Zerrin Saral'ın Aralık 2022'de Vacilando Kitap etiketiyle yayımlanan ve Ocak 2023 de 2. baskısını yapan ilk öykü kitabı Küçük Kırık Çizgiler üzerine keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. Şiir beslenmeyi sevdiğim, edebi türlerin başında geliyor. Beni dinlendirdiğini, sakinleştirdiğini düşünüyorum. Kısacası kopamıyor, okumaktan ve yazmaktan kendimi alamıyorum. Öyküyü zaman ve eylem açısından daha dinamik buluyorum. Bir öykünün nasıl yazıldığı konusu, her yazara göre değişkenlik gösterir, gösteriyordur. Birbirini tutmayan farklı tarifler. Yazılan her öykü; yazılma zamanına, duygu yoğunluğuna, yarattığımız kurmaca evrenine göre farklılıklar barındırır. Bildiğim acele etmeden yazdığım. Metne ve kendime zaman tanımayı önemsiyorum. Öyküde söz nereye kadar uzar, nerede biter bunu da önemsiyorum. Burada sözünü ettiğimiz dar alan, tekrar sahnelerden kaçınma, nedensellik, duyumsatma, gösterme, somutlama. Sözcükleri farklı yerlerde, farklı zamanlarda eksilterek kullanmayı seviyorum. An'ları göstermek sonra uzaklaşmak. Öyküde zamanı kısa tutmak, durdurmak ya da dondurmak ve orada bir süre oyalanmak. Bir duygunun zihnimde yarattığı meseleyi kurma, inşa etme halleri; kimi zaman kaygıyla kimi zaman yol yenisi bir hevesle... Okumaktan keyif aldığım metinler gibi yazabilmeyi hayal ediyorum. Farklı anlatıcılar kullanmak, yazma eylemi açısından ihtisas meselesi midir, değil midir bilemiyorum. Ben sadece karakterlerin kendilerini en iyi ortaya koyacağı anlatıcıyı bulmaya çabalıyorum. Gerektiğinde farklı denemeler yapıyor ve içime sinen anlatıcıyı seçiyorum. Duyumsamayı göz ardı edemiyorum yazarken. Yazdığım karakterleri tanımadan da yazma riskini göze alamıyorum. Sanırım bu yüzden derin bir bağ kuruyor, hikayenin içinde dönüp dolaşıyorum, bitti diyene dek. Bitti, demek benim için çok kolay olmuyor. Öykü kişilerine ve kendime zaman tanıyorum. Onların meselesine, davalarına, yaşamda var olma nedenlerine eğiliyor, birlikte vakit geçiriyor, onları aklımda tutuyorum bir şekilde. İşin en zor kısmı bu sanırım. Önce kendimi ikna etmem gerekiyor aslında. Buna inandığımda öykü okurla buluşuyor, değilse bir klasör içinde beklemeye devam ediyor. Edebiyat dünyasına ne için geldiğimi değil de neden yazdığımı sorduğum oluyor. Bu soruyu kendime sorma üslubum da zaman zaman değişebiliyor. Kendimi hırpaladığım oluyor. Sanırım konuşarak anlatamayacağıma inandığım noktada yazmayı tercih ediyorum. Evet, psikanalitik tahlillere yazınsal olarak yöneldiğim tespitiniz doğru. Yoğun okumalar yaptığım bir alan edebiyat sosyolojisi, psikoloji. Sözünü ettiğiniz Güneşe Çıkmak İstiyorum ve Aklımda Kalan adlı iki öyküde de karakterlerin duygu durumlarının öne çıkıyor. Aynı zamanda bilinç akışıyla yol alan öyküler. Olay örgüsüyle birlikte öykü kahramanlarının psikolojisi üzerinden kurgunun görünürlüğü bir nebze artıyor. Bu yaratım sürecine dahil olan bir duygu. Yazma esnasında varlık gösteriyor. Her öykünün yazarla arasında gelişen mesafe değişebiliyor. Bu belki de karakterlerle geçirdiğim zamandan kaynaklı. Sanatın farklı dallarından beslenmeyi ve edebiyata yedirmeyi seviyorum. Resim, ruhumu dinlendiren, dinginleştiren, görme açımı yineleyen, yenileyen başka bir alan. Edebiyat gibi o da çok fazla boşluk kabul etmiyor. Bu anlamda yazma eylemine benzediğini söyleyebilirim. Kahve ve çini mürekkeple yaptığım çalışmalar sayıca daha fazla. Resme beni başlatan, sanat tarihini sevdiren Melike Küçüksu hocama da buradan sevgilerimi yolluyorum. Bu oldukça derin, derin olduğu kadar da sıkıntılı bir konu. Öncelikle birey olarak üstümüze düşen sorumlulukların farkına varma/farkında olarak yaşama bilincini geliştirmenin önemini kavramamız gerekiyor. Öncelikle okullardan başlamalı küçük yaşlardan itibaren, müfredat da külliyen değişmeli. Konuyla ilgili daha fazla konuşursam söyleşi tatsız bir hale gelebilir. Toplumla düştüğümüz uçurumun/uyumsuzluğun tüm sanat dallarına sirayet etmesi bu yüzden. İlk kitap acemiliği taşımayan yetkin öyküleriniz olduğunu, kitabınızı farklı zamanlarda birkaç kez daha okuyacağımı, yeni çalışmalarınızı merakla beklediğimi söyleyerek size teşekkür ederim. Son olarak aşağıdaki eksik cümleleri tamamlamanızı rica ediyorum. Hoşça kalın! Yalnızlık... Yalnızlık, hapsolmuş küpelerden ayrılmayan o küçük vidalara uzanan parmaklar gibi baştan yoklanmalıydı, ben de öyle yaptım. Ne kadar delik o kadar küpe, ne kadar küpe o kadar yalnızlık, diye bağırdım. Kadın... Sözlerin bittiği zamanları kadınlar şipşak anlar doktor. Alizarin... İçim, alizarin kırmızısı volanlı elbiseye uzanmıştı, sonra ellerim. Ebepapazı... Gelmişime geçmişime ebepapazı bir küfür savursa daha iyi. Küçük Kırık Çizgiler'i özümseyerek hazırladığınız derinlikli sorular için size ve Aksi Sanat'a sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. lopez tnaflixBlack ggay mann maan seex whiteLaurie vargas drpping cumshotPleawsure isand cinema st.


1928 yılında ilk kez yayınlanan kitap 1930 ve 1960 filmleriyle beyaz perdeye de uyarlanmıştır. Mavi Melek veya diğer adıyla Profesör Unrat Heinrich Mann'ın başeseridir ve Almanya'nın büyük toplumsal çalkantılı yıllarından, Nazi faşizminden payını almış, ünlü 10 Mayıs 1933 Kitap Yakımı'nda Alman ruhuna aykırı bulunduğu için yakılmış kitaplardandır. Heinrich Mann ve onun gibi bir yazar olan Nobel ödüllü kardeşi Thomas Mann'ın sürgünde bir ömürleri olmuş ve ikisi de edebiyat dünyasında büyük izler bırakmışlardır. Romanın kahramanı Immanuel Raat 26 yıl boyu aynı sınıfta, sinsi yüzlere Latince ve Yunanca dersleri veren despot bir edebiyat profesörüdür. Kölelere, işçilere, aşağı sınıfa, düşmana nasıl davranılır ona sorulmalıdır. Katı disiplinin dışına çıkan hiç kimseye tahammül edemiyordur öyle ki kargalara kızıp onları bile öğrencilerini cezalandırdığı gibi bir kafese koymakla tehdit etmektedir. Ne varki yönetici sınıfından olduğunu öğrencilerine bir türlü benimsetememiştir üstelik öğrencileri ona başka bir isim uydurmuş, onu Unrat yani çöp diye anmaktadırlar. Okuldaki tüm öğrenciler onu nerede görseler Havada çöp kokusu var diye dalga geçerler. Unrat ise o seslerin kaynağını bulup öfkeyle her birisini suç aşamasında enselemek, cezalarını vermek istemektedir. Kentin en eski lise mezunlarının bile onun asıl adını unutup Unrat diye bildikleri Profesör Raat, despotizmini korumak için çabalarını sürdürmekte iken dansçı/şarkıcı Rosa ile tanışmanın bir yolunu bulmayı düşünür, şarkıcılara da ahlaki bir ders vermek gereklidir. Lochmann kendi kendine: O sefil biliyor. Şimdi dönüp eve gideceğim, çatı aralığına tırmanacağım, tüfeği kalbime doğrultacağım. Aşağıda Dora piyano çalıyor olacak. Söylediği o küçük şarkı yukarıya uçuşacak ve kanatlarının tozu ölümümün içine dek ışıldayacak diye düşündü. Unrat, onu artık görmezden gelen ona ahlaki çöp olarak bakan ve aforoz eden bu topluma acımakta ise de evlilikleri boyunca başka bir dünya kurmanın eğlence dolu alternatif yolları gözükmüştür. Ancak Rosa'nın Unrat'ı aşkla sevmesi, ona Yunanca öğrenmekten bile daha zor gelmektedir. Zamanla sıkıcılaşan rutin hayatlarında küçük birlikteliklerle başlattıkları kutlamalar dilden dile yayılıverir ve Rosa Mavi Melek'ten sonra yeniden şehrin yıldızı olur. Unrat ve Rosa'nın evi yüksek sosyetenin her türlü utanç veren ahlaksızlığın, laubali eğlencenin merkezi haline dönüşmüştür. Ancak Unrat'a göre bu bir zaferdir, enselemek istediği tüm öğrencileri gibi öteki üst sınıf ya da alt sınıf tüm düşkün zaaflı insanları ele geçirmenin büyük bir zaferidir. Unrat, kumarda servetlerini kaybedenlerin, uygunsuz ilişkileri açığa çıkanların itibarları kayboldukça bundan büyük bir keyif alarak takma adını ilk defa kanıksamaya başlamıştır. Romanın finali okurun beklediği üzere bir felaket ile biter. Unrat daha da despot ve güçlü hale gelmiş, profesörün içindeki anarşist kişilik iyice dışa vurmuştur ve kalabalıklar içinde Ben gerçek bir çöpüm. diyerek adeta delirmiş gibi dolaşmaya başlar. Keşke daha güçlü olsaydı, dileği budur, daha güçlü olsa belki de mutlu olur, yasakladığı halde Lochmann'ın berbat sözlü şarkısını farkında olmadan yeniden söyleyiveren Rosa'ya başkalarının sarıldığının hayali bile hala onu çıldırtmaktadır.


Samandağ Dayanışma Evleri ve Barbarları Beklerken Sanat Kolektifi'nin ortaklaşa düzenlediği Harbiye Mahallesi Dayanışma Şenliği 6 ve 7 Temmuz tarihlerinde gerçekleşti. Kahramanmaraş Merkezli 6-20 Şubat deprem sürecinden sonra kültürel hafızanın yeniden ayağa kalkması için mahalle dayanışma şenlikleri düzenleme kararı alan Samandağ Dayanışma Evleri ve Barbarları Beklerken Sanat Kolektifi 6-7 Temmuz tarihleri arasında sanat, kültür, hukuk, kadın ve çocuk temalı etkinlikler düzenledi.


Yolunuz Didim'e düşerse Apollon Tapınağı, özellikle günbatımına doğru sizi kendine çeker. Bu antik ibadet yerinde kehanetler havada uçuşurken kitapların dünyasında gezinmek isteyebilirsiniz. Ne de olsa tarihin ipuçlarını veren her yer, okuma isteği uyandırır. Bu akşam saatlerinde bir şeyler yemek, içmek ya da sadece yürümek için Didim Altınkum Sahili'ne gittiğinizde, günümüzde birçok sahil beldesinde rastlanmayan oranda canlı müzik olarak türkülerin çalındığı mekanların önünden geçersiniz. Bazı yerlerde de turistler için çalınan 80'li 90'lı yılların yabancı pop şarkıları yürüyüşünüze eşlik eder. Gençler rock müzik çalınan yerleri doldurmuştur. Her şeyden öte Didim Altınkum geceleri sokak müzisyenleriyle sizi büyüler. Ve tüm bu kalabalık arasında halkla adeta el ele duran kitaplar dikkatinizi çeker. Deniz kokan bu uzun stantta oturan uzun beyaz saçlı bir adam kitaplara yaklaşan herkesle ilgilenir, konuşur, önerilerde bulunur. Bu kişi Hayri Kandemir'dir. Uzun yıllardır Didim Belediyesi'nin öncülüğünde gerçekleştirilen Altınkum Yazarlar Festivali'nin mimarı, yazar Hayri Kandemir. Hayri Kandemir, İzmir'de Ezgi Kitabevi'nden bu güzel sahil beldesi Didim'i, kitap serüvenini, ve Altınkum Yazarlar Festivali'nin doğuşunu Mona Kitap tarafından yayınlanan 'Didim'in Misafirleri' adlı anı kitabında anlatır. Ozan Yayıncılık tarafından yayınlanan 'İlk Aşk Son Umut' adlı romanındaysa aşk ekseninde Kurtuluş Savaşı'ndan günümüze bir Türkiye panoraması çizer. Gerçek karakterlerden yola çıkılarak yazılmış bu kitabı da yaşamında tanık olduğu ve yaşadığı ülkenin tanıklıklarıyla iç içe geçen bir kurgudur. Ve Mona Kitap tarafından yayınlanan 'Efsaneler Ölmez'... Kitabın kapağında İnsanları öldürebilirsiniz ama düşüncelerini asla... cümlesi yer almaktadır. 78'li olan Hayri Kandemir, kitabında Şili ve Türkiye ekseninde 68 kuşağından yola çıkıyor. Santiago'dan Didim'e uzanan romanında aşk yine etkisini gösteriyor. Belirttiğim gibi anlatılan sadece kadın ve erkek arasında aşk değildir. Mona Kitap tarafından yayınlanacak yeni kitabı 'Yıllar Sonra' yine Didim ekseninde ilerliyor ancak bu eksene mübadele biçim veriyor. Altınkum Yazarlar Festivali mimarı, yazar Hayri Kandemir ile Aksi Sanat okurları için yaptığım röportaj ile sizleri baş başa bırakıyorum. Kırıkkale Ankara, gençlik yıllarının en zor olduğu yer. Düşünsel açıdan çiçekler açar mı? Çok az açar. Açtı mı da hiç solmuyor. O dönemdeki düşünsel arkadaşlarım, olduğu gibi hala dimdik duruyor ve eğilmiyorlar. Az da olsalar mücadeleye devam ediyorlar. Umutsuzluğa da kapılmıyorlar. Kırıkkale öyle bir yer. İzmir'e ilk geldiğimde Konak'ta Maksim Gazinosu vardı. Orada bir okulun gecesine ailecek gittik. Dans edildi. Bir dansöz çıktı. Kadın meta olarak kullanılmaz diyerek tepki gösterdim. Yanımdaki arkadaşlar, Boşver, bak keyfine dedi. Sonra yumaşadım ve şöyle dedim: Bu bir Ankara düğününde olacak, parçalarlar, kurşun yağar. Bizim oranın solcusu, buranın sosyal demokratı bile değil, diye düşündüm. İzmir'e bakış açım oydu. İzmir'in geniş yelpazesi düşünsel, sosyal yaşam şeklinde gerçekten yıllar önce beni o şekilde kabul etti. İlk zamanlar biraz havası, suyu falan derler ama hiç de öyle değil. Öyle bir içine çekiyor ki, bir daha bırakmıyor. O gün bugündür bu bölgede kaldım. Didim'e ilk kez, oturduğum yazlığı görmek için gelmiştim. Sonra da Datça'da Can Baba'nın yanına gitmiştim. Can Baba orada bir sergi ayarlamak istiyordu. Can Baba'ya, Burası çok uzak, virajlı bir yolu var dedim. Dönüşte yeniden Didim'e geldim. Sahili beni büyüledi. Didim aşığıyım. Otuz beş yıl önce her şey bakir, daha güzeldi sanırım. Girişteki emekli sandığı vakıf binası duruyordu. Giriş biraz daha yüksekti. Yapılaşmadan dolayı bir yandan üzülüyorsun, bir yandan da turizme açılacağı için bunların olmasını doğal karşılıyorsun. Bizim gençliğimizde Şili'deki Allende dönemi maalesef faşist bir cunta tarafından yıkılmıştı. Şili'yi iyi takip ediyor, Şili devrimcilerini, neler yaptıklarını, hangi işkencelerden geçtiklerini biliyorduk. Türkiye de çok benziyordu, bu beni çok etkiliyordu. Yıllar sonra kafamın içinde hep vardı; yazmalıyım ama nasıl başlayacağım? Başlayınca devam etti. Aslında kitabın başlangıcı farklıydı ama sonradan suyun akışını durduramıyorsunuz. Kitabın akışı da o şekilde gelişti. Gerçek kişilerden yola çıkarak karakterleri oluşturdum. Atilla Sarp, Nihat Behram'dan gerekli bilgileri alarak, Türkiye konseptinde yıllarca okuduğumuz, bildiğimiz 68 devrimcilerini Şili devrimcileri ile buluşturarak yazdım. Ricardo ile Valentina, Türkiye gezisindeki kazada ölünce hayatta kalan küçük oğulları Sebastian sonraki ismiyle Deniz, bir ailenin kimseye haber vermeden kendisini götürmesiyle yeni bir yaşama adım atıyor. Deniz'in hayatına gerçek kişiliğinizle siz de dahil oluyorsunuz. Romanın büyüsünü bozmadan Deniz'i biraz okurlarımıza tanıtalım. Karakterlerin yüzde 95'i gerçek. Deniz de aslında gerçek ama birkaç rolde. Kimlerin karakterine büründüğünü ben biliyorum. Ricardo ve Valentina kurgudur. Ancak benzer olaylar olmuş. Oteller, Ankara'daki karşılama, Fidel Castro'nun konuşması gerçek. Denizlerin bölümü gerçek. O bölüme Nihat Behram'dan izin alarak yer verdim. Yazmış bu insanlar, kolay kolay bu izni vermezler. Aynı yayınevindeydim, samimiydim. Hala izin belgesi bendedir. Ama bir Victor Jara, Şili'deki işkenceler hepsi tarihteki yerini aldı. Bu romanı yazarken Şili'ye gönderip hediye etmek istedim. O dönemde kazanan şu andaki devlet başkanı var. Kafamda hala var. Amerika'da yaşayan bir arkadaşım kitabı İngilizce'ye çevirelim dedi ama sonuç alamadım. Şu anda beklemede, bu sene tekrar konuşacağım. Kitabı Şili devlet başkanına göndermek istiyorum. Şimdi şöyle; ilkokul dördüncü sınıfdayken sanırım, okullarda slayt gösterileri yapılırdı. Neler yapılırdı? Hacivat ve Karagöz, Kurtuluş Savaşı'ndan bazı bölümler... O görselleri hiç unutmuyoruz. Gözümüzün önünden gitmiyor, etkilenmişiz. Onu düşünerek Dikili'deki yapılan festivallere gittiğimde Aziz Nesin'i gördüm, Uğur Mumcu'yu gördüm, etkilendim. Muzaffer İzgü ile de İzmir'de samimiydim. İlk davet ettiğim yazardır. Didim'e geldiğinde Burada bir potansiyel var. Sen davet et, her yıl gelirim dedi. 26 yıl sürekli geldi. Ölmeden iki ay önce de gelmişti. Yıllardır başlattığımız yolda gidiyoruz. O yolu bırakmadık, çünkü istikrarlılık önemliydi. Yazarlar festivali dediğimde bir yazar, Yazarların festivali olur mu? dedi. Ne demek, dedim. Karpuzun, armudun, elmanın festivali var, yazarların niye festivali olmasın? O yazar ağabeyim sonra, Kutluyorum seni, başardın dedi. Düşünün; okuyucu hayal ettiği bir yazarla karşı karşıya geliyor. Elini uzatıyor. Merhaba diyor. Kitabını imzalatıyor. Tüm bunlar da halka açık bir yerde. Örneğin Ediz Hun geldi. İnsanlar çok ilgi gösterdi. Okumayan insanlar bile kitaplarla iç içeydi. Görsem tabi ki kimseye ihtiyaç duymadan yazarım. Ama görme kaybı yaşasam da bende bir hayal gücü var. Kurgu daha da yükseliyor. Önceden de vardı. Şimdi teknoloji ilerledi. Whatssup üzerinden Adana'daki bir arkadaşınla da konuşarak kitabını günlerce yazdırabilirsin. Çocukluk arkadaşım Aynur Zeyrek, şu süreçte yeni kitabımı yazarken yardımcı oldu. Çok zorlanmıyorum. Ama tabi ki kendim yazsam, anında düzeltmelerimi yaparım. Biraz zaman kaybı oluyor ama yapıyorum. Didim'in Misafileri kitabım anı kitabıydı. Yazma hikayesi zaten böyle başladı. Lise yıllarından çok değer verdiğim bir arkadaşım vardı, Erzurum'da okuyordu. Lise yıllarında evlenmişti. Dertleşirdi benimle. O kitabımın da çıkış noktası bu arkadaşım; Yılmaz. İlk atandığı yere giderken kazada öldü. O, hep içimde kaldı. Kitabın akışı onun düğününden başladı. Bazen kurguladığınız gibi gitmiyor. Ankara'dan İzmir'e yıllarca gelip giderken Polatlı'da topçu okulunu görürdüm. Orada aklıma gelirdi; Kurtuluş Savaşı... Biz yedi, sekiz saat bir yolculuğa zor dayanıyoruz, o insanlar aç, susuz yıllarca nasıl başarmış? Diye. Aklıma bunlar geldi. İzmir'de otobüsün içindeyken kitap bir başladı... Bu kitaptaki bazı karakterler de gerçek. Yazarken karakterleri gerçek kişilerden yola çıkarak oluşturuyorum. Her şehirde, sahil yerlerinde oraya aşık olanlar insanlar var. Ben de Didim'e aşığım. Buraya yıllarımı da verdim. Denizini seviyorum, kumunu seviyorum, insanını seviyorum, güneşini seviyorum. Didim'de rahat nefes alıyorum. Başlangıçta başka bir kurguydu ama Didim ile ilgili araştırmalarım sonucunda bazı şeylere kendim de inanamadım. Bu kadar yaşadığım halde, etkinlikler yaptığım halde neler bilmiyormuşum... dedim kendime. Yeni romanımda Didim'e ilk yerleşenlerden, giden Rumlardan bahsettim. Şu anda kullandığımız caminin kilise, kültür evinin papazın evi olduğunu, o taşları kimlerin getirip koyduğunu, her kapının önünde hala onlardan kalan kuyuları anlatıyorum. Kitabımın baş karakteri burada Yoran Köyü'nde doğan bir kız çocuğu Güneş. Güneş de 68 kuşağından. Yoran Köyü'ndeki sosyal yaşamı, tarlaları biraz Güneş'ten öğreniyoruz. Didim'in turizme açılması, gelişimi, festivallarin oluşumuna yer verdim. Güneş, öğretmen okulunu kazanınca buradan gidiyor. Ben de karakter olarak bu romanda da varım. Yaşayanlar için özellikle gerçekten büyük bir acı. Bir gecede her şeylerini kaybettiler. Yeniden ayakta durabilenler var, duramayanlar var. Anne babayı kaybetmiş çocuklar, çocuklarını kaybetmiş anne babalar... Özel okulda okuyan bir çocuk bir anda yoksulluğa düştü. Hayat sıfırladı. Nasıl adapte olurlar? Bilemiyorum. Tabi ki ilkönce insanların sağlıklı koşullarda barınma, yeme içme gibi temel ihtiyaçları karşılanıyor. Ama okunan her kitap, yaraları iyileştirmede tabi ki katkı koyar ki bu anlamda da deprem bölgesinde özveriyle çalışmalar yürüten gönüllüler var. Elbistan'dan bir kız, geçen sene benim kitabımı almıştı. Aradı, Üniversite öğrencilerinin ihtiyacı var, kitap gönderebilir misiniz? diye sordu. Arkadaşları aradım, birkaç koli kitap hediye ettik. Okumaları gerekiyor ama toplum maalesef az okuyor. Teknolojinin hızlı ilerleyişi ve bu sosyal yaşamda gittikçe daha az okuyorlar.


Şair ve felsefeci Şerif Fatih, kendisine ait Youtube kanalında sanat kuramının en önemli konularından biri olan Poetika kavramı üzerine konuştu. Şiirin, her dönemde ana akımdan kopup kırılma yaratan şairlerin varlığıyla yeni bir tür gibi farklı biçim, biçem ve poetik anlayışlarla yorumlanıp yeniden kurulduğunu belirten Şerif Fatih; edebiyatın kuramsal yönüyle alakalı; Aristoteles'in Poetika eserinin Batı edebiyatı ve sanatındaki ilk sistematik metin olarak bilindiğini söyledi. Aristoteles, kitabında şiirin yanı sıra tragedyalarında özelliklerinden bahseder ve hocası Platon'un görüşlerine bir cevap niteliğinde daha çok taklit ve mimesis kavramlarıyla yaratıcı olma yetisini bağdaştırır. Aristoteles'ten sonra şair ve yazarlar; ortaya koydukları kuramsal metinlerde genellikle edebiyatı diğer disiplinlerin bir destekleyicisi veya nesnesi olarak değerlendirdiler. Bu anlamda edebi metinlere kural koyulması ve edebi metinlerden kural üretilmesi konuları edebiyat çevreleri tarafından bugün de tartışılmakta. Şair ve Felsefeci Şerif Fatih, Youtube kanalında edebiyat, sanat, kişisel gelişim, felsefe alanlarında içerik paylaşmaktadır. Şerif Fatih'in Poetika Nedir? adlı konuşmasına aşağıdaki linkten ulaşabilir ve Youtube kanalına abone olarak içerikleri takip edebilirsiniz.


Aslında bu yazının bir amacı olarak ilerleyen kısımda kitabı tanıtacağım ancak tarihe yön veren müziğin gücüyle söze başlamalı... 1942'de II. Dünya Savaşının tam ortasında Nazilere inat gümbür gümbür çalan o orkestradan bahsetmeli elbette. Hitler'in St. Petersburg kentini yeryüzünden silin! emriyle Almanların dört bir yanını işgal ettiği, diğer adıyla Leningrad'da bestelenen direniş senfonisine yani 7. Senfoni'ye, öteki adıyla Leningrad Senfonisi'ne değinmeli elbette. 20. yüzyılın en önemli büyük bestecisi Dimitri Şostakoviç, kentin etrafı kuşatıldığı günlerde kentten ayrılmak istemez Şimdiye kadar barışçıl çalışmayı biliyordum ama şimdi silahlanmaya hazırım diyerek, Kızıl Ordu'ya katılmak ister ancak bu isteği görme yeteneğinin zayıflığı sebebi ile reddedilir, orduya katılması yerine 'İtfaiye Görevlisi' olması sağlanır. O sebeple 20 Temmuz 1942'de ünlü 'Time' dergisine kapak olmuş, kapakta 'İtfaiyeci Soştakoviç' başlığıyla yer almıştır. Şostakoviç bir itfaiyeci olarak siper kazar, ders verdiği konservatuarın çatısından yangın gözlemciliği yapar, hatta öyle ki onun için 'Dört Gözlü Yarasa' denilir. Elimdeki yeni baskısı olmayan bu kitap Pencere Yayınlarından 1992'de çıkan Solomon Volkov'un yazdığı Şostakoviç'in Anıları-Tanıklık Tutanağı kitabı. Kitapta Volkov'un Şostakoviç'ten tanıklık ettiği bir çok anıyı, derin analiz ve değerlendirmelerini okuma şansı buluyoruz. Besteci ile sık sık buluşarak kitabı ortaya koyan, ateşli bir Şostakoviç hayranı olan Volkov'un kişisel yorumları da var. Yazdıklarının ne kadar doğru olduğunu saptamak pek mümkün değil. Batılı yorumcular yansıtılanların büyük oranda doğru olduğunu düşünürken bazı yorumcular ise Volkov'un kendi düşüncelerine fazlaca yer verdiğini düşünmektedir. Şostakoviç ise bu konuda Bir insan ve bir sanatçı olarak bana ilişkin tüm gerçeği müziğimi izleyerek bulabilirsiniz. diye yazmıştı. Pek bilinmeyen bir not olarak Şostakoviç yıllarca kafasında bir şarapnelle yaşadığını farkeder, doktorun parçayı çıkartalım isteğini reddeder çünkü belki de birçok bestesinin kaynağı kafasında dönen o uğuldamadır. Şostakoviç, muktedirlere efendimcilik yapılmasına hayli kızmaktadır; Stalin'e, bir gecede 3 ayrı şef değiştirerek nasıl plak hazırlanılıp sabaha teslim edildiğini anlatır. Stalin ölü bulunduğunda pikabında Şostakoviç'in de arkadaşı olan ünlü piyanist Yudina'nın o gece plak için çaldığı Mozart'ın 23 no'lu piyano konçertosu kaydının olduğu görülmüşür. Yasaklanan Lady Macbeth eserinden sonra 37 gün süren bir turne olarak 23 konser verdikleri Türkiye ziyaretinde, Atatürk'ün davetlerinde zorunlu olarak nasıl jaketatay giymeyi öğrendiğini ve döndükten sonra bu kıyafetiyle biraz hava attığını da öğreniriz. Daha sonradan geziyi şöyle değerlendirmiştir. Olağan üstü bir geziydi; bir ay yedi günlüğüne Türkiye'deydik. Ülkenin ekonomik ve kültürel düzeyinin yükselmesine hepimiz tanık olduk, Türk sanatçılarla ve vatandaşlarla tanıştık, karşılığında biz de onlara Sovyet kültüründeki başarıları gösterdik'' der. Türkiye ziyaretinde bir röportajda ise özet olarak Ülkenizde müzik kampanyaları yapın, kendi öz halk müziğinizi çalışın der. Volkov'un Tanıklık Tutanağındaki sayfalarda Şostakoviç'in ortaya koyduğu eserleriyle ilgili tepkilere, kendi görüşlerine; librettolara, Kızıl Beethoven'lara, Glinko operasına, Burun operasına; film müziklerine, taklitçi bestecilere, Ecinniler'in yayınlanmayan bölümü gibi sayısız itiraz ettiği ya da övgüyle bahsettiğini konuya da rastlarız. Onun özellikle Rus edebiyatından sayısız isimle ilgili anı ve örneklemelerini okuruz. Bana bir yazar üstüne tez yaz deseler Çehov'u seçerdim diyor bir yerde Şostakoviç. Eserlerinde büyük oranda halk edebiyatından beslendiğini anlıyoruz ve özellikle genç müzisyenlere de bunu tavsiye ettiğini... Esinlendiği, müziğiyle yeniden anlattığı edebiyat isimlerinden bazılarını listelemeyi uygun buldum, onca eserinde adı geçen yazar ve şair isimlerini gördükçe bu üstün yetenekli büyük besteciyi daha da merak edip eserlerine ilgi duymamak elde değil. Bestelediği 15 senfonin yanı sıra, kitabın sonunda edebiyat ile bağ kurduğu belli eser isimlerinden bazıları şöyle listelenmişti: Opus 20, Pervoe Maya-Kirsanov şiiri (1 Mayıs) Opus 19, Mayakovski güldürüsü. Opus 17, Bezimenski şiiri. Opus 15, Burun Operası-Gogol. Opus 21, Japon şiirleri. Opus 29, Lady Macbeth. Opus 32, Hamlet fon müziği. Opus 35, Papaz ve İşçi Balde'nin Masalı. Opus 46, Puşkin şiirleri. Opus 77, Anayurt şiiri. Opus 79, Yahudi halk şiiri. Opus 87, Lermontov şiiri. Opus 88, devrimci şairlerden 10 şiir. Opus 91, Puşkin şiiri. Opus 113, Yevtuşenko şiiri. Opus 121, Krokodil mizah dergisi. Opus 136, Dolmatovski şiiri. Opus 135, Lorca, Apolloinaire, Kuklelberger ve Rilke şiirleri. Opus 176, Ecinniler romanından Yüzbaşı Lebgadkin'in şiiri. 13. Senfoni, Babıy Yar. Bir diğer dinleme önerim; Şostakoviç'in ünlü 5. Senfonisidir, Yeşilçam filmlerindenTarkan filmlerinde kullanılmıştır. rx canada pharmacy internationalpharmacy. icu Read information now.


Birbirinden farklı sanat disiplinlerinde çalışıyor gibi görünmeme rağmen, hepsi bir bütün, çoğu kez eşzamanlı ve iç içe çalışmalar... Daha değişik bir anlatımla buna bilinç ve bilinç dışını birleştiren gerçeğin ardındaki resimsel zamanla, yazarak anlattığım dış gerçeklik zamanı diyebilirim. İki şeritli bir yol gibi. Bazen gelişte ve bazen gidişte bir yerlerdeyim. SETENAY ÖZBEK: Sorunuzu ne kadar güzel bir sözle başlayarak sordunuz. Mevlana'nın bu sözü aynı zamanda insan ilişkilerine ve insanın ilahiyle olan ilişkisine de bir çağrı niteliğinde. Bu sözü yorumlarsam insan ilahi olanla bağını kurmak ve derin bir arzuya ulaşmak için içsel bir susuzluk veya özlem hissetmektedir. Mevlana, insanın arayışında olduğu şeyi arayanın sadece insanın kendisi olmadığını, aynı zamanda ilahi olanın da insanı özlediğini ifade etmektedir. Bir sanatçı olarak ben de resimlerimi yaparken öylesine yoğunlaşıyorum ki, duyu ve aklın ötesinde bir bilgiyle asıl gerçekliğe, kaynağa yaklaştığımı hissediyorum. Bu saflaşma ve sevgi hali fırçamdan tuvalime geçiyor. Ve resim sadece benim değil ilahi olanın isteğiyle gerçekleşiyor. Resim yapmadan yaşayamam diye hissediyorum. SETENAY ÖZBEK: Hemen her zaman, bir resme başlamadan önce, düşünüp araştırdığım bir tema var. Ayrıca tema seçerken bir sanatçı, doğadan, insanlardan, hayallerden, duygulardan, deneyimlerden, kültürden, tarihten, inançtan ve daha birçok şeyden ilham alabilir. İlham almak için açık fikirli, meraklı, gözlemci ve yaratıcı olması gerekir. Resmimi yaparken tuvalimin önünde boyalarımla durup önümdeki tuvalin bembeyaz lekesiz boşluğuna dalarak, benliğimin kapılarını sonsuza kadar aralama, iç dünyama erişerek, imkansız gibi görünen tüm kalıpları yıkarak ve içimdeki o sır dolu ışığı yakalama arzusunda oluyorum. Çalışmaya tamamen doğaçlama, o an da kalarak başlıyorum. Bazen resimlerimi tamamlamak çok uzun sürebiliyor. İçsel duyumlarıma odaklanarak yeni bir farkındalık boyutunda kendimi keşfeder oluyorum. Resmin ilerlemesinden sonra bir süre üzerini örtüp bekliyorum ona hiç bakmıyorum. Tekrar çalışmaya döndüğümde nerelerini gizlemek, örtmek istediğimi, resmimdeki biçimi, kullandığım bazı renklerin diğer renklerle olan kontrast miktarlarının düşünüp nasıl bitireceğimi tasarlıyorum. İSMET YAZICI: Rengin, evrenin temel şifrelerinden biri olduğunu biliyoruz; dolayısıyla bir resme baktığımızda, karşımızda bizi farklı algı boyutlarını geçirebilecek frekanslar yumağına sahip bir kapı durur diyebiliriz galiba; zamandan ve mekandan bağımsız, bir anlamda sonsuzluğun kapısına bırakma ihtimali olan bir şeyle temas etmek gibi... Resimlerinde yarattığın tonlarla, farklı algı perdeleri yaratıyorsun diyebilir miyiz? Özellikle mavinin, kırmızının tonlarıyla atmosfer yaratmayı çok tercih ediyorsun. SETENAY ÖZBEK: Resmime doğaçlama başlamış olsam da üzerinde çalıştığım konunun gereği olan renkleri, renklerin yaratacağı etkiyi kendiliğimden sezgisel olarak biliyorum. Renklerin terapötik etkisini de ayrıca resimlerimde kullanıyorum. Bazı resimlerimde izleyeni rahatlatan, onu gördüğünde hayatının daha iyi hale gelmesi için yardımcı olan, sağaltıcı görsel bir etki olabiliyor. Resimlerim izleyenin ne kadar farkındalık sahibi olduğuyla ilgili olarak ya seviliyor ya da anlamsız bulunabiliyor. Sanatçı ve ilham, yaratıcı sürecin önemli unsurlarıdır. Sanatçı, yaratmak istediğim şeyi ortaya çıkarmak için zihinsel olarak kendiliğinden bir uyarılma hissineihtiyaç duyar. Bu uyarılma hissini, ilham olarak adlandırabiliriz. İlham, sanatçının kendine özgü üslubunu ortaya çıkarmasına ve eserlerini zenginleştirmesine yardımcı olur. Ben de yansıtmak istediğim duyguya uygun renkleri seçiyorum. Her rengin sonsuzluğa uzanan bir anlamı, bir duygusu ve müzikal olarak bir nota değeri de var. SETENAY ÖZBEK: Sanat eserleri, bireysel tercihlere ve zevklere göre farklı şekillerde değerlendirilebilir. Bu nedenle, bir sanat eserinin mükemmel olup olmadığına dair kesin bir ölçüt yoktur. Güzellik algısı da kişiden kişiye değişebilir ve nesnel bir ölçü değildir. Sanat eserleri, yaratıcısının vizyonunu, duygularını ve düşüncelerini yansıtır. Bu nedenle, her sanat eseri benzersiz ve biriciktir. Tamlık veya mükemmeliyet arayışı yerine, sanat eserlerinin özgünlüğüne ve yaratıcılığına odaklanmak daha anlamlı olabilir. Ben bizi Yaratan da mükemmelliği görüyorum. Sanat eserleri için mükemmel sözünü kullanmak istemem. İSMET YAZICI: Fransa'da yaşadığın bir anın var; günlerce uğraştığın resmin üzerine siyah boyayı atmışsın; o anın beni çok etkilemişti; buraya da aktaralım mı? Aslında estetik ve anlam yaratma üzerine çok önemli bir deneyimin diye düşünüyorum. SETENAY ÖZBEK: O yıllarda Fransa'da bir sanat kampında çalışma şansım olmuştu. Farklı ülkelerin sanatçılarını tanımak, kültürlerini anlamak ve birlikte çalışmak oldukça verimli bir etkinlikti. O günlerde de Fransa'da Türk konsolosluklarına saldırılmıştı. Ben çalışırken bir grup Fransız sanatçının Türk diyerek benim hakkımda bir şeyler konuştuğunu fark ettim ve ne demek istediklerini sordum. Olumsuz bir konuşmaydı ve politik, ayrımcı bir yanı da vardı. Bu nedenle, kızıp günlerce uğraşıp yaptığım ve bitirmek üzere olduğum resmimin üzerine, onların gözü önünde, iç güdüsel bir hareketle siyah boyayı fırlatarak döktüm. Resim bitti! İşte bana ve ülkeme saldırarak hissettirdiğiniz duygu. Utanç duymalısınız! Sizin için yaptığım resim de bu kocaman siyah leke! dedim. Sanatçı gerektiğinde bir duruma karşı korkusuzca tavır koyan, bir duygu ve düşünceyi özgürce anlatan, eleştiren kişi olur. Sadece güzel, dekoratif resim yapan biri değildir. Bir sanat eseri hem estetik hem de anlam açısından güçlü olabilir. Estetik unsurlar, bir eserin dikkat çekici ve etkileyici olmasına yardımcı olurken, anlam yaratma, eserin izleyiciler üzerinde derin bir etki bırakmasını sağlar. Ancak estetik ve anlam yaratma arasında bir denge kurmak önemlidir. Estetiği çok ön plana çıkararak anlamı yok saymak veya anlamı çok önemseyerek estetiği ihmal etmek, bir sanat eserinin etkisini azaltabilir. Ancak iyi bir sanat eseri, estetik ve anlam yaratma arasında doğru bir denge kurarak, izleyicilerde güçlü bir duygusal etki bırakabilir. Bu anı, benim için çok önemli bir olay ve çok özel bir deneyimdi. Setenay Özbek uluslararası bir sanatçı ve yazar. Setenay'ın sanat eserlerinde barış, göç, evren, doğa ve varoluş temaları vardır. Soyut dışavurumcu resimlerinde renkleri anlatımsal bir öğe olarak kullanır. Setenay Özbek, Almanya, İspanya, Fransa, İngiltere, Hollanda, Bulgaristan, Sırbistan, İsviçre, Bosna-Hersek, Mısır, Belçika gibi çeşitli ülkelerde kişisel ve karma sergiler açtı, sanatsal etkinliklere katıldı. Eserleri Almanya, Fransa, Hollanda ve Türkiye'de birçok özel sanat koleksiyonunda yer almaktadır. Resimlerinden biri 2009'tan beri Belgrad, Sırbistan'daki Çağdaş Sanat Müzesi'nin ve bir parçasıdır. 2021 yılında resimleri Devlet Doğu Sanatları Müzesi Kuzey Kafkasya Bölümü, Rusya dayet aldı. 2006 yılında Kraliyet Sanat Akademisi Londra, İngiltere'nin 238'inci Yaz Sergisi'ne katıldı. 9.000'den fazla sanat eseri arasından Lunapark ve Hasat resimleri beğenilerek seçilenler listesine konuldu. 2015 ve 2019 yılları arasında Geriş Köyü, Bodrum, Türkiye'deki atölyesinde misafir sanatçılar ve gönüllüler ile birlikte, her Pazar günü çocukların sanat eğitimine katkıda bulunarak 5 ve 10 yaşları arasındaki çocukları destekledi. Çocukların gelişimsel okuma, yazma, yaratıcılık dersleri için kolaylık sağladı ve sanat eğitimi verdi. Uluslararası PEN Yazarlar Derneği üyesi ve Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği üyesidir. Halen Bodrum, Muğla, Türkiye'deki atölyesinde çalışmalarını sürdürmektedir. whoah this blog is excellent i really like reading your posts. Keep up the great work! You recognize, lots of persons are looking round for this info,


Çağımızın vebası nedir diye sorsalar cevabınız ne olurdu? Ben hiç düşünmeden mutlu olmak derdim. Daha doğrusu mutlu olma zorunluluğu. Okuduğumuz kitaplardan izlediğimiz içeriklere yaptığımız sohbetlere kadar her yanımız mutlu olmanın formülleriyle sarılmış. Mutlu musun? İyi hissetmek için neler yapmalıyız? Serotonin salgılayan beş yiyecek,.. vs. Aslında binlerce yıldır konuşulan bir konu mutluluk. Sokrates'ten Bertrand Russell'a Budizmden Tasavvufa kadar birçok filozof ve alanın ilgilendiği bir konu olmuş. Buna rağmen hepsinin ortak ve net bir yanıtı olamamış. Peki madalyonun öteki yüzüne bir baksak ne olur? Mutsuz olmak. Bu noktada günümüz filozoflarından 1953 Almanya doğumlu Wilhelm Schmid bizi farklı bir pencereden bakmaya davet ediyor. Kitabının adı Mutsuz Olmak. Yaşam filozofu diye de anılan Schmid, felsefe eğitimi almış dünyaca tanınan bir yazar. Kitapları yirmi beşi aşkın dile çevrilmiş ve dünya çapında satışı bir milyonun üzerinde. Halen Erfurt Üniversitesinde felsefe dersleri veren yazar, Zürih'te bir hastanede felsefeyle manevi destek adında farklı bir çalışmaya da imza atmış. Felsefe ve filozof sözcükleri göz korkutmasın çünkü bu kitapta bilinmeyen terimler ya da anlaşılması güç bir anlatım yok. Herkesin anlayabileceği bir dil ve pratik örnekler var. Mutsuz Olmak, Bir Yüreklendirme alt başlığıyla on bölümden oluşuyor. Her bölüm tek bir kavrama odaklanıyor diyebiliriz. Bu kavram aslında kitabın teması ve yazar her bölümde bu temayı farklı bir başlıkta incelemiş. Okuyucu bunu rahatlıkla bulacak ve yazarın davet ettiği pencereden düşünmeye başlayacak. Yazarın yapmak istediği şey tam da bu diyebiliriz. Yazar, daha önce kendisinin de mutluluk adlı bir kitap yazdığını ama onun hayattaki en önemli şey olmadığı şerhini düştüğünü de belirterek başlıyor önsöze. Yazarın ifadesiyle mutluluk diktatörlüğü tehdidi mutsuz olmaya pek alan bırakmıyor. Mutsuz insanlar kendilerini mutsuz eden unsurların nedenlerini irdeleyemeden mutlu olma baskısı ile kendilerini suçlu hissetmekte ve nasıl mutlu olurum sorusunun peşine düşmekteler. Mutlu olamadığı için kendini suçlamakta ve bu da onu daha fazla mutsuz etmekte. Böylece kişi içine düştüğü bu kısır döngüden bir türlü kurtulamamaktadır. Schmid, bu kısır döngüden kurtulmanın yollarına dikkat çekerken mutsuzluğu kendi lehimize nasıl çevirebiliriz sorusunun cevabına odaklanıyor. Ancak mutsuzluk öyle bir his ki onu fark ettiğimiz anda birçoğumuz arkasına bakmadan kaçıp ondan kurtulmak istiyor. Bu çok normal bir davranış. Doğamız gereği bize acı veren şeylerden kaçma haz veren şeylere yönelme eğilimindeyiz. Ayrıca mutsuzluk her zaman sadece bir keyif kaçması olarak görülemeyen, ciddi bir hastalığa neden olan bir durum da olabilir: Depresyon. Adını duyunca bile bizi korkutan bir hastalık. Uzman kişilerce doğru yönlendirilmesi gereken ve bazen tedavisi uzun sürebilen bir duygu durum bozukluğu. Yazar depresyonla melankolinin birbirinden farklı şeyler olduğunu, günümüzde doktorların depresyon teşhisi koyduğu insanların birçoğunun aslında melankolik insanlar olduğunu belirtiyor. Bunun ayırt edici özelliklerini vurguluyor ve kişinin buna uygun bir yol haritası izlemesi gerektiğini savunuyor. Örneğin melankolik insanları hayata entegre etmenin en iyi yolunun melankolik müzik dinlemek olduğunu belirtiyor. Örnekler bununla sınırlı değil. Okuyucu kitabı okurken şimdiye kadar bakmadığı ya da baksa da göremediği şeyleri deneyimleme fırsatı buluyor. Bir not defterini elin altında tutmakta fayda var. Herkes, kendi kişiliğine ve yaşam tarzına en uygun olan pratikleri seçip hayatına dahil edecektir elbette. Mutsuz olmak baş edilmesi gereken bir sorun mu yoksa krizi fırsata çevirmek mümkün mü? Hayatımız dümdüz bir çizgide ilerlemediğinden inişler ve çıkışlar her zaman olacaktır. O halde mutsuz olmayı insan olmanın bir imkanı olarak görmek belki de mümkündür. Yazarın da alıntıladığı Marlene Dietrich'in şarkı sözleriyle son noktayı koyalım. Wilhelm Schmid, Mutsuz Olmak Bir Yüreklendirme, İletişim Yayınları, 92 sf. no prescription online pharmacies interpharm. pro Everything about medicine.


Macar edebiyatından bu enfes romanın kahramanı Budai'nin ve belki de onunla beraber biz okurların da aklında kalacak önemli kelime ise 'Epepe' olabilir. Söz konusu bu kelime ya da öteki kelimelere daha sonra değinmeli elbette ama bu romanı okumanın gerçekten büyük sabır istediğini ne var ki merak duygumuz biraz olsun sönmediği için sayfalar hızla ilerleyiverirken romanın hayli sürükleyici olmasının en güçlü yanlarından biri olduğunu en başta söylemeliyim. Macar yazar Ferenc Karinthy'nin 1970 yılında yazdığı Epepe birçok dile çevrilen, edebiyat çevreleri tarafından tam bir başyapıt olarak kabul edilen bir kitaptır. 1921-1992 yılları arasında yaşamış Budapeşte doğumlu yazar Ferenc Karinthy'nin babası da ünlü bir yazar olan Frigyes Karinthy. Annesi psikiyatr Aranka Böhm ise Auschwitz Kampı'nda katledilmiş. Karinthy dilbilim üstüne doktora yapmasının ardından İngilizce, Yunanca, İtalyanca, Almanca dillerinden çeviriler yapmış, roman ve tiyatro eserleri yazmış, asıl ününü Epepe ile yakalamıştır. Ünlü kitap II. Dünya Savaşı'nın ve Macaristan'da Janos Kadar diktatörlüğünün etkilerine dikkat çekmiş, yabancılaşma ve insanın kimlik arayışını absürt bir anlatımla işlemesi bakımından Kafka'nın Dava, Huxley'in Cesur Yeni Dünya'sı ve Orwell'in 1984 adlı kitaplarına benzetilmektedir.


İki aylık kültür ve edebiyat dergisi Ecinniler, 22-23. sayısını yayımladı. Bu sayının dosyasında Şili'de Saklambaç: Alejandro Zambra var. Banu Karakaş'ın konuk editörlüğünde hazırlanan dosyada, Karakaş'ın Alejandro Zambra ile gerçekleştirdiği söyleşinin yanında Armağan Ekici, Çağla Çinili, Eser Kuru, Semih Gümüş ve Yusuf Koşal'ın yazıları yer alıyor. 22-23. sayının şairleri Betül Aydın, Cihan Oğuz, Eren Şahin, Ezgi Şimşek, Fatih Bozdemir, Seçil Öztürk, Utku Fırat Özçelik ve Zarife Biliz. Bu sayının öykülerinin altında Ayşem Dur, Cem Çabuk, Fatih Selvi ve Tülay Korkmaz Devrani'nin imzaları var. Erdal Ateş, Irma Shivolashvili'den bir şiir çevirdi. Bu sayının bağımsız incelemesi ise Tuna Aksulu'ya ait.


Bugünün şiirinin görsel, somut, tematik, gazel, düzyazı şiir ve ikinci yeni tadında bir çok çeşit zenginliği taşıdığını söylemek mümkündür. Benim gözlemime gelince ülkemizde çağdaş dünya şiirine kafa tutacak kadar iyi şiirler yazılıyor. Şiir üzerine ne söylesek biraz eksik kalacak gibi. Ben de bugün çağdaş Amerikan şiirinden çeviriler de yapan biri olarak söyleyebilirim ki herkes kendi şiirini oluşturmaya çalışıyor. Sözden daha çok şiir dilinin egemen olduğu, sese önem verilmiş, dize ağırlıklı, imgeyi gözeten, anlatımcı şiire fazla yüz vermeyen şiirin müziğini duyabildiğimiz hayatla, insanla hesaplaşan şiirler bunlar. Kısacası günümüz şiiri kelime oyunlarına yenik düşmemiş, okurun kalbini hoplatan şiirleri dergilerde ve şiir kitaplarında okuduğum zaman mutlu oluyorum. İsim vermek çok da doğru gelmiyor bana nedense? Her şairin kendine ait 'poetik' bir tutumu olduğunu düşünüyorum. Ayrışmalar olabiliyor, belki de doğaldır da bu. Her şairin peşinden takıldığı şairler olabilir, bu da kendi içinde doğal bir şey. Belki de şiirin olmasa bile şair doğasından gelen tatlı bir bencillik. Şair şairin kardeşi, dostu olduğu kadar kendiliğinden oluşan bir imrenme, bakın 'kıskanma! falan demiyorum, yani 'keşke bu şiiri ben yazsaydım' durumları. Ne olursa olsun sonuçta herkes bir şekilde kendi şiirini yazmaya çalışıyor. Yeter ki yazdıklarımız şiir olsun! 'Poetik farklılıklar' şiir için müthiş bir zenginlik olsa gerek. 'Siyasal eğilimler' bir şekilde yazdığınız şiirlere sızabiliyor ister istemez. Şairin yazdığı şiir kadar kişiliği, karakteri, dünya görüşü önemli değil midir? O yazılan şiir ne kadar şiir olsa da, güzel olsa da, sağlam bir örgü içinde tastamam iyi bir şiir niteliği taşısa da insan o yazan kişinin politik duruşunu da merak edebiliyor. Elbette kendi adıma sesli düşünüyorum. Elbette zorlayıcı ve samimi olduğu kadar son derece ciddi bir soru sordunuz. Aklıma hemen birkaç şair geldi böyle. Bizden de dünyadan da örneklerini biliyoruz. Genç ya da yaşlı olsun şair, ne farkeder ki? Gökyüzünde uçan bir kuş dünyaya nasıl bakıyor hep merak etmişimdir. O bir kırlangıç ya da kartal olsa da. Bir serçenin yürüyen ayakları, uçan kanatlarıyla da şiir yazabiliriz. Bir şair dostum yaş işi yaş demiştir, katılıyorum. Kuşak olayına gelince, bana göre iyi şairler siyah kuşak takarlar ve kötü şiirleri tek bir dizeyle bile yere serebilirler. Başka usta şairlerimizin çağdaşım da olsa şiirlerinden etkilenmekten korkmadan şiir yolculuğumu sürdürmeye, kendi şiirimin kendine ait iklimini oluşturmaya, kendi sesimi büyük bir sabır ve inatla bulmaya çalışıyorum. Şiir yolculuğumun hangi durağındayım bunu ben de bilmiyorum ancak kalbimdeki o sonsuz bahçenin derinliğini referans alıyorum. Yazdıklarım ve okuduklarım şiir değeri taşısın bu yetiyor.


Kentlerin depremin ardından yaşadığı toplumsal travmaya ve var oluş, hayatta kalma, hayatı sürdürme mücadelesi yakın dönem deprem gerçeği üzerinden çok daha canlı tablolarla karşımıza çıkıyor. Özellikle kadim kentlerin hem geçmişi hem de bugününe dair keskin kopuşları tarif eden bu felaket Maraş, Hatay, Adıyaman gibi kentlerin bir süredir susuz, elektriksiz yaşam mücadelesini de tarif eder oldu. Bu bağlamda yazar Erinç Büyükaşık'ın kaleme aldığı Tragedyayı Oynarken Hatay'da yaşanan felaketin izdüşümlerini, depremde sağ kalanların acıları ve kolektif travmalarını anlatmaya çalışan ilk roman olma özelliği taşıyor. Bugüne dek öyküleri ve edebiyat incelemeleriyle tanıdığımız yazar Erinç Büyükaşık'ı aynı zamanda ilk romanı Murat Ka'nın Çoğul Tarihiyle taşra-kent, gelenekle çatışma ve orta sınıfın yüzleşmelerini aktarırken kentli, beyaz yakalı bir kahraman olan Murat Ka'nın kafkaesk bir yorumla Joseph Ka göndermesi eşliğinde metropol-taşra gerilimini okura aktarıyor. Yazarın ikinci romanı Tragedyayı Oynarken ile Liman Kültür etiketiyle okurlarının karşısına çıkıyor. Büyükaşık'ın ilk romanından farklı olarak Tragedyayı Oynarken ülkenin yaşadığı deprem felaketi ardından kaleme alınmış Hatay özelinde bir felaket romanı. İlk roman Murat Ka'nın Çoğul Tarihinde Erinç Büyükaşık, yayımlanmış öykülerinin de belirgin bir izleği sayılabilecek kadınsık hallerini işlerken yeni romanı felaketin izdüşümlerini unutmak ve bellek kavramları eşliğinde irdeliyor. Murat Ka'nın Çoğul Tarihi'nde bir cinayetin anımsattıkları izinde taşranın kadına dair boğucu ve öldürücü hali yansıtırken kahramanın geçmişiyle yüzleşmesi, kadınlık, erkeklik halleri, Gezi eylemlerine kadar uzanan bir süreci de yansıtıyor. Romanın izleğini özetleyen bir soru ışığında beliriyor bu çatı üstelik. Bu soru özetle Esma'nın Katilleri Nerede? Biçiminde özetlenebilir. Tragedyayı Oynarken'in ortaya çıkışı bir felaketin ardından yazarın da yaşadığı travmalar ardı sıra ortaya çıktı. Hatay'ın günlerce yaşadığı çaresizliği akrabaları ve dostları çerçevesinde gözlemlemek ve kentteki depremzedelerin çığlıklar, öfke romanın ana hatlarını da oluşturuyor. Bir tragedyayı tüm acımasızlığıyla oynayan bir kentin öyküsünü kaleme alırken tanıdığı insanların felaketin sonrasındaki öykülerini fazlasıyla içselleştirmek zorunda kalan yazar şu soruları da sorduruyor okura. Bugün hala yıkımın toplumsal travmaları sürerken bir kenti ve ülkeyi ayağa kaldırmak ve belleği diri tutmak mümkün mü? Unutkanlıklarımızı yargılayarak atılabilecek bu adımı Berlin'den Hatay'a uzanan yolculuğun yıkıntıların altında kalan anıları da işiterek gerçekleştiriyor yazar. Ayşen, Ahmet, Arif, Nezahat ve kitabın diğer kahramanların köye ve taşraya yolculuk bağlamında unutmaya dair korkular içinde olması bu tragedyanın içindeki kolektif travmalarında bir nevi tragedyavari sahnelerini de zorunlu kılıyor roman dahilinde. Öyküde gerçekliği yalnızca kahramanın dolayımsız tanıklıkları olarak görmeyen yazarın teknik olarak yaratıcı, buluşlara açık olduğunu da söylemek mümkün. Bu açıdan atmosfer, anlatıcı, izlek adına ülke, coğrafya, kent, mahalle, ev gibi mekanlar kadar distopyayı da kapsayan bir anlatı evreni de kuruyor Büyükaşık kendi yazı serüveninde. Belki de yaşadığımız coğrafyaların distopya alametlerini her gün başka çelişkiler, paradigmalar ve felaketlerle yaşaması da bunun nedeni. Otokrasi, bireyin kuşatılmışlığı, ötekileştirilen kalabalıklar, hukukun yok sayıldığı toplumsal olaylar dizisi, kıyımlar kendi başına bir distopya da sayılabilir ülkemizde bu açıdan da. Kediye Dokunma isimli öykü kitabında da bu açıdan tam da sözünü ettiğimiz distopik öykülerle okurunu karşılayan yazar; savaş, ölüm, cinayet, küresel bir cezaevi gerçeğimiz izinde kara öykünün peşi sıra öyküsel yolculuğunu ortaya koyuyor. Olağanın izinde olağandışılık veya anomaliyi metnin içinde gezdiren, vicdanı ve farkındalıkı ana izlek olarak benimseyen yazarın yeni romanı Tragedyayı Oynarkende deprem gerçekliğinin izinde bir kentin yıkımına dair tanıklıkları, Murat Ka'nın geçmişiyle yüzleşmesinde Kırmızı Pazartesinde karşımıza çıkan toplumsal olarak suça ortaklık dahilinde görebiliyor. Romanın bu açıdan kahramanı çerçevesinde şu değerlendirmeyi yapabilmek de mümkün. Roman kahramanımız Almanya'dan babasının alzheimer hastalığı nedeniyle dönmek durumunda kaldığında depremle yüzleşiyor roman boyunca. Depreme dışardan bakmak yerine deprem bölgesindeki çelişkiler, yıkımları tanıklıktan çıkarak depremzedenin yaşadığı çıkmazlar ve psikolojiyle çözümlemeye çalışan bir roman kahramanına dönüşüyor giderek. Hatay'ın, yok olan bir kentin, hem geçmişi hem de belirsiz geleceği tam da alzheimer, hafıza, unutmamak kavramları ve olguları ışığında karşımıza çıkıyor nihayetinde.


Utku Yeşilöz: Şiirin konusu, tarzı, şiirde dil kullanımı, biçim gibi farklı özellikleri göz önüne alarak şiiri kategorilere yerleştirme/ayırma meselesi; fikir beraberliğini, ortak yönelimleri, kimi benzerlikleri ifade ettiği düşüncesiyle en azından isim ya da yaklaşımı incelemeye tabi tutmak için işi kolaylaştırmak adına oluşturulmuş ve oluşturulmaya devam ediliyor olabilir. Ancak tarzına, yazılma amacına ve dilin kullanımına bakılarak şiiri bir uzantı kabul etmeyi ve ona sınır belirlemeyi de doğasında barındıran kategorileştirme eyleminin günümüzde doğruluğunu ve geçerliğini sorgulayabiliriz. Bugünün şiiri belki aklımıza gelmeyen, henüz bilmediğimiz, tanımlanmamış genişlikte kendine yer bulup zengin bir alanda nefes almakta. Genelinin özgün, deneysel yapıda olduğu, politik, sosyal, kültürel içerikler üreten, okuru düşünmeye ötede eyleme geçmeye sevk eden şiirlerin yanı sıra etkisini günümüzde de sürdüren, duygululuk yatağında şekil bulan hatta yeni olanı da deneye deneye bu yatakta yola devam eden şiirlerin varlığı söz konusu. Aynı anda ve parça vaziyetinde var olan üzerine bana kalırsa şunu söylemek mümkün: Katılık, keskinlik, köşelilik, kapalılık bugünün şiiri üzerinde hükmünü yitirmediyse yitirmek üzere. Hal böyleyken kategori sözcüğü şu günümüzü durduğumuz bu an içinde değerlendirmek için uygun bir kavrammış gibi gelmiyor. Üretim ve tüketim malzemelerinin ötesinde malzeme arayışının kendisinde dahi meydana gelen bollaşmayla bir yerde olma, başka bir yerde olma, herhangi bir yerde olmama ve hiç olmama arasında çeperini eriten günümüz şiiri; şairin yaşamı, zaman ve mekan anlayışı, tercih ettiği diyalektik odağında dünya gerçeklerine, gerçeğin kendisine, bir ana ya da bu anın eleştirisine daha yalnız, daha akışkan bir kanaldan hizmet ediyor fikrindeyim; böylesi bir dönüşüm günümüz şiirini kategorileri bozan, parçalayan yapar.


Zeytin Akademi Edebiyat Çalışma Grubu yeni çalışmasını tamamladı. Modern Türk Öykücülüğünün en önemli yazarlarından biri olan Halikarnas Balıkçısı için hazırlanan çalışma, Derya Akar Balcı editörlüğünde hazırlandı ve aksisanat portal tarafından yayımlandı. Dosyada şu çalışmalar yer alıyor.


UNESCO'ya bağlı Uluslararası Şiir Organizasyonları içinde yer alan, FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali bu yıl yedinci kez, 5-8 Ekim 2023'te, Kartal Belediyesi'nin desteğiyle düzenlenecek. Cumhuriyetin İlk Yüzyılında Kadın ve Şiir manifestosuyla yola çıkan FeminİSTANBUL, kadınlığın sorunlarına dair evrensel bir fikir, sanat ve diyalog platformu olma hedefini sürdürüyor. Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali, 5-8 Ekim tarihleri arasında yedinci kez düzenlenecek. Ana temasını kadın, kadın sorunları, kadının her türlü halini içeren durumlar olarak tanımlayan koordinatörler, festivali cinsiyetçi ya da salt feminist bir festival olmamakla birlikte Türkiye'de bir ilk olarak tanımlıyorlar. Kadın temalı şiirleriyle, kadın, erkek, LGBTİ+ her dilden, cinsten, dinden, ırktan ve milletten şair bu etkinliğe katılıyor.


Bahar geldi gelmesine, dağ tepe renklere büründü bürünmesine de, aldığım nefesi bırakmak, yutkunmak hiç bu kadar zor olmamıştı Hocam! Hele sesler.! Yaprak hışırtısı, kuş cıvıltısı, su sesi değil... Yedi kat aşağısına indim de yeryüzünün yine duydum sesleri. İnsanıyla birlikteyken taşı, yolu, ağacı, ezgisi konuşur bir şehrin bilirim bilirim de perdesinin, duvarının dili olduğunu sokaklar susunca öğrendim. -Eve gelirken bir şey lazım mı? /-Geliyorum, aşkım!!! /-Bebek eşyaları hazır! Yarın, büyük gün...! /-Önünde çok uzun yıllar var, evladım! Korna sesleri, tıklım tıklım duraklar... Simit satıcıları, ayakkabı boyacıları. Su birikintisinin başındaki ürkek serçe... Bankta oturan yaşlı nine, onu izleyen dilenci... Homurtuyla akan Asi Nehri. Nehrin başında; kendini aşağı bırakmayı düşünüp de söylene söylene her seferinde köprü başındaki künefe salonundan gelen kokuya kanan Cemil Amca... Amcaya nergis uzatıp en kötü günümüz böyle olsun diyerek duasını satan Bedia. Daha dün hepsi yerli yerindeydi. Sesler, kuşlar, ağaçlar, arabalar, insanlar... Her zamanki gibi, o uğultu hiç bitmeyecekmiş gibi. Nasıl kaldıysa bin yıl kucak kucağa çanla ezan, nasıl yolu olduysa ipekle baharatın, nasıl defne kaldıysa kokusuyla aşkın, öyle durur sanmıştım. Geride iyi kiler, keşkeler bir de çokça sorular bırakan sabahları varmış dünyanın. Zaman içine kılçık saklı bir lokma. Yutkunmak herkesin harcı değilmiş artık. Ev, yatak, kafa, yazı, sofra... Dağınık ne varsa... Huzursuz kaldırım taşlarını bile yerleştirmişliğim var. Taşı taşın üstüne tek tek tuttursam, perdeleri teselli edip, binaları düzlesem, balkonları hizalasam bile. Yine de yapamam. Yazıyı hemen gönderemem, burası çok dağılmış Hocam!


Kitaplar Arasında: Betül Dünder ile Erciyas Üzerine Söyleşi Gürsel Korat ile Kristal Bahçe Üzerine Söyleşi Sevdalı Düşler Senfonisi Halil Umar Böceklenme Hüseyin Peker Raşel Rakella Asal ile Her Şey Bir Eski Zaman Düşünde Şimdi Üzerine Söyleşi Veraset Vergisi Hasan Ege Karanfil Edebiyattan resme, sinemadan sanat tarihine, fotoğraftan felsefeye geniş bir alanda yazılar, söyleşiler yayımlayan Varlık bu ay da Opera Sanatı, Türkçe Günlükleri, Yeni Şiirler / Öyküler Arasında köşeleri ve son çıkan kitapların tanıtıldığı Kitaplar Arasında bölümüyle okurlarıyla buluşuyor.


Psikolojik gerilim kitaplarının filminin çekilmesi belki biraz riskli olabilir, çünkü okurun hayal ettiği ile yönetmenin hayal ettiği bambaşka olabilir. Ancak okuduktan ve filmini de izledikten sonra Roland Topor'un bir başyapıt olan romanı 'Kiracı' (1964) ve aynı adlı 'The Tenant/Le locataire/Kiracı' filminin mükemmel şekilde benzer anlatımları içerdiğini görüyoruz. Roman Polanski kitaptan ancak on yıl sonra 1976'dakitabı sanki kendisi yazmış gibi mükemmel bir filmle taçlandırıyor. Filmin aynı zamanda başrol oyuncusu olan Roman Polanski'nin oyunculuk performansının ve ünlü yönetmenin kitabı nasıl uyarladığının görülmesi için filmi izlemeyenlere özellikle tavsiye ederim. Filmdeki buhran dolu apartman atmosferinin, sekansların kitapla neredeyse aynı ilerlediğini belirterek önce ünlü yazar Roland Topor ve kitabından bahsedelim. Aynı zamanda illüstratör, karikatürist, çizgi roman sanatçısı, ressam, oyun yazarı, şair, film ve TV yazarı, film yapımcısı ve aktör olan Polonya kökenli Fransız yazar Roland Topor, (1938-1997) sürreal yaklaşımlarıyla dikkat çeken çok yönlü usta bir sanatçı olarak bilinmektedir. Ailesi, Varşova'dan gelen Yahudi mültecilerdi, Topor hayatının ilk yıllarını Nazilerden kaçmakla geçirdi. Trelkovsky, Paris'te arkadaşının bahsettiği kiralık ev için gittiği apartmanda ilk iş olarak kapıcı kadını ikna eder, kadın isteksizce evi gezdirir ve ona muzaffer bir edayla önceki kiracının intihar ettiğini söyler; kadının atladığı hala kırık camlarıyla duran çatıyı gösterir. Evi kiraya vermeye gönülsüz gözüken ev sahibini ise tasarruf ettiği birikimini öne sürerek ikna eder. Her şey yolunda gitmiştir ancak intihar eden o kadın aklına takılmıştır bir kere ve kadını yattığı hastanede ziyaretine gider. Baştan ayağa sarılı halde yatan Simone Choule ile konuşmayı denediği anda gelen öteki ziyaretçi Stella ile tanışır, kendisini onu teselli etmek zorunda hissetmiştir ve bu tanışmadaki duygusal atmosfer aralarında tuhaf bir ilişkiyi de başlatır. Trelkovksky'nin arkadaşları onun yeni evini kutlamak için apansız ziyarete gelirler ve ancak bu ziyareti gürültülü bir partiye dönüştürürler. İşte tam o sırada Trelkovsky'nin umutlu başlayan yeni hayatının kapının şiddetle çalınmasıyla zehirleniverdiğini görürüz. Ev sahibi Mösyö Zy gürültü için gelmiştir, onu arkadaşlarının içinde şiddetle paylar ve tehditler ederek dairesine çıkar. Durumu görmezden gelmeyi seçen arkadaşları ise ev sahibinin ardından türlü esprilerle adamla dalga geçerek gürültünün dozunu daha da arttırır. Trelkovsky, onlara paltolarını uzatarak gitmelerini istemek zorunda kalır. O geceden sonra Trelkovsky ve komşuları arasında esrarengiz durumlar, tuhaflıklar birbirini izler. Apartman merdivenlerine daha birkaç dakika önce düşürdüğü çöp kırıntıları anında yok olmuştur, taşınalı daha birkaç gün olmuşken evine hırsız girmiş; ev sahibi ise bu işe asla polisi karıştırmaması gerektiğini belirterek üstü örtülü bir tehditte bulunmuş üstelik evde terliklerle yürümesi gerektiğini salık vermiştir. Artık en ufak bir seste komşuları onun dairesine doğru vurmaktadır. Bazı geceler kapısına vurulur, açmaya gittiğinde hiç kimse yoktur. Bir başka komşuyu tahliye etmek için uğraşan işgüzar bir kadın imza için ona da gelir ancak kadını reddetmesinin ardından bu gereksiz kahramanlığının cezasını çekeceğini pek de aklına getirmek istemez. Ancak bir gece suçlamaya maruz kalan kadın onun ki dışında bütün merdivenlere ve kapı önlerine paspaslarına dışkısını bırakmıştır. Kadın, durumu ona gururla anlatıp gidince Trelkovsky telaşlanır, çünkü kadın değil yine kendisi suçlanacaktır; çözüm olarak dışkıdan bir parça alıp kendi kapısının önüne de bırakır ki suçlanmasın. Avluda herkes tarafından kullanılan ortak tuvalette insanların neden uzun süre kıpırdamadan dikelip beklediğini düşünür, bir dürbün alıp olanları anlamak için uzun uzun izler, önceki kiracı Cholule'dan kalan eşyalar arasında kadını hastane ziyaretinde dikkatinden kaçmayan ağzında olmayan köpek dişlerini, duvardaki bir delikte pamuğa sarılmış olarak bulur. Karanlıkta saatlerce horultunun hangi komşusundan geldiğine kulak kesilir, Choule''a ait mektup yığınını, makyaj malzemelerini ve öteki tüm eşyalarını keşfetmeye başlar ve umutla taşındığı bu korkunç apartman ve Kafkaesk suçluluk duygusu onu esir alıp hasta edecektir. Bana kalırsa bu psikolojik gerilim hikayesinin kendisinden başka Topor'un, Trelkovsky'nin hastalık dönemini anlattığı şu sayfalar muhteşem bir edebiyat ziyafetidir. Ateşli hastalığıyla başlayan paranoyalar iyileşse bile belki de hiç bitmeyecektir. Onu tepkisizce ve gizlice sürekli izleyen, onu yavaş yavaş Simone Choule'e dönüştürmeye çalışan komşularından artık nefret etmekte, duvardan taşan başlarını kazıyıp koparmak için dev bir jiletle onlara doğru koşmayı arzulamaktadır. Artık robdöşambr giymesinin sebebi onlardır, onun geçmişini çalmışlardır, uyuyor olmasından istifade ederek yüzüne de makyaj yapmışlardır. Klostrofobinin derinlerinde tüyler ürpertici tam bir Kafkaesk bu kitabın şaşırtıcı finalini okurlara bırakıyor ve Roman Polanski'nin kitaptan uyarladığı az bilinen filminden de bahsetmek istiyorum. Okuduğumuz bir kitabı sinemada izlemenin hakkını veren Kiracı-The Tenant (1976) adlı filmin başrollerinde Roman Polanski ve İsabelle Adjani yer alıyor. Yahudi bir ailenin çocuğu olan, 1933 Paris doğumlu Roman Polanski yukarıda bahsettiğimiz yazar Roland Topor gibi Nazilerden payını almış, hamile annesini Auschwitz kampında kaybedince kamptan kaçmış, yıllar sonra babasını başka bir kamptan bulup kurtarmış ve oyunculuk deneyimlerine başlamıştır. Polanski'nin Apartman Üçlemesi olarak bilinen 'Repulsion' (Tiksinti-1965) ve 'Rosemary'nin Bebeği' (1968) filmlerini takip eden son filmidir. Senaryo zihninizde filmi keyifle izlerken her an bir hayal kırıklığı olur mu endişesine kapılıyorum ancak film kitaptan daha etkili bir ruh hali yaratıyor ve insanın yabancılaşmasını, huzursuzluğunu anlatan psikolojik gerilim türündeki bu film, beyaz perdede belki de çekilen ilk Kafkaesk film olarak değerlendiriliyor. Polanski'nin filmlerinden bu üçlü film ve özellikle Oscar ödüllü 'The Pianist' (2003) filmi kendi hayatından fikirler vermektedir bizlere. Rosemary'nin Bebeği filmine tepki duyan satanist tarikat lideri Charles Manson ve çetesi 1969 yılında Polanski'nin evine bir baskın yaparlar. Polanski evde yoktur ancak evde aynı zamanda oyuncu olan doğumuna iki hafta kalmış hamile eşi Sharon Tate arkadaşlarıyla birliktedir. Çete üyeleri Sharon dahil evde bulunan herkesi işkencelerle katleder. Sharon'ın başucunda bulduğu 'Tess' romanını da yıllar sonra (1979) filme uyarlayarak eşine ithaf eden Polanski, 1984 tarihli bir biyografisinde eşi Sharon Tate'in ölümünden sonra hiçbir dini inancının kalmadığını, Tate'li yıllarını hayatının en güzel yılları olarak belirtmiştir. Kiracı filmini eşini kaybettikten sonra ABD'den Fransa'ya döndükten sonra çekmiş olduğunu belirterek, herkese iyi okumalar ve iyi seyirler dileyeyim.


Sezgin Kaymaz; yine, sanki tüm hayvan, haşerat ve illa ki insanların gözlerinin ta içine daha dikkatle bakmamız için yazdığı romanıyla bizlerle. Bu giriş cümlemin sebebi; tam on üç sene önce tanışma fırsatı bulduğum, benim için ilk kitabı olan Lucky dir. O günden beri bambaşka bakarım gözü olan her şeyin gözünün içine hiç pişmanlık duymadan, daha önce hiç farkında olmadığım bir hissiyatla. Düz Dünyacı'nın bize anlattığı hikayede bazı isimlerle oynadığını kitabın sonlarına doğru öğrendiğimiz için kitabı okurken Betül, Nejat ve Timuçin ana karakterlerimiz. Okurken, bu üçü de birbirinden tamamen farklı karakteri birarada tutan şeyin safi sevgi olduğunu iliklerimize kadar hissediyoruz. Bir röportajında; Siyahı severim; reddetmez, içine çeker. Edebiyatıma uygun bulduğum renk siyahtır aslında. Beni rahatlatan odur. diyen yazar, bu kitabında, tam da bu hissiyatı sebebiyle, simsiyah olarak tasvir ettiği, adının sonradan Aydemir olduğunu öğrendiğimiz Nejat adlı köpeği kitap boyunca bambaşka bir yere koymaya çalışıyor biz okurların gözünde sanki. Ki bunu başardığını da düşünüyorum kendi adıma. Kırk sekiz numara patileriyle ürkütücü bir irilikte tasvir edilen siyah köpek, dıştan yalçın kayalar kadar sert, içten pamuk şekerleri kadar yumuşak bir adam gibi sempati topluyor. Her ne kadar dış görünüşü ile kavgalı olsa da görüp görebileceğimiz en iyi insanın dahi Nejat'tan öğreneceği çok şey olduğunu görüyoruz satır aralarında. Kedilere dokunmayan Nejat, erkeklerle mecbur kalmadıkça dövüşmeyip kadınlara dişinin kesmeyeceğinin altını çizerek günümüz insanına önemli göndermeler yapıyor. Kırılgan bir karakter olarak karşımıza çıkan, adının sonradan Servinaz olduğunu öğrendiğimiz Betül, ekibin bir diğer üyesi. İnsanlarla ilgili, Nejat'la tam aksi fikirlere sahip. Canını acıtan tüm insanlar için kendince masum olduklarına inanmak adına sebepler yaratacak kadar iyi niyetli Çankayalı bir Golden kendisi. Nejat'ın aksine beyaz olması ikisinin arasındaki düşünce farklılığının renkleriyle de sembolize edildiğini düşündürüyor. Beyaz bir Golden'ın karşısına çıkan bütün kötü insanların yaşattıklarından pislenen tüyleri, yaralanan boynu bile biz insanoğlunun aksine düşüncelerinin kirlenmesine neden olmuyor. Belki kalbinin temizliği Nejat'ın ona olan aşkında dış görünüşünü hiç görmemesine sebepken aynı durum Betül'ün Nejat'a olan aşkı için de geçerli. Aşık olunca her şeyine mi aşık olurdun aşkının? sorusunun yanıtı; ikisi için de; Evet. Sezgin Kaymaz'ın hemen tüm kitaplarında varlık alemine koşulsuz duyulan aşk, bu kitabında da ön planda anlayacağınız. Ekibin bir diğer üyesi olan ve adında bir değişiklik olmadığını sonradan öğrendiğimiz Timuçin de buz beyazı postlu olarak tasvir ediliyor yine Nejat'ın aksine. Timuçin'in bitirim delikanlı halleri ve şiveli konuşması, onun dalgacı, serkeş ve boşvermiş kişiliğiyle Nejat'ın arkasından, her türlü belayı sorgulasa da- göze alışı ekibe renk katıyor. Kardeşler Parkı ve Ereller Apartmanı çevresinde gelişen olaylar sanki isimlerinden dolayı bu mekanların özellikle seçildiğini hissettiriyor okurken. Hiçbir kan bağı olmayan Nejat, Betül ve Timuçin'in birbirlerine arka çıkması, Ereller Apartmanı sakinlerinin hayvanlara olan düşmanlığıyla başa çıkamıyor maalesef. Hiçbir köpeği mahallelerinde barındırmayan mahalle sakinlerinin niçin bu kadar acımasız olduğu, sadece su içebilmek için çırpınan köpeklerin gözlerine bakmaktansa dış görünüşleriyle ilgilenerek ölümlerine sebep olacak kadar büyük bir saldırganlık göstermesi günlük hayatta çok da yabancısı olmadığımız gerçekler aslında. Tüm bu hikayenin anlatıldığı Fuat ise her şeyin başlangıcına sebep olan kişi olarak hikayeyi baştan sona dinleyip kendisinin bütün bunlardaki rolünü ne kadar sorgulasa da açıkça söylenmedikçe kendisini suçlamaktan kaçınan bir karakter olarak Düz Dünyacının asıl hedefi.


VII. Uluslararası FeminİSTANBUL Kadın Şiiri Festivali 5-8 Ekim 2023 tarihinde Kartal Belediyesi ve UNESCO'ya bağlı organizasyonlar olan Dünya Şiir Festivali, Dünya Şiir Hareketi desteğiyle gerçekleşti. Her yaştan dinleyicinin katıldığı festival büyük ilgi gördü.


Üç Uzun Gün kendi hikayesinin yanı sıra, işgal yıllarında neler olup bittiğini anlatıyor bize. Olaylar bir film şeridi gibi gözümüzün önünden akarken fonda, İstanbul'un işgalini kutlamaya hazırlanan azınlıklar ve onlarla işbirliği yapanlar; bu arada ülkesinin kurtuluşu için çırpınan aydınlar yer alıyor. Tarihi olayların sarkacında maceradan maceraya koşan Ali Canib ise, işgale karşı örgütlenen direniş gruplarına yardım ediyor. Kenar mahallelerden konaklara, gizli geçitlerden Boğaz'ın kıyılarına kadar birçok yerde izi var. Dönemin edebiyat dilini yansıtması, yalın anlatımı ve gerilimin yüksek olması, okuru anlatılan zaman ve mekanın içine çekiyor. Zaman zaman şaşırtması ve betimlemelerin yoğunluğu da dikkat çekici. Kitabı okurken ister istemez işgal yıllarına, ülke toprakları üzerinde kara bulutların dolaştığı günlere gidiyorsunuz. Mustafa Fırat, o dönemde yaşanan yoğun hüzün ve melankoliden çok etkilediğini belirtiyor. Bu arada Üç Uzun Günün bir tarih kitabı olmadığını belirtmeliyim. Kitabın kahramanı Ali Canib'in çevresindeki karakterler kimler? Yorgo Neferidis, Samim Rıza, Ahmet Kemal, Nuri Paşa, Mahmud Vafi, Lord James Luwington, Nazif Usta. Kitabın konusuna kısaca değinmek gerekirse... Romanın baş karakteri Ali Canib, Rum çete lideri Yorgo Neferidis'in zulmüne karşı İstanbul sokaklarında zorlu bir mücadele vermektedir. Bu sırada, yer altı hareketinin neferlerinden Samim Rıza ile muhalif gazeteci Ahmet Kemal öldürülür. Ahmet Kemal'in cebinden çıkan notta, Milli mücadeleye ihanet edenlerin hesabını soracağız yazmaktadır. Ahmet Kemal'in öldürülmesinin, Samim Rıza cinayetiyle bir ilgisi var mı? Ali Canib, bu sorunun yanıtını bulmaya kararlıdır. Bu nedenle İngilizlerle işbirliği yapan tüccar Mahmut Vafi'nin peşine düşer. Bu amansız takipte kimliği belirsiz biri, Mahmut Vafi'yi öldürme girişiminde bulunur ancak başarılı olamaz. Mahmut Vafi, kendisine saldıran kişiyi öldürür. Romanımızın kahramanı Ali Canib, şimdi yeni bir soruyla karşı karşıyadır. Mahmut Vafi'nin öldürdüğü adam kimdir? İşgal kuvvetlerinin, yani İngilizlerin bu olaydaki parmağı nedir? Ali Canib, bu soruların yanıtlarını aramaya başlar... Bu heyecanı okurların da yaşaması için burada kesiyorum. Yani, romanın sonunu anlatmayacağım. - Yazar: Mustafa Fırat - Türü: Polisiye - Baskı Yılı: Eylül 2023 - Sayfa Sayısı:176 Sayfa - Yayınevi: Mühür Kitaplığı


Yeni bir yazarla tanışınca siz de heyecanlanıyor musunuz benim gibi? Yıllardır geçmedi bu heyecanım. Bazen hayal kırıklığı da olsa her yeni kalem merak uyandırıyor bende. Kuzeydoğu Kansas'ta ormanın derinliklerine yerleştirilmiş küçük bir kütük kulübede doğup büyüyen Sarah Penner, artık tam zamanlı bir yazar olduğunu söylüyor biz okurlara. Sıradaki romanları nasıl olacak, diye merak etmeden edemiyor insan bu bilgiyi öğrenince. Adından yola çıkarak, romanın sürükleyici olduğu beklentisi oluşsa da bende, ilk yüz sayfadan sonra pek de sürükleyici bir roman olmadığını fark ettim elimdeki kitabın. Ancak, okurken bu romandan iyi bir film olur diye düşündüğüm sırada zaten hali hazırda bir kanalla anlaşıldığını ve dizi olacağını öğrendim. Kitaptan uyarlanan dizilere meraklı olanlar için hoş bir beklenti oluşturur diye umuyorum bu haber. Romana gelecek olursak; kitap, üç güçlü kadın karakter üzerine kurulu. İki farklı zaman diliminde yaşanan olaylar; Caroline, Nella ve Eliza'nın bakış açısıyla sunuluyor biz okurlara. Kadın bakış açısının ve düşüncelerinin baskın olduğu bir roman olmuş, diyebilirim. İhanete uğramış iki kadın, iki farklı zaman diliminde... 1790'lı yıllarda Nella, günümüzde ise Caroline'ın yüzyıllar geçmiş olsa da hayatlarına yön veren şeyin ihanet olması ne kadar acı olsa da kendi tercihleriyle, farklı şekillerde sergiledikleri dik duruş umut verici. Kendisini anlattığı bir yazıda yazar; Hevesli bir gezginim, kalbim Londra'da sıkışıp kalmış olsa da. diyor. Caroline da James'in ihanetini öğrendikten sonra 10. Evlilik yıldönümü için önceden planladıkları Londra seyahatine kendisi çıkıyor, James olmadan. Önceden alınan biletler, ayrılan otel odası ve planlanan müze gezileri... Kendi başına çıktığı yolculukta müze gezisi yapmak yerine Thames Nehri'nde katıldığı çamur kazıcıları ekibiyle bulduğu, üzerinde ayı görseli olan küçük cam şişe onu yüzyıllar öncesine sürükleyip Nella'yla tanışmamızı sağlıyor. Nella, Kayıp Eczacımız. Neden mi kayıp? Bunu romanın sonunda öğreniyoruz tam olarak. Ama roman boyunca annesiyle başlayan kaybının, sevgilisinin ihanetiyle ve bebeğinin ölümüyle devam ettiğini görüyoruz. Tüm bu kayıp acılarıyla Nella, eczacı annesinden öğrendiği bütün ilmi, kendisini çok iyi gizlediği, annesinin eczanesinin arka odasında; eşlerini, sevgililerini öldürmek için ona mektupla başvuran kadınlara zehir hazırlamak için kullanıyor. Birilerini öldürmeye kimsenin hakkı olmasa da yaşadıklarının kendisini kaybetmesine neden olduğunu görmemek mümkün değil. Onun tüm bu kaybolmuşluğu, Caroline'ın günümüzde kendisini bulma çabasıyla gün yüzüne çıkıyor. Gerçekte tarih, bu kadar kolay önümüze serer mi belgelerini, diye düşünmeden edemiyor insan. Keşfin bu kadar kolaylıkla gerçekleşebilmesi biraz uzak bir ihtimal gibi gelse de insana, yazar anlatımında kolaylıktan yana kullanmış tercihini. Nella'nın 12 yaşındaki Eliza ile kesişen yolları, önce olayların daha da karmaşıklaşacağını düşündürse de okura, oluşan beklenti pek de karşılanmıyor. Olaylar karmaşıklaşmaktansa basitçe çözüme doğru ilerliyor. Eliza'nın Tom Pepper ile birleşen yaşamı; Nella ve Caroline'ın aksine, safi sevginin varlığına hala inanabileceğimizi gösteriyor. Ama o kısımda da tam bir mutluluk yaşanamaması hayatın hiçbir zaman dört dörtlük olamayacağına bir gönderme. Caroline; Ama bildiğim bir şey varsa o da hayallerin peşine düşmenin önemidir. İnan bana, bir şeylerin değişmesini istiyorsan, sana engel olabilecek tek kişi kendinsin. Yapmayı sevdiğin şey ne? diyerek sesleniyor bizlere. Sahi sizin yapmayı en sevdiğiniz şey ne? Eğer cevabı bilmiyorsanız kitabın sonundaki tariflerden denemek istedikleriniz olabilir belki. Bir göz atın derim. Okuma isteği ve merakı uyandıran çok başarılı bir tahlil. Kaleminize sağlık.


Türkiye'de bir ilk! Kendi alanlarında iyi olan iki yazar Berna Olgaç ve Şafak Güçlü'nün kaleme aldığı psikolojik gerilim türündeki roman Kırmızı Çan, Mühür Kitaplığı Yayınları etiketiyle yayımlandı. Okurlarıyla ilk buluşmasını TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı'nda gerçekleştiren kitap, yoğun ilgiyle karşılandı. Daha çok çocuk kitaplarıyla tanınan Berna Olgaç ile korku ve gerilim romanlarıyla adını duyuran Şafak Güçlü, böyle bir projeden çok memnun olduklarını ifade ederek, okurlardan aldıkları ilk tepkilerin olumlu olduğunu belirttiler. Sürükleyici ve tempolu yapısıyla dikkat çeken Kırmızı Çan sosyopat bir adamın, farklı yaş ve statülerdeki kadınlara yaptığı işkenceyi, kadınların iç dünyalarına inerek anlatıyor.


Mizah yazarı Ahmet Zeki Yeşil'den bir çocuk kitabı! İSKELET İSMET-Kuyruksuz Kedilerin Esrarı, kitap satış siteleri ve raflarda yerini aldı. Mustafa Fırat'ın genel yayın yönetmenliğini yaptığı Mühür Kitaplığı Yayınları tarafından basıma hazırlanan İSKELET İSMET'te heyecan, macera ve eğlence hepsi bir arada. Okurlarıyla ilk buluşmasını TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı'nda gerçekleştiren İSKELET İSMET, çocukların yoğun ilgisiyle karşılaştı. Yeşil, yeni kitabıyla ilgili olarak, Mizah kitaplarım daha çok çocuklar tarafından okunduğu için beni, çocuk kitabı yazarı zannedenler vardı. Bu nedenle İSKELET İSMET'in ilk çocuk kitabım olduğunu belirtmek isterim. Bu kitap, kitap fuarlarında çocukların 'Macera kitabın var mı?' şeklindeki sorusuyla sıkça karşılaşınca ortaya çıktı dedi.


Yusuf Ferhat'ın yeni şiir kitabı Askısı Kırık Zamanın Klaros Yayınları etiketiyle yayımlandı. Yaşamın doğal akışı ve kesitlerinden esintiler sunan 150 şiirin yer aldığı kitabın kapak görseli Sertaç Altuntepe'ye ait. Şiiri toplumun aynası, şiir yazmayı ise duygusal bir boşalım olarak tanımlayan Yusuf Ferhat dizelerinde, toplumsal duyarlılığa ve sorunlara estetik bir dille dikkat çekiyor. Bunda, yaşanmışlıkları ve yaşadığı coğrafya önemli bir etken. Yusuf Ferhat yeni kitabıyla ilgili olarak, Şiirin ham maddesi hayatın kendisidir. Hüznün ve kederin bahçesinde yeşerir ve edebiyat sofrasındaki yerini alır. Kitabımın adını seçerken hem dizelerimle uyum sağlamasını hem de olumsuz ülke ve dünya koşullarına atıf yapmak istedim. Her okurun, kendi payına düşeni alacağını düşünüyorum dedi. Edebiyata olan ilgisi lise çağlarında başlayan Yusuf Ferhat, Tunceli doğumlu olup, bir memur emeklisi. Şiirleri, edebiyat ve sanat dergilerinde yayımlanıyor. Yamalı Bir Abaydı Yaşamak ve Kış Sürgünü Günlerden sonra gelen üçüncü şiir kitabı Askısı Kırık Zamanın imge zenginliğiyle karşımıza çıkıyor. Diğer kitaplarında olduğu gibi daha çok hüzün, ayrılık, özlem, yalnızlık ve aşk teması öne çıkıyor.


Enver Karahan'dan sıra dışı bir öykü kitabı! Bir Yanılsamanın Tragedyası, Liman Yayınları güvencesiyle satışa sunuldu. 180 sayfa olan kitapta 25 adet öykü bulunmakta olup, ön sözü yazar Erdal Çakıcıoğlu'na ait. Enver Karahan Zamana Yenik Düşler başlıklı şiir kitabından sonra kaleme aldığı Bir Yanılsamanın Tragedyası içeriğinde yer alan durum/kesit öykülerinde, kaygı ve ruhsal çöküntülerin oluşturduğu insan hallerine ve toplumsal sorunların yaşam üzerinde yarattığı olumsuzluklara değiniyor. Bir Yanılsamanın Tragedyası, seçkin kitap evleri ile Online Kitap sitelerinden temin edilebilir.