Eray Canberk, edebiyatımızın çok yönlü bir kişiliği, şairliğinin yanında çevirmenliği, denemeleri, öyküleri, inceleme ve eleştirileri ile de tanınmakta. Afşar Timuçin ile Kavram Yayınlarını kurmuş yönetmiş, çeşitli çocuk dergilerinde çalışmış, ansiklopedi ve sözlüklerde konu yazarlığı yapmış, çeşitli antolojiler hazırlamış bir şair. Edebiyatımıza bir hayali emek vermiş. Bütün bu yoğun çalışma atmosferinde, şiirden kopmayarak, Kuytu Sulara, Yüreğin Burkulduğu Zamana, Eskimiş Yalnızlığa ait ne varsa Bindokuzyüzkırktan Kalma Bir Çocuk olarak, çağını, siyasal ve toplumsal açmazlar içindeki insanın günlük yaşantısını, ilişkilerini, bireysel durumlarını, küçük insanın yaşama kavgasını dile getirmiş. Şiirlerindeki yalınlık ve doğalık bazı şiirlerindeki sözcük seçimi ve ele aldığı insanın orta halli vatandaş oluşu Eray Canberk'i Behçet Necatigil ile buluşturmuş. Refik Durbaş, Canberk'in şiiri duru bir su misali. Uzaktan uzağa Behçet Necatigil şiiriyle akrabalığı da bundan olsa gerek.(2) sözleriyle dilin kullanımı açısından bir akrabalık buluyor iki şair arasında. Ama Canberk ile Necatigil arasındaki akrabalık daha yakındır. Canberk'in şiirlerine topluca bakıldığında kolayca görülüyor bu. Dışta Kalmak, Duygu-Yorum, Sorular, Çiçek, Erteleme, Örtük Yorum, Biriken, Sanı, Bilardo... gibi şiirleri hem tema, hem duyarlılık, hem yapı bakımından Necatigil şiiri tadı verir okura. Bu iki şairin ruh akrabalığı ile açıklanabileceği gibi geleneği bilen bir şairin, kendinden önceki bir şairin, şiir diline getirdiği olanağı kullanması olarak da nitelendirilebilir. Zaten Canberk bir söyleşisinde bu durumu daha da belirgin kılarak Ben Necatigil ve Cemal Süreya burcundanım(3) diyor. Bu şiirlerin arasındaki temel fark ise Necatigil'in şiirinde ket vurduğu lirizmin, Canberk'te işlerlik kazanmasıdır. Necatigil, katı bir kabukla, soğutulmuş bir külü yazarken Canberk'te köz hala diridir. Canberk'in Necatigil şiiri ile tanışmasını anlattığı şu cümleler ise daha açıklayıcıdır bu ilişkiyi: Necatigil'i şiirle ciddi ciddi uğraşmaya başladığım yıllarda keşfetmiştim. Bundan elli yıl kadar önce... Şiirlerine yansıttıkları benim oluşmakta olan dünyamı anlatır gibiydi. Şairimi bulmuştum. Söyleyişindeki tutumluluk, yalın gözükmesine karşılık barındırdığı derinlik beni etkiledi. 'İşte ben bunu anlatmak istiyorum' dediklerimin karşılığıydı şiirleri. Konu çeşitliliği, göndermelerdeki ustalık, çağrışım zinciri zenginliği Necatigil'in şiirlerinde beni etkileyen öğelerdir.(4) Canberk'in Cemal Süreya burcundan oluşunu ise iki şairin şiirlerinde ortak payda olarak İroni ve humor bulunması diye açıklık getirebiliriz. Şair-i Azam şiirini de bir örnek olarak verebiliriz burada. Dışta Kalmak şiiri Eray Canberk'in ilk kitabı Kuytu Sulardaki şiirlerinden biri. Üç birim ve on altı dizeden oluşuyor. İlk bakışta okuru yakalayan, kendini saklamayan, anlaşılması kolay bir şiirmiş gibi duruyor bu şiir. Okuyucu, şiirin öznesiyle şair arasında kolay bağlantı kurduğundan, samimiyeti, duygudaşlığı kolayca duyumsayabiliyor. Bu nedenle Doğan Hızlan, Eray Canberk için Duygusallık, şiirinin cibinliği olmuş. İnsana, okuruna karşı hep dürüst kalmış. Onu şaşırtarak, onu aştığı duygusunu yaratan okur avlaklarından hep kaçmış... Şiirde eşsiz düşünceleri arayanlar, anlaşılmayana anlamadıkları için saygı duyanlar, onun şiirlerinden uzak dursun(5) diyerek uyarma gereği duyuyor okuru. Bu şiirin yazıldığı yıllarda, Türk şiiri, İkinci Yeni'nin anlamı ve sentaksı allak bullak ettiği, soyutu- kapalıyı öne çıkardığı, şair ile şiiri arasındaki bağlantıyı zayıflattığı bir dönemi henüz geçirmiştir. Ama Canberk'in şiirini soyuta çok fazla yaslama gereği duymadığını, bütün şiirlerinde gözettiği yalın ve duru anlatımı koruduğu görülüyor. Bu onun şiirin merkezine insansılığı koymasından geliyor. Onu tanıyanlar şiirlerini kişiliği ile de ilişkilendirebiliyor. Mehmet Kemal, Edasında, biçeminde, davranışında nasıl yumuşak bir görüntüde ise yazılarında, şiirlerinde de öyledir. diyerek, bunu ilk keşfedenin yakın dostu Afşar Timuçin olduğunu söylüyor ve Afşar Timuçin'in şiirinde yumuşak anlatıma ve ılımlı yargılara öncelik verir.(6) sözlerini aktarıyor. Gerçekte de şiir, şair kişiliğin bir ürünüdür. Bu şair kişilik tutarlı bir şekilde kurulmuş ve tüm yönleriyle şiire yansımışsa, şiir de okuyucuyu etkileyen tutarlı bir üsluba ve yapıya bürünür. Şiiri yazdıran bir nevi, şairin düşünce duygularından çok öznel algısı ve duyarlılığıdır. Yine şiirin özgünlüğü ile bir yerde bu şair kişiliğin özgünlüğü arasında paralellik vardır. Aksi halde şiir, söz, imge, benzetmelerden oluşan bir yığına dönüşür. Bir şiir düşünün... Sözcükler yerli yerinde, imgeler özgün, çağrışımlar zengin, değiş kusursuz... Ama şiir değil... Nedir bu şiirde eksik olan? Şairin kişiliği...(7) dediğine göre Canberk'in kişiliğini şiirine bilinçli olarak koşut tuttuğunu söyleyebiliriz. Burada 'şairin kişiliği' ile 'şair kişilik' arasında bir ayrıma gitmek de gerekli gibi. Şair kişilik şairin şiirlerinden de çıkan duyarlılığın bir ürünüdür. Çünkü şair kendi yaşamının, ideoloji, gözlem, duygu, düşüncelerinin ve deneyimlerinin dışında, başka yaşantılara da kendi yaşamışçasına empati yapabilir. Başka yaşantıları kendinin kılabilir. Dahası şair kendini olduğu gibi şiirine yansıtmayabilir. Çünkü sanat bir seçme ve eleme ve yeniden kurma işidir. Ama sahici, tutarlı bir kurmadır bu da. Canberk'te ise şairin kişiliği ile şair kişilik örtüşür, tutarlı, uyumlu, samimi ve sahicidir. Öyleyse şiirlerine girmek için Canberk'in kişiliği hakkında biraz daha açıklama gerekmekte. Alova: Şairlerin, daha genişletirsek, edebiyat aleminin şairidir aynı zamanda Canberk. Bu bakımdan, eski şairleri hatırlatır. Birbirine nazireler, tazminler, taşlamalar yazan, benzekler yapan Osmanlı-Babıali-Edebiyatı Cedide çizgisinin belki de son İstanbullu şairidir o, Şiirimizin son çelebisi, son çilecisi, son Aksaraylısıdır. Hala ebrulardan, Zekai Dede'den, Necati Bey'den başı dönen bir metro 'katılgan'ı.(8) diyerek tarif ediyor Eray Canberk'i. Haydar Ergülen, Canberk'i şiirimizdeki İstanbul Beyefendilerinden sayıyor ve Şiir, incelik ve iyilikle beraber anılıyorsa, bu biraz da Saba ve Canberk gibi şairler nedeniyledir. Türk şiirinde 'iyiliğin dörtlüsü' değince aklıma Ziya Osman Saba ile başlayıp Behçet Necatigil ile süren onlardan da Cemal Süreya'ya ve Eray Canberk'e ulaşan bir gelenek gelir. İlk ikisini tanımak için son ikisi doğrusu çok yerinde isimlerdir.(9) sözleriyle Canberk'in ruh akrabası olduğu şairleri genişletiyor. Dışta Kalmak eylemi ya bir zorunluluk ya da bir seçim olabilir. Bu bağlamda insan için hep bir iç- dış çatışmasından söz edebiliriz. Bu söz, birey- toplum çelişkisini çok iyi anlattığı için şiirin ismi olarak bilinçli seçilmiş olmalı. Çünkü insan doğası gereği hem bir topluluğa ait olmak ister hem de o topluluktaki diğer bireyler içinde kendi farkını üretmek onlara benzememek ister. Bireyin kendini gerçekleştirmesi ise ancak toplumun bireye sağlayacağı özgürlükle gerçekleşebilir. Ama bu özgürlük, katı ve bozuk toplumlarda katı kurumlar, katı bir eğitim sistemi ve ahlaki değerler ile sınırlandıkça bireyin çatışması ve uyumsuzluğu artar. Bu noktada birey, ya uymak istediği halde dışta kalır ya da uyumu reddettiği için dışta kalmayı seçer. Dışta Kalmak şiirinde anlatıcı, kimseye benzemediği için, başkaları gibi davranmadığı için kendini bu kalabalıktan ayrı/aykırı hissediyor, ama yine de insan olmanın verdiği, yalnız olamama, birlikte yaşama zorunluluğu nedeniyle bir ikilemin acısını duyumsuyor. denkleştirmek mi ama neleri, yollara düşse mi düşmese mi, dön geri ve taşlara vur kendini dizelerinde görülüyor bu ikilem. Ayrıca şiirin yazıldığı döneme, toplumsal ve siyasal olayların çok yoğun yaşandığı bu çalkantılı döneme kısaca değinmeğe gerek var: 1950'de iktidara gelen Demokrat Parti, son döneminde aydınlar ve halk üzerinde yoğun baskı ortamı kurar, buna bağlı olarak tırmanan siyasal ve sosyal gelişmeler, sağ-sol çatışması silahlı kuvvetler tarafından yapılan darbeyle sonuçlanır. Yeni ve görece olarak daha özgürlükçü bir anayasa kabul edilir. Bu dönemin yazılan şiiri etkilememesi olanaksızdır. Bir yanda tozu dumana katan siyasal kavga sürmektedir diğer yanda insanın iç dünyasına basınç uygulayan kentsel yaşam, aynı görüşü taşıyan insanlar arasında bile yozlaşan ilişkiler, yabancılaşma ağırlıkla hissedilmektedir. Bu noktada anlatıcı da yalnızdır. Verdiği kavga anlaşılmamıştır. Çünkü o kaba kavganın adamı değildir. Kavgasını kültürel boyutta vermeyi seçmiştir. Belli etmeden renk vermeden direnir, vuruldukça savrulup düşmediği için güç anlaşılır bu direnci. Bu anlaşılmadığı üzgündür. Yalnız bırakıp herkes bir yana kaçar, üstelik şüpheli iğrenç saygısızca davranırlar. Oysa anlatıcı belki de en samimi kavgayı vermektedir. Ve ağzında kan gibi bir karanfil/ belki de karanfil gibi bir kan dizelerinde görüldüğü gibi bu direnç ve verilen kavga karanfil ile benzeşmektedir. Anlatıcının kavgasını başkalarının gözüne sokmadan, gürültü patırtı etmeden sessizce ve incelikle sürdürdüğünü gösterir bu karanfil. Karanfilin kırmızısı, sessizce kavgaya girişenin, ağzındaki kanı incelikle gizlemesini sağlamıştır. Bu incelik bile anlaşılmamıştır. Son bölümde anlatıcı bu ortamdan çıkmak yollara düşmek ister. Ama yuh gibi bir kalabalığın nereye gitse arkasından geleceğini de bilmektedir. Bu nedenle geri dönmek ve savaşmaya devam etmek gereği duyar. Dön geri ve taşlara vur kendini sözlerinde pişmanlık bildiren başını taşlara vurmak değimine bir çağrışım da vardır. Dışta Kalmak, bir ayrışmanın/aykırı olmanın şiiri olarak, bireyin toplum tarafından eritilmesine bir başkaldırı şiiri olarak geliyor karşımıza. Aynı zamanda her eylemde bireyin kendi olması, kendi kalmasının gereğini öneriyor. Şiire hüzünlü bir söyleyiş ve sitem hakim. Dize yapıları, sözcük ekonomisi, çağrışımlarıyla Behçet Necatigil şiirine yakın durmasına rağmen, bir şairin bir başka şairin şiirini nasıl geliştirebileceğini göstermesi bakımından da önem kazanıyor. Ayrıca Canberk'in şiirlerine topluca bakıldığında görülen, kırılganlığın, inceliğin, içe kapanmanın yoğun olarak yansıtıldığı şiirlerden biri olması, açık, sade, yalın, dokunaklı bir anlatımının olması nedeniyle şairin poetik tutumunu en iyi şekilde yansıtması açısından önem kazanıyor bu şiir.


Müjdeli haber: Türkiye, yayıncılıkta dünya 12.'si! 2014 verilerine göre Meksika ve Brezilya'yla birlikte en hızlı büyüyen 3. ülke... Artık kişi başına 8 kitap düşüyor. Anglosakson dünyada gençlik ve genç kalma miti ehemmiyetini günden güne kaybederken, 90'lı yıllarla birlikte, hayli gecikmiş olarak, bu mit, kültürün metalaşmasında başat bir öğe olarak girdi hayatımıza. Vazifesi şuydu sanki: Geniş ve derin değişmelerde uzlaşı zemini hazırlamak! Doğrusunu söylemek gerekirse, pragmatik sağ, folk ve kitle kültürü dışında bir popüler kültür girdabı yaratarak, öncül bir deprem üretti: ayrıştırarak aynılaştırmak! Fuarlarda, sürekli sarı basın kartı sahibi, gazetecilikten emekli, hiçbir teşkilat, dernek yahut tarikata üye olmamış Ahmed Hulusi isimli bir muhteremin kitapları, logo baskılı bez çantalar içinde, bilabedel dağıtılırken, hemen bitişiğindeki yayınevinin, 9 gün için 12 bin lira ödediği standın kirasını çıkarma umuduyla 3 liradan, 5 liradan kitap satmaya çalışması hazin bir manzaradır bu sebeple. Ne ki bu manzaranın alıcısı yoktur! Aslında şurasında: Eğer siz kağıda herhangi bir bedel ödemez, matbaaya olan borcunuzu da kitabın baskısı bittiğinde ödeme lüksüne erişirseniz, bir anda rakiplerinizden ayrıcalıklı bir konuma yükselir, rahat ve hızlı üretir, tahsilatta da sıkıntı yaşamadığınız için sürekli tur bindirirsiniz. Peki, niye belli yayınevleri kağıda para ödememe yahut neredeyse maliyetine alma gibi ayrıcalıklı bir hakka sahipken, diğer yayınevleri sahip değil? Asıl sorulması gereken soru bu! Eskiden de kitap basarlardı bankalar; ama daha çok, küçük yayıncının bas mayacağı, belli bir kültürel/sanatsal değeri olan, üretimi maliyetli kitaplardı bunlar. Üstelik yılda 10 adeti geçmezdi çeşit olarak. Hatta bazıları sıradan kitabın dolaşım yollarını bile kullanmazdı. Kabul etmek gerekir ki, Marksizm, duvarın çöküşünden bu yana popüler kültürün eleştirel dayanaklarını tutarlı bir şekilde sağladı (Cunningham, 1992). Kültüre dair hayli teori üretti ve bunu belirginleştirdi (Bennett, 1986). Yine de bazı kapılar açık kaldı. Ve oradan, popüler kültürün çelişkili ve yıkıcı karanlığı içeri sızdı. Pragmatik sağ da bunu, iktisadi ve ideolojik boyutlarını ihmal etmeden pratiğe soktu. Yayın sektöründe, kurmaca yahut değil, gençlik kitaplarının akılalmaz bir hızla çoğalmasını ve aynı hızla kabulünü belki bu şekilde açıklamak fazlasıyla kolaya kaçmak olur; lakin çok da uzağına düşmüş sayılmayız, epeydir çiğnediğimiz sakızın: Pragmatik sağ, popüler kültürdeki benzerlik-farklılık diyalektiğini üretken bir tarzda analiz edip beklentilerin aksine, kesintisizce uygulamakta.


ANTALYA, Muratpaşa Belediyesinin düzenlediği 3. Antalya Edebiyat Günleri kapsamında öykü ve roman yazarı Faruk Duman tarafından gerçekleştirilecek 'Öykü Atölyesi'ne başvuru süresi uzatıldı. Başvurular, 18 Nisan Çarşamba günü mesai bitimine kadar yapılabilecek. Muratpaşa Belediyesi'nin başlattığı Antalya Edebiyat Günleri, 3'üncü yılına girdi. Antalya'yı canlı bir edebiyat şehri yaparken onun edebiyatta daha çok yer almasını sağlamayı amaçlayan ve yazın dünyasının en canlı alanlarından öykü dalında verdiği ödüllerle saygın bir yere yükselen Antalya Edebiyat Günleri, bu yıl 26- 29 Nisan tarihleri arasında düzenlenecek. Ahmet Telli, Adnan Özyalçıner ve İnci Aral'a 'onur ödülleri'nin verileceği Edebiyat Günleri kapsamında ilk kez 'Öykü Atölyesi' çalışması da yapılacak. Atölye, Haldun Taner Öykü Ödülü, Yunus Nadi Roman Ödülü, Necati Cumalı Edebiyat Ödülü gibi Türk edebiyatının en seçkin ödüllerinin sahibi roman ve öykü yazarı Faruk Duman tarafından düzenlenecek. Kontenjanla katılımcı kabul edilecek atölyede yer almak için daha önce açıklanan başvuru süresi 18 Nisan Çarşamba mesai bitimine kadar uzatıldı. Atölyeye katılmak isteyenlerin, seçtikleri bir öykülerini kişisel iletişim bilgileriyle birlikte kultur@muratpasa-bld. gov. tr e-posta adresine ulaştırmaları yeterli olacak. Antalya Edebiyat Günleri Öykü Atölyesi, Değirmenönü Kültür Merkezi'nde, 21-22 Nisan tarihlerinde gerçekleştirilecek. Yaş ve eğitim sınırlaması bulunmayan atölye çalışması sonunda seçilen öyküler, Antalya Edebiyat Günleri kapsamında okunacak. Katılımcılara ayrıca sertifika da verilecek.


Dolunay Aker: Çok teşekkürler abi. İlk kitabın ardından uzun bir süre şiirle aramdaki yazma ilişkisini azalttım. Daha doğrusu artık ilk kitaptaki format ya da poetik damar söylemek istediklerimi karşılamıyordu. Elbette bunda okumaların etkisi büyük... Zaman çok hızlı ilerliyor. Bu hız mesafesini ayarlamak hem yoruyor hem de ayrı bir yere gitme ihtiyacı sağlıyor yaşamda. İlk kitabın bütün arayışlarında sezgi ön plandaydı. Sezgisel okumalar ve onu belli bir düşünsel akışla yorumla durumu... Verili olana sezgisel anlamda müdahale, yazmak istediğim şiirin yükünü taşımıyor. Bu yükü nasıl taşıyabileceğimi bulma arayışı beni başka bir şiire götürdü. İmgenin bir tahribat unsuruna dönüştüğünü anladığım anda imgenin perspektifi değişti. Estetik akıl, eğer yaşamla doğru dengelenmezse yaratacağı yıkım, gerçeğinde müdahalelerini yanına çağırır. Orada dili değil, dilin bizden aldığı gerçekliği yeniden kurmayı deneriz. Dil bir savunma hattından çıkıp kendini açan bir şey oldu ben de böylelikle. Sanırım biçem bunun aracı. D. A: Akıl, çok tehlikeli bir iktidar biçimi. Şiir akılla yazılmaz ama şair akıllı olmak zorundadır. Burada da poetika devreye giriyor. Şair aklını, poetikasını doğru oluşturabildiğinde netleştirmiş olur. Aklını orada söylemeli. Şiir üzerine çalışmak önemlidir. Estetiği ve dile karşı tutumumuzu ancak böyle dengeleyebiliriz. Ama ben şuna da inanmışımdır, biz ne yaparsak yapalım, metin kendi aklını her zaman kullanacaktır. Biz sadece ona şekil veririz. Metnin özerk aklı, bütün iktidar biçimlerini yadsır. Şair ya da şiir tam da o akıldan yana olmalı. Aklı kırarak, 'başka aklın peşinde'. D. A: Şiir, şairini değiştiriyor bence. Şair, yazarken özne konumunda, fakat metin şekillenmeye başladığında öznelikten uzaklaşıp metnin nesnesi konumuna düşüyor. Şiir belli bir itirazı, rahatsızlığı, iktidarla uyuşamamayı, yani 'hayır' demeyi estetik anlamda dili getirdiği ölçüde var. O vakit neden şairine 'hayır' demesin. Son okumalarım da bana bunu en çok Denis Roche'un şiirleri düşündürdü. Metin kalıplaşmış biçimine, bizim akılımızla biçimlenmiş biçimine itiraz edebilir. Ettiği ölçüde vardır. D. A: İkisini birbirinden ayırt edemiyorum. Çok da ayrıksı olduğunu düşünmüyorum. Ahir zaman konusudur: bırakalım da metin ne zaman düşünüp ne zaman duygusal olacağına kendisi karar versin. D. A: Baştan sona bunun arayışındayım. Tahayyülden geçmeyen bir zamanı zaman adıyla anamıyorum. Gündelik yaşamda bu büyük bir sorun. Çünkü yerli yerinde, bazı gereklilikler net. Ama kafanızdaki şey net değil. Ta ki netleşene kadar evirip, çeviriyorsunuz. Sorun netleşmekle de bitmiyor. Aradığınız anlamın zamanla da örtüşmesi gerek. Bir bakmışsınız siz bunları düşünürken zaman da geçmiş. Aradaki koca uçurum, bizden kalan tek şey olacak gibi. D. A: Okumalar her zaman beni etkilemiştir. İlk okuduğum poetik metinle son okumalarımın hala söyleştiğini düşünüyorum. Kendi aralarında birbirlerine gönderme yaparak kendi hafızalarını oluşturuyorlar. Elbette dönem dönem yoğunlaştığım isimler oldu. Metin Altıok ve Turgut Uyar belki de ilk nirengi noktası. Türkiye şiir külliyatının ciddi birikimi başlı başına bir okuma düellosu. Enis Batur, perspektif konusunda netleşmemi sağlayan isimlerden. Onun yanına Nurdan Gürbilek'i de ekleyebiliriz. Samuel Beckett'e ayrı bir ilgi duyuyorum. Öykü de Bilge Karasu asla aşamayacağımı düşündüğüm bir çıta. O yüzden öykünün yanına en fazla okur olarak yaklaşabildim. Son dönem de bir izdüşüm arayacak olursam bu Walter Benjamin olur. Yalnız olmadığımı hissediyorum onlarla. Asıl iz böyle oluştu. D. A: İlgin için çok teşekkürler abi.


1930'ların Ankara'sı, Cumhuriyet'in modern yaşam ve modern insan tasarılarının gerçeğe dönüştüğü genç bir başkentti. Kentsel peyzajdan mimariye, eğitim kurumlarından sanat kurumlarına, eğlence hayatından fikri hayata her şey değişiyor, dönüşüyor, gelişiyordu. Devlet Konservatuarı'nın ve Tercüme Bürosu'nun kuruluşu; Jansen Planı'na göre yapılan 19 Mayıs Stadyumu, Hipodrom, Gençlik Parkı, Fakülteler ve III. TBMM; dans orkestralarının çaldığı Bomonti Bahçesi, gezintiye çıkılan Kızılay Parkı, mükellef sofralarda yemek yenilen Gazi Çiftliği, bu dönüştürücü rüzgarın dışavurumlarıydı. Sabahattin Ali, eşi Aliye Hanım ve Kızı Filiz'le birlikte Kızılay'daki Karanfil Sokağı'nda, Adalar Apartmanı'nda yaşıyordu. Art arda eserler verdiği, Ankara Devlet Konservatuarı'nın kuruluşuna katkıda bulunduğu en üretken yıllarıydı. O'nun Ankara'daki yaşamının izini sürmek, Cumhuriyet Türkiye'sinin kültür, sanat politikalarının izini sürmek anlamına gelir. Şehirlere Alışamadı Sabahattin Ali'nin Şehirleri sergisi kapsamında düzenlenen bu söyleşide, Filiz Ali'nin tanıklığıyla, Necati Tonga ve Sevengül Sönmez'in değerlendirmeleriyle bu iz sürmeye çalışılacak. - Tarih: 18.04.2018 Saat: 18:30 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Loca - Katılımcılar:


Döneminin önemli edebiyatçılarından ve değerli bir kadın yazar olarak Suat Derviş'in anısını canlı tutmak, eserlerinin bugün de hak ettikleri yeri bulmasını sağlamak adına İthaki Akademi ile birlikte Fosforlu Cevriye Üzerinden Suat Derviş'i Anlamak isimli etkinliği organize ettik. Hayatı unutulmuşluk hissi ve eserlerinin bir daha basılmayacağı düşüncesi ile sona eren Suat Derviş'in edebiyatımızda ve kültür hayatımıza bıraktığı izi biraz daha derinleştirebilmek amacıyla yola çıktık. Etkinlik iki bölümden oluşuyor. İlk bölüm Suat Derviş'in hayatı, eserlerinin Türk edebiyatındaki yeri, Fosforlu Cevriye'nin tüm eserleri arasındaki yerini aktarmaya çalışan bir söyleşi içeriyor. İkinci bölüm ise, Fosforlu Cevriye karakterinin analizi ile başlıyor ve Fosforlu Cevriye rolüne girmiş Şenay Gürler'in performansıyla hem kitabın baş karakteri hem de yazarla derin bir sohbete dönüşüyor. Şenay Gürler aracılığıyla Fosforlu Cevriye'yi ete kemiğe bürünüyor, kendi ağzından hayat hikayesini ve kim olduğunu anlatıyor. Etkinliğin organizasyonu ve moderatörlüğü Yazım Kılavuzu tarafından yapılıyor. 21 Nisan Cumartesi günü saat 13.00-15.00 arası İthaki Akademi'de Suat Derviş okurlarıyla buluşmak ümidiyle.


Kapadokya benim için ana dilidir, ruhumun ışığıdır, yaratma tutkumun beşiğidir. Bir yazarın coğrafyası varsa yazar onunla daha dolaysız görünür. Ben Kapadokya'yı yalnızca bir coğrafyaya yaslanmak amacı için değil, merkezin dışında duran bir edebi dünya kurmak için de seçtim, diyor Gürsel Korat. Yazarın, Kapadokya'nın büyüleyici doğal manzaralarında, çokdilli ve çokkültürlü tarihinde geçen hikayeler anlattığı Zaman Yeli, Güvercine Ağıt ve Kalenderiye romanlarında bu dünya güçlü biçimde seriliyor önümüze. Korat, şu anda yazmakta olduğu romanla birlikte Kapadokya Dörtlüsü'nü tamamlamış olacak. Ve bu ay Beyoğlu YKY Kitabevi'ndeki Oda'ya konuk gelerek okurlarıyla Kapadokya Dörtlüsü ve Kapadokya'nın kendi edebiyatıyla ilişkisi üzerine sohbet edecek, kitaplarını imzalayacak. - Tarih: 20.04.2018 - Saat: 17:00 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Oda - Katılımcılar:


Hasan Cüneyt Bozkurt'un koordinatörlüğünde, Söke Sarıkemer İlkokulu 1-A sınıfı öğrencileri tarafından yazılan ve Beşparmak Dağları'ndaki ekolojik bozulmayı konu edinen Rehber adlı çocuk öyküsü, henüz bir projeye dönüşmeden önce Çocuk Yazarlar çalışmasının temelini oluşturdu. Halk Eğitim Merkezi bünyesinde, proje koordinatörü Hasan Cüneyt Bozkurt tarafından gerçekleştirilen yaratıcı yazarlık seminerlerinde toplam 100 gönüllü öğretmen görev aldı. 3 yılda 404 çocuk, kendi kitaplarını yazıp resimlediler. Özbey İlkokulu'nda gerçekleştirilen 23 Nisan gösterisiyle basına tanıtılan Çocuk Yazar dergisi, bu birikimle yayın hayatına başladı. İlk sayıda, Türk Dil Kurumu ve Yunus Nadi Öykü Ödülleri sahibi Necati Güngör'ün Beni Bu Sesler Oyalar adlı öyküsü yer alıyor. Proje koordinatörü Hasan Cüneyt Bozkurt'un yayın yönetmenliğini yaptığı mevsimlik çocuk edebiyatı dergisi, çocuk yazarların öykülerinden oluşuyor.


Başta hat sanatı olmak üzere, geleneksel sanatların araştırılmasına ve yaşatılmasına yaptığı büyük katkılarla tanınan Prof. Uğur Derman, Tarih Sarmalı'nda Kent dizisine konuk oluyor. Derman, İstanbul ve Hat Sanatı başlıklı konuşmasında İstanbul'a ilişkin yüzlerce yıllık görsel belleğin en önemli unsurlarından biri olan hat sanatının yakın tarihimizdeki izlerini sürecek. Camilerin, mektep ve medreselerin, hanların, hamamların, çeşme ve sebillerin, mezar taşlarının, kısacası kamusal mimarinin bütünleyici ve ayrılmaz bir öğesi olmuş olan hat sanatının işlevlerini, geçmişten bugüne kültür politikaları doğrultusunda nasıl değerlendirildiğini tartışacak. Kültür politikaları bağlamındaki uygulamalar toplumsal hafızayı, estetik ve tarih algısını ve toplumsal yaşamı nasıl etkiledi? Bugün bu miras nasıl ele alnıyor ya da alınmalıdır? sorularına yanıtlar arayacak. Tarih Sarmalı'nda Kent dizisinin moderatörlüğünü Doç. Dr. Teyfur Erdoğdu üstleniyor. - Kategori: Tarih Sarmalında Kent - Tarih: 24.04.2018 - Saat: 18:30 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Loca - Katılımcılar: Teyfur Erdoğdu, Uğur Derman


Modernizmin tiyatrodaki kurucusu Henrik Ibsen doğumunun 190. yılında çağdaş insanın dramını anlatmaya devam ediyor. Maddi baskı altında rekabete sürüklenen bireylerin yıkımını ve yok olan değerleri ele alırken, insan onuru ve kişiliğinin eşsiz yanına vurgu yapıyor. Konusunu gerçek yaşamdan alan başyapıtında gerçek sevgi üzerine kurulmayan birlikteliğin ve birey olarak kadının varolamadığı bir yuvanın nereye savrulacağını gösteriyor. Nora, yazımının üzerinden yüz kırk yıl geçmiş olmasına rağmen bugün de tartışılmaya ve güncelliğini korumaya devam ediyor. Henrik Ibsen'in yazıp Ali Gökmen Altuğ'un yönettiği oyunda, Berna Adıgüzel, Canan Kübra Birinci, Cengiz Tangör, Hakan Arlı, Mert Tanık, Nurdan Gür, Yeşim Koçak rol alıyor. Oyun, 25-28 Nisan 2018 tarihleri arasında Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nde.


İstanbul Uluslararası Edebiyat Festivali, 4-12 Mayıs 2018 tarihleri arasında Edebiyatı Takip Ediyoruz teması ile 10. yılını kutluyor. Bu yıl İTEF'te 22 ülkeden 71 yazar, 23 edebiyat profesyoneli, toplam 94 katılımcı ile birlikte söyleşiler, etkinlikler, atölyeler, konserler ve edebiyat partileri düzenlenecek. Festival, İstanbul'un her iki yakasında birçok mekanda gerçekleşecek. Yazdığı kitaplarla kısa zaman içerisinde Finlandiya ve pek çok ülkede en çok satanlar listesinde yer alan Sofi Oksanen, Doğan Kitap'tan yayınlanan Norma kitabıyla 5 Mayıs Cumartesi Bomontiada'nın büyülü atmosferinde okurlarıyla bir araya geliyor. 2008 yılında Sıfır Atık hayat tarzını benimsedikten sonra 2013 yılında yayımladığı Zero Waste Home kitabı ile büyük ses getiren Bea Johnson; öğüt vermeden, yargılamadan, kendi hayat tarzı hakkında bilgilerini anlaşılır bir biçimde paylaşıyor. Johnson, minimal bir hayatın faydaları ile 5R: Reddet, Eksilt, Yeniden Kullan, Geri Dönüştür, Çürü adını verdiği kendi metodu aracılığıyla önyargıları kırıyor. Almanya'nın ünlü çocuk kitabı yazarı Dagmar Geisler, çocuk hakları ve psikolojisi üzerine kaleme aldığı Bedenim Bana Ait!, Öfkemle Nasıl Başa Çıkarım?, Ben Kaybolmam ki! adlı hem çocukların hem de yetişkinlerin sosyal ve duygusal gelişimine yön veren kitaplarını okurlarına anlatıyor. Sis Hırsızı'nda büyülü Napoli sokaklarında kaybolan Lavinia Petti ile genç yaşında bir distopya sunan Eilis Barrett, Nail Kitabevi'nde kurguda yeni bir dünya yaratıyorlar. Hayal gücü noktasında birleşen ve yaratıcılığın sınırlarını zorladıkları bu çizgide nelerden ilham aldıklarını anlatan yazarlar, yarattıkları dünyalarda yolculuğa çıkarıyor. AB Edebiyat Ödüllü yazarlar Peder Frederik Jensen, Marente de Moor, Edina Szvoren ve Pierre J. Mejlak; kadın erkek ilişkileri, cinsellik, yalnızlık, ruhun karanlık tarafları ve sosyal medya ile kuşatılmış hayatlarımıza odaklanan kısa öykülerinden kurdukları uzun köprülerden geçerken edebiyatın özgürleştirici, yakınlaştırıcı ve birleştirici yönlerini tartışıyor ve dilin sınırlarını inceliyorlar. 10 Mayıs'ta OT Dergi etkinliğinde Sinem Sal, Dündar Hızal, Kutub Şimşek, dinleyicilere kuruluş hikayesini, dergiciliği, sayıların nasıl çıktığını ve nelere önem verildiğini aktarılırken, okurun soruları üzerinden öykü ve şiir yazımı gibi eksenlerde edebiyat üreticiliği tartışıyor. KargArt'ta 6 Mayıs Pazar günü Editörü Yazara Soruyor isimli etkinlikte Ayfer Tunç, son romanı Aşıklar Delidir ya da Yazı Tura'nın hazırlanış serüveni hakkında editörü Mustafa Çevikdoğan'ın sorularını cevaplıyor.


Pera Müzesi ile Türk Kahvesi Kültürü ve Araştırmaları Derneği iş birliğiyle düzenlenen Kahve Sohbetleri konuşma serisi, 28 Nisan Cumartesi günü gerçekleşecek etkinlikle devam ediyor. Pera Müzesi'nde Kahve Molası: Kütahya Çini ve Seramiklerinde Kahvenin Serüveni koleksiyon sergisi kapsamında sunulan Kahve Sohbetleri, bu ay Prof. Dr. Kemalettin Kuzucu'yu ağırlıyor. Kuzucu'nun Seyahatnamelerde, Anılarda Türk Kahvesi ve Kahvehanesi başlıklı konuşması, Doğulu, Batılı, yerli seyyah, politikacı, sanatçı, bilim adamı ve entelektüellerin hatıratlarına ve anılarına yansıyan Türk kahvesi kültürünü mercek altına alıyor. Kahve kültürünün dünya imgelemine yerleşmesinin tarihsel serüvenini gözler önüne seren konuşma, kahvenin halk kültürüne kattıkları, devlet ve toplum hayatındaki yeri gibi konularda hafızalarda yer edinen bilgileri güncellemeyi amaçlıyor. Seyahatnamelerde, Anılarda Türk Kahvesi ve Kahvehanesi başlıklı konuşma, 28 Nisan Cumartesi günü saat 14:30'da Pera Müzesi Oditoryumunda ücretsiz gerçekleşiyor.


Sigmund ilk uçuş denemesinde kafa üstü küt diye düşer. Ailesi gece gündüz onun başından ayrılmaz, ellerinden geleni yapar, ona uçmayı öğretirler. Ancak Sigmund ne zaman konuşmak istese sadece HOP GÜM! diye gaklar hüzünle. Yaşlı beyaz bir tavşan, Sigmund'un bu halinin farkına varır ve eski neşesini bulması için ona yardımcı olmayı teklif eder. Çiğdem Odabaşı yönetimindeki yaratıcı okuma atölyesine 5-6 yaş aralığındaki tüm çocuklar davetlidir. Etkinlik 5-6 yaş aralığındaki 20 çocuk ile sınırlıdır. Rezervasyon, etkinlik tarihinden önceki Pazartesi sabahı açılır. - Kategori: Yaratıcı Okuma Atölyesi - Tarih: 28.04.2018 - Saat: 10:30 11:15 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Oda - Katılımcılar:


Sürrealizm, 1920'lerde Andre Breton tarafından Freud'un görüşlerine dayanılarak geliştirilen bir sanat akımıdır. Freud'a göre, insanoğlunun dış dünyasından edindiği alışkanlıklar, istekler bilinçaltında toplanır; düş durumunda çözülerek ortaya çıkar. Sürrealistler, Freud'un bu görüşünü edebiyata ve resme uygulamışlar, bilinçaltının bilinç alanına egemenliğini savunmuşlardır. Breton, Sürrealizm, bugüne kadar ihmal edilmiş olan bazı çağrışım biçimlerinin yüksek gerçekliği, rüyanın büyük kudreti, düşüncenin karşılıksız oyunu hakkındaki inanışa dayanıyor. Sürrealizm, diğer bütün ruhsal mekanizmaları tamamen ortadan kaldırmayı ve hayatın başlıca sorunlarının çözümünde onların yerini almayı amaç edinir, denir. 20. yüzyılın en önemli düşünce hareketlerinden biri sayılır. Kendinden sonra gelen hemen bütün sanatsal ifadelerde bu akımın etkisi görülür. - Tarih: 30.04.2018 - Saat: 18:30 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Loca - Katılımcılar:


Eskişehir Tepebaşı Belediyesi tarafından düzenlenen, 10 ülkeden 38 şairin katılacağı 8'inci Uluslararası Eskişehir Şiir Buluşması, 3 Mayıs'ta başlıyor.


Semih Fırıncıoğlu'nun tasarladığı ve yönettiği dans tiyatrosu İKİ, Mayıs ayı boyunca Yapı Kredi Kültür Sanat'ın performans mekanı Loca'da sahnelenecek. Kurgusu görsel ve işitsel tasarımların alışılmadık bileşimleriyle biçimlenen İKİ, öykü, tema ve bütünlük kaygılarından özgürleştirilmiş, doğrudan kendi gerçekliğine odaklı bir deneme oluşturmayı hedefliyor. Fırıncıoğlu oyun metnini Eski Ahit, aforizmalar, şiirler ve Saatli Maarif Takvimi gibi oldukça farklı kaynaklardan esinlenmelerle ve kimi zaman doğrudan alıntılarla kurguluyor. İKİ, Ekim-Aralık 2017 tarihlerinde A Corner in the World X bomontiada ALT kapsamındaki Alt+ misafir sanatçı programı çerçevesinde geliştirilmiş ve sunulmuştu.


4-6 Mayıs tarihlerinde Afyonkarahisar'da düzenlenecek film festivaline sayılı günler kala finalist filmler açıklandı. Toplam 311 kısa filmin katıldığı yarışmada 20 film finale kaldı. Bu yıl ilki düzenlenen Afyonkarahisar Film Festivali'nde finalist filmler belli oldu. 04-06 Mayıs tarihlerinde Afyonkarahisar'da düzenlenecek film festivaline sayılı günler kala finalist filmler açıklandı. Toplam 311 kısa filmin katıldığı yarışmada 20 film finale kaldı. Musa Ak, Serdar Sabuncu ve Bedirhan Karakurluk'un ön jüri kurulunu oluşturduğu heyet, büyük bir titizlikle yaptıkları çalışmayı tamamladılar ve ana jürinin önüne gidecek 20 kısa filmi belirlediler. Finalist filmler başkanlığını yönetmen Derviş Zaim'i yaptığı ana jüri heyeti tarafından izlenerek ödül alacak olan ilk üç film belirlenecek. Festivalde ayrıca Yücel Çakmaklı özel ödülü ve bir adet mansiyon ödülü de verilecek. Ana jürinin diğer üyeleri ise Mesut Uçakan, Tarkan Karlıdağ, Kudret Sabancı ve Ensar Altay şeklinde sıralanıyor. Ödül alan filmler 06 Mayıs tarihinde yapılacak ödül töreninde açıklanacak. Festival, kısa film yarışmasının dışında film gösterimleri, söyleşiler, atölye çalışmaları ve Yerli Film Dili temalı bir çalıştayı da içeriyor.


Piyanist, müzikblimci ve yazar Filiz Ali, YKY'den çıkan anı kitabı Yok Bi'şey Acımadı ki... üzerine yapacağı söyleşi, okuma ve imza günü için YKY Beyoğlu Kitbevi'ndeki Oda'ya konuk oluyor. Sabahattin Ali'nin kızı, Cumhuriyet Türkiyesi'nin müzik ve kültür atılımının önemli öğrencilerinden Filiz Ali'nin yaşamöyküsü, 1940'lardan günümüze Türkiye'nin öyküsü aslında. Konservatuvar yılları, Amerika'da Türk bir genç kız olarak yaşadıkları, sonrasında Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nun sanat yönetmenliği, Ayvalık Uluslararası Müzik Akademisi'ni kurma hayalinin gerçekleşmesi... Annesiyle ilişkilerini, anne olmaya dair duygularını ve hiç bitmeyen öğretmenliğinin iç içe geçtiği ruh hallerini büyük bir içtenlikle, zaman zaman da özeleştiriyle anlatan Filiz Ali'nin anıları Türkiye'nin bir dönemine tanıklık ederken kültür ve sanat dünyasının kazanımlarını ve kayıplarını anlamamızı da sağlıyor. Okuyanı zaman zaman hüzünlendirse de her şeye rağmen yılmadan çalışan ve ayakta kalan bir kadının hikayesi olarak yol gösterici bir metin. Söyleşinin ardından saat 19:00'da Nebil Özgentürk'ün yönettiği Kayıp Kemiklerin İzinde: Bir Sabahattin Ali Trajedisi belgeselinin gösterimi gerçekleşecek. - Kategori: Oda'nın Konukları - Tarih: 04.05.2018 - Saat: 17:00 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Oda - Katılımcılar: Filiz Ali


21'inci yüzyılda insanlık, teknolojik ve bilimsel açıdan büyük atılımlar gerçekleştirirken, ekonomik ve siyasal krizler, işsizlik, gelir adaletsizliği, ekolojik tahribat gibi devasa sorunlarla karşı karşıya. Karl Marx'ın kapitalizmin bilimsel çözümlemesi ve onun aşılması için gerekli temelleri ortaya koyduğu kuramsal yaklaşımı günümüz sorunlarını anlamak için bir anahtar sunuyor. Marx'ın doğumunun 200'üncü yılında yapılacak sempozyumda, 3 gün boyunca 20 oturumda, hem Marksizme dair tartışmalar yürütülecek, hem de çeşitli başlıklar Marksist yöntemle analiz edilecek.


Genç bir mürebbiye, iki çocuğa bakması için işe alınır ve görev yapacağı malikaneye doğru yola çıkar. Eve geldikten kısa bir süre sonra, yakın zamanda ölmüş olan eski uşak ve eski mürebbiyenin hayaletlerini gördüğüne inanmaya başlar. Çocukları hayaletlerden korumaya kararlı olan mürebbiye için hayaletlerin zaman geçtikçe bir saplantı haline gelmesi trajik sonuçlara yol açar. İstanbul Devlet Opera ve Balesi'nin biletleri, temsil tarihinden 1 ay önce satışa çıkar. Biletler, Kadıköy Belediyesi Süreyya Operası gişesinden veya www. biletiva. com adresinden temin edilebilir.


Türkiye ve dünyanın dört bir yanından, emekçilerin yaşamlarını ve mücadele deneyimlerini izleyicilerle buluşturmayı ve ülkemizde işçi filmi üretimini özendirmeyi amaçlayan Uluslararası İşçi Filmleri Festivali, 1-7 Mayıs tarihleri arasında izleyicilerle buluşuyor. İstanbul, Ankara, İzmir ve Diyarbakır'da eş zamanlı olarak gerçekleşecek festivalde bu yıl, Sessizlik Sinemada Güzeldir teması ile 10 farklı ülkeden toplam 65 film gösterilecek. Ailenin içinde bulunduğu bu duruma rağmen küçük oğul İbrahim, kendisi için farklı bir geleceğin hayallerini kurmaktadır. Oysa bir hayali gerçeğe dönüştürmek ve kaderini kendi ellerine alabilmek o kadar da kolay olmayacaktır. Film orijinal dilinde ve İngilizce altyazılı olarak gösterilecektir.


Türkiye'de 1990'larda gelişmeye başlayan güncel sanat ortamının etkin isimlerinden Aydan Murtezaoğlu ve Bülent Şangar'ın bugüne kadarki en kapsamlı sergisi SALT Beyoğlu'nda gerçekleştiriliyor. Adını, sinema ve edebiyatta kurgusal tutarsızlıklar için kullanılan terimden alan sergi, pratiklerini ayrı yürüten iki sanatçının birlikte çalışmaya geçişi ve zamanla sergilemede karşılaştıkları kesintiye gönderme yapıyor. Devamlılık Hatası, yapının giriş mekanı Forum'da, İşsiz İşçiler-sana yeni bir iş buldum!(2006-2018) ile başlar. Bu performans ve üçüncü kattaki bir diğer ortak üretim olan Laboratuvar İşi (2006-2018) serginin kavramsal sınırlarıdır. İşsiz İşçiler-sana yeni bir iş buldum!, önerme niteliğindeki temsili bir üretim bandı çevresinde, sergi süresince istihdam edilen beş kişi ve mekana gelenlerin diyaloglarıyla şekillenir. Yürütücüler ve katılımcıların hazır bir metne tabi olmadığı performans, hızlı tüketim ürünleri kadar kültür üretimlerinin oluşum süreç ve yöntemlerini sorunsallaştırır. Türkiye özelinde yıllara göre değişen su ve çevre politikaları ile hayati sonuçlarını irdeleyen Laboratuvar İşi, bir okuma performansının yapıldığı laboratuvar benzeri bir yerde, siyasi söylemlerin bilimsel rapor ve analizlerle nasıl çeliştiğine dikkati çeker. Her iki iş, sanatçıların yanı sıra performansların yürütücüleri ve onlara eşlik eden katılımcılarla var olur. Murtezaoğlu ve Şangar'ın hem ayrı hem bir arada sürdürdüğü pratikleri, bireyleri pasif birer izleyiciden ziyade kendileriyle beraber düşünen, yorumlayan ve harekete geçen birer muhatap olarak konumlar. Sanatçıların dahil olduğu iki yıllık yoğun bir çalışmayla hazırlanan Devamlılık Hatası, yapının katlarına yayılan bir seçkiyle kesiştikleri, ayrıştıkları yönleri ve bağımsız işlerinin ortak üretimleriyle etkileşimini görünür kılar. Gündelik deneyimleri ve aşina ruh hallerini yansıtan işler, gerçek ile kurguyu birbirine örerken öznel yerine toplumsal olana vurgu yapar. Şangar'ın mizansenlerinde yakın çevresinden simalar vardır; Murtezaoğlu, kişisel arşivinden aile fotoğrafları gibi görsel kayıtlar kullanır. Ayrı bir katman olarak üretime eklemlenen İstanbul, sanatçıların ait hissettiği, sahiplendiği, gözettiği ve birlikte var olduğu yerdir. Bu bakımdan, kentin türlü yönetimsel hamleyle başkalaştırılması, Murtezaoğlu'nda duraksama, ayrıksılık, yorumlama ve müdahillik; Şangar'da gerilim, tekinsizlik, kapanma ve ifşa senaryolarının belirgin bir parçasıdır. Murtezaoğlu, sosyo-politik dalgalanmaları ve günlük hayattaki izlerini takip eder. Dondurduğu anları serigrafi, fotoğraf ve enstalasyon gibi üretimlerle düşünmeyi sürdüren sanatçı için bu anlar karşılıklı iletişim kurmak üzere çıkış noktasıdır. İşlerine kendisi ve muhatabını bir iktidar ilişkisi kurmadan katarak mutlak kahramanın olmadığı müzakere alanları yaratır. Derinlemesine kurgulanan bu çok katmanlılık, muhatabın iş içinde özgürce dolaşarak farklı yorumlamalar yapmasına imkan tanır. Şangar, toplumsal kırılmalarla sıradanlaşan ve üçüncü sayfaya haber olan ev içi ve dışı devinimlerini kurgular. Özel alan ve kamusal alanın yan yanalığında oluşan kriz, çözülme ve olağanlaştırmalarla ilgilenir. Bir filmin kareleri gibi art arda dizdiği kurban, kaza, sıkışma ve şiddet sahneleriyle gerilimi gitgide artırır; muhatabı adım adım anlatının içine çekip hikayenin çözümlendiği bir sona ya da sonun olmadığı bir döngüye bağlar. İşi oluşturan durumun gerekçeleri, bir çıkışsızlık hissiyle karşı karşıya kalan muhatabın anlamlandırmasına bırakılır.


Latin Amerika ve Karayipler'e has ateşli müziği yaşatmak ve yaymak amacıyla ortaya çıkan Son De Küba Orkestrası, Türkiye'de ikamet eden profesyonel Küba müzisyenlerinden oluşan bir gruptur. Repertuvarı, Küba'nın otantik ezgilerinin izlerini taşıyan Son Montuno, Salsa, Bolero, Cumbia, Bachata, Merengue, Reggaeton ve Latin Caz içermektedir.


İlki 2009 yılında gerçekleştirilen Kocaeli Kitap Fuarı, Türkiye'de pek çok ilde gerçekleştirilen kitap fuarları için model olmuş, her geçen yıl artan marka değeriyle, ülkemizin sayılı fuarları arasında gösterilmeye başlanmıştır. Türkiye'de yerel yönetimler arasında bir ilke imza atan Kocaeli Büyükşehir Belediyesi, büyük bir özveri ortaya koyarak Kocaeli'ne kalıcı bir değer kazandırdı. Toplumun her kesiminden büyük ilgi gören kitap fuarı, ziyaretçi sayısı, reklam değeri ve etki gücü bakımından her yıl gelişerek geleneksel bir form kazandı. Kocaeli Kitap Fuarı, 2016 yılında 705 bin ziyaretçiye ulaşarak Türkiye'nin en büyük kitap fuarı ünvanını aldı. 2017 yılında ise bu sayı 727 bin oldu. Kocaeli Kitap Fuarı öncesinde, ağaçlara asılan 20 bin kitap vatandaşlar tarafından toplandı. Büyükşehir Belediyesi ekipleri, Kocaeli Uluslararası Fuar Merkezi'nde yarın kapılarını ziyaretçilerine açacak fuar öncesinde vatandaşların dikkatini çekmek için İzmit ilçesi Hürriyet ve Cumhuriyet caddeleri arasında bulunan yürüyüş yolundaki asırlık çınar ağaçları ile diğer ilçe merkezleri ve üniversite kampüslerindeki ağaçlara Türk ve dünya klasiklerinden oluşan kitaplar astı. Ağaçların çevresinde bekleyen öğrenciler ve işe giden vatandaşlar, buradaki ağaçlardan 20 bin kitabı kısa sürede topladı. Etkinliğe katılan Büyükşehir Belediye Başkanı İbrahim Karaosmanoğlu, gazetecilere yaptığı açıklamada, geçen hafta Kitaba Koş etkinliği düzenlendiğini, gerçekleştirilen organizasyona vatandaşların yoğun ilgisinin olduğunu söyledi. Baharda kentteki ağaçların düzenledikleri etkinlikle kitap açtığını ifade eden Karaosmanoğlu, yaptıkları kitap etkinlikleriyle vatandaşların ilgisini çekmek istediklerini kaydetti. Karaosmanoğlu, kitaba olan ilginin artması için çalışmalar yaptıklarını belirterek, Kitaba olan bu ilginin kentimizde çok güzel olduğunu, yoğun olduğunu görmekten mutluluk duyuyorum. Gençler, anneler, dedeler hep beraber buradayız. Herkes ağaçlardan kitap toplamak için geldi. Bu çok güzel bir hatıra olarak kalacak ve kitaba olan ilgi her geçen gün artacak. diye konuştu. Kitabın medeniyet demek olduğuna işaret eden Karaosmanoğlu, Kitap demek, insanın aydınlanması, insanın geçmişini, bugününü ve yarını değerlendirmesidir. ifadelerini kullandı.


Garip akımının öncülerinden olan Orhan Veli (1914-1950), ölçüsüz ve uyaksız, söz sanatlarının yer almadığı, önceki şiir anlayışına ilişkin şiirsel ögelerin kullanılmadığı, yalın bir yapı içinde akla yönelen şaşırtıcı ve yergisel şiirler yazdı. Konu bakımından daha çok sıradan insanın gündelik sorunlarını işledi. Sonraki şiirlerinde halk şiiri ve halk türküsünün etkisinde kaldı; folklorik özellikleri kullanarak daha çok doğa sevgisini yazdı. Tematik bir bütünlük içinde hazırlanan ve müzikle şiirin iç içe geçtiği Gün Olur, Alır Başımı Giderim adlı dinletide, Orhan Veli'nin şiirlerini Metin Belgin okuyacak ve Serdar Yalçın'ın, şairin şiirlerinden bestelediği yedi eseri de Deniz Erdoğan Likos ve Zafer Erdaş seslendirecek. İstanbul şairi Orhan Veli'nin dizelerinin izleyicilerle buluşacağı Gün Olur, Alır Başımı Giderim başlıklı dinleti için, saat 17.00'de, öğrencilere özel bir matine düzenlenecektir. Öğrenci kimliğini gösterenlere öncelik tanınacaktır.


Kedilerini yazmıştım İzmir'in... Köpeklerini de biliyordum, tanışmıştım da, yazmamıştım. O yazının konusu değildi o zamanlar köpekler, Hayati Baki'nin kedisi kafa roldü o zamanlar! Sanırım, kedilerini anlatırken İzmir'in, bütün sokak hayvanlarıyla, kedi, köpek, kuzu, martı, kumru ve devasa kargalarıyla bir bağ kurmuştum aramda, o zamanlar; Sinop'la bile. 1 Mayıs 2018 akşamında İzmir'deydim. Yeni çıkan kitaplarımızı yanımda taşıdığım iki çantaya zulalamış, gün kararırken yetiştirmiştim meydana; romanların klarnet, keman, darbuka sesleri arasında, akşama da uzayan 1 Mayıs kutlamalarının tam da ortasına. İzmir farklı, içinde olmaktan huzur duyduğum bir kent benim için; denizi, insanı, kadınları ve erkekleri, romanları, polisleri, umumi tuvaletleri, kedileri ve köpekleri... Benzemiyor Ankara'ya. 1 Mayıs'tan aklımda kalan, alanda, Alsancak'ta, o kalabalık içinde kendine yer edinen kurt köpeği oldu biraz da kediler yoktu meydanda, onlarda da kaldı aklım; keşke onlar da olsaydı. Bütün miting alanını, alana birasını, sazını, sözünü ve dansını alıp gelen herkesi korumaya çalışıyordu o kurt köpeği. Tam bir uyum içinde olmalıydı her şey; önceki tecrübelerine uymayan, meydanın uyumuna aykırı her şeyi dikkatle izliyordu. Tanımadığı, başka insanlar gelip çimenlere oturuyor, onları koruyup kolluyor, kim çağırırsa yanına, yardımına, tanışmaya gidiyor, vakur bir edayla, kendisini sevmek isteyenlere izin veriyor, çok da zaman kaybetmeden alanını korumak için yeniden dikiyordu kulaklarını. Büyük bir meydan, büyük bir alandı korumaya çalıştığı; tedirgindi bu yüzden. Ertesi günlerde, İnciraltı'nda, Konak'ta, Buca'da, Karşıyaka ve Hatay'da gördüm aynı köpeği. Alanını korumaya devam ediyordu; selamlaştık. Bir tanesini evlat edinmiştim, yıllar önce bahçeme, yavrularını da sonradan. Kış kıyamet, onca yol gidip, soba yakıp, ısıtmış, tavuk suyu çorba ikram etmiştim onlara günaşırı, bahçede. bir kış boyu bakındım onlarla, bahçede. Eskişehir'deki o üniversiteli kızın kısıtlı parasıyla aldığı ve parkta onlara ikram ettiği gözlemeyi, benim evlat edindiğim, önce bir, sonra yedi olan köpeklerim, -burada anlam açısından bir sıçrama var- Ankara için hiçbir değeri olmayan tavuk suyu çorba ve tavuk kemiklerinde, Ankara'yı da kendi alanları kadar savunacaklardı elbette. Bir şehrin mutluluk katsayısı, o şehirde yaşayan sokak hayvanlarının mutlu olma oranıyla aynıdır, demiş bir düşünür. Adının ne önemi var, hatırlamıyorum da şimdi.


SALT tarafından sürdürülen Perşembe Sineması'nın bu yılki programı, şehir hayatının zemin hazırladığı, dayattığı, aşina bir geçmiş ya da daha iyi bir gelecek için özlem uyandıran, zaman zaman da dirence yol açan yenilenme olgusunu işliyor. Bugünün kentsel yapıları ağırlıklı olarak 20. yüzyılda iki büyük savaş, ardından kurulan çift kutuplu dünya ve bu sistemin nihai feshiyle şekillendi. Profesyonelleşme eğiliminin katkısıyla artan, dönemsel ihtiyaç ve tahayyüllere dayalı düzenlemeler yenilenme refleksinin belirgin ifadeleriydi. Yakın çevresiyle alışverişte olan merkezlerden uzak mesafedekiyle etkileşime geçen yaşama alanlarına dönüşen şehirler, planlamanın önünü alamadığı nüfus akımlarıyla büyümeye devam etti. Kültürel eğilimler, yerel yönetim stratejileri ve ekonomik imkanların biçimlediği; coğrafyaya göre değişen dönemlerde gündeme gelen yenilenme atılımları 1980'lerden itibaren küreselleşmeden etkilendi. Dünyanın dört bir yanında şehirler yeni yüzyıla benzeşerek girdi. Yeniden yapılanma süreci kent mekanında gitgide görünür olmaya başlıyor; kapasitesi artırılan havaalanları, işlek meydanlarda açılan müzeler, şehir merkezlerine dizi dizi yerleşen otellerle uluslararası deneyim tüketimi yaygınlaştırılıyordu. Şehirlilerin gönüllü veya zorunlu yer değiştirmeleriyle pekişen bu pratikler, toplumsal bağlamda zamanla ortaya çıkan açmazlar ile bunlara dair talepleri beraberinde getirdi. Tüm bunların yanı sıra şehir, bireylerin yerleşik düzen sorgulamaları ve değişim arayışlarına da sahne teşkil etti. Perşembe Sineması'nın 2018 seçkisi, bu koşulları oluşturan yenilenme arzusunun geçmişteki tezahürlerine bakarken bugünden geleceğe dair öneri ve olasılıklar üzerine düşünme amacını taşıyor. Çeşitli ülkelerden kurmaca ve belgesel filmler, etki alanının genişlemesiyle sınırları bulanıklaşan şehirlerin anlatılarını birey hikayeleriyle bir araya getiriyor.


2008 yılından bu yana dünya çapındaki büyük solistlerle aynı sahneyi paylaşan ve yıllardır geniş bir dinleyici kitlesi edinen Orchestra'Sion, yedi solist sanatçısı ile geçtiğimiz sezon büyük ilgi gören Sesler Arasında Yol Hikayeleri projesini Süreyya Operası sahnesine taşıyor. Program, bestecilerin turne yolculuklarında yazdıkları ve oda müziği repertuvarının en beğenilen örnekleri arasında yer alan eserlerden oluşmaktadır.


Film Günleri, Yeldeğirmeni Sanat'ta devam ediyor. Kadıköy Belediyesi, Fransa sinemasından çeşitli örnekleri, Fransız Kültür Merkezi ortaklığı ile Mayıs ayı boyunca ücretsiz olarak Yeldeğirmeni Sanat'ta izleyicisiyle buluşturuyor.


Prof. Dr. Kemal İskender bu sunumunda, tüm zamanlarda İspanyol resminin en büyüğü ve İspanyol Altın Çağı'nın öncü ressamı olarak görülen Diego Velazquez'i konu ediniyor. 1599'da Sevilla'da doğan Velazquez, kariyerine bodegon ressamlığıyla başlayıp, sonrasında, ahlaksal ve dinsel alt anlamlar taşıyan simgeci eserler üretti. Döneminin en gözde saray ressamıydı. Son dönemlerindeki rahat ve akıcı biçimleri ve usta fırça işçiliği, İzlenimci resmi müjdeliyordu. Dünya tarihinde yapılmış ilk üç boyutlu derinliğe sahip olan Nedimeler eseri, sanatçının başyapıtı olarak kabul edilir. - Kategori: Sanat Tarihi Konuşmaları - Tarih: 07.05.2018 - Saat: 18:30 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Loca - Katılımcılar:


Opera sanatının yıldız isimlerinden olan Leyla Gencer, sanatında öncü olmuş, son divalardan biri olarak tarihe geçmiş, ömrünün sonuna kadar, solist, eğitimci ve araştırmacı olarak ülkemizi yurtdışında en iyi şekilde temsil etmiştir. İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Opera Ana Sanat Dalı, Leyla Gencer'i kaybettiğimiz 2008 yılından beri Mayıs ayında yıldız öğrencileri ile bir anma konseri düzenlemektedir. Bu yıl da lisansüstü öğrencileri ve değerli piyanistleri piyano eşliğinde opera ve lied repertuvarının en seçkin örneklerini seslendireceklerdir. Ücretsiz olan etkinliğe katılım davetiyelidir. Davetiyeler, etkinlik tarihinden bir hafta önce Yeldeğirmeni Sanat gişesinden temin edilebilir. Yerler numarasız ve sınırlıdır. Kişi başına en fazla 2 adet davetiye verilebilmektedir. Yeldeğirmeni Sanat gişesi, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe günleri 13.00-21.00, Cuma, Cumartesi ve Pazar günleri ise 10.00-21.00 saatleri arasında hizmet vermektedir.


çün sözcüklerin yokluğunda da yazılabilir şiir. Kuşkusuz, ödül mekanizmasının dile, dilin geşmişten günümüze gelen kalıntılarını bilen; dilin geleceğini harf harf izlek edinmiş güçlü şairler kazandıracağını umut etmek gerekir. Bunu beynimizin ödül mekanizmasının nasıl çalıştığıyla da ilişkilendirirsem pek de yersiz bir benzetme yapmış sayılmam. Örneğin, beynimizin ödül olarak kabul ettiği etkili hazları beynimize ilettiğimizde, bu ödül yolu aracılığıyla beynimiz o davranışı yineleyeceğimizi kabul eder. Ne yazık ki haz veren bir davranışı tekrarlamak her defasında aynı hazzı yaşatmayacağından dolayı; her zaman için faydalı bir şey olmayabilir, dahası beynin sorgulama yetisi ve hafızasında değişikliklere yol açar; uyuşmuşluk hissinin giderek yerleşmesini sağlar. Bu benzetmemden yola çıkarak şairin, şiirin, ödülün ve dolayısıyla da dilinuyuşmuşluk hissini doğuracak her türlü etkenden uzak durması dilde yarınlar doğurabilir. Bu yüzden ödül mekanizmasının, kendini tekrar eden şairlerle dilin geleceğini kompanse etmemesi gerektiğine, şairin ise dilin dehlizlerinde gezinen bir kaşif olması gerektiğine inananlardanım. 1983 yılında Ahmet Erhan, Hep kendini deşen bir hançer olmasın şiir, dediğinde belki de bunları vurgulamak istemişti. Veya en iyisi, dil-ödül arasındaki ilintinin anlamsızlığını tartışalım. Her şairin dille bir sorunu, uğraşı ve dili değiştirme çabası olduğu su götürmez. Bu anlamda, şairin, verili dilin yeni sözcük veya anlam katmanlarıyla, hatta dilin yapıbozumu ile gizli ya da açık bir mücadelesi vardır. İtirazım, bu soylu mücadeleye ödül gibi pespaye ve geri kalmış bir kurumun nasıl eklemlendiği sorusunda düğümleniyor. Ödülü, bir teşvik aracı olarak değil edebi rüşvet olarak görüyorum. Edebiyat sosyetesine kabulün bir ritüeli. Çerçeve bu olunca, dil gibi önemli ve dönüştürücü bir kavramı, ödül gibi duraklatıcı ve teslimiyetçi bir kurum ile aynı satırda ve aynı düzlemde görmek yadırgatıcı oluyor. Ödül kurumu, kendini tekrar eden şairler ile dilin geleceğini harf harf izlek edinmiş güçlü şairler paradoksunun test edileceği bir yer değildir. Çok basit ve fakat edebiyat dünyamızın asla anlayamayacağı bir ifadeyle söylemek gerekirse, ödül, rekabet ve yarış duygusunun körüklediği tuhaf, insafsız ve çelişkili bir kurumdur. Kapitalizmin ruhunu, yani rekabeti esas alır. Güzellik yarışmasında boy gösteren genç kızlar ile şiirlerini jüri üyelerinin insafına bırakan şairler arasındaki tek fark, şairlerin podyuma çıkmamasıdır! Perde arkasındaki al gülüm-ver gülüm türü ilişkilere girmek bile istemiyorum! Ödül mekanizması, bazen, çok iyi niyetli ve edebiyat dünyasının sosyetik tarzından bihaber, fakat gerçekten dili ve üslubu özgün şairlere kucak açabilir. Açmaktadır da. Ancak tam tersine, bu noktada, ödüller şairlere değil, dil ve üslup açısından benzersiz olan şairler ödüllere değer katmaktadır. Özetle: Ödül mekanizması, varlığını sürdürmek için yetenekli şairlere muhtaçtır. Ve saftirik şairler de bu tuzağa düşüp ödüllerin değirmenine su taşımaktadır! Son söz: Elbette her şairin ideolojik ve poetik açıdan donanımlı, tavizsiz ve ilkeli bir peygamber olmasını bekleyemeyiz. Burada temel sorun, her üç kişiden dördünün şair olduğu Türkiye'de, ödül mekanizmasının sadece yeteneksizleri kucaklaması değil, kalıcı şairleri de sazan gibi ağına düşürmesidir. Aynı fotoğrafta hem yeteneksizlere hem de kalıcı şairlere yer vermesidir. Edebiyatın sosyetik dünyasının varlığını sürdürebilmesi adına şiirin asli ruhuna ihanet edilmesidir. Bu karmaşada yapılacak tek şey ise ödüle boyun eğen şairlere dil çıkarmaktır! Ödül mekanizması sadece şairin adını kısa süreliğine öne çıkarır ve daha geniş bir kitle tarafından tanınmasını sağlar. Şiire bir şey katmaz. Son yıllarda şiir ödüllerinin sayısı giderek arttı ve bazı ödüllerin eşe dosta, paraya ihtiyacı olanlara verildiği görüldü. Bu durum ödüllerin saygınlığının azalmasına sebep oldu. Oysa ödülün usta bir şaire verilmesi o ödülün değerini arttırıyor. Aldığı ödülün sorumluluğunu taşıyamayan şairler ise o ödülün değerini düşürüyor. Özellikle bazı genç şairler kitaplarını para vermeden yayımlatmak ve yaşıtları arasında sivrilmek için bütün şiir ödüllerine başvuruyorlar. Ödülü alamayınca da kıyameti koparıyorlar. Günümüzde önemli olan yurt dışında ödül alabilmek ve böylece Türk şiirini dünyada tanıtmak. Türk edebiyatında çok tartışılan bir konu ödüller, bu genel olarak kimin kazandığı ve jüri üyesinden birinin kaç defa başka bir ödül jürisinde bulunduğuna dair matematiksel oran olarak tartışılıyor. Olgunun kendisi tartışmanın dışına çıkarılıyor bir bakıma. Haliyle bu noktada ödül de tartışması da işlevsiz bir kıyıya sürüklenip yeni bir ödüle kadar o işlevsizlik yığıntısı içinde bekliyor. Yani bu tartışmalar bizi bir yere götürmüyor. Ödülün kendisi değil ama mekanizması söz konusuysa Türkiye'deki uygulamasına bakmak gerekir diye düşünüyorum. O nedenle söyleyeceklerim sadece bu mekanizmayı kapsayabilir. Bu tartışmaların önünü açmak, ödülü kazanan, ödüle katılandan çok jürinin bir görevi olduğunu düşünüyorum. Biz de genelde seçici kurullar birer isimden ibaret olur, o seçici kurulun değerlendirme kıstası en baştan verilmez, sonra da verilmez. Kurul isim olarak kalır, ödül sonucu iki satırla açıklanır bu bence tartışmaların önünü kesen bir yaklaşım, oysa seçici kurul ödül öncesinden değerlendirme kıstasları konusunda kendi arasında uzlaşmalı, tartışmalı ve bunu kamuoyu ile paylaşmalı diye düşünüyorum yani ödüle katılacak kişi kendinden ne istendiğini, bu kendi şiirine uygun mu bunu, bilmeli. Ödül sonucu da iki satırla değil, daha geniş ve doyurucu bir nitelikle açıklanmalı mümkünse bu yayımlatılmalı. Yani edebiyat kamuoyu seçilen dosya- kitap ve şairin hangi kıstaslarla seçildiğini, jürinin değerlendirmesini okuyabilmeli işte o zaman daha sağlıklı bir tartışmanın önü açılabilir, bu yapılmadığı için bizde ödül tartışmaları ölü doğuyor. Bunu sorunun paralelinde düşünürsek ödüllerin böyle bir işlevi olduğunu düşünmüyorum, yani ödüller doğrudan şairi yetiştirecek, onu dilin dünü, bugünü, yarını üzerinde düşünüp eyleme geçirecek özelliklerden oldukça yoksun. Bunun yanında ödülün böyle bir işlev üstlenmesi gerekli mi, emin değilim. Netice de bütün ödüller seçici kurulun inisiyatifine kalmış bir durum, o da yukarıda bahsettiğim gibi ciddi bir çalışma, açıklama, beklentiden uzak. O nedenle ödül şairin biyografisinde iki satırlık bir kelimeden ibaret kalmaya şu aşamada mahkum. Konunun bir diğer ayağı da şair ödül alsın ya da almasın zaten dilin dününü, bugününü ve yarınının düşünmek zorunda olan kişi değil mi? Ödül bu noktada etkin olarak kullanılabilir elbette, buna bir itirazım yok. Dil gibi ödüllerin dünü, bugünü, yarını da tartışılabilir, şu aşamada ben ödüllerin genç şair için bir farkındalık yaratma, adını duyurma aracı olduğunu düşünüyorum, besleyici yönü ise ihmal ediliyor. Bu kadar ödül bolluğu da niteliğin önüne geçiyor diye düşünüyorum, yarın beş kişi bir araya gelip şartnamelerini bildik kalıp cümlelerle hazırlayıp bir ödül koyabilir, alıcı da bulur, bu kadar kolay. Bu kadar kolay olmamalı. Ödül özellikle genç şairin üzerinde hem olumlu hem de olumsuz sonuçlara yol açabilir. Burada da ödül değil şairin kendi uğraşı, şiire bakışı, dil ile olan ilişkisi devreye girer. Kısacası mevcut ödül mekanizması şair yetiştirmez, şairi yok da etmez. Kendini var eden de yok eden de şairin kendisidir. Ben ödül almak, vermek fiilini onore etmek, onore olmak duygusuyla yer değiştirerek yazıma başlamak isterim. Yazar ya da şair kişi yazdığı bir metnin hem kendi bünyesinde hem de dışında ne tür bir etki yarattığını merak eder. Şüphesiz bir değerlendirilmeye hatta eleştiriye ihtiyacı olduğunun farkında olmakla birlikte kişisel eğilimi çalışmasının ve bu çalışma sonrası elde ettiği ürününün sevilmesi ve övülmesidir. Okşayıcı bir tarafı vardır övülmenin. Ben eleştiriye açık bir sanatçıyım dese bile kendi duygusal gerçekliği övülmeyi pek benimser. İşte tam da bu noktada ödül mekanizması diye dillendirdiğimiz şey devreye girer. Bu mekanizma her durumda muhatabı olan yazar ve şairini pekala büyüleyip kandırabilir. Dilin sorunlarına eğilmek esastır ancak şiir sadece bir edebiyat içi sorun değildir. Bilim, kültür, siyaset, sosyoloji, psikoloji alanları edebiyat uğraşıcısını salt kendi edebi dünyası içinde davranma lüksünden uzaklaştırabilir. Edebiyat ödülleri bu ödüllere aday kimi şair yazarı, adına edebiyat piyasası dediğimiz çevrelerde adeta görücüye çıkarır. İşte edebiyat geleneği dediğimiz şey bu görücüye çıkma halidir. Bu konuyla ilgili söylemek istediğimi bire bir benzemese de şair Nihat Ziyalan'ın ben Mehmet Fuat'a beğendirmek için çok şiir yazdım demesiyle örneklendirebilirim. Ödül mekanizması o ödüle talip yazar ve şairi bir yanıyla piyasaya sunarken bir yanıyla da piyasadan çeker. Bu durum bazen tarafların karşılıklı rızasıyla vücut bulur ama çoklukla nasıl oluştuğuna dair nedenleri tartışmaya açık bir jüri hiyerarşisinin emriyle gerçekleşir. Ödül iyi ve kötü sonuçları olan deneyimlenmesinde yarar olan ve aynı zamanda da uzak durulması gereken bir şeydir. Şair kişi kimin tarafından övülmek istediğine karar vermelidir. Sevdiğim başka sevenim başka hali oldukça yıpratıcıdır. Bazı dergi ve fanzinlerdeki ürünlerinin hatta kitaplarının ne kadar ilgi görüp okunduğu anlayacak bir zekaya sahip olması şair ve yazarlar için elzemdir. Müstesna şuaranın dilin geleceğini düşünüp düşünmediğini bilmiyorum. Bildiğim bu müstesna şuaranın bu geleceğin lafını ettiğidir. Neredeyse şiiri teknik bir mesele gibi gören, şiirin dolayısıyla da şairin toplumsal alandaki sorumluluklarını görmek istemeyen kimi şahıslar sözü çok edilen bu şuaranın içinde yer almaktadırlar. Sorduğunuz soruya gelince cevabım her iki seçeneği de işaret eder. Kendinin tekrarı düşüncede, eylemde, üslupta sonsuz bir şekilde hareket eder. Dilin geleceği meselesiyle ilgilenmek dilin dününe ve bugününe dair bir bilgilenmeyi ve özgünlüğü esas kılar. Arkaik kazı sözcükleri yaralamamalıdır. Yaklaşık yirmi yıl önce çıkan şiir oku yaprağında bu konuda bir kelam etmiş, dilin sorunlarıyla ilgilenen şairler geleceğe kalır demiştim ama geleceğe kalmak arzusu da bir hayli sorunludur. Şair kişi yazdıklarının geleceğe ulaşmasını şüphesiz hayal edebilir ancak genel hatlarıyla yaşadığı çağın anını, tasarısını, sorunlarını ele almaktan vazgeçemez. Şiir dünyası kendi şiir serüvenini içtenlikle icra eden şairlerin yüzüsuyu hürmetine dönmeye devam etmektedir. Kendimizi dilin fedaileri sanmaktan vazgeçmek zorundayız. Ne yazık ki ben dil için arkaik kazılar yapmam. Dilin geleceğini de planlamak gibi bir işlevimin olması mümkün görünmüyor. Benim birim malzemem sözcük. Bu sözcükleri dolaşıma bir amaç için sokuyorum. Meselem dil değil. Meselem şiir sadece... İkisi aynı şey değil. Dil de sözcük dediğimiz birim malzemenin kaynağı. Yani benim hayatta kalmamın da başka yolu yok. Bizimkisi çıkar ilişkisi tamamen. Dille ilişkimiz bu şekilde. Kaynak kuruyunca da ölürüm kaynak beni dışarıda bırakınca da. O kaynak müsamere kaldırır elbette. Sonuçta hava kirlenmesin diye ağaç dikmek, havanın ritmini bozmayıp yağmur yağmasına engel olmamak gerekir. Piknik yapıp mangal yapmakla yetinirsen, sonunda da mangalı söndürürsün kimseye zararı olmaz. O zaman mesele kalmıyor. Ama müteahhit piknik sevmiyor. Bildiği tek iş de bina yapıp satmak işte. Ödül mekanizması bir müsameredir. Okur için bir şeyleri işaret eder, şair için bir nefeslenme alanı yaratır. Hiyerarşi oluşturur. Rütbe kavramını hayatın bir parçasına dönüştürür. Bunlar doğru yönetilirse okurda 'şiir de okumalıyım, şairleri de öğrenmeliyim, şiirden anlamam diyerek kestirip atmamalıyım' gibi bir hissiyatı uyandırabilir. Dağıtımcı şiir kitabı alması gerektiğini düşünür. Raflarda şiir kitabı görürüz. Ödül bunların tümünü tek başına çözemez elbet. Ama doğru çalışan bir ödül mekanizması bunların çözümüne küçük bir katkı verebilir. Dil meselesini dert edinmiş bir ödül komitesi doğru bir planlamayla bu konuya da katkı verebilir. Ama ödülün en doğru uygulamalarda bile katkısı sınırlı olur ancak. Dolayısıyla kötü uygulamaların da zararı düşündüğümüz kadar büyük olamaz. Kendini tekrar eden şairler, metodik şiirin hapsettiği iradeler, ödüller olmasa da olur. Buna gereksiz anlamlar yüklemek başka bir ayrıntıya işaret etmeli. Hayatın başka hiçbir alanında başarılı olamayıp, şiiri köprüden önce son çıkış olarak görüp, hayata oradan tutunan şair için ödül tek çaredir ve bu kesişmenin çıkardığı gürültü oldukça enerji tüketicidir. Bunu kıs kıs izleyip gülen ve bu durumun iktidarını koruduğunu bilen bir zümre var. Tüm bu kötü müsamereler silsilesi kimin işine yarıyorsa sorgulamaya ondan başlamak gerekir. Kültürü, daraltarak söylersem, şiiri poplaştıranlara laf anlatmak kimin haddine! Gizli bir pelerin örtülüdür, incecik tülden, bir altın elmanın üstünde. Şair olan bu pelerini kaldırıp, altın elmayı aklıyla görür, sezgisiyle anlar, tutkusuyla çabalayarak ortaya çıkarır. Yani hakikatten, ateşten bir parçayı göğüsleyerek dünya manavına koyar. Onu allar, pullar, süsler ve biçimini anlamını bekletir, orada o dünya manavında. Ve bir gün biri alır o altın elmayı dişler. Çünkü artık o hakikatten devşirilmiş, kopartılmış, ateşi sönmüş kızıl sulu diri bir elma olmuştur. Göklerden çoktan kopartılmıştır. okuyucusu onu dişlemiş ve anlamından bir lezzet almıştır. o altın elma şiir olmuştur dünya manavında. yendikçe lezzetlenmiş ve kendini var edip yeniden bilgisini vermiştir, arayan aç okuyucuya. Pelerini artık şair kuşanmıştır. Pelerinin altında şair kalmıştır. Puslu, tedirgin ve örtülü. Hayalet gibi dünya evinde gezmektedir bundan böyle. Yük ona geçmiştir, altın elmanın ağırlığı. Ondandır şair halleri, bu ateşten yükten kurtulmak içindir, serseri avareliği, suskun avazı ve derin sükuneti gevezeliğinin altındaki. Bu haller yumuşatır şairin yükünü. Böylece katlanabilir ezilse de altın elmayı gördüğü için. Tül pelerin kalkmış, şair altın elmayı yuvarlamıştır dünyaya. Bunu nasıl yapmıştır peki ne vasıtasıyla? Tabiki dil ile yapmıştır bunu. İlkel bir mağaradan çıkan insanın vahşi dürtüsüyle. Çünkü dil dizginlenmez ve önlenemezdir. Kemiği olmayan bir gerçektir. Değişir gitmek ister dil. İlkelden medeniyete bir akışı vardır sözün. Dil söylemek ister tek derdi budur. Bu yüzden de dil doğruyu söylene kadar cezalıdır ve kemiksiz bırakılmıştır. Uysun diye her hale, şekle, duruma böyledir. Dil oynaktır. sadece doğruyu söylerken ağırlaşır. Hakikat dili ağırlaştırır. Taş kesilir dil susar gerçeğin karşısında. az ve öz söylemek iyidir. şair gevezedir. Sabah ötecek bir dal arayan kuş gibi. Bir çok ağaçtan kovulur. Gürültücü olduğu için. Ah! Göğsünde ateşten yükü savruk şair. Dil şiiri inşaa eder. Örtünün altından görünmeyen olanı bulup çıkarır. Görünür bir şeydir şiir. Gizemli değil. Bunu yaparken akıl, sezgi ve tutkuyla yapar. Avını arayan bir av köpeği gibi izini sürer şiirin. Dil bir imkan meselesidir. Dil öncüdür. Önceden var olandır. Şiirden önce dil vardır. Oysa şiir dilden eskidir, hep vardır. Dil bulunan, şiir olandır. Şair ise bilici bir aygıttır. Hisseder, yaşar ve bakar. Görmesi gerekeni görür. gördüğü gerçek olabilir. Tüm bunlardan sonra şaire verilen en büyük ödül şair olamaktır. Verilmiştir zaten şair olana. Diğer türlü bir ödül, güzel bir takdir, onay ve tebriktir. ödül bir attır kimi iner kimi biner dül dül. Bir tebessümden öpücüğe, güzel bir söz övgüye kadar insana söylenen, verilen her şey ödüldür. Bunun yanında sanatçının ürettiği, emek harcadığı sanatına verilen takdir de, ödül kılıfıyla ona ulaşabilir. Ama ulaşamayabilir de. Sanatçıya en büyük ödül, zaman kavramının, onun eserlerini koruyarak geleceğe götürmesidir. Şiirin ve şairin asli görevi özgür olmaktır. Cioran özgür olmak, bir insanın ödül düşüncesini başından savmasıdır; insanlardan ve Tanrılardan bir şey ummamaktır; bu dünyayı ve ne kadar dünya varsa yalnızca hepsini reddetmekle kalmayıp, kurtuluşun kendisini de reddetmektir der. Sadece kendini kurmak düşüncesiyle hareket eden ve var olan tüm düzenleri reddeden, dolayısıyla kendi varoluşunda yani kendini dışarı şiirle yansıtan, devrim yaratan biri, ödüllendirilebilir mi? Ödüller sadece kalabalık sanal sistemin arasından şiir derdi olanların, belki topluma daha kolay ulaşmaları ya da ekonomik tasarruf elde etmeleri olabilir. Zira sadece saf ve gerçek şiire ulaşmaya çalışan şairler sadece, dilin arkaik kazısını yapabilir ve dilin sınırlarını zorlarlar. Ödülün güçlü şair oluşturmak gibi bir misyonu var mıdır? Bir ödül ortaya güçlü şair çıkarabilir mi? Öyleyse, ödülün rastlaşmadığı güçlü şairler ne olacak? Ödül aldıktan sonra, daha fazla çalışmak ya da en üst dereceye nasıl ulaşırım kaygısı mı duyacaktır şair? Esrikliğini, şiirini ödüller mi zorlayacak ya da geliştirecektir? Ve bir şair, ödüle göre hareket edip, ödüllere kazanmak için girerse; şiirin, şiirinin anlamı mı kalacaktır? Hayır! Şairlerin kalabalık olduğu yüzyılımızda, ödüller de kalabalıklaştı. Düzenli, derli toplu memur şairlerin çoğalması demektir bu. İlk kitap ödülünden tutun da, emek ödülüne kadar ki ödüller ödül enflasyonunu da getirdi. Kazara belki bazıları halka ulaşabiliyor, bazılarıysa ödüllü olmasına rağmen ulaşmıyor. Az sayıda ve seçici davranılarak ödül verilse, belki insanların o eseri alıp okumalarına sebep olabilir fakat bugün ödüllü kitapların dahi takibi tam yapılamıyor artık. Şairler; halka daha kolay ulaşmak, basım-dağıtım zorluklarını aşmak, hayattayken değer görmek isteyebilirler. Bu yüzden saygımızı koruyalım. Fakat amaç asla ödül olmamalıdır. Bu hem kendi şiirine, hem de şiire zarar vermek demektir. Ödüller var olduğu sürece, katılımlar da olacaktır. İyi şairler de ödül almaktadır, vasat şairler de. Çünkü ödül kalabalığı vardır. En iyiye ulaşmakta bir kriter olmadığı gibi, dili geliştirmeye yönelik sanatsal bir hareket değildir, ödüller. Ödüller bir rekabet piyasasıdır. İçinde şiir taşıyan ve şiiri yaşam biçimi edinmiş hiçbir şair ödüle göre hareket etmez, ödül de bu şairleri çoğaltıp eksiltmez. Ben de ödül aldım. Ve yine bazı özel ödüllere, sevdiğim şairlerin ödüllerine katılabilirim. Bu sadece yaşadığım zamana özgü bir davranış, bir olgu olabilir. Asıl önemli olan, zamanın kucağına verdiğimiz şiirimizdir. Şair; kendi içsesinden beslenen, boyut ötesi gerçeğe ulaşmak için genel gerçeklikleri reddeden, dış dünyayı ruhunda öğüterek dışarı çıkaran, varoluş kaygısı taşıyan kişidir ki; dili de bu zorlar. İnsan kendini zorladığı, ruhunu arındırmak için çabaladığı, kurulu tüm düzene başkaldırısını sözcüklerle işlediği zaman, yeni bir dil yeni bir şiir oluşturur. Geleceğe de ancak bu şairler kalır. Ödüller köpüktür. Köpüklü sabun sevenimiz vardır, köpüksüz de. Günümüzü köpük olarak algılarsak ve hem bugünü yaşamak istiyorum, hem de geleceği diyorsak hiçbir sakıncası yok. Ama ödüllerin şiir geliştiren değil, modernizme ve popüler kültüre eğildiği bir çağda çok dikkatli davranmalı, şiirimizi, şiiri ve özümüzü korumalıyız. Marksizm dilin üretim ilişkilerinden doğduğunu, ilkel ses birikimlerinin, sesle ortaya konan insanı duyumların sonunda belirli anlamlar ve bu anlamları sürekli kılacak kalıplara dönüştüğünü söyler. Sorduğunuz sorunun cevabına ulaşmak için de bize yol gösterebilecek bir kavrayış bu. Genel edebi üretimler açısından ya da şiir özelinde, yaratıcı özenin ne gibi bir toplumsal üretim ilişkisi içinde olduğunu görmek, anlamak, bilmek gerekiyor. Bu güne değin hep neyin şiiri yazılıyor, nasıl yazılıyor, neden yazılıyor gibi üst soruların etrafında dönüp durdu şiir meselesi. Oysa gittikçe daha karmaşık bir hal alan üretim ilişkileri yönlendiriyor yaşamı. Öyleyse belki önce buraya bakmak gerekiyor. Çünkü şiirin yaratıcısı kadar, ortaya çıkan 'işleri' değerlendiren 'jüri'ninde aslında bağımlı olduğu nokta burası; yani jüriyi de burada tanımlamak lazım. Onların, sizin deyiminizle 'müstesna şuaranın' hangi dili öne çıkardığı ve dolayısıyla dil adına bir şeyleri var mı, yok mu ettiği ancak böyle anlaşılabilir. Aslında dil yukarıdaki tanıma dayanarak düşündüğümüzde elbette gericileşmenin ve / veya ilerici toplumsal bir tavrın doğduğu bir eşik. İnsan ilişkilerini de belirleyen yaratım süreçleri ve bu süreçlere etki eden nice başka nedenin tarih olarak adlandırıldığı anda, bu belirlenmiş tarihin kendi dili de oluşuyor. Olayların, kavramların, olguların ve dahasının sürekli işleyen bir sonsuz olasılıklar zinciri var. İnsan öznenin içine kapanması, azalması ve kendini var ettiğini sanarak yokluğa, hiçliğe yönelmesi onaylandığında, 'yeni' olanı ortaya çıkarmanın imkanları da yok oluyor. Bunun kısa tanımı piyasa; fakat işin çelişki gibi görünen ama aksine üzerinde durulması gereken noktası da burası. İnsanı toplumsal olandan koparmak ve ne idüğü belirsiz bir acının içine gömmek elbette yalnızca budalalık. Dünyada gerçekten ne işi olduğunu kavrayamayan herkese bir an önce intihar etmelerini tavsiye ediyorum; dili rahatlatacak olan, dolayısıyla tüm yaşamsal sapmaları ortadan kaldıracak bir durum bu. İlginç mi? Aslında değil. Üretmeyenin sıkılmasından ve sıkıldıkça saçmalamasından daha doğal bir şey yok ve olamaz. Ama işte bu malum 'müstesan şuarının' hayata ve sanat asıl saldırdıkları nokta burası; bunu da ödül mekanizması içinde doğal olarak dil üzerinden gerçekleştiriyorlar. İyi değiller, iyi niyetli değiller, başarısızlar. Bunu, bu durumu kapatmak için dönüp dolaşıp Cemal Süreya'ya sığınıyorlar. Cemal Süreya muhtemelen bu 'Celali' olmayan, otel lobisi ve takım elbise seçkini tiplere yerinde bir şiirle seslenirdi, görseydi şimdinin olup bitenini. Anlayacağınız ortada derinlemesine düşünülmüş bir edebi arayıştan çok, solun değerlerini edebiyat alanından temizlemeye yönelik bir çaba var. Yıllardır da var bu; entelektüel olmanın ya da öyle görünmenin gericileştirdiği, modern sonrasının kimliksiz ve kişiliksiz yığınlarının 'özlemlerini' ortaya çıkaran çarpık ve saçan dilin sanatla buluşmasını, daha doğrusunu sanata bulaşmasını bu yüzden engellemek oldukça zor. Açıkçası bu anlamda birinci madde, şiirin kişisel, bireysel; nasıl tanımlarsanız tanımlayın bir şey olduğunun anlaşılması. Herkes uydurduğu şeyin / şeylerin şiir olduğuna emin. Neden? Küçük İskender biliyorlar ama Gabriel Celaya okumamışlar da ondan. Örneğin Enver Gökçe Şiir Ödülleri'ne bakalım. Bakalım ve kendimizi tutmadan kocaman bir 'Ayıptr!' diyelim. Enver Gökçe şiir ödülünün Hüseyin Haydar'a verildiğini gördü bu ülke. Kahredici... Diyeceksiniz ki, size ne sorduk, siz ne anlatıyorsunuz, oysa dediğim gibi meselenin özü buralarda. Çünkü güçlü ve yıkıcı bir şiir dilini onaylamak yürek ister, bilgi değil. Bilgiyle bir şey değişmez hayatta, eyleme geçmemiş, dökülmemiş her bilgi yalnızca yüktür. Lenin'in bu konuda söylediklerini anımsayın. Hele ki genç arkadaşlar; aşka ve ölüme sıkışmış bir hiçliğin içinde dönenip duruyorlar. Sahte aydın, sol soslu tipler de 'ağabeylik' müessesi içinde onaylıyorlar bu şiirleri. Dolayısıyla onaylanan bir dil var ortada, bir söylem var. Kapitalizmin yok eden dili ve söylemi onaylanıyor. Ödül de, ödülün kendisi de bunun maddeleşmiş hali / totemi / putu / ikonu. Bu puta, ikona, toteme sahip olmak için genç nesil iyice zırvalıyor; 'Benim onaya ihtiyacım yok, ha!' zekası tolu fotoğraflarda boy gösteriyor. İşte sizin bir soru olarak aslında bir tespit olan söylemenizin açıklaması da tam burada. Kısacası kazanan 'tekrar' ve bunu bize güçlü ve yeni bir dil gibi sunmaya devam edecekler, başka çareleri yok. Boyun eğdikleri çirkinleşmenin, yozluğun, gericiliğin beklentisi olan dil bu çünkü. Böylelikle kontrol edebildikleri anarşistler, solcular yaratıyorlar. Bu anlamda 'insanın' kendini sakınması oldukça zor. Bu yüzden işte, soru formundaki söyleminize katılıyorum. Gelecek için ya da daha etkili ve topluma temas eden bir dil için olması gereken sınıf perspektifinin merkeze alınması. Hayatın her alanında üretim olmalı ki, dil gelişsin ve yenilensin. Bundan ötesi manita koynu, viski bardağı, ödül töreni ve şiir festivali... Bizim aradığımızsa yeni insan, yeni kültür, yeni dünya. Değer verip bana da sorduğunuz için teşekkür ederim. Sevgili Levent, sorunu bir neden sonuç ilişkisi içerisinde değil de, iki parçalı olarak almak isterim. Çünkü, ödül mekanizmasının şairin şair olma sürecine öyle düşünüldüğü kadar etki ettiğini düşünmüyorum. Ödüllü iyi şairler var elbet, hatta bir ödülle varlığını güçlü biçimde görünür kılan şairler de var. Ancak, doğrudan doğruya bu mekanizmanın şairin daha iyi bir şiire evrilme süreci adına bir etkisinin olduğunu düşünmüyorum. Öte yandan, şiir dünyasının çok içinde biri olarak sen de biliyorsun ki, birtakım güncel kodları izleyen şairlerin ödüllerle daha rahat buluştuğu, onların şiirlerin daha çok ödülle taltif edildiği bir gerçek. O bakımdan, hiçbir kitaba, hiçbir şaire ödül aldığı için bakmış değilim. Ödül aldığı için gözümde daha da kıymetlenmedi hiçbir şair; tersine, son cümlelerimde söylediklerimden dolayı, ödüllü şairi daha dikkatli okumak, ödülden dolayı oluşan yapay duruma karşı daha dikkatli olmak gibi bir alışkanlık bile edindim. Ödüle de, ödül alana da karşı değilim; katılan katılsın, alan alsın; ama ben ödül mekanizmasının yaratacağı o yapay algıyla şiirime bakılmasını hiç istemem; o yüzden hiçbir ödüle katılmadım, hiçbir şiirimi yarıştırmadım. Ödülün benim için daha anlaşılır olanı, şiire daha yakışır olanı yarışma mekanizmasından bağımsız, bir şiirle ya da bir kitapla birlikte, özellikle kurumsal olarak kendini de onurlandıran bir anlayışla verilenidir. Yani denmeli ki, bu şiire, bu kitaba şu ödülü, başka şiirlerle yarıştırmaksızın, kıyaslamaksızın, doğrudan bu şiirin, bu kitabın şiirimiz için yarattığı değer adına; şiir dünyamızdan edindiği özgül yer adına veriyoruz. Salt o şiirin ya da kitabın öneminin vurgulanması adına verilmeli ödül. Aslında burada da bir kıyaslamadan, başka eserlere tercihten kaçıldığı söylenemez; ama bu şekliyle daha doğal, daha derinlikli, daha şaibeden uzak ve en önemlisi şiirin ve şairin onurunu zedelemeyen bir ödül mekanizmasından söz edilebilir. Benim kabul edeceğim tek ödül de bu tür bir yaklaşımla verileni olabilir. Diğer türlüsünün sidik yarıştırmaktan öte bir anlamı yok benim için. Sanırım, çünkü... diye başlayarak ikinci kısmı kendimizce yanıtlamış olduk. Sorunun dille ilgili kısmı aslında beni çok daha fazla ilgilendiriyor. Şairin dile bakışı elbette bir dilcinin bakışından farklıdır. Dilci, dile bakarken deyim yerindeyse onu narkozla uyutur; keser, biçer, ultrasona sokar, filmini çeker filan. Yaşayan değil, bir süreliğine öldürülmüş bir dildir dilcinin çalıştığı. Bu durumda var olan bünyeyi tanımaktan ve iyileştirmekten öte değildir yaptığı. Şairin dille ilişkisi farklıdır. Dilin ham bir malzeme olarak varlığı şair için yeterli değildir. O yüzden sesten sözcüğe, sözcükten sözdizimine kadar dili, kendi dilbilimsel varlığına yabancılaştıracak, onu başka bir şey kılacak bir biçime sokar şair. Bu her has şiirle tekrarlanan, durmadan tekrarlanan bir işlemdir bu. Şiirin dil içerisinde kat ettiği bu dolambaçlı, karmaşık yollar kalınlaştıkça, koyulaştıkça, şiir yoluyla fethedilen bu imkanlar şiir için alışıldık bir hal aldıkça şiir bunları verili dile devreder; şair başka imkanlar aramak üzerine devam eder yoluna. Şiir, dili, şiir dili dışında da böyle besler. Bunu gerçekleştirmek için şair, bir ölçüde etimolog gibi çalışır diyebiliriz. Çünkü, etimolog, verili dilin tarihsel nedenlerle gölgede kalmış, belirsizleşmiş, kaybolmuş parçalarını arar bulur ve görece daha bütünsel bir yapıya ulaşmaya çalışır. Dilin, yüzeyden oluşturduğu görüntüyü değil, en derinden başlayan bütün gövdesini görmeye çalışır. Ne ki, etimoloğun çalışmasının, kimi dönemlerdeki politik müdahaleli canlandırma çalışmalarını saymazsak, güncel dile pek bir katkısı yoktur. Şair de görünenle ilgilenmez. O da kazı yapar. Tıpkı etimolog gibi. Ama şairin aradığı ne eski, unutulmuş bir sözcük, ne unutulmuş bir ek, ne de varolanların daha eski formlarıdır. Şair, seslerden başlayarak, sözcüklerdeki hiç bilinmeyen, hiç fark edilmemiş, başlangıçtan beri hiç olmamış olan edayı, tavrı, tınıyı arar. Sözcüklerin yan yana geldiklerinde ilk kez ortaya çıkan gerilimdir; ya da o iki sözcüğün ilk kez yan yana gelmişçesine iki barbarın konuşmalarına benzeyen, homurtuya benzeyen seslenişlerdir şairin ortaya çıkardığı. Şair dilde varolanı değil o halde, dilin kuvvesinde olanı ortaya çıkarandır. Demek ki, öldüren değil; canlandırandır şair. Dilin içinde yeni kıpırdanışlar, tomurcuklanışlar, çiçeklenişler yaratandır. Bunu her şairin yapabildiğini düşünmüyorum. Yukarıda belirttiğim bir nokta vardı: Has şiirin fethedişleri vardır. yeni imkanları fetheder has şiir. Ama bir süre sonra terk eder o fethedilmiş bölgeleri dedim. İşte, şairlerin çoğu, o fethedilmiş, ehlileştirilmiş, çevre düzenlemesi yapılmış, tehlikelerden arındırılmış yollarda gider gelir. Onlar şiire bir şey kazandıramaz. O bilindik yolların usta şairleri olarak anılırlar en çok. Ne dile ne de şiire zerre katkıları olmaz. Bir coğrafyanın şiiri onlarla temsil edilemez; edilmemelidir. Nazım'ın büyük yeniliği öncelikle dildedir, Dağlarca, Necatigil, İkinci Yeni'nin majörleri ve başka büyükler... Bunlar, dilin köstebekleridir, Açtıkları yüzlerce galeriyle dilin toprağını yumuşatmışlar, esnetmişler, nefeslendirmişleridir. Ece Ayhan'a bir şiirin bittiğini nasıl anladığı yönünde bir soru sorarlar. Yanıtı, birebir hatırlamamakla birlikte, yaklaşık olarak şöyle der: Sözcüklerin kıpırdamaya başladıklarını görürüm. Durum, yaklaşık olarak böyledir. Böyle bir soru her ne kadar seçici kuruluğun dile bakışıyla ilintili olsa da, şairin yeni bir dil oluşturma çabası çoğu kez seçici kurulun dikkatinden kaçmayacak böyle bir şiiri ön plana çıkarmak isteyecektir. Bu kıyaslama, bana bir an folklor ile edebiyatın kıyaslanması gibi geldi; yapıtlarında öz Türkçe sözcük kullanmayı ilke edinen Tahsin Yücel'in... yoksul için yoksulun varsılı, soğan için soğanın cücüğü ne ise edebiyat için folklorun yeri de odur sözünü anımsattı. Tersinden başlayalım. Ödül, ödüllendirme mekanizması doğası gereği ideolojiktir. Konulan ödüllere bakıldığında, adına ödül konmuş kişi yada kurumların resmi yada gayri resmi bir ideolojiye dolayısıyla o ideolojinin sanatsal uzantısına ilişkilendirilmiş bir bildiriyle desteklendiğini görürüz. Dolayısıyla farklı uçlardaki şairlere değil, kendilerine yakın duranlara davetiye çıkartırlar. Bütünü kapsayacı olan ödül değil yarışmalardır. Öncelikle bu iki mekanizmayı, yani ödül ve yarışmayı birbirinden ayırmak lazım. Yayınevi, vakıf, yada derneklerin ön ayak oldukları isime veya kuruma ithaf edilen ödüller ithaf edildikleri kişi itibarıyla ve kurumun genel düsturuyla ölçütlendirilir. Seçilen jüride bu bağlamda belirlenir. Genelde bir kitabıyla değerlendirmeye alınan şair, jüriyi oluşturan kişilerin o şairin hakkında edindikleri genel kanıyla değerlendirmeye alınır ki bu işleyiş farklılıklar gösterse de genelde aynıdır. Yarışma ise henüz kitaplaşmamış kitap bütünlüğündeki dosya, bir kaç şiir yada bazen bir tek şiirle yapılan katılımlar da, konu bütünlüğü veya serbest konuyla olur. Amacı gençleri özendirmek, kalıcı olabilecek isimleri öne çıkartmak, yeni isimler kazanmaktır. İlkinde ödül sadece plaketle sınırlandırılmaz ve maddi bir boyutu da vardır. İkincisinde ise genelde onore edecek şıklıktaki bir plaketle beraber, şiir dünyasına sunum, ve kitaplaştırmadır ödül. Yukarıda ki paragraf olanı değil, olması gerekeni anlatır. Olması gereken budur evet, peki olan nedir? Ödül, yarışma ve festivallerde havada uçuşan plaketler, taltif edilen isimler, jürinin önüne konulan dosya ve kitapların oluşturduğu selüloz ve mürekkep kirliliği neyi temsil etmektedir? Adına ödül konulan şairlere ve kurumlara bakalım. Aralarında saygın üç beş isimden geriye ne kalır silkelesek? Yada adına ödül konulan isimlerin bazılarının şiire, dolayısıyla dile ne katkısı olmuştur? Belli bir zümrenin ideolojik kaygılarından, bazı gurupların duygusal yaklaşımlarından öteye geçmeyen bir çok ödül var. Bu ödüllerin basiretsiz kişilerin ellerinde ne hale geldiği hepimizin malumudur. Onlarca yıldır süregelen tartışmalardan sonuç çıkmamasını, ödüllerin vereni de verileni de cilalama tezgahına dönüşmesine bağlıyorum. Yukarıda belirttiğim gibi, bir kaç saygın ödül mekanizmasının, bir kaç saygın kurumun açtığı yarışmaların dışında şiirin ve dilin dert edinildiğini düşünmüyorum. Soruşturma sorusu iletildiğinde, sorunun ilk cümlesindeki iki kelime dikkatimi çekti. 'Müstesna' ve 'şuara'. Her dönem kelime anlamı; benzeri az bulunan, benzerlerinden ayrı, üstün olan, seçkin anlamına gelen müstesna kelimesine yakışan isimlerini yaratmış, o isimler; içinde devindikleri uzam zamanda karşı karşıya kaldıkları sosyoekonomik, sosyokültürel, sosyopolitik atmosferin etkisiyle oluşturdukları şiirlerini gerek geleneksele yaslanarak, gerekse de red edişlerle yeni bir gelenek yaratarak miras olmuşlardır. Şuara ise her ne kadar şairler anlamına gelse de Kuran-ı Kerim'de yer alan bir suredir. Ve gündelik hayatta bizim anladığımız anlam da kullanımı yoktur. Cümlenin başına eklemlenen bu iki kelimenin yarattığı ironi cümlenin devamında saklıdır. ... işlerinden sadece biri dilin geleceğini düşünme ve arkaik kazısını yapmaktır. Son kertede geçmişten miras olan şairlere baktığımız zaman dilin olanaklarını kullanarak geleneksele baş kaldırıyla beraber oluşturulmaya çalışılan yeni bir gelenek kaygısı görürüz. Batı ikameci şiirle, geleneksel şiirin iç içe geçtiği örneklerin karşısında, gelecekçi kaygıyla yazılmış, farklı deneysel biçimlerle de karşılaşırız. Biçim-içerik tartışmasının orta yerinde, ideolojik tartışmaların, sanatın geneline yayılan, sanat-toplum ilişkilendirmesiyle oluşan açmazlar bulunur. Şaire atfedilen dil bilimci görevi, toplum bilimci ve tarihçi rolü, romancılarla karşılaştırma çapsızlığı, imge ve metaforun arasındaki ayırımın belirsizliği, aforizmalarla beslenen dert anlatma telaşı şiiri farklı bir zemine çekmektedir. Her kuşağın kendisinden öncekilerden devr aldığı bu tartışmalara vermeye çalıştığı cevapların aynılığı, yirminci yüzyıl şairlerinin felsefi yada ideolojik baş kaldırıyla sanata atfettiği gelecekçiliği put kırma ritüeline dönüştürmesinden ibaret gibi gözükür. İşin ilginç yanı, günümüzde bu şairlerin kendilerinin de puta dönüştürülmüş olmalarıdır. Dolayısıyla, mevcut ödüller, sorunun başındaki cümleyle ilişkilendirilemez. Adına ödül konulan şair dile eklemlediği yenilikçi söylem biçimi, yarattığı geniş zamanlı imgeler, şiirin sorunsallarına dair kafa yorma edimi, dert edinmeleriyle ölçüt olarak değerlendirilir. Salt şiir yazarak verilen katkı da göz ardı edilmemelidir elbette. Ama daha önce de söylediğim gibi, sanat dolayısıyla şair, yakın çağlardan bu yana ideolojiktir. Elitisizmin, yani müstesna olmanın zorunluluğu olarak, retorik, eski adıyla belagat sanatı, ajitatif söylem biçimine dönüştüğünde şiir başka bir duruma evrilmiştir. Evet, şiir aynı zamanda bir söz söyleme sanatıdır. Ama hayır. Şair dil bilimci, yada tarihçi değildir. Evet. Kendi disipliniyle ilgili çok şey bilmek zorundadır. Şiir dışında okumalar da yapmak zorundadır. Ama şaire toplum sürükleyici rolü biçmek, onu miting alanlarında elinde mikrofon ajitasyon çeken çığırtkana dönüştürmek ideolojik sapmadır. Keza, günümüz ödüllerine baktığımızda gördüğümüz içler acısı manzara, şair, şüreka ilişkisinden öteye geçmemektedir. Bir kaç iyi niyetli kalkışmanın, dili ve şiiri dert edinen bir kaç iyi niyetli yapılanmanın dışında kalan bu tip bütün oluşumların temelinde tecimsel kaygılar görüyorum. Zaten dili, dolayısıyla şiiri dert edinenler tarihsel olarak ödüllendirilir. Ödüllerin bu konuda bir etkisinin olduğunu düşünmekle beraber şüphelerim olduğunu da belirtmek isterim. Şöyle ki. Ödül veren yada ödül alanlara bakıldığında yaptıkları katkı ve çabalarının, politik ve poetik duruşlarının örnek teşkil etmesi nedeniyle ardıllarına yol ve yöntem işaret edebileceklerine inanmak istiyorum. Ustanın çırağını değil, çırağın ustasını seçtiğine inanırım. Bu anlamda ödül ve yarışma yüzdesindeki çapsızlıktan çok, nitelikli olanın olumlu etkileri olabileceğini işaret etmek isterim. Son olarak; her ne kadar tekrara düşen şairler olma riskini barındırsa da bu durum, tarihsel olarak kendi özgün dilini yaratmayı başarmış 'müstesna' şairlerin az da olsa çıkma olasılığı çok yüksektir. Tarih bu örneklerle doludur ve işte o örnekler eklemlenir şiir tarihine. İsimlendirip, örneklendirmek, oylumlu bir araştırma gerektirdiğinden bundan özellikle kaçındım. Bu soruşturmadan hareketle oluşabilecek tartışmaların öncüllerinden farklı olmayacağı kaygısını gütmekle beraber, on yıllık zaman dilimlerine bölünen kuşak oluşturma hastalığından, hempa yaratıp çeteleşerek şirketleşme çirkefliğinden şiiri kurtaracak bir mekanizmanın, en azından şimdilik mümkün olmadığına inanıyorum. Günümüzde sosyal medyanın da etkisiyle, zaten doğası gereği sabırsız olan gençlerin, tevhidi tedrisatı red ederek, dergi, fanzin ve ödül yoluyla isimlerini cilalayarak öne çıkma çabaları anlaşılır bir şeydir. Burada oluşan, plaket, selüloz ve mürekkep kirliliğinin içinden kendi geleceklerini yaratacak olanların kalıcılığının istikrar, sabır ve çalışmayla olacağını düşünüyorum. Dolayısıyla örnek oluşturması açısından ödüller doğrudur. Genç şairi tekrara düşürme riskini içinde barındırsa da, özgün ve öznel olarak yaptırımcıdır. Son cümleden hareketle, dilin geleceğinden çok kendi dilinin geleceğini dert edinmesi gerektiğine inanırım şairin. İçinde bulunduğu sözsel eylemin, yaptığı buluşlarla dile eklemleneceği, yarattığı etkiyle, çeviri yoluyla başka dillere sıçrayacağı mutlak bir gerçektir ve onlarca örneği vardır. Şairin görevi dili rehabilite etmek değildir. Som okumalar yapar şair. Şairin görevi yoktur. Şiiri dert edinirken zaten kendi dilsel coğrafyasında devinir. Dolayımlı olarakta şiire eklemlediği her şey o coğrafyada büyür ve gelişir. İçselleştirdiği şeylerin dışa vurumu da aynı şekilde gelişir. Burada ödül mekanizması, işaret ettiği kişi ve açtığı yolla sınırlıdır. Kıymeti vardır ya da yoktur. Ödül almadan ölen, sonrasında adına ödül konulan bir çok şair vardır. O ödüle erişemese de, adına ödül konan şairden feyz alarak şiir yazan pek çok insan vardır. Öncül olan bunu bilmese de başarmıştır. Aslolan budur.


Modern şiirimizin en özgün ve üretken şairlerinden biri olan Edip Cansever'in 90. yaşını, onun poetikasını, yaşama ve şiire bakış açısını konuşarak kutlayacağız. Turgut Uyar ve Cemal Süreya ile birlikte İkinci Yeninin öncü şairleri arasında anılan Cansever'in toplam on yedi şiir kitabı yayımlandı. Şair 1958'den itibaren yazdığı şiirlerde varoluşsal sorunsallar üzerinde durdu, birçok özgün karakter yaratarak dramanın olanaklarından yararlanan bir anlatımı benimsedi. Cansever'e göre, direnmekle çevreye uymak arasında şaşkına dönen ve çeşitli rollere bölünen bireyin şiirde hakkıyla temsili, şiirin de anlatıcılara bölünmesiyle, yani dramatik bir şiirle mümkündü. Söyleşi; Ahmet Hamdi Tanpınar Edebiyat Araştırmaları ve Uygulama Merkezi veYapı Kredi Kültür Sanat işbirliğiyle düzenleniyor. - Kategori: Edebiyat Konuşmaları - Tarih: 14.05.2018 - Saat: 18:30 - Yer: Yapı Kredi Kültür Sanat Loca - Katılımcılar:


Bu yıl üçüncüsü düzenlenecek olan Uluslararası İzmir Edebiyat Festivali, 18-27 Mayıs tarihleri arasında İzmirlileri 9 ülkeden önemli şair ve yazarlarla bir araya getiriyor. İlki 2015 yılında Edebiyat Özgürleştirir, ikincisi ise geçtiğimiz yıl Eylül ve Ekim aylarında Edebiyat Barıştırır sloganlarıyla düzenlenen Festival'in üçüncüsü, 18-27 Mayıs tarihleri arasında İzmir'de gerçekleştirilecek. Kültürpark'taki etkinlik alanlarında düzenlenecek olan Festival'in bu yılki teması ise güzellik... İzmir Büyükşehir Belediyesi tarafından düzenlenen, direktörlüğünü Haydar Ergülen'in üstlendiği festivalde Türkiye'nin önde gelen edebiyatçıları, sinema ve tiyatro oyuncuları, müzisyenleri ve yurt dışından gelecek olan katılımcılar; İzmirli edebiyatseverlerle panellerde, söyleşilerde ve okumalarda bir araya gelecek. Festival kapsamında tiyatro ve dinleti gibi etkinliklerin yanı sıra Hüsnü Arkan da bir konser verecek. Festival'in bu yılki Onur Konuğu Türkçe'nin en önemli yazarlarından Hasan Ali Toptaş olacak. Toptaş, 18 Mayıs'taki açılışta, 19 Mayıs'taki söyleşide İzmirli okurlarla buluşacak. Uluslararası İzmir Edebiyat Festivali'nde bu yıl ABD'den, Çin'den, Tunus'tan, Romanya'dan, İtalya'dan, Finlandiya'dan, Almanya'dan ve Belçika'dan konuklar yer alacak. Altay Ömer Erdoğan, Hidayet Karakuş, Gülce Başer, Ali Lidar, Engin Turgut, Mahmut Temizyürek,


Rüyalarımıza gitmeden önceki saatlerde, tiyatrocular olarak, sizlerle ve çocuklarınızla düşlerimizi paylaşmak istedik. Düşlerimizi çoğaltalım ve ilham dolarak uyanalım yeni sabahlara... Güzel oyunlar izleyip, güzel gerçekler hayal edelim çocuklar ve anne babalar olarak, tiyatrolarla birlikte!


Enver Bey, II. Yeni'den kalan son anı, son edebiyat insanıydı. Son üç yıldır Tüyap'larda beraberdik. Onun sohbetlerini, geçmişte Türk Edebiyatı'na imzasını atan şair ve yazarlarla anılarını dinlerdik. Onun yanında kim sıkılırdı ki? İronisi bol, edebiyat anlatıları bizleri hem güldürür, hem düşündürürdü. Anlattığı her anıdan sonra hafif ciddileşir ve konuşmasının sonunu bir öğütle bağlardı. Çok güzel ellerin arasında yetişmiş, onlarla değerli anılar yaşamıştı. Bize de çoğu zaman nefesimizi tutarak, bu anıları dinlemek kalırdı. Onunla birlikte zaman geçirmenin bizim için bir ders, bir şans olduğunu zamanla öğrendim.


Yaşadığımız toplumda kadına verilen değerde nasıl bir zihniyetle karşı karşıya kaldığımızı bu zamanlarda gördük. Kadının ruhunda açılan yalnızlık, kapanması zor görünen yaralar, kendi öykülerinde adları geçen kadın karakterleri okuduk. Bu öykülerin bütünlüğünde ise cinsel tacize, saldırılara, şiddete, tecavüze maruz kalan kadınlara değiniyor Semrin Şahin. Alakarga etiketiyle yayımlanan ve üçüncü öykü kitabının ana izleği kadınlar olan Gece, Kediler ve Sessizlik e dair Semrin Şahin'le söyleştik. S. Ş.: Hayat boyunca en zorlandığımız anlarda bizi en yalansız ve çıkarsız seven insanlara koşarız. Anne diye ağlamadık mı hepimiz. Kırmızı Şekerler öykümde de çocuk sahibi olamayan bir kadının, avuntuyu annesinde bulması kadar doğal bir şey yok. Çocukluğunu arıyor orada. Hepimiz ara sıra da olsa o çocukluğun izlerinde dolaşmadık mı? Hayat bu kadar basit değildir ama. Bize oynadığı nice oyun vardır ve bizlerin güçlü olması gerekir. Her insan bu gücü içinde keşfettiği müddetçe bir sığınak aramasına gerek kalmayacaktır. S. Ş.: Biz kadınlara toplum olarak hep zavallı yaratıklar olarak baktık. Kadının duygusallığını hep psikolojik nedenlere dayandırdık. Neden mutsuzsun? diye sormadık. Şeker gibi antidepresan kullanan kadınlar var günümüzde. Sorunu temelden çözmeye değil bizi uyuşturup unutturacak şeylere yöneliyoruz kadınlar olarak. Güçlü kadınlar yetiştirmek boynumuzun borcu. S. Ş: Elbette bir kadının kendi yaşadığı taciz olayını kızına anlatması kadar zor bir şey yoktur. Belki büyüyünce kızına bunu hiç anlatmayacak, belki de ona anlatıp onun bu tehlikelerden uzak durması için ders almasını sağlayacak kadın. Şurası var ki kızından güç alıyor. Biz toplum olarak hep oğlumuzdan güç alırız. Bir şeyler kırılmalı artık toplumda. S. Ş.: Mutsuzluğun rengidir kahverengi. Bu öyküde de Betül kahverengiyle bağdaştırıyor hayatını. Geçmişin yükü omuzlarında ağırlık yaparken yeniden canlanıp hayata karışmak istiyor. Yeni başlangıçların arifesinde, geçmişin kıyısında gezinen bir kadının delilik halleridir aslında. Günlerimiz hep umuda çevrilsin ve hepimizin rengi beyaz olsun. Başka ne denir ki. S. Ş.: Hayat birçok şey için bekletiyor zaten bizleri. Kıvama gelmesini, olgunlaşmasını bekliyoruz. Hayat karşısında kitle psikolojisi için de aynı şey geçerlidir. İnsanın canına tak ettiği anlar vardır. İşte o andan sonra ne olacaksa olsun deriz ve şartlarımızı değiştirmek için elimizden geleni yaparız. Mücadele o an başlar içimizde. Herkes bir şeyleri beklemiyor mu zaten? Önemli olan hayatın ibresi hep güzelden ve iyiden yana olsun, gerisi boş. Ne olursa olsun ilk önce kadınların bilinçlenmesi gerektiği inancındayım. Kızların eğitimi bu yönde yapılmalı. İşte annelerin hayata bakış açısı değiştirilmelidir. Eşitlik bilincini aşılamak gerekiyor ilk önce. Sonra iki tarafın birbirine saygılı olması gerektiği öğretilmeli. Bu farkındalık oluşturularak olabilir şu anda fakat daha fazlası gerekli. Sivil Toplum Örgütleri ellerinden geleni yapıyorlar, bizler de yazılarımızda dile getiriyoruz. Eninde sonunda bu şiddet son bulacak ve kadınlar daha da özgür ve eşit olacaklar. Buna inancım sonsuz. S. Ş.: Her kadın her şeyden önce bir annedir. Toplumu değiştirecek olan kadınlardır. Bilinçlenmeye bu noktadan başlamak gerektiği inancındayım. Erk sistemi içerisinde işimiz çok zor kabul ediyorum. Özellikle erkek ne derse doğrudur diyen, oğlunu kızından ayırıp baş tacı yapan kadınlar olduğu müddetçe bu değişim daha da zor gerçekleşecektir. Ne olursa olsun mücadeleye devam etmek, düşünce yapımızı değiştirmek zorundayız. En büyük dileğim kadınların ve çocukların şiddete uğramadığı, daha güzel bir dünya.


Aydın'da ilk kez düzenlenecek kitap fuarı ile yazarlar ve yayınevleri kitapseverlerle bir araya gelecek. Aydın Valiliği İl Kültür Turizm Müdürlüğü tarafından ilk defa Aydın'da düzenlenecek olan Aydın Kitap Fuarına ilginin yoğun olması bekleniyor. Aydın Atatürk Kent meydanında 25 Mayıs 2018 Cuma günü saat 14.00'da açılışı gerçekleştirilecek olan kitap fuarı ile yazarlar ve yayınevleri Aydınlı kitapseverler ile bir araya gelecek. Fuara yaklaşık 100'e yakın yayınevinin stant açması beklenirken, bir çok yazar ve şairin okurları ile buluşması bekleniyor. Aydın Kitap Fuarı 03 Haziran 2018 tarihine kadar, sabah 10.00 ve akşam 22.00 saatleri arasında gezilebilecek. Aydın'da ilk kez düzenlenecek kitap fuarı ile yazarlar ve yayınevleri kitapseverlerle bir araya gelecek.


Oynayanlar: Tolga İskit, Ayşe Tunaboylu, Cenk Dost Verdi, Efe Ünal, Merve Dağlı, Yasemin Ertorun, Burak Üzen, Sercan Dede. Yolcu Tiyatro, Paris doğumlu oyun yazarı, ressam, şair, yönetmen ve film yapımcısı Roland Topor'un Joko'nun Doğum Günü adlı sürreal eserini sahneye taşıyor. Sistemin insan bedenini ve aklını kontrol altına alma hırsını, ezen-ezilen ilişkisi üzerinden, kara mizah yoluyla, su deposunda çalışan Joko adlı bir işçinin başından geçenler çevresinde anlatan oyunda grotesk öğeler kullanılarak gerçeküstü bir rüya tasarlanmıştır. Yüksek performans gerektiren hareket tasarımı ile projection mapping birleştirilerek sahnelenen, gerçeküstü bir absürt komedi. İnsanın başkalarını sırtında taşımayı kabul etmesiyle başlayan benliğini kaybetme hikayesini, acı çekme ve çektirme ekseninde ortaya koyuyor.


TESAK Perşembe Edebiyat Konuşmaları bu sezonun yeni söyleşi dizisi. Her biri alanında uzman akademisyen, yazar, şair, tiyatrocu, felsefeci, editör, çevirmen ve araştırmacıların katılımıyla gerçekleşecek olan söyleşilerde her hafta bir edebiyat eserinin metin çözümlemesi, açıklama ve yorumlamalarla ele alınacak. Konuşmacıların seçtiği eserler arasında Fatma Aliye Hanım'dan Rimbaud'ya, Behçet Necatigil'den Lucretius'a, Bertolt Brecht'ten Oktay Rıfat'a, Leyla Erbil'den John Berger'a kadar edebiyatın usta yazar ve şairlerinin eserleri yer alıyor. 2017-2018 etkinlik sezonunda, Kasım-Mayıs ayları boyunca, her Perşembe saat 18.30'da TESAK'ta edebiyatla buluşacağız. Not: TESAK Konferans Salonu, 120 kişilik yer sayısıyla sınırlıdır.


Halis Kurtça Çocuk Kültür Merkezi'nde Uykudan Önce Sinema geceleri devam ediyor. Küçük dostlarımızı Perşembe akşamları, sinema tarihinin önemli çocuk filmlerini izlemek üzere merkezimize davet ediyoruz. Aynanın cevabı elbette, kısa bir süre sonra kraliçenin kibrinin kurbanı olacak rakibi Pamuk Prenses'tir. Filmin temel aldığı Grimm Kardeşler'in klasik masalındaki gibi, bu sihirli ve bazen korkutucu dünya sizi bir anda içine alır. Yine de o tarihte Hollywood'da, Walt Disney'nin bu ilk uzun metraj çizgi film girişimi çılgınlık sayılmıştı.


Caz ile ortaokul yıllarında ilgilenmeye başlayan Su İdil, Durul Gence ile birlikte çalıştı. Sibel Köse'nin vokal sınıfında yer aldı ve Dante Luciani, Bogdan Holownia gibi isimlerle çalıştı. 2010 yılında 6. Nardis Genç Caz Vokal Yarışması'nda Polonya Pulawy eğitim bursunu kazandı. Mart 2015'te yeniden katıldığı Nardis Genç Caz Vokal Yarışması'nda 4 özel ödüle layık görüldü. Çok değerli müzisyenlerle caz ağırlıklı olmak üzere R&B, funk, soul tarzlarda şarkı söylemeye devam Su İdil, caz standartlarından oluşan bir repertuvarla sahnede olacak. Temsil tarihinden bir ay önce satışa sunulan biletler, Yeldeğirmeni Sanat gişesinden temin edilebilir. Yeldeğirmeni Sanat gişesi, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe günleri 13.00-21.00, Cuma, Cumartesi ve Pazar günleri ise 10.00-21.00 saatleri arasında hizmet vermektedir.


Rüyalarımıza gitmeden önceki saatlerde, tiyatrocular olarak, sizlerle ve çocuklarınızla düşlerimizi paylaşmak istedik. Düşlerimizi çoğaltalım ve ilham dolarak uyanalım yeni sabahlara... Güzel oyunlar izleyip, güzel gerçekler hayal edelim çocuklar ve anne babalar olarak, tiyatrolarla birlikte! Oynayanlar: Selver Çavuş, Sena Yapar, Beyza Candemir, Büşra Korkmaz, Öykü Orhan, Diren Durgun, Gizem Özgün, Vedat Sezer, Nevzat Süs. Çocuk ve anne ilişkisi yeryüzündeki ilişkilerin en değerlisidir. Fakat çocuğu büyütmek, başka bir özveri serüvenidir. Çocuğa verilen emek, bir anlamda annelikten daha yüce bir duruma gelebiliyor. Bertolt Brecht'in Kafkas Tebeşir Dairesi'den düzenlediğimiz bu oyun, aynı zamanda klasik bir eserin çocuklara gösterilmesi niteliğini taşıyor.