Amerikalı synthpop grubu Future Islands, altıncı stüdyo albümü As Long As You Areı 4AD etiketiyle yayınladı. Baltimore'da Wrightway Stüdyosu'nda Steve Wright prodüktörlüğünde yapılan As Long As You Areın yapım aşamasında, grubun eskiden sadece turne davulcusu olan Mike Lowry ile grubun kurucu üçlüsü William Cashion, Samuel T. Herring ve Gerrit Welmers bir araya geldi. On yıldan uzun bir süredir her yıl istisnasız turneye çıkan Future Islands için 2020 turne açısından pandemi sebebiyle sakin geçse de 9 Ekim'de A Stream of You and Me adlı global canlı yayın konserinde sevenleri için şarkılarını çalarak sevdiklerinden uzak durmadılar. Maryland'de Michael Garber yönetiminde gerçekleşen canlı performansa ışık sanatçısı Pierre Claude'un ışık gösterileri eşlik etti. Future Islands'ın yeni albümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Future Islands yeni teklisi Deep In The Nightı siyah beyaz ilginç bir video klip ile bizlere sundu. Baltimore çıkışlı alternatif pop grubu Future Islands, 2020'deki As Long As Long As You Are'dan bu yana bir albüm yayınlamadı, ancak son zamanlarda oldukça meşguller. Grup yakın zamanda Weezer ile turneye çıktı. Solist Samuel T. Herring; Billy Woods, Algiers ve R. A. P. Ferreira gibi isimlerin yeni çalışmalarına katkıda bulundu. Ayrıca yakında çıkacak olan Apple TV+ korku dizisi The Changeling'de rol alıyor. Future Islands bağımsız teklileri Peach'i 2021'de ve King Of Sweden'ı ise geçtiğimiz yıl yayınlamıştı. Bugün ise yeni tekli Deep In The Night ile geri döndüler. Samuel T. Herring'in duygulu sesini merkeze koyan yumuşak, dingin bir parça. Yönetmen Albert Birney'nin tekli için hazırladığı video klibi, grubu fotoğraflarla siyah beyaz olarak gösteriyor. Klip çoğunlukla grup üyelerinin yüzlerinin ve enstrümanlardaki parmaklarının aşırı yakın çekimlerinden oluşuyor. Sesine hasret kaldığımız Samuel T. Herring'in yeni çalışmasına ve video klibe buradan göz atabilirsiniz.


Future Islands, üç yıl aradan sonra paylaşacağı yeni albümü As Long as You Are'ın 9 Ekim'de yayınlanacağını yeni teklisi Thrill ile birlikte duyurdu. Baltimore çıkışlı synthpop grubu Future Islands, 2017 yılında yayınladığı The Far Field'ın tam üç sene sonrasında yayınlayacağını duyurduğu albümünden yeni teklisini video klibiyle birlikte yayına aldı. 9 Ekim'de yayınlayacağını duyurduğu As Long as You Are adlı yeni albümünden ilk olarak geçtiğimiz temmuz ayında For Sure teklisini videosuyla birlikte paylaşan Future Islands yeni parçalarını albüm öncesinde dinleyiciyle buluşturmaya devam ediyor. Yayınlanacak yeni albümden yayına alınan ikinci tekli Thrill video klibiyle birlikte 12 Ağustos tarihi itibarıyla dinleyiciye servis edildi. Grubun vokalisti Sam Herring'in hem yönetmen koltuğunda oturduğu hem de oyunculuk sergilediği yeni video klibi ise aşağıdan izleyebilirsiniz.


Baltimore çıkışlı synth-pop grubu Future Islands'ın yeni teklisi For Sure video klibiyle birlike yayında. Son olarak 2018 yılında Adult Swim Single kapsamında yayınladıkları Calliope teklisi sonrasında Future Islands'tan video klibiyle birlikte yeni single geldi. Geri vokallerinde Wye Oak'tan Jenn Wasner'ın da yer aldığı parça ile grup, tam 2 sene sonra yeni bir parça ile geri dönmüş oldu. 2017 yılında yayınladıkları The Far Field albümü sonrasında grup üyeleri kendi solo projelerine ağırlık vererek çeşitli üretimlerini yayınlamışlardı. Grubun vokali Samuel T. Herring, geçtiğimiz yıl Hemlock Ernst ismiyle, DJ Shadow ve PBDY'nin de konuk olduğu Back At The House ismiyle bir hip-hop albümü yayınlamıştı. Grubun bas gitarlarından sorumlu William Cashion ise haziran ayının sonunda Postcard Music isimli solo labümünü yayına almıştı. İki yıl aranın ardından yayınlanan yeni Future Islands teklisi For Sure video klibiyle birlikte aşağıda.


Yılın o en sevdiğimiz, Aman efendim, hiç bitmese! dediğimiz zamanındayız. Havalar yavaştan ısınıyor, artık insan kendini dışarılara atmak istiyor ama altı haftalık bir serüven, bizleri bilhassa pazartesi akşamları televizyonumuza, bilgisayarımıza bağlamaya yetiyor. Nedir bu serüvenin adı? Tabii ki Game of Thrones'un son sezonu. Merak etmeyin bu yazıda herhangi bir spoiler göremeyeceksiniz, zira ben de her pazartesi sabahı erken uyanıp Game of Thrones'u izleyemediğimden gün sonuna kadar sosyal medya düşmanı oluyorum. Niçin? Sırf spoiler'ın s'sini görmeyeyim diye. O yüzden size böyle bir kötülük yapamayacağım. Onun yerine bu yazıda, Game of Thrones ve müziğin birleştiği bir noktadan bahsedeceğim, aslında uzun uzun anlatmak yerine liste olarak aşağıya bırakacağım. Dizide karşımıza çeşitli rollerde çıkan oyuncuların birçoğu, YouTube çukurunda kaybolduğumuzda herhangi bir müzik videosunda kendini gösterebiliyor. Son dönemde Game of Thrones'la ilgili o kadar çok video izlemişim ki neredeyse her gün farklı bir oyuncunun yer aldığı bir müzik videosu ile karşılaşıyorum. O yüzden lafı çok fazla uzatmıyor ve karşıma çıkan o videoları sizlerle paylaşıyorum. Buyurun efendim. Bu arkadaş da şarkıcı Lily Allen'ın küçük kardeşi olur. Öncelikle bu ablamızın Molotov Jukebox adlı bir grubu olduğunu belirtelim, sonra videomuzu paylaşalım. Ramsay Bolton ve Melisandre rollerinde izlediğimiz Iwan Rheon ve Carice van Houten da kendi şarkılarını yapan oyunculardan. Onların da birer videosunu aşağıya iliştirelim.


Garajistanbul, Bana kısaca Garaj diyebilirsiniz! mottosunu benimsediğinden beri bir şeylerin değişeceğini az çok tahmin ediyorduk. Bugün açıklanan line-up'tan yola çıkarak epey bir şeyin değişmiş olduğunu da söyleyebiliriz. 10. yılını deviren, eski adıyla garajistanbul, şimdiki adıyla Garaj, bugün bizi epey heyecanlandırdı. Geçtiğimiz günlerde The Horrors, kendi hesabından yaptığı açıklamada Türkiye'ye konser için geleceğini söylemiş ve hepimizi heyecanlandırmıştı. The Horrors dışında kimlerin olacağını merak etmekten yerimizde duramaz olmuştuk. Garaj'ın Play Tuşu'yla birlikte yola çıkarak hazırladığı line-up'tan bazı isimleri hemen şuraya bırakıyoruz; 2manydjs, Black Lips, Agar Agar, Jens Lekman, All We Are, Lapalux, Altın Gün, El Perro Del Mar... ve daha kimler kimler! Elektronik ve indie türleriyle öne çıkan line-up'ıyla bu sezon kalbimizi kazanan Garaj'daki konserleri iple çekiyoruz.


Amerikalı rock grubu Garbage'ın No Gods No Matters adlı yeni albümünden ilk tekli The Men Who Rule the World klibiyle birlikte yayında! 1994 yılında Wisconsin'da kurulan Amerikalı rock grubu Garbage, 2016 yılında çıkardığı Strange Little Birds albümünün ardından paylaşacağı No Gods No Matters adlı yeni albüm albümünden ilk teklisiyle geri döndü. 11 Haziran tarihinde yayınlanacak yeni albümden ilk tekli The Men Who Rule the World video klibiyle birlikte yayınlandı. Grubun vokalisti Shirley Manson, yayınlanacak yedinci albümleriyle ilgili olarak: Bu albüm, dünyanın ne kadar çılgın olduğunu ve kendimizi içinde bulduğumuz şaşırtıcı kaosu anlamaya çalışma şeklimizdi. Bu, şu anda yapmak zorunda olduğumuzu hissettiğimiz bir kayıt. şeklinde açıklamalarda bulundu. Garbage, Strange Little Birds albümünü piyasaya sürmesinin ardından 2018'de Version 2.0 ismiyle bir de remix albümü yayınlamıştı. The Men Who Rule the World parçası ve video klibi hemen aşağıda!


Sonbaharın gelmesiyle birlikte albümler de yerini sarartmaya başlıyor. Arz-talep meselesi, yazın ne kadar eğlenceli şarkılar dinliyorsak kışın da bir o kadar sakin, bazen depresif, bazen hüzünlü şarkılar dinliyoruz. Popüler bilim ve uzaya olan ayrıca merakımdan ötürü albümün kapağı ve ismini gördüğümde hemen ilgimi çekmeyi başarmıştı ancak, albüm çıkmadan 2 ay öncesinde yayınlanan klibini görünce iyiden iyiye mest oldum. Genel olarak nasıl şarkılar dinleyeceğiniz hakkında fikir veriyor, fakat her şeyi de göstermiyor. Bir astronot, notalara eşlik ediyor uzayda. Bu albümü dinlemeye başladığımda, şarkıların hakkında bir kanıya varmadan önce çok da fazla zaman geçirmediğimi farkettim. Hatta bir çoğumuz şarkıları ilerleterek bile güzel mi yoksa kötü mü diye karar verebiliyoruz. Müziğin hayatımızda kapladığı yere bakıyorum, son 100-200 yıl içerisinde bile bu kadar değişmiş. 100 yıl kadar öncesinde müzik dinlemek için özel bir etkinliğe gitmeniz veya zengin olup evinize getirmeniz gerekiyorken, bir 50 yıl kadar öncesinde radyolardan herkesin evinde çalınabilir hale gelmiş. Şu anda elimizin altında bir dünya müzik var. Sanırım bu bolluktan dolayı da şımardık ve müziğe eskisi gibi değer vermemeye başladık. Zaten kaçırsak da elimizde bir çok seçenek var diyerek, hemen bir kanıya varıyoruz muhtemelen. Albüm kritikleri yazmaya başlamak istememin en büyük sebeplerinden biri de artık çok az albüm dinlediğimi farketmemden kaynaklanıyordu. Spotify'da toplam 1500-2000 kadar listelerime kaydettiğim şarkı vardır ancak bu müzisyenleri, albümlerini, hikayelerini ne kadar biliyorum ki? Bilmiyorum, ama bilmek istedim işte. Tüketim toplumu olmanın dayattığı bu tüketip, ertesi günü yenisini alma isteği beni tükettiği için artık bunun değişmesini istedim. King Creosote'un albümüyle 2 Eylül'den beri, yani çıktığı tarihten bu yana vakit geçiriyorum. Bazen kitabıma odaklanırken duymuyorum onu, bazen de gaydanın sesinden kitabı okuduğumu unutuyorum. Acele etmedim o yüzden yazmak için. Albümde hangi şarkının neyi ifade ettiğini, benim hangi şarkı için ne hissettiğimi oturtana kadar yazmadım. Gaydanın sesini ilk duyduğumda bir an durdum, o an yaptığım bütün işi bırakıp Melin Wynt şarkısını dinledim. Sanırım gaydaya ayrıca bir sempatim var çünkü inanılmaz hoşuma gidiyor. Bir an Braveheart filmi gözümde canlandı, soundtracklerine bayılmıştım. İskoçlar güzel abiler. Ne tam olarak hüzünlü, ne tam anlamıyla depresif. Neşeli hiç değil.. Ama bir huzur var sesinde ve enstrumanların tınısında. Özellikle Love Life parçasında bu huzuru iyiden iyiye farketmek mümkün. Ama bu favorimin Melin Wynt olduğu gerçeğini değiştirmiyor tabii ki. Albümden çok fazla bahsetmemiş olsam da oldukça sevdim kendilerini, keyifli dinlemeler.


Şehir merkezinin dışında bulunan bir festival alanında, bileğimizde bir bileklikle sahneler arasında koşuşturma deneyimine ziyadesiyle alışkınız artık. Hatta festival denince çoğumuzun aklına ilk gelen görüntü bu oluyor. Oysa kent merkezinde her gün geçtiğimiz sokaklarda, normal şartlar altında birbirinden bağımsız biçimde işleyen mekanların hepsine tek bir bileklikle giriş hakkı kazanabildiğimiz, o geceye özel olarak bizim için tasarlamış bir festival fikri buralar için nispeten yeni bir konsept. Çok mekanlı festival kavramı bizi çok sahneli bir festival deneyimi yaşamak için şehir dışına çıkma zorunluluğundan kurtararak klasik anlamdaki festival algısına yeni bir boyut ve dolayısıyla da sonsuz olasılık kazandırıyor. Sevip takip ettiğimiz çok sayıda sanatçı olmasına rağmen hepsini festival kapsamında ayrı ayrı programlamak mümkün olmuyor. Bu nedenle çok mekanlı kapsamlı bir etkinlik yaratarak hepsini aynı gün genel bir şemsiye altında sunmak, bir yandan da İstanbul Caz Festivali'nin hafif elit algılanan duruşunu kırmak istedik. Zaten festival olarak caz dışı veya cazla komşu türlere kucak açmaya, bugüne kadar festivale dahil ettiğimiz Robert Plant, Paul Simon gibi popüler veya Antony and the Johnsons, Imogen Heap gibi kendi müzikal çizgisine sahip sanatçıların çizgisini İstanbul'da takip ettiren genç müzisyenlere de yer vermeye çalışıyoruz. Gece Gezmesi de buna olanak tanıyan bir etkinlik oldu. Uzun lafın kısası, Gece Gezmesi hem yerli sahneyi iyi takip eden seyirci için sevdiği veya merak ettiği birkaç ismi birden tek bir gecede canlı izlemeyi mümkün kılan bir etkinlik hem de pek takip edemeyenlerin arayı kapatması için güzel bir fırsat. Dinleyicinin son senelerdeki alternatif müzisyen ve grupların konserlerine gösterdiği ilgisizlik zaman zaman gündeme gelen, tartışma yaratan bir konu. Alternatif, genç, bağımsız oluşumların dijital platformlardaki dinlenme oranlarıyla konserlerine iştirak eden seyirci sayısı arasındaki orantısızlık pek çok kültürel ve sosyo-ekonomik değişkene bağlanabilir. Canlı performanslara karşı dinleyicinin ilgisizliği ve bunların sebepleri ayrı bir yazının konusu olmakla beraber buradaki kısıtlı alanda altını çizmeye gerek duyduğum bir husus var: İstanbul Caz Festivali gibi 24'üncü senesindeki, uzun yıllar içinde kendi seyircisinin güvenini kazanmış köklü bir festivalin bu uğurda yeni ve özel bir bölüm başlatarak janr ayrımı yapmaksızın yerli sahnedeki özgün üretimi kapsayan bir seçki sunması festival seyircisinin alternatif oluşumlarla tanışmasına vesile olacağından ötürü son derece değerli bir çaba, uzun vadede dengeleri değiştirmekte rol oynayacak bir etken niteliğinde. Makul fiyattaki tek bir biletle 22 ayrı performansa giriş hakkı kazanan seyirci, belli bir ismi dinlemek için erkenden gittiği bir mekanda başka bir performansa da rastlamak suretiyle yeni isimlerle tanışma fırsatı bulabiliyor. Hem de belki de İstanbul Caz Festivali'nin seçkisinde karşısına çıkmasa sene içerisinde hiç rastlamayacağı isimlerle. Küçükken hikayenin gidişatını kendi seçimlerimle yönlendirmeme imkan tanıyan kitapları çok severdim. Nereye varacağını bilmediğin bu orman yoluna girmek istiyorsan 24. sayfaya, bildiğin yoldan evine dönmek istiyorsan 35. sayfaya git gibi direktiflerle okuyucunun deneyimini kendisinin belirlemesine ve dolayısıyla da kendi hikayesini yaratmasına izin veren bir kitaba benzetiyorum Gece Gezmesi'ni. Gece Gezmesi'nde eş zamanlı olarak gerçekleşen performanslar arasından seçim yapmak bir hayli meşakkatli olduğu için ilk iki seneki tecrübelerime dayanarak çok mekanlı festival deneyimi üzerine birtakım tüyolar verebilirim. Kendi adıma ilk iki sene uyguladığım yöntem Gece Gezmesi'nin öncesinde programımı belirleyip çizdiğim rotaya sadık kalmak oldu. İlk sene şanslıydım, en çok izlemek istediğim tüm konserler aynı mekandaydı. Ben de bütün geceyi Club Quartier'deki tenis kortunda performansları izleyip konser aralarında da rastladığım eş dostla hasret gidererek geçirdim. Geçen sene ise iki farklı mekan arasında mekik dokuyarak geceyi tamamladım. Her iki senenin de ortak noktası konserler bittikten sonra bütün katılımcıların after party için aynı mekanda toplanması olmuştu. O yüzden gece boyunca arkadaşlarınızın gideceği mekanlara göre rota belirlemektense izlemek istediğiniz konserlere göre plan yapmanız daha akla uygun bir seçim gibi görünüyor. Arkadaşlarınızla gecenin sonunda buluşup birbirinize izlediğiniz konserleri anlatmak bazen beraber izlemekten bile daha keyifli olabiliyor. Hem yalnız dolaşmak vakit kaybetmenizi de önlüyor. Her iki sene de rotamı belirlerken o zamana kadar izleme fırsatı bulamadığım ve sık sık konser vermediği için başka yerde rastlama ihtimalimin az olduğu isimlere öncelik vermiştim. Bunun hala konser seçimi için iyi bir yöntem olduğunu düşünmekle beraber bu sene programımı daha serbest tutmaya niyetliyim. Zira Gece Gezmesi, etkinliğin doğası gereği hem gerçek hem de mecazi anlamıyla yolda olmayı, yolun getirdiği değişimlere açık olmayı gerektiriyor. Seçtiğim performansları baştan sona izleme takıntımdan vazgeçebilirsem geceyi akışına bırakıp kısa süreliğine de olsa çok sayıda mekana uğramak, performanslara tadımlık göz atmak ve bilmediğim isimlere dair fikir sahibi olup Gece Gezmesi'ne bir keşif etkinliği muamelesi yapmak da bir başka verimli yöntem olabilir. Tek bir doğru rota belirleme yöntemi olmamakla birlikte doğru kişisel program tamamen sizin beklentilerinize bağlı. Fakat bir gerçek var ki o da ne aradığınızı biliyorsanız Gece Gezmenizi halinizden memnun bir halde tamamlama ihtimalinizin kesin olduğu.


4-21 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşecek 24. İstanbul Caz Festivali'nin en çok ilgimizi çeken etkinliklerinden birisi Gece Gezmesi. İlk defa 2015 yılında düzenlenen bu çok mekanlı etkinlik bu sene ViTRin Türkiye Güncel Müzik Buluşması kapsamında üçüncü defa düzenleniyor. 6 Temmuz akşamı Kadıköy'de 8 ayrı mekanda gerçekleşecek yaklaşık 20 performansa tek bir biletle giriş hakkı kazanmak mümkün, fakat onca şahane konser arasından hangilerini seçeceğinize karar vermek hiç de kolay değil. İşinizi kolaylaştırmak için alternatif müzik sahnesini yakından takip eden müzik yazarı, dj ve blogger'lara Gece Gezmesi'nde hangi konserlere katılacaklarını sorduk. Kendi programınızı oluştururken onların seçkilerinden faydalanmak daha rahat karar vermenizi sağlayabilir. Öncelikle Uluslararası İstanbul Caz Festivali'ndeki Gece Gezmesi konseptini gerçekten beğendiğimi belirteyim. Kadıköy'ün sekiz ayrı mekanında, alternatif ve bağımsız güncel müziğin temsilcilerini aynı gece tek biletle izleyebilmek, müzikseverler için iyi bir olanak. Ayrıca bu sayede hem müzisyenler ve mekanlar açısından güzel bir sinerji yaratılabilir hem de kentin önemli bir bölgesi canlandırılabilir. Ben bu kapsamda birkaç ismi görmeyi planlıyorum. Müziğinde farklı etkileşimleri barındıran Big Beats Big Times'ın dinamik performansını canlı dinlemek isterim. Akın Sevgör'ün piyano odaklı besteleri elektronik altyapıyla buluşturan elektroakustik kayıtlarını beğeniyorum. O da bu nedenle listemde. Geleneksel enstrümanlarla elektronik tınıları arasında güzel bir uyum yaratan Yakaza Ensemble'ın yeni albüm kaydı üzerinde çalıştığını biliyorum. Konserde belki ondan da bazı ipuçları verirler diye umuyorum. O gece bu performanslardan kalan vaktim olursa diğerlerine de bakabilirim tabii. 6 Temmuz'da nereye gideceğimizi şaşırtacak bir Gece Gezmesi bu. Planımı canlı dinlemek üzere sık karşılaşmadığım isimler ve mekanlar üstüne yapayım. O gece gözümü arkada bırakacak başka konserler olsa da bu anlamda kulağımı en doğru yerlere götürmeye çalışacağım. Öncelikle mekan + isimlere bakınca beni ilk çeken All Saints Moda Kilisesi. Üstelik ta Second'dan beri duymayı sevdiğim bir sesi, Özgün Semerci'yi bulmuşken kaçırmamalı. Yakaza Ensemble de dinleyicisine bitti demeden bitirilmeyecek bir grup. 21.45'de No Land'i feda ettiğim DorockXL'a doğru yol alırken gece gezmesi benim için gece deparı halini alacak. Eski bir Kadıköylü olarak kiliseyle DorockXL arası en kısa yolu bilme avantajına sahibim. Eskiz başlarken DorockXL kapısına dayanmış olurum. Son Feci Bisiklet için de o gece beni bu yaşta başka mekana koşturmayıp neyse ki aynı mekana denk getiren organizasyona teşekkürü bir borç bilirim. Gece Gezmesi'nin tek kötü tarafı hepsi birbirinden cazip performans seçenekleri arasından seçim yapmak galiba. Benim kişisel tercihim ise aynı gece içerisinde farklı müzik türleri ve eğilimlerden seçenekleri değerlendirmek yönünde olacak. Her biri yakın dönemde adından söz ettiren ve canlı performanslarını merak ettiğim müzisyenler. Bu yüzden Gece Gezmesi'ne saat 19:30'da Club Quartier'de Cenk Erdoğan ve Mehmet İkiz'in Lahza projesinin canlı performansını dinleyerek başlayacağım. Oradan çıkınca 21:30'da Moda Sahnesi'ndeki Jakuzi performansına yetişmeyi planlıyorum. Saat 23:00'de KargArt'taki Akın Sevgör performansına rahat rahat yetişebilirim. Gecenin sonunda eğer hala enerjim kaldıysa son seçenek saat 01:00'de Zor'da başlayacak olan Kaan Düzarat ve Kerem Akdağ DJ Set olabilir. İstanbul'da olmayacağım ama bu gece için herkese kolaylıklar dilerim. Programda boş yok. Ben hangilerini izlemek isterdim? Of, çok zor. Tercihlerimi daha nadir izleme olanağı bulduğumuz isimlerle sınırladım. Peki, işte liste. - Yakaza Ensemble Şu an ülkemizdeki en özgün ses bütünü onlara ait. Ve yılda en fazla 3 konser veriyorlar. Konserin All Saints Moda Kilisesi'nde olması da ayrı bir değer katıyor. Londra Caz Festivali öncesi son konser. Londra'ya gitmeyecekseniz bunu kaçırmayın. - Gevende Kırınardı son yılların en iyi albümlerinin başında geliyor bana göre. Konser frekansları sıklaşıyor ama yine de grubun her konser teklifini kabul etmemesi izleme seçeneklerini azaltıyor. - Big Beats Big Times feat. Jakup Kurek Berke Can Özcan'ın davulcular kolektifi diyebileceğimiz projesi Big Beats Big Times, bu sefer 123'ten biraderleri Feryin Kaya ve Burak Irmak ile birlikte -her ne kadar şarkılarının büyük hastası olsam da- davul çalışını hep özlediğim Can Güngör'le birlikte. Genç Polonyalı gitarist Jakup Kurek de bonus. Her seferinde farklı ekipler sahne aldığı için her seferinde izlemekte fayda var Big Beats Big Times'ı. - Lahza Cenk Erdoğan ve Mehmet İkiz'den oluşan gitar davul duo'sunu İkiz'in Stockholm'de yaşıyor olması sebebiyle buralarda yakalamak zor. - Hayvanlar Alemi Ankara çıkışlı Hayvanlar Alemi grubu üyelerinin biri hariç kalanları yurt dışında yaşadığından, dışarıda en bilinen psikodelik rock grubumuz olmalarına rağmen buralarda çok nadir canlı dinleme şansımız oluyor. Bu gece o gece. Bu kadar iyi müzisyenin aynı akşam sahneye çıkıyor olması seçim yapmak konusunda oldukça zorlayıcı. Bu bağlamda sadece müzisyen veya grup seçimi değil mekan seçimi de önem kazanıyor. Yenilikçi müzikleriyle dikkat çeken Yakaza Ensemble'ın oluşum sürecinden itibaren sıkı bir takipçisiyim. Her verdikleri konser bir başka oluyor diyebilirim. Bu sebeple, Daha önce izlemiştim, bu seferlik eleyeyim diyemeyeceğim; hele ki All Saints Moda Kilisesi'nin ambiyasında izlemem söz konusu olacaksa. Mehmet İkiz ve Cenk Erdoğan'ın projesi Lahza da müzikal doyum için tercih edeceğim konserler arasında yer alacaktır. Bir de üstelik albüm lansman konseri... Yani önce Club Quartierda gerçekleşecek konseri izleyip oradan All Saints Moda Kilisesi'nde Yakaza Ensemble'ı izlemeye yetişmeye çalışabilirim. No Land, Eskiz, Help! The Captain Threw Up, Hayvanlar Alemi ve Son Feci Bisiklet Burgazada Progresif Müzik Festivali, Peyote ve Karga sahnelerinden takip ettiğimiz, bildiğimiz ve sevdiğimiz gruplar... Onları dinlemeyi bir sonraki konserlerine erteleyip Kamufle Moral Band ve Gevende konseri arasına sıkışıp kalmış olurdum. Kararı o ana bırakmayı tercih eder ama şimdi karar verecek olsam dosdoğru Gevende konserine yola çıkardım. Hangi konserde olursam olayım bir diğer konsere anlık da olsa aklımın kayacağı kesin. Öte taraftan Livingroom'da sahne alacak Meriç Çalışan, Çağıl Kaya, Cem Tuncer ve onlara eşlik edecek birbirinden ehil müzisyenleri dinlemek de oldukça heyecan verici, üstelik adı üstünde Caz Festivali'nin de hakkını vermiş olabilirdi. Neyse ki gecenin sonu yine tipik bir Kadıköy gecesi olarak Zor'da tamamlanıyor hem de Kaan Düzarat & Kerem Akdağ DJ Set'iyle. O saatten sonra bir şey kaçırmadığımız için içimiz rahat ederek eğlenebiliyoruz. Sabaha da aklımda kimin müziği kalmışsa en çok kendimi vererek dinlediğimin o olmuş olduğunu bilmenin huzuru... Yaşasın Gece Gezmesi! Gece Gezmesi'nin programının açıklanmasıyla beraber İstanbul'da olmadığıma ilk kez biraz üzülmüş olabilirim. Birbirinden şahane yaklaşık 20 konserin güzel Kadıköy'ün güzel sokaklarında bir gecede verileceği bu etkinliğe şimdilik gidemeyecek gibi görünsem de ben olsam kesin şunlara giderim dediklerimi belki ilham veririm dileklerimle sizlerle paylaşıyorum. Programım hayli yoğun, o yüzden en geç saat 19.00 gibi beslenmenizi bitirmiş, bol miktarda sıvı tüketmiş ve en rahat pabuçlarınızı giymiş olarak sizi sokağa davet ediyorum. İlk durağımız 19.30'da Club Quartier'deki Lahza adlı Cenk Erdoğan ve İkiz konseri, ikisi de ayrı ayrı muazzam müzisyenler, birlikte kim bilir neler yaparlar neler. Dinleyebildiğimiz kadar çok şarkı dinleyip 20.30'da Dorock XL'deki No Land konserine geçiyoruz, çünkü geçen senenin en iyi albümlerinden birini yapan bu ekibi canlı dinlememek olmaz. Bir saat de burada geçirdik saatlerimiz 21.30'u gösterdiğindeyse soluğu Living Room'da alıyor, ikinci albümünü taze yayınlamış Çağıl Kaya'nın ve ekibinin şahane performansına şahit olup Caz Festivali'nde olduğumuza ikna oluyoruz. Eğer enerjiniz kaldıysa 22.30'da tekrar Club Quartier'e dönüp Ceyl'an Ertem'i dinleyin, kendisi iki eliniz kanda olsa durup dinlenilecek bir müzisyen malum. Yok ben artık yaşlandım iki ayrı durak daha yapamam derseniz Çağıl Kaya ile caza doyun ve doğrudan 23.15'te Moda Sahneye geçip Gevende'yle geceyi bitirin, bu konserle müziği canlı dinlemenin önemini bir kere daha anlayacaksınız. Buyurun size birkaç hafta yetecek kadar bol müzik, eğer ben de o tarihlerde İstanbul'a gelemezsem, kendi gezmemi yapar, gider gece denize girerim. Hıh. Antalya'dan sevgiler. 20.30 No Land Dorock XL: Ülkenin en ülkesiz ve özgün grubu No Land'i Sofar performanslarından beri takip ediyorum.. İlk albümleri Aramızda muhteşem, sahnede de gerçekten büyüleyiciler. Bildiğim kadarıyla ilk kez Dorock XL sahnesinde olacaklar, kaçmaz! 21.30 Jakuzi Moda Sahnesi: Fantezi Müzik sevenler buraya! Synthpop'ta medar-ı iftiharımız Jakuzi'yi dinlerken salınmadan durmak neredeyse imkansız. Peygamber Vitesi'nden beri Kutay'ın vokaline hayranım zaten. 23.00 Akın Sevgör KargArt: Bu adam bir dahi. Üstelik o kadar az canlı performans yakalama şansınız var ki, bulmuşken kaçırmayın derim. Türkiye 'de elektronik müzik adına da güzel şeyler oluyor dedirten albümü ArsNova'yı bayıla bayıla dinliyorum. Fi dizisinde Vanity Corner şarkısı kullanılınca daha popüler oldu, çok da iyi oldu. 01.00 Kaan Düzarat Kerem Akdağ Dj Set Zor: Kaan Düzarat ve Kerem Akdağ hakkında fazla söze gerek yok sanırım. Geceyi sabaha bağlamak için ideal. Bu arada diğer konserlerle aynı zamana denk gelse de, pek sevdiğim mutlaka uğramak istediğim isimler: Hayvanlar Alemi, Yakaza Ensemble ve Gevende. Orada görüşürüz! Ekleme: 6 Temmuz'da gerçekleşecek Gece Gezmesi'ne No Land katılamayacak, No Land'in yerine daha önceden kargART'ta sahne alacağı duyurulan Help! The Captain Threw Up sahne alacak. KargArt'ta ise Bubituzak sahnede olacak. Ayrıca Dorock XL'de gecenin kapanışını da DJ setiyle Murathan Özbek yapacak.


Güzel bir yaz akşamında hem şaşırtıcı hem de keyifli olan şeylerden biri de sanıyorum yağmur! Günlerce sıcak, çok sıcak, esmiyor yahu gibi söylenmeler sonrasında güzel bir yağmur akşamı nasıl da iyi oluyor. Çok iyi oluyor. Hakikaten çok keyifli oluyor. Peki sadece sessizlik içinde, arada çat diye gelen gök gürültüsünün yanında ne dinlesek güzel olur diye düşündüğünüzde aklınıza hangi şarkılar, hangi müzisyenler geliyor? Elbette bir çok isim önceliklidir her bir birey için. Ancak ben özellikle bir albümden hatta bir şarkıdan bahsetmek istiyorum böyle güzel bir gecede. Fazıl Say'ın 2014 yılında yayınlamış olduğu Say Plays Say albümü o da. Albümün tamamı çok çok güzel. İstediğiniz zaman, hangi ruh halinde olursanız olun bir el uzatıyor Fazıl Say. Ve o eli tutmamak çok zor artık, duymak yetiyor. Ama özellikle Ses şarkısı bir başka. Pencerenizi açın, yağmur sertleştikçe en önemli sanatçılarımızdan biri olan Fazıl Say'ın ona cevap verdiğini fark edeceksiniz. Sen varsın ama bak bunlar da var, böyle güzel notalar da var. Böyle güzel geceler her zaman olmaz. Ama siz bu güzel albüm için böyle güzel geceleri de beklemeyin. Hep aklınızda, bir yerde kalsın. Çünkü Say Plays Say çok özel bir albüm.


Bugüne kadar Jungle, Tekno ve Footwork gibi alanların kesiştiği noktada dans odaklı bolca materyal üreten Felix Manuel, Ağustos ayında yayınladığı yeni kaydı Portrait with Firewood'da işin içine bolca piyano katarak modern klasiğe göz kırpan daha deneysel bir yola giriyor. Geçmişte aldığı caz eğitiminin de yardımıyla albümün açılış parçalarında kendi icrası olan piyano partisyonlarını çeşitli elektronik sesler içerisine konumlandırıyor. Djrum'un bu albümde klasik ve elektronik müzik gibi iki farklı alanı buluşturmada geldiği nokta neredeyse Jon Hopkins'in bu işi en usta şekilde yaptığı 2009 çıkışlı albümü Insides'da olduğu kadar başarılı. Eski parçalarına kıyasla elde ettiği sesleri bir araya getirirken daha detaylı bir işçilik ortaya koyan Djrum dinleyiciye konsantrasyon gerektiren bir deneyim vaadediyor. Aynı zamanda parçalarını oluştururken vücut sanatı akımının önemli isimlerinden Marina Abramovic'in ünlü The Artist is Present performansından esinlendiğini belirtiyor. R&S Records bünyesinden çıkan albümün kapanış şarkısının hemen öncesinde yer alan Showreel pt.3 isimli parçada hayli yüksek BPM'li tekno-trance arasında giden yolun sonlara doğru hız kesmeden ve hiç belli etmeden bir anda Drum & Bass'e evrildiği kısım yılın elektronik müzik adına en heyecan verici olaylarından biri. 1971 çıkışlı Black Sabbath albümü Master of Reality'nin giriş parçası Sweet Leaf'de Tony Iommi'nin fuzz pedalına yüklenerek gitarıyla ürettiği tonlarca ağırlık çeken muazzam rifi sonralarda literatüre stoner rock olarak da geçecek olan yeni bir tarzın doğuşuna işaret ediyordu. Akort dizilimi genelde pese çekilerek kullanılan bas ve elektrik gitarları ve yumruk atıyormuşçasına çalınan davulları ile genelde belirli kalıplar içerisine hapsedilerek icra edilen bu tarz günümüze kadar yolunu bir şekilde buldu. Washighton çıkışlı Weeed ise Temmuz ayında yayınladıkları This ile stoner rock denince akla gelen kalıpları kırarak bu janra yeni bir soluk getiriyor. Özellikle Krautrock, saykodelik rock, caz ve nadiren de olsa Shoegaze sularına girip çıkarak bu tarzı daha renkli ve eğlenceli hale getirmeyi başarıyorlar. Her ne kadar alternatif rock kanadına yakın dursa da doom köklerine asla ihanet etmeyen parçalar enteresan vokal kullanımı, beklenmedik noktalardaki dur kalklar ve sürekli değişerek farklı yerlere yönelen kompozisyonları ile dinleyiciyi son ana kadar merakta bırakıyor. Mahlasının önündeki DJ sıfatından kurtularak müzikal kimliğini ve prodüksiyon maharetlerini ortaya koymak açısından yerinde bir hareket yapan İtalyan müzisyen Khalab temmuz ayında yeni kaydı Black Noise 2084'ü On the Corner etiketiyle yayınladı. Albüm sample tabanlı elektronika ve Afro müziğin çeşitli alanlarını sıra dışı bir vizyonla buluşturuyor. Proje için Brüksel'de bulunan Royal Museum for Central Africa'ya çağrılarak burada saklı tutulan buluntu sesleri ve konuşma kayıtlarını kullanan Khalab arşiv ve güncel olan arasında bir bağ oluşturuyor. Hazine değerindeki ünlü İngiliz bağımsız müzik dergisi Wire'ın bir tam sayfalık övgüsünü alan albüm kullandığı ses parçalarını bir araya getiriş şekli ve genel yapısı itibariyle geleneksel batı müziğine uzak duruyor. Dolayısıyla parçaları oluşturan katmanlara tek tek odaklanmaktansa ortaya çıkan sesi bir bütün olarak ele almak daha önemli hale geliyor. Shabaka Hutchings ve Tamar Osborn gibi İngiliz deneysel caz sahnesinin önemli isimlerini de konuk eden albüm bu yılın en iyi elektronik kayıtlarından bir olacak gibi gözüküyor. Black Noise içeriğinin yanında aynı zamanda kapak tasarımıyla da harika bir iş çıkarıyor. Küçük yaşlarda aldığı klasik müzik eğitimi ve üniversite eğitimi sırasında içine girdiği serbest jazz dünyası Amerikalı elektronik müzik sanatçısı Laurel Halo'nun yarattığı müzikal alanı temellendiren en önemli iki nokta. Halo günümüzde bu iki alandaki uzmanlığını teknoyu kulüp dışarısına çıkararak bu janrın farklı habitatlarda da hayatta kabileceğini göstermek için kullanıyor. Özellikle geçtiğimiz senelerde yayınlandığı In Situ (2015) ve Dust (2017) albümleri oldukça soyut karakterli, içerisinde bolca aksak ritim ve atonalite barındıran deneysel çalışmalardı. Temmuz ayında yayınlamış olduğu Raw Silk Uncut Wood ise deneysel teknodan uzaklaşarak emprovizasyona açık modern klasik kompozisyonlar oluşturduğu ambient olarak adlandırılabilecek bir kayıt. Albümün genelinde piyano, klavye ve çeşitli perküsyon seslerini manipüle ederek elde ettiği yeni sesleri belirli örüntülerden uzak şekilde birbiri ardına diziyor Halo. Albümle aynı ismi taşıyan 10 dakikalık parçasında aynı zamanda İngiliz çellist Oliver Coates'un ağırbaşlı çello tınılarını bulmak da mümkün. Detroit'li ses tasarımcısı ve elektronik müzik prodüktörü Rod Modell, Deepchord isimli projesi altında yeni albümü Immersions'ı yayınladı. Alman tekno sahnesinin dev plak şirketi Kompakt'ın lideri olan usta Wolfgang Voigt'in bir diğer plak şirketi Astral Industries etiketiyle yayınlanan albüm bu yılın dub-tekno adına en leziz işlerinden birini sunuyor. 15 dakikayı aşan süreleriyle oldukça uzun iki parçadan oluşan albümde Modell şarkılarını şekillendirirken asla acele etmiyor. Uzun şarkı sürelerini avantaja çeviren Modell parçalarını temelleri en sağlam şekle gelene kadar dakikalarca yontuyor. İlk parça Immersions 1 yüksek oktanlı tekno vuruşlarını parçanın beşinci dakikasına kadar gizli tutuyor. Buraya kadar son derece yoğun ve sakin synth tabanlı ses öbeklerini usulca servis eden parça bu noktadan sonrasında belirgin şekilde hissettirmeye başladığı beatler için sağlam bir altyapı hazırlıyor. Doğaya ve gece temasına ait bolca ses barındıran kayıtlar son derece organik ve akışkan tınlarken dinleyeni gizemli ve diğer yandan huzurlu bir yolculuğa çıkarıyor. Immersions kulağı hem ambient müziğin meditatif sakinliğine hem de tekno'nun hareketli yapısına açık olanların atlamaması gereken bir kayıt. RP Boo her ne kadar 1990'lar Şikago'sunda bir müzik türü ve buna paralel olarak gelişen bir dans stili olarak doğan Footwork akımının yaratıcılarından biri olsa da günümüze kadar oldukça sınırlı sayıda albüm üretmişti. Bu açıdan I Will Tell You What hem RP Boo'nun hem de Footwork'ün günümüzde geldiği son noktayı gösteren, bu janr açısından modern olarak adlandırılabilecek çok önemli bir kayıt. Albüm IDM, Drum and Bass ve Dubstep başta olmak üzere elektronik müzik evreninin en kuytu köşelerinde kalmış daha nice alt-türe ait en kaliteli işleri yayınlamakla görevli İngiliz Planet Mu etiketini taşıyor. 150 BPM üzerinde seyreden kafa karıştırıcı derecede aksak ritimler ve farklı yerlerinden kesip biçilerek arka arkaya yapıştırılmış gibi bir hissiyat veren vokal sample'ları albümün en önemli iki ana damarını oluşturuyor. Birkaç kelimelik cümlelerden oluşan vokal samplelarının çok hızlı şekilde arka arkaya sıralandığı bölümlerde adeta tekerlemeye dönüşen parçalar dinleyicinin aklına kazınmayı başarıyor. Pürüzsüz seslerin kullanıldığı, rafine ve fazla dijital duyulan house'tan sıkıldıysanız Felix Clary Weatherall'un sahne ismi Ross From Friends imdadınıza koşacak albümü Family Portrait ile aramızda. Her bir şarkının girişinden sonucuna kadar detaylıca kurgulanarak kendi hikayesini oluşturduğu albüm house müziği klişelerden kurtararak yaratıcı bir müzikal perspektif getiriyor. Şarkılarının temelinde kullanılan sesler çeşitli efektlerle bozularak eski görünümler alıyor ve bu sayede albüm lo-fi kimliğini de elde ediyor. Her bir şarkı tek başına disco-house ağırlıklı herhangi bir DJ setin önemli parçası olabilecek güce sahip; fakat aynı zamanda albüm baştan sona dinlendiğinde tek başına dinamik bir DJ set'e dönüşerek kendi içinde bütünlüklü bir yapı kurgulamayı da başarıyor. Deneysel hip-hop ustası Flying Lotus'un 2008'de kurduğu plakşirketi Brainfeeder etiketiyle basılan albüm küresel elektronik müzik çevrelerinde de oldukça ses getirmeyi başarmış durumda. Brooklyn'li üçlü Forma Ağustos ayında Kranky etiketiyle yayınladığı albümü Semblace'da bir elektronik müzik topluluğu ne derece canlı duyulabilir? sorusuna zihin açıcı cevaplarla karşılık veriyor. Semblance'ı müzikal tür olarak belirli bir noktaya konumlandırmak çok kolay değil; zira albümün beslendiği kaynaklar koca bir okyanus gibi. Analog klavyelerle oluşturulan uçsuz bucaksız sonik pasajların başrole geçtiği kayıtlarda hem canlı davul hem de drum machineler bir arada kullanılıyor ve ortaya çıkan hipnotik poliritimler dinleyiciye üç boyutlu bir ses deneyimi yaşatıyor. Zaman zaman vokal, gitar ve saksafon gibi elemanların da eklemlendiği parçalar genel olarak minimal yaklaşımını hiçbir zaman yitirmiyor. Son olarak, listenin meditasyon bölümünde Meksika sınırında bulunan Arizona'lı saykodelik rock ekibi The Myrrors bulunuyor. 50 saniyelik büyük bir kakofoni şeklinde ilerleyen serbest caz etkileşimli Awakening ile hiç beklenmedik bir açılış yapan albüm hemen ardından ikinci parça ile meditasyon ve yükselme seansına başlıyor. Amfiye bağlanarak icra edilen elektrik keman, ağaç oyması flüt, saksafon, elektrikli buzuki, Afgan rübabı ve menşei kim bilir hangi coğrafyada bulunan envai çeşit perküsyon enstrümanı... Dikkatle kulak kesildiğinizde tüm bunlar The Myrrors'ın parçalarında bulunan cevherler. Yeni dönemdeki en heyecan verici ve fantastik rock topluluklarını bünyesinde bulunduran Amerikalı plak şirketi Beyond Beyond is Beyond etiketiyle basılan albüm ülkemizde son zamanlarda telaffuz edilirken dahi kafa karışıklığına sebebiyet veren saykodelik rock müziğin gerçek anlamda ne olduğuna dair çok önemli ipuçları barındırıyor.


Gedic'in türler arası sound'ları harmanladığı ilk teklisi Fallus yayında! Müzik kariyerine 2014 yılında stoner rock projesi olan Forsioux ile başlayan ve ardından RSPC, Dark' O Bairo ve daha sonra 2020 yılında Red Bull birinciliği kazanan Bubba ile müzik deneyimini devam ettiren Eskişehirli müzisyen, prodüktör Oğuzhan Gedik, farklı tarzlarda müzik yapan gruplarla çalışarak edinmiş olduğu deneyimi Gedic projesiyle ilk teklisini yayınladı. Gedic'in ilk çalışması Fallus, Intro'suyla birlikte tüm dijital platformlarda BBI Music Co. etiketiyle yayında. Yaratıcı eserlerin ortaya çıkışının haybeden olmadığının kanıtı niteliğindeki bu projeyi Gedic, Shinya Tsukamoto'nun etkileyici filmi Tetsuo ile Japon endüstriyel müziğinin öncülerinden sayılan Chu Ishikawa'dan esinlenerek hayata geçirmiştir. Gedic'in belirgin sound'ları sayesinde bu proje adeta duyusal imgelerle dolu bir evrende yolculuk için davetiye rolü taşıyor. Gedic'in yeni teklisi Fallusa ve video klibine aşağıdan ulaşabilirsiniz.


2021'den beri aktif müzik hayatına Min Taka olarak devam eden Yasemin Koyuncu ve 2016'da albüm yayınlayarak çıkışını yapan Geeva Flava'dan yeni bir iş birliği geldi. Müzik hayatına hem tek hem Canozan ve Seda Erciyese klavye çalarak devam ettiren Min Taka, ilk olarak Düşün ile beraber çalıştıkları Bir Kere adlı teklide yaptığı vokallerle piyasaya başarılı bir giriş yapmıştı. Sonrasında ilk teklisi olan Muscoril'i 2021 yılında yayınlayan Min Taka o zamandan beri tekliler yayınlamaya devam ediyor. Geeva Flava ise 2013'te kurulan ve caz, rock ve folk aracılığıyla mekanların ve insanların ilerici hikayelerini anlatmakta. İlk albümlerini 2016'da yayınlayan Geeva Flava, yayınladıkları Hadal Zone adlı albümle adlarımdan bahesttirmekte. Bu ikilinin ise Perşembe gecesi yayınladıkları folk türünü yansıtan di mi adlı teklide enstrümantal olarak beraber çalışmaktalar. Şarkının yazımında Burak Erensoy, Aybars Gülümser, Ömer Kaya, Arda Semercioğlu, Atakan Türkan ve Yasemin Koyuncu yer alıyor. Min Taka'nın ve Geeva Flava'nın yeni teklisi di mi, aşağıdaki linklerden dinlenebilir.


Kendilerini evrensel hikaye anlatıcıları olarak tanımlayan müzik grubu Geeva Flava'nın yeni teklisi Lagoon yayında! Geeva Flava, Hadal Zone albümünden ikinci teklisi Lagoon'u Altay Erlik yönetmenliğinde çekilen ilginç ama izlerken de bir o kadar da güldüren video klibiyle birlikte yayına aldı. Sözleri ile albümle aynı adı taşıyan çizgi romanın hikayesini özetleyen parça, temsil ettiği basitlik anlayışıyla albümdeki yolculuğun özüne yeni bir anlam katıyor. Aybars Gülümser, Burak Erensoy, Arda Semercioğlu ve Atakan Türkan 'dan oluşan ve 2013 yılında kurulan Geeva Flava; kendine özgü tarzıyla caz, rock, halk müziği ve progresif türlerini harmanlayarak benimsediği çalışmalarına 2016 yılında yayınladığı kendi ismini taşıyan albümle başlamış. Grup şimdi ise pandemi döneminde şehirden uzakta bir stüdyo kurarak girdikleri müzik kampından yayınlamaya hazırlandıkları Hadal Zone isimli albümleriye çalışmalarına hız kesmeden devam ediyor. Geeva Flava'nın Gülbaba Records etiketiyle yayınlayacağı Hadal Zone albümünden ikinci teklisi Lagoon'a ve video klibine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Temmuz ayında gerçekleşecek 26. İstanbul Caz Festivali kapsamında bu yıl 17. kez düzenlenen Genç Caz konserleri için başvurular başladı. Türkiye'de amatör veya yarı profesyonel olarak müzikle ilgilenen genç müzisyen ve topluluklara festival programında yer alabilecekleri bir platform oluşturan Genç Caz, caz ve benzeri müzik türlerine ilgi duyan genç müzisyenleri teşvik etmeyi ve profesyonel müzik dünyasına hazırlamayı amaçlıyor. Genç Caz'a katılmak isteyen müzisyenler ve topluluklar başvurularını iksv. org/genccaz adresinde yer alan online başvuru formunu doldurarak yapabilirler. Başvuru formu, dosyaları içeren bağlantı ile beraber en geç 10 Mayıs 2019 Cuma günü saat 17.00'ye kadar gönderilmelidir. Genç müzisyenler seçmelere klasik ya da çağdaş caz türlerindeki çalışmalarının yanı sıra, blues, funk, soul ya da caz etkileşimli yerel müzik ve benzeri tarzlardaki demoları ile katılabiliyor. Repertuvar, adayların kendi özgün bestelerinin yanı sıra caz standartlarının veya başka parçaların yorumlarından da oluşabilir. Genç Caz'a profesyonel bir albüm yayımlamamış ve müzisyenleri 30 yaşın altında olan topluluklar başvurabiliyor. Genç Caz Seçici Kurulu tarafından, başvuruların arasından belirlenecek on topluluk, 26 Mayıs Pazar günü Salon İKSV'de halka açık yapılacak değerlendirme konserlerine davet edilecek. Değerlendirme konserlerinde seçici kurul, 15'er dakikadan oluşacak canlı performansları izleyerek 26. İstanbul Caz Festivali'nde yer alacak isimleri belirleyecek. Kazananlar, festivalin bu yıl da programında olan Parklarda Caz etkinliği kapsamında düzenlenecek ücretsiz Genç Caz konserlerinde yer almaya hak kazanacak. Bu yıl ilk kez İstanbul Caz Festivali, Genç Caz kapsamında Audioban ile işbirliğine gidiyor. Yeni ve alternatif sanatçıları ve müzik sahnesinin farklı alanlarında çalışan isimleri, çeşitli mekanlarda kurguladığı etkinliklerde dinleyiciyle ve birbirleriyle buluşturan Audioban, Genç Caz'a başvuran tüm müzisyenlerin katılımına açık üç atölye ve ustalık sınıfı gerçekleştirecek. 10-26 Mayıs 2019 tarihleri arasında Audioban ofisinde alanında yetkin isimlerle, Albüm Yapım Aşamaları-Caz Prodüksiyon, Stream/Dijital Haklar ve Perfomans Pratikleri ve Sahneleme konularında eğitimler düzenlenecek. Genç Caz Seçici Kurulu'nda müzisyen Aycan Teztel, müzisyen Ayşe Tütüncü, müzisyen Cenk Erdoğan, müzisyen Ceyda Köybaşıoğlu, müzik yazarı Feridun Ertaşkan, müzisyen Harun Tekin, müzik yazarı ve yapımcı Hülya Tunçağ, müzisyen Volkan Öktem, gazeteci Yekta Kopan ve İstanbul Caz Festivali Direktörü Harun İzer yer alıyor. Genç Caz konserleri, geçen on altı yıl içerisinde 70'in üzerinde genç caz sanatçı ya da topluluğuna dünyaca ünlü caz sanatçılarıyla aynı festivalde yer alma imkanı sağladı. Bunun yanı sıra sanatçılar İstanbul Caz Festivali sonrasında başka festivallere katıldılar ve Türkiye ile yurt dışındaki çeşitli caz kulüplerinde sahne alma fırsatı yakaladılar. Geçtiğimiz yıllarda yolu Genç Caz'dan geçenler arasında; Gevende, Mikado, Ece Göksu, Ozan Musluoğlu, Batuhan Şallıel ve Anıl Şallıel, Volkan Topakoğlu, Yaşam Hancılar, Cihan Mürtezaoğlu, Deniz Taşar, Çağrı Sertel, Ekin Cengizkan, Başak Yavuz, Tolga Erzurumlu, Eylül Biçer, Can Tutuğ, Sanat Deliorman, The Kites, Cazzip Project ve İpek Dinç gibi müzisyen ve topluluklar yer alıyor.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından sonbahar aylarında gerçekleştirilecek 27. İstanbul Caz Festivali kapsamında genç caz müzisyenlerinin sahne alacağı Genç Caz Konserleri'nin son başvuru tarihi 30 Haziran olarak açıklandı. 27. İstanbul Caz Festivali'nin koronavirüs sebebiyle ertelenmesin ardından başvuru süresi uzatılan Genç Caz değerlendirme konserlerinin son başvuru tarihi de 30 Haziran olarak belirlendi. Türkiye'de amatör veya yarı profesyonel olarak müzikle ilgilenen genç müzisyenleri ve grupları 27. İstanbul Caz Festivali programında yer alabilecekleri bir platform oluşturan Genç Caz, caz ve benzeri tarzda müziklere ilgi duyan genç müzisyenleri teşvik etmeyi ve profesyonel müzik dünyasına hazırlamayı amaçlıyor. Genç Caz'a katılmak isteyen müzisyenler ve topluluklar başvurularını genccaz. iksv. org adresinde yer alan online başvuru formunu doldurarak yapabilecekler. Başvuru formunu en geç 30 Haziran Salı gününe kadar gönderebilecek olan genç müzisyenler, seçmelere klasik ya da çağdaş caz türlerindeki çalışmalarının yanı sıra, blues, funk, soul ya da caz etkileşimli yerel müzik ve benzeri tarzlardaki demoları ile katılabiliyor. Profesyonel bir albümü yayımlamamış, 30 yaşın altında olan toplulukların başvurabildiği Genç Caz'a müzisyenler, kendi özgün bestelerinin yanı sıra caz standartlarının veya başka parçaların yorumlarıyla da katılım gösterebilecek. İstanbul Caz Festivali bu yıla özel olarak Genç Caz'a başvurmayı düşünen toplulukların sayısını öngörebilmek ve gerekli sağlık önlemlerini planlamak amacıyla, başvuru yapmayı düşünen adayların ayrıca genc. caz@iksv. org adresine de bir e-mail göndermelerini rica ediyor.


Bu sene 25. yaşını kutlayan İstanbul Caz Festivali kapsamında gerçekleştirilecek Genç Caz konserlerinde sahne alacak müzisyenler belirlendi. İstanbul Caz Festivali kapsamında bu yıl 16. kez düzenlenen Genç Caz konserleri için başvuruda bulunan grup ve solo projeler arasından 27 Mayıs Pazar günü Freezone Stüdyo'da İKSV Serisi kapsamında yapılan değerlendirme konseri sonrasında kazanan isimler Art Blakey Tribute Band, JmH, The Kites, Nar, Pelin Güneş Quartet ve Portrait and A Dream bu sene 25. İstanbul Caz Festivali kapsamında 7 ve 8 Temmuz tarihlerinde Beylikdüzü Yaşam Vadisi Parkı ve Fenerbahçe Khalkedon ile Fenerbahçe Parkı'nda ücretsiz gerçekleştirilecek Parklarda Caz etkinlikleri kapsamında Genç Caz konserlerinde yer alacaklar. Değerlendirme konseri, Genç Caz Seçici Kurulu tarafından, fusion caz, rock caz, funk caz, latin caz, pop caz, acid caz, blues, soul, R&B, elektronik caz ve benzeri tarzlarda yapılan başvurular sonrasında seçilen 10 topluluk arasında gerçekleştirildi. Bir Baba Indie ekibi olarak yerinde takip ettiğimiz Genç Caz Değerlendirme konserindeki deneyimlerimize dayanarak bu sene Genç Caz konserlerini ajandanıza şimdiden eklemenizi tavsiye ederiz. Etkileyici performanslarla karşılaşacağınızı ve Parklarda Caz etkinliklerinden takibe alacağınız yeni keşiflerle ayrılacağınızı garanti ediyoruz. Türkiye'de amatör veya yarı profesyonel olarak müzikle ilgilenen genç müzisyen ve toplulukların festival programında yer alabilecekleri bir platform oluşturmanın yanı sıra onları teşvik etmeyi ve profesyonel müzik dünyasına hazırlamayı da amaçlayan Genç Caz'ın Seçici Kurulu'nda bu sene müzisyen Aycan Teztel, müzisyen Cem Tuncer, müzisyen Cenk Erdoğan, müzik yazarı Feridun Ertaşkan, müzisyen Ferit Odman, müzisyen Hediye Güven, müzik yazarı ve yapımcı Hülya Tunçağ, müzik yazarı Sevin Okyay, gazeteci Yekta Kopan ve İstanbul Caz Festivali Direktör Yardımcısı Harun İzer yer aldı. Genç Caz konserleri, geçen on beş yıl içerisinde 60'ın üzerinde genç caz sanatçı ya da topluluğuna dünyaca ünlü caz sanatçılarıyla aynı festivalde yer alma imkanı sağladı. Bunun yanı sıra sanatçılar İstanbul Caz Festivali sonrasında başka festivallere katıldılar ve Türkiye ile yurt dışındaki çeşitli caz kulüplerinde sahne alma fırsatı yakaladılar. Geçtiğimiz yıllarda Genç Caz katılımcıları arasında Gevende, Mikado, Ece Göksu, Ozan Musluoğlu, Batuhan Şallıel ve Anıl Şallıel, Volkan Topakoğlu, Yaşam Hancılar, Cihan Mürtezaoğlu, Deniz Taşar, Çağrı Sertel, Ekin Cengizkan, Başak Yavuz, Tolga Erzurumlu, Tümer Uluçınar, Hakan Başar, Geeva Flava, Eylül Biçer, Sanat Deliorman, İpek Dinç, Can Tutuğ, Cazzip Project gibi şimdilerde isimlerine aşina olduğumuz müzisyen ve topluluklar yer alıyor.


Dört İstanbullu gençten oluşan, taze indie rock grubu Bir Adım Geriden'in üçüncü teklisi Kararsın yayında. Beş yıl önce şans eseri tanışan Eren Yetik, Melihcan Çalışkan ve Oğuzhan Özgür'ün bir araya gelmesiyle oluşan Bir Adım Geriden, 2020 yılının son çeyreğinde vokale Emirhan Göl'ün eklenmesiyle son halini aldı. Tüm ekibin toplanmasıyla birlikte, Kal Bende isimli ilk teklilerinin de temeli aynı günün ortasında atılmış oldu. Indie ve alternatif rock dinamiklerini, başta gitar ve melodik klavyelerle müziğinde buluşturan Bir Adım Geriden, yirmili yaşların başındaki dört gencin spontane tecrübelerinden yansıyan sözleri, müziğiyle birleştirerek dinleyicilerine sunmaya devam ediyor. Kuruluşunun üçüncü ayında Kal Bende isimli teklisini hazır hale getirip yayınlayan grup, geçtiğimiz mart ayında Rüyam Biterken adlı teklisini Avrupa Müzik etiketiyle yayınladı. Üretken grubun üçüncü teklisi Kararsın ise 21 Mayıs tarihinde Avrupa Müzik/GROW etiketiyle yayınladı. Gökhan Karkış prodüktörlüğünde Erekli Tunç Stüdyoları'nda kaydedilen teklinin mix'i Gökhan Karkış, mastering'i ise Turgay Poyraz Yıkılmaz imzası taşıyor.


Balıkesir'de kurulan aile grubu Kupa Onlusu'nun Bir Kadın adlı yeni teklisi tüm dijital platformlarda yayında. 18 yaşındaki Alaz Dedeoğlu ve 13 yaşındaki Ekin Dedeoğlu kardeşlerden oluşan, Balıkesirli bir synth-pop grubu Kupa Onlusu'ndan yeni bir tekli daha geldi. Bu yıl içinde ilk olarak Aynalardan Çıkıyorsun ve Karambole Yaşıyorum parçalarını yayına alan Kupa Onlusu, 7 Mayıs itibarıyla Bir Kadın adlı yeni teklisini BBI Music Co. etiketiyle tüm dijital platformlarda yayına aldı. Kupa Onlusu'nun yayınladığı Bir Kadın adlı yeni parçanın sözlerini diğer parçalarda olduğu gibi baba Alpaslan Dedeoğlu yazdı. Parçanın prodüktörlüğünü ve mix/mastering'ini ise Alaz Dedeoğlu üstlendi. Kapak tasarımı, yine diğer parçalarda olduğu gibi İrem Aysu tarafından hazırlandı. Kupa Onlusu'nun yeni teklisi Bir Kadına aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz!


Son zamanlarda ülkece yaşadığımız onca olumsuzluğa rağmen yerli sahnede bir çok isim kendini göstermeye başladı. Sebepleri tamamen ayrı bir yazının konusu olmakla birlikte, elektronik müzik de ülkemizde son sürat gelişmeye devam ediyor. Bunun en büyük örneklerinden biri de Generation X albümüyle OtherMxn olmuş. Partapart etiketi ile yayınlanmış bu albüm, kuşkusuz 2016 yılının en özgün yerli işlerinden biri. Bass, vaporwave, acid ve pop elementlerini oldukça akıcı bir şekilde kullanan OtherMxn, aynı zamanda albümün mix & mastering işlerini de kendisi üstlenmiş. Bir müzisyenin aynı zamanda söz yazıp, beste ve aranje yapması, üstüne bir de kendi parçasını mixleyip, albümün mastering işlerini halletmesi gerçekten tebrik edilmesi gereken bir konu. OtherMxn'in yarattığı gezegende bir iki tur atmak için dijital müzik platformlarında ismini aratmanız ya da biraz aşağı bakmanız yeterli.


Beton Orman tayfasından Genjah, ilk albümü sonrasında paylaştığı yeni teklisiyle tekrar karşımızda. Riddim-19 dijital platformlarda yayında! Ülkemizin reggae, dub müzik kolektiflerinden Beton Orman'ın geçtiğimiz haftalarda yayınladığı Dubwise Anatolia albümünün hemen ardından, son iki senedir reggae/dub prodüksiyonlarıyla dikkatleri geçen Genjah'tan da yeni bir tekli geldi. 2019 yılında Beton Orman'ın yayınladığı toplama albüm B. O Hal'de Afel ile birlikte Pranga parçasını paylaşan Genjah, yine aynı sene Ocelot Riddim isimli albümünü yayınlamıştı. Bu yıl paylaşılan Dubwise Anatolia toplama albümünde Da Poet ile birlikte Jam isimli parçaya imza atan Genjah, yeni parçası Riddim-19 ile üretimlerini yayınlamaya devam ediyor. Kapak tasarımı Glennis aka. Hazal Günal tarafından yapılan, Beton Orman etiketiyle yayınlanan teklinin mastering'i ise Da Poet tarafından yapılmış.


Seattle'daki bağımsız plak şirketi Sub Pop'ın iki ortağı, 1989 yılının ilk çeyreğinde İngiliz Melody Maker müzik gazetesinin yazarı Everett True'yu Seattle'a davet edip burada gelişmekte olan müzik sahnesinin tanıtımını yaptılar. Geri döndüğünde True'nun yayınlayacağı yazı İngiltere'de Seattle müziğine karşı bir ilgi uyandıracak; bu ilgi oradan da bütün dünyaya yayılacaktı. The Godfather of Grunge olarak bilinen yapımcı Jack Endino'ya göre o yıllarda kimsenin tam olarak ne olduğunu bilmediği ama kendini belli eden farklı ve ortak bir ses gerçekten belirmişti Seattle'da. Birinci dereceden aktörleri tarafından gürültülü, kaotik, belli bir yapıdan uzak, aptalca bir heavy rock olarak tanımlanan, temelini punk rock'ın oluşturduğu bir ses. Bunu bir adım daha ileri taşıyan bir diğer faktör ise bu indie grupların stüdyoya Jack Endino'yla girmeleri ve onun, gürültüleri minimum derecede filtrelemesi vb. tercihlerinden dolayı aslında farklı türlere meyleden bu grupları bazı ortak paydalarda buluştırmasıydı. İşte o gerçek grungeın sesini duyma çabası bizleri Everett True'nun 18 Mart 1989 tarihli makalesinde bahsettiği grupların Endino tarafından kaydedilen ve çoğu Sub Pop etiketiyle basılan aşağıdaki beş harika albümüne götürüyor. Eğer ortada bir grunge müzik varsa, bunun bayrağını en önde taşıyan grup Mudhoney, marşı ise ilk teklilerindeki Touch Me I'm Sick olmalıdır. Biçimsel olarak gayet basit, anlam olarak absürd birer şaka ya da punk olan sözler; bir hayli distorted vokal ve gitarlar; en fazla üç akordan oluşan besteler. Ön dönem grunge'ın ilk temsilcisi olarak efsaneleşmiş Green River grubundan ayrılan Mark Arm ve gitarist Steve Turner'ın kurduğu, o yıllarda Sub Pop'ın en büyük silahı olan Mudhoney'nin Superfuzz Bigmuff'ı grunge'ı en eksiksiz tanımlayan albüm olarak nitelendirilebilir. Tekli olarak da çok beğenilen Touch Me I'm Sick ve Sweet Young Thing Ain't Sweet No Moreun yanı sıra, In 'n' Out of Grace ve Mudride bu albümün kesinlikle tavsiye edeceğim şarkılarından. Yeni baskı: Superfuzz Bigmuff Plus Early Singles (1990). 1988'de 6 şarkılık EP olarak çıkan Superfuzz Bigmuff, grubun diğer teklileri ile birleştirilerek 12 şarkılık bir albüm olarak yayınlanmıştı. Nirvana ve Mudhoney'nin ilk konserlerine ön grubu olarak çıktıkları Blood Circus, o dönemin Seattle'ında ömrü çok kısa süren sayısız gruptan biri. Tarihsel önemi, bugün geriye dönüp bakıldığında anlaşılıyor. Bugün Spotify'da bile bulunmayan Primal Rock Therapy, size kendini spesifik olarak tekrar tekrar dinlettirecek vurucu bir şarkının eksikliğini çekebiliyor olsa da müzikal açıdan grunge olarak tanımlanan özellikleri hemen hemen eksiksiz sağlayıp baştan sona iyi bir dinleti sunuyor. Fakat Michael Anderson'ın klasik rock and roll ya da blues rock tarzındaki vokali, eskiyi modern rock'a evirirken belki de en büyük devrimi vokalde yapan grunge sahnesinde biraz eğreti duruyor. Yine de Sub Pop etiketindeki ilk gruplardan olmasıyla ve yaptığı müzikle, ortadan kaybolmadan önce döneme yaptığı katkı yadsınamaz. Six Foot Underı ve Road to Helli özellikle genel dinleyicinin beğeneceğini düşünüyorum ama heavy riff'leriyle Electric Johnny ve Bloodman benim bu albümdeki favori şarkılarım. Yeni baskı: Primal Rock Therapy Sub Pop Recordings: '88 '89 (1992). 5 şarkılık aynı isimdeki EP, dünyadaki grunge patlamasından sonra, çoktan dağılmış olan grubun önceki teklileriyle ve hiç yayınlanmamış kayıtlarıyla birleştirilerek tekrar piyasaya sürülmüştü. Blood Circus'tan daha ağır, yer yer Soundgarden kadar kasvetli, vokali Mark Arm kadar kirli ama daha bağıran, üslubu onun kadar minimalist ama çok daha agresif ve dobra. Albümün ismi ve True'nun Melody Maker'da alıntıladığı röportajı bile buna işaret ediyor zaten. Temelinde punk'tan ziyade metal etkisi hissettiren TAD, o dönemin mihenk taşlarından biri. Helot şarkısının çok daha fazla bilinmesi gerektiği kanaatindeyim. Yeni baskı: God's Balls Deluxe Edition (2016). God's Balls'a ilk teklileri Daisy/Ritual Device'ın eklenmiş hali. Grunge'ın tarihin tozlu raflarında gizlenmiş kayıtlarını anlattığımız bu yazıda, sadece ABD'de bile 2 milyona yakın satmış olan Bleach albümünün gizli bir yanı yok elbet. Ama Aberdeen'den Kurt adında bir çocuğun Jack Endino'yu arayarak stüdyosunda kayıt yapmak istediğini söylemesiyle başlayan Nirvana efsanesi de ilk başlarda post-punk indie bir sahnenin küçük bir oyuncusuydu. Bleach, bu kökenleri keşfetmek ve daha sonra In Utero (1993) gibi seviyelere hangi adımlarla gelindiğini görmek için tam da ihtiyacımız olan şey. Ses olarak da en az yukarıda bahsedilen kayıtlar kadar grungy. School, About A Girl ve Blew, en ünlü şarkılarından birkaçı. Melody Maker'daki yazı yayınlandığında Bleach kaydedilmişti ama çıkışına üç ay vardı. Nirvana'nın piyasada bulunan kaydı ise Love Buzz/Big Cheese (1988) teklisiydi. Bu teklinin arka kapağında büyük ihtimalle şaka amaçlı kullandıkları mahlasları Kurdt Kobain ve Chris Novoselic yazıyordu. Everett True'nun makalesindeki isimler de aynen bu şekilde şekilde yazılmış. O dönemde isimlerinin yazılışını medyaya da bu şekilde kodlamış olabilirler ama True'nun isimlerinin gerçek yazılışını bilmeden, tekli kapağındaki şakaya düşmüş olması da kuvvetle muhtemel. Birkaç yıl sonra bütün dünyanın adını ezberleyeceği ve yine aynı gazetenin kapağına sayısız kez çıkacak olan Cobain'in adının yanlış yazılması, yıllar sonra farkedildiğinde grunge'ın masum kökenlerini hatırlatan güzel bir detay olarak karşımıza çıkıyor. Grunge'ın kökleri konuşulduğunda mutlaka adı geçen Screaming Trees'in Jack Endino ile kaydettikleri ama Sub Pop değil SST Records etiketiyle çıkan albümleri Buzz Factory, neden her grunge denilenin grunge olmadığına dair güzel bir örnek. Green River'dan Mudhoney başlığı altında zaten bahsettiğim için ve Soundgarden, The Melvins gibi ön dönem grunge grupları aslında metal sayılabilecek bir müzik yaptıkları için beşinci ve son albüm tanıtma hakkımı bu şekilde kullanmak istedim. Belki de wah pedalı efektleri olan Wish Bringer ve End of the Universete ilk tekrarın ardından giren müzikal kısım dışında ses olarak bu yazının bağlamında tanımlanan grunge'a dair hiçbir özellik taşımayan, vokali Mark Lanegan tarafından gayet temiz söylenmiş, sözlerinde de şiirsellik içeren bir albüm Buzz Factory. Pearl Jam gibi ana akım rock'a ya da hard rock'a yakın işleri sevenler beğeneceklerdir. Yaygın kanının aksine grunge terimi direkt ve salt olarak 1992'de Seattle dışından üzerlerine yapıştırılan bir etiket değil, Sub Pop'ın iki patronu Bruce Pavitt ve Jonathan Poneman tarafından 1980'lerin sonunda da medyaya bilinçli olarak söylenen bir şeydi. Daha önce yapılmamış bir şey olarak Pavitt ve Poneman gruplarını tek tek tanıtmak yerine bir paket halinde müzik şirketlerini pazarladılar. Bunu yaparken de bir pazarlama hilesi olarak grunge kelimesini kullandılar. Everett True'nun 18 Mart 1989 tarihli Sub Pop yazısı bile ilk cümlesinde Seattle'ın yeni jenerasyon thrash metali ifadesi geçmesine rağmen birer kez grunge, grungy ve grunginess kelimelerini kullanır. Yine de bu kelimelerin sadece Blood Circus ve Mudhoney başlıkları altında kullanılması, aslında her şeye rağmen o dönemde grunge teriminin daha doğru bir anlama oturtulduğunu kanıtlar nitelikte. 1992'deki yaygın kullanımına baktığımızda ise Pearl Jam ile sludge metal yapan Alice in Chains'i aynı kefeye koyan grunge'ın bir müzik türünden ziyade aynı dönemde aynı coğrafyadan çıkan grupları tek sözcükle ifade etmeye yarayan bir terimden ve hayranlarının garip bir kış modası benimsediği bir akımdan başka bir şey olduğunu iddia etmek mümkün değil. Hatta Seattlelı olmayan Stone Temple Pilots grubunun bile grunge olarak adledildiğini düşünürsek, önceki cümledeki tanım dahi boşa düşüyor. Tekrar seksenlerin sonuna dönersek, bu yazıda da peşine düştüğümüz ortak bir grunge sesi gerçekten var gibi görünüyor. Tam anlamıyla sadece Mudhoney'de olsa bile onun haricindeki az sayıda grupta da farklı derecelerde yansımaları var. Peki bu ortak ses -peşinen Jack Endino'nun kayıt stüdyosundan çıkan bir illüzyon olmadığını varsaysak bile- punk'tan ya da rock'ın, metalin başka alt türlerinden kendi başına bir alt tür yaratacak kadar ayrışıyor mu? Öyle ise en fazla kaç grubun bu denli ayrıştığını söyleyebiliriz? Bu tartışmayı kesin ve genel geçer bir sonuca bağlamamakla birlikte şahsen ben bir grunge türünden ziyade; belli başlı gruplar için kullanılmasını uygun gördüğüm, başka türlerin içine katıklı bir grunge sesinin varlığından yana olacağım. Seattle'ın grunge etiketiyle birlikte toplu halde pazarlanması, '92 sonrası süreçte özellikle sahnenin baş aktörleri açısından can sıkıcı ve çılgınca bir metalaştırmaya yol açtı. Fakat erken dönemde bu toplu etiket, başlıcası Nirvana olmak üzere aradan sivrilecek birkaç grubun hayal edemeyecekleri bir popülerliğe ulaşmalarına ön ayak oldu. Bu grupların popülerliği tekrardan grunge etiketinin ve Seattle sahnesinin popülerliğini besledi. Uzun zamandır bağımsız olan müzik gruplarının büyük plak şirketleriyle anlaşmalarının önünü açtı. Yani önce sayısız indie grup, aralarından birkaç tanesinin dünya ile buluşabilmesine yetecek kadar büyük ve çeşitli bir sahne oluşturdu; sonra o birkaç tanesinin dünya çapındaki popülerliği bu indie sahneye çok daha büyük bir ilgi getirerek onların da tanınmasına yardımcı oldu. Bütün olumsuz yanlarına rağmen bütün bunlar grunge palavrası sayesinde oldu. Bugün tesadüf eseri kulağına çalınan Smells Like Teen Spiritin izini süren genç bir müzik sever, keşfinin sonucunda Green River'a kadar gidebiliyorsa, bu da grunge sayesindedir. İster yalan, ister gerçek.


Spotify'da önerilenler arasında gezerken eskilerden dinlediğim ve çok sevdiğim yerli bir gruba rastladım. 4-5 yıl evvel heyecan ve merakla dinliyordum. Grubun albümleri ilk çıktığı zaman konserlerine de gitmiştim ve bugün hala pozitif imgelerle hatırladığım bir performansları vardı. Maalesef şimdilerde o gruba dair bir ize rastlamıyorum. Onlara dair tek bildiğim, grup üyelerinden biri şu an sevdiğim bir grupta çalmaya devam ediyor. Zira diğer grup üyeleri de şu an iyi yerlerdedirler diye umuyorum lakin benim değerlendirmem grup ve o zamanki albümlerinin itelemesiyle dışarıya taşan düşüncelerimle ilgili. Bu yazımın konusu dinlemek üzerine olacak. Söz konusu grubu dinlerken farkettiğim ve aklımda uzun süredir dolaşan bir takım düşünceleri artık yazıya dökebilirim. Herkes iyi müzikler dinlemek istiyor ama iyi müziğin ortaya çıkması sadece müzisyenin sırtına yüklenebilecek bir yük değil. İyi müziğin taraflarından biri de kuşkusuz dinleyicidir. Dinleyicinin rolünü bu denli önemli kılan şeyleri izah etmeye çalışayım. Yukarıdaki örnekte verdiğim grubun kayıtlarını yıllar sonra tekrar dinlediğimde kayıtların gerçekten kötü olduğunu ve vokal performansının ise yapılan müzikle örtüşmediğini fark ettim. Seneler öncesinde çok iyi dediğim gruba bugün iyi dahi diyemiyorum. İnsanın sağlam bir zaafiyeti olduğu kanısındayım ve bu zaafiyet, insanın gün içerisinde karşılaştığı en basit bir uyarıcı karşısında dahi bizlerin değerlendirme odağını belirlediğini kabul etmek gerek. Zira az çok bilgi sahibiyseniz reklamların da insanların bu zaafiyetlerinden yola çıkarak bizleri yakalamaya çalıştığını söyleyebiliriz. Mesela reklam müzikleri müzikalite olarak kötüdür ama orada insan algısının basit, çocuksu, bilinçli olarak komikmiş gibi davranıp komik olmama gayretini çok iyi hazmettiğini söylemek gerek. Beethoven'ın 9. Senfonisini herkes en az bir kere duymuştur ama bu senfoniyi 100 kişiye dinlettiğinizde eminim 100 kişinin tamamı doğru cevap veremeyecektir. Genellikle cevapların çoğu Mozart olur. O da Mozart'ın popüler olmasından kaynaklıdır. Zira size Var mı Nazo gibisi? desem bu ses ve sözler size 9. senfoniden daha tanıdık ya da daha popüler gelir. Beethoven Nazo kıyaslaması yapmadığımı altını çizerek söylemek isterim. Sadece insan algısının da tıpkı bedenlerimiz ve düşüncelerimiz gibi büyüyebildiğini ve algımızın değerlendirme kalitesinin aslında çok basit imgelere aldanıyor olmasının büyük ihtimalle gelişmemiş bir algıyı işaret ettiğini söylemek gerekir. Medyanın tüm yönlendirmelerinin, liderlerin peşinden sürüklediği kitlelerin ve tam zıttı yönünde bu yönlendirmelerin ve bir liderin peşinden gitmeyen kitleleri kıyasladığınızda da bu algı kalitesini çok net görebilirsiniz. Biraz daha genişletirsek aslında o anki biz sadece duygularımıza dokunan bir sözün ya da bir melodinin peşinden gidip kolay bir şekilde iyi diyebiliyoruz. Müzik adına bir şeye bu kadar kolay bir şekilde iyi dememek gerektiğini, iyi demeden önce çok yönlü düşünüp buna karar vermek ve dile getireceğimiz kusura karşı yıkıcı değil yapıcı olmamız gerektiği kanısındayım. How I Met Your Mother'ın ilk bölümlerinde Ted, Robin'e daha ilk buluşmada Seni seviyorum dediği için zincirleme bir takım olaylar yaşanıyordu. Bu da mesela paralel bir konu. Bazen anlık hislerle, kendi iç çatışmalarımızı ve benliğimizin var olduğu noktayı görmezden gelip büyük bir aldatmacayla yersiz cümleler kurup, ait olmadığımız boyutlarda geziyor olabiliriz. Yani aslında hazlarımızdan bahsediyorum. Bahsetmeye çalıştığım değerlendirme eşiği Whiplash'teki Fletcher'ın yaklaşımı da asla değil. Aslında bahsettiğim şey dinleyici olarak sadece biraz daha dikkat. Mesela dinleyici olarak ses sistemi kötü olan bir mekanı eleştirmezseniz o mekan ses sisteminde hiçbir iyileştirme yapmayacaktır. 2009 yılında God Is An Astronaut İstanbul konserinde dinleyicilerin mekana sığamamalarından şikayet ettikleri için bir sonraki konser daha geniş bir mekanda yapılmıştı. Yine eğer Türkiye'de iyi müzik dinleyebileceğiniz mekan sayısının azlığından yeteri kadar şikayet edebilseydik Taksim'de yığınla tek gitarlı, pop şarkılar çalan mekanlar olmazdı. Bu apayrı bir konu ama dinleyici olarak yeteri kadar tavır alabilseydik gecede 100-200 TL'ye 4-5 saat aralıksız şarkı çalan tek gitarlı, tamamen hafta sonu eğlencelerine malzeme olan müzisyenleri daha güzel sahnelerde, daha iyi müzikler çalarken dinleyebilirdik. Yani aslında şu an radyolarda, evlerinizde, arabalarınızda, konser mekanlarında dinlediğimiz müziği talep edenler bizleriz. Bizlerin talepleri bu ticari oluşumları şekillendirir. Üzgünüm ama bu konudaki durumumuz içler acısı. Müzisyenlerin hala yaşam koşulları olarak ideal seviyede yaşamadıkları aşikarken onları finansal olarak destekleyecek insanların varlığını inkar etmek mümkün değil. Örnek vermek gerekirse; bugün bir akım başlasa ve yarın 1 milyon kişi deli gibi Caz ya da Post-Rock dinlese hangi güç sahibi bu ilgiyi görmezden gelir? Biraz gerçekçi ve mantıklı yaklaşmak lazım. Müzik dinlerken algılarımız en fazla kendi iç dünyamızdaki pozitif ya da negatif dalgalanmalar kadar açık. Dinliyoruz ama dinlediğimiz müziği değerlendirmiyoruz. Elbette bir müzikolog gibi davranış gösterin demek doğru değil ama bir sonraki adımda Neden Türkiye'de iyi müzik yapılmıyor? demek hakkını elde etmek için üzgünüm ama gerçekten müzik dinleme kabiliyetimizi arttırmamız gerektiğine inanıyorum. Aslında sorumun cevabını çok yakın bir zaman diliminde aldığımı söyleyebilirim. Bas gitar çaldığım Yarımada'nın, Peyote konseri sonrasında dinleyici kitlesinden deli gibi övgüler yağıyordu. Davulun atakları, şarkı sözleri, gitarın introları vs. gibi. İçten içe abarttıklarını düşünüyordum ama bir yandan da hoşuma gidiyordu. O tatmin olmamışlık hissi ile dinleyen yorumları öyle bir noktada çarpışıyorduki kafamda bir sürü düşünce uyanıyordu. Zira benimle hemfikir olan birileri daha vardı. O da Peyote'nin müzik direktörü Emre Abi'ydi. Bize vuruşlardan, metronomdan, efekt tercihi ve kullanım şeklimizden, sahnedeki duruşumuza kadar birçok konuda samimiyetle ve büyük bir nezaketle, özür dileyerek eleştiri getirdi. O günden sonra Yarımada ile günde en az bir kere Emre Abi'yi andık. O eleştirileri bertaraf etmek yerine aklımıza sokup tek tek üzerine gittik. İki gün evvel Yarımada provasında yıllar sonra içimdeki o tatminsizliğin ortadan kalktığı hissine kapıldım. O hissi aklımdan atmak kendi adıma kolay olmadı. Emre Abi gerçekten haklıydı ve onun eleştirileri üzerinden baştan sona değişime uğradık. Bir dinleyici olarak, objektif bir şekilde dışarıdan Yarımada'yı baktığımda şu an severek dinlerdim ya da ilerisi için onlara bir şans verirdim ama önceden asla dinlemezdim. Bu örneği şunun için verdim: Eğer Emre Abi o gün hiçbir şey demeden mekandan ayrılsaydı ve biz dinleyici yorumlarını baz alıp hayatımıza devam etseydik kötü ve hatalarla dolu müzik yapan, sadece biz ve ufak çevremiz tarafından günden güne unutuluyor olacaktık. Şu an olduk mu onu bilmiyorum. Belki daha da gerilemişizdir ya da hala hatalarla doluyuzdur. Bu gelişimden çıkarttığım tek şey doğru müzik adına gerçekten doğru şekilde düşünmeyi, yargılamayı ve dinlemeyi öğrenme isteği ve çabamın tavan yapmış olması oldu. Tüm bu çabalardan sonra arkadaşlarımın bana yolladığı kayıtları dinlerken, radyoda bir şarkıya rastladığımda ya da bir konsere gittiğimde kafamda milyon tane sorgulama mekanizması çalışmaya başlıyor ve o sorgulamaları bir şekilde anlamaya ve aktarmaya çalışıyorum. Çünkü müzik adına birtakım müzikal ve mental eleştiriler hedeflere ulaşırsa eminim bu müziğin sahibine bir şey katacaktır. O yüzden dinlediğimiz şeye rutin olarak yemek yeme, su içme muamelesi yapmamak gerekiyor. Dinleyici olarak bize düşen yegane görev bize sunulanı gerçekten dinlemektir. Çilekeş'in evrim sürecinden sık sık bahsettim. Onların Histeri Çalışmaları sonrasında verdiği bir röportajda kurdukları cümle aşağı yukarı aklımda. Ali Güçlü Şimşek olması lazım, Çilekeş'in ilk albümündeki dinleyen kitleyi gördükten sonra değişmeye karar verdik, Oraya ait değildik gibi bir cümle kurmuştu. Çok hak vermiştim kendilerine. Bugün Bubituzak'ın müzikalitesinin geldiği noktayı görmezden gelmek mümkün değil. Dolayısıyla dinleyici kitlesi üzerinden alınan radikal bir kararın bugün gelinen noktaya bakıldığında oldukça haklı olduğu ortaya çıkıyor. Hemen hemen aynı dönemde yükseliş gösteren Manga'nın ise bugün hangi noktada olduğunu da bu kıyaslamaya ortak edersek sonuçlar daha belirginleşecektir. Özetle şunu demek lazım; müzisyeni büyüten şey gerçek ve iyi niyetli eleştiridir. Dinleyici olarak bizlerin, inandığımız, güzel fikirli, çiçek gibi müzisyenlerimizi besliyor olabilmemiz lazım. Müzisyenler, dinleyicilerden aldıkları geri dönüşlere göre yollarına devam etmeye meyillidirler. Dolayısıyla dinleyici ne kadar büyürse müzisyen de o kadar büyür. Türkiye'de iyi müzik yapılmıyor çünkü Türkiye'de müziği iyi şekilde dinlemeyi başaran insan sayısı maalesef çok az. Bu yazıyı özelden genele yayılan farkındalık yazısı olarak, geçen sene yazdığım bir yazıyı tekrar paylaşarak noktalıyorum. Değerlendirmelerimde yanlış algıladığım noktalar varsa, eleştirilerinizi severek ve öğrenerek okuyacağımı bilmenizi isterim.


2013 yılı, Babylon Asmalımescit. Günümün muhteşem geçeceğine çok çok eminim. Çünkü konseri olan insan, hayatımda dinlemeyi en çok sevdiğim müzisyenlerin başında geliyor. İlk kez canlı olarak izlediğimde sahneden gözümü ayıramamıştım. Bir de o kadar güzel bir müzik ve müzik dinleyicisi vardı ki, hakikaten çok özel bir konserdi benim adıma. Ibrahim Maalouf'u canlı izlemek, dinlemek gerçekten özel bir durum. Özellikle benim için başka bir anlamı var. Sonrasında ise çok daha büyük bir sahnede izleme şansım oldu. 2016 yılında Red&Light albümü için yapılan turne kapsamında Volkswagen Arena'ya gelen Maalouf ve ekibi tüm dinleyicilerin harika bir gece geçirmesini sağlamıştı. Geleneksel 3 sübaplı trompet yerine babası Nassim Maalouf'un 1960'larda icat ettiği 4 sübaplı trompeti çalan Ibrahim Maalouf üretim anlamında da hakikaten eşsiz müzik insanlarından birisi. İlk albümü Diasporas'ı yayınladıktan sonra ortaya koyduğu tüm albümlerde bambaşka sesler ve duygular karşılıyor dinleyiciyi. Ben bu yazımda bir albüm incelemesine girişmeyeceğim. Tek tek her albümü hakkında bahsetmektense daha önce dinleyemeyen insanlara ulaşmasını istediğim bu müzik insanın özellikle sevdiğim şarkılarına küçük küçük dokunacağım ve kaçacağım. Evet, önce True Sorry. 2013 yılında yayınlanan Illusions albümünün bence en güzel şarkısı. Ben her dinlediğimde samimiyetle söyleyeyim bir acayip hüzünleniyorum. Özellikle 2016 yılında yayınlanan ve canlı performanslardan bir araya getirilerek oluşturulan Live Tracks albümündeki intro'lu versiyonu baş tacımdır. Şimdi açtım tekrar; Gerçekten bu çok güzel bir şarkı. Ardından 2012 yılında yayınlanan Wind albümüne gidelim. Surprises için de bu albümün en iyisi yorumunu getirebilirim. Bu şarkıyı da yolda boş boş dolaşırken, hiçbir işim yokken -ki genelde yolda boş boş dolaşırım- dinlemeyi pek seviyorum. Ibrahim Maalouf konseri olduğunda görüşürüz. Boş boş dolaşmaya çıkıyorum.


Gettodan Çıkış'ın yeni kısa çaları Dardı Zamanlar Sokaklar Kadarı ben yazmaya, siz de dinlemeye Gettodan Çıkış ile başlamıyorsunuz. Kısa çalara dair iki tane sürpriz var. Bunlardan birincisi J. S. Bach. Kısa çaların ilk şarkısı Uzun Geçse Bu Gece, Invention D Minor ile başlıyor. Sonrası ise yangın yeri. Sürprizin ikincisi ise ilk kısa çaların içinde gizli. İkinci kısa çalar aslında geçmiş ve geleceğin tam ortasında bugünü anlatıyor; hatta bundan sonraki her albüm/kısa çalar. İlk kısa çaların adı olan Ölüm O Gün Maviydi, aslında ikinci kısa çalardaki şarkılardan birinin adı olarak belirlenmişti. Bu kısa çaların adı, Dardı Zamanlar Sokaklar Kadar ise 3. kısa çalardaki şarkılardan birinin adı. Gettodan Çıkış'ı geleceğe bağlayan şarkılar silsilesi böyle böyle büyümeye devam edecek. Gettodan Çıkış'ın gittiği yol ve tercih ettikleri kompozisyon yapısı itibariyle 1.2 motor, Renault Twingo ile off-road yapmayı bile isteye tercih etmiş iki kişi izlenimi uyandırıyor bende. Bu benzetmeyi hem teknik, hem de mevcut düzenin işleyişinin zorluklarına binaen yaptım. İki yönlü bu düşünceyi genişletelim öyleyse. Müziğin kudretini çok önemli dört maddeden aldığına inanıyorum. Melodi, Ritim, Duygu, Yaratıcılık. Bunlar bir araya geldiğinde ortaya çıkan eserin beğeni düzeyi değişse bile, takdir eşiğinin en tepelerde olduğunu net bir şekilde söyleyebilirim. Gettodan Çıkış'ı analiz ederken de doğallıkla bu kıstasları gözden geçirmeye çalıştım. İki kişilik zengin bir müzik olabilir mi? Eğer çoksesli bir proje ile kıyaslamaya kalkarsanız tabi ki yanıltıcı olur ama Gettodan Çıkış iki kişiden oluşsa da, kalabalık bir grup izlenimi ortaya koyuyor. Onların bu konuda büyük dertleri yok. Aksine daha konforlu bir alanda, biz bu müziği böyle yapıyoruz düsturu var. Sıkı sıkı bağlı oldukları bu fikir ile ilerliyorlar. Bu kaygı eşiğinin az olmasının yansımasını da, ikinci kısa çalarda fazlasıyla gözlemleyebiliriz. Hiçbir şarkı melodiye boğmuyor ve sık tekrara girmiyor. Benzer müzik yapan yerli gruplarımızın sıkça bir hata bu. Çünkü, aynı melodiyi şarkı boyunca çalmak bir yerden sonra sıkmaya başlıyor. Bu konuyu başka bir yazıda ayrıca değerlendirebiliriz diye düşünüyorum. Ritim açısından bakarsak tüm kısa çalardaki tüm şarkılar sizi ayakta tutmayı başarıyor. Şarkıların enerjisi ve birbirlerine bağlılığı, stabil bir heyecanla dinletmeyi başarıyor. Bunun iyi ya da kötü olduğu kişinin ruh durumuna göre değişiklik gösterse de, eğer enerjiniz yüksek bir gündeyse, Gettodan Çıkış size eşlik edebilir. Son olarak yaratıcılık kısmına değinerek bu bölümü kapatalım. Stoner rock sınırları ve nereye gidip, gitmeyeceği belli olan bir tarz. Üzerine ne koyarsanız tarzın dışına çıkıp, başka bir anlayışa sıçrıyorsunuz. Kalıplaşmış her tarz için bunu söyleyebiliriz. Gettodan Çıkış'ın tercihi ise daha çiğ bir yaklaşımla, sınırların dışına çıkmadan neler yapabilirizin üzerine kurgulanmış vaziyette. Dolayısıyla bu yaratıcılık kısmını da, önceden yaratılmışın üzerinde dolaşmaya zorluyor. Somut olarak, elinizi kolunuzu bağlayıp düşüncelerinizi devreye soktuğunuzda, yaratıcılığın başka bir alanında kendinizi var edebilirsiniz. Yazının girişinde bahsettiğim albüm isminin, bir sonraki albümden bir şarkı olması, J. S. Bach ile intro yapmak gibi denemeler de yaratıcılık kapsamında değerlendirilebilir duruyor. Kaldı ki, bu müziğin tüm yükünü bas gitar ve davul'un üzerine yükleyip bir dağ yaratmak zaten başlı başına yaratıcı bir girişim. Diğer önemli konu ise dinleyicinin algısındaki müzik grubu formülü. Klasik Rock dörtlüsü diye üstü kapalı bir tanım var bu cenahta. Abi bu müzikte solo yok, lead gitar çok iyi gibi tanımlar var. Mesela DANdadaDAN efsanesi henüz yanı başımızdayken, lead gitar tanımı da komik geliyor ya neyse. Elektrik gitarsız müzik mi olur? Oldu. Hem de bir çok elektrik gitarlı müzik grubundan daha iyi olduğu yetmedi, kült bir proje olarak tarihe kazındı. Nitekim, dinleyicinin müzik algısı tarihler boyunca zayıflatıldığı için, insanlar sadece müzik üzerinden nemalanan insanların mükemmel şekilde pazarladıkları kalıpların doğru olduğuna inandı. Bu gerçek herkesin malumuyken, Gettodan Çıkış'ın kendine yer açması gerçekten zor mu, yoksa kolay mı olacak zamanla anlayacağız. Volkan Bilgin ve Oğuzhan Doğan'ın dinleyici üzerindeki algıyı yıkmak üzerine çeşitli düşünceleri var. Bunları zaman zaman paylaşıyorlar ama bir de her yerli müzik grubundaki gibi üzerlerine yüklenen kendi grubunun menajeri, halka ilişkiler sorumlusu, prodüktörü vs. olma durumları olduğu için her şeye ne kadar yetebildikleri de bir tartışma alanı olarak yıllardır gözümüzün önünde duruyor. Dardı Zamanlar Sokaklar Kadar kısa çaları 6 şarkıdan oluşuyor. Kısa çaların kapanış şarkısı olan Kargalarla Raks dışındaki tüm şarkılarda sözler mevcut. Ölüm O Gün Maviydi ve Sessiz Oda gibi özellikle nakaratları çok güçlü şarkılar var. Fişekin sözlerindeki göndermeleri de dikkate alırsak, sözler açısından sadece insan ilişkilerine serzenişte bulunan değil, ülkenin gidişatına yönelik hassas noktalara değindiğini görebilirsiniz. Toplamda 24 dakikayı bulan şarkıların kayıtları iki farklı stüdyoda alındı. Davul kayıtları Stüdyo Ayı'da Erce Arslan ve Onur Narin tarafından alındı. Bas gitar ve vokal kayıtları ise Stüdyo Recordman'de Utku Çılgın tarafından alındı ve yine aynı isim tarafından miksleri yapıldı. Albüm kapağı ve hazırlanan görsellerde ise Efkan Yıldırım imzasının olduğunu ayrıca belirtelim. Kısa çaların eleştirilecek tek yanı sanırım bas gitarın, vokallerin önüne geçmesi diyebiliriz. Buradaki dominant öğenin bas gitar kabul edilmesi kuşkusuz bunun öncelikli sebebi diyebiliriz. Bir de şahsi beğeni düzeyim, Golden Horn'dan Emrecan Ağtaş ya da Editors'tan Tom Smith gibi tok sesli erkek vokaller olduğu için beklentim oldukça düşük seviyede kalıyor. Yani sorun Volkan Bilgin'de değil, bende. Kısa çaları, aşağıda paylaştığım hesaplardan dinleyebilirsiniz. Gettodan Çıkış da son zamanlarda, ait olduğu topluluğu besleyen ve büyüten bir rolde üretmeye ısrarla devam eden projelerden biri. Sahip oldukları müzikal deneyim ve mental olarak kendilerini tamamlamalarının neticesinde programlı bir şekilde hedeflerine ulaşmaya devam edecekler gibi duruyor.


Ey ahali, toplaşın! Birazdan müthiş bir oluşumla tanışmanıza vesile olacağız, heyecanlıyız. Karavan, Belçika'dan Lefto ve Amerika'dan Free The Robots'un bir araya gelmesiyle ortaya çıkmış bir müzik projesi. İki müzisyen de analog ve dijital synthler ile enstrümanları harmanlayarak ortaya çıkardıkları caz, blues, psychedelic, elektronik ve hip-hop beatleri ile tanınıyor. Hal böyle olunca kendilerini bir anda ortak bir turnede buluyorlar. Turnenin üzerinden bir buçuk yıl geçiyor ve Abi, biz yedik, içtik. Yediğimiz bizim olsun ama gördüklerimizi neden müziğe dökmüyoruz ki? diyorlar. Böylelikle gezindikleri coğrafyadan ilham aldıkları proje, yani Karavan ortaya çıkıyor. Batı ve doğu sentezini fazlasıyla hissettiğimiz albümün açılış parçası East, sizi oturduğunuz yerden alıp Ortadoğu'nun içine fırlatıyor. La Experiencia, Lebanon, Voyager derken aynı bölgenin içinde dolaşmaya devam ediyorsunuz. Warzone ve Choose Your Drug'ı da dinledikten sonra West çalmaya başlıyor ve gözlerinizi açıp kendinizi Los Angeles'ta bir caz kulübünde buluyorsunuz. Sona doğru yaklaşırken Red Rum isimli bir parça karşılıyor dinleyeni ve akıllara ilk olarak Kubrick geliyor. Danny'nin çatallı sesini hatırlayıp biraz gerilmişken Stay ve Outro ile albümü bitiriyoruz. New Los Angeles etiketiyle 19 Mayıs'ta yayımlanmış Karavan'ı giriş, gelişme ve sonuç etkisiyle bir dinleyin. Belki siz de bize gezdiğiniz yerlerden aldığınız ilhamları anlatırsınız, paylaşırız. Öyleyse lafı uzatmadan sizi aşağıya alalım!


Festival ruhunu duvarların ötesine taşımayı başaran Gezgin Salon, +1'in desteğiyle iki gün sürecek bir yıldızlar geçidi ile devam ediyor! İKSV'nin 50. yılına özel düzenlediği etkinliklerin ardı arkası kesilmiyor. En son Salon İKSV'nin dönmesiyle müzikseverlere mutlu anlar yaşatan İKSV, sürprizlerine devam ediyor. 25 Haziran Cumartesi gününde iyi müziğe yeni albümlerini çıkarmış olan Alman elektronik müzik grubu Moderat ve Fransız soul-funk'ının başarılı isimlerinden L'Imperatrice ile doyacağız. Bir sonraki gün ise dream-pop'un dünyaya yansıyan ismi Cigarettes After Sex ve batının habibisi Tamino ile müziğe kendimizi bırakmaya devam edeceğiz. Salon İKSV'nin Instagram hesabında yapılan paylaşıma göre çok yakında eklenecek birkaç sürpriz isim de var. 25-26 Haziran'da Parkorman sahnesinde birbirinden farklı isimlerin yer alacağı festivalin biletleri 25-27 Şubat arası Lale Kart üyelerine özel satışa çıkacak. 28 Şubat 2022 günü saat 10.30'da ise Şişhane'de yer alan İKSV ana gişeden ve passo. com. tr'den ulaşılabilir olacak. İKSV'nin Eczacıbaşı Topluluğu ile yürüttüğü proje ile sınırlı sayıdaki öğrenci bileti 10 liradan satışa çıkacak.


Her yaz heyecanla beklediğimiz +1 Sunar: Gezgin Salon Festivali, müzikseverleri 29-30 Temmuz'da Parkorman'a bekliyor. Gezgin Salon Festivali bu yıl da ruhumuzun ihtiyaç duyduğu müziği bizlere getirmeye hazırlanıyor. Ne yalan söyleyelim festivalin Parkorman'da düzenlenecek olması da bizleri ayrıca heyecanlandırıyor. Mekan yenilenen yüzüyle yeşilliklerin içinde müziğin bir an bile eksik olmayacağı Gezgin Salon Festivali'ne 29-30 Temmuz'da ev sahipliği yapacak. Farklı müzik türlerinde önde gelen dünyaca ünlü grup ve isimleri dinleyicilerle buluşturan festival bu yıl da dopdolu bir program sunuyor. Festival izleyicisi iki gün boyunca alternatif, elektronik ve güncel müziğin sevilen isimleriyle eğlenme fırsatı yakalayacak. Festival, ilk gününde Satori, L'Imperatrice, Agar Agar, Sylvie Kreusch ve Emir Taha'yı; ikinci gününde ise Jon Hopkins, Büyük Ev Ablukada, Warhaus, Still Corners ve Tsar B'yi ağırlayacak. Festival ve gruplarla ilgili detaylı bilgiye Salon İKSV'nin web sitesinden ulaşabilirsiniz. Biletler ise Passo'da ve İKSV ana gişeden temin edilebilir.


Geçtiğimiz aylarda 25-26 Haziran'da Parkorman'da gerçekleşeceği açıklanan Gezgin Salon Festivali'ne saatler kala festivalin line-up'ında bir değişiklik yapıldığı açıklandı. Birbirinden farklı ve güzel isimle festival ruhunu duvarların ötesine taşıma amacı güden Gezgin Salon'un line-up'ı Şubat ayında belli olmuştu. 25 Haziran'da Moderat, L'Imperatrice, Molchat Doma, Rhye, Feng Suave ve Palmiyeler'in; 26 Haziran'da ise Cigarettes After Sex, Tamino, Jakuzi, Islandman, Kit Sebastian ve Barış Demirel'in sahne aldığı festivalin gerçekleşeceği yer Parkorman olarak açıklanmıştı. Festivale saatler kala, L'Imperatrice hayranlarını üzen bir haber geldi. L'Imperatrice'in basçısı David Gaugue'un son dakika Covid-19'a yakalanması sonucu Fransız grup, 25 Haziran'da gerçekleştirecekleri konseri iptal ettiklerini açıkladı. Salon IKSV'nin sosyal medya hesaplarından yapılan açıklamada, L'Imperatrice'in yerini Toronto çıkışlı alternatif müzik grubu BADBADNOTGOOD'un dolduracağı belirtildi.


1 yıl önce bir kitap yazmak için klavyenin başına geçtim. Kendi içimde anlatmak isteyip, biriktirdiğim şeyler vardı. 6-7 ay sonra yazıp bitirdim kitabımı. Sonra her heves edip bir şeyler yazan insanlar gibi kitabım için bir yayınevi aradım. Tanınmış yayınevlerinin bir kaçına e-posta gönderdim. Dönmediler. Bir tanesiyle görüştüm. Onunla da yeteri kadar samimi bir ortam yaratamadık. Derdim sadece şuydu. Kitabımı basın ama gelir elde etmek istemiyorum. Kitabımı Tema'ya bağış karşılığında satın diye ifade ettim. Malesef kimseyi bulamayınca kendim basıp, yayınlamaya karar verdim. Karşıma ilk sırada ekşi sözlük geldi. Hiç düşünmeden girdim. Okumaya başladım. Sözlükteki girdilerden 2. sıradakinde şöyle yazıyordu. Neruda kullanıcı adıyla bu iki mesajları yazan adamı merak ettim. Paylaştığı internet adresine girdiğimde Tayyare isimli kitabı gördüm. Muhteşem bir kapağı vardı. Aşağılara doğru indikçe bir hazineyle karşılaştım. İsmilazımdeğil isimli kitabın içeriğini okuduğumda tamam doğru yerdeyim! dedim. O an heyecanım oldukça yüksekti. Hemen twitter adreslerine girip takip etmeye başladım. Saniyeler sonra geri bildirim geldi. Böyle güzel bir şey yapan adamın adının Kadir Aydemir olduğunu öğrendim. Twitter'da yazdığı her şey kitap olan bir adam Kadir Aydemir. Bu konuda oldukça samimi ve istekli. Twitter'da kitaplarla ilgili yazı yazan bloggerlardan kitap tanıtımı için destek isteyen mesajlar yazdı. Bu vesileyle mesaj attım kendisine. Bir Baba Indie'nin bir müzik blogu olduğunu; eğer müzik temalı kitapları olursa seve seve tanıtacağımızı söyledim. Müzik temalı kitapları olmadığını söyledi ve teşekkür etti. Bizde beklemeye geçtik. ... ve geldi çattı Gezi Parkı Direnişi! Yetebildiğimiz kadar hem sosyal medyada, hem meydanda direnişe katıldık. İtiraf etmeliyim ki müzik dünyasında hiç sevmediğim, devamlı eleştirdiğim bir çok grubun, bir çok müzisyenin duruşlarını, yaptıklarını, yazdıklarını görünce kendimden utandım. Ne haldeymişiz, nasıl bir zihin körlüğündeymişiz bunu anladım. Bu süreçte bir yandan gözlerimiz açılırken bir yandan da sosyal medyada yazılanları retweetleyip durduk. Medya susmuşken etrafta kim varsa, kim direnişe bir harf yazdıysa retweet ettik. Kendi hesabımdan yaptığım paylaşımlarda sanırım en çok Yitik Ülke ve Ediz Hafızoğlu'yla karşılaştım. Sürekli, canla başla direnişin istihbaratı gibiydiler. Şu an kadar size Yitik Ülke ile tanışıklığımı yazdım. Şimdi ise Yitik Ülke'nin direnişi daha nitelikli kılan esas girişimini yazacağım. Gezi Parkı'na kütüphane kuruluyor. Yitik Ülke ve Kadir Aydemir bu girişme öncü olarak harekete geçtiler. Gezi Parkı'nda büyümeye devam eden anlamı çok büyük olan bir kütüphane yapıyorlar. Herkes evlerindeki kitapları getirip oraya koyuyor. Twitter'da saniyede bir gelen mesajları gördükçe inanılmaz duygulandım. Direnişi kirletmeye çalışan insanlara bundan daha iyi bir cevap olamazdı. Bu kütüphane girişimini okurken bir yandan da direnişi desteklemeyen ve direnişin altında sadece akp karşıtlığı olduğunu savunan, gerçeği görmeyen bir kaç kişinin yazdıklarını takip ettim. İçimden keşke kendi ideolojilerine ait bir kaç kitap alıp kütüphaneye koysalar dedim. Sonra düşündüğümü Twitter'dan paylaştım. Direniş ilk günden bu yana herkese kapısını açtı. Siyaseti, ayrımcılığı, ırkçılığı, ötekileştirmeyi, cinsiyet ayrımcılığını vs. her neyse onu dışarı itti. Direniş, kapıdan içeri sadece iyi niyeti, hakkını arayan halkı aldı. Bir hafta öncesine kadar insanlara olan inançsızlığımın şaşkınlığı karşısında direnişin içinde var olmaya çalışırken bir yandan da insanların içindeki güzelliğe bakıyordum. Hala bakmaya devam ediyorum. En büyük kaygım bu güzel insanların eskiye dönmesidir. Bir Baba Indie kendi halinde bir müzik blogudur. Yazacak çok şeyimiz var. Zira ilk yola çıkarken başka şeyler de yazdık. Bu konuda kendimize sınırlar çizip kendimizi hapsetmenin bir anlamı yok. Biz yine müziği yazmaya devam edeceğiz ama yeri geldiğinde güzel olan şeylere sayfamızı kapatmayacağız. Gezi Parkı'na Kütüphane projesini sonuna kadar destekliyoruz. Kütüphanenin büyümesi için gereken neyse yapacağız. Son olarak; yitik ülke yayınlarının müzik temalı kitabı yoksa biz yazarız belki; kim bilir! Tüm Direnişçilere, Yitik Ülke'ye, Kadir Aydemir'e ve projeyi destekleyen herkese Bir Baba Indie'den selam olsun.


Baltimore'lu grup Wye Oak geçen hafta sürpriz bir albüm yayınladı. Adı Tween. Böyle şak diye, habersiz, single'sız bir şekilde çıkınca albümler seviniyorum. Mehmet Tez'in konuyla ilgi yazısında belirttiği gibi, albüm bölük pörçük dinlenmemiş, bütünlüğü promosyon amaçlarına kurban gitmemiş oluyor. Tween'in önceden reklamını yapmak zaten pek mantıklı olmazmış, çünkü Tween yeni bir albüm sayılmaz. Albümün basın açıklamasında şarkıların üçüncü ve dördüncü albüm arasında oluşan, ancak dördüncü albüm Shriek'in konseptine uymadıkları için dışarıda kalan şarkılar oldukları belirtiliyor. Bu durum albüme karşılaştırmalı bir bakış açısını ilginç hale getiriyor. Tween hem eski hem de yeni olarak görülebilecek bir albüm. Adından da anlaşılacağı gibi, arada bir durum oluşturuyor. O zaman önce bir geçmişe dönelim. Jenn Wasner ve Andy Stack'den oluşan grup bir süre garage sounduna sahip gitar müziği yaptıktan sonra daha orijinal bir sound yaratıp Civilian'ı oluşturdular ve alternatif müzik alemlerinde tanınır oldular. Müzik yine gitar ağırlıklıydı, ancak bana göre Wye Oak'un en kuvvetli tarafı olan incelikli motifler ilk bu albümde kendini gösteriyordu. Takip eden Shriek'de ise ritmik ve dinamik yapı başarılı oluşturulmuştu, özellikle Tower ve Glory çok iyi groovelara sahipti. İki albüm arasında olması nedeniyle Tween'i Civilian ve Shriek'le kıyaslayıp hangi albüme daha yakın olduğunu bulayım dedim ilk başta, ama pek bir sonuca varamayacağımı fark ettim. Çünkü Tween iki albümden de çok farklı. Öyle ki Tween acaba Wye Oak'un gelecekteki soundu böyle mi olacak diye düşündürüyor. Ayrıca, toplama bir albüm olmasına rağmen grubun diğer albümleriyle boy ölçüşebilecek de bir albüm Tween. İlk parça Out Of Nowhere bir intro niteliğinde ve albümün geneline hakim olan atmosferik soundu yoğun bir şekilde bünyesinde barındırıyor. Takip eden If You Should See ve No Dreaming'de Cocteau Twins etkileri duymak oldukça sevindirici. Özellikle No Dreaming Wye Oak'un hemşehrisi Beach House'un son albümlerinde bulamadığım en iyi Beach House şarkılarına benziyor. Tam Wye Oak bu sefer efekti bol bir shoegaze/dreampop albümü yapmış derken, Too Right albümü sert ve karanlık bir noktaya çekiyor. Better 'da basit bir gitar melodisi kozmik bir soloya evriliyor, Trigger Finger'da uzaktan gelen vokallere eşlik eden gitar tonları ise Civilian'ı hatırlatıyor. On Luxury'deki bas ve vokalin etkileşimi ise bence albümün en güzel olayı. Nakarattaki vokal, kıtadaki bass melodisini devam ettiriyor gibi. Watching the Waiting folk esintili ve albümün beni en endişelendiren şarkısı. Son yıllarda popüler olan folk-revival grupları üzerimde öyle kötü etki yarattı ki, yakınından geçildiği anda huzursuzlanmaya başlıyorum. Aman Wye Oak bu şarkının devamını getirmesin. Bu eleştirim özel durumundan ötürü Tween için geçerli olmasa da, kesinlikle inanıyorum ki, Wye Oak o albümü yaptığı zaman gerçekten büyük bir grup olacak.


İngiliz söz yazarı-şarkıcı Ghostpoet, karantina döneminde I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep ismindeki yeni albümünü yayınladı. Jazz-noir ve neo klasik melodilerini, minimal elektronik ritimlerle buluşturan Obaro Ejimiwe aka Ghostpoet, yeni albümünde de kendine özgü vokaliyle hikayelerini anlatmaya kaldığı yerden devam ediyor. Massive Attack'ın 2016 yılında yayınladığı Come Near Me parçasına vokalleriyle eşlik etmesiyle isminden daha çok söz ettiren Ghostpoet'i son olarak 2018 yılında Babylon sahnesinde canlı olarak izleme fırsatı yakalamıştık. 2017 yılında yayınladığı Dark Days & Canapes albümünün akabinde 1 Mayıs 2020 tarihi itibarıyla paylaştığı, 10 parçadan oluşan I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep isimli yeni Ghostpoet albümünü aşağıdan dinleyebilirsiniz.


Amerikalı enstrüman üreticisi Gibson, 20. yüzyılın müzik dünyasında en etkili elektro gitaristlerinden olan Jimi Hendrix'e ait gitarların replikalarını yarattı! Jimi Hendrix'in iki ikonikleşmiş Gibson gitarı 1969 Flying V ve 1967 SG Custom, Gibson tarafından özel bir bakıma alınmıştı. Bunun üstüne Gibson, bu iki gitarın replikalarının yaratıldığını açıkladı. Hendrix'in The Flying V gitarından, 125 tane sağlak ve 25 tane solaklar için üretilecekken SG Custom gitarından sadece 150 tane sağlaklar için üretilecek. Gitarlarla birlikte aynı zamanda Jimi Hendrix'in ünlü ses mühendisi ve prodüktör iş birlikçisi Eddie Kramer'in arşivinden Hendrix'in fotoğrafları ve çeşitli anektodları da paylaşılacak. Hendrix'in 1969 Flying V ve 1967 SG Custom gitarlarının Gibson tarafından üretilen replikalarıyla ilgili detaylı bilgi ve tanıtım videosu için aşağıdaki linke göz atabilirsiniz!


Beklentileri ucu ucuna karşılayan yeni Daft Punk albümü Random Access Memories'in en güzel özelliğinin bizi yeniden Giorgio Moroder'e kavuşturması olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. İtalyan prodüktör Moroder'in sesi soluğu uzun süredir çıkmıyordu; yeni Daft Punk albümünün künyesinde Giorgio Moroder adını görünce ise heyecanlanmak kaçınılmazdı. Zira bir hatıratma yapmak gerekirse Berlin, Freddie Mercury, Blondie ve Donna Summer, prodüktörün 70'li ve 80'li yıllarda çalıştığı isimlerden sadece birkaçı. Yine Türkiye'de kara listeye alınan 'Midnight Express' filminin Oscar ödüllü müzikleri de ona ait. Kalp atışını hızlandıran 'Chase'in cazibesinden kaçmak hala pek mümkün değil. Moroder sound'unun etkilerini ise takip eden yıllar boyunca elektro-pop icra eden çoğu prodüktörün çalışmalarında hissetmek mümkün. Daft Punk albümünde yer alan oto-biyografik 'Giorgio'nun güzelliği bir yana, 80'lik Moroder'in performansını yeniden sahnelerde icra ettiğini görmek büyük mutluluk. İtalyan prodüktör bu performanslarından birini ilk kez çaldığı Amerika Birleşik Devletleri'nde Deep Space NYC'de gerçekleştirdi. Performansın kaydı ise internet üzerinden dinlenebilir.


we fell in love in october ile yeni nesil alternatif müziğini tekeline alan girl in red'den yeni bir October marşı geldi. Norveçli söz yazarı-şarkıcı girl in red bu yıl sessiz kaldığı müzik piyasasına geri döndü. 2018'de çıkarttığı We Fell in Love in Octoberın devamı olan October Passed Me By şarkısında Marie Ulven'e The National'dan tanıdığımız Aaron Dessner eşlik ediyor. girl in red yeni teklisinin şu anki ruh halini ve müzik algısını tam anlamıyla yansıttığını belirtiyor. 2021'in Nisan ayında çıkardığı If I Could Make It Go Quiet albümünden sonra geri dönüş yapan şarkıcı, October Passed Me By ile seyircilerine sonbahar aylarının hüznünü ve duygularını benzersiz bir şekilde yansıtıyor. October Passed Me By'ın 14 Ekim'de yayınlanan bir de kısa filmi olacak. Linkten ulaşabilirsiniz. girl in red'in yeni teklisi October Passed Me Byı aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


Severek takip ettiğimiz Glass'ın 22 Mayıs'ta gerçekleşmesi planlanan ve iptal olan Nublu konserinin detaylarını an itibariyle öğrenmiş bulunuyoruz. Yazılanları üzülerek okuduk ve ortadaki durumu hiç hoş karşılamadık. Aşağıda Glass'ın paylaştığı yazının linkini ayrıca paylaşacağız ama özet geçmek gerekirse; Nublu konseri öncesi soundcheck için mekana bırakılan eşyaların çalınmasıyla ilgili yaklaşık 3 haftadır devam eden bir süreç var. Bu sürecin sonucunda Glass'ın tüm çabaları ve uğraşına rağmen mağdur edildiğini okuduk. Bu konunun hassasiyetini geçmiş dönemde sık sık yazarak dile getirmeye çalıştık. Glass'ın başına gelenlerin geçmişte ve bugün de sık sık tekrarlandığını düşünüyoruz. Yansıyanlar kadar bilgimiz olan bu konuda, pek ses etmeseler ya da duyuramasalar bile birçok müzisyenin mekan veya organizatör kaynaklı sorunlar yaşadığını biliyoruz. Bu topraklarda müzik ile uğraşan insanların dinleyiciyle yaptıkları müziği paylaşabilmeleri için neredeyse hiçbir beklenti içinde olmadan konser verdikleri herkes tarafından biliniyorken, bu insanlar üzerinden para kazanıp, bir de onlara haksızlık yapılması hoş değil. Söz konusu yazıda Nublu'nun elektrik tesisatındaki yaşanan sorun nedeniyle Nublu'nun sesçisini elektrik çarptığı yazıyor. Neyse ki, çok ciddi bir şey olmamış ama aksi bir durumda, sesçinin sağlığına doğrudan etki edecek bir durum doğsaydı ne yapılacaktı? Organizatör'ün kendi çıkarları doğrultusunda, üzerinden para kazanacağı müzisyen ve mekan arasında güçlü olandan yana tavır koymasını nasıl değerlendirelim? Kaybolan bir bilgisayara sadece bilgisayar gözüyle bakıp, içindeki tüm bilgilerin görmezden gelinmesine ne diyelim? Mesela, mekanın içi para dolu kasası çalınsaydı yerine yeni kasa aldıklarında çalınan paralar da içinde mi olacaktı? Konuya ilişkin gerçekten sorulacak çok soru var. Burada doğrudan Nublu'ya yönelik eleştiri getirmek işin kolay kısmı ama ben Türkiye'deki mekan sahiplerinin müzisyene bakış açısının biradan farklı olduğunu düşünmüyorum. Biraz daha fazla bira satabilmek için promosyon malzemesi yapılan konserlere ve bunların farkında olmasına rağmen, sadece müzik yapabilmek adına sessiz kalan müzisyenlerin varlığını bu olay ile tekrar hatırlatalım. En sonunda lanet olsun bilgisayarına dedirtecek kıvama getirdiğiniz Glass'a da geçmiş olsun dileyelim. Sen müzik yap biz buradayız! Dinlemeye devam edeceğiz.


Glastonbury Çağdaş Performans Sanatları Festivali'nin organizatörleri, etkinliğin bu sene de gerçekleşemeyeceğini açıkladı. Glastonbury Çağdaş Performans Sanatları Festivali, sadeleştirilmiş kullanımıyla Glastonbury, yeşil alanda müzik ve canlı sanat performansların sergilendiği dünyanın en büyük açık hava festivallerinden biri. Geçtiğimiz sene Covid-19 nedeniyle düzenlenemeyeceği açıklanan festivalin bu sene de salgın durumunun devam etmesinden dolayı iptal edildiği açıklandı. 1970'den beri İngiltere'nin Pilton, Somerset bölgesinde Glastonbury şehrinde hippi akımları ve özgürlük hareketi etkisi ile yapılmaya başlanmış olan etkinlik, geçen seneye kadar her yıl düzenleniyordu fakat geçtiğimiz sene pandemiden ötürü iptal olmuştu ve yeni gelen bilgilere göre bu seneki etkinlik de iptal edildi. Katılımcılar haklarını bu sene gerçekleşmesi beklenen etkinliğe aktarmıştı fakat bu yılın da iptal olmasıyla birlikte hakları 2022'ye aktarılabilecek. Henüz 2022 için belirlenen bir line up olmamasıyla beraber umudumuzu kaybetmeden 2022'deki harika geri dönüşe tanıklık etmek için can atıyoruz! Bu esnada 2019'un bazı unutulmaz anlarına tanıklık etmek isterseniz aşağıdaki linke davet ediyoruz.