Bedene dair her düşünce esasında canlının dünyadaki var oluşuna dönük tartışmayı da beraberinde getiriyor. Beden, en nihayetinde canlının varlığını tarif eden ilk alan olması bakımından bir yanıyla 'yaşamı' imlerken diğer taraftan canlının genel kabul gören formunu işaret ederek 'sağlığını' tanımlamaktadır. Vücut bütünlüğü bu bağlamda sadece modern estetiğin değil modern yurttaşlığın da temelinde bulunmaktadır. Modern devletlerin, teorik olarak, yurttaşın temsiliyetinin yansıması olduğunu ve bu bağlamda yurttaşın kimi özgürlüklerini kendisinde toplayarak zor gücünü elinde topladığını anımsadığımızda, yurttaşın hayatta kalmasını sağlamak hatta vücut bütünlüğünü korumak modern devletlerin birincil sorumluluklarındandır. Bedenin sınıfsal, dinsel, ırksal ve cins bakımından estetik tarifleri ise 'vücut bütünlüğünü' korumanın hemen ardından gelmektedir. Bir form olarak bedenin, beden sahibi olmayan aktörler tarafından tarif edilmesi esasında iktidarın gündelik müdahalelerine örnek oluşturmaktadır. Bu bakımdan devlet ile yurttaş arasındaki 'yaşam hakkı' temelindeki antlaşma modern ve postmodern devletin kendisini nedeniyle geçersizdir. Modern Devlet ve onun güncel formu olan postmodern devlet esasında tebaasının hatta tebaası olmayan halkların 'bedensel' güçlerinin sömürüsü üzerine kurulmuştur. Modern Batılı toplumlarda bu sömürüde yurttaşlar yaşamlarını asgari ve azami seviyede konforlu hale getirecek kazançlara sahipken, ne yazık ki Batılı olmayan devletlerde yurttaşların yaşamları birer 'lütuf olarak' sunulmaktadır. Beden politikası nüfus planlamasından iskan politikasına, gıda üretiminden boş zaman olanaklığına geniş ve bütünlüklü politikaların çıktısı olarak ele alınmalıdır. Beden ve beden sağlığı bu bağlamdan sadece bulaşıcı, kronik ve yaralayıcı hastalıkların veya müdahalelerin dar kapsamıyla anlatılamaz. Esasında her canlının bedeni ve beden sağlığı bir halk sağlığı sorunu olarak tarif edilmek zorundadır. Burada netleştirmek adına vurgulamak gerekir ki, halk sağlığı sadece insanların bedenlerinin toplam sağlığı değildir. Hayvanların, toprağın, suyun, havanın ve bitkilerin sağlığını da kapsamak durumundadır. Artık sıradanlaşan bir örnek olduğu için Chernobyl Nükleer Santrali'nin yarattığı sızıntı sadece mühendislik içeren teknik bir hatadan ibaret değil, ekonomik, siyasal ve bozduğu ekosistemler bağlamında ekolojik bir halk sağlığı felaketidir. Chernobyl Felaketi'nin istisnai bir halk sağlığı sorunu olduğunu ve dünya olarak halk sağlığını bozacak büyük ve küçük ölçekli sanayi ölümlerini önlemek için her türlü adımın alındığını düşünüyorsak, Onur Hamzaoğlu'nun ve Bülent Şık'ın Dilovası Davalarını anımsamak gerekir. üçüncü tür, birinci ve ikinci türler gibi keşfetmenin, malumu yeniden ilamın, tefsirin sahası değildir. Oraya dahil olmak, her koşulda adımlanan yolun üzerinde yürüyen tarafından değiştirilmesini gerektirir. Tao gibi, yolun tecrübesinin, yürüme fiilinden ayrı bir hakikati yoktur. Tao, fail ve fiilin birbirini karşılıklı biçimlendirdiği bir sonsuzluk kesitidir (Taburoğlu, 2018,17-18). zetle beden ile siyasal beden arasındaki sembolik değiş-tokuş ilişkisini önemsememiz gerektiğini söyler. Söyler ama dert edindiğim şey başka; biraz kışkırtmak istiyorum doğrusu. Demin sözünü ettiğim bu analojik alışkanlığım halen sürmesinde ise biyopolitika literatürünün katkısı elbette su götürmez: Mark Neocleous'un Devleti Tahayyül Etmek'inin ilk bölümü geliyor aklıma. Yazar orada Rousseau, Hobbes, Adam Smith, Salisburyli John vd. figürler üzerinden bir devlet bedeni muhayyile dağarını derliyordu (Demir-Yıldırım, 2018, 25). Bu alıntı kitaba ve yazarlarına dair geniş alan görüşünü ortaya koyması bakımından tipik bir örnek olarak değerlendirilmelidir. Yazarların hem tek tek hem de kolektif olarak geniş bilgi alanlarını içeren literatürlerine ve terminolojilerine tartışmanın içinde tanıklık etmek heyecan verici ve okuru da tartışmada aktif hale getirmesi bakımından kanımca işlevlerinden birini yerine getirmiş oluyor. İçerdiği bilgilere karşın, okuyucunun kendi birikiminden getirdiği 'doğruları', çıkarımları ve soruları ortaya sermesi bakımından çokça yıpranacak bir kitap. Çünkü tartışma esasında kitabın ikili düzleminde Demir ile Yıldırım arasında geçiyor gibi görünse de aslında tüm okurların katılımcısı olduğu ve son sözlerin genel olarak söylenmediği bir kitap karşımızdaki. Demir ile Yıldırım'ı sözlü bir buluşmada bir araya getirip konuşturma çabası da açık kalan noktaları kapatmaya yetmeyecektir, çünkü amaç biraz da kafadaki soruların kamuya açılmasıdır. Fakat esas muradım, medikal ve biyolojik, yani gerçekçi etüdlerin daha çok öne çıkarılması gerektiğini vurgulamaktır. Son olarak, provokatif bir tartışma zemini kurmak ve gündelik olanı tartışılabilir kılmak için Henri Lefebvre'nin ritmoanaliz tartışmasını önermek istiyorum. Bu da coğrafya-felsefe ilişkisini anlamak adına önem taşıyan kökensel bir göstergedir (Demir-Yıldırım, 2018, 100). Yıldırım'ın Lefebvre adını vererek ana konuşmanın içine farklı bir bakış açısını katma çabası ve bunu bir muktedir olarak değil, bir öneri olarak yapması kitabın Umberto Eco'nun kült eserlerinden biri olan 'Açık Yapıt'ta sıraladığı niteliklere ne kadar yakın olduğunu ortaya koymaktadır. Elbette, kitap Demir ve Yıldırım'ın kaleme aldığı tartışmanın sonucu onların düşünsel birikimlerinin bir yansıması ve bu bakımdan tıp felsefesi literatürüne eleştirel katkılar sunmaktadır. Tıp felsefesinin, yoğun olarak hasta-hekim, etik tartışmaların giderek müşteri bağlamında değerlendirildiği performans kriterleriyle sınırlandırıldığı bir sosyoekonomik düzende, anti-psikiyatri, bilim, edebiyat, feminizm ve queer, biyoetik ve biyoteknoloji sorunsallarını derli toplu şekilde ele alması bakımından önemli bir kaynak olacaktır. Bu kitapta olan tartışmaların devam ettirilmesinin gerekliliği, bedenin ve tıp alanının günlük ve kapitalist düzen tarafından giderek artan saldırıları nedeniyle acil durumdadır. Bedeni sağlatacak şey ne tek başına tıp bilimi ne de kişinin kendisidir. Sağaltma tıpkı hastalık gibi toplumsal bir patolojidir. Bu gidişata karşın, özellikle beden ile tıbbın iyileştirici, hatta belki de kurtarıcı bir rolünün olup ol mayacağını sorgulamamız gerekir mi? Yoksa acaba, Lar von Trier'in Melancholia (2001) adlı muhteşem filminden çağrışımla, uygarlığın çöküşüne karşı insanlığı kurtarabilecek şeffaf ve ulaşılabilir bir mağara olarak felsefeyi yeniden ve yeniden düşünmek ve orada senin de kışkırtmak niyetiyle bir örneğini icra etmeye çalıştığın metafelsefi tartışmalara tutuşmak mı gereki? (Demir-Yıldırım, 2018, 252).


Varlıklı bir Yahudi ailenin çocuğu olan Stefan Zweig'ın kalem tuttuğundan beri hep yazarlıktır hayali... 23'ünde felsefe doktorasını tamamlayıp, birçok edebiyat ödülünü de 20'li yaşlarında kazanmıştır. Hikayelerini, toplumu gözlemleyerek ve düşünceleriyle sentezleyerek ortaya çıkarmıştır.


III. FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali 1-3 Kasım 2018 tarihlerinde UNESCO'ya bağlı Dünya Şiir Festivali, Kapital Yazarlar Vakfı ve Kartal Belediyesi'nin katkılarıyla gerçekleşti. Her yaştan dinleyicinin katıldığı festival, büyük ilgi gördü. FeminİSTANBUL'un açılış seremonisi Kartal Hasan Ali Yücel Kültür Merkezinde gerçekleşti. UNESCO'ya bağlı WFP ve WCF'nin gözetiminde yapılan III. Uluslararası Kadın Şiiri Festivali FeminİSTANBULunbu yıl açılış seremonisi1. Kasım 2018'de Kartal Hasan Ali Yücel Kültür Merkezi'nde gerçekleşti. Bu yılki manifestosu Birlikte Çeşitlilik olan FeminİSTANBUL'un açılış seremonisine yabancı şairlerden HajerSmadah, DoritWeisman, Malak SahioniSoufi, DimanaIvanova, ValentinBusuioc, SafetaOsmicic, ValentinIacob ve yazar-çevirmen İbrahim Azemi ; Türk şairlerden Ali Günvar, Nevin Koçoğlu, Sema Güler, Ertuğrul Özüaydın, Niyazi Yaşar, Okan Yılmaz, Ali Rıza Gelirli veorganizasyon komitesindenOp. Dr. Hilal Karahan, Dilruba Nuray Erenler, Dr. Emel Koşar katıldı. Büyük ilgi toplayan festivalin açılış seremonisi kokteyl ve TRİO konseri ile başladı. HASAT Sanat Atölyesi'nin hazırladığı kadın temalı karikatür-fotoğraf sergisigezilirken sıcak sohbetlere de olanak sundu. Kartal Belediyesi Başkanı Op. Dr. Altınok Öz, Başkan Yardımcısı Mustafa Fehmi Okay, Kültür İşleri Müdürü Adem Uçar da Kartal halkıyla birlikte festivalin açılışına katıldılar. Programın moderatörleriFeminİSTANBUL Kadın Festivali Direktörü, WFP Kıtalararası Direktörü ve WCF Genel Sekreteri Op. Dr. Hilal Karahan ile diyetisyenBerna Çil'di. Op. Dr. Hilal Karahan açılış ve selamlama konuşmasında Bizim için çok önemli bir yıl oldu. Bu sene üçüncü kez festivalimiz gerçekleşiyor. Pek çok kez bize sorulan şey niye kadın şiiri, niçin kadın teması, niçin kadın şairler, niçin kadın dili? Çünkü biz şairlerin kadınlara el uzatması, kadın sorunlarına dikkat koyması ve bir kadın olarak kadın dili üzerine duyarlılık geliştirmesi gerekiyor. Ben hem şair hem kadın doğum uzmanı hem de iki çocuk annesi olarak bunu bizim vazifemiz olarak görüyorum. Dünyada pek çok örneği var bu festivalin. Bizim Türkiye'de FeminİSTANBUL ismi altında üçüncü kez gerçekleşiyor. Bu yılki manifestomuz 'Birlikte çeşitlilik'. Dünyanın farklı ülkelerinde farklı kadınlık sorunlarıyla karşılaşıyoruz. Biz kadınlar değişiğiz, farklıyız, çeşitliyiz. Ama temelde hepimiz dünyanın ve insanlığın üretenleriyiz. İnsanlık varsa bizim sayemizde var. Biz kadınların ortak mirası ve ortak özelliği bu çeşitliliktir. Çeşitliliklerimizi kucaklıyoruz. Kadın olmayı kutluyor ve bir armağan olarak kabul ediyoruz dedi. FeminİSTANBUL organizasyon komitesinden şair-yazar, eğitimciDilruba Nuray Erenler, yaptığı konuşmasında, Değerli FeminİSTANBUL konukları, hoş geldiniz. Şiddetin, tacizin, tecavüzün kol gezdiği, emeğin beden sömürüsünün arşa çıktığı bir hayatın içinden sizlere üçüncü kez şiirin evrensel diliyle sesleniyoruz. Aynı zamanda bir annenin, bir kız kardeşin, bir gül yetiştiricisinin diliyle... Bireysel çeşitliliğin herkesle kesişen yolunda, insani sorunların çözümünde barış dallarını yeşertir umuduyla... Kadın ve erkeğin farklı, yaratıcı ve yararlı yönlerini hayatımıza yansıtır düşüncesiyle... İşte o zaman hoşgörü ve sivil diyalog, din, dil, ırk, cinsiyet, farklılıklarını ve ülkelerin sınırlarını ortadan kaldıracak, olması gerekeni yani çağcıl insanı yapılandıracaktır. Bu güç şiirde vardır, yeryüzünde yaşam var oldukça da hep var olacaktır dedi ve dinleyicileri Nazım Hikmet'in şiiri ile selamladı. FeminİSTANBUL organizasyon komitesinden şair-yazar, akademisyenDr. Emel KoşarYüzyıllardır kadınların aşağılandığı bu coğrafyada ataerkil düzenin değişmesi ve kadınların her alanda daha çok söz sahibi olması gerekiyor. FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali'nde erkekleri dışlamadan kadının toplumdaki ve şiir dünyasındaki yerini tartışacağız. Festivalimize katılan yerli ve yabancı şairlerin şiirleri üzerinden kadın sorunlarına çözümler üretmeye çalışacağız. Şiir, müzik, dans ve tiyatronun birlikteliğiyle kadınların sesini dünyaya bir kez daha duyuracağız dedi ve okuduğu şiiri Sezgi Kırıt'a ithaf etti. Yakacık Fen Bilimleri Koleji'nin öğrencileriÖzer Acar, Sümer Ege Tunca, Hazar Mustafa Öncül, Emre Arda Tapçı, Ekin Türkmen, Ayşe Naz Duman, Ecem Uslu, Sıla Yedikardeş, Dila Akgün ve Zeynep Yiğen; öğretmenleri Gülay Bakırtaş'ın yönetiminde, festivale katılan şairlerin şiirlerini okudular. Bunun yanısıra Kartal Sanat İşliği tiyatro oyuncularından Derya Kaydar, Fulya Özmen ve Pelin Kayafestivale katılan şairlerin şiirlerini okudular. Şiirler büyük bir başarıyla okundu, ilgiyle dinlendi. Öğretmen Elmas Kaya, Öğretmenlik Anı Yarışması'nda derece aldığı bir öyküsünü dinleyicilerle paylaştı. 19 yaşında, yeni mezun bir öğretmen kızın güçlükler karşısında nasıl direndiğini anlatan öykü, izleyiciler tarafından beğeniyle dinlendi. Bu yıl, Uluslararası Feminİstanbul Şiir Festivali Onur Ödülü, CHP eski milletvekili, yazarZeynep Akatlı Altıok'a verildi. AGON, kendi katkılarıyla, ilgiyle izlenen iki dans gösterisi sundu. Danslar izleyicilerden büyük beğeni topladı. Op. Dr. TezernurGücükoğlu'nun mini akordeon konseri ile program sona erdi. Türkçe ve İspanyolca söylenen tangolar, izleyicilerden tam not aldı. Program sonunda tüm katılımcılara sertifikaları dağıtıldı. Uluslararası FeminİSTANBUL Şiir Festivali Onur Ödülü, Zeynep Akatlı Altıok'a verildi. Bu yıl, Uluslararası Feminİstanbul Şiir Festivali Onur Ödülü, CHP eski milletvekili, yazar Zeynep Akatlı Altıok'a verildi. Plaketini, festival açılış seremonisinde, Kartal Belediye Başkanı Op. Dr. Altınok Öz sundu. Zeynep Akatlı Altıok teşekkürlerini belirttikten sonra konuşmasında Tüm insanların eşitliği ve emeğin bölüşüldüğü, hakla, huzurla ve barış içerisinde yaşanması için verilen mücadeleden, yeniden kadın haklarının inşa edilmesi gereken bir mücadeleye döndük. Bu Cumhuriyet mücadelesidir. Cumhuriyet, kadın demektir. Cumhuriyet, en çok kadın devrimidir. Kadının eşit olduğu bir toplumda eğitimin de önü açılır. Evlatlarımızın geleceği adına anaç duyguların ve bilginin ışığında aydınlık nesillerin geleceği sağlanmış olur. Beniduygulandıran bir ödül. Bir şiiri ödülü değil ama bir yaşam ödülü, bir duruş ödülü, hakikaten benim için çok anlamlı ve kıymetli. Bir şiir festivalinde bu yaşam ödülünün veriliyor olmasının ayrı bir anlamı da olmalı. Çünkü şiir aslında yaşamın ta kendisini anlamak için bizlere sunulan kıymetli bir araç. Hem yaşamın inceliklerini hem acıları hem sevinçleri bize sunan hem başkalarının yaşamlarına iyi gözlerle bakabilmemizi; birbirimiz anlayabilecek bir köprüyle bakabilmemizi sağlayan bir amaç ve araç. Aynı zamanda da yaşamın ta kendisi olan şiir, yaşamı hissedebilmek için bizlere bir bilgi sağlayıcı dedi. Katılımcılar tarafından ilgiyle dinlenen bir konuşma yaptı.


İlk şiiri Akatalpa dergisinde yayımlanan, Aynadaki Çürüme kitabıyla Arkadaş Z. Özger Şiir Ödülü'ne (2017) değer görülen şair Narin Yükler 1988'de Viranşehir'de doğar. 2014 yılında ise politik sebeplerden ötürü Türkiye'den ayrılır. Göç, yitik bir bellek, kadının adı ve cumartesi anneleri izlekleri kitapta bir bütünlük oluşturur. Kadınların bu coğrafya üzerinde yaşadıkları zulmü, acıyı, erkeklerin kadınlara dayattıkları meseleleri ve dönüp dolaşıp kısır döngü haline gelmiş sorunları, döngüden çıkan kadınları okuyacağınız kitap Yükler'in ilk şiir kitabıdır. İlk göz ağrısıdır başka bir deyimle. Nasıl bir ağrıdır. Kadının olduğu yerde dinmeyen bin bir çeşit sancının tam da ortasına kalbine, kimi zaman tenine, bazen de acısına/evlat acısına dokunur. Bir bam teli olur ya hikayelerin Narin Yükler de şiirin o büyüsüne, bakmak ile görmek arasındaki farkı anlamaya götürüyor bizleri. Zemin ıslak, kadınlar biçare. Yolun sonunda umudu elden bırakmayan işte kadınlar/ımız diyebilmektir aslolan. Kitabın girişinde toprağın kokusu gelir burnumuza Çukurova'dan. Yaşar Kemal'in ' demir olsaydım çürürdüm/ toprak oldum da dayandım' dizeleriyle başlayan kitap çürüme, ayna, perde ve hafıza olmak üzere dört bölüme ayrılır. Çürüme bölümünün ilk şiirinde şair, insanın ölüsünü ve dirisini göstermek için topraktan başlıyor. Çünkü toprak bu coğrafyada aslında ne çok şeyi içine çekiyor. Çürümüş bedenleri/ruhları, mezarlığı ziyaret eden ölü ruhlu insanları, ölüp ölüp tekrar dirilenleri, faili meçhul cinayetleri, kemiklerini arayan anneleri, evlatlarının mezarlarına ve topraklarına hasret kalan cumartesi annelerine kadar uzanıyor bizim toprakla olan meselemiz.


Özgürlük rüzgarının bütün dünyayı sardığı 1970 yılında, değişik maceralara çıkıp, dünyayı keşfetmek isteği ile farklı ülkelerden bir araya gelen çoğu genç olan bir topluluk... Onlar için en önemli mekanlar, Londra'daki Piccadilly Circus ve Amsterdam'daki Dam Meydanı... Kimileri vaktini kendilerini özel hissettikleri bu mekanlarda geçirirken, kimileri de bu meydanları durak olarak kullanıp, başka yerleri keşfetmenin peşine düşüyor. Bu duraklardan birinde, Amsterdam'daki Dam Meydanı'nda yazarlık hayalleri kuran Paulo ile genç yaşında bir çok tecrübe yaşayıp, yaşamından sıkılmış; tek amacı Nepal'e gitmek olan Karla ile karşılaşıyor. Özgür seks, uyuşturucu ve özgürlükçü yaşam tarzları o dönemin bir yönünü; seyahatlerinde yaşadıkları zorluklar, insanların kendilerine karşı önyargılı tavırları ile güvenlik güçlerinin baskı ve şiddeti dönemin diğer yönünü teşkil ediyor. Ama asıl roman, bir arayış içinde olan genç ve güzel Karla ile özgürlük peşinde koşan Paulo'nun karşılaşmasıyla başlıyor. İlerleyen zamanlarda yol arkadaşlıkları aşka dönüşecek olan bu çift, Magic Bus isimli otobüse 70 dolara biletlerini alıp, farklı ülkelerden 20 kişilik hippi grubuyla 1970 Eylül'ünde yola çıkıyorlar. Amsterdam'dan başlayıp, Nepal'i hedefleyen yolculukta Almanya, Avusturya, Yugoslavya ve Bulgaristan'dan geçilerek, İstanbul'a ulaşılıyor. Romanın büyük bir bölümünde İstanbul'dan büyük övgülerle bahsediliyor. Söz edilen mekanlar arasında Sultanahmet Camii, Ayasofya, Arkeoloji müzesi, Topkapı Sarayı ve Yerebatan Sarnıcı bulunuyor. Türk kahvesini, mezelerini ve Türk yemeklerini de anlata anlata bitiremiyor Coelho. Bundan sonra, yolun sonu değil, kendisi önemli oluyor Coelho için. İstanbul onu o kadar değiştiriyor ki... İndikten sonra kendine hemen bir Mevlevi dergahı aramaya başlıyor. Amacı mevleviler gibi dönerek dans etmeyi öğrenmektir önce. Onun ne aradığını anlayan birisi, onu kolundan tuttuğu gibi bir dergaha götürüyor. Coelho bu dergahta tanıştığı Fransız yaşlı bir adamın anlattıklarından o kadar çok etkileniyor ki, buradan bir türlü kopmak istemiyor. Bundan sonra Coelho, İstanbul'da kalıp önündeki açılan yolu izliyor. Daha sonra sufilikten de vazgeçer, ama öğrendiklerini kitaplarında yazmak için yanında götürür. Paulo'nun, İstanbul'da bir dergahta yaşadığı sufilik deneyimleri onun edebiyatını derinden etkiler ve tasavvuf öğretileri çok okunan bir yazar olarak tüm dünyada tanınmasında önemli bir rol oynar. Sonuç olarak Hippi, barışçıl bir neslin arayış ve dönüşümünü anlatan, yoldan çok ol diyenlerin büyülü bir gerçeklik öyküsü olarak karşımıza çıkıveriyor.


Ruşen Eşref Yılmaz'ın İstanbul'da Saat Kaç? Konseptli Resim Sergisi Eva Sanat Galerisinde Sanatseverlerle buluşuyor! Ruşen Eşref Yılmaz'ın İstanbul'da Saat Kaç? konseptli resim sergisi 10 Kasım Cumartesi günü saat 18.00'de Eva Sanat Galerisinde açılıyor. Sergi, 23 Kasım'a kadar açık kalacak. Şimdiye kadar 11 kişisel sergi açan ve önemli grup sergilerinde yer alan sanatçı; İstanbul temasını işlediği bu sergisinde yağlı boya, akrilik ve karışık tekniklerle oluşturduğu 20'ye yakın yapıtını sanatseverlerin beğenisine sunuyor. Sanatçı; yıpranmış, yer yer yıkıma uğramış, kalabalıklar içerisinde yalnızlaşan ve yabancılaşan İstanbul'un hiçbir zaman yitip gitmeyen ışığını ve gizemini bir sanatçı duyarlılığıyla vurguluyor. Figüratif bir resim anlayışının izini süren sanatçı, kendine özgü üslubuyla kentin doğasını ve mimarisini, içselleştirdiği yaşantı içerikleriyle resminin odağına alarak İstanbul duygusunu renk ve formlarla ekspressiv bir ifadeye dönüştürüyor.


Dil demek, sözlerin; aklın ve mantığın ilkeleriyle dizilmesi demektir. Dilde yaratıcılığa ve özgürlüğe giden yol, bu ilkelerin ötesine geçmekle mümkündür. Bu da şiirle gerçekleşebilir. Şair sözcükleri iletişim aracı olarak kullanmak zorunda değildir. Nasıl bir heykeltraştan sanatının gereci olan taşı ya da mermeri gündelik hayatta merdiven olarak kullanması beklenemezse, şairden de sözcükleri gündelik hayatta işe yarayacak şekilde kullanması beklenmez. Buna rağmen şair; dili, iletişim aracı olarak kullanmasa da dilin olanaklarını geliştirir, zenginleştirir ve güçlendirir. Tam da burdan yola çıkarak İsmail Biçer'in Gelmek Gazeli adlı son şiir kitabında dilin olanaklarının nasıl ustaca kullanıldığının göze çarptığını belirtmek isterim. Kitapta karşımıza çıkan ilk şiir, Yaşam: Kanatları Kırık Kuş adlı şiirdir. Şair bu şiirinde fiilimsilerle başarılı tamlamalar kurarak oluşturmuştur dizelerini.


1969 senesinin yılbaşı akşamında geçen oyun evli bir çiftin yaşadıkları üzerinden bir döneme mercek tutuyor. Toplumsal ve siyasal düzenin bireyin yaşamına olan etkilerini tartışan bu iki kişilik oyunda Sarp Aydınoğlu ve Sezin Bozacı aynı sahneyi paylaşacak. İki insan arasında geçen diyaloglarda seyirci kesinlikle sıkılmıyor ve bir sonraki sahneyi hayal edemiyor. Sahnenin ortasında duran dev kutudan sanki mağrur bir fil ölüsü çıkacak! Oyun sahne tasarımı ve müzikleri ile de izleyicinin tüm duyu ve duygularına hitap ediyor. Neredeyse tüm oyun boyunca yapılan ve yenilen tost oyundan çıktığınızda midenizin bir sahneye dönüşmesine sebep oluyor. Hümeyra'nın Gidemediklerimiz şarkısı ile gözyaşlarınıza hakim olamayacaksınız. Mutlaka izlenmesi gereken bir ve yaşatan bir oyun: Mağrur Fil Ölüleri.


Editörlüğünü Kenan Yücel'in yaptığı Hiçölüm, Eylül 2018'de Ve Yayınevi tarafından yayımlandı. Çevrimdışı İstanbul, Lirik, Dünyadan Çıkış Yolları gibi dergilerde şiirleri görülen Merve Çanak'ın ilk şiir kitabıdır Hiçölüm. Kitabın giriş sayfasında Mutfak tezgahının altındaki boşlukta eski bir ağıtı mırıldanan bütün kadınlara. kadınlara merhaba diyen dizesi karşılıyor bizi. Hacmi bakımından ince olan kitabı elime aldığımda bir çırpıda bitirilecek gibi durmuyor hemen. Kitabın kapağını kapatınca soyut kavramlar üzerine düşünürken buldum kendimi. Bu kavramlar; hissizlik, yalnızlık, ölüm, takıntı ruh hali, buruk, sızı, düş, sanrı, kuytu, göç, yazgı. . . Kitapta dikkatimi ilk çeken durum mensur şiirlerden oluşmasıydı. Mensur şiir, şiirin cümle yapısı ve ahengini koruyan ancak ölçü ve kafiyeye bağlanamayan; şairane bir konuyu, his, hayal ve düşünceyi kısa şekilde ve yoğun bir üslupla anlatan düzyazı türüdür. Mensur şiirde olay örgüsü de vardır. Bu özelliğiyle, öykü ile şiir arasında bir tür sayılır. Kitabı okurken öykü ile şiir arasında kaldığımız o anda sanırım mensur şiirinin ne anlama geldiği bilgisi biraz daha aydınlatıcı olacaktır bizler için. Şiirlerinde bu yüzden ölçü, kafiye yoktur. Uzunluğunu ya da kısalığını şairin belirdiği şiirler, temalar üzerinden işlenen yoğun bir anlatımla kimi zaman bir isyankar kimi zaman da sorgulayan bir birey olarak karşımıza çıkıyor. insan ruhu aşağılıktır leviathan./ sen benim karanlık yüzümde dur öylece./ bir gün buradan ayrıldığında seni öpmek isteyeceğim./ inan luka ne de yuhanna yazacak beni. Luka Latince'de aydınlık anlamına gelmektedir. Aynı zamanda Hz. İsa'dan sonra mühim Hristiyan doktorlardan birisi olan Luka adındaki zatın yazdığı İncil'dir. Yani, dört İncil'den üçüncüsünün yazarıdır. Yuhanna ise Hristiyanlık inancına göre İsa'nın on iki havarisinden birisidir. Dördüncü İncil olarak bilinen kitabın yazarıdır. Şiir dizelerinde geçen kavramlara anlamsal açıdan bu şekilde bakmayı yeğledim. Yedinci Günün Ardından bölümünde yer alan bahçede şiirinde şair anneannesi Kiraz'ı anımsıyor. Bir kadın olarak kaybettiklerine de göz kırpan Çanak, kadınlar arasındaki dayanışmaya, mücadeleye de önem verdiğini sezinler gibiyim. Şiiri sözlük tanımından ziyade geniş çerçevede düşüneyim, kalbime de dokunsun okuduklarım derseniz eğer son dönem Çağdaş Türk şairlerinden Merve Çanak' ın ilk şiir kitabının baskısından edinin derim.


1952 yılında İzmir- Bornova'da doğdu. İlk ve orta öğrenimini Bornova Hilal İlkokulu, Urla Ortaokulu, Bornova Suphi Koyuncuoğlu Lisesi'nde tamamladı. Bursa Eğitim Enstitüsü'nde iki yıl öğrenim gördükten sonra Trabzon Fatih Eğitim Fakültesi Türkçe Bölümü'nden 1978 yılında mezun oldu. Anadolu Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde lisans tamamladı. Çeşitli illerde ve okullarda Türkçe, Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni olarak 28 yıl görev yaptı. En son görev yaptığı Bornova Mustafa Kemal Lisesi'nden 2006 yılında emekli olduktan sonra Veysel Çolak yönetiminde Karşıyaka Belediyesi Şiir Atölyesi'ndeki çalışmalara katıldı. Halen atölyedeki çalışmalara devam etmektedir. Şiir ve yazıları Hayal, Mühür, Kıyı, Deliler Teknesi, Şiiri Özlüyorum, Berfin Bahar, Yeni Dönem, Kasaba Sanat, Nif Sanat, Yaşam Sanat, Aksi Sanat, Kurşun Kalem, Temren, Kasabadan Esinti, Edebiyat Nöbeti, Çini Kitap, Referans, Sunak, Beşparmak, Karakedi, Silgi, Şiiristan, Dikili Ekin, Me'yus dergilerinde yayımlandı. Evli ve iki çocuk babası olan Dizdar Karaduman, şiirin insanı onarıcı ve iyileştirici gücüne sarılarak yaşamını İzmir'de sürdürüyor.


Abdülkadir Budak 23 Nisan 1952 yılında Sivas'ta dünyaya geldi. Liseyi Ankara'da, Sincan lisesinde tamamladı. Yüksek öğrenim yapamadan Kayseri'deki hava kuvvetlerinde astsubay uçak teknisyeni olarak çalıştı ve buradan emekli oldu. Daha sonra Türk Hava Kurumu'nda sözleşmeli olarak görev yaptı. Yayımlanan ilk şiiri mayıs 1970 tarihli Defne dergisinde çıkan Kırık Dallar oldu. Kayseri'de şair ve yazar arkadaşlarıyla birlikte Ozanca ve Hakimiyet Sanat dergilerini çıkardı. Şiirlerini ve şiire ilişkin yazılarını bu dergilerin yanı sıra, Varlık, Yazko Edebiyat, Adam Sanat, Yeni Biçem vb. dergilerde yayımladı. Şiir Odası dergisini yönetti.


Annemin eli havada asılı kalıyor, avuç içinden tutup indiriyorum. Aradan az zaman geçiyor, edebiyat bölümüne başlayıp İzmir'e yerleşiyorum. Belli aralıklarla içimden Refik ağabeyimi geçiriyorum. Kendimce ona şair gömleği dikiyorum.


Ali Hikmet Eren, 1972 yılında Çankırı'da dünyaya geldi. Ankara Üniversitesi Ziraat Fakültesi'nden mezun oldu ve bir süre Tarım Bakanlığı'nda Gıda Kontrolörü olarak görev yaptı. Daha sonra bu görevinden istifa etti. Edebiyat hayatı arkadaşları ile birlikte izlek dergisini çıkarmasıyla başladı. Daha sonra 1988 senesinde Kül dergisini çıkardı. Aksi Sanat, Şiiri Özlüyorum, Caz Kedisi gibi çeşitli dergilerde deneme, inceleme, şiir ve eleştirileri yayımlandı.


Asuman Susam İzmir'de doğdu. Ege Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü, sonrasında aynı üniversitenin İletişim Fakültesi Radyo Televizyon Sinema Anabilim Dalı'nda yüksek lisansını tamamladı. İlk şiiri 1989 yılında Milliyet Sanat Dergisi'nde ve o yılın Genç Şairler Antolojisi'nde yayımlandı. Şiirleri, edebiyata dair eleştiri ve denemeleri, sinema yazıları çeşitli dergilerde yer almaktadır.


Berna Olgaç 1975 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. İlk ve orta öğrenimini İstanbul'da, yüksek öğrenimini Edirne Trakya Üniversitesi Dekoratif Sanatlar bölümünde tamamladı. Çalışma hayatına özel bir şirkette devam eden Olgaç, evli ve İstanbul'da yaşıyor. Mühür Kitaplığı Yayınları'nın ve Mühür Dergisi'nin sahibi olan Olgaç'ın Şiirleri ve şiir üzerine yazıları Ada, Andız, Akatalpa, Bahçe, Budala, Mor Taka, Mühür, Şiirli Çıkın, Şiiri Özlüyorum, Şiir Ülkesi ve Öteki-siz gibi dergilerde yayımlandı. Birçok çocuk kitabı da kaleme almıştır.


Cezmi Ersöz, 3 Eylül 1959 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Kabataş Erkek Lisesi'ni bitirdikten sonra eğitimine İstanbul Üniversitesi Siyasal Bilimler Fakültesi'nde Siyaset ve Kamu Yönetimi Bölümünde devam etti. Edebiyat yaşamının başlangıcını edebiyat dergilerinde yayımladığı şiir ve eleştiriler oluşturdu. Daha sonra Cumhuriyet, Güneş, Özgür Gündem, Aydınlık gibi günlük gazetelerde yazıları ve röportajları yayımlandı. Ardından haftalık Deli dergisinde ve Leman dergisinde yazdı.


Deniz Moralıgil Manisa'da doğdu. Finans sektöründe uzun yıllar çalıştı. İzmir'de yaşıyor. Şiir, öykü, sinema üzerine yazıları; şiir ve düzyazı çevirileri çeşitli dergilerde yer aldı. Kolektif çalışmalara şiir, senaryo, mektup ve öyküleri ile katkıda bulundu. 2013 2017 yılları arasında Büyülü Fener başlığı altında sinema üzerine söyleşiler yaptı. Gösterildikleri dönemde adları gözden kaçmış filmlerin ve yönetmenlerinin kulaklarını çınlatma hevesi ile yola koyulmuş Büyülü Fener sunumlarına 2016'dan itibaren çeşitli isimler katkıda bulundular.


. İlköğrenimini Seyitgazi'de tamamladı. Eskişehir Sağlık Meslek Lisesi ve İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Eskiçağ Dilleri ve Kültürleri Latin Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi. Uzun yıllar 112 de çalışmış, Türk Hemşireler Derneği Eskişehir Şube Başkanlığı da yapmış olan İrtem sağlık sektöründen 2015'te emekliye ayrıldı. İlk şiiri 1990 yılındaİblis dergisinde yayımlandı. Şiirleri, yazıları ve söyleşileri pek çok dergi, gazete ve eklerinde yayımlandı. Halen SES Dergisinin danışmanlığını yapmakta ve Esgazete'de köşe yazılarına devam etmektedir. Şiirleri İngilizce, Arapça, Fransızca Arnavutça Romence Sırpça ve Bulgarcaya çevrildi.


21 Ocak 1958 tarihinde İstanbul'da doğdu. Haydarpaşa Lisesi'nde okudu. Güneş, Sabah, Yeni Düşün, Varlık gibi gazete ve dergilerde edebiyat sayfaları hazırladı, yayın yönetmenliği yaptı. Broy, Gösteri, Milliyet Sanat, Yeni Düşün, Yeni Olgu, Varlık gibi dergilerde şiirleri yayımlandı. TYS başkanlığı yaptı. Varlık Dergisi genel yayın yönetmenliği yaptı. Yasak Meyve ve Komşu Yayınları'nı kurdu ve yönetti. 22 Ocak 2018'de yaşamını yitirdi.


İngiliz Dili ve Eğitimi bölümü mezunu olan Erkan Karakiraz İzmir'de yaşıyor. Erkan Karakiraz'ın şiirleri, denemeleri, inceleme yazıları ve söyleşileri Akatalpa, Aksisanat, Bireylikler, CazKedisi, Gard, Koza Düşünce, Roman Kahramanları, Sahne, Şiirden, Şiiri Özlüyorum, Ücra, Varlık, Yasakmeyve, Yıldız Tozu vb. dergilerde ve çeşitli fanzinlerde yayımlandı. Yerüstü, Şatokilitli ve Yer Üssü Alfa isimli fanzinleri hazırladı ve çıkardı. Yerüstünü kitap dizisi olarak çıkarmaya devam ediyor; Yer Üssü Alfa fanzin macerası da sürüyor. Kurşun Kalem dergisinin ve Yerüstü kitap dizisinin yayın kurulunda yer aldı; halen CazKedisi şiir ve şiir kültürü dergisi yayın kurulunda yer alıyor. 'Yerüstü Şiir Okumaları' adı altında bir atölye çalışmasını yürüttü. Nazım Hikmet Kültür Merkezi İzmir şubesinde, Şiir Ağacı atölyesi kapsamında, Şiirli Zaman Makinesi oturumlarını hazırlayıp yönetti. İlk şiir kitabı İçgeçit, Nisan 2016'da Noktürn Yayınları tarafından yayımlandı. Yazmayı, şiir, inceleme, deneme, söyleşi, çeviri, oyun ve öykü ekseninde sürdürüyor. Erkan Karakiraz, elektronik, noise, deneysel ve akustik-folk türlerinde şarkıyazarı ve yorumcu olarak bağımsız müzik alanında varlık gösterdi. Bantt, Samsa, TheSellotapes TR, , Karakiraz, Bore-dom, Per Cachou, Picnic. k. er, Eski Kasetler, Ta Ke disi ve POETİKELEKTRONİK adları altında müzik yaptı, kaydettiği görsel/işitsel kolajları içeren video-art işleriyle desteklediği konserler verdi ve Marmaris Kısa Film Festivali komitesi içerisinde yer aldı.


Ertan Mısırlı, 17 Eylül 1958 yılında Zonguldak'ta doğdu. Karaelmas İlkokulu'nda ilköğrenimini, Üsküdar Lisesi'nde orta öğrenimini tamamladı. İltisat Fakültesi son sınıftan ayrıldı. 1984 yılında ilk şiir dosyası Bir Yağmur Zamanı Kırık Dökük Şiirler adlı dosyası ile Akademi Kitabevi Ödülleri'ne katıldı. İlk şiiri Argos dergisinde 1991 yılında yayımlandı. Şiirleri ve yazıları Varlık, Uç, Esmer, Şiirden, Hayal, Edebiyatist gibi dergilerde yayımlandı. Şiirleri Farsça ve İngilizce'ye çevrildi ve Tahran'da yayımlandı.


Ayvalık'ta doğdu. İlkokulu ve ortaokulu Ayvalık'ta, liseyi İzmir Kız Lisesinde okudu. İstanbul Yüksek Öğretmen Okulunu ve İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümünü bitirdi. İzmir Kemalpaşa ve İzmir Karataş liselerinde edebiyat öğretmeni ve Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesinde öğretim görevlisi olarak çalıştı. 1983'te 1402 Sayılı Sıkıyönetim Yasası uyarınca YÖK tarafından Karadeniz Teknik Üniversitesi, Fatih Eğitim Fakültesinde görevlendirildi. 1984'te bu görevinden istifa edip İzmir'e döndü. İzmir'de Yeni Bilgi ve Batı dersanelerinde öğretmenlik ve bölüm başkanlığı yaptı. 1992'de İstanbul'a yerleşti. Burada, DilkoDersanesi, İnanç Lisesi, Galatasaray Üniversitesi gibi çeşitli eğitim kurumlarında görev yaptı. Son olarak 11 yıl öğretim görevlisi olarak çalıştığı Yıldız Teknik Üniversitesinden emekli oldu. Bir oğlu, bir kızı; iki de torunu var. Yazmaya, okul yıllarında Feyza Baran adıyla ve kimi dergilerde yayımlanan şiirlerle başladı. -Kültür Bakanlığı Yarışmasında 'Yanlışlıklar' adlı oyunuyla ve Akademi Kitabevi Yarışmasında 'Sabah Yolcuları' adlı dosyasıyla kazandığı ödüllerle yazmayı sürdürdü. Öyküleri Fransızca, Almanca, İngilizce, Sırp Hırvatça ve Slovenceye çevrildi. Çeşitli antolojilerde yer aldı. Öykülerinden bir seçki Almanya'da DieHochzeitsnacht (2005) adıyla kitaplaştı. Türkçenin yanlış ve kötü kullanımını eleştirdiği Türkçe Off adlı kitabıyla büyük ilgi uyandırdı. Kırmızı Karanfil Ne Renk Solar? adlı romanı Milet Publishing tarafından As TheRedCarnationFades (2015) adıyla yayımlandı. Kimi gazete ve dergilerin yanı sıra Cumhuriyet gazetesi Kitap ekinde 9 yıl süreyle Türkçe Günlükleri adlı köşede yazdı.


Gonca Özmen 1982 yılında Burdur'da doğdu. İlkokulu Tefenni'de, ortaokul ve lise öğrenimini Burdur Anadolu Lisesi'nde bitirdi. İstanbul Üniversitesi İngiliz Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde lisans ve yüksek lisan eğitimini tamamladı. Hala aynı bölümde doktora öğrencisidir. İlk şiiri Haziran 1997'de Varlık dergisinde yayımlandı. 1997'den beri şiirleri ve yazıları Kitap-lık, Adam Sanat, Varlık, Yasak Meyve, Dize, Akatalpa, E, Kül, Yom Sanat, Uç gibi dergilerde yayımlanıyor. Ocak 2009'da yayımlanmaya başlayan Palto dergisinin genel yayın yönetmenliğini yaptı. Ç. N. adlı çeviri edebiyatı dergisinin söyleşi editörlüğünü sürdürdü. Şiirleri İngilizce, Almanca, Fransızca, İspanyolca, Slovence, Romence ve Farsçaya çevrilmiştir. Heidelberg, Hamburg, Berlin, Paris ve Slovenia'da düzenlenen uluslararası şiir festivallerine katılmıştır.


Gülçin Sahilli 1980 yılında İstanbul'da doğdu. Celal Bayar Üniversitesinde Eski Türk Edebiyatı üzerine tezli yüksek lisans yaptı. Edebiyat öğretmeni ve İzmir'de yaşıyor. Türkiye'nin ilk, Çocuk Şiir Atölyesi'ni açan Gülçin Sahilli çocuklara Yaratıcı Yazarlık dersleri vermeye devam ediyor. Kaleme aldığı ''Çamur Kraliçe'' adlı çocuk oyunu sahnelendi. İlk şiiri Varlık dergisinde yayınlandı. Yazı ve şiirleri Yasak Meyve, Roman Kahramanları, Türk Dili, Lacivert, Kurşun Kalem, Özgür Edebiyat, Akatalpa, Kıyı, Çağdaş Türk Dili, Mavi Yeşil, Poyraz, Ihlamur, Çini Edebiyat, Mavi Ada, Patika, Ekin Sanat, Caz Kedisi, Hayal ve Aydınlık Kitap gibi dergilerde yer aldı. Ayrıca Roman Kahramanları dergisinde yazarlık ve dosya editörlüğü yaptı.


Hidayet Karakuş, 6 Eylül 1946'da Yalvaç'ın Kurusarı köyünde doğdu. İlkokuldan sonra girdiği Isparta Gönen İlköğretmen Okulu'nu 1964'te, Selçuk Eğitim Enstitüsü Edebiyat Bölümü'nü 1966'da bitirdi. Adana'da, Manisa'da, İzmir'de Türkçe öğretmenliği yaptı. Öğretmen örgütlerinde çalıştı. İzmir'de yaşıyor, 2000 yılından bu yana Konak Belediyesi Kültür Müdürlüğü'nde Yazarlık İşliği'ni sürdürüyor. İlk şiirleri okul ve Isparta gazetelerinde yayımlandı. Daha sonra şiirleri Çağrı, Şölen, Forum, Ilgaz, Varlık, Dönemeç, Yarın, Karşı Edebiyat, Yazko Edebiyat, Hürriyet Gösteri, Sanat Olayı, Somut, Adam Sanat, Düşlem, Ünlem, Kum, Pencere gibi pek çok edebiyat dergisinde çıktı. Cumhuriyet gazetesinde öyküsü, röportajı, yazıları yayımlandı.


İlker İbrahim İşgören 26.10.1982 İzmir'de doğdu. 2012 2014 yılları arasında Mühür Şiir ve Edebiyat Dergisi Editörlüğünü yaptı.


Mehmet Erte, 1978 yılında İzmir'de dünyaya geldi. Sakarya Üniversitesi Fizik Bölümü'nden mezun olduktan sonra yayımcılık dünyasında çalışmaya başladı. İki yıl süreyle Yasakmeyve dergisinin yayın müdürlüğünü yaptı. Hala Varlık Yayınları'nda editörlük görevini sürdürüyor. İlk şiiri Yıldırımları Beklemek Aralık 1999'da Varlık dergisinde yayımlandı. Şiir, öykü, deneme, söyleşi ve çevirileri Kitap-lık, Varlık, Özgür Edebiyat, Milliyet Sanat, E, Yasakmeyve, Akşam-lık, Kül Öykü gibi dergilerde yayımladı.


İlk baskısı Eylül 2018'de Ve yayınevi tarafından yayımlanan Ateş Sözcükleri, Sonsuzluğa Kiracı ve Geceyle Bir kitaplarının şairi Süreyya Aylin Antmen'in üçüncü şiir kitabıdır. Editörü Kenan Yücel'dir. 2008 yılında Yaşar Nabi Nayır Gençlik Ödülleri'nde dikkate değer bulunan şair bizleri Ateş Sözcükleri ile dinmez yaşam şarkısını yüceltmeye davet ediyor. Eserde şaşırtıcı bir tema zenginliği gözümüze çarpmaktadır. Başkalarının acıları, direnci, yaşama kaygısı hissedilir. Aşk, acı, ezgiler, direniş, mücadele, ortak acılar, yas, yıkım ve yeniden inşa daima şiirin merkezindedir. Böyle olunca da tema kaygısından uzaklaşılır. Şiirlerde herhangi bir şey ne eksiklik ne de fazlalık yaratmaktadır. Çizilecek kesin sınırlar da bulunmaz. Sık sık gizem, karanlık, siyah, gece gibi sözcükler kullanılır. Gizem sessiz bir çığlığa benzer. İnsan ruhunun karanlığında son nefesini vererek tekrardan doğuş ve yaratılış imgelenir. İnsan ruhunun karanlığından yeniden doğduğu bir yaratımdan söz edilir. Buna sözcükler fısıltılar, haykırışlar, düşler ve uğultular eşlik eder. Şiirler bize düşünür ve yaşarken sancıyan yanımızın soluk alıp verdiğini anlatır. İmgeler zenginliğe ve derinliğe iyi bir şekilde hizmet etmektedir. Doğa olayları kullanılarak yıkım, direnç, sürükleniş ve yükselme anlatılır. Şair biçim ve tema olarak bir kaygı gütmez. Ancak şiirin doğasına ters bir çabaya da girmez. Şiir sözcüklere dökülürken bazen bir yaşam ezgisi bazen de yakıcı bir acı kullanılır. Kitap Erken Fırtına ve Güller Yaralı isimli iki bölümden oluşmaktadır. İki bölümde de yabancılaşmak istemeyen insan arayışları gözükür. Şair aşkla yaşama tutunma çabalarının ve sevinçlerin zamanla geçeceğini söylerken ortak acılardan sonra çok büyük sevinçlerin geleceğini müjdeler. Geleceğe ilişkin umutlarımızı yitirmememiz gerektiğini de vurgular. İlk bölüm Erken fırtınadır. Bu bölümde doğa olaylarının ve duyguların sentezi bulunur. Bu sözcüklerin her biri yıkımı, direnci, teslimiyeti, sığınmayı, sürüklenişi ve yükselmeyi ifade eder. Burada kendilerinden önce ve sonra gelen sözcükler ve dizeler arasında da bağ kurulmaktadır. İkinci bölüm olan Güllerle yaralıda aşkla hayata tutunma isteği yoğun bir şekilde karşımıza çıkar. Hüzün de kaçınılmaz bir tetikleyici olur. Sözcüklerin arasına arzuların, arayışların tohumlarını bırakılır. Bu tohumlar filizlenir ve bizim için mücadele eder. Ariel, şaire göre bu şiirleri söyleten bir güçtür. Onu görmek olanaksızdır. Dolayısıyla nasıldır, neye benzer bilinmez. Belki melektir. Belki her insanın içinde yaşayan ve kimi zaman onu işitmemizi isteyen görünmez bir surettir. İşlevi, acı ve ıstırap verici deneyimleri şiire dönüştürmesidir. Kitap Gel bulalım sözcükleri şiiriyle biter. Şiirde kimse sevmedi mi yeryüzünü dizesiyle bir yakınmadan bahsedilir. Yeryüzünü sevebilseydik eğer doğayı sadece bir manzara olarak değil, var olmak için kendinden başka hiç bir şeye ihtiyaç duymayan bir canlı olarak görüp saygı duymamız gerektiğini belirtir. Diğer canlılara karşı uygulanan işkencelere seyirci kaldığımız için de bu dünyada gerçek sevgi anlayışının olmadığını ima eder. Hüzünle umudun iç içe geçmiş haliyle Ateş Sözcükleri aşkla hayata tutunma isteğini yoğun bir şekilde karşımıza çıkarıyor. Yeryüzüne olan sevgisizliğin tüm sorunların kaynağı olduğunu söyleyen Antmen, öyle ya da böyle sevgisizliğin içindeyiz, diyor. Sözcüklerle hep birlikte direnmemiz gerektiğini ve hayatın sevgisizliğe karşı bir direniş olduğunu eseriyle okuyucularına aktarıyor.


Mustafa Fırat 1978 yılında İzmir'de doğdu. Ortaöğrenimi, Özel Antalya Lisesi'nde İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde yüksek öğrenimini tamamladı. İstanbul'da M. E. B kadrosunda bir lisede edebiyat öğretmeni olarak çalışıyor. Şiir, düzyazı ve söyleşileri Agora, Akatalpa, Bahçe, B a, Budala, Cumhuriyet Kitap Eki, Dize, Eski, Hürriyet Gösteri, Öteki-siz, Şiir Ülkesi, Şiirli Çıkın, Şiiri Özlüyorum, Yaratım, Uç, Le PoeteTravaille, Mor Taka, Ada, Yom Sanat, E, Varlık ve Mühür gibi dergilerde yayımlandı.


1936'da Adana'da doğan Nihat Ziyalan, yaşını büyüterek gittiği askerlikten hemen sonra Adana Belediye Tiyatrosu'na oyuncu olarak girdi. Orası kapanınca önce Ankara Sanat Tiyatrosu'na sonra da Yeşilçam'a geçti. İrili ufaklı birçok filmde, daha çok kötü adam rollerinde dayak yiyerek ekmeğini kazandı. 1980'de, Türk sinemasının içine düştüğü kriz nedeniyle Avustralya Sidney'e göçtü. İkinci Yeni şiirinden geçerek, anlatımcı şiirin karnını deşen ve taze anlamlarla yüklü bir şiire ulaşmaya çalışan Ziyalan çeşitli edebiyat dergilerinde yazmayı sürdürüyor. Tüm zamanını edebiyatla geçiren Ziyalan, Kendimi delikanlı gibi hissediyorum diyerek, sekseninden sonra sevgi şiirleri yazmaya devam ediyor. Sydney'de yaşamını sürdürüyor.


Nilay Özer 6 Mart 1976 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Üsküdar Kandilli Kız Lisesini bitirdikten sonra Marmara Üniversitesi Atatürk Eğitim Fakültesini tamamladı. İki yıl öğretmenliğin ardından istifa ederek Bilkent Üniversitesi Türk Edebiyatı bölümünde yüksek lisansa başladı. Akademik kariyerine aynı bölümde doktora yaparak devam etti. Çeşitli dergilerde şiir, deneme, makale ve nadiren öykü yayımladı. Şiirleri Almanca, İngilizce, Farsça, Kürtçe, Zazaca gibi dillere çevrildi.


Onur Behramoğlu 1975 yılında İstanbul'da doğdu. Marmara Üniversitesi siyaset bilimi ve uluslararası ilişkiler bölümünden mezun olduktan sonra Yeditepe Üniversitesi'nde işletme üzerine yüksek lisans yaptı. . İlk şiirleri Yasakmeyve dergisinde yayımlandıktan sonra 2006 yılında ilk kitabını çıkardı. 2. Kitabını 2013 yılında çıkaran şairin şiirleri İbranice, Bulgarca, Rusça, Azerice, Hollandaca, İngilizceye çevrildi. Şiiri edebiyat değil başkaldırı olarak gördüğü için hiçbir ödüle katılmamayı tercih ediyor.


esi'nden mezun oldu. Daha sonra, 2004 yılında Hacettepe Üniversitesi Fransız Dili Eğitimi Bölümü'nden birincilikle mezun oldu. 2005 yılında, Fransız hükümeti bursu ile gittiği Fransa, Nantes Üniversitesi'nde yüksek lisansını çok iyi dereceyle tamamladı. Türkiye'ye döndükten beş ay sonra, 2005 yılının Aralık ayında, Dokuz Eylül Üniversitesi Fransız Dili Eğitimi Anabilim Dalı'ında araştırma görevlisi olarak çalışmaya başladı. 2008 yılında aynı üniversitede doktora programına başvurdu ve 2012 yılında doktor unvanını aldı. 2015 yılında aynı üniversitede yardımcı doçent oldu. Çeşitli akademik dergilerde makaleleri ve bildirileri yayınlandı. Alanıyla ilgili çalışmalarını sürdürmektedir. Küçük yaşlardan itibaren edebiyatla, özellikle şiirle tutkulu bir biçimde ilgilendi. Şiirleri, öykü ve yazıları; Cumhuriyet Kitap Eki, Mühür, Şiiri Özlüyorum, Patika, Kıyı, Lacivert, Eliz, Çağdaş Türk Dili, Ege Sanat, Yaba, Edebiyat Nöbeti, Afrodisyas Sanat, Kıyıdili, Kurşun Kalem, Berfin Bahar, Ekin Sanat, Yaşam Sanat, Beşparmak, Kasaba Sanat, Yazar1, Tmolos Edebiyat ve Şiir Vakti dergilerinde yayınladı. Aynı tutkuyla çalışmalarına devam etmektedir. 2015, Özgürlüğün Mavi Bahçesi isimli şiiriyle Bin Çiçekli Bahçe Yaşar Kemal şiir yarışması Üçüncülük Ödülü, 2016, Derine Gömdüler Sabahı şiir dosyasıyla 20. Ali Rıza Ertan Birincilik Ödülü, 2016, Sol Mememi Kestim şiiriyle, Yaşam Sanat Dergisi şiir yarışması Jüri Özel Ödülü, 2016, Bir Zeytin Hikayesi şiiriyle, Kar Dergisi Raşit Kara Şiir yarışması Üçüncülük Ödülü, 2017, Derine Gömdüler Sabahı şiir kitabıyla Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü. 2018, Güle Batır Öfkeni şiir dosyasıyla Sennur Sezer Emek-Direniş Şiir Ödülü.


Rahmi Emeç 6 Kasım 1959 yılında Eskişehir'de dünyaya geldi. Geçimini gazetecilikle sağladı. Hürriyet Haber Ajansı, Milliyet Haber Ajansı, Evrensel ve yerel gazetelerde çalıştı. Çağdaş Gazeteciler Derneği Eskişehir Şubesi'nin kuruluşunda yer aldı, 2002-2006 yıllarında şube başkanlığı görevini yürüttü. Türkiye Yazarlar Sendikası ve PEN üyesi olan Emeç edebiyata öykü ile başladı. Sonraki yıllarda şiire yöneldi. İlk öyküsü, Eskişehir'de çıkan Anadolu'da Sanat Dergisinde yer aldı. Şiir ve düzyazıları pek çok kültür sanat dergisinde yer aldı. Eskişehir'de arkadaşları ile birlikte Yazılıkaya Şiir Yaprağı'nı 7 yıl süreyle yayınladı.


Sezai Sarıoğlu 1950 Ordu Ünye'de doğdu. 1967-68 Akpınar Öğretmen Okulu'ndan mezun oldu. 1989'a kadar öğretmenlik yaptı ve sonra istifa etti. 12 Eylül sonrası 1983-88 yıllarında Selimiye, Metris, Sağmalcılar, Sinop, Erzincan ve Samsun Askeri Cezaevleri'nde kaldı. Tahliye sonrasında Yeni Öncü, Özgür Gündem, Söz, V Özgürlük isimli dergi ve gazetelerde çalıştı. Çeşitli sanat dergilerinde yazıları yayımlandı. Sosyalist harekete ilişkin tarih, sözlü tarih çalışmaları yapıyor. Edebiyat şiir çalışmaları, yazıları dışında Nar Sesleri grubuyla merkezinde şiir olan dinletiler gerçekleştiriyor. Beş yıldır, Kadıköy'de Nehirmuhabbetler başlıklı bir etkinlik gerçekleştiriyor. Helen Özgür Gündem gazetesinde haftalık edebiyat yazıları yazıyor.


Tekgül Arı, Ankara doğumlu olup Anadolu Üniversitesi İşletme mezunudur. Deneme, şiir ve kısa öykü gibi türlerde yazmış ve bunların bir çoğu Koridor, Kum, Lacivert, Damar, Patika, Ardıç Kuşu gibi edebiyat dergilerinde yayımlanmıştır. Balkan Writers in Action (2005) adlı kitapta Hiç Kimseler Yok adlı eseri İngilizce çeviri olarak yer almıştır. Yazar ayrıca yaratıcı yazarlık seminerleri vermektedir. Arı, Maden Mühendisleri Odası'nın düzenlediği Madenci Öyküleri-Madenci Edebiyatı yarışmasını düzenlemekte yayına değer görülen öyküleri yayına hazırlamaktadır ve Edebiyatçılar Derneği'nin düzenlediği yaratıcı yazarlık seminerlerinde Metin Yorgunluğu konusundaki çalışmalarını katılımcılara aktarmaktadır.


15 Mayıs l961 Iğdır'da doğdu. Asıl adı Ertuğrul Keskin'dir. Azer Tuğrul Keskin, A. Tuğrul Keskin imzalarını da kullandı. Muhterem ile Kahraman'ın çocuğudur. 1979 İzmir Atatürk Ticaret Lisesi mezunudur. 1978'de siyasi görüşlerinden ötürü tutuklandı, bir süre hapis yattı ve TCK'nın 146/1. maddesinden yargılandı. Yüksek Öğrenimini yarıda bırakarak çeşitli işlerde yöneticilik yaptı. Nehir Aras'ın (l9 Ağustos l993) ve Asya Şiir'in (28 Ekim 2016) babasıdır. İlk şiirleri l980'den itibaren Yaba ve Yeni Olgu dergilerinde yayınlandı. 1982'de Türkiye Yazıları'nda yayınlanmaya başlayan şiirleri, daha sonra; Dönemeç, Ortaklaşa, Yamaç, Yarın, E, Yeni Biçem, Edebiyat ve Eleştiri, Papirüs, Ötekisiz, Kum, Düşe-Yazma, Kunduz Düşleri, Ütopiya, Agora, Ünlem, Gediz, Dize, Üç Nokta, Yasak meyve, Deniz suyu kasesi, Deliler Teknesi, Mühür, Sincan İstasyonu, Varlık, Kasabadan Esinti, Üvercinka Vd. Dergilerde yazı ve şiir olarak sürdü. 1982'de İzmir'de Körfez Dergisi ve l989'a kadar Broy Dergisi içinde yer aldı. 1990'da Piya Yayınları'nın kurucularından oldu. 1990'dan 2004'e kadar Ütopiya ve Kunduz Düşleri adlı dergileri çıkartan ekibin içinde yer aldı. Günlük olarak yayınlanan Sol Gazete ve Yurt gazetelerinde bir yılı aşkın süre kültür/politika ilişkileri üstünden yazılar yazdı. Manifestosu Ocak l988'de Broy Dergisinde yayınlanan ve Yeni insanı, bireyi merkez alan, insanı önceleyen bir şiirden, ulusal, yerli bir şiirden, kapitalizme karşı bir şiirden, barışı önceleyen, dilin yeniden yorumlanmasından, şiirin evrenselliğinden, şiirin bir yapı, biçim ve biçem sorunu olduğundan söz eden ve l980 sonrası Türk şiirine yeni olanaklar sunmayı amaçlayan, Yeni Bütüncü Şiirin Manifestosunu 'la birlikte imzaladı. 1991'de Farklı pratiklerin bileşenlerinin sisteme karşı bir duruş olması umudunu taşıyan, her gün her yerde örgütlenen egemenlikçi kavrama biçimlerinin bütününe bir karşı duruş olması savı ile Sanat Hareketi Düşüncesi metnini sanatın farklı disiplinlerinden yirmi bir arkadaşı ile birlikte yayınladı. 2004 yazında Dikili Emek Şenliklerinin organizasyonunu üstlendi ve gerçekleştirdi. Salihli'de yaklaşık 30 yıldır yapılan ünlü Salihli Şiir İkindilerinin editörlüğünü 2006'dan beri üstlenmiş olan şair, İzmir Balçova Belediyesi Sanat ve Kültür koordinasyonunu da yürütmektedir. Kasım 2011'de Dr. Hatice Şimşek'le hayatını birleştirdi. Türkiye Yazarlar Sendikası, Dil Derneği ve Uluslararası Yazarlar Birliği PEN Türkiye üyesidir. Zito i Epanastasis adlı kitabında şiirleştirdiği ve 1920'de Anadolu'nun işgali İngiliz Emperyalizminin bir oyunudur dedikleri için, İzmir'de Yunan Krallığınca kurşuna dizilen, 200 Yunan Komünist Partisi üyesi askerin kurşuna dizildikleri yer olan İnciraltı Sahili'nde 4 Ocak 2014'de görkemli bir anma törenine öncülük ederek, 200 barış severini 94. ölüm yıl dönümlerinde ilk kez anılmalarını sağladı.


Betül Dünder: Biliyorum adımdan başlayarak söyleyeceğim şey, mutlaka beklenen olmayacaktır. Ancak ben'in inşasında beklenene, arzulanana, bilindik olanın huzuruna bir itiraz var her zaman bende. Ama dersek ki insan adından başlar, bunun da bir karşılığı vardır illa ki. Yıllar önce Filiz Özdem masalların yeniden yazımı ile ilgili bir çalışma yapıyordu, onun için konuşmuş sonra adımın hikayesine/anlamına dair başka bir çalışmaya bağlamıştık konuşmayı. Ne yazacağım bana da sürprizdi her iki başlıkta da. Rapunzel'i toplumsal cinsiyet algısıyla ele alıp yazmaya çalışmıştım. Aynı tarihlerde yazıp yollamam gereken metinlerin ilki böylece elimden çıkmıştı. Ama adım... yok. Yitip giden bir kardeşin adıyla yazdım sonra. İlk defa içimden değil yüksek sesle bağırdım adını. Ben'e gelince... Biz bu dünyaya hapsolmuşuz. Tam olarak hissettiğim bu. Buradayız. Neden? Ben'in kendini inşa edişine dair başka zamanlardan, başka öznelerden devraldığımız bir şeyler var. Neyin mirası bu? Başka bir tarihin. Bunu farkına varmakla ikileşen, birbiri içine varmadan aynı çizgi içinde akan, bir nevi dualist bir hal... Kadınların tarihinde neredeyiz bunu önemsiyorum. Kendi dramatik kurgumuz içinde, zamanın içinde neyiz biz, kimin için neyiz? Büyükbabam tiyatro yapıyordu, Vatan yahut Silistre'yi oynarken turnede babaannemi görüp aşık oluyor örneğin; son gününe kadar oyunların içinde yaşadı. Bağlamasını duvarda miras bıraktı ve bende dolanan nice şeyi de... Yitmedi o ses. Ben türkü dinlediğimde duyuyorum, sahneye her çıkışımda da. İlk önce kendi hanenizin içindeki aynalarla yüzleşmek gerekiyor bence. Bunun içindir ki ilk kitabım Ayna Yorgunluğu o içeriye bakışın, içerideki hesaplaşmanın, varoluşsal olandan arzulanana hayal edilene yapılacak yolculuğun işaretlerini taşır. Öncemizi biliriz ve nasıl bir yola çıktığımızı da tahmin etmek güç değildir bu sebeple. Sonuçta özgeçmişinizdeki taşları da yerinden oynatacaksınız ki taşıdığınız iddia sahici olsun. Şiir burada varsa vardır işte. Şiirin de bir kronolojisi, dizilimi var. Ve biz ona göre bugün hizaya çekiliyoruz. Mesela İkinci Yeniden sonra Garip akımını saysak neler neler değişir. Ama tek bir şey değişmez. Kadının adı yoktur orada. Okan sen benim tarihime dair soruyorsun, ancak ben'in inşası bu eksik tarihten bağımsız değil; başka tarihin yeniden ele alınması ve şiir geleneğinde yeniden bir tarihyazım belki de. Ezcümle; beni boş verelim bir tarih oluşuyor, varsak ne ala yoksak faniliktendir. B. D.: Ben ölümü teknik bir hadise olarak algılıyorum. Bu cümleye varana kadar başka cümleler de kurdum elbet. Ölümü ilkin bir ceviz ağacının vedasında gördüm. İnsanın hayatından avlular çekiliyor, genişlik ve sizin geleceğe dair cümleleriniz kısalıyor uzuyor. Perim öldü. Ben ölüm sözcüğünü kullanamadım. Yıldız tozu oldu dedim. Dilin büyüsüne sığındım. O var mı? Yok. Ama petrol oldu demek başka yıldız oldu demek başka. Babaannemdi. Benim için Balkan Radyosunun ilk şarkısıydı. Hikaye anlatıcısıydı. Kumruları da ondan dinledim. Neden bir evi, pervazı seçerler, neden tek ya da çift olarak gelirler... Oğlanlar hayatıma eklendiğinde ben flamingoları düşünürüm onların sevinciyle suya varırım, diye düşlemiştim belki de, ama yıllardır pervaza gelen kumruları sever besleriz. Sevgiliyi kumrulaştıran dediğinizi bir bağlılık ilkesi olarak söyleyebilirim. İçeriden gelen ses ise bir göbekbağı. Sürekli konuşan bir bağ. Burdayım, diyen. Yazdığında, söylediğinde, yaşadığında beni unutma, diyen bir ses. En içerden geliyor. Duysan dert duymasan dert. Ölsen dert ölmesen dert. Aşk da böyle bir şey olabilir. Sorunun diğer yakasından konuşalım biz; erkek egemene karşı çıkmak bir kalıp gibi algılansa da değildir. Önce onu söyleyeyim. Düşünce tarihi başta, sanat, edebiyat, bilim hangi alana girseniz erkeğin dışında kalan cins olarak öncelikle bireysel bir mücadele tarihi bulursunuz. Bu varoluşsal mücadele kimi zaman toplumsal olanla birleşir ve esas orada yazılır tarih. Biz bugün kendi coğrafyamızdan da sınır ötemizden de çok acı devraldık. Patlayan bombaların kenarında, ekmeğinden olanların ardında kaldık. Çok yakınımızda ya da uzağımızda kurulan kızlar pazarında eti satılan, insanlığı iğdiş edilenlerden haberdarken, saçlarım okşanıyor diye mutlu olamam! Ezidi kadınların, Kürt kadınların, İstanbul'da şeriattan, töreden kaçıp yaşamaya çalışan kadınların, seks işçisi olmaya zorlanan ve Sur diplerinde parçalanan kadınların, mülteci kadınların, erkek kıyımı ile katledilen kadınların hayatlarına dair söyleyecek bir cümlesi dahi yoksa, bilemem ötesini. Dişli dişi gövdem sana da günaydın derim, ona demem! B. D.: Ben kütüphanede büyüdüm. Selimiye Halk Kütüphanesi'nde. Selimiye Kışlası'nın komşusu idi. 80 İhtilali zamanları. Kitapların çeşitliliği beni erken dönem farklı şeylerle karşılaştırdı. Kurgusal olanı, lirik olanı, didaktik olanı küçüktüm ayrıştırmaya çabalıyordum. Çocuk oyun kurucudur; yetişkinler yaşarken çocuk oyunun öznelerini yaratır, kurgular, görür ve gözlemler. Hem işçi/memur ailesinin kent içinde kentli olarak mücadelesinden geliyorum hem o tek başınalığı gözlemek hali içinde safi monologtan. O sebeple benim kaynaklarım, önce ve hep kendimi yetiştiren ve yatıştıran sesim olmuştur. İçeriden ve dışarıdan duyarım kendimi. Sonra o perdeyi yırtan ne varsa okudum erken zamanlarda. Dogmalardan çok önce uzaklaştım. İlkokulda çocuk klasiklerini, ortaokulda klasikleri ve lisede siyasal metinleri okumuştum. Hep söylerim ilkokul öğretmenimden çekinmezdim; kütüphane müdiresinin yoklaması esastı. Lisede kuramsal kitaplara yöneldim. Sol literatürü o zamanlarda okudum. Ancak oradan da bir muhalif olarak çıkmayı başardım. Edebiyat ve Devrim'i hala gözümün önünde tutarım mesela. Sonra üniversite yılları. Toplumsal cinsiyet araştırmaları/çalışmaları. Sosyoloji formasyonu, tiyatro pratiği... Buradan çıkan bir sahne sanatları kitaplığı, oyunlar... tekrar şiir. Bütün bu dolaşımdan sonra şiir neydi? Sadece durup durup şiir yazmak demek hem zor hem haksızlık olur zamana. Şiir içinde binbir dünya. Sonunda da ben sana ne yaptım? diye soru sorma hakkı doğuyor işte. B. D.: Bütün gerçek şairler emin ol kendi dünyası ile karşılaşmak istediler, ama henüz o dünyaya kavuşmadı yaşayan... Neden Başka bir dünya mümkün diyor bu insanlar? Arzuluyoruz. İdealize olanı. Orada ne var: eşitlik, adalet... siyaset felsefesine dair kavramlar. Şiir doğası gereği buraya dair zaten. Şiirde etiği aramayız; ancak idealize olanı, estetik olanı talep ederiz. Şair de bunun bilincinde hareket eder. Poetika. Ancak yetmez, yetmiyor, pratikte güncel olanda görüyoruz açmazı. Dünya yeni yüzyıla başlamanın hakkını vermeye de başladı. Bu başkalaşan dünya karşısında ne yapacak şair... adalet, eşitlik, hak için Heyy ne oluyor orada diye sormayacak mı? Ben hayatta bağırdığımı şiirde mırıldanıyor isem bu benim kendime eleştirim olsun. Henüz söylediğimi yazacak konuştuğumu şiire taşıyacak bir dil kuramamışım demek ki. Ancak bu benim kendimi bilirliğim de az şey değil! Benim de sonsözüm bu olsun madem. Pencereyi açtığımda az insan çok dağ görüyordum. Bir orman köyünde kendimin dışındaydım. Göğsüm sıkışmıştı. Derin bir nefes çekip pencereyi kapattım. Önce şehre sonra unuttuğum ben'e döndüm. Kendime geldim, diyelim.


Yıkık bir sabaha uyanıyorum. Aynı kabusları defalarca görmemim sancısı tüm boynumu ve sağ elime giden sinirlerimi kaplamış durumda. Ne yazı yazmak istiyorum, ne de düşünmek! Telefonu elime almak zaten işkence. Önce bir kas gevşetici ardında da D ve B vitamini alıyorum güçsüzleşmiş sinirlerim ve kemiklerim için. Tekrar yatağa yöneldiğimde koridordaki kitaplığa gözüm takılıyor. Orta raflarda bana bakan bir kitap var. Diğerlerinden hafif dışarda duruyor. Rotadan çıkmış çıkmak zorunda kalmış- bir gemi gibi. Onun dalgası olup kitabı elime alarak sıcak adaçayımla yatağa giriyorum. Hava çok sıkıntılı. Hem rüzgar var hem yağmur. Çatı katındaki evimde sıcaklık deniz seviyesinden epey düşük. Göğe doğru açılan pencereme düşen yağmuru izliyorum. Kiremitlerin ve çatıdaki çinko kaplamanın gürültüsü iç sesimi bastırıyor. Yattığım yerden martıları görüyorum. Bu havada bile evlerini terk etmeyen okorkunç martıları! Evet korkuyorum onlardan. Bazen çatıya yemek artıklarını bırakırken sanki gözlerimi oyacaklarmış gibi hissediyorum. Zülfü'nün Son Ada kitabından beri böyle hisseder oldum martılara karşı. İktidar olmanın ve iktidarı bırakamamanın sıkıntısı ile bir adayı ve canlılarını kaosa sürükleyen bir erkin distopyası. Neyse ki böyle anlarda ada'çayı insanın sinirlerine iyi geliyor. Böyle kasvetli havalarda yapılacak en iyi şey kitap okumak. Paris Sıkıntısı'nınsokaklarını gezmeye başlıyorum. Her sokak ayrı bir acı taşıyor, ayrı bir yalnızlık, ayrı bir keder... Kötülük Çiçekleri kadar iç karartıcı. Karardıkça aydınlanıyor gibi oluyorum. Ruhum bu kitabı istiyor ya da kitap ruhumu. Kitaplıktan boşuna düşmeye kalkmadı herhalde Paris'in ve tüm şehirlerin sıkıntısı? Kim demiş Paris aşkın başkentidir, diye. Pek tabi sıkıntının ülkesi de oluverirmiş bir şehir içinde yaşayabileceğin varlık sebebin. olmayınca. Karalayıveriyorum kitabın boş kısmına: Yaşlandı şehirler içinde sen olmayınca. Kefenimden ölgün gökyüzüne bakarken hissettiğim şey tam da bu. Varoluşun muazzam sıkıntı sınırı. Kuşlar, rüzgar, yağmur, dalgaların uğultusu ve çırpınan balıkların yüzgeç sesi... Her şeyi duyup görebiliyor gibiyim yattığım yerden. Ve tanrıya sormak istiyorum. Her şey neden var, biz neden varız, bu gökyüzü, su, ateş, peygamber devesi, serçe neden var? Sen neden varsın tanrım ya da neden yok`sun? Tüm bu hiçlik duygusunun altında koca bir varlık mı var? Şimdi altıncı kattan kendimi yağmura ve rüzgara bıraksam nereye kadar uçabilirim? Çalan telefonla Tanrı ile sohbetimize ara vermek zorunda kalıyorum. Nasıl olsa bir yere gidemez çünkü yarattığı evren ve içindeki aklım sınırlı! Tekrar telefon çalıyor. Matrix'in öbür ucundan kızım arıyor. Anne ekmek alayım mı gelirken? diye soruyor. Bugün ve bundan sonraki her gün kaplumbağayı O, düz çeviriyor. Benim küçük kahinim geleceğimizi görüyor.


Özcan Karabulut, bir yandan öykü eylemcisi olarak öne çıkarken, öykücülüğünü de alabildiğine sürdüren yazar kimliğiyle bu tutumu bütünlüyor. Hem öykü yazarı hem öykü eylemcisi, ama bir yanı daha var onun, öykülerindenyansıyan siyasal tutum. Evet, Özcan Karabulut, siyasal öykücülüğümüzde farklı bir damar olarak ortaya çıkıp kendini gösterirken, belirgin çizgisiyle dikkat çekiyor kuşkusuz. İşte tam da bundan dolayı birkaç soruyla onun öykücülüğümüzdeki bu yanını açığa çıkarıp ortaya dökelim istedik. O halde gelin sorularla yanıtlara geçelim.


Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'ndeki 'Cumhuriyet Döneminde Edebiyat' konulu söyleşisinde bir grup öğrenci tarafından saldırıya uğrayan ve tehdit edilen şair Ahmet Telli'ye genç şairlerden destek mesajı geldi. Şairler ortak bir bildiriyle olayı kınadı.


Mesut Kara: Ahmet Telli'ye yapılan faşist saldırıyı kınıyorum. Ahmet Telli ve sanatçılarımız yalnız değildir. Cehaletin ve kötülüğün kutsandığı bu karanlığın da üstesinden geleceğiz. Kadına, çocuğa, hayvana, sanata ve sanatçıya insanlık dışı saldırıların yaşandığı bu karanlık dönemde bir ve birlik olursak korktukları aydınlığa ulaşmamız daha kolay ve çabuk olacaktır. Bu duyduğumuz çakalların ulumasıdır. Umudumuzu kaybetmeden sanata, güzelliklere sarılarak güzel günler görene kadar mücadeleye devam diyorum. Bugün bir aksilik çıkmazsa, yine bomba gibi bir BADpoetry çalışması için müzisyen Mert Kamiller'le birkaç şiirimi değerlendirmek üzere stüdyoya giriyoruz. Türkçe-Felemenkçe olarak Akrostiş dergisinde de yayımlanan Bu Şiir Çarşaf Giymeden Okunamaz şiirimi de seslendireceğim. Bunu niye yazıyorum; çünkü zaten ülkenizde ortalama algınız papağan öldüren adam düzeyinde, dünyasal ölçekte sanata, yeniliğe geç kalmışsınız; bir de, şairlerinizi açıkça tehdit ediyorsunuz. Şairi bir yerin değeridir. Sanat büyük bir gerekliliktir. Ayrıca, siz Madımak'ta da birçok şair, düşünür, müzisyen yaktınız; biz yıldık mı; HAYIR! Birilerinden korkan gerçekten sanat yapamaz. Hele bu coğrafyada... O yüzden, şair Ahmet Telli'ye girişilen linç olayını protesto etmek adına, bir şair olarak her türlü direnç hareketine destek veriyorum. Ömer Turan:Şiir, şairiyle birlikte dünya kurulalı omuz omuza. Hiçbir güç bu ikiliyi susturamadı ve ayıramadı. Aksine şiirin gazabına uğrayıp yok oldular. Ahmet Telli ve şiiri hep var olacak ama ya onlar? Lekeli ağızlarını toprak bile kabul etmeyecek. Mine Engin Tekay: O giderse kim sular fesleğenleri? Ahmet Telli ve şiirleri yüreğimizin en derin yerindedir. Elbette hep var olacaktır. Kalemin kılıçtan keskin olduğunun en büyük tanığıdır zaman. Zübeyde Seven Turan: Saldırı Ahmet Telli'nin kişiliğinde aslında şiire yapılmıştır. İyiye, güzele, doğruya, sevince, kaleme, insana ve topluma yapılmıştır. Umarım insanı insana kırdırmanın ayak sesleri değildir. Kınıyorum! Dayan ha yıkılma, onurla şiirle korkusuzca. Hülya Karakaş: Toplumların vicdanı yoktur, linç kültürü vardır. derken sözünün gerçeğiyle karşılaşan şaire önce geçmiş olsun diyorum. 3 kendini bilmezin, yanaşma anlayışıyla beslenmişin, Ahmet Telli'nin tırnağı olmayacak insansıların linçini kınıyorum. Bir kez daha yaşanmamasını diliyorum. Faşizm halka halka büyüdükçe sanatçıya baskı artar. Birliktelikle bu oyun bozulur. Nalan Çelik: Hemingway'in 'Çanlar Kimin İçin Çalıyor' adlı romanının adı şair John Donne'nun şiirinden alıntıdır. Çanların hepimiz için çaldığını söylemek için mücadele eden şair Ahmet Telli'ye yapılan saldırıyı kınıyor ve 'zira ben insanlığın içindeyim' diyorum. Deniz Faruk Zeren: Ahmet Telli estetiğimizdir, vicdanımızdır, imgemiz, simgemizdir. Ahmet Telli tarihsel belleğimizdir, ustamızdır. Her zaman dik durmuş, kendinden sonraki kuşaklara örnek olmuştur. Linç girişimi utanç vericidir. İnsanlık karşısında yüz kızartıcıdır. Geçmiş olsun dileklerimi iletiyorum. Devrim Horlu:Ahmet Telli'ye yapılan saldırı meselesi bana kalırsa bireysel bir saldırı olarak algılanırsa hata edilmiş olur. Güç, başka bir güç ile karşılaşma ihtimalini düşük görürse arsızlaşıyor. Otobüste tacize maruz kalan, sokakta şiddete uğrayan insanları seyretmekle yetinen bir toplumdan söz ediyoruz. Sokakta, evde, okulda, yaşamın her alanında; Ahmet Telli'nin yaşadığı bu ve benzeri meselelere cevap vermiyoruz. İki çocuk kavga etse ayırmaya korkuyoruz. Zayıf ve ucuz politik göndermelerle yazılan şiirler, sözde ideolojik yaklaşımlı eleştiri yazıları, tartışmalar kof. Mesele, benim de kıymet verdiğim bir şair olan Ahmet Telli meselesi değil. Neticede bu, Ahmet Telli'ye saldırı olayından çok daha ciddi. Hıdır Işık: Sevgisizlikten gözlerine karanlık inmiş adamların boğazladığı bir ülkenin göğüne, insan kalabilmenin şiirini bırakmıştır Ahmet Telli. İnsana dair tüm boşlukların kederini gördük biz kalbimizde, itaatsizliğin sonsuz küstahlığına selam olsun! Leyla Çağlı:Şair Ahmet Telli' ye yapılan gerici, faşist saldırı ne yazık ki vicdansızlığı bir kez daha doğrulamış sadece şair Ahmet Telli' ye değil vicdanlı, aydın, entellektüel her kesimden insana karşı işlenmiş bir suçtur. Suç mahalinin bir üniversite olması ayrıca kaygı ve üzüntümüzü arttırmıştır. Şiddetin ve linç kültürünün Türkiye'nin bilim ve aydınlık ocakları olması gereken üniversite isimleriyle birlikte anılması durumun ciddiyetini göstermektedir. Ahmet Telli yalnız değildir. Arzu Demir: Şiiri ve şairi, düşünürü ve sözü korkuyla dize getirebileceğini sananlar var; çalışanı, üreteni, kadını, muhalifi, kendilerinden farklı olanı tehdit ve baskıyla sindirerek bütün topluma hakim olabileceklerini sandıkları gibi. Çünkü onlar yalnızca güç karşısında diz çöktüklerinde var olabiliyor, gücün karşısında duydukları korkuyu ancak gücün birer hizmetkarı olduklarında yenebiliyorlar. Oysa gerçek gücün kendi olmaktan doğduğunu, kendi kalmak için mücadele etmek olduğunu bilmiyorlar; şairin şiirle kendini aradığını, kendi olmak için mücadele ettiğini bilmedikleri gibi. Bir de şiirin verdiği cesaretin ve gücün hiç farkında değiller ki söyleşisi sırasında Ahmet Telli'nin sözünü kesmeye ve hatta sonrasında onu tehdit etmeye yeltenebiliyorlar. O halde hatırlatmak gerekir ki şair ve şiir, geçmişte de pek çok kez benzer zihniyetlerin saldırılarına uğramış ama susturulamamıştır. Çünkü şiir bireyin vicdanının tezahürüdür ve ömrü, linçe girişebilecek denli ilkel kalabalıkların hizmet ettiği gücün ömründen çok daha uzundur. Murat Batmankaya: Tüm silahı sözcükler olan ve aşk adına, özgürlük adına, barış adına bunu kuşanan bir şaire konuşma yaptığı üniversiteyi mezara dönüştürmek isteyen zihniyeti hiçbir sıfat, hiçbir cümle eksiksiz tanımlayamaz. Çocukları tarikat yurtlarına, din baronlarının dağıttıkları harçlıklara muhtaç eden devletten adalet beklemek mümkün mü? Çocuk tecavüzlerine, kadın cinayetlerine göz yuman bir toplumda huzurdan söz edilebilir mi? Keşke insanlığımızı kaybettiğimiz o ilk ana dönebilsek... Ve muallimler, fikri hür, vicdanı hür, irfanı hür nesiller yetiştirebilseler. Ama masallar bile mutlu sonla bitmiyor artık. Yazık, çok yazık! Nevruz Uğur:Ahmet Telli'yi herkes bilir. İdeoljisini şiirlerini ve diğer siyasal, kültürel sanatsal etkinliklerle muhalif olma bilincini kavramış ve kavratabilme kavgasını vermiş yaşayan, çalışkan devrimci bir şairdir. Sanal platformlardan edindiğimiz bilgilere göre 020Aralık 2018. H. Ü. Kitap Kulübü'nün çağrısıyla yaptığı Cumhuriyet Döneminde Edebiyat konulu bir sunumda Toplumsal vicdan nedir sorusuna toplumların vicdanı yoktur linç kültürleri vardır. Vicdan bireyseldir sözleri bahane edilerek, Size bu ülkeyi mezar edeceğiz. Devlet biziz sloganlarıyla Ahmet Telli ve söyleşi için gelen elli kişiyi aşkın insanı tehdit ve taciz ederek engellemişlerdir. Bu durumda özgür, demokrat, çağdaş bir ülke düşü olanların alışılagelen kınama iletilerinden başka ne yapabileceği tartışılmalı. Seçim öncesi, olası kargaşaya, dolayısıyla önlem adı altında sıkıyönetime meşruiyet yaratmak için basit gösterilen kötü amaçlı bir plan olabilir. Bu olası teorileri güçlendirecek korkunç, bilinçli, politik konuşmaların da dalaşmaya dönüştüğünü üzülerek izliyoruz. Zirvedeki muktedirler sık sık sokağı işaret ederken, sokaktaki faşist güruh da boş durmuyor. H. Ü Kitap Kulübünde Ahmet Telli ve dinleyici kitlesine yönelik faşist tehdit ve taciz olayı seçim öncesinde düşüncesi bile korkunç, hiç istemediğimiz, oyunun bir lokal uygulaması gibiydi. Sevgili şaire, dinleyici kitlesine ve tüm sevenlerine geçmiş olsun diyorum. Şiir ve insan yükselerek direnecek. Nisa Leyla: İnsanın her alanda olduğu gibi, şiir ve söyleşilere tepki gösterilmesini kınıyor şiirin, vicdanın ve insanın yanında olduğumuzu belirtiyoruz. Sanat, insanın var oluş şeklidir. İnsan her alanda olduğu gibi sanatta da kendini var etmiştir ve var edecektir. Ahmet Telli de şiiriyle; insanlığın gelişimine, düşüncelerine, bütünleşmesine katkı sağlayan ve çağını yansıtan bir şairdir. Şiir dolayısıyla şairler her çağda karanlık güçlerin korktuğu büyük bir silah olmuştur ve olmaya devam ediyordur. Bir şiir uçağın düşmesini engelleyemez ama pilotun düşüncesini değiştirebilir der Filistinli Şair Mahmut Derviş. Ahmet Telli'nin barış, mücadele, kardeşlik ve sevginin özlemiyle yazdığı şiirler güzelliğin diğer adı ve dünyanın kaosuna, çelikten kalbine dur diyenlerdir. Şairin sesi şiiridir. Şairler susturulamaz. Ahmet Telli'nin yanındayız! Ve bu umuda, dirence, dik duruşa tahammül edemeyen, işine gelince şiiri kendisine kalkan yapan ama sanata ve sanatçıya asla saygı göstermeyen faşist güruhun temsilcileri olan bir kitle -Türkiye'nin Ahmet Abisi- Ahmet Telli'nin Hacettepe Üniversitesi'ndeki şiir etkinliğine saldırdılar. Bu saldırıyı gerçekleştiren vandalların bu saldırıyı gerçekleştirme cesaretini nereden aldıkları açıkça ortadadır. Ne olursa olsun bu dirençli dik duruş asla baş eğmeyecektir. Umudum buna karşı verilecek tepkinin asla kınama sınırlarında kalmamasıdır. Oya Uslu: Tarihte pek çok kez, sırtını egemenlere dayamış, gücün etkisiyle pervasızlaşmış, kin ve nefret kusan şımarık ve kibirli güruhun sanatçılara saldırdığı görülmüştür. Şiirden nasibini alamamış bu insanlar, ne yazık ki insanlık onurundan; sanatın umudun, sevginin dili olduğundan; vicdanın sesini haykırdığından habersizler. Öyle ki, Derim ki ey kavmim, zulmünüz Payidar, yurdunuz çığlığımdı Ki hükmünü kendim veriyorum Yakın beni sesim sorulara dönmeden Küllerimin altında kalacak Mutluluk sandığınız ne varsa diyen Ahmet Telli'yi ve yoldaşlarını dize getiremeyeceklerinin, şiire kurşun işlemeyeceğinin farkında bile değiller. Tarihimize yeni bir utanç lekesi olarak geçen bu saldırıyı kınıyor, ülkem adına üzüntü duyuyorum.


Aksisanat Portal'ın sorularını yanıtladı. Her şairin üzerine düşen görevin, Necatigil'in yaptığı gibi dili en iyi şekilde kullanmak olduğunu söyledi. yazılarının da bugünün okuyucusuna keyif verdiğini belirtti. Aksisanat Portal'ın sorularını yanıtladı. Her şairin üzerine düşen görevin, Necatigil'in yaptığı gibi dili en iyi şekilde kullanmak olduğunu söyledi. yazılarının da bugünün okuyucusuna keyif verdiğini belirtti.


Üç öyküden oluşan Athanatos, Mahir Ergun'un ilk kitabı Belge Yayınları'ndan çıktı. İlk başta kısa bir novela olduğu kanısına kapılsak da, birbirini kucaklayan üç öykü yer alır kitapta.


Daha bugün okuma şansı bulduğum, edebiyat dünyamızın en köklü dergilerinden biri olan Varlık'ın yeni sayısında her fırsatta göklere çıkarılan bir şairin iki vasat şiirine denk geldim. Akabinde sosyal medyada tartışıldı gün boyu. Vasat dememin sebebi var elbet. Ortada bir çıkmaz var çünkü. Zira yazdıklarımla çelişme durumum da yok, dikkatinizi çekmek isterim. Yukarıda bahsettiğim durumların dışında olan bir durum söz konusu. İyi şiirin ne olduğu ve ne olmadığı kendini iyi bir okur bilen herkes tarafından rahatlıkla gözlemlenebilir. Bu bakımdan rahatlıkla söyleyebilirim ki, Varlık adına üzüldüm. Ama sonra da gülümsedim. Hiç şaşırmadım. Bu tarz gök güzelleri/şiirimsiler yayımlanıyor maalesef!


Öncelikle 'Nasrettin Hoca Aramızda' başlıklı kitap fikrinin nasıl doğduğuna değinmek istiyorum. Yaklaşık üç yıl önce, konuları günümüzde geçen birkaç Nasrettin Hoca fıkrası yazdım. Fıkralar dergilerde yayımlandıktan sonra olumlu tepkiler aldı. Doğal olarak kitap düşüncesi doğdu. Yazmaya devam ettim. Yazdığım fıkraların, Nasrettin Hoca fıkraları tadında ve renginde olması gerekiyordu. Bu nedenle, Nasrettin Hoca fıkralarını inceledim. Kitabı tamamlama süreci ise, bir yılı aştı. Bu süre içerisinde, mizah öyküleri ve diğer mizah yazılarımı yazmayı ihmal etmedim. Bilindiği gibi bu kitaptan önce, iki mizah öyküleri ve bir mizah denemeleri olmak üzere üç mizah kitabım bulunmaktadır. Sorunuza gelince... Bu kitabın benim için özel bir tarafı yok. Sadece mizah kitaplarımdan biri... Türü fıkra olduğu için dikkat çekmiş olabilir. Bir mizah yazarı, değişik türlerde yazabilmeli. Yazarlık serüveni açısından hayatımda bir şeyin değişeceğini düşünmüyorum. Diğer kitaplarımdaki mizah anlayışım neyse, bu kitapta da o var. Tabii burada, mizah anlayışıma da açıklık getirmem gerekiyor. Mizah deyince ne anlıyorum?Komik olan her şey mizah değildir. Mizah güldürürken düşündürme sanatıdır. Güldürecek ve düşündürecek. Ancak bu yetmez, mizah aynı zamanda düşünme biçimi sağlamalı. Yani, yaşadığımız hayatı sorgulatmalıdır. Çok kimse bunu bilmediği için mizah kelimesini her yerde kullanıyor. Bu arada 'Nasrettin Hoca Aramızda' başlıklı kitabıma haksızlık da yapmak istemiyorum. Çünkü yaptığım araştırmalara göre kitabımın bir benzeri yok. Kitabımdaki fıkralar, konularını günlük yaşantımızdan almaktadır. Piyasada yer alan Nasrettin Hoca fıkraları kitapları ise derlemedir. Yani bilinen ve bilinmeyen fıkralardan oluşmaktadır. Kitabımın bir diğer özelliği ise hem büyüklere hem de küçüklere hitap etmesidir. Bu durumu kitap fuarlarında açıkça görmekteyiz. Eğer 'Nasrettin Hoca Aramızda' ya özelbir şey söylemem gerekirse... Kendisini çevresine dinletmek ve dikkatlerini çekmek isteyenlerin bu kitabı okumalarını öneriyorum. Ben çocukluğumda Aziz Nesin; gençliğimde Muzaffer İzgü'nün öykülerini okudum. Yani onlarla büyüdüm. İlk mizah yazım, lise son sınıfta, dönemin efsane dergisi Gırgır'da yayımlandı. Üniversite yıllarına geldiğimde, öykülerim edebiyat dergilerinde yer almaya başladı. Bu dönemde edebiyat dergileri birer okul gibiydi. Bu dergilerden ve edebiyat çevresinden çok şey öğrendim. Destek olan da oldu, yol kesen de. Bunlar her zaman olan şeyler... Ancak önemli olan yoldan geri dönmekti... Ben mizahtan dönmedim! Bu arada, bir anımı anlatmak isterim. Kasım-1979'da İzmirli şairlerden Hüseyin Yurttaş, Dönemeç edebiyat dergisinde yayımlanmak üzere benden bir mizah öyküsü istedi. Çok heyecanlandım. İsteğini hemen yerine getirdim. Hüseyin Yurttaş, öykümün birinci sayfasına kendi el yazısıyla 'ocak' yazıp parafını attı. Yani öyküm, 1980 yılının ocak ayında Dönemeç Edebiyat Dergisi'nde yayımlanacaktı. Yayımlanmadı... Çünkü o dergide, o tarihlerde yeni yeni ünlenen Muzaffer İzgü de yazıyordu. Bence başka bir açıklaması yok. Aylar sonra öykümü geri aldım. A-4 kağıdına daktilo ile yazılmış üç sayfalık öyküyü 38 yıldır saklıyorum. Mizahta hangi yoldan gittiğiniz önemli. Ben adını belirttiğim ustaların açtığı yoldan gidiyorum. Beş yıl kadar önce, bir mizah festivalinde, çok bilinen bir mizah dergisinin yetkilisi bir mizah öykümü okuduktan sonra, Öykü çok güzel ama biz, böyle bir öykü yayımlamayız. Çünkü, bizim hedef kitlemiz 18-25 yaş. Onlar, argo ve küfür istiyor demişti. Bu sözler, mizahın bugün içinde bulunduğu durum hakkında yeterince fikir veriyor. Mizah açısından bir başka sorun, mizahın edebiyat içerisinde yeterince yer bulmamasıdır. Mizah, 'üvey evlat' muamelesi görüyor. Ancak bu durum, bugünün sorunu değil. Bunu, edebiyat dergilerinin mizaha ayırdığı yere baktığımızda açıkça görebiliriz. Oysa edebiyat, mizahtan yararlanmalıdır. Mizahı edebiyatın bir dalı saymayan ve beni görmezden gelenlere gülüyorum. Sonuç olarak, günümüzde Aziz Nesin ya da Muzaffer İzgü ekolünün durumu iç açıcı değil. Yazılı ve görsel medyanın gerçek mizaha yer vermemesi de bu konuda olumsuz bir etken. Aziz Nesin ve Muzaffer İzgü'nünaçtığı yolda yürüyen mizahçıların sayısı, parmakla gösterilecek kadar az. Mizah adı altında okuduğum öykü ve yazıların çoğunu beğenmediğim bir gerçek. Gereken özen gösterilmiyor. Çünkü mizah yaparken kolaya kaçıyorlar, günlük esprilerden yararlanıyorlar. Ayrıca mizahçının bir dünya görüşü olmalı, çoğunda o da yok. Oysa Muzaffer İzgü, öykülerinde belden aşağı espri ve kelimeler kullanmamıştır. Uzun lafın kısası, Aziz Nesin ve Muzaffer İzgü'yü okumadan mizah yazarı olunmaz.


öğretmenlik ve yöneticilik yaptı. 1997 Yılında emekli oldu. TYS, Pen, Edebiyatçılar ve Cemal Süreya Derneği, Nazım Hikmet Vakfı üyesi olan Kalender, yılında uluslar arası Struga sanat festivali'ne katıldı. Şiirleri ve Alman edebiyatından yaptığı şiir çevirileri ve Türk şiirinin üzerine yazıları; Karşı, Kıyı, Damar, Gösteri, Evrensel kültür, Varlık, Yaşasın Edebiyat gibi dergilerde yayımlandı. Özellikle 1990'dan sonra toplumsal duyarlığı yerel öğelerle zenginleştiren bütüncül şiirlerle ilgi çekti. Şiirlerinin yanı sıra, ErichFried, GerhardHauptmann, GeorgTrakl, UllaHahn, Albert Ehrenstein, ErichKastner, RoseAuslander, MaschaKaleko'dan şiirler çevirdi. E. Cansever, M. Eloğlu, Ş. Kurdakul, A. Damar, B. Necatigil, T. Uyar, Ö. Asaf, M. Gürpınar, A. Behramoğlu, O. Rifat, G. Akın, C. Süreya, İ. Berk, A. Muhip Dranas, C. S. Tarancı, F. H. Dağlarca incelemeleri yaptı. Bu incelemelerini Şiir Irmakları adlı kitapta topladı.


Feridun Andaç, 1954 yılında Erzurum'da doğdu. Yükseköğrenimini MÜ Eğitim Fakültesi'nde tamamladı. İÜ Edebiyat Fakültesi'nde yüksek lisans yaptı. Edebiyat ve karşılaştırmalı edebiyat dersleri verdi. İnceleme, araştırma ve deneme çalışmalarının yanı sıra yazdığı öyküleri ve gezi yazıları çeşitli dergi ve gazetelerde yayımlandı. Bu alanlarda yayımlanan birçok kitabı olan Andaç, üniversitelerde görev yaptı, özel kurumlarda alanı ile ilgili yöneticilik görevlerinde bulundu. 2002 yılından itibaren Dünya Kitapları'nın yayın yönetmenliğini üstlendi; edebiyat/kültür/sanat/tarih alanında ikiyüzün üzerinde özgün kitabın yayımını yaptı. Cumhuriyet, Dünya ve Birgün gazetelerinde sürekli yazılar yazan Andaç, Marmara Üniversitesi İletişim ve Güzel Sanatlar fakültelerinde Günümüz Türk Edebiyatı, Kültür Tarihi, Eleştiri Kuramları; Doğuş Üniversitesi'nde Sanat Tarihi ve Yaratıcı Yazarlık dersleri verdi, veriyor. Attila İlhan Kültür Merkezi, Yazıhane&Atölye ve Ceres Atölye'de verdiği yaratıcı yazarlık derslerinin yanı sıra Aydınlık Gazetesi'ndeki yazılarını Bakışım köşesinde sürdürmektedir. Online dergi Edebiyat Haber'de her hafta edebiyatın gündemine dair yazmakta, yayın danışmanlığı yapmaktadır.


Haydar Ergülen, 1956 yılında Eskişehir'de doğdu. Ankara Aydınlıkevler Lisesi ve Orta Doğu Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Fakültesi Sosyoloji Bölümünü bitirdi. Çeşitli dergi ve ansiklopedilerde çeviriler ve metin yazarlığı yaptı. Daha sonra reklam şirketlerinde çalıştı. Üç Çiçek ve Şiir Atı dergileriinin yönetimine katıldı. Radikal gazetesinde haftalık köşe yazıları yazdı. İlk şiiri Gelişme dergisinde (Umur Erkan adıyla 1973 yılında çıktı.


Pelin Buzluk, 1984'te Ankara'da doğdu. Ankara Atatürk Lisesi'nden mezun olduktan sonra ODTÜ Çevre Mühendisliği Bölümü'ne girdi. 2008'de lisans eğitimini tamamladı. Öykü ve yazıları 2002'den bu yana Varlık, Kitap-lık, Notos, Sıcak Nal, Dünyanın Öyküsü, Özgür Edebiyat, Akköy, Nikbinlik ve Kül Öykü dergilerinde yayımlandı.


Şükrü Erbaş, 7 Eylül 1953 tarihinde Yozgat'ta doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Yozgat'ta tamamladı. Ankara'da Gazi Eğitim Enstitüsü Sosyal Bilimler Bölümü'nden mezun oldu. Toprak Mahsulleri Ofisi'nde memurluk, yöneticilik yaptı ve bu kurumdan emekli oldu.1984 yılında Yarın dergisi yazı kurulunda görev yaptı. Edebiyatçılar Derneği'nde yöneticilik yaptı. İlk şiirini Varlık dergisinde, 1978 yılında yayınlandı.


Manisa'da doğdu. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi'nde okudu. Arkadaşlarıyla birlikte ŞiirAtı Yayıncılık'ı kurdu. ŞiirAtı dergisini ve kimi 80 kuşağı şairlerinin ilk şiir kitaplarını yayımladı. Mengü ile Ogan'ın babası. Pazarlama İletişimi sektöründe çalışıyor. Yarın Dergisi Genç Eleştirmenler Yarışmasında Mansiyon (1982), Enka Sanat Vakfı Şiir Yarışmasında Mansiyon (1986), Melek Geçti ile Behçet Necatigil Şiir Ödülü (1992), Şer Cisimler ile Türkiye Yazarlar Birliği Yılın Şiir Kitabı Ödülü'nü (2000) kazandı. Şiirleri; İngilizce, İspanyolca, İtalyanca, Arapça, Hintçe ve Rusça'ya çevrildi. Uluslararası birçok antolojide yer aldı.


Şiirde bir boşluk var ve ben bu boşluğu doldurmak istiyorum, doldurmaya geldim vb. düşüncelerle bu soruları hazırlamadım. Çünkü boşluk somuttur, görebiliriz onu. Sözgelimi, bir kuyuyu taşlarla veya toprakla doldurabiliriz. Okuyucuyu ve yeri geldiğinde şairi, şiirde bir boşluk olduğuna inandıran söylemler, şiirin sonsuz oluşundan kaynaklıdır. Böyle olduğunu düşünüyorum. Sonsuzluk boşlukla ilintilidir, evet, ama bunu dile getirirken, şiirdeki boşluğu doldurmaya geldi k, söylemi yanlış bir ifade seçimidir. Sonsuz olanı doldurmaya çalışmak değil, sonsuz olanın içinde sonsuza dek kaybolmak olmalı işimiz. Çünkü ancak böyle anlamaya başlarız ''boşluğu''. Türk Şiiri'ne bir katkı yapmaktan başka amacımız olmadığında, şiir hak ettiği noktaya gelecektir. Okudukça ve yazdıkça zihnimin içindeki boş kabuklara dolan bazı düşünceleri, dokuz sorudan oluşan bir çalışmayla gün yüzüne çıkarmak istedim. Zaman ayırıp cevap verdikleri/verecekleri için çalışmaya katılanlara teşekkür ederim.


Hepimiz, haberin ve bilginin bombardımanı altındayız. Bize sunulan seçenekler genellikle taraflıdır. Küçük ve önemsiz gibi görünen ayrıntılar, karar verme sürecimizi etkilemekte ve bizi yönlendirmektedir. Günümüzde, bilerek ya da bilmeyerek bu konuları organize edenler var. Zaten, bunun adını bile koymuşlar. Advertorial... Gazetecilik ve televizyonculukta yer alan bir kavram. Bir çeşit gizli reklam. Bir ürün veya hizmeti tanıtmak amacıyla yapılıyor. Dolayısıyla, hepimiz yanılsamalara açık durumdayız. Bu konuya değinmek nereden aklıma geldi? Eleştirmen, Gazeteci-Yazar Doğan Hızlan, 15 Ocak 2019 tarihli köşesinde, eleştiriyormuş gibi yapıp OT ve KAFA dergilerinin Ocak sayılarını tanıtmış. İki gün önce de (13 Ocak), Uğur Dündar'ın köşesindeki yazı dikkatimi çekmişti. Şöyle ki... Müjdat Gezen'e kendisini eleştiren bir mektup gelmiş. Gezen, mektubu Dündar'a göndermiş. Dündar da mektubu yayımlamış. Mektup imla hatalarıyla dolu. Ancak bir zorlama hissediliyor. Mektubun, eğitim seviyesi düşük bir kişi tarafından yazıldığı algısı yaratılmak istenmiş gibi. Mektuptaki mizahi üslup ise, gözden kaçmıyor. Doğrusunu söylemek gerekirse, mektubun Müjdat Gezen'in kaleminden çıktığını düşünmemek elde değil. Sevdiğimiz insanların bunu yapması okuru yaralıyor. Başkasını bilemem, ben böyle düşünüyorum. Anılan kişilerin reklama ihtiyaçları var mı? diye sorabilirsiniz. Kitaplarınız ve sanatsal faaliyetleriniz varsa, reklama da her zaman ihtiyacınız vardır.


SandraGilbert ve Susan Gubar'ın Tavan Arasındaki Deli Kadın adlı ortak çalışmalarının yalnızca 160 sayfalık kısmı incelenmiştir bu yazıda. Yüksek lisans derslerimden birinde ödev olarak vermiştim. Cidden feminizme giriş 101 dersi niteliğinde, biliyorum. Ancak bu seviyeye bile gelememiş bir sürü zihniyetle karşılaşıyorum. Artık bazı şeyleri anlatmaktan gerçekten yorulduğum için bunu buraya bırakayım ve 2019 yılında yaşamamıza rağmen bana hala o anlamsız sorularını soranlara bak şuraya gir ve oku diyebileyim. Çünkü asla bu kitabı alıp okumayacaklar biliyorum. Üniversitede bile bir hocadan şu cümleyi işittim: Bayandan şair olmaz. Arkadaşlarımla aramızda Evet, bayandan olmaz. Kadından olur. diye dalgaya alıp her yerde bundan bahsetmeye başlamıştık. Hala bunu sorgulayan o kadar fazla insanla karşılaşıyorum ki. Kadınlar yüzyıllar boyunca neden yazmadılar, geçmişe dönüp baktığımızda bir elin parmaklarını geçemeyecek kadar kadın yazar var... gibi zırvalıklar. Buyurun bakın bu kitapta bunu uzun uzun açıklamışlar. İlk bölümünü sunuyorum. Keyifli okumalar. Kalem metaforik bir penis midir? sorusu ile başlıyor Tavan Arasındaki Deli Kadın. Ustalıklı icra erkeklerde doğal bir yetenek olarak bulunmaktadır. Evet, şairin kalemi metaforik olmanın da ötesinde bir penistir. Hopkins bu görüşü ile Viktoryen dönemde kabul gören bakışı dile getirmektedir. Tanrı nasıl dünyayababalık ediyorsa yazar da metnine babalık etmelidir. Bu düşüncenin, Batı kültüründe sadece Viktoryen dönemde değil, her zaman güçlü bir yeri olmuştur. Yazarların çoğu babalık metaforunu farklı amaçlarla kullansalar da bunun bir güç olduğu konusunda hemfikirdirler. Bu yüzden, ataerkil Batı kültüründe kalem penis gibi üretken bir güçtür. Susan Gubar ve Sandra M. Gilbert şunu sorgular: Ataerkil bir edebiyat kuramı, edebiyatçı kadınları nerede konumlandırmaktadır? Eğer kalem metaforik bir penis ise kadınlar hangi organlarını kullanarak bir metin oluşturabilirler? Aristoteles'ten beri süregelen bu görüşe inanmış kadınlar kaleme el sürmemiş, büyük kaygı duymuşlardır. Çünkü kalem tesadüfen değil, direkt eril bir araç olarak tanımlanmıştır. Bu nedenle kadınlara yabancı bir araç olarak kalmıştır. Edebi babalık metaforu kadının kalem ile olacak olan münasebetini fizyolojik ve sosyolojik açıdan imkansızlaştırır. William Gass, kadınlarda kan toplamış üreme dürtüsünün eksik olmasından bahsederken edebiyatçı kadınları hadım olarak nitelemiştir. Ayrıca böyle bir güce sahipken bunu değerlendiremeyen ya da kötüye kullanan erkek de hadım olarak suçlanmış, eksik görülmüştür. Karmaşık metaforlar ataerkil yapıyı yansıtmakla kalmaz aynı zamanda kadın düşmanlığını da destekler. Otoritenin kökeni kadının erkeğin mülkü olduğunu savunur. Bu açıdan bakıldığında erkeğin yarattığı kadın bile hapsedilmiş, kapatılmıştır. Erkek, kadının kaderini belirlemiştir. Kalem kılıçtan daha üstündür görüşüne başka bir açıdan yaklaşılırsa, kalem kılıca benzemektedir. Simon de Beuvoir da erkeğin bu kılıç ile öldürme ve avlanma süreçlerinden bahsederken kadının doğum ve yaşam veren süreçlerine değinir. Ama her zaman ölüm üstün gelmiştir. Kadının tutarsızlığından tedirgin oldukları için erkek yazarlar edebi tiplemelerle kadını maskelemiş, hapsetmişlerdir. Kadını iki uç imge olan melek ve canavar ile sınırlandırmışlardır. Virginia Woolf da buna karşın Biz kadınlar yazmadan önce, evdeki meleği öldürmeliyiz. der. On sekizinci yüzyıldan itibaren, genç kızlara itaatkar, alçakgönüllü ve benliksiz olmaları gerektiğini empoze eden kitapların sayıları artmıştır. Meleksi masumiyette olmayı az konuşma, iffet, incelik gibi dar kalıpların içine sokmuşlardır. Kadının görevi kocasına iyi davranmaktır çünkü varlığını ona borçludur. Kadının aklı ne savaşa ne de buluşa yeter; kadın tatlı bir düzen kurucu olarak vardır. Her şeyin ötesinde yaratılan canavar kadın sadece meleğin karşısında da olmayabilir. Melek görünümlü canavar kadın bahtsız erkekleri kandırabilmektedir. Böylece evdeki her meleğin aslında şeytani derecede çirkin bir canavar olabileceğini de savunmuşlardır. Canavar kadınlar üzerinden kurulan cinsel iğrenme gerçek kadının dişi bedeni hakkındaki sarf ettikleri nefret söylemlerine de neden olmuştur. Kıllardan arınma, ayna çılgınlığı, bedenin inceliğine ve kalınlığına çok fazla kafa yorma... Bunların hepsi melek olmanın ötesinde canavar kadına dönüşmeme çabasıdır aslında. Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler'demelek kadın ve canavar kadın bir çatışma halinde karşımıza çıkmaktadır. Genç, tatlı, cahil, edilgen melek Pamuk'un karşısında yaşlı, acımasız, becerikli ve etken canavar anne vardır. Her iki kadın da saydam bir çevrede hapsedilmiştir: Camdan bir tabut ve ayna.