Havaların ısınmasıyla birlikte kendimizi sahillere, çimenlere ve daha bilumum güzel enerji saçan yerlere atmaya başladığımız şu günlerde içimizin renk tonu da biraz olsun açıldı. Baharı yavaş yavaş uğurlarken mayıs ayıının fon müziklerini hazırlamayı da ihmal etmedik; her türlü duygu durumuna uygun bir playlist hazırladık. Herkese bol mavi & yeşilli günler ve keyifli dinlemeler diliyoruz!


Kışı hatırlatan, yağmur çamur temalı şarkıları bir kenara bıraktık; üstümüzdeki kasveti attık, kendimizi eğlenceli melodilerin kucağına bıraktık. Dinlerken içimizi kıpır kıpır eden, bir kere dinledikten sonra loop tuşunu bozduran şarkıları da Neden sadece biz dinleyelim ki? diyerek, bu kez aylık değil iki aylık Bir Baba Indie Mix'lerimizden en yenisine ekledik. Sizi keyiflendiren türün ne olduğunu bilmediğimiz için çalma listemize her türden biraz serpiştirdik. Evet, iş çıkışı arkadaşlarınla buluşmaya giderken, ev yolunda rahat yatağının hayalini kurarken, Tinder flörtünü beklerken dinleyebileceğin yeni Nisan & Mayıs 2018 MIX'imiz aşağıda seni bekliyor. Afiyet olsun!


2014'ün ilk Mix'i sonunda geldi! Size 43 dakikadan oluşan 10 parçalık yine güzel bir seçki hazırladık. Ocak 2014 mixtape'i için sizi hemen aşağıya alalım o vakit. Bir Baba Indie Mix | January 2014 from BirBabaIndie on 8tracks Radio.


2015'te özellikle mix konusunda daha düzenli gideceğimizin sözünü göstere göstere verirken, sizi taze keşiflerden oluşmuş, mis gibi bir mix ile baş başa bırakmak istiyoruz.


Blogun az güncellendiği, sıkıntılı aylardan geçiyoruz. Evet, kabul bu aralar biraz boşladık. Ancak geçtiğimiz günlerde Twitter'da da müjdelediğimiz gibi, gayet şık bir şekilde daha da aktif olarak geri döneceğiz. Fırtına öncesi sessizliğidir bu! Sözü uzatmayalım, yenilenmiş Bir Baba Indie öncesi son mixtape'imiz Şubat 2014 ile sizleri başbaşa bırakalım. Bir Baba Indie Mix | February 2014 from BirBabaIndie on 8tracks Radio.


Temmuz ayında da yine çok temiz bir playlist hazırladık. Sadece 5 kişinin bildiği cins gruplarla bezeli bu miximizde bu sefer tempoyu biraz daha ortalamanın üzerinde tuttuk elimizden geldiğince. Bir Baba Indie Mix | July 2013 from BirBabaIndie on 8tracks Radio.


Normallerin üstündeki hava sıcaklığı sebebiyle bir o yana bir bu yana dönerek, sinek vızıltılarından kaçarak uyumaya çalıştığımız şu günler için serinletici etkisi yaratan bir playlist hazırladık! Yazın yavaş yavaş bittiğine işaret eden Temmuz & Ağustos 2015 mix'i bizi karmaşık duygular içerisine sokacak gibi gözüküyor ama biz varız diyorsanız; keyifli dinlemeler!


Ülke olarak oldukça zorlu bir ayı geride bıraktık! Umarız ne biz, ne de ardımızdan gelenler böyle bir durumla bir daha kesinlikle karşılaşmaz. Hepimize çok çok geçmiş olsun! Tüm bunların sonunda Temmuz ve Ağustos aylarını birleştirip, toplamda 27 parçadan oluşan 1 saat 49 dk.'lık bir BBI Mix hazırladık sizlere.


Bir Baba Indie ve Nerde. co iş birliğiyle 23 Mart Cumartesi günü Pan's Social House'ta gerçekleşecek olan Hip-Hop Showdown etkinliğiyle Beyoğlu'nda Mısır Apartmanı'nın tarihi atmosferinde hip-hop rüzgarı esecek! Bir Baba Indie, mekan keşif platformu Nerde. co ile iş birliği yaparak düzenli olarak devam ettirdiği etkinlik serilerinden Bir Baba Indie: Hip-Hop Edition'ı Beyoğlu'nun tarih kokan binalarından Mısır Apartmanı'ndaki Pan's Social House'a taşıyor. Bir Baba Indie ve Nerde. co ortaklığında Hip Hop Showdown ismiyle 23 Mart Cumartesi günü gerçekleşecek olan partide hip-hop, electronic, funk, disco gibi farklı tarzlarda gerçekleştirdiği DJ Set'leriyle tanınan, Bir Baba Indie'nin kurucularından Cihad Satıroğlu a. k. a. Kejura ve Nayah başta olmak üzere birçok mekanda gerçekleştirdiği reggae, dub, hip-hop tarzlarındaki DJ Set'leriyle tanınan C Fyah gece boyunca deck'lerin başında olacaklar. Tabii sahnenin sürpriz konuklarla kalabalıklaşma ihtimali ise bir hayli yüksek! Tarihi Mısır Apartmanı'nın 2. katında yer alan Pan's Social House'ta gerçekleşecek olan Hip Hop Showdown etkinliğine içeceklerinizi ve atıştırmalıklarınızı dışarıdan getirebiliyorsunuz. Getirdiğiniz içecekler ise gece boyunca bar ekibi tarafından muhafaza edilerek soğuk olarak size servis ediliyor. Giriş: 20 TL / Biletler için Mobilet!


Ortasına geldiğimiz 2009 Ekim ayının BBI önerileriyle yeniden karşınızdayız. Es geçmemeniz gereken Top 5'imizi aşağıdan inceleyebilirsiniz. 5- 27 Ekim'de ülkemizde konser verecek olan, Songs: Ohio'dan tanıdığımız Jason Molina'nın grubu Magnolia Electric Co.'da, yeni albümleri Josephine ile listemize son sıradan girmeyi bildi. (Aynı zamanda şuradan önümüzdeki günlerde gerçekleşecek İstanbul konserinin haberine de ulaşabilirsiniz.


Yine biraz gecikmeyle de olsa, Bir Baba Indie Öneriyor listesinin Şubat 2010 güncellemesiyle tekrardan birlikteyiz. 1- Listenin ilk sırasında bu ay RISHLOO var! Önceki albümlerinden daha özgün, kendini bulmuş bir Rishloo, Feathergun albümüyle de aslanlar gibi oturdu zirveye bu ay. Güzel bir detaylı yazıyı da talep ediyoruz tabi... Karşınızda Rishloo! 2- İki numarada ise Hollanda'dan, 2010 yılı albümleri Seadrift Soundmachine ile birlikte tanıştığımız BLAUDZUN mevcut. Güzel keşiflerden bir tanesi olarak yer alıyor listemizde. 3- 2010 yılı yeni albümleri Down The Way ile dikkatlerimizi çekmiş olan ANGUS & JULIA STONE bu ayın en sevindiren bir diğer keşfi olarak listemize 3 numaradan giriyor. Mahrum kalmamak için buyursunlar! 4- Yine geçmişe selam olarak Funeral albümü ile birlikte Şubat ayımızı şenlendiren ARCADE FIRE'a da yer vermeden geçemezdik. Hala duymamış olanlar, duymak isteyenler mi var? Çok ayıp! 5- A Perfect Circle'dan tanıdığımız gitarist Billy Howerdel'in son projesi olan ASHES DIVIDE'ı da Şubat ayı listesinde görüyoruz. Şuradan da bakınılabilir.


Zaman tuhaf, karmaşık, üzerinde düşündüren ve en şaşırtıcı şekilde tarif ederken zaman kaybettiren bir şeymiş. Bu cümleyi yazmak saniyelerimi, kurmak dakikalarımı aldı. Bir Baba Indie'nin 5. yılına ithafen bir şeyler yazmak için uyanır uyanmaz klavyenin başına geçtim. 5 yıl içinde olmayan için anlık, bizim içinse gerçekten 5 yıldır. Geçmişin bizi bugüne getirdiği noktada Bir Baba Indie'nin kendine has duruşunun, arzularının hiç değişmediğini görmek sevindirici ama benim için sürpriz asla değil. Samimiyetle yaptığınız işlerin içerisindeki samimiyeti yok etmek anlık bir karara bağlıdır. Bu 5 yıllık dilimde bir çok insanın bir araya gelip bloglar açtığını, dergi çıkartmaya çalıştığını, komün halde olmayı arzulayıp butik bir hikayeyi çoğullaştırıp karmaşıklaştırarak bizlere sunmaya çalıştığını gözlemledim. Bir süre sonra bu insanların eminim hala neden olduğuna anlam veremediği bir son yaşadığına da bir süre sonra şahit oldum. Bunun neden olduğunu ancak kendi tecrübemizin ışığıyla anlatabilirim. İnsanlar devamlı başka insanlara bir şeyler sunmaya, sunduğu şey konusunda ikna etme gayretinde. Bir adam bir kadına ona sevdiğini söylerken binlerce düşünceyi, kelimeyle bütünleştirerek ona sunar. Bunun için bir sürü yöntem dener. Onu ikna eder ya da edemez; ama bu bir süreçtir. Bir çocuk ebeveynlerinden bisiklet ister. Ebeveynleri ona Derslerine çalışırsan alırız der. Çocuk çalışır, sunumunu bir karneyle gerçekleştirir. Ebeveyn ikna olur ve bisikleti alır ya da çocuk iyi bir sunum yapamaz ama aile ona yine bisikleti alır. Bu da samimiyetin ve sevginin doğurduğu bambaşka bir süreçtir. İnsanlar devamlı kendisine ait bir fikrin düşüncesi ve o fikrin kendisi için kazınımı peşindedir. Dinler, kültürler, sanatın kendisi, siyaset, spor müsabakaları, felsefe ve her şey. Her şeyin kendi içinde bir diktası, bir çıkışı ya da ebeveyn okşaması vardır. Hepsinin özünde de insanın kendine has, tek çocuk olarak yetiştirdiği yaramaz yaratımı, hazlarımız vardır. İşte bu dağılan, artık harf girilmeyen blogların sonunu getiren şey de buydu. İnsanlar bloglar açtığında tıklanma rekorları kırmak, okunma sayılarını arttırmak, içeriği herkese hitap edilebilir kılmak için çabalıyor. İşte tam bu noktada samimiyetin yitirilmesi konusu cereyan ediyor. Sunumların pazarlamaya döndüğü andan itibaren üzerinizdeki hatıralarla dolu penyeyi çıkartıp, yerine kurumsal bir gömlek giyiyorsunuz. Sizi dış dünyaya anlatan, birini size pazarlayan, sizi de Aman biri gelse de hazzıma dokunsa diye bekleten bir dünyaya sürüklüyor ve meseleler değişiyor. Bir insana bir şey pazarlamanın, bir insanın hazzına dokunabilme kabiliyeti ölçüsünde olduğu fikri, anlık hislerle yazdığım bu yazıda bana pek sıcak geldi. Öyleyse şunu diyebilir miyiz? İnsanların bitmez tükenmez hazlarından kaçına dokunabilirsiniz? Blogların butik hikayelerinden kastım tam olarak bu işte. Yola müzik blogu diye çıkıp, sonradan içeriğine sinema, edebiyat başta olmak üzere bir çok şey ile içeriğini zenginleştirerek çuvallaması ile nihayete ermesi bana şaşırtıcı gelmiyor. Bir de çok yazarlı blog olunca çok başarılı olacak algısı var ki meselenin yazar sayısıyla değil, yazarların mentalitesiyle alakalı olduğunu söylemek gerekti ğini düşünüyorum. Hatta bir örnek vermek gerekirse muzikalsozluk. com hüsranı mükemmel bir örnek olacaktır. Sözlüğün harika fikri ve varlığı yaşasın diye, devamlı İlgi görmezse kapatırız tehditlerini arkamıza rüzgar alıp yazdığımızı bilirim. Bir günde 500'e yakın entry girdiğim günler olmuştu. İlgi görmek nedir, sorar dururum. Öylesine! Konumuz müzikti, sahi! Şimdi, sizi 5 yıl öncesine götüreceğim. Bir Baba Indie'de ilk yola çıktığında bu şekilde varolmak istemişti ama Bir Baba Indie bugün de gördüğünüz üzere hiç o çizgide kalamadı. Sadece müzik yazmak istediğimizi, inandığımız müziği karşılık beklemeden, salt bir şekilde yazmak dışında bir şey istemedik. Daha çok nasıl okunabilirizin altında çok fazla bir şey yoktu. Indie olgusunun, çemberin dışında olup bitenleri başkalaştırmadan, kimliklere büründürmeden, ailenin üvey evladı muamalesi yapmadan önce anlamaya sonra anlatmaya çalıştık. Bir Baba Indie'nin tarihsel gelişimi de bir öğrenmeden ibarettir aslında. Müziğin bağımsızlığı felsefesi üzerinde çıkılmış bir seyahat boyunca yol kenarlarında dura kalka öğrendiği, öğrenmeye devam ettiği bir gelişimdir. İnsanlara, yani sizlere bir şeyler sunduk ama bir şeyler pazarlamadık. Yazdığımız yazıların okunma oranlarına hep baktık ama onlara göre hareket etmedik. 10 kere okunmuş yazımız da var 5000 kere okunmuş yazımız da var. Senelerce radyo hayaliyle yanıp kavrulduk. Her hafta kaç kişinin dinlediğine bakmaksızın mikrofonlarımızın başına geçtik ve heyecanla yeni hayallerimizin yolunu gözledik. Bir kadının bir adama salt bir şekilde, sevgi dolu bakmasından başka bir şeyi gözetmeden yazdık ve sadece büyüyen o adamın yanında gerçek bir kadın olarak ona eşlik ettik. Sen adam olamamışsın diyerek terk eden kadın değil! Kadın-erkek ilişkilerinin en güzel yanı da bu değil mi? Birlikte büyümek, öğrenmek, yaşamak ve en önemlisi anlamak! Bizim için müziği yazmak, dinlemek tüm kusurlarımızla paylaşma arzusundan başka bir şey değil. Paylaşıyoruz, bir babaya ilk sevdiğimiz adamı/kadını anlatır gibi.


Bir Baba Indie heyecanla sunar! 22 Mayıs Pazar günü Beykoz Kundura'da gerçekleşecek Bi' Sahne, Bi' Sohbet'in ilk konukları Eren Alıcı, Melis Karaduman ve Dilan Balkay olacak. Bir Baba Indie ile Kundura Sahne'nin ortaklaşa düzenlediği Bi' Sahne, Bi' Sohbet'in 22 Mayıs Pazar günü gerçekleşecek ilk etkinliğinin konukları yerli sahnemizin genç ve özgün müzisyenleri Eren Alıcı, Melis Karaduman ve Dilan Balkay olacak. Söz ve müzik yazarı genç müzisyenlerin şarkıları kadar ilham verici hikayelerinin peşinde güncel bir Türkçe müzik belleği yaratmayı amaçlayan Bi Sahne, Bi Sohbet, sanatçıların sevilen şarkılarını akustik versiyonlarıyla dinleme şansı yaratırken, günümüzün kent ozanlarını yakından tanıma fırsatı da sunacak. Bir Baba Indie ekibinden Cihad Satıroğlu ile Ahsen Çamlıca'nın moderatörlüğünde gerçekleşecek ilk programın konukları ise; 2014'te YouTube'da yayınladığı Biraz Olsun adlı şarkısı ile dikkatleri çeken ve 2017'de çıkardığı ilk solo albümü Bizi Orada Aramanın yanı sıra Dibi Ne Kadar, Hiç Uyanmasam, Sarmaşık ve özellikle fenomene dönüşmüş Uzunlar gibi çok dinlenen teklileri ile tanınan Eren Alıcı, nam-ı diğer Evdeki Saat; trompeti ve güçlü vokaliyle Dolu Kadehi Ters Tut, Evrencan Gündüz, Can Ozan gibi yerli sahneden birçok grup ve müzisyene eşlik etmiş, 2019'da Bizi Bir Ettim ve Derken adlı teklileriyle başlayan solo kariyerinde Parçalanmadan, Hepsi Kafamda, Zor ve eleştirmenlerce 2021'in en iyi albümlerinden biri olarak gösterilen Kuyu gibi özgün projeler üretmiş multi-enstrümantalist, şarkıcı ve şarkı yazarı Dilan Balkay ve ilk kez 2021'de yayınladığı Anda, Zamansız, Maske gibi solo çalışmaları kadar No.1, Canay Doğan, Veys Çolak gibi müzisyenlerle birlikte yaptığı ortak çalışmalarla adından söz ettiren, R&B tarzında şarkıları ve güçlü vokali ile merak uyandıran, bu yıl yayınladığı EP'si Sensus ve Kadın parçası ile başarısını sürdürmüş Melis Karaduman olacak. 22 Mayıs Pazar günü 19:00'da kapılarını açacak olan etkinliğin biletlerine aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Geçen yıl Sound Ports İstanbul Festival kapsamında gerçekleştirilen Bir Baba Indie Sunar: Menajere Ne Gerek Var? başlıklı panelin videosu şimdi YouTube'ta yayında! Gülbaba Music organizasyonuyla, 13-14 Ekim 2018 tarihinde üçüncüsü düzenlenen Sound Ports İstanbul Festival Yaratıcı Buluşmalar kapsamında bomontiada'da bulunan Atölye İstanbul'da gerçekleşen Menajere Ne Gerek Var? isimli panelin konukları Hakan Yalçın, Can Şener ve Ahmetcan Taşdemir olmuştu. Menajerliğe dair çeşitli soruların yanıtlarının arandığı panelin 37 dakikalık videosu, şimdi Sound Ports İstanbul Festival YouTube kanalında yayında. Bir Baba Indie'nin 2018 ilkbaharında birbabaindie. com adresinde başlattığı ve müzik çevrelerinde önemli bir boşluğu doldurarak büyük yankı uyandıran Menajer Röportajları serisine konuk olan menajerlerden Hakan Yalçın, Can Şener ve Ahmetcan Taşdemir'in konuşmacı olarak yer aldığı panelin moderatörlüğünü Tuğçe Yapıcı ve Cihad Satıroğlu üstlendi. Bir Baba Indie ekibi olarak Menajer Röportajları serisini tasarlarken müzisyenler ve menajerler arasında köprü kurmaktan başka bir amacımız daha vardı: Menajerlik mesleğinin kapsamını, bir sanatçının kariyerindeki işlevini ve gerektirdiği becerileri menajerlerden dinlemek. Menajerlik mesleğinde mesai harcayan profesyonel kişilerin deneyimlerine ve anlatılarına başvuran bu röportaj serisinde herkese eşit ifade imkanı tanımak amacıyla tüm katılımcılara aynı soruları yönelttik. Sound Ports İstanbul kapsamında gerçekleşen Bir Baba Indie sunar: Menajere Ne Gerek Var? başlıklı panelde ise Tuğçe Yapıcı ve Cihad Satıroğlu, konuklarına menajerliğin ne olduğuna ve menajerlerin sektördeki yerine dair yeni sorular yönelterek meseleyi daha kapsamlı bir biçimde ele aldı. Menajer Röportajları serisinde yer alan tüm röportajlara şuradan ulaşabilirsiniz.


Bir Baba Indie ekibi bu yıl Sound Ports Istanbul Festival'inin Yaratıcı Buluşmalar bölümünde Müziğimi Dinleyiciye Nasıl Ulaştırırım? başlıklı bir panel düzenliyor. 10 Kasım Pazar günü saat 17.45'te arkaoda'da gerçekleşecek panelin moderatörlüğünü Cihad Satıroğlu ve Tuğçe Yapıcı üstlenecek. Panel konuşmacıları ise sanatçı Can Kazaz, Pozitif'ten Elif Cemal, Sony Music Türkiye'den Ali Çetinkaya, Roscoe'dan Yaren Avcı ve zu PR'dan Uğur Yüksel olacak. Panele katılım mekan kapasitesi ile sınırlı olduğundan şimdiden yerinizi şuradan rezerve etmenizi tavsiye ederiz. Bir Baba Indie ekibinin geçen seneki Sound Ports Istanbul Festival kapsamında gerçekleştirdiği Menajere Ne Gerek Var? panelini kaçıranlar için video'sunu şuraya bırakıyoruz. Müziğini dinleyiciye nasıl ulaştıracağı üzerine kafa yoran tüm sanatçıları ve tüm müzik sektörü profesyonellerini ise 10 Kasım'da arkaoda'ya bekliyoruz!


Ülkemizin en köklü reggae grubu Sattas, aynı zamanda yerli sahnenin en fazla konser veren gruplarından biri. Bir Baba Indie ekibi olarak bugüne kadar birçok konserinde bulunduğumuz Sattas'ın, bu yıl 20. yaşını kutlayan, yerli bağımsız müziğin Beyoğlu'ndaki kalesi Peyote Nevizade ortaklığıyla bir konserine ev sahipliği yapacağız. Dans garantili müziğiyle Sattas, 20 Nisan Cuma akşamı uzun yılların ardından ilk defa Peyote Nevizade sahnesine reggae getirecek. Gecenin after'ında ise Beton Orman ekibinden C Fyah geceyi sabaha bağlayacak. Ayrıca, geçtiğimiz seneki Bir Baba Indie radyo programında konuk olan Orçun Sünear'lı programa şuradan, editörlerimizden Tuğçe Yapıcı'nın yazdığı destansı Sattas yazısına ise buradan ulaşabilirsiniz. Etkinlikle alakalı tüm detayları sayfalarımızdan ve aşağıdaki Facebook Event linkinden takip edebilirsiniz.


- Mustafa İlhan Ulukapı Bass Gitar - Eren Anıl Ayyıldız Gitar/Vokal - Taylan Yıldırıcı Bateri - Fatih İmrenk Gitar Üniversite Şenlikleri. Çünkü; şarkılar üniversite evinde, üniversite problemleriyle, üniversite öğrencileri tarafından yapıldı. Bizi de en iyi anlayacak topluluk yine üniversite öğrencileridir. Konya'da bulunan bir kaç kafe ile anlaşma sağladık, akustik gecelere çıkmaya yakınız. Ayrıca Selçuk Üniversitesi, Sağlık Kültür Spor Daire Başkanlığı ile de, bahar şenlikleri için temaslara başladık. Seviliriz biz ya. Samimiyiz bi kere, şarkılarımız farklı, tebessüm ediyor insanlar dinlerken. Şimdi o biraz da covera bağlı. Eğer ulan çalmazsak bunu ayıp olacak diyorsak içimizden seve seve çalarız. Mesela Barış Manço'nun ölüm yıl dönümüdür, böyle bir istek geri çevrilir mi hiç? Başka türlü alakasız, gereksiz bir şarkı ise nazikçe geri çeviririz efenim, o kadar hazırlanıp gelmişiz oraya, fırsat verin de çalıştığımızı ortaya koyalım. Genelde insanlara şarkılarımızı dinletiyoruz ya da tanıdık mekanlara gidiyoruz. Bu uğraşlarımız da başarıya ulaşacak gibi gözüküyor. 17 adet var, hepsini de çalabiliriz. Genelde öğrenciliği ifade ediyor. Ancak şarkılarımızın bir kısmı da var ki; onlar başımıza gelen minik olaylardan hemen sonra yazıldılar. Örnek vermek gerekirse; 0,7 ucunuz var mı? adlı şarkımız ilk kategoriye girerken, Karşıya geçerken gördüğüm kız sen misin? adlı şarkımız ikinci kategoriye girmektedir. Tanınmak için cover çalmak bize göre değil, biz aaa ben onları dinledimm blabla şarkısı onların değil mi yaa? diye tanınmak istiyoruz. Havalandırma genelinde yetersiz oluyor ve eğer fazla iş yapmayan ve yapmaya da çalışan bir stüdyoya gidiyorsanız asla kaliteli veya bakımlı enstrüman bulamıyorsunuz. Dinleyicilerden, bizi dinlemeleri dışında pek bir beklentimiz yok. Mekanlar ve organizatörlerden ise bağımsız gruplara şans vermelerini istiyoruz. Müzisyenler de aynı şekilde bu grupların elinden tutmalı, çünkü müzikte rekabet diye bişey yok. Yani biz ünlü olduk desek, başka bir müzisyenin ekmeğine engel olduğumuz anlamına gelmez. En azından alt grupluk şansı verilebilir. Ya da büyük konserlerde alternatif sahneler kurularak bağımsız gruplara desteklenebilir. Katılmadık. Ama katılmayı düşündüğümüz bir kaç tane var. Bence olması gereken şeyler, ses duyurmak açısından yardımı dokunan organizasyonlar. Genelde en büyük yardımı bu yolla elde edebiliyoruz aslında. Hele bir de İstanbul, Ankara veya İzmir dışından bir grupsanız en çok ihtiyaç duyulan şey yardım oluyor zaten. Şarkılarımızın bir kısmında, şarkılarda pek alışık olmadığımız sözcükler kullandık. Aslında bu bizim açımızdan olumsuz değil, biz seviyoruz şarkılarımızın bu özelliğini ama bazen böyle şarkı mı olur tepkisini alıyoruz. Şarkılarımızın bir kısmının sözleri sıradışı ve bir kısmının da sözleri gerçekten bişeyler hissedilerek yazıldı. Şarkılarımızın büyük bir çoğunluğunda da bass gitarı çok melodik kullandık, yani şarkıyı bir defa dinleyince aklınıza önce bass gitarı geliyor. Bu yüzden şarkılarımız belli bir kısım tarafından seviliyor. - E posta: atarikasedimuzik@gmail. com - Facebook: facebook. com/atarikasedimuzik - Twitter: twitter. com/atarikasedim - Soundcloud: soundcloud. com/atarikasedi Tamam her şarkı çocuğunuz gibi ama, ayırdığınız fakat kayırmadığınız bir şarkınız var mı? / Var efenim, Karşıya geçerken gördüğüm kız sen misin? adlı şarkımız. Müzik grubunuzla Bir Baba Indie Yerli projesine katılmak için linkteki yazıyı okumanız yeterli.


Bir Baba Indie ekibinin Red Bull Music Festival için hazırladığı, yerli elektronik sahneden bir seçki sunan mixtape şimdi Soundcloud'ta! 3-13 Ekim tarihleri arasında yayın yapan Red Bull Music Festival Istanbul Radio'da yayınlanan Bir Baba Indie mixtape, elektronik sahneden 2019 çıkışlı yerli işlerden oluşan bir seçki sunuyor. Suha, Sordino, Islandman feat. Barış Demirel Barıştık Mı, Captain Kubar, Bora Uzer, Çağan Tunalı feat. İlhan Erşahin, Hey! Douglas, İpek İpekçioğlu & Hakan Vreskala, Ali Kuru, Haximum ve Ahu'dan birer parçanın seçildiği mixtape'i Zafer Sernikli miksledi.


30 Kasım 2017'de bomontiada ALT'ta gerçekleşen Hisler Arşivi serisinin ikinci söyleşisinde icracı, koreograf ve eğitmen Gizem Aksu, Bir Baba Indie ekibinden Cihad Satıroğlu ve Tuğçe Yapıcı'yı konuk etmişti. Hisler Arşivi'nin kayıtları A Corner in the World'ün Soundcloud hesabında yayınlandı. Yukarıdaki sorular üzerinde temellenen Hisler Arşivi serisinde Gizem Aksu, konuk ettiği sanatçıların hislerine odaklanıyor. Hisler Arşivi serisinin tüm kayıtlarına şuradan ulaşabilirsiniz.


Bir dizi, sadece bir diziden fazlası olabilir mi? Bir dizi, bütün hayatınızı etkileyebilir mi? gibi klişelerden bahsetmeyeceğimiz bir yazıya hoş geldiniz. Netflix & Chill furyasının başını alıp yürüdüğü, ardına bile bakmadığı, adeta bir Yaşar Usta olduğu bu günlerde, pek sürükleyici bir diziyi dört günde bitirmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum. Aklınızdaki soruyu da cevaplayayım; işsiz değilim. Gelelim dizimize! 13 Reasons Why'ı eminim bir şekilde duymuşsunuzdur. Çeşitli sosyal mecralarda deli gibi paylaşımı yapılan ve bazı ülkelerde gençleri olumsuz etkilediği düşünülerek yasaklanmış bir dizi kendileri. Ne diyelim, zamanında Pokemon'un çocuklar üzerinde nasıl bir etkisi olduğunu hatırladıkça çok da garipsemiyoruz artık bu durumları. Joy Division, M83, Woodkid, Chromatics, The Kills, The Cure, Elliott Smith gibi çok sevdiğimiz isimlerin yanında, daha önce belki adını bile duymadığımız, dinledikçe içimize işleyen şarkılara ev sahipliği yapan bir soundtrack listesi olduğu için. 13 Reasons Why'da bu şarkılar o kadar yerinde kullanılmış ki kendinizi ister istemez karakterlerin yerine koyuyorsunuz. Miya Folick çalmaya başlıyor, Hannah Baker'ın gözlerindeki hüznü hatırlıyorsunuz, derken şarkı Angel Olsen'a dönüyor ve Jessica Davis'in gizledikleri sizin sırrınız oluyor. E bilirkişiler bu işi bu kadar güzel yapmışken bize de sadece sizinle paylaşmak kalıyor! Ayy yaz gelmiyor dedik ama şimdi de esmiyor! demeye başladığımız şu zamanda güzel bir dizi izlemek istiyorsanız 13 Reasons Why'a bir şans verin. Zaten izlerken Shazam elinizden düşmeyecektir. Yok efendim ne dizisi, gider ortamlarda sosyalleşirim. diyorsanız da sizler için listeyi aşağıya bırakalım. Uzatın ayaklarınızı, mevsimin tadını çıkarın. Belki bu şarkılar sizin hayatınızın minik bir bölümünün de soundtrack'i olur. Kim bilir!


Pandemi sebebiyle en çok etkilenen meslek gruplarından birinin sanat sektörü olduğu hepimiz için aşikar. Her yasağın teker teker kalkmasına rağmen müzik yasağının bir lütufmuş gibi sunularak gece 1'e çekilmesi bu sektöre verilen önem hakkında hepimize çokça fikir sunuyor. Bu yıl yaklaşık 14 festival ve konser farklı sebepler sunularak iptal edildi. Yıllardır yapılan Zeytinli Rock Festivali için hala karar açıklanmasını beklerken ani bir kararla Milyonfest iptal edildi. Milyonfest'in iptal edilme sebebi ise İl Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Müdürlüğü'nün festivalin yapılacağı bölgedeki ekolojik dengeye olumsuz etki edeceğini öne sürmesi ve bu konudaki şikayetleri göz önüne alması. Fakat aynı konumda çevreye kasten zarar verilerek yapılan bazı yapıların da farkındayız. Ekolojik çevreye sanat dışında zarar veren birçok kurum ve kuruluşa neden ceza kesilmediğini ya da imar faaliyetlerinin durdurulmadığını anlamak çok güç. Milyonfest henüz iptal edilen festivallerin sonuncusu. Geçirdiğimiz bu zor günlerde sarıldığımız nadir şeylerden biri sanatken umuyoruz ki başka konserler, festivaller iptal edilmesin ve müzik susturulmasın!


KATE BUSH, altıncı albümü The Sensual World'ü bir röportajında anlatırken kendisini görsel bir artist olarak tanımlamıştı. Bugüne kadar çıkardığı albümlerinde bir filmin bölük pörçük sahnelerini anlatan Florence + the Machine ise bu tanıma en tematik albümü ile karşımıza çıkarak daha da yaklaştı. Bu bir Florence filmi! High As Hope, June adlı parçayla özlediğimiz bir şekilde başlıyor. Ship to Wreck'in hiperaktif akorlarından sonra Dog Days Are Over'dan ve Only If For A Night'tan alıştığımız daha sonra açılacak ağır bir girişe sahip. Sözleri ise daha önce metaforlar üstadından hiç beklemediğimiz kadar realistik: I would come to you to watch the television screen... Sanırım Welch bu sebeple yeni uzunçalarlarının Florence-stilinden farklı olduğunu söylemiş olmalı. Ancak, bana kalırsa biraz kendini kandırmış, çünkü Patricia ve No Choir gibi parçalarında çok eski bir Florence + the Machine i tekrar selamlayacağız. Albümün ikinci şarkısı ve çıkış parçası olan Hunger, High As Hope'tan biraz ayrılmakta. Dördüncü albümlerinin en hareketlisi olmasıyla, en akılda kalıcı melodiyi vermesiyle ve Florence'ın geniş oktavını çekinmeden kullanmasıyla titiz bir çalışmanın ürünü olan şarkı kendini sevdiriyor. Cuma gecesine yaptığı atıflarla Welch'in otuzlu yaşları nasıl karşıladığını, bir şizofrenin aklındaki sesler gibi her taraftan hücum eden arka vokallerdeki farklı tonların Florence'larıyla görmüş oluyoruz. Hunger, üç buçuk dakikanın nasıl geçtiğini anlamadan bitiyor. Bir sonraki parça: South London Forever. Sigur Ros'un Gobbledigook'unun Laura Marling tarafından cover'lanması. Sözler yine muazzam realistik. Bu albümü ben Feist, Bjork'un Vespertine'ini yapsaydı, diye nitelendiriyorum. Keza bu şarkıda her saniye araya başka bir enstrüman ve vokal giriyor ama buna alışmak gerekiyor çünkü geldiği yerde daha çok var. Welch bir röportajında bu albümünü 'olgunlaşmış Lungs diye tanımlamıştı. Ben yüzde yüz katıldığımı söyleyemem. Ancak, şarkıların çoğunda mikrofonun Flo'ya çok yakın olması ve Blinding'deki nefes oyunları özellikle sıradaki parça Big God'ı Lungs'a yaklaştırıyor. İkinci teklileri olan bu parça gerçekten de ilk albümlerinde olsaydı asla sırıtmazdı. Fakat How Big How Blue How Beautiful'dan kalan borazanlar ve Ceremonials'ın Seven Devils'ından hatırımıza gelecek sözler ve yaylılar Florence'ın her defasında kendine bir şeyler katarak yoluna devam ettiğini kanıtlıyor. Sonrasında, albümden ilk duyduğumuz Sky Full of Song bizi karşılıyor. Tanıdık bir melodinin olması çok iyi. Zira nefes almamızı ve şarkıları daha konsantre takip etmemizi sağlıyor. Çünkü Florence, ondan alışkın olmamıza rağmen, bu sefer ucundan tutamayacağımız kadar bol enstrüman ve arka vokal kullanmış. Şarkılar neredeyse uçuyor. Biraz bulanıklar. Çoğunda nakaratı bile yakalamak zor. Sky Full of Song ise albümün isyankarı gibi. Sadeliğiyle Florence'ın sesini ön plana çıkarmış. Tüm albümde bize eşlik eden yüksek bass sesi ise bu şarkıda neredeyse bir piyano notası gibi. Welch bu parçasında sahneden indikten sonra biten enerji patlamasının boşluğunu anlatıyor: Grab me by my ankles I've been flying for too long. Grace ise tüm Florence parçaları arasında en Jazz sosuna bandırılmışı denilebilir. Grubun, Wish That You Were Here gibi şarkılarından da hatırlayacağımız üzere balat tarzı, hikaye anlatan şarkılar yapmayı sevdiğini biliyoruz. Bu parçada ise ilaveten June ve South London'la ittifak kurmuş bol korolu bir nakarat mevcut. Kardeşi Grace'e yazılmış. Sıkı durun! Florence + the Machine'in Lover to Lover'dan beri bol grand-piyanolu, bol mu bol vücut perküsyonlu, kitsch bir Amerikan filminin aurasına sahip, siyahi kilise korolarından fırlama en az bir şarkıyı albümlerine sıkıştırmayı Delilah ile öğrenmiştik. Sıradaki iki parça ise Florence'ın kariyerindeki mihenk taşlarından olabilir. Patricia çok yavaş başlıyor. Akustik versiyonunu birkaç kez konserlerinde çalmışlardı. Bu sebeple Grace'in devamı gibi olacağını zannediyorsunuz, en başta. Kemanın yaylarına birkaç kere vuruluyor ve Amy Lee havasında bir arka vokal: From you the flowers grow. Ve bir anda müthiş bir ön-nakarat, Patti Smith için durmadan tekrarlıyor: I BELIEVE HER! Arkadaki keman adeta Madonna'nın Erotica'sından çıkma! Şarkının sitemi ve nakarattan sonraki yaylılar insana Kasabian'ın en ünlü parçalarını anımsatıyor. Şarkıda, albümün genelinde olduğu üzere arka plana atılamaz bir doksanlar havası da var. Ve buradan kardeş parça 100 Years'a geçiyoruz. Albümün yayınlanmasından birkaç hafta önce Jools Holland'a çıkan grup bu şarkıyı aslında çalmıştı. Açıkçası canlı performansı o kadar iyiydi ki beklentilerimizi çok yüksek tutmuştuk. Ancak, How Big döneminde Third Eye'de yaşadığım hüsranı daha az olmakla birlikte yine de yaşadım. (2015 yılında Londra'da verdikleri bir konserde Third Eye'ı ilk defa seslendirmişlerdi ve stüdyo versiyonunu dinleyince aynı problemle burada da karşılaşmıştım.) Şarkı arka vokallerle, kirli gitar sesleriyle ve yaylılarla öyle boğulmuş ki Florence'ın mikrofonla bir olmuş dudakları da buna eklenince zor anlaşılır bir hal almış. 100 Years'ı aklınızda yapısını oturtmak için üç dört defa dinlemeniz gerek. Bu yüzden tam bir Hit olacak derken geriye sadece epik şarkı sözleri kalıyor: Hubris is a bitch. 100 arms. 100 years. Son iki şarkı da uzaktan hısımlar, aslen. İlk dakikası gözüme Interstellar'dan sahneler getiren The End of Love, Florence'ın en Adele parçası. Ceremonials'daki Never Let Me Go'nun bir ton aşağı indirilmiş hali ve Grace'in bir nevi Part-2'si. No Choir, Bird Song'un olgunlaşmış, All This and Heaven'ın ise bir ton aşağı çekilmiş hali. Vokal adeta bizimle konuşuyor ve bir piyano şarkının geneline iskelet olmuş. Bitirmek için hoş ve sade bir parça. Ancak albümde bu formülün uygulandığı o kadar çok şarkı var ki maalesef beklentimizi karşılamıyor. High As Hope, üç yılın ardından How Big'in hiç de altında kalmayacak, güzel bir albüm. Ancak, How Big de 'daha az Florence-stili' diye pazarlanmıştı. Sanki bu, grubun kurtulmak istediği bir illet gibi lanse ediliyor. Halbuki Florence'ın hayran kitlesinin çoğunluğu hala en çok ilk iki albümü sevmekte. Neticede Guardian'da tek dört yıldız alan albümleri de Lungs ve kabul etmek gerekir ki ABD'de hiçbir zaman Lungs dönemindeki kadar ün yapamadılar. Kendilerini her seferinde yenilememeleri ve bunu gerçekten başarmaları takdire şayan. Ancak High As Hope sanki henüz demo aşamasında kalmış ve sıkı bir prodüktör tarafından tekrar elden geçirilmesi gerekiyormuş gibi duruyor. Bence, albümdeki en güzel şey istisnalar dışında dinleyicinin sesleri daha net alabilmesini sağlamış olmaları. How Big birçok eleştirmen için grubun en iyi albümü olsa da ikinciye dinlemek için kulaklarınızı dinlendirmenin şart olduğu enstrümental bir kalabalığa sahipti. Üçüncü albümde adeta birinci şarkıdan on birincisine bir uğultu parçalara eşlik ediyordu. High As Hope'ta ise piyanoyu gitardan ayırır olmanın sevincini yaşıyorum. Bence High As Hope grubun şimdiye kadarki en iyi işi. Ama Florence'ın daha kırması gereken çok zinciri var ve bu yüzden 'bundan iyisini yapamazlar' demek yerine beşinci albümlerinde bu zincirleri kırmalarını temenni ediyorum.


21 yıl önce orta okula gittiğim dönemdi... Evde durmadan Burçin'li, Yunus'lu, Jess'li, Yiğit'li Number One TV'yi izliyordum. Bir öğleden sonra helikopterden inip şarkı söyleyen adamların klibine denk geldim. Şu an bile düşünce anlamadığım bir sebeple çok etkilenmiştim. Belki bir gün sonra okulda bunun muhabbetini açtığımda beni gazlayan arkadaşım C. olmasa böyle bile olmayabilirdi. Koşarak albümü almaya gittiğimde, öyle bir albüm yok denmesi bile her şeyi değiştirebilirdi. Belki de 1-2 hafta sonra aynı gazla önceki iki albümü için de aynı cevabı almak ve durmadan dinleyememiş olma ihtimali de değiştirebilirdi. Neyse ki bunlar olmadı, o gün benim için milat oldu ve Oasis hayatımın bir parçası oldu. Geçen sene Ekim ayında beni o gün gazlayan arkadaşım C.'den bir telefon geldi ve 20'sinde Liam'ın Avrupa turnesi biletleri satışa çıkacakmış, gidelim mi? Ne dersin? diye sordu. O anki coşku ve harbi, bu sefer olacak galiba hayalini gerçeğe dönüştürmek için o tarihte saat 10:00'da bilgisayar başında hazır hale geldik. Bu aslında hayallerimizi yıkabilecek bir gerçekle de yüzleşmekti; çünkü İngiltere konser biletlerinin yaklaşık beş dakikada tükendiği bir gruptan bahsediyoruz -ki 2009'da Oasis'in yeni Wembley Stadyumu'ndaki konserin saha içine çıkan on binlerce bilet 10 dakika içinde tükenmişti. Milano'yla başlayan denemeler, kararsızlığımız yüzünden Berlin'in de tükenmesi sonucunda Amsterdam'da başarı ile sonuçlandı. Bunların hepsi panik, kararsızlık ve heyecan dolu 15 dakika gibi bir süre içerisinde oldu. Artık tek yapmamız gereken 8 Mart 2018'i beklemekti. Zaman konser için yaklaştıkça heyecanımız da artıyordu. O anın hayali ile sanki gerçeküstü bir olay yaşıyordum. Normalde sıklıkla yaptığımız bir şey değil sonuçta yurt dışında konser izlemek, özellikle bu şekilde konser için bir yere gitmek. Bazı önceki konserlerin Liam'ın sağlık sebepleri ile iptal edilmesi de ayrıca gerildiğimiz bir noktaydı. Ama Amsterdam'a her türlü gelir mantığı bizi biraz rahatlatıyordu. Nitekim zaman geldi çattı, biz Amsterdam'a gittik ve konser gününü beklemeye başladık. Ama içimizde hep bir şüphe olmadı değil, ta ki sabah attığı Amsterdam'a geldik tweet'ini görünce. İşte o an titremeye başlamıştık. Sonuçta gençliğimizde durmadan dinleyip, en hayran olduğumuz adamın konserine gidecektik. Geçmişte Türkiye'ye hiç yaklaşmadıkları için bir daha izleme şansımız olmayabilir korkusu da cabası. 2008'de gittiğim Oasis konserinden tam 10 yıl sonra yeniden, çok daha yakından Liam Gallagher'ı izleme şansım olacaktı. Bu istediğimiz şeye çok daha kolay ulaşabildiğimiz bu çağda bile hayal gibi bir şeydi. Konserine gittiğim tüm İngilizler gibi konser programı aynen denilen şekilde ilerliyordu. Saat 21:00 olduğunda Fuckin' in the Bushes çalmaya başladı. Ve üstünde parkası, kollarını hafifçe sağa sola sallayarak Liam sahneye geldi... Morning Glory, Greedy Soul, Wall of Glass derken yine o en sevdiğim şarkılarından biri olan Slide Away... Yeni albümden birkaç şarkı sonra yine Oasis şarkıları başladı. Konserinde çalmasını hiç ummadığım Be Here Now, üstüne Wonderwall ve bis... Bisten büyük sürprizle döndü. Liam ile birlikte Bonehead de sahnedeydi. Supersonic, Cigarettes & Alcohol efsanelerinden sonra Liam'ın da en sevdiği Oasis şarkısı olan Live Forever ile bir buçuk saat rüya gibi geçmişti. Konser biterken ne olduğunu anlamadık bile. Yetmek kelimesi yetersizliğini gösterdi. İlk defa bir konser sonrası alanı terk etmek istemedim. Boş boş sahneye bakarken unutulmaz anı halen yaşıyordum. Liam'ın sahnedeki aurası gerçekten çok farklı, çok acayip. Birçok grubu veya şarkıcıyı sahnede izleme şansını buldum ama onun gibi bir modda olanı hiç görmedim. Orada çok farklı bir ruh halinde, çok farklı bir alemde gibi. Bakışları, hareketleri, konuşmaları... Röportajları veya öyle videolarda izlediğimizden çok farklı. Kendi dünyasına giriyor orada ve o anı yaşıyor. Anlatılmaz yaşanır gibi bir durum var. Sanki seyirci hiç yok da aynadan kendini izliyor gibi. O an kontrol tamamen onda. Bunu şovun bir parçası olduğu için değil, kendisi böyle olduğu ve hissettiği için bu şekilde davranıyor. Eski videoları, canlı kayıtları izleyince aradaki fark sadece yaşı ve saçı. Davranış, hareketler hep aynı. Konserle ilgili bir not da şarkılarda Noel Gallagher'ın söylediği yerleri Liam söylemiyor, seyirciye bırakıyor. Artık aralarında devam eden husumetten olsa gerek onun hakim olduğu şarkılar da şu ana kadar konser şarkı listelerinde yer almadı. İstanbul'a dönüp bunların anısını yaşamaya devam ederken şaka gibi bir haber aldık. Artık kaderin bir oyunu mu, yoksa bir mucize mi bilmiyorum. 14 Ağustos 2018'de KüçükÇiftlik Park'taki Liam Gallagher konseri anons edildi. Heyecandan titremeye başladım. Ama bu Liam, sahneye çıkana kadar konserin olup olmayacağına emin olamazsın, bu da onun acı gerçeği. Her durumda şu anki umut ile bile 10 yılda bir izlediğin adamı 5 ayda iki kere izleme şansına sahip olmak da pek olası bir durum değildi, ama olacak diye ummaya devam. O an için yeniden beklemeye başladım. Liam'ın çok güzel bir açıklaması var: ''200 kişi de olsa 2000 kişi de olsa konser, konserdir. Sen sadece moda girmeli ve herkesi coşturmalısın. En iyi şekilde söylemeli ve kontrolü devamlı elinde tutmalısın.'' Belki de bu yüzdendir ilk turneden sonra Britanya'daki konserlerinde şarkı listesini değiştirdi. Wonderwall gibi en popüler Oasis şarkısını listeden çıkardı ve yerine onun B-Side'ı olan Whatever'ı ekledi. Bunu birkaç şarkı için de yaptı. Ama ne zamanki Britanya dışına Avrupa'ya turneye başladığında eski listeye çok yakın bir liste yaptı. Be Here Now'ı çıkarıp Whatever ile devam etmek gibi. Bir yıl her yerde aynı liste ile konser vermek yerine biraz bölgesel olarak modifiye etmesi bence çok hoş bir durum. Bunun üzerine yukarıdaki dediğini okuyunca çok daha anlamlı geliyor. Tekrar tekrar teşekkür: MTV Türkiye her ne kadar artık olmasa da 2008'de beni o konsere gönderdikleri için halen ne kadar teşekkür etsem azdır. Bir insanın en büyük hayallerinden birini gerçeğe dönüştürmüşlerdi. Bonehead nam-ı değer Paul Arthurs. Kendisi Oasis'in daha grup adı bile konmamışken Liam Gallagher, Tony McCarroll ve Paul Guigsy McGuigan ile olayın en başından içinde olan gitarist. 1999 yılındaki büyük değişimde o da gruptan ayrılmıştı.


Eylül ayının gelişiyle birlikte bütün yaz dinleyiciyle buluşmayı heyecanla bekleyen albümler sandıklardan çıktı, dijital platformlara birer birer düşmeye başladı. Hem de henüz eylül ayının ilk haftasındayız, onlarca albüm daha sonbaharda yayınlanmak için sırasını bekliyor. Geçen hafta yeni kayıtların arasında en çok dikkatimi çeken OmA'nın on parçadan oluşan Tohum albümü oldu. 6 Eylül'de People Make Music etiketiyle yayınlanan albümü dinlerken üçüncü parçada vokale ve sound'a dair bir şeyler tanıdık gelince şarkı listesine bir defa daha alıcı gözle baktım. Albümde yer alan Zürafa ve Ordular adlı parçaları fark edince OmA'nın sıfır kilometre bir proje olmadığını hatırladım. 2016 senesinde Youtube üzerinden yayınladığı bu iki parçayla Facebook haber kaynağımı kendi çapında meşgul eden OmA'dan uzun süre haber alamamıştık. Kaldı ki projenin aktörlerine dair herhangi bir fikrim olmadığı için zaman içerisinde peşini bırakmış, varlığını unutmuşum bile. Demet Çizenel'in kendine has bir tavra sahip vokaline aşinalık hissedince gizem çözüldü, sır perdesi aralandı. Bundan iki yıl önce kendisini repeat'e aldıran ve ah şu Bolşevikler gibi bir sözü dilime dolamaya mazhar olmuş Ordular ile bu defa Spotify'da olmak üzere yeniden kavuştuk. İlk şoku atlatıp kendisiyle hasret giderdikten sonra albümü bir defa daha en başından dinlemeye koyuldum. Kendi deyişleriyle OmA'nın tohumu, Alman-Türk şarkıcı ve şarkı yazarı Demet Çizenel ile müzisyen ve müzik yapımcısı Burak Güngörmüş'ün 2014 yılında Büyükada'da yollarının kesişmesiyle atılmış. -Adaların kerametine daima inandığım için böyle bir albümün temellerinin de bir adada atılmış olması benim için şaşırtıcı değil. Olağanın sınırlarının aşılmasına, olağanın üstüne çıkılmasına imkan tanır adalar.- 2014 yılında Büyükada'da başlayan kayıt süreci Babajim Stüdyoları'nda nihayete ermiş. Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine. Çıkalım çıkmasına da, asıl masal biz kerevete çıktıktan sonra başlıyor. Nükleer santraller, temel hak ve özgürlükler gibi somut ifadelerin yanı sıra aynı ismi taşıyan şarkıda tekrar eden bir Zürafa sembolü var ki işte o sen ne istersen o demek. Çalıştır saksıyı, doldur boşlukları. Ne direktliğin getirdiği düzlük, ne sembollerin getirdiği bir şeyler demeye çalışırken hiçbir şey diyememe tuzağına av olmak. OmA sözcüklere av olmayan, bilakis onları ustalıkla eğip büken şarkı sözleriyle özlediğim dengeyi henüz ilk albümünde ustalıkla kuruyor. Sen Harikalar Diyarı ol, ben de Alice dese de kendi dolaştığı diyarları bize ancak ucundan gösteriyor. Oralara zahmetsizce ulaşmak öyle pek de mümkün sayılmaz. Önümüzdeki günlerde müziğiyle uykularınızı kaçırır mı bilmem ama OmA'nın Şarkı sözü nasıl yazılır? sorusunun yanıtına dair bir şeyleri anladığından şüphem yok.


Müzisyenler müziklerini tanımlarken olabildiğince sade anlatımlar seçiyorlar. Emre Akbay müziğini, sözün ön planda olduğu, tarzın en melodik hali; anlam kaygılı ve duygu uyandıran müzik olarak tanımlıyor. Bu, benim içinse yozlaşmış bir romantizm anlayışından uzak, hafif ve seyreltilmiş bir anlatı. Sadeleştirme eylemi yok etmekten doğarken, seyreltmek eklemekten gelir. Bu seyreltilmiş anlatılar romantizmin hayalperestliğini ve kuralsızlığını hissettirirken, klasiğe rest çeken modern bir tavır da içeriyor. Klasik ve ağdalı bir romantizm anlayışını terk eden, şiirsel, derin ama anlaşılır ifadeler; kısacası romantizmi, modern olanla seyrelten özgün bir tavır: Modern Romantik. Bu Modern Romantik karakteri belirleyen ise şarkı sözleri. Bazen kendi kendimize kurduğumuz, bazen de yalnızca düşünce olarak kalmasını isteyerek, ses vermediğimiz pek çok cümlenin farklı bir formu olan şarkı sözleri, bu yüzden anıların alarmı oluyor ve filmografik birkaç dakika yaşayarak, müzisyenle beraber ortak bir enerji alanına girmenizi sağlıyor. Sözlere taban sağlayan, sözleri vurgulayıp ön plana çıkartan basit ve sade altyapılarda aynı zamanda hikayenin zamansal kurgusunu yaparak, o duyguyu zaman düzlemine oturtmanızı sağlıyor. Sözün ön planda olması armonik olarak alt yapıyı fazlaca basitleştirse de, kompozisyonda bir boşluk hissetmemek sözlerin, flowların ve vokal tekniğinin, dinamizmi ve duyguyu doğru bir şekilde dengelediğini gösteriyor. Aslında etnik kökenden, coğrafyadan ve kompleks müzik türlerinden olabildiğince sıyrılmak, müziği bağımsız kılan, fazlaca evrenselleştiren ve özgürleştiren bir hareket; ancak etnik tınılara, armonik kalıplara bir sınır çekilerek, basit birkaç akorla bile oluşturulabilecek altyapılar, sözler olmadan yalnızca aidiyetsiz birer melodiye dönüşebiliyorlar. Tabii altyapı üzerinde şiirsel iç görü yeteneğinin etkili bir dışa vurumuna şahit oluyorsanız aidiyet yalnızca ufak bir ayrıntı olarak kalıyor. Bu, sözlerde bireyselliği, alt yapılarda ise kaygıdan uzak bir evrenselliği, bir müzikal sınırın, aynı zamanda sınırsızlığın içinde uyuma sürükleme hali. Ve birbirine benzetilen, deforme edilen, yeniden kurgulanan soyut düşünceler, yani sembolize edilenler. Singer-song writer akımında yer alan müzisyenlerin belirgin özelliklerinden biri. Şiirsel iç görü ile yazılmış sözler, kelime oyunları, somutlaştırmalar sözlerde fazlaca yer alıyor. Bu akımda yer alan müzisyenler, deyim yerindeyse önce şair sonra müzisyen oluyorlar. Bu, istisnalar dışında, singer-songwriter akımında yer alan müzisyenlerin enstrümanist özelliklerini çok fazla ön planda tutmamalarını da açıklıyor. Akımın, enstrümanlar yerine kompozisyonun bütününü dinleyiciye sunan bir tür olması bunu gerektiriyor olsa da, can yakıcı soloları Emre Akbay şarkılarında dinlemek kulağıma hiç fena bir fikir gibi gelmiyor. Akımların değişmesi ve gelişmesini bu noktada müzisyenlerin kalıplara olan bakış açılarıyla ilgili olduğunu düşünüyorum. Müzikte kapalılık yerine devinim ve etkileşim, bu gelişimi her zaman fazlaca tetikliyor. Bu devinimin bir ayağını da dinleyiciyle yüz yüze iletişim oluşturuyor. Sanatçıların dijital mecralardan önce, dinleyici ile şarkılarının enerjisini aynı ortamda paylaşmaları ve başka müzisyenleri dinleyebilmeleri, bunun için çok sağlam bir adım. Aslında Eskişehir'de sık sık konserler veren ve sahne hayatını daha çok Eskişehir'de yaşayan Emre Akbay da bu platformlarda sıkça dinleyici ile buluşuyor. Geçen Aralık ayında Sofar Fest'te Merve Çalkan ile sahne alan Akbay, bu devinime sağlam adımlar atmaya devam ediyor. Akbay'ın aynı zamanda Yiğit Tungaç, Oktay Zengin, Cihan Demir ve Şenol Coşkun 'dan oluşan kadrolaşmış bir ekibi var. 1 Şubat Çarşamba 2017 günü Atölye Hangart'ta Emre Akbay ve Dostları adlı bir konser veren ekip, No Land grubunun vokalisti Kamil Hajiyev ve Fatih Çölgeçen'i sahnelerine konuk etti. Ekibi oluşturan müzisyenlerin güzel iletişimi ve sahne performansı sırasında birbirlerine duydukları güvenden doğan rahatlık, ekibin enerjisini gerçekten yükseltiyor. Son olarak, Bir Şarkım Var isimli projede 'Uyan' şarkısıyla yer alan Emre Akbay, yaza doğru çıkaracağı albümün kayıtlarını Bahçeşehir Üniversitesi Stüdyoları'nda tamamladı. Yakın zamanda albüm hakkında daha fazla bilgi vereceğiz. Albümle birlikte kısır tanımları yok ederken, yeni modern romantik meselelere de dalacağız gibi görünüyor. Emre Akbay'ın daha önce katıldığı BBI Yerli projemizdeki sayfasına da buradan ulaşabilirsiniz.


Yukarıda saydığım isimler ve bu isimlerin birinin ya da bir kaçının içinde olduğu gruplar bildiğiniz bir örgütü oluşturuyor. Bilinmeyen biri tarafından dünyanın en verimli toprağına ekilen bir bir ağaç gibi... Bu ağaçta yetişen birbirine benzeyen ama her birinin tadı birbirinden farklı olan yaz kış meyve veren bir ağaç. Bu adamların bir araya gelmesi nasıl oldu hiç bilmiyorum. Eğer bir gün birine rastlarsam mutlaka sorup öğreneceğim. İçlerinde olduğu projeleri güzelleştiren, anlamlar katan ve yıllarca unutulması zor işler yapıyorlar. Kendileri ve birlikte çalıştıkları kim olursa olsun bir araya geldiklerinde birbirlerini o kadar iyi tamamlıyorlar ve besliyorlar ki, ortaya çıkan şey hep dinlediğinizin en iyisi oluyor. Mesela, Feryin Kaya. İlk Dinar Bandosu'nda duydum; sonra DANdadaDAN'da; sonra 123. Kendi müzik hayatıma bakınca ne kadar gereksiz şeylere kaygı duyduğuma inandım. Birden fazla grupla çalışınca kendi müzisyenliğim/duygularım körelir mi diye düşündüğüm çok oldu. Düşüncemde haklı olabilirdim belki; ama burada ayırt edilmesi gereken şey bu adamların mental açıdan kendilerini çok üst düzeye getirmeleri. Bu adamlar hangi ortamda, hangi projede, hatta evrendeki başka bir gezegende, başka türlü canlılarla bir araya gelip müzik yapmaları gerekse bile, birbirlerini besleyip, yine harikalar yaratabilirler. Sadece müzikal anlamda bir arada olmadıkları basit bir araştırmayla ortaya çıkabiliyor. Korhan Futacı Yasemin Mori'nin son albümünün hazırlanmasına etkin rol aldığını biliyoruz. Aynı şekilde Kırkaltı'nın Güz Bulutları klibinde eli var. Aynı şekilde Kırkaltı'da Görkem Karabudak'ın vokal olarak katkı sağladığı, geçen sene Ediz Hafızoğlu'nun editörlüğünü yaptığı Drum'n Bass dergisi ekinde albümün hediye olarak dağıtıldığını ekleyelim. Peki Kırkaltı'nın gitaristi kim? Barlas Tan Özemek! DANdadaDAN dağıldığında hepimiz hayal kırıklığı yaşamıştık. Hala da etkileri vardır; ama sonra durup düşününce hayal kırıklıklarım hafifledi. Gruptan Korhan Futacı'yı çıkartınca geriye Feryin Kaya, Burak Irmak ve Berke Can Özcan kalıyor. Onların üzerine Dilara Sakpınar'ı koyunca ise ortaya 123 çıkıyor. Şöyle yapalım bir de... DANdadaDAN'ın elemanlarını alalım. Üzerine Tansu Kamer ve Özlem Şimşek'i ekleyelim. Bakın şimdi de Tamburada oldu. Uzun zamandır bu yazıyı yazmak için kafamda düşüncelerimi toplamaya çalışıyordum. Bugün, bu sefer yazacağım diyerek bilgisayarın başına oturdum. Kafam çok karıştı. Kim nerede, kiminle çalmış, ne yapmış, ne çalmış soruları içinde kayboldum.


İlk olarak tuttuğum takımdan mevzuya girmek isterim. Kuzey Londra ekiplerinden Tottenham Hotspur'un stadı White Hart Lane'de 2007'den beri oyuncular sahaya çıkarken beri Star Wars Bölüm 1'in en bilinen ve karizma şarkısı olan Duel of The Fates çalıyor. Hatırlamayanlar için Obi-Wan Kenobi ve Qui-Gon Jinn'in Darth Maul ile dövüş sahneleri esnasında çalan şarkı olarak da belirtebiliriz. Spurs maçlarını izlerken bu şarkıyı duyunca insan gerçekten etkileniyor. Neden Duel of The Fates de başka bir Star Wars şarkısı değil diye Spurs başkanı Devy'ye sormuşlar ve Darth Vader'ın tema şarkısı olan Imperial March tribündeki çocuklar için ürkütücü olabilir. yanıtını almışlar. Ayrıca her galibiyet sonrası maçın bitiş düdüğü ile statta Glory, Glory Tottenham Hotspur çalıyor. Manchester'da ise olay bu kadar sakin değil, resmen kan gövdeyi götürüyor. Şehrin kırmızı tarafında The Stone Roses çalarken, mavi tarafında ise malum bolca Oasis çalıyor. 2000'lerin başında United'ın The Class of '92 olarak da adlandırılan altın jenerasyonu oyuncularından Gary Neville'ın istediği üzerine, oyuncular Old Trafford'da sahaya çıkarken The Stone Roses'tan This Is The One çalıyor. Ian Brown'un da bir United taraftarı olmasının da taraftarın bu şarkıyı sahiplenmesinde katkısı var. Ayrıca şarkının şeytan tarafından tüketilen bir kızı anlatması ile de Kırmızı Şeytanlar a güzel bir gönderme var. Manchester'ın mavi tarafında ise durum biraz daha farklı. City of Manchester'da oyuncular sahaya çıkarken Richard Rodgers ve Lorenz Hart'ın 1934 yılında yazıp bestelediği Blue Moon çalıyor. Şarkı ilk kez 1989-90 sezonunda statta söylenmiş. Ayrıca Blue Moon'un The Doves, Supra, The Marcels, ve Beady Eye tarafından yeniden yorumlanmış versiyonları da statta çalınmış. Ayrıca dönemsel olarak da Oasis'ten Some Might Say de çalabiliyor. City'nin maç günü ritüellerinden biri de oyuncular maç öncesi soyunma odasına girerken odada Wonderwall çalıyor olması. Bunun ayarlaması da malzemeciler tarafından yapılıyor. Zaten konu City olunca illa bir yerinde Gallagher kardeşlerle kesişmemesi garip olurdu. En meşhur taraftarlık filmlerinden biri olan ve West Ham United ve Millwall arasındaki rekabeti anlatan Green Street Hooligans'ı izlemiş olanların aşina olacağı I'm Forever Blowing Bubbles ülkenin en eski taraftar şarkılarından biri. John Kellette, James Brockman, James Kendis, ve Nat Vincent tarafından yazılan şarkıyı kendilerine uyarlayan taraftarlar, ilk kez 1920'de o dönem teknik direktörlük yapacak Charlie Paynter'in tanıtımında söylemişler. Ayrıca oyuncular sahaya çıkarken bu şarkıya baloncuklar eşlik ediyor ve çok güzel bir görüntü oluşuyor. Leicester City'nin müzik dünyasından en büyük taraftarı Kasabian. Durum bu olunca da takımın iç saha maçlarında attığı gollerden sonra statta geçtiğimiz senelerde Premier League'in de tema müziği olan Fire çalıyor. Londra ekibi Chelsea'nin stadında ise ülkenin genel müzik tarzından farklı olarak reggae müzik hakim. 1960'ların sonundan beri maç başlangıçlarında Harry J'den Liquidator çalıyor. Kuzey Londra ekiplerinden Arsenal de ise işler biraz daha farklı. Çalacak şarkılara genelde taraftarlar karar veriyor. Son yıllarda favori Fatboy Slim'den Right Here, Right Now. Ayrıca Motörhead'den The Game çalmışlığı da var. Liverpool şehrinin mavi tarafı Everton'ın stadında şampiyon oldukları 1962-63 sezonunda İngiliz polisiye dizisi olan Z Cars'ın tema müziği çalmaya başladı. Everton'ın şampiyon olması bu şarkıyı daha meşhur hale getirdi ve bir yıl sonra dizinin hayranı olan dönemin Watford teknik direktörü Bill McGarry oyuncuların tünelden çıkarken bu şarkının çalınmasını istemiş. White Hard Lane geçtiğimiz yıllarda yıkıldı ve yerine yenisi yapıldı Aralık 2018'de açılması planlanıyor. Kırmızı Şeytanlar, Manchester United'ın lakabı.


Koronavirüs salgını sebebiyle birçok mekanla birlikte mart ayından beri etkinliklerine ara veren Beykoz Kundura, bu hafta sonu kapılarını Bir Yaz Gecesi Sahnesi konser serisinin ilki için tekrar açıyor. Yeni normalimizi yaşadığımız şu günlerde etkinlik mekanlarımızdan da fiziki koşullarına bağlı olarak gerekli önlemleri alıp gerçekleştirecekleri çeşitli etkinlik haberleri de almaya başlıyoruz. 25 Temmuz Cumartesi ve 26 Temmuz Pazar tarihilerinde Beykoz Kundura, Bir Yaz Gecesi Sahnesi'nin ilk konuklarını bu hafta sonu ağırlıyor. Cumartesi günü, Chico, Hedonutopia, The Kites ve Undomondo sahne alırken, pazar günü ise Büber, Tolga Duyan feat. Bulut Adalı Seçkin ve Barış Demirel Barıştık Mı'nın canlı performansları yer alacak. Beykoz Kundura tarafından organize edilen etkinliğe, Beşiktaş iskelesinden kalkacak ücretsiz özel tekne servisi ile boğazdan ulaşmak mümkün. Kendi araçlarıyla etkinlik alanına gelecekler için de otopark kullanımlarının ücretsiz olduğunu belirtelim. Bilet fiyatlarına tekne ile ulaşım ve bir ikram dahildir.


Yıllardan 2004, henüz 4. sınıfa gidiyorum. Bütün derslerimize tek bir öğretmenin girdiği dönemler. Öyle bir şey ki, daha o yaştayken annenizden çok öğretmeninizi görüyorsunuz. Dolayısı ile okul, kişilik oluşumunda belki aileden daha büyük bir öneme sahip. Her şeye masumca yaklaştığımız, kötü nedir bilmediğimiz bir dönem. Müzik dersimize de aynı öğretmen girerdi. Müzikten veya tek bir notadan dahi anlamıyordu gerçi ama eğitim sistemi bunu gerektiriyordu belli ki. O yaşlarda insan düşünemiyor ve öğretmenini gözünde tanrılaştırıyor. Gelecek hafta şarkı söyleyeceksiniz, not vereceğim. Türkçe olmak zorunda, türkülerimizden seçerseniz daha güzel olur. dedi kendisi. Türkü nedir tam olarak bilmiyordum henüz. Ne söyleyebilirim ki ben? diye düşünüp durdum. Bundan sonraki 1 hafta boyunca çalıştım sürekli tabii. Anneme, babama, abime sürekli söyledim bu şarkıyı. Onlar da sevdiler. Yanlışlarımı söylediler, birlikte düzelttik ve hazırlandık. Gün geldi, çattı. 53 kişilik sınıfın ortasına geçip tek başıma şarkı söyleyecektim ve bundan dolayı nasıl heyecanlı olduğumu anlatamam. Öyle bir şey ki, şu an bile hissedebiliyorum aynı heyecanı. Sıra bana geldi, tahtaya çıktım ve Mayın Tarlası'nı söylemeye başladım. Sınıfa karşı şarkı söylemek o kadar hoşuma gitmişti ki, kendimi sahnede bir grup eşliğinde söylüyormuşum gibi hissetmiştim. Hatta gaza gelip Koşmuşum, düşmüşüm, kalkmışım. Sevişmek sevmekten gelir inanmışım. Elimden tuttuğunda öyle bir güvenmişim ki, bize bir şey olmaz sanmışım. kısmını da söyledim. Geçtiğimiz günlerde Babajim Stüdyoları'nda bir dersim vardı ve Pieter Snapper ile birlikte mastering stüdyosundaydık. Siyah bir akustik gitar gördüm ve elime alıp dokunmak istedim sadece. Bildiğim bir kaç nota var, onlara bastım ve tellere dokundum. Sesi çok hoşuma gitmişti ve bu durumu biraz devam ettirdim. Pieter Snapper'ın, Yalnız o Şebo'nun gitarı. diyerek beni uyarmasıyla o gitarı hiç bırakmak istemedim ve son bir kez daha dokunduktan sonra yerine bıraktım. Ve az önce anlattığım hikaye tekrardan aklımda belirdi. Aradan 13 sene geçti, büyüdüm. Ve seçtiğim meslek, yaptığım işler, kısaca tüm hayatım müzikle iç içe. Ve iyi ki öğretmenimi hiç bir zaman dinlememişim diyerek kendi kendime seviniyorum. Şebnem Ferah'a, beni bu güzel şarkılarıyla büyüttüğü için teşekkür ediyorum. Ve öğrencilerini çocukları gibi görüp, tüm çabası onlara güzel bir gelecek hazırlamak olan öğretmenlere teşekkür ediyorum. Her ne kadar az olsalar da..


Sesler okyanus ötesinden gelmiyor. Danimarka'nın doğusunda, Aarhus'dayız. Yeni tanıştığım Sky Architects ile sizleri tanıştırayım. 70'lerin progresif rock gruplarına yer yer göndermeler var. King Crimson'dan 65daysofstatic arası etkileşimleri olduklarını söyleyebilirim. Kendi içlerinde tam olarak tanımlayamadıklarını düşündüğüm bir sinerjiden bahsediyorlar. Bu üstü kapalı sinerji ilerleyen dönemlerde ortaya çıktıkça bu grubu ya kalıcı bir iz bıraktıracak konuma getirecek ya da o kaosun içerisinde kaybolmasına sebep olacak. Ek bilgi: Sky Architect adında bir de Hollandalı grup varmış. Progressive Rock grubu. Sadece bir EP'leri var.


Interpol'ü yaptıkları müzik dolayısıyla bir Paramore gibi düşünemeyiz, elbette... Son albümlerinde çıkıp 80'ler synth'leri kullanmaları komik olabilirdi. Ancak Barricade ile All The Rage Back Home arasında kalan ama hiç akla takılacak bir melodisi olmayan If You Really Love Nothing ile başladığımız albüm bize grubun zamanda donuk kaldığını hissettiriyor ve albümün geneli de maalesef bu havayı koruyor. Birçok eleştirmen için Marauder, grubun geçmiş işlerine çakılan bir selam ve bu bir yere kadar da doğru: Şimdiye kadar albümün en sevileni olan ve bir nevi albümün adını da taşıyan The Rover, durmadan yankılanan gitarlarıyla ve sözleriyle gerçekten de özellikle ilk albüme verilmiş hoş bir selam: Open up and enlighten again / Enjoy the skyline, it's an incremental end. Veya Who Do You Think?'in içinde olduğu Our Love to Admire'dan fırlama bir havaya sahip NYSMAW da bu şarkılardan biri. Ama Survaillance'dan sonrası XV. Louis'nin ve Regina Spektor'un dediği gibi, le deluge... Marauder, bunca aynılığa, bunca tekrara ve bunca tekdüzeliğe rağmen hoş bir uzunçalar. Nasıl Nuri Bilge Ceylan filmleri Cannes için artık sözlü bir kanuna dönmüşse indie rock camiasından 3 yıldır beklediğimiz bu atak da bir nevi dinleyenlerin arasında konuşulmadan kabul edilmiş bir hareket. Ne yaparsa yapsın muhakkak iz bırakan, zeki, stil sahibi, işini bilen bir grubun, aynı niteliklere sahip güzel bir albümü Marauder. Ama bu 'klasik rock çalgıları bas / bariton vokaller sonsuz gitar tekrarları' formülünü bir kere daha uygularlarsa ben hastaneye yatacağım, onlarsa Sigur Ros'un uğradığı hezimeti yaşamak durumunda kalacaklar.


Caka satılan bilimsel datalar, sahip olunan yada olunamayan yetenekler, olmazsa olmaz statüler, kimlik olan etiketler hatta belki istatiksel olarak neye denk gelişi insan yada onunla ilgili herhangi bir şeyin. Bazı kırılmalar var hayatta. Bunlar bir kişiye olabildiği gibi bazen kitlelere, çoğunluğa ve bununla beraber bazen sadece bir cümleye, bir filme yada bir şarkıya. Bir de en fenası kıpırtısızlığa. Ölüme. Tabi kırıldığı yerden kırmakta var hayatta. Roller değişmiş, kalbe uzak tüm silahlar kuşanılmış, surlarla çevrili kalenin içinde durup atlar ve filler ileri sürülen. En güçlü hamleyle borcunu ödemek gibi. İşte O da bu şarkının konusu. Sert ve Fizik. Hafıza kaybı belki omurilik zedelenmesi, böbrek yetmezliği en kötüsü sonbahar temizliği. Her şey birbirinin yerini alıyor işte. Hayat sıradan bir tiyatro oyunu ve rollerde tiratlar kadar aynı. Baş rollerin değişkenlik gösterdiği sıradan bir oyun. Biri birinin yerini almaz, biri görünmez olabilecek kadar yeteneklidir sadece... O bu şarkının konusu değil ama.


Kayahan'ın vefatının ardından biyografisi hemen hemen tüm medya organlarında kendine yer buldu. 1949 doğumlu Kayahan, müziğe başlama hikayesini bir televizyon kanalında anlatırken, gitar henüz Türkiye'de yaygınlaşmadığı için ilk önce mandolin ile tanıştığını söylüyordu. Bu, tarihi mini kesit Türkiye'deki müziğin kırılımlarına da ışık tutuyor. Modern dünya ile tanışan yeni jenerasyon anne-babaların, henüz bebek doğmamışken, anne karnındayken dinletmeye başladığı klasik müzik eserleri, uyanık yapımcılar tarafından çoktan albümleşti ve raflarda yerini aldı. Dolayısıyla 1949 itibariyle dünyaya gelen her yeni jenerasyon da, müzikal anlamda bir öncekinin üzerine katarak ilerlediğini varsayarsak, klasik türk müziği enstrümanları diye adlandırabileceğimiz, mazisi bizans dönemine ve Endülüs'e kadar dayanan uzun bir tarihle yüzleşebiliriz. 80'lerden sonra ülkenin varolan kültürel kırılımının halk müziğinden, arabesk-fantezi eksenine kayması da yine çağın başka bir geriye yaslanış hikayesidir. Aşık Veysel'in köy enstitülerinde eğittiği çocuklardan, damar müzik eksenine gerilemek bir nevi ülkenin genç nesline bel altı girişmekten öte bir şey değildir. Dikkat çekmek istediğim konu müzikalitenin ötesinde, müziğin insanlar üzerindeki etkisi ve o etkinin hiçbir sanat dalının yaratmayı başaramadığı şeyi başarması; yani ülkenin genel kültür seviyesini doğrudan etkilemesi. Müzik, kültürel olarak ait olduğu topraklardan, köklerinden beslenebilir. Bunda tuhaf bir şey yok ama müzik bir ırkı, bir mezhebi temsil etse dahi, bir ayrışma aracı asla değildir. Bağlama ve Türkü sevdalısı çokça tanıdığımın, bizim türkülerimiz varken ne gerek var bunlara diyerek parmakla hedef gösterdiği ve bunlar batılı işi diyerek bilmeden faşizan bir yaklaşım gösterdiğinin farkında bile değil; oysa dinlediği müziğin sözlerinde bolca kardeşlik, barış ve sevgi türevi sözcükler varken. Müzik, müziktir! Aydınlatır, öğretir, ışık tutar, heyecan verir, omuz verir, gülümsetir, içini ısıtır. Müziğe dair pragmatist bir algıyla yaratılan üstü kapalı kavram, sadece hayata karşı tutunacak dalı olmayan savunmasız insanların, müzik diye sarıldığı ama gerçekteki müzikle alakası olmayan bir metadır. Müziğin ne olduğu ve ne işe yaradığına dair hala alacak yolumuz var. Yüksek tirajlı ulusal gazetelerin müzik eklerinin kalitesi, ana akım radyoların en çok çaldığı şarkılar, toplumun müzik üzerinde ne düşündüğünü gösteriyor. Fakat durum o kadar da umutsuz değil. Kayahan'ın çocukluğundan bu yana gelen ve ana akımın dışında bir şekilde kalmayı başaran her yeni jenerasyon, bir öncekini tekrar etmeden, üzerine katarak devinim yaratmayı başardı. Bu gelişimin biraz ağır ilerlemesi çok üzücü ama yakın zamanda hızla ivme kazanması da çok mümkün. Çözüm ise farkındalık yaratmakta ve çoğaltmakta. Tarihler 9 Haziran 2016'ı gösterdiğinde, henüz 6.000 izlenme barajını aşmamış Babylon'da canlı kaydedilmiş Birinci Dünya Barışı isimli nefis bir eser yayınlandı ve belki de bu, bu yazıyı özetleyebilmem için ihtiyacım olan tek şeydi. Korhan Futacı ve Kara Orkestra'ya eşlik eden 8 güzel çocuk sebep oldu buna. KFKO, var olan jenerasyonun ve yakın tarihte müzik adına yarattığı kırılım ile en önemli oluşumlardan biri olduğuna inancımı sıkça burada dile getirdim. Tekrar o konuya girmeden, önceki düşüncelerimin devamı olarak yeni bir konuya bağlayacağım. Klasik müzik ve ardından onun minimize edilerek, dönemine uygun şekilde ortaya çıkan caz müzik ana akımların daima uzağında kaldı veya kendini elitizm kıskacından kurtaramadı. Müzik türleri ile dinleyicilerin ilişkisi son zamanlarda ya da belki de hep kolay dinlenebilirlik üzerine kuruldu. Müziğin kalitesi de bunun üzerinden değerlendirildi. Bu büyük hatanın bir an önce ortadan kalkması için, dinleyicinin kendini bir an önce değiştirmesi lazım. Yeni nesilin, dünyada olup biteni yakından takip edebilme imkanın kolaylaşması ve buna binaen köklerinden kopmadan doğru olanı süzebilme beceresi edinmesi, dolayısıyla çok önemli bir hal aldı. KFKO'nun performansına eşlik eden çocukların yaratacağı dalganın etkilerini ilerleyen yıllarda gözlemleyeceğimizi düşünüyorum. Saksafon, trompet, trombon, fagot, kontrbas vb. birçok enstrümanın varlığı, müziği zenginleştirmek için, zihinde yeni kompozisyon algısının oluşması adına oldukça önemli. Gitar ya da bağlama ikilemine sıkışmış neslin çocukları bunlara bir şekilde aşinaydı ama o enstrümanlar sadece konservatuvardaki abileri ve ablalarının çalabileceği şeylerdi ve ulaşılmazdı. Zaten ulaşmak isteseler bile, mevcut müfredatın saçma sapan olması, ebeveynin çocuğu üzerinde kurduğu baskıcı, gelecek kaygısı zehiriyle doldurduğu saldırgan tutumu, o çocuğa ulaşmak istediği alanı kapatacaktı. Bir de bildiğiniz üzere, konservatuvarda torpil var ön yargısı da hala yıkılmadı. Üstelik bunun üzerine konservatuvar okuyan insanları müzikten soğutan sebepler de gizliliğini koruyor. Düşünsenize, mevcut sistemde eğitim veren konservatuvarlar Kerem Görsev'i sınır dışı etti. Compel'de her ay gerçekleşen söyleşilerden birine katılan Fuat Güner, söyleşi esnasında yakın çevresindeki donanımla insanlarla a'dan z'ye her şeyini hazırladığı müzik bölümü için anlaştığı üniversitelerden ticari kaygı sebebiyle veto yediğini anlattı. Hal böyle olunca, biz hangi çocuğa, müziğin derinliklerinde keşfe çıkarttıracağız. Sadece çocukların değil, herkesin gözünde müzik tam bir şov dünyası ve hafta sonu eğlencesinden öte bir şey değil. Bin kere yazdığımı tekrarlayacağım. Radyoda dinlediğiniz 3 dakikalık şarkının evvelinde çok büyük bir zaman ve emek var. Yakın zamanda hayatında hiç stüdyoya girmemiş, sesi güzel bir arkadaşımı bir kayda soktuğumuzda harcanan emek karşısındaki şaşkınlığından belgesel yapılabilirdi. Zira şahit olduğu şey sadece kayıt aşamasıydı. Bu yüzden o çocukların sahnede olması çok önemli. Korhan Futacı ve Kara Orkestra, ana akım diyince akla gelen ilk isimlerden Sezen Aksu'nun dikkatini çekmesi tesadüf değildir. Çünkü bu adamlar iyi müzik yapıyor ve yarattıkları sinerjiyle ülkede kendini tekrar eden müzik eksenine yeni bir farklılık ve farkındalık kazandırıyor. Dolayısıyla büyük bir algoritmayla çalışan arama motorları Sezen Aksu yazdığında, KFKO'yu muhakkak bir yerlere sıkıştıracaktır. Elazığ'ın Kovancılar ilçesinde yaşayan Mehmet bir gün aşık olduğu Ayşe'yi düşünürken Sezen Aksu'nun adını Youtube'a yazacak ve belki de Arif'in Manchester'a attığı gol yerine, Birinci Dünya Barışına ulaşacak. Bu çarpışmalar toz bulutuna dönüşmeyecek, aksine yeni dünyalar yaratacak. O yüzden bu çocuklar bugün ana akımdan etkilenerek ve tesadüfen ulaştığı bu yeni isimlere, yeni enstrümanlara yarın merak ederek, öğrenmek isteyerek ulaşmaya çabalayacak. Alternatif müziği yakından takip eden insanların içinde enstrüman olarak gitar olmayan DANdadaDAN'a ilk temas ettiğinde, gitarsız müzik mi olur? derken, bugün keşke dağılmasalardı söylevlerinin ardından, seneler sonra verilen bir konseri hınca hınç dolduruyor. Müzik adına kalıcı bir eser ya da proje yaratmak oldukça sancılı ve zaman alan bir şey olsa da, tarihin akışı içerisinde ait olduğu veya olmadığı kültüre de doğrudan etkisi vardır. Şefika Kutluer ismini hayatınızda kaç kere duydunuz? 2 Aralık'ta Zorlu PSM'de Mozart'ın 239 yıldır saklı kalan bir eserini, Avusturyalı Tutti Mozart Orkestrası ile birlikte seslendirdi. Avusturya Devlet Kültür Nişanı sahibi olan Şefika Kutluer, dünya çapında bir flütçü ve bu ülkede yaşayan, müziği takip eden çok ama çok az insan tarafından biliniyor olması oldukça üzücü. Bu ülke Fazıl Say'ı piyanistliğinden daha çok, siyasi yaklaşımı ve eleştirileriyle biliyor. Çünkü işin o kısmında kavga, entrika ve bir sürü garip gündem maddesi var. Yoksa Fazıl Say'ı da kimse bilmeyecekti. Bu iki örnek işte bu ülkedeki insanların hayata bakış açısını, kültürel olarak durduğu noktayı, yaşadığı topraklarda ve dünyada olup bitene farkındalığını da gösteriyor. Belki çok abarttığımı düşünecekseniz ama Şefika Kutluer'i bilen insanların sayısı %50'nin üzerinde olsaydı bugün terör saldırılarını, Suriye meselesini, darbeyi veya benzeri başka bir şeyi konuşmayacaktık. Müziğin anlattığı şeyler insanlarla doğrudan alakalıdır. Aşık Veysel'in Beni Hor Görme Gardaşımı ile John Lennon'un Imaginei aynı şeyleri anlatıyor. Anlatılanları anlasaydık, anlatabilseydik, sırf bizi trafikte solladı diye bir insana öfkelenmek yerine sevgiyle yaklaşabilirdik. Çok basit bir konuda bile aklımıza ilk gelen kavga değil de, sarılmak olabilirdi. Bu isimleri, eserlerini, aldıkları ödülleri bilmek zorunda elbette değiliz ama derdimiz iyi müzik ise, o zaman algımızı dar tutmamamız gerekiyor; ya da iyi derken zihinsel donanımızı gözden geçirmemiz gerekiyor. İyi müziğin ne anlama geldiğini ve neden bu kavramın altının doldurulması gerektiğinin farkında olmak gerekiyor. KFKO'nun ortaya koyduğu eseri beğenmek zorundayız düşüncesini empoze etmediğimin altına çizerek, sahnede duran o çocukların umut olduğunu vurgulamak istedim. O çocuklar Türkiye'nin en önemli sahnelerinden biri olan Babylon'a 12-13 yaşlarında ayak bastılar. Yarın yine aynı veya benzer birçok sahneye yine ayak basacaklar ve eserlerini sergileyecekler. Bunları yaparken kendi yaşıtlarını ve kendinden sonraki nesli de, ortaya koydukları eserlerle etkileyecekler. Mesela gitar ya da bağlama dışında bir enstrüman çalmaları değil. Mesele müziğin derinliklerinde, bir önceki jenerasyonun öğretilerinin ötesinde, üzerine kattıkları yeni düşünceler ile hareket kabiliyetlerini geliştirmeleridir. Sadece enstrümanistlikle ölçülemeyecek, zihinsel bir aydınlanmanın doğruyacağı yeni bir dünya adına altı çizilesi en önemli konu budur.


Yeni nesil müziğin temsilcilerinden Birkan Nasuhoğlu, Nova Norda, Canozan ve Sedef Sebuktekin, yapım aşaması bir ay sürecek 8 parçalık ortak albüm projelerini duyurdu. Çok yakın arkadaş olan dörtlü, eylül ayı boyunca şehir dışında bir evde izole olup albümün üretim aşamasına başlayacak. Süreç esnasında yaşadıkları evden dış dünyayla sürekli etkileşim halinde olacak ekibin hayatından kesitlerden oluşan video günlükler, beste yapımı ve müzisyenlik deneyimleri üzerine soruları yanıtlayacakları videolar ve canlı konserler yer alacak. Bütün bu bir aylık süreç aynı zaman da 140 Journos tarafından görüntülenerek belgesel haline getirilecek.


Birkan Nasuhoğlu ve Nova Norda ikilisi, Sevgililer Günü'ne özel Uyanmam isimli yeni teklisini yayınladı. Electro pop ve hip-hop türlerini harmanlayan Nova Norda ile şarkıcı, şarkı yazarı Birkan Nasuhoğlu, Uyanmam adlı yeni parçalarını 12 Şubat'ta yayınladı. Hayatın her alanında ve toplumun her kesiminde barış, sevgi ve fırsat eşitliği için mücadele edip bunu her koşulda dile getirmek için çabalayan ikili parçayı Çevremizdeki olayların iç dünyamızı sınadığı bitmek bilmez bir süreçten geçerken, huzuru içimizdeki sevgiye sığınmakla buluyoruz. şeklinde tarif etti. Erekli-Tunç Stüdyoları'nda, tek seferde, canlı olarak kaydedilen şarkının kayıt ve miks işlemlerini Mert Kasap gerçekleştirirken mastering'ini ise Başar Yakupoğlu üstlendi. Nova Norda ve Birkan Nasuhoğlu ikilisinin yeni teklisi Uyanmam'a aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Alternatif sahnenin üretken isimlerinden Birkan Nasuhoğlu, sözü ve müziği kendisine ait olan ''Seni Bana Getir'' isimli yeni teklisini klibiyle birlikte bağısız olarak yayınladı. Seni Bana Getir, 7 Ekim'de Yolların Gözledim'in yayınıyla başlayıp üç şarkıdan oluşan bir hikaye anlatımının ikinci şarkısı. Birkan Nasuhoğlu, sevdiği insana kavuşmayı iyileşmenin de başlangıcı olarak görüyor ve bu kavuşmayı 'kendine gelmesiyle' özdeşleştiriyor. Halkanın son parçası, hikayenin devamını anlatacak olan Uç da Gel teklisinin klibi ise 2 Aralık'ta yayında olacak. Erekli-Tunç Stüdyoları'nda Mert Kasap tarafından kaydedilen parçanın düzenleleri Birkan Nasuhoğlu ve Mert Kasap imzası taşırken, mix'ini Mert Kasap, mastering'inde ise Evren Arkman bulunuyor. Parçanın elektrik gitarlarını Birkan Nasuhoğlu çalarken tuşlu çalgılarda ise Burak Irmak ismini görüyoruz. Seni Bana Getir adlı parçaya ve Onat Esenman yönetmenliğinde çekilen video klibe aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Birkan Nasuhoğlu, Tanrı Türkü Dinliyor projesini 26 Şubat Cuma günü tüm dijital platformlarda yayınlandı. Alternatif sahnenin üretken isimlerinden Birkan Nasuhoğlu, ikisi türkü, bir tanesi de yeni beste olmak üzere üç parçadan oluşan Tanrı Türkü Dinliyor maxi single'ını yayınladı. Proje, Birkan Nasuhoğlu'nun düzenleme ve icradaki usta müzisyen kimliğini gözler önüne seriyor. Sözleri Pir Sultan Abdal'a, müziği Ali Sultan'a ait Dostum Dostum, Aşık Mahzuni Şerif'in İşte Gidiyorum Çeşmi Siyahım ve Birkan Nasuhoğlu'nun yazdığı Ozan Sarohan ile feat yaptığı Ben Ahımı Aldım'ın yer aldığı Tanrı Türkü Dinliyor'un kayıt ve mix'ini Mert Kasap mastering'inde Başar Yakupoğlu bulunuyor. Birkan Nasuhoğlu'nun 'Tanrı Türkü Dinliyor' projesine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


21 Aralık'ta Babylon'da gerçekleşecek olan Rebels & Friends gecesi öncesinde Ömer Ahunbay, Hakan Özer ve Ahmet Kenan Bilgiç ile Jingle House'ta bir araya geldik. Bizim bu röportajı gerçekleştirmek üzere buluştuğumuz gün, Gevende'den Ahmet K. Bilgiç, Okan Kaya ve Gökçe Gürçay'ın sahnede Rebel Moves'a eşlik edeceği bu özel etkinlikte neler yaşanacağını henüz kimse bilmiyordu. Şans bu ya, toplantı saatine denk gelmişiz. Jam session rotasının kabataslak çizilmesine şahit olduk. Ahmet K. Bilgiç'i görmüşken Gevende'nin sessizliğinin sebebini ve grubun akıbetini de sormamak olmazdı elbette. Arnavutköy'de konuşlanmış olan Jingle House, reklam ve medya sektörüyle uzaktan yakından alakası olan herkesin ismini duyduğu, 1990'lardan bu yana reklam müzikleri alanında Türkiye'de pastanın büyük kısmını elinde tutan, adeta bir müzik fabrikası gibi çalışan bir şirket. Ömer Ahunbay ve Hakan Özer'in zamanlarının büyük kısmını geçirdikleri ve kendi deyişleriyle içerisinde izole bir hayat yaşadıkları Jingle House karargahına beş çayı ziyaretinde bulunarak, hem hasret gidermek hem de 21 Aralık Cuma akşamı Babylon'da neler yaşanacağını ilk ağızdan öğrenmek istedik. Ahmet Kenan Bilgiç: Biz şimdilik 'ara'dayız. 18 senedir hiç ara vermediğimizi fark ettik. Herkes farklı yerlere yerleşti: Bodrum, Berlin, Fethiye... Kırınardı albümünün konserlerini de yaptık zaten. Ahmet: En son Bartu Ben dizisinin müziklerini yaptım, geçen yaz bir Amerikan filmi yaptım, şimdi bir tiyatro yaptım: Mert Fırat'ın oyunu Timsah. Bir de şu an Süha Rami'nin albümü üzerinde çalışıyorum, ilk defa bir folk albümünün prodüktörlüğünü yapıyorum. Hakan Özer: Daha önce 2015'te bir tane Karaköy Nublu'da, bir tane de Sıraselviler'deki Nublu'da olmak üzere Gevende ile birlikte iki session yapmıştık. Ahmet: O sefer Gevende tam kadro oradaydı tabii. Ömer Ahunbay: Bilmiyoruz ki. : ) 3-4 ay önce Ahmet ile burada bir session yaptık, garip bir şey oldu, fena olmadı. Hakan: Ahmet'ler bizi arayıp bir an önce ne yapacağımızı konuşalım, çalışalım dediler. Telaşlanacak bir şey yok dedim, çünkü ne yapacağımızı bilmiyoruz. Büyük ölçüde doğaçlama yapacağız. Ahmet: Tabii yine yolu ve köşeleri belli olan bir doğaçlamadan bahsediyoruz. Her ne kadar son senelerde birlikte sahnede bulunmamış olsak da müzikal olarak herkes birbirini çok yakından tanıyor. Gevende kendi içerisinde birbirini tanıyor, Rebel Moves kendi içerisinde birbirini tanıyor. Biz onları tanıyoruz, onlar bizi tanıyor. O yüzden önemli olan zaten ensemble'da nerede buluşabileceğimizi tahmin etmek. Ona göre oturup köşeleri çizeceğiz ama ucu açık olacak, gerisi oradaki oyun alanına bağlı. Tabii ki sahneye hiçbir şey hazırlamadan çıkmayacağız. Belki Rebel'ın şarkılarına biraz el atılır, oradan riff'ler alınır, sıfırdan riff'ler yazarız veya doğaçlama esnasında çıkan riff'lerden beğendiklerimizi geliştiririz. Açıkçası biz de ortaya ne çıkacağı konusunda meraktayız çünkü son konserlerin hepsinde ortaya bambaşka sound'lar çıktı. Ömer: Ama o başka bir konseptti, o konserdi. Hakan: Aslında daha çok 115 BPM ve biraz daha aşağısında kendi aramızda takılmayı çok seviyoruz. Takılma derken hakikaten takılma... Ömer bir groove ile başlıyor, onun üzerine doğaçlama çalmayı seviyoruz. Yıllarca çala çala repertuvar çalmak bir süre sonra sıkıyor. Mesela geçen seferki konser aslında bir repertuvardı. Orada çok fazla doğaçlayamıyorsun, sınırlar çok sıkı oluyor. Cihad: Yine de Rebel Moves şarkıları çok değişmişti, ilk hallerinden çok farklıydı. Ahmet: Her ne kadar iki grup birbirinden çok farklı olsa da temelde aynı dinamiklere sahibiz. İki taraf da senelerdir birbirini çok iyi biliyor ve birisi bir riff girdiğinde oradan nereye gideceğini, hangi sürprizleri yapacağını biliyoruz. Bilmemize rağmen hala bir sürpriz yapılıyorsa, o sürprize nasıl katılacağımızı da biliyoruz. İki ekibin içerisinde de ensemble dinamiği var ve bu ensemble dinamiğine yaslanıp hangi yöne gideceğimize bakacağız aslında. Çünkü prova dediğimiz şey o ensemble'ı oturtmak için yapılan bir şeydir. Zamanla çok çalmış, sahne almış insanlar olarak hepimizde zaten oturmuş bir ensemble ruhu var. O ensemble aslında hangi yöne gideceğine, kimin ne sürprizler yapacağına sahnede karar verecek. Hakan: O gün sahnede bizim içimizdeki dünyada büyük ihtimalle Rebel tarafı biraz daha fazla elektronik olacaktır ama bunun içinde Erol'un etnik unsurları da mutlaka olacaktır. Erol bağlama çalabilir mesela, daha bilmiyoruz ama... Ama yuvarlak olarak aslında Erol'un vokalleri performansa etnik bir lezzet katacaktır, Ahmet'ler de daha akustik bir tat katacaktır. Hakan: Bu aslında seyirciyle birlikte yapacağımız bir performans olacak. Biz güzel bir şeyler yapabilirsek ve seyirciden bunun reaksiyonunu görürsek performans güzel bir loop'a, devinime giriyor ve birlikte yükseliyoruz. Bunu geçmişteki konserlerde yaşadık, bir de öyle bir sürpriz var tabii ki. Tuğçe: Herhalde artık sıradan bir konser vermektense session'ların bu interaktif yönü de sizin ilginizi daha çok cezbediyor. Ömer: Bizim başlangıç noktamız da o zaten. İlk Babylon konserimiz tamamen jam session'dı. Sahnede ne çalacağımızı hiç bilmiyorduk, hiçbir hazırlığımız yoktu. Hakan: Haziran ayında Kaş'ta yaptık, Kaş'ı yıktık geldik. Ömer: Orada bir gece Rebel şarkıları çaldık. Hakan: Ama gerçekten doğaçlama çaldığımız performansla mukayese ettiğimizde benim için arada uçurum var. Rebel parçaları çalmak keyifli ama doğaçlama çalarken insanlar da daha çok eğleniyor. Ömer: Bugüne kadar kayıtlarını aldığımız session'ların hiçbirinin kaydından bir hayır görmedik. Cihad: Daha önce bizim radyo programımıza geldiğinizde arşivde 150 saatlik kayıt olduğunu söylemiştiniz. Ömer: En son geçen nisan, mayıs aylarında burada 3-4 session yaptık. Onların kayıtlarını aldık, hatta Youtube'ta bile o session'lardan kesitler paylaştık. Hakan: Biz onlara aramızda takılmaca diyoruz. 15 dakikadır çaldığımızı zannediyoruz, bir bakıyoruz bir saat olmuş, hala aynı parçayı çalıyoruz. Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsun... Geçenlerde bir de Backyard'ta çaldık, orada Ömer'in oğlu Tibet de perküsyonda bize katıldı. Tuğçe: Elde kaydedilmiş çok fazla materyal olunca o session'ları dinleyip aralarından parça formuna dönüşebilecek bir şeyler yaratmak da ciddi vakit alıyor. Hakan: Ömer'in demin söylediği gibi burada başka bir sürü işler yaptığımız için... O işe oturup kendini tamamen adaman gerekiyor, o bambaşka bir iş. Rebel bizim nefes alma alanımız gibi ama hiçbir zaman hayatımız olamadı. Biraz keyfekeder bir durum var ama bu söylediğinizi yapabilmemiz için diğer işlerde bütün şalterlerimizi indirip, o malzemeleri alıp, başına oturmamız gerekiyor. O başka bir hayat, bu hayatta değil, onu biliyorum. Ömer: Geçen martta Erol geldi buraya, çaldık ve kaydettik. 3 saatlik falan malzeme var, içinde 20 dakikalık falan bir şeyler çıktı. Onu kestim, biçtim ve oynamaya başladım ama oynadıkça bozuluyor... O haliyle okey ama oturayım biraz süsleyeyim deyince o gecenin ruhu kayboluyor. Bizim In-House Sessions adlı ilk albümümüz tamamen stüdyoda oturup bir haftada yaptığımız kayıtlardan oluşuyor mesela. Yalnızca çok uzun olduğu için parçaları 6-7'şer dakikalık formata indirdik ama miks falan, hiçbir şey yok. Ahmet: Cass McCombs İstanbul'a geldiğinde bizim stüdyoya gelmişti, birlikte takıldık ve çaldıklarımızı kaydettik. Ben gelen tüm misafirlerin kayıtlarını arşivliyorum. Bugge Wesseltoft'tan Marcus Miller'a kadar gelen herkesin kayıtları var. Cass ile kayıtları yaptık, çok iyi çaldığımızı düşünüyorduk ve inanılmaz eğlendik. Ertesi gün kaydı dinleyince bu neymiş ya?! dedim, sonra bir baktım Cass 45 dakikalık kaydı hiçbir edit yapmadan Soundcloud'a yüklemiş. Hay allah niye yolladık! diye düşünürken olaya aydık, aslında Cass en güzelini yapıyor. Çünkü dur bakalım şuradaki melodiyi alalım, aranjman yapalım vs. dediğinde genelde hiçbir zaman işe yaramıyor. Zaten albüm kayıtlarında da öyle oluyor bu iş, demolar hep daha güzel oluyor. Bir mikrofon koyup kaydettiğin şey çok güzel oluyor ama albüm kaydına girip beş mikrofonla kaydettiğinde aynı şey çıkmıyor. Bizim son albümde de demoda olan her şeyin aynısı olamadı. Ahmet: Reklam sektöründe her şey çok planlanmış, programlanmış ve bütün haritayı gördüğün bir müzik yapıyorsun. Bir modacı ruhu var ama terzilik yapman gereken çok fazla dönem oluyor. Sahnede bir şeyleri belirlememe isteği, yalnızca köşeleri belirleyip çalma arzusu... Kafamızdaki o bilgisayar programında, kompozisyonda verilen bir şeye göre kendi içindeki moda ruhunu ezmeden bir şey planlıyorsun. Onu kırmak istiyorsun. O yüzden belli bir parçayı çalmak çok çekici gelmiyor. Ben Ömer Abi ile 13-14 senedir beraberim. Ben onlar kadar işin içinde ve 8 kişiyi produce eden bir konumda değildim, onlar hep beni produce ettiler ama ben bu konumdayken bile bu hissi yaşıyorum. Ömer ve Hakan Abi ise 8 kişilik bir ekibin programını ve dünyasını belirliyorlar, bu yüzden de köşeler darlıyor ve sahnede kenarları yıkıp beraber bir şey yapabilmek heyecan veriyor. Yoksa biz çok iyi takılıyoruz, köşe koymayacağız, çıkacağız, takılacağız gibi bir şey değil. Mevzu o kenarı koymayalım da bari orada rahat olalım hissi. Ahmet: Commercial diyemezsin ama programlanmış ve belli bir plana oturtulmuş, projelendirilmiş müziklerden bahsediyorum. Ömer: Aslında o tarafta yapılan işlerin çoğunluğunda biz müzisyen olarak işin bir bölümündeyiz. Onların çoğunluğu görsel malzeme ile beraber oluşturulan işler; filmler, reklamlar... Medyaya müzik üretmek denilen bir alan bu ve bu alanın kendine has birtakım kuralları var. Orada golü tek başına değil hep beraber atıyorsun. Golü attığın kişilerden biri filmin yönetmeni, bir reklamın kreatifi... Benim fikrim değil, birkaç kişinin fikrinin bir araya gelmesi söz konusu. Halbuki müzik yaptığın zaman sen kendi kendine müzik yapıyorsun veya bir grupta 3-4 kişi oluyor. O başka bir duygu, bu başka bir şey. Ahmet: Hikaye başkasının hikayesi bir defa. Ömer: Orada sky is the limit bu arada. Bir gün klasik müzik, bir gün drum'n bass yapıyorsun... Yapabildiğinin en iyisini yapabilmen için onun gerektirdiği her konu hakkında bilgi ve fikir sahibi olman gerekiyor. İşin prodüktörlük tarafı en ağırı o anlamda. Tuğçe: Üçünüzün de müzikle ilgili işler yapmanız kendi müziğinizde kalıpları kırma arzusu duymanıza zemin hazırlamış olabilir. Yoksa belki de müzisyen olarak çok daha kalıpların içinde işler yapacaktınız. Hakan: Az önce Ahmet'in dediği şey çok doğru, biz zaten sürekli ısmarlama müzik yapıyoruz. Ben her güne birilerine bir şey beğendirmekle başlıyorum. Ömer: Bu işin bir tek avantajı var, çok şey öğrenmek mecburiyetinde kaldık. İşin teknolojisi ve müziğin kendisine dair öğrendiğimiz ve halen öğrenmeye devam ettiğimiz şeyler... Biz her günü takip ediyoruz. Neler çıktı, nasıl yapılıyor, hangi teknolojiyle yapılıyor, nasıl bir miks mantığı var vs. Bunlar bizim vücudumuzun birer parçası oluyor ve kendimize yaptığımız işlerde de etkisini gösteriyor. Bu bazen yaptığımız işin skalasını da genişletiyor. Hakan: Kimileri Bir İleri albümünde ciddi bir emek var ama o albüm güme gitmiş gibi hissediyoruz, o da ciddi bir hayal kırıklığı oldu. Tuğçe: O albüm nisan, mayıs gibi çıkmış 2013'te. O yüzden normal. Ömer: Biz o dönem bayağı bir heyecanlanmıştık ve şevkimiz kırıldı. Hakan: Ama bizimle beraber birçok sanatçı da aynı şeyleri yaşadı. Ömer: Halen de yaşanmaya devam ediyor aslında. Bakacak olursanız müzik sektörünün içinde bulunduğu durum çok da parlak değil. Kendi içinde klikler oluşturmak çok önemli bu dönemde. Mesela Gevende çok güzel bir klik oluşturdu ve bu, sürekli yapmaya ve üretmeye devam ettikleri için oldu. Yapmaya ve üretmeye devam etmesi gerekiyor sanatçının. Uzun aralar vermek bence çok doğru değil, sürekli olarak üretime devam ettiğin zaman varsın. Tuğçe: En azından içinde bulunduğumuz dönem durmayı kaldırmıyor. Hakan: Bir film seyrederken sizde de filmi ileri sarma hissiyatı oluyor mu? O derece hızlı tüketmeye alıştık. Ahmet: Çok da hızlı üretiliyor ama. Ömer: Yerli sahnede de çok güzel işler çıkıyor, bir kere eskiden Türkiye'de çok az müzik üretilirdi, şimdi çok daha fazla müzik üretiliyor. Bu aslında çok güzel ve önemli bir şey. Eskiden müzik üretmek pahalı bir şeydi, şimdi müzik üretmek çok pahalı bir şey değil. Cihad: 4-5 sene önce evinde yatak odasında çaldığı şarkıları Soundcloud'a yükleyen pek çok müzisyen bugün yüzlerce, binlerce seyirciye çalan sanatçılara dönüştü. Ömer: Kayıt teknolojileri de çok ucuzladı, bugün bir albümün kaydını beş bin liraya tamamlayabileceğin stüdyolar var. Bu da birçok fikrin paylaşılabileceği bir ortamın varlığını gösteriyor. Paylaşabiliyorsun ama o paylaştığın şey doğru insana doğru şekilde ulaşabiliyor mu? İşte orada problem var. Çok yakında birisi bir formül bulacak arkadaşlar, bu yeni üretimleri dinleyiciye ulaştırmanın formülünü bulacak. Tuğçe: Evde kayıtlar yapan müzisyenlerden her gün çok sayıda e-mail alıyoruz. Kayıtlar bir şekilde yapılıyor ama müziği tanıtamamak hepsinin dile getirdiği ortak sorun. Ömer: Çok olduğu zaman çok'un içerisinden iyiyi seçebilmek tüketici için çok zor. Dolayısıyla tüketici bir müddet sonra kötüyü de iyi olarak algılayabilir. Neyin iyi neyin kötü olduğu muğlak. Ama çok yakın zamanda, önümüzdeki 5 sene içerisinde birileri bir formül bulacak. Bahsettiğim 50 bin TL para harcayıp Youtube'tan milyonlarca tık satın almak değil, bir parçanın hakikaten çok insana ulaşmasından bahsediyorum. Cihad: Bir yandan özellikle mainstream'de bu da işe yarıyor, milyonlarca dinlenmeyi gören izleyici videolara daha çok ilgi gösteriyor. Ahmet: Popüler kültürün nasıl yön verdiğine dair en güzel örnek Müslüm Gürses'in seslendirdiği İtirazım Var parçasının orijinalinin izlenme sayısının 2 milyon, Timuçin Esen'in izlenme sayısının ise 12 milyon olması. Çok basit bir resim. Popüler kültürün ve pazarlamanın sektördeki gücü. Ömer: Müzisyen olarak işin o tarafıyla ilgilenmeye kalktığın zaman kafayı yeme durumuyla karşı karşıya kalırsın. O zaman müzik yapmaktan çok başka şeyler yapmaya başlarsın. Tuğçe: Şimdi bağımsız sanatçılar işin tanıtımıyla da kendileri ilgilenmek durumunda kalıyorlar. Ömer: Olmayınca da büyük bir sükut-u hayale uğruyorsun işte. Bazen olmuyor, çok tanıtım yapsan da olmayabiliyor. Bunun iki sebebi var. Birincisi insanlar şarkıları sevmiyor, bu çok anlaşılır bir durum, insanlar sevmeyebilir, kısıtlı bir kesime hitap edebilir. Ama ikincisi senin elinde olmayan sebeplerden ötürü insanların şarkıya ulaşamamaları, insanların şarkıyı bilmemeleri. Birincisi en kötüsü olsa da ikincisi sanatçıya bir daha eline gitarı aldırmayacak kadar kötü hissettiren bir durum. İşin o tarafı çok tatsız. Ahmet: Ben bir geçiş döneminde olduğumuzu hissediyorum, bunlar oturacak. Hakan: Her anlamda çok bariz bir geçiş dönemi yaşıyoruz ve ben arkama yaslanmış halde o geçişi seyrediyorum, şu an elimden başka bir şey gelmiyor. Ahmet: Bu dönemde de mekanda derinliği yakalamış, zamana yayılmış eserler 50-60 sene sonra da dinlenecek. Kısa vadede başarı dediğimiz pek çok şeye denk geliyoruz ama 10-15 sene geçmeden kimse başarıyı öngöremez diye düşünüyorum. Ömer: Maalesef öyle bir durum var. Dolayısıyla işin müzisyen tarafında onu çok fazla kafaya takmamak gerektiğini düşünmeye başladım. Bu da yaptığın parçayı etkileyen bir şeye dönüşüyor. Ahmet: Oraya gireceğine git gerçekten commercial müzik yap, hiç değilse kafan rahat eder.


BBI MYK ekibi olarak aramızda yaptığımız konuşmalar sırasında ortaya çıkan taze kan arayışımızı yaklaşık 2 sene sonra tekrardan bu şekilde bir ilan açarak duyurmak istedik! - BBI diline hakim, klavyesine güvenen, - 1-2 yazıdan sonra sıkılmayacak, düzenli olarak içerik girebilecek, - Dilbilgisi kurallarına dikkat edip editörleri yormayacak, - Müzik gündemini günlük olarak takip eden, - Konser, festival ve çeşitli müzik etkinliklerini takip edip katılan, en azından katılmaya çabalayan, - Yeni sesler keşfetmekten hoşlanan, Yazar adayı arkadaşlarımız; yazmış olduğu en az 15-20 cümle uzunluğundaki, en az 2 adet albüm, konser ya da grup kritiğini ya da yazı dilinizi ve müzik kafanız hakkında bize fikir veren, BBI formatına uygun olarak yazmış olduğunuz yazılarınızı birbabaindie@gmail. com adresine gönderebilirsiniz. Biz de gelen talepleri bir toplayalım, bakalım, sonrasında size bir dönüş yapalım.


Bir süredir tüberküloz teşhisiyle hastanede yoğun bakımda olan, İstanbul ve sokak müziği denince akla gelen ilk isimlerden Siyasiyabend'in vokalisti Bizon Murat için geçtiğimiz haftalarda sosyal medyada bir yardım kampanyası başlatılmıştı. Yardım kampanyası devam ederken ayrıca 3 Mart Cumartesi akşamı KadıköySahne'de bir destek gecesi düzenlenecek. Mekana kurulacak bir stantta satılacak olan tüm CD ve diğer malzemeler dahil, gecenin geliri Murat Toktaş'ın tedavisinde kullanılacak. Siyasiyabend tarafından başlatılan destek kampanyasına bağış yapmak isteyenlerin ise grubun davulcusu Erdem Göymen'in hesap bilgilerini kullanabileceği belirtiliyor.


Björk, yakında çıkacak olan albümü Fossora'nın çıkış single'ını paylaştı. Vioar Logi'nin yönettiği Atopos'un videosu; maskeli bir Björk, bir bas klarnet grubu ve DJ Kasimyn'in Björk'ün mantarlı ve karanlık dünyasında geçiyor. Björk dün Twitter'da parçanın Fossora'nın kılavuzu gibi olduğunu yazdı. Albüm, kısmen pandemi deneyiminden ve karantina övgülerinden ilham aldı. Başlığı, basına belirtildiği üzere Björk'ün uydurduğu bir kelime. Kazıcı, hendek anlamına gelen fossore kelimesinin değiştirilmiş hali. Björk'ün yeni albümü Fossora, Utopia'nın devamı olarak piyasaya sürülecek. 30 Eylül tarihinde yayınlanacak albüm Björk'ün söylediğine göre iç dünyasını yansıtmak için en az uğraştığı albüm. Çünkü kendini her çıkmaza sürüklenmiş hissettiğinde bu albümü tamamlamak için masa başına oturduğunu söylüyor. Björk'ün yeni şarkısı Atopos'u aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


The Guardian'ın haberine göre, 2017 yapımı Utopia albümünün devamı olan Fossora sonbaharda çıkacak. Albüm, tekrar eden bas klarnet tınılarını, bir gabber vuruşu ve Latince'deki digger kelimesine dayanan ve adından da anlaşılacağı gibi mantar yaşamının süreci temasını işliyor. Ayrıca albüm Björk'ün 2018'de ölen ve bir çevre aktivisti olan Hildur Runa Hauksdottir'in annesi için yazılmış iki şarkı da içeriyor.


Björk, 30 Eylül'de çıkacak olan Fossora albümünden Björkvari bir video daha paylaştı. 60'ına merdiven dayamış olmasına rağmen ilk günkü yaratıcılığından ödün vermeyip hepimizi kendine aşık eden Björk bu aralar 30 Eylül'de çıkacak olan onuncu albümünün son hazırlıklarıyla meşgul. Şu ana kadar görsel olarak bizi Björk standartlarından mahrum bırakmayan sanatçı, albüm öncesi son teklisi Ovule'u müzik videosu ile birlikte yayınladı. ve biz kendimiz gerçek aşkın üçüncü alanında dolaşıyoruz, Björk'ün yeni teklisini aşağıdaki linkten dinleyebilirsiniz.


İzlanda'nın fahri belediye başkanı Björk Guomundsdottir, nam-ı diğer Björk, kasım ayında yepyeni bir albümle dönmeye hazırlanıyor. Son olarak 2015'te yayınladığı Vulnicura ile dinlediğimiz Björk'ün isimsiz albümünün prodüktörlüğünü ise yine çok sevdiğimiz Arca üstleniyor. O halde lafı çok da uzatmadan sizi ilk single The Gate ile baş başa bırakalım. İsterseniz bir yandan Iceland landscape photos yazıp çıkan görselleri izleyin. Zira şarkıyı dinlerken İzlanda'ya nasıl taşınacağım? diye düşünmeye başlayacaksınız. Keyifli dinlemeler.


İngiliz deneysel rock grubu Black Country, New Road; değişimler ve zorluklara rağmen devam eden müzik kariyerleri ve dostluklarıyla odağımızda. Bir grup genç tarafından 2018'de kurulan Black Country, New Road; kısa bir süre içerisinde günümüz deneysel rock ve post-punk müziği içerisinde kendine önemli bir yer edindi. Birçoğu lise arkadaşı olan ve bazı dönemlerde birbirlerinin ev arkadaşı bile olan üyeler müziklerinde dostluklarının önemini tekrar tekrar sergiledi. Ana solistleri ve gitaristleri olan Isaac Wood'un 2022'de ayrılması üzerine şu anda altı üyeden oluşan grup, 2023 itibarıyla üç albüm yayınladı. Isaac'le beraber yaptıkları iki albüm de hem dinleyiciler hem yorumcular tarafından övgüler aldı. Isaac, filtresiz bir şekilde duygularını dillendiriyormuş gibi hissettiren vokal performansları ve yazımında önemli bir rol oynadığı şiirsel ve çarpıcı şarkı sözleri ile dinleyiciyi kendine çekmeyi başarıyordu. Ancak bu dürüst sanatkarlığın çoğu zaman olduğu gibi bir bedeli vardı. İkinci albümlerinin dinleyiciye kavuşmasının ardından Isaac arkadaşlarına daha fazla devam edemeyeceğini, sahnede içini dökmenin yarattığı stresin kendisine fazla geldiğini ifade ederek gruptan ayrılma kararı aldı. Isaac'in bu zor kararının ardından grubun geriye kalan altı üyesine Isaac'in eksikliğinde nasıl bir şekilde devam edeceklerine karar verme görevi kalmıştı. Bunun cevabı Live at Bush Hall isminde yayınladıkları albümde gizliydi. Live at Bush Hall, daha önce sadece Isaac'in sahiplendiği grubun sesi olma görevini bölüştükleri bir albümdür. Albüm basçı Tyler Hyde, klavyeci May Kershaw ve flütçü/saksafoncu Lewis Evans'ın ana vokal olduğu şarkılar içeriyordu. Bu kararı BBC'ye açıklarken baterist Charlie Wayne, Bu grubun kalbinde yer alan şey okulda tanışmış bir grup arkadaş olması. O arkadaş grubunun bütünlüğü en önemlisi ve her zaman da öyle oldu şeklinde ifade etmişti. Bu albümde Isaac'i ve arkadaşlıklarını unutmadılar. Örneğin, ilk şarkı olan Up Songu bütün grup Look at what we did together, BC, NR friends forever sözünü haykırarak sonlandırır. Wayne aynı röportajda, Müzik hiçbir zaman arkadaşlıktan daha büyük olmadı. Birbirimizi güvende tutmak ve birbirimizi kollamakla ilgiliydi dedi. Live at Bush Hallun tamamında hem birbirlerine hem de müziğe olan sevgileri açıkça görülüyor. Isaac'in ayrılması grubun karşılaştığı ilk sarsıcı değişim değildi. Grubun temelleri 2015 yılında kurulan Nervous Conditions isimli bir gruba dayanıyor. Orijinal Black Country, New Road üyelerinin Luke Mark hariç hepsinin Connor Browne ve Jonny Pyke isimli iki müzisyenle kurduğu bu grup Browne'a yönlendirilen cinsel taciz iddiaları nedeniyle dağılmıştı. Black Country, New Road da Browne ve Pyke olmadan kurdukları, müzik yapmaya devam etmeyi seçtikleri bir grup oldu. Grup zorluklara ve bu zorlukların ardından kendilerini toparlayıp sanatlarına devam etmenin bir yolunu bulmaya yabancı değil. Isaac'in kendi mental sağlığı nedeniyle yaşadığı zorluklar üzerine müziği bırakması olgunca ve doğru bir karardı. Grubun bu kaybın ardından sanatlarına devam etmeyi tercih etmesi ve bu durumu kendilerini değiştirmek ve geliştirmek için bir fırsat olarak görmesi aynı şekilde olgunluklarını ve kararlılıklarını sergiliyor. Yaklaşımlarından müziklerinin ün veya başarı gibi motivasyonlardansa sanat tutkusu ve dostluktan beslendiği görülüyor. Birçok insan tarafından Isaac'in ayrılışı grubun geleceğini ciddi bir şekilde olumsuz etkileyebilecek bir olay olarak yorumlanmıştı. Gerek Isaac'in sahip olduğu üne rağmen kendi sağlığını ön planda tutması, gerek grubun onu bu kararında desteklemesi ve sanatlarını geliştirmeye odaklanmaları değerlerini gösteriyor. İlk albümleri For the first time sadece altı şarkıdan oluşmasına rağmen grubun özgün yanlarını ve inovatif fikirlerini seyirciye başarıyla aktardı. Caz, punk ve rock elementlerini sentezleyerek zamanımızın post-punk sahnesinde Black Midi, Squid gibi grupların yanında anılmaya başladılar. Albüm boyunca söz yazımı ve eklektik prodüksiyon, şarkıların içerdiği yüklü üzüntü, anksiyete, sinir ve sevgi duygularını dinleyiciye aktif bir şekilde aktarıyordu. İkinci albümleri Ants From Up Therede ise ilk albümde sergiledikleri bütün fikirleri bir adım daha öteye taşıyarak daha kapsamlı bir albüm yaptılar. Sözlerin katmanlı anlamları ve şarkılar arası kurdukları bağlantılarla dinleyiciyi irdelemeye ve anlam aramaya itmelerinin yanı sıra enstrümantasyon da Isaac'in vokal performansını destekleyerek çarpıcı bir üretim ortaya koyuyor. Live at Bush Hall ise hem kolektif olarak yeni bir kimlik sunabildikleri hem de müzisyenlerin bireysel boyutta kendilerini daha çok ön plana çıkarabildikleri bir projeydi. Albüm farklı temaların etrafında düzenledikleri üç konserden biri olan Bush Hall'da okul balosu temasıyla yaptıkları bir performansın kaydı. Konser sırasında seyircilerle aralarında geçen konuşmaları da albüme dahil ederek çok daha samimi bir hissi bu albümde yakalamış oldular. Her albümde kendilerini daha da ileriye taşıyan, kuruluşlarından beri zorluklar ve değişimle karşı karşıya kalan grup kararlılıkla ilerleyerek hepsi birbirinden farklı şekillerde etkileyici olan üç albüm ortaya koydu. Günün sonunda gerçekten de onlar için müzik hiçbir zaman arkadaşlıktan önemli olmadı ama müziğe olan tutkuları zorluklardan daha büyük oldu.


Black Midi, yakında çıkacak olan Hellfire albümlerinden son teklisini paylaştı. Eat Men Eat, yönetmenliğini Maxim Kelly'nin yaptığı Western ezgileri taşıyan bir video klibe sahip. Eat Men Eat, Black Midi'nin basçısı ve vokalisti Cameron Picton tarafından kaleme alındı. Eat Men Eat, bünyesinde İspanyol müziğinde önemli bir yeri olan flamenko müziğinden de ögeler barındırıyor. Şarkı ayrıca, parçanın sonuna yerleştirilmiş 50'den fazla hayran tarafından gönderilen ses kaydı ile sonlanıyor. Yakın tarihte İstanbul'u ziyaret eden grup, Zorlu PSM'de Shame grubu ile birlikte katılımcılara oldukça güzel bir sahne sunmuştu.


Netflix'in yeni sezonu merakla beklenen dizilerinden Black Mirror'ın 5. sezon konu başlıkları belli oldu. Charlie Brooker'ın tarafından hayata geçirileni ve Annabel Jones'un yürütücü yapımcılığını üstlendiği Black Mirror'ın 5. sezonu, üç ayrı hikaye ile izleyicisiyle buluşacak. Geçtiğimiz günlerde yayınladıkları resmi fragmanla 5 Haziran tarihinde yayınlanacağı açıklanan Black Mirror'ın 5. sezonunda yayınlanacak üç bölümün konuları da belli oldu. Black Mirror'ın 5. sezon resmi fragmanı ve bölümlerin ayrı ayrı fragmanları ise hemen aşağıda. Bir taksi şoförü bir anda gündemin odağı haline gelir ve hızlıca kontrolden çıkar. Yalnız bir genç hayranı olduğu pop yıldızı ile tanışmak ister. Ancak, bu yıldızın cazibesi göründüğü kadar masum değildir. Yıllar sonra bir araya gelen iki üniversite öğrencisi hayatlarını sonsuza dek değiştirebilecek bir dizi olayla karşı karşıya kalır.


Black Mirror çılgınlığı geri dönüyor! 15 Haziran'da yeni sezonu yayınlanacak diziden yeni fragman geldi. Black Mirror bundan tam 12 yıl önce ilk sezonuyla yayına girdiğinde, ağzımız açık izlemiş, olay örgüleri ve senaryolarıyla dönemin en iddialı yapımları arasında yerini almıştı. Aradan geçen onca zamanda bizler de Black Mirror vari bir dünyaya adapte olmaya başladık desek, abartmış olmayız. Şimdi ise bu kült yapımın 6. sezonu için geri sayıma geçildi. Charlie Brooker'ın yaratıcılığını ve senaristliğini üstlendiği, her bölümüyle ses getiren karanlık ve satirik antoloji serisi yine aklın sınırlarını zorlayacak yeni bölümleriyle 15 Haziran'dan Netflix'te yayına girecek. Yeni sezondan ilk fragman da geldi! Sıradan bir kadın, hayatının global bir dijital platform tarafından prestijli bir drama dizisine uyarlandığını öğrenince neye uğradığını şaşırır dizide kendisini Hollywood'un ünlü isimlerinden Salma Hayek canlandırmaktadır. Genç bir çift doğa belgeseli çekmek için durgun bir İskoç kasabasına gider ancak tarihin şok edici olaylarına yer veren bir yerel hikayenin cazibesine kapılır. Alternatif bir dünyanın 1969 yılında, yüksek teknoloji gerektiren riskli bir görev üstlenmiş iki adam akıl almaz bir trajedinin sonuçlarıyla mücadele eder. Sorunlu bir genç yıldız, dahil olduğu vur kaç olayının sonuçlarıyla uğraşırken paparazzi tarafından takip edilir. 1979, Kuzey İngiltere. Silik bir satış danışmanı bir felaketi önlemek için korkunç şeyler yapması gerektiğine ikna edilir.


Netflix'in çok sevilen distopik bilimkurgu dizisi Black Mirror, uzun bir aradan sonra yayımlanan yeni sezonuyla tekrar sevenleriyle buluştu. Ancak beklentilerimizi ne kadar karşıladığı tartışılır. Black Mirror ilk beş sezonunda bizleri ileride teknolojinin geleceği nokta ile bunların hayatımıza olası etkilerini yansıttığı distopik dünyalara doğru bir yolculuğa çıkarmıştı. Ancak, bugüne kadar geçmiş, gelecek ve şimdinin bir arada harmanlanıp kaleme alındığı senaryolar dizinin 6. sezonunda adeta uçup gitti ve yerini gerilim ve korku temalarına bıraktı. Bu da ne yazık ki dizinin sevenlerini pek de tatmin etmedi. Yeni sezondaki tüm bölümlerde en dikkat çeken şey ise son yıllarda da dizi dünyasının odağına yerleşen retro havanın hakim olmasıydı. Her bölümün hikayesi kendi içerisinde tutarlı ilerlese de genel olarak dizinin bağlamından koptuğu net bir şekilde görülüyor. 6. sezonun ilk bölümünde karşımıza çıkan ve Netflix'e ithafen tasarlanmış Streamberry platformu ilk iki bölümle bağlantılı olarak ilerlemiş. Özellikle ilk bölüm tamamen bu platform üzerinden kurgulanmış. Yapımcılar Netflix'i bu senaryolarda biraz tiye de almış sanki. Diğer bölümlere nazaran eski Black Mirror havasını izleyiciye yansıtan tek bölüm ise yeni sezonun açılışı olan Joan Is Awful. İnternetin hayatlarımızı izleyen bir senarist veya bir yapay zeka yazarı olarak değerlendiren bu bölümde, Joan'ın yaşadığı her gün platform üzerinden izleyicilerle paylaşılıyor. Kısacası var olan gerçeklik dizide biraz abartılarak bizlere sunulmuş. Diğer bölümler ise daha ziyade korku, gerilim ve şiddet temaları üzerinden ilerleyerek var olan çizgisinden çıkıyor. Dizinin yaratıcısı ve aynı zamanda da senaristlerinden olan Charlie Brooker, dizinin orijinal konseptinden biraz sıkıldığını daha önce verdiği bir röportajda dile getirmişti. Bu açıklamadan sonra, her ne kadar çok da şaşırmamak gerek desek de, izleyince biraz hayal kırıklığı yaşatmadı değil. Fazla spoiler vermeden derlediğimiz son sezon izlenmeye değer mi bilmiyoruz, ancak beklentinizi düşürmenizde fayda var.