Palmiyeler'in 25 Mayıs'ta yayınlanan ikinci uzunçalar albümü Akdenizde kulaklarımızı bayram ettiren şey yalnızca albümdeki tüm parçaların hit potansiyeli taşıyan ve birbirinden sağlam şarkılar olması değil. Palmiyeler'in bu albümde nihayet kendilerine yaraşır bir sound'a erişebilmiş olmalarında prodüksiyon sürecinin hatırı sayılır bir rolü var. Kısa süre zarfında kendisini gerçekleştirebilmiş bir grubun geleceğe kalacak bir çalışmasıyla karşı karşıya olunca böyle bir albümün mutfağına dair daha fazla bilgi sahibi olma arzusu duydum. 2015 senesinde Palmiyeler'in grupla aynı ismi taşıyan EP'si Youtube'ta belirdiğinde pek çok insan gibi ben de kapak tasarımından ayrı, albümdeki 5 parçadan ayrı, Türkçe şarkı sözlerini surf rock sound'una sakil durmayan bir biçimde yedirebilmelerinden ayrı etkilenmiştim. Şarkı dizilimi, 14 dakika süren bu kısacık yolculuğa ideal bir rota çizmiş, bu beş şarkıyı birbirinden ayrı dinlemeyi imkansız hale getirmişti. Bir ritüel gibi bir defa başladım mı yarıda kesemeyeceğim için sürekli Youtube'a girip Full EP videosunu dinlediğim bu albüm, tabir-i caizse başıma bela olmuştu. Mesela Yapamamı diğer şarkılardan biraz daha fazla dinlemek istiyordum ama albümün bütünlüğünü bozmaya gönlüm elvermiyordu, yapamıyordum. Bir albüme bu kadar sarınca tez vakit sahnede canlı izlemem farzdır. Çok geçmeden, aynı yazın başlarında Burgazada Cennet Bahçesi'nde Byzantion Fest kapsamında Palmiyeler'e denk geldim. Ses sistemi çekilir dert değildi fakat enerjileri her türlü kötü sesi telafi etmeye kafiydi. Kilink geçmişlerini bir yana bırakırsak, Palmiyeler olarak ikinci konserleriydi. Birkaç ay sonra Babylon'da izlediğimde henüz yayınlanmamış bir parçalarını çaldılar: Karbeyaz. Seyirci şarkıyı hiç bilmemesine rağmen derhal galeyana gelmiş, Babylon'un ışıkları da eklenince ortam bir anda diskoya dönüvermişti. Bu ilk defa duyduğum şarkıyı dinlerken Karbeyaz yayınlandığında repeat'e alıp hastalıklı bir döngüye gireceğimden emindim. O konserden sonra aylarca insanlara Palmiyeler'in yeni şarkısının çok acayip olduğunu, konserde ilk çaldıklarında bile seyircinin üzerinde muazzam bir etki bıraktığını, hele bir de yayınlanınca ortalığı yıkacağını anlatmaya doyamadım. Şarkı yayınlandı, sevildi. Ben stüdyo kaydını konserde dinlediğim versiyon kadar sevemedim. Ya kayıtta bir şey kaybolmuştu ya da ben hiçbir ürünün karşılayamayacağı yüksek beklentilerimin kurbanı olmuştum. TV'ye baktım durdum / Senden haber yok Survivor'dan yoruldum diye başlayan Senden Haber Yok single'ı yayınlandığında takvimler 13 Temmuz 2016'yı gösteriyordu. Mertcan Mertbilek'in yönetmenliğini üstlendiği videoyu çekerken belli ki çok eğlenmişlerdi. Sonradan öğrenecektim ki aslında İzmir, Pamucak Sahili'nde iki gün süren çekimlerde sıcak, rüzgar ve kumlarla boğuşmak tahmin edildiğinden daha meşakkatliymiş. 2016 yazının takip eden günleri iç sıkıntısı ve bunaltıyla geçerken Senden Haber Yok pekala da yaza soundtrack olmak için biçilmiş kaftandı. Palmiyeler'in dinleyiciye geçirdiği his hep aynı: Çok eğleniyorlar. Her yaratım sürecinin kaçınılmaz olarak biraz kan, ter, gözyaşıyla yoğrulduğunu bilsem de Palmiyeler sanki kendi kendilerine eğleniyor; o esnada da bazı sesleri, görüntüleri kaydedip paylaşıyormuş gibi hissettirmeyi iyi biliyorlar. Yaptıkları müziğe öylesine uygun, dinleyeni germeyen bir hafiflik vadetmekte üstlerine yok. Onlara bakarken pek çok projedeki temel eksiğin bu olduğunu hissediyorum: Yaptığın işe kendin bile inanmamak. Palmiyeler ise temel gücünü inandırıcılığından alıyor. Müzik, tavır, artwork, sahne dekorları, imaj, video klipleri... Hepsi bir bütünün ahenk içindeki parçaları. Eğreti bir unsurun bu tabloda barınma şansı yok. 2017'de yayınlanan ilk uzunçalar Palmiyeler albümü II maalesef beklentilerimin altında kaldı. Seninlenin iki dakika yirmi sekiz saniyede altüst eden vuruculuğunun tüm albüme yayılması gibi bir şeydi beklediğim. Dedim ya, Palmiyeler'den beklentim yüksekti. Öyle bir ilk albümle çıkagelince ardından daha doyurucu bir sound ile devam edeceklerinin hayalini kurmuştum. Meğer ben hep Akdeniz'i beklemişim. Bu yıl birbiri ardına yayınladıkları Kalbim Seni Arar ve ilk dinleyişte beni hipnotize eden Derine single'larının ardından yedi parçadan oluşan Akdeniz albümü 25 Mayıs'ta Kare Müzikevi etiketiyle yayınlandı. Kayıtları 2017 sonbaharında yine Kare Müzikevi'nde gerçekleştirilen albümün prodüktörlüğünü 7 Temmuz'da solo albümü TV JUICEu yayınlayacak olan Brek üstlendi. Amerika'ya taşındığı için geçen yıl itibarıyla Palmiyeler konserlerinde bateriyi Yağız Nevzat İpek'e devreden Rana Uludağ, albüm kayıtlarında Mertcan Mertbilek, Tarık Töre ve Barış Konyalı'dan oluşan çekirdek kadro ile birlikte yer alıyor. Palmiyeler'in deyişiyle Akdeniz, insanoğlunun Dünya'nın tüm kargaşasına rağmen yaşadığı naif heyecanları ve aşkları konu alıyor. Yine bütünlüğünü bozmama izin vermeyen akışına rağmen albümde ilk dinleyişte bende en çok yer eden, sözleri zihnimi işgal eden bir parça var. Sıcak Günler Geri Geldi bir hayli tanıdık tınlayan girişiyle sevdiğim bir filmin soundtrack'ine hazırlıksız yakalandığımda yaşadığım hissi anımsatıyor. Ardından geveze bir tekerleme gibi çekinmeden beynimi esir alıyor: Garip bir gün gezindim etrafta / gördüğüm hiç kimse kendinde değildi / gazeteler sıcaktan bahsederken / aklım sadece sendeydi. Palmiyeler şarkı sözlerinde az ve öz konuşmanın da gevezelik etmenin de sırrını biliyor. Akdeniz'de kulaklarımızı bayram ettiren şey yalnızca albümdeki tüm parçaların hit potansiyeli taşıyan ve birbirinden sağlam şarkılar olması değil. Palmiyeler'in bu albümde nihayet kendilerine yaraşır bir sound'a erişebilmiş olmalarında prodüksiyon sürecinin hatırı sayılır bir rolü var. Zira neresinden bakarsan bak, iyi şarkı yazmak yetmiyor. Kayıt ve prodüksiyon aşamalarında o iyi şarkıların hakkını vermek de gerekiyor. Palmiyeler'in şansı da Palmiyeler müziğini derinlemesine idrak edebilecek, belli bir dönemin ve bir coğrafyanın müziğini yapmanın incelikleri üzerine kafa yoran bir prodüktörle çalışma şansını yakalamış olmaları. Ancak bu şartlar yerine geldiğinde seneler sonra da dinleneceğinden, popüler değilse bile kült olacağından daha ilk dinleyişte şüphe duymadığımız albümler ortaya çıkıyor. Kısa süre zarfında kendisini gerçekleştirebilmiş bir grubun geleceğe kalacak bir çalışmasıyla karşı karşıya olunca böyle bir albümün mutfağına dair daha fazla bilgi sahibi olma arzusu duydum. Yazının bundan sonrasında sözü Brek'e bırakıyorum. Kendisi ricamı kırmayarak, Palmiyeler'e dair görüşlerini ve Akdeniz albümünün prodüksiyon sürecini en ince ayrıntısına kadar kaleme aldı. Çünkü bu albüm tarihe uzun bir not düşmeye değer. Bana kalırsa Palmiyeler aklı ve gönlü bir olan, serseri bir multimedya çetesi. Bu çete; çıkaracağı sesin, hayal ettiği resme hizmet etmesine çok özen gösteriyor. Estetiksel anlamda dönemlere ve bu dönemlerin günümüzde hangi şakaya tekabül ettiği konusunda çok iyi fikirleri olduğunu düşünüyorum. Bu şakaların ne kadar çiğ ve içten olması gerektiğini biliyorlar, ben de biliyorum. Temelini Punktan almış bir çetenin dobralığı ve gerçekliği konusunda çok tartışmaya gerek yok zaten. Akdenizde de en başta özen gösterilmesi gereken şey buydu bence, fikirlerin net, çiğ ve abartısız anlatılması lazımdı. Teknik tabirle overcompressed ve dar panoramalı bir albüm fikri, bu çiğlik ve abartısızlık çerçevesinde çalışabilir gibi geliyordu. Bu ne demek? derseniz, şöyle ki bu günlerde halk arasında biz bu teknik işlemlerin kullanıldığı işleri dinlediğimizde, genelde bu retro bir müzik diyoruz. Mertcan'ın Akdeniz için hazırladığı kompozisyonlar ve fikirler, daha önce yayımlanan albümlerdeki fikirlere göre Surften biraz daha ayrıktı ve saykodelik bir noktaya selam çakıyordu zaman zaman. Bu kompozisyonların üstüne Rana'nın pamuk gibi sound'u ve savruk groove'ları, bende kupkuru ama çok kompreslenmiş lo-fi bir jangle-pop davul fikri yarattı. Lokal olarak buralarda çok popüler bir fikir değil aslında bu davul yaklaşımı, buralarda daha temiz bir davul sound'u ya da gümbür gümbür kocaman odalarda heybetli reverb'ler daha revaçta. Ama Akdeniz albümünde davulların öyle kaydedilmemesi gerektiğine çok emindim. Kullandığım ekipmanlar bağlamında da en akılcı yaklaşım buydu zaten davul kaydı konusunda bence. Özellikle Kalbim Seni Ararda tuhaf bile denebilecek bir zil sound'u denedim örneğin. Albümün ikinci şarkısı olan Akdenizde Overhead dediğimiz mikrofonları tüplü amfilerde Gaini sonlayıp Distortiona sokarak kullandım. Çünkü neden olmasındı. Gruptaki herkes de bana bu konuda inisiyatif verdi sanırım. Güzel de oldu. Kayıtlar sonrasında neredeyse düzeltme ya da yerleştirme bile yapmak istemedik. Bile seve dağınık çalınmış enstrümanların güzel duyulmasına bayılıyorum, bu albümde de en karakteristik şeylerden biri bu. Tarık öyle güçlü ve iyi fikirlerle geldi ve bu fikirler davullarla da o kadar iyi ilişki içindeydi ki... Dinleyicinin kolaylıkla seçip, sonra yavaş yavaş salınmaya başlayacağı davetkar bir duyum yaratmak lazımdı bas konusunda. Hafif muzır, seksi ve haddini aşmayan bir yerde konumlanmalıydı bu duyum. Gitarlar konusunda, melodiler ve ton seçimleri halihazırda o kadar oturmuş bir haldeydi ki zaten bana çok iş düşmedi. Mutfaktan alıp vitrine önlü arkalı sıraladım diyebiliriz. Akdenizin Palmiyeler'in önceki albümlerinden net bir şekilde ayrılan bir başka noktası da vokaller oldu. Yine grubun bana verdiği büyük bir inisiyatif söz konusu burada. Mertcan'a, vokal kayıtlarına başlamadan çok önceki bir sohbette vokaller konusunda bu albümü önceki albümlerden ayıracak bir oyunum olduğunu, bu oyunu oynamamız gerektiğini söylemiştim. Mertcan, grubun Punk temelini hemen hissettiren, çok karakterli bir vokal. Alışılagelmiş olmayan, farklı kılan şeyler varsa müziğin içinde; ben onların kullanımını abartmak istiyorum. Dinleyicinin bu karakteri benimsemesinin ne kadar kolay ya da ne kadar zor olacağını düşünmek istemiyorum o noktada. Netice olarak o bahsettiğim oyunumuzu oynadık ve keyfimiz yerinde. Muhabbetin en başında bahsettiğim saykodeliğe çalan retro durumu pekiştirecek ve albümü bambaşka bir yere taşıyacak başka silahlar da amaca uygun kullanılabilirdi. Flütün bu konuda az ama öz bir değer taşıdığını düşünüyorum bu albümde. Klasik batı flütü yaklaşımını kullanmak istemedim. Hissi mellotrona yakın, hem çocuksu hem de ortamda istenen çöl havasını üfleyen bir flüt hayal ettim ve bu şekilde sokmaya çalıştım flütleri müziğin içine. Perküsyonlar da bir şekilde benzer bir amaca hitap etmeliydi bence his olarak, bir yandan da cümlelerin içine çok karışmadan konunun akmasına da hizmet etmeli diye düşündüm. İşler derinleştiğinde de saksafonları solo bir enstrümandan ziyade atmosferik bir unsur olarak kullanmak istedim. Falan filan derken sonra bir baktık ki neredeyse bir yılı beraberce türlü türlü şehirlerde türlü türlü maceralarla geçirirken bir de mis gibi bir albüm yapmışız.


Korona virüs salgını tüm sahne sanatlarını olduğu gibi müzik endüstrisini de etkilemeye devam ediyor. Cumhuriyet Halk Partisi Ankara Milletvekili Gamze Taşcıer pandemi döneminde derinden etkilenen müzisyenlerin ve sahne emekçilerinin sorunlarını gündeme getirdi. CHP Ankara Milletvekili ve Parti Meclisi üyesi Gamze Taşcıer, Müzik-Sen'in verilerine göre pandemi başladığından bu yana ekonomik sıkıntılar ve diğer sebepler gerekçesiyle yaşamına son veren müzisyenlerin sayısı yüze yaklaşmış durumda olduğu belirtti. Taşcıer, Garip ve anlamsız yasaklarla salgınla sözde bir mücadele veriliyor. Sanki virüs müzikle belirli bir saatten sonra yayılıyormuş gibi adımlar atıldı. Çoğu güvencesiz çalışan müzik ve sahne emekçileri hiçbir destekten yararlanamıyorlar. Yüz binlerce insan adeta açlığa ve ölüme terk edildi şeklinde ekledi. Hali hazırda ekonomik zorluklar yaşayan müzisyenlerin ve sahne emekçilerinin pandemi ile birlikte çok daha kötü duruma geldiklerini ifade eden Taşcıer, Müzik-Sen'in verilerine göre pandemi başladığından bu yana intihar eden müzisyenlerin sayısı yüze yaklaşmış. Müzik aletlerini satarak eve ekmek götürmeye çalışan müzisyenler var. Pandemi sonrası ne yapacaklarını düşünemiyorlar. Bu insanların sigortaları yapılmadığı için hiçbir güvenceleri de yok. Ne bugüne ne de geleceğe güvenle bakamıyorlar ifadelerine yer verdi. Anayasada devlete sanatı ve sanatçıyı koruma görevi verildiğini anımsatan Taşcıer, Mart ayından bu yana çalışamayan veya çalışırken yasaklardan kaynaklı mağduriyet yaşayıp ekonomik ve manevi yıkım yaşayan yüz binlerce müzisyen var. Ne kısa çalışma ödeneği, ne işsizlik maaşı alabiliyorlar. Ülke çapında işsizliğin tavan yaptığı bir dönemde başka bir iş yapmak isteseler onu da bulamıyorlar diye konuştu. Anayasada devlete sanatı ve sanatçıyı koruma görevi verildiğini anımsatan Taşcıer, Mart ayından bu yana çalışamayan veya çalışırken yasaklardan kaynaklı mağduriyet yaşayıp ekonomik ve manevi yıkım yaşayan yüz binlerce müzisyen var. Ne kısa çalışma ödeneği, ne işsizlik maaşı alabiliyorlar. Ülke çapında işsizliğin tavan yaptığı bir dönemde başka bir iş yapmak isteseler onu da bulamıyorlar şeklinde konuştu. Taşçıer konuşmasında tutarsız ve haksız uygulamalara son verilmesi ve sanatçılara destek verilmesinin önemi vurgulayarak Geldiğimiz noktada pandemiden olumsuz etkilenen sektörlerin tamamına dair kapsamlı çalışma yaptı mı iktidar? Sosyal devlet olmanın gereği bu değil midir? Daha fazla geç olmadan bu insanlara destekler açıklanması gerekiyor şeklinde açıklamalarda bulundu. En başından beri pandemiden olumsuz etkilenen kültür-sanat ve eğlence sektörleri, geçtiğimiz günlerde tepkilerini ortaya koymak adına uluslararası sosyal medya platformlarında #CodeRedRestart #WeMakeEvents ve #WeAreEvents hashtag'leriyle akım başlattı. Akım, sektörde kendine ait olmayan hatalar ve mevcut süreç nedeniyle işsiz kalan kişilerin dayanışma içinde bir araya gelmesine odaklanıyor. Umarız binlerce kişinin evine ekmek götürmeye çalıştığı sahne sanatları emekçileri daha fazla yok sayılmaz, işleri pandemi var, sen evinde otur diyerek ellerinden alınmaz, en kısa zamanda yeni normalimize uygun bir çeşitli çözümler getirilmesine destek verilir.


Pandemide çekilen Hadi, Go! adlı kısa belgesel Berlin'de ödül kazandı. Bu sene 14. kez düzenlenen Berlin Bağımsız Film Festivali'nde kısa belgesel kategorisinde boy gösteren Hadi, Go! katıldığı ilk festivalden ödül almayı başardı. 19 Şubat'ta BIFF'te dünya prömiyerini yapan Hadi, Go! festivalin En İyi Kısa Belgeseli seçildi. Berlin'de yaşayan çift Nurcan Ercan Faulk ve John Faulk'un Türk-Amerikan ortak yapımı olan Hadi, Go'nun yönetmen koltuğunda ise Imran Ahmed yer alıyor. Filmde kendilerini canlandıran çifte iki çocukları da eşlik ediyor. Hadi, Go! belgeselinde filmin metin yazarlığını da üstlenen Nurcan Ercan Faulk'un Türkiye Üçlemesi adını verdiği ve kendi yaptığı yürüyüşlerin ilki olan Berlin İstanbul yürüyüşü anlatılıyor. Hadi, Go!, 7 ay süren bu yürüyüşün büyük zorluklar içeren pandemi döneminde gerçekleşmiş olmasına rağmen hem fiziksel hem de zihinsel bir dönüşümü nasıl mümkün kıldığını 6,5 dakika içinde sinema diliyle izleyicisine aktarıyor. Dünyanın çevresi kadar bir mesafeyi 10 yıl içinde yürümeyi kendine hedef edinen Nurcan Ercan Faulk, hedefindeki toplam 40.075 kilometrenin dörtte birlik bölümüne şimdiden ulaştığını söylüyor. Nurcan Ercan Faulk, sosyal medya hesaplarında yaptığı yürüyüşlerle ilgili paylaşımlar yaparak başka insanlara da ilham vermeye devam ediyor.


Paprika ve Aşırı Ünlü Arkadaşları 3 Haziran Cuma akşamı Zorlu PSM Amfi'nin açılış konseri için %100 Açık Sahne'nin 30'uncu etkinliğinin konuğu oluyor! 3 Haziran tarihinde otuzuncusu gerçekleşecek Tolga Akyıldız'la %100 Açık Sahne'ye ailenizin funk grubu Paprika ve Aşırı Ünlü Arkadaşları konuk oluyor Dolu Kadehi Ters Tut, Evdeki Saat, Dilan Balkay, Seda Erciyes, Batu Akdeniz, Ezgi Alaş, Melis Karaduman ve Levvera'nın başka sürpriz konuklarla birlikte sahne alacağı bu özel konser da saat 21.00'de Zorlu PSM Vestel Amfi'de gerçekleşecek. Sena Gül, Soykan Soner ve Ece Akın'ın vokallerde; Kaan Arslan'ın gitarda, Alp Görener'in basta, Yüce Akın'ın klavyede, Cenk Güngör'ün de davulda olduğu, 7 aşırı yakın arkadaştan oluşan ailenizin funk cover grubu Paprika, geçtiğimiz yıl sosyal medyada paylaştığı video'larla ses getirmişti. Groove'un hiç eksik olmayacağı gecede Paprika, 3 Haziran Cuma %100 Açık Sahne kapsamında Zorlu PSM Amfi sahnesinde!


2016 yılından itibaren birçok solo çalışmada koro şefliği yapan ve 2018 yılında ise kendi şarkılarını yayınlamaya başlayan Kaan Arslan ve en son yayınladığı teklisi Akşam Üstü Hüznü ile adından çokça bahsettiren Sena Gül'ü birleştiren Sen Sorma'' yayında. Alışılmışın dışında olarak tanımladıkları klip ise 22 Temmuz'da yayınlanacak. Paptircem ve Kaan Arslan'ın yeni teklisini aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


Daha önce çıkardığı Olsa Bi' Yolu ve Son Bir Defa adlı teklileriyle adından çokça bahsettiren Paptircem, yeni teklisi Akşam Üstü Hüznü ile ivmesini artırarak devam ediyor. Şarkıyı Orhan Pamuk'un Kara Kitap'ından yaptığı alıntıyla hikayesini anlatamayanların, sessizlerin, anlatmayı bilmeyenlerin, kendini dinletemeyenlerin, önemli gözükemeyenlerin, dilsizlerin, o iyi cevabı hep olaydan sonra evde düşünenlerin, insanların hikayelerini merak etmediğini düşünenlerin şarkısı olarak tanımlamakta. Buna ek olarak dinlerken hayatlarımıza dokunan arkadaşlarımızı hatırlamamızı umduğunu da belirtmekte. Şarkının bütün adımlarında imzası bulunan Sena, prodüksiyonunda ise Kaan Arslan'la beraber çalışmakta. Alternatif türdeki teklisinin kapağına ise kendisinin her işine hayranlık duyduğundan bahsettiği Eren Boz hayat vermekte. Paptircem'in son teklisi Akşam Üstü Hüznü'nü aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz. Bu arada 3 Haziran Cuma günü Zorlu PSM Amfi'de gerçekleşecek %100 Açık Sahne'de, Paptircem'inde yer aldığı Paprika grubunun ve Aşırı Ünlü Konuklarının sahnede olacağını belirtelim.


Paptircem'in yeni teklisi Uzaktan Bir Tanıdık klibiyle birlikte tüm dijital mecralarda yayında! Art arda yayınladığı teklileri ile alternatif müziğin başarılı isimlerinden biri olan söz yazarı, besteci ve yorumcu Paptircem, Uzaktan Bir Tanıdık ismini verdiği yeni şarkısını takipçileriyle buluşturdu. Üstelik kendi telefonuyla çektiği ve yönetmenliğini yine kendisinin yaptığı klibi de sevenlerinin beğenisine sundu. Sözü ve müziği diğer projelerinde de olduğu gibi yine Paptircem'in kendisine ait olan Uzaktan Bir Tanıdık şarkısında akustik öğelerden bolca beslenen sanatçı, kendi vokallerinden oluşan koro partisyonlarını ve ana enstrümanı olan piyanosunu da şarkıya dahil ediyor. Projenin prodüksiyonunu daha önce düet çalışmalara da imza attığı prodüktör ve yorumcu Kaan Arslan ile birlikte gerçekleştiren Paptircem, tüm kayıtları ve çalışmalarını evlerindeki stüdyoda Kaan Arslan ile beraber yürüttü. Uzaktan Bir Tanıdık iki sevgilinin sessizce ayrılmayı kabul edişinin, sakin, üzgün ve çaresiz hikayesini anlatıyor. Bu sakinliği vermek için; şarkı yalnızca gitar, piyano, koro ve vokal ile ilerliyor. Paptircem'in yeni teklisine tüm dijital platformlardan ulaşabilirsiniz.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından bu yıl 2-14 Eylül tarihleri arasında 27. kez düzenlenecek İstanbul Caz Festivali kapsamında gerçekleşecek Parklarda Caz konserlerinin programı açıklandı. Bu yıl COVID-19 salgını nedeniyle ertelenen İstanbul Caz Festivali, 2-14 Eylül tarihleri arasında İstanbul'un çeşitli açık hava mekanlarında ve çevrimiçi platformlarda gerçekleşecek. Şehrin farklı semtlerindeki parklarda gerçekleşecek Parklarda Caz konserleri ise her yıl olduğu gibi bu yıl da sanatçıları dinleyiciyle ücretsiz buluşturmaya devam edecek. 5 Eylül Cumartesi günü Şişli Habitat Parkı'nda 17:30'da başlayacak olan Parklarda Caz konserleri, 6 Eylül Pazar günü Beşiktaş Sanatçılar Parkı'nda, 13 Eylül Pazar tarihinde ise Beylikdüzü Yaşam Vadisi'nde gerçekleşerek son bulacak. Bu yılın Parklarda Caz programını aşağıdan inceleyebilirsiniz.


Bu aralar Whiplash ismini filmi izlemediyseniz dahi mutlaka bir yerlerde okumuş ya da duymuşsunuzdur. Filmi henüz izlemediyseniz muhtemelen doğrudan ya da dolaylı olarak, filmi izlemeniz için baskı altında kalmış olabilirsiniz. Bende bu baskı ile filmi izledim. İyi bir sinema izleyicisi değilim ama yaşam tarzı gereği her zaman müzik temalı filmlere ilgi duymuşumdur. Söz konusu Whiplash'in teması müzik olunca baskıyla birlikte izlemek kaçınılmaz oldu. Filme dair yazıyı neredeyse 2 haftadır yazma gayretindeydim. Beynimi çok fazla şeyle meşgul ettiğim için bilgisayarın başına geçip düşüncelerimi yazamadım; fakat etrafımdaki insanlarla sık sık konuştum. Filme dair düşüncelerim kafamda cereyan ederken içimde söyleyeceğim her şeyi Mehmet Tez yazdı ve bir nevi beni rahatlattı. Benim yazacaklarım da Müziği Iskalamış yazısından farklı değildi. O yüzden ben filmin detaylarına tekrar bakıp, Mehmet Tez'in güzel yazısına eklemeler yapacağım. Filmin başrolünde inanılmaz iyi oyunculuk sergileyen J. K. Simmons, daha önce yine müzik temalı The Music Never Stopped filminde başroldeydi. İki filmde de otoriter bir karakter çizen J. K. Simmons birinde dikta, kibir, ego; diğerinde ise geleneklerine daha fazla sarılan, baba kurallarını çiğnemekten korkan insan profili çiziyor. Eğer izlemediyseniz 2011 yapımı bu filmi izlemenizi öneririm. Öncelikle şuna değinmek isterim: Damien Chazelle, eğer egoyu, hırsı eleştiren bir film çekmek istediyse bunu daha iyi anlatamazdı; fakat tam tersiyse işte o zaman hastalıklı bir adamın kalemine karşı iyi şeyler düşündüğümüzü söyleyemem. Eğer filmi izlemediyseniz yazının geri kalanı filmden alıntılar içermektedir. Filmin henüz başlarında bizi toplumun büyük ön yargısı ile karşı karşıya bırakıyor. Andrew ve babası sinemada, film başlamadan hemen evvel günü değerlendiren bir konuşmaya başlıyor. Andrew, Fletcher'ın kendisini egzersiz yaparken izlediğini ve Fletcher'ın kendisini beğenmediğini yumuşatarak babasına aktarıyor. Babası da tıpkı bizim Mehmet Amca gibi Önünde birçok seçenek var hala diyor. Ebeveynler çocuklarının doğumunun hemen ardından onlara bir gelecek kodlamaya başlıyorlar. Yani statü sevdamız bize sonradan bahşedilen bir şey değil. Doğar doğmaz bizden bir şey olmamız isteniyor. Ne istediklerini biliyorsunuz uzun uzun yazmama gerek yok ama ebeveynlerimizin o kodlamalarının dışına çıktığımızda ise işler başka boyuta geçiyor ve çatışma başlıyor. Yani Fletcher'ı suçlamaya, Andrew'in aptallıklarına sövmeden önce ebeveynlerini sağlam bir şekilde anmak gerek. Şahsen buradan çıkartılacak ders kendi adıma çocuğuma doğru olduğuna inandığım şeyi göstermeyi değil de doğru olduğuna inandığı şeyi öğrenirken sorgulamayı göstermek olurdu. Fletcher aniden salona girer ve tüm egosuyla müzisyenleri test eder. Sonra da Andrew'i seçer ve ertesi gün odasına gelmesini söyler. Bir gün evvel Ryan'ın güzel bir kızı öpmesi sonucunda ezilip büzülen karakterimizin özgüveni tavan yapar. Her gün kaçamak bakışlarla takip ettiği, yiyecek bir şeyler aldığı Nicole'un yanına gider ve ona Benimle çıkar mısın diye sorar. İşte tam bu noktada özgüven ile tanışıyoruz. Aynı adam, aynı karakter, aynı hisler ama bunları kullanma cesareti tamamen başarı kisvesi ile mümkün oluyor. Bu hastalıklı bir durum ve bu hastalıklı olma durumu kadın-erkek ilişkilerinde genellikle karşılıklı rol oynama şeklinde gelişerek büyür ve sonra sancılı olarak büyük yıkımlar yaşanır. Filmin devamında da aslında Andrew'in kendisiyle yüzleşmesi sonucunda birtakım şeyler yaşanıyor. Burada anlamamız gereken şey sanıyorum başarılı olursan kabul görme olasılığının artması ihtimalidir. Mesela Nicole, bir gün evvelki Andrew'in çıkma teklifini kabul eder miydi? İlk tepkisi aynı olacağı kesin ama sonrası? Andrew'i başarılı olmaya iteleyen şey de aslında bu kabul görmeme kaygısıdır. Nicole aslında onun bu ön yargısını yıkıyor ama Andrew herhangi biri olmak istemediği için Nicole'ün bakışlarındaki gerçeği görmüyor. Tıpkı Berk'in, Ali'nin ve Kerem'in kurumsal firmalarda, kravat takmaları, yüksek maaş almaları ve lüks harcamaları neden yaptıklarını fark etmedikleri gibi... Toplumların yazılı olmayan kuralları bizleri başarılı olmaya iteledikçe ve bu başarılı olmaya iteleyen şeyin gerçek sebebini çözmemiz hususunda bizi körleştirdikçe kördüğüm olmaya devam edeceğiz. Andrew gibi davranmaya devam ettiğimizden dolayı, Nicole'lerin sınırlı direncinin de bir yerde tükendiğini iyi anlamak gerekiyor. Filmin ilk çeyreği sona erdiğinde Tanner ile tanışıyoruz. Tüm iticiliği ile filme dahil olan Tanner, kendisine öğretilen ukalalığı ile ezik Andrew'e emir veriyor. Şimdi biraz müzikten konuşalım ve bir önceki paragrafta bahsettiğimiz şeylerle harmanlayarak müziğin mental olarak ne ifade ettiğini sorgulayalım. Fletcher salona geldiğinde tek bir çıt dahi çıkmıyor. Müzisyenler büyük bir korku içerisinde; kimisi korku dolu gözlerle Fletcher'ı izliyor, kimisi ise kafası öne eğik bir şekilde kıpırdamadan bekliyor. Ben bu sahnenin aynısını askerdeyken yaşamıştım. Yemin töreni için prova yapılırken tugay komutanı esas duruşu kesinlikle bozmamamız gerektiği yönünde emir vermişti. Esas duruşu sadece emirle ya da bayılma, ölüm gibi şeylerle bozulabileceğini belirtmişti. Bir hatanın ne tip bir yaptırımı olacağını kestiremediğiniz için büyük bir stres ile kıpırdamadan duruyorsunuz. Dev bir soru soruyorum. Askeri disiplin ile müziğin ne alakası var? Müzik elbette kuralları, tekniği vs. olan bir şeydir ama müzik her şeyden önce hissiyattır. Komutanlar, bu katı kuralların ve ağır disiplinin sebebini olası bir savaş anında senkronize hareket etmek, kaybı en aza indirgemek için önemli olduğu vurgusunu yapmışlardı. Askeriye mantığıyla buna bir anlam verebiliyorum ama müzik için bunu bir kalıba oturtamıyorum. Müzik doğru şekilde çalınarak insanlara sunulabilir ama müzik en özel şekilde hatalı dahi olsa samimi bir şekilde sunulduğunda insanların gönlünde yer etmektedir. Ben pek sevmem ama Duman'ın ve Kaan Tangöze'in performansı öncelikli olarak teknik ile değil yarattığı hissiyat ile açıklanır. Bu örnekleri genişletiriz ama uzatmayalım; müzik samimiyettir. Fletcher, devam sahnelerinde gitgide çirkinleşiyor, müzisyenlere hakaret etmeye başlıyor. Hakaretlerinde bolca cinsel objelere/benzetmelere yer veriyor. Bu cinsellik tüm toplumlar için başa bela sanırım. Cinsel organlarımızın birinci görevinin üremek temelli işlevine, hazların aşırılığı girince işler epey değişiyor. Cinsellik yukarıda da bahsettiğim güç kelimesi altında kendi içinde negatif yönde değerleniyor. Böylesine hassas dengelerle cinselliğin başarı kavramı hasıl olduğundan bir insanın başarısızlığını tanımlarken cinsellik en kolay yoldan saldırma yolu olarak ön plana çıkıyor. Fletcher'ın küfür etmesi ayrı dert ama küfrünün temasının cinsellik olması apayrı bir dert. Her ikisinin ayrı ayrı konuşulması gerekli. Fletcher, şarkıyı bir kez daha duruyor. Bu sefer birisinin akordu bozuk. Müzikte akademik eğitim kısmında bir zaafiyet olduğu kanısındayım. Bu sözlerim çok eminim bir tartışma yaratacaktır; zira eleştiriyi karşılama ve cevap verme şeklimiz her konuda olduğu gibi saldırgan olduğundan ve buna fazlasıyla alışkın olduğumdan söyleceklerimden geri durmayacağım. Müzikte eğitim her zaman için şart olmayabilir. Seslere karşı zihinsel bir motivasyonunuz varsa onları duymaya çalışarak, konsantre olarak ve doğru bir mentalite ile ilerlediğinizde hiçbir nota bilmeden dahi iyi bir kulağa sahip olabilirsiniz. İnsanın ruhsal ve zihinsel gelişimi, iyi bir psikolojiye sahip olması tamamen kendisine dönük arınmışlığı, bilgeliğe yönelik attığı adımlarla mümkündür ve müzik ruh ve zihinden bağımsız bir şey değil aksine ona en güvenli ve konforlu yol arkadaşıdır. Akademik olarak lanse edilen eğitimler kişilere bir kimlik kazandırır; halbuki müzik daha özgür bir alandır. Siz mükemmel bir eğitim ile kişiye harika piyano çalmayı öğretebilirsiniz ama onu sadece klasik müziğe hapsederseniz ona müzisyenliği doğasına aykırı bir tanımla sınırlar çizmiş olursunuz. Müzisyenler belli bir tarzın icracısı olabilirler ama müzisyenler hiçbir zaman bir şeye ait olmamalıdırlar. Onları kafalarındaki oluşan imgeleri bir araya getiren şeyler ne kadar özgürce uçuşabilirse ortaya çıkan eser de o kadar harika olacaktır. Öğrenmek kötü değil ama öğretilenin içinde bir kısıtlama varsa orada durmak gerekir. Tıpkı ilkokullarda din derslerinde sadece İslamiyet, tarih derslerinde Osmanlı'nın zaferlerinden bahsedilmesi gibi... Öğrenirken muhakkak ortaya atılan şeyin koşulsuz olarak sorgulanması gerektiği tezi savunulmalıdır. Özetle müzik duygusal bir sürecin teknik ve yetenekle harmanlanıp servis edilmesi denebilir. Orkestra ile çalınan hiçbir müzik bugün besteledim yarın insanlarla paylaştım gibi bir sürece ait değildir. Aylarca prova edilerek dinlenmeye hazır hale getirilir, binlerce aşamadan geçirilir. Dolayısıyla burada eğer söz konusu müzisyenler insan ötesi varlıklar değilse Fletcher'ın atladığı en büyük husus anlayış oluyor. Anlayış meselesinden konuşacaksak bırakalım müziği, başka hangi alanda bizim birinci düşüncemiz ki? Din, siyaset, kadın-erkek, futbol başta olmak üzere her konuda anlayışsızız. Başka düşüncelere, başka yaşamlara zerre anlayışımız yok. Fletcher işte bizim aynadaki yüzümüz. Akordu bozuk olan müzisyene yaptığı da tam olarak böyle. Mahalledeki Eşref amca da kolunda dövme gördüğü mahallenin gençlerinden Fatih'e serseri yaftası yapıştırdı. Çünkü Fatih onun ekseninde değildi ve akordu bozuktu. Özetle Fletcher bir eğitimciyse Elmer Fudd'a anlayışla yaklaşıp onu kovmak yerine kazanmalıydı. Zira filmin devamında da Fletcher'ın bu sapıkça müzik anlayışı yüzünden birçok müzisyeni nasıl harcadığı da konu ediliyor. Bu sahnelerde en çok dikkatimi çeken şeylerden birisi de Fletcher'ın ben merkezli düşüncesini doğrudan, saklamadan yansıtması. Elmer Fudd'un kovulmadan önceki sahnede kendi orkestrasının sabote edilmesinden bahsediyor. Müzik hayatım boyunca virtüözlerin hepsinden tiksindim. Solo projelerden de ayrı ayrı tiksindim. Türk fantezi müziği solistlerinin arkasındaki orkestrasına kendi altında çalışan elemanlar gibi muamele yapmasından tiksindim. İsimler hiçbir zaman orkestralardan büyük değildir. Orkestralar ben değil bizdir. Kimisinin rolü, diğerine göre daha az ya da önemsiz gibi durabilir ama eserin değerinin yükselmesinde o tek vuruşluk müzisyenin rolü varsa bunu bir kıyasa götürmek doğru değildir. Mehmet Topal sezon sonunda gol kralı olmayabilir ama takım içindeki savunma ve atak organizasyonlarındaki rolü nedeniyle takımın en önemli parçasıdır. Burada takımdaki forvetlerden birinin gol kralı olması ya da Volkan'ın yiyeceği gol sayısının azlığına doğrudan etkisi vardır. Dolayısıyla Fletcher, sembolik olarak bildiğiniz diktatör rejimini temsil etmektedir. Diktatörlerin halkına karşı olan acımasız tutumları neyse, işte Fletcher'ın yaptığı da faşizmin müzikal prototipidir. Fletcher'ın hakaretlerinin altını çizmeye devam edelim. Fletcher, Elmer Fudd'un obezite olmasına vurgu yaparak hakaret ediyor ve Yarışmayı kaybettirmene izin vermem diyerek Elmer Fudd'u evine yolluyor. Müzik bir yarışma, rekabet ortamı değildir. Gerçek müziğin ruhunda, tabiatında asla çatışmalar, kapışmalar vb. bir eylem yoktur. Bakın size şöyle özetleyeyim: Büyük bir orkestra düşünün; yaylıları, üflemelileri, vurmalıları, tellileri ve solistleri olan dev bir orkestra. Bir de ülke düşünün içerisinde farklı dinleri, azınlıkları, kültürleri olan dev bir ülke. Türkiye geldi değil mi aklına? Ne tesadüf ki bende aynı şeyi ima ettim. Güzel bir eserin ortaya çıkması için bu enstrüman gruplarının bir arada, senkronize bir şekilde olması gerekiyor. Her biri büyük bir eserin parçası ve her birinin özel bir rolü var. Şayet bu enstrüman grupları birbirleriyle çatışsaydı ne olurdu? Mesela basit formda bir 4'lüyü düşünelim. Metallica parçalarını davul olmadan dinlemek ister miydiniz? İstemezdiniz. Müziğin en temelde öğrettiği şey birlikteliktir. Müzik, farklı grupların bir arada, senkronize hareket ettiğinde nasıl da büyülü bir şey ortaya çıkarttığını bize asırlardır ispatlamaktadır. Toplumların, Andrew'in babasının anlamadığı şey de tam burada gizlidir. Onlar müziğe sadece hayatlarınını bir noktasında eşlik etsinler diye bakıyorlar; yani güzel bir gömleğin üzerine geçirdikleri ceket gibi muamele yapıyorlar. Filmin geri kalanında Fletcher ve Andrew arasında türlü çirkinlikler, fiziksel şiddetler, hakaretler yaşanmaya devam ediyor. O yüzden benzer sahneleri atlıyorum. Bir iki sahneden daha bahsedip yazıyı noktalayacağım. Yukarıdaki paragrafların birinde akademik eğitimin, müzisyenleri nasıl kalıplaştırdığından, sıkıştırdığından bahsetmiştim. Tanner'ın notaların olduğu dosyayı kaybetmesinin ardından çaresiz kalışı ve koltuğunu kaptırması da işte bu dayatılan sistemin bir müzisyen değil etten bir makina yetiştirdiğini göstermektedir. Gayet açık ve tarihler boyu ispatlarıyla dolu bir şeyi tekrar yazmama gerek yok sanırım. Andrew ve ailesinin arasındaki en sert tartışma yemek masasındaki sahnede geçiyor. Tek söyleyebileceğim o masada haklı olan tek kişi tatlı getirmek isteyen kadındır. Toplumun başarılı gördüğü alanlar ile başarılı görmediği alanların kıyaslaması ile kişisel egoların çarpıştığı, arada olayı yalandan yumuşatmak için kullanılan arkadaşlık terimi var ki, tamamen facia. Arkadaşlık kavramı salt sevgi ile tanımlanabilecek bir şey. Bunun ait olunan kimlik ile bir ilgisi yok. Hastalıklı ailemizi yemek masasında bırakıp sonraki satırlara geçelim. Fletcher, Andrew hırslansın diyerek Ryan'ı orkestraya davet ediyor. Sonra aralarına Tanner katılıyor ve üçü arasında kan ter içinde bir rekabet başlıyor. Fletcher, Andrew'i kazanmak için gözünü kırpmadan iki davulcuyu birden harcıyor. Filmin sonlarına doğru bu rekabette kaybeden Tanner'ın tıp fakültesine geçiş yaptığını öğreniyoruz. Hırslanan, kaybetme korkusuna kapılan Andrew ise evlere şenlik bir kafaya geliyor. Filmin başında Greg'in hakaretinde kendisine moral veren Ryan'a gerçekten yamuk yapıyor. Andrew'in müziği çok yanlış anladığı sahneye gelelim. Güzeller güzeli Nicole ile ayrılma sahnesi, tam anlamıyla hırsın, kibirin, güçlü olmanın yarattığı hazzın çöktüğü noktadır. Bu insanın hayatının her alanında yarattığı putlara karşı doğurduğu fanatizmin eseridir. Bu sahnede Nicole, Andrew'e tüm hayal kırıklığı ile, engel mi olacağım diye soruyor. Andrew, Evet diyor ve Nicole gidiyor. Andrew filmin devamında hırsıyla orantılı olarak kaybetmeye başlıyor. Önce Nicole'ü sonra onu kaybetme uğruna seçtiği müziği... Burada esas nokta şu; müzik ya da herhangi bir şeyi fanatizm boyutunda hayatınıza soktuğunuzda onun tanrılaştırıp, ona hizmet etmeye başlıyorsunuz. Buradaki esas kritik mesele hayatta hiçbir şeyin insanın salt benliğinden daha değerli olmadığıdır. Etrafımızda sahip olduğumuz niteliklerin hepsi sadece hayatımızın renkleridir. Çiçeğin sarı renkleri toprak altındaki tomurcuğun uzantısıdır. Bizler tomurcuk olduğumuzun farkında oldukça, dışarıya sunduğumuz renklerin çeşitliliği bizim güzelliğimizi, arınmışlığımızı gösterecektir. Filmin kapanış sahneleri ise film boyunca parlatılan kahramanlık, güç, ego, ustalık falan gibi zırvalıklarla dolu. Bu kısımlar Mehmet Tez'in yazısında belirtildiği için tekrar tekrar yazmanın bir anlamı yok. Bu filmden çıkartılacak derslerden birisi şu; eğer ki müziği tüm tabiatıyla anlamak, yaşamak istiyorsanız bu filmi bir iki kere izleyin ve denilenin tam tersini yapın. Diğeri ise şu; eğer parlak bir kariyer, Coca-Cola'ya CEO falan olmak istiyorsanız bu filmdeki anlatılan her şeyi, harfiyen hayatınıza uyarlayın. ... ve son olarak bu filmde müziğin ötesinde şeyler anlatılıyor.


LCD Soundsystem'dan Pat Mahoney ve Jee Day'den Dennis McNany tarafından oluşan duo Museum of Love, 4 yıllık bir aranın ardından yeni bir single ile geri döndüler. En son 2014 yılında kendi isimleriyle yayınladıkları Museum of Love albümü sonrasında, yeni single Marching Orders ile ikili geri döndü. Geçen bu zaman içerisinde LCD Soundsystem ile Pat Mahoney'nin yoğun konser takvimi ve Dennis McNany'nin Jee Day'in yeni parçalarıyla uğraşması arasında çalışabildiklerini, ellerinde bir albümü oluşturacak daha birçok tamamlanmamış malzeme olduğunu ve Marching Orders'ın da bunun ilk ürünü olduklarını belirten ikili yeni parçalar için de birtakım ipuçları vermeyi ihmal etmedi. Hareket edip devam etme hakkında yazılmış karavan şarkılarından oluşacak albümden ilk parça şimdi aşağıda sizi bekliyor. 4 yılın ardından gelen yeni Museum of Love parçası Marching Orders hemen aşağıda!


İşte olay böyle başlıyor. Sadece sizin imzalayabileceğiniz basit hayali bir izin belgesiyle... Eğer izin verirseniz müzik size çok şey yapabilir. Ve çok şeyden kastım kesinlikle tamamen iyi olarak adlandırdığımız şeyler değil. Müzik sizi üzebilir, yaşamınızı alt üst edebilir, hatta bilmediğiniz alemleri keşfe çıkarabilir. İzin belgesi elinizde duruyor. Merakınız da göğüs boşluğunuzda, sağ ve sol akciğerinizin üst ortasında yerinde duramayan bir çocuk gibi beklemekte. Keşfe çıkmanın tam sırası değil de ne! İlk albümünün ilk parçası olan Gloria asi bir attır adeta. İsa'nın onun yaptığı hatalardan değil, başkasının yaptığı hatalardan öldüğünü anlatır Patti şarkıda. İnsanlığın üzerine yıkılmış tüm ölümlerden, acılardan kurtulmak ister. Sesindeki müzikaliteyi görmemiz için The Mermaid Song'u söyler. China Bird ise çocuğunuza uyumadan önce söyleyebileceğiniz bir ninnidir adeta. About A Boy, Kurt Cobain için yazılmış bir çeşit ağıttır. Sonsuza kadar 27 yaşında kalacak olan küçük bir çocuğa yazılmış bir ağıt... Ölüm olgusu Patti'nin hayatının gerçeklerinden biri olmuştur. Jimi Hendrix'in Hey Joe'sunu da başına eklemeler yaparak yeniden seslendirmiştir. Twelve albümü 13 şarkıdan oluşan, en sevdiğiniz içkilerden yapılmış bir çeşit kokteyl gibidir. İçkileri yapan Patti değildir. Şarkılar birçok ünlü grubun sevilen parçalarıdır. Ama içkileri karıştıran, onlara yeni bir biçim veren barmenin yeteneğini yok saymak ne haddimize! Ve varlığıyla raks eden şarkıya gelince Because The Night, Robert için yazılmış bir parçadır. Şarkıyı yazdığında Robert'ın yanına gidip Bak eğlenceli bir şarkı yazdım Robert, beğendin mi? der Patti. Robert onun sürekli hüzünlü şarkılar yazmasından şikayet etmiştir yıllar yılı. İlk önce sevgilisi, sonra arkadaşı, en sonlara doğruysa hayata devam etmesi için gereken elzem şeylerden biri olan Robert'a verebileceği en nadide şeyi veren Patti, aralarındaki ilişkiyi Çoluk Çocuk'ta bir çeşit kardeşliğe dahi benzetir. Sevgi kavramını Robert'ı kucaklayabileceği her ölçüde genişleten Patti bu konuda dünyada bulunabilecek nadide kadınlardan biridir.


Amerikalı müzisyen Patti Smith'ten yedi parçalık Live at Electric Lady isminde yeni bir EP geldi! Patti Smith, toplam yedi parçadan oluşan, yeni EP'sini Spotify ortaklığıyla ünlü New York City Stüdyosu'nda kaydetti. Live at Electric Lady ismindeki yeni EP, Smith'in 2012 çıkışlı stüdyo albümü Banga'dan bu yana paylaştığı ilk yeni solo kaydı olacak. Patti Smith, bu yeni kaydında, Ghost Dance ve Broken Flag ve Birdland gibi kendi şarkılarının canlı yorumlarının yanı sıra Bob Dylan'ın One Too Many Mornings ve Stevie Wonder'ın Blame it on the Sun adlı parçalarını da yeniden canlı olarak yorumladı.


Intepol'den Paul Banks'in yeni projesi Muzz, ilk albümünü paylaştığı yeni teklisi Red Western Sky ile birlikte duyurdu. İlk kaydını 2015 yılında almaya başlayan Muzz'un yeni yayınladığı teklisi Red Western Sky video klibiyle birlikte hemen aşağıda. Muzz'un ilk albümünün şarkı listesinine ise aşağıdan göz atabilirsiniz.


Geçtiğimiz gün The Beatles'ın dağılmasından önce çalışmalarına başladığı McCartney üçlü albüm serisinin sonuncusunun yayınlanmak üzere olduğunun ipuçlarını veren paylaşımlar yapmaya başlayan Paul McCartney'den albümle ilgili yeni haberler geldi. İlki 1970'de, ikincisi ise 1980'de yayınlanan McCartney serisinin sonuncusu McCartney IIIün geleceğine dair ufak ipuçlarını Spotify'daki küçük animasyonlar ile vermeye başlayan Paul McCartney, dün (21 Ekim) albümün 11 Aralık tarihinde Capitol Records aracılığıyla yayınlanacağını açıkladı. Bütün aşamaları McCartney tarafından yapılan McCartney IIIün kayıtları karantina sürecinde müzisyenin İngiltere'deki ailesiyle birlikte yaşadığı çiftlik evinde gerçekleşti. Son stüdyo albümü 2018'deki Egypt Station olan müzisyen, bu senenin başında 1997'de çıkan Flaming Pie albümünü yeniden yayınlamıştı. 40 yıllık bir aradan sonra yayınlacak üçlü albüm serisinin sonuncusu McCartney IIIü merakla bekliyoruz. Albümün artwork'üne aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Paul McCartney, 2020'nin sonunda yayınladığı McCartney III albümünün çeşitli sanatçılar tarafından cover'lanmış halini yayınlayacağını açıkladı. Paul McCartney, geçtiğimiz sene aralık ayında McCartney albüm serisinin üçüncüsü ve sonuncusu olan McCartney III'ü yayınlamıştı. Müzisyen şimdi de albümdeki parçaların çeşitli sanatçılar tarafından yorumlanmış versiyonunu yayınlanmaya hazırlandığını açıkladı. McCartney III Imagined, 16 Nisan'da Capitol aracılığıyla yayınlanacak. Albümde yer verilecek isimler arasında ise Phoebe Bridgers, St. Vincent, Beck ve Khruangbin gibi müzisyenler de bulunuyor. McCartney III Imagined'in parça listesine ve albümden ilk video klibe aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Paul Thomas Anderson, sinemada müzik kullanımının en başarılı örneklerini veren bir yönetmen. Onun müziğe ve özellikle indie müziğe yaklaşımını inceliyoruz. Paul Thomas Anderson filmlerinde müzik, PTA sinemasının en etkileyici ve özgün özelliklerinden biri olarak karşımıza çıkıyor. Anderson; filmlerinin atmosferini, karakterlerinin ruh hallerini ve hikayenin gidişatını müzikle yansıtıyor. Öyle ki, bazen müzik filmin başrolüne bile geçebiliyor. Anderson'ın filmlerinde müzik kullanımını incelemek için üç ana kategoriye ayırabiliriz: Klasik müzik, popüler müzik ve orijinal müzik. Klasik müzik, Anderson'ın filmlerinde sıklıkla duyduğumuz bir tür. Özellikle There Will Be Blood (2007) ve The Master (2012) filmlerinde klasik müzik öne çıkar. Bu filmlerde genelde birlikte çalıştığı besteci ise Radiohead'in baş gitaristi Jonny Greenwood'dur. Greenwood, Radiohead grubunun gitaristi olmasının yanı sıra, bildiğiniz üzere deneysel ve avangart bir bestecidir. Anderson'ın filmlerine uygun bir şekilde, klasik müziği gerginlik, kaos ve çatışma yaratmak için kullanır. Örneğin, There Will Be Blood'da Daniel Plainview'un petrol kuyusunu ateşe verdiği sahnede çalan müzik, Greenwood'un Popcorn Superhet Receiver adlı eseridir. Bu parça, radyo dalgalarının karışmasından ilham alınarak yazıldı ve Plainview'un içindeki şiddet ve açgözlülüğü yansıtarak çarpıcı bir etki yaratıyor. Popüler müzik, Anderson'ın filmlerinde karakterlerin zamanına ve kültürüne uygun olarak seçilir. Özellikle Boogie Nights (1997) ve Inherent Vice (2014) filmlerinde popüler müziğin önemli bir rolü var. Bu filmler, 1970'lerin ve 1980'lerin Amerika'sını anlatır ve o dönemin ruhunu yakalamak için o dönemin hit şarkılarını kullanır. Örneğin, Boogie Nights'da Dirk Diggler'ın porno yıldızı olma hayalini kurduğu sahnede çalan şarkı, The Emotions'un Best of My Love adlı şarkısıdır. Bu şarkı, Dirk'ün naif ve iyimser karakterini vurgular. Inherent Vice'da ise Larry Doc Sportello'nun uyuşturucu dolu maceralarını izlerken duyduğumuz şarkılar, 1970'lerin rock, soul ve psikedelik müziğinden oluşur. Bu şarkılar, Doc'un karışık ve komik dünyasını renklendirir. Orijinal müzik, Anderson'ın filmlerinde sadece o film için yazılmış olan müziktir. Bu tür müzik genellikle karakterlerin duygularını veya filmin temasını yansıtır. Örneğin, Magnolia (1999) filminde kullandığı orijinal müziklerden biri, Aimee Mann'ın Wise Up adlı şarkısıdır. Bu şarkı, filmdeki farklı karakterlerin hayatlarındaki sorunlarla yüzleşmelerini anlatıyor. Şarkının sözleri ve melodisi, karakterlerin umutsuzluk ve pişmanlık duygularını ifade ediyor. Şarkı aynı zamanda filmdeki bir mucizeyi de önceden haber verir nitelikte: Filmdeki tüm karakterler birden bu şarkıyı söylemeye başlarlar. Bu sahne hem gerçeküstü hem de dokunaklıdır. Bir diğer örnek ise Punch-Drunk Love (2002) filminde kullandığı Jon Brion'un He Needs Me adlı şarkısı. Bu parça aslında Shelley Duvall'ın seslendirdiği Popeye (1980) filminden alınmıştır ama Anderson bunu yeni bir bağlamda kullanır. Şarkı Barry Egan'ın Lena Leonard'a aşık olduğu sahnede çalar ve Barry'nin yalnızlık ve sevgisizlikten kurtulduğunu gösterir. PTA'in diğer Radiohead ortaklıklarına baktığımızda kendisinin aynı zamanda Thom Yorke'un albümüyle aynı ismi taşıyan filmi Anima'ya da yönetmenlik yaptığı görülür. Kendisi bununla kalmaz ve HAIM, Aimee Mann, eski sevgilisi Fiona Apple gibi bildiğimiz birçok sanatçının müzik videolarının yönetmenliğini de üstlenir. Paul Thomas Anderson'ın filmlerinde müzik kullanımı, onun sinemasal dehasının bir göstergesidir. Anderson, müziği sadece arka planda değil, ön planda da kullanarak filmlerine derinlik ve güç katar. Kendisi zaten müzikle bu kadar iç içe olabildiği için sinema ve müzikseverleri daha da içine çeker. Anderson'ın filmleriyle müziği arasındaki uyum ise izleyiciyi büyüler.


2013 yılında yayınlanmaya başlayan Peaky Blinders'ın 6. sezonuyla ekranlara veda edeceği, ancak hikayenin farklı bir formatta devam edeceği açıklandı. BBC'nin en başarılı yapımları arasında olan Peaky Blinders, kısa sürede geniş bir izleyici kitlesine ulaşmıştı. Her sezonuyla izleyici kitlesini ekranalara çekmeyi başaran Peaky Blinders, çekimlerine başlanan altıncı sezonuyla sona ereceği duyuruldu. BBC ve Netflix dizisinin altıncı ve son sezonunun çekimleri, tüm dünyadaki prodüksiyonların durmasına neden olan koranavirüs salgını sebebiyle ertelenmişti. Ancak son sezon çekimlerine başlandığı bilgisi de bu haberle birlikte gelmiş oldu. Ekranlara vedası sonrasında sinema ekranlarında devam edeceği dedikoduları ortalarda dolaşan Peaky Blinders ile ilgili detaylı bilgi ise henüz paylaşılmadı.


Pearl Jam, 2009 çıkışlı Backspacer albümü sonrasında, bu hafta 15.10.2013 tarihinde yayınladığı Lightning Bolt albümüyle piyasaya tekrardan hızlı bir geri dönüş yaptı. Albüm gayet tempolu, sert şarkılardan; hissiyatı bol, vurucu şarkılara uzanan bir Pearl Jam albümü olarak diskografideki yerini alıyor. Getaway, gayet güzel bir açılış parçası. Albümün içerisine resmen fırlatıyor insanı. Pendulum, Pearl Jam tarzının biraz dışında, hafif hafif psychedelic'e de göz kırpan değişik bir parça olmuş. Dinlenesi. Baktığımızda bir Jeremy, bir Black yok belki albümde, bir Ten değil tabii ancak genel anlamda gayet güzel bir albüm çıkarmış Pearl Jam diyebiliriz.


Pearl Jam grubunun basçısı Jeff Ament, kendi adı altında dördüncü solo albümünü yayınlayacağını açıkladı. Pearl Jam grubunun bas gitaristi Jeff Ament, I Should Be Outside isimli yeni bir solo albüm yayınlayacağını açıkladı. Müzisyen aynı zamanda albümden I Hear Ya ve Bandwith isimli iki teklisini de önceden kaydedilebilmesi için ön satışa sundu. 'I Should Be Outside' isimli albüm, 10 Ağustos'ta Monkeywrench etiketiyle yayına sunulacak. Albüm, Ament'in geçtiğimiz sene sürpriz bir şekilde yayınladığı American Death isimli beş parçadan oluşan EP'sinin devamı niteliğinde olacak. I Should Be Outside'' albümünden ilk iki parça olan I Hear Ya ve Bandwidth'in pikap versiyonlarının ön siparişini vermek için ve parçaları dinlemek için aşağıdaki linklere bekliyoruz.


Pandemi süreciyle birlikte Gigaton albümünün tur planlarına ara vermek durumunda kalan Pearl Jam'in gitaristi Stone Gossard, yan projesi Painted Shield ile karşımızda! Stone Gossard ile birlikte folk pop şarkıcısı Mason Jennings, eski Pearl Jam davulcusu Matt Chamberlain ve klavyeci Brittany Davis'ten oluşan grup, yeni albümlerinin resmi olarak 27 Kasım'da çıkacağını açıkladı. Yolları tekrardan bu sene yeni kesişmiş olsa da ekibin temeli 2014'e dayanıyor. Gossard ve Jenning daha önce Knife Fight ve Caught In a Mess adlı iki single için bir araya gelmişti. Albümün ilk teklisi I Am Your Country ile çıkış yapan grubun full albümünü dinlemek için sabırsızlanıyoruz!


Pearl Jam, on birinci stüdyo albümü Gigatonu 27 Mart tarihinde yayınlayacağını yaptığı paylaşımla duyurdu. Pearl Jam yeni stüdyo albümü Gigaton'u kendi şirketleri Monkeywrench Records ile Republic Records ortak yapımı olarak 27 Mart tarihinde yayınlayacağını Instagram hesaplarından yaptıkları paylaşımla sevenlerine duyurdu. Aynı zamanda albümden ilk single Dance of the Clairvoyantsın ise önümüzdeki haftalarda yayına alınacağı belirtildi.


Albüm hazırlığındaki Perdenin Ardındakiler ve İsrailli kamança sanatçısı Mark Eliyahu iş birliğiyle yeni tekli Uzaklara Savrulalım yayınlandı. Kısa bir süre sonra yeni albümünü yayınlayacak olan alternatif pop müzik ikilisi Perdenin Ardındakiler, İsrailli müzisyen Mark Eliyahu ile birlikte Uzaklara Savrulalım adlı yeni bir çalışmaya imza attı. Perdenin Ardındakiler'in önümüzdeki ay yayınlayacağı yeni albümü öncesinde çıkan son tekli çalışması Uzaklara Savrulalım, Mark Eliyahu'nun karakteristik kamança performansıyla dikkatleri çekiyor. Sözleri Doruk Ereşter'e, müziği Direnç Kaçmaz, Mark Eliyahu ve Doruk Ereşter'e ait olan şarkının düzenlemesi ise Direnç Kaçmaz tarafından yapıldı. Şarkının kapak tasarımı ise Ece Gauer imzası taşıyor. Geçtiğimiz yılın hızlı çıkış yapan isimlerinden olan Perdenin Ardındakiler'in vites yükselttiği 5 Şubat tarihinde yayınlanan yeni teklisini aşağıdan dinleyebilirsiniz.


Alternatif pop müziğin yükselen ikilisi Perdenin Ardındakiler, Bu Şehir Bugün Sensiz adındaki yeni teklisini video klibiyle birlikte yayına aldı. Son dönemin en çok dinlenen, yeni nesil alternatif pop ikilisi Perdenin Ardındakiler, 20 Kasım tarihinde yayınladığı Kalbimde Birileri Var teklisi sonrasında yeni teklisiyle yeni yılı karşılıyor. Bu Şehir Bugün Sensiz adlı yeni teklisini video klibiyle birlikte bugün (16 Aralık) dinleyicilerine servis etti. Sözleri Doruk Ereşter'e, müziği ve düzenlemesi Direnç Kaçmaz'a ait olan yeni parçanın video klibinde Silvyo Behmoaras yönetmen koltuğunda otururken, Kaan Turgut ve Hande Yılmaz ise oyuncu olarak performanslarıyla gruba eşlik ediyor. Yüzleşmeyi, pişmanlığı ve kişinin hayatındaki birine karşı gerçekleştirdiği eylemlerin sonuçları ile bu sonuçların onda yarattığı üzüntüyü anlatan parçanın kapak fotoğrafı ise ödüllü Türk ressam Ece Gauer tarafından şarkıya özel olarak resmedildi. Parçanın mastering işlemleri ise ödüllü ses mühendisi Lex Barkey tarafından yapıldı. Bu Şehir Bugün Sensiz şarkısının kapak fotoğrafı ödüllü Türk ressam Ece Gauer tarafından şarkıya özel olarak resmedildi. Şarkının mastering işlemleri ise ödüllü ses mühendisi Lex Barkey tarafından yapıldı. Perdenin Ardındakiler ikilisiyle, temmuz ayında YouTube üzerinden gerçekleştirdiğimiz sohbete ise aşağıdan ulaşabilirsiniz.


2017 yılından bu yana yayınladıkları şarkılar ile git gide dinleyici kitlesini büyüten Perdenin Ardındakiler, Sanrılar isimli ilk albümünü yayınladı. Perdenin Ardındakiler, 10 şarkıdan oluşan ilk albümlerinde daha önce yayınlanan tüm şarkılarında olduğu gibi duyguları ve anlatıları bir bütün halinde dinleyiciye sunuyor. Albümde yeni tarzlar deneyen Perdenin Ardındakiler, yeni sesleri kendilerine özgü müzik stillerini birleştirmekte. Albümde yer alan 10 şarkının sözleri Doruk Ereşter'e, 9 şarkının müzikleri ve düzenlemeleri Direnç Kaçmaz'a ait. Uzaklara Savrulalım şarkısının müziği Direnç Kaçmaz & Mark Eliyahu imzası taşıyor. Albümün kapak çizimi ise Ece Gauer imzası taşıyor. Perdenin Ardındakiler'in ilk albümü Sanrılar'a aşağıdan ulaşabilirsiniz! Geçtiğimiz temmuz ayında Bir Baba Indie YouTube kanalındaki Ev Sohbetleri programına konuk olan Perdenin Ardındakiler ile olan bölüme aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Hayatı ikiye bölüp, manevi huzur-maddi esaret kıyaslamaları içerisinde sürüklenip gidiyorum. Hatta bir çok kişide bu yönde gidiyor. Kafamız oldukça karışık. İki dünya arasındaki bu uçurumda dalgalanmak kadar acı veren bir hissiyat yok. Sabah trafiğinde robot misali etrafı gözlemleyen insanları görmek keyifli değil. Bazen gözüm reklam tabelalarına takılıyor. Şaşırıyorum. Ne kadar çok reklam var. Hayatımın bir dönemini bankacı olarak geçirdiğimden çeşitli pazarlama tekniklerini görüyorum. Sonra tüketmek, tüketmek, tüketmek. Her şeyi tüketmemizi istiyorlar. Her şeyi tüketirken kendimizi de tüketmemizi emrediyorlar. İnsanlar farkında değiller. Benliklerini, hayatlarını anlamlandıran bir kaç ufak şeyin başka birileri tarafından çalındıklarının farkında değiller. Hep bir medcezir içinde tıpkı aynı durumda olan binlerce insan gibi beklentilerim ve hayatın sürüklediği noktaları düşünüyorum. Aynı iş yerindeki yan masamda oturan 45 yaşındaki kadınla, hemen arkamdaki 21 yaşındaki kızın hayat ve beklentileri üzerine derin düşünceler dalıyorum. Az ötede duran diğer 23 yaşındaki başka bir kızın kendine hedef olarak belirlediği ünvan zırvalığı ve davranışlarına gülüyorum. Bu saydığım insanların tüm gün düşündükleri şeyler ise daha komik. Mesela hadım etme yasasının haber bültenlerine düşmesiyle ereksiyon mu? O ne? sorularını biraz utanarak, biraz yüksek sesle aralarında konuşması kadar garip bir şey olamaz. Ha ha ha direksiyon hani e ile başlıyor Hmm ne acaba? çok şaşırdım şimdi bak. Nasıl da merak ettim. Sonra başka bir haber daha düşer gazetelere, Gülben Ergen boşanıyor! Allah allah ya nasıl olur!, Ee tabi o kadar dansçı kız falan... ve bir başka haber, bir başka haber, başka, haber, h, b, r, e.... Herkesin bir dünyası var elbette. Çok da umurumda değiller ama beni düşündüren tek şey Peter Bardens. Camel'in klavyecisi. Rahmetli Bardens. Üstad Bardens. 70'ler diyince aklıma gelen ilk isim Bardens. Never Let Go'daki ses tonu hep aklıma olan Bardens. Mezarlıklar, mezar taşları, soğuk, buz gibi mezar taşları. Şu yukarıdaki resme bakınca, tüm mezarlık, ölüm, cennet, cehennem algılarım değişiyor. Kendimle yüzleşmeye çalışıyorum. Alış-veriş merkezlerinde, güzel bir X coffee de yaşlanarak, çocuğum için sadece baba, yeğenlerim için sadece amca, iş arkadaşları için Mehmet Sinan Bey, Annem için oğul, sevgilim için aşk falan... Ne kadar rutin bir tanımlama ve yaşlanma gidişatı. Bu rutin anlayışı kırmak için ise gerçekten bizi biz yapan bu manevi huzur maddelerini diğer hayatın önüne geçirmek gerekiyor. Müzik ise müzik, resim ise resim, X ise X... Bize bu dünyayı tüketmek ne kazandırır gerçekten bilmiyorum. Algılamakta zorluk çekiyorum. Narsist kişilik bozukluklarında artışlar muhtemelen çoğalmıştır. Çünkü sistem bunu istiyor. Bizi Peter Bardens değil Ali Ağaoğlu olmaya zorluyor. Üsküdar-Çamlıca'daki Çakaldağı mezarlığına giderseniz Ağaoğlu Aile Kabristanına mutlaka bakın. Ağaoğlu MyTower'ın Cennet/Cehennem kombinasyonu. Geçen haftaki doğum günümden aklımda kalan tek şey, yakın çevremin ve arkadaşlarımın hep müziğe vurgu yaparak doğum günümü kutlamalarıydı. Ayrıca aldığım 3 adet hediyenin 2 si müzik ile ilgiliydi. İnsanlar gözünde şirketteki ünvan ve pozisyonumu unutarak müzisyen olma gayretindeki Mehmet Sinan Güvenç'e vurgu yapmaları gerçekten en büyük hediyeydi. Peter Bardens öldü. Syd Barett öldü. Andrew Latimer için endişeliyim; zira David Gilmour ve Robert Fripp içinde; ve diğer tüm müzisyenler içinde. Fakat daha geniş düşününce üzülmek yerine Never Let Go dinliyorum. O gittiği yerde mutlu oluyor. Mezar taşına kazınmış notalar bile onun ruhunu dimdik ayakta tutuyor. Her aklıma gelişinde Syd için mükemmel adam tanımlamaları yapıyorum. Düşünüyorum, düşündürüyorlar. Çok fazla karmaşıklaştırmadan noktalamak istiyorum. İkiye bölünmüş hayatlar içerisinde Muhteşem Yüzyıl izleyip ölmek yerine, en kötü ihtimalle La Minör başlangıçlı bir besteyle ölmek daha keyifli olabilir. En azından bir sonraki kuşaklar adına, hatırlanmak maksadıyla.


Bir süre önce aldığımız bir haberi sizinle paylaşmak için sabırsızlanıyorduk, içimizdeki tutmak giderek zorlaşmıştı. Artık söyleyebiliriz: Bu yaz sık sık adalar vapuruna bineceğiz. Alternatif müziğin İstanbul'daki son kalelerinden Peyote bu yaz ikinci bir mekanla bize yazlık bir seçenek sunuyor. Burgazada'da bulunan, geçen senelerde Paradisos Sessions, Progressive Rock Festivali ve Byzantion Fest gibi etkinlikleri takip edenlerin aşina olduğu Cennet Bahçesi'nin ismi artık Peyote Cennet Bahçesi! Mekan yaz dönemi boyunca haftanın her günü öğlen 12:00'den gece yarısına kadar hizmet verecek. Haziran-Eylül ayları arasında açık olacak mekanda, Peyote Nevizade programından tanıdığımız müzisyen ve grupların yanı sıra dünya çapında isimlerden konserler, stand-up, film gösterimleri, tasarım pazarları gibi alternatif etkinlikler de düzenlenecek. 3 Haziran Cumartesi günü gerçekleşecek açılış partisinde Peyote Cennet Bahçesi'nin ilk konserlerini vermek üzere Gevende ve Kim Ki O sahnede olacak. 600 kişilik konser alanı bulunan mekan yaz boyu lokal sahnenin popüler ve başarılı isimlerini ağırlayacak mekanda sahne alacak isimlerden şimdilik kesinleşenler Jakuzi, Büyük Ev Ablukada, İnsanlar, Gaye Su Akyol, Bubituzak, Sattas, Korhan Futacı ve Kara Orkestra, Islandman, Ayyuka, Özgür Yılmaz. Programın devamını da yakın zamanda öğreneceğiz. Hafta içi programı, Peyote Nevizade'den tanıdığımız resident DJ'lerden setler, akustik konserler, stand-up gösterileri, film gösterimleri, söyleşi ve workshop'lardan oluşacak mekanda ayrıca langırt, pinpon masası ve geniş çocuk alanları bulunuyor.


-Peyote kapanıyormuş. +Hayır, kapanmıyormuş ama artık konser olmayacakmış. Son dönemlerde etrafımızda sıkça duyduğumuz, asılsız cümlelerin artık sonu geldi. Çünkü Peyote Nevizade, yenilenen sahnesiyle bomba gibi dönmeye hazırlanıyor! 15 Aralık Cuma akşamı, Anadolu ezgilerini ve dub müziğini birleştiren İstanbullu Komadub ve Debdebe, 16 Aralık Cumartesi akşamı ise solo projesiyle tanıdığımız Can Karadoğan, Kahraman Gölgeleri isimli yeni albümünün lansmanı için Peyote Nevizade'de olacak. Bristol menşeili, Berlinli plak şirketi Subtext'ten Davul isimli albümünü yayınlayan Cevdet Erek, 22 Aralık Cuma, Değildir single serisine Ezhel ve Kamufle ile yaptığı son parçayla noktayı koyan Nihil Piraye, 29 Aralık Cuma Peyote sahnesinde olacak. 30 Aralık gecesi de naif müziğini pek sevdiğimiz Yolda konseri ile birlikte de bu yılın kapanışı yapılacak. Şubat'ta 20. yaşını dolduracak olan ve 13 senedir Taksim Nevizade'de faaliyet gösteren Peyote, yakında 2018'de sahne alacak yerli-yabancı isimleri de açıklayacak.


Eğer müzik camiasını yakından takip ediyorsanız Phoebe Bridgers ismini duymamış olmanız olanaksız. Şahsen ben uzun zamandır duyuyor olsam da üşengeçlikten olsa gerek ismini aklımın bir köşesine not alıp elimi hali hazırda sevdiğim sanatçıların albümlerine uzatıyordum. Kendisinin bu sene piyasaya sürdüğü Punisher albümünü dinlemeyi epey geciktirmiştim. Phoebe Bridgers'ın şu anki popülaritesinin sebebini anlamamız için basitinden de olsa bir kronoloji çizmemiz gerekiyor. Amerikalı sanatçı, müzik dünyasına 2017'de çıkardığı Stranger In The Alps albümü ile adım attı. Açılış şarkısı Smoke Signals'a I went with you up to the place you grew up in, we spent a week in the cold. Diyerek başlıyor Bridgers, aynı günlüğüne yazarmış gibi. Solo kariyerinin açılışı olarak seçtiği bu şarkı Phoebe'nin söz yazarlığı ile ilgili bir fikir veriyor bize. Albümün geri kalanı ise Smoke Signals'dan pek farklı olmayan bir şekilde devam ediyor: Basit gitar akorları üzerine kurulmuş kısık vokaller, Elliot Smith ilhamlı anlatılar ve oldukça iç karartıcı temalar. Albümdeki en popüler şarkı ise Motion Sickness. Phoebe'nin müziğine bu noktada hala çok ısınamamış olsam da bu şarkı vesilesiyle hikaye anlatımından oldukça etkinlenmiştim. İlk dinleyişte yalnızca yaşadığı olayları olduğu gibi anlatıyor gibi gözükse de, şarkı ilerledikçe anlattığı hikayeler şiirsel bir yalnızlık kazanıyor. Bu bakış açısı ile Phoebe'ye bir şans daha verip parçalarını bir kez daha dinlediğinizde müziğinin ilgi çekici kısmı katman katman soyularak ortaya çıkıyor. Phoebe, Stranger In The Alps albümünden sonra 2018 yılında Lucy Dacus ve Julien Baker ile boygenius grubunu kuruyor. İnternet üzerinden tanışıp birbirlerine şarkıları için fikir paslayan üç müzisyen böylece kendilerini bir folk rock grubunda buluyor. Phoebe Bridgers boygenius'dan bir yıl sonra, Bright Eyes'dan tanıdığımız Connor Oberst ile Better Oblivion Community Center projesini başlatıyor. Connor ve Phoebe'nin ortak noktaları basit yaşanmışlıkları karşı tarafa nasıl geçireceklerini çok iyi bilmeleri. İkisi de bireysel işlerinde şarkıcı/söz yazarı kategorisinde kendilerini kanıtlayıp, ortak çalışmaları Better Oblivion Community Center ile dinleyicilere folk temalı varoluşsal bir serüven sunuyor. boygenius ve Better Oblivion projeleri başarılı olsa da, Phoebe'nin bireysel vizyonunu yeteri kadar ortaya koyamıyor, Punisher'ı dinledikten sonra emin oldum. Eğer Phoebe Bridgers'a aşina değilseniz, önceki işlerine öncelik vermenizi öneririm. Bu şekilde Phoebe'nin Punisher ile aldığı yeni rotayı ve değişimi tam anlamıyla duyabilirsiniz. Punisher, Phoebe'nin şu ana kadar yaptığı ayakları en yere basan ve gittiği yönü en iyi saptamış işi. Çifte vokalleri, boğuk synthesizer efektleri, hayal kurduran viyolin ve saksafon tınıları sayesinde albüm önceki işlerinden daha deneysel bir hal alıyor. Better Oblivion Community Center ve boygenius projelerindeki rock enstrümentalleri, yerini filtrelerden geçmiş synthesizer'lara bırakıyor. Phoebe solo kariyerinde ilk defa bir rock şarkısı yazarak, Kyoto'yu albümün iki teklisinden biri olarak öne sürüyor. Pek çok sebepten ötürü Kyoto'nun çok iyi bir tekli seçimi olduğunu düşünüyorum. Phoebe bu parçayla Punisher'dan önceki projelerinin an itibariyle yaptığı müzikteki etkisini ilginç bir şekilde ortaya koyuyor. Genelde oldukça yavaş bir tempoda ilerleyen şarkılarının aksine Kyoto oldukça tempolu ve önceki parçalarında olmayan, daha detaylı düşünülmüş bir prodüksiyon yolu mevcut. Albümün diğer teklisi Garden Song oldukça basit inşa edilmiş bir düzene sahip. Phoebe'nin vokallerine eşlik eden tek şey yumuşak gitar riff'leri. Büyütülme şekli, küçüklük evine duyduğu hasret ve eski anılarını anlatıyor bize. Parça oldukça karamsar ilerlese de I don't know how but I'm taller, there must be something in the water. Sözleri ile katettiği yolun farkında olduğunu da belirtmeden geçmiyor. Phoebe albümün açılış şarkısı DVD Menu ile kendine ait dünyasının kapısını aralıyor. Boğuk, vokal barındırmayan ve kemanın eşlik ettiği giriş parçası oldukça yoğun ve karamsar. Albümün derinliğini en iyi ortaya koyan parçalardan bir diğeri ise Savior Complex. Atmosferik ve uzaktan gelen gitar tınıları insanın üzerine ilk saniyesinden itibaren taş gibi oturuyor. Phoebe'nin müziğini dinlerken bir şekilde karamsarlaşmamak pek mümkün değil zaten. 2020'de piyasaya sürülmüş olduğundan dolayı, karantina, politik belirsizlik ve varoluşsal depresyonun her elementi albümde mevcut. Punisher, Titanic batarken arkada çalınabilecek potansiyelde bir albüm gibi geliyor bana. Bizim durumumuza dünyanın sonuna gün be gün yaklaşırken... Albümün kapanış şarkısı I Know The End bu teorime Phoebe'nin onaylarcasına kafa sallaması gibi. Hayali bir Dünyanın sonu senaryosunda neler yapacağını, neler göreceğini anlatıyor bize Phoebe. I Know The End, kaşları havaya kaldırtacak seviyede kendisinden beklenmeyen bir kaotikliğe sahip. Parça büyük, orkestral bir enstrümantal kargaşa ile bitiyor. Tüm albüm boyunca biriken ve yolunu çizen depresyon ve mutsuzluğun büyük dışa vurumu, parçanın katartik nitelikteki son saniyelerinde doruk noktasına ulaşıyor. Müzisyenlerin kendilerine has bir sound yakalayıp albümden albüme kendilerini geliştirmeleri teoride nefis duyulsa da pratikte oldukça zor. İyi yaptığını bildiğin şeyleri sabit tutup üzerine denemediğin, belki de sen yansıtmadığını düşündüğün elementleri eklemek epey zor iş. Fakat Phoebe zor olanı yaparak son albümünde onunla özdeşleşmiş hikaye anlatış şekiline tutunarak müziğinin kapsadığı alanı genişletiyor. An itibariyle tüm müzik dünyasının Phoebe için ölüp bitmesinin en büyük sebeplerinden biri de bu. Joni Mitchell ve Elliot Smith gibi şarkıcı/söz yazarı kategorisindeki sanatçılardan ilham alarak müziğinin içinde küçük hikayeler yaratıyor. Şarkı sözleri ne kadar duru ve şiirsel olsa da, Bridgers'ın tek etkileyici özelliği yazdığı sözler değil. Stranger In The Alps albümünde yarattığı şiirsel dünyanın üzerine Punisher ile başarılı bir müzikal bir katman örüyor.


Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı Phoebe Bridgers'tan yeni EP haberi geldi. Henüz bir kaç gün önce yazarlarımızdan Janset Yaşar'ın Phoebe Bridgers ve onu bu kadar özel kılan şeyin ne olduğunu bizlere anlattığı yazısının üstüne genç müzisyen, yeni bir EP yayınlayacağını açıkladı. Copycat adlı EP, müzisyenin bir önceki albümü Punisher'dan dört parçanın yeni versiyonundan oluşacak. Geçtiğimiz ay kendi label'ı Saddest Factory'i açtığını açıklayan müzisyen, bu EP'si için Rough Trade ile birlikte çalışıyor olacak. Copycat, 1500 vinyl ile kısıtlı olup 20 Kasım'da yayınlanacak. Phoebe Bridgers'ın 20 Kasım'da çıkacak Copycat EP'sinin art-work'üne, şarkı listesine ve Punisher albümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Fransız grup Phoenix, 9 Haziran'da yayımlayacağı altıncı stüdyo albümü Ti Amo'nun albümle aynı adı taşıyan ikinci teklisini paylaştı. Geçtiğimiz ay servis edilen ilk tekli J-Boy'a kıyasla daha hareketli ve enerjik olan Ti Amo, havalar ısınmaya başlamışken çalma listelerimizde sağlam bir yer edinecek gibi duruyor. Lafı fazla uzatmadan sizi şarkıyı dinlemeniz için aşağıdaki bağlantıya alalım. Glassnote Records etiketiyle raflarda yerini alacak olan albümün kapak fotoğrafı ve tracklist'ini de yine aşağıda bulabilirsiniz.


Yerli sahnenin sevilen gruplarından Pinhani, içinizi ısıtacak yeni albümü Küçük Bir Evdeyi yayına aldı. 2020'de büyük kısmı evlerde kaydedilen ve yayınlanan 9 teklisine, 6 yeni şarkının eklenmesiyle oluşan Pinhani'nin yeni albümü Küçük Bir Evde, tüm dijital platformlardaki yerini aldı. Albümde, 15 şarkıya ek olarak 2020'de Türkiye'de en çok dinlenen şarkılardan biri olan Dünyadan Uzak'ın canlı akustik bir kaydı da yer alıyor. Yeni şarkıların kayıtları için İstanbul'da toplanmayı planlayan Sinan Kaynakcı ve arkadaşları, pandeden ötürü yeni kayıtları da yine evlerinden gerçekleştirmiş. Eray Polat ve Sinan Kaynakcı'nın aynı evde bir haftada yaptığı kayıtlara Akın Eldes, Selim Aydın ve konuk müzisyenler evlerinde yaptıkları kayıtlarla eşlik ediyor. Bu albümde yer alan konuk müzisyenler arasında ise: davulda Cem Aksel ve Ediz Hafızoğlu, klarnette Toygun Sözen ve trompette Atakan Gözetlik gibi isimler bulunuyor. Son dönemde farklı türlerde şarkılar da üreten Pinhani'nin bu defa daha bilindik tarzıyla karşımıza çıktığı yeni albümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Geçtiğimiz haftalarda yayınlanan cool parçasıyla dinleyenlerinin beğenisini kazanan Selin ile yaz sezonu biterken bir röportaj yapma fırsatı bulduk. Merhabalar, iyiyim çok teşekkür ederim! Umarım siz de iyisinizdir. Şu aralar daha çok evdeyim, yaz sezonu bitmek üzere. O yüzden önümüzdeki dönem için olan projeler, sahneler ve yeni parçalar için hazırlanıyorum! Bu parçayı birkaç ay önce Londra'daki arkadaşımla yazdım. Aslında yazdığımız gün yeni tanışmıştık ama müzik bizi öyle bir araya getirdi ki hemen bir bağ kurduk birbirimizle! Micky Blue ve Gil Lewis ile beraber ortaya çıktı cool. Stüdyoya gelmiştim ve o an kafama taktığım bir durum vardı. Hemen kağıda döktüm ve onlarda ardından fikirleriyle çok güzel katkıda bulundular. Harika bir iş birliği oldu! Ah! Öyle şarkılar o kadar çok ki! Bir tanesini söylemek yeterli olmaz. Şu aralar The 1975'in bir kaç parçası beni bambaşka yerlere oturuyor. Robbers diye bir parçaları var. Şarkının tınısı tam bir nostalji yaratıyor bende ve rüya gibi hissettiriyor. Her dinlediğimde gerçekten farklı bir yere götürüyor beni. Ailemin sonsuz desteği, müziğe olan sevgim, asla sönmeyen tutkum, hedeflerim ve bolca sabır diyebilirim.


Rusya'nın Ukrayna'yı işgali devam ederken müzik sektörü, Rusya'nın saldırılarına karşı tepkilerini yükseltiyor. 24 Şubat'ta Rusya-Ukrayna savaşının başlamasının ardından birçok farklı sektör, Rusya pazarından çekilerek Rusya'nın saldırılarına tepkilerini koymuşlardı. Dijital müzik platformu Spotify, Rusya'daki şirketini süresiz olarak kapatıp Rus medyasına dair içerikleri engellemişti. Son yapılan açıklamaya göre efsanevi rock grubu Pink Floyd, 1987'den sonra yayınladığı albümleri ve David Gilmour'a ait olan kayıtların Rusya'dan erişimini engelledi. Pink Floyd gitaristi David Gilmour, Twitter'dan yaptığı açıklamayla Ukrayna'ya olan desteğini şu şekilde ifade etmişti: Rus askerleri, kardeşlerinizi öldürmeyi bırakın. Bu savaşın kazananı olmayacak. Gelinim Ukraynalı ve torunlarım güzel ülkelerini ziyaret etmek ve tanımak istiyor. Her şey yok olmadan önce bunu durdurun. Putin gitmeli. Russian soldiers, stop killing your brothers. There will be no winners in this war. My daughter-in-law is Ukrainian and my grand-daughters want to visit and know their beautiful country. Stop this before it is all destroyed. Pink Floyd'un A Momentary Lapse of Reason, The Division Bell ve The Endless River albümleriyle birlikte David Gilmour'un solo kariyerinde yayınladığı dört albümü artık Rusya ve Belarus'ta erişilebilir olmayacak.


Single'ların ardından 20 yıl sonra gelen yeni Pink Floyd albümü The Endless River, 10 Kasım itibariyle satışa sunulup, Spotify'da da stream edildi. David Gilmour, Rick Wright ve Nick Mason kadrolu Pink Floyd'un EMI Müzik Türkiye etiketi ve Radyo Eksen işbirliğiyle piyasaya çıkan bu yeni albümünden ilk çıkan video klip ise Louder Than Words adlı parça oldu. Aynı zamanda The Endless River, 13 Kasım Perşembe Hard Rock Cafe İstanbul'da gerçekleşecek olan çok özel bir partiyle de kutlanacak. Gecede Pink Floyd Tribute grubu olan Absence'in de sahne alacağını hatırlatalım.


İlk olarak 2015 yılında yayınladığı, üç parçadan oluşan EP'si Fogo ile bizlere merhaba diyen Pisznik, caz soslu beat'lerle dolu enstrümantal ve alternatif bir trip-hop albümü ile dikkatlerimizi çekmişti. Toplam 7 parçadan oluşan yeni Pisznik albümü Songs For Two ise yaklaşık 2.5 yıl sonra, yeni firması Personal Space Records etiketiyle paylaşıldı. Ali Özbay'ın solo projesi olarak devam eden Kıbrıs ve İstanbul kökenli olan Pisznik'in bu albümünde, gitarlarda Zafer İpek eşlik ederken mix/mastering'te Anıl Berk Çetin, artwork'te ise Nisa Ozbay imzası bulunuyor. Soul pop, trip-hop ve jazz tarzlarından beslenen bu albümde zengin enstrüman kullanımı ve vokaller, ilk albüme kıyasla dikkatleri çekiyor. Geçtiğimiz günlerde dijital platformlarda yayınlanan albüm iTunes üzerinden ve Spotify'dan dinlenebiliyor.


Pitohui'nin yeni single serisinin ikinci halkası Bufo bugün Domuz Records etiketiyle tüm dijital platformlara yayınlandı. Barkın Engin, Cem Kayıran ve Yankı Bıçakçı'ya dahil olan Burak Tamer ve Berkay Küçükbaşlar kadrosuyla son halini alan Pitohui, dört parçadan oluşacak single serisinin ikincisini de yayına aldı. Geçtiğimiz ay serinin ilk parçası Feldspat'i paylaşan ekip bugün itibarıyla da Bufo isimli ikinci single'ını yayınladı. Kayıtları Ozan Bankoğlu eşliğinde Vibes İstanbul ve Yiğitcan Akçelik eşliğinde BAU Stüdyoları'nda gerçekleşen parçanın mix ve mastering'i grubun gitaristi Barkın Engin tarafından yapıldı. Grubun yeni single serisinin görselleri ise fotoğraf ve video sanatçısı Begüm Yamanlar imzası taşıyor. Ayrıca grubu yeni parçaları sonrasında 18 Ekim'de Şilili psychedelic rock grubu Föllakzoid'in öncesinde Salon İKSV sahnesinde dinleyebilirsiniz.


Bizi Pitohui'nin yeni sound'uyla tanıştıran ve sene sonunda bir EP'ye evrilecek olan yeni single serisinin ilk halkası Feldspat, 13 Eylül'de Domuz Records etiketiyle yayınlandı. Son olarak 2016 çıkışlı Enspektör adlı EP'yi yayınlayan Pitohui, Domuz Records etiketiyle dört ay sürecek bir single serisine başlıyor. Her ay yayınlanacak şarkılarla 2019 sonunda bir EP'ye evrilecek serinin ilk halkası olan Feldspat, grubun yenilenmiş ses paletiyle ilk tanışmamız. Yeni Pitohui şarkıları, grubun stüdyodaki doğaçlama pratiğinden uzaklaşıp temelleri evde atılan formlar üzerine inşa edildi. Barkın Engin, Cem Kayıran ve Yankı Bıçakçı'nın yaptığı kayıtlara grubun yeni üyeleri Burak Tamer ve Berkay Küçükbaşlar'ın eklediği katmanlarla nihai halini alan dört şarkının ilki Feldspat, 13 Eylül Cuma günü dijital platformlarda yayınlandı. Kayıtlar Ozan Bankoğlu eşliğinde Vibes İstanbul ve Yiğitcan Akçelik eşliğinde BAU Stüdyoları'nda gerçekleşti. Miks ve mastering de grubun gitaristi Barkın Engin tarafından yapıldı. Pitohui'nin yeni single serisinin artwork'keri de grubun daha önce de iş birliği yaptığı fotoğraf ve video sanatçısı Begüm Yamanlar imzası taşıyor. Serinin ikinci single'ı Bufonun da ekim ayında yayınlanacağını müjdeleyelim..


2020'nin son günlerinde yayınlanan Pixar'ın Soul isimli yeni filmi gerek konusuyla gerek işlenişiyle bütün ilgileri üstüne çekti. Monsters, Inc., Up ve Inside Out gibi 7'den 70'e herkese hitap edebilen filmlerin yönetmeni Pete Docter'dan Soul isimli yeni bir orijinal Pixar filmi daha geldi. Filmde New York'ta yaşayan Joe Gardner'ın başından geçenlere tanıklık ediyoruz. Joe esasen bir ortaokulda müzik öğretmeni fakat asıl hayali profesyonel bir caz piyanisti olmak. Yetenekli olmasına rağmen henüz keşfedilmemiş olan Joe, bir gün çok eskiden öğretmenlik yaptığı öğrencisi tarafından ünlü saksafoncu Dorothea Williams ile çalması için denemeye çağırılıyor. Gig'e kabul edilmesi üstüne heyecanla sokaklarda dolaşırken yaşadığı bir kaza sonucu gelişen olaylar zincirine ve Joe'nun bu süreç içerisindeki değişimine tanıklık etmeye başlıyoruz. Genel olarak ufak şeylerden ve günlük hayatımızda yer alan basit konulardan da keyif almayı ön plana çıkaran filmi biz çok sevdik, size de izlemenizi şiddetle tavsiye ediyoruz.


1986'da kurulan ve alternatif rock dünyasına çok büyük etkisi olan Pixies grubunun yeni parçası Hear Me Out tüm dijital platformlarda yayınlandı. 2019'da çıkardıkları Beneath the Eyrie albümünün kayıt aşamalarında hazırlanan Hear Me Out, İngiliz rock grubu T-Rex'in Mambo Sun parçasının cover'ı ile 16 Ekim'de 12 vinyl'da yayınlanacak. Pixies, senenin başında Beneath the Eyrie albümünün parçalarının demolarından oluşan bir albüm yayınlamıştı. Beneath the Eyrie'den önceki sene 2016'da Head Carrier albümü ve 2018'de 30. yıl dönümü için Come on Pilgrim ve Surfer Rosa albümlerini yeniden yayınlayan grup, geçtiğimiz sene Past is Prologue adlı podcast'e de konu olmuştu. Pixies'in yeni parçası Hear Me Out'u aşağıdan dinleyebilirsiniz!


PJ Harvey, 2016'da çıkardığı The Hope Six Demolition Project albümünden sonraki ilk albümü olan I Inside the Old Year Dying ile geri döndü. PJ Harvey, haziran ayında I Inside the Old I Dying teklisini bizlerle paylaşmıştı. Bu tekliyi paylaştıktan tam bir ay sonra ise I Inside the Old Year Dying isimli yeni albümünü dinleyicilerle buluşturdu. I Inside the Old Year Dying, Harvey'in yedi yıllık albüm sessizliğini bozan bir albüm olma niteliği taşıyor. Sanatçı I Inside the Old Year Dying'i Londra'daki Battery Studio'da uzun süredir birlikte çalıştığı John Parish ve yapımcı Flood ile kaydetti. Bugüne kadarki 10. stüdyo albümüne damgasını vuran sanatçı, Jonny Greenwood, Mica Levi, Hildur Guonadottir ve -tabii ki- Bob Dylan gibi isimlerin ilham kaynağı olduğundan bahsederken albüme de bir tür dalgın duygu atfediyor. Bu ilginç duygu karmaşasının ürünü olan albüme buradan ulaşabilirsiniz.


PJ Harvey I Inside The Old I Dying isimli yeni teklisini paylaşmasının yanı sıra turneye çıkacağını da duyurdu. İki Mercury Ödülü sahibi sanatçı PJ Harvey geçtiğimiz nisan ayında, yeni çıkacak albümünün ilk şarkısı olan A Child's Question, August teklisini yayınlamış ve 10. albümü olacak I Inside The Old Year Dying'i duyurmuştu. Bu albüm 2016 yılında çıkardığı The Hope Six Demolition Project isimli albümün devamı olma niteliğini taşıyor. İşte heyecan duyduğumuz o albümden PJ Harvey bir parça daha paylaştı. Teklinin video klibini yöneten Cristobal Leon ve Joaquin Cocina ise kliple ilgili olarak, Videoyu aşk, ölüm ve canlanma hakkında kısa bir öykü olarak hayal ettik. Videonun küçük bir peri masalı ve aynı zamanda içten bir ritüel olarak görülebileceğini umduk diyor.


PJ Harvey olarak tanıdığımız İngiliz müzisyen Polly Jean Harvey, 2000'de yayınladığı Stories From the City, Stories From the Sea albümünü yeniden yayınlayacağını açıkladı ve This Mess We're In parçasının demosunu paylaştı. PJ Harvey, bir senelik arşiv projesinin sonuncusunu yani beşinci stüdyo albümü olan Stories From the City, Stories From the Sea'yi önümüzdeki ay UMe/Island aracılığıyla yeniden yayınlayacağını açıkladı. Müzisyen bu süreç içerisinde This Mess We're In parçasının ilk demolarından birini de yayınladı. Stories From the City, Stories From the Sea, orijinal olarak 2000 yılında yayınlanmıştı. Sonraki sene de Grammy'lerde En İyi Rock Albümü ve En İyi Kadın Rock Performansı kategorilerinde aday gösterildi. Albüm müzisyenin kariyerinde bu nedenden ötürü çok önemli bir yere sahip diyebiliriz. PJ Harvey'nin This Mess We're In parçasının demosuna aşağıdan ulaşabilirsiniz!


PJ Harvey, sessizliğini A Child's Question, August isimli parçasıyla bozuyor. Yeni parça PJ Harvey tarafından 24 Nisan tarihinde duyuruldu ve 26 Nisan itibarıyla yayınlanacak. Yeni parça ayrıca Steve Gullick'in yönettiği bir video kliple karşımıza gelecek. Son zamanlarda demo albümler yayınlayan PJ Harvey, en son Bad Sisters filminin müziklerine imza atmıştı. 13 Şarkılık bu albümde parçaların yapımında PJ Harvey'e Tim Phillips eşlik etmişti. Bu yeni parça albüm habercisi midir değil midir şu anlık net bir bilgi yok fakat 2023'ün sonlarına doğru yeni bir albümün geleceği dedikodular arasında. Umarız gelecek parça güzel bir albümün habercisi olur diyelim. Edit: Şarkı ve video linki eklenmiştir.


PJ Harvey olarak müzik dünyasında ün salmış İngiliz müzisyen Polly Jean Harvey, yeni başladığı bir senelik arşiv projesine 1995 çıkışlı To Bring You My Love'ın demolarından oluşan bir albümle devam ediyor! Demo koleksiyonu, Down By the Water, C'mon Billy, Send His Love to Me gibi parçaların ilk kayıtlarını içeriyor olmakla beraber aynı zamanda 1995 uzunçasının orijinalinin yeniden yayınlanmış versiyonunu da içeriyor. Bugüne kadar 1992'den Dry albümünün yeniden yayınlanmış ve albüm kayıt süreçlerinden oluşan demoları barındıran bir albüm ile arşiv serisine başlamış olan sanatçı, 2 Ekim'de ise 1996'da John Parish ile çıkardığı Dance Hall at Louse Point albümünü yeniden yayınlayacak. Harvey'nin yeni dönem materyallerinden ise 2016'daki The Hope Six Demolition Project albümü, Peaky Blinders dizisi için Nick Cave and the Bad Seeds'in Red Right Hand parçasının cover'i ve İngiliz mini dizi serisi The Virtues için yazmış olduğu altı parçadan oluşuyor. To Bring You My Love Demo albümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Placebo, efsanevi grup Tears For Fears'ın 'Shout' adlı parçasını kendilerine özgü tarzlarıyla coverladı. Shout, Tears For Fears'ın ikinci albümü Songs From The Big Chair'ın ikinci teklisi şeklinde ilk olarak piyasaya sürüldü. İlk çıkışından dokuz ay sonra 1985'te ABD'de Billboard Hot 100'ün zirvesine ulaşırken birçok listede de üst sıralara yerleşmeyi başardı. Placebo ise 1984 çıkışlı bu şarkıyı daha karanlık bir sound eşliğinde tekrardan yorumladı. Cover, aynı zamanda bu yılın başlarında yayınlanan ve birçok yorumcu tarafından rönesans olarak bahsedilen albümleri Never Let Me Go'nun bize sunduğu sounda da çok yakın. Cover'ın yayınlandığı kapak, grubun 18 Kasım'da başlayacak ve 8 Aralık'ta sona erecek İngiltere ve İrlanda turuyla da bağlantılı. Tears For Fears'ın Shout adlı şarkısının Placebo coverını aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


Placebo 20. yılını toplama bir albüm ve bir EP ile kutluyor. Kutlamalara Avrupa turnesini de eklersek grubu hareketli bir sonbahar bekliyor gibi... A Place For Us To Dream isimli söz konusu box set içerisinde Placebo kariyerinin en önemli 35 hiti ve bir yeni şarkı Jesus Son yer almakta. Bunun dışında grubun daha önce hiçbir yerde yayınlanmamış fotoğraflarını içeren 24 sayfalık bir kitapçık da yer alacak. Life Is What You Make It 12 isimli EP içindeyse 6 şarkı var. EP içerisindeki şarkılar Jesus Son, Autoluminescent, Song 6 gibi üç yeni şarkı ile, Talk Talk coverı Life Is What You Make It ile Twenty Years'ın iki ayrı konser kaydı.


Malumunuz son zamanlarda plak satışları hiç olmadığı kadar arttı ve artmaya da devam ediyor. Birçok kişi bunun sebebini tam olarak bilemese de sebeplerinin duygusal olduğu, temas etmenin güzelliğiyle alakalı olduğu düşünülüyor. Sanırım ben de dokunma taraftarı olan bir insanım. O şey artık ne ise, birebir temas kurmak sanırım ayrı bir bağ oluşturuyor. Bunun bir de eskiyi eskide olduğu gibi yaşamak kısmı var. Yirmi yıl önce çekilmiş bir fotoğrafa bilgisayar ekranının ardından bakmak size hiçbir zaman elinizde tuttuğunuz, kenarları yırtılmış fotoğrafa bakmak kadar haz vermeyecek ve sizi duygulandırmayacak. İşte bu da tam olarak böyle bir şey. Sevdiğim bir arkadaşımın evinde güzel, eski bir pikap var. Ve tabii ki bir de Nirvana'nın 1991 yılında yayınlanmış, efsane Grunge albümü Nevermind. Kaç sene öncesinin bilmiyorum ama bir de sadece pikaplara takılabilen, o dönemden kalmış, 7 inçlik bir hoparlör çifti. Smells Like Teen Spirit parçasını o hoparlörlerden dinlediğimde dört dakika boyunca sanki gerçekten de o pis, kirli, uyuşturucu dolu döneme gittim. Hoparlörün tonu o kadar sivriydi ki, Grunge ile ölesiye uyumluydular. Fakat plaktan müzik dinlemiş, dinleyen herkesin kafasında bir bilgi veya soru var. O da, plak kalitesinin CD kalitesinden iyi olup olmadığı. Kimisi net bir şekilde Abi plak en kaliteli format derken, kimisi de teknik meselelere boğulmak istemediğinden sorunun cevabını bilmiyor. Eğer buraya kadar okuduysanız ve artık lafı uzatmayıp cevabı vermemi istiyorsanız baştan söyleyeyim. Hayır, plak CD'den daha kaliteli değil. Genel olarak plakların 'dijitalden' daha kaliteli olduğunu savunanlar genelde bunu MP3 formatıyla karşılaştırıyorlar ki bu dünyanın en saçma şeyi. Çünkü dijital demek, MP3 formatında müzik dinlemek zorundasınız demek değil. Dijitalde FLAC formatı da var, AAC de, WAV da... Her ne kadar Youtube, Spotify, Soundcloud gibi dijital müzik dinleme araçları MP3 formatında sunsa da, sıkıştırılmamış kaliteli müzik dinleyebilmek için bir çok seçeneğiniz var. Gelin biz ikisi de satın alabileceğiniz fiziksel formatlar olduğu için CD ile karşılaştıralım. Bir LP'nin dinamik alanı, yani çalabildiği en düşük sesle en yüksek ses arası ortalama 70 decibel 'dir. Bir CD'nin ise teorik olarak dinamik alanı 96 dB'dir. Bu da pratik anlamda CD'lerin plaklardan en az 10 kat daha fazla dinamik alana sahip olduğunu gösterir. Plaklarda yüzeyden kaynaklı kronik bir gürültü oluşur ki bir çok insanın en çok hoşuna giden şey de bu 'sıcaklık'tır. Doğal olarak oluşan pıtırtılar, çatlaklar ve sürekli dip gürültüsü vardır. Fakat CD hiçbir gürültü üretmeden çalışır. Bu aslında kötü bir etki olmasına rağmen plak dinleyen insanların tamamına samimi geldiği için bir eksi olarak yazmıyorum. Plak bas frekansları sadece belirli miktarlarda üretebildiğinden dolayı plak için basılacak albümün mastering'i ile CD için yapılan mastering'ten tamamen farklıdır. Özellikle son dönemde popülerleşen Techno, House gibi bol bas frekansa sahip olması gereken şarkıların plaktan dinlenmesi, çalınması bu durumda çok mantıksız gözüküyor. Tabii ki bu da tamamen tercih ve zevk meselesi. Bir CD'de sağ ve sol kanal arasındaki ses seviyesi arasında 90 dB'lik bir fark olabilir fakat LP'de bu 30 dB ile kısıtlıdır. Dolayısıyla mühendisler çok daha kısıtlı bir alanda stereo imajı yaratmaya çalışırlar. Buna bağlı olarak fazla radikal hareketlerden kaçınmanız gerekir. İşin bir de fiziksel boyutu var. Sürtünme, plastiğin deforme olmasını kolaylaştıran ısınmaya neden olur. Bu da şu demek; plaktan her müzik dinlediğinizde üst frekanslardan sürekli bir kayıp yaşarsınız. Ayrıca iğnenin oluşturduğu ufak delikler ve çizikler de çıtırtı, patırtıların çoğalmasına sebebiyet verir. Fakat CD, güneşin altında saatlerce bırakmadığınız sürece yıllarca hiçbir aşınmaya uğramaz. Eğer fiziksel bir hasar görürse de tamamen bozulur zaten. Sebebini söyleyip olayı iyice teknikleştirmek istemiyorum ancak, şöyle bir özet geçecek olursam CD'lerde şarkıların daha gür duyulabilmesi için kullanılan yöntemler yüzünden şarkıların dinamikliği öldürülmektedir. Yani şarkının en düşük ses seviyesi ile en yüksek ses seviyesi arasında neredeyse fark kalmamaktadır. Şu görsel ile bu durumun zaman içerisindeki değişimini umarım herkes anlayacaktır. Ancak plak için aynı yöntemler uygulandığında bozulmalara yol açtığı için mecburen LP'lerin dinamik alanı daha geniştir. Bu da plakların sanırım en iyi özelliği. Ancak son dönemlerde Loudness Wars diye tabir edilen savaş günden güne dinmekte ve bu sorun da dijital müzik için yavaş yavaş ortadan kalkmaktadır. Özellikle streaming'in bu kadar popülerleşmesinden sonra şarkınız çok amatör olsa da en profesyonel şarkıyla aynı gürlükte duyulacağından dolayı dinamik aralığı geniş bırakmak mühendisler için daha avantajlı hale geldi. Albümleri direkt olarak iTunes veya Bandcamp gibi mecralardan sıkıştırılmamış formatlarda satın alabilirsiniz. Ya da sıkıştırılmamış formatlarda streaming yapan bir program kullanabilirsiniz. Tidal bu konuda piyasada şu anda tek. Neredeyse tüm şarkıları FLAC formatında dinleyebiliyorsunuz. Belirli albümleri ise Wav formatında bulabiliyorsunuz. Ama Tidal'ın Spotify'dan gözle görülür şekilde çok fazla eksiği de var tabii. Ancak bunları söylerken bir yandan da plaktan müzik dinlemenin ne kadar keyifli olduğunu biliyor ve müzikle fiziksel bir temas kurmanın yaşattığı hissiyatı da anlıyorum. Tabii, sizin plakları tercih etme sebebiniz 'kalite' olmayabilir. Ancak bu yazıyı özellikle de plakların tüm dijital formatlardan daha kaliteli olduğunu düşünenler için hazırlamak istedim. İşin duygusal boyutu da bir sonraki yazının konusu olur belki de. Meraklısına Mehmet Tez'in bu konuda yazılmış şöyle de bir yazısı var. Düzenlemelerinden dolayı Ufuk Önen'e teşekkürlerimi sunarım.


Polo & Pan 2021'de paylaştıkları Ani Kuni adlı yeni teklisini eğlenceli bir animasyon videosuyla yayınladı. Sahnede Polo & Pan ismiyle tanınan ikili Paul Armand-Delille ve Alexandre Grynszpan 2013'ten beri her geçen gün dinleyici kitlesini daha da genişletmeyi başarıyor. Sevilen ikili, 10 ay önce yayınladığı Feel Good isimli parçalarıyla milyonları etkisi altına almıştı. Şimdi ise ikili, Ani Kuni teklisini eğlenceli bir animasyon videosuyla yayına aldı. Ekibin belirttiğine göre 'Ani Kuni' her yaş için oldukça eğlenceli bir parça. Çocukluğumuzun favorisi, nesiller boyu dinlenen Amerikan asıllı ninniye bir selam gönderme niteliği taşıyor. Videonun sanat yönetmenliğini Werlen Meyer stüdyosunun yardımlarıyla beraber Noemi Ferst ve Benjamin Moreau üstlenmiş. Video ve şarkının bir araya gelmesiyle 70'lere doğru umut dolu bir yolculuğa çıkacağınız su götürmez bir gerçek. Polo & Pan'in yeni teklisi Ani Kuni ve video klibine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Elektronik müzik iklisi Polo & Pan, yeni albümü Cycloroma ile karşımızda! Fransız asıllı ikili Polo & Pan, 2021'in ilk yarısında yayınladığı Ani Kuni'nin ardından şimdi de yeni albümü Cyclorama'yı dinleyicileriyle buluşturdu. Farklı türleri bir araya getirdikleri parçalarıyla dikkat çeken elektronik müzik grubunun 14 parçadan oluşan yeni albümü Cycloroma, 2020 yılında yayımladıkları EP'leri Feel Good'dan birkaç parçayla birlikte senenin başında yayınladığı üç parçayı da içerisinde bulunduruyor. İkili, daha önce albümün ilk teklisi olan Ani Kuniyi yayına almıştı. Tekli ayrıca iki aydan kısa bir süre içerisinde 5 milyon stream'den fazla dinlenmişti. Polo & Pan'in yeni albümü Cycloromaya aşağıdaki linkten ulaşabilir ve keyifle dinleyebilirsiniz!


Hasta olup eve tıkıldığım geçen hafta sonu, sıkıntıdan gereksiz her şeyi yaptım sevgili okur. Bu aktivitelerden bir tanesi bol polemik içeren müzik yazıları okumaktı. Yine işim gücüm olmadığından bu yazıların bana ilham vermesine izin verip, müzik üzerine aklımdan geçen ama üzerine sonra çok kafa yormadığım şeyleri paylaşacağım bir yazı yazmaya karar verdim. Dinlediğim ama üzerine çok düşünmeye üşendiğim albümlerden de bahsedeceğim. Bu yazıda bulabileceğiniz ön yargıları ve ham fikirleri okurken size iyi eğlenceler diliyorum. Solange'la ilgili yazımı hazırlarken Billboard listelerine yolum düştü. Müziği radyo ve televizyon üzerinden takip etmeyi yıllar önce bırakmış biri için listeler (özellikle şarkıları esas alan Hot 100 listesi) farklı bir gerçeklik gibi. Bütün hit şarkıları ezbere bildiğim çocukluk günlerimi hatırlayıp bu farklı gerçeklikten huzursuz olmuyor da değilim ama. Soruyorum zaman zaman kendime: Gereğinden erken mi yaşlandın, yaşıtlarından kopuk musun, elitizm çukurunda mı debeleniyorsun diye. Bu soruların hepsine cevap evetse bile, büyük ihtimalle müzik zevkimden daha fazla üzerine kafa yormam şeyler vardır ama kendime olan sevgimden işin o kısmına çok fazla kafa yormamayı yeğleyip, boş boş hayret etmeye devam ediyorum. En çok satılan/dinlenen albümlerin sıralandığı Billboard 200 listesinde 9. sırada Phantogram'ın Three albümüyle karşılaşınca hayrete düştüm mesela. Karanlık elektro pop yapan ikilinin bir önceki albümü Voices iyiydi, hoştu, ben sevmiştim, ama bu kadar dinlenir olduklarını da tahmin etmemiştim. Bir de üstüne bu vesileyle dinlediğim Three'yi de beğenmedim mi? İşte listeler hep böyle hep tahmininin tersini çıkarıyorlar! Hot 100'ın beş numarasında Bruno Mars'ın 24K Magicini görünce kendimi az da olsa onaylanmış hissettim ama. Görünüşe göre Mars Uptown Funkın başarısından sonra funky dans şarkılarıyla kariyerine devam etmeyi mantıklı bulmuş. İyi de yapmış! Bir daha Bruno Mars'tan iç bayan aşk şarkıları duymamak dileğiyle! Öyle bir formatta Lady Gaga çalar mıydı bilmiyorum, belki Bad Romance. Lady Gaga'nın kendisi değil ama müzik hayatı gerçekten ilginç. Gaga'nın geçen hafta çıkan albümü Joanne dinledikten sonra acaba pop yıldızlarının nesli tükendi mi diye düşündüm. Lady Gaga'nın işin suyunu çıkartmasıyla acaba bundan sonra başka bir popçu kendini gösterişli ve eksantrik bir şekilde ifade etmeye cesaret edebilir mi diye düşündüm. Kevin Parkour olsun, Mark Ranson olsun, bu isimlerle Lady Gaga herhalde işi kurtarır derken, niye hep beraber battılar diye de düşündüm. Lady Gaga kariyerinin başında hit üstüne hit çıkarırken, nasıl altı yıldır bir yerlerini de yırtsa iyi şarkı yapamıyor diye de düşündüm. Joanne amerikana sounduyla çok otantik, hakiki olarak pazarlanırken, house etkileriyle Fame taklit, samimiyetsiz, ciddiye alınmaması gereken bir albüm müydü diye de hesap sormak istedim. Aslından gereğinden fazla düşündüm. Çünkü sonunda şöyle bir gerçek var; eğer son albüm gerçekten iyi tek bir pop şarkısı çıkarmış olsaydı, eleştirilecek tüm noktalar gözden gelinebilirdi. Ama yok. Bir albüm yüzünden hayal kırıklığına uğramak kadar kötü olmasa da, dinleyici olarak yaşanabilecek en sevimsiz durumlardan başka biri de bir albümü beğenip beğenmediğini anlayamamaktır herhalde. Tabii bu durum insan kendini belli bir yargıya varmaya zorladığında oluyor. Halbuki akışına bırakılsa, olacağı da varsa, albüm kendini doğru yer ve zamanda dinleyiciye açacaktır. Ama ben Warpaint'in Heads Up'ına karşı fazla sabırsız davranıyorum. Aslında albümde Warpaint'in çok sevdiğim kendine has soundu ve grooveları iyice mükemmelleştirilmiş. Shoegaze gitarlı pop şarkısı New Song ve en sevdiğim müzik türleri olan shoegaze ve R&B'yi kaynaştırmış Dreye bayıldım. Ama diğer şarkılar bir türü aklımda kalmıyor, grubun en iyi yarattığı şey olan atmosferlerde uçup gidiyorlar sanki. The Radio Dept.'in yeni albümü Running Out Of Love konusunda da kararsızım. Zevk düşkünü yanım grubun alışık olduğum yumuşak müziğini arıyor, toplumsal bilinçli yanımsa albümdeki sert ritimleri ve sesleri albümün İsveç Devleti'ni eleştiren içeriğine daha uygun buluyor. Albümde birçok elektronik dans müziği öğesi bulmak da şaşırttı beni. Bu yeniliği de sevdim mi sevemedim mi bilmiyorum. We Got Game kendisinin eurodance remixi gibi mesela. Akılda kalıcı melodileriyle This Thing Was Bound to Happen ve Committed to the Cause favorilerim oldu. Hasta, pis ve yalnız bir haftasonu geçirmiş olabilirim. Ama hep derim: Düştüğün yerden bir avuç toprakla kalkacaksın. Bu anlamsız yazı da haftasonundan bana kalan toprak, dünyaya armağan olsun.


Portishead üyelerinden sevindiren bir haber geldi: Sevdiğimiz grup, önümüzdeki ay Ukrayna halkına destek olmak için düzenlenecek War Child konserinde yer alacak. Üzerinden 28 sene geçen Dummy albümü ve Dummy'den 14 yıl sonra yayınladıkları Third albümleri dışında bir de yan projeleri olan Beak'te müzikal faaliyetler gösteren alternatif müzik grubu Portishead, uzun süreli bir sessizliğin ardından Ukrayna halkına destek için düzenlenen War Child konserinde yer alacaklarını açıkladı. Portishead'le birlikte sahne alacak isimler de belli oldu: Wilderman, IDLES, Katy J Pearson, Heavy Lungs ve Billy Nomates, War Child konserinde yer alacak olan isimler arasında.


Ankara Uçan Süpürge Film Festivali'nde gösterimi yapılan ve post punk esintileri taşıyan How to Save a Dead Friend odağımızda. Kısa bir süre önce Ankara Uçan Süpürge Film Festivali'nde gösterimde olan ve bir o kadar da etkileyici bir belgeselden bahsetmek istiyorum: How to Save a Dead Friend. Film, Marusya Syroechkovskaya'nın yönettiği ve başrolünde oynadığı bir film. Film, Marusya ve Kimi adlı iki genç aşığın Rusya'da büyüme ve hayatta kalma mücadelelerini anlatıyor. Filmin kişisel bir ağıt olma özelliğiyle yanında getirdiği toplumsal analiz ise dikkate değer. How to Save a Dead Friend, Sovyet Rusya'nın yıkılmasıyla politik düzensizliğin bireylerin üzerine nasıl yansıdığını gözler önüne seriyor. Önemli bir noktada, filmde siyasilerin yeni yıl mesajlarını, önemli olayları ve siyasi krizleri Marusya ve Kimi'nin evlerinden görebiliyor olmamızdı. Kimi'nin çocukken açlık çektiği için sekiz tane küp şeker yediğinde açlığını bastırabileceğine inanması, Marusya'nın o gergin ortamdan çoğu hayaline devam edememesi; bir jenerasyonun uyuşturucu bağımlılığıyla yok olması gibi toplumsal ve bireysel gerçeklikler de yüzümüze çarpıyordu. Bu yönden, Marusya ve Kimi'nin yaşadıkları zorluklar, sevinçler, hayal kırıklıkları ve umutlar çok gerçekçi ve samimi bir şekilde ekrana yansıdı. Filmdeki görüntüler, müzikler ve sesler de çok etkileyiciydi. Ev çekimi olması ve samimi yansıması kişileri daha iyi anlayabilmemize sebep olan etmenlerden birisi olarak karşımıza çıkıyor. Özellikle de otokratik rejimle birlikte Rusya'da Depresyon Rejimi olarak anılan bu dönemdeki gençlerde intihar oranının yüksekliği ve bunun bireysel etkisi de filmde açıkça yansıtılıyor. Filmin en alıcı noktası kritik anlarda gelen Joy Division referansları. Film Love will tear us apart eşliğinde başlıyor. Evlendiklerinde yine Joy Division çalıyor, ağıtlarında yine Joy Division var. Bu anlamda film müzikle iç içe geçmiş bir vaziyette ilerliyor. Post punk, bildiğiniz üzere, 1970'lerin sonunda ortaya çıkan ve punk rock'ın devamı niteliğinde olan bir müzik türü. Post punk'ta, punk'ın isyankar havasıyla birlikte daha deneysel sesleri müziğe entegre edildiği gözlemleniyor. Filmde de post punk müziğin enerjisi ve atmosferi çok iyi hissediliyor. Post punk'ın da aynı zamanda Post-Sovyet Rusya'nın siyasi bunalımıyla çok iyi eşleşen bir tür olması filme önemli bir etki kazandırıyor. Film Ankara'da benim de orada izlediğim Uçan Süpürge Film Festivalinde gösterimdeydi. Festival, Türkiye'nin ilk kadın filmleri festivali olma özelliğine sahip ve bu yıl 26. yaşını kutladı. Festivalde dünyanın dört bir yanından kadın yönetmenlerin filmleri izleyiciyle buluştu. Film bana Ankara ve post punk kültürüyle ilgili de çok şey hatırlattı. Ankara, Türkiye'nin başkenti olmasının yanında, post punk müziğin de önemli bir merkezi. Ankara 1980'lerden beri post punk grupları ve hayranları bulunan bir şehir. Post punk müziği, Ankara'nın siyasi ve sosyal iklimine uygun bir ses olarak gelişmesi gayet doğal. Filmdeki siyasi bunalımların Ankara'da da etkileri gözlemlenebilir. Hatta bazı sahnelerde farklı bir etmen olarak brütalist mimariyle filmdeki görüntülerin Ankara'ya benzerliği fark ediliyor. Film ilginizi çektiyse gösterimlerini kontrol etmekte fayda var. Film, IMDb'de 7.7 puan almış ve Visions du Reel Uluslararası Belgesel Film Festivali'nde özel mansiyon ödülü kazanmış. Film hakkında daha fazla bilgi almak için IMDb sayfasını ziyaret edebilirsiniz.


Yerli sahnemizin yeni post-punk/darkwave ikilisi Ductape, ilk uzunçaları Labirent ile karşımızda! İlk olarak 2020 Haziran ayında Little Monsters adlı EP'sini yayınlayan Ductape, ardından sekiz parçadan oluşan ilk uzunçaları Labirent'i 8 Ocak tarihinde yayına aldı. Albümde, ilk olarak klibiyle birlikte geçtiğimiz kasım ayında paylaşılan Wooden Girl parçasının yanı sıra iki tane de Türkçe parça yer alıyor. İnsanın kendisiyle yüzleşirken karşılaştığı tezatlıklar, içsel kaos ve öfke albümün genel ruh halini oluştururken, iniş çıkışlı şarkı trafikleri, kimi zaman döngüde takılı kalmış melodiler ise ikilinin bu yeni sound'unda dikkat çeken öğelerden oluyor. Albümün mix mastering'i Yeni Zelanda'daki Blue House Studio'da yapılırken, kapak tasarımı ise Çağla Güleray'a ait. Albümle birlikte yayınlanan Hata parçasının video klibine ve Labirent albümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Post punk'ın dünyaca ünlü ismi Editors 5 Şubat 2023 tarihinde Zorlu PSM'ye geliyor! 2005 yılında yayınladığı The Back Room albümü ile çıkış yapan Editors, kendilerine özgü müzikleriyle 5 Şubat 2023 tarihinde %100 Müzik'in katkılarıyla Zorlu PSM Turkcell Sahnesi'ni ziyaret etmeye hazırlanıyor. Bugüne kadar Smokers Outside the Hospital Doors, Munich, Papillon gibi akıllara kazınan şarkılarıyla milyonlarca dinlenmeyi aşan All Sparks, An End Has a Start, In This Light and On This Evening, The Weight of Your Love, In Dream, Violence gibi kültleşen albümlere de imza atan Editors, 2022 yılında çıkardığı EBM, Vibe ve Kiss albümleriyle de hız kesmeden müzik üretimlerine devam ediyor. Joy Division, Interpol, Echo & The Bunnymen gibi gruplarla ismi aynı listelerde geçen Editors, kurulduğu günden beri sayısız önemli festivalde yer aldı ve almaya da devam ediyor.