... sonra mübadil suların/bir adasında/yeldeğirmenine/takılmış yüzün/habire pişmanlığı döndürüyor/umarsız/senin adın yok... Eğitimci-şair-yazar Dizdar Karaduman'ın kitabında ilk şiirinin dizelerinde çağımızda daha da artan zorunlu göçler değil sadece dikkat çektiği. Geçmişten bugüne farklı coğrafyalarda aynı acıyı yaşayanlara; yok sayılan insanlara bir vurgu. Aslında diğer şiirlerinde de adları yok sayılanları şiir kitabında baş tema edindiğinin ipucunu veriyor şair. İçerik olarak Toplumcu Gerçekçi anlayış olmakla birlikte, biçim, söz sanatları açısından çağdaş bir yapıya sahip şiirleri. Kitabının adıyla dahi 'Sendeki Yara Bende Kanıyor' diyerek şiirlerinin duyarlı, insancıl yanını ele veriyor ilk bakışta. Bu açıdan Dizdar Karaduman, yaşamın acılarına, yıkımlarına karşı şiiri bir kalkan olarak kullanıyor. Bir okur olarak Karaduman'ın şiirlerini okuduğunuzda güçleniyor, empati yapıyor, yaşam yolunu uzatabilecek ipuçları buluyor; aydınlanıyorsunuz. Bu yolda sıkılmıyorsunuz çünkü Dizdar Karaduman uzun yıllar Türkçe ve Türk Dili Öğretmeni olarak çalıştı. Şairlik, yazarlıktan önce iyi ve sıkı bir okur. Okuduklarını ustaca inceliyor, incelemelerini deneme tarzında yazıyor. Bu yazılarından büyük kısmı dört cilt olan 'Şiirlerin Söylediği' kitabında da bir araya geldi. Bu gelişler etkinliklerde anlatıldı. Bornova Şiir Topluluğu'nu da yöneten, etkinliklerle katılımcıları günden güne çoğalan Dizdar Karaduman ile gelin eğitimci, şair, yazar kimliğini dizelerin bakış açısından İzmir eksenli başlatarak konuşalım. Eğitiminiz ve öğretmenliğiniz farklı illerde geçti ancak İzmir doğumlusunuz, uzun yıllardır İzmir'de yaşıyorsunuz. İzmir'in şiirde yerini, şairlerini, İzmirli bir eğitimci ve şair kimliğinizle sizden dinleyelim. Doğma büyüme Bornova İzmirliyim. 1402 sayılı yasa kapsamında Sivas'ta dört yıl sürgün olarak görev yapmamın dışında İzmir'de değişik okullarda çalıştım. Emekli olduktan sonra da yaşamımı İzmir'de sürdürüyorum. İzmir'in şiirdeki yerine gelince 8500 yıl öncesine dayanan tarihi bir mirasa sahip İzmir'de başta M. Ö 9. yüzyılda Smyrna bölgesinde yaşamış, Batı edebiyatının ilk büyük eserleri kabul edilen İlyada ve Odysseia destanlarının derleyicisi ve yazarı İyonyalı ozan Homeros'la başlar İzmir'in şiir damarı. Osmanlı döneminde İzmir, kültür ve sanat yapısındaki gösterdiği yükselişe karşın şiir alanında aynı ivmeyi göremeyiz. Bu dönemde Tire'deki Şuara Tezkireleri'nde on beş Divan şairinden söz edilmektedir. Benzer bir durum Tasavvuf ve Aşık tarzı şairler için de geçerlidir. Ancak 18. Yüzyıldan sonra özellikle kentin içinde bulunduğu çok kültürlü etnik ve sosyal yapısı nedeniyle matbaanın da gelişiyle birlikte kültür sanat ve edebiyat alanında yeni bir ivme kazanmaya başlar İzmir. 19. Yüzyılda matbaanın kullanım alanının daha da gelişmesiyle birlikte kentte kültür, sanat ve edebiyat alanında bir hareketlilik görülmeye başlar. Bu yüzyılda Divan şiiri alanında Ahmed Tal'at, Mansurizade Es'ad, Yanyalızade Celal, Hasan Akif, Mehmed Abdurrahman, Hasan Servet, Ahmed Cemil gibi şairlerin öne çıktığı görülür. Halk şiirinde ise Aşık Ahmed Behçet'in Tasavvuf şiirinde ise Ali Ulvi Baba, İrşadi, Mihri Efendi, Şemsi Baba gibi isimler ön plana çıkar. Modernleşme sürecinde ise Tevfik Nevzad'ın tek şiir kitabı Aveng-i Şebab (1889) İzmir'de çıkar. Yirminci yüzyılın ilk çeyreğinden itibaren 2. Meşrutiyet ve Cumhuriyetin kuruluşuyla birlikte İzmir Türkiye'nin ikinci büyük kültür merkezi konumuna gelir. Artık 17 gazete ve derginin yayın hayatına girdiği İzmir'de Aşık edebiyatı alanında Havva Bacı, Necmiye Bacı, Neferi, Nevcihan Özmerih, Hicrani gibi halk ozanlarının isimleri ön plana çıkar. Cumhuriyetin ilk döneminde şiir alanında Benal Nevzat, Mehmet Arif Bilgi, Enver Tuzcu, Nazan Güntürkün, Halim Yağcıoğlu, Nuran Hariri, Adnan Önelçin, Hasan Vasfi Uşkan, Ahmet Kanyılmaz, Hatice Müberra Kıran, Rauf Alanyalı, Selahattin Birkan, Fethi Savaşçı, Muammer Lütfi Bahşi ilk akla gelen İzmirli şairlerdir. Tabi İzmir-Urla doğumlu Seferis'i de unutmamak gerekir. İzmir, şiir damarı güçlü olmasına karşılık sesini yeterince duyuramamış olmasına rağmen birçok önemli şaire sahip üçüncü büyük kentimizdir. Garip akımıyla birlikte serbest şiirin İzmir'e de yansıdığı, dolayısıyla da Attila İlhan, Hüseyin Cöntürk, M. Şerif Onaran, Salah Birsel, Dinçer Sezgin, Mübeccel İzmirli, Nuran Hairi, Yüksel Pazarkaya, Yaşar Aksoy, Dinçer Sümer, Necdet Neydim, Semih Çelenk, Seyfettin Tekdilek, Metin Altıok, Mehmet Mümtaz Tuzcu, Avram Ventura, Hüseyin Yurttaş, Hüseyin Peker, Halim Yazıcı, Ahmet Günbaş, Tuğrul Asi Balkar, Asuman Susam, Aliye Özlü, Cem Seyhun Ünbay, Nesrin Kültür Kiraz, Didem Madak, Atilla Er, Neval Savak, Neslihan Perşembe Kulakoğlu, Onur Akyıl, Erkan Karakiraz, Ayşen Deniz Onaral, Özgür Zeybek gibi daha birçok şairi sayabiliriz. Bunların yanı sıra daha sonra meslek görevi nedeniyle İzmir'e yerleşen ve yaşamını burada sürdüren, bu güzel kentimizin yazın ve şiir hayatına katkı veren şair ve yazarla doludur İzmir. Bunlar da bu güzel kentin şairi sayılmalıdır bana göre. Necati Cumalı, Şükran Kurdakul, Nahit Ulvi Akgün, Abdullah Neyzar Karahan, Mehmet Sadık Kırımlı, Hidayet Karakuş, Oğuz Tümbaş, Halit Özboyacı, Bedri Karayağmurlar, Timuçin Özyürekli, Süreyya Berfe, Hayri. K. Yetik, Veysel Çolak, Yusuf Alper, Aydın Şimşek, Bilsen Başaran, Tuğrul Keskin, Namık Kuyumcu, Turgay Gönenç, Fergun Özelli, Fatma Aras, Hüseyin Ferhad, Aslıhan Tüylüoğlu, Neslihan Yalman, Mehmet Rayman, Mine Ömer, Nesrin İnankul, M. Mazhar Alphan, Raif Özben, Sedat Şanver, Coşkun Şimşekli, Selami Şimşek, Durmuş Taşdemir, Mehmet Mahzun Doğan, Zübeyde Seven Turan, Özlem Tezcan Dertsiz, Ümit Yaşar Işıkhan, Hülya Deniz Ünal, Özge Sönmez, Gülçin Sahilli gibi adını anamadığım daha birçok şair var bu güzel kentte. Şiir sanatı üzerine şair Veysel Çolak yönetiminde yirmi yıldır, halka açık, ücretsiz eğitim çalışmaları yapan, etkinlikler düzenleyen Karşıyaka Belediyesi Veysel Çolak Şiir Atölyesi, Aydın Şimşek yönetiminde sekiz yıldır İzmir'de şiir, edebiyat ve yazarlık eğitimi veren Kanguru Kültür ve Sanat Merkezi ile birlikte birçok özel şiir atölyeleri ve toplulukları Buna 2019 yılından şiir etkinlikleri düzenleyen Bornova Şiir Topluluğu da dahil İzmir'in şiir hayatına renk katmaktadır. Başta İzmir Büyükşehir Belediyesi olmak üzere İzmir ilçe belediyeleri ulusal ve uluslararası şiir ve edebiyat etkinlikleri, kitap fuarları düzenleyerek şiir ve edebiyatın kentte varlığını sürdürmesine olanak yaratmaktadır. Bu soruya yanıtım biraz uzun olacak. Çünkü eleştiri konusu biz de en sorunlu konuların başında geliyor. Eleştiri türü, bizim edebiyatımıza ne yazık ki çok geç girmiştir. Eleştirinin tarihi Antik Yunan Edebiyatı'na kadar uzanırken bizdeki ilk eleştiri metinlerine Divan Edebiyatı'ndaki Şuara Tezkireleri'nde rastlanır. Gerçek anlamda eleştiri türü olarak görülmeyen bu tezkireler, birer kaynak niteliğindedir. Bunlarda genel olarak eserin yazıldığı dönemde yaşayan veya ölmüş olan şairlerin hayatları ve eserleri hakkında bilgiler verilir. Modern anlamda bir eleştiri özelliği taşımazlar. Edebiyatımızda Tanzimat döneminde Namık Kemal'in 1866'da Tasvir-i Efkar'da yayımlanan Lisan-ı Osmaninin Edebiyatı Hakkında Bazı Mülahazatı Şamildir yazısı, Ziya Paşa'yı tenkit etiği Tahrib-i Harabat ve Takip yazıları bizdeki modern eleştirinın ilk öncü örnekleri sayılmaktadır. Beşir Fuad, bu dönemde Türk Edebiyatı'nda ilk kez realizm ve naturalizmden söz ederek ve bunlarla ilgili bilgiler vermiştir. Cumhuriyet Dönemi'nde ise Divan Edebiyatı, Tanzimat Edebiyatı ve Servet-i Fünun Edebiyatına yönelik eleştiriler devam eder. Şiirle ilgili tartışmalarda ise eski-yeni ve şiir-ideoloji eleştirileri öne çıkmaya başlar. Yedi Meşaleciler, Beş Hececileri eleştirir ve şiiri sunileştirdiklerini, cansızlaştırdıklarını eleştirirler. Daha sonra Nazım Hikmet, Resimli Ay'ın Haziran ve Temmuz 1929 sayılarında Putları Yıkıyoruz başlığı altında imzasız olarak yayımladığı Abdülhak Hamit bey, efendi Daii azam değildir. Azamı bir tarafa bırakalım dahi olmanın umumi vasıflarına bile haiz değildir. dediği Abdülhak Hamit Tarhan ve Yıkmak istediğimiz ikinci put şair Mehmet Emin beyin kendisine boşu boşuna verilen Milli şairlik, Türk şairliği sıfatıdır cümlesiyle başlayan Mehmet Emin'i hedef alan iki eleştiri yazısı ile siyasi sonuçlar da doğuran bir eski-yeni kavgasını başlatmıştır. Bu yazının yayımlandığı gün, otuz kadar milliyetçi bir araya gelerek Resimli Ay bürosunun önünde toplanır. İşe karışmamak üzere önceden emir aldığı görülen polis herhangi bir müdahalede bulunmazken Serteller'in bürosundaki Nazım Hikmet Siz bizim büyüklerimizi öldürüyorsunuz, mukaddesatımızı yıkıyorsunuz bağrışlarını dinlemek durumunda kalır. Daha sonra yatışan kalabalığa yaptığı açıklamada, her toplumsal değişimin edebiyatın yapısında da değişiklikler gerektirdiğini ve bunun komünizm propagandasıyla karıştırılmaması gerektiğini söyler. Nazım Hikmet bu saldırıdan yaklaşık bir yıl sonra Abdülhak Hamid Tarhan ve eşi tarafından çaya davet edilir. Aradaki anlaşmazlığa bir son vermek isteyen ve kendisine Divan şiiri anlayışını kast ederek Biz onları yıktık siz de bizi yıkacaksınız diyen bu şairden oldukça etkilenen Nazım Hikmet, Abdülhak Hamid Tarhan'ı Orhan Selim takma adıyla çıkan 83 Yaşında Delikanlı adlı şiiriyle över. Daha sonra Putları Yıkıyoruzdaki tavrı kendisine hatırlatıldığında ise yaşlı şairlerin sanatına değil onların etrafında oluşturulan putlaştırma hareketine karşı olduğunu söyleyecektir. 1923-1938 yılları arasında şiir eleştirileri, genellikle şairler tarafından yapılmış. Olumlu eleştiriler, aynı şiir anlayışına ve dünya görüşüne sahip şairler tarafından yapılırken, olumsuz eleştirilerse karşı anlayıştakilere yöneltilmiştir. Bu dönemde yapıta yönelik eleştiri pek görülmez. Eleştirilerde çoğu kez şairin kişiliği ve ideolojik eğilimi eleştiri konusudur. Eski şairler, milli olmamakla suçlanırken yeniler de şiiri ideolojinin hizmetine sunmak ve halk şiirini beceriksizce taklit etmekle suçlanırlar. Şiir eleştirilerinde en çok eleştirilen şairler arasında Abdülhak Hamit Tarhan, Ahmet Haşim, Tevfik Fikret, Mehmet Akif Ersoy, Nazım Hikmet, Yahya Kemal Beyatlı ve Necip Fazıl Kısakürek dikkat çeker. Roman ve öyküde daha çok karakterler ve konularla ilgili eleştiriler görülür. Yazarların Anadolu'yu yeterince tanımadıkları ve yaratılan karakterlerin yeterince gerçek ve bu toplumun içinden olmadıklarına vurgu yapılarken bu alandaki eleştirilerin şiire göre daha derli toplu olduğu görülür. Eleştirmenlerin roman ve öykü eleştirilerinde aradıkları ölçüt, olay ve kişilerin gerçeğe uygunluğu ile psikolojik çözümlemelerdeki derinliktir. Bu dönem eleştirilerin merkezinde yer alan eserler: Sinekli Bakkal, Kuyucaklı Yusuf, Yaban, Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Gökyüzü, Sabahattin Ali ve Sait Faik'in hikayeleri ve Muharrir, Tohum, Bir Adam Yaratmak, Sağanak, Unutulan Adam gibi tiyatro eserleridir. Dönemin en hararetli tartışma konularından biri de dil meselesidir. Harf inkılabı, dilde sadeleşme, öz Türkçecilik, yazı dili konuşma dili sorunu bunların merkezini oluşturur. Cumhuriyet döneminde eleştiri denince akla gelen ilk kişi Nurullah Ataç'tır. Bu döneminde Ataç dışındaki eleştirmenler şunlardır: Sabahattin Eyuboğlu, Orhan Burian, Mehmet Kaplan, Suut Kemal Yetkin, Mehmet Fuat, Asım Bezirci, Hüseyin Cöntürk, Fethi Naci... Eleştirimizin 1950'lere kadar geçirdiği süreç kuruluş/çıraklık, 1960'lara kadar olan süreç ise kalfalık dönemi olarak adlandırılabilir. Edebiyatımızda 1960'lara kadar özellikle Öznel ve İzlenimci Eleştiri ön plandadır. Türk edebiyatında 1950'lere kadar aşağı yukarı genellikle izlenimci eleştiri anlayışı egemen olmuştur. Bu tarihten sonra ise nesnel eleştiri anlayışı başat bir öge olarak belirginlik kazanmakla beraber az da olsa izlenimci eleştiri de varlığını sürdürür. Fakat, öznel eleştiri, çoğu zaman yazarların birbirine saldırı hatta küfür etme aracı olmuş, eserin edebi değerinden çok, sanatçının kişiliğine yönelik alay ve hakaret yazıları halinde görülür. 1960 sonrası dönemde birçok etmenin de yönlendirmesi ile nesnel eleştiri ön plana çıkmaya başlar. Böyle bir eleştiri yaklaşımı, bu dönemde Türk Edebiyatı'nda iki ayrı ortamda gelişir. Bunlardan biri, üniversite çevreleridir. Daha çok Batı dil ve edebiyatları bölümü akademisyenleri, Batı edebiyatlarından edindikleri birikimleri Türk Edebiyatı'na uygulamaya çalıştılar. Bunlar arasında Berna Moran, Tahsin Yücel, Akşit Göktürk, Murat Belge, Şerif Aktaş, Doğan Aksan, Gürsel Aytaç gibi isimleri sayalabiliriz. Nesnel eleştiri anlayışının geliştiği diğer bir ortam da profesyonel yazarların ürünlerini yayımladıkları bazı dergilerdir. Cemal Süreya'nın da vurguladığı gibi kısaca günümüzde eleştirinin yok denecek kadar az olduğu söylenir. Çünkü hiçbir şairin eleştiriye tahammülü yoktur. Günümüzde şiir eleştiri yazıları pek ilgi görmediğinden, ekonomik bir getirisi de olmadığından, dolayısıyla şiir eleştirisi üzerine metin yazanlar da yavaş yavaş bu alanı terk etmeye başlamışlardır. Bu durum şiir eleştirisinin geleceği bakımdan düşündürücüdür. Günümüzde bu alanda daha çok şairlerin yaptığı deneme-eleştiri karışımı bir şiir eleştiri söz konusudur. Son yıllarda kültür sanat ve edebiyat dergilerinde daha çok kitap tanıtma yazıları yazılmakta, bu metinler de gerçek bir eleştiri yazısı özelliğini taşımamaktadır. Bunlar içinde az da olsa eleştiri yazısı niteliği taşıyan kitap tanıtım yazıları da görülmektedir. Ömer Türkeş, Sadık Aslankara, Birsen Ferahlı, Orhan Kahyaoğlu, Hülya Soyşekerci vb. adları sayılabilir. Eleştiriye açık bir toplum olamayışımız, genel olarak eleştiri ve özelde şiir eleştirisi, bizim toplumumuzda ciddiye alınan bir edebiyat disiplini olamamıştır. Durum böyle olunca da en küçük eleştiriye bile tahammül edemeyen şairler, eleştirmenlere tepki gösterip belden aşağı ağza alınmayacak sözler sarf edebiliyorlar. Sonuçta edebiyat ve şiir dünyasında bir yandan bu olumsuz tepkiler ve okurun ilgisizliği diğer yandan harcanılan emeğin ve zamanın karşılığını göremeyen eleştirmenler, bualandan uzaklaşmak zorunda kalıyorlar. Sözgelimi, önemli eleştirmenlerimizden Mehmet H. Doğan eleştiri yazdığı dönemde bu konuda abartılı tepkilere, saldırıya uğramış, yıllarca eleştiri yazısı yazmamıştır. Keza Fethi Naci, Selahattin Hilav da... Yakın zamanda Orhan Koçak için de geçerlidir. Hasan Bülent Kahraman, Eser Gürson, Ramis Dara, Mustafa Öneş, Orhan Kahyaoğlu, Mehmet Yaşar Bilen, İbrahim Oluklu gibi eleştirmenler farklı nedenlerden dolayı eskisi gibi yazmıyorlar ne yazık ki! Şiir kitabı tanıtımlarında kitaptaki şiirlerin şiir sanatı açısından incelenip değerlendirilmesinden çok, şairi ve onun şiirini övmekten öte bir tutumun sergilenmediğini söyleyebilirim. Bunun yanı sıra yayınevlerinin istediği gibi reklam ve pazarlama amaçlı kitap tanıtım yazıları yazmayı kendine iş edinen özneler de dergi sayfalarında çoğalmaya başladı. Bu durum, dergi sahipleri ve editörlerin de işine geliyor. Kısaca ciddi bir eleştiri ya da kitap tanıtım yazısı yazabilecek özneler maalesef ellerini ayaklarını bu alandan çekiyorlar. Onlarını yerini yazarların, şairlerin kankalarıyla yalakaları dolduruyor bu alanı. Bu olumsuz ortamda gelinen nokta, gerçek şiir eleştirmenin çok az olması nedeniyle son yıllarda bazı şairleri şiirin yanı sıra eleştiri yazmaya yöneltiyor. Bunların başında; eleştiriyi şiirle birlikte yürüten Metin Celal, Oktay Taftalı, Yücel Kayıran, Mahmut Temizyürek, Halim Şafak, Mehmet Can Doğan, Baki Ayhan T. , Celal Soycan, uzun zamandır şiir yazıları yazan Güven Turan, Veysel Çolak, Hüseyin Peker, Metin Cengiz, Gültekin Emre, Ahmet Ada, Osman Hakan A., Ahmet Günbaş, Fergun Özelli, Hilmi Haşal, Ahmet Güntan, Celal Fedai, Yusuf Alper. Abdulkadir Budak, Haydar Ergülen, Nilay Özer, Selim Temo, Devrim Dirlikyapan gibi isimler deneme-eleştiri ağırlıklı şiir yazıları yazdıkları görülmektedir. Bu anlamda Ahmet Oktay'ın özel bir yerinin olduğunu, Turgut Uyar'ın da gençliğinde önemli yazılar yazdığını unutmamalıyız. Görüldüğü gibi şiir eleştirisi konusunda anılan bu şairler, şiir üstüne, şiir sanatı üstüne araştırma, inceleme yapıyor, deneme-eleştiri tadında metinler üretiyor, kitaplar yayımlıyor. Bu konuda Veysel Çolak bunların başında gelen şairlerimizden biri. Günümüzde yaşanılan bu durum, yeterince eleştirmen olmadığını, bu yüzden de bazı şairlerin, ister istemez şiir ve başka şairler üstüne yazma zorunluluğunu beraberinde getiriyor. Öğrencilik yıllarında şiir denemeleri yazmayan yok gibidir. Görev yaptığım yıllarda ortaokul ve lise öğrencilerim yazdıkları şiirleri bana gösterirlerdi. Bunlara şiir sanatı açısından bakıldığında şiir demek doğru değildir. Bunlar, daha çok anlık duyguların dile getirildiği, el yordamıyla yazılan metinlerdi. Günümüz genç şairlerini dergilerde yayımlanan şiirlerinden tanımaya çalışıyorum. İçlerinde iyi şiir yazan yetenekli genç şairler var. Ancak yazılan çoğu şiirler, sanki bir elden çıkmış izlenimi veriyor. Bunların büyük bir çoğunluğu henüz özgün bir şiir dilini oluşturamamış. Genç şairlerin, daha çok çalışmaları ve şiir sanatının gerektirdiği bilgi birikimine sahip olmaları gerekir. Geçmişten günümüze dek Türk şiirinin önemli şairlerini ve yapıtlarını iyi okumaları gerekir. Onlara, sağlam bir şiir görgüsü edinmelerini, dili şiirsel işlev boyutunda kullanabilecekleri özgün şiir dilini yaratmalarını öneririm. Bu alandaki çalışmalarım, Suus Kitap'ta yeni yayımlanan Şiirlerin Söylediği IV ile dört kitap oldu. Bu metinleri yazmam ve kitaplaştırmamdaki amacım, Veysel Çolak yönetimindeki Karşıyaka Belediyesi Şiir Atölyesi katılımcısı olan şair arkadaşlarımın yayımladıkları şiir kitaplarını inceleyip önce dergilerde yayımlanmasını, dolayısıyla da dergi okurlarının bu şairleri kitaplarıyla tanımasını sağlamaktı. Daha sonra atölye dışında İzmir'de yaşayan şairlerin yeni çıkan kitapları üzerinde bu inceleme ve tanıtma yazılarına yöneldim. Bu anlamda kitap inceleme ve değerlendirme yazılarım birikince bunları kitaplaştırıp hem yayın dünyasına hem de okur kitlesine derli toplu bir kaynak olması düşüncesiyle kitaplaştırdım. Öncelikle İzmir'deki edebiyat ve şiir iklimine bu anlamda bir nebze katkıda bulunabildiysem, kendimi şanslı ve mutlu hissedeceğim. Dileğim, bu yolda daha iyi çalışmalar yapabilecek değerli genç arkadaşlarımızın ortaya çıkması. Benim Bornova Hilal İlkokulu'ndaki öğrencilik yıllarım, çok güzel geçti. Öğretmenlerimiz sevgi ve şefkat doluydu. Daha Sonra Urla Ortaokulu'ndaki yıllarımda öğrencilere -kendim de dahil olmak üzere- birkaç öğretmenin dışında şiddet uygulamayan öğretmen yoktu. Eğitimin temel aracı şiddet yöntemiyle öğrencileri sindirmek ve notu silah olarak kullanıp sınıfta bırakmaktı. İki yıl üst üste sınıfta kalan bir öğrencinin tasdikname ile öğrenim hayatı sona eriyordu. Bu eğitim ve öğretim sistemi lise yıllarında da aynıydı. Üniversite de değişen bir şey yoktu maalesef. Baştan sona kadar bütün bu bozuk, çarpık eğitim ve öğretim sistemini yaşamış biri olarak ortaokulu dört, liseyi altı yılda bitirebildim. Siyasi görüşüm nedeniyle Bursa Eğitim Enstitüsü'nde de faşist öğretmenler tarafından sınıfta bırakıldım, Danıştay'a dava açıp sınav kağıtlarım incelendi ve geçer not olarak son sınıfa geçtim. Daha sonra can güvenliğimizin olmaması nedeniyle dört arkadaşımla birlikte Trabzon Fatih Eğitim Enstitüsü'ne nakil yaptırdık ve oradan mezun olup 28 yıl öğretmenlik yaptım. Öğretmenlik hayatımda da aynı çarpık zihniyete, yasa, tüzük ve yönetmeliklere karşı mücadele ettim. Ece Ayhan İçin başlıklı şiirimde hem çocukluğum hem de öğrenim ve öğretmenlik hayatımda yaşadıklarımın bir özeti vardır. Türk şiirinde İkinci Yeni'nin Papazı, Karaşın Uçbeyi, SıkıŞair, Sivil Şair, Katıksız Muhalif, Feminist Şair gibi sıfatlarla anılan Ece Ayhan, İkinci Yeni'nin en ayrıksı, en marjinal şairi olarak nitelendirilmiştir. O, kendisiyle ilgili: ... Ben şair değilim, tarihçi de değilim, etikçiyim demiştir. İkinci Yeni şairleri içinde hakkında ve şiirleri üzerinde çok konuşulmuş, yazılmış, tartışılmış önemli bir şairimiz Ece Ayhan. Acı olaylar ve anılarla geçen bir çocukluk yaşamı vardır Ece Ayhan'ın. Onun büyük zorluklarla, yoksulluk ve yoksunluklarla geçmiş olan hayatına dair olay, olgu, düşünce ve duyguları şiirine de sinmiştir. Ece Ayhan'ın en ağır eleştirilerini yönelttiği kurumların başında devlet ve onun kurumları gelir. Bu anlamda okullar, eğitim öğretim sistemi bir bütün olarak adeta yerden yere vurulur onun şiirlerinde. Şair, okulu öğrencileri sindirmek, korkutmak, göz dağı vermek ve düzene uygun kafalar yetiştirilmek üzere çocukların topluca bir araya getirildikleri bir kışla havası gibi görür. Bu yüzden de iktidarın türevleri olarak gördüğü öğretmenleri sevmez. Çünkü ona göre böylesi çarpık bir eğitim öğretim sisteminde öğrencileri sınıfta bırakmaları, öğretmenlerin bu çarpık düzene hizmet etmelerinden başka bir şey değildir. Onun eğitim öğretim sistemine yönelttiği en önemli eleştirilerden biri de, bu sistemin tüm öğrencileri aynı kalıba sokmaya, tektip insan yetiştirmeye yönelik uygulamalarıdır. Ece Ayhan'ın Devlet ve Tabiat ya da Orta İkiden Ayrılan Çocuklar İçin Şiirler (1. Baskı: E Yayınları, İstanbul, 1973.) kitabını, bütün öğretmenlerin ve eğitimcilerin şairler de dahil- okuması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü bu kitabındaki şiirlerde eğitim ve öğretim sistemine ve öğretmenlere yönelik sert eleştiriler vardır. Bir şair kadar modern şiirimizi iyi tanıyan, çok da güzel şiir okuyan ressam Cevdet Yüceer ile bir dönem yaptığımız atölye çalışmalarında Ece Ayhan şiiri üzerinde ve özellikle Devlet Tabiat kitabındaki şiirler üstüne ciddi çalışmalarımız olmuştu. Ece Ayhan İçin başlık şiirimi bu çalışmaların anısına Cevdet Yüceer'e ithaf ettim. O, bunu hak eden değerli bir şiir tutkunuydu. Şairin bağlı olduğu dünya görüşü, onun şiirine de yansır ister istemez. Yaşadığı, tanık olduğu her türlü olay ve olgularla ilgili düşünceleri, yorumları şairin ideolojisinden bağımsız değildir. Toplumun ve insanın özgür ve eşit yaşadığı, hiçbir baskının, adaletsizliğin, hukuksuzluğun olmadığı bir dünya tasarımının gerçekleşebilmesi amacıyla kalemini oynatır şair. O, dünyayı, dünyanın içerisinde dönen dolapları dert edinmek gibi bir sorumluğu taşır omuzlarında. Bu anlamda yaşadıklarını, gördüklerini, yaşamını, duygularını, yaptıklarını, yapamadıklarını, gördüğü bütün yanlışları acımasızca hem birey olarak hem de şair olarak sorgulamak durumundadır. Şair, şiirinin odağına insanı ve onun geleceğini koymalıdır önce. Çünkü her şey insanla başlar, onun değiştirici ve dönüştürücü gücü ve istenci sayesinde hayat yeniden şekillenir. Bu anlamda yazdığı şiirde insanın duygularını, düşüncelerini harekete geçirmek; onu uyarmak, değişmesini ve toplumsal sorunları giderme savaşımına katılmasını sağlamaktır. Şairin ve şirin işlevi denince akla bu gelmelidir. Kısaca şair, şiirlerinde dünyada yaşanılan bütün haksızlıklara, zulümlere, çirkinliklere, duyarsızlıklara karşı insandan ve onun geleceğinden yana bir duruş gösterebilmeli, hayattan ve insandan sorumlu bir şair duyarlılığıyla gördüğü, yaşadığı haksızlıklara karşı kalemiyle şiiriyle mücadele etmeyi bir şair tavrıyla görev bilmeli ve şiirini bu doğrultuda işlevsel kılabilmelidir. Bu soruya hem olumlu hem de olumsuz yanıt vereceğim. Dünya görüşümle örtüşen birçok şair arkadaşım var. Hayatı, insanı ve toplumun geleceğini gözeten bir anlayışla yazılan şiirlerde aynı duyarlılığı kendine has biçimlerle dile getiren şair arkadaşlarımla Yaşı hiç önemli değil benim için- bu anlamda ortak bir amaçta buluşabiliyorum. Ancak dünyayı sadece benmerkezci bir anlayışla yorumlayan, sadece kendini anlatma gibi bir derdi olan, dünyaya ve hayata diyalektik bir anlayışla bakmayan, bencil, duyarsız şairlerle yolum kesişmiyor. Bornova Şiir Topluluğunu 2019 yılından beri yönetmeye çalışıyorum. Pandemi yasakları nedeniyle zorunlu verilen aradan sonra iki yıldır çalışmalarımız yaz aylarının dışında aralıksız devam ediyor. Yaptığımız çalışmalar ve etkinliklerle topluluğumuzda görevli olan arkadaşlarımızla birlikte üretmenin ve şiir sanatı üzerine bir görgü ve birikim kazanmalarının çabası içinde hareket ediyoruz. Diğer taraftan halka açık etkinliklerde Bornova'da yaşayan şiirsever insanlara şiirin sesini ve topluluğumuzun çalışmalarını duyurmaya çalışıyoruz. Bu yılki çalışmalarımızda tema olarak 40 Kuşağı Toplumcu şairlerimizi tanımak ve tanıtmak için arkadaşlarımız görev aldılar, bu şairlerin kitaplarını inceleyerek onlar hakkında başarılı sunumlar yaptılar, şiirlerinden güzel örnekler okudular. Bu etkinliklerin dışında her yıl olduğu gibi bu yıl da Büyük şairimiz Nazım Hikmet ve Dünya Şiir günü etkinliklerini gerçekleştireceğiz. Ayrıca İzmir'de yaşayan şairlerimizi konuk edip yapıtlarıyla birlikte onları tanıtıyoruz. Etkinliklerimizi düzenli takip edenler, yapılan çalışmalardan memnun olarak ayrılıyorlar, bir dahaki etkinliğe en az birkaç yeni insanı yanlarında getiriyorlar. Bütün bunlar Bornova Şiir Topluluğu olarak bize ve çalışmalarımıza daha bir güç veriyor, bazı eksiklerimiz olsa da doğru yolda olduğumuzu gösteriyor. Günümüz şairlerinin her şeyden önce iyi bir dil bilincine ve Türkçenin bütün olanaklarını kullanabilecek bir birikime sahip olmaları gerekir. Bunun yanında her şairin şiir sanatının gerektirdiği bilgileri edinmesi ve bunları şiirlerinde doğru ve etkili bir biçimde kullanması gerek. Şiir dilinde söz ve anlam sanatlarının önemli bir yeri vardır. Behçet Necatigil'in dediği gibi şair en az bir mecaz sanatı bilgisine sahip olmalıdır şiir yazarken. Çünkü sanatlı söyleyiş, anlatımı çok daha etkili yapar, dolayısıyla zengin anlam çağrışımı olanakları sunar şaire. Necatigil'in Daktilo başlıklı şiirinde kullandığı edebi sanatların şiirdeki yeri ve işlevi bakımından ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Şiirde geçen Sevincin sesi çıkmıyor dizesi bunun çok güzel bir örneğidir. Behçet Necatigil'in bu dizesi farklı anlamlarda yorumlanabilir. Şair bu dizeyle, sevincin yani mutluluğun sesinin çıkmaması, Sevinç adlı birinden hiç haber alamaması, daktilosunda yazarken sevinç sözcüğündeki s harfinin basmaması gibi anlamları çağrıştırarak, şiirde söz ve anlam sanatlarının doğru ve yerinde kullanmanın şiiri estetik ve anlam bakımından ne denli zenginleştirebileceğini gösteriyor. Daktilonun s tuşunun bozuk olması yüzünden s harfinin çıkmaması, şairin hüzünlenmesine yol açarken aynı zamanda ona bu şiiri yazdıran bir esin kaynağı oluyor. Bu örnekten de anlaşılacağı gibi şiirde özel bir duyarlılığı, duyguyu, sezgiyi, algıyı, durumu daha doğru, daha canlı, daha güzel ve etkili bir şekilde ifade etmek, bunları bilinen başka kavramlarla ilişkilendirerek anlatmak, göstermek, sezdirmek için imgelere gereksinim vardır. Bunun için de her şairin söz ve anlam sanatları iyi bilmesi gerekir. Behçet Necatigil, şiirin bütününde mecaz, tevriye, eğretilemeyle birlikte Sevincin sesi çıkmıyor dizesinde iham sanatı ustaca kullanarak şiirde anlam ve çağrışım zenginliği yaratmıştır. Usta şairler, bir söyleyişi güzel ve etkili kılmak için edebi sanatlara başvurur. Bu yolla sözcüklere yeni anlamlar yükler, dilin anlatım gücünü zenginleştirir. Şiirin tabi ki bana kazandırdığı o kadar çok şey var ki, hangisini anlatsam bilemiyorum. Her şeyden önce şiir bir duyarlılık kazandırdı bana. Kendimi ve çevremi, yaşadığım ülkemi ve dünyayı, hayatı bütün yönleriyle diyalektik bir bakışla görmemi ve sorgulamamı sağladı. İnsan ilişkilerinde gerçek dostlarla arkadaşlarla birlikte, insanı sadece çıkar amacı ve aracı olarak gören sahte yüzleri de bizzat yaşayarak tanımamı sağladı. Okurken, yazarken, üretirken, kendimi daha iyi hissetmemi, onarmamı sağladı; aynı zamanda dünyaya başka bir gözle de bakılabileceğini öğretti. Edebiyat ve şiir ortamlarında sizler gibi güzel yürekli, duyarlı şair ve yazar arkadaşlarımla beni tanıştırdı. O yüzden iyi ki şair ve şiir var, iyi ki güzel dostlarım ve arkadaşlarım var. Ben çok teşekkür ediyorum bu söyleşi için Neslihan, sana da edebiyat, şiir ve yayın hayatında başarılar diliyorum. Hello aksisanat. com admin, Your posts are always well-timed and relevant. To the aksisanat. com owner, Your posts are always well structured and easy to follow. Hi aksisanat. com admin, Your posts are always a great source of knowledge. Hi aksisanat. com administrator, Your posts are always well written. Hi aksisanat. com webmaster, Your posts are always thought-provoking and inspiring. Hello aksisanat. com administrator, Your posts are always a great source of knowledge. To the aksisanat. com webmaster, Thanks for the educational content! Hi aksisanat. com admin, Your posts are always well-supported by research and data. Hi aksisanat. com owner, Thanks for the well-researched and well-written post! To the aksisanat. com owner, You always provide valuable information. Dear aksisanat. com admin, Good to see your posts! Hi aksisanat. com owner, You always provide great information and insights. Hi aksisanat. com admin, Thanks for the well-researched and well-written post! Hello aksisanat. com administrator, Thanks for the post! To the aksisanat. com administrator, Your posts are always well-cited and reliable. indian pharmacy online internationalpharmacy. icu Their international insights have benefited me greatly. , . AISI 304, AISI 304L AISI 316, . , . http://www. multi-split-systems. ru.


NAZLI ÇEVİK AZAZİ:Nasıl güzel bir açılış yaptın öyle, İsmet. Aşık oldum. Anlatı sanatına hiç böyle bakmamıştım. Masumiyet, senin de isminle akraba olan, bu güzel kavram, hikaye anlatma sanatı üzerine birlikte düşünmek için, ne güzel bir ufuk açıyor. Masumiyet deyince aklıma çocukluk geliyor. Çocukluğumuzun masum coğrafyasında, derinlerine daldığımız düşlerimiz, hayallerimiz... Anlatma sanatı hayal kurdurma, düşleri yeşertme sanatı olduğuna göre, bizi çocukluğumuzun masumiyetine bağlıyor, evet. Dolaysız bir bağlantı bu. Güçlü ve bize içimizdeki o saf parçamızı hatırlatan bir sanat. Hayallerimizi ve umudumuzu yeşerten abı hayat suyu. NAZLI ÇEVİK AZAZİ:Bu giriş tekerlemesini her söylediğimde dinleyicime sorarım, Düşünsenize annem beşikte yatan bir bebek ve ben onun beşiğini sallıyorum. Olur mu? Olur. Neden olmasın. Anlatı geleneğimizin çok önemli bir parçası olan tekerlemeler, daha masal başlamadan, dinleyicisini fantastik coğrafyanın varlığına alıştırıyor. Öyle bir hayal katmanına ineceğiz ki, orada develer berber, pireler tellal olabilir. Annemin bebeklik halini kucaklayabilir, ninemin beşiğini sallayabilirim, diyor. Tekerlemeler, rasyonel aklın sınırlarının ötesindeki mümkünler diyarına yolculuğa çıkmadan önce, anlatıcı ile dinleyici arasında yapılmış sessiz bir mutabakat adeta. Hazırsanız gidelim. Bakalım ve görelim. Hayal gücünün kanatları bizi nerelere uçuruyor? demenin bir başka şekli. Uçup, konduğumuz yer, masalın diyarı. Burada, tıpkı başlangıçtaki tekerlemenin vaat ettiği gibi, her şey mümkün. Hayal ettiğim her şey kendi gerçekliğine kavuşabilir. Bilimin araştırma konusu olan fiziksel dünyanın yasaları burada hükmünü yitirebilir. İrrasyonel aklın hüküm sürdüğü bu diyarın kendine has yasaları vardır. Örneğin; bir anne ölmeden önce oğluna, Ben ölünce mezarımda biten mavi çiçeği al. Bundan sonra sana o yol gösterecek. Sakın korkma. Yaşam maceranda mavi çiçek senin yoldaşın olacak, diyebilir. Öyle söylediği için de öyle olur. Kurt bir kızı yutabilir ve kız üç gün sonra yutulduğu yerden, canlı olarak çıkabilir. Masalın iç aklı buna izin verir. Yunan mitsel öykülerindeki iki farklı zaman algısını anlatan tanrıları biliyoruz. Kronos ve Kairos. Kronos adı üstünde kronolojik zamanın, Kairos bengi zamanın tanrısıdır. Rasyonel aklın sınırlarının bittiği yerde, irrasyonel düşünmenin başladığı, masal diyarının zamanı. Kronolojik zaman duyusal dünyanın dizgesel zamanını gösterirken, Kairos içsel dünyanın döngüsel zamanına işaret ediyor. Geçmiş ve geleceğin şimdide toplandığı, zamanın ve mekanın bir de buluştuğu o mahal, Kairos'un hükümdarlık alanındadır. Annemin beşiğini kronolojik zamanda sallayamam. Çünkü burada her şey sırayla olur. Annem benden önce doğmuştur ve o bebekken ben henüz doğmamışımdır. Lakin Kairos'un; yani rüyaların, masalların, hayallerin, düşlerin zamanında, annemi kucağımdaki bebek olarak tanıyabilirim. Öte yandan masal, kronolojik zamana tabii duyusal gerçekliğin dünyasından da bağımsız değildir. Gerçek yaşamda gördüğümüz, bildiğimiz; padişahlar, sultanlar, krallar, kraliçeler, çocuklar, genç kadınlar, delikanlılar, atlar, yılanlar, dağlar, bu liste böyle uzayıp gider, masallarda da karşımıza çıkar. Alemde olan her şeyin örneğine masalda da rastlarız. İç dünyamızın duyularla algılayamadığımız hakikatleri, masallarda, dış dünyadan ödünç alınmış imge elbisesini giyerek bilinç alanımıza çıkar. Masallar bize; gizli saklı iç varlığımızın, karanlık kıyılarımızın, keşfedilmemiş coğrafyalarımızın sedasını taşırken; içle dışı, Kronos ile Kairos'u, akıl ile hayali, düş ile gerçeği birbirine bağlar. Varlığımızın aksi sedasını bulduğu anlatılara dönüşürler. Bu sebeple masallar iki dünya arasındaki çekim alanında zuhur eder. Masalların en sevdiğim yanı, varlık hakikatlerini apaçık ortaya sermemesi. Gizleyerek, örterek bilinç alanımıza sunması. Hakikatlerin örtüsü masalların içindeki arketiplerdir. Arketipler, bizi keşfe davet eder, sembol örtüsünün altındaki hakikate temas edebilmek için emek vermeye çağırırlar. Kendi anlamlarımızı inşa etmeye davettir bu. İcabet edip etmemek bizim kararımıza bağlı. NAZLI ÇEVİK AZAZİ: Hatırlamanın şekillerinden biri de anlatmaktır. Anlattıkça hatırlarız. Hatırladıkça da paylaşmak, anlatmak isteriz. Hatırlamak, sembolik olarak ölüyü diriltmektir. Unutulan hikayeler bir nevi ölmüş sayılır. Onları anlattıkça, hafızamızda canlanırlar. Böylece hatırlananların muhafaza edilmesi olasılığı artar. Muhafaza edilen nedir peki? Bana göre, kadim hikayelerin sembol örtüsüyle örttüğü değerler, erdemlerdir. İnsanlığın en eski mektebidir kadim hikayeler. Bu mektepte insan olma maceramızda yaşayacaklarımız gözümüzün önüne serilir. Seyran ederiz. Çıktığımız masal seferinde şahit olduğumuz insan halleri bize unuttuğumuz evrensel insanlık değerlerini hatırlatabilir. Hatırlamak eyleme geçmenin, değerleri yaşama katmanın ilk adımıdır. İyiliğin, doğruluğun, adalettin ve merhametin insanlar tarafından pratiğe döküldüğü bir hayat güzel bir hayattır. Bunun için eğitim şart. Fikrimce, kadim hikayeler bu eğitimin en önemli parçasıdır. Ben kadim hikayeleri geçmişi yad etmek ve geçmişe methiyeler düzmek için anlatmıyorum. Bu hikayelerin içindeki hakikat tohumlarını hatırlamak ve hatırlatmak için anlatıyorum. Tohum, potansiyel bir canlı olarak, şimdi ve burada yeniden yaşam bulabilir. Yaşanmış bitmiş zaman dilimlerinin toplamı olarak geçmiş geçmişte kalmıştır zaten. Kime ne faydası olabilir ki? Lakin şimdinin gerçekliğinde yaşayan geçmiş, geçmişin idraki, bizi öğrenmeye, ilham almaya ve harekete geçmeye davet edebilir. Masallar şimdide yaşayan geçmişin ve geleceğin tohumlarını saklar. Bizim işimiz ise daha iyi bir çiftçi olmayı öğrenmek. İSMET YAZICI: Masalların beni çeken en kıymetli yanlarından biri de insanı kendiyle baş başa bırakıyor olması; herkes o masalda anlatılandan kendince bir okuma yapıp kendi meselini çıkarabiliyor; hikaye anlatıcısı aslında yarattığı o büyülü dünyanın içinde, her birimize bir özgürlük alanı bırakıyor. Bir yanıyla da direkt söylenmeyen, metaforlarla örülmüş o anlatı, aslında hem bireysel hikayelerimizde hem de kolektif hikayemizde bir yerlere dokunuyor. Atalarımızdan bize kalan bilgelik, sanki zamanın eskitmesinden muaf bir vakitten bize rehberlik ediyor. NAZLI ÇEVİK AZAZİ:Evet, anlatılan her masal kendi sınırları içinde dinleyicisini özgür bırakıyor. Her dinleyici masalın imgelerini kendi muhayyilesinden diriltiyor. Burada dinleyicinin biricikliği, bireysel yaşam öyküsü masalı alımlama şekline etki ediyor. Örneğin anlattığım bir masalda sultanın güzelliğini, Hafız'dan ödünç alınmış bir dizeyle tanımlayıp, ayın on dördünü kıskandıracak küpeli bir güzelmiş, diye tarif edebilirim. Masalın burada çizdiği sınır, bir sultan olduğu ve bu sultanın da çok güzel olduğudur. Her dinleyici güzelliğe kendi imgelem dünyasından bir suret biçer. Birisi sultanı kahverengi saçlı hayal ederken, bir diğeri kızıl saçlı, yeşil gözlü hayal edebilir. Biliyoruz ki masalların imgeleri kendilerini gösteren işaretler değildir. Onlar birer semboldür. Sembolik imgeler, birçok anlamın kendisinde toplandığı bir kap gibidir. Masalların içi evrensel sembollerle, yani arketiplerle doludur. Sultan masalda bir arketip olarak yönetici dişilin arketipi olabilir. Her insanın ruhuna nakşedilmiş anima ilkesi. Eğer yorum bilimin alanına girmek ve masalın içselliğinden yola çıkıp, insan olma maceramızda kendimize yeni anlamlar inşa etmek istiyorsak, sultanın bu masaldaki varlığını, eylemlerini, seçimlerini ve macerasını anima arketipinin macerası olarak okuyabiliriz. İstemezsek; masalı kanatlanmış hayallerin macerası gibi dinleyip, keyif alıp, eğlenip, hayal kurup, bırakabiliriz. Dinleyicinin niyeti, masala yönelimi onun farklı anlam katmanlarının açılmasını belirleyen önemli bir unsurdur. Anlam inşasını peşinde olan insanın baktığı her yer ayetlerle dolu değil mi? Hakikati işaret eden ve yorumlanmayı bekleyen semboller de bu ayetlerden. Yorumlamak ise bizim irademize bırakılmış. NAZLI ÇEVİK AZAZİ:Masalların türlü çeşitli kahramanı var. Bazen saf, bazen tembel, bazen şaşkın, bazen cömert ve sevgi dolu, bazen hayalbaz, bazen cesur... Bu liste böyle uzayıp gider. Masal kahramanları insan olma deneyimimize dahil olan her halin taşıyıcısı gibiler. Masal kahramanların bu farklılıklarının yanında bir de ortak bir özelliği vardır. Hikayenin başlangıcında yaşam deneyimleri yok denecek kadar azdır. Onlar dünyayla çocuksu bir masumiyet üzerinden bağ kurarlar. Kendi maceralarına atıldıklarında deneyimin çarkından geçerler. Macerayı yaşarken karşılarına çıkan rehberlerinden yardım almayı ihmal etmezler. Kahramana rehberleri yol gösterirken, o da kendi macerasına atılır. Evinden uzaklaşır. Dağları, tepeleri aşar. Serüvene atılırken halden hale geçer. Biz de ona macerasında eşlik eder, hayal ederiz. Onun yolculuğunu temaşa ederiz. Kahramanın yolculuğunun imgeleri bizim hayal dünyamızda canlanır. O halde hayal perdemizde izlediğimiz kimdir? İmge dünyamızda dirilen kahraman kimdir? Bana kalırsa bizden başkası değildir. Masalın aynasında kendi iç varlığımızın dirilen imgeleri bizi bize gösterir. NAZLI ÇEVİK AZAZİ:Kalbime, 2014 senesinde, yalnızca hikaye anlatıcılığı alanında faaliyetler yürüten bir okul açma niyeti düştü. Fikrimi önce yol arkadaşım A. Senem Donatan Mohan'a, sonra da Şeyda Çevik'e açtım. Bu hayali birlikte büyütmeye, yeşertmeye ve hayata geçirmeye karar verdik. Kısa bir sürede okul fikrinden uzaklaşıp, merkez kurma fikrine yaklaştık. Merkezimize isim ararken iki şartımız vardı. İlk olarak, kadim halkların yaşam ağaçlarından birinin ismi olması bizim için çok önemliydi. İkinci olarak da bu ağacın isminin, a harfi ile bitmesini istiyorduk. Önce Anadolu topraklarında yaşamış kültürlerin yaşam ağaçlarına baktık. Söylenmesi zor isimlerdi. Derken araştırmalarımız bizi Maya kültürüne götürdü ve Seiba ağacını bulduk. Ona vurulduk. Aşık olduk. Hem söylenmesi kolay, hem a harfiyle bitiyor hem de mitsel öyküsü çok güzeldi. Böylece merkezimizin kurucu miti ve ismi olarak Seiba ağacını seçtik. Seiba'yı çok sevdik. Seiba ağacı Maya'ların yaradılış mitinin önemli bir parçası. Mite göre, başlangıçta yer ve gök birmiş. Yeryüzü sularla kaplıymış. Zamanla suyun içinden bir kaplumbağa kabuğu çıkmış. Kabuğun içinden çıkan ilk yaratıcı güç, Seiba ağacı fidanını dikmiş. Ağaç büyüdükçe yerle gök birbirinden uzaklaşmaya başlamış. Ağacın göğe uzanan dalları, yer altına uzanan kökleri, bu dünyada, yani gövdede buluşuyormuş. Böylece ağaç iki dünyayı birbirine bağlıyormuş. Ağaç büyüyüp, serpildikçe, başlangıçta kendini korumak için ürettiği dikenlerinden zamanla kurtulmuş. Derken aynı dili konuşan hayvanlar, insanlar, canlılar Seiba ağacının gölgesinde toplanır olmuş. Bu gölgede birbirilerine hikayeler anlatır, hikayeler dinlerlermiş. Seiba ağacı 2015 senesinin Ağustos ayından beri Türkiye'de kök salmaya devam ediyor. Hikayeler Seiba'nın gölgesinde gönülden gönüle yolculuğa çıkıyor ve isteyen herkesin yaşamına güzellik katmaya devam ediyor. İSMET YAZICI: Hepimizin kendi masalımızın kahramanı olduğumuz, kendi hikayelerimizle dünyada çiçekler açtığımız zamanlar gelsin; çok teşekkür ederim. NAZLI ÇEVİK AZAZİ: Ben de çok teşekkür ederim sevgili İsmet. Almanya'da 2017 Thüringen Masal ve Efsane Ödülüne layık görülen Nazlı Çevik Azazi, unutulmaya yüz tutmuş bir sanat olan hikaye anlatıcılığının ülkemizde yeniden hatırlanması ve modern hayatın ihtiyaçlarına cevap verebilecek nitelikte yorumlanması için ulusal ve uluslararası düzeyde çalışmalar yürütmektedir. Akademik kariyerine İstanbul Üniversitesi Veteriner Hekimlik fakültesinde başladı. Üniversite yılları boyunca sanatsal çalışmalarına; tiyatro, dans ve yaratıcı drama alanında devam etti. Mezun olduktan sonra uzun yıllar çocuklarla ve yetişkinlerle yaratıcı drama ve yaratıcı dans çalışmaları yaptı. 2006 yılında akademik yolculuğuna Berlin'de devam etmeye karar verip, Almanca öğrenmeye başladı. 2008 yılında Berlin Sanat Üniversitesi'nde Tiyatro Pedagojisi Yüksek Lisans programına başladı, 2011 yılında yüksek lisansını tamamladı. 2011-2013 yılları arasında burslu olarak davet edildiği Berlin Sanat Üniversitesi'nde Sanatsal Anlatım- Eğitimde ve Sanatta Hikaye Anlatıcılığı eğitimini başarıyla bitirdi. 6 yıl Berlin'de yaşayan Nazlı üniversitedeki eğitimlerinin yanısıra çağdaş Berlin'deki dans okullarından olan TanzTangente (2009-2010) ve Dock11'de (2010-2011) Yaratıcı Dans ve Dans Pedagojisi sertifika programlarını tamamladı. Berlin'de yaşadığı süreçte her yaştan insanla sanatsal ve yaratıcılık çalışmaları yaptı; tiyatrolarda, müzelerde, okullarda, aile merkezlerinde ve sanat okullarında tiyatro, dans ve hikaye anlatıcılığı alanlarında profesyonel olarak çalıştı. 2013 yılında Türkiye'ye döndü ve yıllar içerisinde biriktirmiş olduğu bilgi ve deneyimlerinden ilhamla Hikaye Anlatma Sanatı alanındaki çalışmalarına yoğunlaştırdı. Türkiye'ye döndükten sonra çocukluğundan beri gizli aşkı olan ve yaşam serüveninde her daim kalbinde taşıdığı psikoloji, felsefe ve kadim gelenekler üzerine çalışmalarını derinleştirmeye karar verdi. Ekim 2018'de İstanbul'da başladığı Temel Varoluşçu Analiz Eğitimi'ni Haziran 2020'de tamamladı. Bu eğitimin hemen akabinde sanat terapisi yolunda derinleşme istediği kalbine düştü ve Şubat 2021'de, Expressive Arts Institude İstanbul'da 2 yıl sürecek olan Ruh Sağlığı, Eğitim ve Sosyal Değişim için Dışavurumcu Sanat Terapisi eğitimine başladı. EXA'da başladığı yolculuğu yıllardır topluluklarla ve bireylerle yürüttüğü yaratıcılık çalışmalarını EXA ruhuyla farklı bir boyuta taşıdı. Şu günlerde yandan EXA'daki eğitimine devam ederken bir yandan da hikaye anlatıcılığı, sanat pedagojisi ve sanat terapisi alanındaki deneyim ve birikimlerini harmanlayacağı doktora çalışmasına hazırlanıyor. Nazlı Çevik Azazi'nin hikaye anlatıcılığı alanında uzun yıllardır yürüttüğü çalışmalardan edindiği deneyim ve birikimden ilhamla yazdığı ilk kitabı; MASAL: İki Dünya Arasındaki Aşk, ikinci kitabıysa Şifa Veren Masallar ismiyle Doğan Novus'tan çıktı. Çocuklar için yazdığı üçüncü kitabı yakında Doğan Çocuk yayınlarından çıkacak. Ayrıca yetişkinler için Aşk Masalları ve Sembol Yorumu kitabı üzerine çalışmaya devam ediyor. Daftar link Garuda4d adalah Situs slot online mudah menang dan dapatkan jackpot maxwin bersama Situs Garuda4D agen slot online yang sering kasih menang semua member yang telah bergabung, tunggu apalagi ayo daftar Garuda4d terpercaya sekarang juga. online pharmacy no presc internationalpharmacy. icu Leading the way in global pharmaceutical services.


Şair, yazar ve çevirmen Murat Yurdakul, Çin Halk Cumhuriyeti'nde Şiir Tercüme ve Araştırma Merkezi IPTRC Uluslararası İcra Kurulu Rendition of International Poetry Quarterly Dergisi tarafından Uluslararası Yılın Çevirmeni Ödülü'ne değer görüldü. Ödül, aralarında İtalya, Amerika Birleşik Devletleri, Polonya, Rusya, Birleşik Arap Emirlikleri, Romanya, İsveç, Hindistan, Fransa, İspanya, Çin, Arnavutluk'un da bulunduğu 18 ülkeden ünlü şair, çevirmen ve akademisyenlerden oluşan bir jüri tarafından aday gösterildi. Yunanistan, Almanya, Arjantin, İsrail, Japonya, Danimarka vs. Üç tur oylama iki ay sürdü. Son olarak 13 ülkeden 14 şair ve çevirmen kazandı. Dünya ve Türk edebiyatında iz bırakan yazarların yer aldığı İzdüşüm Senfonisi söyleşi seçkisi kapsamında Stephen King, Tess Gerritsen, Cormac McCartney, Edgar Borges, Andy Weir, Sophıe Mackıntosh, Elfriede Jelınek, Judith Butler ; Yeryüzünün Şiir Senfonisi kapsamında 2020 Nobel Edebiyat Ödülü'ne layık görülen Amerika'lı şair Louise Glück, Haydar Ergülen, Şükrü Erbaş, Joanna Wicherkiewicz, Bejan Matur, Safiye Can ; Kültürlerarası Edebiyat şiir senfonisi seçkisi kapsamında 21. Yüzyılda Çağdaş Çin Şiir Antolojisi 2001-2021 kitabında yer alan çağdaş 36 Çin şairin şiirlerini Türkçe çevirisini Türk edebiyatına kazandırmasından dolayı bu onura layık görüldü. Türkiye'den bu prestijli Ödülü'ne layık görülen ilk çevirmen olan Murat Yurdakul daha önce de İngiltere Merkezli Birleşik Krallıkta yayımlanan The Modern Poetry Translation Dergisi'nde en iyi çevirmen ödülü'ne değer görüldü (2018).


Yeşim Rüzgar, Beat Pazarı metninin ilk paragrafında, Yirmi dokuz karakterli Latin alfabesi... Sekiz sesli harf. Gürültülü bir banliyö kadar sesli. Yüksek desibelde titreşen, yırtıcı, sağır edici, sekiz ölümcül sesli harf, diye yazarak, metnini ölümcül sesli harflerle kurguladığının işaretini okuruna verir ve Beni bir yeraltı ucubesi olarak hatırlayın, der. Yeşim Rüzgar, Beat Pazarı romanıyla, uçlarda yaşayanların dünyaya bakışlarını, kurallara karşı çıkışlarını, yeraltını, isyankarlığı, aykırılığı temel alan alternatif bir yaşam biçimini kalıplaşan edebiyat anlayışının karşısına cesurca getirmekte ve Allen Ginsberg, Jack Kerouac, Charles Bukowski, William Burroughs, Jean Genet ve Antonın Artaud isimlerini anarak da yeraltı edebiyatına okurunun dikkatini çekmektedir.


Yonca Tandoğan'ın Hayat Çemberi romanı Arte etiketiyle 2022'de raflarda yerini aldı. Bu kitap, yazarın ikinci romanı. Amerika'da başlayıp Türkiye'de biten olaylar zincirinin başlangıç noktasında okuru iki yakın arkadaş karşılıyor. İlk bakışta sorunsuz, güzel bir arkadaşlık gibi görünse de bu ikiliden Helen'in Desire'ye karşı konulamaz bir kıskançlık beslediği ortaya çıkıyor ilerleyen sayfalarda. En kötü yabancı çeşidi, bir zamanlar tanıdıklarının arasından çıkar. sözünü doğrulayan bir karakterdir Helen. Desire yani Arzu ise saf kalplilikle arkadaşına bağlı, onu hayatının her aşamasında destekleyen günümüzde nadir bulunan insanlardandır. Helen Madam'ın söylediklerinden hiç memnun olmamıştır. Madam, Desire'nin içindeki iyiliği ise hemen fark etmiş, gözlerinden adeta içini okumuştu. Yazar, isimler üzerinden de çağrışımlar uyandırmayı başarmış. Başkahramanımız Desire, Türkçedeki karşılığı ile Arzu'nun aslen Türk asıllı olduğunu öğreniyoruz sonraki bölümlerde. Helen isminin kökeni net olmamakla birlikte Yunancaya dayandırılmakta ve Yunan mitojisine göre Truva savaşına neden olan dünyanın en güzel kadınlarından biri olarak kabul edilmektedir. Bizim kahramanımız Helen de güzelliği için her şeyi yapan, entrikacı, çıkarcı, bencil ve en önemlisi de kötü kalpli bir karakterdir. Bir anti-kahraman da diyebiliriz rahatlıkla. Biri şaşalı bir hayat yaşarken diğeri varlıktan yokluğa giden, kandırılan, iyi niyeti suistimal edilen iki kadının baş döndürücü hikayesi anlatılan. Kötülerin, hainlerin dünyasında sıkışıp kalmış bir melek. Falcının da söylediği gibi hayat döngülerinde birçok şey yaşayacaklar fakat belki de ikinci şanslarında yüzleri gülecekti. Arzu için öyle de oldu ama Helen için aynısını söylemek mümkün değil! Kurgusu, bölümler arası geçişleriyle sağlam bir temeli var kitabın. Okura pek fazla boşluk bırakmamış yazar. Hayatın çemberinden geçen iki kadın, tesadüfler, çalkantılar, entrikalar arasında doğru yolu bulabilecek mi? Belki de herkes ikinci bir şansı hak eder? Soruları arasında merak ögesi kitabın sonuna kadar devam ediyor. Yazarın dilinin akıcılığınaysa söylenecek söz yok doğrusu. Sadece ikili ilişkilerin anlatıldığı diyaloglarda romantizmin dozu biraz fazla gibi geldi bana. Kitap artık okuyucusuna emanet; söz, yorum onların! - Murathan Mungan, Çador Çok güzel bir yazı olmuş emeğine sağlık canım 💐 hemen kitabı alıp okuyacağım. Dear aksisanat. com admin, You always provide helpful diagrams and illustrations. To the aksisanat. com owner, Keep up the great work! To the aksisanat. com webmaster, Your posts are always well presented. Hi aksisanat. com webmaster, Thanks for the educational content! To the aksisanat. com webmaster, Thanks for the informative and well-written post! Hi aksisanat. com admin, You always provide great resources and references. Dear aksisanat. com administrator, Your posts are always a great source of knowledge. Dear aksisanat. com admin, Your posts are always well-timed and relevant. Hi aksisanat. com webmaster, Keep up the good work, admin! Hi aksisanat. com webmaster, Thanks for the comprehensive post! Hello aksisanat. com administrator, Thanks for the informative post! Hi aksisanat. com owner, Your posts are always well written and informative. Hi aksisanat. com administrator, Your posts are always well presented. Dear aksisanat. com administrator, You always provide useful tips and best practices. Hello aksisanat. com owner, Thanks for the well-researched and well-written post! To the aksisanat. com owner, Your posts are always well-supported by facts and figures. Hi aksisanat. com admin, Your posts are always well-written and easy to understand. To the aksisanat. com admin, Thanks for sharing your thoughts! cheapest pharmacy canada interpharm. pro Their vaccination services are quick and easy. not it is difficult to write.


Şiir nedir? Başka her şeyde olduğu gibi, bu konuda da özgürce ortaya atılacak betimlemelerden sakınmak gerek. Başka bir deyişle, biz, şiiri, yanıtla açığa kavuşturulacak soru biçiminde a priori benimsemiyoruz. Böyle bir şey, yanıtla doğrulanmak üzere, soru halini olumsuzlukla öteleyerek kendimizi beride duran hakikate davet etmek olurdu; böylelikle de yalanlanmış ve elimizde nedir sorusu yerine ne değildir'i bulmuş olurduk: Sorunun bakışından ve hakikatin bakışından görünen o ne değildir'i. Fakat yanıtımız sorunun ta kendisinde olmak zorundadır: ... nedir? Böylelikle araştırımız, insan özgürlüğüyle ilişkisi bakımından nedirde ontolojik gerçekliğini kazanacaktır, zira şiirin insan varlığıyla kökel ilişkisini belirlememizin de başka bir yolu yoktur. Eleştirel idealizmin bir başarısı, varlığı bilinene indirgemekle bu ilişkiyi de örtbasla sonuçlandırmaktır ve her bilgi teorisi gibi de öte bir özneyi gerektirir. Öznelliğin en ucunda oturansa Tanrı'dır: Tanrı, ulaşılmak istenen değer, mutlak idealdir; ama her değer gibi de, özgürlüğün kendisi uğruna tüketilmesini varsayar. Ulaşmak isteyen varlık, ulaşılmak istenen varlığın bilgisiyle bütünleşmeyi gerekseyeceği bir eksiklikle donatılmış olmalıdır. Böylelikle özgürlük varlığın elinden alınmış olur, varlık, ne ise o olması gerekenin kalıbına sıkıştırılıp şeyleştirilir. Bir şekilde, az önce değindiğimiz nedir imi gibi, kendi var olmayanına, ne değildir'ine indirgenir ve tam da bu yüzden, olduğu gibi bilinmek üzere olmadığı gibi görünmeye ve görünmediği gibi olmaya zorlanır. Bu bakış bize Mevlana'yı hatırlatıyor. Kuşkusuz o, ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol özdeyişiyle, bize ideal olanın bakışına yerleşmeyi önermektedir. Mevlana, zihnin bir gereği olarak, insanı olgu yerine değer düzlemine atmakta; beri taraftan, tıpkı şüphe üzerinde varlığının gerisindeki şüphe edilemez cogito bilincini bulan Descartes gibi, kusurlu varoluşu, -bu kusurlulukla kendi kendisini yaratamayacağından- kusursuz olan Tanrısal idealin bakışından görünmeye çağırmaktadır. Ama bu, Tanrı da olsa başkasının bakışından doğrulukla kavramak üzere, kendini olumsuzlamak, kendimin ne değildirine ulaşmak değil midir? Bu da demektir ki olduğum gibi görünmeye karar verdiğim anda, olduğu gibi görünmeyen varlığımın yanlışlığını da hakikatin bakışından doğrulamış oluyorum. Yani, doğrulanmak üzere kendimi yanlışlıkla var kılıyor ve olduğum gibi görünmek için göründüğüm gibi olmaya mecbur bırakıyorum. Dolayısıyla, doğruyu söylemek üzere yalan söylüyor ve doğru -yalan-söylemekle de yalan -doğru- söylüyorum: Kısacası; olduğumu olamıyorum ve bu, şiir nedir sorusuna vereceğimiz ontolojik yanıttır: Şiir olumsuzlamanın olumudur2. Olduğun gibi görünmek ya da göründüğün gibi olmak düşüncesi, temelde, bu iki türden edimin psişik birlik halinde gerçekleşeceği kendi üzerine dönüşlü tek bir bilincin varlığını gerektirir: Özü sözü birdir, deriz. Ama bu, sentez bütünlüğünde ortaya koyacak bir bakışın tanıklığında birlik olmak üzere özle sözün ayrışıklığını onaylamak da olmamalıdır. Mevlana'nın yanılgısı buradadır. Çünkü özü sözü bir olmak bilincin saydamlığıdır ve göründüğü gibi olmakla olduğu gibi görünmek, bilincin ya bağlacıyla birbirinden ayrıştırılamayacak birliği demektir: Göründüğüm gibi olduğumda olduğumda görünenim, olduğum gibi göründüğümde göründüğümde olanım. Ki eğer bilincin bu birliğini, bu özü sözü bir olmayı bir ideal, ahlak olarak alırsak, ahlaklı olduğumuzun görünmesi için bize bir tanık lazımdır ve bilincin birliği, kendi içinde olduğumu olmamaksa, bunu tanığın bakışında görünmeyle değiştirip kendi varlığımı olması gerekene dönüştürürüm. Ahlaklı olurum ve görünmesi gereken gibi olarak olduğum gibi görünürüm. Ne var ki bu, görünümün göründüğü gibi olmasından başka bir şey değildir; olduğum gibi göründüğümde de bu, olduğumun görünümünden yine başka bir şey de değildir. Mevlana, gerek olan olarak görünümde, gerek görünen gibi olmakta, olmakla görünmeyi ayrıştırmakta, tek bir olma kipelinden görünmeyi önerip bilincin birliğiyle birlikte varlığını da ortadan kaldırmaktadır. Böylelikle de ben kendimin bilinci olacak yerde, başkasının bilincindeki ben olurum. Yani, başkasının bakışında bir şey olurum. Kendimi, olduğu gibi görünen olarak, yani ahlak ideali olarak ortaya koyduğum anda, ahlaklılıkla varlığını kazanacak eksikliğimi de kabullenmiş olurum, ki eksiklikle bir tutulan öznelliğim de böylece ahlakla tamamlandığında silinip gitmiş olacaktır. Mevlana bizi ölümün ve Tanrı'nın durduğu yakadan seyretmekte, olmadığı gibi görünen varlığımızı olumsuzlayarak hakikatin görüsünden olumlanmaya döndürmeyi istemektedir. Ölüm gerçek yaşam yalan sözünün anlamı budur. Bu yüzden bizim varlığımız da, geriden geriye sürekli kendini yalanlayarak var olan bir hakikat olup çıkmalıdır. Dolayısıyla ben, başkası gibi ve başkasını izlercesine, kendi varlığımı ölümün gözünden bir kader gibi izlemekle yükümlüyümdür. Gelgelelim, kötümser olduğumuz ve Derrida'nın da amacının, tüm şairler için geçerli olabilecek öngörüleri bütünsellikte betimlemek olduğu, hatta bunda da başarılı olduğu söylenecektir. Bu, bir ölçüde doğrudur. Derrida şiiri anlatmaktadır; bünyesini dolduran bütün iman dokusuyla şiiri bir ideal edip çıkartırken de, onu bir yürek bütünlüğüne sarıp sarmalarken de bu yüzden bütünüyle kendine haklı görünür. Ne var ki bu, kendi idealist düzleminde onu olumlamaktan, daha doğrusu açıklamamaktan öteye gitmediği gibi, işleri daha da içinden çıkılmaz hale getirir: Şiir, kah kendini dikte ettiren kendinde olurken, kah felaket karşısında iç daralması, yani kendiiçin olup çıkarken, olgu ve aşkınlık düzleminde görünen tek bir bütünlükle, kendi içini kendindeye doğru olgusallığa öteleyerek kendisi de sentetik bir tanıklık arayan şairce bir düşünüme saplanır kalır Derrida. Bu yüzden de Aristoteles'in, varoluşu açıklayamamakla eleştirdiği Platoncu ideanın şairane benzetme düzeyinden öteye gitmediğini söylemek gerek. Hem varlık karşısında ulaşılmak istenenin aşkınlığını taşımak, hem de kendinde şeyin ne ise o olan gerçeğini ona kazandırmak; ancak idealin özelliğidir çünkü. Kendi bakışımızı öne sürmemiz ve sorunu kökellikle çözümlememiz öncesinde, bu tümevarımsal olumlamayı görmek üzere Derrida'yı dinlememiz yerinde olacaktır. Hayvanın direnişi, fenomenal algıya kendini zorla benimsetmeye yönelik bir dondurulma isteğidir; ne var ki bu kendindelikten hemen kendi hiçliğiyle sıyrılıp yeniden var olur, çünkü kendinde olmak yıkımıdır. Böylelikle durmadan devinir, kendiiçin olur ve uyandırdığı hayretle benin bakışında yenilenip, bende, dikte yoluyla kendinden geçme düşü uyandırır. Böylelikle şiir, başkasının gelmesi olmayıp, kendinin başkasındaki varlık bilinci olması gerekirken yani kendiiçinin, ne ise o olmayan ve ne değilse o olan olarak kendindeden kurtulup başkası için şiirselliği olması gerekirken; kendini başkasının bakışıyla hiçleştirerek şiirselliğe dönmek, yürek olmak, ne ise o olan bir duygu olmak ister. Bunu, Derrida'nın şiir için kullandığı ifadeyle belirtmek gerekir: Yerine hiçbir şey konulamayan sözcük aynılığında alıkoymak ve korumak zorunda kaldığımız: İsmail'in yüzündeki acı olmak istemektedir. Geldiğimiz noktada: Olduğun gibi görünmek ya da göründüğün gibi olmak ekseninde, gördük ki, Derrida'nın şiiri, ideal olmakla, olduğunda görünmeyen ve göründüğünde olmayan olarak bizi hiçlikle karşılaştırdı ve olması için de, aynı olmak kipelinde bir acı, yürek veya yusyuvarlak kapanmış kirpi olması gerekti. Ne var ki bu sefer de, insansı varoluşun ancak ölü olarak kendisine görüneceği ne ise o olan olarak, kendine yusyuvarlak kapanıp gizlenmiş bir tehlikeyi elde tutan başkasının bilincinde öznesizliğe ulaştı, ki bu da, onu ve kendini ancak ölümün gözlerinden izlemekle kendisi kılacak kendi üzerine dönüşlü bir bilincin gerektiği gerçeğine bizi ulaştırdı. Bu durumda, eğer Derrida'nın da, şairi bir ötelenmiş yazgı ya da ölü donukluğunda varlıktan azat ettiği düşünülecek olursa, nedir'i yanıtlayacak bir felsefe yerine, onu ölümün bakışından ve bir ölü dilsizliğiyle betimleyen şiir yapıtı ve düşünce şairiyle karşı karşıyayız demektir. Şiir nedir? Derrida bu soruyu şiirle, ona yüklediği anlamla, dilsizlikle yanıtlamaktadır, yani yanıtlamamaktadır. Bizim eleştirimiz de bir yanıt getiremedi; çünkü kendimizi bilincin dışına atılmış bulduk ve böylelikle de hiçbir yere ulaşmış olduk. Yanıtlandırabilmek için yeniden bilinç alanına dönmemiz ve araştırımızın yönünü onun içsel ilişkilerinde derinleştirmemiz gerekmektedir. Bununla birlikte, bilincin dışına çıkmakla gerçekleştirilecek her girişimin bizi aynı çıkışsızlığa ulaştıracağını da eklemek gerek. Bu ilişkiyi aydınlatmamız ve kendi düşüncemizin haklılığını orada temellendirmemizden önce, şimdilik, şiirin, bilincin kendi üzerine dönüşlülüğüyle gerçekleşen iki türdeş ediminin psişik birliği olduğunu belirtmekle yetinelim. Bu bilinç şair olduğu sürece de şiir olarak karşımıza iki yönü bulunan tek bir edim çıkacaktır. Buna göre: 1- Her şiir özünde iki varlık kipinde bir olumsuzlanan nesnellik, bir de olumlanan öznellikten oluşur ve 2) Her şiir birbirini bir diğerinde gerektiren bu iki öğenin bütünlendiği olumsuzlamaya yönelik bir aşkınlığın olumlanma bilincidir. Şiirin uzunluğu, biçimi nasıl olursa olsun, hep bu temelin yayılıp açılmasından başka bir şey değildir ve eğer bu iki öğe yoksa, orada şiir de olanaksızdır. Şiir, Akatalpa dergisinin Temmuz 2010 tarihli 127. sayısında yayımlanmıştır.


23 Nisan 1952'de Sivas'ın Hafik ilçesinde doğdu. Ankara'ya yerleşildi. İlk ve Ortaokulu burada okudu. Sincan Lisesi me-zunu. İlk şiiri 1970 yılında Defne dergisinde çıkan Budak, devlet memuru olarak hayata atıldı. Kayseri ve Malatya'da uzun yıllar görev yaptıktan sonra 1994 yılında emekli olup Ankara'ya yerleşti. Görevi gereği Kayseri'de bulunduğu sıralarda şair arkadaşlarıyla birlikte Ozanca ve Hakimiyet Sanat dergilerini çıkardı. Dergicilik serüvenine uzunca bir aradan sonra 2000 yılı başında 12 sayı çıkan Şiir Odası da ek-lendi. İlk sayısı Eylül 2007 tarihinde çıkan Sincan İstasyonu dergisini yö-netiyor. Şiirlerini, şiire ilişkin yazılarını Varlık, Yazko Edebiyat, Türk Dili, Yusufçuk, Adam Sanat, Defter, Şiir Odası, Yasakmeyve, Kitap-lık, Sincan İstasyonu başta olmak üzere çeşitli dergilerde yayımladı.


Kendimce etrafımdaki gelişmelerin farkında olduğum andan itibaren, kimi olayları doğrudan ya da dolaylı tecrübe ettiğimde, kafamın birçok açıdan yarıldığını gördüm. Hele ki, günümüzde hem sosyal medyanın, hem bilimin, hem de gündelik yaşamın geldiği noktaları takipte kalmaya çalıştıkça, duygularımın ve düşüncelerimin inişli çıkışlı yoruculuğunu üstlenemediğimin de farkına vardım. Bir yerlerde yine 'dur' tuşuna basarak, bunları tek odakta toparlamam gerektiğini düşündüm. Dalgalanmayı ara ara düze çıkarabilmeliydim. Keza; Gezi Direnişi, Ankara'daki patlama, pandemi vb. gibi beklenmedik durumlar olduğunda, birden fazla gerçeklik o anlarda birbiriyle çarpıştığında, bir yerde geriye çekilerek, tüm bu gelişmelerin bendeki yansımasını yazıya dökmenin daha faydalı geldiğini keşfettim. Nitekim, 6 Şubat 2023 günü Türkiye'nin 10 ilini etkileyen deprem sonrasında da kafamı toparlamak bağlamında tüm hissettiklerimi, biriken tespitlerimi belli bir düzen üstünden anlatmak istediğimi gördüm. Şüphesiz ki, hepimizin eksik tarafları var. İnsan kusurun da kendisidir. Ama, bunun bir orantısının bulunması gerektiği fikrindeyim. Mesela; kendimden örnek verirsem, yaklaşık 20 sene evvel hangi görüşü savunuyorsam, bugün hala onun peşindeyim. Tabii ki, fire verdiğim zamanlar oldu, beklenmedik şeyler başıma/başımıza geldi. Görüşlerimi dönüştürdüm. Aynı nokta saymadım. Lakin, fikirlerimin temelini katiyen sarsmadım. Asla entelektüel çıtamı; takipçi kazanayım, kitabım satsın, şiirlerim çevrilsin, oyunlarım oynansın diye düşürmedim. Devlet sektöründe bir iş peşinde olmadım, belediyelere yüksek düzeyde popo dayamadım, akademide kendime yer edineyim diye karı, koca, kardeş, bacı, hoca ilişkilerine girişmedim. Oysa, birçok kişi çıtasını düşürdü. Bundan sonra daha da düşürecek. Herkese büyüteç tutun. Parodi tipler her alanda gani gani türedi. Siyasal İslamcı tipler ne kadar parodilerse, onların karşısındaki tipler de parodileştiler; sol düşünceyi ayağa düşürdüler. Çünkü, burada koltuk ve sermaye kapmaca oynanıyordu. O sebeple, Gazete Oksjien'de gördüğünüz ve deprem fotoğraflarına sıcağı sıcağına ajitatif cümleler yazma gafletine düşen o yazarları unutmamalısınız. Nitekim, en düşünmeleri gereken anda düşünemeyen bu zihin putlarını beraberce siz yarattınız. Türkiye'nin en önemli, olmazsa olmaz düşünürleriymiş gibi pazarladığınız o tüccar yazarları, o gözler önü sanatçılarını sizler dergi kapaklarınıza ellerinizle taşıdınız. Tersinden, enkazdan çıkan ölülerin ceset torbalarına durmaksızın taşınmaları misali... Keşke, Cumhuriyet kitap eklerinde bunların ellerine birer depremzede çocuk da verip, boydan fotoğraflarını yayımlasaydınız. Kitaplarını değerlerinin de üstünde, aşırı şekilde yağlayıp ballasaydınız. Alternatif seslere, gerçeği yazanlara ama kulak tıkasaydınız. Sizin bu sahteliklerin üstüne inşa ettiğiniz balon sanat ortamınız da enkaz altında kaldı. O da yetmedi; işlevsiz İstanbul bienallerinizin artıkları kullan-at kafalarınızla, altlarında daha kanları kurumayan çocuk ölülerinin bulunduğu binaların üstüne suratlarınıza benzeyen balonlar diktiniz. Diktirdiniz. Sizin bu taklitçi, üç kuruşluk, entel görünümlü köylü zihniyetiniz veya beyaz burjuva soytarılığınız, ülkede kaliteli sanat alılmayıcısı yetiştiremedi, oluşturamadı. Ajitasyon her yana sirayet etti. Okur değil, köle şekillendirdiniz. Apolitik bir ortam yarattığınız gibi, çarpık politik algılarla sanatın üstüne de mum diktiniz. Bunları da iyi niyet diye gösterdiniz. Daha doğrusu niyet pazarladınız. Sanat sizin için açık bir pazardı. Bizim inancımızda, kırkı çıkmak diye bir deyim vardır. Ama, çoğunuz kendi ilksel mitolojilerinizden bihaber olduğunuzdan, dünya mitolojisi diye okullarınızda da ısrarla Yunan mitolojisi okutmaya devam edersiniz. Sizin alık tutulmalarınızı akıl zannedip, biz de alık alık yutuyoruz çünkü. Bugün olanlar sizin de sorumluluğunuzdadır! Yetmez ama da diyemezsiniz artık. Yetti. Yeter. Yeteli de çok oldu. Eğitim sisteminiz zaten göçüktü, üstüne uzaktan eğitimle tüy diktiler. Demem o ki, sadece binalar çökmedi. Eğitim, sanat, bilim hepsi çöktü. Her biriniz günübirlik, küçük çevrenize yaranarak, anı kurtararak yaşadığınız için, yıllardır söylemekten bıkmadığımız vatandaşlık haklarına, sınıf süreçlerine, ekonomiye bir türlü gelemediniz. Sizlerin de derdi para, ün, tanınma, taraftarlık yapma, sınıf atlama üzerineydi. Herkes ülkede kendi çevresini palazladı. Dolayısıyla, uzun bir süredir içimizde birikenler, iktidara ya da onun paydaşlarına gideceğine; yön değiştirdi, tekrar birbirimize yöneldi. Oysa, artık din, dil, ırk üstünden bir parçalanma yaratmanın modası geçti. Artık zaten dünya, şirketler tarafından yönetilen bir sürece girdi. Senelerdir meselenin iş, barınma, güvence, eğitim, sağlık, karnını doyurma olduğunu belirtsek de; hala fi tarihinden kalma kavgalar, acı yarıştırmalar, içi boş sözlü tarih çalışmaları, siyasal İslamcılık, aşırı milliyetçilik, etnik bölücülük, zırcahillik yahut çokbilmişlik, ülkeyi yedi de bitirdi yedi yedi bitiremedi. Parti programlarında asıl konuşulması gerekenler konuşulamadı. Türkiye ekonomisi nasıl kalkındırılır? Neden bir Afet Bakanlığı yok? Neden deprem hakkında ciddi eğitimler yok? Deprem uzmanları milyarlarca yıldır bu topraklarda böylesi bir gerçekliğin bulunduğunu belirtirken, neden hiçbirimizin deprem çantası hazır değil? Halk da, iktidar da, aydınlar da, toptan şaşkın bir ülke... Ortadoğu soslu, Amerikan taklidi, tam kapitalist olamayan, Avrupalılaşamayan ama Avrupa'ya bakan, sol/komünizm/anarşizm gibi fraksiyonları zayıf, sağı sola solu sağa kayan, herhangi bir kültürel öğesini ne gençliğe aşılayabilmiş, ne dünyaya gösterebilmiş bir kara parçası... Afrika diyelim ya da Latin Amerika... Toprakları talan edilen, salgın hastalıklarla, yoksullukla yüzyıllardır uğraşan ülkelerin bulunduğu kıtalar... Oralardan bile dans kültürü çıkabiliyor. Tüm acılarına rağmen -kölelik, sömürgeleşme-; salsa, bachata, kizomba, tango deyince saygıyla onlara selam duruyorsunuz. Bir Nelson Mandela, bir Che Guevara, bir devrim izdüşümü... En azından insanı hayata dair biraz daha umutlu kılıyor. Lakin, Türkiye'deki temel sıkıntı, buradaki insanların gerçekten mutlu olmayı bilmemeleri... Şimdide umudu büyütmeyi, insan doğasına dair kadın-erkek etkileşimini, dansı, çevreyle ilişkilenmeyi becerememeleri... Ritmi bozuk bir toprak üstündeyiz, cızırtılı. Yaratıcı bir çizgisi yok. Tabii ki, saydığımız yerlerde de büyük problemler mevcut... Dünya savaşları, depremler, seller; böylesi ağır acılar yaşayan o toplumlar, topluluklar da ölülerini gömüyorlar. Ama onları daha asil yaslar içinde uğurluyorlar. Bizde ise, hep aynı dilden, Allah rahmet eylesin, Allah-u Ekber, Allah... Başka bir tek kelime, yaşama dair tek bir vecize, tek bir bilgelik bulunmuyor. Ülkenin okumuşu, cahili, topu birbirine benziyor. Bu çok daha kötü bir tecrübe... Ölümüzü uğurlamayı beceremiyoruz. Duygularımızı ifade etmeyi beceremiyoruz. Öfkemizi haklı gerekçeler ekseninde, gerekli yerlere örgütlüce aktarmayı bilemiyoruz. Ama, Amerika'da Ferguson olaylarında bir zenci, polis tarafından usulsüz şekilde tutuklanıp, öldürülünce karakollar ateşe verilebiliyor. Şili'de öğrenciler kilise yakabiliyorlar. Yunanistan'da kampüsleri işgal edebiliyorlar. Meksika'da kadınlar, boğazı kesilen bir kadın için anayasa mahkemesini basabiliyor. Velhasıl, dünyadaki birçok yoksul ya da çıkmazda olan ülke de kendisine göre öcünü gerekli yerlerden alıyor. Avrupa'da da; Fransa'da, Belçika'da, Hollanda'da vd. sokak hareketleri artıyor. Türkiye'de ise herkes evde, kafede, iş yerinde, rakı masasında; nedir bu ülkenin hali diye senelerdir aynı ifadeleri durmaksızın birbirine kuruyor. Bu maalesef, korkak bir toplum oluşluğun, ancak canımız tehlikeye girdiğinde destekleşebileceğimizin, normal addedilen zamanlardaysa birbirimize kösteklik yaptığımızın delilidir. Nitekim, İzmir de dahil; birçok belediye daha işçisinin maaşını doğru dürüst veremezken, yapılı şirketler çalışanlardan yemek ücreti kesip, depreme yardım diye şov yaparken; olay yine hayatını zorlukla idame ettirenlerin başında patlar. Belediye başkanı karısını belediyeye sokar, ihale alır, bakın depremzedelere nasıl destek veriyoruz diye böbürlenir. Sarayı hesaptan çıkaralı hayli geçti zaten. Halk yalnızlaştırılıp, temel haklarından yoksun bırakılarak, dayanışma adı altında durmadan yardımlaşmaya alıştırılır. Bu durum yine iktidarların işini görür. Dayanışma direnişle gelmediği sürece, boşluğu geçici süre doldurur. Ne yazık ki, Türkiye'de asıl sorumlulardan hesap sorulmadıkça; ruh hastalarının günden güne arttığı, herkesin kendini bir bok zannettiği, giderek çöküşe hazırlanan, maddi manevi yıpranan ölüsevici, ölü anıcı, arabesk bir toplum haline gelirsiniz. Durmadan sanal siyah kurdelelerle, söylene söylene, ağlaya sızlaya, kendi yakınlarınızın ölümünü histerikçe beklemeye koyulursunuz. Ölülerinizi ellerinizle torbalara tıkıştırıp, aceleyle gömüverirsiniz. Size yakıştırılan yürüyen-ölümü taşıma sinikliğine de alıştığınızdan, enerjinizi nasıl yükselteceğinizin yollarını bulamazsınız. Hastalanarak ve çevrenizdekileri de hasta ederek ömür çürütür gidersiniz. Muhtemelen, kurnaz değilseniz, aşırı milliyetçi, aşırı dinci, aşırı ayrılıkçı, aşırı batı yalakası... O vakit de bir işe yaramayan onurunuzla, aslında sizi erken öldüreceklerin ülkesinde öylece düşüncelere gark olarak, donmuş bir şekilde beklersiniz. Deprem enkazının altında, soğukta belki de kendinizin kaldığını varsayarak... Hiçlik soğukluğuyla... Yaşamınız bile ucuz bir taklit, sahte bir boşluktur. Yaşamınız Ölüm'dür. Hey! I'm at work surfing around your blog from my new iphone! Just wanted to say I love reading your blog and look forward to all your posts! I believe this is among the so much significant info for me. Fantastic post! I found your insights about this topic extremely interesting. I fully agree to everything you have said in this article. papers but now as I am a user of web therefore from now I am using net for content, thanks to web. Appreciate it. Quite a lot of posts. I've learn several excellent stuff here. Certainly price bookmarking for revisiting. I wonder how a lot attempt you set to make such a wonderful informative website. This is a topic that's close to my heart... Cheers! Vstupni bonus az 6 000 Kc + 300 Kc za registraci zdarma Herni planObchodni podminky Ziskane bonusove prostredky muzete vyuzit na jakekoli Kajot automaty z nabidky. To v pripade ceskych online casin znamena vyber z cca tricitky automatu. Pokud se v nabidce Kajot Games automatu neorientujete, tak vam treba pomohou zkusenosti ostatnich hracu. Online sazkova kancelar Fortuna, jedna z nejvetsich u nas, si pro sve nove zaregistrovane sazkare pripravila hromadu promo akci, mezi kterymi nechybi ani Fortuna bonus bez vkladu. Pokud vas zajima, jak teto nabidky vyuzit, jste tu spravne. V tuto chvili je casino zname pod nazvem Sazka Hry jiz velmi dobre zabehnute. V jeho nabidce hraci najdou stovky zajimavych her, nechybi ani pestra paleta bonusu nebo nejvetsi nabidka casinovych jackpotu. Toto ceske online casino je relativne novou tvari v ceskem svete hazardu. Presto si prichystalo pro hrace zajimavy vstupni bonus bez vkladu. Po registraci skoci na vase konto 100 Kc. A za plne dokonceni registrace k temto penezum zdarma pribude 400 Kc. Recenze pro Vas take zjistila, ze mnoho kasin nabizi bonusy za registraci bez vkladu v podobe volnych roztoceni. Casino online recenze uvedla mnoho kasin, ktere nabizi volne roztoceni svym zakaznikum, kteri se zaregistruji a bez vkladu si mohou vyzkouset urcite hry, ktere Vam online casino chce predstavit. Nabidka volnych roztoceni se muze casem menit, a to kvuli neustalemu vyvoji automatu v kasinech. Volnymi roztocenimi si muzete zahrat nektere z her, a tak pocitit, zdali prave Vami zvolene casino Vam vyhovuje nabidkou a zpracovanim. Wow that was unusual. I just wrote an very long comment but after I clicked submit my comment didn't appear. Grrrr... well I'm not writing all that over again. Anyway, just wanted to say wonderful blog! Oh my goodness! Incredible article dude! Thanks, However I am having issues with your RSS. the answer will you kindly respond? Thanks!! bookmarked!!, I really like your website! your blog and may come back at some point. I want to encourage that you continue your great writing, and I must say this blog loads a lot quicker then most. Hey There. I found your blog using msn. This is a really well written article. online pharmacy mexico internationalpharmacy. icu Their health and beauty section is fantastic. I appreciate, lead to I found just what I was having a look for. You have ended my four day lengthy hunt! God Bless you man. Have a great day. that I found it for him... lol. So allow me to reword this....


1976 yılında, Aydın'ın Buharkent ilçesinde dünyaya geldi. İlk ve orta dereceli öğrenimini Aydın'da tamamladı. 1997 yılında Selçuk Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nden mezun oldu. 2011 yılında Kocaeli Üniversitesi Eğitim Yönetimi Teftişi Planlaması ve Ekonomisi alanında Yüksek Lisans'ını tamamladı.


EE Cummings, eğer için evet neyse, evet için aşk odur diye yazar. Şiirimizin en sevilen Modernistlerinden biri olan Mustafa Fırat, yayıncı kimliğinin yanı sıra romantik şiirleriyle ünlüdür. Ancak romantik şiiri, temelinde yatan patafizik aşk anlayışının bedensel ve Taocu bir tasviridir. Mustafa Fırat'a göre romantizm, önermeyi; metafiziğin yaptığı gibi yalnızca metaforik olarak ele alıyor ve genel kurallar, yasalar ve sözcükler yapmak için kendine has özelliklerini yumuşatmak yerine, sanki tekilliği içinde gerçekleştiriyor. Ona göre aşk, kendine özgü bir yaratımdır, normun gülünç bir istisnasıdır ve normun uygun istisnaların tesadüfi bir koleksiyonu olduğunu ortaya çıkarır. Bu patafiziktir ve bu aşk konusunu tamamen açık tutar. Mustafa Fırat'ın şiiri simetriktir; farklı oldukları için simetrik veya kelebek kanatları gibi aynı olduklarını fark ederiz. Bu bir doruk noktasıdır: simetri her zaman asimetridir. Bu simetrik asimetri, Badiou'nun iki sahne veya aynı fark olarak adlandırdığı şeydir; ha ha ya da haha gibi, dünyanın görülebileceği bir perspektif oluşturmak için birleşen iki haha. Bu simetrik asimetri aşktır. Aşk patafor yoluyladır: aşk bir yerdir ve evet bir dünyadır. Mustafa Fırat, simetri aracılığıyla bize sevginin evet olduğunu, bu yerin dünya olduğunu, içinden geçenin içinde olduğunu, yaşamanın hareket olduğunu ve barışın parlaklığının ustaca kıvrıldığını gösteriyor. Aşk bir yerdir, kısası anlamlı bir alandır; aşk henüz var olmayan ama ısrar eden ve yaşandıkça ve sevildiğinde, özelde evrensel olarak, evrenselin tek olabileceği şekilde var olabilen bir yerdir. Şair, Paslı Ayna, Lalezar, İçimdeki Telaş, Karanlık Şiirler, Dersaadette Sabah Cesetleri, Derin Uyku kitaplarından sonra, yeni şiir kitabı: Kırık Jilet ile okurlarını selamlıyor. Mustafa Fırat: Ortaokul yıllarında, şiir kitaplarının alanına girmiştim. Lise yıllarında şiir türü kitaplığımın alanını genişletmişti. Üniversitenin ilk yılında yazdıklarımı dergilere göndermeye başlamıştım. Başladığım anda bir karar vermiş miyimdir bilemiyorum; ama beni iyileştirdiği için yazdığımı söylemeliyim. Mustafa Fırat: Üniversitenin ilk yıllarında. O dönemde şairlerin toplandığı yerler vardı. Onların gittiği o mekanlarda bir köşeye geçer dinlerdim. Bazılarının şiir okurken gözlerinin parladığını gördüm. Bazılarının masaları işgal ettiğini. Kendimi hep geride tuttum. Sonradan dergilerden ses verdim. Güzel günlerdi. Mustafa Fırat: Kırık Jilet'in en sarsıcı şiirlerindendir. Gerçi bu kitapta yer alan şiirler, bir şekilde kişiyi yakalayan ve sarsan şiirler. Vardır belki. Belki ben dünyaya düşmeden önce üflenen bir şey. Ama şunu itiraf etmeliyim bu dizelerin alıntılandığı şiir bizi uzun yıllardır saran, çevreleyen bir şeye veryansın. Mustafa Fırat: Sevgili güzel dost, Koray'cım. Okuyoruz. Çok acılar çekiyoruz. Çok şeyler görüyoruz. Bu okumalarımız, gördüklerimiz bizim bilinçli olmamızı beraberinde getiriyor. Mustafa Fırat: Bir gün, oturuyoruz. Sohbet ediyoruz. Lord'la. W. B. Bayrıl'la. Belleğim beni yanıltmıyorsa, Eskişehir Kitap Fuarı'na gittiğimiz bir gündü. Kahvelerimizi yudumlarken, şiir kapaklarında bir şeyler yapmak lazım geldiğini söylemişti. Derhal dediğimi hatırlıyorum. Tabii bunu planlamamız, üzerinde çalışmamız- ki emeği inanılmazdır- Sevgili Kenan'ın gayretiyle ülkenin en güzel şiir serisinin kapakları ortaya çıktı. Beğenildi çok. Mustafa Fırat: Kırık Jilet, farklı oldu evet. Söylediklerin için de sonsuz teşekkür ederim. Bu kitap, genel olanın, özelden yayıldığı ifşasıdır. Okuyanın kendisinden bir şey bulmaması garip olur. Bulamıyorsa, o zaman derim ki aynı ülkede yaşamıyoruz! Mustafa Fırat: İyi şairlerin olayı bu değil midir sevgili Koray? Sen de hissediyorsundur eminim. Mustafa Fırat: Toplumumuzda, kutsal kitaplarda da üçün ayrı bir yeri vardır. Bilirsin. Bu dizelerde çokça bir muziplik de hissetmiyor musun? Ben kalbimdekilerden ayrılırken onu bir değil üç kez öperim. Koray Feyiz: Tüm nesnelerin içinde sıkışıp kalanın sadece hayatımıza dair anılarımız değil, aynı zamanda eskiden kim olduğumuza dair neredeyse duyusal his ve şekil olduğu şeklindeki Proustçu fikre inanıyor musunuz? Yoksa bu, anılarımızın nasıl geri geldiğine dair abartılı bir efsane mi? Çünkü bazı şiirleriniz kesinlikle beyne damga vuruyor. Takım elbise için doğru silindir şapkayı bulmak gibi... bir pankarta yazılıydı yarın şiirinizi okuyalım: bir pankarta yazılıydı yarın / ellerimizde dünün hiçleri.... Mustafa Fırat: Merkeze, kendini almış biri hiç olmadım halbuki. Birinci tekil şahsın vurgusu bu kitaba has olsa gerek. Ben, biz olmanın bir şeklidir bana göre. Bütün ben'ler birleşiyor. Az ilerde ana caddeye çıkıp biz oluyor. Meydanlarda biz oluyor. Haksızlıklarda biz oluyor. İşgallerde biz oluyor. Birilerinin ben demesi bir şeyi imlemesi bana kalırsa kötü olmasa gerek. Dediğim gibi kişisel tarihimden daha çok başka bir duruma eğilmek lazım. Mustafa Fırat: Senin harika yazıların vardı. Geçenlerde de okumuştuk. Toplumsal bakış açısıyla kaleme aldığın. Şiirin siyasete yaslandığı anda şiir orada söner gibi görülür. Siyasetten kasıt aksayan yanların, tökezleyen bir şeylerin garipliğini dile getirmekse bir araç olma halini taşıyorsa ki bunda bana göre sorun yok zira bütün bu unsurları dillendirirken lirik olanı es geçemeyiz. Mustafa Fırat: Sanmıyorum. Çünkü Paslı Ayna, melankolik olanın içinde nefes almış bir kitaptır. Huzursuz bir kitaptır. O dönem kitabın çıktığında rahmetli Yılmaz Yeşildağ, Ahmet Erhan çok sevmişti kitabı. Kalbini ve şiirini çok sevdiğim Haydar Ergülen güzel şeyler yazmıştı. Uçurumda açan çiçek gibiydi Cemal Süreya'nın söylemiyle. Ne demiş, diye sormuyordu; ama farklı bir yerdeydi. Mustafa Fırat: Bunu benim söylemem doğru olmaz sevgili Koray. Mustafa Fırat: Yok etkilemedi; ama ortaya koyduğum her dosya bir sonrakinin habercisi gibi oldu. Bana öyle geliyor belki de. Mustafa Fırat: Düşünmüyorum. Keşke herkes şiir okusa. Dertleşse dizelerinde şairlerle. Mustafa Fırat: Şiirin bir senatosu var görülüyor. İyi şairler var okuyoruz. Önce geçmişten bugüne şairlerini seçip senatoya kulak versinler. Ama önce o senatonun kimlerden oluştuğunu bir araştırsınlar. Vaktiyle çok konuşulanların sesinin kesildiği dönemlerden geçiyoruz. Etkinlik etkinlik dolaşıp, 'keşke beni projelendirseler' diyenlerin yok olduğuna şahit oluyoruz. İyi şairler duldasından bize bakıyor. Onlara bin selam olsun! Hi, I want to subscribe for this webpage to get newest updates, thus where can i do it please help. Heya! I know this is sort of off-topic however I needed to ask. brand new aspiring blog owners. Thankyou! Hi there! Quick question that's entirely off topic. might be able to resolve this problem. If you have any suggestions, please share. Some really quality posts on this internet site, bookmarked. out numerous useful info right here within the publish, we want work out extra techniques in this regard, thank you for sharing. Awesome article once again! I am looking forward for more updates. this article. I desire to read more issues about it! I could not resist commenting. Perfectly written! If you are seeking to boost your chances, try becoming the pope. kept chatting about this. I will forward this write-up to him. subscribing to your feeds and even I achievement you access consistently quickly. the blogosphere. Brief but very accurate info... Thanks for sharing this one. with your views on this site. pra voce tambem. Eu estou para ver outro post de mesmo nivel que este conteudo seu. conseguir fazer meu proprio site com esta sua ajuda. pharmacy in canada that ships to us internationalpharmacy. icu Their health awareness campaigns are so informative. When some one searches for his vital thing, thus he/she desires to be available that in detail, therefore that thing is maintained over here. He is also a well known expert on NFL football betting and has made many broadcast appearances on TV and radio. Spa Breaks and Beauty Treatments lead to excellent Rooster Celebrations within Suffolk, and all of the next hotels supply first-rate services along with facilities as well as luxurious immediately accommodation in case you are opting for the Hen Saturday and sunday. This is a excellent venue for the Hen Night in the evening soon after your beauty treatments. The best information is that SK Hospital have teamed up with The Sibel Inn to offer Luxury Spa Breaks to your Hen Saturdays and sundays in Suffolk, entitling one to a 10% discounted on just about all treatments booked whilst residing at The Sibel. There's also the option of the Bespoke Package, allowing you as well as your Hen Celebration to choose which treatments to use. Eliminating PLC Jr/Sr duplication lowers that to around 1800. Each of the Marine Corps enlisted Recruit Depots can train over 20,000 Marines a year, and now operate well below capacity. Birds can enjoy tailor-made facials along with massages, in addition to aromatherapy, reflexology, CACI non-surgical face lifting, Indian Mind Massage, manicures, pedicures, St. Tropez tanning along with waxing. I am not sure where you are getting your information, but great topic. I needs to spend some time learning much more or understanding more.


İnsanoğlu bir suretin değil, mananın, bir idealin, iyinin-güzelin-doğrunun peşindedir. Geçici olan suret ile geçici olan beden ile kalıcı bir ilke arasındaki eşikte durmaktadır insan.