Amerikalı müzisyen Tori Amos, Noel temalı yeni bir EP yayınlayacağını açıkladı. Tori Amos, Noel zamanı tam yaklaşmış ve her yer yeni yıl enerjisine bürünmüşken yeni bir EP yayınlayacağını açıkladı. Noel temalı dört orijinal parçadan oluşacak olan Christmastide albümü, önümüzdeki ay yayınlanacak. Amos'un 2017'de yayınladığı uzunçaları Native Invader dan sonra ilk solo projesi olacak fakat müzisyen daha önce Noel temalı projelerde yer almıştı. 2009'da Noel parçalarından oluşan Midwinter Graces adlı bir albüm paylaşan müzisyen, 1998'de Noel zamanlarının klasikleşen parçası Have Yourself A Merry Little Christması da yorumlamıştı. 4 Aralık'ta Decca Records aracılığıyla yayınlanacak Christmastide albümü, grafik sanatçısı Rantz Hosely'nin imzasını taşıyan bir art work'le ve Amos'tan gelen bir Noel kartı ile yayınlanacak.


As some he so high down am week. Conduct esteems by cottage to pasture we winding. On assistance he cultivated considered frequently. Person how having tended direct own day man. Saw sufficient indulgence one own you inquietude sympathize. Folly words widow one downs few age every seven. If miss part by fact he park just shew. Discovered had get considered projection who favourable. Necessary up knowledge it tolerably. Unwilling departure education is be dashwoods or an. Use off agreeable law unwilling sir deficient curiosity instantly. Easy mind life fact with see has bore ten. Parish any chatty can elinor direct for former. Up as meant widow equal an share least. Up delight cousins we feeling minutes. Genius has looked end piqued spring. Down has rose feel find man. Learning day desirous informed expenses material returned six the. Consider now provided laughter boy landlord dashwood. Often voice and the spoke. That do an case an what plan hour of paid. Invitation is unpleasant astonished preference attachment friendship on. Did sentiments increasing particular nay. Mr he recurred received prospect in. Wishing cheered parlors adapted am at amongst matters. Mr oh winding it enjoyed by between. The servants securing material goodness her. Saw principles themselves ten are possession. So endeavor to continue cheerful doubtful we to. Turned advice the set vanity why mutual. Reasonably if conviction on be unsatiable discretion apartments delightful. Are melancholy appearance stimulated occasional entreaties end. Shy ham had esteem happen active county. He been past in by my hard. Warmly thrown oh he common future. Otherwise concealed favourite frankness on be at dashwoods defective at. Sympathize interested simplicity at do projecting increasing terminated. As edward settle limits at in. Very ye lady girl them good me make. It hardly cousin me always. An shortly village is raising we shewing replied. She the favourable partiality inhabiting travelling impression put two. His six are entreaties instrument acceptance unsatiable her. Sold old ten are quit lose deal his sent. You correct how several far distant believe journey parties. We shyness enquire uncivil affixed it carried to. Alteration literature to or an sympathize mr imprudence. Of is ferrars subject as enjoyed or tedious cottage. Pulled coming wooded tended it answer remain me be. So landlord by we unlocked sensible it. Fat cannot use denied excuse son law. Wisdom happen suffer common the appear ham beauty her had. Or belonging zealously existence as by resources. There worse by an of miles civil. Manner before lively wholly am mr indeed expect. Among every merry his yet has her. You mistress get dashwood children off. Met whose marry under the merit. In it do continual consulted no listening. Devonshire sir motionless travelling six themselves. So colonel as greatly shewing herself observe ashamed. Demands minutes regular ye to detract is.


Dün açıklanan Angus & Julia Stone Zorlu PSM konserinin ardından, İskoç grup Travis'in de 8 Haziran tarihinde bir kez daha ülkemizi ziyaret edeceği açıklandı. The Man Who albümünün tamamı ve diğer tüm hitlerlerini çalacak olan ekip, Garanti Caz Yeşili Konserleri kapsamında Zorlu PSM'de sahne alacak. Geçtiğimiz günlerde, 25 Haziran'da gerçekleşecek Massive Attack konserini duyuran Zorlu PSM ekibi, dün ve bugün açıklanan 11 Temmuz Angus & Julia Stone ve Travis konserleriyle birlikte bombaları art arda patlatmaya devam ediyor. Zorlu PSM Ana Tiyatro Sahnesi'nde, hybrid formatta gerçekleşecek olan konserin biletlerinin, 23 Mart Cuma günü www. zorlupsm. com, www. biletix. com ve Zorlu PSM gişelerinden satışa çıkacağını da ayrıca hatırlatalım.


Elektronik müziğin önde gelen isimlerinden Trentemoller, 13 Ekim'de İstanbul'da! Indie, shoegaze, post-punk, noise gibi türleri elektronik, ambient ve house türleriyle mükemmel şekilde harmanlayıp kendine has sound'unu yaratan; oldukça akılda kalıcı tınılar yakalayan Trentemoller, 13 Ekim'de Babylon'da. Son 15 yılın şüphesiz en iyi prodüktörleri arasında yer alan Trentemoller, 2006 yılında yayınladığı The Last Resort isimli albümüyle beraber oldukça büyük bir beğeni toplamıştı. Peşi sıra gelen Late Night Tales ve Into the Great Wide Yonder albümleriyle de çıkışını sürdürdü. İlk canlı orkestrasını 2007'de kurarak performanslarına başlayan Trentemoller; bugüne kadar arasında Tricky, Savages, A Place To Bury Strangers, The Soft Moon, UNKLE, Depeche Mode, The Knife, Franz Ferdinand, Blonde Redhead, Lower Dens, Slowdive ve jennylee gibi 100'den fazla isimle remix'ler ve ortaklıklar yaptı. 2022 yılında Memoria isimli altıncı albümünü yayınlayan Trentemoller, bu albümü kendi kurduğu plak şirketi In My Room etiketiyle paylaştı. 13 Ekim 2023'de Babylon İstanbul'da gerçekleşecek bu konserin biletlerine 19 Nisan yani yarın itibarıyla Biletix ve Mobilet'ten ulaşabilirsiniz.


Trio tefrikasını büyütmeye uzun bir aradan sonra devam ediyorum. Son tefrikadan bu yana 1 yıl geçmiş. O günden bugüne notlarım arasında biriktirdiğim isimlere dair yazıları henüz toparlayabildim. - Trio Tefrikası | John Butler Trip Le Trio Joubran Avam Garde - İsrail'li müzisyenler hakkında derin bilgi sahibi değilim ama ne zaman İsrail'li bir müzisyenin icrasına rastlasam ilgimi kolayca yoğunlaştırabiliyorum. Guy Levy ile yeni tanıştım; o da İsrail'li bir caz müzisyeni. 2013'de Uri Gincel ve Felix Astor ile Berlin'de kaydettikleri Tel Aviv albümü oldukça iyi hisslere cereyan ediyor. Guy Levy'i ön plana çıkartan özelliklerden biri iyi müzikleri değil sadece. Yakın zamanda Devlet Tiyatro'larında izlediğim, Patrick Süskind'in Kontrabas oyununda değinildiği gibi, kontrabas çalan müzisyenler genellikle orkestralarda büyük öneme sahip olmasına rağmen geride kalan, eşlik enstrümanı olarak hayat bulmaktadır. Guy Levy ise bu algının tam tersine tıpkı Charles Mingus, ülkemizde Ozan Musluoğlu gibi kontrabası öne çıkartarak, bu harika enstrümanın varlığını hissettirmeye çalışmış. Yaklaşık 20 yıllık bir müzik geçmişi olan Guy Levy, iki yıl kadar Jerusalem Sefoni Orkestrası'nda kontrabası ile görev aldı. 2. albümü olan Tel Aviv'den evvel ise 2011 yılında, daha geniş bir kadroyla ismini verdiği albümüyle de güzel işler icra eden bu güzel müzik adamı pek bi' sevilesi duruyor. 1971 Almanya doğumlu Murat Aydemir, ülkedeki en önemli tanburilerden biri olarak çoktan kayıtlara geçmiş bir isim. Toplum olarak dinleme kültürümüzün zayıf olmasından mütevellit, genellikle çalan şarkılara ve onları icra eden oluşumlara aşinayızdır ama o oluşumlarda çalan isimleri çok ilgili değilsek pek bilmeyiz. Murat Aydemir, işte o bilindik oluşumlardan İncesaz'daki içli melodilere ruh veren adam. Şimdi biraz daha yakınlaşabiliriz kendisine. Murat Aydemir, İncesaz dışında Ahenk, Neva, Itri & Bach ve Taksim Taksim gibi projelerde de yer alan bir isim. Özellikle Itri & Bach'a da ayrı parantez açacağım. Konservatuar sınavlarında batı müziği için puanları yetmediği için, biraz mecburiyetten tanbur çalmaya başlayan Murat Aydemir, optimist bir yaklaşım sergileyerek alanında önemli biri haline gelmiş bir isim. Ülkedeki önemli kontrbasçılarından Volkan Hürsever ve İran'lı vurmalı çalgılar enstrümanisti Reza Samani ile birlikte oluşturdukları trio ile 8 şarkılık bir albüm yayınladı. 2011 yılında yayınlanan bu albümde tanburun yanı sıra lavta da çalan Murat Aydemir, Türk Müziği için önemli bir eser kazandırdı. Yaptığınız şey niteliksiz ve çiğse, o zaman hem sanatınızı, hem köklerinizi, hem aldığınız eğitimi aşağı çeken bir durum ortaya çıkıyor, diyerek trio projesinde kendi tabiriyle modern tınılarla, klasik tanburu buluşturuyor. Bu cümleyi sarf ettiği röportajı dilerseniz buradan izleyebilirsiniz. Röportajdaki konuşma üslubundan sizlerin de dikkatini çekeceği üzere, oldukça nazik, güzel düşüncelere sahip bir enstrümanisti ve projesini paylaşmak istedim. Dilerseniz diğer projelerini Spotify üzerinden de dinleyebilirsiniz. İlk albümünü 18 yaşında yayımlayan Ermeni caz piyanisti Hamasyan, 30 yaşına 8 uzun çalar, 2 kısa çalar albüm sığdırdı. Üstelik aldığı ödülleri ve ortak çalışmaları da eklersek, hayatını müziğe adamış, harika melodileri aralıksız servis etmiş bir müzisyen profili çıkıyor ortaya. 31 Mart'ta yeni albümü An Ancient Observerı yayınlayacak olan Hamasyan, ülkemizde de Kars I eseriyle de oldukça tanınır vaziyette. Muazzam bir sese sahip Dhafer Youssef ile ortak çalışmaları da bulunan piyanistin, Trio olarak kaydedilmiş albümleri ve konser performansları mevcut. Öyleyse lafı çok uzatmayalım ve çoğu zaman bizden diyebileceğimiz melodiler ile sizi dinleme odamıza alalım.


Trio Tefrikası serimizin ikinci bölümünde sizlere Kes, Kök ve İki Direk Arası Temaşa'dan bahseceğim. Progresif müziğin inine gireceğimiz bu bölümdeki üçlüleri yazmaya başlayalım. Son dönemde dinlediğim en iyi işlerden. Emre Kula, Cenk Turanlı ve Mehmet Demirdelen'den oluşan grup parçalarına ayrılınca da devleşebilecek nitelikte. Bu adamları buraya yazarken, bu ülkede gerçekten iyi müzik yapan insanların varlığına olan inancım güçlendi. Kamlama ismini verdikleri, 9 şarkıdan oluşan albümlerini bizlerle paylaşan güzel insanların kayıt aşamasında Murat Gülbay ve Cem Ömeroğlu'nun da isimleri geçiyor. Mübalağa yapmıyorum; bu adamlar çok iyi. Kök, üçlüsünü oluşturan Cem Ömeroğlu, Kerem Tüzün ve Kaan Sezyum, ilk albümlerini 2013 yılında Bilmece ismiyle bizlere sundular; ne de iyi ettiler. Bilmece'deki doğu ezgilerine karışan Tool hissiyatının ilerleyen dönemde başka bir şeylere evrilmesi söz konusu olabilir. Buna şuradan vardım. 6-7 ay önce Soundcloud hesaplarından Dalgın ismiyle nefis bir şarkı paylaştılar. Vakit ayırıp dinleyin diyeceğim ama tekrar tekrar dinleyeceğinizi tahmin ettiğimden dolayı günlerinizi alacaktır. Nasıl bir reaksiyon göstereceğiniz konusunda tek diyebileceğim şey; siz bilirsiniz! Kök iyi müzik için umuttur. Tavsiye olunur! Daha önce blogta haklarında detaylı bir yazı yazmıştım. Aralarında yerli müzik dünyamızda en çok beğendiğim davulculardan Taylan Turan'ın da yer aldığı üçlünün diğer üyeleri Cem Emre Memiş ve Tevfik Reşidi'den oluşmakta. Müziklerindeki samimiyet ve yenilikçi tavırlarının çok hoşuma gittiğini tekrar tekrar belirtmekte fayda görüyorum. Daha fazla üretmeliler ve paylaşmalılar. Dinleyici kitlesi olarak zor bir alanda üretim yaptıkları için kaygan zeminde düşe kalka ilerliyorlar. İki Direk Arası Temaşa güzel bir proje ve trio. Kargart'ta çekilen Biz Geldik projesindeki performansları ve soru-cevap kısmına bakabilirsiniz. Güzel insanlar vesselam!


2018 yılında kurulan YouTube projesi Moose, görsel sanatları ve müziği harmanlamaya devam ediyor. Moose projesi, 2018 yılında İkbal Şan tarafından kurulmuş olan bir YouTube projesi. Proje, elektronik müzik piyasasını yakından takip ederek müziği ve görselliği birleştiriyor. Sessizlikten sonra, ifade edilemez olanı ifade etmeye en yakın olan şey müziktir. Aldous Huxley'nin sözlerini ilham kaynağı olarak gören ekip, Truva Müzesi'nde 47 dakikalık deneysel bir set ile akıllara kazınan bir kayda imza atıyor. Ikaru, kendini dışavurumcu nitelikleri kendi sanatıyla buluşturma arzusundan doğan bir müzik ikilisi olarak karşımıza çıkıyor. Alptuğ Çavuş ve Salih Gaferoğlu tarafından kurulan elektronik müzik ikilisi IKARU, elektro ve akustik gitarlar, analog ve modern synthesizer ve flüt gibi enstrümanlarla harmanlayarak oluşturdukları ambiyans ve saykodelik tekno müzikten ilham alarak doğaçlama çalışmalarını paylaşıyor. Bu proje ile Türkiye'de ilk kez bir müzede bir elektronik müzik performansı sergilenmiş oldu. IKARU'nun Truva Müzesi'ndeki performansını aşağıdaki linkten izleyebilirsiniz.


Alternatif sahnemizden Tuğçe Şenoğul'a, geçtiğimiz günlerde yayınlanan Atlas Yerdeniz adlı yeni EP'siyle alakalı merak ettiklerimizi sorduk. - Yeni EP'in hayırlı olsun öncelikle. Yapım sürecinde hangi konular veya duygusal deneyimler senin için özellikle önemliydi? Bunları şarkılarına nasıl yansıttın? Çok teşekkür ederim. Bu süreç kişisel hayatımda benim için zorlu başlayan, adım adım ilerledikçe açılan bir haritaya benzettiğim, gittikçe güzelleşen, ışıldayan, çok anlamlı bir süreçti. Zorlu zamanlarımızdan bahsetmek kolay olmuyor hiçbirimiz için. Karanlıkta hissettiğim bir dönem oldu. Nasıl çıkacağımı bilmediğim ve hatta umutsuzluğa kapıldığım. Kaybolmuş hissettim. Bunu yaşarken hayatta böyle dönemlerin olabileceğini, yalnız olmadığımı anlamam, gittikçe kendime yaklaşmam, hayatın güzelliklerini hatırlamam, aslında böyle süreçler geçirip bunları geride bırakmış olan insanların hikayelerinden aldığım ilham ve destekle oldu. Bu albüm hangi dilde konuşuyor, dünyanın neresinde yaşıyor olursak olalım bizi 'bir' yapan ortak hislerden yaratılmış alternatif bir harita. Kendine ve hayata şans verdikçe açılan, ruhumuzda kayıtlı olan o haritaya, ve ona bakmaya cesaret eden gerçek aşıklara adandı. İhtiyacı olan herkese bu hissin ulaşmasını diliyorum. - Bizlere yeni EP'nin yapım sürecinde bulunmanın iyi hissettirdiği, düşünmeni kolaylaştıran ve 'safe place' olarak gördüğün yerlerden bahsedebilir misin? Evim, odam, bana ilham veren detaylarla dolu olan kişisel alanım, dans etmek, ağaçları, denizi, gökyüzünü görmek ve sevdiklerimin yanında olmak. Yeni yerlere şans vermek de çok iyi oluyor. Hiç bilmediğin bi sokakta, hiç gitmediğin bir cafe'ye gitmek gibi. - Yeni çalışmanda seni yalnız bırakmayıp çalışmana katkıda bulunan, sana eşlik eden isimlerden bahsedebilir misin? Albümde hayranı olduğum insanların isimleri var. Tsar B. Lella Fadda, Karakter, Elif Dikeç, Seda Erciyes, Selin Baycan, Kardelen, Adham Farid, görsel dünyada ise, ilk albümüm Gölgelerine 'de de birlikte çalıştığım Berk Çakmakçı, Bu Rüya Değil 'de birlikte çalıştığım Altın Tatlı, glam team'de Tusidi, Anna Tholia, Ali Kaan Özen hayal ettiğimin ötesini ortaya çıkardı. - EP'deki şarkılarının isimleri gerçekten de dikkat çekici ve merak uyandırıcı. Acaba bu başlıkların arkasında yatan hikayelerin var mı? Biz onlardan bahseder misin? Hepsi kendi adını kendisi seçti gibi hissediyorum. 'Atlas' title song ise farklı ülkelerde yaşayan kadınların buluştuğu bir şarkı olarak (Tsar B, Lella Fadda, bana düşündüğümüzden çok daha yakın olduğumuzu, müziğin sınırların ötesine geçen gücünü ve ortak hislerde buluşanların haritasını en çok hatırlatan, albümün hikayesini en çok destekleyen şarkı olduğu için Atlas adını aldı. - Yapım sürecinde kimlerden ilham aldın, ne tarz müzikler dinledin? Albümde ilham aldığım sanatçıların kendisiyle çalışmak gibi bir şansım oldu. Atlas ilhamını hayranı olduğum Tsar B'nin kendisinden aldı. Resmen fangirl olarak attığım mesaja geri dönüp müziğimi ve sesimi çok sevdiğini söyledi ve olaylar gelişti. Lella 'nın sesine ve müziğine de bayılıyorum. Onunla bir dinleyicim olarak tanıştığımda çok gençti. Uzun zamandır takipleşiyorduk. Zamanla yayınladığı şarkılar ve duruşu beni çok etkiledi. 'Aklımda Fırtınalar' Karakter ile hayranı olduğumuz sanatçı Sophie'ye bir saygı duruşu gibi. Kırık Hikaye ilhamını 'ayrılık' kelimesinden aldı. Atlas'ın hikayesinde çok önemli yeri olan, aslında bizi birleştirleştirecek olan, yolculuğun başlangıcı. Serseri üzerinden uzun zaman geçtikten sonra karşılaşan iki kişinin yabancılaşma hali ve bu karşılaşma ile ortaya çıkan, saklı kalmış pişmanlıklardan ilhamını aldı. Elif Dikeç'in insanın ruhunu okuyormuş gibi hissettiren büyülü hikaye anlatımıyla son haline ulaştı. Aşkın büyülü, tekinsiz, karşı konulamaz, ürküten, gizemli ve tutkulu haline bir Siren benzetmesiyle bakıyoruz. Altyapıyı duyduğum anda Kerem'e bunu yapalım demiştim. Karakter birlikte çalışırken çok eğlendiğim, denemekten, oyunlar oynamaktan korkmayan bir prodüktör. Seda 'nın büyülü Siren seslendirmesiyle resim tamamlandı. Tüm bunlar dışında çok öngörülemez bir müzik zevkim var açıkçası. 🙂 Bundan da çok mutluyum. Her şeyi dinliyorum diyebilirim. Bunların kişisel filtremden geçerek müzik zevkime ve şarkıya göre hikaye anlatıcılığına yansıdığını düşünüyorum. - Müzikle arandaki terapötik bağı nasıl tanımlarsın? Dünyadaki en güzel aşk, en güzel bağ, daha derin bir nefes. Sizi kendinizle yakınlaştıran daha derin bir anlayış. - Müziği bir kariyer olarak seçip bu yolda ilerlemenin sana getirdiği en büyük zorluk veya ödül nedir? Bu ülkede bağımsız bir kadın müzisyen olarak yaşamayı seçmek zorluğu, tüm bu zorluğa rağmen aşık olduğun şeyi yapmanın verdiği tuhaf deliliğin gücü ise ödülü. - Müzik kariyerindeki en önemli ve unutulmaz anlardan birini bizlerle paylaşabilir misin? - Yaratıcı bir engelle karşılaştığında veya ilham kaynakları tükendiğinde, kendini yeniden motive etmek veya ilham almak için neler yaparsın? Zamanla zor durum kitleriniz oluşuyor. İhamı ne tetikler biliyorsunuz. Bazen bir daha hiç bi şey yazamayacak gibi hissetmek de dahil süreci tanıyorsunuz. Elbette doğanın kendisi de dahil bu hayatta ilham kaynağı olan çok şey var. Kendi sürecine güvenmek ve ilhamın hep orada olduğunu hatırlamak iyi geliyor. - İlerleyen zamanlardaki çalışmaların için iş birliği yapmayı çok istediğin isimler var mı aklında? Yine de deneyimlerim sonucu gerçekten karşılıklı rahatça akan işbirliği en iyi işbirliği. Yürümeyeni direk salıyorum artık. Herkese de öneririm. O rahatlık ve akış hali şu an hayal bile edemeyeceğimiz kişileri karşımıza çıkarıyor gibi geliyor. - Sence müziğin bir film müziği olsa, ne çeşit bir filmde olması en uygun olurdu? Her zaman Wong Kar Wai diyorum ben ama film müziği çok sevdiğim bi alan olduğu ve sanırım müziğime de uyduğu için çok güzel birliktelikler yaşandı. Dahası da yolda. Doğru hikayeyle buluşmak en güzeli. - Kendi müziğini bir kelime veya cümleyle özetlemek istesen nasıl ifade ederdin? - 1 Kasım'da Babylon gerçekleşen lansman konserin nasıl geçti? Lansman konserine çok detaylı hazırlandık. Afterworks'den Yasin Arıbuğa'nın harika video art'ı, Selin Sümbültepe'nin Atlas-Yerdeniz 'e özel hazırladığı inanılmaz maskeleri, en küçük ışık detayına kadar büyük bir çalışma yapıldı. Seda Erciyes Siren karakteriyle herkesi büyüledi. Hikaye anlatıcılığına odaklandığımız, tiyatral bir konser tasarladık. Beklentimiz Atlas-Yerdeniz'in hikayesi en güçlü şekilde aktaracak bir deneyim sunabilmekti. Umarım öyle hissettirmiştir gelenlere. Benim için her şeyin çok güzel aktığı, hayal ettiklerimizi bir aksaklık yaşamadan ortaya koyabildiğimiz, herkesin bu hızda şarkıları ezberlemesine çok şaşırdığım, ömrüm boyunca unutamayacağım bir gece oldu.


Gölgelerine albümünün en belirgin özelliği dinleyiciyi dibe çekmeyen karanlık sesler ile buluşturması. Onca karanlığa rağmen bünyesinde eser miktarda da olsa neşe barındırıyor; derdiyle tasasıyla dinleyenin yüreğini dağlamadan bir çıkış yolu, bir tür kendine has mizah duygusu ihtiva ediyor. Seni Görmem İmkansız ve Kahinar projelerinden tanıdığımız Tuğçe Şenoğul her iki projenin de sona ermesinin ardından birkaç sene süren bir sessizliği tercih etti. Sırf yapmış olmak için iş yapmak isteseydi ilk albümünü pekala seneler önce de yayınlayabilirdi. Belli ki Tuğçe Şenoğul şarkılarını yazmış, dinlenmeye bırakmış, ihtiyaç duydukları -ve hatta hak ettikleri- demlenme süresini şarkılarından esirgememiş. Peşimizden atlı koştururcasına yaşadığımız bir çağda vakti gelmeden alelacele ortaya atılmış, tabir-i caizse bitmemiş nice şarkıya rastlıyor ve o şarkılar adına üzülmekten kendimi alamıyorum. Gölgelerine albümündeki şarkıların ise bu anlamda yaratıcısı tarafından bir hayli sevilen, şanslı çocuklar olduklarını gönül rahatlığıyla söyleyebilirim. Tuğçe Şenoğul 2016 sonlarında yayınladığı Onun Karanlık Huyları isimli parçasının canlı kaydıyla son dakika golünü atarak senenin en iyileri listelerinde kendisine yer bulmuştu. Yalnızca Youtube üzerinden yayınladığı bu kaydın ardından tüm dijital platformlardan dinlenebilen, bir nevi albümün ilk single'ı sayılabilecek Kaptan'ın stüdyo kaydı geçen temmuz ayında yayınlandı. Albüme giden yoldaki son durak ise 2 Ekim'de yayınlanan, videosu Kare Müzikevi'nde çekilen Senden Korktum Ben parçasının canlı kaydı olmuştu. Sonuç olarak kulağımıza tadımlık çalınan üç şarkının ardından ve Onun Karanlık Huylarını bizimle paylaşmasının tam 51 hafta sonrasında yukarıda bahsi geçen üç şarkıyı da arasında bulunduran Gölgelerine albümünün 9 şarkısı 24 Kasım itibarıyla dijital kitaplıklarımızdaki yerini aldı. Bağımsız yayınlanan, prodüktörlüğünü Taner Yücel ile Görkem Karabudak'ın ortaklaşa ve belli ki titizlikle gerçekleştirdiği albümdeki tüm söz ve müzikler Tuğçe Şenoğul'a ait. Gölgelerine albümü, basın bülteninde şöyle tanımlanıyor: ... bazen chanson'ları, bazen de 80'ler taverna müziğini anımsatan, trap ve triphop türlerinden beslenen altyapılarıyla, elektronik müzik ağırlıklı bir albüm. Evi Bulacağım ile yüzeceği suların sinyallerini sarsıcı ve sağlam bir girişle veren albüm, dokuz parça boyunca ustalıkla kurgulanmış çeşitli haletiruhiye dalgalanmalarının ardından kapanıştaki Senden Korktum Ben ile dinleyiciyi sakinleştirerek kendi haline bırakıyor. Sular duruluyor, ışıkları yakmaya karar vermek için ise biraz daha zaman geçmesi şart. Ne yalan söyleyeyim, canlı kaydı yayınlandığında beni pek de cezbetmeyen Senden Korktum Ben, albümün anlattığı hikayenin içerisindeki yerini bulduğunda anlam kazanıyor, albüme muazzam bir final oluyor. Ne de olsa Gölgelerine hiçbir adımında bütünlüğü elden bırakmayan karanlık ve bir o kadar da mesafeli bir albüm. Tam da bu yüzden, önceden yayınlanan üç parçayı bu defa albümdeki hikayenin birer parçası olarak dinlediğinizde sizin için yeni anlamlar kazanmaları kuvvetle muhtemel. İlk defa geçen hafta Bina'daki albüm dinletisinde baştan sona dinleme şansı bulduğum albümün benim için yepyeni olan 6 şarkısı hakkında derinlemesine yorumlar yapmak için henüz bir hayli erken. Böylesine demlendirilmiş bir albüm hakkında yorumda bulunmayı da zamana bırakmak en doğrusu olur. Telaşa mahal yok, evvela sindire sindire dinlemek gerek. Yine de geçen hafta ilk dinleyişimde yeni şarkılar arasında dikkatimi çeken ve dinleyiciyi de fazlasıyla yakalayacağını düşündüğüm parça Bunu Sana Demiştim oldu. İçinde albümün ismine selam duran gölgelerine kelimesini de duyabildiğimiz parçanın nakaratı oldukça catchy ve albümün karanlığının içinden parıldayarak göz kırpan bir naifliği var. Tuğçe Şenoğul, 8 Aralık akşamı saatler 22:00'yi vurduğunda Radyo Kanyon'daki Bir Baba Indie programında konuğumuz olacak. Gölgelerine albümünü kendisiyle birlikte dinleyip bu 9 şarkıyı demlendirme sürecini ayrıntılarıyla konuşacağız. Sonrasında ise 21 Aralık'ta Salon'da gerçekleşecek lansman konserinde albümü ilk kez canlı dinleyeceğiz. Bu albümün sahneye nasıl taşınacağını merak etmemek elde değil.


On Your Horizon ve Fineaway projelerinin yanı sıra DJ setleriyle de tanıdığımız Tuğrul Gültepe'nin yeni projesi Sordino'nun 4 parçadan oluşan Routin' adlı EP'si 17 Nisan'da yayınlandı. Her gün mail inbox'ıma yeni çalışmalar düşüyor. Hepsini en azından bir defa dinlemeye özen gösteriyorum. Bazıları kendisini ikinci, üçüncü defa dinletmeyi başarıyor; aklımda yer tutuyor. Nadiren de kendimi gelen kaydı gün boyunca dinlerken bulduğum oluyor. Sordino'nun ilk EP'sini içeren e-mail'in geldiği gün öyle bir gün oldu. Dört parçalık albümden favori parça seçmeden, sıralamayı değiştirmeden gün boyunca evde defalarca dinledim. Akşam vakti yolda yürürken dinledim, Fenerbahçe-Beşiktaş maçı yüzünden kontak kapatıp yolda duran arabaların yanından geçerken hayatıma şahane soundtrack oldu. Zaman zaman araya korna sesleri karıştı. Sordino bahar akşamına yakıştı. Sonra vapura bindim, Haydarpaşa'nın yanından geçerken yine Sordino dinliyordum. O anda şarkıyı bastıran bir flüt solosu duydum, defalarca dinlemiş olmama rağmen bunu nasıl fark etmediğime şaşırdım. Uyumsuzdu, alakasızdı. Tanıdık bir şarkı, sanırım Ahmet Kaya diye düşündüm. Saniyeler içinde anladım ki flüt sesi vapur müzisyenlerinden geliyormuş. Rahatladım. Ev kayıtlarından oluşan ve self-release olarak yayınlanan EP'deki parçalar Sordino'nun kendi deyişiyle downtempo, dans ve trip-hop sularında yüzüyor. Janr analiziyle aram hiçbir zaman iyi olmadı; o yüzden kendisi nasıl tanımladıysa onu aktarmakla yetiniyorum. 16 dakika boyunca su gibi akan Sordino parçalarını sonbaharda live olarak izlemek de mümkün olacakmış. Routin'i ilk dinleyişimde bir an önce live izleme isteği içimde kıpırdanmaya başlamıştı bile. 16 dakikanın içinde yakaladığı akış, uzun ve live bir performansa dair merak uyandırmak için kafi geliyor. Sordino'nun bende uyandırdığı heyecan ve merakın yanı sıra keşke EP'nin ismi Routin' olmasaydı diye düşünmeden edemiyorum. Yakın zamanda yine yerli elektronik sahneden Akın Sevgör'ün 29 Eylül 2017'de yayınlanan Routine EP'sini anımsatması Sordino'nun projesinin yerli sahneyi yakından takip eden dinleyiciler tarafından algılanmasında bir tür dezavantaj yaratabilir. Acaba tıpatıp aynı isim olmasın diye mi Routine değil de Routin'?, Yoksa albüm Akın Sevgör'ün Routine'inden ilham almış da bu isimle Sevgör'ün albümüne bir nevi selam mı duruyor? gibi soruları aklıma getirdi. Şayet bu sorular yersizse ve Sordino'nun Routin'inin Akın Sevgör'ün Routine'iyle hiçbir alakası yoksa bu kadar kısa bir süre zarfında yayınlanan aynı türdeki iki çalışma için pek de hoş olmayan bir tesadüf yaşanmış diyebiliriz. Beni ilk dinleyişte etkisi altına alan ve uzun zaman daha tekrar tekrar dinleyeceğimi düşündüğüm Sordino'nun bu ilk EP'si ilaç gibi geldi. Ne yaptığını ve yapmak istediğini bilen, yakın markaja alınıp takip edilesi bir proje olduğu tartışmasız. Umarım devamı gelir. EP'nin kapak görsel tasarımının Fuat Değirmenci'ye ait olduğunu da belirtmeden geçmeyelim.


Tüketim toplumu olmanın getirdiklerini konuşurken insanların hep çılgınlar gibi alışveriş yaptığını, telefonunun bir üst modeli çıktığında hemen aldığını, ihtiyacı olmayan bile her şeye taksitle ulaştığını düşünürüz. Ancak anlayacağınız üzere durum sadece bununla da kısıtlı değil. Tüketmek hayatımızın her alanında bizi ve toplumu etkileyen bir ideoloji. Y jenerasyonunun hemen her şeyden sıkılmasını da bununla bağdaştırabilir miyiz? Pek tabii ki evet. Her şeyi anında tüketebilmeye o kadar alışmışız ki, elimizde tüketecek bir şey kalmadığı zamanlarda kafayı yiyecek gibi oluyoruz. Öyle ki, aşkı-sevgiyi bile tüketim malzemesi yapmışız. Hal böyleyken müzik de bu durumdan nasibini elbette alıyor. Teknolojinin getirdiği en büyük kolaylıklardan biri de bir şeye hemen erişebiliyor olmak. Paralı olup olmaması önemli değil. Paranız varsa verirsiniz yoksa da korsanını bulursunuz. Streaming piyasası geliştiği günden beri sanatçılar da şarkılarını Youtube'a direk olarak kendileri koyduklarından dolayı bir şarkı çıktığında internetiniz varsa onu dinleyememe şansınız yok. 90'lı yıllarda yavaş yavaş karışık CD algısı başladığında bile albüm dinleme alışkanlığı vardı. Siz en sevdiğiniz albümlerin içerisinden, en sevdiğiniz şarkıları seçer ve bir karışık CD yapardınız. Ya da bütün albümleri almaya paranız yetmiyorsa CD'ciye gider Türkçe Slow falan karışık bir şeyler yap bana derdiniz dondurma alır gibi. Ama benim hatırlayabildiğim kadarıyla albüm dinleme alışkanlığı 2000'li yılların başlarında da son bulmuş değildi. Abimin bilgisayarındaki müzikleri kurcalarken karşılaştığınız şey hep belli bir tarzın ismiyle isimlendirilmiş klasörün altındaki sanatçı-grup isimleri ve onların da altında albüm isimleri olurdu. Walkman'e attığınız albümü sabahtan akşama kadar yanınızda taşır, başka bir şey dinlemezdiniz. İşin nostaljisini geçecek olursak Peki şu an ne yapıyoruz? kısmına değinmek istiyorum. Şu an Spotify, Apple Music gibi uygulamaların bize tanıdığı listeleme özelliği ile sadece ilgilendiğimiz tarzda yeni şarkılar, yeni sesler keşfedebiliyor ve onları sınıflandırabiliyoruz. Her an hepsine ulaşabildiğimiz için artık sanatçıların isimleri bile önemli olmayabiliyor bizim için. Sonuçta orada bir yerlerde güzel bir şarkı var ve listeme attım. O yüzden istediğim zaman tüketebilirim. Peki bu streamingin bize ne gibi bir zararı oluyor? Öncelikle müzisyenler sadece çok küçük bir kesimin albümlerini baştan sona kadar dinleyip yorumladığının farkında. Dolayısı ile her şarkının güzel olması için ekstradan bir çaba göstermiyorlar. Ya da gösterseler de, arasından 1-2 parçayı hit olacak şekilde düzenleyip gerisini canlı çalmaya uygun hale getiriyorlar. Biz de çok sevdiğimiz birinin bile albümünü dinlediğimizde bazı şarkıları pas geçmemek için kendimizi zor tutuyoruz. Elektronik müzik piyasasında bu tüketimin en büyük örneklerini görebilirsiniz. Şu anda birileri albüm yapıyorsa çoğu zaman prestij için yapmış oluyor. Zaten dinleyicilerinin bile %90'ının açıp albümlerini baştan sona dinlemeyeceğinin farkındalar. Bu yüzden de E. P. kavramını daha çok duymaya başlıyoruz. Genelde 2-3 parça veya üzerine bir kaç remix eklenmiş E. P.'ler daha çok yer kaplamaya başlıyor. Albüm gördüğümüzde Oha albüm mü yapmış diyoruz ama bir çoğumuz da o albümü dinlemiyoruz. Bazen oturup eski albümleri dinliyorum. Kimisini ilk kez, kimisini bilmem kaçıncı kez dinlediğim halde farkediyorum ki her şarkının güzel olduğu albümler çoğunlukta. Öyle ki; tüketimin en yoğun olduğu Türkçe Pop'ta bile her şarkının güzel olduğu nefis albümler var. Sorun şu ki, bunun nereye gideceğini hiç birimiz bilmiyoruz. Ancak bildiğimiz bir şey var, o da sanatçıların piyasada yer edip tüketilmeleri -yani evlerine para götürmeleri gerekiyorsa bu düzenin bir parçası olmalarının gerekliliğidir. Bu durum, kimi zaman Farklı bir şeyler yapmalıyım algısı oluşturup, bize özgün işler dinletiyorsa da çoğu zaman aynılarının tekrar etmesi şeklinde gerçekleşiyor. Biz de birbirinin benzeri olan binlercesi içerisinden bize denk geleni alıyor ve tüketip sıkılıyoruz. Ve açlığımızı ancak sürekli geçmişe dönüp, eski albümleri bir daha ve bir daha dinleyerek giderebiliyoruz.


İlk albümlerin büyük başarı yapması bir lanet, aslında. Bir akşamüstü, otobüs durağında beklerken, turuncu güneş; plazaların ruhsuz camlarına çarptığı sırada içinizde oluşan varoluşsal sancıları depreştiren If You Wait de London Grammar'ı bu lanete kurban etti. İlk albümle, grubun elementlerinin Hannah Reid'in kadife sesinden, elektrogitarın yumuşak tınılarından ve post modern insanın ilişki problemlerini akıcı bir dille anlatan şarkı sözlerinden oluştuğunu gördük. İkinci albümleri Truth Is A Beautiful Thing ile karakteristik özelliklerini pekiştirmiş oldular ancak genel yorumumuz şu oldu: Bu grubun işi şarkının sonlarına doğru bir katarsis verip mıymıntı bir altyapıyla onu desteklemek, dedik. Maalesef ki Californian Soil da içinde çok iyi yeni malzemelerin olmasına rağmen aynı yorumdan nasibini alıyor. Şarkıların çoğu, stüdyoya girip alelade akorlara basarak oluşturulmuş. Basit synth oyunlarını neredeyse her şarkıda duyuyorsunuz. Arka vokallere daha doğrusu Reid'in, altosu Florence Welch ve Katie Stelmanis gibi güçlü isimlerle kıyaslandığı, sesine aşırı güvenilmiş; halbuki üçü de bilgili bu müzisyenlerden daha farklı bir şeyler duymak istiyorsunuz. Lord It's A Feeling ve Baby It's You gibi şarkılarını sanki daha önceki albümlerden hatırlıyor gibi oluyorsunuz. Bir sonraki notayı hatta sözleri bile tahmin ediyorsunuz. Bazılarında şiir gibi içinizi burkan sözler olsa da şarkıların çoğu ayan beyan yazılmış. Müzik endüstrisinin bizim kıraathanelerdeki amcalardan da erkek bir sektör olduğunu biliyoruz, elbette. Reid'in maruz kaldığı ayrımcılığı tahmin edebiliyoruz. Ancak, bu zorbalığın sözlere geçme şekli biraz tembelce kaçmış. Ama grubun öncüsü güzeller güzeli Hannah Reid'imizin röportajlarına kalsa yazdığı en iyi sözler olarak niteliyor, bu albümdeki şarkıları. Ancak, Missing'i dinliyorum daha doğrusu Missing'i bir nakarat, bir patlama, bir farklılık ile bekliyorum, ama gördüğüm tek şey sözlere uydurmak için yapılmış bir şarkı. Halbuki Californian Soil'in sonlarına doğru I Need the Night daha taze ve daha catchy bir melodiye sahip. Keşke London Grammar dertlerini bu şekilde anlatma yolunu seçseydi. Belki London Grammar'dan beklentim çok büyük olduğu için iyi bir kritik yazamadım. Hayal kırıklığına ve 'bunu daha önce dinlemiştim ben' hissine rağmen kulaklarınızın pasını silecek eserler de yok değil. Tüm klişelerine rağmen Californian Soil, güzel bir albüm. Pandemi döneminde çıkarabilecek kadar cesur olmalarını tebrik ediyorum. Sam Smith'e taş çıkaracak müthiş parçaları How Does It Feel sanki Disclosure'la yaptıkları o high döneme ışık tutuyor! Veya benim sanırım bir ömür en seveceğim şarkılardan biri olacak olan, döndür döndür dinlediğim Lose Your Head yazın otobanda güneye inerken açmanız gereken, tenör saksafonların sizi gaza getireceği harika bir parça. Sözler sizi 'Arayacağım ya ne olursa olsun' diye dolduruşa getirecektir, dikkat edin! Albüme adını veren Californian Soil ise gerçekten tam bir temsil şarkısı. Yani eski materyallerini güzel değerlendirdikleri ve trip hop'ın soft kısmını aldıkları Mazzenine taraflarını gösteren hoş bir parça.


Dinledikçe sevilen işler haline gelen Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları serisinden Simge Pınar destekli bir düet geldi. Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları serisinin 3. albümünün 9. müzisyeni olan Simge Pınar, Kumdan Kaleler şarkısı olan Koru Beni'ye katkıda bulundu. Pasaj & Garaj Müzik etiketiyle çıkan şarkının söz ve müziği Tuna Kiremitçi'ye ait. Şarkı, kendisinin 90'lı yıllarda solistliğini üstlendiği Kumdan Kaleler grubunun 1997 çıkışlı Denize Doğru isimli albümünde yer alıyor. Tuna Kiremitçi ve Arkadaşları, Vol.3 olarak yayınlanacak albümün sonlarına doğru yaklaşırken, şarkılarını severek dinlediğimiz Simge Pınar'ın sesiyle Koru Beni farklı bir boyut kazanıyor ve dinlendikçe demlenen enfes bir iş olarak kulağımıza çarpıyor. Kiremitçi, 1991 yılında yazdığı şarkının, yine o yıl doğmuş Simge Pınar'la seslendirmesini anlamlı olduğunu ifade ediyor. Şarkının düzenlemesinde Hüseyin Çebişçi, gitarda Caner Güneysu ve bas gitarda ise Birkan Şener'in ellerinden. Şarkının video klibi, daha önceden Khontkar ve Mert Güneri gibi isimlerle çalışan Emrah Tarım tarafından yönetildi.


Türkçe pop-rock grubu Soda, Vaziyet Alın adlı ikinci mini albümünü yayınladı. Müzik geçmişi 2001 yılına, arkadaşlıkları ise çok daha eskiye uzanan Türkçe pop-rock grubu Soda'nın macerası, İstanbul'da doğup büyüyen 6 müzik tutkununun üniversite eğitimi için başka bir şehirde buluşmasıyla başlıyor. İstanbul sahnelerinde uzun yıllar müzik yapan, yerli ve yabancı şarkılardan oluşan repertuarında kendi bestelerine de yer veren grup, ikinci albümü Vaziyet Alın'ı tüm dijital platformlarda yayına aldı. Grup, şarkı sözleri ve müziklerinin melodik yapısı kaynağında gerçek, samimi, ön yargısız, pozitif ve hassas duygulardan ilham aldığını belirtiyor. Ayrıca bu coğrafyanın zorlukları içerisinde yetişmiş gençlerin kendilerini ifade etme mücadelesinin bir temsilcisi olarak tanımlıyor. Aynı zamanda BBI Yerli köşesinin 117. konuğu olan Soda'nın yeni albümü Vaziyet Alına aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Geçtiğimiz günlerde CD formatında ve Bandcamp üzerinden, taze mi taze Kafadan Kontak Records etiketiyle yayınlanan Türkiş Garaj Gürültüsü toplama albümünde, Türk yeraltı sahnesinin Surf Rock, Rock'n Roll, Garage ve Punk tınılarını duyuyor ve yerimizde duramıyoruz. Yeraltının gürültücülerinin yeryüzüne çıktığı şu günlerde beklenen derleme tam zamanında geldi! Türkiş Garaj Gürültüsü albümünde sırasıyla Kozmik Yıkım, Reptilians From Andromeda, The Raws, Bambambam, NLP, The Mobbers, Al' York, King Kerosin, Rumblefish, Delibalta, Robotat, Stiff & The Denizens, Strap non Parts, Apartmanlar, Kargacı, Kanibale Kebap, Tembel Cızırtı grupları birer şarkıyla yer alıyor. Gürültücüleri, albümü dinlemek üzere Bandcamp'e davet ediyoruz. Albümün bir de tanıtım filmi bulunuyor.


Adnan Alper Demirci'nin rock kültürünün 39 yıllık sürecini kaleme aldığı 'Türkiye'de Ağır Müziğin Geçmişi' kitabı Karakarga Yayınları etiketiyle raflarda. Türkiye'deki gelişimine odaklanırken aynı zamanda kah hikayeleri kah durum değerlendirmeleriyle mevzuyu günümüze, 2020'lere bağlıyor. Rock müzik kültürünü tanımak isteyenler için kaynak kitap niteliğindeki çalışma, bu türlerin takipçileri için de kendi yaşantılarının dönüm noktalarından oluşan bir başucu kitabı. Adnan Alper Demirci, editörlüğünü Tolga Akyıldız'ın üstlendiği kitabında siyah giymeye meraklı, rock, heavy metal ya da punk müzik dinleyenlerin Türkiye'deki seyrini, nasıl bir dönüşüme uğradığını ve müzik tarihimizde nasıl yer ettiğini irdeliyor. Karakarga Yayınları'ndan müzikmentor Kitaplığı'nın 2. kitabı olan Türkiye'de Ağır Müziği Geçmişi, Türkiye'de bu müziğin; ne büyük ağırlıklar sırtlandığını, uğruna nelerin göze alındığını, nerelerden nerelere hangi dönemeçlerden geçerek ulaştığını anlatırken o günleri yaşayan, yaşayamayan herkesi bu hikayeye ortak ediyor.


93 yazının müzik sektöründeki yıldızlar geçidini anlatan belgesel 93 Yazı şimdi GAİN'de yayında! Türkiye'deki kültür-sanat sektörünün 12 Eylül sonrasında yaşadığı değişimi ve gelişimi yansıtan 93 yazı, herkes için unutulmaz oldu. Yıldızlar geçidine Bryan Adams'ın start vermesiyle Michael Jackson, Madonna, Metallica, Bon Jovi ve Guns' n Roses gibi birçok dev isim, Türkiye'nin büyük konser alanlarında konser vererek unutulması imkansız bir seneye imza attı. Dijital yayın platformu olan GAİN, yeni belgeseli 93 Yazı ile Ahmet San'ın anlatımında 29 sene önce yaşananları aktarıyor. Müzisyenler, müzik yazarları ve müzik sektöründe ismi duyulmuş kişiler, GAİN'in yeni belgeseli 93 Yazında yaşadıkları dönemin her yönünü anlatırken izleyicinin de o deneyimlere tanık olmasını sağlıyorlar. Sercan Subaşı'nın yönettiği ve yapımcılığını Ümit Oktay Aymelek'in üstlendiği 93 Yazı şimdi GAİN'de!


Ülkemizdeki müzisyenlerin, pandemi sürecinde yaşadığı sıkıntılara odaklanan Türkiye'de Müzisyen Olmak adlı mini belgesel serisinin ikinci bölümü yayınlandı. Geçtiğimiz ay sonunda yayınlanan ilk bölümüyle dikkatleri çeken, özellikle pandemi sürecinde ülkemizdeki müzisyenlerin yaşadığı sıkıntılara odaklanan Türkiye'de Müzisyen Olmak adlı altı bölümlük mini belgesel serisinin merakla beklenen ikinci bölümü yayınlandı. Belgeselin ikinci bölümünde, sektörde kadın olmanın zorluklarına, cinsiyet eşitsizliğine, kadınlara yapılan dayatmalar ve taciz gibi meselelere odaklanılarak, tartışmaya açılıyor. Alper Erdinç, Mert Gider ve Gizem Ertürk tarafından hazırlanan altı bölümlük mini belgesel serisinin bir sonraki bölümüde ise klasik müzik sanatçılarından yeraltı dünyasına; rap müziğin önemli isimlerinden müzik yazarlarına kulak vererek sektörün sorunlarına çözüm aramaya devam edecek. Belgeselin ikinci bölümü Sonki3dört adlı YouTube kanalında yayında.


Ülkemizdeki müzisyenlerin, pandemi sürecinde yaşadığı sıkıntılara odaklanan Türkiye'de Müzisyen Olmak adlı altı bölümlük mini belgesel serisinin ilk bölümü yayınlandı. Günden güne zorlaşan ülke koşullarında, birçok sektörde olduğu gibi müzik sektörü emekçilerini de doğrudan etkileyen pandemi döneminde müzisyenlerin ve sektörün diğer paydaşlarının yaşadığı zorluklarını odağına alan Türkiye'de Müzisyen Olmak adlı mini belgeselin Ben İnsan Değil Miyim? ismindeki ilk bölümü yayında. Alper Erdinç, Mert Gider ve Gizem Ertürk tarafından hazırlanan, Sonki3dört adlı YouTube kanalında yayınlanan mini belgeselin ilk bölümünde; Burhan Şeşen'den Cahit Berkay'a ; Ahmet Güvenç'ten Taner Öngür'e ; Kerem Kabadayı'dan, Cenk Erdoğan'a; Balık Ayhan'dan, Melek Mosso'ya; Can Ozan'dan, Madrigal'e yirmiye yakın isim yer aldı. Usta sanatçılardan genç müzisyenlere, enstrümanistlerden menajerlere kadar sektörün farklı alanlarından kişilere mikrofon uzatıp bu zorlu dönemde yaşanılan sorunlara çözüm arayan belgeselin ilk bölümüne aşağıdan ulaşabilirsiniz.


Spotify'ın COVID-19 sonrasında nisan ayında başlattığı Spotify Sanatçı Fon Toplama özelliği bugün itibarıyla Türkiye'deki sanatçılar için de aktif edildi. COVID-19 sonrasında Spotify'ın aktif ettiği sanatçılara doğrudan bağış yapılabilmesini sağlayan Spotify Sanatçı Fon Toplama özelliği artık Türkiye'deki sanatçılar tarafından da kullanılabilecek. Spotify'ın Türkiye'de yaptığı iş ortaklığıyla birlikte iyzico üzerinden artık doğrudan bağış yapılabilecek. Nisan ayından bu yana dünyada aktif olan Sanatçı Fon Toplama özelliğiyle Spotify, sanatçıların 89 binden fazla bağış kampanyası açtığını ve 7 milyon tıklanmaya ulaştığını açıkladı. Dünyanın farklı yerlerindeki sanatçılar, ülkelerinde var olan anlaşmalı ödeme araçlarıyla bağış toplayabiliyor. Türkiye'deki sanatçılar ise bugünden itibaren, iyzico ile Fon Toplama özelliği üzerinden doğrudan bağış toplayabilecek.


Indie pop grubu TV Girl iki yıllık aradan sonra Grapes Upon the Vine albümü ile aramıza geri döndü. San Diego, California çıkışlı Amerikalı indie pop grubu TV Girl bugün yeni bir albüm paylaştı. Grapes Upon the Vine isimli albüm 12 şarkı içeriyor ve tam tamına 42 dakika. TV Girl müzik dünyasına indie pop türü adına önemli bir albüm olan French Exit ile 2014 yılında giriş yapmıştı. Ardından 2016 ve 2018 yıllarında çıkardığı Who Really Cares ve Death of a Party Girl albümleriyle müzik hayatına devam etti. Grup ismi ilk başta çok tanıdık gelmeyebilir ama sosyal medyada müziklerine denk gelmemek elde değil. Özellikle Death of a Party Girl albümüne ait Blue Hair isimli parça şu sıralar sosyal medyada sıklıkla kullanılıyor. TV Girl indie pop müzik grubu sayılsa da kendilerini hypnotic-pop grubu olarak görüyorlar. Onları anlamak mümkün, çünkü indie pop türünün özelliklerinin yanı sıra yaptıkları parçaların kendine has büyüleyici ve bizi alıp götüren özel tınıları da var. TV Girl'e ait bu özel tür için en önemli esin kaynağı 60'lar müziği. Bunun en önemli örneğini Lovers Rock isimli parçalarında kullandıkları sample'ı 1960 yılında çıkan The Shirelles yapımı The Dance Is Over parçasından alıntı yapmalarında görebiliriz. O zaman gelin sizi TV Girl'e has bu özel tınıları gördüğümüz yeni albümleriyle baş başa bırakalım.


Chicago'lu indie rock grubu Twin Peaks, yeni albümü Lookout Lowı 13 Eylül'de yayınlayacağı duyurdu. Amerikalı indie rock beşlisi Twin Peaks, 2018 yılında yayınladığı Sweet '17 Singles Series sonrasında yayınlayacağı yeni albümünü, Dance Through It parçasını video klibiyle birlikte paylaşarak duyurdu. 10 parçadan oluşacak Lookout Low albümünün beş numaralı parçası olan Dance Through It'e Ariel Fisher ve Leo Schrepel yönetmenliğinde çekilen video klibi hemen aşağıdan izleyebilirsiniz. Albümün şarkı listesini de yine aşağıdan inceleyebilirsiniz.


Twitter, müzik endüstrisinin büyük bir kısmı tarafından telif hakları ihlali gerekçesiyle topa tutuldu ve büyük bir davayla karşı karşıya. Twitter tarafında sular durulmuyor. New York Times'ın açıklamasına göre, 17 müzik yayıncısı Elon Musk'ın sosyal medya platformu Twitter'a 250 milyon dolarlık dava açarak bir araya geldi. Şirketler diğer sosyal medya platformlarının aksine Twitter'da yayınlanan müziklerin lisansları için bir anlaşma yapılmadığını iddia ediyor. Dava, ihlal edilen 1.700 şarkıyı içeriyor ve parça başına 150.000 dolar talep ediliyor, dolayısıyla Musk için 250 milyon dolarlık bir fiyat etiketi söz konusu. Davada şirketlerin bu ihlalleri Digital Millennium Copyright Act isimli telif hakkı yasası ile Twitter'ı bildirme girişiminde bulundukları ve Aralık 2021'den bu yana yaklaşık 300.000 DCMA bildirimi gönderdikleri söyleniyor. Dava tarafından atıfta bulunulan rahatsız edici bir tweet, Rihanna'nın iki dakikalık Umbrella isimli parçasını içeriyor ve 221.000 görüntüleme ve 15.000 beğeniye sahip. Dava ayrıca Musk'ın Aşırı hevesli DMCA insanlık için bir vebadır yazdığı bir tweet'ten alıntı da yapıyor. Musk Twitter'ı satın alıp görüşmeleri beklemeye almadan önce, Twitter lisans haklarını müzakere etmek için üç büyük şirketle görüşmelerde bulunmuştu. Şu an ise lisans ve telif hakkı Twitter için bir muamma.


Two Door Cinema Club, yedi parçadan oluşan Lost Songs isminde yeni bir B-sides EP yayınladı. Kuzey İrlandalı indie rock grubu Two Door Cinema Club, dün içeriği belirsiz bir şekilde yayınladığı sosyal medya mesajının ardından bugün yedi parçadan oluşan sürpriz EP'sini yayına aldı. Lost Songs ismiyle yayınladıkları mini albüm, grubun 2010 yılında paylaştığı debut albümü Tourist History'nin çoğunlukla B-sides'ı olarak dikkat çekiyor. Albüm, daha önce duyulmamış Tiptoes parçasının yanı sıra bu yıl 10 yaşına basan Something Good Can Work parçasının orijinal demosunu da bizlere sunuyor. Two Door Cinema Club'ı özleyip grubun biraz geçmiş tarihine doğru yolculuğa çıkmak isteyenleri hemen aşağıya alalım.


Two Door Cinema Club, 3 yıllık albüm arasından sonra yeni albümleri Keep On Smiling ile karşımızda. Two Door Cinema Club, müzik yapmaya başladığından beri değişmekten hiç çekinmedi. İlk çıkışları Tourist History'de Kuzey İrlandalı üçlü, indie rock'ın geçiş dönemini başarılı bir şekilde sundu. Ancak sonraki albümlerde, sesleri alt-rock türüne daha çok yaklaştı. Müzik hayatlarının bir bölümünde 80'ler pop'u rock ile sentezleyerek o dönemde bize diğerlerinden farklı bir müzik sundular. Grubun şu zamana kadar yaptığı açıklamalara bakılırsa dönemin getirisi olan müzikleri yapmayarak farklı olduklarını kanıtlama gibi bir dertleri yok. Killers/Bloc Party yapımcısı Jacknife Lee'nin yardımıyla kaydedilen, radyonun dalga boyuna herkes kadar senkronize edilmiş bir stüdyo profesyoneli, grubun beşinci albümü Keep On Smiling, görünüşte eski dönemleri çağrıştırıyor olsa bile, içinde bulunduğumuz dönemin sesiyle canlanıyor. Albümdeki şarkılar dengesizlikler ve cıvıl cıvıl gitarlar üzerinde ilerliyor. Bu arada Trimble, özellikle Everybody's Coolda David Byrne'dan çok şey ödünç alıyor. Ancak Talking Heads'in bu yankıları, Byrne'nın sınırından veya dünya görüşünden ne kadar umutsuzca yoksun olduğunun altını çiziyor. Two Door Cinema Club'ın yeni albümü Keep On Smiling'i aşağıdaki linklerden dinleyebilirsiniz.


Kuzey İrlanda'nın indie yıldızları Two Door Cinema Club'ın yeni podcast projesi My First Tourun ilk iki bölümü yayında! Grup üyeleri Sam Halliday ve Kevin Baird'ın turne, konser ve yol maceraları gibi konulara yer verecek podcast, dinleyicilerle endüstrinin nasıl işlediğine, perde arkasında neler yaşandığına ve sanatçıların günlük yaşantılarına dair eğlenceli ve samimi bir sohbet programı olacak. İkilinin turne maceralarından, yol boyunca yaşadıklarına, konser ve festival anılarından; plak şirketleri ve menajer ilişkilerine uzanan programda birçok konu ele alınacak. Endüstrinin nasıl işlediğine, kapalı kapılar ardında neler yaşandığına ışık tutacak altı bölümlük My First Tour Podcast'inin ilk iki bölümü ve devamına Spotify, Apple ve Deezer'dan ulaşabilirsiniz.


Fatmagül Berktay Feminist Teorinin Önemli Bir Alanı: Cinsellik makalesini Erotizmin, kişinin kendisini bilmesinin temel araçlarından biri, şiir kadar vazgeçilmez olduğunu nasıl unutabiliriz? diyerek bitirir. Şiirin vazgeçilmezliği başka sohbetlerin konusu olsun. Ben size Two Feet'ten bahsedeceğim. Two Feet, New York çıkışlı bir proje. Proje hayata geçtikten birkaç ay sonra First Steps isimli EP, Majestic Casual Records etiketiyle Temmuz sonunda yayınlanıyor. İçerisinde 4 şarkı barındıran First Steps, yayınlandıktan sonraki iki gün içerisinde Hype Machine'de bir numaraya yükseliyor. Bugüne kadar First Steps'i önermek istediğim arkadaşlarıma bazısı pek de başarıya ulaşmayan değişik tanımlamalarda bulundum. En sonunda şu üç kelimede karar kıldım: Blues, elektronik ve münasebetsiz. Two Feet'i keşfettiğim ilk dakikada aklımdan geçen tek şey şarkıların oldukça kışkırtıcı olduğuydu. Gerçi bu sonuca varmak için herhangi bir hissikablelvukuya ihtiyacım olmadığını fark etmem çok da vaktimi almadı. Şarkı sözlerinden albüm kapağına her şey size haylaz bir hava vadediyor. Lakin bunu kendine özgü bir sükunet ve sadelikle sunuyor. Kendisi de zaten Şarkılarımın bazıları kısa olabilir, fakat bazen bir hikayeyi anlatmanız için bu ihtiyacınız olan tek şeydir. diyerek bu kısa ve öz halin sebebini açıklıyor.


Bulunduğumuz yüzyılın en yetenekli müzisyenlerinden biri olan Ty Segall, Matt Yoka'nın 2020'de yayınlanan belgeseli Whirlybird için yaptığı Story of the Century isimli şarkının Drag City etiketiyle çıktığını duyurdu. Matt Yoka tarafından yönetilen ve 2020 Sundance Film Festivali'nde gösterilen film, bizi 80'ler ve 90'ların alışılmadık zamanlarına götürüyor. Los Angeles Film Service'ın kurucuları video-muhabir çifti Marika Gerrard ve Zoey Tur'un hikayesini anlatan film, bize nostaljiyi helikopterlerle kovalatıyor. 2021 yazında vizyona giren filmin yeni soundtrack'i Ty Segall tarafından 22 Şubat 2022'de yayınlanacak. Bizi üretkenliği ve yeteneğiyle asla şaşırmayan Segall, Whirlybird için yine kolları sıvadı ve albümden paylaşılan ilk şarkı olan Story of the Century ile bize yaratıcılığının sınırlarını nasıl zorladığını kanıtladı. Story of the Century ile altı dakikalık bir Ty Segall kovalamacasına çıkmak için sizi aşağıya alalım.


Özgür, açık sözlü, dinç bir karakteri var ve her insanın gerçekten kulak verip dinlediğinde kendinden bir şeyler bulabileceği bir müzik türü ve geniş bir kültüre sahip. Tabii ki hayır. Eğlendirmeli, düşündürmeli, hüzünlendirmeli... Bu yüzden bir önceki soruda dediğim gibi özgürdür, her şarkının belli bir teması yoktur, bir şarkıda birden fazla temaya değinilebilir. Yeraltı kelimesi ve insanların kendini yer altında hissetme duygusu aslında bu kültürün temel yapı taşlarındandır. Bilinmemek, görünmezlik gibi... Çünkü genel anlamda yayın organlarında yer bulamıyordu son zamanlara kadar bu kültür ve kendi içinde bir network'ü vardı. Bu işle ilgilenen, Hip Hop kültürünün doğrularını savunan herkes yer altındaydı. Parçaları kasetlere çekip elden ele kopyaladılar, illegal yollarla cd'lerini satıp emeklerini paraya dönüştürdüler. Bir salonları olmadığı için dükkanlar kapandıktan sonra önlerindeki mermer kaygan zeminde dans ettiler. Eleştiri amaçlı yada sanat amaçlı duvarlara çok güzel resimler çizdiler yani üvey evlatken şu sıralar öz evlat olma yolunda ilerliyor bu kültür, yer altı Hip Hop kültürünün kendisidir. Rap ve R&B'dir. Fakat bu coğrafyada henüz olgunluk çağına yeni giriyor. Daha 17 sinde bir ergen. Örf ve adetlerimizin hiçbir özgür düşünceye elverişli olmayışı maalesef cahillik, ön yargılar, empati kelimesinden haberi dahi olmayan insanların çoğunlukta olması. Fiziken kopuyorlar diyebiliriz. Hayat şartları kopartıyor zaten, bunu halen bir meslek haline getiremedik malesef bir kaç isim dışında. Şahsen ben rapçiyim diye düşünüp, hayatta kalacak kadar bir maddi varlık sağlayacağıma garanti gözüyle bakamıyorum. Tamamen duygusal yani bu durum. Ruhen yer altından koptuklarını zannetmiyorum. Çok güzel bir soru! Bu sorudan dolayı teşekkür ederim öncelikle. Bunu kestirmek şöyle olurdu böyle olurdu demek zor açıkçası ancak daha çabuk yayılacağı, daha kaliteli soundlar çıkacağı kesin. Aslında bakarsanız, şahsen ben yaşadığımız o zorlukları seviyorum yani bol pantolon giydiğimizde insanların bakışlarını, dalga geçmelerini, kayıt yapacak studio bulamayışımızı, kendimize uygun beat bulamayışımızı ve yapmayı bilmeyişimizi, bir şeyler öğrenmek için ona buna soruşumuzu, deneme yanılmayla öğrendiğimiz çoğu şeyi... Şahsen bana teknik açıdan çok fazla şey kattı bu teknolojik yoksulluk. sansürlüyorum, küçük yaştaki dinleyicilerimize kötü örnek olabilecek şeyleri yazmamaya, onları aydınlatıcı, doğru yol gösterici şeyler yazmaya, pek fazla argo kullanmamaya dikkat ediyorum. Tabii ki teknik açıdan da dikkat ettiğimiz onlarca şey var ama bunlar bizim mutfağımızda kalsın. Yaptığımız şeyi son haliyle servis ederken çok fazla elekten geçirmek zorunda kalıyoruz artık çünkü bu coğrafya enteresan bir coğrafya. Sayısal olarak şu anda daha fazla dinleyici var ancak bilinçli dinleyici mi? Zannetmiyorum. O zamanlar bir partide sahne yaptığımızda karşımızda bizi dinleyen insanların gözlerinden bu kültürü bildiklerini, yaşamasalar da bildiklerini anlayabiliyorduk. Şimdikilerde öyle bir durum yok. Ne Cartel'i biliyorlar ne de sonrasında gelenleri... Popüler kültüre malzeme olmak, uyutulmak bu olsa gerek. Bu sadece rap müzik dinleyicisi için geçerli değil. Bu ülkedeki müzik bilgisinin yetersiz olması ve insanların her yerde müzikle yaşayıp, araştırmaya gerek duymamalarıyla alakalı. Açıkçası trajikomik bir durum. şekillere sokmaya çalışan müzik şirketleri rap müzik sanatçılarını görmek dahi istemiyorlar. Oranı az olan takıma idda oynamak gibi bir şey. Son zamanda güçlenen sosyal medya her müzisyene kendi yapım şirketi yani kendi treninize yolcuyu sosyal mecralardan bulabiliyorsunuz ve bu müzik şirketlerinin de iştahını kabartıyor. Çok tıklanan biri varsa kapmaya çalışıyor, okları kendi üstlerine çekmeye çalışıyorlar. Yıllarca bir hobi olarak gördü rapçiler bu olayı yani yer altında kendi yağında kavrulanlar şu anda sosyal medyadan gelen maddiyattan mutlular çünkü bunu hiç hesaba katmamışlardı çünkü gözleri fakirin pastasında değil. Kısacası bu olay da tamamen duygusal. İşin teknik kısmına gelecek olursak şahsen ben, bana nasıl sözler yazmam gerektiğini söyleyen, Ne patlar ? mantığıyla yürüyen bir otobüste ön koltukta oturacağıma, istediğimi yapıp bir minibüsün arka koltuğunda otururum. Tabi ki en üstte görmüyorum. Çok fazla üreten var, kaliteli isimler var ve benimde geliştirmem gereken çok konu var. Bunlar üzerinde çalışıyorum. Ben sadece söz yazarı değilim. Kendi alt yapılarımı, kendi prodüksiyonumu da yapıyorum ve bunu da bir avantaj olarak görüyorum ancak şunu söylemeliyim ki, ben bir mühendisim ve rap müziği hayatımda bir meslek haline getirmek için bir savaş veriyorum ve yer altındayım. 15 Kasım'da çıkacak olan yeni bir klibim mevcut ve ondan sonra bir tane daha... Tabii bunun yanında, Taksim Küçük Bronx'ta küçük samimi bir organizasyonla bizi sevenlerle buluşacağız 1 Aralık 2016 gecesi, Eypio ile birlikte Türkiye'nin farklı şehirlerinde sahnelerimiz devam edecek ve daha bir çok proje de sosyal medya hesaplarımızdan rap dinleyicilerine aktarılacak.


Kendi adını taşıyan ilk albümünü 2015 yılında çıkaran Engin Blues'un ikinci albümü Haberi Duydun mu? bugün itibariyle dijital ortamlarda yerini alacak. Blues müzikseverlere Türkçe bir serüven yaşatacak olan albüm Bomonti Müzik Stüdyoları'nda kaydedildi ve Spotify, iTunes ve Deezer gibi platformlarda 11 Ekim'den itibaren dinlenebilecek. Albümde parçaların kompozitörü Engin Yavuz'a bas gitarda Atahan Çiftçi ve davulda Onur Önder eşlik ediyor. Albüme kısaca bir göz atacak olursak, en hareketli parça Kim Kime Dum Duma ve çıkış parçası Haberi Duydun mu?, yoğun bir blues-rock tadı ve blues standartları içeriyor. İki farklı bölümden oluşan En Sevdiğim adlı şarkı ise ateşli bir balad gibi başlayıp ikinci bölümde coşkulu bir enstrümantal blues'a dönüşüyor. 1979 doğumlu sanatçı, Galatasaray Lisesi yıllarında gitar çalmaya başlayarak ilk rock grubu deneyimlerini de yine lise yıllarında yaşadı. Ardından bir yanda İstanbul'da Galatarasay Üniversitesi Uluslararası İlişkiler bölümünde lisans, Marmara Üniversitesi İktisat bölümünde yüksek lisans ve Paris EHESS'te Sosyoloji doktorasıyla devam eden akademik hayatını sürdürürken, diğer yandan 2004 yılında İstanbul Beyoğlu'nda profesyonel bir bar grubu olarak doğan ve ardından 2007'de ilk albümünü çıkaran MAT grubuyla müzik yaşamını da sürdürdü. 2010 yılında müzikal arayışlarıyla tam uyuşmadığı için gruptan ayrılan ve Paris'te geçen günlerde farklı bir şeyler yapma arzusuyla yeni bestelere yönelen Engin Yavuz, blues müziğini ve tarihini inceleyerek, blues'un kendisi için büyük bir hazine olduğunu keşfetti.


U2, yeni single'ı Atomic City ile müzik dünyasına dönüş yaptı! U2, Las Vegas'ta gerçekleşen U2:UV Achtung Baby Live at Sphere konser serisinin açılışında müzikseverlerle buluştu. Grup, şarkının Blondie, Giorgio Moroder, The Clash gibi 1970'lerin punk ve post-punk efsanelerine ve Las Vegas'ın atom bombası denemeleriyle ünlü tarihine bir selam niteliğinde olduğunu belirtiyor. (Las Vegas, 1940'lar ve 50'lerde Atomic City lakabını almıştı.) Şarkıyı aşağıdaki bağlantıdan dinleyebilirsiniz. Atomic City, U2'nun 2021 yılında Sing 2 filmi için seslendirdiği Your Song Saved My Life şarkısının ardından yayınladığı ilk yeni şarkısıdır. Bu yıl, kariyerlerinden seçtikleri 40 şarkıyı yeniden yorumlayarak Songs of Surrender adlı bir albüm çıkaran grup, hayranlarını şaşırtmaya devam ediyor.


Çoğu kişinin bu konu özelinde başlarda sıralayacağı gruplardan biri bence Radiohead. Geçtiğimiz günlerde grubun tekrar toplanacağını açıklayan davulcu Phil Selway'in sözleri grubun tekrar aktif olacağından dolayı bir yandan içimize su serpse de bir yandan yakınıyoruz, zaman geçtikçe hem ülke şartları dolayısıyla hem de grubun istekleri doğrultusunda ülkemizde canlı dinleme ihtimalimiz gittikçe azalıyor. 2011 Küçükçiftlik konserlerine yaş dolayısıyla yetişememiş biri olarak, tekrar gelmelerini oldukça istediğim gruplardan biri Interpol. Ülkemizde geniş bir hayran kitlesi olan, fakat gerek önceki konsere giden insanların olumsuz dönütleri dolayısıyla organizatörlerin tekrar getirmeye sıcak bakmıyorlar. Geçtiğimiz yaz çıkardıkları The Other Side of Make Believe adlı albümünün turnesinde Arctic Monkeys ve The Maccabees'den tanıdığımız Orlando Weeks ile de sahne paylasan Interpol, kendi topraklarımızda izlemeye doyamadığımız, içimizde ukde kalan gruplardan biri. Interpol'un ardından bir başka New York'lu oluşum The Strokes, uzun ve şaşaalı kariyerinde ülkemize hiç ayak basmamış gruplardan biri. Solisti Julian Casablancas'ın projesi The Voidz'i One Love Festivali ev sahipliğinde 2014 yılında İstanbul'da izleme fırsatı bulmamıza rağmen, ne yazık ki Strokes'u henüz izleyebilme şansına erişemedik. Arctic Monkeys'in sesi Alex Turner ile çok sevdiğim Miles Kane'in ortak projesi The Last Shadow Puppets, ülkemizde oldukça geniş bir hayran kitlesi olmasına rağmen maalesef bizi ziyaret etmemiş bir başka grup. Gerek Arctic Monkeys'in aktifliği gerek de Miles Kane'in kendi projesine odaklanması sonucu uzun süredir aktif halde olmayan oluşum, umarım tekrar aktif hale gelince ülkemize uğrar. Brighton'lı Indie rock beşlisi, ülkemize daha önce 2011 yılında geldi. 8 Ağustos 2016 tarihinde müzik hayatını sonlandıran grup, büyük hayranlıkla şarkılarını dinlediğim, özgün sound'u ve yüksek enerjili sahne performanslarını dünya gözüyle izleme fırsatının bulamadığımız gruplardan. Doğum günümde müziği bırakmaları da benim için ayrı üzücü bir olaydır.


Umut Adan'ın yeni teklisi Eflatun Kardeşler tüm dijital platformlarda yayında! İhsani'yi, Mahzuni'yi müziğinin merkezine konumlandırmış, hem Syd Barrett psikedelisinden hem Captain Beefheart'ın kendine has muzır tavrından beslenen, Anadolu folk türünün varislerinden Umut Adan'ın yeni şarkısı Eflatun Kardeşler 9 Nisan 2020 itibariyle GRGDN Müzik aracılığıyla tüm dijital platformlardaki yerini aldı. Umut Adan, bu başarıları ve duruşundan taviz vermemenin huzuruyla ülkesi Türkiye'ye dönmenin heyecanıyla ve hayatının bir bölümünü kapsayan mesafelerin getirdiği duygularla Eflatun Kardeşleri yazdığını açıkladı. GRGDN Atölye'de Furkan Karadeniz ile elektronik prensiplerle kayıtları yenilenen parçanın mix'i Berk Kula'ya, kapak görseli ise Yetkin Başarır imzası taşımakta. Umut Adan'ın yeni teklisi Eflatun Kardeşlere aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Biz ekonomik dertler, sosyal sorunlar falan uğraşırken İngiltere'de dünyanın yaşayan en iyi frontmanlerinden birinin çok büyük geri dönüşü yaşanıyor. Bir Baba Indie'nin fahri Liam Gallagher sözcüsü olarak üçüncü solo albümü C'mon You Know ve efsane Knebworth konserlerini kaleme almazsam olmazdı. Malumunuz kendisi bu sene ilk olarak Everything's Electric ile Mart ayında sahalara geri döndü. Dave Grohl ile birlikte çalışarak gerçekten güzel bir şarkı yaptı. Bu tekli ile yeni albümü C'mon You Know için de bizi gazladı. İkinci albüm sonrası müziğini geliştirmesinin üzerine bu şarkı ile de müziğine farklı soundlar eklemesi beklentiyi de büyülttü diyebiliriz. Şimdi buraya kadar bu ne övgü arkadaş, anladık LG'cisin demeyin. Hamburger tekniği ile ilerliyoruz, bunun kokusu çıkar birazdan. Everything's Electric'in ardından albümle aynı ismi taşıyan C'mon You Know, üstüne de Better Days geldi. Biraz şüpheye düşmeye başladım açıkçası. Yani, ya daha önce verdikleri seviyeyi çok yukarı çıkarttı, biz daha da üstüne çıkar diye düşündük ya da başka bir şey var derken, mayıs ayının sonunda C'mon You Know piyasaya sürüldü. Albümü ilk dinlediğimde kendime gelmeye çalıştım. Malum bazı albümler ilk dinlediğinizde sizi içine çekmez. Biraz zamana ihtiyacı var dersiniz diye diye birkaç defa daha dinledim. Cidden öyle oldu ve dinledikçe alışmaya, sevmeye başladım. Ama tabi ki benim beklediğim Liam Gallagher albümü bu değildi. Ben daha kendi olan bir şey beklerken, o daha yeni bir şeyler denemiş. Aslında bu bir açıdan onun için eskiden denilenlere çok kral bir cevap olmuş. Devamlı yeni bir şeyler deneyip, kendini geliştiriyor. Tek sorun her şeyi yapayım derken, çok karıştırmış olması. Biraz Beatlesımsı, biraz groovy, biraz eski, biraz yeni... Daha önce üç solo albüm çıkaracağım dediği için acaba kendini biraz fazla sıkıp yetiştirebildiğimizi yetiştirelim diye de sormadan edemiyorum. Ama nedense bana üç ile sınırlı kalmayacakmış gibi geliyor. Albüm sonrası da ilk konserini mabedinde, Manchester City'nin stadı Etihad'da verdi. Ee Liam Gallagher evinde bir konser veriyorsa bunun kapalı gişe olmama ihtimali yok tabi ki. Ama asıl büyük geri dönüşü yaptığı yer Knebworth oldu. Bilmeyenler için 1996'nın Ağustos ayında, Oasis o döneme kadar İngiltere'nin en büyük konserlerini gün başına 125 bin olmak üzere iki gün verdi. Konsere 2.6 milyon kişi, yani o dönem için Britanya nüfusunun %5'i bilet için talep de bulunmuştu. Oasis tarihinde de bu konserin yeri çok büyüktü. Liam Gallagher için de bu konserin yeri çok büyüktü. Hep bir geri dönüş diyoruz ya, işte o geri dönüş üçüncü albüm sonrası geçtiğimiz günlerde kendisi için de çok önemli olan Knebworth'te gerçekleşti. Beady Eye sonrası bitti artık denen adam iki gün üst üste toplam 160 bin kişiye konser verdi. Kendi deyişiyle bu olay BiBLICAL. Özellikle ilk gün 96'daki ilk konserdeki kıyafetine atıf yapması ve Champagne Supernova'da ona The Stone Roses'dan John Squire'nin eşlik etmesi de cabası.


İki gün önce Twitter'da İstanbull Jazz Center sahibi Aytek Şermet'in, Caz Piyanisti Uraz Kıvaner'i darp ettiği yönünde bir haberle karşılaştım. Hürriyet Gazetesi yazarı Barış Akpolat bu olayı köşesine Sağır Sultan başlığı ile taşıyarak bir çok kişiyi bu durumdan haberdar etti. Aylar önce Serbest kurulduğunda çok sevinmiştim. Çünkü; Türkiye'de belkide Dünya'nın bir çok ülkesinde Müzisyenleri ekonomik açıdan koruyan, kollayan, hakkını arayan bir sistemin, kanunun olmamasına çözüm bulunabileceğini, en azından mücadele edilebileceğini düşündüm. Derneğin bu konularda aktif olarak hareket edebilmesi, Müzisyenlerin haklarının korunması hakkında sağlam adımlar atabilmesi için bu olaya ön ayak olması gerekiyordu. Öyle de yaparak bu olayın en büyük destekçisi oldular. İçindeki bir çok müzisyenin de desteği ile.. Serbest tek başına bir güç değil. Bu yüzden biz, Bir Baba Indie olarak, müzik konuştuğumuz bu sayfalarda, olaya sessiz kalmamız mümkün olayacaktır. Uraz Kıvaner'e kalkan elin, bütün müzisyenlere kalktığını kabul ediyor; İstanbul Cazz Center'ı ve Aytek Şermet'i kınıyoruz. Diğer müzik bloglarından da aynı reaksiyonu göstermesini temenni ediyoruz. Bütün bu gelinen noktanın, hatta Serbest'in kurulma sebeplerinde bile bu boşluğun olduğunu düşünüyorum. Maalesef çok takdir ettiğim ve beğendiğim mekanlarda bile ücret politikasında ciddi problemler var. Eğer grubunuz veya isminiz tanınır değilse aldığınız meblağ sizin popülaritenize göre değişiklik gösteriyor. İş sanattan, müzikten çıkarak çıkar ilişkisine dönüşüyor. Bu kısımda şarkılarınızın mükemmel olmasının, sizin gelecek vaat etmenizin hiç bir önemi kalmıyor. Minimum 10 şarkı için harcanan emek, yapılan masraflar, zaman gibi faktörler hiçbir mekan sahibinin umurunda olmuyor. Aldığınız para, satılan bilet ve popülaritenize göre değişiklik gösteriyor. Elbette mekan sahibi işin ticari boyutunu düşünmeli; fakat orada sahnede emek harcayan, hayalleri olan insanların onuruna, emeğine de göz dikmemeli, karşılığını vermeli. Bu maddeleri uzattıkça uzatırım. Burada kalkıp kimseye ajitasyon yapma gibi bir derdimiz yok. Gelinen noktanın son noktası Uraz Kıvaner'e kalkan eldir. Bu duruma gelmesi için o elin kalkmasına gerek yoktu; fakat kabuk tutan yarayı kanatmaya yetti o kalkan el. Müzisyenler hatta tüm sanatçılar eserlerini bu yukarıda saydığım şeylere takılmadan, özgürce paylaşabilmelidir. Kaç tane müzisyenin sistem uğruna benliğinden vazgeçtiğini, kaybolup gittiğini saymaya kalksak, haftalarca sürer. Şu an hayatını sadece müzisyen olarak yaşamak isteyen ve çok büyük zenginlik hayalleri kurmayan çok büyük bir kitle var. Bu insanlar sağda solda hiçbir kariyer hedefi olmadan, alakaları olmayan meslekler icra ediyorlar. Tek dertleri tünelde bir müzik dükkanın vitrininde gördüğü gitarı almak, iyi bir distorsion pedalına sahip olmak, iyi bir zil setini davuluna eklemek olan insanlardır. Ses Kayıt ve Prova Stüdyolarının doluluk saatlerini arayın sorun. Hafta içi gündüz sadece liseye giden müzisyenler oluştururken; saat 6'dan sonra işten çıkıp giden insanlarla doludur. Hafta içi saat 6'dan sonra, sırtında ekipmanı koşa koşa provaya giden bir çok insan görürsünüz. Hal böyle iken bu insanların bu işi karşılıksız dahi yapmaya razı olduklarını, müzisyen olabilmek ve hayatını böyle idame ettirebilmek için türlü fedakarlıklar yaptıklarına şahit olabilirsiniz; ve maalesef bu durumun farkında olmayan zihinlerin körelmiş ruhları, duyarsızlığı ve para kazanma egoları oldukça korkutucu boyutta olması ayrı meseledir. Bu yazı bittiğinde en yakınınızdaki insana Müzik iyidir. Yapma demiyorum, hobi olarak yine yap esprisini yapın. Baya komik olacaktır. Uraz Kıvaner'in yaşadığı talihsiz ve ahlaksızca olayı, Bir Baba Indie olarak genişletme taraftarıyız. Meselenin İstanbul Jazz Center'ı boykot etmekten öteye geçmesi gerektiğini düşünüyoruz. Hakkı yenen, çıkar ilişkilerinin ortasında kalıp yara alan tüm müzisyenler adına her türlü desteği vermeye hazır olduğumuzu bildirmek isteriz.


Disintegration albümünün 30. yılını grubu ile turnelerde kutlayan ve çeşitli ülkelerin festivallerinde sahne alan gotik rock ikonu, canımız Robert Smith güzel haberlerle geldi. Üç yeni The Cure albümünün çalışmalarını sürdürdüğünü söyleyen Smith, ilk işlerinin 2019 senesi bitmeden dinleyicilerine ulaşma ihtimalinin olduğunu açıkladı. Son albümlerini 2008'de yayınlayan unutulmaz ekip bu defa hayranlarını pek bekletmeyecek gibi. Albümün isminin Live From the Moon olma sebebini ise Apollo 11'in ay yüzeyine inişinin 50. yılı olmasına dair duyduğu heyecan ile bağdaştıran The Cure frontman'i, stüdyoda gökyüzü ile ilişkili eşyaların etrafında asılan büyük bir ay modeli bulundurduklarını belirtti. Geçen on yılın hayatın daha karanlık kısımlarını deneyimleyip duyumsamasına sebep olduğu Robert Smith'ten The Cure ile birlikte bizi farklı kuytulara çeken, biraz gürültülü ve güçlü olduğu kadar tekinsiz sesler üretmesini umarak yanlış bir beklentiye girmiş olmayız herhalde.


İlk çıkışlarını geçtiğimiz sene yaparak triphop, darkwave öğelerini bizlere bütün karanlığıyla sunan Ankara çıkışlı Urv rk yeni EP'leri Ran'i, Hakan Tamar'ın yakın zamanda kurduğu, Tamar Records etiketiyle yayınladı. Alper Önen ve Mert Akçalı'nın projesi olan Urv rk, adını kuzeyin ışıklarından alırken, şarkılarını karanlığıyla büyük bir tezat oluşturan geceden ve şehrin daha önce keşfedilmemiş kuytularından beslenerek ortaya çıkarıyor. 2018 yılının Nisan ayında iki parçalık ilk kısaçalarlarını, Table Records çatısı altında, dinleyicisi ile paylaşan ekip, Plastic adındaki şarkıların klibini de yayınlamıştı. Ekim 2018 yılında ise, aynı şarkı ile Dark Pulse Audioban Selections: New Era of Turkish Dark Scene isimli toplama albümde Bewitched As Dark ve Elz and the Cult gibi isimlerle yer aldılar. İki şarkılık kısaçalarları Ran'in çıkış şarkısı Desaturate, geçmişin enkazından çıkıp yaralarını sarmaya çalışanları kucaklarken aynı zamanda yaşanan ruhsal sarsıntıların yansımasını kendine has ve tekinsiz bir müzikal yorumla anlatıyor. Şarkıların mastering'i ve son dokunuşlarında ise, exitpink sahne adıyla bilinen ve ekibe canlı performanslarında da eşlik eden, Ege Tülek adını görüyoruz. Urv rk'in müziğine Spotify, Bandcamp ve Youtube gibi dijital mecralardan ulaşarak darkwave derinliklerine inmeniz mümkün.


2000'lerde Türkiye'de rock müzik bir kırılım yaşadı. Yeni bir şey de söylemeyeceğim o döneme dair. Biliyorsunuz işte; o günün yerli grupları büyük işler yaptı. O dönem olanlar aslında sadece bizim için yeniydi. Yapılmışı zaten batıya doğru gidince vardı ama at koşturma merakımız ve bu durumları millileştirme çabamızdan dolayı bir mucize gibi yaklaşıyoruz o gün olanlara. 2000'lerdeki kırılımın en büyük sebeplerinden birisi, artık daha modernize edilmiş bir müziğe duyulan ihtiyaçtı. Hiç sevmediğim, müzikalitesi zayıf 90'lar kültürünün bir şekilde sona ermesi ve yeni bir dünyayı keşfetme ihtiyacımız vardı. O dönemki grupların hemen hemen hepsinin başarısının altında yatan şey de, duyulan o yeni şeye olan ihtiyaçtı. Söz konusu gruplar bu kırılım ile birlikte tanınırlığını arttırarak her yerde bilinir hale geldi. İnternetin yaygınlaşmasıyla birlikte dönemin 20'li yaşlarındaki yeni jenerasyonu, bu isimlere olan hayranlıklarını da kat be kat arttırarak fanatizm boyutunda sevdikleri grupların peşinden koştu. Birçok kişi bu fanatizmin etkisinde müziğe adım attı ve hayranı olduğu müzik grupları gibi gruplar kurmaya başladı. Dönemin müzik grupları, yeni kurulan müzik gruplarını da kendi içinde bölmeye başladı. Duman mı iyi, yoksa Mor ve Ötesi mi gibi kıyaslamalar daha çok tartışılır oldu. Gönül işlerine göndermeler mi yoksa politik söylevler mi? Hem dinleyici, hem de müzisyen kısmında bu kırılımın ciddi etkilerini gözetmek şu an bile gözlemleyebiliriz. Popülarite karşıtı başka bir grubun ise Akmar döneminde dışlanan metal camiasına kaydığını ve orada kendine alan açtığını söylememiz de çok zor değil. 2000'lerin başı itibariyle hızla yükselişini sürdüren müzik gruplarının başarısını, sadece müzikalitenin önceki versiyonlarına göre artmasıyla ölçmek doğru olmaz. İnternetin bilgiye ulaşabilirliğinin arttırması ile daha fazla müziğe ulaşma şansımız oldu. Ayrıca, ilk uygulamasını baz alarak söylemek gerekirse insanların internet aracılığıyla mesafeleri yok ederek birbiriyle tanışması, konuşması ve bunu gerçek hayata taşıması da yepyeni dünyanın kapılarını sonuna kadar araladı. Artık sadece müzik değil, siyaset, toplum baskısı vs. gibi konular da daha fazla konuşulmaya, bir önceki jenerasyonun travmatik hallerinin tam zıttı yönünde, yeni bir keşfe doğru hareket başladı. Gezi Direnişi'nin temellerinin de o günlere dayandığını iddia edebiliriz. 2002 seçimleri ile birlikte iktidara gelen Ak Parti hükümeti de, siyaset adına yenilikçiydi. Koalisyon hükümetleri ve ülkeye getirdikleri kültürünün yerine, bambaşka bir model ile karşı karşıyaydık. Çatışma işte tam o zaman başladı. 2002 seçimlerinde, sosyalizm ile dönemin genç insanlarını tanıştıran Baskın Oran ve Ufuk Uras'ın çizdiği profil ve söylevleri, 2000'lerin rock müzik furyasına kapılmış bütün etmenlerini de kendi safhına çekti. Mor ve Ötesi'nin bu isimlere verdiği desteğin yanı sıra zaten rock müziğin kendi anarşist tutumuyla, mübalağa ederek söylüyorum; bir gecede herkesin siyasi görüşü de şekillenmiş oldu. O dönemdeki hızlı yükseliş, hızlı değişimler ve yeniden şekillenen genç jenerasyonun müzikle diyaloğunu sadece müzik olarak tanımlamaktan kaçınmam da bu yüzden. Birbirinin farkında olmadan, büyük bir kolektif olarak hareket eden bu güruh, gizliden gizliye kendi kurallarını da yaratıp uygulamaya başladı. Müzik neden yapılır gibi felsefi derinliği olan bir konuyu ve nasıl yapılır gibi teknik olguları da kendi içinde tekrardan yazıp, onaylıyordu. Başarı kıstası da, furyaya öncülük eden grupların başarı hikayelerinde gizliydi. Jenerasyonun yeni türeyen tüm grupları, değişen kültürel ve sosyolojik yapılarıyla birlikte aynı başarıyı tekrar etmeye çalışıyorlardı. O günlerden bugüne uyarlama meselesinin yanlış bir algı üzerine oturması da tam bu noktada cereyan ediyor. Duman'ın yıllara dayanan çalışmaları sadece belli bir azınlığa sesini duyurabilirken, Sezen Aksu'nun Her Şeyi Yak uyarlaması ile yıllarca yapamadığını bir gecede yapmıştı. Mor ve Ötesi'nin, bir Ajda Pekkan uyarlaması olan Yaz Yaz Yazı ve Fikret Kızılok uyarlaması olan Sevda Çiçeği, döneme damgasını vurmuştu. Kurban'ın 2004 çıkışlı Sert albümündeki 6 uyarlama çalışması da, belki de konun geldiği son noktaydı. Dinleyici profilinin bu durumdaki etkisini ayrıca değerlendirmek gerek ama yerli müzik gruplarındaki uyarlamaya bakış açısının nasıl şekillendiğini sanırım bu vesileyle anlayabiliyoruz. Yeni yetme müzisyenlerin stüdyoların gündüz kuşağını doldurduğu o günlerde, herkesin kafasında tek bir soru vardı? Uyarlama olmalı mıydı yoksa olmamalı mıydı? Bu konuyu daha önce irdelemiştim. Tekrar deşmeyeceğim ama uyarlama bir şarkının, grupların kendi tasarımı olan eserlerin önüne geçmesi o günlerde hatta belki bugünlerde bile kimseyi rahatsız etmiyor. O günlerde oluşan algı şuydu. Uyarlama yapmadan, dinleyici kazanmak ya zaman alacaktı ya da imkansızdı. Çünkü abilerinin geçmişlerinde bu durumun yaşanmışı vardı. İşte bu ülkedeki rock müziğin anarşist tavrının zayıfladığı, neredeyse her konuda idealist tutumlarının yerini alan egoları bütün meseleyi hızla değiştiriyor. Hazlarıyla varoluşunu açıklayabilen bir toplumun, gerçek bir direnişe ve ideale sahip olamaması ve bunu sürdürememesi oldukça normal. O yüzden yerli müzik gruplarına neden uyarlama yaptıkları sorulduğunda, öne sürdükleri argümanlarının altında müzik dışı bir kavramlar olması çok acayip bir durum değil. Daha fazla kişiye ulaşmayı, daha fazla tanınır olmayı istemek ayıp değil. Yaptığınız iyi şeylerin elbette milyonlara ulaşması, öldükten sonra bile konuşuluyor olmasını istemekte anormal bir durum yok. Zira buradaki izlenilen yolun, temeldeki düşünceyi zedelediğini, müzik gibi varlığını ve kalıcılığını kişinin içindeki duygularının yanı sıra tasarım ve yaratım kabiliyetinden alan bir olgunun, aidiyetliğini başka bir yerden alımlamayla oluşturması sizce de problemli bir durum değil mi? Yerli müzik gruplarının uyarlama yapma sebebiyle, furyanın öncü gruplarının uyarlama yapma sebepleri benzerlikler gösterse de, aslında farklılıklar gösteriyordu. Uyarlama konusu benim için hep bir tartışma konusu olarak kalacak. Yalnız bu 30'lu yaşlar tribinde olduğumdan artık daha sakin yaklaşıyorum ya hani olaylara, ondan sanırım yeni yeni anlıyorum esasında kızdığım şeyi. Mesela, Jacques Louisser'e hiç kızmıyorum. Çünkü onun derdi Bach'ın eserlerini caz ile yorumlamaktı. Mesela, Anıl Sayan ile bu yazının taslağını konuşurken, A Perfect Circle'ın John Lennon uyarlaması olan Imagine'e gönderme yaptı. Anil Sayan: Imagine bir dönemin -60'ların- umut dolu şarkısıdır. Gerek lirikleriyle gerek soundu hatta gerekse de vokal soundu ile bile ama A Perfect Circle'ın Imagine cover'ı, John Lennon'ın aksine aydınlık değil, kapkaranlık. Düzenlemesi karanlık, vokal karanlık, hatta klip bile karanlık. Bir şarkının kimyasıyla böylesine radikal bir şekilde oynamak, müzikal yetenek, yaratıcılık, dünyaya bakış gibi birçok unsuru da yönetebilmekle alakalı. Grup, artık dünya 60'lardaki gibi bir yer değil, dolayısıyla imagine de günümüzde bu kadar aydınlık bir şarkı olmamalı savı ile şarkının kimyasını değiştiriyor. Sosyolojik bir bakış açısıyla müziğin ruhunu değiştiriyor ve bunu mükemmele yakın yapıyor. Buradaki özet şu: Uyarlama yapma sebebimizin altını doldurabiliyor muyuz? Eğer doldurabiliyorsak bence bir problem yok. Zira, uyarlamaya yapmaya iten sebep eğer bir kaygıysa, o zaman durum tartışılır hale geliyor. Müzisyenlerin bu kaygılı halleri haklı olabilir ama çözüm bu değil. Buradaki kaygıların sebeplerini aslında bu yazının içinde yazmıştım ama konular birbirine girince yazıdan ayırdım. Bugün yarın, kökleri bu yazıya bağlı kalarak eleştirme ve yargılama konusuna yazacağım. Sadece şunu söylemek istiyorum özetle. Yerli müzik gruplarının uyarlama'ya bakış açısı müziğin ötesinde anlamlar içeriyor. Yerli müzik grupları üretmek istiyor ama ürettiklerinin değer görmemesinden kaygılanıyor. Bu da uyarlama konusunu bir problem olarak önümüze getiriyor. Yerli müzik grupları önyargılarından ve kaygılarından arınıp, kendilerine ait şarkılarını gözümüzün içine soksalar keşke. Onları uyarlama ile değil de kendi şarkıları ile hatırlasak. Çoğu yerli grup konserlerinde kendi şarkılarını dinletebilmek için aralara uyarlama şarkı sıkıştırıyor. Amaçları, tıpkı muadilleri gibi, bak biz böyle bir şey yaptık diyerek bizim dikkatimizi çekmek. Bu, 2000'lerden beri süre gelen hastalıklı bir sistem. Belki grupların çoğu bunu dert etmiyorlar ve eğlencesine bakıyorlar ama kalplerinde yatan şeyin aslında kendi şarkılarını dinletebilmek olduğundan eminim. Sadede gelirsek. Yazdığım şeyler ile ilgili kimseyi yargılamak gibi bir amacım yok. Kimin neyi, neden yaptığına karışma hakkım da yok. Sadece kendi içimde uyarlama meselesini sorguluyorum. İçinden doğarak yaptığı işin arkasında duran, kendine ait bir eseri ortaya koyabilen yetenekli adamların, yaptıkları işleri birilerine ulaştırmak için özünde istemedikleri ama sistem bunu gerektiriyor mottosuna sığınarak başka yerlerde kimliklerine aramasını anlayamıyorum. Belki de biz dinleyiciler gruplar üzerindeki bu baskıyı kaldırırsak bir çok iyi müzik yapan grup, özgürce kendi şarkılarını üretebilir. İyi müziği üretebilecek kadar harika müzisyenlere sahibiz; fakat mental olarak o kadar harika mıyız; işte bundan emin değilim. Umarım, müzik grupları ürettiklerinin üzerine koyarak büyürler ve müzikaliteyi gün be gün arttırırlar. Revize'ye İlişkin Not : Yazının içinde, yazıya esinlenmeme sebep olan yerli müzik gruplarımızdan birine yer vermiştim. Yazının içeriğinin kendi değerleriyle örtüşmediğini söyleyerek rahatsızlıklarını dile getirdiler. Ben uyarlama konusundaki bakış açılarını yanlış anlamışım. Sevdiğim, muhabbetinden hoşlandığım adamlar. Avaz Avaz'daki Agency yazısı, müzik blogları arasında okuduğum en iyi eleştiri yazısı olmasına rağmen, Agency'nin duygu durumunu gözeterek yayınlanmasından endişe eden biri olarak bu duruma yoğun hassasiyet gösterdiğimden şüpheniz olmasın. Dolayısıyla, kimseyi rencide etmek, yaptığı işe saygısızlık yapmak gibi bir derdim yoktu. Aksine, onların iyi yanlarına vurgu yaparak, başarılarını desteklemek istemiştim. Bu vesileyle sevgili dostlarımdan özür diliyorum. Revize'ye İlişkin Not : Revizenin ardından yazıya bolca Golden Horn ekledim. Şu ülkede Golden Horn gibi -tarz ayırt etmeksizin söylüyorum- müzikalitesi yüksek eserler üreten gruplar olsa sırtımız yere gelmezdi. Çok sevdiğimden yazıya fon müziği olsun diye eklemek istedim. Bir gönderme vs. gibi bir şey yok. Aman ha! Yanlış anlaşılmasın.


Me And Your Mama başladığında yıldızlar dönüşümlü olarak parlamak için sıralarını bekliyorlar. Bazıları daha yakında, bazılarının ışığıysa uzaktan görülüyor. Yavaşça süzülüyorum. Koronun söylediği melodi, karanlık boşlukta yalnız hissetmememi sağlıyor. Gitarın ateşlemesiyle ivmeli bir şekilde hızlanıyorum ve gittikçe daha çok yükseliyorum. Vakumlara çekilip tekrar dışarı püskürtülmekten sersemlemiş, ama bundan bir o kadar da keyif almış bir şekilde inişe geçtiğimde üzerime tatlı bir uyku çöküyor. Have Some Time'da müzik tanıdık, ama farklı topraklara adım attığıma eminim. Bizim oraların klişe öğütleri, burada renkli bir gaz olarak şarkının ortasına doğru ciğerlerime işliyor. Sonra bir bakıyorum ki, Boogieman beni partisine çağıran ev sahibimmiş meğerse. Parlak, mor kostümü kahverengi cildinde yansıyıp farklı renkler ortaya çıkarıyor. Yeni edindiğim ahbaplarım gibi ben de onun bize yardım edebileceğine inanıyorum. Gönlümüzü eyleyip, kandırmak gibi bir niyeti de yok, aksi takdirde Zombies'de bizi şuursuzluktan uyarmazdı. Partinin zirve noktası Riot'ta ise artık kendimle çevremdekiler arasında ayrım yapamıyorum. Kabile liderimiz de aramıza daldı ve şekilden şekle girmeye başladı. Bir an James Brown'u gördüğüme yemin edebilirim. Ancak zirve noktası uzun süre muhafaza edilemez. Redbone'un tembel melodisinde coşku kendini bitkinliğe bırakmaya başlıyor. California'da işlerini yoluna sokmaya çalışan bir kadının hikayesini dinlerken içim daralsa da, sonunda tekrar neşelenmeyi başarıyoruz. Ama korku bir defa suyu yüzüne çıktı ve üzerinde bulunduğumuz gezegen telkin ediciliğini yitirdi. Terrified ruh halimizi yansıtırken, partinin sona yaklaştığını hissediyorum. Ev sahibimizin de kafası Dünya'daki meselelere gitmiş olsa ki anaç bir tonda Baby Boy'u söylüyor. Yine kaçmak ve Prince'in kadın olarak Vanity'le bir erkek için kavga ettiği bir boyuta geçmek istiyorum. Ama dileğim gerçekleşmiyor. Childish Gambino sırtımı sıvazlayıp, dik durmamı tembih ederek beni Dünya'ya geri yolcu ediyor. Bu arada Standing Tall'da müziğin hala çok iyi olduğunu hatırlatmayı da ihmal etmiyor. Hak veriyorum. Donald Glover'ın, namı diğer Childish Gambino'nun, Awaken, My Love!'ı az bulunan yeni funk albümlerinden olduğu gibi, Gnarls Barkley'nin 2008 tarihli The Odd Couple albümden beri çıkmış en iddialı saykodelik-soul albümü. Awaken, My Love!'dan önce hip-hop ağırlıklı albümler yayınlamış olan Glover, funk ve saykodelik-soul topraklarını keşfederken James Brown'dan, Parliment-Funkadelic'e, Sly & the Family Stone'dan Prince'e geçiyor, Tame Impala'da dahi soluklanıyor. Ama bu albümü funk klasiklerine yaklaştıran en önemli faktör, Glover'ın yarattığı saykodelik dans müziğinde daha iyi bir dünya hayal ediyor olması. Albümün baskın temasını oluşturmasa da, siyahi insanların günlük hayatlarında yaşadıkları ağır ayrımcılık şarkıların çoğunda kendine yer buluyor. Ancak bu eleştiri, albümün oyuncu ruhu ve modern saykodelik elementlerle buluştuğunda, Parliment ve Funkadelic'ten alınan başka bir miras olan afrofuturistik estetiği duymaya başlıyoruz. Özellikle Boogieman'de, boogie kelimesi blues müziğe özgü bir ritmi belirttiği gibi, şarkının isminin İngilizce'de öcü anlamına gelen bogeyman'e de benzediği dikkat çekiyor. Boogieman korkuya sebep veren yabancı bir varlık olarak algılansa da, o aslında boogieyi yaratan kişi. Bu veya başka bir dünyada değişim sağlayabilir. Childish Gambino'nun afrofuturistik geleneği görsel anlamda da devam ettirmek istediği sadece albüm kapağından değil, Me And Your Mama'ya 360 derecelik açıyla çekilen ve izleyiciyi konser ortamına yerleştiren klipten de anlaşılıyor. Albümün uzaydan gelmiş gibi duran başka bir öğesi Glover'ın şekilden şekle giren, ifadesi güçlü sesi. Şarkıların birbirinden farklı hislerine göre ses de her seferinde farklı bir tını alıyor. Community ve Atlanta dizilerindeki oyunculuğuyla da tanınan Glover, sesi üzerinde büyük bir ifade gücüne sahip. Albümün eleştirilecek tarafı şarkı sözlerinin müziğin gölgesinde kalıyor olması. Özellikle Glover 'ın geçmişte rap yapmış olduğu göz önünde bulundurulduğunda, Zombies'de olduğu gibi, bazı şarkılardaki fazla basit anlatım yadırganabiliyor. Ancak bu durum müziği ön planda tutmak ve funk müziğin direkt ifadesini yaratmak için alınmış bilinçli bir karar olabilir. Glover'ın kelimelerle zayıf olduğu noktada, ortağı prodüktör Ludwig Göransson devreye giriyor. Göransson sadece albümdeki geniş renk yelpazesinden sorumlu değil, Glover'ın hayranı olduğu 70'ler sounduna modern bir yorum da kazandırıyor. 2016'nın umutla dolu geçen bir yıl olduğu söylenemese de, yaşananlara tepkisini en hızlı gösteren sanat olan müzik sıklıkla yüzümüzü güldürdü. Awaken, My Love! gibi albümler sağladıkları güzel müzikle ve toplumsal duyarlılıkla bana daha iyisini düşleyebildiğim anları yaşattılar. Unutmadan: Uzaydayken bisiklet süren Prince'e de rastladım. Selamı var.


Amerikalı hip hop grubu Beastie Boys'tan yeni derleme albüm Beastie Boys Music 23 Ekim'de yayında! Dijital platformlarda ve CD olarak yayınlanacak olan albüm, Fight for Your Right, Intergalctic, ve No Sleep Till Brooklyn gibi grubun hit parçalarını da bir araya getirecek. Grubun yaptığı basın açıklamasına göre albüm, 2020'de çıkan Beastie Boys Story filmi ve 2018'de yayınlanmış olan Beastie Boys Book'a eşlik etmek üzere hazırlanan bir albüm. Beastie Boys'un son yeni albümü Hot Sauce Committee Part Two, grubun kurucusu Adam Yauch'un vefatından bir sene önce Mayıs 2011'de yayınlanmıştı. Grubun son derleme albümü olan Solid Gold Hits ise 2005'te dinleyicileriyle buluşmuştu. Beastie Boys Music albümündeki parça listesine ve albümün kendisine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


İstanbullu indie grubu Uzun Zamandır Çalmıyoruz'un son teklisi Dünyanın 360 kamerayla çekilen yeni video klibi YouTube'da yayında. BBI Yerli köşesinin 161. konuğu olan Uzun Zamandır Çalmıyoruz'un 29 Mayıs'ta yayınladığı son teklisi Dünya'nın yeni video klibi, bugün grubun YouTube kanalında yayınlandı. Fiziksel olarak bir araya gelmeden besteler yapıp yayınlamaya devam eden UZÇ'nin dördüncü teklisi Dünya'nın video klibi, Sarıyer'deki Hacıosman Atatürk Kent Ormanı'nda 360 kamerayla çekilen görüntülerden oluşuyor. Sözleri, grubun vokali Giray Darga'ya, müziği ve düzenlemesi davulcu Denizcan Özdemir ve gitarist Lütfican Umut'a ait parçanın video klibini ise grup kendi çekti. Uzun Zamandır Çalmıyoruz aynı zamanda videonun son kısmında referans verdiği beşinci teklisi Güneş ise 17 Temmuz Cuma tarihinde tüm dijital platformlarda yayında olacak.


Indie rock üçlüsü Uzun Zamandır Çalmıyoruz, son yayınladığı parçanın ardından arayı fazla açmadan yeni teklisi Yıldızlar'ı iki farklı versiyonuyla birlikte BBI Music Co. etiketiyle yayına aldı. Hayatın inişli çıkışlı olmasından etkilenen İstanbullu indie rock grubu, umutları gerçekleşmese dahi içindeki ümidi yitirmeyenlerin hikayesini anlattığını belirttiği yeni teklisi Yıldızlar'ı iki farklı versiyonuyla birlikte yayınladı. İlk versiyonda daha elektronik ve canlı bir sound duyarken, ikinci versiyonda daha akustik ve nostaljik bir sound hakim. Denizcan Özdemir ve Lütfican Umut'un 2018'de kurduğu, 2020 yılında ise vokale Giray Darga'nın eklenmesiyle son halini alan Uzun Zamandır Çalmıyoruz, geçtiğimiz mayıs ayında Dünya parçasını, temmuz ayında ise Güneş adlı teklisini yayına almıştı. Daha önce BBI Yerli köşesinin 161. konuğu olan UZÇ'nin BBI Music Co. etiketiyle yayınladığı yeni teklisi Yıldızlar'ı aşağıda dinleyebilirsiniz.


İstanbullu indie pop/rock üçlüsü Uzun Zamandır Çalmıyoruz, yeni teklisi Bilinmez ile beş parçadan oluşan uzay konseptli ilk EP'sini tamamladı. İlk olarak geçtiğimiz mayıs ayında yayınladığı Dünya parçasıyla uzay konseptli parçalarını yayınlamaya başlayan indie üçlüsü Uzun Zamandır Çalmıyoruz, Güneş, Yıldızlar, Dolunay parçalarının ardından paylaştığı yeni teklisiyle seriyi tamamladı. Bilinmez adlı yeni tekli, BBI Music Co. etiketiyle 25 Aralık'ta yayınlandı. 2018 yılında Denizcan Özdemir ve Lütfican Umut tarafından kurullan UZÇ, 2020 yılında vokal olarak Giray Darga'nın da gruba eklenmesiyle birlikte üretimlerini hızlandırarak dinleyicileriyle paylaşmaya başladı. Uzay konseptli parçaların ardından UZÇ, 2021 yılında yayınlamak üzere yepyeni parçalar için hazırlıklarına devam ediyor. BBI Yerli köşesinin 161. konuğu olan Uzun Zamandır Çalmıyoruz'un beş parçadan oluşan Bilinmezlik EP'sini aşağıdan dinleyebilirsiniz. Geçtiğimiz haftalarda yayınlanan Yıldızlar-V2 parçasının animasyon video klibini ise aşağıdan izleyebilirsiniz.


İstanbullu indie rock grubu Uzun Zamandır Çalmıyoruz, Pes Etmem adlı 2021'in ilk teklisini BBI Music Co. etiketiyle yayınladı! İstanbullu indie rock üçlüsü Uzun Zamandır Çalmıyoruz, bilinmezlikle geçen 2020 yılı sonrasında, yeni yılın Pes Etmem adlı ilk parçasını pozitif duygularla yayınlıyor. Dinleyicilerine karanlıktan aydınlığa giden yolda pes etmemeleri gerektiğini müziğiyle anımsatmak isteyen UZÇ, uzay konseptli Bilinmezlik EP'sinin ardından hazırladığı, indie pop/rock sound'lu yeni parçalarının ilkini 19 Mart'ta BBI Music Co. etiketiyle yayınladı. Denizcan Özdemir ve Lütfican Umut'un 2018 yılında kurduğu Uzun Zamandır Çalmıyoruz, 2020 yılında vokal olarak Giray Darga'nın da gruba eklenmesiyle birlikte üretimlerini hızlandırarak dinleyicileriyle paylaşmaya devam ediyor. Uzun Zamandır Çalmıyoruz'un 2021'de yayınladığı ilk teklisi Pes Etmem'e aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Şimdi ne dinliyorsun da geziyorsun diye soranlar olur mu diye düşünüyorum, bence kimse sormaz. Ama yine de yazayım. Özellikle canlı dinlemeyi sevdiğim, konserlerinden gerçekten çok keyif aldığım bir gruptan bahsedeceğim, bahsediyorum. Duyanından duymayanına, Nihil Piraye. Nihil Piraye'nin Değildir çatısı altında topladığı tekliler ile bugün yine bir yolculuğa başladım. Önce Olmaz Olmaz ile girdim. Ardından ofisteki klima üzerime üflemeye devam ederken İsmin Uzayda Kayboldu'ya geçtim. Bu şarkının kayıt hali hakikaten çok güzel ama canlı hali... Muazzam! İyi çalıyorlar, boş bir övgü değil. Konserlerine gidin göreceksiniz. Gelen bir mail ile Çok Acayip şarkısına hemen geçmek istesem de beklemek zorundaydım. Çalan şarkı en sevdiğim Nihil Piraye şarkısıydı çünkü. Ve sonrasında da Çok Acayip başladı ki bu üç şarkı arka arkaya bence şahane gidiyor. Doritos Dippas vardı hatırlarsanız, işte onun sosu bitmesin diye çabalıyor gibi oluyorum bazen. Bir ara patronum Utkan, şuna bakar mısın? dedi, kulaklığımı çıkardım, baktım ve geri yerime döner dönmez şarkıyı tamamlayıp Mavi Murat'a atladım. Elma yoktu, ben de uçak olamam diye diye şarkıyı tamamlayıp Ruh'u çağırdım. Dedim bugün son mu? Sonra istifa ettim. Etmedim, işimi seviyorum. Böyle bir Değildir yolculuğu yaptım işte. Eğer hala dinlemediyseniz Nihil Piraye'yi, bu güzel grup sizleri bekliyor. Hem de nasıl, güzel mi güzel müzikleri ile bekliyor.


Geçtiğimiz nisan ayında Next Exit teklisini çıkaran Vacations bizlere yeni bir tekli daha sundu; Midwest yayında! Avusturya, New Castle çıkışlı olan ve türlerini woozy gitar pop olarak tanımlayan indie pop-rock grubu Vacations yeni teklisi Midwest'i bizlerle paylaştı. Grubun bu parçasında da diğer şarkılarında olduğu gibi bir Mac DeMarco havası alıyoruz. Grup üyeleri kendisinin gruba büyük bir ilham kaynağı olduğunu zaten söylüyor. 2015 yılında müzik hayatına başlayan grup en son 2020'de Forever in Bloom isimli albümünü yayınlamıştı. Üç yıllık aranın ardından ise önce nisan ayında Next Exit teklisi ve bugün çıkardığı Midwest şarkısı ile indie müziğine katkıda bulunmaya devam ediyor. Midwest'e bütün dijital platformlardan, klibine ise tam da buradan ulaşabilirsiniz.


Vacations, 2024 yılının başlarında çıkaracakları yeni albümlerinde yer alan Close Quarters adlı parçayı paylaştı. Avustralyalı indie-pop grubu Vacations, uzun zamandır beklenen yeni albümleri No Place Like Home'un 12 Ocak 2024'te yayınlanacağını duyurdu. Grup bu haberi kutlamak için gitarlar üzerine yerleştirilmiş rüya gibi vokaller ve etkileyici bir ritimle karşımıza çıkan Close Quarters'ı da yayınladı. Bu tekliden önce nisan ayından beri üç tekli yayınlamışlardı. Yeni albümünü kendisinin dayanağı olarak görmesi albümü daha da anlamlı ve özel kılıyor bizce. Albümün çıkmasını beklerken sizleri yeni tekli Close Quarters ile baş başa bırakalım.


Vampire Weekend yeni bir canlı albüm serisini başlattığını duyurdu, hem de sadece plak formatında yayınlanacak. Vampire Weekend plak tutkunlarını sevindirecek yepyeni bir haberle karşımızda. Bir dizi live albüm serisi çıkaracağını duyuran grup, bu serinin ilk bölümü olan Frog On The Bass Drum Vol. 01 Live In Indianapolis'i piyasaya sürdü ve 2 bin 500 kopyalık sınırlı baskı satışa çıktığı anda tükendi. Albüm, 2019 yılının haziran ayında Indianapolis'te verdikleri konserin kayıtlarından oluşuyor ve Bob Dylan'ın Jokerman şarkısının cover'ını da içeriyor. Sekiz canlı parçayı içeren plağın yanı sıra basılı bir dergi ve sınırlı sayıda üretilen bir tişört de satın alınabiliyor. Bu albüm serisi yalnızca plak formatında olduğundan sınırlı sayıda çıkıyor ve grubun takipçilerinin çok hızlı davranması gerekiyor. Serinin ikinci bölümü olan Frog On The Bass Drum Vol. 02: Una Notte A Milano Con Vampire Weekend'in detayları ise yakında açıklanacak.


Vampire Weekend grubunun bas gitaristi Chris Baio, yeni bir albüm yayınlayacağını açıkladı. Aynı zamanda albümden ilk iki teklisini video klipleriyle beraber yayına aldı. New York çıkışlı Vampire Weekend grubunun bas gitarist Chris Baio, üçüncü solo albümü Dead Hand Controlu yayınlayacağını müjdeledi. Müzisyenimiz, sadece yeni albüm haberi vermekle kalmayıp albümden ilk olarak Endless Me, Endlessly ve What Do You Say When I'm Not There? teklilerini de yayınladı. Üstelik video klipleriyle birlikte! 29 Ocak'ta Glassnote aracılığıyla çıkacak olan albüm, Baio'nun 2017'de Man of the World albümünden sonraki ilk solo albümü olacak. Damon Albarn'in Londra'daki 13 Studios'unda ve müzisyenin kendi C+C Music Factory'sinde kayıtları alınan albümün kapanış parçası O. M. W. de; gitarist George Hume, davulcu Robby Sinclair, müzisyen Buzzy Lee, back vokalist Greta Morgan ve Ezra Koenig ile iş birlikleri de mevcut. Chris Baio'nun 29 Ocak'ta çıkacak Dead Hand Control albümünden ilk iki tekli ve video kliplerine aşağıdan ulaşabilirsiniz!


Siyah beyaz renkleri ve a cappella performanslarıyla her hafta yeni bölümünü heyecanla beklediğim ve ben yalnız video serisinin bu haftaki konuğu Dramalı Hasan'ın Felekten Saadet Çalınmaz Cicim şarkısını yorumlayan Gülinler oldu. Long Way From Home, Evden Uzakta, Pürtelaş 3+1, Kitapçı gibi canlı performans video serilerinin yönetmeni ve yapımcısı olarak tanıdığımız Levent Sevi, Kitapçı serisi halihazırda devam ederken bu yıl yepyeni ve özgün bir projeye daha imza attı. Şen Bakkal Stüdyoları'nda çekilen enstrümansız müzik programı ve ben yalnızda, geçmiş senelerin Türkiye müziğinden seçilen bir şarkı her hafta bir şarkıcı tarafından yorumlanıyor. Sanatçının sesini en yalın haliyle duyabilmeyi amaçlayan seriye şimdiye kadar Can Güngör, Nilipek., Kalben, Can Aydınoğlu, Melike Şahin, Tuğçe Şenoğul, Brek, Birkan Nasuhoğlu, Gökhan Türkmen, Melek Mosso ve Volkan Önol konuk olmuştu. Serinin kayıt ve miksleri Umut Çetin, konsepti Levent Sevi ve Can Güngör imzası taşıyor. ve ben yalnızın yapımcılık ve yönetmenliğini ise Levent Sevi üstleniyor. İsmini Sevinç Tevs'in Ve Ben Yalnız şarkısından alan ve program jeneriğinde Kalben'in sesini duyduğumuz serinin on ikinci konuğu ise Büyük Ev Ablukada'nın Galvaniz Gelbiraz'ı olarak tanıdığımız, son dönemde ayrıca solo projesiyle de dertli gönüllere giren Gülinler oldu. Sahnedeki teatralliğine artık aşina olduğumuz, kimselere benzemeyen ve hatta tavrına hayran olduğum Gülinler'in sıradan bir performans sergilemesi elbette olasılık dışıydı. Binden fazla besteye imza atmış Dramalı Hasan Hasgüler'in Felekten Saadet Çalınmaz Cicim şarkısını yorumlayan Gülinler, ve ben yalnızın şu ana kadarki en uzun performansına da imza atmış oldu. Aslına bakarsanız projenin çizgileri bir hayli keskin çizilmiş gibi görünüyor; halbuki Gülinler yine elinden geleni ardına koymayarak mevcut koşulları tabir-i caizse yoğuruyor, dört dakikalığına kendi kalıbına sokuyor. Gülinler'in elinde her proje, her ortam onun arzu ettiği kalıba girmeye hazır bir hamur gibi. Haletiruhiyesini yansıtmaktan çekinmiyor, bilakis tam da o anda hissettiklerini o performansı biricik kılacak bir şekilde yaratım sürecine katmayı biliyor. Her halükarda Gülinler'in bizim bilmediğimiz bir şeyler bildiği şüphesiz. İşte tam da bu yüzden hiç kimse Gülinler'e benzemiyor, Gülinler de hiç kimseye. Taklit edilemez bir eşsizlik Gülinler'in alametifarikası. Sahne, çekimler, performanslar... Bunların hepsinde olay yeri Gülinler'in müthiş hakim olduğu mecazi bir mutfak. Her türlü malzeme Gülinler'in maharetli ellerinde, sesinde ve hatta tüm bedeninde şekle girmeye teslim oluyor ve gönüllü bir şekilde girdiği kabın şeklini alıyor. Sanatçının sesini tüm çıplaklığıyla belgeleyen ve değerli bir arşivleme örneği sunan ve ben yalnız video serisi kanımca 2019 senesinin müzik sahnesindeki en minimal ve orijinal video projesi. Özellikle günümüzde kayıt teknolojilerinin çoğu zaman eser ile dinleyicinin arasına girmesinden ve doğallığı baltalamasından şikayet eden dinleyiciler için bu a cappella performanslar bir bakıma çölde vaha sayılabilir. Daha iyi olduğum zamanlar elbette olmuştu ama Gülinler'in sesini her duyduğumda istisnasız kendimi olduğumdan bir nebze daha iyi hissediyorum.


Muse, geride bıraktığımız yaz döneminde paylaştığı 5 single'ın ardından yeni albümü Simulation Theory ile yeniden karşımızda! Son olarak 2015 yılında yayınladıkları Drone albümünün ardından yayınlanan Simulation Theory'de toplam 11 şarkı yer alırken albümün prodüktör koltuğunda Timbaland ile de çalışan Rich Costey, Mike Elizondo, Shellback gibi isimler oturuyor. Albümün afiş tasarımlarını ise Stranger Things, Jurassic Park gibi birçok filmde ve dizide yer alan işlerinden tanıyabileceğimiz Kyle Lambert yer alırken, albümün Super Deluxe versiyonun tasarımlarını ise Star Wars: The Last Jedi and Avengers: Affinity War'daki afiş çalışmalarıyla bilinen illüstratör Paul Shipper üstlenmiş. Standart, Deluxe ve Super Deluxe olarak 3 farklı şekilde yayınlanan albümün 21 parçadan oluşan Super Deluxe versiyonunu aşağıdan dinleyebilirsiniz. Albümden Algorithm isimli parçaya çekilen video klibi ise buradan izleyebilirsiniz.


Uzun zamandır gündemi fazlasıyla meşgul eden yeni Radiohead albümü A Moon Shaped Pool sonunda paylaşıldı! King of Limbs albümü sonrasında 2014 yılından itibaren üzerine çalışılan bu yeni albümde, çalışmalar başladıktan aylar sonra tüm kayıtları yeni baştan yapmaya karar veren grup, araya grup üyelerinin 3 adet solo albümününü sıkıştırarak, uzun uğraşlar sonunda bugün (08 Mayıs 2016) itibariyle yeni albümünü dijital olarak yayınladı. Şuradan ve buradan ulaşabileceğiniz albümün fiziki olarak çıkış tarihi ise 17 Haziran olarak açıklandı. Geçtiğimiz günlerde yayınlanan Burn The Witch parçası için de tıklayabilirsiniz!


Esnek insan, aceleci, değişimlere büyük bir hızla ayak uydurabilen bir prototip. İnsan bu yönde değişince, insana dair her şey de değişime uğradı. Haliyle müzikte, bu değişim içerisinde kendi dinamiğini yarattı. Bunun yansılamalarıysa, tahminimizden hızlı oldu. 90' larda dinlediğim hiçbir şarkıyı, hatta bana hissettirdiklerini dahi unutmazken, artık dün dinlediğim şarkıyı dahi hatırlayamaz oldum. Şarkıların son tüketim tarihi, ilk nakaratla son bulur oldu. Esnek insana, çağın getirdiği bir hastalık bu. Zamansızlık... Acelemiz var; ancak neye yetişmeye çalıştığımızı bilen yok. Basit akor ve ritimlerle oluşturulan alt yapıların üzerine, hikayenin gidişatına göre yapılan, vurgu ve tonlamala değişikliklerinin uyumu bizi içine çekmeye yetiyor. Ancak böyle can yakıcı sololara da denk gelebiliyorsunuz. Aceleniz var biliyorum, ancak soluklanıp, kendinize dönmek isterseniz Güney Marlen''in şişelerinin içindeki mektuplara bir göz atın derim.


Edit: 8 Mayıs İzmir konseri mekanı Ege Üniversitesi olarak netleşti. Edit 2: Inner Ear Records etiketiyle çıkacak olan yeni albümden 2. single ve video When you are not here adlı parçaya gelmiştir.