Şiir Nedir sorusundan yola çıkan Derrida'nın tezi, bizi hiçbir çıkışa ulaştırmadığı gibi, yara çevresinde gezindirip başladığımız noktaya geri dönmekle yetindirdi: Şiir, kendisi hakkındaki nedir sorusu karşısında ne olduğunu bilmeyen olarak bize açıklandı. Bu, onun yine de bir tanık için ne olduğunun bilinmesi olacağından, ne olduğu bilinmeyen olarak tanımlandığı ölçüde kendisi olacağı anlamına da gelir. Daha doğrusu bir şeyi ne olduğu bilinmeyen olarak öne sürmek, yine de onu bilmektir. Bu da bizi ister istemez şuna götürüyor: Şair öyle biri olmalıdır ki, bize hiçbir şeu bilmediğimi biliyorum desin. Nitekim Derrida'nın da şiir konusunda bize söylediği Sokrates'in savsözünden öte değildir. Derrida şiir konusunda şairdir. Acele bir yargıyla, Sokrates'in de şair olduğunu savunmak, yarar sağlamaz. Bunun yerine, onları bu sonuca götüren fenomenolojik düzlemin şiir olan varoluşunu saptamak gerekir. En başta, hiçbir şey bilmediğimi biliyorum sözü, bilincin olgu ve aşkınlık yönünden kendi üzerine dönüşlü birliğini bize gösteren harika bir tasavvurdur: Hiçbir şey bilmediğim dünya içi olgusallığımla, onda bir şey bilmenin tek imkanı olarak bilincimin varoluşu. Böylelikle dünya, Sokrates ve şair kadar, Derrida için de öyle bir yer olmalıdır ki, kirpinin ölüm tehlikesi için otoban, berikiler için de, kendimin olumsuzlaması, bilinmezliği olsun. Tıpkı Derrida'nın söylediği gibi: Beni yok et, ya da öyle davran ki benim desteğim, sana sunduğum temelim, dayanağım, dışarıdaki dünya görünmez olsunlar. Aslında bunu birinci elden, Sartre'ın ağzından dinlemek gerekir: Bu hemen hemen çokluk bütün dünya içi çoklukların temelidir. Şu durumda, dünya şairin bakışından öyle bir yer olmalıdır ki, ona hiçbir şey bilmek dışında bir bilinç sunmamalıdır. Heidegger'in hiçliğin ortasındaki Dasein'ı gibi, denizin ortasında bir adadan farksız bir bilinç olarak şair, kendini hiçliğin ortasında kavramakta ve bunu da, Derrida'nın kirpisinin otobanda ölümle burun buruna gelmesindeki içdaralmasıyla yaşamaktadır. Derrida'nın Heidegger'i dillendirdiğine kuşku yok. Ama onun aksine bu noktada kalmayıp şairin dünyayla olumsuzlanma ilişkisini varoluşsal olarak betimlememiz gerek: Eğer şair dünya karşısında bir bilinç ve dünya da onun karşısında olumsuzlamaysa, şiirsel edim, en başta, ikisinin döngüsel bütünlüğünde bir cennetten kovulmuşluk hikayesi olmak zorundadır; çünkü hem dünya içinde hem de ona karşı var olmanın, Adem'in uzandığı elma gibi zevk duyulanla günah olanın birliğinden başkaca varoluşu yoktur. Böylelikle şair o kişidir ki, tek yapabildiği yapamamak, tek başarısı başaramamaktır; tanık arayan bir sanığın bakışlarıyla karşımızda durup, sana bir çiçek bile alamadım demek için çabalamış, yapraksız bir ağacın kupkuru dinginliğinden başka bir yere varamamış çaresiz olmak zorunundadır. Gerçekten de, olumsuzlanma ve olumlanmanın birliğini, yapraksız bir ağacın kupkuruluğundan daha iyi başka hiçbir şey anlatmaz. Yeşermiş bir ağaç, varlığın tek bir düzleminde bize görünür: Elinde çiçekle beklemek. Bunun üzerine ne söylenirse söylensin, bizi sürekli yeşermiş ağacın olumluluğuna gönderecektir, ya da Gündüz Vassaf'ın deyimiyle, kilise tavanındaki ikonalar gibi bize cennetin resmini vaat edecektir. Oysa yapraksız kuru bir ağaç, varlığın tüm zamanlarını birden ele geçirir: Yapraklarının henüz dökülmemiş olduğu bir önce, yani geçmiş, bu önceyi yitirmenin sonralığında bize görünen şimdiki hüzün ve akıbet, yani belirsiz gelecek. Böylelikle o, bir şiir için gereken iki varoluşsal öğeyi bize gösterir: a) Kendi varlığından olumsuzlamayla ayrıldığı olgusallığı b) Karşımızda duran ve ondan sürekli bir kopuş halinde algıladığımız olumsal aşkınlığı. Daha önce, şiirin bu iki öğenin birliği olduğunu ve eğer bu birlik yoksa ortada şiirin de olmayacağını savunmuştuk. Ama ayrıca bu birliği sağlayan, olgusallık ve öznellik yönünden kendi üzerine dönüşlü bir bilincin varlığı demektir ve şiirin ne olduğunu düşünmek, aynı zamanda şairin kim olduğunu da düşünmektir. Şair, yapraksız ve kupkuru bir ağaç formunda, kendini zamana sığdırılamayan bir ebediyet olarak zamana sığdırma bilincidir; daha doğrusu, kişinin bilinci, nesnellik ve öznellik gelgitinde zamandan kendini kurtarıp böylece ayın ebedi saydamlığında şairliğe ulaşabilecektir. Hem var olan hem var olmayan bir şey gibi, olmak ve olmamak'ın bir ve aynı vücudu bir çöl, olduğu gibi görünemeyen ve göründüğü gibi olamayan olarak, o, melekliğini yalanlayamayan bir dürüst şeytan, şeytanlığını doğrulayamayan bir sahte melekten başkaca bir varlığa sahip değildir kapıyı açtığımızda: Sana çiçek bile alamadım. Kendini böyle sanıkça saptamak, bir tanıklığın bakışına yerleştirmek, göründüğü gibi olanla olduğu gibi görünenin ayrımsal olmayan birliğinde bize tek bir bilinç sunar ki, tanığın sanıkta sanığın da tanıkta birbirini yansılamasından oluşan bu birlik de bizi tek bir bilince bütünler: Biz, bu yüzden, sanat eserini kendisi kılan derin anlamıdır işte ve Aristoteles'in sanatın merkezine Tragedyayı koyması da, Tragedyanın bağrındaki özün de, şiir, bu biz olgusu olmasındandır. Gerek Derrida'nın da, şiiri elipssellikle yürek diye betimlerken gözden kaçırdığı, bu biz gerçekliğinin döngüselliğidir. Demek ki şiirsel edim bu iki farklı bakışın tek bir bilinç düzlemindeki psişik birliğidir, yani şiir başkasını varsayar: Olgu ve aşkınlık. Bu noktada, Derrida, Bu tüm çözümlerin, tüm ayrımların aşkınlık tarihinin ayırıcı silsilesidir derken haklıdır. Ama bu aşkınlık ayrımlığını kendisi gibi ötekinin, Hegelci tin veya Kantçı aşkın öznenin varlığına uzatmamak ve bilincin döngüselliğine çekmek gerekirdi. İleride değineceğimiz gibi, Rimbaud'nun da ben başkasıdır derken kendine saydığı başkası bile, başkası saydığı kendinden başkası değildir. Dolayısıyla aşkın olan da, olgusal olan da, sanıkla tanığın içsel birliğinde ben olan şairden başkası da değildir, ki aşkın olanı tanrıya değin uzayan silsile, yani iktidar olarak ele aldığımızda da, şair, Hallac misali iktidarla özdeşlikten kaçamayacaktır. Bu yüzden de bilinç düzleminde kalmak ve aşkınlığı, kendinin tanığı olma bilinci olarak belirlemek durumundayız. Çünkü aşkınlık ve olgusallık, mekanik bir benzetme yerinde olursa, birbirini döndüren çarklar gibi tek bir edimin bilinçsel birliği içinde var olur ve Mevlana'nın da sandığı gibi, görünüşte kalacak bir olmanın tanığı olarak yerine geçecek ayrı bir olduğu gibi görünme yoktur. İnsan olduğu gibi görünemez. Bunun için bir nesne veya ölü olması gerekirdi, dahası bilinç bu olduğu gibiliğin olgusallığına direnmekle kendini aşkınlığa doğru olumsuzlayarak oldurur. Aynı zamanda, Derrida'nın da sandığının aksine, şiir, ben dikteyim, ezberle beni, kopyala, gözet ve beni koru, gözler arasında dikteleşmiş durumdayım diyerek nesneliğe can atmaz. Hem zaten nesne olmaya can atan bu şey, nasıl olur da otobanda can havliyle kendini geriye çeker ki? Bu, karşımızdaki sahte kötürümün, tehlike anında birden ayaklanıp kaçmasından başka şey değildir, Derrida'nın kirpisinin de tehlike geçer geçmez, yeniden kötürümlüğe bürünen kişi gibi korunası nesnelliğine döndüğünü göstermiştik. Bu, bizim de yazınımızda bütünüyle düşülmüş, edebi nesneyi değişken kılarken öznesini değişmez varsaydığını göremeyen şu imge-kişilik idealizmidir. Daha doğrusu bu idealizm, Parmenides'ten beri var olan, varlığı tözleştirilmiş aşkınlığın nesnesi kılmakla nesnelliği de yoksaydığını göremeyen değişime yönelik mutlakçılıktır. Kaldı ki siz, şiiri ve şairi ayırır da birini diğerinin nesnesi kılarsanız, Dağlarca'nın imge şairi gibi bu özneliğin nesneliği nasıl doğurduğunu açıklayamazsınız ve Dağlarca da, aynı rakı şişesini hangi sesin şairince anlatmanın güçlüğünden sıyrılma yolunu, öznelliğe kaçışta, şiir yazmadan da şair olabilmekte bulmuştur. Ama bu sefer de, kendisi devinimsiz bu tözün devinimi nasıl var ettiği sorusu da karanlıktadır; zaten öznesi değişmedikçe şiiri yenilemenin de olanağı yoktur. Ya şiir de şair de devinimsizdir ve bu durumda da Derrida gibi dilsizlik varsayıp şiiri ölü öngöreceğiz ya da sürekli devinen bir bilincin varlığı olduğunu göstereceğiz. Eğer şiir şairden şair de şiirden ayrışarak çözümlenemiyorsa, bunun nedeni, şairin şiirin bilinci oluşudur: Şiir şairdir1. Nitekim Derrida da, bu birliği sağlayamadığı gibi, çözümü, şiiri kah nesne kah özne kılığına sokarak aramanın çıkmazına sürüklenmiştir. Demek ki şiir söz konusu olduğunda, onun, gerekliliğini yazmak gibi bir ilk kararından aldığı olduğu gibi görünmeye direnen bir bilincin özgürlük edimi olduğunu söyleyeceğiz. Dağlarca'nın şiirle bütünleşebileceği ve haklı da görülebileceği tek nokta burasıdır. Edim, bütünüyle benim özgürlüğüme bağlıdır ve -oturup- yazmadan da şair olabilmem, olgusallığa direnerek kendini aşkınlığa doğru olumsuzlayan bir özgürlük bilinci olarak olumsuzlamanın bizzat şiir olduğu bilincin ben oluşumdandır. Dağlarca şiir gibi düşünmemektedir. Bizzat düşünümü şiirdir2. Çünkü şair, olgunun nesnelliğine direnmekle, emrin sınırlarına sığacak bir subay, olmanın kalıplarına hapsolabilecek bir bilinç olmamakla, başkası olmamakla kendisi olan, yani olmamakla olan bilinç olmak durumundadır. Ama işte düşüncemizi boşa çıkarmaya yönelik şöyle bir düşünce de mümkün: Şair olmak istiyor. Ne var ki olmak onun için olduğu gibi görünenin cansız bedeni olacağından, özgürlüğü gereği oluş da son bulmayacağından, artık bu noktada da şair olmaktan değil şairlikten, yani olduğunu olamamaktan söz etmek gerekir. Sokrates'in ünlü sözünün içanlamı budur: Bilmenin olgusallığını olumsuzlama yoluyla bilinci özgürlüğün sürekli aşkınlığına fırlatmak. Kant'ın, felsefenin değil felsefe yapmanın öğrenilebileceğini söylemesi gibi benzer bir yaklaşımı biz de savunacağız: Şair olunmaz, şairlik edilir. Çünkü şair olunmazlıktır. Nitekim şair olmak da başkasının bakışında mümkündür3. Şair, milat gözcüsünün bakışına yerleşerek bizi keşfedilmemiş cennete çağırmakta, olumsuzladığı olgusallığımızla kendi aşkınlığı arasına dünle şimdinin zaman aralığını koymaktadır. Milada yerleşmiş hakikat gözcüsü, kendisi değil, yazarken kılığımıza büründüğü başkasıdır. Vereceği kararı sezmek için kılığına büründüğü yargıcın bakışıdır bu, ama sanık da şair değildir, yargıcının kılığına giren sanık olmak için sanığın bakışını giyinmiş tanık bir bilinçtir bu artık. Rimbaud'nun başkası olan beni, işte bu bendir6. Dolayısıyla Rimbaud'yu düzeltmek ve başkası bendir, demek gerekir. Yazarken başkalaşsam da bu benin başkalığı başkasının beni değildir, benimin başkalığıdır; çünkü bütün bu edim, gerekliliğini benim bir ilk kararımdan, yazma projemden ve özgürlüğümden edinir, başkası olduğumda bile, başkası olan benin benden başkası olmayacağı gerçeğinden gizlenemeyeceğim kendi kurmacamla yüz yüze gelirim: Güzel bir dize karaladığımda; zaten güzel oldu kararı için de gerekli koşul, başkasının varlığıdır; onu ufkun bakışından tasarlarım, çünkü ben kendi yüzünü içerden göremeyen Narsis'imdir. Bakışım bir süreliğine sayfadan uzaklaşıp şu bağrı yanık tinselliğin ilham dediği çöle yönelir, az sonra koşarak geri gelip bir dize daha karalarım. Ama tam da bu edimsel birliğin benim bilincim ve her şeyin de bilincimin kurmacası olduğunu gördüğüm anda bütün oyun bozulur. Bakışımı pencerenin dışına atarım, kendimi görmezden gelerek hayale dalmış olsam da kendimi görmezden geldiğimi görmezden gelmeyen bilincime yakalanmışımdır, yeniden kağıda döndüğümde ise nafile, oyun gün yüzüne çıkmıştır artık. Yazamıyorum, benimi kandıramıyorum. İşte, az önce yazdığımın şiir oluşundan memnun yazarken birden uydurduğumu fark edip kalemi bırakıyorum. Çünkü ben başkası değilimdir ve kendimden gizlenemem. Gizlenemediğim kendim, kılığına girdiğim yargıcın bakışından bana yansır ve sahtekarlığımın kanıtından başka bir şey olmayan, şu -başkası için- güzel dizemin üstünü çizerim. Şöyle bir soru akla gelebilir: Olduğu gibi görünmeye direnen bu bilinç, neden olduğu gibi görünmek üzere başkalarının bakışında edebiyatçı olmak ister ki? Ve son tahlilde oldu dediğim şiirim de sonuçta başkasının bakışında o olmayacak mı? Şu nedenle ki; olduğum gibi olmamak için olmam gerekir. Ben olduğumu olmamakla olduğum içindir ki kendimi geçmişlikte görürüm ve başkası, şimdide var olduğum aşkınlığa doğru ötesine geçerek araya dünün mesafesini koyduğum içbendir, ben bu başkası olan beni olmayan başka ben olarak ben olurum, yani kendimi geçmişte bırakarak geçmiş-için ben olurum. Dolayısıyla şiirimi de belirleyen benim geçmişimdir; o geçmiş benimdir. Şiir, -dı'dır bu yüzden; her şiirde olmak zorunda olan geçmiş öğesidir bu: Seni severdim. Bu, şiirin politikasıdır. Şair, bunu gelecek kipelinde seveceğim biçiminde söylediğinde de, var olan geçmiştir; gelip geçmiş birinin bakışında görmüş geçirmiş bir gelecektir bu, yaşanmışlıkta yaşanacaktır, yaşanacak yaşanmışlıktır. Aynı biçimde şair, seviyorum dediğinde de, kendi şimdisinden çıkıp başkasının bakışına geçmekle dünleşmiş bir şimdiki zamandır bu, kendini olmuş olan olarak bakışa sunar. Beri taraftan, şairin içselliği gerçekten de kahır olabilir; ötesine doğru geçmekle onu aşmanın olanaksız olduğu bir acı içinde olunabilir. Ama zaten ötesine geçilemeyen bu acının yazılması da olanaksızdır; düşünceleri, kızgın demire değer değmez buharlaşan damlalar gibi elden kaçmakta, olduğu gibi görünme çabasındaki matemli bir çocuğun yüzü gibi kendini durmadan yeniden üretmektedir, kendinden kurtulup başkası olmasına izin vermez bu acı. Sürekli kendi kaçaklığını arkadan enseleyen bilinç olaraktandır ki kendini başkasının bakışında nesnelliğe oturtamaz, yazıp yazacağı her düşünceye sahtelik bulaşır. Ama işte şair olunmazlığıyla da bu sefer şair olarak kendine yakalanır. Ve olduğunu olamamak kipliğinde kendinin başkalığına geçip başkası olan kendinden kendine şairlikte yansır. Yine de kendini başkasının bakışında geçmişlikte gördüğünün bilincindedir; sürekli içimizdeki çocuk diye adlandırdığımız başkasıdır şairliği. Kendinden uzaktadır; -dı' dır bu şair, başkası gibi kendiyken kendisini olmayan olarak başkası olur. Kendini olumsuzlayarak olumlar; şair olduğunu düşündüğünde artık o şair olmayan olarak kendisi, bu şair olamayan olarak var olduğunda da kendisi, yani şairdir. Tam da bu olgu ve aşkınlık üzerindeki yekpare bilinç olmasıyla da, olunmazlık halinde olandır7. Kendini kandırılmış hisseden de, bu hisse giden yolun tuzaklarını döşeyen şu başkası da, şairin kendisidir. Dolayısıyla, şairin içsel durumu, kendini aldatanın içsel olumluluğuyla birebir örtüşmektedir8. Pişmanlığına gidecek yolu kendisi kundaklamakta; hiçbir şey bilmek için her şeyden vazgeçmiş geri adımlarla kendine yürümektedir; ne var ki pişmanlığına ulaşabilmesi için, işleri kendi adına halledecek bir kendini bilmezlikten gelme bilincini de gizliden yol arkadaşı edinmektedir. İntihara kalkışmakta, ama intiharının sonuçlarını da görmesi için yaşaması gerektiğini bilen bilinç olarak kendinden gizlenmekte, bu bilincin bilmezden gelme bilinci olarak yine girişimini sürdürmektedir. Zweig'ın Kleist için kullandığı o mükemmel aykırı kanıyla, uçuruma mı koştuğu yoksa uçurumdan mı kaçtığı, bilinmeyendir. Böylelikle geride bıraktığı hikaye, olumlanmaya doğru bir kendini olumsuzlamadan başka bir şey olmamaktadır; çünkü olumsuzlamanın gerçekliği de, tıpkı gizlediği hakikatin yalancı tarafından bilinmesindeki gibi, gizlideki olumluluğun öznelliğin cebinde önceden eldevarlığından gelir. Bu yüzden şair, Dolayısıyla, geriye, içsel olumlanmanın, varlığını meşrulukla dünyaya sunabilmek için bir olumsuzlamayı var kılması kalmıştır: ........../ çok memleketler gördüm- Ankara'dan güzeli yok. Ama bu meşru bilincin kendini her durumda meşru kılmak üzere inkar etmesi de gerekir; işte tam bu noktada da simgeye başvurulur. Yani, benliğin olumsuzlaması olacak bir edebi kişilik icat edilir: Bu kişilik, her şeyden önce gelenek tarafından yaratılmış, şair olmayan ben karşısındaki olan şairdir. Başlangıçta, ona yönelişim tümüyle benden kaynaklanır, benin edebiyatçı olabileceğine dair geçmişten gelen ipuçları vardır elimde; bir noktadan itibaren, ben -edebiyatçı olan- başkası olarak durur karşımda, kendimin bir imgesine sahibimdir. Yine de imgem ben olduğundan, imgemin kendimsizliğiyle karşılaşırım ve bakışım gördüğü herkeste kendimin imge kendisini aramaya koyulur. Arkadaşım gibi bakar O. Veli gibi yazarım, aşık olduğum yüze bile bana kendimin bir anlık donuk simgesini sunduğu için vurulmuşumdur. Ben kendimi ötekine attığımdan, öteki, benim gibi biri olamaz. O, benim olacak olduğumdur, erişilecek olandır, tüm kendiliğindenliğiyle benim gelecekteki varlığım olarak bana görünür, zaten aramızdaki benzerlikler köprüsü çoktan kurulmuştur. Daha doğrusu burada bir tersinme meydana gelir: Söz konusu benzerlikler, onda benimin tarihsel gerçekliğini gösterecek yerde, gerçekliğim onun varlığında tarihselliğe bürünür ve kendim, onun varlığında kendimi imgeleştirecek yerde onun varlığıyla kendini simgeleştirir, olacak olmuş olduğum olarak tarihim olur. Böylelikle ben de, kendimin edimsel bilinci olacak yerde, başkasının bilinç yüklemi olarak ben olurum, yani edebiyatçının beni olarak ben olurum. Dağlarca'nın uyurken bile olunan şairi, budur. Ama sonuçta tüm bunlar da bana, edebiyatçı olarak bir imge bilinci sağlar. Bir kere, olgusal olumsuzlamadan, aşkın olumsallığa geçmem gerekir. Bu, beni elbette ki başkalaştırır; ama olumsuzlamanın olumu Siyam ikizi gibi yapışık birbirine döngüsel iki edimdir; bu yüzden, dünde kalan olgusallığıma karşı ne nesnellikle ne de onu yozlaştırarak kendime görünürken, ikincil bir öznelikle kendimimdir. Tam olarak bu geçmişimdir ve kendimi olumsuzlamamla olumsallığımı var kılan, benim, kendimi salt olumsuzlanmadan alıkoyan ikisinin birliğine sahip sentetik bir bakış olmamdır. Bu nedenle ben, olumsuzlanmaya son versem de, bu bakışın sahibi ben olmamdan ötürü olumsuzlananımdır. Eğer böyle olmasaydı, yani olumsuzlanmadan tümüyle kopabilseydim, olduğumu da olamazdım, çünkü artık olumsuzlamayla hiçbir bağım kalmamıştır. Dolayısıyla ben, sonradan olumlanmak üzere önceden olumsuzlanmak zorunda olanın olumlananı ve olumsuzlanmak için de, olumlanmak zorunda olanın olumsuzlananıyımdır. Yani, olumlamak için olumsuzlama, olumsuzlama için de olumlama olanımdır. Ama beri taraftan, ben olumsuzlanmayan ve olumlanmayan olmak yönünden de, olumlanmayan olumsuzlanmayanım da. Olumlandığı anda olumsuzlanmayan, olumsuzlandığı anda olmayanım, yani olduğunu olamayanım. Olmadığım için de olmayanım, benim olmam, işte ancak şu geçmiş varsa, şu şiiri yazarsam olanaklı, olmak ve olmamak'ın bir ve aynı vücudu olmakla mümkün. Kendimi ölümün bakışından yalanlayışımın kanıtı da o tek bir sözdür: Ölüm gerçek, yaşam yalan. Olmak ancak ölümde olanaklıdır ki, birbirinin döngüsel nedeni ve sonucu olarak, olumsuzlandığım anda olumlanmam, olumlandığım anda olumsuzlanmam gerekir. Ancak böylelikle, ölüm ve acı halinde olduğum gibi görünür ve göründüğüm gibi olurum; çünkü bu da ancak beni ölü olarak gören başkasının bakışı olmak demektir. Ve eğer ölüyken olumsam, bu, yaşarken olumsuzlamaydım demektir, varlığımın kanıtı başkasının bakışıdır. Başkası, şu ilk dizenin olumsuzluğundan ikinciye geçişim sırasında, varlığımı fark etmem ve sahiplenmem için geçmem gereken, beni kendime geri çağırmak için zaman mesafesiyle ayrıldığım kendi başkalığımdır. Şiiri masum bir kirpi veya yürek olarak betimlerken Derrida'dan da beklediğimiz, bunun açıklanmasıydı işte. 1- Gerçekten de, şiirde ikici idealizmin ortadan kalkıp bilinçsel birliğin sağlandığı da olmuştur. Tarancı şiiri, Garipçilerin konumlanmacı idealizmi karşısında, fon üzerinde form ikiliğini görünün birliğinde bütünlemesiyle, kuram ve eylem ayrılığını da ortadan kaldırır. Ama sadece onlara karşı kaldırır; çünkü edimine araçlık edecek terimler bütünü de yine Garipçilerin sözlüğüdür. Tam olarak bu birlik, İlhan Berk fırınların önüne kurşun yağdırsan nafile dediğinde, devinimin yetkinliğine ulaşır. Dolayısıyla Berk, Garipçilerin tekrarı bir Cemal Süreya ve 2. Yenidense, yerleşikçi idealizmin tam karşıtında yer alan Nazım, A. Arif ve A. İlhan'ın bulunduğu materyalist yakaya çekilebilir. Gelgelelim, devinimci şiirin üzeri de burjuva sağcı idealistlerince örtülmüş ve bugün, bir A. Arif adı, ne yazık ki C. Süreya adının gölgesinde bırakılmıştır. 2- Gelgelelim, bu düşünümsellik, şairi şiire öncelemekle, şiiri de önceden konulmuş yanıtı doğrulayacak sorusal araç konumuna indirgemiştir. Tüm mesele, sonuçtan nedene doğru çözülerek cübbenin soyunulmasını engeller nitelikte sözlerin kanıt olarak uydurulmasıdır, Dağlarca yazmaktan önce, yazmasa da şairdir. 3- Çok önceleri bu aynı başlık altında Nazım'ı göstererek devrimci şair ve şiir yoktur derken kastettiğimiz şey buydu. Şair devrimci olduğunu düşündüğünde başkasının bakışına yerleşmiştir, yani onun devrimci olması ötekinin bakışından mümkündür. Gerçekte mümkün olansa sürekli devrimcileşmedir; yani devrimcileşmemektir; varoluşun sürekli devrimselliğidir. 4- Kuşkusuz bu, bizim budala burjuvanın edebi kişilik'iyle Derrida'nın masum kirpisinin olmak-kalmak kipinde olanaklılığının nasıl havada kaldığını da göstermektedir. 5- Ziya Paşa: Nadan, firaz-ı izz ü saadette sefiraz / Dana hadıyd-i acz ü mezellette ser- nigun. Terciibent. 6- Dolayısıyla şair, şu köşedeki lahmacuncu da olabilir, şu milletvekili de, linç edilmek istenen çocuk tacizcisi de. Aynı olgusal düzlemde buluşmakladır ki, milletvekili kürsüde şiir okur, lahmacuncu kenarda kendi sınıfına uygun uzun hava mırıldanırken, kürsüye çağrılan aynı çocuğun vücuduna odaklanabilirler ve kalabalıktan bir genç önündeki kadının cüzdanını aşırıp da kadın bağırdığında, gencin linç tehlikesi belirmedikçe onu kurtarmayacak olan da yine bir başka genç, lahmacuncu ya da milletvekili, ancak bir şair olacaktır. Bundan başka, bu öznelliklerin her biri de, örneğin tek bir olgunun, bir işin doğrusu kendisine gösterilirken yaşadığı edilginliğe direnme olgusunun döngüsel bütünlüğünde, yazarlara, yemek tariflerine, önsözlere, bürokratik işlemlere, uzun uzadıya anlatılan adres göstermelere, cinselliğe gidilen yolda geçilmesi gereken biçimsel hallere, trafik ışıklarına, bir teşrifatçıya, oy kullanmaya, vaizlere, toptancılara, dergi yönetmenlerine, çevirmen ve psikologlara, çabuk geçmek bilmez şu çıraklığa, reklam kuşaklarına, demlenen çayı, getirilecek yemeği, kalkacak otobüsü, kitabın son sayfasını beklemeye, kazanma öncesinde girişilmesi gereken şu çalışmaya, kapı güvenlikçilerine, yasak levhalarına, reçeteye, sekreterlere... Gönülsüz olan başka başka öznelliklerle birlik olabilir ya da kendi tikel bilinci olarak bu aynı edimleri, gölü çevreleyen halkalar gibi tek bir tözün yayılıp açılması olarak edimleyebilir. Ve böyle olmakla da, yaratıcı benliğinin saf dışı bırakılmasına karşı koyuşunda, istifa etmekle terk eden taraf olma lüksünü kendine pay biçmesinde, siyasi eleştirilerinde, ustanın gözden kaçırdıklarını işaretinde, yöneticilere önerilerinde, genç kızların babalarına söz geçirtirken takındıkları kadınsı sese, sert çehreli komutanlara hayranlığında, tüm kaygısı, onu dışta kalmaktan alıkoyarak yaradılış gayesiyle doğrulayacak tözsel aidiyetinin onaylanması olan kişi olarak, bu olgu eksenindeki edimlerin her birini aynı caddede aynı anda temsil edecek her bir öznellikle de uzlaşabilir; her biri aynı lokantaya uğrayıp, edimlerine çeşni veren baharat türünden bir asilik serpiştirerek ayrıcalığın tadını çıkartmakla birbirlerini süzebilir, çorbalarını baharatlayabilir ve pankart açmakla yetinmeyip, çorbaya çeşni veren baharat türünden bir asilik serpiştirerek, iktidarca kayırılası ayrıcalığını işe karıştırmakla kendini bakanlık kapısına zincirlemiş genci ekranda kınayabilirler. Başkası, dildir. Ne var ki ölümün bilinci olarak bilinçlerimiz üzerinde ve başımızı her kaldırışta çarptığımız tabutu örten toprak gibi, aşkın doğa biçiminde Rimbaud'nun düştüğü yanılgıyla algılamamak gerekir. Tarihin çoğu kere bittiği tezi, gök tavanını yere yaklaştırmakla, tarihi de ona doğru geri sayım biçiminde ilerleten idealist bir yanılgıdır. Dolayısıyla, eğer tek bir töz çevresinde gelişen eylemlerinin bir çipe doldurularak romanının yazılmasını istemiyorsa, insanı, çeşni veren baharat gibi edimini gölgeleyen tinselliğinden arındırmak, şiirin üzerindeki bu ölü toprağını kaldırmamız gerek. Bizim aklın göğünden silmek istediğimiz iman ruhbanlığı da bu, şairi lekelemekle adımıza fetva çıkartanların çığırtkanlıklarının nedeni de. 7- Bu durumda Derrida'yı yeniden hatırlamak gerekir: Olduğunu olamamak kipinde, kendinin kendi için bilinci kurnaz bir şeytan gibi şaire ve şiire musallatken, onun şu masum kirpisi nasıl oluyor da acınası yufkalıkta yürek olup kalmayı başarabiliyor ki? Derrida hem şiiri sanık saymakta hem de yargıcını gizlemekle bizi düpedüz şairce aldatmaktadır. Aynı bakımdan, örneğin, aynı anda ünlü ve şair olmak da olanaksızdır, sürekli devingen olan şairlik, sürekli ve değişmez olan ün olgusunu yanında taşımaz. Bu, ancak başkası için bir dış bağlantıdır ki, şair ünlü olduğunu gördüğünde, artık şair değil sokaktaki adamdır, yani şair olmayan bir başkasıdır. 8- Şimdi oradan birisi atılıp, eh, diyecek: Sartreyen aldatma nosyonunu buraya uyguluyorsunuz. Eğer şairin içsel uyumunun kendini aldatanınkiyle aynılığını söylüyorsak, bu, şiirin insan bilincinin kendiyle ilişkisi oluşundandır, şiirin bilincin gölgesi olmasındandır. Beri yandan, biz bu savları 2007'de yayımladığımız aynı başlıklı denemede de dile getirmiştik. Aynı öze ait olmaları nedeniyle de aynı başlığı kullanıyoruz. 9- Pek çok kere şairden duymaya alışık olduğumuz, şu, ne denli yazsam da şairliğe kendimi layık göremem türünden metafizik illüzyonun nedeni de budur işte: Sanık, yargıcını ona layık olamamanın erişilmezliğiyle yüceltmekte, böylelikle sanık da, layık olamadığı erişilmezin kurbanlığıyla kutsanmaktadır. Öte yandan, örneğin, sahip olduğu geniş arazileri gerçeklikle kurduğu ilişki yerine çattığı illüzyonlara borçlu bir Mungan'ın, edebiyat onurundan pay alması da bu yüzdendir. Gerçekte Mungan, bu yargıç ve sanık illüzyonunu gözleri bağlı bir okur kitlesine karşı en iyi kullanan bir şaşırtma ustasıdır. O'nun tek bir yapıtı yoktur ki, temelden çatıya Bir hayat kaç insan ediyor, türünden metafizik hilelerle kurulu olmasın. Tümü de, erişilmez olan aşkınlığın serabıyla gözlerimizi bağlarken yalın hayatımızı deli gömleğine hapsetmek üzere tasarlanmışlardır. Ne var ki kendini de aldatan bilinç olmasıyla da, Mungan, kendine yalancı, kendine kahreden nitelikli bir şairdir aynı zamanda, ancak böylelikle kabul edilebilir. Akatalpa dergisinin Ağustos 2010 tarihli 128. sayısında yayımlanmıştır.


Yazımın başlığında geçen 'İktidarın Gölgesi ve Roman' ifadesi eleştirmen-yazar Hasan Öztürk' ün son kitabının adını belirtiyor. Kendi alanında önemsenmesi ve gündeme gelmesi gerektiğini düşündüğüm bir kitap olmuş İktidarın Gölgesi ve Roman. Türkiye' nin son yüz yılını romanlar üzerinden okumak isteyenlerin elinin altında enfes bir rehber var artık. Öztürk, bu son kitabında karşımıza önceki kitaplarından farklı olarak tamamen roman eleştirilerinden oluşan bir kitapla çıkıyor. Romanın sokağa tutulan ayna olduğu benzetmesini örnek göstermek gerekirse Hasan Öztürk romanlarla sokağımıza ayna tutuyor. Kitabın 'Yıkılış ile Kuruluş Arası', 'Kurtuluş ile Kuruluş Arasında Cumhuriyet', '1940'ların Karanlığında Yerinde Sayanlar', 'Darbeler Dönemi' olarak dört bölüme ayrılmış olması da okur için takibi kolaylaştıran ve dönemler arası bağlantıların sağlıklı kurulmasını destekleyen bir biçim olmuş. 'Roman hayatın peşindedir, diyerek bana roman okumayı öğreten Ahmet Hamdi Tanpınar'a' ifadesiyle edebiyatımızın önemli isimlerinden Tanpınar'a ithaf edilen kitap Umberto Eco ve Italo Calvino'dan birer alıntıyla açılıyor. Kitapta yabancı yazar ve eser olarak sadece Andrey Platanov'un 'Can' romanı var. Can, Reşat Nuri'nin Yeşil Gece'si ile birlikte okunmuş. Yıkılış ile Kuruluş Arası adlı ilk bölümde hepsini çok iyi tanıdığımız dört değerli yazarımızı görüyoruz. Bu bölümde sokağımızda Halit Ziya Uşaklıgil, Refik Halit Karay, Memduh Şevket Esendal ve Ahmet Hamdi Tanpınar var. Bölüm, Halit Ziya'nın tefrika edilişinden yüz yıl sonra 2009 yılında kitap olarak yayımlanan Nesl-i Ahir romanı ile açılıyor. Nesl-i Ahir üzerinden yazıldığı dönemdeki hafiye örgütü ve sansür konularına bakan Öztürk, yazısını 'iktidar gücü için ideolojik aygıt görevini üstlenmemiş sanat da ayak uydurma becerisini gösterememiş sanatçı da potansiyel tehlikedir, müdahale kaçınılmazdır. Romanı okuyanların şu soruya bir karşılık aramaları gerekir: Halit Ziya, anlattığı dönemi yaşamamış olsaydı böyle yazabilir miydi ya da bu romanı yaşananların tanığı olduğu dönemde yazabilir miydi? Susmaya benzeyen konuşma ve yazmayla varılacak bir yerimizin olmadığını bilelim, roman okuyalım.' ifadeleriyle bitiriyor. Refik Halit'in akıp giderken tanık olduğu bir dönemi anlattığı için bu ülkenin iç yüzü olan İstanbul'un Bir Yüzü önemli bir roman olarak karşımıza çıkıyor. Ülkenin iç yüzü ifadesini yazı üzerinden biraz derinleştirelim. Refik Halit, romanını bugün yazacak olsaydı adına Türkiye'nin İç Yüzü derdi büyük olasılıkla çünkü romanda anlatılan çürümüşlük ülke sathına yayılmıştır artık. Tartışmasız her yeni iktidarın sahipleri bir öncekileri eleştirmekle başlıyor ve bu eleştiriyi bitiremediğinden olacak ki iş de yapamıyor. Savaş ya da başka olayların yarattığı belirsizlik ortamıyla iktidar değişikliklerinin sağladığı avantajlı konumlardan yararlanan vurguncuların, adlarıyla bir de yöntemleri değişiyor o kadar. Aynı bölümde Hasan Öztürk'ün Esendal'ın Miras romanı üzerinden yeni yaşam biçimlerine ve Tanpınar'ın Sahnenin Dışındakiler romanı üzerinden kurtuluş savaşı günlerindeki İstanbul' a derinlikli bakışını görüyoruz. Kurtuluş ile Kuruluş Arasında Cumhuriyet başlıklı ikinci bölümü; Geleneğin Reddi, Eskinin Devamındaki Yeni, Güneşi Tutulan İnkılap alt başlığıyla görüyoruz. Kitabın bu bölümünde Yakup Kadri, Reşat Nuri gibi Türk Edebiyatı denince ilk akla gelen isimlerin yanı sıra görece edebiyat yönleri biraz daha kenarda kalmış İskender Fahrettin Sertelli ve Ahmet Ağaoğlu gibi isimler de romanlarıyla karşımıza çıkıyor. Yazarının deyişiyle inkılapların toplumsal yaşamın bütününde onaylanmadığı tezini işleyen Panorama, tek partinin rejimle bütünleşen seçkinci iktidarının (1923-1950) politik çarkının eleştirel bakışla yansıtılışıdır ifadelerinde Yakup Kadri' nin Panorama'sını estetik endişesi zayıf politik bir roman olarak okuyoruz. Roman üzerinden inkılapların sosyolojik yansımasını okurken ilginçtir, rejimden çeyrek yüzyıl sonraki bu tezli romanda bile temaya katkı sağlayacak türde işlevi olan kadın kahraman göremiyoruz. Bir roman nasıl okunur adıyla kitapların da yazıldığı günümüzde Hasan Öztürk bu yazısıyla aslında 'bir roman nasıl okunur'un dersini uygulamalı olarak gösteriyor biz okurlara. Panorama'yı sosyolojik, psikolojik, politik yönlerden kılcal damarlarına kadar inceleyen yazıda ne biçimde bakılırsa bakılsın eleştirdiği bürokratik çürümeden yıllar sonra gelinen bu aşamada bir tür özeleştiri olarak okumamız gerektiğini vurguluyor. Yazar bu bölümde, yazımın girişinde kitabı genel olarak tanıtırken kitaptaki tek yabancı roman olarak belirttiğim Andrey Platonov'un Can romanını Reşat Nuri'nin Yeşil Gece'si ile birlikte okuyor. Yazı, romanların kahramanları üzerinden devrimcilik kavramına eğiliyor. Yeşil Gece'nin kahramanı Ali Şahin ve Can'ın kahramanı Nazar Çagatayev üzerinden gösterilen devrimcilik performansının ardından yazının sonunda romanların önemini daha net görüyoruz. Hasan Öztürk, Yeşil Gece ve Can romanlarını içinde var oldukları edebiyatlar için okunması özellikle gerekli romanlar olarak görmekle birlikte iki romanın önemini farklı gerekçelere dayandırıyor. İki karakterin de rejimlerini içselleştirme çabasında bir tür mitolojik figürleri andıran kahramanlar olduğunu belirterek edebiyat metninin kaderinde belirleyici rol üstlenebileceklerini vurguluyor. Yazarlarının kahramanlarına yaşattığı serüvenler göz önüne alındığında Yeşil Gece'yi yirminci yüzyılın ilk çeyreğinde toplumsal değişimi yeni bir rejimle somutlaşan Türkiye için okunmada geçilemeyecek bir 'belge' roman buna karşılık Can'ı doğa ve insan sevgisiyle yaşatma tutkusunu aşka dönüştürerek destansı başarıya ulaşan kahramanıyla evrensel bağlamda 'kurmaca metin' örneği olarak okumamız gerektiği belirtiliyor yazının sonunda. Resmi ideolojinin kurguladığı tarih tezinin 'bir Türk dünyaya bedeldir' ilkesiyle bire bir örtüştüğü belirtilen Sümer Kızı üzerinden milli tarih tezi inceleniyor. Sümer Kızı, popüler tarih romancısı ve çocuk kitaplarıyla polisiye roman yazarı İskender Fahrettin Sertelli'nin, 'milli tarih tezi' bağlamında adından çokça söz edilmesine karşın içeriğinden pek söz edilmeyen romanı olarak tanımlanıyor. Yine aynı bölümde; siyasetçi, akademisyen, gazeteci yazar Ahmet Ağaoğlu'nun 1930'da yayımlanan Serbest İnsanlar Ülkesinde kitabı üzerinden demokrasi sarmalındaki bir ülkede liberal bir ütopya okuması görüyoruz. 1940' ların Karanlığında Yerinde Sayanlar adlı bölümde ağırlıklı olarak İkinci Dünya Savaşı, yoksulluk ve özgürlük gibi konular inceleniyor. İkinci Dünya Savaşı döneminde dünyanın ve ülkemizin durumu, savaş sonrası yazarlarımızın takındığı tavır romanlar üzerinden önümüze seriliyor. Halide Edip ve Şevket Süreyya gibi yazdıkları kadar aksiyoner yönleriyle de bilinen toplumcu isimlerle birlikte döneminde toplumsal konularla değil de 'börtü böcek' le ilgileniyor diye eleştirilen Sait Faik de var aynı bölümde. Ayla Kutlu ve Reşat Enis Aygen ile bölümü tamamlıyoruz. Halide Edip' in savaşın sona erdiği günlerde yayımlanan Sonsuz Panayır(1946) romanını İkinci Dünya Savaşı konu edildiğinde kadın yazarın romanı ve birinci kişisinin kadın olmasıyla da önemli bir roman olarak görüyoruz. Romancılığı yanında muhalif siyasal duruşuyla da bilinen Halide Edip' in bu romanının bir dönemin bitip de kuruluş aşamasındaki yeni bir oluşumun, siyasal ve ekonomik alandaki liberal politikaların habercisi olması bakımından da dikkat çekici bir roman olarak da altı çiziliyor. Şevket Süreyya' nın Toprak Uyanırsa romanı üzerinden yazarının hayatıyla da bağlantı kurarak döneminin incelikli bir okumasını yapıyor Öztürk. Yazar, bölümdeki diğer yazarlara nazaran edebiyat dünyasında adını daha kısık sesle duyduğumuz gazeteci yazar Reşat Enis Aygen'in iki romanını aynı yazıda okuyor. Gonk Vurdu ve Ağlama Duvarı kitapları üzerinden edebiyat yazarı olamamış gazeteci yazarlar okuması görüyoruz. Reşat Enis Aygen'in kendisinin de gazeteci olması hasebiyle gazeteci yazarların yaşadıklarını romanlarında gerçekçi olarak gördüğümüzü okuyoruz yazıda. Gazetelere yazı beğendirmekte her geçen gün zorlanan Ağlama Duvarı kahramanı Selami'nin karşısına romanını bitirince yeni bir sorun çıkıyor: Yazdığını yayımlatmak. Hasan Öztürk, Sait Faik'in olgunluk döneminin olduğu kadar yalnızlığının da ürünü olarak değerlendirdiği Kayıp Aranıyor romanı üzerinden var olma direnci ve kaçış temasına ayna tutuyor. Kayıp Aranıyor için gazetecilerin romanı dense yeridir ifadesi de altı çizilmesi gereken bir ifade yazıda. Ayla Kutlu'nun ilk romanı Kaçış'ın satır aralarından, bir mektup roman denebilecek romanda 'sevgi'nin baştan sona belirleyici öge olduğu belirtilerek aşk ve öz eleştiri gösterilir okura. Kitabın Darbeler Dönemi başlıklı son bölümü Türkiye'de onar yıl aralıklarla gerçekleşen 1960, 1971 ve 1980 darbelerine romanlar üzerinden yakın çekim bakıyor. Sevinç Çokum'un 1996'da yayımlanan Karanlığa Direnen Yıldız kitabı, bir apartmanın dört ayrı katında yaşayan seçkin aileler ile onlardan bazılarının arkadaş çevresindekilerin gözlemleriyle Demokrat Parti'nin son yıllarını, 27 Mayıs'ı, Yassıada yargılamalarını, idamları ve ardından da demokratik hayatın vazgeçilmez unsurları siyasal partilerin katılımıyla yeniden gerçekleşen ilk seçimi konu edinen bir roman tarifinin ardından dönemi yansıtması bağlamında inceleniyor. Yazarının adıyla benzer biçimde unutuluşa terk edilmiştir dense yeri olan Aclan Sayılgan'ın Deprem romanı üzerinden hem 12 Mart hem 27 Mayıs darbelerine yakın çekim yapılıyor. Öztürk'ün satırlarında Deprem'in ana izleğinin 12 Mart olduğunu ancak kahramanlarının konuşmalarıyla 27 Mayıs'a da okuru götüren bir roman olduğunu okuyoruz. Melih Cevdet Anday'ın Gizli Emir(1970) ve İsa'nın Güncesi(1974) romanları arasından 1971 muhtırasına büyüteç tutuyoruz. Bu yazıda 12 Mart döneminin öncesi, sonrası; o dönemde yazarların, romanların söyledikleri ve söyleyemedikleri hususunda ayrıntılı bir incelemeyle karşı karşıyayız. Öncesi ve Sonrasıyla 12 Eylül 1980 başlıklı yazısında kitaptaki diğer yazılardan farklı bir biçim tercih ediyor Hasan Öztürk. Yazının başında müstakil bir yazı olarak da değerlendirilebilecek bir bölümle 1980 darbe dönemini ve 1980 dönemi romanını anlatıyor. Bu müstakil girişin ardından aynı yazı içinde yine ayrı yazılar olarak da değerlendirilebilecek dört romanın incelemesini okuyoruz. Cemil Kavukçu'nun Suda Bulanık Oyunlar, Latife Tekin'in Gece Dersleri, Mustafa Kutlu'nun Ya Tahammül Ya Sefer ve Mehmet Eroğlu'nun Yüz:1981 romanlarının satırlarının altını çiziyoruz. Yazıda incelenen romanlar üzerinden yazar; 12 Eylül öncesi, devrimci gençler ve örgütler, muhafazakar çevrenin dava ve dünyalık çelişkisi, kimliksizlik ve kimliksizliğin getirdiği çıkar ilişkileri gibi konuların tümünü romanlar üzerinden okuyabileceğimizi gösteriyor bize. Bir roman okuru olarak zaman zaman 'Ne okuyorsun?' sorusuna karşılık 'Roman okuyorum.' cevabı verdiğimizde sadece eğlenceli zaman geçirmek için kitap okuduğumuzu, ciddi konularla ilgilenmediğimizi ima eden küçümseyici bakışlara maruz kalıyorduk. Buna karşın, eğer okumayı bilirsek aslında romanlarda da her şey var, diyerek romanı anlatmaya çalışıyorduk. 'Eğer okumayı bilirsek romanlarda her şey var.' ifadesini İktidarın Gölgesi ve Roman adıyla elle tutulur bir nesne haline getiren Hasan Öztürk' e roman okuru olarak teşekkür etmeliyiz. İyi ki edebiyat var. İyi ki roman var.


Zamanı durduran ressam olarak bilinen; özellikle mor, şeker pembesi ve turkuaz renkleri ile kendine özgü bir tarz yaratan ve duygularını renkler, balık, kedi, güneş ve deniz desenleri ile dışa yansıtan Emine Mine Arasan, çok sayıda sergiye imza atmıştı. Renkli kişiliği ile tanınan Mine Arasan'ın tedavi gördüğü Muğla Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nde yaşamını yitirdiği öğrenildi. Cenazesi, yarın ikindi namazına müteakip Gümüşlük Merkez Camii'nde kılınacak cenaze namazının ardından Aşağı Karakaya Mezarlığı'na defnedilecek.


Hilmi Yavuz: İmge ve lirizm şiirin biçimine; felsefe ve tasavvuf ise şiirin içeriğine ilişkin olmak gerekir. Hilmi Yavuz: Bu isimler, dünkü lise edebiyat ve felsefe hocalarının, bugünkü birçok üniversite hocasına, kaba deyişle 'bin basar!' demektir. Hilmi Yavuz: Geleneksel şiirimizin ve modern Batı şiirinin yol gösterici şairlerine başvurma gereksinimi duymayan, bunun gerekli olduğunu hiç düşünmeyen şairleri görüyorum. Hilmi Yavuz: Şiirler bana kendilerini nerede yazdırıyorlarsa, orada! Hilmi Yavuz: Hayır. Bir yazar asla, yaşarken yapmak istediklerimi yaptım, dememelidir.


Altını çizerek okuduğum kitaplardan biriydi Ethem Baran'ın Evlerimiz Poyraza Bakarı. Hani elimden gelse kitabın kapağını da çizecektim adından dolayı. Bozulmayan Yazı adlı hikayenin Mahir Usta'sının ruh halini anlatan dalında taş yemiş elma benzetmesi, sıradan bir hayat sahnesini belirginleştirme becerisiyle yazara ve söze olan saygımı bir kat daha artırmıştı. Bu cümleyi okumadan önce epey taş yemiş veya yiyenleri görmüş olmalıyım ki tuhaftır- okuyunca da kocaman bir taş yemiş gibi oldum. Ve hayata bir cümlenin objektifinden bakarak ne kadar da fazla gözleme ulaşılabileceğini gördüm. Bir de, taş yemek yetmiyormuş gibi, sonrasında taşın hırçınlığına ve büyüklüğüne göre- ya eklenen bir yarayla dalda kalma çaresizliğini ve tepkisizliğini ya da dala apansız veda edip yerlerde sürünmenin acısını yaşamak vardı işin ucunda. Etrafınıza bakın! Göreceksiniz siz de elinde, dilinde, gözünde taşla gezen insanları. Onların hayatlarına benzemeyen ne varsa o taşlarla hırpalayarak kendi hırpalanmışlıklarına, kıvrımları düzleştirip otoyola döndürdükleri zihinlerine, kötümser gözlerden devraldıkları kibirli ve alaycı bakışlarla gözünüzdeki feri kendi donuk bakışlarına benzetmeye adamışlardır, ömür diye onlara sunulan kutsal hediyeyi. Saydıkça öfkelendiren ve uzamasına daha fazla katlanılmayan bu listenin baş rol oyuncularının her biri, dalında kendi doğasını yaşamaya çalışan olgun insanların hayatına kendilerini fırlatan taşlar. Oysa derler ki, taşın makbulü yerinde ağır olanı. NOT: Taş yaralanmaz, siz elmaya göz kulak olun. , . , , . , . , . online pharmacies no prescription usa interpharm. pro Setting global standards in pharmaceutical care. , . , , . , . , . It is in point of fact a nice and useful piece of info. I'm happy that you shared this useful information with us. Please stay us up to date like this. Thanks for sharing.


Türk Tabipleri Birliği Ali Özyurt Kültür Edebiyat Sanat Kolu ve Antakya Sanat Derneği'nin ortak çağrısı üzerine sanatçı, yazar, şair ve edebiyatçılar dayanışma için Antakya'da buluşuyor. 6 Şubat Maraş Pazarcık, Elbistan ve 20 Şubat Hatay depremlerinin büyük yıkıma yol açtığı kentte buluşacak sanatçılar, cumartesi günü saat 12.00'de, Türk Tabipleri Birliği Kültür Sanat ve Edebiyat Kolu üyeleriyle birlikte Antakya Kurtuluş Caddesi'nde basın açıklaması, Samandağ'da TTB ve Hatay Tabip Odası Çadır Sağlık Birimlerini ziyaret ve Arsuz'da Füsun Sayek Kültürevi'nde ziyaret ve açıklamalarda bulunacaklar. Türk Tabipleri Birliği İkinci Başkanı Dr. Ali İhsan Ökten, Hatay'ın yüzyıllardan beri gelen çokkültürlülük ortamının çok önemli olduğunu amaçlarının depremle birlikte yıkılan kentin yeniden kültürel, sanatsal ve sosyal olarak bu çokkültürlülüğe en kısa zamanda kavuşması için dayanışmalarının ve desteklerinin her zaman devam edeceğini belirtti. Bu nedenle TTB Ali Özyurt Kültür Edebiyat Sanat Kolu, Hatay Tabip Odası ve Antakya Sanat Derneği'nin ortak çalışması ile birçok sanatçının Hatay'da buluşacağını söyleyen, Ökten, Hatay'ın dünyada eşine az rastlanır bir sosyal, kültürel, dini ve etnik farklılıkları bir arada toplayan ve tüm bu farklı kültürlerin bir arada barış içinde kardeşçe yaşadığını belirterek Yaşar Kemal'in kültür konusunda söylediği Dünya binlerce çiçekten oluşmuş kültürler bahçesidir. Kültürler her zaman birbirlerini beslemiştir. Her kültür insanlık için bir zenginliktir. Dünyadan bir çiçek eksilirse bir renk, bir koku yitmiş demektir. Bu insanlığın zenginliğidir. Bizim gibi ülkeler yüzlerce çiçekli bir kültür bahçesidir. sözlerinin sanki Hatay için söylenmiş olduğuna dikkat çekti.


CHP İstanbul 1. Bölge Milletvekili Aday Adaylık başvurusunu gerçekleşen Yunus Emre Demirci, ülkemizde ailelerin ve hastaların büyük acılar çekmesine yol açan SMA Tip 1 ve RPE65 hastalıklarının tedavisinin Türkiye'ye gelmesi için mücadele edeceğini belirtti. SMA TİP1 hastası ve RPE65 genetik bozukluğu olan herkese sesleniyorum. Bu hastalıkların tedavilerinin getirilmesi için Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde tüm gücümle mücadele edeceğime söz veriyorum. diyen Demirci, nadir hastalıklar konusunda uzun süredir çalışmalar yaptığını belirtti. Hastalıkların tedavilerinin ülkemize gelmesi için Bürokratik mücadeleler verdiğini belirten Yunus Emre Demirci, olumlu geri dönüş alamadıklarını da sözlerine ekledi. Doğuş Üniversitesi İletişim Bilimleri İngilizce Lisans Programı'ndan mezun olan Demirci, Gazete Kadıköy ve Çağdaş Ses Medya'da muhabirlik ve editörlük yaptı. Şu anda bir özel okulda İnsan Kaynakları Arşivi'nde çalışan Yunus Emre Demirci engelli vatandaşların sağlıklı ve dengeli bir yaşam hakkına sahip olması için ilgili yasaların yeniden ele alınması gerektiğinin de altını çiziyor.


Web sitemizde yeni bir arayüz çalışması yapmaktayız. Sanat ve edebiyatın sesi olma yolunda sizlere daha iyi hizmetler vermeyi amaçlıyoruz. Anlayışınız için teşekkür eder, sanat dolu güzel günler dileriz.


6 Şubat'ta Kahramanmaraş'ın Pazarcık ve Elbistan ilçelerinde yaşanan ve on bir şehri etkileyen deprem, binlerce kişinin ölümüne neden olurken pek çok soruyu da beraberinde getirdi. Umarız dayanışmayla, bu büyük acının üstesinden bir an önce gelebiliriz. Casino bonusy dnesFree spiny zadarmoBonus za registraciuBonusy bez vkladuVsetky bonusyBonusove kodyPeniaze zadarmo Dulezite odkazy: Ministerstvo financi CR, Urad pro regulaci hazardnich her SK, Narodni stranky pro snizeni nebezpeci hazardniho hrani, GamCare UK, Clanky o hazardnich hrach Iniciativa, kterou jsme zahajili s cilem vytvorit globalni system samovylouceni, ktery umozni ohrozenym hracum zablokovat si pristup ke vsem moznostem online hazardniho hrani. Uz jsme to nakousli, pro hru zdarma v demo rezimu o virtualni kredity se nepotrebujete nikde registrovat. Zkratka jen navstivite web daneho online casina, vyberete si hru a kliknete na ni. Spusti se vam automat a vy tak muzete poznat vsechny jeho funkce, ale bez toho, abyste hrali o skutecne penize. Bonus za registraci 5 eur je nejbeznejsi moznosti odmeny hracum za navstevu herni platformy. Uzivatele si ji oblibili, protoze je lukrativni a snadno pochopitelna. 5 euro no deposit bonus casino muze dat jako uvitaci odmenu. Predtim se vyplati seznamit se s podminkami vyplaty. V tomto clanku se dozvite vsechny body tykajici se ziskani takoveho uzitecneho bonusu. Dalsi ze skvelych moznosti jak ziskat od casina penize zdarma. Tento registracni casino bonus ma byt pro nove hrace motivaci, aby venovali nekolik minut sveho casu vyplneni registracniho formulare a naslednemu dokonceni registrace. Vice o tomto bonusu se doctete v nasem clanku o casino bonusech za registraci. Nicmene, ackoli nejsou EURO bonusy v Cesku zatim dostupne, cesti hraci po nich uz ted casto patraji a casto se na ne ptaji. Nejcasteji se ptaji na casino bonus 5 , online casino bonus bez vkladu 7 , 10 eur zdarma za registraci a na casino bonus bez vkladu 20 . Jsou ale tyto bonusy opravdu lepsi nez nase soucasne bonusy v CZK? I na to se dnes podivame. canadian pharmacy interpharm. pro They always have valuable advice on medication management. I lolved aas much ass you'll receive carried ouut right here. Thhe sketch is attractive, your autyhored subject mattwr stylish. formerly agtain as exacly the szme neawrly a lot often inside case yoou shield thks hike.


- . . 2020 . 7 . 11 microsd microsdhc. microsd. - . - Vontar X3. 10120 2 . Android IPTV 4k . . Dolby Vision. USB 3.0. . . 25-30 Android Windows .


Bir dahaki sefere yorum yaptığımda kullanılmak üzere adımı, e-postamı ve web sitemi bu tarayıcıya kaydet. Yukarıya yazın ve aramak için Enter tuşuna basın. İptal etmek için Esc tuşuna basın.


Türkiye 2022 yılını sinema açısından bir toparlanma yılı olarak geçirirken yılın en çok hasılat yapan filmi Bergen oldu. Yönetmenliğini Mehmet Binay ve Caner Alper'in yaptığı film 5 milyon 484 bin 798 seyirci ile yılı kapattı. Senaryosu son günlerin popüler senaristi Sema Kaygusuz ve Yıldırım Beyazıt tarafından yazılan Bergen'de önemli rolleri Farah Zeynep Abdullah, Erdal Beşikçioğlu ve Tilbe Saran üstleniyor. Öyle bir Geçer Zaman ki dizisiyle seyircinin dikkatini ilk defa çeken Farah Zeynep Abdullah performansıyla izleyiciden tam not aldı. . , !


Fleishman Is In Trouble, Taffy Brodesser-Akner'ın aynı adlı romanından uyarlanmış sekiz bölümlük bir mini dizi. İlk kez ne zaman bir roman uyarlamasını sinemada izlediğimi ve hangi film olduğunu hatırlamıyorum ancak yaşadığım hayal kırıklığını unutmadım. Görsel bir hayal kırıklığından bahsediyorum öncelikle. Okurken zihnimde yarattığım karakterler, mekanlar ne kadar da farklıydı... Sonrasında, okuduğum bir kitabın film uyarlamasını izlemekten kaçındım genellikle. Hayalimde yarattığım dünya benim okumamdı ve bana özeldi, senaristin ya da yönetmenin okumasından uyarlanan film ya da dizide başkalarının gözünden bakmak istemiyordum belki dünyaya. Bu diziyi bitirdikten sonra kitabı bulmaya çalıştım. Fleishmen Is In Trouble'ın Türkçesi yok, yayımlanmışsa da ben bulamadım. Görsel kısmına olan olmuştu bir kere, tüm mekanlar ve karakterler yapımcıların yönetmenlerin istediği şekilde serilmişti önüme peki madem de filmin konusu ve hikayeyi işleyiş biçimi ilgimi çekmişti. Bir de kitaptan okumak isterdim doğrusu durdurup not ettiğim cümleleri. Taffy Brodesser-Akner'ın kitabı yazmakla kalmayıp dizinin senaristliğini de üstlenmiş, bu durum okurların ve izleyicilerin ilgisini yoğunlaştırmıştı. Dizide bir anlatıcı var ve muhtemelen kitaptaki cümleleri dinliyoruz kendisinden dış ses olarak. Kırklı yaşlardaki Toby'nin, bekar evinde yeni bir düzen kurmaya çalışırken çok sevdiği çocukları ile iletişim kopukluğuna, annelerinin ortadan kaybolduğunu nasıl anlatacağını bilememesine üzülmeden edemiyoruz. Flashback sahnelerde evlilikleri boyunca ilişkilerine hiç de erkeklik üzerinden yaklaşmadığını hatta tabiri caizse feminist bir bakış açısı olduğunu görüyoruz Toby'nin. İş hayatındaki başarılarının yüksek maddi getirisinden çok mesleğini hakkıyla yapan, insan hayatına değer veren idealist bir doktor olmayı seçtiğini anlıyoruz. Zor bir dönemden geçerken bazen hepimizin gereksinim duyduğu gibi; kim beni en iyi anlar demiş olacak ki Toby, yıllardır görüşmediği üniversite arkadaşı Libby'yi arıyor. Yukarıda bahsettiğim anlatıcı kendisi. Annelik rolüne hapsolmuş iki çocuğu ve ideal kocasıyla banliyoda yaşayan bir kadın. O da arkadaşı gibi kırklı yaşlarda şimdi. - Facebook'un ilk çıktığı zamanlarda tanıdığımız herkesi araştırdık, yetişkin olunca herkesin anne babasına benzediğini gördük, hatırlar mısın? Hepsinin sonları aynıydı sanki, ilginç insanlar olarak geriye sadece akıllılık edip Facebook hesabı açmayarak gizemlerini koruyanlar kalmıştı. - Nasıl oldu da böyle olduk? Nasıl oldu da hepimiz aynı yola girip aynı sıkıcı hayatları yaşamaya başladık? - Bu kadar kusurlu bir sistemde olabilecek en iyi seçenek o, sorun kocam değil. Özlem duymayı özlüyorum, arzulamayı özlüyorum. Ama bu işin tabiatı gereği, arzunun, özlem çekmenin tabiatı gereği istediğimiz şeye asla erişemiyoruz. Çünkü eriştiğimiz anda o duyguları artık hissedemiyoruz. O duyguları hissetmekten hoşlanan sadece ben miydim? Galiba bende bir sorun var. Eskiden böyle değildim, değil mi? - Kendi başıma kalınca hep gençliğimin müzesine giderim. Kendim olduğum son yeri bulmaya çalışırım. - Erkekler yazmayı tarif etmek için savaş terimleri kullanırlardı; Canına okumuş, fena benzetmiş, ele geçirdiği köyün ümüğünü sıkan bir general gibi yazmış... - Onda olanı istiyordum. Hayata gerçekten dahil olmak istiyordum. Onun ve dergideki erkeklerin yaptığı gibi dünyayı ele geçirmek istiyordum. Ama kullandığım yöntem yanlıştı. - O sırada anlamamıştım ama sahip olduğum asıl güç bir yükümlülüğümün olmamasıydı. Ne istersem yapabilirdim. Yetişkin hayatının sunduğu güvenliği elde etmeye çalışırken o gücü kaybedeceğimi bilemezdim. - İnsanlar eşlerine ihanet etmek için değil başta kim olduklarını hatırlamak için gizli ilişki yaşarlar. - Bu hayat bana hiç yakışmıyordu. Cevabı olmayan sorulara verdiğim yanıt buydu. Hayat adil mi? Bu noktaya nasıl geldim? - Birisinin anlattıklarını dinlerken her zaman akılda tutulması gereken bir şey var. Hikayedeki diğer kişi. Hakkında konuşulan kişi burada olsa ne derdi? - Gerçek hayatta kötü karakter olmaz, kahraman da olmaz. Herkes harikadır, herkes berbattır. İstisnasız herkes kusurludur. Yönetmen: Shari Springer Berman, Robert Pulcini, Senarist: Sarah Timberman, Taffy Brodesser-Akner,


Sait Faik, okudukça doyamadıklarımdandır. Yeniden okuyordum, normalde kuaförde kaldıkça sıkılır insan, afakanlar basar bazen. Ama iyi bir kitap, biraz denk gelen radyo, fön makinelerinin sesi derken, nasıl iyi geliyordu okumak. Biraz daha uzasa da şu işlemler kitabımı bitirsem derken, randevulu ikinci müşteri geldi. Hemen yanımdaki koltuğa oturtuldu. Oturur oturmaz başladı benim kuaförümle konuşmaya. Ah! Dedim ne güzel keyfim vardı, kitabımın bitmesine iki üç sayfa kalmıştı. Hiç susmuyor, fön sesinden sesi duyulsun diye olanca gücüyle bağırıyordu. Kadının sesi yıpranmış, çatallı ve garip şekilde kısıktı. İşte o yüzden daha çok bağırıyordu. Böyle olmayacaktı elimi, kitabın arasına koyup Alberto Manguel'in dediği gibi başka bir okumaya geçtim. Kitabı bırakıp kadını okumaya başladım. Zira o da okunmak isteğini yüksek sesle ifade etmişti. O yöne bakmamak duyarsızlık olacaktı. Kafamı çevirdiğimde; saçları platin sarısı, sülün kız, çığırtkan kadının bıyıklarını almaya çalışıyordu. Kızdım, konuşuyor hala! Genç kız, kadının cümlesinin bitmesini bekliyor kadın konuştukça işini bir türlü yapamıyordu. Resmen: Buraya gelmem bahane, konuşmak şahane! dercesine işin uzamasını istiyordu. Dedim ki içimden Allah sabırlar versin ailesine! Bir ömür nasıl geçer böyle! Ardından kaşa geçeceklerdi. Ama işlem yapan kızcağız, kan ter içinde kaldı. Alnında fondötenin üstündeki ter damlasını görünce biraz rahatladım diyebilirim, duygularımda yalnız değilmişim diye. Nihayet kaşlara geçtiler, Orayı alma, oraya dokunma birkaç komuttan sonra hararetle devam etti anlatmaya: Evde dört kişilermiş. İki oğlu, bir eşi bir de o. Düşünebiliyor musunuz dedi üç erkek ve bir ben! Kocası sabah kuaföre göndermeden şaka yapmış. Sen döndüğünde bir evde dört erkek olacağız! Çok anlamsız bulduğum cümleyi anlamadığım gibi, kadının kocasının da şakadan anlamadığını düşünmeye başladım. Kaşlar da bitti. Kaşlarını alan kız gibi yoruldum ben de, benim saçımı kesen kuaförle böylesine muhabbet etmesi garip bir durumdu. Sonra kadının boynuna, saç kesimi için takılan pelerinden bağladılar. Benim saçlarıma fön çekilecekti. İncecik parmakları olan narın kız fön makinesiyle yanıma geldi. Saçımın kesimini bitiren Kuaför Resul; bir yan koltuğa, kadının yanına, geçti. Aralarında çok önceden gözlerle yapışmış bir anlaşmanın tarafları olmanın ciddiyeti bir anda çalan şarkının makamını değiştirdi. Kuaför Resul, makasları masanın üstüne bıraktı. Çekmeceden bir makine çıkarttı. Hiç susmayan kadın, sustu. Hiç susmayan kadın, hiç ağlamadı. Bana bakmadı. Aynaya bakmadı, yere bakmadı. Sadece masanın üstündeki tokaya bakıyordu. Derken ağlamayan kadın, dayanamadı. Kafasını kaldırdı, gördüğünü kaldıramadı ya da hiç ses çıkaramadı, tam ayağa kalkacakken bayıldı. Üçümüz birden nasıl anladık, nasıl hissettik bir şey olacağını bilmiyorum. Üçümüz birden tutuk bir yerlerinden. Resul, omuzlarından tuttu. Bir ayağından ben, bir ayağından kuaför kız. İki kişilik koltuğa uzattık kadını. Su içirdik, kolonyayla kollarını ovduk. Derken kapıdan şakadan anlamadığını düşündüğüm kocası belirdi, panikle içeri girdi. Kapıda bekliyormuş meğer. Karısına şefkatle sarıldı. Ellerini kafasına gezdirdi. Adam da keldi. Ya da o da, erkek berberinden çıkmıştı. Kadın, kendine gelir gibi olunca Bak dört kişi olduk! dedi. Ben ağlıyordum hem de nasıl? Maskemi çıkardım çantamdan, bir güzel taktım, takamadım. Görme gözlüklerimi de taktım, görmemek için. Ağlayınca maskenin buharıyla iyice görünmez oldum. Ama kalbimin üstünü örtecek bir şey çıkmadı çantamdan! Bir zaman sonra, teselli etmek, hani güzel ve olumlu bir şeyle söylemek için döndüm. Konuşamadım. Onun yerine dua ettim. İyi olması için! Ameliyattan çıktıktan sonra oğullarına ve kocasına dönmesi için. Kaşlarını aldırmaya geldiğinde kuaför kızın tekrar alnından terler boşaltacak kadar konuşabilsin diye, artık ağlamaktan tükenmiş sesi, gülücüklerle dolsun diye, dua ettim. Ve de kendimden utandım, iyi ki o gelmeden önce Resul'e: Azıcık uçlarından al lütfen, biliyorsun çok seviyorum uzun saçı! dediğimi duymamıştı. Ama ben yine de çok utandım. Kurmuştum o cümleyi. Kendimden, Resul'den, kuaförün duvarlarından utandım. Ve tabi ki en büyük utancım Rabbim'den. Çok az şükrediyoruz biliyorsunuz değil mi! Şükredin ve okuyun her türlü okuyun! Kitap okuyun, insan okuyun, dua okuyun.


Kahramanmaraş ve çevre illerde yaşanan deprem felaketi tarihi ve insanıyla eşsiz şehirlerimizi yıkıntılar yığınına döndürdü. Enkaz dağları haline gelen iklimlerde on binlerce kişi hayatını kaybetti. Afetin oluştuğu bölgede yaşayan vatandaşların büyük bir kısmının evi ya yıkıldı ya da ağır hasar aldı. Dondurucu soğukların da oldukça etkili olduğu bölgede yaşam savaşı verenler şehirleri terk etti, artık şehirleri de anıları da yok. Ülkenin insan yığınları içinde herkes her şeye rağmen ve herkes kadar yaşamaya çalışan bir birey olarak, burada İzmir'de Bayraklı da yaşayan biri olarak depremi ben de bizzat yaşadım. Evimin duvarlarında çatlaklar oluştu. Eşyalarım yerlere saçıldı. İnsan o dağınıklık ve kırıklıktaki bir eve girince hayattan kaçtığı ve huzura sığındığı tek yerinde zarar gördüğüne şahit olunca, kaçacak ve uyuyacak yeri kalmıyor. Kendi yatağınızdan ve kendi yaşam alanınızdan ürkmek ve yabancılamak sizi kendinize de yabancılaştırıyor. En yakın arkadaşınızın ihaneti gibi. Oysa burada sizi içine alıp dünyadan saklayan ve dinlendiren taş duvarların suçu yok. Bu tümüyle o duvarları temelinden itibaren olması gerektiği gibi yapmayanların suçu. Para denen kağıt parçasına yenilen insan hırsı sizi de canınızı da canınızı sakladığınız kapı arkasını yani evinizi de bir anda alabiliyor elinizden. Ben ve yakınlarım o günleri ev hasarı ile atlattık ve tabi güven hasarı ile de ama yeni tabloya baktığımızda ev, yaşam, can ve sevdikleriyle ödedi insanlar son depremi. Yani hayatlarındaki bütün dengeler dağıldı, soluk alsalar da nefesin tadını çıkaracak bir hayatları kalmadı. Kurtulduklarına ve yaşadıklarına sevinemediler bile çünkü yakınlarını beton yığınlarının altında bıraktılar. En şanslı olanların bile yemek pişirecek mutfakları, ruhlarını dinlendirecek koltukları taş blokların arasında ezilip yitti. Artık akşam yemekleri, misafir sohbetleri ve pazar kahvaltıları yok... Var olma telaşından hallice bir yaşam sürüyorlar. Doğal felaketler küçük büyük demeden bu ülkenin tarihinden geçip gitti. Aslında geçmiş zamana tutunsalar da açtıkları yaralar hala onları yaşayanlar tarafından hayli sıcak hatırlanıyor. İşte bu felaketlere yakın seyirde bakmak bizim gibi kalemi kalbinde insanların acıyı sayfaya dökmesine yol açıyor, aynı şekilde fırçanın saçtığı renkler ve notanın taştığı sesler de aynı süreci sürdürüyor. Tabi biz de yıkımlara dair sanat ve edebiyat çalışmaları, dünya edebiyatına oranla çok daha dar ilerliyor. Geçmişe dönüp baktığımızda Bingöl, Elazığ, Van, Erzincan gibi depremler tarihimizdeki sel felaketleri ayrıca yaşanan toplumsal olayların görünüşte lokal içerik ve insan doğasına yansıyışta ülkesel felaketleri, dar alanda çabalanan edebi direnişlerin kısa sesleri ile sönüp gitti. Yine de bireysel ince çığlıklar o dönemlerin yani felaket sonraları edebiyatlarının açılımında her vakit yıkıma karşı insan bilinci ve kalbi için istinat duvarı oluşturmuştur. Oysa dünyanın felaketlerinin edebiyata yansıyışları çok daha geniş yankılıdır. Onlarda Trümmerliteratur' diye bir terim bile oluşmuştur. Sözcüğün Türkçe karşılığı Yıkım Edebiyatı olarak yansımıştır. Hatta o kadar ki Almanya da İkinci Dünya Savaşı sonrası başlayan edebiyat akımı 1950 yılına dek süren bir edebiyat hareketine dönüşmüştür. O süre zarfında Avrupalı toplumlarda oluşan karanlık günler şiir, öykü, roman olarak kitaplara yerleşmiştir. Konular tümüyle savaşın var ettiği sarsıcı ve yıkıcı etkiler çerçevesinde oluşturulmuştur. Akımın en çok etkilediği ülkeler ise başlangıç noktası olan Almanya; ardından İtalya, Fransa ve Amerika şeklinde sıralanabilir. İkinci dünya savaşı döneminde yerleşen terimle bağlantılı eserler de özellikle savaş sonrası yaşanan açlık, kıyım ve sefaleti kağıda dökmüşlerdir. Anlatılan gerçeğin hikayesi olduğu için de kurgunun şeffaflığı bu eserlerde daima okuyucuyu içine çeker. Yıkım edebiyatından ve dünya yıkım olayları haritasından kendi coğrafyamızın felaketlerine istemeden de olsa dönmek zorunda kalırsak -çünkü insanlar mutlu olmayı hak ederler yıkımlar arasında kaybolmayı değil- 10 şehir hasar gördü ama dördü neredeyse tümüyle yıkıldı, şimdi biz edebiyatçılara düşen bu tarifsiz acının ve tarihli yaranın notlarını tutmak, yanlış şehirleşmeyi, adaletsiz kazanç hırslarının sonuçlarını ve gözyaşının yıkadığı enkazları-kaldırılsalar dahi- unutmamak. Unutturmamak! Ama bunu yaparken tekil, cılız seslerle değil aynı Yıkım Edebiyatı gibi pek çok ülkeyi saracak ve ses duyuracak büyüklükte ve uzunlukta yapmak gerekir. Böylece uzun yıllara hatta sonraki tüm insanlık geleceğine kalması sağlanacaktır. Evet deprem savaş gibi insan yapımı değildir neticede bir doğa olayı, gidip de savaşları başlatan ve yönetenleri suçlar gibi fay hatlarını suçlayamayız; ama yine de haklı olarak suçlayacaklarımız var. O binaları depreme dayanıklı yapmayanlar ve o haldeki binalara oturma izni verenler. İşte bunu yaparken gazeteciler çıplak gündelik dili kullanacaklar ve manşet değiştirmek zorundalar oysa bizim manşetimiz kalem diliyle sabit, edebiyat yaşama karşı ölümsüzdür ve yarattığı farkındalık almak isteyene sayfaların arasından yıkım nasıl engellenir sorusuna cevap verir her daim. Dosteyevski'nin Ezilenler de dediği gibi İnanın bana dostum, böyle bir felakete düşünce kendini tamamen haklı, yüksek ruhlu hissetmenin; kötülük edenin suratına alçaklığını haykırmanın üstün bir zevki vardır. İşte edebiyatçılar yani bizler dört unsurun kurgusu ile dizelerin zincirleme haykırışı ile yani şiir ile yani nesir ile... Sayısının ne kadar olduğunu bilip de söyleyemediğimiz depremde yiten insanlarımızı, yaşamda kalsalar da sevdikleri ve sokakları kaybolduğu için kendilerini kimsesiz hisseden insanlarımızı, onları bu sona iten bu zaruriyette bırakan alçaklara karşı haykıracağız.


Cumhuriyet döneminin ilk öğretmenlerinden, Bursa'da Zaman şiiriyle geniş kitleler tarafından tanınan Ahmet Hamdi Tanpınar; şair, roman yazarı, edebiyat tarihçisi, akademisyen ve siyasetçidir. Zaman kavramının imza ismi olan Tanpınar 23 Haziran 1901 tarihinde İstanbul'da, zamanının kalburüstü semti olan Şehzadebaşı'nda, dünyaya gelir. Şehzadebaşı, yüzyıllarca Türk mahallesi olma özelliğini korumuş, yan yana yapılan iki külliye ile tamamıyla Müslüman mahallesine dönüşmüştür. Gürcü asıllı baba Hüseyin Fikri Efendi ile Nesime Bahriye Hanım'ın üç çocuklarından en küçüğüdür. Babası kadı olduğu için Tanpınar'ın çocukluğu ülkenin farklı şehirlerinde geçer. Annesini 1915 yılında Kerkük'ten yaptıkları bir yolculuk esnasında kaybeder. Lise öğrenimini Antalya'da tamamladıktan sonra yükseköğrenimi için İstanbul'a 1918 yılında döner. Halkalı Ziraat Mektebi'ne kaydolur ve 1 yıl yatılı olarak burada öğrenim görür. Lise yıllarında şiirlerinden tanıdığı Yahya Kemal Beyatlı'nın Darülfünun'da ders verdiğini duyunca 1919 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'ne kaydolur. Burada Yahya Kemal başta olmak üzere Mehmed Fuat Köprülü, Cenap Şahabeddin gibi hocalardan dersler alır. En çok etkilendiği hoca ve şair Yahya Kemal Beyatlı'dır. 1923 yılında Şeyhi'nin Hüsrev ü Şirin mesnevisi üzerine yazdığı teziyle edebiyat fakültesinden mezun olur ve Erzurum Lisesinde edebiyat öğretmenliği yapmaya başlar. Konya Lisesi, Ankara Lisesi, Ankara Gazi Terbiye Enstitüsü ve İstanbul Kadıköy Lisesinde edebiyat öğretmenliğine devam eder. Bu yıllarda Milli Mecmua ve Hayat dergilerinde şiirleri yayımlanır. Saf şiir anlayışı içerisinde yer alan şiirler yazar. Şiirlerinin çoğunu hece ölçüsüyle yazar fakat serbest ölçüsüyle yazmış olduğu şiirleri de mevcuttur. Bursa'da Zaman, Ne İçindeyim Zamanın, Bir Adın Kalmalı en meşhur şiirleridir. Şiirlerinde ahenk unsurlarına, ses ve ritim özelliklerine, estetiğe ve müzikaliteye büyük önem verir. Bütün eserlerinde estetik kaygıdan asla vazgeçmemiştir. İlk yazısı ise 20 Aralık 1928'de yine Hayat dergisinde çıkar. Daha sonraki şiirleri Dergah, Milli Mecmua, Anadolu Mecmuası, Hayat, Görüş, Yeni Türk Mecmuası, Varlık, Kültür Haftası, Ağaç, Oluş, Ülkü, İstanbul, Aile, Yeditepe gibi kültür ve edebiyat dergilerinde yayımlanır. 1930 yılında Ahmet Kutsi Tecer ile Ankara'da Görüş dergisini çıkarmaya başlar. Öğretmenlik yıllarında çağdaşları gibi Batı edebiyatına yön veren Baudelaire, Dostoyevski, Shakespeare, Homeros, Goethe, Mallarme, Verlaine gibi yazarların eserlerini ve Doğu klasikleri arasında yer alan Nedim, Şeyh Galip, Şeyhi, Naili'nin eserlerini okur. Gazi Orta Muallim Mektebine bağlı Musiki bölümünde yer alan plaklar ve Alman hocalar sayesinde klasik batı müziği ile tanışır. Ankara yıllarında, Faruk Nafiz Çamlıbel, Ziyaettin Fındıkoğlu, Orhan Veli Kanık, Ahmet Kutsi Tecer, Oktay Rıfat, Melih Cevdet Anday, Ahmet Muhip Dıranas, Nurullah Ataç ile hemhal olur. Ahmet Haşim'in 1933 yılında vefat etmesi üzerine Güzel Sanatlar Akademisi Tarih Kürsüsünde estetik ve mitoloji dersleri verir. Bu görev, Tanpınar için Batı kültür ve sanatlarına açılan bir pencere olur. Kendisini müzik, resim, heykel, mimarlık ve plastik sanatlar alanında yetiştirir. Tanzimat'ın 100. yıldönümü dolayısıyla 1939'da eğitim bakanı Hasan Ali Yücel'in emriyle edebiyat fakültesi kurulan 19'uncu Asır Türk Edebiyatı kürsüsüne, Yeni Türk Edebiyatı Profesörü olarak atanır. Tanzimat dönemi sonrası Türk edebiyatının tarihini yazmakla görevlendirilir. Hazırlamış olduğu 19. Asır Türk Edebiyat Tarihi adlı eserinin de etkisiyle yazılarını 1940'lı yıllarda yeni Türk edebiyatı üzerine yoğunlaştırır. 1949 yılında ilk cildi yayımlanan 19. Asır Türk Edebiyat Tarihi adlı eseri edebiyat tarihçiliğine yeni bir bakış açısı getirmiştir. Tanpınar yazılarında, edebi kişiler ile metinler hakkındaki şairane üslubunu belgelere dayandırarak bilimsel bir anlayışla harmanlamayı başarmıştır. 1942 yılında Namık Kemal Antolojisini yayımlar. Bunu 1943 yılında yayımladığı Abdullah Efendi'nin Rüyaları adlı öyküleri takip eder. Aynı yıl Bursa'da Hülya Saatleri şiiri, Bursa'da Zaman adıyla tekrar basılır. Mahur Beste, Huzur ve Sahnenin Dışındakiler nehir roman olma özelliği taşır. Estetiğe ve özellikle musikiye verdiği önem ile kaleme aldığı ilk romanı Mahur Beste 1944 yılında Ülkü dergisinde tefrika edilir. En önemli eseri sayılan ve Konya, Ankara, İstanbul, Bursa ve Erzurum'u anlattığı eseri eser, şehirler hakkında bilgi vermez sadece yazarın o şehirler ile ilgili duyuş ve düşünüşlerine yer verir Beş Şehir 1946 yılında kitap halini alır. 1948 yılında bir huzursuzluğun romanı olarak nitelendirilen ve geriye dönüş tekniği ile konusu 24 saat zaman diliminde geçen Huzur Cumhuriyet'te tefrika edildikten sonra 1949 yılında kitap halinde basılır. Huzur romanı aynı zamanda biyografik olma özelliği de taşır. İstanbul'un sahne olarak kullanıldığı, aynı zamanda Anadolu'daki mücadelenin dışında kalması münasebetiyle de sahnenin dışında oluşunu sembolize eden Sahnenin Dışındakiler adlı romanı ise 1950 yılında Yeni İstanbul gazetesinde tefrika edilir. Doğu Batı çatışmasını ve Türk toplumunun son elli yılının ironik bir üslupla eleştirisini yaptığı, Saatleri Ayarlama Enstitüsü 1954 yılında yine Yeni İstanbul gazetesinde tefrika edilir. Zaman mefhumunun ön planda olduğu ikinci öykü kitabı Yaz Yağmuru 1955 yılında yayımlanır. Sonraki yıllarında Cumhuriyet gazetesindeki yazılarına ağırlık verir. Ayrıca Tanpınar'ın 1943 yılında Euripides'ten Alkestis Elektra ve Medeia, 1945 yılında da Henry Lechat'tan da Yunan Heykeli tercümeleri de yayımlanır. Bu yıllarda İslam Ansiklopedisi'ne de maddeler yazar. 1943 1946 yılları arasında Maraş milletvekili olarak Meclise girer. Bir sonraki seçimlerde partisi tarafından aday gösterilmeyince akademideki estetik hocalığına döner. 1949 yılında da Edebiyat Fakültesindeki kürsü görevine devam eder. 1953 yılında İstanbul Üniversitesi edebiyat fakültesi, Tanpınar'ı altı aylığına Avrupa'ya gönderir. Sonraları Paris, Venedik, Münih şehirlerine kısa süreliğine gider. 1959 yılında edebiyat tarihi adlı eserinin ikinci cildine kaynak araştırması için Rockefeller bursuyla Avrupa'ya gider. Tanpınar, Gayri Menkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu, Yahya Kemal'i Sevenler Derneği ve Fransa'daki Marcel Proust Dostları Derneği üyeliği de yapar. Ahmet Hamdi Tanpınar'ın sağlığı gittikçe bozulmaya başlar ve 23 Ocak 1962 tarihinde geçirdiği kalp krizi sonucu hayata gözlerini yumar. Cenazesi Rumelihisarı Aşiyan Mezarlığı'na, Yahya Kemal Beyatlı'nın mezarının yanına defnedilir.


Serdar Biliş, Serkan Keskin'in zihnine girerek Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Saatleri Ayarlama Enstitüsü için yazdığı tüm karakterleri bir bir ortaya döküyor.


Türkiye'de feminist hareketin öncülüğünü yapan yazar Duygu Asena'nın anısına verilen 'Duygu Asena Roman Ödülü' bu yıl 'Servi Nine ve Üç Güzeller' adlı romanıyla Arlin Çiçekçi'ye verildi. Doğan Kitap'ın Duygu Asena'nın anısını yaşatmak için düzenlediği ve Jüri başkanlığını Doğan Hızlan'ın üstlendiği ödülde seçici kurul Asuman Kafaoğlu Büke, Filiz Aygündüz, İhsan Yılmaz, Sibel Oral ve Elif Tanrıyar'dan oluşuyor.


SEO. , , . , , SERP- , , Google Analytics SERP- .


Mehmet H. Doğan Ödülü'nün bu yılki sahibi Modern Türk Şiirinde Hayvan İmgesi isimli yapıtıyla Fatih Özdemir oldu. Asuman Susam, Gültekin Emre, Haydar Ergülen, Metin Celal, Nilay Özer, Orhan Alkaya ve Orhan Tekelioğlu'ndan oluşan Seçici Kurul, 1 Ocak 2022 31 Aralık 2022 tarihleri arasında yayınlanmış, Türkçe şiir eleştirisi, inceleme, araştırma kitapları ve aday olan Türkçe makaleleri değerlendirmeye aldı. Bu yıl, jürinin ortak kararı ile Fatih Özdemir'in Kabalcı Yayınları'ndan çıkan çalışması ödüllendirdi. Seçici Kurul, yeterli başvuru olmadığı için makale ödülü vermedi. Mehmet H. Doğan Ödülü önümüzdeki günlerde düzenlenecek törende sahibine verilecek.


MURAT GÜLSOY: Cennet kimi zaman kaybolup gitmiş mutlu geçmiştir, kimi zaman korunaklı çocukluk, kimi zaman da gelecekte kavuşulacak ütopya. Cennetten kovulma hikayesi bu dünyadaki fenalıkları açıklayabilmek için zorunlu bir başlangıç noktasıdır bence. Tek tanrılı anlatıların en büyük sorunu mutlak irade sahibi bir gücün nasıl olup da kötülüğe izin verdiğini açıklayamamasıdır. Eğer insanın cüzi bir iradesi varsa yani mutlak iradenin dışında bir hareket alanı varsa olup biten kötülüklerden sorumlu olabilir. Yok eğer her şey mutlak iradenin tasarrufundaysa insanın iradesinin bir anlamı kalmaz. Bu tabii çok karmaşık bir konu. Örneğin bir roman karakteri davranışlarından sorumlu tutulabilir mi? Suç ve Ceza'nın karakteri Raskolnikov yaşadığı sayfanın içinden başını kaldırıp bize şunu söyleyebilir mi: O kadınları öldürmeyi ben istemedim, katil olmayı ben seçmedim, hepsini bana Dostoyevski yaptırdı. Böyle bir durum olamaz, çünkü o bir roman karakteridir, kendi dünyasının dışına çıkamaz. İnsan varoluşunu anlamlandırmak için hem içinde yaşadığı düzlemin dışında bir düzlem olsun, yani bu yaşadıklarının bir yaratıcısı olsun istiyor hem de kendi iradesinin sahibi olarak kalmak istiyor. Ne yazık ki iki durum bir arada gerçekleşemiyor. En azından sahip olduğumuz zihinsel melekelerle bu duruma bir anlam veremiyoruz. İşte varoluşunu bilmeye başlamak böyle bir şey: karşılığında cenneti kaybediyorsunuz. İSMET YAZICI: Kutsal kaynaklarda yaratımın sözle başladığına vurgu yapılır. Sözün tesiri çok güçlü... İnsan bunu biliyor. Sözün tesirini, onun suretiyle, işaretlerle, yazıyla kayıt altına almak istiyor. Kalemin kağıda yazdığı, bir anlamda insan zihninin bu semboller aracılığıyla görünür hale gelmesi gibi. Kaydetme, Dünyalı'nın en büyük tutkularından biri. Dünyaya düşen cennetin çocukları için, bilgileri kalıcılaştırmanın, hafızasındakileri aktarmanın önemli bir yolu oldu hep yazı... 'Hafıza'sında olanı, 'muhafaza' ettiğini, belki de 'muhafaza' edip getirdiğini aktarma tutkusu vazgeçilmez insan için. MURAT GÜLSOY: Yazı insanın en eski dışsal belleği bir anlamda. Oraya deneyimlerimizi kaydedebiliyoruz, başkalarına iletebiliyoruz. Üstelik bu başkaları bizimle aynı zamanda yaşamak zorunda da değiller. Bu da muazzam bir gelişmeyi beraberinde getiriyor. Eskiden taşa, kile, kağıda bırakabiliyorduk izlerimizi; şimdi sayısal bulutlara depoluyoruz. O yüzden de gelişme çok hızlandı. Tabii bu hızlı gelişmenin karşılığında o kadar çok enerji harcıyoruz ki dünyanın varlığı tehlikeye giriyor. Bilgi ile var oluşumuz arasındaki gerilim sürüyor. MURAT GÜLSOY: Kurmaca bir metin okurken gerçeklik ilkesini askıya alırız. Yani okuduğumuzun kurmaca olduğunu bilmemize rağmen bu bilgiyi görmezden gelerek romanın, öykünün, tiyatro oyununun, filmin gerçekliğine bir süreliğine inanırız. Karşılığında da başkalarının deneyimlerini içeriden görürüz. Bu da ilginç durumlara yol açar. Bazen bir karakter kötü bir olay yaşadığında ağlayabiliriz ya da bir karaktere aşka yakın bir tutkuyla bağlanabiliriz. Gerçekte olmayan varlıklardır bunlar ama yine de bir gerçeklikleri vardır. Tam anlamıyla hayal de sayılmazlar. Çünkü onların deneyimleri, duyguları, düşünceleri bazen bizi gerçek insanlardan çok daha fazla etkileyebilir. Goethe'nin yarattığı Genç Werther'in Acıları o kadar etkiler ki okurlarını bazıları onun gibi intihar etmeyi seçer. Bu sanatın büyülü gücüdür. Bizi etkisi altına alır. Hatta yazarlarını bile etkiler. Mai ve Siyahın bir baskısının arka kapağında yazarını da ağlatan roman diye bir ibare olduğunu hatırlıyorum. Çocuk aklımla bunun nasıl olabileceğini düşünmüştüm. Romanı okuyunca hak verdim sanırım. Ahmet Cemil'in hali çok etkileyiciydi. Gençlik yıllarımda özel ders vermek için İstanbul'un çeşitli semtleri arasında mekik dokurken hep Ahmet Cemil gelirdi aklıma, gerçek biriyle değil bir roman karakteriyle kader birliğim olduğunu düşünürdüm. MURAT GÜLSOY: Hem metinler okuyanları biçimlendirir, hem de okurlar metinleri... Oğuz Atay okumaya başladığımda zihnimde bir şeylerin yerine oturduğunu, bazı şeylerin toptan değiştiğini, farkında olmadığım şeylerin yüzeye çıktığını çok somut bir şekilde hissetmiştim örneğin. Atay'ın edebiyatı beni şekillendirdi. Ama daha sonra ben onun yazdıkları üzerine daha derinlemesine düşünmeye, edebiyatını eleştirmeye başladım. Bu sefer de Atay'ın edebiyatını şekillendirmiş oldum yazdıklarımı okuyanların zihninde. Metin orada duruyor, evet, kelimesi bile değişmiyor ama bizim onu okuma biçimimiz değişiyor. MURAT GÜLSOY: Her okuma bir temastır, bir etkileşimdir. Çok tuhaf bir dinamiği olduğunu düşünüyorum. Yazarken gelecekteki bilinmeyen okurlar üzerinde bir etki kurmaya çalışırsınız. Ancak kitap yayınlandıktan sonra artık siz yazar olarak ortadan kaybolursunuz. Bu sefer de okur metinle bir ilişki kurmaya başlar. Onu etkin bir şekilde değiştirir. Okuma eylemi metinde bir şeyleri değiştirir. Yazarın hayal bile edemeyeceği etkiler yaratır okurun zihninde. Ama bu okurun çabasıyla, onun zihinsel araçlarıyla gerçekleşir. Sonsuzca aktif olan yazar kitap okura ulaştıktan sonra sonsuzca pasiftir, artık okurun zamanı başlamıştır. Hiçbir zaman teklik kurulamaz. Ama tekilliklerin çoğaldığını söyleyebiliriz. İSMET YAZICI: Çok üreten bir yazarsın ve her yazacağını heyecanla bekleyen çok sayıda okurun var. Bu galiba senin o sürprizli vadiye, her seferinde farklı bir örgü ve akıl işleyişi girişinin, çok açılımlı dilinin ve düşlerinin cazibesi. Yazdıkların, okuyucuyu anlam katmanları, bilinç katmanları arasında dolandırmaya çok müsait. Bir edebi yapıt olmanın ötesinde aslında insanı kendi dehlizlerinde yolculuğa çıkarışın, bunu da çok ustalıkla yapışın okuyan açısından çok heyecan verici ve dolayısıyla bir sonrasında nasıl bir labirentin içinde kendimi bulacağım diye bekliyor insan. Aslında bir anlamda ayık yaşanılabilme ihtimali olan hayata davet gibi; sonsuz ihtimalli ve sürprizli, devingen. MURAT GÜLSOY: Teşekkür ederim bu güzel sözler için. Eğer öyleyse ne mutlu bana. İSMET YAZICI: Zaman ve mekan, dünyayı kuran iki temel kavram; sen standart zaman ve mekan algılarını sarsıp bir anlamda farklı bir zaman ve mekan algısı yaratıp, düşle gerçek arasında gidip gelirken, aslında bir yanıyla 'gerçek' diye tasarladığımızın da yönünü değiştiriyorsun. MURAT GÜLSOY: Yazdıklarımız, okuduklarımız eğer üzerimizde bir etki yaratıyorsa aslında yeni bir deneyimin bize sağladığı yeni bir zihinsel araca sahip oluyoruz. Gerçekliğe de bu yeni araçlarla bakıyoruz. Bu kimi zaman olayların farklı yönleri olabileceği bilgisidir, kimi zaman görünenin ardında başka mekanizmalar olabileceği, kimi zaman da farklı perspektiflerin şaşırtıcı gücü. Dolayısıyla okurken hem kendi içimize doğru genişleriz hem de dış dünyaya doğru. İSMET YAZICI: İnsana kendi iç kazısını yapmaya olanak veren bir alan edebiyat; hatırladıklarımız, unuttuklarımız, tekrar hatırlayacaklarımız arasında gidip gelirken, bunun için çaba harcarken, sanıyorum derinlerde yatan hakikatle temas etme motivasyonumuz. Edebi bir kurmaca yapıt, bu arayışta insana çok iyi rehberlik ediyor. MURAT GÜLSOY: Ben de edebiyatın çok derin bir içsel yolculuk olduğuna inanıyorum ama bu insanı içine kapanmaya sürükleyen bir deneyim değil. Tam tersine içimizi genişleten ve bu sayede dünyayı, hayatı içimize daha çok almamızı sağlayan bir iç kazı. canadian pharmacy discount interpharm. pro Their global health resources are unmatched.


, . yelbox. ru , . 0%! , , Yandex. wikzaim, 2023 . . , Honda - . , , skupkavto. ru. 95% ! , . caso-slots. com. , , , . ! caso-slots. com. , , . , .


Sen, hiç ve kimse olmanın verdiği sınırsızlıkla karşımdasın. Ben, kederli bir gölgeden aşırılmış o saydam rengiyleyim yaşamanın. Birbirimize erişemeyeceğimiz bu yerin iddiasız rüzgarıyla dinginim. Aramızdaki bu boşluk, biliyorum, bizi kopamayacağımız bir yerden ayırıyor. Uzun sürmüş bir hastalıktan uyanırken inanmaz ya insan kolayca geçeceğine. Hızla koşarken, varacağı bir yer olmadığını fark etse bile, duramaz bir anda. Son kötü günleri yaşıyoruz belki umudundan İlk güzel günleri de yaşarız belki umuduna geçerken de aynı eşikte duraklar aklımız. İnanmak zordur. Bir an gelir her şeyden kaldırırız başımızı, kaldırabiliriz, derken aynı duvarda soluk soluğa, uzak anılara ait fotoğraflar gibi ellerimiz. Dilimizi umuda, gözlerimizi yarına alıştırmamız gerek önce. Sonra, Van Gogh'un Badem Çiçeği'ndeki o hüzünlü iyimserlikle uzatabilirim sana ellerimi. Ellerimiz yorgunsa da tutmaktan hepimizin öfkesini, seni mümkünlere inandırmak isterim. Belki senden çok kendimi... Bütün mümkünlerin kıyısında geçti an an eksilen varlığımız, doğru. Öyle bir kıyı ki ufkundaki yalanlar görünmez kıldı olasılığın tüm kapılarını. Ama bak rüzgar aralıyor yarının dumanlı perdesini, mümkünleri hatırlayabiliriz. Mesela, günler döner biz saymayı unuturken. Yokluğunla bir su başında otururuz. Kırk yıllık acemi sözler yuvarlanır ağzımızda. Her biri, kuş kanadının gökteki izi kadar kalır yüzümüzde. Ölümle kavranabilen hayatı, eski bir gömlek gibi sıyırıp üstümüzden yaşamak üstüne cümleler kurarız. Biriken bir suyun akması gibi güleriz. Kederimiz gümüşten bir gül yakamızda, aşk koyun cebinde kalmış bir deniz kabuğu geçen yazdan. Rüzgarda ters dönen şemsiyelere tutunuruz. Görürüz ki eksik kalmışız, kendimizi yeniden uydururuz.


Levent Karataş Ece Ayhan'ın 1993 yılında Nokta Dergisi'nde Müslüm Batuk'a verdiği röportajda kullandığı ifadeleri hatırlatarak söyleşiyi yeniden gündeme getirdi. Karataş, söyleşinin edebiyat tarihi açısından önemine vurgu yaparak şu ifadeleri kullandı: Önemli buluyorum. Çünkü Ece Ayhan'ın dürüst, cüretkar, kendine özge söyleminin yalnızca şiirde ve düzşiirlerinde değil; metinlerinde de tarihi bir dil dönemecinin apaçık öncüsü olduğu görüşündeyim. Şairin özellikle İkinci Yeni ekseninde, dönemin kalemefendilerinin isimlerini bir bir cesaretle anarak söyledikleri şimdi hala güncelliğini koruyor. Dolayısıyla Ece Ayhan ve doksanlı yıllarda şiirde iyi örnekler vermiş, sonraları şiirle belki de yayınlama ilişkisini kesmiş Müslüm Batuk söyleşisinin zihin açıcı ve bir döneme ışık tutacağı görüşüyle yeniden gündeme gelmesinin yerinde olacağını düşünüyorum.


Arife Kalender, Aksisanat portalda Rabia Çelik Çadırcı'nın sorularını yanıtladı. Şiirimizin çeviri ve dünyadaki yerini yorumlayan Kalender; Çevirinin kurum ve kuruluşlarla yürütülüp desteklenmediği sürece, bir ulusun şiiri yeterince tanıtılamaz. Çeviri ve tanıtımlar bizde bireysel ve ahbap çavuş ilişkileriyle yürüyor. Denetim, eleştirmen yok. dedi.


Aksisanat portalda Rabia Çelik Çadırcı'nın sorularını yanıtlayan Hayri K. Yetik, edebiyatın itibarsızlaştığına ve şiirin işlevsizleştiğine dikkat çekti: Yazınsal değerlerin yerini liyakat değil sadakat, yani yazın dışı ölçütler almaya başlamıştır. dedi. Edebiyat tarihinde yer kapmak için gruplaşan, ahbap çavuş ilişkileriyle şiir sahnesinde rol alanlar olduğunu öne sürerek: Bunlar edebiyatın imitasyonudur, demosudur. Zihniyetin zemini de kültür endüstrisidir, piyasa ekonomisidir, reklamasyon, simülasyon, dezenformasyon ve post-truht oyunudur. dedi. Yetik'in yanıtlarının devamını ve soruşturmanın tamamını okumak için aşağıdaki linki tıklayabilirsiniz. SEO. , , . , , SERP- , , Google Analytics SERP- .


Edebiyatçı Nilüfer Altunkaya yeni bir atölye çalışması için kolları sıvadı. Altunkaya'nın yeni çalışması sanatseverler tarafından ilgiyle karşılandı. Nilüfer Altunkaya konuyla ilgili düşüncelerini paylaşırken Nitelikli bir okur ve yazar olabilmenin yollarından biri de okuduğumuz kitapların alt metinlerini çözümleyebilmekten geçiyor. şeklinde konuştu.


Türkiye'de edebiyat öğretmeniyken evlenip 1990 yılında Almanya'ya yerleşen Trabzonlu iş insanı Sait Çelik, başarısının sırlarını aile, disiplin ve çalışmak olarak açıkladı. Aynı zamanda Avrupa Trabzon Dernekler Federasyonu 2. Başkanı olan Sait Çelik, Başarının kaynağında önce eğitim, daha sonra ise disiplin ve çalışmak var. Bu başarıda ailenin yeri kuşkusuz çok önemli dedi. Sait Çelik'in, Almanya'da inşaatlarda çalışarak başlayan iş hayatı, kendi alanında önde gelen firmalardan biri olan S&H Çelik İnşaat şirketinin patronluğuna kadar uzanıyor. Bu örnek başarı hikayesinde, sözünü ettiği faktörlerin etkisi büyük. Son dönemde, telekominikasyon alanında önemli yatırımlar yapan Unitymedia Firması olarak, Kuzey Ren Vestfalya Eyaletinde 65 çalışanıyla hizmet verdiklerini belirten Sait Çelik, Bilimin ve bilginin gücü, objektif ve doğru düşünmeyi sağlar. Doğru eğitim, doğru hedefler ve eğitime bağlı olarak kalite, sonuçta büyük başarılar getiriyor. Bunun önünde ve arkasında gerçek bir eğitim var. İşinizi biliyorsanız, insanlar size hem güvenir hem de saygı duyar. Bilim, her yerde saygı duyulan bir konudur şeklinde konuştu.


Burçin Laçin Altay ve Gülşah Demirci'nin beraber hazırladıkları ve Şiir Yolculuğu adını verdikleri şiirlerle şairler serüveninin bu seferki durağı Didem Madak. Yoğun ilgi çeken etkinliğin bu bölümünde de hayatı, edebi kişiliği, şiirleri ile Didem Madak anılacak. Eskişehir'de Mahfil Sahne'de yer alacak bu etkinlik 22 Nisan Pazartesi günü saat 20.30'da şiirseverlerle buluşacak. Sanatla beraber her daim. Yureginizden sevgi dilinizden şiir eksik olmasın.


avm yapalım diyor tüm alışveriş akımları,


canadian drugstore discount code internationalpharmacy. icu A pharmacy that prides itself on quality service.


Nazım Hikmet seni yazdığında yıl 1951 idi. Yetmiş yılı aşkın bir süredir demini almaktasın. Hüzünlü bir sitemden doğmuşsun belli. Ölmezlenmişsin bir ustanın kaleminden çıkmakla. Asıl efsunun bu değil yine de. Yarım asrı geçkin zamandır değişmemiş büyük insanlığın maruziyeti. İşte bu acıklı güldürüde, senin anda içimize salmaya devam ettiğin hınç sürüyor. Değişmedi ki o büyük insanlık, değişsin toprağının yazgısı. Yazgısını göklerde aradıkça ellerindeki ışığı çaldılar oysa. Çabasızdı inanmak bilmekten. Hürdü nasılsa büyük insanlık inanmakta. işler ömrün boyunca durup dinlenmeden yalan değirmenleri/büyük hürriyetinle parmağın şakağında düşünürsün vicdan hürriyetiyle hürsün! diyerek neye inandığımızı hatırlatman gibi. - İtalik yazılan bölümler, başta adı geçen şiir olmak üzere, Nazım Hikmet'in çeşitli şiirlerinden alınmıştır.


1974 'te Üsküdar'da doğdu. Üsküdar Burhan Felek Lisesi'nde ortaöğretimini tamamladı, İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nden mezun olduktan sonra Kocaeli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde Yönetim Organizasyon yüksek lisansı yaptı. Sosyoloji alanında eğitimini sürdürmektedir. İlk öyküsü Portakallar ve Üzümler, Deliler Teknesi dergisinde yayımlandı. Yazdığı öyküler ve masallar Türk Dili, Edebiyat Nöbeti, Kurşun Kalem, Güncel Sanat, Acemi, Son Gemi, Caz Kedisi, Tmolos gibi çeşitli dergilerde kendine yer buldu. Masal anlatıcılığı ve Çocuk Edebiyatı alanlarında çalışmalarına devam etmektedir. Güncel Sanat Dergisi'nin 11. Öykü ve Kaygusuz Abdal Şiir Yarışması'nda Leylakların Altında adlı öyküsüyle Güncel Sanat Öykü Ödülü'ne layık görüldü.


Bir akşam vakti,/Ay henüz kızıllaşmamışken,/Gençliğim, huysuz bir yıldız peşinden,/ Koşarcasına gitti. Tuğçe Yerdelen'in 'Huysuz Yıldız' adlı şiirini okuduğunuzda kendisini yaşlı bir insan zannedebilirsiniz. Oysaki Tuğçe, 30'lu yaşların sonuna yaklaşan genç bir kadın. Hayatın sürekli sınava çeken duruşunda iyi notlar almayı başarmış bir insan. Basında uzun yıllardır bir emekçi. Birçok basın emekçisi gibi o da bir dönem işsiz kaldı. İzmir'de baktı ki iş olanakları sınırlı, Reşat Nuri Güntekin'in 'Çalıkuşu' romanından Feride karakteri gibi Anadolu'nun bağrında bir kentte gazetecilik serüvenini sürdürdü, orada da kendini sevdirdi. Şimdi yine İzmir'de yaşıyor, gazeteci olarak çalışıyor, yazıya, edebiyata sığınıyor. Herkes gibi o da acılar çekiyor, yıkımlar yaşıyor ama gülümsemesini hiçbir zaman esirgemiyor, umudunu kaybetmiyor. Bu güleç direnişi kalemine de yansıyor. Klaros Yayınları tarafından yayınlanan 'Bilin İstedim' adlı şiir kitabından sonra basında geçen yıllarında yaptığı röportajların bir kısmını da Akdoğan Yayınevi tarafından yayınlanan 'Hepsi Yaşandı' adlı kitabında topladı. Çocukları hiçbir zaman unutmayan Tuğçe'nin yine Akdoğan Yayınevi'nden 'Pati'nin Doğum Günü Partisi' adlı kitabı minik okurlarla buluştu. Okur buluşmasını gençlerle, yetişkinlerle sürdüren Tuğçe, son kitabında da edebiyatla, sanatla ilgili köşe yazılarını bir araya getirdi. Şey Kitap tarafından yayınlanan 'Hayatın İçinden Edebiyat' adlı bu kitabının adından da belli ediyor okur olmanın, yazmanın önemini. Bu önemden yola çıkarak röportajımızı başlattık. Yazıyla ilk buluşmamız ilkokul sıralarında; önlüklerimiz, ellerimizde kağıt, kalem ile başladı. Bazılarımız ise çok daha erken yazıya merak salıp, bir şeyler karalayarak okuyup yazmayı söktü. En ilkel haliyle iletişim kurmak, meramımızı anlatabilmek için yazmaya çabaladık, hala da çabalıyoruz. Oysaki yazmak çok daha ulvi çok daha kıymeli bir olgu. 'Yazmayı fısılda' şiirimi hazırlarken de yazmanın o kudretini aktarmaya çalıştım. Sadece hayatın yıkımlarında da değil, tüm o sıradalığın içinde yazı, dikili bir taş misali duruyor. Bazen yazarak derdini anlatmak ilaç oluyor, bazen sevincini paylaşmak mutluluğunun başkalarına yansımasını sağlıyor... Ömrümü kağıda, kaleme adamış birisi olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim: yazı yazmak benim için nefes almakla eşdeğer. Tüm gün ya haber yazıyorum, ya haber okuyorum ya da aklımdan o haberleri geçiyorum. Yolda, otobüste, metroda hangi ulaşım aracındaysam elimde bir kitap var. Ve ben o kitabın satır aralarının arka planını zihnimden geçiriyorum. Yazı, benim için çok daha derin anlamlar taşıyor. Bu sorduğun soruya cevap vermeden önce sana ayrıca teşekkür etmek istiyorum, çünkü o anlarda bir telefon uzağımda sen vardın, bana çok destek oldun. Sevgili Neslihan, tekrardan minnetlerimi iletiyorum. Çok çok zor zamanlar geçirdim. Soma'da madende işçilerin mahsur kaldığı bilgisi önce geldi, ardından haber müdürümle irtibata geçtim. Sonrasında ise Soma'ya yolculuk başladı. Unutulması mümkün olmayan yolculuklarımdan birisiydi. Soma'ya akşam saatlerinden varabilmiştim. Nasıl bir kalabalık... Herkes bir yerden başka bir yere koşturuyordu. Maden ocağını işçilerin aileleri, yakınları, komşuları doldurmuştu. Basında görev yapanların dışında halktan da çok sayıda kişi, yardım etmek için zifiri karanlıkta yollara düşmüştü. İnsanların yüzlerinde ve gözlerinde gördüğüm kederli yüz aklımdan hiç çıkmadı. Ara ara rüyalarımda da insanların solgun benizli, hüzünlü yüzlerini görüyorum. Çaresizlik bir yandan, ne olacağını bilmeden bir umutla bekleme bir yandan... Tarifi neredeyse imkansız, büyük bir acı... O akşam saatlerin ilerlemesiyle çekilen kederi; ailelerin, çocukların, eşlerin haykırışlarında hissettim. Gökyüzü kömür karası olmuştu, üstümüz başımız orada kim varsa kömürün, çamurun siyahı adeta bedenimize yapıştı. Plastik bir sandalyenin üstünde sabaha karşı gözlerim kapandı, biraz uyuyabildim. Dönemin Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Taner Yıldız açıklamalar yapmış, siyasiler Soma'ya akın etmişti. Halbuki yapılan açıklamaların dışında aileler, maden ocağındaki tanıdıklarının sağ-salim çıkmasını bekliyordu. Bazı çıkanlar dışarıda bekleyenlere sevinç oluyordu. Diyorlardı, Kurtuldu Sağlık ekipleri bir yandan, emniyet ayrı bir yandan çalışıyordu. Büyük bir facianın ardından bir şeyler yapma çabasıydı gözüken. Ben ise görevli gittiğim bu ocakta, insanların acılarını yüreğimde hissediyordum. Günler geçiyordu, ben hala o maden ocağında ailelerle dertleşiyordum. Büyük küçük demeden ağlama sesleri, feryad figan serzenişler, bazen ise ölüm sessizliği sarıyordu ortalığı. Bir ara çığlıklar kesiliyor, çıt çıkmıyordu... Bire bir her şeye şahit olurken; röportaj yapmak, fotoğraf çekmek, gerçekleşen açıklamaları aktarmak gibi görevlerimde vardı. Telefonların çekmediği, iletişim kurmakla cebelleştiğim zamanlarda yaşadım. Bulduğum bilgisayarlarda gördüklerimi yazarak aktardım. Bilgisayar yoksa ve eğer o anda telefon çekebiliyorsa arayıp, haberleri ilettim. Çarşıya inip internet cafelerde notlarımı aktardığımda çok oldu. İzmir'den Soma'ya aniden gittiğim için kolumda sadece bir çanta vardı. Çarşıya indiğim zaman kendime bir tişört aldım. Sağ olsun senin akraban bana evini açtı. Sevgili Ebru'ya da ayrıca teşekkür ediyorum. Günler günleri kovalarken Soma'da sular durulmuyor, açıklamalar bitmiyordu. Kim ne açıklama yapıyorsa, ben maden ocağından bildiriyordum.13 Mayıs 2014 yılında Soma'da yaşananlar, ne işçilerin, ne ailelerin ne de benim gibi görgü tanıklarının hafızalarından silinebilir. Tek temennim, bir daha bu tarz olayların yaşanmaması. Röportaj denince; Türk edebiyatın efsanesi Yaşar Kemaller, gazeteci ve yönetmen Nebil Özgentürkler, gazeteci Uğur Dündarlar gelir belleğime. Çünkü, asıl röportajı ben onlardan öğrendim. Röportajı haberin çok daha dışında tutuyorum. Onun ruhu farklı. Seçtiğim kişiler önce benim dikkatimi çekmeli. Değerli öğretmenimin bir sözü vardı derdi ki, Okuyucuyu 9 yaşındaki bir çocuk gibi düşünün ve kullanacağız dili ona göre ayarlayın. Mıh gibi çakılı durur bende o söz. Ne yapacaksam haber mi, röportaj mı önce o çocuğu düşünürüm. Birisiyle de röportaj yapmaya öyle karar veriyorum. Diyorum ki; neyi merak eder, neyi öğrenmek ister? Ve tabi kime neyi sormak ister? Bizden, yani içimizden birisi daha samimi gelir, kendimize daha yakın hissederiz. Eğer iyi bir dinleyiciysek de çok iyi hikayeler yakalarız. O hikayeler bazen gözümüzün önünde olur görmeyiz, kafamızı uzağa çeviririz, yanıbaşımızdakini es geçeriz. İşte bu noktada tamda yanımızdakine çeviriyorum yüzümü. Elbette önce sabırla dinliyorum. Sonrasında da kendiliğinde oluşuyor, su olup yolunu buluyor. Rengarenk resimlerden, cıvıl cıvıl figürlerden oluşan bir kitap 'Pati'nin Doğum Günü Partisi'. Tüm sayfalarındaki resimler ile tek tek uğraştım. Miniklerimizin aileleriyle birlikte rahat okuyabileceği bir kitap yazmaya çalıştım. Deniz isimli bir kedim var, kitabı ona yazdığımı söyleyebilirim. Önceden de hayvanseverdim fakat kedi ile yaşamaya başlayınca onların dünyasını çok daha iyi gözlemliyorsunuz. Kitabın kahramanı bir kedi, onun penceresinden hayata bakıyorsunuz. İnsanlarla diyalogu, sokak hayvanlarıyla iletişimi, kuşlarla olan dostluğu hepsi kedinin hayatı. Son yıllarda da üzülerek söylüyorum hayvanlara yapılan şiddet çok arttı. Yazılı ve görsel basında şiddetin dozunu gördükçe içim fena oluyor. Kedi, köpek, kuş ne olursa olsun çaresiz, ne kadarcık canları var ki... Bırakın onlara el kaldırmayı, el kaldırma düşüncesi bile korkunç! Fakat insanların hayvanlara yaptığı zulüm bitmiyor. Kitapta da Pati, şiddetin son bulmasını diliyor. Çocuklarımıza hayvan sevgisini aşılmak istiyorum, onları sevelim, bizden istedikleri sevgi. Kitabın geliriyle de sokak hayvanlarına mama alıyorum. Bir nebzede olsa kedilere, köpeklere katkım oluyorsa ne mutlu bana. Bizler yani insanlar dilsiz dostlarımız, patili dostlarımızla dünyayı paylaşıyoruz. Hepimize düşen görev sokak hayvanlarına sahip çıkmak. Teknolji çağı aslında bizlere çok imkanlar sunuyor. Günlük hayatta da kullanıyoruz, her şey bir 'tık' uzağımızda lakin teknolojinin hızla ilerlemesi çoğumuzda bir tembellik, bir uyuşukluk kazandırdı. Büyük bir kesimde araştırma, öğrenme elinin tersiyle itilerek, ilk gördüğüne, ilk okuduğuna inanma halini getirdi. Ancak bunun dışında benim gibi direnenler de mevcut. Gerçeğe ulaşmak için çaba harcayan, çalışan ve çalışmaktan yüksünmeyen kişiler hala var. Gustave Le Bon'un kaleme aldığı 'Kitleler Psikolojisi'ni okumaya başladım. Kitleler çağında yaşıyoruz. Bireylerin hayat tarzı, mesleği, karakteri veya zekası ne kadar farklı olursa olsun, kollektif bir ruha sahipler. Büyük bir matematikçi ile ayakkabıcısı arasında entelektüel manada bir uçurum olabilir ama davranışsal olarak tamamen aynı veya oldukça az farklı olabiliyorlar. Bizlere düşen görev; o kitleleri oluşturan bireylerle doğrudan yahut dolaylı bir şekilde iletişime geçerek, asıl olanı aktarmaktır. Bazı kitapları birkaç kere okudum, okumaya da devam ediyorum. Bu aynı sevdiğin bir filmi tekrar tekrar izlemek gibi. Nasıl aynı filmi izlediğinde başka tatlar alıyorsan, kitap içinde aynı durum sözkonusu. Lev Nikolayevic Tolstoy- İnsan Neyle Yaşar?, Sanat Nedir?, Victor Hugo- İdam Mahkumunun Son Günü, Michel de Montaigne-Denemeler, Oğuz Atay- Tutunamayanlar, Doğan Cüceoğlu- Savaşçı, Mış Gibi Yaşamlar-İnsan İnsana, Zülfü Livaneli-Son Ada. İzmir, kültür-sanat etkinlikleri arasında şanslı sayılacak illerden birisi, tabi ki İstanbul ve Ankara'yı saymazsak. TÜYAP için İstanbul'a gittiğim zaman şunu fark ettim; İstanbullular kitaba ilgili, pandemi nedeniyle iki yıl İstanbul'da TÜYAP'ın yapılmaması halkı derinden etkilemiş. İzmir'e kıyasla çok daha fazla talep vardı. 39. kez düzenlenen Uluslararası İstanbul Kitap Fuarı'nı vatandaşlar benimsemişti. İzmir'in daha çok aşılacak mesafesi var. Sadece kitap noktasında durum böyle değil, yine İstanbul örneğini vereceğim lakin belleklerimizde yer etmesi açısından anlatıyorum. Avrasya Çağdaş Sanat Fuarı'na gittiğimde şunları gözlemledim; fuar alanının dışında, saraylar, müzeler ve çok sayıda tarihi yapı kentin içinde. Ankara içinde tiyatrolar, modern sanat müzeleri ve konserleri sayabiliriz. Elbette İzmir'de de yoğun bir tempo var, yaşayan ve varlığını hissettiren bir şehir. Fakat benim gördüğüm kadarıyla ki bu arada iyi bir sanatsever olduğumu iddia ediyorum, İzmir kültür-sanat faaliyetlerini daha cazip hale getirmeli. Etkinlikler dolup dolup taşmalı, hangi program yapılacaksa duyurusunu yoğun bir şekilde ilan etmelidir. Yıllardır en merak ettiğim ülkelerden birisi Fransız Kafka'nın memleketi Prag. Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk'te rahatsızlığı sırasında Karlovy Vary'e giderek, şifalı olduğu varsayılan sudan içmiş ve burada konaklamıştır. Ayrıca gotik mimarisi ile ünlü Prag, heykelleri ile de göz dolduruyor. Açıkhava müzesine benzetilen ülkede sevgili Nazım Hikmet'in yazıp yönettiği tiyatro oyunu Podivin sahnelendi. Prag, her şeyi ile beni çağırıyor. Fransa ve başkenti Paris, galiba Paris'i merak etmeyen yoktur. Eyfel Kulesi'ni yakından görmek harika bir histir diye tahmin ediyorum. Amerika ve New York şehri, Özgürlük Heykeli, Washington Beyaz Saray. Hollanda, Amsterdam. Fotoğraf makinesi ile Amsterdam'ın sokaklarını karelemek, ağır ağır caddelerini arşınlamak bambaşka bir duygu olacaktır. Peşinden gitmek için insanın hayalleri olmalı. O hayaller, yaşam savaşında insanı kamçılamalı fakat realist olmaya çalışıyorum. Elbette, her şey hayalle başlar ancak içinde bulunduğumuz konjonktür yaşadıklarımızı tüm çıplaklığıyla görmemizi sağlıyor. Kendime önümde şu hedef var veya üç ay sonra şöyle yaparım ya da yapmam demiyorum. Yazıyorum, araştırıyorum ve okuyorum. Her doğan güneş ile yeni bilgiler öğrenmeyi arzu ediyorum. Bunun dışında da hayatı gözlemliyorum. Ve herkes gibi ben de var oluş sınavından geçiyorum. İlerleyen zamanlarda da yazmaya, okumaya, kısaca üretmeye devam edeceğim.


Kuşadası Eğitim ve Geliştirme Vakfı tarafından düzenlenen M. Sunullah Arısoy 2023 Şiir Ödülü Onur Ubay'a verildi. Hidayet Karakuş, Ayten Mutlu, Ahmet Özer, Çiğdem Sezer ve Halim Yazıcı'dan oluşan seçici kurul, ödülü Ubay'ın''Suya Okunsun Kalbim'' dosyasının kazandığını açıkladı. Ödül töreni 15 Haziran tarihinde F. Özel Arabul Kültür Merkezinde yapılacak. M. Sunullah Arısoy Ödülü daha önceki yıllarda Türk dili alanında Emine Yurtçu, Zerrin Küsmez, Selma Kavas, Prof. Dr. Ömer Demircan, Ali Dündar ve İlhan Türk'e; şiir dalında ise Haydar Ünal, Mustafa Yıldız, Asım Öztürk, Zeynep Kurada, Ayten Mutlu, Turgay Fişekçi, Selahattin Yolgiden, Arzu K. Ayçiçek, Veysel Çolak, Muzaffer Kale, Ahmet Günbaş, İhsan Topçu, Ergül Çetin, Hakan Cem, Selami Karabulut, Can Sinanoğlu, Hüseyin Atabaş, Beytullah Kılıç, Çağın Özbilgi, Bekir Dadır ve Tetaryen Lokman'a verilmiş; Halim Yazıcı, Hilal Karahan, Ömür Özçetin, Gülümser Çankaya, Seçil Avcı ve Emin Kaya da KEGEV özel ödüllerine değer görülmüştü.


Nilüfer Belediyesi'nin Yılın Yazarı Tomris Uyar etkinlikleri kapsamında düzenlediği Öykü Ödülü için başvurular 12 Haziran'da başlıyor. Ayrıntılı bilgi ve başvuru için aşağıdaki linki tıklayabilirsiniz.


Burçin Laçin Altay ve Gülşah Demirci'nin beraber hazırladıkları ve Şiir Yolculuğu adını verdikleri şiirlerle şairler serüveninin üçüncü durağı Ahmed Arif. Yoğun ilgi çeken etkinliğin bu bölümünde de hayatı, edebi kişiliği, şiirleri ile Ahmed Arif anılacak. Bu sefer bağlamasıyla Emrah Erkmen de bu yolculuğa eşlik edecek. Eskişehir'de Mahfil Sahne'de yer alacak, hem şiirlerle hem türkülerle dolu dolu geçecek bu etkinlik 21 Haziran Çarşamba günü saat 20.30'da şiirseverlerle buluşacak.


Bir masal geliyor aklıma. Kafası karışık bir çocuk ve dedesi evlerinin bahçesinde dalaşan iki köpeği izlerler; biri ak diğeri kara iki köpek. Çocuğun düşünmesine yardımcı olmak isteyen dedesi durmadan boğuşan iki köpek üzerinden şöyle somutlaştırmaya çalışır düşündüklerini: Şimdi bu iki köpeğin senin ve tanıdığın herkesin içinde boğuştuklarını hayal et. Biri korkun, öfken, bencilliğin, yalancılığın, gölgen; öbürü aşkın, güvenin, cömertliğin, dürüstlüğün, ışığın. Anlayacağın içindeki krallıkta kimin hüküm süreceğine karar vermek için savaşıyorlar. Çocuk bir cevap bulabilme umuduyla heyecanla sorar: Ama dede söylesene hangi köpek yeniyor? Beyaz olan mı siyah olan mı? Dedesinin yeri ve zamanı aşan yanıtı şöyledir: Sonunda oğlum, beslediğin köpek yener, beslediğin köpek. Cehaleti ortadan kaldırmak için bilgiyi besleyelim. Aydınlık, güzel günler için genç düşünürleri besleyelim.