Film gibi bir albüme daha nasıl bir yorum yapılabilir bilmiyorum. Son zamanlarda dinlediğim en iyi albümlerden birisi. Gerçekten o albüm kafasına girilerek yapıldığı çok belli oluyor. Şarkıların diziliş sırasından ortak tınısına kadar her şey düşünülüp, planlanıp yapılmış gibi gözüküyor. İlk iki şarkıda bir çaresizlik, bitkinlik, boşvermişlik var ve son iki şarkıya kadar bu durum kısmen tam tersi bir ruh hali ile devam ediyor. Son iki şarkıda aynı düşüşü tekrardan görüyoruz. Bu kurguya ayrıca bayıldım. Çünkü albümü dinlerken sizi çeşitli ruh hallerine çekiştirip duruyor. Eğer farklı bir iş yapıyorsanız -örneğin şu an benim yazı yazmam gibi- eminim ki ne yazdığınızı etkileyecek ve bir oraya bir buraya kayacaksınız. Uzun süredir de açıp albüm dinlemiyordum açıkçası. Neler çıkmış, neler oluyor piyasada bir bakayım dedim ve doğru düzgün bir albümde karşılaşana kadar uzunca bir süre harcadım. Ama ben bu adamlara rastladıktan sonra akşama kadar aynı albümü dinledim ve eskiden walkman'lerimize taktığımız ve belki günlerce belki haftalarca çıkarmadığımız albümleri hatırladım. Bazıları 3-5 albümden oluşan karmalardı bazıları da şanslıysak tek albümlük orijinal cdlerden oluşuyordu. Müzik dinlemek için ayrıca bir boş zaman yaratıyorduk hatırlıyorsunuzdur herhalde? Ben abimin cdlerinden dinlerdim genelde. Haliyle müzik zevkimin onunkine benzemesi normaldir diye düşünüyorum. Hep de aynı değil tabii ki. Aslında genel itibari ile o biraz daha sert şeyleri seviyor; ben daha sakin... Ama o cdlerin arasından Şebnem Ferah da dinlemişliğim var, Moonspell dinlemişliğim de. Haliyle müzik zevkim genelde çeşitlidir. Ama dediğim gibi, genel itibari ile daha derli toplu, sakin şeyleri seviyorum. Albüm diyorduk. O arada sırada afallattıkları yerler var ya insanı alıp götürüyor kavramının karşılığı resmen. Genel olarak çoğu şarkıda rastlayabileceğiniz ufak ufak saçmalıklar var. Genelde sonlara doğru artık şarkıyı salarken duyuyorsunuz bunları. Albümün yapısına sadık kalıp genel olarak kirli bir gitar tınısı kullanmışlar ve bu durum albümün genel yapısına o kadar yakışıyor ki. Muhtemelen -bilerek seçilmiş- dandik bir amfi ile kaydedilmiş gitar kayıtları. Albümdeki favori şarkımı seçmeye çalışsam da öyle bir şarkıyı bir türlü bulamadım. Benim için Zone albümü tek bir şarkı gibi. Düşünüp düşünüp duruyorum hangisini seçsem diye ama yok abi olmuyor. Küçükken anneme sorardım anne beni mi daha çok seviyorsun yoksa abimi mi? diye. Gözlerimi pörtletip beni daha çok sevdiğini söylemesini beklerdim. Annem de yazık, kadıncağız kıvranır dururdu. İkimizi de eşit sevdiğini bir şekilde anlatmaya çalışırdı ama benim egomu tatmin etmek için aç gibi beklediğimi bildiğinden; bir iki yem atar, oyalardı. Ben de favori şarkı seçmek istesem şu an onu yapacağım. Ama kararımı verdim. Toasted benim favorim. Şarkıdaki davul sürüşü çok hoş geldi bana bilmiyorum, özellikle de şarkının başındaki ride'lar. Pek tabii ki vokalin o vurdum duymaz Rock'N Roll havaları. Ha bir de Roachin parçasında kullanılan -sanırsam- kadın vokali duyduğumda bir şaşırdım. Acaba yanlışlıkla farklı bir şeyler mi açtım diye ama bence albümün ortalarına doğru gelen o farklılık ayrı bir hava katmış. Bak görüyorsunuz di mi hiç eleştiremedim? Çok sevdim ben bu adamları.


Justice, Gaspard Auge ve Xavier de Rosnay tarafından 2003 yılında startı verilen bir Fransız elektronik müzik grubu. Yapımcıları ise Cassius, Sebastian gibi bir elektronik müzikte önemli yer edinmiş isimlerin de bulunduğu Ed Banger Records. Müzik hayatlarındaki parlama noktası ise Simian'nın Never Be Alone şarkısına yaptıkları enfes remix oldu ve sonrasında da Ed Banger Records ise bu iki genç yıldızı kadrosuna kattı. Ardından, çeşitli EP'ler bu ikiliden gelmeye başladı. 2006 We Are Your Friends ve Waters of Nazareth için özel bir remix EP'si. 2007 Phantom, D. A. N. C. E. ve D. A. N. C. E. için özel bir remix EP'si. Bu kadar EP sonrasında 2007'nin 17'inci Haziran'ında, fransız elektronik müzik türünde bir devrim sayılabilecek albümünü çıkardılar. İlk dinlediğimdeki duyguları hala tarif edemeyeceğim bir albümdü bu. Konsept bir çalışma olması ve ayrıca incilden aldığı öğeler ile dinleyenlerin ilgisini çekmeyi başarmışlardı. Ayrıca albüm kapağına, ve DJ kabininin önüne koydukları ile kendilerine göre dinleyici jenerasyonunun, elektronik müziği yeni bir din olarak gördüklerini belirtiyorlardı. albümünün genel havası çok yırtıcı ritimler, kendilerinin imzası olan mixing hamleleri ve dinleyiciye verilen yüksek adrenalin hissiyle gerçekten yukarılardaydı. Ayrıca albümün kompozisyonunu genel bir incelediğimizde ne kadar ince bir işçilik olduğunu görmemiz hiç de zor değildi. Albümün içerisindeki hitleri bir çırpıda yazacak olursam; D. A. N. C. E., Phantom Pt. II, TThhEe PPaARRtTYY, DVNO, Stress ve Waters Of Nazarethi bir köşeye not edebilirim. Ardından 2008 yılında, DVNO, Planisphere EP'leriyle birlikte ilk konser albümleri olan A Cross the Universe ile karşımıza çıkan Justice, albümündeki şarkıların konser remix'lerinin yanı sıra Fatboy Slim'in Don't Let the Man Get You Down şarkısını sample olarak kullandıkları, Two Minutes to Midnight ve Metallica'nın Master Of Puppets'ını aynı şekilde kullandıkları Final ile tam bir gövde gösterisi yapmışlardı. 2011'de ise Civilization ve Audio, Video, Disco EP'leriyle geri dönen Justice, Ed Banger Records, Because Music ve Elektra Records ile birlikte Audio, Video, Disco adındaki ikinci stüdyo albümlerini çıkarttı. Audio, Video, Disco, genel olarak albümüne göre daha yumuşak bir albümdü. 'un içerisindeki agresiflik bu albüme pek yansımamıştı. We wanted to create something very laid back and a bit countryside-ish. You know, daytime music. What we wanted to do was keep the beats, but make it more soft. One of the challenges of this record was to make it feel emotionally heavy without being aggressive. Like being soft and violent at the same time. The texture of the new record is really soft. şeklinde olmuştu. Albüm içerisinde beklenen sert ve yırtıcı Justice patlayıcılığının olmaması dinleyenlerin canını biraz sıksa da, Civilization ve On'n'On gibi sağlam çalışmalar bir nebze olsun moralleri yükseltmeye yetmişti. 2012, Justice için On'n'On ve New Lands EP'leriyle geçerken, 2013'te ise Helix EP'si yayınlandı. 2013'te ise ikinci konser albümü olan Access All Arenas karşımıza çıktı. Genel itibariyle Audio, Video, Disco ve içerisindeki şarkıların remix'lerini bulunduran albüm, kurgusu ve başarılı remix'leriyle beni tatmin etmeyi başarmıştı. Albümün müzikal yapısı, Audio, Video, Discota bulunan yumuşaklığı ile içindeki sertliği bir arada barındırıyordu. Ayrıca Seyircilerin seslerinin de kayıt edildiği Access All Arenas, sizi konserin içerisine sokmayı başarıyordu. Ve uzun süredir merakla beklenen, yapımcılığını Ed Banger Records ve Because Music'in üstlendiği Woman albümü, 2016'nın 18 Kasım'ında dinleyicilere sunuldu. Albüm, uzun süreli bir bekleyiş arkasından geldiği için beklentiler bir hayli yüksekti. Fakat albümündeki hardcore elektronik müzik, yerini Audio, Video, Discodan sonra ve Woman ile iyiden iyiye sakin bir müzik anlayışına bırakmıştı. Farklı müzikal arayışlar içerisinde, kendi müziklerini farklı bir perspektiften sunduklarını dile getiriyordu Gaspard Auge ve Xavier de Rosnay. Gerçekten de aşina olduğumuz o hızlı tempo ve sert ritimlerin verdiği duyguları ve tadı, farklı bir yoldan daha ağır başlı bir şekilde vermeye çalıştıklarını farkedebiliyorum. Albüm, o bildiğimiz Justice kimliğini hala koruyor fakat aynı zamanda daha down-tempo ve biraz daha gündelik bir müziğe dönüşmüş durumda. Albüm için verdikleri bir röportajda Xavier de Rosnay, Woman albümünde yaptıklarını şu sözlerle izah ediyor. Albümdeki olumsuz konulardan biraz sapıp, kendi müziklerindeki yeniliklere geçmeliyim. Öncelikle Woman ne kadar beklentileri karşılamasa da, hala kendi dinamikleri içerisinde sağlam çalışmaları bulunduruyor. Özellikle albümdeki öne çıkan şarkılardan Safe And Soundun funk'a yatkın slap bass ritimleri içerdiğini farkettikten sonra gerçekten farklı şeyler yapmak için uğraştıklarını görmüş oldum. Albüm içerisinde un aksinde daha çok vokallere yoğunlaşılmış. Vokaller tabi ki efektler ile süslenmiş bir şekilde kulağımıza ulaşıyor fakat bu bir olumsuzluk taşımıyor. Her şey yerli yerinde fakat o çılgınlık seviyesindeki sertlik, bu albümde yer almıyor. Synthesizer konusunda ikili yine iyi bir iş çıkarmış. Tuşlular, bizleri yine güzel müziğe doyuran bir yapıya sahip. Basların müzik içerisindeki yeri ve dağılımı tatmin edici fakat dinlerken hep bir şeyler eksik sanki diye düşünüp duruyorsunuz. Dinlediğinizin o eski Justice olmadığının farkındasınız ve bu doğrultuda olumsuz bir düşünceye kapılıyorsunuz. Bu albümü Justice yerine farklı bir grup yapmış olsaydı, övmek için uğraşacağımdan eminim. Fakat ikili çıtayı öyle bir yere koydu ki, kendileri için bile beklentileri karşılamak kolay değil. Kısaca Woman o kalibrede bir albüm değil. Örneğin Stop adlı şarkıyı ben ikiliye yakıştıramıyorum. Nakarat kısmı kulağa hoş gelebilir fakat şarkının genel olarak ağır ilerleyişinden hiç hoşlanmadım. Arada birkaç Justice trick olmasa, bunu o bildiğim grup yaptı diyemem. Dinlerken sarsılıp kendimden geçmem gerek bir yerde diyorum fakat olmuyor. Justice kendi çapında deneysel çalışmalara da imza atmış bu albümde. Chours şarkısı bunlardan birisi. İsminden de anlaşılacağı gibi koro sesler ile çalışılmış fakat ikilinin yaptığı müzikte pek rastlamadığımız bir karanlık hakim şarkının içerisine. Buna en büyük katkıyı, kullanılan efektler ile ritimlerin ve basların yerleşimi sağlıyor. Albüm genel olarak beklentilerin altında kalsa da, Safe And Sound ve Randy bana göre işleri biraz toparlıyor. Randy, kendi içerisinde DVNO, On' n' On biraz da D. A. N. C. E. ile benzerlik gösteriyor. Benzerliğin sebebi vokal ve kullanılan ritimler. Şarkı dinamiğindeki ritimler, insanı kendine çekiyor. 6:38 dakikalık şarkı içerisinde kimi zaman farklı yollara girsek de kopukluk bulundurmuyor. Ayrıca Justice'nin içerisinde başarılı bir şekilde kullandığı yaylıları burada tekrar dinleme fırsatı yakalıyoruz. Outro ise tam bir Justice imzası. Hafif ve melodik. Bunların yanında Woman, döneminin sertliğini ve izlerini taşıyan bir şarkıya sahip: Heavy Metal. Justice, genel olarak metal müziğe yatkın bir ikili. Gerek bazı şarkılarının sertliğin dozunun metale doğru çıkmasıyla, gerek metal müzik samplelarını kullanarak yaptıklarıyla beni mest eden Justice, bu sefer benim için albümün en iyisi olan çalışmayı Heavy Metal adı altında bizlere sunmuşlar. Şarkının başlangıcıyla birlikte albümün en dişli yerine geldiğinizi hissediyorsunuz. Bir anda sarsılıp, melodinin nereye gideceğini merak ederken yine bildiğimiz Justice mixing ile karşılaşıyoruz. Şarkının belli kısımları tam anlamıyla terörden ibaret. 2:30'dan sonrasında ise farklı bir yol almakta ve bu şekilde ilerleyip fade-out ile sonlanmakta. Kapanışı ise Close Call ile yapıyoruz. Audio, Video, Disco sounduna yakın olan bu şarkı, diğerlerine nazaran daha sakin, baslardan büyük oranda arınmış ve gayet hoş bir melodiye sahip. Bir albüm outrosu olarak düşünürsek benim hoşuma gitti. Ayrıca 4:10'dan sonra giren yaylıların şarkıyı devleştirip beni mutlu ettiğini söylemeliyim. Justice'nin böyle bir şarkı yapması bana kendi yırtıcılıklarından iyice koptuklarını düşündürse bile, melodik zekaları için alkışlattı. Woman her şeyden biraz barındıran bir albüm. Ama Justice'i onlar yapan özelliklerden bir bölümünün eksik olduğunu da söylemem gerek. Kendilerinin farklı yönlerini göstermeye çalışan ikilinin yaptığı müzik, çoğu elektronik müzik dinleyenini tatmin etmeyebilir fakat melodik ve vokal yönü daha ağır basan bu light Justice albümünün de kendi alıcısı olacağı çok açık.


Tantana Records'un kendi garajında topladığı illuminati-vari konseye destek olarak Bakırköy'den piyasaya girdiler. Gidecek bir yerleri ve cigaraları olmadığı gibi hayatlarında cinsellik de eser miktarda bulunuyor olacak ki albümün adını Semt, Drugs & Rock 'N' Roll koymuşlar. Denetimli serbestlikten tanıdığımız ne kadar bekar ve akşamdan kalma arkadaşımıza dinlettiysek albümde kendilerinden bir şeyler buldular ve tanıtmamız için ısrar ettiler. Sürprizlere gebe olması şaibeli olan 2016 yılının en canavar albümlerinden biri ile karşı karşıyayız. Vokal ve gitaristlik görevini üstlenen Ozan Çam'ın megafon sesinden ayıklayabildiğimiz kadarı ile grup büyük bir bunalım ve boşvermişlik içine düşmüş. Rock 'N' Roll ile hayatlarını karartmış ve çeşitli illetlere merak salmış. Rezil insanlarmış gibi bir izlenim verseler de yavşak insanların kandırılmalarına ve durdurmalarına isyan etmişler; gözlerini açıp albümlerini kendileri kaydetmişler. Albüm boyunca bir tane bile modu düşük şarkı yok; üzerine tef var, sağdan sola uçan uçak sesleri var. Spotify ve iTunes gibi para tuzağı yayın organlarına karşı olmanızı düşünerek underground Rus Torrent sitelerine bile albümü yüklemişler. Ama isterseniz bandcamp adlı süper siteden yasal olarak beleşe de indirebilirsiniz. Artık delikanlı bir grubumuz var, sağlam şarkılarımız var. Arada oluyor böyle şeyler.


Ve Evi iki şekilde dinlemenizi öneririm. İlki sabaha karşı saat 4 veya 5 sıraları... Evinizin ve gecenin sessizliğinin kesişiminde... Ya da deniz kenarında yalnızken... Ruhunuza dokunuyor, iyi geliyor... Öyle bir albüm ki Melis sanki herkesten herşeyden uzakta yazlık bir ev kiralamış ve sonbaharda başlayıp kış mevsiminde albüm kaydını bitirmiş gibi... Şöminenin yanında gitarını çalmış, kitaplarını okumuş, dünyadan biraz soyutlamış kendini belki... Öyle olmayabilir ama dinlerken bana bu hissi verdi. Albüme dönersek ilk single Bugünler Parlak, gündelik hayat içinde sıkışmış kalmış bizlerin hikayesini, küçük detaylara da takılarak, günümüz Türkiye'si penceresinden yine bizlere anlatıyor. Bir pozitif olma çabası var şarkıda... Belki de gecikmiş mutluluğa ulaşma çabası... Keza nefeslilerle zenginleşmiş Uçurumlarda da yine aynı umut var. Öyle ki kördüğümlerin çözülmesinden bahsediyor. Albümde çello ve trompetin grubun soundu içerisine güzel bir şekilde yerleştirildiğini görüyoruz. Mucizede yine tam herşeyi bıraktığı anda hayatına dokunan bir mucizeden bahsediyor... Akustik Hiç benim favorilerimden... Baştanda hayata baştan başlamak isteyen memnuniyetsiz, mevcut halini beğenmeyen birinden bahsediyor... Sözler Artık Ağıt bir ilişki sonrası yazılmış buruk ve kırgın bir ruh halini yansıtıyor. Albümün en özel şarkısı bence... Ondan Öyle isimli şarkıda toplum içerisindeki haline özeleştiri yapıyor sanatçı... Bazı Günler Unutulmaz ile piyano eşliğinde naif bir final yapıyor albüm.


Metallica'nın Death Magnetici dinleyicilerine sunmasından bu yana 8 sene geçtikten sonra, yavaşça ve kendini hissettire hissettire gelen bir albümle karşı karşıyayız. Kimileri için Metallica'nın kendini parçalayarak eski günleri yad etme çabası kimileri için ise Reklam ve abartmadan öte bir şey barındırmayan bir albüm. Benim için ise Hardwired... to Self-Destruct, iki görüşünde birbiri içerisinde harmanlandığı, fakat her ne olursa olsun dinlerken çok zevk aldığım bir albüm oldu. 1. Kill 'Em All ile Black Album arasındaki, thrash metal dünyasındaki en benzersiz albümlerin içindeki o tadı ve hazzı tekrar yakalamak. 2. Sound olarak yine bahsettiğim albümlerdeki maskülen, yırtıcı rifflerden, dokunaklı sololardan ve ayrıca Mahşerin Dört Atlısını andıran davul ritimlerinden bir kesit bile olsa dinleyebilmek. 3. James Hetfield'in ses kondisyonunun üst seviyelerde olması. Çılgınlar gibi tizlerde dolaşıp, bir anda ezberlediğimiz Yeaaaaa-aah nidalarına ve kelime sonlarındaki Aaaghh uzatmalarını abartmayacak şekilde sürdürebilmesi. 4. Lars Ulrich'in ise davul niyetine, teneke kutuları çalmaya çalışmaması. Bunlar kısaca hemen akla gelebilecek şeyler, şimdilik böyle bir düzenleme yaptığımızı varsayalım. Hardwired... to Self-Destruct'ta neler var bir de onlara bakalım. 2. Albüm yapı itibariyle Kill 'Em All Death Magnetic soundları arasında gidip gelen bir düzene sahip. Bizlere bazı sekanslarda yoğun olarak thrash metal hissiyatını ve beklenen Hala taş gibi müzik yapıyorlar be! durumunu hissettirmiş. Ama bölüm bölüm ise bazı şarkıların fazla uzun olmasından dolayı kimi zaman Ne zaman bitiyor acaba! dedirtecek kadar durağanlığını bizlere tattırıyor. 3. Davul konusunda Lars Ulrich en azından beni gerçekten etkilemiş durumda. Davul tonu benim için hala tam aradığım gibi olmasa da, ilerleme kaydedilmiş. Ritimleri inceleyecek olursak, kimi yerlerde aksak ritimleri takip etmeye çalışırken insan gerçekten zorlanıyor ama bazı yerlerde ise şarkıyı ilk kez dinlememe rağmen nasıl bir ritim geleceğini sonrasında ise gelecek atağın şeklini Metallica klişeleri ile anlayabiliyorum. Bunu olumsuz olarak ortaya koymuyorum. Çünkü o ritmin nasıl geleceğini bilme hissi ve dinleyicinin zaten bu ritmi beklemesi bir yerde Metallica imzası olarak düşünülebilir. 4. James Hetfield'in sesi 20'lik delikanlı halindeki gibi olmasa da hala çok diri. Şarkıların içerisine hala duygularını ve aktarmak istediklerini pompalayabiliyor. Neden pompalamak kelimesini kullandım diye sorabilirsiniz. James'in yaptığı şey, icra ettiği müzik türüyle doğru orantılı olarak size bişeyleri aşılamak. Bunu yaparken sizi sesiyle hırpalıyor, kulağınıza bağırıyor. Bunu ilk albümlerinden beri yapıyor ve böylece insanın vahşi yüzünü, hırsını ortaya çıkartıyor. Bundan dolayı Metallica'ya bakışımız diğer gruplardan farklı. 5. Kirk Hammett için durumlar biraz karışık. Aslında iki yönlü diyebilirim. İlk durum, albüm içerisinde sözlerini yazdığı bir şarkı yok. Bu duruma Some Kind of Monster'daki gibi bir çekişme değil içerisinde 250 civarı riff bulundurduğu iPhone'u, Kopenhag'ta bir havaalanında kaybetmesi sebep olduğu söylenebilir. Fakat işin iki yönü olan gitar konusunda ise bence gayet iyi iş çıkarmış. Albümü bir bütün olarak düşündüğümüzde, sağlam rifflerle dolu ve ayrıca albümde öne çıkan soloların Metallica işçiliğinde hazırlandığı belli oluyor. Fakat şarkıların bir kısmının fazla uzun olmasından rifflerde nasibini almış. Bazen müzik çalara bakıp, Acaba kaç saniye kaldı ya da Ne kadar sürüyor bu şarkı dediğim ne yazık ki oldu. 6. Robert Trujillo'nun albümdeki performansı için ise genel olarak başarılı diyebilirim. Şarkıların içerisindeki bas ile davulun uyumu ve sağladığı bütünlüğü, bana göre uzun süredir sabırsızlıkla bu allbümü bekleyen bir dinleyici için tatmin edici. Hardwired... to Self-Destruct, tüm bu yazdıklarımın ötesinde incelecek bir albüm aslında. Grubun yaşlanması, eski yırtıcılıklarından uzaklaşmaları, dinleyen kitlenin beklentileri gibi birçok değişkeni göz önünde bulundurursak bile hala dinlerken heyecanlandıran bir albüm ile karşı karşıyayız. Çok büyük beklentiler ile dinleyenlerin üzülmesi kaçınılmaz fakat seneler boyunca böyle büyük bir grubun müzik yapması, yeni bir şeyler üretmeye çalışması bana yetiyor. Benim için bu albüm, İhtiyarların son eğlencesi tadında olsa da tekrar tekrar dinlenilecek öyle şarkılar var ki, Metallica'ya saygı duymaktan öte bir şey yapamıyorum. Metallica'nın son gözdesi, iki CD den oluşan bir albüm. CD'ler arasında müzikal ve hissiyat olarak bazı farklılıklar var. Bu nedenle albümü iki koldan incelememizde yarar var. Albüme giriş yaptığımızda bizi Hardwired karşılıyor. Bir anda distorsiyon cennetinin içinde buluyoruz kendimizi. Lars Ulrich'in davulu bizi şaşırtıyor sonrasında Buum! James Hetfield sahnede ve hızlıca girip ortalığı kasıp kavuruyor. We're so fucked / Shit outta luck / Hardwired to self-destruct Ardından Kirk, Kill 'Em All ayarında bir solo atıyor ve albümün ilk şarkısından fazlasıyla gaza geliyoruz. Atlas, Rise! bir sonraki durağımız. Yine sert bir intro, içerisindeki riff ve davul çok tatminkar. James'in arkasından devam eden müzik sirkülasyonu baş döndürüyor. Kirk Hammett'in solosu ise resmen İşte aradığınız Kirk diye bağırıyor resmen, çok etkileyici. Ayrıca James'in vokali şarkıya resmen tam oturmuş. Crushed under heavy skies / Atlas, Rise! dediği andaki ses tonu ve bu aralığı bu kadar efektif kullanabilmesi beni aşırı dercede delirtti diyebilirim. Now That We're Dead, bu iki çılgınlıktan sonra biraz aktif dinlenme gibi olmuş diyebilirim. Albümde arkada kalan şarkılardan ama yine de davul ataklarının ile vokalin birbirini başarılı bir şekilde tamamlaması için bile dinlenilebilir. Moth Into Flame ise bana göre müzikal olarak Atlas, Rise!'dan biraz daha geride kalsa da riff, solo, vokal ve davul olarak başarılı bir çalışma olmuş. Aslında tam bir old school çalışması ve bunu bekleyen dinleyicilerin favorilerine gireceği kesin. Sololar çok keskin, baslar ise şarkı içerisinde bütünlüğü çok iyi bir şekilde sağlamış. Yırtıcılığın ön planda olduğu şarkıda James'in arkasını fişek gibi ataklarıyla Lars, sağlam gitar riffleriyle Kirk ve başarılı bas performansıyla Rob dolduruyor. Dream No More, albümün ağır başlı şarkılarından ve bunu introdan belli ediyor. Vokalinin yırtıcılıktan çok, ara ara James Hetfield'ten duyduğumuz maskülen bir şehvetle dolu olduğu şarkının en can alıcı yerinin Kirk'in dokunaklı solosu olduğuna kimse itiraz etmez bence. Halo On Fire ise ağır başlılığı devam ettiriyor fakat bu sefer daha sert bir şekilde. Albümün öne çıkacak şarkılarından olmasına kesin gözüyle baktığım şarkıda, tempo yer yer yavaşlarken kimi yerde ise vokal ile yükseliyor ve dinlerken tatmin edebilecek bir şarkı ortaya çıkıyor. 8:15 dakika süren bu çalışmada ara ara aksak ritimler dikkat çekerken, belli bir yerden sonra ise şarkı farklı bir yöne evriliyor. Benim düşüncem ise bu kompleks çalışmanın bazı yerlerinde gerektiğinden fazla zaman harcandığı yönünde. Yaklaşık 4:30 ile 5:10 arasında bir karmaşa hakim. Şarkının evrilmesini biraz da yumuşak geçişle tamamlamak isterken, işi oldukça uzatmışlar. İlk CD'nin genel izlenimi ise, sağlam ve hızlı bir giriş ile dinleyiciyle bağ kurduktan sonra Atlas, Rise! ile doruğa ulaştırıp sonrasında ara ara dinlendirip sonrasında tempoyu belirli bir yükseklikte tutup sonlandırmak üzerine kurulmuş bir bölüm olduğu yönünde. İkinci CD'ye giriş yaptığımızda ise bizi savaş tamtamları karşılıyor. Böylece akıllara yavaştan The Day That Never Comes geliyor fakat Confusion genel yapısı daha sert ve yırtıcı. Farklı psikolojilerin içerisine sürüklüyor ve sorgulamaya itiyor dinleyenleri. Bana göre albüm içerisinde underdog kalacak fakat gayet sağlam şarkılardan birisi. Manunkind, intro olarak çok yumuşak bir girişe sahip fakat sonrasında ortalığı ateşe veren bir riff ile devam ediyor. Aksak davul ritimleri bu şarkıya da hakim. Fakat ana düzen içerisinde riff ile davul birbirini başarılı bir şekilde tamamlıyor. Here Comes Revenge ise Ride the Lightning döneminden fırlayan bir sekans ile başlayıp, James'in vokaliyle farklı bir yöne giriyor. Riffler ve başarılı davul ritimleriyle şarkı içerisinde karanlık bir atmosfer yakalanmış. 7:17 dakika süren şarkının süresine bakıp Uzunmuş, kopukluk olmasa bari diye korksam da sonrasında gerçekten özene bezene yapılmış bir şarkı olduğunun farkına vardım. Kendi düzenini bozmayan yapısının içerisine sağlam sololar ve James'in vokali girince, kendini dinlettiren bana göre başarılı bir şarkı çıkmış ortaya. Am I Savage?'i gördüğüm anda herkes gibi aklıma Diamond Head'in şarkısı olan sonradan Metallica'nın coverladığı Am I Evil? geldi tabii ki. Bu albüm bana göre biraz son tango olduğundan her yere selam çakılmış. Am I Savage?de bunlardan birisi. Öncelikle albümün ağır toplarından birisi kendisi olduğunu söylemeliyim. Ağır bir tempo ile giden şarkı ara ara solo önceleri hızlansa da genel olarak aynı havada devam ediyor. Tekrar tekrar söylemiş gibi oluyorum ama James'in sesinin hala taş gibi sağlam olduğunu bu şarkıyla yine görmüş oldum. Murder One, Lemmy Kilmister'a itafen yapılmış bir şarkı. Introdan sonraki ana riff gerçekten akılda kalıcı olmuş. Kirk Hammett'in attığı solo içerisindeki shred kısmı sanki Ride the Lightningten fırlamış gibi, thrash metal dinlediğinin sonuna kadar farkında olmanı sağlıyor. Robert'in bas performansı albüm içerisinde genel olarak başarılı bulduğum gibi bu şarkıda da ayrıca bir hoşuma gitti. Lars'ın yaptığı ataklar ve ritimler ise şarkıya tam oturuyor. Albümün sonuna geldiğimizde ise karşımıza Spit Out the Bone çıkıyor ve bir anda her şey değişiyor. Öyle bir davul performansıyla başlıyor ki şarkı, resmen ben nereye geldim durumunda şaşırıp kalıyorsunuz. Kullanılan riff sert, vokal sert, bas ve davul sert. Resmen adamlar albümü öyle bir bitirelim ki sonunda yorulup derin nefes alsınlar demiş. Robert Trujillo'nun bası ile Lars Ulrich'in davulu gerçekten çıtayı yüksekte tutuyor. Kirk'in bu şarkıdaki ara solosu ise kısa fakat sonrasında uzun süren bir davul atağından sonra patlamayı yapıyor. Kamyon gibi üzerimizden geçiyor ve davul ile iyice hırpalıyor. Buradan Lars'ı tebrik etmem gerek. Gerçekten bazen grup seviyesini aşağıya çektiğini düşünsem bile bu albümde öyle çılgınlıklar yapmış ki hayretler içerisinde kaldım. Hardwired... to Self-Destruct, bana kalırsa reklam yönüyle de başarılı oldu. PR çalışmaları, tüm şarkıların kliplerinin 2 saat arayla YouTube'ta yayınlanması gibi unsurlar dinleyenleri mest etti. Zaten işin sahne ve şov yönünü çok iyi başaran grup, bu proje ile de başarıya ulaştı diyebilirim. Son olarak toparlarken, ilk başta beklentilerimi baya aşağılara çektiğim için albümü, genel itibariyle başarılı buldum. Lars'ın davul performansı yukarılarda seyrediyor ve bu beni mutlu etti. Old school ile günümüz müzik dinamikleri arasında gidip gelen bir yapıda olmasına rağmen ilgimi çekti. Tüm yazıda da belirtmiş olduğum gibi, bu albümün son tango olduğunu düşündüğüm için ve buna rağmen hala taş gibi müzik yapabildiklerini gösterdikleri için çok mutluyum.


Nilipek, çoğumuzun Sofar etkinlikleriyle tanıdığı bir isim. Yumuşak sesiyle, duygularını bizimle müzik yardımıyla paylaşması, tüm dinleyenlerini etkilemişti. Sofar'ın tanımına en iyi uyan kişiliklerden birisiydi. Hiç bilmediğimiz güzel sesler toplanıyordu Sofar'da. Nilipek'te, Sofar'ın beğenilen seslerindendi ve artık onun bir albümü var. Sabah. Albümün lansman konseri 1 Kasım Çarşamba Babylon Bomonti'de yapılmıştı. Orada bulunamadım ama o saatlerde Spotify'dan şarkılarını dinleyerek yoklamada yarım artı almış oldum sanırım. Uzun süredir albüm inceleyemedim ama Nilipek'in albümüyle başlıyorum. Albüm için söyleyebileceğim ilk kelime: Huzur. İlk şarkıdan itibaren son şarkıya kadar albümün genel atmosferi sakin sakin giden şarkılar ve sizi mutlu edecek ritimlerden kurulu. Güzel bir haftasonu sabahına yakışan şarkılar var. Dinledikçe dinleyesim geldi, albümü baştan sonra sardım durdum. çok seslilik ile armoniyi sağlıyor. Nilipek'in sesinin tınısı şarkılara çok yakışmış. Sakin sakin bir şeyler anlatıyor sanki bizlere. Tüm albüm boyunca bu his devam ediyor, sizde anlatılanları dinliyorsunuz. Bu yaklaşım benim çok hoşuma gitti. Sağanak Yağmurlu Şarkı: Albümün ilk şarkısı olarak karşımıza çıkıyor. Sesiz sesiz başlıyor, huzur doluyor içime dinlerken. Akustik odaklı müzikal altyapısı var şarkının. Nilipek'in sesi de işin içine girince hoş bir şarkı ortaya çıkmış. zenginleştirilmiş. Mızıka şarkıya çok yakışmış, albümün genel ruhunu açığa çıkarmış. Dinlenmesi gereken şarkılardan birisi. Sabah: Kınalıada gibi psychedelic esintilerden nasibini almış bir şarkı Sabah. Fakat biraz daha düşük tempoda ilerliyor. Nilipek, sesiyle şarkı içindeki enstrümanların uyumunu pekiştirmiş. Kendine çeken bir yanı var diğer tüm şarkılardaki gibi. Sabah, soft-indie pop akımına yakın bir çalışma. Nilipek, şarkılara duyguyu çok iyi bir biçimde aktarmış. Başarılı bir çalışma olmuş. Güne huzurlu bir başlangıç yapmak isterseniz, tavsiye edebileceğim albümlerden birisi.


Redd'in yaptığı müzik için pek çok şey söylenebilir. Batı standartlarında rock, kentli bir müzik belki de metropol rock... Türk Rock'ı dendiğinde illa içinde bizden de bişeyler olmalı klişesi-kaygısından yüzlerce kilometre uzakta adamlar... Piyasa koşullarını sallamıyorlar, içlerinden geldiği gibi çalıyorlar. Konserlerini önemsiyorlar; bar konseri, Açıkhava veya belediye konseri farketmiyor, aynı ciddiyetle çalıyorlar, dinleyiciye saygıları müthiş! Sadece şarkılarıyla değil, müzik dışında da dünyaya-hayata dair söyleyecekleri olan entelektüel-dolu insanlardan oluşan bir grup Redd. Sadece duruşu ve tavrı sebebiyle bile pek çok çevreden kabul gören bir grup Redd. Bir şarkıyla bir gecede patlayan bir grup olmadı Redd. Yavaş yavaş, üzerine koya koya, daha fazla üreterek, kaliteyi sürekli arttırarak bugünlere geldiler. Üretken ve aktif oldular hep! Bir rock grubu için gerekli özellikler bunlar... Dünyadaki çağdaş soundları takip ettiler. Yeniliğe ve değişime açık oldular. Sosyal sorumluluk projelerine öncülük ettiler. Çok iyi videolar çektiler. . Dolayısıyla yıllar ilerledikçe hitap ettikleri kitle genişledi. Bugün itibariyle ülkenin en dikkate alınmaya değer rock gruplarından biri haline geldiler. Şarkılarında ilişkilerden, seksten, yalnızlıktan, politikadan ve uzaydan bahsediyorlar. Daha spesifik konuşmak gerekirse Redd şarkılarında metropol hayatı içinde kaybolan, bocalayan, yalnız, depresyona girmeye meyilli, yazan, çizen, okuyan, gezen, soran, sorgulayan, aşık olan insan profili çıkıyor karşımıza. Solist Doğan Duru belki kendini anlatıyor belki Güneş'i belki komşusunu veya izlediği filmdeki adamı... Bazen de seni, beni... Yalnızca aşktan meşkten çiçeklerden bahsetmiyorlar, sosyal-siyasal içerikli şarkılara da imza atıyorlar. Son üç albümde sistemi her anlamda sorgulayan, yaratılmaya çalışılan tek tip insan modeline yüksek sesle hayır diyen bir grup Redd. Ülkemizde yaygın bir düşünce vardır; Rock müzikle ilgileniyorsan illa ki muhalif olmalısın falan... Neyse ki Redd'de söz konusu durum eğreti durmuyor, adamlar hem samimi hem de doğalarında var muhalif bir duruş... Açıkçası müziğini dinlediğim insanların birlikte oturup bişeyler içebileceğim, muhabbet edebileceğim ve dünya görüşü olarak da bana yakın insanlar olmasını isterim. Redd bu özelliklerin hepsini taşıyor. Grup bu albümde öze dönük arayışlara girmiş. Günümüz dünya düzeninin ve tüketim toplumunun içerisinde hayatın anlamını bulmaya çalışıyor. Bir şarkıda geçen Yaşıyorum sadece ölmek için belki de albümün söylemek istediklerini en kısa yoldan anlatan cümle. Albümün oluşum sürecinde Türkiye'nin oldukça zor zamanlardan geçtiğini söylemeye lüzum yok sanırım. Kafakafka isimli şarkıda mevcut siyasal konjonktürün etkilerini ve sisteme meydan okumayı hissediyoruz. Ama bu şarkı dışında albümde politik içerikli başka bir şarkı da yok. Albüm içe dönük, duygu yüklü bir albüm... Sanki Doğan Duru çok ağır ve yıpratıcı bir ilişkiden çıkmış, aslında kafası ilişkide kalmış ama albümü sonlandırarak bir nebze rahatlamış gibi... Sen kalbimi durdurdun, dünya dönmesin dursun, Bu şehrin sensizliği bir cenaze, Adına bin defa sövdüm gibi sözler Doğan'ın duygularının dışa vurumu... Bu açıdan bakıldığında oldukça şeffaf bir albüm. Müzisyen veya gruplarda albüm tamamlandığında rahatlama ve tatmin olma duygusu ortaya çıkar. Mükemmel Boşluk sona erdiğinde eminim ki Redd de rahatladı, üzerindeki yüklerden kurtuldu. Aşk Virüs yeni albümün tarzı hakkında önemli ipuçları veren doğru bir çıkış parçası... Albüm bildiğimiz Redd çizgisinden örnekler taşısa da yenilikler de barındırıyor. Boşlukta Dans beni oldukça şaşırttı, grubun tarzının dışında, hafif ritmle başlayıp yer yer dans müziğine evrilen sonlara doğru ise Redd şarkısı oluğunu hissettiren bir çalışma... Bugün Herkes Ölsün İstedim altyapısıyla ve gitar riff'leriyle Radiohead eseri gibi tınlıyor. Kalpsiz Romantik favorilerim arasında, akılda kalan nakaratıyla konserlerde en çok istek alan şarkılardan olacak... Kanıyorduk albümün en etkili şarkılarından biri, Kirli Suyunda Parıltılar albümünden fırlamış gibi. Senden Vazgeçeli Çok Oldu ise Doğan'ın vokallerini konuşturduğu yaylılarla destekli bir soundtrack şarkısı gibi... Sextronot uzay-seks temalı ve esprili bir çalışma... Albümün en iyilerinden... Tam Bir Delilik introsuyla Redd'in Masal şarkısının introsunu andırdı bana. Hala Seni Çok Özlüyorum albümün en vasat şarkısı... Zorlama sözlere sahip, Redd'in çokça eleştirdiği, arabesk rock/ağlak rock türünden bir şarkı bana göre... İtirafta da Doğan'ın Teoman gibi söylediğini hissettim.


Ashcroft'un solo kariyerini takip eden biri olarak The Verve sonrası dönemde de iyi işler yaptığını düşünüyorum. İlk solo albüm Alone With Everybody'i hala dinlerim. Ashcroft'un albümlerinde tutarlı bir sound var. Pop-Rock çizgisinde geziniyor, akustik ve elektro-pop geçişli şarkılar mevcut. Albüm şarkıları üretilirken son altı yılda küresel ölçekte yaşanan pek çok olaydan etkilenmiş Ashcroft. Terörizm, isyanlar, devrim, ölümler, işkenceler, baskıcı hükümetler, iki yüzlü politikacılar, medya yalanları ve global hoşgörüsüzlük gibi konular Ashcroft'u şarkı yazımında etkilemiş. 2011 yılında Mısır'da gerçekleşen devrim ve Tahrir olayları onu en çok etkileyen olayların başında geliyor. Eleştirel bakışı şarkı sözlerine yansımış. Out of My Body'de Don't go looking for your Watergate cümlesi önemli. They Dont Owe Me içerisinde Onların oyunlarını oynamayacağım. Kimsenin aptalı değilim. Nasıl hissettirdiğini bilirim. Onların kurallarını bozdum. Bana sahip olamazlar cümleleri var. Hold On'da da Arap Baharına selam çakıyor ve tutunma, ayakta kalma mesajı veriyor. Tüm bu içeriklere rağmen kendisini aktivist olarak görmediğini albümünü de politik bulmadığını söylüyor. Ashcroft hala çok iyi bir rock vokal ve iyi bir şarkı sözü yazarı. Kitleleri hala peşinden sürüklemek için yeterli karizması var. These People ise solo kariyerinde ilk albümden sonra yaptığı en iyi albüm.


2006 yılında, Zooey Deschanel ve M. Ward'ın kurduğu, Portland, Oregon kökenli Indie Pop/Folk grubu She & Him'in 5. albümleri Classic yayınlandı. Biz de bu albümü bir inceleyelim dedik. Albümün adından da anlaşılacağı üzere, bu çalışmada 13 tane klasikleşmiş blues ve caz şarkısını yorumlamışlar, çok da güzel yapmışlar. 2 Aralık 2014'te, Columbia Records'tan çıkan albüm aşağıdaki şarkıları barındırıyor. Stay Awhile: Bir Dusty Springfield şarkısı olan Stay Awhile daha güzel yorumlanamazdı bence. Hatta orijinalinden daha güzel coverlar listesine rahatlıkla koyabilirim kesinlikle. Zooey, gerçekten çok iyi iş çıkarmış bu şarkıda. Unchained Melody: Righteous Brothers müthiş yorumladığı bu şarkıyı albümde dinlediğimde, o bizleri yarı sevinçli yarı duygusal hallere sokan, hayallere daldıran havadan çok sevgilisine seslenen bir kadının yorgunluğu hissine kapıldım. Kötü mü olmuş, hayır fakat bu şarkıdaki o tükenmişlik hissi illa ki size geçiyor ve farklı duygulara kapılıyorsunuz. She: Albümde ilk gözüme çarpan şarkıydı şöyle bir göz gezdirirken. Az kalsın sırayla dinleme alışkanlığımı bir kenara bırakıp, direkt bu şarkıya gömülecektim. Bir çok coverı yapıldı bu şarkının, acaba burada nasıl bir she bekliyor diye düşünürken, sıra bu şarkıya geldi. İlk başta sizi Amerikanvari bir havayla karşılıyor şarkı, sonra Matthew Stephen Ward'ın sesi geliyor; gerçekten çok iyi bir yorum. Kullanılan enstrümanlar birbiriyle uyumlu. Sizi bir yerlere alıp götürüyor, ne olduğunun farkına varmadan şarkı sona eriyor. M. Ward sadece bir parça seslendirmesine rağmen, albümün sonunda aklımda kalan en önemli deneyimlerden birisini bana kazandırdı sağ olsun. Albümde, ilk bakışta yorumların asıl parçalardan çok farklı bir şekilde bize sunulmadığı görülüyor. Ayrıca, albümde kadın tınısı hakim. Zooey Deschanel'in sesinin hakim olduğu 12 şarkı... Matthew Stephen Ward'ın seslendirdiği, yukarıda bahsettiğim gibi hepimizin gönlünü titreten Charles Aznavour'un She parçası var ki albümde pas geçmemeniz tavsiye edilir. Toparlamak gerekirse, Zooey Deschanel ve M. Ward çok iyi bir albüme imza atmışlar. Sizi sanki Amerika'nın 30'lu yıllardaki caz döneminin içine bırakıyor, dönemin New York sokaklarında gezdiriyor. Eğer caz klasiklerinden, biraz da blues'dan hoşlanıyorsanız, bu albümü beğenme olasılığınız çok yüksek.


Suede sever miyiz? Hem de çok. Brett Anderson'un yanık sesini, çoğunlukla ilk üç düğmesi açık olan gömleğini, sahnedeki performansını özledik mi? Evet. Suede 7. stüdyo albümü Night Thoughtsu 22 Ocak 2016'da yayınladı. Uzun sayılabilecek bir aranın ardından gelen 2013 çıkışlı önceki albüm Bloodsports grubun hayranlarına ve dünyaya yaşıyoruz ve devam ediyoruz mesajını verdikleri çalışmasıydı. Kayıtları Londra ve Brüksel'de gerçekleştirilen Night Thoughts ise grubun yeniden doğuşunun ardından yayınladığı ikinci albümü. Prodüktör koltuğunda Suede albümlerinden tanıdık bir isim var: Ed Buller. Night Thoughts kesinlikle ilgiyi hak eden bir albüm. Bir geri dönüş albümü. Grubun 1990'lı yıllar ile 2000'leri birbirine bağladığı bir köprü gibi. Sound olarak debut albüm ve Dog Man Starçizgisine yakın. Diskografi içinde 2000'li yıllarda önlerde yerini alacak, kemik hayran kitleyi memnun edecek, müzikalite olarak da grubun olgunluk dönemini yansıttığı bir yapıt. Hala eskisi gibi diri ve güçlü müzik yapıyorlar. Grubun 90'lı yıllarda yaşadığı şaşalı zirve dönemi belki artık yok. Biraz yaşlanmış da olabilirler. Ancak sahnede hala iyi işler yapıyorlar. Yeni jenerasyonlara da onlarla tanışmak kalıyor. Dipnot olarak albümün yurtdışındaki önemli müzik eleştirmenleri tarafından da oldukça beğenildiğini söyleyebiliriz. (Aldığı en düşük puan 10 üzerinden 7.5.) Albüm kapağı da oldukça başarılı olmuş.


2007'de Kevin Parker tarafından kurulan Avustralyalı rock müzik grubu Tame Impala, Innerspeaker (2010) ve Lonerism (2012)'den sonra 3. stüdyo albümleri olan Currentsi 17 Temmuz 2015 tarihinde Kevin Parker'in kendi ev stüdyosundan dinleyicilerine sundu. Öncelikle Tame Impala'nın bundan önce çıkan veya stüdyo albümlerine bakacak olursak, 2010'lu yılların psychedelic ruhunu temsil eden bir yapısı olduğundan bahsedebiliriz. Innerspeaker'da bulunan Solitude is Bliss ve Alter Ego biz dinleyenleri mutlu etmişti bu konuda. Lonerism ise sonradan Arctic Monkeys'in de coverladığı Feels Like We Only Go Backwards gibi adından söz ettirecek şarkıları içinde barındırarak, Kevin Parker ve arkadaşlarına hayranlık duymamızı sağladı. Bu sene çıkan Currents ise Innerspeaker ve Lonerism'den daha farklı bir deneyim sağlıyor. Psychedelic ruhunu koruyarak R&B, disco ve synthpop akımlarını da en iyi şekilde harmanlamayı başarmış Tame Impala. Let It Happen ve The Less I Know The Better gibi şarkılarında bunu dinleyicilere yansıtabilmişler hatta yansıtmakla kalmayıp size bu ambiyansı yaşatmak için de ellerinden geleni yapmışlar. Let It Happen: Albüme mükemmel bir giriş yapılıyor bu şarkı ile. Psychedelic ruhunu barındırıp techno ritimlerle size eşlik ediyor. Bir an Daft Punk şarkısı mı dinliyorum diye düşündürmüyor değilim hatta. Fakat bana kalırsa bu iyi bir özellik. Şarkının ortasında sıkılmanıza izin vermiyor. Ayriyetten Kevin Parker'a şapka çıkartmak gerek vokal performansı için. tarzı bir tını yakalıyorsunuz dinlerken. Güzel bir riff ile de birleşince gayet başarılı olmuş. 'Cause I'm a Man: Downtempo ve synth efekleriyle başlıyor şarkı. Kevin Parker'ın karakteristik sesiyle bildiğimiz Tame Impala soundunu yakalıyoruz. New Person, Same Old Mistakes: Albüm kapanışı yaptığımız bu şarkıda 'Cause I'm a Mandeki gibi downtempo bir ritime sahip. Dinlerken R&B havasını buram buram alıyorsunuz. Kevin Parker bu şarkıda da sesini başarılı kullanmış. Currents, kendi içindeki farklı dinamikler ile farklı tarzları birleştirmiş. Let It Happen ile hızlı bir giriş yaptığımız albüm, New Person, Same Old Mistakes ile ağırlaşarak bitiyor. Ayrıca albümün geneline yayılmış aksak ritimler, müzikal efektler sizi sıkmıyor. Tabii ki Kevin Parker'ın bu başarısını gözardı etmeden yazımı sonlandırmak istemiyorum. Farklı düşünceleri birleştirerek gayet başarılı bir albüm yapmış Tame Impala ekibiyle.


Brit müziği sevenlere müjde! Alex Turner ile Miles Kane ayağınıza geldi! demek istesemde, bugünlük sadece ilk albümden sonra Half-Life 3 gibi beklediğimiz ikinci albümleri olan Everything You've Come To Expect'in nihayet çıktığını söyleyebiliyorum. Olsun buna da şükür! İlk albümleri olan The Age Of Understatement'ten 8 sene sonra çıkan Everything You've Come To Expect, müzik türü olarak değişiklik göstermemiş. Hala My Mistakes Were Made For You'daki tadı alabiliyoruz. Bence ikinci albümün konseptini ilk albümden bir şarkıyla açıklayacak olursak, bu şarkı az önce bahsettiğim My Mistakes Were Made For You olur. Albümün içerisinde yer yer yaylı enstrümanların ağırlığı dikkat çekiyor. Aviation, The Element Of Surprise, Pattern ve The Dream Synopsis, bu enstrümanların başarlı bir şekilde kullanıldığı şarkılardan. Ayrıca konsept bir albüm olmadığından yeri geliyor hoplayıp zıplarken, bir anda çakmak yakacak kıvama gelebiliyoruz. Everything You've Come To Expect'te kimi zaman Alex Turner'ın vokallerinden oluştuğunu düşündüğüm bir Arctic Monkeys havası almadım desem yalan olur. Fakat iki grubun yaptığı müzik, 2013'te çıkan AM albümüyle net bir şeklde ayrıldı. Her iki oluşum Brit-pop'un nimetlerini sonuna kadar kullansada The Last Shadow Puppets, old school brit-pop'a daha yakın işler yapıyor. Everything You've Come To Expect'in açılış şarkısı olan Aviation, yaylı ile başlayan sert bir şekilde biten girişiyle bizi karşılıyor. Vokal olarak Turner ile Kane birbirlerini çok iyi biçimde tamamlıyor. Genel olarak hareketli bir tema üzerinde ilerleyen şarkı, en tepe noktasında yaylılar ile buluşup başladığı ritimde bitiyor. Aviation'ın, albümde öne çıkan şarkılardan olduğunu söylemek çok ta zor değil. Dracula Teeth: Ağır tempoyla ilerleyen, albümdeki önemli ögelerlerden yaylıların vokal tonuyla başarılı uyumuyla devam eden bir şarkı Dracula Teeth. Ritimleri ile insanı kendine çeken bir yapısı var ne yalan söyleyeyim. Dikkat çekiyor her yönüyle. Everything You've Come To Expect: Albüme ismini veren şarkı olmasına rağmen, olmamış diyebildiğim bir yönü var. Vokal şekli bana itici geldi, bir türlü ısınamadım. ne yapalım olur böyle arada. Bad Habits: Albümün en çılgın, en başına buyruk takılan şarkısı olduğunu net bir şekilde söyleyebilirim. Miles Kane'nin vokalde ağır bastığı bu şarkıda saykodelik bir hava hakim. Çığlıklar, korku filmi efektleri ve şarkının genel halet-i ruhiyesi albümün genel yapısından çok farklı olduğu için bir şekilde sivriliyor diğer şarkılardan. Pattern: Albümün en beğendiğim şarkılarından birisi oldu. Yaylılardan çok bahsettim ama bu şarkıyı da büyüten ögeler kullanılan gitar riff'i ve vokal ile birlikte. Çok naif, fakat duruşundan taviz vermeyen bir hali var Pattern'in. Beni bu yönüyle yakaladı desem yeridir. Everything You've Come To Expect, albüm kalitesi olarak tabi ki Alex Turner'lı bir Arctic Monkeys albümüne yaklaşmıyor, ama kesinlikle daha farklı tatlar sunuyor. Aslında buna rağmen, Sweet Dreams, TN ve The Element Of Surprise gibi gayet başarılı işleri de barındırıyor. 8 senelik arada müzikal değişimler yaşandı, birçok şey değişti 2008'den beri. En önemlisi ilk albümde çocuk diye baktığımız adamlar büyüdü ve kendi yollarında yürüyorlar. Bu albümü üzerinde çok uğraşılmış bir yapıt olarak görmektense, iki arkadaşın tekrar buluşup kendi sevdikleri şeyleri yapmaları olarak nitelendirsek daha iyi olacak gibi.


12 yılı albüm ve single çıkarmadan geçirmek bir grup için uzun süre kanımca. Vega, Türk Rock camiasında farklı yerde duran, biraz mesafeli, kaliteli müziğin peşinde olan bir ekip. Deniz Özbey ve eşi Tuğrul Akyüz'den ibaret olan grup 1999 yılındaki ilk albümdeki Tamam Sustum şarkısıyla karşımıza çıkmıştı. Deniz Özbey'in kulağa farklı gelen vokali ve grubun oturaklı, yüzü Batı'ya dönük sound'u rock müzik çevresinde önemli bir etki yarattı. Ardından 2000'li yılların başında gelen iki albümle söylemek istediklerini daha net bir şekilde söyleyen bir grup oldu Vega. Bu Sabahların Bir Anlamı Olmalı, İz Bırakanlar Unutulmaz pop çevrelerinde bile oldukça sevilen Serzenişte, Elimde Değil, Evet Ne Var gibi önemli şarkılara imza attılar. Vega'nın şarkılarında aşk, pişmanlık, özlem, yitirme gibi konular, sitemkar ve hüzünlü bir sevgilinin elinden yazılmış hissiyatı veriyor. Delinin Yıldızı albümün isim şarkısı ve tartışmasız en iyisi... Altyapısı, introsu, geçişleri ve özellikle son saniyelerindeki akustik final şarkının hiç bitmemesini istemeniz için başlı başına nedenler. Tekrar tadını almak için üst üste 5 kez dinlemeniz gerek. Sonrasındaki İsim-Şehir klasik bir romantik rock balladı. Yağmurlu bir Ankara gününde trafik durmuş sanki ve arabada bu şarkı çalıyor. Deniz'in sesinin en yumuşak hali Yanımdasın yine sensizim gibi vurucu sözlerle daha da anlamlı hale geliyor. Arzuhal alaturka ritimli benim gruba çok da yakıştıramadığım tarzı temsil ediyor. Size sempatik de gelebilir. Sevgilim ile yeniden kendimizi buluyoruz. Dertler İri Kıyım enerjisi bol bir rock şarkısı konserlerde ön plana çıkması muhtemel. Dünyacım keyifli bir şarkı gibi gözükse de sözleri açısından dünyaya neler oluyor sorusunu kibarca sormayı tercih ediyor. Sonunu Söyleme Bana grubun önceki albümlerinde de hissettiğim müziklerine bence ciddi etkisi olan The Cure soundunun bariz örneği. Ve Tekrar ile karanlık bir kapanış. Albümü dinlemeyi bitirdiğimde üniversite yıllarıma döndüğümü hissettim. Sonra aynaya baktım. Saçımda çıkmaya başlayan bir iki beyaz tel 20'lerde değil 30'larda olduğumu bana hatırlattı. Youtube'da yeni albümün şarkılarının altına yapılan yorumlarda da gruba duyulan özlem çok güzel cümlelerle dile getirilmiş. Beni en çok etkileyen şuydu: Siz yokken üniversiteyi bitirdim, meslek sahibi oldum, evlendim, boşandım, tekrar evlendim, bir kızım oldu ve sonrada bir oğlum... Tam 12 yıl olmuş lütfen bi daha bu kadar ara vermeyin.


Multitap grubunun davulcusu olarak tanıdığımız Ali Cihan, 3 yıl aradan sonra Kimileri Birileri isimli yeni single'ı ile geri döndü. İlk olarak Vay Arkadaş filmine yaptığı Full Depo şarkısı ile ilk kez mikrofon başına geçen Ali Cihan, Derman ve Bizim Sesimiz single'larını yayınlamıştı. Ayrıca Aralık 2015'te Bronx Pi Sahne'de gerçekleşen konser görüntülerinden oluşan, Erkan Oğur'un Eşkiya filmi soundtrack'i Karanlığın İçinden'in Ali Cihan versiyonu da Bir Baba Indie YouTube kanalında yayınlamıştı. 8 Mart tarihinde GTR Müzik etiketiyle yayınlanan yeni single Kimileri Birileri ile Ali Cihan, Rebel Moves ve ABD'li grup Clutch parçalarından oluşturulmuş bir remake çalışmasıyla karşımızda. Ali Cihan tarafından yazılan parçanın sözlerinde aynı zamanda Remzi Mete Yavuz'un şiirlerinden de çeşitli alıntılar bulunuyor. Düzenlemesi Sertaç Özgümüş ve Ali Cihan tarafından yapılan parçanın klip yönetmenliğini ise Bora Çifterler üstleniyor. Al Cihan uzun bir aradan sonra Kimileri Birileri single lansman konseriyle 14 Mart Perşembe akşamı Nayah sahnesinde olacak. Ayrıca, Ali Cihan'la 2016 senesinde yaptığımız röportaja buradan ulaşabilirsiniz.


The Godfather of Shock Rock olarak da bilinen Alice Cooper, Detroit Stories isimli yeni bir albüm yayınladı. Alice Cooper, bugün 21. solo albümü olan Detroit Storiesi tüm dijital platformlarda yayınladı. Detroit'in angry hard rockın popüler olmasındaki katkısını anlatan bir albüm olan Detroit Stories, 15 parçadan oluşuyor. Cooper'ın belirttiğine göre Amerika'nın genelinde hippi dönemleri yaşanıp daha yumuşak enerjili müzikler icra edilirken Detroit tam tersi yani daha köşeli, ham ve sert müziklerin icra edildiği bir dönemden geçiyormuş. Müzisyeni albümün yapım aşamasında en başta o kadar etkileyen faktör de bu olmuş. Prodüktörlüğü Bob Ezrin tarafından üstlenilen albümde Cooper'ın eski dostlarıyla bir araya gelerek kayıtlar alınmış. MC5 gitaristi Wayne Kramer, Detroit Wheels'ın davulcusu Johnny Bee Badanjek, jazz ve R&B basçısı Paul Randolph ve Motor City Horns da bu isimler arasında. Alice Cooper'ın yeni albümü Detroit Stories'e aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Hard rock dünyasının efsanevi ismi Alice Cooper, 21. solo albümü Detroit Storiesi yayınlayacağını açıkladı. Detroit doğumlu müzisyen yeni albümün, angry hard rockın popüler olmasında, Detroit'in katkısını anlatan bir albüm olduğunu belirtti. Aynı zamanda Cooper müziğe başladığında, ülkenin tamamında yakaladığı başarıya ulaşmadan önce, ilk olarak Detroit'in yaptığı müziği ve işlerini takdir edip desteklediğini söyledi. Müzik dünyasının eski topraklarından MC5'in Wayne Kramer, Detroit Wheels davulcusu Johnny 'Bee' Badanjek ve basçı Paul Randolph gibi müzisyenlerle iş birliklerine de yer verilecek albümden ilk parça yarın (13 Kasım) yayınlanacak. Alice Cooper'in 21. solo albümü olarak yayınlanacak Detroit Storiesin parça listesine, artwork'üne ve mayıs ayında çıkardığı yeni teklisi Don't Give Up'a aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Alışmak, negatif anlam yüklediğimiz her şeyi kördüğüme dönüştüren bir lanet. Öyle sahte bir güven verir ki, o metalaşmış rutinin dışına çıkmayı bile düşünmezsiniz. Mutsuz olmayı alışkanlık haline getirirseniz, mutlu olmak bile sizi rahatsız eder. Ve bu döngünün en kısır yanı kendini kapatan bir bilinçtir. Alışkanlığın verdiği güven, riskleri göze alamaz. İkiye On Kala şarkıları tam da böyledir. Vokal her cümlede, tonun aynı şiddetinde gezer. Bazı şarkılarda isyancı gitar soloları olsa da sözlerdeki kızgınlık, hüzün, huzursuzluk gibi duyguları öyle tek düze bir ses tonuyla verir ki kabullenmişlik, uykunuzda asla göremediğiniz ama vızıldayıp sürekli rahatsız eden bir sineğe dönüşür. Vokalin kabullenmişliğine öyle bir alışırsınız ki, üstüne kabullenmişliklerinizdeki benzerlikleri görüp dehşete düşersiniz. bütün olanları fısıldaması kadar güçten düşürücü olabiliyor. Gece zaten yatağa yattığımızda, düşüncelerimizi neredeyse yastığa print edecek bir performansla düşündüğümüz için sanki alışkın olduğunuz şeyleri duyar gibi oluyorsunuz. İstanbul Güzel Şehir ama Yaşanacak Yer Değil mesela. Sakin ve sessiz dünyamdan İstanbul'a her gün iki saatlik bir yolculukla Beeing John Malkovich filmindeki gibi bir tünelden bir psikopatın zihnine varıyorum. En kalabalık semtlerin kaldırımlarında, insanlarla çarpışırken nefret ettiğim o hengameyi sevmeye, bir parçası olmaya çalışıyorken bu şarkı, beni ancak bu düşünceye alıştırır ;oysa her gün beni o tünele sokan güç, içinde olduğum sevme çabası. Tabi gece evime döndüğümde yine aynı cümle dönüyor kafamda İstanbul'da yaşayamam! Bu yüzden gece bu şarkı bir terapi seansına dönüşüyor. Hatta çocukluğuma bine inebilir. Sözlere değil alt yapılara odaklandığımda susturulmuş bir çığlık duyabiliyorum aslında. Bunu davul atakları veriyor. Onun dışında melodramlar ilginç derecede umutlu geliyor. Ama vokal girdiği andan itibaren melodramdaki umudu soğuk kanlı bir katil gibi öldürüyor. Ama kamu spotu niteliğinde bir uyarı: Alıştırıyor!


Son olarak 2014 yılında Worship The Sun albümünü çıkaran Los Angeleslı grup Allah-Las'ın yeni albümü Calico Review'a dair detaylar gelmeye başladı. Albümün çıkış tarihini 9 Eylül olarak duyuran grup paylaştığı şarkı listesi ve görselle birlikte albümden Famous Phone Figure şarkısını da dinleyicileriyle paylaştı. Albümün 1970'lerden beri kapalı olup geçen sene We are taking the past and bringing it back to the future diyerek kapılarını açan tarihi Valentine Recording Studios'da kaydediliyor olması da her hareketiyle bizi 60'ların sularında yüzdüren grubun yeni albümü için ne kadar heyecanlanmamız gerektiğinin bir işareti olsun efendim.


Psychedelic garage rock grubu Allah-Las üç yıllık bir aranın ardından geri döndü! 11 Ekim'de yayınlayacaklarını açıkladıkları yeni albümü LAHS'tan ilk şarkı, video klibiyle birlikte In the Aire geldi. California çıkışlı grup Allah-Las, son olarak 2016 yılında yayınladığı Calico Review albümü sonrasında yayınlayacağı albümünü yeni videosuyla müjdeledi. 13 parçadan oluşacak LAHS albümünden gelen ilk parça ise In The Air oldu. Video klibiyle birlikte gelen, albümün üç numaralı parçası In The Air'ın yönetmen koltuğunda ise Sam Kristofski oturuyor. Bildiğimiz Allah-Las sound'unu koruyan LAHS albümünün yayınlanan ilk parçası In The Air hemen aşağıda!


Alman punk-rock grubu Die Toten Hosen, Kahramanmaraş merkezli depremlerin ardından Türkiye ve Suriye'deki depremzedeler için bir yardım konseri organize ederek 1.6 milyon eurodan fazla bağış topladı. 70'li yılların punk hareketinden etkilenerek 1982 yılında Düsseldorf'ta kurulan Alman punk-rock grubu Die Toten Hosen, depremzedeler için düzenlediği yardım konserinde 1.6 milyon euro'dan fazla bağış topladığını açıkladı. Grubun Instagram hesabında yapılan açıklamada: Bir bağış için 3 akor kampanyası çerçevesinde bu müthiş sonuca katkıda bulunan herkese teşekkür. Ama deprem bölgesindeki yardım ihtiyacı çok büyük, bu nedenle şimdiye kadar yardım edemeyenlerin de bağış yapmasını rica ediyoruz denildi. Grup, ayrıca konserde kullanılan gitar ve diğer bazı materyallerin depremzedelere yardım için eBay'de düzenlenecek açık artırmada satılacağını duyurdu. Die Toten Hosen grubunun 24 Şubat'ta Düsseldorf'ta verdiği yardım konseri, kampanyanın kapsamını artırmak için altı radyo istasyonu tarafından ülke çapında da canlı yayınlanmıştı. Ayrıca konserde depremde hayatını kaybedenler için bir dakikalık saygı duruşunda bulunulmuştu. Grubun solisti Campino'nun, Deprem nedeniyle sadece yas tutmak yerine, depremzedeler için harekete geçme çağrısında bulunduğu konserde, zaman zaman duygusal anlar yaşandı. 10 bin kişinin izlediği konserden elde edilen gelirin tamamının depremzedelere bağışlandığı açıklandı.


Yerli alternatif sahneden Alper Kayıhan yeni çıkardığı teklisi Yeniden Daha Güzel Başlarım ile sessizliğini bozuyor! Gençlik yıllarından itibaren rock ve metal türlerinde çeşitli oluşumlarda yer alan, alternatif sahnenin yeni isimlerinden Alper Kayıhan, geçtiğimiz sene yayınladığı ikinci teklisi Günaydın Sevgilim'in ardından, yeni teklisi Yeniden Daha Güzel Başlarım ile tekrar dinleyicilerle buluşuyor. Modern hayatın sıradan döngüsünde yorulmuş duygular, uzatılmış beklentiler ve belirsizliğe isyanı konu alan bu şarkı, sıyrılamadığımız gerçeklerle yüzleşirken kendi içinde makul bazı hayalleri, yeniden ve en baştan başlama isteğini dile getiriyor. Yakın geçmişini ve ütopyasını benzer hayatlar yaşayan herkes için ifade etmeye çalışan sanatçı, daha iyiye olan inancını taşımaya devam ediyor. Söz ve müziği Alper Kayıhan imzası taşıyan parçanın mix & mastering'ini Onur Gülanber üstlenirken kayıt aşamasında ise Yiğit Keven bulunuyor. Yapımını Dori Art Agency'nin üstlendiği yönetmenliğini ise Mustafa Kabaoğlu'nun yaptığı video klibiyle Yeniden Daha Güzel Başlarım BBI Music Co. etiketiyle tüm dijital platformlarda yayında!


Alper Tuzcu, üç bölümden oluşan EP serisinin son bölümü Raiz'i tüm dijital platformlarda yayınladı. Besteci, prodüktör, gitarist ve GRAMMY Ödülleri Jüri Üyesi Alper Tuzcu'nun yeni EP'si Raiz, 19 Şubat 2021'de Palma Records etiketi ile tüm dijital platformlarda yayınlandı. Projede Alper Tuzcu, Grammy ödüllü Snarky Puppy grubundan Arjantinli perküsyoncu Marcelo Woloski ile beraber çalıştı. Grammy ve Latin Grammy ödüllü Woloski'yi, Alper Tuzcu'nun chacarera denilen geleneksel Arjantin ritmine dayanan Milagro isimli parçasında dinliyoruz. Alper Tuzcu, proje ile şarkı yazma konusundaki bilgisini Latin Amerika ritimleriyle birleştirirken farklı kültürlerden etkilenmesine rağmen, projedeki şarkılar aynı kökten geliyor. EP'de kullanılan ritmler arasında ise cumbia, chacarera ve bossa nova bulunuyor. Aynı zamanda Arjantin, Brezilya, Kolombiya, Dominik Cumhuriyeti, Hindistan, Türkiye ve Amerika Birleşik Devletleri de dahil olmak üzere dünyanın değişik yerlerinden çeşitli müzisyenler de albüme katkıda bulunmuş. Alper Tuzcu'nun üç bölümden oluşan EP serisinin, Imagina ve Migrante'nin ardından yayınladığı üçüncü ve son bölümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Türkiye'de Allah-Las'ın konser vereceğini varsayalım. Alana girmişsiniz ve ışıklar açılmamışken bir grup çalmaya başlamış. Bir an için Allah-Las'ın bütün şarkılarını biliyorum ama bunu daha önce hiç duymamıştım. diye düşünüyorsunuz. İkinci şarkı başlıyor, ışıklar açılmıyor ve yine aynı şeyi düşünmeye devam ediyorsunuz. Bu işte bir terslik olmalı ama o kadar güzel bir terslik ki bu, sesinizi çıkarmadan dinlemeye devam ediyorsunuz. Eşlik etmeye başlamışsınız bile! Işıklar açılıyor ve işte karşınızda Alpman! Yerli sahnemizin gümbür gümbür gelen isimlerinden Alpman, yeni EP'si Forgotten Goods'u geçtiğimiz günlerde dijital platformlardan dinleyicilerle paylaştı. Üç şarkılık EP, sizi yukarıda bahsedilen konser görüntüsündeki gibi hem şaşırtıyor hem de çok sevindiriyor. Dinlemeye başladığınızda hiç bitmesin istiyorsunuz. Şarkılar sırayla geçerken Yoksa Forgotten Goods yeni albüme de göz mü kırpıyor? diye düşünmeye başlıyoruz. Umuyoruz öyledir ve Alpman'ı hem müzik çalarlarımızda hem de konserlerde sık sık izler, dinleriz. Forgotten Goods için alkışlarımızı kendisine iletirken sizi de EP ile baş başa bırakıyoruz. Kendisi hakkında daha fazla bilgi için de sizi bu linke ışınlıyoruz.


Alternatif müziğin en sevilen gruplarından alt-j, ezbere bildiğimiz ve yeni albümündeki şarkılarıyla birlikte 15 Haziran'da Zorlu PSM Turkcell Sahnesi'nde hayranlarıyla buluşuyor olacak. Gwil Sainsbury, Joe Newman, Gus Unger-Hamilton ve Thom Green tarafından 2007 yılında kurulan İngiliz indie rock grubu alt-J, Leeds Üniversitesi'nde tanıştı. Üniversite yıllarında yolları kesişen dörtlü, birleşmelerini takip eden iki yılı müziklerini şekillendirmek için kullandılar. alt-J'nin ilk ve muhtemelen hepimizin en çok sevdiği 'An Awesome Wave' albümü 2012'de yayınlandı ve 2012 İngiliz Mercury Ödülü'nü aldı. İkinci albümleri This Is All Yours, 22 Eylül 2014'te piyasaya çıktı ve Birleşik Krallık'ta bir numaradan giriş yaptı. Anavatanında bu kadar çok sevilen albüm, elbette alt-J'in dünya alternatif müziğindeki yerini de sağlamlaştırdı ve grup, 2010'lu yılların en çok sevilen alternatif gruplarından biri oldu. alt-J'in sembolü olan delta işareti, Mac bilgisayarında olan Alt ve J tuşlarına basılmasıyla elde ediliyor. Üçgen sembolüyle özdeşleşen grubun ismi de tam olarak buradan geliyor. Grubun frontman'i Gwil Sainsbury, bu dahiyane ismi bulan kişi olarak karşımıza çıkıyor. Grup, elbette ki üretimleriyle indie müziğin şekillenmesine yardımcı oluyor fakat Taro, Matilda ve Tessellate gibi şarkılar, hem İngiltere'nin hem de dünyanın alternatif müziğe olan bakış açısını geliştirme noktasında grubun kariyerindeki mihenk taşları gibi kabul edilebilir. Pop müzik sahnesinde yakından tanıdığımız Miley Cyrus, alt-J'i dinledikten sonra grubun büyük bir hayranı olduğunu belirtmiş, hatta turnesinde bir süre boyunca grubun 15 Haziran'da Zorlu PSM sahnesinde de çalacağı düşünülen Fitzpleasure şarkısını söylemiş. alt-J'in 11 Şubat 2022'de çıkan albümü The Dream'e dair yazdığımız albüm incelemesini hala okumadıysanız grubun güncel sound'unu yakalamak için yazımıza göz atabilirsiniz. Kendine has birçok farklı özelliğiyle hepimizi müziğine aşık eden alt-J ile 15 Haziran'da buluşmamıza günler kaldı! Bu büyük kavuşma için bilet almayanları bu linke bekliyoruz.


Az önce aldığımız bültene göre, çok sevdiğimiz İngiliz rock grubu alt-J, 4 Temmuz Çarşamba günü bir kez daha ülkemizi ziyarete geliyor! Müzik kariyerlerine GarageBand ismiyle bir üniversite grubu olarak başlayan ekip, 2007 yılında alt-J ismini alarak müzik hayatına dörtlü olarak devam etmişti. 2012 yılında ilk albümleri An Awesome Wavei yayınlayarak fazlasıyla dikkatleri üzerine çeken grup, 2014 yılında yayınladıkları This Is All Yours ile birlikte yoluna artık üçlü olarak devam ederek tozu dumana katmaya devam etmişti. En son 2015 yılında KüçükÇiftlik Park'ta dinleme fırsatı bulduğumuz alt-J, 2017 yılında yayınlanan Relaxer albümlerinin turnesi kapsamında ülkemizi tekrar ziyaret etmeye hazırlanıyor. Volkswagen Arena'da gerçekleşecek konserin biletleri ise bugün itibariyle Mobilet'te satışa sunuldu. Erken dönem avantajlı bilet fiyatının 105.00 olduğu konserin biletlerine ise aşağıdan ulaşabilirsiniz.


alt-J'nin 11 Şubat 2022 tarihinde yayınlanan yeni albümü The Dream, bizi kışın ortasında bahar güneşiyle ısıtmaya geldi. 2007 yılından beri birlikte olan ve her albümüyle yeni bir şey denemekten kaçınmayan alternatif müzik grubu alt-J, 2018'te yayınladıkları Reduxer albümünün arasını çok da açmadan The Dream adını verdikleri 12 şarkılık albümü bizimle paylaşarak hepimizin bugünlerde oldukça ihtiyaç duyduğu bahar sıcaklığını müzikal bir forma dönüştürdü. U&ME, Hard Drive Gold, The Actor ve Get Better single'ları ile bize albümün önizlemesini veren alt-j, yeni albümü The Dream'le dinleyenlerin bir yolculuk esnasında giden görüntüleri izlerken içlerinde hissettikleri bağımsız bir filmdeki ana karakter duygusuna soundtrack olabilecek bir iş ortaya koymuş. 15 Haziran 2022'de Zorlu PSM Turkcell Sahnesi'nde ezbere bildiğimiz ve konsere kadar ezberleyeceğimiz yeni şarkılarını söyleyecek olan alt-J'nin fırından yeni çıkan albümü The Dream'e detaylı bir gözle bakalım. Yeniyi denemekten korkmayan ve bu denemelerde öz müzik kimliğinden bir şey kaybetmeyen alt-J, The Dream ile yine yeninin iddialı kapısını zorlarken bize artık nostaljik gelebilecek tınıları da albüm boyunca serpiştirerek müzikal şölenin dozajını artırıyor. Bane ve U&ME ile albümün başlangıcının yumuşak olması sağlanmış. Albümü gün ortasında başlanan bir uzun araba yolculuğuna benzetirsek Hard Drive Gold, güneşin tam tepede ve enerjinin oldukça yüksek olduğu zaman dilimi ile eşleştirebiliriz. Happier When You're Gone ise güneşin ufuk çizgisiyle buluştuğu, serinleten rüzgarların ilk kez esmeye başladığı anı notalara ve müzikal şiire dökmüş gibi. The Actor'ın bir döneme damgasını vurmuş star John Belushi'nin ölümünün alternatif bir anlatımla karşımıza çıkacağı, alt-J tarafından albüm çıkmadan birkaç gün önce açıklanmıştı. John Belushi, uyuşturucu zehirlenmesinden dolayı ölen ve bir döneme Saturday Night Live'daki şovları ile damga vuran Amerikalı bir komedyen, film yıldızı ve müzisyendi. Müzikal olarak albümdeki diğer şarkılardan daha durgun ve arka planda olan bu şarkı, muhtemelen arkasındaki niyeti dolayısıyla albüme girebilmeyi başarmış. Çıkardıkları dört albüm ve sayısız single'la hem popüler kültüre hem de birçok sanat eserine atıfta bulunurken öznelini şarkı sözlerinin arasına sıkıştırmaktan kaçınan Joe Newman, bu albümünde bu kaçışa bir son verebilmek için Get Better'ın şarkı sözlerine gitarı eşliğinde kendi hayatındaki yası yerleştirmiş. Koronavirüs nedeniyle kaybettiği bir yakınını sesinin ve gitarının akoru ile yeniden anan Joe Newman'ın acısına biz de I still pretend you're only out of sight/In another room, smiling at your phone sözleriyle bu yolculukta ortak oluyoruz. Chicago, albümde en beklenmeyen sound'a sahip olan şarkı olabilir. alt-J'in bir müzikal temsiliyet olarak yakaladığı tınıların dışına belirgin bir şekilde çıkan ve tempoyu artıran Chicago ile grup üyelerinin uzun zamandır bir yeni sound arayışında olduklarını da varsayabiliriz. 11 Şubat 2022 tarihinde yayınlanan The Dream, alternatif müzik hayranlarının beklentilerini karşılayan ve yeni sound talebi noktasında kolayca sınıfı geçmiş bir albüm olarak karşımıza çıkıyor. Gri ve soğuk bir gökyüzünü huzurlu bir bahar/yaz atmosferine çevirebilecek sakinliğe sahip olan bu albümü dinlemenizi öneriyoruz. The Dream'i bir de sizin değerlendirebilmeniz için gerekli olan her şeyi aşağıda bulabilirsiniz.


Rahatsızlığı sebebiyle hastanede yatmakta olan, çok sevdiğim yazarlardan Ahmet Cemal'in bir sözünü yazıya sonradan ekledim; şifa niyetine! Geçmişte Anıl Sayan'ın yazdığı yazılardan birinde ve birebir muhabbetlerimizde sıkça konuştuğumuz, ara ara kendime notlar da düştüğüm bir konu geldi aklıma. Sahiden alternatif nedir? Biz nelere alternatif diyoruz. Biraz bunu sorgulamak istiyorum. 2000'lerdeki patlayan Türkçe sözlü rock müzik yapan müzik grupları, grunge, brit-rock, nu-metal ya da pop rock yapsa dahi hep alternatif rock olarak sınıflandırıldılar. Bir süre sonra, alternatif kelimesi bir çatı oluşuma dönüştü ve ana akım ile yer altı müzik dünyasını iki ayıran unsur olarak anılmaya başladı. Anıl Sayan'ın da bahsettiği gibi, belki de artık alternatif diye bir şey kalmamış olabilir. Ana akım alternatifleştikçe, alternatif kendine yeni bir alan yaratma çabasına girdi dersek de doğallıkla abartmış olmayız. Anıl Sayan ile dün yaptığımız konuşmada çok önemli bir cümle sarf etti. Bugün gelinen noktada, alternatif müzik yapan isimler arasında Kalben'i ya da Son Feci Bisiklet'i bu çatının altında sayabiliyorsunuz. Halbuki bu isimler oldukça popüler oldular ve eski sistemde durdukları yer tartışmasız ana akım. Birileri belki bu ayrımı sıcak tutup, bundan nemalanmaya çalışıyor olabilir ama işin özünde köprünün iki ucu farklı coğrafya. Müziğin yaratıcılık kısmını ortadan kaldırdığınızda gerçekten geriye bir şey kalmıyor. Bu bir meziyet gibi görünse de, aslında müzisyenin biraz mental olarak yansıması ya da yansıyamamasının da işareti. Arayış peşinde olmayan bir insanın, ben yaratıcı değilim demesi ya da hızlı yoldan popülerleşme çabasıyla, eski yanlışları tekrarlaması pahasına bu konuyu görmezden gelmesi bana gerçekçi gelmiyor. İnsanların yaratıcılıktan anladığı yoktan var etmek gibi uç bir algıda toplanıyor ama basit dokunuşlar da yaratıcılığın kendisi olabilir. Bunun için müzisyenlerin kompozisyon yaklaşımlarını analiz etmek gerekir. Şöyle örneklemek istiyorum. Bu sabah Spotify'da rastgele isimleri art arda dinlerken Kalben'e denk geldim. Kalben'le bir kere kahve içip, sohbet etmişliğimiz var. Tanıdığım en tatlı insanlardan biri. Bu not burada dursun. Kalben'in albümünü dinlediğimde, tercih edilen kompozisyon türünde ciddi anlamda eksiklikler var. Sözlerin ve Kalben'in vokalinin arkasında zorlanan bir enstrüman eşliği var. Basit dokunuşlarla etkisi katlanacak bir harikalığın esirgenmişliği ya da dönemin şartlarından kaynaklı bir acelecilik var. Bas gitarın dinamik ve dominant etkinliğinin ardından, onu tamamlayamayan ritim gitarlar olunca işin müzik kısmı erimeye başlıyor. Mesela ritim gitarları Seha Can çalsaydı bu eleştiriden bahsetmiyor olabilirdik. Burada Kalben'e eleştiriden ziyade Seha Can'ın çok iyi bir gitarist olmasına ve az enstrümanla kaydedilmiş bir albümdeki olası etkisine vurgu yapmak istedim. Dolayısıyla, eğer bu formatta bir ritim gitar söz konusuysa, bas gitarın yaptığı ortaları gole çevirecek muhakkak ikinci bir enstrümana ihtiyaç olduğunu söyleyebiliriz. Belki birebir muadili demek doğru olmayabilir ama Nilipek, Lara Di Lara ve Yasemin Mori gibi projeleri incelediğinizde rhodes ve gitar bağlantılarının nasıl ustaca örüldüğünü ve şarkıları üç-beş basamak yukarı çıkarttığını gözlemleyebilirsiniz. Hatta bu isimlerin yanı sıra, biraz daha yeni bir isim olan Simge Pınar'ın, Yeni Bir Hayat şarkısı kompozisyon olarak daha kıyaslanabilir duruyor. Erkan Zeki Ar'ın arka plandaki muazzam dokunuşları, Simge Pınar'ın, Kalben'le örtüşecek ritim gitar performansını gerçek anlamda yap-boz parçaları gibi birleştiriyor. Yani bunu ritim gitar solo gitar gibi sığ bir düzleme indirgeyemiz. Erkan Zeki Ar yerine sıradan bir gitaristin çalacağı şeyler asla aynı etkiyi yaratmayacaktır. Verdiğim örnekle uzun uzun anlatmaya çalıştığım yaratıcılık mevzusu bundan ibaret. Berke Can Özcan, tam da Hakan Orman'ın tasvir ettiği gibi sanatta sınırlarını zorlayan müzisyenlerden. Onu öne çıkaran özellikleri sıralarken, Berke çok hızlı çalıyor, Berke çok teknik çalıyor gibi daha yüzeysel ve akla ilk gelen söylemleri saymaya başlarsanız haksızlık edersiniz. Bu yüzden meseleyi Big Beats Big Times üzerinden anlatmak istiyorum. Mesela, trampetler, altolar, ziller bagetlerle abanıp, paramparça edilircesine vurulacak şeyler değil. Rock veya Metal müzikle daha fazla özdeşen bu enstrümanın gerçekten bir ruhu var. Gitar ya da piyano gibi armoni olarak neredeyse uçsuz bucaksız ses üretebileceğiniz bir enstrümanın başında ses üretmek hiç yabana atılacak bir şey değil. Vurmalı bir çalgının bir üretim alanına dönüşmesi için örnek bir projedir Big Beats Big Times. Bu konuda farkındalık yaratmak için, konudan bağımsız ek bir isim daha önereceğim. Uzun süredir Instagram'dan takip ettiğim Chris Mahlstedt, instagram. com/thedrumjournal hesabından oldukça yaratıcı paylaşımlar yapıyor. Konuyla ilgiliyseniz takip etmenizi öneririm. Big Beats Big Times üzerinden farklılığa vurgu yapmaya devam edersek, performans odaklı olarak lanse edilen davulun, farklı bir şeye evriltme çabasını gözlemleyebiliriz. Whiplash'te bu performans odağının ne kadar hırsa bürünebileceğini de izledik. Berke Can Özcan ve projede yer alan diğer müzisyenler, performanstan önce enstrümanın meziyetlerini genişletmeye odaklanarak, adeta olmayan melodiye ritim biçmişler. Buradaki yanılma kaygısını bertaraf ettikleri kadar da yaratıcılık kazandıklarını da ölçümleyebiliriz. Gün sonunda kaybın hiç olmadığı, kazanılanın yeni deneyimin bir sonraki deneyimi beslediği ile yüzleştik ve tahminimce daha da yüzleşeceğiz. Big Beats Big Times'a sadece dinleme deneyimi olarak bakmamak gerekir. Bu dinleme deneyimine doğru yönde odaklanırsak, zihinlerimizde var olan dinleme deneyimine yeni bir bakış açısı kazandırarak güçleneceğini fark edeceksiniz. Sıradan bir konser performansında, başta davul olmak üzere, tüm enstrümanlardan daha yenilikçi neler yapabilir arzusuna kavuşacaksınız. Bu, dinleyici olarak, dinleme kalitenizi arttıracak bir eylemdir. Dolayısıyla bu eyleme bizi zorlaması sebebiyle de, ortaya çıkanın sadece bir müzik projesi olmadığının da farkında olmak ve bu yönde Big Beats Big Times'ı takdir etmek gerekir. Full Moon Theory'de isimlere adanmış şarkıların gölgesinde üretim yapmak da işin başka güzel boyutu. Aynı çerçevede Salinger'ı ve Dio'yu kapsayan bir ruh halini eritmek de, zenginliğin göstergesi. Bu durum, tasarımın belleğindeki dünyaya bakış açısının özgürleştirici unsurlarına, var olabilmek için olanak sağlıyor. Eğer, zihnen yeteri kadar özgürseniz deneyebilir ve elde ettiğiniz deneyimler neticesinde yeni şeyler keşfedebilirsiniz. Daha önce bin kişinin geçtiği bir ormanda, ayak altında kalmış bir bitkinin artık farkında olabilme, onu ezmemek için kenardan geçme hassasiyeti kazanmak gibi bir şey. Aylardır kendime sorduğum soruya dönmek istiyorum. Son Feci Bisiklet alternatif ise, Big Beats Big Times nedir? Bu arada Son Feci Bisiklet'i her ne kadar dinlemesem de, eleştiri odağında tutmuyorum. Aksine, alternatif olarak değerlendiren tüm mecralar ve kişilere yöneltilmiş bir soruyu yineliyorum. Belki sıklıkla tekrar düşüyorum ama alternatif, müstesna, özgün gibi dinlediğiniz müzisyeni yüceltmek adına kullandığımız kelimeleri daha büyük bir özveriyle pay etmek gerekiyor. Geçmişte İlhan Mimaroğlu'nun ortaya koyduğu işe alternatif diyerek, ardından Kalben'e de alternatif dediğinizde, kelime anlamını yitiriyor. İyi işler yapan insanları kategorilere sokmak, sınırlarla parçalara bölmek hoş olmasa da, irademizin dışında yaratılan sınıflandırmalar arasında en azından, tasarımları doğru raflarda sergilemek gerektiğine inanıyorum. Bu yazıyı hem Big Beats Big Times'a sebepleriyle birlikte odaklanma gerekliliğini vurgulamak ve Big Beats Big Times üzerinden alternatif kelimesine yüklenen anlamı örneklemek için yazmak istedim. Eksiklikleri, çoğaltılabilecek örnekleri de size paslayarak, konu üzerinde birlikte şekillendirilecek bir düşünceye bizleri sevk etme arzusundayım. Dipnot: Bu yazı müzisyenlere yönelik bir eleştiri içermemektedir. Müzik yazarlarına, dinleyecilere ve bu konu hakkında fikrini belirten, paylaşan tüm kişilere yönelik bir serzeniş ya da övgüdür.


Alternatif sahneden nazire, uzun bir aradan sonra yeni teklisi zzz ile sessizliği bozuyor. 2021 yılında yayınladığı teklisi Çöz Beni'den sonra nazire, yeni teklisi zzz ile üretimlerine kaldığı yerden devam ediyor. Her gün toplumun bir parçası olmak için rutinlerimizi tekrarlamanın zor olduğunu anlatan bu parça, kronik bir yorgunluğun, kabuğuna çekilme ihtiyacının ve sevdiğin şeylere bile zaman ayıramamanın verdiği suçluluğun basit ve masum bir dışa vurumu. Piyano ve midi çalarak başladığı müzik yolculuğuna alternatif ve indie pop tarzındaki besteleri ile devam eden nazire, yeni teklisi için: Neden eskisi kadar dışarıya çıkmadığımın, neden sevdiklerimle sık görüşemediğimin, neden bir süredir şarkı yayınlanmıyor oluşumun hesabını veriyorum bu şarkıda diyor. Söz ve müziği nazire'ye ait olan parçanın prodüktörlüğünü ise sanatçı, Barış Yalaz ile birlikte üstleniyor. Parçanın mastering'i Kıvılcım Konca tarafından yapılırken, kapak fotoğrafı ise Mert Meriç'in merceğinden çıkıyor. nazire'nin yeni teklisi zzz 31 Mart tarihinde BBI Music Co. etiketiyle tüm dijital platformlarda yayınlandı.


Adakanbo, dört parçadan oluşan Gece Uçak Modu Gündüz Gece Modu adlı ilk EP'sini yayına aldı. Geçtiğimiz yıl paylaştığı altı teklinin ardından, alternatif müziğin yeni ve üretken isimlerinden Adakanbo, üretimlerini seri olarak yayınlamaya devam ediyor. Adakanbo, 2020 sonunda yayınladığı Zaman Geri Dön ve bu yılın başında paylaştığı Derdimi Sor parçalarının da içinde bulunduğu dört parçalık ilk EP'si Gece Uçak Modu Gündüz Gece Modunu BBI Music Co. etiketiyle yayına aldı. Kendi yazdığı sözlerini, çoğunlukla yine kendi yaptığı müzikleriyle birleştirerek, birden fazla tarzı harmanlayan Adakanbo, kendi iç dünyasında ve gündeminde olan şeyleri hikayeleştirmeye yeni EP'siyle devam ediyor. 12 Mart Cuma saat 21:00'da Adakanbo'nun YouTube kanalında yayında olacak Derdimi Sor parçasının video klibi ise Tezcan Ataroğlu ve Beril Ece Güler tarafından çekilirken, sanat yönetmenliğini Melis Çörtlen üstlendi. Adakanbo'nun Gece Uçak Modu Gündüz Gece Modu EP'sine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Alternatif sahnenin yeni isimlerinden Alper Kayihan'ın ilk solo teklisi Yıldızlara''nın video klibi BBI Music Co. etiketiyle yayınladı. Lise yıllarından itibaren çeşitli grup oluşumlarında yer alan Alper Kayihan, üniversite yıllarından itibaren ise solo olarak canlı performanslar sergiledi. Alper Kayihan'ın 18 Şubat 2021'de dijital platformlarda yayınladığı, Yıldızlara adlı ilk teklisi, sanatçının yakın dönemde kaybettiği kedisi sevgili Sezar'a yazdığı akustik bir demonun üzerine enstrüman ve bir kaç düzenleme eklemesi ile son halini aldı. Sözü ve müziği Alper Kayihan'a ait olan parçanın mix ve mastering'lerinde ve son dokunuşlarında Ansızın Bi' İnfilak ve daha bir çok projeden tanıdığımız Onur Gülanber'in ismini görüyoruz. Parçanın video klibinde ise yönetmen koltuğunda Mustafa Kabaoğlu, model olarak Bilge Şahintürk, backstage sorumlusu olarak Dilek Taç ve prodüksiyonda ise Dori Art Agency yer alıyor. Yıldızlara BBI Music Co. YouTube kanalında yayında!


Geçtiğimiz yıl keşfetmenizi istediğimiz, İstanbullu hip-hop, alternative R&B ve neo-soul ikilisi Alaca'nın 10Gün isimli konsept albümünün ikinci single'ı Sar tüm dijital platformlarda yayında. İstanbullu hip-hop, alternative R&B ve neo-soul ikilisi Alaca'nın iki bölüm halinde yayınlayacağı 10Gün isimli yeni konsept albümünün ikinci single'ı Sar tüm dijital platformlarda bugün yayına alındı. Ata Bornova ve Mehmet Mutlu'dan oluşan ikili, albümün genel kayıtlarını kendi ev stüdyolarında, akustik kayıtlarını Babajim İstanbul Stüdyoları'nda aldı. Mix'te Harun İyicil ve Kerem Akdağ'dan oluşan Flytones ile mastering'de ise Çağan Tunalı ile çalışan ekibin, toplam 10 parçadan oluşacak 10Gün albümün 5 parçalık ilk bölümü ise 7 Ağustos 2020 tarihinde dijital platformlarda yayında olacak. Grubun 1,5 senedir üzerinde çalıştığı, Boccaccio'nun yazdığı ilk hikaye olan Decameron'dan ilham alarak hazırladığı 10Gün albümünün ilk single'ı Olmaz, 15 Mayıs 2020 tarihinde yayınlanmıştı. Alaca'nın yeni albümden, alternative hip-hop/trap tarzındaki ikinci teklisi Sar, hemen aşağıda!


Amsterdam'ın yükselen saykodelik müzik grubu Altın Gün'den yeni maxi-single! Badi Sabah Olmadan yayında. Alem albümünün içinde yer alan ve sadece Bandcamp'ta yayınlayarak tüm gelirlerini küresel ölçekte araziyi korumak için çalışan kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Earth Today'e bağışlayan Altın Gün, Alem albümünden parçaları diğer dijital platformlarda da yayınlamaya başladı. 70'ler Türk saykodelik rock sound'unun içinde bulunduğumuz yüzyıla bir yansıması olan Altın Gün, Badi Sabah Olmadan uzunçalarında Selda Bağcan'ın Bad-ı Sabah Olmadan'ına modern ve özünü koruyan bir yorum getiriyor. Uzunçaların devamında ise Cips Kola Kilit'i bir de Altın Gün üyelerinden dinliyoruz. Altın Gün'ün yeni uzunçaları Badi Sabah Olmadan şimdi tüm dijital platformlarda yayında.


Saykedelik müzik grubu Altın Gün'ün 5. albümü aşk Gülbaba Records etiketiyle yayınlandı! Altın Gün, 2021 yılında yayınladığı son albümü Yol'un ardından, yeni albümü aşk ile tüm dijital platformlarda yerini aldı. Türkiye'de Gülbaba Records etiketiyle plak ve CD olarak da satışa sunulan albüm, 70'lerin Anadolu folk-rock müziğine coşkulu bir dönüşün izlerini taşıyor. aşk, Amsterdam merkezli altılının dillere destan canlı performanslarındaki bulaşıcı enerjiyi yaymakla kalmıyor; grubun saykedelik groove pop, bilim kurgu disko ve hülyalı asit folk türlerinde gezinen çığır açıcı sonik paletini bir adım daha öteye taşıyor. Altın Gün'ün yeni albümünde sizi ilk yakalayan şey enerjisi oluyor. Kullanılan klasik ekipmanlardan, kayıt tekniklerine kadar, her bir detaya verilen önem, albüme sıcak ve davetkar bir hava katmış. Ancak her şeyin ötesinde, bu sound'da, gerçek bir mekanda ve zamanda yeniden bir araya gelerek müzik yapan arkadaşların coşkusunu buluyorsunuz. aşk albümünde yer alan şarkıların tamamı, geleneksel Türk halk müziği ezgilerinin Altın Gün tarafından yeniden düzenlenmesiyle çıkmış ortaya. aşkı dinledikçe, bu eski şarkıların nasıl da sonsuza dek kulaklarda tınlamaya devam edeceğini ve her daim yeniden yorumlanmaya uygun olduğunu anlıyoruz.


Oscar'ın habercisi nitelendirmesi yapılan Altın Küre Ödülleri bu yıl 78'inci kez sahiplerine kavuştu. Hollywood Foreign Press Association tarafından belirlenen sinema ve televizyon dünyasının en iyileri belli oldu. Pandemi dolayısıyla ilk kez sanal olarak yayınlanan ödül töreninin sunucuları ise ünlü oyuncular Tina Fey ve Amy Poehler'dı. Tören sınırlı sayıda davetlilerin maske ile katılımı ve çoğu sanatçının da sanal yoldan katılımıyla gerçekleşti. Her sene olduğu gibi bu sene de tarihe geçen olaylara ev sahipliği yapan ödül töreninde Nomadland filmiyle Drama Dalında En İyi Film Ödülü'nü ve aynı filmle En İyi Yönetmen Ödülü'nü kazanan Chloe Zhao, Altın Küre kazanan Asya kökenli ilk kadın oldu. Geçen yıl 43 yaşında ani bir şekilde hayatını kaybeden Chadwick Boseman'in de Ma Rainey's Black Bottom filmi ile Drama Dalında En İyi Erkek Oyuncu Ödülü kazanması da herkesi derinden etkiledi. Altın Küre Ödüllerinin tam listesine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Malumunuz güzide başkentimiz Ankara'nın iyi grup çıkarmak gibi, kim tarafından verildiği belli olmayan aptal bir görevi vardır. belli aralıklarla bir grup çıkar, biz Ankaralıyız der, sonra röportajı yapan çıtı pıtı kız Ankara'dan niye bu kadar grup çıkıyor? sorusunu sorar, insanların kafasından beton, gri, memur gibi kavramlar geçer. Görünürdeki bar ve insan yoğunluğundan dolayı Sakarya-Kızılay bölgesinde renkli bir rock'n'roll yaşamı olduğu söylenegelir, zira otobüsten sırtında gitarla inen liseli metalciler ile 40 yaşında custom shop fender peşine düşen adamı aynı potada erirken görmek halkımızın kafasını karıştırır. Metalci çocuk Sakarya'da 4. kattaki bir barda Şeboizme gönül vermiş bir kız ile öpüşüp müziğe veda ederken, Fender Adamı da solo atmayı bilen diğer arkadaşları ile saç uzatıp sonsuz bir döngüde Jimi Hendrix'i anarak bir gıdım bile ilerleme kaydetmez. Kızılay civarlarında bu sıkıcı olaylar yaşanırken 15 dakika yürüme mesafesinde başlayan, şehrin birazcık daha güney taraflarında, daha zengin diye anılan Çankaya bölgesinde farklı olaylar cereyan eder. Bestekar Sokak ve etrafında konuşlanan, aslında gayet akıllı uslu olan bir çok genç eğlencelerine düşkündür; Bilkentlilerin House Party'lerinde Hacettepe GSF'den kızlar elden ele dolaştırdıkları sigaradan bayılıp amfinin yanına uzanır, LSD kanka! diye kandırılıp NBOMe tuzağına düşen gençler Seğmenler'de çalıların ardına gizlenir, herkesin birbirini uzaktan bildiği, özel okulda yan yana oturduğu ya da bir aralar görüşmüş olduğu o büyük kabile iki benzinlik arasında toplanır. Gecenin ilerleyen saatlerinde alkolikler eve giderken aşk ilaçlarından kanı kaynayanlar da uçurtmaya biner; hükümetimizin kimyasal silah kullanıp Birleşmiş Milletler'i falan işe karıştırmasına gerek kalmadan bu topluluk kendini yok etme görevini layıkıyla yerine getirir. Fakat üstgeçit rockçılarıyla dolu Kızılay'dan farklı olarak bu bölgede üretim daha düzgün bir şekilde ilerler, bir sürü grup kurulur ve dağılır, eleman değiştirilir alınır, birlikte müzik yapılır. Keçiören'de içki içen kişilerin dövülmesi ve 2013 Yenimahalle Crack Epidemic'in etkilerinden dolayı Güney Ankara'ya sığınan bütün müzisyenler de bu ortamda müziklerini üretirler. Al' York da bu gruplardan bir tanesi. ilk EP'lerini de 2 Mayıs 2016 itibarı ile yayınladılar. İngilizce olarak kaydedilen ve Debut olarak piyasaya sürülen EP size dünyaları vaadetmiyor. Vokalin aksanı buradan olduğunu son derece belli eder bir şekilde, prodüksiyon ahım şahım olmasa da Ankara'nın geri kalanına göre çok daha orijinal; düzgün gitarlar, düzgün back vokaller, tahmin edilebilir ama düzgün şarkılar. Yeri geliyor neo-psychedelia, yeri geliyor garage, yeri geliyor noise. Önceden yayınladıkları küçük videoların izinde giden bir iş, ne görüyorsanız o. Ama şüphesiz birlikte çaldıkları The Away Days'den daha eğlenceli bir grup. EP'nin şon şarkısı River ile ortaya çıkan gürültü potansiyelleri türkçe şarkı yapmaya başlarlarsa nereye gelebileceklerini gösteriyor. Türkçe şarkı yapmaya meyilli Çankaya sahnesinde bu sound ile kral olabilirler. Üstüne bu grupta en azından bağıran bir kız var! 10 numara, güzel deneme. Dinleyin, ama fazla da yüz vermeyin ki daha fazla müzik yapsınlar.


2015 yılında kurulan Ankaralı Al'York, We're Gonna Burn Here isimli yeni single'ını yayınladı! Yerli sahnemizin Ankaralı gruplarından Al'York, 2017 yılında yayınladığı EP'si Plastic Jungle ve River isimli single'ının ardından 2 yeni parçasını daha hafta başında dinleyicilerle paylaştı. We're Gonna Burn Here ve B-Side'ında bulunan Souls of Mississippi isimli parçalar, dijital platformların haricinde Eazycut Records tarafından da fiziki olarak üretilerek 45'lik olarak piyasaya sürüldü. Hayyam Stüdyoları'nda Sinan Sakızlı ve Can Akyal tarafından kaydedilen single'ın, mix'inde Sinan Sakızlı, mastering'inde ise Black Angels ve Wolf Alice gibi isimlerle çalışmış Dave Cooley ismini görüyoruz. 45'liğin kapak tasarımlarının Jeremy Steel'e, Al'York tişört tasarımlarının ise Tuğçe Türksoy'a ait olduğunu da belirtelim. Plağın B-Side'ında bulunan Souls of Mississippi parçasına Orka Film tarafından çekilen video klibin önümüzdeki günlerde yayınlanacağını hatırlatarak, grubun tabiriyle derin sularda dansa davet eden parçaları dinlemek için sizi hemen aşağı alalım.


Al'York'un hepimizi tekrar ve tekrar dinlemeye davet eden yeni teklisi, Again & Again yayınlandı. Ankara'nın milli gururlarından birisi olan Al'York, geçtiğimiz Temmuz ayından beri sürdürdüğü sessizliğini Again & Again isimli teklisi ile bozdu. Bizlere Rock N' Roll'u dakikalar yaşatan Al'York'un yeni şarkısında Renan Güçyener'in bangır bangır davulları, bizleri dans etmeye zorlayan bas gitar melodileri ile Gizem Çanka ve agresif sololarıyla parçaya can veren Ediz Steel'in çaldığı gitar, hepimizi parçayı tekrar ve tekrar dinlemeye itiyor. Aynı zamanda yakında yayınlanacak bir EP'nin parçası olan Again & Again, bizleri heyecanlandırmakla beraber merak duygumuzun da tavana sıçramasına neden oldu. Parçanın mikslerini ise yine gitarist Ediz Steel üstlendi. Parçayla aynı gün yayınlanan performans klipleri gözümüzden kaçmadı. Bizlere şık tarzlarıyla siyah beyaz bir performans klibi sergileyen Al'York, klibin amacının Al'York'un sahne ve kayıt performanslarını gözler önüne sermek olduğunu belirttiler. Yeni tekli olan Again & Again parçasının klibini aşağıdan izleyebilirsiniz.


Dünyanın en büyük teknoloji şirketlerinden olan Amazon, podcast yapım şirketi Wondery'yi satın aldığını açıkladı. E-ticaret devi Amazon, 2016 yılında kurulan Amerikalı podcast yapım şirketi Wondery'yi satın alarak orijinal ses içerik kataloğunu genişlettiğini duyurdu. Amazon'un bu hamlesiyle birlikte, dünya çapında daha fazla insana ulaşmayı amaçladığını, Spotify, Apple gibi büyük oyuncuların olduğu podcast pazarındaki payını daha da artırmak istediği anlaşılıyor. 8 milyon dinleyicisiyle ABD'nin altıncı en büyük podcast yayıncısı olan Wondery, şu anda tam 40 milyon dolar değerinde. Bu tutarın %75'i reklamlardan oluşurken, %25'i ise lisans gelirlerinden oluşuyor. Wondery, son yıllarda Dirty John, Dr. ve Over My Dead Body gibi gerçek suç dizileri de dahil olmak üzere en popüler podcast'lerden bazılarını üretti. Aynı zamanda Wondery, her ay 10 milyondan fazla dinleyiciye sahip olduğunu belirtiyor. Anlaşmanın şartları açıklanmazken iki şirket de konuyla ilgili henüz yorum yapmadı.


Amerikan şov dünyasının bir kez daha tecelli ettiği müthiş gecede Amerikan Müzik Ödülleri, bir kez daha sahiplerini buldu. Microsoft Tiyatrosu'nda düzenlenen törende; Camilla Cabello, Cardi B, Dua Lipa, Twenty One Pilots gibi isimler performanslarıyla izleyenleri büyüledi. I Did Something bad performansıyla geceyi açan Taylor Swift, aldığı dört ödülle ödül sayısını yirmi üçe tamamlayarak ödülü en çok kazan kadın sanatçı unvanını elde etti. Yılın sanatçısı seçilen Taylor; yılın turnesi ve yılın albümü kategorilerinde de ödülü ulaşan isim oldu. Hem performansıyla hem de aldığı ödülle geceye damgasını vuran isimlerden birisi de Cardi B oldu ve yılın en iyi Rap/Hip-Hop şarkıcısı ödülüne layık görüldü. Gecede performansların birçoğunu kadın sanatçılar üstlenirken yine kadın sanatçıların başarısı dikkatleri çekti. Yılın yeni sanatçısı ödülüyle Camila Cabello, geceye imzasını atan isimlerden birisi oldu.


Anadolu saykedelik müziğin efsane isimleri 14 Ekim'de Zorlu PSM'de Air Anatolia için buluşuyorlar. Air Anatolia, birbirinden değerli Türk ve İngiliz müzisyenlerin aranjmanlarını birleştirerek büyük performanslar sergilediği bir proje. Müzik direktörlüğünü Mode XL ve Hey! Douglas'tan tanıdığımız VEYasin, Islandman'den tanıdığımız Tolga Böyük'ün ve İngiltere'den Al MacSween'in yönettiği Air Anatolia'da Türkiye'nin müzik sektörü için birbirinden önemli isimler sahne alacak. Projede, hepimizin müzik dinleme alışkanlıklarında önemli bir yere sahip olan efsanevi Anadolu rock grubu Moğollar'dan Cahit Berkay; Cem Karaca'nın kurduğu Kardaşlar ve Barış Manço'nun kurduğu Kurtalan Ekspress ile yaptığı çalışmalarla dolu kariyeriyle tanınan usta müzisyen Ahmet Güvenç; Türkiye'nin ve dünyanın sayılı perküsyon ustalarından Okay Temiz; diva bebe olarak da bildiğimiz Melike Şahin; Türkiye müzik sahnesini bir diğer ikonik grubu Baba Zula'nın kurucu üyesi Murat Ertel; İngiliz müzik sahnesinin yenilikçi müzisyenleri Jake Long ve Chelsea Carmichael, Yunan asıllı İngiliz kontrbas sanatçısı ve besteci Thodoris Ziarkas, Tamar Osborn, Yazz Ahmed, Dunja Botic, Eralp Güven, Erdem Başer ve Ekin Eti ile Anadolu geleneklerini yeni nesle aktaran Derya Yıldırım, Tolgahan Çoğulu ve Muhlis Berberoğlu, 14 Ekim'de Air Anatolia projesi için aynı sahnede olacaklar. 14 Ekim'de gerçekleşecek olan Air Anatolia için biletlere buradan ulaşabilirsiniz.


Yerli yapım bir müzik belgeselinin vizyon şansına erişmesi sık rastladığımız bir durum sayılmaz, bu yüzden de bu şansa erişen nadide filmlere gereken ihtimamı göstermek gerek ki vizyon süreleri uzun ömürlü olsun. Vizyon süreleri uzun ömürlü olsun ki yeni müzik belgesellerini beyaz perdede görme şansımız artsın. Kısacası uzun vadede daha fazla yerli yapım müzik belgeseli izleyebilme şansımız tam da bugünlerde seyirci olarak Anadolu Turnesine göstereceğimiz ilgiyle doğru orantılı. Galası geçen yıl! f İstanbul kapsamında gerçekleşen Anadolu Turnesi nihayet 22 Mart'ta vizyona giriyor. 2014 senesinde çıktıkları Anadolu turnesinin hikayesini 114 dakika süren uzun metrajlı doyurucu bir yol ve müzik belgeseline dönüştüren Venus Music Peace Band'e vizyon öncesinde filme dair merak ettiklerimi sordum. 2011'den beri geniş bir arkadaş grubu ile müzik yapmaya başladık. Gündüzleri stüdyo işletiyorduk, geceleri müzik yapıyorduk. Tamamen birlikte güzel vakit geçirmek için yaptığımız bir aktiviteydi. Zaman geçtikçe müzik bize sanatın ne kadar evrensel olduğunu ve çeşitli arka planlardan gelen insanların ortak noktalarda buluşabileceğini gösterdi. Çevremiz yeterince genişlediğinde müzisyen olmayan insanlarla da bu paylaşımı yapabileceğimiz fikri yerleşmeye başladı. Yavaş yavaş 'Acaba bu müziği kendi arkadaş çevremiz dışındaki insanlara, hatta bir Anadolu Turnesi'nde dinletebilir miyiz?' fikri dillenmeye başlamıştı. Venus Music Peace Band turne kadrosu davulda Uğur Deynekli, bas gitarda Mert Coşar, Gitar ve klavyde Cem Celal Bilge, yine gitarda Mustafa Celal Aydın'dan oluşuyordu. Ancak turne öncesi ve sonrası arkadaş çevremizdeki müzisyenlerle birlikte çoğalıp değişebilen bir yapıya sahip oldu. Herhangi bir menajer ya da organizatörle turne esnasında veya başka bir zamanda çalışmamız olmadı. Turne rotasını turneye dahil olan 4 kişiden oluşan müzisyen ekibi ve 3 kişiden oluşan film ekibinin ortak fikirleri belirledi. Afyon, Mersin ve Eskişehir zaten performans yapmak istediğimiz yerlerdendi, diğer şehirleri bu rota üzerinden seçtik. Daha doğuya gitmek istiyorduk açıkçası ama Mersin'de aracımızla ilgili yaşadığımız sorunlar buna mani oldu. Turne süresince kullanılan bütün müzik ve film ekipmanları bize aitti. Müzik ekipmanlarını stüdyodan temin ettik. Bir yandan film yapımıyla ilgilendiğimiz için film ekipmanlarına erişimimiz vardı. Part-time işlere de gidiyorduk. Kullandığımız müzik ekipmanlarının hepsi elektriğe ihtiyaç duymadan pille çalışabilen ekipmanlardı. Aslında finanse ettiğimiz tek şey yol ve yatacak yer masraflarımızdı. Onu da kimi zaman bir çadırda kimi zaman makul bir pansiyonda geçirerek yine kendimiz finanse ettik. Turne rotasınca; Eskişehir, Afyon, Ankara, Kapadokya, Mersin, Kayseri, Amasya ve Bolu'da performanslar gerçekleştirdik. Ekipmanlarımız pille çalıştığı için istediğimiz yerde kurulup çalma imkanımız vardı. Afyon'da bir mekan bizimle iletişime geçip birlikte bir organizasyon yapılabileceğini söyledi. Orada bir mekan ile iş birliği söz konusu oldu. Amasya'da belediye ile irtibata geçildi ve bir sahne tahsis edildi. İkisi dışındaki şehirlerde kendi karar verdiğimiz alanlarda kurulup çaldık ve herhangi bir sorunla karşılaşmadık. Tepkiler çok farklıydı. Şehirden şehre farklılıklar vardı ama genel beğeniyi belirleyen faktörler çok çeşitli. Şehir içindeki lokasyon, havanın durumu, saat, güncel olaylar, izleyicinin arka planı gibi detaylar birleşip genel bir havaya dönüşüyor. Eskişehir'de genel olarak büyük bir ilgi ve beğeni varken, Afyon'da daha farklı karşılandık. İnsanlar daha önce görmediği bir şeyi görmüş gibi gözüküyorlardı ama çok büyük sevgi gösteren insanlar da oldu. Amasya'da büyük bir ilgi vardı ama reaksiyonlar da çok farklıydı. Mesela Kapadokya'da bambaşka bir atmosfer vardı, hem turistlerin yoğun olduğu bir yer olması hem de çaldığımız yerin çok ferah olması performansı üst bir boyuta çıkardı. Film bu reaksiyonları çok güzel bir şekilde inceliyor. İnsanlara detaylı bir şekilde sormaya çalıştık neden beğendiler ya da beğenmediler... Grup hakkında ne düşünüyorlar? Neleri eksik buluyorlar? Bizim de grup olarak bakış açımızı şekillendirdi bu görüşler. Turneye çıkmadan önce daha küçük bir yapım ekibiyle yola çıkacağımız konusunda hemfikirdik. Lojistik açıdan daha avantajlıydı. Günün şartları gereği Deniz Tortum, Derin Emre ve Fırat Sezgin bize eşlik etti. Aramızda halihazırda bir uyum vardı, o yüzden kurgusal değil de daha doğal bir çekim süreci oldu. Ne müzik ekibi ne de film ekibi doğallığı bozabilecek bir yönlendirme yapmayı tercih etmedi. Turne süresince yönetmenliği Deniz Tortum üstlendi. Turneden döndükten sonra Can Eskinazi kurgu aşamasında dahil oldu ve turnede bulunmasa da çok büyük bir özveri gösterdi ve filme büyük bir vizyon kattı. Filmin yapım sonrası süreci 4 yıla yakın bir vakit aldı. Bu süreçte başta Can olmak üzere, yapımcımız Aslı Erdem çok büyük bir emek verdi. Cenker Kökten ses dizaynında bir mucize yarattı, Baptiste Gacoin kurguda, James Norman renkte yardımcı oldu. Sarp Sözdinler çok güzel posterler tasarladı. Saydığımız isimler dışında teşekkür edilecek çok isimsiz kahraman var. Arşivci insanlar olarak bizim öncelikli amacımız bu turneyi kayıt altına almaktı. Her şeyin çok hızlı tüketildiği bir dönemde bu anıyı diğerlerinden ayırıp ölümsüzleştirmek bizim için önemliydi. Hiçbir yerde yayınlanmasa bile yıllar sonra geri dönüp bakabileceğimiz, feyz alabileceğimiz bir referans noktası oldu. Ancak filmci arkadaşların vizyonuyla, bu belgelemenin daha çok insana ulaşabilecek bir görsel değere dönüştüğünü gördük. Öncelikle böyle bir turne insanın hafızasında ve kalbinde büyük bir yer oluşturuyor. Yıllar sonra bile o turneden olaylar ve yorumlar aklımıza geliyor. Bu kadar çok insanla yüz yüze gelmek, onlarla müziğimizi paylaşmak ve aramızda ortak değerler olduğunu görmek çok güzeldi. Turnenin en etkileyici yanı hiç tanımadığınız insanlara belki de hayatlarında ilk defa duydukları bir müzik tarzıyla hitap edip yine de onlarla anlaşabilmekti. Ülkemizde bu tarz yapımlara büyük dağıtımcılar tarafından vizyon imkanı tanınmadığını biliyoruz. ! f İstanbul gibi alternatif platformlar bizim için ön plandaydı ve bu tip mecralarda gösterim şansı bulduğunda filmin önü de açılmış oldu. Daha büyük dağıtımcılar ile buluşma fırsatı yarattı. Yeni Film Fonu'nun desteği çok önemliydi. Başka Sinema da bize büyük dağıtımcıların da bu tarz filmlere imkan tanıyabildiğini göstermiş oldu. Detaylara çok takılmadan, kendilerinde yeterli enerjiyi buldukları anda akışına bırakıp müziklerini insanlarla paylaşmalılar. Öyle ya da böyle. Kervan yolda düzülür, umutsuzluğa kapılmasınlar. Biz de çok sorunla karşılaştık, nasıl geri döneceğimizi bilemedik fakat hepsinin üstesinden geldik. Senelerce Saykedelik Rock icra eden bir arkadaş grubundan çeşitli dallarda projeler çıkaran bir yapım şirketine evrildik. Bu yürüyüşte dayanışma kültüründen kopmadan dengeli bir kurumsallık yakaladık. Avosync, PSR, Bug, M4NM ve Mevzu Records gibi label'larla ortak çalışmalar yaptık. Yakın zamanda benzer janrlardan Congulus'un ilk albümü Bozkır yayınlandı. Ardından Kırkbinsinek'in yeni albümü Venüs Müzik etiketi ile yayınlanacak. Volkan İncüvez'in yeni projelerinin kayıtlarına başlayacağız. İlk fiziki kopyamız Ağaçkakan'ın 'A Naşkvit' albümü idi. Sonrasında Hiccup'ın Radiance albümünü plak olarak bastık. Bu süreç içinde 90 BPM'den Farazi ve Sorgu gibi sanatçılar ile çalışma fırsatı bulduk ve yaz döneminde ortak projeleri olan 'Anti-Kahraman' ve Sorgu'nun çıkış single'ı 'Bir Anda' yayınlanacak. Daha pişme aşamasına geçmemiş, tezgahta olan ama ismini veremeyeceğimiz isimler de var. Aslında geçen süreçte bir mekanda ya da programda yer almadık ama birlikte müzik yapmaya devam ediyorduk. Ancak yıllar sonra insanlarla bir araya gelecek olmak ve bu güzel geceyi müzisyen dostlarımızla paylaşacak olmamız bizim için mutluluk verici. Aradan geçen zamana rağmen müziğimizin ve filmimizin insanlarda anlam bulduğunu görmek belki de yola çıkarken aklımıza gelmeyecek kadar güzel bir duygu. Karşılıklı alışveriş çok önemli. Gösterimlerden sonra gelen pozitif ilgi bizi daha büyük bir organizasyon yapmaya teşvik etti. Aslı Erdem ve Uğur Yüksel'in büyük katkılarıyla dayanışma kültürünü devam ettirerek Anahit Sahne'deki konsere dönüştü. İzleyici ve dinleyicilerimizden alacağımız enerji ile VMPB, eylemlerine devam edecektir. Yaşanan gerçekliğin olabildiğince aslına yakın bir şekilde ekrana aktarılabilmesi çok önemli. Bu bağlamda dört müzisyen arkadaşın kendi imkanları ile Anadolu'yu gezerek yeni yöreler ve insanlar tanımasını, müziklerini paylaşmakta yaşadıkları güçlükleri ve eğlenceli anları müdahale etmeden olduğu gibi izleyiciye aktaran bir film. Bu topraklarda yakın zamanda geçen bu yol hikayesini merak eden herkesi gösterimlere bekliyoruz. Venus Music Peace Band üyeleri ve film ekibinin konuk olacağı Bir Baba Indie ile Başköşe programı filmin vizyona gireceği 22 Mart Cuma akşamı 19.00-20.00 saatleri arasında 94.9 Açık Radyo'da! Filmi vizyon öncesinde izlemek isteyenler için 13 Mart Çarşamba günü Anadolu Turnesi, Başka Çarşamba kapsamında üç ilde ve yedi ayrı salonda gösterilecek. Aynı akşam Anahit Sahne'de gerçekleşecek konserde ise hem Venus Music Peace Band, Ağaçkakan ve Volkan İncüvez'in de konuk olacağı çok özel bir performans için uzun zaman sonra yeniden bir araya gelecek hem de Islandman, Barlas Tan Özemek ve Gülin konserleriyle hafta ortasında mini bir psychedelic festival deneyimi yaşayacağız. Gösterim ve konsere dair her türlü bilgiye şuradan ulaşabilirsiniz.


Hikayesi 2013 yazına dayanan bir yol ve müzik belgeseli Anadolu Turnesi. Türkiye'de ilk kez geçen yıl 17. ! f İstanbul Bağımsız Filmler Festivali'nde gösterildi, 22 Mart'ta ise vizyona giriyor! Bilenler bilir, müzik belgesellerinin vizyon şansı yakalaması bizim için bayram niteliğinde bir haberdir. Bu nedenle 13 Mart Çarşamba günü Anadolu Turnesi ilk önce Başka Çarşamba kapsamında gösterilecek, ardından aynı akşam Anahit Sahne'de buluşup mini bir saykedelik festival deneyimi yaşayacağız desek yeridir. Çünkü bu vizyon haberini kutlamamız gerek! Deniz Tortum ve Can Eskinazi'nin yönettiği yol ve müzik belgeseli Anadolu Turnesinin 13 Mart'ta Başka Çarşamba kapsamında 3 şehirde ve 7 farklı salondaki özel gösteriminin ardından aynı gece Anahit Sahne'de gerçekleşecek etkinliğin line-up'ı bir hayli zengin. Saykedelik sahnemizin uluslararası festivallerde övgü toplayan temsilcisi Islandman'in yanı sıra alternatif sahneden Barlas Tan Özemek ve Gülin'in sahne alacağı gecede, filmin müzik grubu Venus Music Peace Band de yıllar sonra ilk kez bu özel etkinlik için bir araya gelecek. Grubun sürprizi ise Ağaçkakan ve Volkan İncüvez ile birlikte gerçekleştirecekleri bu geceye özel performansları olacak. Cem Celal Bilge, Uğur Deynekli, Mert Coşar ve Mustafa C. Aydın'ın saykedelik rock grupları Venus Music Peace Band ile Anadolu turnesine çıkmalarının hikayesini 114 dakika süren uzun metrajlı doyurucu bir yol hikayesine dönüştüren Anadolu Turnesinin vizyona girişini 13 Mart'ta hep birlikte coşkuyla kutlayalım. Anadolu Turnesi'ni izleyelim ve izletelim ki gelecekte vizyonda daha fazla müzik belgeseli görme şansımız olsun.


1990'da Pagan Angel adıyla yola çıkan, Cavanagh kardeşler, davulcu John Douglas, ve şarkıcı Darren White tarafından kurulan grup Anathema, içinde bulunduğumuz pandemi sürecinde yaşanılan zorluklar ve bunların sonucunda yaşanan değişimlerden dolayı dağılma kararı aldı. Bu sene, geçtiğimiz senelere hiç benzemiyor. Hepimiz, sizler de dahil olmak üzere- hem kişisel hem de profesyonel alanlarda hiç beklenmedik ve hazır olmadığımız zorluklar yaşadık. Bu zor zamanlardan ötürü etkinlikler yerlerini zorunlu büyük bir boşluğa bıraktı. Süreç sonucunda grup olarak yollarımıza bireysel olarak devam etme kararı almış bulunuyoruz. Seneler boyunca yanımızda olup bizi destekleyen herkese minnettarız. Hayatımızın en güzel dönemlerinde yanımızda oldukları için fanlarımıza duyduğumuz saygı ve sevginin haddi hesabı yok. Turumuzun beklenmedik iptaline gösterdiğiniz anlayış ve desteğinizi hiç bir zaman unutmayacağız. Bu senenin böyle olacağını hiç tahmin edememiştik, Herkese çok ama çok teşekkür ederiz. Depresif müzik denince akıllara ilk sıralarda gelen, ülkemizi de sıklıkla ziyaret eden İngiliz gruba, senfoni orkestrasıyla birlikte çaldıkları bir konserin görüntülerinden oluşan Fragile Dreams parçasıyla veda edelim.