarca şarkının arasından yedi tanesini özenle seçerek her yıl yeni bir albümde bir araya getiriyor. Grubun üçüncü uzunçalar albümü olan Yakamoz Sandalı, alıştığımız gibberish Hedonutopia sözlerinden sonra Türkçe dilinde mana sahibi sözlere sahip Bil ki şarkısıyla Hedonutopia diskografisinde ayrı bir yerde duracağının sinyallerini veriyor. Albümün genelinde önceki iki Hedonutopia albümüne kıyasla daha easy-listening bir sound'un hakim olduğunu ve grubun bu albümle birlikte muhtemelen kitlesini de genişleteceğini söylemek yanlış olmayacaktır. Grubun kariyerinde gerçek anlamda prodüksiyon sürecinden geçmiş ilk albüm olan Yakamoz Sandalı, Hedonutopia'nın inatçı duruşunu pekiştiriyor ve yürüdüğü yolda bu inat ve sebatla daha ne putları devirip ne taze fidanlar dikeceğini bir defa daha kanıtlıyor. Ne yaptığını bildiğin takdirde burnunun dikinin pekala da gidilecek tek doğru yön olduğunun yerli sahnede son senelerdeki en büyük kanıtı Hedonutopia olsa gerek. Müzisyen ve prodüktör kimliğiyle bugüne dek sayısız projede yer alan Barlas Tan Özemek'in ilk solo albümü Yalancılar Kahvesinde, iş gereği fazla mesai ayırmak suretiyle tanıştığım bir albüm oldu. Neyse ki öyle olmuş, zira içine girmesi zor, ıskalaması da bir o kadar kolay bir albüm. Emek isteyen ama verdiğin emeğe fazlasıyla değen, birlikte zaman geçirdikçe sana yeni güzellikler sunan bir singer-songwriter albümü. Yalancılar Kahvesinde, her ayrıntısı ince ince örülmüş sekiz şarkıya ev sahipliği yapıyor. Tozlu ayakkabı kutularından çıkan aile yadigarı melodiler, şiirler, ilk birkaç dinleyişte kulağının yakalamaktan aciz kaldığı nice güzellikler... Sonrasında bir sabah aklına takılmış sözlerle uyanıp bu kışın şarkısını bulduğunu nasıl da fark edemediğine şaşırıyorsun. Saklı güzelliklerle dolu bir hazine. Müzik dinlemek için emek harcamanın çoktan demode olduğu zamanlarda emek vermeye gönlü olan eski kafalı dinleyiciler şüphesiz ki bu albümün sefasını da sürer. 2018'den geriye benim için nelerin kalacağını düşündüğümde gelecek senelerde dinleyeceğimden emin olduğum albümlerden biri de Barış Demirel Barıştık Mı'nın ikinci albümü Fail Play. Zengin kompozisyonları, catchy melodileri, kayıtlarda emeği geçen müzisyenlerin yetkinliği, Barış'ın trompetteki hakimiyetini ve yaratıcılığını vokallerinde de göstermesi düşünüldüğünde her şeyiyle özgün bir çalışma ile karşı karşıya olduğumuzu gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Dinlerken algı kapılarınızı açan bir albüm Fail Play. Barış Demirel ise kendi sesini fazla vakit kaybetmeden bulmaya muvaffak olmuş, başından beri eylemlerini ilgiyle takip ettiğim, bundan sonra yapacaklarını merakla beklediğim çok yönlü bir müzisyen. Albümdeki sound'u canlı performanslarına da taşımayı başarmasıyla yerli sahnede kendisini ispat etti. Bana kalırsa Fail Play bir an önce dünyada da dinlenmeyi ve karşılığını bulmayı hak ediyor. Solo projesinde müziğinin üstüne hep bir taş daha koymayı başarabilmiş olan Can Kazaz'ın Sürsün Bahar albümü, karanlığını içinde taşıyan ama dertleriyle boğmayan bir üsluba sahip. Bir yanından bakarsan sürekli dertlere gark olduğun, başka bir yanından bakmayı başardığında ise Can Kazaz'ın incelikli ve umut dolu dünyasına dahil olabileceğin bir albüm Sürsün Bahar. Sanatçının kendi deyişiyle yaylıların ve pastoral havanın ön plana çıktığı bu uzunçalar, Can Kazaz'ın Ben Sizden Kaçtım albümünde girdiği yolda sağlam taşlar döşeyerek devam ettiğinin göstergesi. Yönünü arama süreci geride kalmış, Kazaz bulduğu yönden memnun olsa gerek ki rüzgarı arkasına almış ve Sürsün Baharda bir önceki albüme göre daha sağlam bir sound'a imza atmış. Bu sulara demir atar mı emin değilim ama en azından bir süre daha aynı yönde ilerleyeceğine dair bir his var içimde. Babasının kaybına ithafen yazdığı Sürsün Bahar parçası albüme ismini vermekle kalmıyor, albümün baskın atmosferini de karakterize ediyor. Bu sene dinlediğim en orijinal albümlerden birisi de Demet Çizenel ve Burak Güngörmüş'ün ortak projesi OmA'dan geldi. 2016 senesinde Youtube üzerinden yayınladığı Zürafa ve Ordular adlı parçalarla ilk kez dikkatimi çeken, sonrasında ise sessizliğe gömülen OmA'yı tam unutmuştum ki eylül ayında ilk uzunçalar albümü Tohum, People Make Music etiketiyle yayınlandı. Demet Çizenel'in vokali kendine has bir tekniğe sahip, bazıları için alışması zor da olabilir. Projenin ismi Almanca'da nene veya büyükanne anlamlarına gelmekle birlikte, Om ve A kadim ses ve sembollere de çağrışımda bulunuyormuş. Tohum albümünün büyülü atmosferini düşününce taşlar yerli yerine oturuyor. OmA şarkılarında başlangıcı belirsiz, ezeli birtakım meseleler, hisler mevcut. Hangi zamanda yazıldığı, söylendiği, hangi dönemin dertlerinden dem vurduğu yer yer kendisini daha açık belli etse de OmA'da hep ucu daha eskiye dayanan birtakım dertler olduğunu hissediyorsun. Söylediğinden de fazlası, duyduğundan da ötesi satır aralarında gizli. OmA sözcüklere av olmayan, bilakis onları ustalıkla eğip büken şarkı sözleriyle özlediğim dengeyi henüz ilk albümünde kurmayı başarıyor. Bora Uzer'in dokuz yıl aradan sonra yayınladığı ikinci solo albümü Benim Umrumda, 2009 senesinde yayınladığı R&B, soul, funk sularında dolaşan ilk solo albümü B1 e nazaran daha düşük bir tempoya sahip ve bu defa tüm şarkı sözleri Türkçe. Baştan sona bütünlüklü bir anlatı kuran albümün gücünü yalınlığından alan sözleri derin bir okumayı hak ediyor. Basın bülteninde yer alan bilgiye göre Anlara dokunan bu albümde Uzer'in ilham kaynağı; son yıllarda ülke ve dünyada yaşanan olaylardan etkilenen insanlar... Şarkı sözlerinin içeriğinde hissedilen bu temayı ve Benim Umrumda albümündeki anlatıyı tam manasıyla kavrayabilmek adına albümü, şarkı sözlerinde defalarca tekrarlanan an ve his kavramları üzerinden okumak gerekiyor. Benim Umrumda albümünün son senelerde içerisinde bulunduğumuz ruh halini samimiyetle kayda geçirerek gündelik hayata dair oluşturduğu anlatıyı arşiv değeri bakımından bir hayli kıymetli buluyorum. 2018'de hem TV Juice hem de Mikrodalga Sörfü olmak üzere iki ayrı albüm yayınlayarak alttan alta çığ gibi büyüdü Brek. Evveliyatsız, geleceğe dair vaatlerde bulunmayan bir proje. Geçmişinden bağımsız, geleceğinden tercihen habersiz. Sadeleşmenin derdinde, kendini bulmanın değil kaybetmenin pür neşesinde. Hissettiği gibi üretmenin, eklemenin değil çıkarmanın, seslerin kalabalığı içinde asgariyi duymanın peşinde. İngilizce sözlü parçalardan oluşan Tv Juice albümünden üç ay sonra yayınlanan ve bu defa tamamı Türkçe sözlü beş parçadan oluşan Mikrodalga Sörfü albümünde yer alan Tesadüfen Hayatta bu yıl duyduğum en iyi şarkılardan birisi. Yıldızların altında mı yoksa üstünde mi olduğunuzu unutturacak bir kudrete sahip. Mikrodalga Sörfü hiç niyette yokken İzmir'in Karaburun ıssızında, on metrekare bir kulübede, yalnızca bir hafta içerisinde kaydedilmiş ve mikslenmiş. Tıpkı temmuz ayında yayınlanan TV Juice albümü gibi Mikrodalga Sörfünün de tüm işçiliği Brek imzası taşıyor. Bu seneden geriye kalacağını düşündüklerimin arasına bir değil iki albümle giriyor Brek. Cem Özel'in ikinci solo albümü Aşk Ölmez bu sene hiç beklemediğim bir anda hayatıma girerek bana ters köşe yaptı. Çok katmanlı synth'leri arasında kendimi kaybettiğim, bir kez başlayınca birkaç defa üst üstedinlemekten kendimi alıkoyamadığım, beni hastalıklı bir döngüye sokan albümlere yeni bir tane daha eklenmiş oldu. Albümdeki birbirinden güzel tüm parçaların söz, müzik ve düzenlemeleri Cem Özel imzası taşıyor. Kayıtları 2013-2017 yılları arasında tamamlanan albüm, zamana yayılmış ve nihayetinde zamanı ele geçirmiş gibi bir his uyandırıyor. Aşk Ölmezin de yalnızca 2018'den değil, 2010'lardan geriye kalacak en değerli işlerden biri olduğunu söylemeye çekinmiyorum. Albümden favori şarkı seçmek mümkün değil, bende yer eden de günün sonunda bu tür albümler oluyor zaten. Ari Barokas'ın ilk solo albümü bu senenin en büyük sürprizlerinden biri sayılır. Gözünü budaktan sakınmayan siyasi sözleriyle dikkat çeken Lafıma Gücenme albümü bir hayli cesur bulundu, Duman ile kıyaslandı, çoğu kişiden tam puan aldı, Ari Barokas'ın şarkı yazarlığının yanı sıra şarkıcılıktaki başarısı da bir hayli övüldü. Kendini ortalara atmadan, sessiz sedasız yayınlanan albüm, içeriğinin kuvveti sayesinde bir hayli gürültü koparttı. Kendi içerisinde sözüyle sound'uyla tam bir konsept albüm, en ufak bir kafa karışıklığına mahal yok. Sivri diline karşı dinleyiciyi ismiyle henüz en baştan uyarıyor: Lafıma Gücenme. 2010'larda siyasi konulara değinmeye gönüllü olup da sakil tınlamadan derine inmeyi başarabilmiş nadide bir iş olarak hatırlanacağını düşünüyorum. Madem yıl sonu raporu çıkartıyoruz, yakın tarihi yad etmemek olmaz. 2016'dan bana kalan güzide bir şarkı da Özgün Semerci'nin ilk kısaçalar albümü Bulandı Sularımda yer alan Mucize olmuştu. 2018'e ise sound olarak çok daha sofistike ve zengin bir kısaçalar bıraktı Özgün Semerci. Yalnızca müslüman mahallesinde salyangoz satmaya harcadığı emek bile yerli sahnede benim radarıma girmesi için yeterliyken üstüne üstlük dinlemekten ve keşfetmekten haz duyduğum bir albümle tanışmış oldum. A Nightmare on Clawhammer Banjoda karanlık sulara daha fazla meyleden Özgün Semerci, umudu ise asla kapı dışarı etmiyor. Can Aydınoğlu, Ali Somay, Ahmet Kenan Bilgiç ve Güven Güner'in de emeğinin geçtiği albüm; yerli sahnede rastlamayı çok sevdiğim yaratıcı ve deneysel nitelikteki işlerden biri. Banjoyu başköşeye oturtarak kendisine eşsiz bir evren yaratması pek kıymetli. Ne yazık ki son senelerde yerli rap sahnesinden en çok uzaklaştığım dönem 2018 senesine tekabül etti. Trap sound'undan beslenen Türkçe rap parçaları gündüz vakti Kadıköy kahvecilerinden gece saatlerinde ise taksi radyolarından yükseledursun; ben maalesef bu yıl niceliğin içinde nitelik bulmakta epey zorlandım, çokluğun denizinde boğuldum. İkinci defa dinlemek isteyeceğim kadar yeni bir şeyle pek karşılaşmadım desem yeridir. Bu seneden benim aklımda kalan yalnızca iki rap albümü oldu. Birincisi Mode XL'in yarısı Evren Besta'nın çok başarılı bir prodüksiyona sahip fakat kanımca tanıtım eksikliğine kurban giden albümü Babafingo. Mode XL sound'unu sevenlerin yabancılık çekmeyeceği Babafingo, 2018'de en çok dinlediğim yerli rap albümüydü. Sene sonu listelerinde yeterince boy gösteremediyse bu yeterince duyulmadığındandır ama bana sorarsanız Mode XL'in Ankara merkezli yarısı Evren Besta, bu sene adından söz ettiren pek çok rapçiden daha nitelikli bir albüme imza attı. Bu sene birden fazla defa dinlediğim ikinci rap albümü de yine senenin son çeyreğinde yayınlanan, Ozbi'nin Serserilik ve Şiiri oldu. Ozbi'yi değerlendirmek ve kalıplara sokmak kolay değil, bazılarına göre yaptığı müzik rap'e benziyor ama aslında rap değil. Ozbi rap'ten beslenerek kendi müziğini, sesini bulabilmiş bir karakter. Kalemi kuvvetli, meselesi var, diyecek sözü kitaplara sığmaz. Yerli rap sahnesine kıyasla önemli bir mahareti var: Söz yazmayı da iyi biliyor, şarkı yazmayı da. Tüm bu özellikleri sayesinde Ozbi bu yıl radarıma girdi ve şu an itibarıyla benim gözümde yerli rap sahnesinde ayrıksı bir noktaya konuşlandı. Tek tipleşmenin boğduğu dönemde karşılaştığım kendine özgü ayrık otlarından biri de Ozbi oldu.


Kasım ayının sonundan itibaren neredeyse her gün farklı bir mecraya ait yeni bir sene sonu listesinin önümüze düştüğü şu günlerde oturdum bir tane de ben hazırladım. Bu tip listeleri 2013 yılından bu yana Spotify hesabımda basitçe yılın alternatif rock albümleri ve yılın elektronik müzik albümleri şeklinde iki ana başlığa ayırarak hazırlıyordum; benzer bir bakışla bu yıl ilk kez yazıya da dökmüş bulundum. Ortaya rock, elektronik müzik, caz ve bu üç türle dirsek temasına sahip en beğendiğim kayıtlardan oluşan 75 albümlük bir liste ortaya çıktı. Listedeki albümlerin bir kısmına değerlendirme notlarıyla birlikte bu yıl önceki yazılarda yine Bir Baba Indie'de yer vermiştim. Diğerleri için de bir şeyler yazmak isterdim fakat liste uzadıkça bu imkansız hale geldi. Yabancı mecralar tarafında ise bu yıl yayımlanan sene sonu listelerinden en dikkat çekici olanı kanımca Amerikan bağımsız haber kanalı NPR'ın 50 albümlük listesiydi. İyi bir liste olmasının yanında ilk 10'una sadece kadın müzisyenleri alan NPR müzik endüstrisi içindeki erkek hegemonyasına karşı önemli bir tavır ortaya koydu. Bu güzel ayrıntıyı fark ettiren Çekme Kaset'e de ayrıca teşekkürler. Hazırladığım seçkiye gelecek olursak; müziği belirli kriterlere göre yarıştırmak veya bu albüm şundan daha iyi gibi bir söylem üretmek bana pek mantıklı gelmiyor. Dolayısıyla sıralama için vakit harcamadım ve aynı plak şirketine ait olan albümleri alt alta tutarak tamamen rastgele bir dizilim oluşturdum. Seçkinin tamamı beni türlü şekillerde etkileyen ve dikkate değer bulduğum şahane kayıtlardan oluşuyor. Fakat... Her ne kadar sıralama yapmamış olsam da özellikle iki kayıt 2018'i benim için ayrı bir noktaya taşıdı. Alternatif rock kanadında Amerikalı şarkıcı/şarkı yazarı Damon McMahon'un projesi Amen Dunes'un Freedom'ı ve elektronik tarafta ise İtalyan prodüktör Khalab'ın Black Noise 2084 isimli albümü bu yılki internet kotamı en çok zorlayan iki kayıt oldu. O nedenle bu iki albümün hakkını öncelikle teslim etmek üzere yıl içinde yazmış olduğum kısa değerlendirmelerini tekrar paylaşıyor ve sonrasında kalanlara geçiyorum.


Yılın ilk yarısını geride bırakırken radarlarımıza takılan 10 yabancı kaydı kısa incelemeleriyle birlikte listeledik. Özellikle alternatif rock sahnesindeki muazzam üretkenlik seviyesinin göze çarptığı bu dönem, yılın ikinci yarısı için de güzel sinyaller vermeyi başardı. 2016'da grubun ismini vererek yayınladıkları albümlerinin ardından arayı fazla açmayan Kanadalı post-punk dörtlüsü Preoccupations bu yıl New Material ile geri döndü. Yıllar içinde oluşturduğu kendine has post-punk sound'una her bir albümünde farklı bir karakter ekleyerek risk almaktan çekinmeyen ekip, bu albümde de işinin hakkını sonuna kadar veriyor. Karanlık ve agresif müzikal karakterinden hafif manevrayla uzaklaşarak daha naif bir çizgide duran bu albüm aynı zamanda eski albümlerdeki karanlık atmosferden kurtularak aydınlığa açılan bir pencerenin perdelerini hafifçe aralıyor. Gitarların başroldeki yerini klavyelere nazikçe bıraktığı kayıtlar yeni Preoccupations sound'unun önemli bir noktası. Halen post-punk'ın yoğun ve derin suları içerisinde dolaşmaya devam eden ekip, New Material ile yeni dönemde bu janrın en önemli temsilcilerinden biri olduğunu tekrar teyit ediyor. Alternatif rock çatısı altında son zamanların en heyecan verici müziklerini icra eden Teksas çıkışlı Parquet Courts, müzikal açıdan en zengin içeriğe sahip yeni albümü Wide Awake'i mayıs ayında yayınladı. Punk rock'tan funk ve hatta Motown'a kadar bolca farklı tarzın tam dozajında bir araya getirilerek yoğrulduğu albümün hem eğlenceli gelen hem de öfkeyle başkaldıran bir tavrı var. Albüm bu açıdan ekibin en eklektik kaydı olarak öne çıkıyor. İlk albümlerinde sık sık rastladığımız bol tekrara dayalı şarkı temellerini bir kenara bırakan ekip, Wide Awake'te tekdüzelikten uzak, değişken ritimler üzerine kurguladığı yaratıcı melodilerle sürprizli kompozisyonlar oluşturuyor. Parquet Courts için değişmeyen tek nokta ise şarkıların büyük bölümünde şarkılara ses veren Andrew Savage'ın bir hikaye anlatıcısı rolüne bürünerek masaya koyduğu protest vokali. Londra caz sahnesine synthesizer'daki yeteneğiyle yepyeni bir soluk getiren Kamaal Williams'ın kendi adıyla yayınladığı ilk albümü The Return caz, funk ve R&B üçgeni içerisinde bir noktaya konumlanabilecek ve aynı zamanda Williams'ın gençlik yıllarında içinde yer aldığı hip-hop sahnesinden beslenen füzyon bir kayıt. Caz-funk efsanesi Herbie Hancock izlerinin de bol miktarda görüldüğü albüm, Williams'ın klavyedeki etkileyici performansı sayesinde yılın ilk yarısının en dikkat çekici caz albümlerinden. Amerikalı şarkıcı-şarkı yazarı Damon McMahon'un başını çektiği Amen Dunes son iki albümü Love (2013) ve Through Donkey Jaw'daki (2011) avangart yaklaşımıyla hak ettiği değeri henüz görmemişti. McMahon minimal seviyede kullandığı ritim öğeleri, bir kara delik gibi büyük boşluklar yaratarak insanı içine çeken kirli tonlu gitarı ve titrek vokaliyle indie rock ve folk rock'ı drone öğelerle buluşturarak karanlık ve tekinsiz bir müzik icra ediyordu o yıllarda. Bu yıl mart ayında yine Sacred Bones etiketiyle yayınladığı yeni albümü Freedom ise enstrümantal açıdan standart rock formuna daha yakın, ritimlerin belirginleşerek dinleyicinin şarkılara tutunabileceği ve hatta hafiften dans edebileceği bir alan yarattığı ve dolayısıyla sesini daha geniş kitleye duyurabilmeyi başarmış bir kayıt. McMahon'un eski kırılgan ve ürkek sesi Freedom'da daha belirgin ve canlı çıkıyor ki bu da sözlere eşlik etmeyi daha rahat hale getiriyor. Amen Dunes yıl sonundaki en iyi rock albümleri listelerindeki yerini ayırtmış gibi gözüküyor. Chicago elektronik müzik sahnesinin en enteresan prodüktörlerinden Jamal Moss'un müzikal kimliği Hieroglyphic Being yeni albümü The Red Notes'u geçtiğimiz şubat ayında ünlü Soul Jazz Record etiketiyle yayınladı. Bir önceki başarılı albümü The Disco's of Imhotep ile benzer vizyona sahip bu kayıt da techno'yu standart tüm kalıplarından kurtarıp son derece deneysel bir tabana oturtuyor. Albüm bu deneysel yaklaşımı ile evde bir koltukta sakin ve konsantre bir şekilde dinlenmeyi gerektirirken aynı zamanda dans pistinden dışarı adım atmayanları da hayal kırıklığına uğratmıyor. Zaman zaman karşımıza çıkan piyano sample'ları ve acid house öğeleri şarkılara ziyadesiyle lezzet katıyor. The Red Notes ender duyulabilecek tuhaf seslerin de eklemlendiği değişken şarkı yapıları sayesinde dinleyicide bir dörtlük sonra acaba ne olacak? merakını sürekli olarak taze tutuyor. Yılın en heyecan verici elektronik kayıtlarından biri olduğu aşikar. Özellikle Teen Dream ve Bloom albümleri ile 2000'lerdeki dream pop akımının sözlük tanımını oluşturabilecek nitelikte çok önemli işlere imza atan Victoria Legrand ve Alex Scally ikilisi yedinci uzunçaları 7 ile karşımızda. Efsanevi İngiliz alternatif rock ikilisi Spacemen 3'nin yarısı konumundaki Peter Kember'ın prodüktörlüğünü üstlendiği albüm Beach House'u bir süredir içinde bulunduğu duraklama devrinden çıkarıyor ve ikiliye yepyeni bir yol çizme şansı vermişe benziyor. Kember'ın albüme katkısı ile Beach House sound açısından saf dream pop ekseninden kurtulup shoegaze sularına doğru yol alıyor. Albüm bu açıdan shoegaze'in en önemli ekiplerinden Slowdive'ın bu iki janr arasında köprü kuran geçen seneki kendi ismini taşıyan kaydını hatırlatıyor. Müzikal kariyeri adeta roller-coaster'a dönen Brooklyn'li indie-pop/synth-pop ikilisi MGMT son albümünden tam 5 sene sonra merakla beklenen yeni uzunçaları Little Dark Age'i yayınladı. 2007 yılındaki çıkış albümleri Oracular Spectacular ile muazzam bir başarı elde eden ikili, özellikle dönemin indie marşları haline gelen Kids, Time to Pretend ve Electric Feel gibi şarkılarıyla bir jenerasyonun dilinden uzun süre düşmedi. Sonraki albümlerinde girdikleri tuhaf saykodelik pop denemeleriyle önemli ölçüde düşüş yaşayan ekip son atımlık kurşunu niteliğindeki Little Dark Ages ile hedefi tutturarak olgunluk dönemlerine yakışır bir albümle karşımıza çıkıyor bu sefer. Amerika'da yaşanan politik buhrandan da nasibini alarak toplumsal yozlaşmaya dair bir söylem edinen albüm, ikilinin bugüne kadar yere en sağlam basan icraatı aynı zamanda. Caz ve funk elementlerinin yer yer hissedildiği ve son dönemin en başarılı pop sanatçılarından Ariel Pink müziğine bolca referans veren Little Dark Age MGMT'ye hayat öpücüğünü kondurmayı başarıyor. Müzikal kariyeri boyunca bütün enerjisini gitarı, vokali ve çeşitli efekt pedalları aracılığıyla rock müzik çatısı altında bitmek bilmeyen hipnotik döngüler yaratarak dinleyiciyi trans haline sokabilmek için harcayan Ripley Johnson ana projesi Wooden Shjips ile 5 yıllık aradan sonra tekrar karşımızda. Sanae Yamada ile sonradan başlattığı yan projesi Moon Duo ile de benzer bir misyon üstlenen Ripley Johnson V. ile günümüz saykodelik rock ve krautrock müziğinin en güzel örneklerini vermeye devam ediyor. Önceki albümlerinden farklı olarak bu sefer metronomun hızını bir miktar düşüren ve akustik gitarlardan da faydalanarak eskiye göre gürültü dozajını azaltan Wooden Shjips kulakta daha önce hiç olmadığı kadar doğal ve organik bir hissiyat bırakıyor. Tekrar ederek uzayıp giden döngüler üzerine Johnson'ın bolca reverb'e bulanmış, anlaşılması güç mırıldanmaları insanın ruhunu tedavi edercesine meditatif bir güce sahip bu albümde. Teksaslı üçlü Khruangbin'in müziği son birkaç yıl içinde artık neredeyse yeni bir janr olarak dikkate alınmaya başlanan world music etiketi adına en yerinde örneklerden birisi. 2015'teki ilk albümleri The Universe Smiles Upon You ile 60'lar Tayland'ının funk, soul ve R&B müziğinden ilham alan ekip, bu yılın başında yayınladığı Con Todo El Mundo'da ise Karayiplerden Hindistan'a, oradan Orta Doğu ve Asya'ya uzanan çok geniş bir coğrafyanın kültürlerinden etkileri şarkılarına taşıyor. Khruangbin müziğinde davulcu Donald DJ Johnson'ın basit ve sakin ilerleyen hip-hop groove'ları ile Laura Lee'nin reggae ve dub köklerinden beslenen akışkan bas gitar döngülerini bir araya getirerek oluşturduğu zemin üzerine son zamanların en ilham verici gitaristi Mark Speer elektrik gitarıyla egzotik funk ve surf melodileri inşa ediyor. Müziğiyle kısa bir dünya turu vadeden üçlünün gelecekteki kayıtlarında rotayı hangi yöne çevirecekleri şimdiden büyük bir merak konusu. Alternatif rock müzik çatısı altında icra edilen türden bağımsız olarak çizgi dışında kalan en yaratıcı grupları gün yüzüne çıkaran Amerikalı plak şirketi Beyond Beyond is Beyond kataloğundaki İsveçli kolektif Our Solar System'ın 5 parçalık yeni uzunçaları Origins uzay boşluğunda sonik keşifler peşinde koşan dinleyiciler için ilaç niteliğinde. Standart rock müzik enstrümanlarına katmanlar halinde eklemlenen çeşitli perküsyonlar, klavye ile yaratılan manipülasyonlar, geniş bir alanda yankılanan yaylı ve üflemeliler şarkıları deneysel ve emprovizasyona açık bir boyutta sunarken yılın en sağlam krautrock albümlerinden birine tanıklık etmiş oluyoruz. Her bir müzisyenin bir gezegeni temsil ettiği bu gizemli müzikal kolektif yoğun ses öbeklerini bir araya getirerek devasa ses duvarları inşa ederken dinleyicileri de arşa doğru seyahate çıkarıyor.


MTV Video Müzik Ödülleri 2019'un töreni 26 Ağustos akşamı New Jersey Prudential Center'da gerçekleşti. Taylor Swift, Billie Eilish, Lil Nas X, Cardi B, Ariana Grande gibi isimlerin ödül kazandığı gecede ödül alanların tam listesi hemen aşağıda!


2019 yılında yaz boyunca, dünya genelinde ve Türkiye'de en çok dinlenen şarkılar Spotify tarafından açıklandı. Spotify'da bu yaz boyunca Türkiye'de en çok Norm Ender, Reynmen, Mero gibi isimler dinlenirken dünyada ise Camila Cabello, Shawn Mendes, Ed Sheeran, Justin Bieber, Billie Eilish gibi isimlerin dinlendiği açıklandı. Türkiye ve dünya genelinde 2019 yazında Spotify'da en çok dinlenen 20 parçalık listenin tamamı hemen aşağıda!


2019 sonuna yetişmemesi pahasına olsa bile geçen seneki gibi yine yıl sonu raporumu detaylı tutmaya karar verdim. Bunun kendimce iki sebebi var. Birincisi sene içerisinde yazılı olarak inceleme fırsatı bulamadığım albümlere dair iki kelam etmek için bu yıl sonu listelerini bir şans sayıyor olmam. İkincisi ise seçtiğim albümlerin neden bu listeye girdiklerini kısacık da olsa açıklama gereği duymam. Aksi takdirde yerli sahnedeki onca üretim arasından neden bu albümleri seçtiğim maalesef havada kalacaktı. Yerli sahnedeki çoğu albümün üretim süreçlerini ve hangi şartlarda ne zorluklarla kaydedilip bize ulaştırıldığını biliyor olmamız kimi zaman fazlasıyla öznel, hatta duygusal yorumlar yapmamıza yol açabiliyor. Bu da bizim işimizin en büyük tuzaklarından biri. Bu listeleri yaparken bu yanılgıya düşmemek için kendimle savaş veriyorum desem yeridir. Albüm üretiminin her sene daha da azaldığı, single ve EP'lerin yoğunlukta olduğu bir dönemde hala bütünlüklü bir hikaye dinlemeye duyduğum açlıkla bu yazıda 2019 mahsulü 13 adet uzunçalar albüme yer verdim. Yazıdaki albümlerin yanı sıra 2019 içerisinde yayınlanan single ve EP'lerden de toplam 90 şarkı içeren bir playlist hazırladım. Yazının başında yer alan playlist yalnızca bu yıl kişisel radarıma takılan, birden fazla defa dinlediğim, önemli bir kısmını ileriki senelerde de dinleyeceğim, hatırlayacağım parçalardan oluşuyor. 2019'dan benim için geleceğe nelerin kalacağını listelemek istedim, yazıyı okurken dinlemeye başlayın diye de listemi hemen şuraya bırakıyorum. İlk olarak aylar boyunca kendi Youtube kanallarından yayınladıkları session kayıtlarının sıkı takipçisi olduğum The Kites, 25. İstanbul Caz Festivali Genç Caz seçmelerinde de karşıma çıktı. Canlı performanslarına ilk kez yarışma kapsamında şahit olmamla birlikte projeye dair heyecanım ikiye katlandı ve yarışma günü hemen oracıkta kendileriyle bir video röportaj gerçekleştirdik. 2018 Genç Caz finalistlerinden biri olan The Kites, 2019 senesinin şubat ayında ilk albümü Sunset Vibesı yayınladı. Tan Deliorman ve Ozan Erverdi'nin jazz, funk, rock sularında gezinen projesi ve müthiş ilk albümleri beni ne kadar heyecanlandırsa da yayınlandığı dönemde albüm üzerine iki kelam etme fırsatını bulamamıştım. Öyleyse 2019 bitmeden şuraya not düşeyim; The Kites'ın varlığı ve gerek Sunset Vibes albümüyle gerekse de canlı performanslarıyla ortaya koyduğu işler yerli sahne için büyük bir ilham kaynağı. The Kites gibi projelerin tekil önemi ve ortaya koydukları eserlerin değeri bir yana, yerli sahnenin zenginliği ve çeşitliliği adına da desteklenmelerini bir tür kültür politikası olarak görüyorum. Yalnızca revaçta olan türleri icra etmenin müzisyenler üzerindeki görünmez baskısını kırmak ve üretimi özgürleştirmek için The Kites gibi projelerin desteklenmesi önem taşıyor. Bu sayede tür kısıtlamasından; piyasa ve çağdaşlarının üretiminin baskısından uzakta, gerçekten istediği müziği üretmeye gönlü olan müzisyenlerin önünde şahane bir örnek vücut buluyor. Demek ki yapılabiliyor, oluyor ve değer de görüyor dedirtebilen bir örnek The Kites. Taner Öngür'ün Elektrik Gramofon (2017) ve Sayko Ana (2018) albümleriyle solo kariyerinde başladığı yeni dönem, Moğollar'dan bu yana kendisini takip edenlerin olduğu kadar yeni ve genç bir dinleyici kesiminin de merakını mucip oldu. Yukarıda bahsi geçen ve eski parçaların yeni surf rock ve psychedelic düzenlenmelerini içeren iki albümün ardından arayı açmadan 2019 senesine de Asri Sada adlı son derece orijinal ve konsept bir albüm bıraktı Taner Öngür. 1930-1960'ların gazetelerinden bulduğu haberler üzerine yazdığı şarkıları Asri Sadada bir araya getiren Taner Öngür & 43.75, Öngür'ün olgunluk dönemini geleceğe kalacak bir diğer albümle taçlandırıyor. İlhamı yalnızca gündelik hayatta ve aşkta arama temayülünün aksine, rotayı tozlu arşivlere çevirerek alternatif bir ilham kaynağını işaret ettiği için bile Asri Sada simgesel önem taşıyan bir albüm olarak 2019'un en ayrıksı işlerinden biri sayılır. 2010'lar bitmeden bize son bir albüm daha bahşeden Ayyuka, sene boyunca yayınladığı albüm habercisi single'lar ile heyecan seviyemizi yükseltmeyi başarmıştı. Her birini bağrımıza bastığımız bu single'ların yer aldığı Maslak Halayı albümü ise 9 şarkısı ve 43 dakika süren seferiyle elbette senenin en önemli albümlerinden biri oldu. Ne albümün vurucu ismi üzerine fikir yürütesim, ne Ayyuka'nın geleneksel motiflerden yola çıkarak kendi özgün sound'unu yaratmaktaki aşikar başarısı üzerine ahkam kesesim, ne de sözlerden bilinçli olarak kaçınmış bu enstrümantal albüm hakkında gereğinden fazla gevezelik edesim var. Alternatif yerli sahnede beni Ayyuka kadar heyecanlandıran sayılı şeyle karşılaşıyorum ve tam olarak aynı sebepten de Ayyuka'nın üzerine söyleyecek çok az şeyim var. Ne zaman Ayyuka'nın yeni bir işi yayınlansa yapabildiğim tek şey huşu içinde dinlemek ve olmuş, olgunlaşmış bir işle karşılaşmanın verdiği doyumla susmak oluyor. Soundcloud gezginlerinin yabancısı olmadığı bir isim Haşmet Asilkan. Şöhreti senelerdir kulaktan kulağa yayılan, ilk albümü hasretle beklenen... Nihayet 2019 bitmeden, Haşmet Asilkan'ın ilk albümü Bundan Sonraki Günlerimiz Hatırlamakla Geçecek, dijital raflardaki yerini aldı. Henüz albüm yayınlamadan minik çaplı bir efsaneye dönüşen Haşmet Asilkan zannediyorum ki bundan sonra da geniş kitlelere ulaşmak için özel bir çaba sarf etmeyecektir. Yine sınırlı sayıda dinleyicinin bileceği, bilenin derin anlamlar yükleyeceği ve zaman içinde kültleşeceğini öngördüğüm bir singer-songwriter albümüyle karşı karşıyayız. Özellikle şiire, sözcüklere, belki biraz da İsmet Özel'e düşkün kesim bu albümün kadrini kıymetini bilecektir diye tahmin ediyorum. Görebilene şarkı sözlerinde kendi dünyasını çırılçıplak bırakmaktan korkmayan ama yine de bu esnada ışıkları kapatmayı ihmal etmeyen Haşmet Asilkan'ın sözlerinde ince işçilik göze çarpsa da sözlere fazlaca yaslanıp sound'u ihmal etme hatasına düşülmemiş. Vokallerin yanı sıra gitarlar, santur, banjo, bağlama ve mızıkada da yer alarak kendi albümünün yükünü kayda değer ölçüde sırtlayan Fatih Vural'a albümün sound'unda ziyadesiyle etkili olan brass'lardan trompette Barış Demirel, saksofonlarda Burak Altuner, davul ve perküsyonda Nihal Saruhanlı, bas gitar ve klavyede Ozan Can Özübal eşlik ediyor. Bundan yıllar yıllar önce ilk konserini izlediğim, o zamanlar sevdikleri rock ve metal parçalarını en iyi şekilde cover'lamak amacıyla bir araya gelmiş dört adamdan mürekkep Razor, Dorock Taksim başta olmak üzere uzun seneler Beyoğlu dolaylarında gece mesaisi yaptı ve pek çok metalhead için gecenin son durağı haline gelen performanslarıyla sayamayacakları kadar çok insanın hayatına dokundu. Son senelerde katıldıkları Laneth geceleri, Dr. Skull iş birlikleri gibi organizasyonlar Razor'ın kusursuz performansının hak ettiği dikkati çekmesini sağlayınca nihayet bu on senelik grup da artık kendi şarkılarını yazıp bir albüm kaydetmelerinin şart olduğunu hissetti. Bu süreçte dijital platformlarda dünyadaki diğer Razor'lardan ayrılmak için Razor Inc. adını alan efsanevi grubun ilk albümü The Road işte böyle doğdu. Beyoğlu'nun belli bir dönemini yaşamış pek çok insan için resmin önemli bir parçasını oluşturan Razor'ın ilk albümünde iki Türkçe, sekiz tane de İngilizce parça yer alıyor. Albümdeki tek cover ise Dr. Skull'ın Little Beachi. Seneler boyunca çalımını ve canlı performansını iyileştirmeye emek vermiş, sahnede pişerek dinleyici kitlesini genişletmiş Razor'ın uzun yolculuğunun bu ilk meyvesi yerli rock metal sahnesine ilham verebilecek, genç gruplar için örnek teşkil edebilecek önemli bir kazanım. İlerleyen senelerde kalabalıklaşacak Razor diskografisinin bu ilk albümü koleksiyon değeri taşır, benden söylemesi. Akın Sevgör'ün her bir albümünün başyapıt olduğunu söylemekten başından beri imtina etmiyorum. Sevgör, Formation albümünde de alametifarikası olan titizliğinden ve kalitesinden ödün vermiyor. Aldığı klasik müzik eğitiminin etkisi ve kendi yaratım sürecine dair sorgulamalarının somut sonuçları bu albümde oldukça görünür. Formation albümünde bir değişimin hikayesini anlatan Sevgör, değişimini albümdeki beş parça ya da beş bölümde izleyeceğimiz bir kahraman yaratıyor. Baştan sona dinlendiğinde masalsı bir etki bırakan albümdeki hikaye, No. I Hero ile başlıyor ve dinleyicinin kendi hikayesini kendisi yazabileceği temel bir konstrüksiyon kurmaya özen gösteriyor. No. V Someone Else çaldığında ise dinleyicinin başladığı noktadan başka bir noktaya doğru yolculuğunu tamamlamasını sağlamış oluyor Akın Sevgör. Titizlikle ilmek ilmek ördüğü Formation, hem senenin hem de son on yılın en önemli eserlerinden biri. Söz konusu Ben Fero olunca nedense kimse sakin kalamıyor. Olumlu ya da olumsuz, herkes Ben Fero'ya dair kuvvetli hisler besliyor: Hayranlık veya nefret. Halbuki iki uçtan birinde yer almak şart değil. Müziğe ve hatta genel anlamda sanata yoğun anlamlar yükleyen tutkulu dinleyiciler Ben Fero'yu rap sahnesinin günah keçisi ilan ededursun, ben bu yıl tüm bu popüler ve eğlence odaklı olanı aşağılamaktan büyük haz duyan tantanadan uzakta Ben Fero'nun müziği ile çok eğlendim. Hatta Ben Fero şarkılarını her duyduğunda küfürler saydıranlar bunu duymaktan mutlu olmayacaktır ama haberiniz olsun: Ben Fero da işini yaparken çok eğleniyor. Bu listedeki diğer isimlerin değerini biliyor ve katmanlarla dolu müziklerinin tadını çıkarıyor olmam yüksek sanat seviciliğinin dışlayıcı tutumuna prim vereceğim anlamına gelmiyor. Ben Fero'nun jet hızıyla ve gökten zembille inercesine başlangıç yaptığı müzik kariyeri ileriki yıllarda aynı parlaklıkta devam eder mi bilinmez ama 2019 senesinin raporunu çıkarırken bu yıl ortalığın tozunu attıran, konu olduğu diss'lere bile şöhret kazandırma gücüne sahip Orman Kanunları albümünü görmezden gelmek gibi bir snopluğu kendime yakıştıramazdım. Destroy Earth'ün yanı sıra Ati ve Aşk Üçgeni grubunun da davulcusu olarak tanıdığımız Durukan Betses, içindeki sesleri dışa vurma sürecinde her ne kadar özgür davransa da kendisini ortalara atıp Ben buradayım! deme konusunda şimdilik ziyadesiyle temkinli davranıyor. Bu yüzden de kendisine denk gelmemiş ve kulak vermemiş olma ihtimaliniz kuvvetle muhtemel. Komşuları rahatsız etmemek için evde davul çalamayan bir davulcunun diğer enstrümanlarla giriştiği deneyleri kapsayan Durukan Betses projesi önceleri Soundcloud ve Youtube'ta paylaştığı üretken yolculuğunu 2019 senesi içerisinde Ucuz Müzik EP'si ve İçimde Bir Ses Var LP'siyle tüm dijital platformlara taşıdı. Yolculuğunun en başından beri içinden gelen sesleri her dinlediğimde beni gülümsetmeyi başaran Durukan Betses'e ve albümlerine dair sene içinde hiçbir şey yazamamış olmanın ağırlığını üstümde hissediyordum, sene sonu raporu sayesinde vazifemi yerine getirmiş olayım. Öne çıkacak birtakım şarkılar yaratmaktan ziyade bütünlük içerisinde albümler üretmenin derdinde olan Durukan Betses'in İçimde Bir Ses Var albümü çalım, kompozisyon ve söz yazımı bakımından Betses'in kendisini sürekli özgürleştirdiği bir sürecin son bütünlüklü ürünü. İçimde Bir Ses Var ilerleyen dönemde 2019 senesinden hatırlanacak ilk albümlerden biri olmayabilir, fakat Betses'in gelecekte yapacağı işler sayesinde vaktinde hakkı teslim edilmemiş bir albüm olarak hatırlanacağını düşünüyorum. 2017 senesinde kurulan Yasak Helva, bu seneki Sziget Talent yarışması vesilesiyle keşfettiğim İzmir menşeli bir grup. Salih Korkut Peker, Hakan Görkem Bıyık ve Onur Ertem'in aynı dönemde buluştukları İzmir'de önceki deneyimlerinden farklı müzikal arayışları sonucunda bir araya gelmeleriyle kurulan Yasak Helva, Sziget sahnesinde arz-ı endam ettikten sonra ekim ayında ilk albümü Rektefeyi de bağımsız olarak yayınlamak suretiyle bendeki yerini sağlamlaştırdı. Hem kendi şarkılarını yazan hem de anonim türküleri yeniden düzenleyen, kendi deyişleriyle rektefiye eden Yasak Helva; yalnızca ilk albümüyle değil dört başı mamur canlı performanslarıyla da 2019'un yerli sahneye en önemli armağanlarından biri oldu. Hiç şüphesiz ki gitarın yerinde cümbüş ve çağlamanın konumlandığı bu power trio, ellerindeki üç enstrümanın reel toplamından daha büyük bir enerji ve sound yaratmaya muktedir. Önümüzdeki senelerde Yasak Helva'nın hızla ilerleyeceği yolları yakın markaj takip ederken yolculuklarının erken dönemine şahitlik etmiş olduğum için kendimi şanslı sayacağımdan şüphem yok. Yakın çevremdeki pek çok kişi için bu sene en çok dinledikleri albüm Adamlar'ın Dünya Günlükleri olmuş, minik bir anket bu sonuca varmama kafi geldi. Adamlar'ın kendi sound'unu arayışında vardığı en sağlam nokta bana kalırsa bu albüm oldu, baştan sona dinlemeye doyamadığım albüm her biri milyonlarca defa dinlenen ve bir kuşağın zihnine kazınan hit şarkılarla dolu. Biz nasıl ilk gençlik yıllarımıza dair kareleri hatırlarken birkaç grubun şarkıları daima fonda o dönemimize soundtrack oluyorsa, şu anda ilk gençliğini yaşayan nesil de Adamlar'a aynı ölçüde büyük bir anlam yüklüyor. Eminim ki ilerleyen senelerde de müziklerinin peşini hiç bırakmayacak sağlam bir dinleyici kitlesini çoktan garantilediler bile. Çok özlediğimiz, aradan geçen senelerde gözden ırak olsa da gönlümüze hep yakın olan Multitap bir albümle değil, iki EP ile bu yıl geri döndü! Bana bir kasetin iki yüzünü andıran No:3A ve No:3B isimli iki playlist'ten oluşan Multitap albümünün ilk yarısında aşina olduğumuz pozitif titreşimlerle dolu Multitap sound'u ve muzip şarkı sözleri uzun zaman sonra görüşülen ama araya hiç mesafe girmediğini hissettiğiniz eski bir dost gibi ilk dinleyişte kucaklıyor. No:3B ise daha düşük temposuyla ve dinginliğiyle eski dostla geçirilen eğlenceli bir akşamın ardından gecenin ilerleyen saatlerinde derinleşen ev sohbetini andırıyor. 2010'larda yerli sahnede günlük konuşma dilini, yaşamın sıradanlığını ve mizahı kucaklayan çok sayıda şarkı sözü görmemize rağmen Multitap hala şahsına münhasır mizah anlayışıyla, muzipliğiyle, kendini ifade edişi ve nahifliğiyle benzersiz. Tam da bu yüzden özleniyor, hiç unutulmuyor ve dönüşü heyecan yaratıyor. Son 10-15 yılda alternatif yerli sahnede kültleşmiş işlere imza atmış, genç müzisyenleri etkilemiş projelerde yer alan yıldız kadrosuyla KAM, 2010 senesinden beri ara ara konserleriyle kalbimizi çalsa da ilk albümünü 2010'ların bitmesine bir buçuk ay kala yayınladı. Şu anki kadrosuyla Can Ömer Uygan, Cansun Küçüktürk, Okan Kaya ve Cihan Kahvecioğlu'ndan oluşan KAM'ın ilk albümü de kendisiyle aynı ismi taşıyor. Baştan sona su gibi akan, tekrar tekrar dinleme isteği uyandıran, dinledikçe kompozisyonların ve çalımın güzelliğine daha da hayran kaldığım ilk albümüyle KAM, bunca sene beklediğimize değen bir işe imza attı. Şu ana kadar daha ziyade müzik çevrelerinde ilgi çektiğini gördüğüm albüm esasen incelikli zevklere sahip dinleyicinin keşfetmekten bir hayli mutluluk duyacağı bir hazine. Gönül rahatlığıyla söyleyebilirim ki KAM'a ve albüme dair tek kusur, kısacık ismi nedeniyle dijital platformlarda arattığınızda grubu takip ediyor olsanız bile arama sonuçlarında albümün veya grubun çıkmaması. Umarım KAM arama sonuçlarında daha kolay ulaşılabilir bir hale gelir veya bu haliyle kalırsa da dinleyici albümü bulma yolunda emek vermeye üşenip bu güzelliği ıskalamaz. Senelerdir beklediğimiz ilk Hey! Douglas albümünün bu esnada süregelen Hey! Douglas setlerindeki parçalardan oluşacağından ve kulağımızın aşina olduğu bu formüle dayanacağından şüphemiz yoktu. Bize ilk albümde yaptığı ters köşe ile hem Hey! Douglas'ı hem de genel anlamda VEYasin'in işlerine dair neyi sevdiğimi bir kez daha hatırlama şansı buldum. 2010'larda DJ setleriyle büyük bir ilgi yakalayan Hey! Douglas, ismi Yük Treni manasına gelen ilk albümü Marşandizi yayınlamak için 2019'a kadar bekledi ve aşina olduğumuz işlerinden farklı bir yol izleyerek hepsi kendi beste ve düzenlemelerinden oluşan on enstrümantal şarkıya ilk albümünde yer verdi. Yasin Vural, gerek daha önceleri Mode XL'in bir parçası olarak, şimdilerde ise VEYasin ismiyle solo yayınladığı hip-hop işlerinde; gerekse de DJ/prodüktör olarak ve Hey! Douglas projesi özelinde kendine özgü çizgisini her daim hissettiriyor. Albüm lansman partisinde Dünyanın herhangi bir yerinde bir DJ'in setinde yer verebileceği Türkiye'den parçalar içeren bir albüm yapmak istediğini belirtmişti. Bence hayalinin önünde hiçbir engelin duramayacağı kadar nitelikli bir albüm vücuda getirmeyi başarmış.


Pandeminin hayatlara egemen olduğu 2020 yılında birbirinden güzel albümler peşi sıra geldi. Müzisyenlerin hayatlarını çoğu kesiminkinden daha kötü etkileyen pandeminin en azından müzisyenin üretimi noktasında etkisiz kalması sevindirici. O kadar fazla güzel albüm çıktı ki 20 albüm ile sınırlandırırım dediğim listeyi 50 albüme kadar genişletmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse son 10 yılda yabancı sahne adına konuşacak olursam bu kadar üretken bir yılın yaşandığını hatırlamıyorum. Bu sene dinlediğim albümlere baktığımda birçok türden başarılı işler çıktığını görüyorum. Caz müzik özellikle 2010'lu yılların ortasından sonra başlayan yükselişini devam ettirirken; pop, hiphop, elektronik gibi türler de hakimiyetini sürdürüyor. Punk ve metal müziğin öldüğü klişeleriyle dalga geçen kalitede albümler ise bunların erken gençlik döneminde dinlenen türler olarak algılanmasının üzücülüğünü bir kez daha hatırlattı. Öte yandan, kanımca son altın çağını 2007-2012 döneminde yaşayan ve o dönemin bitişinden beri hafifçe ama kademeli şekilde düşüş yaşayan indie müziğin pastamdaki payının biraz daha azaldığını fark ettim. Bu senenin en beğendiğim 50 albümünün içinde 5 tane de yerli çalışma yer almakta. Ambient ve elektroakustik elementlerin bir araya getirildiği albümde sanatçı, spiritüel kara bir cümbüş demenin çok basit kalacağı derinlikte ve üretken yıllarının getirdiği müzikal olgunlukta bir başyapıta imza atıyor. Bu albümün hak ettiği ilgiyi görmemesi hayli şaşırtıcı. Nicolas Jaar'ın yaratıcılığını gökyüzünden dökülen dolarlar gibi halka saçtığı kariyerinin ve 2020 yılının (belki de 2020'lerin) doruk noktası. İsmiyle 80'ler ekstrem metal sahnesinden fırlama gibi duran Sub Pop çıkışlı albüm, esasen son yılların hiphop adına en zihin açıcı, IQ yükselten kayıtlarından. Horrorcore, deneysel hiphop ve endüstriyel hiphop gibi türlerin yıkım için ortaya toplandığı, flow'ların balyozla surata indirildiği, organik tınıdaki altyapının ve parlak prodüksiyonun büyülediği nefis bir çalışma. 2018 model Safe in the Hands of Love'dan daha etkileyici albüm yapılabildiğini göstererek şaşırtan sanatçı; saykedelia, pop ve art rock soğukluğuyla dondurduğu kalpleri samuray kılıcıyla parçalara ayırarak, senenin en güzel parçalarına imza atıyor ve böyle devam ederse 2020'lerin GOAT'ı olmaya adaylığını koyuyor. Kyoto'dan şarkıcı/söz yazarı Ichiko Aobo folk/ambient fevkalade işlere girişerek sizi, gözünüzü kapatıp okyanusun ışık girmeyen yerlerinde yüzdürürken gözünüzü açtığınızda ise kendinizi bulutların üzerinde uçarken bulduruyor. Ayrıca, en büyük zenginliğini 80'lerde yaşamış Japon ambient müzik kültürünü bir kere daha takdirle anmamızı sağlıyor. Sesinin verdiği saflık ile özgün yeteneklerini birleştirerek vokal varyasyonları sunan ve bunları piyano önderliğindeki çeşitli enstrümanlarla dans ettirerek kasaba kokulu perküsyon ve davul tonlarıyla birleştiren sanatçı; ortaya pop, caz ve piyano rock karışımı iham verici kompoziyonlar çıkarıyor. Bu, Fiona Apple'ın son 20 yıldaki üçüncü albümü ama albüm kaydetti mi de tüyleri diken diken etmeden bırakmıyor. Kyoto'dan çıkma math rock grubu Tricot, math rock ile akılda kalıcılık arasındaki kusursuz dengenin formülünü bulmuşa benziyor. Kompleks labirentler içinden çıkmamızı sağlayacak uyarı işaretlerini şarkılara yerleştirmiş olsa da insan etrafındaki muazzam enstrümantal dokuya ve meleksi vokallere odaklanmayı tercih ediyor. İçinde post-hardcore ve alternative rock tatları da barındıran albümde Tricot tepelere tırmanıyor. Elektronik müziğin kalburüstü isimlerinden Squarepusher, dinamik ve ultra hızlı ritim kümeleri ile dijital ataklardan yarattığı IDM ve drum 'n' bass ittirmeli kaosu keyifle dinlenebilir formda sunuyor. Aralara serpiştirdiği yavaş tempo şarkılara ise elektronik balladlar denebilir. Bazen bir albümün güzelliğini anlatmanın en kolay yolu ikinci yarısını ilk yarısından daha çok beğendiğinizi söylemektir. Bu albüme dair tek memnuniyetsizliğim albüm kapağını pek beğenmemem. Onun dışında King Krule'un müziği 6 Feet Beneath the Moon'dan beri her albüm biraz daha görkemli hal alıyor ve artık yetenekli velet denmekten çok daha fazla ciddiyeti hakediyor. Geceyi ele geçiren büyülerini kendinden daha emin ve profesyonelce yapıyor. Amy Farina ve Minor Threat, Fugazi gibi gruplardan tanıyıp çok sevdiğimiz Ian MacKaye bir vakitler kurdukları grup The Evens ile üç tane çok şık indie rock albümü üretmişti. Bu sefer yanlarına aldıkları eski Fugazi basçısı Joe Lally ile Coriky'yi kurarak kendi adlarını taşıyan debut'yu kaydedip tek ihtiyaçlarının Lally olduğunu kanıtlayan ve bence tüm The Evens albümlerini aşan şahane bir indie rock çalışması üretiyorlar. Nicolas Jaar'ın gizem ve histeriden sıkılıp, aynı düzeyde başarılı olduğu ve elektronik müziğin daha hareketli bölgeleriyle oynadığı solo projesi Against All Logic, ikinci albümü ile deep house diyarlarından techno'ya geçiş yaparak bir nevi techno müziğin ritmik minimalizmini ve house'ın melodisini birleştiyor ve sadece kendisinin değil tüm dinleyenlerin konfor alanını bozuyor. California çıkışlı Necrot, kimsenin gözünün yaşına bakmadan, old school death metal'in 30 yıl önceki şaşaalı günlerine yakışır gaddarlıkla alanında rakip tanımıyor. Tüm şarkılar karantina günlerinde kanepede uyuyakalınan anlarda uğursuz kabuslarınızı yaşatmaya hazır bekliyor. Albüm; bulantı ve şiddetin karşı konulamaz birlikteliği. Albüm isimlerinde Led Zeppelin ekolünü benimseyen Run The Jewels; Zack de la Rocha, Josh Homme gibi isimleri misafir ettiği 4. albümüyle sizi eğlenmediğinizde işkence yapacak bir insanla aynı koğuşa koyuyor. Neyse ki eğlenme numarası yapmanıza gerek kalmıyor fakat koğuştaki kişi sürekli eğlendiğinizi görmek istiyor. Bu baskıyı üzerinizde hissediyorsunuz çünkü dünya boktan ve çocuklar eğlenmek istiyor. Bu albümün 12. sırada olması benim değil aşırı üretken 2020 yılının suçu. Şubat ayında çıkan ve ismiyle koronavirüse gönderme yapıldığı yanılgısına düşülmemesi gereken albümde grup aktif olmadığı yıllarda The Voidz ile teselli bulmamıza daha fazla dayananamamış olacak ki hem efsane zamanlarını hatırlatan tınıları duyuruyor hem de new wave, synthpop gibi farklı renklerle de çok iyi anlaştığını gösteriyor. 15 yıl içinde 20. albümünü yayınlayan Los Angeles'tan şarkıcı, prodüktör, multi- enstrümantalist Georgia AnneMuldrow, Jyoti adıyla çıkardığı albümde avangard ve saykedelik estetiğe buladığı caz, enstrümantal hiphop ve soul türleri gösteriş yapmadan, sükunet ile ilham verici noktaya taşıyor. Yankılı ve yoğun vokallerin egemenliğindeki synth ağırlıklı melodilerle şekil alan ambient çalışma sizi yıllar süren rüyadan uyanmış gibi hissettiriyor. Çok hızlı atan kalbin sakinleşerek yavaşlamasını andırıyor. Barwick'e Mary Lattimore, Jonsi ve Nosaj Thing gibi isimler de birer şarkıda ayrı ayrı eşlik ediyor. Senenin en beğendiğim yerli çalışması Lopenstraat II, free caz'ın doğaçlama cümbüşü ile zeuhl, rock in opposition gibi akımların iç içe geçtiği, tekrara dayalı krautrock altyapılarının etrafa yaydığı hoş kokular ile hipnoz eden, takdir edilesi bir sentez içeriyor. Grup, yaptığı muazzam deneyleri basitçe anlatabilme becerisini göstererek müziğini idrak etmemizi sağlıyor. Son albümüyle, 65 yaş üstü müzisyenlerde nadiren bulunan ve hala gençliğindeki üretimlerine meydan okuyabilen albüm çıkarma yetisine karşılık gelen Bowie sendromuna sahip olduğu ortaya çıkan Nobel Edebiyat Ödülü sahibi müzisyen Bob Dylan, sadece kendi dinleyicilerini büyülemek istemiyor, genç kuşağa torunlarına kendisinden bahsetmeleri için fırsat veriyor. 2019'daki gereğinden fazla başarılı Guns albümünden sonra bu yılki albümü için bazı meraklı bakışlar üstünde olan Quelle Chris, prodüktör Chris Keys ile conscious hiphop, jazz rap sularında sessiz adımlarla koşmaya devam ediyor. Dingin caz motifleri, karanlık beatleri ve vurucu lirikleriyle sizi kelepçeyle kendine bağlıyor. Vokallerde Moor Mother ortaklığıyla post-punk ve no-wave alanlarının bulanık gürültülere maruz bırakıldığı ve çiğ prodüksiyonu ile aşık eden albümde, momentumu yaratmada dominant enstrümanın illa davul olmak zorunda olmadığı, bas gitarın da kitleleri hareket geçirmede liderlik edebileceği anlatılmış. Senenin bas gitarı ödülünü açık ara alır. Birleşik Krallık'tan piyanist/besteci John Law, yanına yeni jenerasyondan James Mainwaring, Ashley John Long ve Billy Weir' alarak, dinamik caz/funk ritimleri üzerine elektronik ve akustik seslerin eklendiği heyecan verici bir çalışma ortaya koyuyor. Caz müziğin buzdolabından çıkarılıp mikrodalgada ısıtılan bir müzik olmadığını bilmeyenlere gösteriyor. Black metalin izin verdiği ölçüde sakin ve yeşil tonlarda albüm, Hollandalı grubun yer yer hardcore punk'a kayan yer yer black metalin acımasızlığına yakışır çığlıkları ile Felemenkçe'nin atmosfere bir katman daha eklediği, tavizsiz olduğu kadar renkli bir çalışma. Grubun kariyerindeki en dikkat çekici çalışma olarak parlıyor. Islandman ikinci uzunçaları ile farklı türleri, disiplinleri ve kültürleri bir araya getirerek tropikal iklimlere karların düştüğü, çöllere muson yağmurlarının yağdığı seraplar gördürüyor. Tüm dünyayı düzenlediği etkinliğe davet eden grup dans etmek istemeyip kös kös oturmak isteyenlere de konsantre olup keyif alacakları bir müzikalite sunmayı ihmal etmiyor. Madlib ile yaptığı Pinata ve Bandana adlı gangsta rap güllelerinden sonra bu sefer The Alchemist ile gangsta destanlarını müziğiyle ifade etmeye devam eden Freddie Gibbs, Tyler the Creator, Benny the Butcher, Conway the Machine gibi isimleri bahçesinde mangala davet ederek ortamını kuruyor. Metal müziğin son yıllardaki bereketli topraklarından Seattle'dan çıkma deathgrind beşlisi Caustic Wound, 14 şarkıyı 26 dakikaya sığdırdığı debut albümü ile bünyede dünya savaşı gazisi etkisi yaratıyor. Tekinsiz gitarları ile şehirdeki grunge severleri Kanada'ya göçe zorlarken, nefessiz bırakan trafik değişimleri ve temposuyla gaddar bir profil çiziyor. Caz müziğin avangart, fusion yaklaşımları ile elektronik ve funk müziğin huzurlu melodilerini birleştiren gitarist, okuldan veya işten döndüğünüzde arkanıza yaslanıp günün yorgunluğunu atmanız için daha ne yapsın! Minimalist yaklaşım ve deneye açık anlayışın oldukça görünür olduğu bir çalışma. Kendi adını taşıyan debut'su ile tarihin unutulmaz albümlerinden birine imza atan Fleet Foxes, dördüncü uzunçaları Shore ile hayranlarını her zaman ustalıkla huzura kavuşturacağını fakat eski günlerinin de geride kaldığını anlatıyor. Bu gerçeğe rağmen, Crack albümünden sonra çoğu yüzü güldürdüğü de bir gerçek. Gruptan bağımsız, eksisi olmayan kalburüstü bir indie folk/chamber pop işi. Son 30 yılın en iyisi olmayan fakat bu yılın en iyi 30 albümü arasında yer alan çalışmada, Farazi kullandığı sample'lar ve beat'leri ile oturulan yerden değil ayağa kalkıp tutulan alkışı hak ediyor. Hiphop tarihini hatmetmiş beyinlerden çıktığı belli olan albümde, Sorgu ise flow'ları ve sözleri ile bu başarının önemli bir faktörü. Enstrümantal versiyon kesinlikle gelmeli. Londra'dan şarkıcı/söz yazarı, şehrin gri havasından ve albümün siyah beyaz kapağından tamamen zıt şekilde kapaktaki neşesini ve enerjisini yansıtan huzur dolu sesiyle kulaklara ziyafet veriyor. Şiirsel sözleri ve rahatlatıcı enstrümantal altyapısı ile es geçilmemesi gereken bir neo-soul çalışması. Sosyal medyadan uzak yaşayan, röportajı, fotoğrafı vb. pek olmayan, konser vermeyen Sault 2020 yılı içerisinde çıkardığı iki albümden ilkiyle hayatlarımıza yükselen yumruk kadar keskin giriyor. Elektronik, soul, funk, disko karışımı bu karanlığın prodüktörlüğünde geçen yıl Grey Area'nın da prodüktörlüğünü yapmış grup üyelerinden de olan Inflo var. 2018 yılında kurulan İstanbullu Helak, çeyreğinden biraz fazlasını enstrümantal şarkıların kapladığı ikinci albümü ile akustik pasajlardan delirme anlarına kusursuz bir sludge/post metal örneği sunuyor. Ayağınız yanlışlıkla bulamaca battığında ayakkabı tabanından bir türlü çıkmayan çamur katmanı gibi yaratılan sludgy yapılar, yürümenizi zorlaştırıyor. 70'ine merdiven dayayan Idris Ackamoor, 70'lerden beri üyesi olduğu ve 1977'de dağılıp 2011'de tekrar bir araya gelen The Pyramids ile bir kez daha spiritual caz müziğin derinliklerine kazdıkları afro caz yollardan iniyor. 50 yıl önce gruba ilham veren ve 2018'de 89 yaşında hayatını kaybeden efsane piyanist Cecil Taylor'ı ise anmadan geçmiyor. Gorillaz, 2005 ve 2010 tarihli favorim albümlerinden sonra, benim için 5 ve katları düzenini koruyarak bu sefer 2020'deki albümüyle bronz madalyayı alıyor. Yıl içinde hayata gözlerini yuman efsane isim Tony Allen, Robert Smith, Beck, JPEGMAFIA ve daha birçok isimden oluşan kalabalık kadroyu düzenledikleri festivalin parçası haline getiriyor. Sanatçı hiphop sahnesinde farklılığı ve kaliteyi aynı potada eritmede en iyilerden olduğunu bir kez daha kanıtlıyor. Lirikal olarak bilim kurgu ve fantezinin iç içe geçtiği bu abstract hiphop işi, görkemli sample'ları ve geniş alanda dolanan flow'ları ile hayli keyif verici. İlk iki albümüyle pek dikkatimi çekmeyen üçlü, farklı sound ve prodüksiyon arayışlarına gittikleri üçüncü albümleri ile turnayı gözünden vurmuşa benziyor. Ayrıca, daha güzel yazılmış şarkılar bu albümü öncekilerden ayrı tutup övmemi kolaylaştırıyor. Black metal sahnesi son dönemde gelişmekte olan Hollanda'dan Turia üçüncü albümü ile herkesi yarattığı karanlık girdabın içine hapsediyor. Soğuk ve huzursuz edici melodilerle bezeli albüm güçlü haykırışları ile sonsuz bir acı vadediyor. İçinde bulunduğumuz kış mevsiminin ürküten taraflarını daha derinden hissedebilmek için doğru adres. Grup üçüncü albümü ile 80'ler post-punk atmosferi, titrek indie gitarları ve düşsel vokalleri ile kuytularda etrafa melankoli yayıyor. Çiğ ve lo-fi kaydı ile kirin ve pasın görünmediği yüzeylere ışık tutuyor. Herhangi bir yılın ilk 20'sine girecek fakat bu senenin ultra üretkenliğinin mağdurlarından albümde, Foat'ın sürükleyici piyano ve klavyesine eşlik eden titizlikle işlenmiş perküsyonlar, kibar davullar, geride fakat oldukça etkili baslar ve daha saymakla bitmeyecek enstrümanlar zamanın su gibi aktığı müzikal bir şölen yaratıyor. Alman elektronik müzik sanatçısı ve prodüktörü Hendrik Weber, bilinen ismiyle Pantha Du Prince, minimal techno, glitch gibi türleri bir araya getirerek enstrümantal çeşitliliğe dayalı tribal ve organik yeni sesler oluşturuyor. Her ana akımlaşan türün kendi çöplüğünü yarattığı gibi Türkiye'de de trap ve hiphop çöplüğü giderek büyüyor ve bu yığının tepesinde durup dikkate değer müzik üretenlerden Ezhel yanına Murda'yı alarak Anadolu'nun sert bozkırında tatlı Karayip rüzgarları estiriyor. Bir grup, normalde pek dinlemeyi tercih etmediğim türler etrafında müzik yapıyor ve ben faktörüne rağmen müziğini beğeniyorsam bu demektir ki ortada fevkalade bir iş var. Bu yüzden power pop, pop punk gibi tarzlarda dolanan sanatçının son albümü 2016'da yaptığı Worry kadar olmasa da, bu yılın eğlence, enerji ve hareketliliğin sembolü tadında. Müzik üzerinde riskli deneylere girişen Matmos'un çamaşır makinesinden çeşitlediği sesleri veya plastiği ele alıp yarattığı kolajları sevenlerdenseniz Yo La Tengo, clipping., Oneohtrix Point Never gibi misafirlerin ağırlandığı bu albümü seveceksiniz. İtiraf etmeliyim ki 3 saat süren albümü baştan sona aralıksız hiç dinlemedim. Moloko ile insanların çocukluk ve gençlik anılarına nüfus etmiş Roisin Murphy, aynı kişilerin yetişkinlik zamanlarını da kendiyle eşlemek istiyor gibi. Grupla ürettiği müzikler referans alındığında solo albümlerinin de belli bir eşiğin ve müzikalitenin üzerinde olacağını tahmin etmek zor değil. Tanımayanlar için ise kutusundan yeni çıkmış yepyeni bir funky house/disco işi. Chicagolu trompetçi ve besteci Rob Muzarek aralarında Jamie Branch, Jeff Parker, Tomeka Reid, Chad Taylor gibi isimlerin de olduğu 2005 yılında kurduğu topluluk ile orkestral fütürizm denilebilecek epik işlere girişiyor. Kilise orguna karşı zaafı olanlar Bach gibi barok sanatçıları da Messiaen gibi modernistleri de bağrına basar. Bu durumda, barok dönem kilise orgu replikası ile ruhani ambient işlere girişen ve albümü memleketi Göteborg'taki bir kilisede kaydeden Anna Von Hausswolff ise alnından öpülür. Yeni Zelanda'dan teknik/brutal death metal üçlüsü dinleyiciyi kurdukları çetin labirentlerin içinde dolaştırmaya devam ediyor. Davul çeşitlemelerinin itici güç olarak öne çıktığı ağır, stabil ve steril yapıları kullanarak duygu yüklemesi yapıyorlar. Sert müziklerde duyguyu vurgulama zorluğunun üstesinden ustalıkla geliyorlar. 2014-2018 arası Milo ismi dört adet stüdyo albüme imza atan Rory Allen Philip Ferreira, yeni ve kendi ismi ile hepsinden daha çok beğendiğim, zayıf noktam jazz rap'e ağırlık veren ve abstract hiphop denen hiphop'ın en verimli topraklarından birinde gezinen akıcı ve soğukkanlı bir çalışmayla çıkageliyor. Bir önceki albümü Relatives in Descent ile direkt radarıma giren, müzikal imajıyla uzun süre İngiliz zannettiğim Detroitli post-punk atağı, baskıcı prodüksiyonu ve saldırgan tutumuyla bir kez daha bol tereyağlı post-punk tabağını ekmekle sıyırmamıza sebep oluyor. Jeff Tweedy ne yaparsa yapsın her zaman belli başlı bir eşiğin üstünde iş çıkartanlardan. Hem Wilco ile yaptıkları hem solo albümleri bunu gösteriyor. Kendisi için ortalama diyebileceğim bir albüm bile bir şekilde senenin öne çıkanlarından oluyor. Kendisi yine hüzünle karışık huzur filtrelemiş. Bu albüm disco müziğinin zirvede olduğu dönemde çıksaydı bambaşka olurdu diyenler ne kadar haklı bilmiyorum ama 70'ler sonu 80'ler başı New York disco klasikleriyle yarışacak bu aşırı eğlenceli ve akılda kalıcı banger parçaların enerjisi çok yüksek. Gil Scott Heron'ın 2010 tarihli son albümü Jamie xx dokunuşlarıyla 2011 yılında yayınlamıştı. Bu sefer benzer ve daha beğendiğim işe, In the Moment başta olmak üzere her çalışması övülesi caz davulcusu Makaya McCraven girişmiş. Albümde McCraven'ın Heron'ın mirasına yakışır zengin müzikal dünyasına tanıklık ediliyor.


31 Ocak 2021'de gerçekleşecek Grammy Ödülleri'nin aday listesi belli oldu. Amerikan müzik endüstrisinde büyük bir önem taşıyan Grammy Ödülleri, 1957'den bu yana NARAS adlı akademi tarafından veriliyor. 2021'de 63. sü gerçekleşecek olan ödül töreni, bir süredir yaptıkları kategorilerin isim değişiklikleriyle kendinden bahsettiriyordu. Bu sefer de uzun zamandır açıklanması beklenen adayların isim listesiyle gündemde. Bu seneki ödül törenine damgasını ödülleri toplayarak vuran Billie Eilish, 2021'de de pek çok alanda aday gösterildi. Grammy'nin önümüzdeki seneki sunucusu ise The Daily Show'un host'u olarak tanıdığımız komedyen Trevor Noah olacak. 2021 Grammy Ödüllerinin aday listesinin bir kısmına ve tamamına aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz!


Pandemi nedeniyle tarihi ertelenen Grammy Ödülleri, sonunda sahiplerine kavuştu. Amerikan müzik endüstrisinde büyük bir önem taşıyan Grammy Ödülleri, 31 Ocak'ta gerçekleşmesinin planlanmasının ardından devam eden pandemi süreci nedeniyle 14 Mart'a ertelenmişti. Dün gerçekleşen etkinlikle, ödüller sonunda sahipleriyle buluştu. Bir çok farklı isim çeşitli kategorilerde ödül kazanırken Beyonce, dört ödül kazanarak geceye damga vuran isimlerden oldu. Önceden kaydedilmiş videolar ile canlı performansların gerçekleştiği etkinlik Los Angeles'ta düzenlendi. Gecede Taylor Swift, Cardi B, DaBaby, Black Pumas ve Post Malone gibi isimler sahne aldı. Grammy Ödüllerinin kazanan bazı isimlerine aşağıdan ulaşabilirsiniz.