Rüyamda büyük bir gemi limana yanaşıyordu, ben de deniz tarafından izliyordum ve usturmaçalara nasıl yanaştırmaları gerektiğini anlatıyordum. Geminin kamaralarından birisindeyim. Yuvarlak pencerelerden mavinin gölgesi içeri vuruyordu. Daha öncesinden içini gezdiğim Savarona'ya benziyordu. Geminin kaptanı siyah fraklı ve saçları Mozart'ınki gibiydi. Yüzünü çok seçemediğim; kilolu, sarı saçlı beyaz bluz giyinmiş bir kadına, her geminin bir numarası olduğunu anlatıyorum. İçinde bulunduğumuz geminin numarasını sordu bana. Tam kaptana sorayım derken gemi alabora oldu ve ters döndü. İçeri hiç su girmedi. Geminin üst kata çıkan merdiven bölümünden, bulunduğum kata doğru hardal renginde küveti ve küvezi de andıran bir tekne indi. İçinde kaptan vardı ve kaptan bir anda sarı atletli, ağlayan bir bebeğe dönüştü. Bebeğin saçları da sapsarıydı. Teknenin içinde sırtüstü duruyordu, kafasını sağa doğru çevirdi ve gözleri kapalı olarak ağlamaya devam etti. Annesini bulduğunu söyledi. Bu rüyadan, yaklaşık 10 yıldır rüyamda görmediğim babamın babasının olduğu rüyaya geçtim. Dedem, her zaman giyindiği takım elbisesi ve kasketiyle, elinde yön gösteren bastonuyla yürüyordu. Ben de önündeydim. Akşam vaktiydi ve dedemle bir yere gidiyorduk. Çantasını ben taşıyordum. Bir metro istasyonuna geldik. Dedeme, bu sefer akbili benim basacağımı söyledim. Yürüyen merdivenlerden aşağı doğru inerken, dedem arkada kaldı. Akbil doldurma cihazlarından birisinden bana bakıyordu ve yavaş yavaş merdivene doğru yöneldi. Berkut'un sesine uyandım. Dedem, genelde iyi haberlerin müjdecisi olarak rüyama geliyordu. Dediğim gibi epey zamandır, hiç rüyamda görmemiştim. İsraillilerle ortak yeni bir işe giriyorduk. 4 kişi, bir tünel girişine gittik bizim şirketten. Rüyadaki ismi Menkaşov olan birisinin işiydi. Tünelin girişi ahşap kapılıydı ve kapalıydı. Kapının önünde kurşun geçirmez ve siyah araçlar doldu bir anda. Menkaşov geldi ve içeri girdik beraber. İşe başlamanın öncesinde, tünelin içindeki sinagogda namaz kılıyorduk, saf tutmuştuk. Mihrap başka bir yere geçişi andırıyordu, kapısızdı. Kemer köprü görünümündeydi ve açık mavi renkliydi. Arkadan gelenler oradan geçip kiliseye girdiklerini söylüyorlardı ve müsaade istiyorlardı. Toplamda 6-7 kişiydik. En öndekilerden birisinin elinde mikrofon vardı ve cenaze namazı kıldırıyordu, gibiydi. Gözümü kapattım. Nefes alışverişime de dikkat ederek rüyamdaki gibi, tünelin girişine geldim. Ortam karanlıktı, göz uyumum gecikecek kadar loştu. Gözümü açıp kapattığımı hayal ediyordum, yine aynı anlık karaydı. Koşmaya başladım, karanlığı yara yara. Geri döneceğimi kendime hatırlattım. Yanıma yavru bir kanguru geldi. Koşmaya beraber devam ettik. Bir ara, tünelin ucunda siyah mavi karışımlı bir ışık yumağı gördüm. Duvara do notasını çizdim, dönüşte nirengi noktası olsun diye. Biraz daha koştuk ve dünyadan fırlamış gibi olduk. Ateş tonlarının siyahla karışımı bir ışık topu saçıldı. İlk olarak biyoloji dersinde öğrendiğim ve mikroskopta gördüğüm hücreleri anımsatıyordu ışık topu. Koşmakla uçmak arasında bir yerde kanguruya baktım. Kuş seslerini duydum, yıldızlar da birbirlerine ötüyor gibiydi. Kanguruya baktım, uçmakla koşmak arasında bir yerde. Sonra önümden hızlıca geçen, rahme yeni yapışan bir cenini gördüm. Kapsüle alınmışçasına, kurşunu andıran gri renkli bir görünümü vardı. Karanlık devam ediyordu. Gözümün önüne rüyamdaki mavi renkli mihrabı ve saf tuttuğumuz anın görüntüsünü getiriyorum. Bir yandan da geri dönmeyi hatırlatıyorum kendime. Kanguru bir an kayboldu. Bense bir kartal oldum. Kanatlarımı pelerin gibi açtım, dışarıdan kendimi bakıyordum. Sanki kanguru ben oldum ve kendimi seyrediyordum. Kartalın kuyruk kısmında göğüsleri açık bir kadın vardı. Belinden aşağısı yoktu. Kartal ve kadın bütünün birer parçalarıydı. Baş kısmı kartalın başıydı, kuyruk kısmı kadınındı; beyaz vücudunun gövde kısmıydı. Kahverengi saçları dalgalıydı, havalanıyordu. Kadının gözleri kapalıydı. Kendini uçmaya bıraktı ve bir süre daha devam ettirdi. Arada, kuşlar ötmeye devam ediyordu. Dönüp baktım, Dünya'nın uydu görüntüsü. Döneceğimi kendime hatırlattım. Bu zamana kadar, sona doğru artan ritmin haricinde metronomun değiştiğini algıladım. Dönmeye karar verdim. Bu sefer de kanguru benim solumdaydı. Karanlıkta koşarken, ilk olarak bir kartal gördüm. Bir ağacın dalından Ay'ı izliyordu, puslu bir sis grisi eşlik ederken. Dönüşten önce de do notasını aklıma getiriyordum. Derken, kanguruya baktım. Yoktu. Artık bir daha yanıma gelmeyecek kadar yoktu kanguru. Mantarı olmayan bir şarap şişesi gördüm. Ardından, mavi bir kelebek tavus kuşu olup uçtu. Sonraki ritmin metronomu hızlanmaya başlayınca, ben de hızlandım. Buğday tarlası gördüm, hasat zamanı gelmişti. Aklıma yine tünel girişini ve mavi renkli mihrabı getirdim. Tahta çitle çevrili bir bahçe gördüm. Bahçenin ardında birisi vardı. Bu görüntü siyah beyaz bir fotoğraf karesiydi. Ritim hızlandıkça, tarlanın ortasında Titanic gibi büyük bir yolcu gemisi gördüm. Görüntü hala siyahtı ve beyazdı. Yüzlerce yıl evvel olduğunu düşündüğüm ve gördüğüm bir şehre yaklaşıyordum. Renkler hala siyah beyaz. Şehir, taştan evlerin olduğu, nizami bir yerdi. Bomboştu, ortasında bir ben vardım. Her yer, günbatımı rengindeydi ve sapsarıydı. Tütün kolonyası gibiydi. Ritim iyice hızlanıyordu ve do notasına ulaştım. Tarla gibi bir boşlukta, sağ yumruğunu sıkar gibi duran ve dallarında hiç yeşil kalmamış bir ağaç gördüm. Birden tutuşmaya başladı ağaç ve duman da yayılmaya başladı.


Fantastik edebiyatın iyi örnekleri olduğu söylenebilir onun yazdıklarının ama insan açısından sınıfta kalmış romanlardır. Postmodern roman zaten insan dolayımında zayıf edebiyattır. Hele de postmodernin fantastik yüzü kabarınca yüzeysellik kaçınılmaz oluyor. İhsan Oktay'ın yaptığı da budur. Olay olay olay... İroni ironi ironi... Sürpriz sürpriz sürpriz... Tuhaf ve ilginç olma çabası, gereksiz kelime oyunları, popülist tavır... Hepsi bu! Hele Galiz romanı tam bir felaketti. İnsanı ıskalayan, metnin dışına iten bir kalemin büyük yapıtlar vermesi mümkün değildir. Hatırlatmaya gerek var mı: Herkesin 5 dakikalığına şöhret olduğu bir çağda çok okunuyor, seviliyor olmak, baskı üstüne baskı yapmak, büyük hatta iyi edebiyat yaptığınız anlamına gelmez. Geçtim Raskolnikov, Emma, Goriot, Bartleby vs. yi; Behlül, Feride, Hakkı Celis, Raif Efendi hatta Felatun gibi bir kahraman yaratma gücünden dahi yoksun bir yazardır Anar. En büyük zaafı da budur kanımca. Önce bunun ve postmodern edebiyatın insani duyarlığa getirdiği yüzeyselleşmenin, sığlığın sorgulanması gerekirdi.


Hatay Mustafa Kemal Üniversitesi Atatürk Konferans Salonunda gösterilen filmin ardından HMKÜ İletişim Fakültesi iş birliği ve katkılarıyla Prof. Dr. Ceyhan Kandemir, Doç. Dr. Onur Akyol, Dr. Hakan Dikmen ve Mehmet Ersöz'ün yer aldığı söyleşi gerçekleştirildi.


Zamanla gördüm, kanıksadım: Kişi, yaş ilerledikçe kendisine ve geçmişine karşı daha nesnel bakabiliyormuş meğer. Tedirgin edici, sorgulayıcı şiirin rüzgarı, yaşadığımız günlerin yükünü taşır, bir biçimde taşır! Bu, genel atmosferi tanımlayan dinmez hüzün... Bireyin, varoluş koşullarına bağlı yoğun gerilimi, sıkıntıya düşmesi işarettir. Herkes algıladığı yaşam kalitesini ya da kalitesizliğini geçirir zihin süzgecinden. Çünkü öncelikle kendi beden-ruh sağlığından sorumludur. Okur, sabır sebat gösterir şiirin havasına girerse yapıt ile bütünleşir. O minvalde kendinden duyu-düşün kırıntıları bulabilir, kanımca... İçsel gezginlik, buna içsel avarelik de denebilir mi bilmem ama kendine fazla acıyanın güllük gülistanlık bir dünya araması beyhudedir ve şiirle, sanatla ilişkilendiremez. Dünyayı, hayatı, doğayı, insanı incelikleri dert edinmeden üretilemez sanat da, bilim de, tanıklık da... Sorumluluk üstlenmektir görme, kaydetme eylemi... Gezginlik tarihimizin içinden şairliği de bilinen Evliya Çelebi var ilk örneğimiz: Sanatsız zaman / dönem yoktur. Üstadın dev eseri Seyahatname gezi kitabıdır ama şairliğini de iliştirmiş, dünyayı, insanı dert edindikçe! Gezi ve tarih kitabı ama edebiyat konuşur orada... Uzmanların dediğine göre çağının sanatçısıdır Evliya Çelebi... Şair, besteci, oyuncu, icracı müzisyen ve de mizahçıdır. Kitabının bir yerinde Şaka name adlı bir başka kitabından söz etmiş. Saygıyla anıyoruz gezgin-kalemşor üstadımızı! Zaman ile insan arasında mazoşist bir ilişki olabileceği varsayımı etkisini, yani egemenliğini sürdürmektedir. Bilinen sosyolojik, psikolojik konu... Ağılı atmosfer gerçekliği; ekonomik, sosyolojik, teknolojik kavramlar, sanatın, edebiyatın bünyesine sızmaktadır. Buradan; şiirin, öykünün, romanın payına düşen öğeler / nüveler görmezden gelinebilir mi? Açık ve/ya kapalı düşünce barındıran birçok kişinin zihninde zonklayan endişe, kaygı noktaları, güncel gerçekliği de sezdirir: İnsan evladı zamanın zorbalığına karşı savunmasızdır. Ancak sanat edebiyat öncelikle de şiir, bütün dillerde somut anlatıma taşınan yaşantı dilimidir ki kalıcılaşır ve tarihe mim koyar. Zamanın canlılar üzerindeki işkencesi hafifletilir belki o sayede... Bir nebzecik belki sözcüklerin lirik ruhuna sokulur. Avuç içine köle olmuş insanlık! İnternetin oyuncak, eğlence gibi görünen sömürü cambazlığına, tüketim robotuna dönüşmüş. Tüm bunlar şiirin izleği, sesi, soluğu ve de kahrıdır! Yılların alıp götürdüğü iyi-güzel-doğru kareler yaşam yitikleridir çoğunlukla... Çünkü geçip gitmiş ömürden yana açık gizli sitem duygusuyla kanamayan ruh yoktur. Ömürden, değişik evreleri, değişik coğrafi topoğrafı konumlanmaları çekim alanına almayı denedim kendimce. Ve sonuçta Çilli Kadraj'ı gördüm; o kaldı sözcüklerde. Yaşadığımız günler, haftalar, aylar biriktikçe, hüzün kasvet tortu da yoğunlaşıp yaygınlaşıyor insanın içinde onu gördüm. Kitabın her bölümü, yerkabuğu yüzeyindeki deniz seviyesine göre değişik düzeyde vadiden tepeye, konum noktalarını imlemesi istendi... Fiziki, yani yatay-düşey verilerle arazi değeri hüzünlü, duygusal yönleriyle ele alınmaya çalışıldı. Çünkü o izler ağırlığınca yer kaplar kişinin algısında, belleğinde, yazısında... Anılarda! Yürünmüş yol, sayılarla tanımlanan süre / mesafe ise eğer, 67'ye dayanmak az değil sanırım! Haliyle deneyim / dersler de, tortu da birikmiş, şiir-yazı biçimine bürünmüş olur. Şiir kişisi ile şiir okuru aynı karede buluştuğu, buluşacağı varsayılır, iyimserlikle... Onun içindir ki paylaşılan ruhsal değerler kayda alınmıştır. Gönül ister ki Çilli Kadraj'daki ben adlı kaotik karakterde kendini bulsun okur kişi... Ama asıl olan içerikte yüzen endişe... Gelecek, yüksek gerilimiyle şimdiden duyumsanır, duruma göre... İtinalı okur o kareyi de çözümler, şiirin kahramanıyla eş duyu kurabilirse eğer. Günümüzde her şey, sanal geçiciliğine bağlı ömre sahip... Yaşantılar, dramatik durumlar içerir. Modern bireyin internet tanımlı kişi portresi, haz-hız-hırs kurbanıdır... Elektronik tüketim kölesidir. O nedenle şiir, yazınsal tür olarak daha yoğun ve kapsayıcı, daha bir sıkıştırılmış halinde sürdürür eylemini... Varlığını! Tarih, kayıtlardaki 'zaman' dilini 21. Yüzyıl ve linkler / sinyaller / çipler illüzyonun sanal gerçeğine ait... Kitaba, yoğunlukla ve derinlikle sokulmalı. Gizem ve imge çağrışımına o açıdan bakılmalı derim naçizane... Karmaşa ve korku tüm ekosistemi, toplumları ve bireyleri yönlendirir, hatta yönetir. Durum, koşullar kötü atmosfer, kaçınılmaz yol halidir deyip geçiştiremez şiir, edebiyat kamuoyu. Kaza nerede olacak hasar kimi sakatlayacak, kimi öldürecek bir görelim hele deme kayıtsızlığına kapılmamalı hiç kimse! Belirsizlikler sarmalı bireyi kuşattığı içindir ki kadraja giren her enstantane görüntü, puslu / çilli kadraj acısıdır. Acılı açıdan yakalanan gerçeklik, güncel gerçekliktir. Okur her bölümde farklı zaman-zemin dilimini duyumsasın diye... Panorama, sahne yazıta yansıyandır ama insan evladı için duyuş-düşünüş-deyiş yazılan-söylenen kadardır. Karakterler, okuyan izleyen, aynı frekansta olmasalar da, şiirin dili / havası, sezdirme gücü, imgeye dayandığınca etkilidir. Her yazınsal yapıt hatta her sanat yapıtı otobiyografik öğelerle donanır belli ölçüde... Zaman-zemin-hava bakımından kişisel çizgiler taşır özünde... Şiir, öykü, anlatı ise fazlasıyla kişisel, izlek ve imge ayrıntılarıyla örülür. Tümüyle kurguya dayalı yapıtlar dışındaki kitaplara o öngörüyle yaklaşılabilir. Kuşku yok ki şiir, soran, sorgulayan derinlik arama etkinliğidir. Merak eden, sözcüklerle cebelleşen, estetik haz kıvamını hedefleyen bireyi taşır kurgusunda: İzlek ve işlev gövdenin / biçemin derdini üstlenir en baştan. Öz-biçim-ileti silsile halinde, okurun algısına bırakılır: İşlev okuyanın gönlünde, zihninde ve dilinde tamamlanır. İmgenin tadı alınır, sözcüğün ruhu sezilir! İnsanın çağıyla örtüşmüş yazısı, yazgısı yaralarındadır. Yaraların, sancıların şiir diliyle yansıtılmış yıkımı, beden-ruh koşutluğunca ayarlı frekans çeperine bağlıdır. Güncel durumu, dahası anlık hal çağrışımlarını taşır okurun algısına... Elbette söz yatağında akar. İnsan yarasıyla insandır, yarasını tarif eden, tanımlayan bilinç ile doludur kelamı... Şiir, sanat insan bilincine, birikimine tarihine yürür. İnsan nerdeyse şiir de oradadır. Çıkan yeni kitaplara bakalım. Yeni yeni söylenenlere kulak kesilelim; söz, imge hareketi ruha ulaşmak için yola çıkılmıştır. Öncelikle iyi tanımlamaya ve isabetli saptamalara teşekkür ederim. Sağ olun! Evet, doğduğum topraklara ve anneme adanmıştır Balkanlı Bulut... Kişisel serüvenimin, dünyaya göz açıp tanıdığım toprakların rengi, kokusu ve havasıyla harmanlanmış şiirlerden oluşur. Sıla-gurbet, göç ve yoksunluk sızılarının dışavurumudur. Ruhumun, yani şiir kişisinin dizelere sinmiş anıları... Geçmişe özlem ile Rodoplu çocuğun, gencin teri-düşü, tuzu-kokusu, kuşkusu-korkusu ile mayalanan şiirleridir. Eh, her hayat yazdığı / yazdırdığı şiirlere aittir demek kalıyor geriye! Bulgaristan, Doğu Rodoplar, Kırcaali, Eğridere şurada... Karayoluyla 11-12 saatlik yolun ucunda. Oradan, ilçe merkezi Eğridere'ye uzak sayılmayan Aşağı Tosçalı köyü, Haşallar Mahallesi, doğduğumuz yer... Annem, babam ve bizden sonra doğan, biri kız iki kardeşimiz, altı kişilik aile, 1973 yazında göç etmişiz Anavatana. Bursa'ya yerleşmemiz, göç travmasını atlatmamıza yetmedi. Geçen yıllar, çok çalışmayı ve koşullara, düzensizliğe alışamamayı dayattı. Öğretti de denebilir! Bursa'yı çok sevdim, Mudanya'yı anavatandaki ilk ve son adresim belledim. Ömrümün geçtiği Bursa için Kalbimin Başkenti kitabımı yayınladım. Bursa'ya ilişkin şiirlerim, kadim payitahta teşekkürümdür. İç gerilim, duyarlı, sorgulayıcı bilinçle yaşayan kaçınılmaz huzursuzluk sonucuna götürür. İnsan evladı için zor ama öğretici durum, psikolojik çalkantı nedeni... Şiirin, öykünün çıkış noktası diyebileceğimiz ruhun, bilincin ve gerçekliğin doğduğu çatışmalı kaynak belki de orasıdır; yaratıcı çilesinin 'müsebbibi' hayat arenası... Bu soruyu okuyunca, yaşamış olduğum bir sahne canlandı gözlerimin önünde: İlhan Berk, bir sempozyumdaki ayaküstü sohbetimiz esnasında, dergileri okuduğunu, gençlerden çok yararlandığını söylediydi. Sözünün devamında; Senin şiirini de okuyorum... Şiir cehennemdir. Cehenneme hoş geldin! diyerek, başka incelikli öğütlerde de bulunmuştu, şakayla karışık. Saygıyla anmış olalım! İşin esası oda odaklanmaktır. Zengin şair-şiir antolojimiz o gerçekliği barındırıyor. Sözcüklerin çağrışım ve yankı ateşinde yanmaktır 'od'u tanıma... Modern çile! En başta ve ağırlıklı olarak öyledir kanımca. Herkes yandığı yerden tütüyor, oracıkta küle dönüşüyor! Yaşamak, yaratmak, zamandan kopmamaksa eğer, okuma, izleme, katılma etkinliği, döneme dahil olma çabası önemlidir. Özetle, Arthur Rimbaud fenomenini haklı çıkarır insanın yaşadığıyla yazdığının örtüşme sonucu... Bu durum, hemen hemen bütün şairlerimizde gözlemlenebilir; Mehmet Akif Ersoy, Yahya Kemal Beyatlı, Nazım Hikmet, Ahmet Haşim, Ahmet Hamdi Tanpınar, Cahit Sıtkı Tarancı, Necip Fazıl Kısakürek, Orhan Veli, Oktay Rıfat, Melih Cevdet Anday, Cemal Süreya, Gülten Akın, Ülkü Tamer, Fazıl Hüsnü Dağlarca, Attila İlhan, İlhan Berk. Turgut Uyar, Edip Cansever... Modernlerin her biri, kendi özelinde endişe-hüzün aşamalarını yaşayıp yazmıştır. Son tümcedeki yargı-yorum, adını anmayı unuttuklarım yanında, dünyanın bütün şairleri için söylenebilir kanımca! Eklemiş olalım! Yarım yüzyılı aşkın gidilmiş şiir-yazı yolu, okurluk, tanıklık yolu, bazı imgeleri besler, dili tetikler ve elbette derin derin düşündürür. Galiba anahtar sözcük bereketli çelişki saptaması kendini ele verince isabetli bulunur. Her mağdurun, çağdaşımız bireyin, yazıp çizen her yurttaşımızın, her şair-yazar dünyalının besin kaynağıdır, yaşadığı dönem, yani bir ömürlük vade... O vadede, koşullar ve kurallar gerilimin dozuyla orantılıdır. Bunun yanına bir de göç travmasını ekleyin: Ülke değiştirmek, bölge, coğrafya, iklim değiştirmek! Ruhsal göçüklerle yüzleşmek sonrasında ayakta kalma savaşı, herkesin anlayabileceği bir durum değildir. Bilgi, bilinç ve öngörü belli birikimi, donanımı ve estetik haz alma yetkinliği gerektirir. O bağlamda dünyayı, zamanı, hayatı algılayış bireysel etkinliktir: Yaşadık, gördük, olgunlaştık, sorguladık diyebilirim naçizane... Kendi adıma elbette! İnsanlığın toprağa verdiği zarar, kötülüklerin en büyüğüne işaret... Toprak cezalandırır, toprak ödüllendirir demek bilicilik veya kuru dilek değildir. Şiir, elden-dilden-gönülden geldikçe toprak kavramına ve gerçekliğine katkı anlamına yazılmış, sunulmuştur. Okur benzerimdir, haliyle seslendiğim adres orası... Şiirim ya da yaşadığım, metin haddesi ile somut biçime getirilip sunulmuştur, ilgili çevrelere. Okuyan okuyacaktır: insan evladı kendi yaşantı kadrajından gördüğüyle yetinmez, bir de şiirin, yani sözcüklerin, yani imgenin kadrajındakilere de bakar, bakmalı diyelim ve teselli bulalım. Sorulara odaklanıp yanıt arayışına çıkarken son beş kitap üzerinde gezginlik ettim... Ne yalan söyleyeyim; belleğimi sınadım, şiirin yazılma evresini ve koşullarını duyumsadım naçizane... Her insan, dönüp ardına baktığında, kendi özel zaman enkazını görür. Söz konusu içsel bakışın şiire duyuya / duyguya / düşünmeye yansıması kaçınılmazdır. Zamanın ömür üzerindeki tavına, canlının tavrına ve dirim izlerini işaretlerini taşıyan anlatıma aittir şiirin mayası... Ya da bu fakir öylesine derinden söz / çağrışım dalgalarıyla yüzleşmeye adamış kendini! Belki anlaşılmayı koymamıştır hedefine, kolay anlaşılır değildir külliyatı; çünkü modern şiir algılanma, anlaşılma, çözümlenme bekler. Deneyimsel, düşünsel, estetik birikim olsun ister, okuyan, yorumlayan, yargılayan kişi... Şiiri fazlasıyla ağır ama kıvamınca kapalı diye okurun zorlanacağı, kendisinin de külhanında bulunduğu ve şefkatle yaklaşıp sıkıntının, sıkıştırılmış hallerin hikayesini yazdırdığını kavrayacağı varsayımı, asıl umududur. Şiir okunsun yeter ki! İnsanın kendini kendi, şiirini anlatması, değerlendirmesi zordur. Elbette zaman zaman dönüp yapıtına, bir nevi yarasına bakmayı gerektirir, karşılaşacağı sorular. İnsan evladı, modern birey ancak kendi ruhundan yanıtlar damıtmak için geçmişinde iz sürer... Nasıl olacak başka türlü? Okuyacaklar karşısında, çarpıcı, sıkıcı, yani mengene sorularla tekrar tekrar yüzleşmesi kaçınılmazdır zaten, kendince anlamlandırdığı / önemsediği süreç. Yaratılmış karakter, şiir kişisi şairin zihninden ve kalbinden ve dahası dilinden çıkmıştır bir kez. Okula bırakılmıştır şiirin kahramanı... Hikayesi ne denli acılı, karmaşık olsa da yaşanmışlık belirtisidir, uzun erimde var idim belgesidir, yazarın da okurun da bağrında yuvalanır... Bir tür, zamana iliştirilmiş yazıt taşı neyse o; somut olgular-olaylar sonucunu işaret eder. Yaşanmış yazılmıştır! Dışavurum silsilesidir kağıda dökülmüş dizeler... Evet, okurun da şiire şairin cehennemine ortak edilmesi o; hafifletici eylem... Şair-şiir ilişkisi, yaratım-sunum zamanı gerilimlidir genellikle. Öyle bilinir! Beklentiye dayalıdır: Meçhul okurunu gözetir, her yapıt / eser! Belki bencilce bulunabilir ama gelmiş geçmiş tüm şair büyüklerimiz, öncülerimiz, kardeşlerimiz, kendinden damıttıkları sızılarla algılamış / yansıtmış varoluş serüvenini. Adlarının, fiziki / bedeni varlıklarının karşılığını ararlar. Ömür geçip gittikten sonra serüvenlerinin anlamında ve şiir cehennemdir yargısında birleşmeleri, şaşırtıcı gelmez okura. Kabullenilmiş şair-şiir sorunu, tartışması, sorgulaması eksilmez, şuara camiasının gündeminden. Sonuçta, şiir cini ile şiir meleği arasındadır yiten zaman ya da değere dönüşen zaman... Bitmeyen Araf! Eser / yapıt da oradan süzülür. Tıpkı aşk, tıpkı iflah olmaz tutkulu yaşam-yazı etkinliği... Birikimi. Bibliyografyası! Daha ne denir ki? Çağımız insanının kuşakların başı avuç-içi camda gömülüyken! Büyülü ekran tutsağıyken... Gezegenimiz suskunlar gezegeni artık! Henüz 1990'lardayken, önsezi, öngörü çarklarının sesine dikkat kesilmişim herhalde: Elektronik Yalnızlıklar (1992) kitabımdakileri yazmışım naçizane... Evet, özeti yok konuştuklarımızın: Elektrik-elektronik iletkenlerin, sinyallerin, devrelerin, görünür-görünmez bağların, interaktif ağların, hızlı iletişimin, pandemilerin çağına girdi insanlığımız. Yaşayan görecek daha nelerin olacağını. Düşündürücü, konuşturucu sorular için teşekkür ederim. Yeni yıla yaklaşırken, tüm insanlık için sağlıklı, savaşsız, salgınsız günlere ulaşmayı diliyorum.


Bana kalırsa, Anar'ın yazın evreni geçmişin fantastik bir şekilde ele alınmasından ibarettir ve onun anlam evreninde somut insanlık halleri bir anlam taşımıyor. Daha açık ifade etmem gerekirse, Anar, dış dünyanın yansıtılması anlamına gelen mimetik bir yazın evreninde yaşamıyor. Her ne kadar tarihi bir dekor olarak kullansa da Anar, Sir Philip Sidney'in Doğanın dünyası pirinçten, şairin dünyası altından sözünde olduğu gibi, kendi muhayyilesinde kurduğu nesne ve figürlerle oluşturduğu bir kurmaca dünyaya sahip. Kadın ve erkeğin ötesinde, bir dil evreni içinde, soluk alıp vermeyen figürler kurguluyorum diyebilirdi romancı ama öyle demedi! Kendi kurduğu dünyada bir çocuk gibi oynarken, yarattığı alternatif dünyaya bakıp kendi imgesini hayranlıkla seyrederken ona sorulan soru, Türkiye sosyolojisinin en buhranlı gündemini bütün ağırlığıyla yüzüne çarpmış. Ters ayağı üzerinde yakalanmış soruya Anar. Öyle ki yazınsal olarak tanımadığı bir anlam evreniyle karşılaşmanın getirdiği panikle, soruyu soranı yine fantastik bir aleme çekmeye çalışmış. Kadınların her gün öldürüldüğü, kadın hakları konusunda karnesi pek de iyi olmayan bir hükümetin İstanbul Sözleşmesi'nden tartışmalı bir şekilde ayrıldığını ilan ettiği bir ortamda kadın dendiğinde aklına zebra, bengal kaplanı ve guguklu saat gelmesi, başka nasıl açıklanabilir? Sanki Anar, aynanın içinden mantığın askıya alındığı bir başka evrene geçen bir Alice'miş gibi yanıt vermiş bu soruya. Saydığı hayvan ve nesneler arasındaki bağlantısızlık da dikkat çekici! İki hayvan, bir nesne arasında anlamlı bir bağıntı yok. Romancının zihinsel tutarlılığı ve yazın ekonomisi sanki sadece bildiği roman evreninde geçerli. O evrenin dışına çıkmaya zorlandığında, Alice'in şaşkınlığına düşüveriyor. Aynanın İçinden adlı eseri okuyanlar, Alice'in bu dünyanın zaman algısı karşısında şaşkınlığını gizleyemediğini hatırlayacaktır. Aynanın öteki tarafında bellek, bildiğimiz anlamda işlemez. O tarafta yaşayanlar, art-zamanlı bir dünyayı tanımazlar, geçmiş ve gelecek şimdinin içindedir ve onlar sadece geçmişi değil, geleceği de hatırlar. Sanki Anar, böyle olağanüstü bir dünyadan bir anlığına aynanın bu tarafına geçmiş de sıradan ve önemsiz, hatta aynanın öteki tarafına göre anlamsız bir soruyla karşılaşmış gibi davranmış. Şaşırmakta da haklı! Çünkü Türkiye'nin şu anki anlam evreni, ironi ve fantastiğin edebi bağlamından çok uzakta bir yerde. Zihnen ve bedenen acı çeken insanların ülkesi şu an Türkiye. İroni bu ülkenin insanları için fantastiğe ayarlı bir zeka gösterisinden çok başka bir anlama sahip artık. Geleceklerini kaybettiğini düşünen genç kadın ve erkekler çaresizlik içinde çığlık çığlığa ağlamamak için bir acı ilacı içer gibi başvuruyorlar ironiye ve genelde bu acı ilaca gülmüyor kimse! Romancının postmodern bir üsluba sahip olduğu, onun sözlerinde bu nedenle bir tutarlılık aranmaması gerektiği de iddia edilecektir. Elbette postmodernler dilde sabit bir anlam noktası bulunmadığını, dilin akışkan bir sıvı gibi olduğunu, anlamın hep kaydığını, ertelendiğini, zebra, bengal kaplanı ve guguklu saatin olsa olsa bilinçdışının dışa vurulurken aldığı rastlantısal imler olduğunu söyleyebilir. Dil zaten dış dünyanın bir yansıması olmadığına göre, bu imlerin geçtiği öteki metinlerin izini sürebilir, Anar'ın metinlerarası düzlemde kadınlarla ilgili bir üst-metin kurguladığı da iddia edilebilir. Muhtemelen, böyle bir incelemeden çıkabilecek olası sonuçlara Anar da şaşacaktır! Zaten yazar ölmemiş miydi? Zaten yazar-merkezli fikirlere kapıyı kapatmamış mıydık? Şaka bir yana, romancıya sorulan soruların bu eleştirel söylemlerle en ufak bir ilgisi yok! Soru, bebeğini ısıtamadığı için fön makinesini çalıştırıp intihar edenlerle, şehrin en işlek caddesinde samuray kılıcıyla katledilenlerle ilgilidir. Gerçek bir ur gibidir, akışkan değildir, bir kadın şüphelenip eliyle göğsünü yokladığında hemen yakalar onu ve bu yabancıyla uzun bir yolculuğa çıkar.


Efsaneler bilimi tamlaması Mitoloji sözcüğünün ahenkli açıklamasıdır. Mitoloji bilinmeyen zamanı bilinen zamana aşıran derleyicilerin ürünüdür. Derleyiciler, dağa taşa saçılmış hayal tutamlarını söylence sözcüğünün simli iplikleriyle sarıp aşıra taşıra günümüze dek getirmişlerdir. Mythos, Epos ve Logos adlı üç kardeşin aynı gövdeden dal açmasıyla kendini gerçekleştiren mitoloji ağacı, dallarının ucunun kanat mesafesine varmasıyla mavileşmiştir. Kardeşlerden Mythos yalancılığı, Epos'un düzen ve ölçü takıntısıyla kalıba girmiş, en küçük kardeş Logos'un da insan sözü seviciliği ile yüzyılın sayfalarına dek yeşermiştir. Mitolojinin varlığı gerçekle rüya alt tabanı karmasından doğmuştur. Karakterlere de olaylara da bakarsanız insansı ile insan üstü karmaşasının uyumunu görürsünüz. Öykünün kutsallığı ile ölümlülüğü arasında süzülen bu tür, sınırsızın sınırını verir okuyanına. Gözünüzde canlanıp sizinle konuşma kabiliyeti olan her metin mitoloji aynaları taşır. Yazarların ve yorumcuların ne dediği değil, halk kolyesinin tek boncuğu olan bireyin ne anladığıdır en gerçek dışı yüksekliğe kurulmuş mitler. Çünkü yazarlara bakarsanız biri siyaset, biri din, biri gerçek, biri hayal diye sündüre gerdire yorumlar mitolojinin kökenini. Oysa hiç kökü olmadan dal vermiş bir türü, özneye bırakıp tebaa selamıyla çekilmek gerekir. Bu yazıda ve bundan sonraki mitoloji yazılarımda kalemi yüksek oynatmadan bir mitolojik kahramanı anlam kalıbına dökmek için ısıtacağım. Kahramanın yalnızca iyi, güzel ve güçlü olduğuna dair yanlış inanışı unutarak. İnanışın doğrusu olmadığını da anımsayarak... Buna da anti-kahraman deniyor fakat bu kalıp kendine düşman, anti, Eski Yunanca'da karşı anlamına gelen 'Antiavri'den dönüşürken, 'Kahraman' Farsça'dan şapkalarını çıkarıp gelmiştir dilimize, ikisi öyle hiddetli geçimsizdir ki aralarına evlat diye kısa çizgiyi misketlerler. Babayaga, soğuk iklimlerin ateşe yakın oturan mitolojik yaratığı. Slav kültürünün mihenk taşlarından olan ve cadı kimliği taşıyan diğer adıyla Jezi Baba, hayallerden metinlere varoluşundan günümüze hayli biçim ve özellik değiştirmiştir. Babayaga, mit birin biçim aldığı arketipte beyaz tarafta duran bir pagan karakterdir. Hristiyanlığın baş eğdiren mayalı etkisiyle zamanla o inanıştan türeyen diğer kahramanlar gibi siyahçıl özellikler alır. Babayaga, tek yargılı varyant oluşmadan öncesinde yer ve toprak tanrısıyken, ikinci basamakta hızlı karanlık düşüşe geçmiş ve yerin en dibine indirilmiştir. İnsan kaburgalı varlığı, ilkin cehenneme uğur seçilmiş sonra lav zerreleriyle yüzey tahtına çıkmıştır. Kökler saçılan ve toprağa baharı getiren kudretli bacakları, çelimsiz tavuk bacaklarına çevrilmiştir. Evrimini tersten deneyimleyerek koca yeryüzünden, bir ormanın başına getirilmiş; tanrıyken yerel yönetimlere layık görülmüştür. Tavuk bacakları sebebiyle eski hareket kabiliyeti erkinden alınmış, yetmedikçe yetmemiş gövdesi ölmeye bir hafta kalaya dek yaşlandırılmıştır. Sonunda ederi, yüzü siğiller ve yaralarla kaplı yaşlı bir bataklık cadısına kadar düşürülmüştür. Babayaga'nın başta erkek iken kadına dönüştürülmesi de tahmini şaşırtmayacak Hristiyanlığın erkek peygamber ve erkek iktidar etkisiyledir. Çoktan ölmüş yüzü ve gövdesi çürümeyi anımsatır. Karnına dek sarkmış memelerini omuzlarına bir atkı olarak dolayıp koşturması onun korkunç özelliklerine tezat bir zavallılığa ve mizaha kapı aralar. Babayaga, ara varyantlarda o dönemde kalemi tutanın etkisiyle orijinal mitteki kudretine dönse de kısa sürede insansı özellikleri onu telek telek ele geçirecektir. Komik tavuk bacaklarının üzerinde yol alan yarı insan yarı tavuk ama tümüyle kaybeden bir karakterdir son düzlükte. Bu maskülen cadı, ormana giren çocukları kaçırıp onlarla beslenmektedir. Kendi bacakları gibi evinin bacakları da tavuk bacaklarıdır. Diğer cadıların zıddına onu süpürgesi uçurmaz. Karakterin karikatürize baskınlığı bir havanda uçup havanı tokmakla yönlendirmesiyle iyice şenlenmiştir. Sarımsağın büyü ve tılsımda etkili gücü, ıssızlığın karakterlerini uzak tutma söylencesi bu varyantı tetiklemiştir. Karakter Rusya dışında Sırbistan, Polonya ve Romanya'da da küçük değişiklerle yer almıştır. Örneğin Polonyalı Babayaga, yalnızca pazartesi günleri ormana gelen çocukları kaçırır. Bu Polonyalıların pazartesi ritüelleriyle ilişkilidir. Yani aslında sadece Babayaga değil, tüm mitolojik karakterler hangi ülkenin ya da coğrafyanın haritasına düşerse oranın kültürel ve iklimsel devinimlerinden etkilenirler. Her mitolojik hikayede bir amaç vardır, hayatın kendini gerçekleştirme zorunluluğu yazının yazmadığı zamanlardan beri böyledir. Babayaga da bize kötüyü, kötünün amaçsızlığını, yanlış atılan adımların yakıcı sonuçlarını vermek için yaratılanlardandır. Çünkü annesinin sözünü dinlemeyen çocuklar ormanda kaybolup Babayaga'nın yahni kazanında soğan ve havuçla demlenir hep. Bu mitte de koruma dürtüsü ve sakın ha! Ünlemi baskındır. Çok güzel anlatmışın emeğine eline kalemine sağlık. Seninle gurur duyuyorum gülçin. Başarılar diliyorum. Allah sağlık versin ailen öğrencilerin sevdiklerin dergi okuyucuların dergiyi çıkaran ekip arkadaşlarınla hepbirlikte devamını kısmet nasip etsin. Kitaplarını da okudum onlarda harika ve başarılarına verdiğim yıldızzz sonsuzz. İzmir televizyonundaki şair ve yazarlarlarla sohbet dioloğun ses tonun aksanın şiir okuyuşun süperrr. Allah seni yetiştiren ilköğretmenin olan annenden razı olsun. Seni okutan ilkokul öğretmeninden bugüne kadarki öğretmenletinden de razı olsun. Ne mutlu oluyolardır senden yana benim gibi.


Işıl Gönen: Çok doğru bir tespit... Gerçekten de sanatsal sürecimi bir cümlede tarif edecek olursam, hayal ve hakikat arasında bir seyir diyebilirim. Resimlerim, kendi insan olma, kendi hakikatime varma yolculuğumun kilometre taşları aslında. Ve bunlar benim günlük sayfalarım. Bu yolculuğu Jung, 'bilincin bilinçdışına keşif yolculuğu' diye tanımlıyor. Ve bu yolu sürerken kadim geleneklerden aldığım ilhamla kullandığım semboller üzerinden, kendi rüyalarım, kendi keşiflerimle, 'ortak rüyalar' diye adlandırılan mitle bağ kurma ve umulur ki kendi hakikatime temas etme derdindeyim. Işıl Gönen: 2009, 'Kadim Gelenek'in kokusuyla tanışma yılım diyeyim; kitabı okumaya başladığımda, anlatılan macera, karşılaştığım kavramlar hep çok yeniydi benim için; fakat şaşırtıcı olan ve hayranlık duyduğum kısmı, aynı zamanda çok tanıdık olmasıydı. Amak-ı Hayal'de bilirsiniz Raci'nin öyküsü vardır, Raci üzerinden insan olmanın öyküsü anlatılır inisiyasyonlar eşliğinde. Her bir inisiyasyonla Raci, Aynalı Babanın rehberliğinde hakikatine yol alır. Orada hem bir usta-çırak öyküsünü izleriz, bir taraftan da Raci'nin kendi potansiyelini keşfetme sürecini izleriz. Raci'nin kendinden çok şüpheye düştüğü, kendi içindeki ejderhasıyla karşı karşıya geldiği, daha sonra yavaş yavaş o yaşanan inisiyasyonların eşliğinde, Aynalı Baba'nın aynalığında, kendine doğru yaklaşmaya, kendine kavuşmaya başladığına tanıklık ederiz Raci'nin. İşte ben de rehberim eşliğinde bir gece yürüyüşçüsü olarak, okurken kendimden haberler almaya başladım Raci'nin keşifleri üzerinden ve resimler görmeye başladım; yani baştan kurgulanmış olarak ben Amak-ı Hayal'in sergisini yapayım, resmedeyim diye yola çıkmadım. Derler ki: Sana rağmen olur! Hakikaten bana rağmen başlayan, gelişen bir şeydi. Okurken, Raci ile beraber aynı sokaklardan geçiyorum; aynı neyi dinliyorum; aynı bahçelerde, aynı mağaralarda bulunuyorum. Ve o resimleri dışlaştırmam gerektiğini, bütün varlığımla hissettim ve başladım. Seyrettiklerimi, sezgilerimi resmediyor, eş zamanlı olarak da bölümlerde kullanılan kavramları çalışıyordum. Benim yolculuğum hep bir derde düşme ve o cazibesine kapıldığım konu içinde karşıma çıkan, her biri birbirinin üstüne inşa edilen kavramları çalışarak, daha sonra kendimdeki karşılığını resmederek devam etti, ediyor. İsmet Yazıcı: Hepsi yeniden yeniden okunacak resimler zaten. Işıl Gönen: Tekrar tekrar izleyicinin sezgisinde, algısında yeniden inşa edilen bir açık yapıt gibi; çünkü arketiplerden bahsediyoruz Muhyiddin İbnü'l Arabi'nin terminolojisinde a'yan-ı sabiteler'le karşılanıyor. İsmet de baktığında onda dokunduğu bir yer var, onun gözyaşlarını dışa vurduran; içeride ruhun hatırladığı. Oradaki sembolizmaya literatür olarak çok aşina olunmayabilir. Konularla kişinin gündelik hayatta birebir ilgisi olmaya bilir. Ama hatırlayan bir yer var. İşte ben de kendi hatırlayışlarımı, hatta bu kokuyu biliyorum ama neyin kokusuydu henüz bilmiyorum dediğim şeyleri, daha sonrasında dediğim gibi gelen açılımlarla keşfettiğim oluyor. Yani dışarıdan size verilmiş bir ödev gibi değil. Işıl Gönen Albayrak: Evvel Ahir İçinde, aslında bu üçlemenin ana başlığı; Muhyiddin İbnü'l Arabi'nin, Fususu'l-Hikem adlı eserinin faslarını üçleme halinde çalştım. Ben bu zevke nasıl geldim? Amak-ı Hayal serim, yoğun bir hasret dönemiyle sona erdi. O hasret hep benle birlikte yürüyen bir şeydi. Sonlanmış bir şey değil; fakat orada saçımın teline kadar hasretteydim. Evvel Ahir İçinde'ye girişim bu hasretin takibinde oldu; yıllara yayıldı; bir sonraki yıl Herkes Kendi Mitinde ile devam ettim. Işıl Gönen Albayrak: Fususu'l-Hikem'de peygamberlerin her biri bir tipolojik karakterler olarak yer alır ve baktığımız zaman hepsi kendi kuyusuyla bir inisiyasyon süreci yaşamış; kuyusundan yeniden dirilmiş karakterlerdir. Herkes Kendi Mitinde serim de hakikaten benim kuyu süreçlerimdi diyebilirim. Hatta finalinde bana başka türlü nasıl çıkacaktı bu resimler sözü ve bir göz kırpışıyla mühürlenmişti o sergi. Işıl Gönen Albayrak: Tam da öyle; çünkü potansiyelinizi öğrenmeniz, keşfetmek de diyebiliriz ama tamamlanmış bir süreçten bahsetmiyorum tabi ki... O yolun bir yolcusu olarak yürüdüğüm kısmıyla ilgili bir şeyden bahsedeceksem bu yolculuğun, kuyunun en dibi gerçekten varmış diyorsunuz ama en dip dediğiniz yer yine bir zandan ibaret... Nefsiniz hiç istemiyor o kuyuya girmeyi ama kuyuya sizi asıl atan, çağıran ev sahibi. O ev sahibinin sizi yaklaştıracağı, buluşturacağı şey kendiniz, hakikatiniz, önce bilip sonra unuttuğunuz niyetiniz. O kuyuyu keşfedeceksiniz, o kuyunun kazıcısı da siz olacaksınız ta ki Yusuf gibi kuyudan çıkmayı hak edesiniz. Yusuf, Her Kes Kendi Mitinde serisinin final resmiydi. Kuyudan çıktığında başına bir hale gibi o ayın inmesi, hakikatin bilgisiyle bir taçlanma ve ben kuyudan çıkan Yusufu o taçlanmayla resmetmeye çalışmıştım. İsmet Yazıcı: Arkasından hemen gelen serinle çok bağlı, Herkes Kendi Kendinde, bu başlık bende çok farklı yerlere temas ediyor; burnumun direği sızlıyor. Bütün açtığımız kapılarda, dolandığımız kapılarda karşılaştıklarımızın hepsi aslında kendimiz. O kapılara girebilmek, çok ciddi bir yürek istiyor. O kapıyı açtığın anda çöle çıkıyorsun, yanıyorsun, aşkla yanıyorsun, bilgiyle yanıyorsun vs. Herkes kendi kendiyleyken aslında hem çok büyük bir hüzün var, yalnızlık var; hem de çok büyük bir bereket var. Işıl Gönen: Yolculukta, sen sana yürürsün. Ve derler ki: Senden gayrısı yürüyemez o yolu. Ama rehberlik yaparlar; ama eşlik ederler; bazen de hep tam arkanda dururlar. Derler ki: 360 derece yolcu döner; neredesin tutunacak dalım diye; halbuki o der ki; Ben hep içindeydim, sen içeri bakmadın, hep dışarıda aradın. Sözün özü, bütün mesele o içimizdekine kavuşabilmek. İşte bunlar da bize bütün o kadim metinlerden gelenekten armağan edilmiş yol haritaları. Örneğin Hz. Musa için çizdiğim resimden ve onu nasıl yorumladığımdan biraz bahsetmek isterim. O resmim iki tualin birleşmesinden oluşan bir çalışma. Musa olarak görülen figürün içinden geçen bir asa var. Musa'nın asası, bildiğin gibi 'aklı-ilkeyi-yasayı' temsil eder. Burada Musa'yı Musa yapan o asanın kendisidir. Asanın temsil ettiği ilkedir. O yüzden dışarıda bir asa değil. Musa'nın içindedir o asa. Bilirsin öyküsünü, Kızıldeniz o asayla ikiye yarılır. Ve kavmine yol açar. Burada kastedilen, benim resimde yorumladığım, Musa'nın kavmine yol olmasıdır. Bu yüzden o deniz yol olarak ikiye ayrıldığında, kimi çöl de görebilir orada, ama bir taraftan alev alevdir, Musa'nın peşine o kavmi 40 yıl boyunca takan o itici güç neydi? Neye talepti? Yani bir kavim, bir adamın peşine neden 40 yıl boyunca döner dolaşır? Çölde dolanıp dururlar; çöl nedir? Nerede dolanıyorlardır? Bunlar hepimizin karşılıklarını kendinde bileceği, bulacağı karşılıklar. Musa, kavmine yol olmuştur burada. İsmet Yazıcı: Kullandığın malzemeler de çok ilginç. Senin resmine baktığımızda yalnızca bir zemin üzeri boya görmüyoruz; kabartmalar, dokularla ördüğün, malzemeyi kullanırken de ördüğün bir sembolik dil var sanıyorum. Işıl Gönen: Eminlik, sükun bulmak, o hale uğrayışlarımız oluyor ama üretim sürecinde tekrar, pırpırlar, yangınlar... Sanat tam da orada vardır zaten orası. Daima sükunette durduğunda oradan sanat çıkmıyor. Hep bir kuyuya düşüş ve oradan yükseliş döngüsü var; bunu kerelerce tekrar tekrar yaşıyoruz. O kuyudan güneşe çıktığımız ürünlerimizi doğurduğumuz, sükun bulduğumuz yer. İsmet Yazıcı: Evet, Bab-ı Ali Yüceler Kapısı buluştuğumuz kapı; çok etkileyiciydi gerçekten bütün işler. Aslında hep noktalı virgül tabi; hep birbirine bağlı; nokta koyamıyorsun; tekrar başa dönülüyor. Işıl Gönen: Çok doğru. Yoksa ceketi çıkarıp benim işim bitti dersin. Virgülden devam... Seriden örneğin Mikat başlıklı resmi birkaç ipucuyla açayım; ustam Metin Bobaroğlu der ki Mikat hakikatinde çöle giriş kapılarıdır; ama aynı zamanda çıkış kapılarıdır. Burada çıktığın kendinsindir. Kendinden çıkar çöle girersin, çölde yine kendini bulmak üzere diye anlatır. Neden çöl? Yersiz, yönsüz kaldığını zannedeceğin, ama aslında hedefini, gayeni eğer bilir ve tutunursan, yine sana yolunu bulduracak olan yolculuk. Resme baktığınızda tam kestiremezsiniz; orası gece mi gündüz mü belli değildir; bir güneş var o güneş mi ay mı belli değil; yolcunun bildiği, emin olduğu tek şey kimi izlediği. Bu resimde aslanı görürsünüz, Hz. Ali biliyorsunuz gelenekte aslanla temsil edilir ve çok uzun ve derin bir açılımı vardır bu sembolün. Örneğin derler ki gelenekte, adalet ismi, aslana teslim edilmiştir. Neden diye sorulduğunda, aslanın korkusu yoktur diye anlatırlar, dolayısıyla onun adaletine güvenebiliriz. Aslana Zülfikar teslim edilebilir ancak. Kimsenin önünde düğme iliklemeyecek olan hukukçularımızın cüppe sembolizmasında olduğu gibi. Dolayısıyla o resimde görülebilecek onun ardından yürüyen yolcu, kimin ardından yürümesi gerektiğini bilir ve onun yolu bildiğinden emin; ama talibimiz çölün kendisiyle hemdem olmuş bir haldedir resimde. Arkada görünen mezar taşları, bir taraftan ayın, güneşin ışığını yansıtır haldeler. Bütün daha önce bu yolu yürümüş olan bilgelerin, ustaların temsilidir. Onlar artık yeni yolculara kilometre taşı olmuşlardır. Orada uğradığınızda, yol, iz, yön sorduğunuzda, onların hikmetine başvurduğunuzda, güneşin, yani marifet bilgisinin, hakikatin aynalığını yaparlar. Bab-ı Ali / Yüceler Kapısı sergisinde ben uyanan kapılar serisi hazırlamak istemiştim. Uyanan kapılar serisinin her biri bir inisiyasyonu temsil eder; Akıl Kapısı'nın ardından, akıl uyanır önce, kişi Cebrail'den haberi alır, ardından aşka düşer. Bu yolun eşikçisi diyelim, yolu yürüten motivasyon hasret ve o bir ayna üzerinden deneyimlenir diye anlatılır. Aslında anima-animus, eril-dişil, kendi eril ya da kendi dişil yanınla bir karşılaşma ve bir bütünlenme; bunu iki lob, sağ ve sol beyin olarak da karşılayabiliriz. İkisinin bir olmasıyla devam edecek bir yolculuktur. Ama önce bir ayna gerekir derler. O aynalık deneyiminin devamında, aynalık bitmez, sadece yolcu orada biraz daha olgunlaşmaya başlamıştır; kendisine hikmet armağan edilecektir. Resimdeki 'Hikmet Kapısı'nda, ceviz aslında beyin kafatası kabuğu içinde cevizin kabuğu ile temsil edilen, beynin aslında da aklın sembolüdür diye anlatılır ve resimde de o temsiliyetle kullanılmıştır. Ve kadim metin okumalarında denir ki hikmet sahipleri, akıllarını kalplerine indirmişlerdir. Akıl ve kalbi bir etmişlerdir ki hikmet zaten bu halin adıdır. Hikmetin bilgisi diye söylerler, o yüzden orada ben cevizi, sembolik olarak kalbe taşıdım. Ve fonda orada Davut'un Yıldızı, Süleyman'ın Mührü diye söyleyebileceğimiz bir kadim sembol resmettim. Yine Süleyman, hikmetin peygamberi olarak geçer; derler ki: Hikmet sahipleri, kalp aklıyla olaylara bakanlar, bütün yaşantıların birer ayet olduğunu, tüm bu ayetlerin de birbirlerine birer altın zincirle bağlı olduğunu bilirler külli akılla yaklaşabildikleri için. İşte örneğin Musa ve Hızır Kıssası'nda olduğu gibi... Uyanan Kapılar Serisi, Akıl, Aşk, Hikmet, Anlayış, Adalet, Merhamet ve sonunda hepsinin bütünlendiği Vicdan Kapısı eserleriyle tamamlandı. Işıl Gönen: Kullandığım teknik tabi ki değişti. Işıl Gönen: Başvurduğum kadim metinler her biri bu literatürün başat eserleri; benim onlarla bir aradalığım; benim yolculuğumdaki karşılığıyla yürüdüğüm süreçler bunlar. Ve şimdi şu tekniği kullanayım diye düşünerek gerçekleşmiyor; sezgisel olarak ilerliyorum; ama meczubane bir halden de bahsetmiyorum. Teknik olanakların araştırılması, akılla buluşmalarım olmazsa olmazım. O zaman eser çıkmaz. Bir geometri var hepsinin altyapısında. Fakat eserin üretilmesi benim de kendimi yeniden inşa sürecim olduğu için, içeriden, gönülden bildiğim bir şey var ki ilhamla şimdi şöyle bir malzeme kullanmalıyım, şimdi buradan ilerlemeliyim diyerek ve eser tamamlandıktan sonra da burada bunun için bu malzemeyi kullanmışım meğer, bunun böyle bir karşılığı varmış diye keşiflere nail olduğumda çok oldu. O yüzden çok kurgulu ilerlemiyor. Bir de küçücük şundan bahsedeyim bu da sanırım tam da sorunun bir cevabı olabilir. Eskizler mesela yaparım okumalarım sırasında, fakat o eskizler birer tasarımdır. Küçük haritalar oluştururum, notlar alırım vs. Fakat bir hal gelir ki o gelmeden tualin ya da hangi yüzeydeysem onun karşısına geçemiyorsunuz. İşte doğuma hazır olma hali, artık hani hastaneye koşmak zorunda olduğunuz hal, orada bütün eskizler geride kalır. En çok bana sürpriz olan bir şey ortaya çıkar. Oldu dedirten tek bir referansım var; o da sevincim. O başka bir duyguyla karıştıramayacağım bir şey. O sevinç geliyorsa, gözyaşıyla beraber gelir; tam doğum. Hani anne doğum sancıları çeker, gözyaşları sonra büyük bir mutluluk bebek işte. Öncesinde ne kadar ultrason görüntüleri falan varsa da hani öyle değil, benzersiz ya. İşte bendeki süreç de böyle. Işıl Gönen: İnsan hayatının doğumdan ölüme kadar bir hac yolculuğu olduğu görüşü, yani yeryüzünde garib olduğumuzu ileri süren görüş kadim bir inanıştır. İnsan, dünyada, yaşamında yabancılaşma içindedir; doğada kendi özvarlığına yabancı durumdadır ki bu onun için hüsrandır. Hüsranda olan insan, varlığının özlemini çekmekte, varlığından ayrı kalışının giderilmesi yolunda hasrettedir diye nitelendirilir ve insanın kendi varlığını özlemesi, hasret çekmesi fıtridir, doğuştandır, öğretilmiş değildir. Tasavvuf geleneğinde, kaynağa gittiğimizde dişil öğeyi, anneyi buluruz; anne um, evlat ummedir. Um-Üm-Ümmi-Ümmet birbirinden türeyen kavramlardır. Hac ritüelinde um kavramı; dişil öğe ile anne kavramıyla buluşur. Herkes kendinden, kendi biricik yolundan çıkar ve çölde kendi varlığının arayışında olursa, o zaman insana dönüşen varlıkların birliğine, bu lojiğe göre, ümmet denir. Rahmet kavramıyla da bütünleştirilmiş olan buradaki annelik ile kastedilen bir bedensel anneden doğmak değil, kendisindeki dişil öğeyi bulmak ve ondan doğmaktır. Bu terk edilmiş karanlık dünyada, bu karanlığa ışığın girmesini sağlayan şey işte bu annenin vicdanıdır demiştir Van Gogh. Hz. Asiye, Hz. Meryem, Hz. Hatice, Hz. Fatıma, Hz. Kübra ve Hz. Rabia üstün ahlak sahibi kadınlar olarak övülmüşlerdir. Kadınlıkla temsil edilenin tamlığını ve kusursuzluğunu temsil ederler. Günahsızdırlar; orijindeki kutsallığı sembolize ederler. Batına aittirler yani örtülüdürler. Meryem Sophia, dişil ilkedir. Dinin ve yasanın zeminindeki manevi yapıyı temsil eder, geleneği taşıyandır. Ezoterik öğretilerde her insanın nefsi Göklerden ya da Cennetten yeryüzüne düşmüş ve zulmet içinde olarak kabul edilir ve sadece Bilgeliği ya da Hikmeti kazanarak kişi bu durumdan kurtulabilir. Sophia bu düşmüş ve kaybolmuş nefsin kendi özvarlığını yeniden bulma/kavuşma yolculuğunda ona rehberlik eder. Yunanca hikmet anlamındaki sophos kelimesinden gelen Sophia, Tanrı'nın dişil yanını, Tanrısal hikmeti temsil eder, aynı zamanda bilgelik, dişil ilke anlamlarını taşır. Farklı kültürlerde Kybele, Meryem, Ana Tanrıça, Sekine olarak karşımıza çıkan Sophia; doğuran, anlayışlı, şefkatli bereketli ve besleyici olandır. Pythagoras kendisini bir filozof ya da Sophia'nın aşığı olarak tanımlar. İsmet Yazıcı: Niyet ettiğin kapıları kolaylıklarla açman dileğiyle; çok teşekkür ediyorum. 1995, İstanbul Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi Resim Bölümü'nü bitirdi. 2000, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Resim Bölümü'nü bitirdi. Işıl Gönen çalışmalarını İstanbul Erenköy'deki atölyesinde sürdürmektedir. - 2019 Ekim, The Adahan Expedition Karma Sergi, Kunstraum Grevy, Köln - 2019 Nisan, Bab-ı Esrar: Meryem Kişisel Sergi, Adahan İstanbul Galeri -1, İstanbul - 2017 Eylül, 10x10 Şimdi Bize Yeni Hikayeler Lazım Sergisi - 2017 Ocak, Bab-ı Ali Kişisel Resim Sergisi, Adahan Otel Galeri-1, İstanbul - 2015 Temmuz, Niyet Rengigül Sanat Galerisi, Bozcaada - 2015 Şubat, Herkes Kendi Kendinde Derinlikler Sanat Merkezi İstanbul - 2013 Balık, Deryanın İçinde... Deryadan Habersiz Kişisel Resim Sergisi, Derinlikler Sanat Merkezi İstanbul - 2012 Herkes Kendi Mit'inde Kişisel Resim Sergisi, Derinlikler Sanat Merkezi İstanbul - 2011 Evvel, Ahir İçinde Kişisel Resim Sergisi, Derinlikler Sanat Merkezi İstanbul - 2010 Amak-ı Hayal Kişisel Resim Sergisi, Derinlikler Sanat Merkezi İstanbul - 2009 ARTİST 2009 Tüyap Sanat Fuarı, Alternatif Platform - 2007 ŞEFİK BURSALI Resim Yarışması Sergisi, Ankara Devlet Resim ve Heykel Müzesi - 2004 ARTİST 2004 TÜYAP 14. Sanat Fuarı, Akademililer Sanat Merkezi Galerisi - 2004 TEKEL Geleneksel 15. Resim Yarışması Sergisi, Askeri Müze Sanat Galerisi Harbiye - 2003 ART-ALAN Karma Resim ve Heykel Sergisi, Kargart - 2000 2000 Mezunları Sergisi, Osman Hamdi Bey Salonu, MSÜ Hello! I could have sworn I've been to this blog before but after browsing through some of the post I realized it's new to me. Anyways, I'm definitely happy I found it and I'll be book-marking and checking back frequently! online pharmacy no presc interpharm. pro Their global medical liaisons ensure top-quality care.


Türkiye'de ilk kez bir muhtarlık bünyesinde oluşturulmuş olan Kozyatağı Muhtarlığı Kültür komitesinin, Kadıköy Belediyesi ile işbirliği içinde her ay düzenlemekte olduğu Sanat Söyleşileri nin bu ay ki konuğu Halk Müziği sanatçısı Özgür Akdemir. İlk çıkışını ''RENGAHENK TÜRKÜLER'' albümlerinde seslendirdiği türkülerle yapmış olan sanatçı, 2010 yılında ''LEYLE'' isimli İLK solo albümünü gerçekleştirmiştir. Bu albümün video klipinde Volkan Konak ile düet yapan Özgür Akdemir, müziğin yanı sıra sinema ve tiyatro oyuncusudur. Aynı zamanda televizyon ve radyo için müzik programları yapmış, AŞKIN SAZI şiir ve türkü albümünü Venhar Sağıroğlu ile gerçekleştirmiştir. Son solo albümü NERDESİN ni 2018 yılında çıkaran sanatçı Oksimoron TV de Özgür Konuklar programını gerçekleştirmiştir. Sanatçı Özgür Akdemir 2020 yılı ALTIN KAYISI ödüllerinde yılın en iyi Türk Halk Müziği sanatçısı ödülünü almıştır. Sanatçı 15 Ocak Cumartesi saat 18.00'de Kozyatağı Kültür Merkezinde müzikseverlerle buluşacak.


Türk müziğinin duayenlerinden Erol Sayan, güfte ve besteleriyle adını Türk sanat müziği tarihine altın harflerle yazdırdı. Bize ait sesi makamlarla/ilhamla şekillendiren Erol Sayan, ilmini yeteneğiyle harmanlayan bir tambur ustası ve bestekar. Erol Sayan, şiirin lisan bestesi ve dil musikisi, mısraın da bir musıki cümlesi (Yahya Kemal, Şiir Okumaya Dair, Edebiyata Dair, İstanbul Fetih Cemiyeti, İstanbul 1997, s. 4-9.) olduğunu söyleyen Yahya Kemal'in görüşlerini destekleyerek Geçsin Günler, Haftalar gibi bazı bestelerinde şiirle müziği buluşturdu. Türk musikisi devlet konservatuvarlarında ve özel kurumlarda verilen eğitim bu alanda ses/çalgı sanatçılarının, bestekarların yetişmesini ve çalgı yapımının yeni nesillere aktarılmasını sağlıyor. Erol Sayan; İTÜ ve ODTÜ'de verdiği dersler, kurduğu korolar ve Türk müziği üzerine çalışmalarıyla bu alanda değerli bir hoca. Ancak özellikle 2000'lerden itibaren Türk sanat müziğine ve Halk müziğine ilginin giderek azaldığını pop müziğin öne çıktığını gördük. Sayıları giderek artan özel televizyon ve radyo kanalları popüler müzikle yetişen, kendi kültüründen kopuk nesilleri doğurdu. Günümüzde ise YouTube'taki videolar ve TRT arşivi geçmişten bugüne Türk sanat müziğinin ürünlerini izleyicilerle/dinleyicilerle buluşturuyor. TRT'nin radyo ve televizyon kanallarındaki programlar, belediyelere, bazı kurumlara bağlı korolar ve özel musiki toplulukları sayesinde Türk sanat müziği yeni nesillere aktarılmaya devam ediyor. Eskisi kadar ilgi görmese de Türk sanat müziğinin gönlümüzdeki yeri ayrı. Zamanın döngüsünü kırarcasına ve kaderin oyununu bozarcasına bir eda ile geçmişi bugünle kucaklayan bestekar Erol Sayan, yukarıda söz ettiğim Türk sanat müziği programlarının başlıca konuklarından biri.


İstanbul Büyükşehir Belediyesi büyük şair Nazım Hikmet'i 120. doğum gününde özel bir etkinlikle andı. İBB Kültür Daire Başkanlığı'nın Nazım Hikmet Sanat Vakfı işbirliği ile düzenlediği etkinlik 15 Ocak 2022 Cumartesi akşamı Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda gerçekleştirildi. İyi ki Doğdun Nazım Hikmet adıyla gerçekleşen etkinliğin; yapımcılığını Nazım Hikmet Sanat Vakfı ve Bir Yudum İnsan Film'in, yönetmenliğini Nebil Özgentürk üstlendi. Etkinlikte ayrıca Nazım 120 Yaşında belgeselinin ilk gösterimi yapıldı. Türk şiirini dünyaya tanıtan, şiirleri elliden fazla dile çevrilen; sevdayı, özlemi, direnci, özgürlüğü ve memleket sevgisini şiirleriyle buluşturan Nazım'ın hayatından kesitlerin yer aldığı belgeselde şairi, Şahin Sancak canlandırdı. Belgesel gösterimin yanı sıra şair hakkında duygu ve düşüncelerini aktaran sanat ve edebiyat dünyasından birçok ismin bulunduğu Ne Dediler video gösteriminin yer aldığı etkinlik, Serenad Bağcan'ın Ferhat Livaneli Orkestrası eşliğinde Nazım şiirlerinden oluşan şarkıları seslendirdiği konserle son buldu.


Bugüne kadar birçok kişiye kitap imzaladım fakat birazdan anlatacağım hikayedeki kadar tuhaf bir imza töreni yaşamamıştım. Ankara'daydık Nergis'le. Biraz içelim keyfine varalım Ankara'nın dedik. Tabi ben biraz bokunu çıkardım. O kadar çok içtim ki kendimi ayda yürüyormuş gibi hissediyordum. Fenalaştım tabii. Kalp ritmim bozuldu. Morardım. Nergis bir taksi tuttu. Ankara Numune Hastanesine gittik. Neyse baktılar ettiler herhangi bir fiziksel sorun yok. Onlar da psikiyatrisi çağırdılar. Doktor geldi, adımı sordu. Onur. dedim. Soyadın yok mu? dedi. Sakarya. dedim. Aha, gerçekten mi, sen o musun? dedi. Şaşırdım. Birine benzettiniz herhalde. dedim. Yo hayır, sizin kitaplarınızı ve şiirlerinizi takip ediyorum. dedi. Halla Halla, kamera şakası filan mı diye içimden düşündüm. Kamyon'u alamadım henüz, o kitap var mı yanınızda. dedi. Vardı. Kalemim yok ama. dedim. Buyurun. dedi. Kendi kalemini uzattı. Biri ona diğeri bir arkadaşına olmak üzere iki adet Kamyon imzaladım. Serum takılmış vaziyette bir de selfie çektirdik. Verdiler serumla diazemi, affedersiniz panda götü gibi yumuşacık oldum. Giderken tekrar selamlaştık doktorla. Mutluydu adam. Bir ara Nergis'e beni sertçe çimdiklemesini söyledim.


Her zaman merak edilen bir şey vardır, bir şaire sorulmadan geçilmez: Nasıl şiir yazıyorsunuz? Aslında bu soru şairin nelerden esinlendiğini sormanın en açık yoludur. Esinlenme şeklini okurun merak ettiğini gösterir. Bu sorunun bir kısmı, kalem, kağıt, klavye, zihin.... Şairin hangi araçları kullandığını kapsar. Zamanı; gece, gündüz, öğlen, akşam, ne zaman yazdığını kapsar. Mekanı kapsar; ev, iş, çalışma odası, kafe... Asıl can alıcı nokta işe şairin bile tam olarak bilmediği bir şey: Bu sözcükleri şair nasıl yan yana getiriyor, orta malı temaları nasıl kendine özgü ve farklı yorumluyor. Bu şiiri neden yazıyor, onu hangi sözcük, hangi dize veya hangi olay tetikliyor? Özü, biçimi, yapıyı, sesi nasıl ve neye göre seçiyor? Neden her şiir farklı bir serüvenken şairin şiir yazarken yaptığı ritüeller de merak ediliyor; kahve, sigara, alkol mü tüketir, yoksa müzik mi dinler? Bütün bu merak edilen şeyler aslında şairin yaratıcılığının gizemini, bir anlamda şiir yazma yeteneğinin sırrını çözmek içindir. Ortalama okurun bilmek istediği, öğrenmekten hoşlandığı bir diğer şey ise şiirde geçenlerin gerçeklikte şair tarafından yaşanıp yaşanmadığıdır. Şairin hayatından bir kesit, bir an, bir durum mu; yoksa şiirde başka bir özne mi var. Aslında okurun en çok yaptığı; şiiri yazan ile şiirde yaşayan özneyi aynı farz etmektir. Şair için bile gizemli olan yaratıcılık süreci okur için tam bir bilmecedir. Bir şiiri anlamak için şairin hayatına bakıp yakıştırmak ister. Bir aşk şiiri okumuşsa; onun kime yazıldığını bilmek ister. Bu yüzden muhatabı belli olan aşk şiirleri oldukça popüler olur. Şair ve aşkı üzerine çokça konuşulur. Bunu; yani okurun şiirde şairi aramasını veya güncel yaşantıya ait beklentiler ile şairle bağ kurmasını okurun şiirdeki düşsel ülkede kendini tamamen kaybetmektense ara sıra gerçekle bağ kurmak istemesine bağlıyorum. Örneğin bir deprem teması yazılacaksa o, en yakın zamanda gerçekleşmiş, bildiği, yaşadığı depremin anlatılmasını tercih eder. Oysaki şair bu temayı yazarken geçmişteki bürün depremleri aynı zamanda gelecekte yaşanacak depremleri de kapsayan mekan ve zamanla sınırlanmamış bir deprem şiiri oluşturur, tabii kolaya kaçmamışsa. İyi bir şair, muhtemelen kendi de şiir yazan iyi bir okur okuduklarına böyle bakar. Tek bir olayı anlatan şiirin kalıcı olmayacağı bellidir, ancak ileride o günü anlatan sosyolojik bir değer taşır taşırsa. İyi okur şiirin kapsamının geniş olmasını bekler. Örneğin belli bir sevgiliye yazılmış bir kitap dolusu şiirdense kendisini ve pek çok kişiyi yakalayabilen tek bir aşk şiirini tercih eder. Bilinçli okur şiiri kendinde dener. Şairle kesiştiği yerleri işaretler ve şairin onun yaşadıklarını ifade edişine hayran kalır. Bir anda, yaşadığı ama çözemediği, bilinmezinde olan, onu rahatsız eden bir şeyin çözüldüğü bir farkındalık anına kendini bırakır. Bu bilinç ötesinde yaşanan bir aydınlanma gibidir; çölde bir bardak soğuk su içmek ya da kutuplarda ateşe düşmek gibi beklenmedik bir şekilde gerekli bir ihtiyacın doyurulmasıdır. Okur eğer aynı zamanda bir şairse veya şiir düşünürü ise başa geçen soru değişir: Şair bu şiiri nasıl yazmış? Şair ne yazarsa yazsın bizim şiir olarak gördüğümüz, o eserin; yapısı, biçemi, biçimi, ritmi sesi gibi teknik özellikleridir. Anlamsal olarak da söz ve anlam sanatları ile de zenginleştirilmiş olup olmaması şiirin değerini ve etki gücünü belirler. Şiir okurken sizi etkileyen bir dize olursa hemen durun. Bu dize beni niye etkiledi? diye sorun. Ve mutlaka o dizedeki şiire has teknik bir özellik olduğunu göreceksiniz. Sonuçta bu dize öğretici ve eğitici olacak. Salt anlama bağlı kalmayacaksınız. Nasıl yazmış? sorusu bize anlamın şiirdeki çözünürlüğünün anahtarını verir. Anlam ve yapı birbirinden ayrılamaz birbirini destekler. Sonuçta okur çıplak bir bedene bakmaz, beden hatlarını da belli eden giyinmiş, aksesuarlarını takıp takıştırmış, belki şapka, gözlük, çanta kullanan bir insan görür. O insanın kıyafetleri bedenine ne kadar uyuyorsa, zevkini yansıtacak bir şekilde seçilmişse, ona bakan insan da bundan hoşnutluk duyar ve etkilenir. Çıplak bir bedenden daha etkilidir bu giydirilmiş beden. Çıplak beden 'düzyazıdır'. Giyinmiş, süslenmiş, takmış takıştırmış insan ise 'şiir'. Beynimiz şiiri de bu güzel giyinmiş insan gibi algılar. Şiirden alınan estetik haz farklı parçalardaki uyuma bağlıdır. Şiirdeki her öğe birbirini tamamlar ama okuma sırasında tek tek görünmez bu öğeler, bir bütün olarak algılanır. Şiirin teması da bir bedendir. O temaya uygun sözcükler seçmek onu kendi zevkine göre şekillendirmek ve bir tarz yani üslup yaratmak şairliktir. Şairin şiir zevki ne kadar ileriyse yazdığı şiir de o kadar güçlü ve etkili olur. Yine okurun şiir zevki şairinkinden geride değilse o da okuduğu şiirden estetik bir haz alır.


Uluslararası Yayıncılar Birliği'nin ifade özgürlüğü alanında öne çıkan yayıncılara verdiği IPA Voltaire Ödülü için 2022 yılı başvuru süreci başladı. 2022 Voltaire Ödülü için herhangi bir kişi, grup veya kuruluş aday gösterebiliyor. Adaylarda; başkalarına -dijital platformlar da dahil olmak üzere- yazılı olarak fikirlerini paylaşma imkanı sunan kişi, kolektif veya kuruluş olarak tanımlanan yayıncılar olmaları ve yakın zamanda baskı, tehdit, yıldırma veya taciz ortamında tartışmalı eserler yayımlamış olmaları ya da uzun yıllardır yayınlama özgürlüğü ve ifade özgürlüğü alanındaki çabalarıyla tanınan isimler olmaları gibi koşullar aranıyor. Önceki ödül sahipleri arasında Dar Al Jadeed Lübnan (2021), Vietnam Liberal Yayınevi Vietnam (2020), Mısırlı yayıncı Khaled Lotfy (2019), Hong Konglu yayıncı Gui Minhai (2018), Türk yayıncı Turhan Günay ve Evrensel yayınevi (2017), Suudi blog yazarı Raif Badawi (2016) ve Belaruslu yayıncı Ihar Lohvinau (2014) yer alıyor.


Entelektüel, intihar edecek yer ve zaman bulamayandır. İntihar anlamsızdır. der Schopenhauer. Sözünün önünü ardını görmeyince sustum ki önce o konuşsun, sözlükler konuşsun; ben aracı olmaktan öte gitmeyeyim. TDK'de klasik bir tanım var: Bir kimsenin toplumsal ve ruhsal nedenlerin etkisi ile kendi hayatına son vermesi: Cinayetlerin ve intiharların sebebi kudret ve imkan arasındaki dengesizliktir. Sözlük de Schopenhauer da açıklamalarıyla intihar etmişler. EtimolojiTürkçe'de, Ar. intihar, kendini öldürme, boğazını keserek öldürme, boğazlama, Ar. na r, boğazın alt kısmındaki çukur. açıklamaları tatmin edici değil. Divan şiirine gidiyorum, intihar için hançere düşmek sözü tercih ediliyor. Kurbanın kendisi tarafından yapılmış olumlu ya da olumsuz bir edimin doğrudan ya da dolaylı sonucu olan her ölüme intihar denir. diyen Durkheim'in tanımına çağlar ötesinden Ferhat'ın sesi karışır. Ferhat kendini dağlara vurup intihar ederken Şirin son nefesini Ferhat'ın mezarına kapanırken verir. Caligula'ya bir de tarih açısından yaklaşalım, gemimizi iskeleye çekelim: Roma İmparatoru Gaius Julius Caesar Augustus Germanicus ya da bilinen adıyla Caligula... Küçük çizme/ postal anlamında. Filozof Antisthenes'in ağzına bakan zeka katsayısı düşük insanlar ipini cebinde taşımalı, gördüğü ilk ağaca kendini asmalı. Yüz yaşına ayak basmaya birkaç yılı kalan Zenon, parmağındaki yarayı bahane ederek elveda zalim dünya der. Mitoloji dünyasında bizi Sisifos ile Dido bekler ki sonları hayra alamet değildir. Sözde imparator Neron'a suikast düzenleyenler arasında sayılmış, intihar etmeye zorlanmıştır. Bir hançerle damarlarını kesmeye yeltenmiş ancak... Tacitus, intiharını biraz daha deşer. Ayak damarları kesmeye çalışır, gecikince bir yudum zehir, bu da yetmez sıcak bir hamama götürülüp buharda can verir. Sağır ve dilsiz hayvan ressamı Rene Princeteau olmasaydı Lautrec eksik kalırdı. Paris'in Moulin Rouge'u olmasaydı Lautrec diye birinden söz edilmezdi. Uzun bacaklı güzel kadınlar olmasaydı kısa bacaklı Lautrec intiharın eşiğinde azraille pazarlıkta olurdu. Barış hocamız yine harika bir yazı kaleme almış.. Sözcüklerin dansını izledik okurken... Dansa davet edenler de yüzyıllardır aramızda yasayanlar. Kıyafetler o günlere ait, kör birisinin bile renkli düş göreceği cinsten..


Türk Halk Müziğinin sevilen sesi Özgür Akdemir, yakın zamanda bir kaza sonucu hayatını kaybeden İmranlı Belediye Başkanı Murat Açıl anısına bir klip çekti. Genç yaşta hayatını kaybeden Açıl başarılı çalışmaların yanı sıra sanata verdiği destekle de dikkati çeken bir yönetim anlayışı ortaya koyuyordu. Sanatçı Özgür Akdemir de çok sevdiği dostunun kaybından duyduğu derin üzüntüyü ifade etmek için GÜVERCİN MÜZİK etiketiyle çıkardığı Anam Ağlar adlı esere çektiği klibini Murat Açıl'a adadı. Sivas İmranlı Belediyesi kurulduğu andan itibaren Türkiye'nin en çok borcu olan belediyelerinden biri olarak öne çıkarken Murat Açıl yönetiminde hem azalan borçlarla beraber başarılı uygulamalar ortaya koyan hem de sanatsal çalışmalara destek veren bir belediye olarak farklı bir profil çizmişti.


Gülgün Türkoğlu Pagy: Teşekkür ederim. Bütünsel bakış; tıpta, felsefede, fizikte, sanatta ve listeleye eklenebilinecek birçok alanda yeni bir çağa doğum yaptıran ebe gibi. Nesillerdir, kartezyen bir bakış açısı ile pozitivist bir eğitim sisteminde eğitim görüyoruz. Parçalayarak, ayırarak anlamaya kodlanmış, bu yönde eğitilmiş olan aklımızla bütünsel olan nasıl kavranılır? Bu ciddi bir sorunsaldır. Yazılarım, kitaplarım bu sorunsaldan nasıl çıkılacağına dair deneyimlerimi, düşüncelerimi anlatıyor. Gülgün Türkoğlu Pagy: Simulakr kavramının yeterince anlaşılmadığını, çarpıcı etkisinin dışsal kaldığını düşünüyorum. Mutsuzluk, mertçe yaşanıldığında iki sonuç vardır: Kişi, mutsuzluğunun nedenini bulmakla ilgilenmez ya da ilgilenir ve çözüm arar. İlk durum söz konusu ise kişi mutsuzluğundan hoşnut demektir ki bu durumda mutsuzluk ortadan kalkacaktır. Bu devirde, mutsuz olduğumuzu derin bir idrak ve sarsıcılıkla kavradığımız halde mutluymuş gibi yapıyoruz. Bu büyük bir sorun. Müşrik kendimizden başka kim olabilir? Müşrik demek şizoid bir yarılmanın söz konusu olması demektir. Hep birlikte delirdik ama hala rol peşindeyiz! Deliliğin tadını çıkarsaydık bari... Şaka bir yana, bütünlüklü yöntem, kendinden kalkarak kurulur; kendinden kalkarak kurulmayan, kendi başkasını, öteki olarak kavrar. Bu derin bir konudur. Hegel, Tin, dışarıdan beslenmez, der. Yaşam, yol, bütünsel anlayış... Adı her ne olursa olsun, kendinden kalkarak kurulmuş ve dışlaşmalarında kendi başkası dışında bir muhatap bulamamayan bir usul. Hakiki dert tektir. Bu derde düşmüş kişide yalan ve riya olmaz. Gülgün Türkoğlu Pagy: O dönemlerde, hakikati idrak etmiş kişiler, hakikatin taşıyıcaları, etrafındakileri uyardırmak için türlü alegorik ve metaforik anlatımla anlatmış, çabalamış. Bu devir, mistifiye edilebilir olanın, tasavvuf ve kuantum anlatımlarının işe yarayan kısmının alınarak, duygusal köpürmeler yaşamaya maalesef alet edildiği bir devir. Oysa fizik bilimi bize; bir hologramın içinde yaşıyor olduğumuza dair, nesnel gerçekliğin olmadığına dair, evrenin tek bir bilinç olabileceğine dair çok güçlü kanıtlar sundu. Üç Küs Kardeş bu bilimsel paradigma değişimlerini de ele aldığım bir kitap. Yaklaşık 7-8 yıl önce, dünyanın en prestijli bilimsel dergilerinden biri olan Nature Dergisi'nde, bir grup fizikçinin, evrenimizin tamamının dev bir hologram olduğu yönünde bulgulara ulaştıklarını gösteren çalışmaları yayımlandı. Yine 3-4 yıl kadar önce, İngiliz, Kanadalı ve İtalyan biliminsanlarından oluşan bir grubun yine aynı yönde sonuçlara ulaştıklarını gösteren bir başka makale, Physical Review Letters Dergisi'nde yayımlandı. Evrenin bir hologram olabileceği ilk olarak, Stanford Üniversitesi, Teorik Fizik Profesörü Leonard Susskind ve Nobelli Teorik Fizikçi Gerard't Hooft tarafından ileri sürülmüştür. Bunlar heyecan verici gelişmeler; dinlerin önceden söylediği, bilgilerin dikkatimizi çektiği hakikatler. Ülkemizde aydın kesim oldukça önyargılı; özgür düşünce gelişemiyor. Bir kesimin din halini almış kültürünü din olarak kabul etmemek için, onu olumsuzlamak yeterli olmuyor. Olumsuzlamak, bu böyledir diyene hayır, öyle değildir, demektir. Bu kısır bir tutumdur. Ülkemizde muhalefet de böyle yapılıyor. Oysa bir şeyi eleştirmek onu gerekçeleriyle ele almaktır. Bu bağlamda ülkemizde aktif ateist pek yoktur, belki de bir elin parmaklarını geçmez. Bilim, din ve felsefe bir insanda cem olur; onları anlamak için ve uygulamak için farklı yetiler kullanılır. Beni çarpan iki din tanımı olmuştur; feci bir çarpılma ki yaşamımı altüst eden. İlki Whitehead'in tanımıdır: Din, kişinin yalnız kaldığında kendiyle ne yaptığıdır. İkincisini aziz dostum Metin Bobaroğlu'ndan duymuştum: Din kendine söz vermek, dindarlık ise sözünde durmaktır. Lambadan, aniden cin çıksa ne isteyeceğimiz kadarız sanırım. Şunu isterdim, bunu isterdim... Hiçbir zaman kesin olarak bilemeyiz ama ne isteyeceğimizi başka bir alan bakarak bilebiliriz: rüyalarımız. Aristoteles'in söylediği gibi: İyi insanın rüyaları da iyi olur. Üstad, Huy, aniden verilen tepkide ortaya çıkar, da demişti. Gülgün Türkoğlu Pagy: İngilizcede çözümün aniden gelişine revelation diyorlar, Türkçe anlamı vahiy. Bilimle vahiyin ne ilgisi var değil mi? Var ama; önyargısız baktığımızda anlayabileceğimiz türden bir ilişki. Duyusal alem ile akıl alemi arasında hayal alemi vardır. Fiili, hayal etmek olarak beliren, muhayyile aleminden inendir bu vahiy denilen. Biliminsanlarının, üzerinde belki de yıllardır çalıştıkları sorunları, uykularında, yürüyüşlerinde, banyoda, derin konsantrasyon anlarında çözmelerinin nedeni budur. Sanatçıların, dindar kişilerin beslendikleri bölgeye onlar da girmiş olurlar böylece. Marie Curie, gün boyunca durmaksızın çalışır, gün içinde uğraştığı soruların yanıtlarına rüyalarında ulaşır ve onları hemen kalkıp not ederdi. Dimitri Mendeleyev, periyodik tablonun mantıksal sıralamasını bir türlü beceremiyordu. Nasıl başardığını anılarını okuyarak öğreniyoruz: Masasında uyuyakaldığı sırada gördüğü bir rüyada. August Kekule, buz gibi odasında çalışmaktan yorgun düşmüş, ateşe biraz yaklaştığı gibi uyuyakaldığı esnada gördüğü rüya ile yapısını bir türlü çözemediği benzen halkasını bulmuştur. Ne güzel bir rüyadır onunki! Atomlar, der dans ediyorlardı ve kuyruğunu yutan yılan... Bilim dünyasında böyle çok anı var. Rüyaların epey bir çeşidi olduğu söyleniyor. Kişisel yaklaşımım; hatırlayabildiğim kadarıyla, gördüğüm her rüyamı çözümlemeye çalışmak. Rüyanın içeriğinden ziyade, bende bıraktığı duygu önemlidir. Bütünsel kavrayışa talip olduysam bunun keyfi bir yanı olmamalı hatta bu talep, keyfiliğin ortadan kaldırılmasının talebidir. O halde 7x24 halim nicedir? Uyanık iken, en sevimsiz, baya kötülüğüme çalışan bir insan aklıma geldiğinde ona nasıl muamele ettiğim akşam göreceğim rüyaya rengini salacaktır. Ben buralardayım henüz. İki yıl kadar önce bir kabus görerek uyandım, bildiğin kalbim küt küt atarken kan ter içinde uyandım. Arka arkaya iki kez birinin gönlünü kırmıştım rüyamda. O kadar! Uyandığımda saliseler içinde büyük bir sevince gark olmuştum. Çok taze bir anımdır. Derdin bu olsun cancağızım, demiştim kendime. Bu türden, yaşama dair deneyim, gözlem ve çıkarımlarımı da Bu Uçurum Kapanır Mı? adlı kitabımda irdeledim. Gülgün Türkoğlu Pagy: Evet, genlerimiz dışında da, nesiller arası aktarımın olduğu yönünde bir bilimsel olgu Epigenetik. Yakın zamana kadar, annemiz ve babamızdan gelen kalıtsal özelliklerin, bize yalnızca eşey hücreleri aracılığıyla geçtiği düşünülüyordu. Genetik aktarımın, yumurta ve sperm hücrelerindeki kromozomlara ait bilgiyle sınırlı olduğundan emindik. Artık, kalıtımın daha farklı boyutları olduğunu, DNA'mızla sınırlı olmadığını biliyoruz. Bu bilgi, şu anlama geliyor: Bizi doğrudan etkileyen bir kalıtım mekanizması var ve bu mekanizma, DNA dizisinde hiçbir değişiklik olmasa da iş görüyor. Bunu inceleyen bilim dalına epigenetik deniliyor. Güneşlenen birinin, kararan derisi gelecek kuşaklara aktarılmaz. Parmağı kopan birinin, çocuğunun parmak sayısının tam olacağından kuşkulanmayız. Bunlara, modifikasyon deniliyor. Epigenetik ise genlerin açılıp kapanmaları üzerinde etkili olan süreçlerle ilgili bir konu. Organizma öyle bir etkiye maruz kalıyor ki, normalde kapalı olan bir gen açılabiliyor. Epigenetik, kişilerin psikososyal bir kalıtım alanını paylaştığını ortaya koymuştur. Yaşanan acıların, savaşların, göçlerin gelecek kuşaklar üzerinde yıkım yaratabildiğini artık biliyoruz. Yeni çalışma alanları açılıyor. Örneğin, köleleştirmenin, Afrika kökenli Amerikalılar üzerindeki etkisi inceleniyor. Günümüzde yaşayan torunlarının; intihara eğilim, depresyon, duygu durum bozukluklarına daha açık olmaları olasılığı inceleniyor. Kuantum Dolaşıklık, sibernetik, görelilik, eytişim, tekrar tekrar düşünmemiz gereken konulardan. Platon, bilmenin, anımsama olduğundan söz etmiştir. Bellek konusundaki açıklamaları, günümüzdeki gelişmeleri daha iyi anlamamıza olanak verebilir. İbn-i Arabi de vücud-mevcud'dan, farklı beden katmanlarından söz eder. Artık, epigenetik bilgimiz ile onun ne demek istediğini daha kolay anlayabiliriz. Kolektif bilinç açısından özellikle Carl Gustav Jung'un bir zamanlar ileri sürdüğü, fakat burun kıvrılan savların ne kadar yerinde olduğu anlaşıldı. Jung, kolektif bilinçaltımızın, bilinç içeriklerini düzenlediğini açıkça ortaya koymuştur. Ona göre, bireysel bilinçaltı, insanlık tarihinden bağımsız olarak örgütlenemez. Bu Platon'un idea, Arabi'nin de sabit ayn kavramlarıyla örtüşüyor. Gülgün Türkoğlu Pagy: Bunu kavramak Einstein'ın Nesnel İlişkinlik Teorisi'ni anlamakla olanaklı. Önümüzde dev bir sorun var: Russell bile bu teoriyi tam olarak kavrayamadığını söylüyor. Bu teoriyi tam olarak anlayan 100 kişinin bile olmadığı söyleniliyor. Ne yapacağız? Samimi bir anlama çabamız olduğu sürrece ne ala! Sezgimizde bulduğumuzu bilincimizin önüne koyma, demem o ki bunları yazma zamanındayız sanırım. Kuantum, Sibernetik, Hologram kuramları, temel prensipleri çerçevesinde birlikte ele alınır ve yaklaşım bütünüyle diyalektik bir çabayı içerirse, Nesnel İlişkinlik Kuramı, bize ölüm hakkında da bilgi veriyor diye düşünüyorum. Bunu bir kitap olarak yazmak niyetindeyim fakat sezgimin iznini bekliyorum. Batılı bilim adamları çok yol katetti. Batı tinselliği, mekanistik her türlü düşünceye bayrak açmıştır; klasik fiziğe dayalı bilim anlayışının, indirgemeci bir yaklaşım içinde olması eleştirilir. Modern fiziğin öne çıkan iki alanı olan Görelilik Kuramı ve Kuantum Mekaniği, içinde yaşadığımız alanın, ne derece gerçeklik olarak adlandırılabileceğini sorgulamamıza neden olmuştur. Fiziğin bu iki alanı, gerçekliğin farklı olduğunu, dışarıda nesne olarak konumlanan her şeyin, atom-altı seviyede birbiriyle, bizimle, birbirimizle bağlılık içinde var olduğunu ortaya koymuştur. Atom fiziği, gözlemcinin soyutlanmış olarak gözlemden ayrı bir biçimde var olamadığını da göstermiştir. Gözlemci, bilincin eşlik ettiği her durumda, aynı zamanda gözlenendir ve bu durumda bir katılımcıdır. Bu durumu, ışığın, hem parçacık, hem de dalga olarak, yani iki farklı biçimde davranış özelliğinde olduğunu unutmadan düşünmek gerek. Görelilik kuramı ile de zaman ile uzayın birbirinden bağımsız var olamadıkları gösterildi. Sıkça değindiğim hologram evren konusundaki son bulguları da düşünürsek; bilimin, evrendeki birlik ve bütünlüğü önümüze serdiğini idrak ederiz. Ne yazık ki ülkemizde bilimsel çevre henüz Newtonyen bir aşamada. Gülgün Türkoğlu Pagy: Aristoteles, Metafizik'inde, hayrete düşen ve şaşıran birinin, bilgisiz olduğunu kabul ettiği için hayrete düşebildiğinden söz eder. Bu nedenle, mitleri sevenin bir bakıma filozof olduğunu söyler. Ona göre mitler, hayret verici şeylerden oluşmuştur. Bu dev akıl, felsefeci değil filozof diyordu; hani, hikmet sever anlamında; bilgi seven değil. Antik Yunan'da Ethos-Pathos-Logos, Mythos-Epos-Logos gibi üçlemeler, içsel bağları göz ardı edilmeksizin birlikte ele alınırdı. İslam Tasavvufu'nda da, kavramlar birbirleri ile olan dirimli ilişkileri koparılmadan ele alınır. Nedeni bellidir: İnsan, bütünsel bir varlıktır. İsmail Emre, mutmain nefsin artık herkes için olanaklı olduğunu söyler. Bu çok önemli bir ifşadır. Eskiden öyle değildi zira. Lakin bu, yukarıda değindiğim gibi çok da büyük bir sorumluluk. Dr. Gülgün Türkoğlu Pagy: Ege Üniversitesi Fen Fakültesi Hidrobiyoloji Bölümü mezunudur. University of London King's College'da yüksek lisansını tamamladıktan sonra National Rivers Authority ve Anglian Waters'da biyolog olarak görev yapmıştır. Türkiye'ye döndükten sonra özel kuruluşlarda Ar-Ge alanında uzman ve yönetici olarak çalışmıştır. Ege Üniversitesi Biyomühendislik Bölümü, Tıp Fakültesi ve CNRS Paris ortaklığında yürüttüğü doktorası insan genetiği üzerinedir. Avrupa birinciliğini kazanana Bio-Ace Centre of Excellence başvurusunu yürüten iki kişilik ekipte yer almıştır. 2017-2020 yılları arasında Gazete Duvar'da köşe yazarlığı yapan Türkoğlu Pagy, halen çeşitli dergilerde yazmaya devam etmektedir. Siyah Kitap'tan çıkan Üç Küs Kardeş ve Bu Uçurum Kapanır Mı? adlı kitapların yazarıdır. Evli ve iki çocuk sahibi olan Gülgün Türkoğlu Pagy; felsefe, bilim, sanat ve din üzerine çalışmalarına devam etmektedir. Hello there, I think your web site might be having web browser compatibility problems. got some overlapping issues. I merely wanted to give you a quick heads up! extra techniques on this regard, thank you for sharing. I need to to thank you for this excellent read!!


Tam adı, Vüs'at Orhan Bener. 1922'de Samsun'da doğdu. İlk, orta öğrenimini Anadolu'nun çeşitli kentlerinde tamamladı. 1941'de Harbiye Mektebi'ni, 1957'de Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ni bitirdi. Ticaret Bakanlığı'nda raportör, Karayolları Genel Müdürlüğü'nde hukuk müşaviri olarak çalıştı. Ayşe Bener`le evlendi. Bir sendikanın danışmanlığını yürüttü. Emekliye ayrılıp yazarlıkla geçindi. 1950'de New York Herald Tribune gazetesi ile Yeni İstanbul gazetesinin birlikte düzenlediği öykü yarışmasında Dost isimli öyküsüyle üçüncülük kazandı. Bu başarı tanınmasını sağladı. Seçilmiş Hikayeler, Varlık, Yeditepe dergilerinde yayınlanan şiir ve öyküleriyle dikkat çekti. 1 Haziran 2005`te yaşama veda etti. Edebiyat meraklıları dışında pek az insanın bildiği bir yazardır Vüs'at O. Bener. Adeta kendisini gizlemiştir. Okuru az olmuştur bu yüzden. Ama öz üretmiştir. Özellikle öykülerindeki kurgu, bilinçakışı yöntemiyle Vüs'at O. Bener, Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ına da temel oluşturacak yapıtaşlarından biri olmuştur. Yazar, daha çok öz yaşam öyküsel nitelik taşıyan öyküleriyle bilinir. Gerçekliği edebi bir temele oturtarak ele alır. Gündelik olaylarla, bilinçaltında birikmiş yaşam parçalarını birleştirir. Bener'in eserlerinde ölüm izleği önemli bir yer tutar. Bunda yazarın genç yaşta doğum sırasında kaybettiği ilk eşi ve doğumdan sonra yaşatılamayan çocuğunun da etkisi vardır. Bu evlilikten sonra tekrar başından evlilikler geçmesine rağmen Vüs'at O. Bener'in çocuğu olmadı. Okurdan çaba isteyen, ayrıksı bir dili olan Bener'in kişilerinin gündelik hayatın ikiyüzlülüklerini dışavuran yönleri dikkat çekicidir. Dönemini aşan bir dil ustasıdır. Öykülerinin yanı sıra Vüs'at O. Bener'in şiirleri, kısa dizelerden oluşan, esprili, ironik ve şaşırtıcıdır. Eserlerini genel özellikleriyle değerlendirmeye çalıştığım yazarın Havva, Kibrit, Boş Yücelik, Yazgı gibi önemli öyküleri vardır. Hepsinin dili, kurgusu, olayların geçtiği mekanlar incelenmeye değerdir. Çünkü her bir öykünün yüreğimizde ve beynimizde bıraktığı tat bambaşkadır. Alır başka alemlere götürür bizi. Dost öyküsünün yazarın hayatında önemi büyüktür. Çünkü ilk kitabının ilk öyküsünün adı. Kendi ifadesine göre katıldığı bir yarışmadaki jüri üyelerinden Memduh Şevket Esendal'ın ilgi ve desteğini görmüş bu öyküden dolayı. Ilerleyen yıllarda yazmış olduğu diğer öykülerin yanına hep eklemiş Dost'u. 60 yıl sonra, yani 2012'de, ilk baskıdaki on iki öyküyle ikinci kez basılır bir yayınevi tarafından. Dost görünürde çok yalın kurgulanmış bir öykü. Üç kişi arasında geçiyor: Kasap Ali, eşi Naciye ve Niyazi Bey. Iki iyi dosttur Kasap Ali ile Niyazi Bey. Sürekli bir araya gelerek içmek suretiyle keyif yaparlar. Burada yazar döneme ilişkin ipuçları da verir. Insanlar yoksulluk ve yoksunluk içindedir, evlerde aydınlatma mum ışığıyla yapılmakta, kıt-kanaat geçinmeye çalışmaktadır. Niyazi Bey, karısını yeni kaybetmiştir. Düğüm bu noktada başlar. Çünkü Kasap Ali'nin evine gelişinden büyük mutluluk duyan Naciye vardır. Içten içe sevmektedir Niyazi Bey'i. O da ona karşı boş değildir. Kocası kaba saba bir adamdır. Niyazi Bey'in deyişiyle Herifte kalp denen şey yok. İşi gücü et parçalamak, ciğer doğramak ve rakısını gırtlağına aktarmaktır. Naciye'nin beş kuruşluk bir değeri yoktur gözünde. Üstelik dört tane de çocukları vardır. Hayat koşullarının zorluğu ve sevgisizlik Naciye'yi çocuklarından da soğutmuştur. Bütün umutlarını Niyazi Bey'e bağlamıştır. Her bir araya gelişlerinde birbirlerine takındıkları tutum; özünde doyurulmamış cinsel hayatlarının dışa vurumudur sanki. Yazar iç konuşma tekniğiyle o anları okura çok güzel yansıtır. Onların bir birliktelik yaşayıp yaşamadığı pek anlaşılmamakla beraber; iç konuşmaları müthiş bir hazzın içindeymiş izlenimi vermektedir. Öykünün sonunda, Naciye'nin gizlice cebine koyduğu mektupta talep ettiği evlilik isteğinin gerçekleşme ihtimalinin olmadığını anlayan Niyazi Bey, uydurduğu bir yalanla umutlarını boşa çıkarır. Öyküyü okurken birtakım değerlendirmeler yaparken buluyorsunuz kendinizi. Etiksel ya da duygusal bir yaklaşım söz konusu. Ya toplumsal önyargıları kıracak bir duygusallıkla yaklaşıp masumane denilebilecek bu aşkı alkışlamak ya da etiksel yargılarla değerlendirip ahlak dışı bir yasak aşk olarak tanımlamak. Dost denilen o anlamlı sözcüğün içi ne şekilde doldurulur, bir nevi sınavını veren bir öyküdür DOST.


Erinç Büyükaşık, yeni kitabında yine sokaklarda, kalabalık caddelerde, boğucu ofislerde, ev içlerinde soluk almakta zorlanan bir nice insanın zihninden ve rüyalarından sesleniyor okuruna. Boğuntulu, kesik kesik uykulardan biri daha. Bekar odasının kesif rutubet kokusu... Onlar... Karşıdaki ranzada altlı üstlü battaniyelerine gömülmüş Faruk'la Ziya. Oldum olası öyleydi sanki. Kıyım denen gökten zembille inmemişti ya. Cep radyosundan ağır, tumturaklı bir ezgi yayıldı. Ziya, kapatmayı unutmuş radyoyu gece gece. Pilini değiştirmemiş besbelli, cızırtılı çıkıyor ses. Atletin griye döndüğünü fark etmişti vücudundan ekşi ter kokusu odaya yayıldığında. Kirlileri yıkatmalı karşı sokaktaki kuru temizlemeciye. Kirini, terini atası var bir haftadır. Buz gibi soğuk suda yıkan yıkanabilirsen. Öteki'lerin izini sürdüğü Hep Uzak', kahramanlarının zihinlerine yoğunlaşarak bilinçlerinin derinlerindeki sorunları su yüzüne çıkarıyor. Bunaltının, boğuntunun gölgesinde sürüklenen bedenleriyle insan cehenneminde yalnız, yalan hayatlar yaşamak istemeyen uyumsuz kahramanları kendi dillerinde aktardığı öyküleriyle okuru empati kurmaya, anlatıcıyı anlamaya davet ediyor. Yazarın edebiyat öğretmenliğinden kaynaklanan teorik okumalarıyla şekillenen eleştiri ve denemeleri Gogol'un Paltosu adlı kitapta karşımıza çıkıyor. Tüm mitlerin kaynağı olan sözün kitap-metin-yazar-yapıt ve söylem bağlamında ele alındığı bu kitap, yazarın bir eylem olarak yazma serüveninin esin kaynağını, düşünsel arka planını, toplumsal bağlamını irdelerken mekan-insan ilişkisi adına gezi notları sayılabilecek metinlerle de okurun karşısına çıkıyor. Tanpınar'dan, Bilge Karasu'ya, Marquez'e, Furuğ Fahruzzad'dan, Oğuz Atay'a yazının farklı coğrafyalardaki serüvenleri bu açıdan da metinlerde hak ettiği yeri buluyor. Sözün insanlık tarihinin kısa bir özeti sayılabileceği gerçeğiyle okur da yola çıkarken metni, yazarı, dönemi, sanatın yol haritasını yazar Erinç Büyükaşık'ın peşi sıra kovalıyor böylece. Okumanın yol haritası sayılabilecek bu metinleri, yazı'ya ve söz'e bir saygı denemesi olarak okumanız dileğiyle. Öykülerin izinde yürüyen yazarın edebiyat incelemeleri de bu bağlamda okunmaya değer.


Yazısız karikatürün Türkiye'deki usta isimlerinden Mustafa Bilgin'in, Hayat Sanat Durumlar Anlar adlı karikatür albümü yayımlandı. Kaynak Yayınlarından çıkan albüm 88 sayfa tamamı renkli olup, kuşe kağıda basılmış. Bildik Şeylerden sonra gelen Hayat Sanat Durumlar Anlar için heyecanlı olduğunu ifade eden Mustafa Bilgin, Gülmeceden vazgeçmemeli. Cenneti hak edenler, bana göre dünyayı da cennete çevirmeye gayret edenlerdir şeklinde konuştu.


Göz İzi'nde bu seferki konuğum değerli şair ve yazar Aydın Şimşek. Benimle paylaştığı anının kendisinde derin izler bıraktığını hissetmemek mümkün değil. 12 Eylül Askeri Darbesi'nin üzerinden yıllar geçmesine rağmen etkileri hala hissediliyor. Kendini yaşamın her alanında hissettiren bu baskıcı durum, elbette edebiyatta da arz-ı endam edecekti. Kelimelerden, dizelerden ve kitaplardan korkan bu anlayış; nice kalemin ucunu tıkamaya çalışmıştır. Adnan Yücel'in bugünlerden geriye / bir yarına gidenler kalır / bir de yarınlar için direnenler ya da Ahmet Erhan'nın kapalıydı kapılar, perdeler örtük/ silah sesleri uzakta boğuk boğuk / bir yüzüm ayrılığa, bir yüzüm hayata dönük / bugün de ölmedim anne dizelerini anımsıyorum anıya başlarken. Aydın Şimşek'in kaleme aldığı anıda bu dönemin yaratmış olduğu trajedi daha ilk cümlede kendini ele verir. Gencecik bir şair ve her koşulda şiir yazmaya devam ediyor. İçerden dışarıya şiir yollama mücadelesi... Sesini en sevdiği şeyle duyurmaya devam etme isteği... Bu cümleyi öyle dayanaksız kurmadım. Onun söylemiyle : sabahın sessizliğinde bir kitaptan dökülen kelimelere hayran hayran bakıyorum. ve anlıyorum ki şu yavaşça pencereme dokunan rüzgar, o rüzgarı koynuna alan çınar ağacı, o ağacın annesi olan toprak, o toprağın dili kolu olan her şey ama her şey kelimelerden yapılmış... anladım ki bu kelimeleri harf harf dokuyan, okuyan ben de ben de öyleyim... O dönemi anlatan filmler, diziler, kitaplar her zaman ilgimi çekmiştir ama dönemin çalkantısını yaşayan birinden bizzat dinlemek, onun günümüzde yazdığı şiirlerde bu izleri aramak daha başka bir deneyim olsa gerek. Şairin Eylül 2020'de yayımlanan Sus Payı Dünya adlı kitabında : kırılıp dökülen şeyler biriktiriyor/ temmuz ve eylül dizesini okuduğum zaman ya da yurdunu yurtsuzlukta bulan eylül diyen bir özneyi gördüğümde bunu daha iyi fark ettim. Şiire; müdahale, dayanışma ve dostluk gibi anlamların yüklendiği dönemmiş o zamanlar. Tam da burada 12 Eylül döneminden yıllar önce hapiste açlık grevine başlayan Nazım Hikmet'in mücadelesine destek olmak için Orhan Veli, Oktay Rifat ve Melih Cevdet'in Yaprak dergisini Nazım sayısı olarak çıkarmaları geldi aklıma. Zamanında şiir ortamını Nazımcılar ve Garipçiler olarak ikiye bölen ve birbirlerinin şiir anlayışlarından hiç hazzetmeyen- belli bir dönem olduğunu belirtmeliyim- Orhan Veli ve Nazım Hikmet... Şair gönülleri bu duruma razı olmayan Garipçiler, o dönem edebiyat ortamında bir dayanışmaya imza atarlar. Bir anının çağrışımları için sınır yoktur herhalde. O dönemin şiirini incelediğim ya da odak noktasına koyduğum bir yazı değil bu. Okuyacağınız bu anı; 12 Eylül döneminin, bir şairin şiirinin bileşenlerini nasıl etkilediğini gözler önüne serebilir. Ve yine aynı trajedi ortamında şiir vasıtasıyla kurulan dostlukların özgürlüğe kavuştuktan sonra da yepyeni başlangıçlara yol açmasını da kulağımıza fısıldayabilir. Yıl 1987. 12 Eylül Askeri müdahalesinin ardından kamudaki işime son verilmiş ve o dönemin ünlü ceza yasası olan TCK'nin 142 ve 146. maddelerince 6 yıl cezaya çarptırılmıştım. Elbette cezaevine girmeden önce iki kitabı yayımlanmış genç bir şairdim. Bu yeni mekanda da şiirler yazmaya ve içeriden dışarıya bir biçimde yazılan şiirleri, edebiyat dergilerine ulaştırmanın yolunu da buluyordum/ buluyorduk. O dönemde aynı cezaevinde birlikte yattığımız şairler; Emir Ali Yağan, Fadıl Öztürk gibi dostlarım da aynı durumdaydı. Cezaevinde beni/ bizi en çok besleyen, aralıksız destek veren iki insan... Remzi İnanç ve Özgen Seçkin... Remzi ağabey Toplum Kitabevinin sahibi, Özgen Seçkin de Damar Yayınları ve Damar Dergisi'nin kurucusu ve sahibi. Her ikisinin de cezaevindeki politik mahkumlara hiçbir karşılık beklemeden kitap ve dergi göndermeleri çok kıymetliydi. Bu dergilerden birisinde, İnsan Hakları Derneği Denizli Şubesi'nin açtığı bir şiir yarışmasının duyurusunu okuduğumda uzun soluklu bir şiir göndermiştim. Aradan çok bir zaman geçmeden, cezaevlerindeki politik mahkumlara yönelik 1 Ağustos genelgesiyle TEK TİP ELBİSE giyme zorunluğu getirilmeye çalışılınca, ülke genelinde bulunan tüm cezaevlerinde abu genelgeyi protesto etmek için açlık grevleri başlamıştı. Ben de açlık grevine başlamıştım. Uzun süren açlık grevleri ve ardından gelen mektup ve görüş yasaklarıyla geçen yaklaşık 6 aylık süre... Bu süre içinde İnsan Hakları Derneği'nin açtığı yarışma sonuçlanmış ve Cumhuriyet Gazetesi'ndeki köşesinde rahmetli Mustafa Ekmekçi açıklamıştı. Yarışmada 1. lik Ödülünü ben, 2. lik Ödülünü de sevgili şair arkadaşım Hüseyin Şahin almıştı. Hüseyin Şahin Antep Cezaevinde yatıyormuş, ben de kendisini hiç tanımıyordum, hiç de yazışmamız olmamıştı. Açlık grevi ve mektup-görüş yasağı bittiğinde o dönemin İnsan Hakları Derneği Başkanı olan rahmetle anacağım Emin Galip Sandalcı bir ekiple birlikte gelip cezaevinde hem benimle bir görüşme yapmak hem de ödülü vermek için yatmakta olduğum Aydın/Nazilli E tipi Cezaevi'ne gelmişler ama görüşmeye izin verilmediğini öğrenmiş oldum. 1990 yılında yeni çıkan İnfaz yasasıyla erken tahliye olunca, hiç bilmediğim yeni bir sorunla da yüz yüze geldim: Cezaevi sonrası uzun yıllar süren işsizlik ve ne iş olsa yaparım duygusunun oluşturduğu derin trajedi... Çeşitli işler yaparak hayatımı sürdürmeye çalıştığım bu dönemde, 1999 yılında Özgen Seçkin'le bir tesadüf sonucu tanışmamla, Ankara'ya taşınmam ve yeni bir hayata başlamam hayatımdaki dönüm noktalarından oluvermişti. Damar dergisi ve yayınları bünyesinde çalışmaya başladığım Ankara serüveninde beni yeni sürprizler bekliyordu. Sadece iki ayrı cezaevinde yatan ve sadece şiirdaş olduğum sevgili Hüseyin Şahin'le Ankara'da tanışmış ve uzun soluklu bir dostluğun temellerini de bu dönemde atmaya başlamıştık. Sonrasında da en yakı, en değerli dostlarım ve ağabeylerimden birisi de yine Remzi İnanç olmuştur.


3 Temmuz 1956'da Adana'da doğdu. İlk ve ortaöğrenimini Adana'da tamamladı. Gazi Üniversitesi İktisadi ve Ticari İlimler Fakültesi Sosyal Politika Bölümünden 1980'de mezun oldu. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü'nde Yüksek öğretimde öğretim elamanı-öğrenci iletişimi başlıklı teziyle yüksek lisans (1990), Eğitim örgütlerinde işbirliği başlıklı teziyle doktora (1995) derecesini aldı. 1997'de yardımcı doçentliğe atandı. Hacettepe Üniversitesi, Ankara Üniversitesi, Maltepe Üniversitesi, Beykent Üniversitesi gibi üniversitelerde Senaryo, Sinema ve Edebiyat, Dramatik Yazarlık, Dramatik Yapı Çözümlemeleri, Belgesel Film Yönetimi, Sinema ve Diğer Sanatlar, Film Eleştirisi Yöntemleri, Görsel Kültür, Uygarlık Tarihi, İletişim Yazarlığı, Tiyatro Tarihi, İletişim ve Edebiyat, Eleştirel Okuma dersleri verdi. İlk öyküleri Yeni Adana gazetesinin kültür-sanat sayfasında (1974), ilk şiiri Koza (Adana, 1975) adlı dergide yayımlandı. Adana'da Koza, Ankara'da Yapıt (1977-80) ve Petek (1982-83) dergilerinin yazı kurullarında ve 1984-86 yıllarında Yarın dergisinin çalışmalarında yer aldı. Cem Savran'la birlikte Promete adlı dergiyi kurdu (1995). Kum, Radikal, Cumhuriyet Kitap, İzdüşüm, Siyah Beyaz, Yapıt, Türkiye Yazıları, Yeni Olgu, Oluşum, Varlık, Gösteri, Düşler, Defter, E, Şiirlik, Yasak Meyve gibi birçok dergide şiir ve yazıları yayımlandı. Radyo C'de Şiir Penceresi adlı radyo programını hazırladı. Salih Bolat, Edebiyatçılar Derneği'nin ve Türkiye Yazarlar Sendikası'nın yönetim kurulu üyesi, Türkiye Felsefe Kurumu'nun üyesidir. 1984 Akademi Kitabevi Şiir Başarı Ödülü'nü,1986 Yaşar Nabi Nayır Şiir Ödülü'nü, 1990 Ceyhun Atıf Kansu Şiir Ödülü'nü, 2002 Ahmed Arif Şiir Ödülü'nü, 2003 Yunus Emre Şiir Ödülü'nü, 2004 Homeros Ödülü'nü, 2007 Behçet Aysan Şiir Ödülü'nü, 2015 Metin Altıok Şiir Ödülü'nü aldı. Ortaokul ve lise yıllarında Nazım Hikmet, Attila İlhan, Melih Cevdet Anday, İlhan Berk gibi şairlerden etkilenerek şiire başlamıştır. İlk şiir kitabı kendi yaşamından izler taşıyan Yaşanan'da 1940 kuşağı toplumcu şairlerinin etkisi vardır. Doğayı imgesel dil yaratmanın temel bileşeni olarak gören şair, imgenin, şiirin temeli olduğunu düşünür. Bolat için bir şey anlatmak, görsel tasarımlar yaratmak demektir. Bu sebeple imge yaratma sürecinde, doğanın büyük katkısı vardır. Bir duygu durumu, bir duyarlılık boyutu oluşturabilmenin tek yolunun insan olmadığını, doğa ve nesnelerin de bunun için sonsuz olanak sağladığını düşünen sanatçı için şiir, gerçekliği anlama yoludur. Tarihin ve mitolojinin sunduğu arkaik ve zamansız dili, şiir için bir olanak olarak görmüştür. Şiirlerinde soru kipinin çokça yer almasının sebebi Bolat'ın, şiiri de felsefe gibi varlığı sorgulayan bir söylem biçimi olarak görmesidir (Koçhöyük 2017). Bolat, şiirinin gelişim ve değişimini bir söyleşide şöyle özetlemektedir: İlk kitabım Yaşanan, 1983 yılında yayımlandığında o dönemin toplumcu şairlerinden, özellikle 1940 kuşağı şairlerinden etkilenmelerle bir şiirsel üslup geliştirmeye çalıştığım doğrudur. Zaten modern Türk şiirinin oluşum sürecinde bile kendi iç dinamizminden kaynaklanan yeterli bir birikimin olmaması ve İkinci Yeni olsun, daha önceki şiir deneyimleri olsun Batı şiirinden, özellikle Fransız şiirinden etkilenilmesi karşısında, benimki çok masum kalır. İkinci kitabım Bir Afişin Önünde, duyarlılık kaynakları açısından ilk kitabın devamı sayılabilir. Üçüncü şiir kitabım Sınır ve Sonsuz, soyut ve genel bir şiir dilinden, daha bireysel ve somut bir dil arayışına girdiğim bir kitaptır. Bu şiirsel tavrım, bazı toplumcu şiir çevrelerinde olumsuz eleştiriye hedef oldu. Bireyci ve bunalımcı bir burjuva diline yöneldiğimi öne sürdüler. Oysa ideolojik duruşumda bir değişiklik yoktu ve yalnızca poetik bir arayış içindeydim. Karşılaşma, Uzak ve Eski, Gece Tanıklığı adlı kitaplarım, tiyatro, mitoloji, tarih gibi söylem biçimlerinden şiirsel bir dil oluşturabilmem için olanak arayışları olarak yorumlanabilir. Açılmış Kanat adlı sekizinci kitabım, daha sonraki Kanıt ve Atların Uykusu'nun habercisi bir kitaptır, bana göre. Bolat'ın şiirlerinin yanı sıra edebiyat kuramı ve şiir estetiği üzerine denemeleri ve akademik yazıları da vardır. .


Keats burada doğa felsefesinin -19. yüzyılın ortalarından önceki doğa bilimlerinin adı -şiirde daha doğru bir şekilde yakalanan bir dünyadan, sihri nasıl ortadan kaldırdığını eleştirir. Keats haklı mıydı? Yeni kitabında şiirin öncü bilim adamlarının yaşamlarını ve eserlerini nasıl etkilediğini araştıran Sam lllingworh, Manchaster Metropolitan Universitesi öğretim üyesi olup, dünyamızı daha iyi anlamak için disiplinlerarası bir yaklaşıma ihtiyaç olduğu kanısına vardığını söylüyor. Ada Lovelace, kızının doğumundan kısa bir süre sonra ensest söylentileri üzerine Yunanistan'a sürülen romantik şair Lord Byron'ın kızıydı. Lovelace'in annesi Annabella, kızının babasının dönüştüğü deli, kötü ve tanınması tehlikeli bir şair olarak büyümemesinde kararlıydı. Annabella, kızı için kendini 19. yüzyılın başında mevcut olan en iyi bilimsel eğitimi sağlamaya adadı. Lovelace bir öğrenci olarak mükemmeldi. Eğitiminin başlarında İngiliz matematikçi Charles Babbage ve onun Analitik Makine üzerindeki çalışmaları ile tanıştı. Babbage'ın ömrü boyunca hiçbir zaman tam olarak inşa edilmemiş olan bu makinenin tasarımları, basılı kopya çıktıları ve grafikleri çizme yeteneği de dahil olmak üzere modern bilgisayarların birçok özelliğini içeriyordu. Babbage bu inanılmaz mühendislik parçasını tasarlayıp yaratırken, makinenin gerçek potansiyelini gören Lovelace oldu. Lovelace, annesinin tüm tereddütlerine rağmen şiir yazmaya devam etmiş, daha sonraları anlaşılmıştır ki annesine karşı bu isyanı sayesinde şiir iç görüsü mümkün olabilmişti. Analitik Motor, Babbage tarafından karmaşık matematiksel hesaplamalar yapmak için tasarlandı, ancak Lovelace, motorun doğru programlandığında herhangi bir görevi yerine getirebileceğini, hatta müzik bestelemek veya şiir yazmak için bile kullanılabileceğini öne sürdü. Bu, neredeyse bir yüzyıl sonra Alan Turing tarafından evrensel bilgisayarı resmileştirilmesinin habercisi olan şaşırtıcı bir iç görüydü. Her dizüstü bilgisayar, tablet ve akıllı telefonun esasen evrensel bir bilgi işlem makinesi olduğu göz önüne alındığında, Lovelace'in orijinal öngörüsü bugün internetten müzik dinleyen veya bir bilgisayarda yazı yazan herkese tanıdık gelecektir. Humphry Davy, aynı zamanda başarılı bir şair olan bir bilim adamıydı. Sodyum ve potasyum elementlerini keşfetti ve şiiri William Wordsworth ve Samuel Taylor Coleridge tarafından övüldü. İlk dönem araştırmalarının bazılarında Davy, nitröz oksidin tıbbi faydalarını incelemekle görevlendirildi. Bileşiğin coşku ve neşe veren öforik etkilerini çabucak fark etti ve 1800'de bu gaza alternatif bir ad olarak gülme gazı adını verdi. Davy, gazın zihinsel ve fiziksel durumu üzerindeki etkileri hakkında ayrıntılı notlar almaya devam etti. Bu erken deneylerden bazılarını kayıt altına aldı. Nitröz Oksidi Nefes Almak Üzerine adlı şiiri, gazdan nasıl etkilendiğini açıkça göstermektedir. Nitröz oksitle deneyler yaparken hissettiği coşku, yalnızca bilimsel mantık ve akılla tarif edilemezdi. Onun yerine şiir, etkilerini belgelemek için en doğru yöntem haline gelmişti. Davy, şair arkadaşlarını benzer 'edebi deneyleri' denemeye teşvik etti, ancak pek bir faydası olmadı. Bununla birlikte, onları bilimin erdemlerine ikna etmede çok daha başarılı oldu. Bir şair olarak yetenekleri ona döneminin romantik şairlerinin saygısını kazandırdı ve kısmen bilimin başarmayı umduğu şeyin yeniden gözden geçirilmesinden de sorumlu oldu. Hayatı ve araştırması şiirden güçlü bir şekilde etkilenen bir bilim insanının daha güncel bir örneği Kanadalı astronom Rebecca Elson'dur. Elson, evrenin erken evrelerine bakmak için Hubble Uzay Teleskobu'ndan alınan ölçümleri kullanan ilk bilim insanlarından biriydi. Birkaç yıllık gecikmeden sonra, Hubble Uzay Teleskobu, 24 Nisan 1990'da 2,5 milyar ABD doları maliyetle dünyanın yörüngesine başarıyla fırlatıldı ve o dönemde şimdiye kadar bir araya getirilmiş en pahalı bilimsel araç haline geldi. Haftalar içinde teleskop uzak yıldız sistemlerinin görüntülerini iletmeye başladı. İletilen görüntülerin kalitesi başlangıçta beklenenden çok daha düşüktü ve ana aynanın yaklaşık 2,2 mikrometre bir insan saçı genişliğinin 1/50'si kadar düz bir şekle parlatıldığı ortaya çıktı. Bu sapma, Hubble'ın öncelikle gözlemlemek için tasarlandığı soluk ve uzaktaki nesnelerin gökbilimcilerin ihtiyaç duyduğu doğruluk derecesinde ölçemediği anlamına geliyordu. Elson, astronomların arasındaydı ve erken galaksi oluşumu üzerine devam eden araştırması sekteye uğradı. Sapma adlı şiirinde Elson, istenen hedefe bu kadar yaklaşmanın yarattığı hayal kırıklıklarını ortaya koyuyor ve bunu yaparken bilimsel çaba için çok kritik olan başarısızlık kavramını araştırıyordu. Fizikçi Elson, duygusal kararsızlığını ancak şiir yoluyla ifade edebildiğini hissetti. Onun şiir dizeleri, laboratuvar notlarında veya bilimsel yazılarında mümkün olmayacak bir şekilde, gelecekteki deneysel umutların yanı sıra ezici hayal kırıklığını tartıyordu. İster modern hesaplamanın temellerini atmak, ister biliminsanının rolünü yeniden tasavvur etmeye yardımcı olmak, isterse başarısızlıkla yüzleşmek olsun, bu biliminsanı şairlerin çalışmaları, bilimin ve şiirin etrafımızdaki dünyayı anlamlandırmaya karşıt değil, tamamlayıcı bir yaklaşım sunduğunu göstermektedir. Best XXX Comix Gifs. Hottest hentai and cartoon moments! Angewomon. 41698 views 100%. Simpsons. 13152 views 100%. This might be a cartoon but this. 3752 views 100%. Pin #. 2812 views 100%. manyakis. 1983 views 100%. 3d toon. 7748 views 100%. Felix Argyle Anal. 3181 views 100%. 345# 6988 views 100%. tifa. 6232 views 100%. of the site is really good. to get guidance from someone with experience. Any help would be enormously appreciated! Thank you for the good writeup. It in fact was a amusement account it. Look advanced to far added agreeable from you! highest rated online pharmacy internationalpharmacy. icu Everything what you want to know about pills.


Dario Fo, 1969 yılında yazdığı Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü adlı oyununda böyle söylüyor. İtalya'da ve pek çok coğrafyada karşı reformasyon anlayışının ortaya koyduğu sanatta ve sanatçılara karşı gösterilen yanlı ve saldırgan tutumun ve onca zorluğun ve zorbalığın arasında ilk kez 1970 yılında Milano'da sahnelenen oyun adalet ve hukuk ile delilik ve zeka arasındaki ironik ilişkiyi ve zıtlığı ortaya koyuyor. Her ikisinin de kimin elinde nasıl bir şeye dönüşeceğini anlatıyor izleyiciye. 1969 yılında yazılan oyunda Pinelli'nin başına gelenler yakın tarihimizde ülkemizde yaşadığımız acımasız gerçeklikle ne kadar uyuşuyor. Yine de oyunun özgül ağırlığının ne denli Türkiye'de yaşadığımız olaylara benzediğini görmek; beni şaşırtmadı. Çünkü Dario Fo, insanlığın temel sorunlarının ve faşizan anlayışın hukuku adaletin önüne koyarak fakat hukukta da evrensel kuralların dışına çıkarak bana göre hukuk anlayışını benimsemesinin evrensel boyutta aynı ahlak, vicdan ve kural dışılıkla oluştuğunu görmek aksine insana, birlikte yaşamaya ve inandığımız değerler bütününe karşı vereceğimiz mücadele ve çabanın sadece kendi sınırlarımız dahilinde olmadığını hatırlatıyor. Oyunun ana karakteri Giüseppe Pinelli; İtalyan Demiryolu işçisi bir anarşisttir. Piazza Fontana Katliamı olarak bilinen bir bombalama olayı sonrasında, elle tutulur deliller olmamasına rağmen, sorgulanmak üzere gözaltına alınır. Üç gün süren sorgulama sırasında 15 Aralık 1969'da polisler tarafından karakolun penceresinden aşağı atılarak öldürülür. Olay daha tazeyken ve soruşturma dosyaları ortadan kaldırılmamışken hakkında şikayet olan bir deli sorgulanmak üzere aynı karakola getirilir. Kendini İçişleri Bakanlığı Müfettişi olarak tanıtır. Polisleri sorgular. Polislerin ifadeleri itiraflara dönüştükçe Pinelli'nin aslında cinayete maruz kaldığı ortaya çıkar. İşte Dario Fo, dönemin siyasi otoritesinin, sanatı kibrin ve küstahlığın dışa vurumu olarak gördüğü bir dönemde, Bu rezil cümleleri yakmak için elimizden gelenin en iyisini yaptık. diyor. Oyunun ikinci yarısında ise, yargı ve adalet kavramları ile birlikte bürokraside çıkar ilişkileri de ele alınıyor. Aklın ve deliliğin hikayesi... Deli Aklı ve Aklın Deliliği arasındaki çatışma dersek yanlış olmaz sanırım. Bir delinin kendini müfettiş olarak tanıtıp, karakolda sorgulama yapması metaforu bana göre deliliğin kıvrak zekasının kurallar, sistemler ve faşizan bir anlayışın yarattığı akıl tutulması karşısındaki galibiyetini anlatıyor. Adaletsiz bir hukukun ve zekasız bir aklın yarattığı korkunçluğu deliliğin zekası ve merhametinin alt etmesi, sanatçıların deliliğe yakın zekasının otoritenin bütün kötücüllüğünü görünür kılmasının çarpıcı biçimde vurgusudur. Oyun Türkiye'de Füsun Demirel'in çevirisinin ardından ilk kez İstanbul Devlet Tiyatrosu tarafından Murat Karasu'nun rejisörlüğünde sahneleniyor. İlginçtir ki bu sırada pek çok yerde ve Türkiye'de 70'te ve 80'de hatta 90'lı yıllarda dahi Pinelli'nin başına gelenler defalarca tekrar ediyor. Malipiero'nun kılığına girerek, olayı aydınlatan Maniac gibi bir deli bulmakta mümkün olmuyor. Hem zaten kimse müfettiş falan da göndermiyor.