Arter Öğrenme Programı'nın farklı yaş gruplarından çocuklara yönelik düzenlediği etkinlikler, Arter'in arka bahçesinde gerçekleştirilecek eğlenceli ve öğretici iki atölyeyle devam ediyor. Ziyaretçilerini gerekli sağlık önlemleriyle ağırlayan Arter, farklı yaş gruplarından katılımcılara yönelik çocuk atölyelerini hem çevrimiçi ortamda hem de Arter'in arka bahçesinde düzenlemeyi sürdürüyor. Herkesin yaratıcı sürecin parçası olabileceği bir ortamı mümkün kılmayı amaçlayan çocuk atölyeleri, Arter'in güncel sergilerinden hareketle şekilleniyor ve her çocuğun kendi bakış açısını paylaşmasına özen gösteriyor. Arter'in çocuklara yönelik düzenlediği etkinlikler kapsamında, 16 Ekim 2021 Cumartesi günü 14:00'te Arka Bahçedeki Gizli Yüzler başlıklı atölye gerçekleşecek. Candeğer Furtun'un eserlerinin doğayla kurduğu ilişkiden ilham alan atölye, 7 11 yaş aralığındaki katılımcıları Arter'in arka bahçesindeki gizemli yüzleri keşfetmeye çağırıyor. Doğayı izlerken bile, her kabukta, tohumda ve taşlarda insan figürleri gördüğünü belirten Candeğer Furtun'un Arter'deki sergisinde yer alan yapıtları inceleyen çocuklar, ardından arka bahçede gizlenen yüzleri büyüteç yardımıyla keşfe çıkacak ve gözlemlerini yapacakları çizimlere aktaracaklar. Çocuklar atölyede büyüteç, boya kalemleri ve resim kağıdı kullanacaklar. Atölyede kullanılacak malzemeler katılımcılara etkinlik esnasında Arter tarafından verilecek. 23 Ekim 2021 Cumartesi günü 14:00'te gerçekleşecek Arka Bahçede Perküsyon Atölyesinde ise çocuklar, Bir sanat yapıtı konuşabilseydi bize neler anlatırdı? Hikayesi ne olurdu? Nasıl bir ses çıkarırdı? gibi soruların peşine düşecek. Amy Salsgiver ile Nihal Saruhanlı'nın yürütücülüğünde düzenlenen atölyede 8 11 yaş aralığındaki çocuklar, Arter'de sergilenen yapıtlardan yola çıkarak müzik yapacak. Katılımcıların, hayal ettikleri hikayeler etrafında bedenleri ve enstrümanları aracılığıyla bir perküsyon orkestrası oluşturacakları atölyede çocuklar, Arter sergilerindeki yapıtlara ses verecek. Katılımın, her etkinlik için 12 çocuk ile sınırlı olduğu atölyelerin biletleri Arter'den temin edilebilir; 0212 708 58 01 numaralı telefondan veya biletler@arter. org. tr adresi üzerinden rezervasyon yaptırılabilir. Atölyeye katılan çocukların bir yetişkin eşlikçisi ise, etkinlik gününde Arter sergilerini gün boyu ücretsiz ziyaret edebilir. Arter'in güncel programına arter. org. tr adresinden; güvenli bir ziyaret için Arter'de alınan tüm sağlık tedbirleri, ziyaret ve ulaşımla ilgili güncel bilgilere ise arter. org. tr/ziyaret adresinden erişilebiliyor.


Artkolik yeni sanat sezonunu 20 Ekim 30 Kasım 2020 tarihleri arasında Ayşegül Barbaros'un Episode I, Bölüm I isimli kişisel sergisi ile açıyor. Ressamın ilk kişisel sergisi olma özelliğini taşıyan seçkide, 2018-2020 arasında ürettiği yağlı boya tablolardan bir derleme sunuluyor. Ressamın ilk kişisel sergisi olma özelliğini taşıyan seçkide, 2018-2020 arasında ürettiği 20 adet yağlıboya tablolarından bir derleme Derya Sayın'ın küratörlüğünde sunuluyor. Modern figuratif tarzda ürettiği eserlerinde yoğunluklu olarak kadın figürü üzerinde çalışan ressam, ilhamını 17. 18. yy. heykel sanatı temellerinden alıyor ve günümüz dijital ekosisteminden besleniyor. Resimlerindeki kadın figürleri her iki dönemin bir sentezi olarak karşımıza çıkıyor. Eserlerde modern kadın, hayat içindeki yansıttığı güçlü imajının aksine içinde yaşadığı ruhsal dünyasının ana merkezinde, asıl kimliği ile adeta sessiz bir sinemanın başrolüne taşınıyor. Barbaros'un eserlerinde soyut bir mekanda geçen betimlemeler izleyiciye uzay hissiyatı veriyor. Sanatçının eserlerine taşıdığı karakterler, melankolik ruh hallerindeler; yalın ama ilham veren, naif ama sezgisel olan güçlü kadın tipolojisine işaret ediyorlar. Ressam güçlü renk kontrastları ve çarpıcı blok renk kullanımları ile kadın olmanın güçlü karakter özelliğine bir gönderme yapıyor. Sanatçının tuvalinde kullandığı çarpıcı renkler bir yandan izleyiciyi renkli bir dünyada keyifli bir seyahate çıkarırken bir yandan da güçlülük, kırılganlık, naiflik ve melankoli gibi kadınların tümünü içinde barındırdığı farklı ruh hallerine göndermeler yapıyor. Eski bir Rum köşkü olan Artkolik'in sergi mekanı olarak seçilmesi, davetlilerin eski ve yeni arasında bu sentezi deneyimsel olarak yaşamalarına olanak sağlıyor. Eserler Derya Sayın tarafından, eski rum kalıntıları üzerine inşa edilmiş Artkolik yapısının tüm katları boyunca yerleştiriliyor ve sergi ziyareti köşkün ilk katından başlayarak, katlar ve merdivenler boyunca devam ederek boğaz manzaralı teras katında son bulunuyor. Sergi, Artkolik'in Arnavutköy'deki mekanında 20 Ekim 30 Kasım 2020 tarihlerinde haftaiçleri 11.00 17.00 saatleri arasında randevu ile ziyaret edilebilir.


One Day/ Reckoning Song şarkısıyla listeleri altüst eden, ülkemizde de çok sevilen müzisyen, besteci ve söz yazarı Asaf Avidan, kendi özgü yorumuyla uzun bir aradan sonra yeniden İstanbul'a geliyor. Yaz tatilinin ardından şehre dönüşü müzikle kutlamak ve şehrin tadını festival heyecanı ile yaşamak isteyenler için, 11 Eylül 2022 Pazar günü Tune In Festival'da KüçükÇiftlik Park'ta URU ve Epifoni organizasyonu ile sahne alacak olan Asaf Avidan konserinin biletleri satışta. İsrail doğumlu müzisyen Asaf Avidan, çocukluğunu Jamaika, New York ve İsrail gibi farklı coğrafyalarda geçirdi.2006 yılı Avidan için özel bir yıl oldu. Ailesinin yanına Kudüs'e taşınan genç müzisyen kendini tamamen müziğe adadı ve ayrılığını, kalp kırıklığını incelediği 6 şarkıdan oluşan Now That You're Leaving EP'sini yayınladı. Yine aynı yıl albümünün tanıtımı için bas gitarda Ran Nir, davulda Yoni Sheleg, gitarda Roi Peled ve çelloda Hadas Kleinman'ın yer aldığı Asaf Avidan & the Mojos isimli folk-rock grubunu kurdu. Asaf Avidan & the Mojos ile The Reckoning (2008), Poor Boy/Lucky Man (2009), Through the Gale (2010) albümlerini yayınladıktan sonra, Avidan solo kariyerine odaklanmak için gruptan ayrıldı. 2012 yılında Berlin'li DJ Wankelmut'un One Day parçasında Reckoning Songu kullanması ve parçanın Avrupa listelerinde zirveyi kapması, gözleri Avidan'ın üzerine çevirdi. Aynı yıl Different Pulses albümü yayınlanan sanatçının ikinci albümü Gold Shadow 2015 yılının başında tüm dünyada piyasaya sürüldü. The Mojos ile yayınladığı albümleri de sayarsak altıncı albümü olan The Study on Fallingi 2017 yılında çıkaran Avidan, bu albümde 60ların Amerikasına saygı duruşu niteleğinde olan bir sound yakalamak için tüm albümü Amerika'da, daha önce Bob Dylan ve Tom Waits ile çalışmış yapımcı Mark Howard eşliğinde kaydetti. Sanatçının son albümü 'Anagnorisis'i 2020'de yayınladı.


Samimi sofraların vazgeçilmez ismi LAV, Serenat Koleksiyonu ile aşkı kelimelere dökmeden anlatıyor. Romantik desenleriyle göz alan Serenat Koleksiyonu, aşkın enerjisini ve verdiği mutluluğu hissettiriyor. Sevgililer Günü'nde hazırlayacağınız özel sofraları güzelleştiren Serenat Koleksiyonu, ona aşkınızı hatırlatacak bir hediye seçeneği de oluyor. Keyifle kullanacağınız Serenat Koleksiyonu'na LAV satış noktalarından ve www. lav. com. tr internet mağazasından ulaşılabiliyor. Hayatın her anını güzelleştirmeyi tercih edenlerin ortak markası LAV, Serenat Koleksiyonu ile Sevgililer Günü'nü daha da özel kılıyor. Modern tasarımı ve romantik desenleriyle göz alan Serenat Koleksiyonu, sadece 14 Şubat'ta değil her zaman sofralara mutluluk, sevgi ve enerji katıyor. Birbirine aşkını anlatan iki kuşun ve minik kalplerin süslediği Serenat Koleksiyonu, romantizmi alabildiğine hissettiriyor. Sevdiklerinizi aynı sofrada buluşturan kahvaltıların, 5 çaylarının, keyifli molaların, aşkla kurulan sofraların vazgeçilmezi olan Serenat Koleksiyonu, şık sunumların da ilham kaynağı oluyor. Sevgililer Günü için özel bir hediye seçeneği de olan Serenat Koleksiyonu, çay seti, şekerlik, su bardağı, saklama kabı ve reçellikten oluşuyor.


Aslı Enver ve Mehmet Günsür'ün başrollerinde yer aldığı, hikayesi ve oyuncu kadrosuyla merakla beklenen Disney+'ın yeni orijinal dizisi Arayış'ın afişi yayınlandı. The Walt Disney Company'nin dijital yayın platformu Disney+ yeni orijinal içeriklerine Haziran ayında bir yenisini daha ekliyor. Yapımcılığını Ay Yapım'ın üstlendiği, özgün hikaye ve senaryosunu Nükhet Bıçakçı ve Özlem Yücel'in kaleme aldığı, yönetmen koltuğunda ödüllü yönetmen Emin Alper'in oturduğu Arayış, 14 Haziran'da Türkiye'de ve dünyanın birçok ülkesinde aynı anda yayına giriyor. Aslı Enver ve Mehmet Günsür'ün başrollerinde yer aldığı dizinin afişi de yayınlandı. Hikayesi ve kadrosuyla dikkatleri üzerine çeken dizide ikiliye Defne Kayalar, Devin Özgür Çınar, Erol Babaoğlu, İpek Türktan, Erdem Şenocak, Begüm Akkaya, Şeyma Gökçe Cengiz, Onur Ünsal, Eylem Yıldız, Oral Özer ve Ali Yoğurtçuoğlu gibi önemli isimler eşlik ediyor.


Bepanthol yeni Bepanthol Derma Yüz Bakım serisini başarılı oyuncu Aslı Enver'in yer aldığı bir reklam kampanyasıyla duyuruyor. Aslı Enver'in yüzüne bakmayı seven herkesi Bepanthol Derma ürünleriyle tanıştırdığı filmde, ürünlerin günlük yüz bakım ihtiyaçlarına cevap vereceği Her gün yeniden, her gün yenilen mesajıyla vurgulanıyor. Türkiye'nin en güvenilir cilt bakım markası Bepanthol, kuru, çok kuru ve hassas ciltler için özel olarak geliştirdiği Bepanthol Derma Yüz Bakım serisini başarılı oyuncu Aslı Enver'in yer aldığı bir dizi reklam filmiyle tanıtıyor. Geçtiğimiz yıl yayınlanan kampanyada ajan rolü ile karşımıza çıkan Aslı Enver'ın bu çekimlerde günlük hayatından doğal anları ekranlara taşınıyor. Bepanthol Derma ürünlerinin herkesin yüz bakımı konusundaki ihtiyaçlarına cevap vereceği ve günlük hayatının bir parçası olacağı Her gün yeniden, her gün yenilen mesajıyla anlatılıyor. Reklam filmi her fırsatta yüzümüze baktığımız iç görüsünü destekleyen ve herkesin gözünü alamadığı bir fikirden besleniyor: Aynalar! Reklam filmi boyunca gözü ayna veya ayna görevi gören farklı yüzeylere takılan Aslı Enver, Nemlendirici ve Besleyici SPF 25 Günlük Yüz Bakım KremiYoğun Nemlendirici Gece Bakım Kremi ve Arındırıcı ve Canlandırıcı Yüz Temizleme Jeli'nden oluşan Bepanthol Derma ürün serisiyle yüz bakımının önemine dikkat çekiyor. Film boyunca gördüğümüz sahneler ise günlük hayattan kesitlerle bu mesajı doğal bir şekilde tüketicilere ulaştırıyor. Serinin içeriğinden de bahsedilen reklam filminde, Bepanthol Derma ürünlerinde bulunan niasinamid, provitamin B5 ve doğal yağlar gibi bileşenleri öne çıkartılıyor. TV ve dijital platformlar için Depo Film tarafından hazırlanan ve dört farklı günde İstanbul'un Beyoğlu ve Nişantaşı ilçelerinde Thor yönetmenliğinde çekilen filmlerin merak uyandıracak devam çalışmaları da hazırlanıyor.


Alt metninde güçlü feminist argümanlar taşıyan Ayrılığın İlk Günü, popüler kültür göndermeleriyle gülümseten bir roman. Aslı Perker, hüzünle kara mizahı harmanladığı yeni romanı ile artık Epsilon Yayınevi'nde. Geniş bir okuyucu kitlesinin severek takip ettiği Aslı Perker, yeni romanı Ayrılığın İlk Gününü Epsilon logosuyla okurlarla buluşturdu. Kadınlığın içsesiyle aşkın evrensel sancılarını buluşturan Ayrılığın İlk Günü, zamana karşı yarışan ama zamana yenik düşmeyecek bir roman. Ayrılığın İlk Günü; tutkuyla bağlandığı, yıkıcı, fedakarlıklar ve hayal kırıklıklarıyla dolu bir ilişkiden kendi isteğiyle ayrılmasının ardından zorlu bir pazar sabahına uyanan başkahramanının iç hesaplaşmasını anlatıyor. Yüzeye çıkabilmek için önce dibe vurması gerektiğinin farkında olan başkahraman, gerçekleri acımasızca yüzüne çarpan içsesinin rehberliğinde kalbinin derinliklerine, geçmişine, kadınlığına ve yalnızlık korkusuna doğru tehlikeli bir yolculuğa çıkıyor.


Babamdan dolayı resme ve karikatüre büyük ilgi duydum. Babamın karikatürlerini kendime göre çizerdim. Zaman zaman babam kendi özel sütununa benim karikatürlerimi koyardı. Kızım benden iyi çizdi, bugünkü yerimi ona verdim diye. Baba kız paylaştığımız desenler de oldu. Henüz yedi yaşındayken Goethe Enstitüsü'nün düzenlediği Dünya Çocukları Resim Yarışması'nda birinci oldum. Babamın kurduğu derneğe üye oldum, çizmeyi sürdürdüm. Sinema ve arkeolojiye ilgi duyuyordum. Arkeolojinin ardından Paris 1 Pantheon Sorbonne'da sinema okudum. Annemden dolayı yazıya da meraklıydım. 1990'lardan beri sinema yazıları yazıyorum. Haklısınız, öyledir genellikle. Babam ve annem sanatlarında o kadar başarılı ve iyiler ki... Ben onlar kadar mükemmel olamayacağım düşüncesiyle bu hevesimden vazgeçtim. Önümde yetkinliğe ulaşmış iki yaratıcı vardı. Ya onlar kadar iyi olmalıydım ya da kendime başka alanlar bulmalıydım. Ben de sinemada karar kıldım. Seçimimden memnunum. Sanat ve edebiyat duygumu elbette ikisine borçluyum. Babam Milliyet gazetesinde çalışırken karikatürleri vermek için Cağaoğlu'na çıkardık. İşimiz bittikten sonra Ümit Restoran'a gider, başbaşa yemek yerdik. Sonra Sirkeci'deki kırtasiyeler ve fotoğraf malzemesi satan dükkanları kolaçan ederdik. Babam aynı zamanda çok iyi bir fotoğrafçıydı. Çocukluğumun en mutlu zamanları annemle babamla geçirdiğim Esentepe yıllarıydı. Kocaman bir bahçe, bahçede değişik ağaçlar ve bitkiler, bir kurt köpeği Çomar, bir buldog-çoban karışımı Korna, kavgacı horoz ve tavuklar, ördekler, kediler, resmini çizdiğim Osman kedi. İyi ki doğanın içinde büyüdüm, hayvanları çok severim. Abdülcanbaz babam, annem Füruzan, Ruhsar, ben de kızları Canbaziye'yim. Babam çizgi roman Abdülcanbaz'ı çizerken bir süre sonra ailesini de okura tanıttı, yani bizi. Hatta peluş ayım bile çizgi romanın kareleri arasına katıldı. Canbaziye, Abdülcanbaz'ın serüvenci kızıdır, bazı maceralara babası ve annesiyle birlikte atılmıştır. Ben çok küçüktüm. Evde yardımcımız vardı. O beni balkona çıkardı, evin içindeki sertliği görmedim. Yaşananları yıllar sonra anlatılanlarla öğrendim. Ağır bir acı duydum. Öylesi dürüst, onurlu bir insana babama yapılanları asla bağışlayamam. Siyaset'in Göbeği'nde yer alan karikatürler 1950-1995 yıllarını kapsıyor. Tüm karikatürler çok günceller, geçmişi, günümüzü, yansıtıyorlar, yansıtmayı sürdürecekler. Ülkemizin ve dünyanın sorunları hiç değişmedi, öyle görünüyor ki değişmeyecek de. Babamın karikatürleri daima güncel ve güncel kalacak. Öneri bana Tudem Yayınevi'nden geldi. Desen bölümünün editörü Ayşegül Hanım, Turhan Selçuk'u yeni kuşaklara tanıtmak istedikleri için babamın karikatürlerinden oluşan üç albümden oluşan kitap serisi yapmak istediklerini söyledi. Karikatürler temalara göre ayrılacaktı. Bu ilk kitapta karikatürleri yayınevi seçti, güzel bir seçki oldu kanımca. Manzara-i Umumiye'de benim önerdiğim çizimler de olacak. Titiz, kapsamlı bir çalışma yaptık. Geniş kitlelere ulaşmak içinde kitapların boyutları daha ufak, ücretleri de daha ekonomik oldu. Yaşar amca, hem babamın hem de amcam İlhan Selçuk'un arkadaşıydı. Üçü birlikte Adana'da okudular, dedem Kasım Selçuk da onların askerlik hocasıymış. Ne yıllarmış, değil mi ? Çizginin edebiyatını yaparken Turhan, az yazıyla hatta yazısız karikatür yapmayı yeğledi. Sanatı boyunca çizgilerini öylesine değiştirdi ki karikatürlerini yazıdan gitgide arındırdı. Söz Çizginin dedi ve iletisini salt çizgiyle aktarmaya başladı. Sanatında öylesine özgün, benzersiz bir boyuta ulaştı ki karikatürün altında imzası olmasa da okuru onu hemen tanıdı. Dünyanın neresinde olursa olsun Turhan Selçuk'u bilenler onu benzersiz çizgisinden hemen ayırt edebilirler. Sanat değerini kazanmış her yapıt, zamanı aşmayı, dünyayı kucaklamayı başarır. Babam da bu noktadaydı. Çok çalışkandı, üretkendi, gözlem yeteneği güçlüydü, yoğun bir birikimi vardı çünkü tüm dünyayı takip ederdi. Hem gördü hem de görmedi diyebilirim. Yurt dışında özellikle İtalya, Fransa ve ABD'de değeri çok daha iyi bilindi. İtalya'nın en ünlü mizah dergisi Il Travaso'nun kadrosuna girdi (1958). Bu dergide ünlü yönetmen Federico Fellini karikatürcü olarak çalışmıştı. Yurt dışında ayrıca Atlas, Pardon, Die Weltwoche, Can Can, Nebelspalter, La Codorniz, Inostrannaya Literatura, Novum Gebrauchs Graphik gibi çok önemli dergilerde karikatürleri yayınlandı. Babam ülkesini çok severdi, politik mücadelesini kesintisiz Türkiye'de sürdürdü. Hiçbir zaman düşüncelerinden ödün vermedi, daima dik durdu, adaletsizliğe, haksızlığa, sömürüye karşı çıktı, korkusuzca eleştirdi. Turhan Selçuk ve İlhan Selçuk, dedem Kasım Selçuk asker olduğu için 1938-1942 yılları arasında Adana'da yaşadılar. Adana Erkek Lisesi'nde okudular, dostluklar kurdular. Adana'nın o yıllardaki coşkulu, enerjik, renkli atmosferi her ikisini de etkiledi. Yakın bir zamanda Seyhan Belediyesi Tepebağ mahallesindeki yaşadıkları evi satın aldı. Bu tipik Adana evini Turhan Selçuk İlhan Selçuk Kültür Sanat Evi olarak açmayı planlıyoruz. Umarım hayata geçer. Burada aynı zamanda çok çeşitli kültür sanat etkinlikleri de düzenlenecek. Turhan Selçuk'un ünü yıllar önce sınırlarımızı çoktan aştı. Benim görevim onu daha da ileriye, geleceğe taşımak. 41 Buçuk (1952), Dolmuş (1956), Karikatür (1958) dergileri 1950'lerde yayınlanmış politik mizah dergileridir. O yılların cesur, muhalif dergileriydi. Hem babam hem de amcam ileri görüşlü kimliklerdi. Bu dergilerin izlerini sahaflarda sürmek mümkün. Evde bu dergilerin tüm sayıları bende var, babam çok iyi, titiz bir arşivciydi. 2010'dan beri bunu hep kendi kendime düşünürüm. Yıl 2021, Türkiye'nin politik, ekonomik durumu, Covid-19, doğanın insana karşı isyanı, kadına uygulanan şiddet, gittikçe insanlığını yitiren insanlar... Covid-19 hariç babam, bu konuları zaten 1940'lardan 2010'a dek çizmeyi sürdürdü. Okurların bazen mektup yazarak bazı karikatürlerde ne anlatmak istediğini sordukları olmuştur. Babam her karikatüründe her okurunun farklı iletiler bulabileceğini söylerdi. Günlük karikatürlerini bana ve anneme gösterip ne anlıyorsunuz derdi. Biz de gülüşerek cevaplardık. İkimiz de aferin alırdık babamdan. Ben ayrıca anladığım için çok sevinirdim. Babamın çizgisi gibi imzası da yıllar içinde değişti. Çizgisi daha köşeli, keskin olmaya başlayınca imzası da farklılaştı. Ayrıksı, benzersiz bir imzası vardır. Genç kuşağa, Turhan Selçuk ve İlhan Selçuk'un tüm yaşamları süresince yaptıkları gibi dik durmalarını, omurgalı olmalarını öneririm. Ödün vermesinler, Mustafa Kemal Atatürk'ün izinden ayrılmasınlar, adaletsizliğe, haksızlığa karşı dursunlar. İnsan olmanın tüm koşullarını ancak böyle yerine getirebilirler.


Bu hikayeyi 2018 yazında yazdım. Kızım küçüktü tabii ve yazın onunlayken uzun soluklu bir şeye kalkışmak, konsantrasyon açısından o dönem zordu. Annelik zaten sürekli sorguladığım, üzerine enine boyuna düşündüğüm bir rol. Bu role toplumun yüklediği manasız, kadını sözde kutsallaştırırken aslında köleleştiren anlamları düşünürken geldi bu fikir aklıma. Kadına yakıştırılan rollerin hepsine bürünebilen ve bu nedenle etrafındaki diğer erkekleri rahatsız eden bir baba fikri. Çok eğlenceliydi açıkcası. Fikri bulunca gerisi de peyderpey geldi. Hayatı, değişen koşulları içinde gerçekten müşterek yaşayan, birbirini seven ve düşünen bir ebeveynle büyüdüm. Babam ben küçükken hep şantiyelerdeydi, annemin üzerindeki yük elbette tartışılmazdı. Ama annemin çalıştığı dönemlerde de babam seve seve ev içi emeği vermiştir. Çevremde iyi babalar var elbette, ama hiçbir babanın ortalama bir anne kadar iyi olabileceğini sanmıyorum. Kırk fırın ekmek yemeye, üstelik bunu gönüllü yapmaya ihtiyaçları var bunu başarmak için, ya da kim bilir başka nelere... Ama kitaptaki babanın süper baba olduğu düşüncesine de karşıyım. Olması gereken babalık bu. Olması gereken erkeklik. Kendi işini kendi yapan, çocuğunun bakımını eşit derecede üstlenen baba. Yoksa kadınlar her Allahın günü süper'ler! Bazı aileler için farklı olsa da, istisnalar olsa da yani, hala birçok evde kadının emeğinin çok hoyrat kullanıldığını, evin ve çocukların sorumluluğun hep kadınlarda olduğunu düşünüyorum. Bunun böyle olduğunu yaşıyoruz, görüyoruz da zaten. Erkek en iyi ihtimalle yardım eden konumunda. Bizim kimsenin yardımına ihtiyacımız yok hiçbir konuda, hayatı eşit şekilde paylaşmak konusunda bir ısrarımız var. Kendi imkan ve becerilerimiz dahilinde mücadeleye, eşitçe yaşama ısrarımızı sürdürmeye devam etmek sanırım. Durmadan okuyarak, başka kadınlarla özellikle okuduklarımı paylaşarak, onların ışığından da yararlanarak yani, düşünerek, kağıdın başında gereken emeği vererek yazdım bu kitabı da. Hikayenin tamamını gördükten, diğer erkekleri hangi açılardan korkutacağını, hangi işler için kollarını sıvayacağını bulduktan sonra gerisi azar azar geldi. Mavisu Demirağ gerçekten de şahane bir sanatçı. Bu projede iki kadının bir araya gelmesi de ayrı anlamlı, ayrı güzel benim için. Bu birlikteliği, benim Mavisu'ya hayranlığıma ve editörüm Mehmet Erkurt'un bizi birbirimize yakıştırmasına borçluyuz. Yoksa Mavisu ile bu cumartesi görüntülü sohbet ederek tanışacağız ilk kez. Kitap sırasındaki çalışmamızı Mehmet aracılığıyla yürüttük çünkü. Kitaptaki Annemin hikayesi başka sefere, cümlesi biraz lafın gelişi. Bu hikayenin, aslında babanın olduğunu iddia ettiğimiz hikayenin, annenin de hikayesi olduğunu düşünürsek, anne için ayrı bir hikayeye gerek görmedim. Ama bilmem ileride fikrim değişir mi?! Türkiye'de edebiyat üretiminin hiçbir kanadının güvenli olduğunu düşünmüyorum. Çocuk edebiyatında da yetişkinlerin saçma hatta sinir bozucu önyargılarıyla mücadele etmeniz gerekiyor. Çocukları aptal yerine koyan ya da gereksiz ahlakçı ve korumacı yaklaşımlarla bir mücadeleye giriyorsunuz ister istemez. Bu açıdan baktığımda çocuk edebiyatıyla yetişkin edebiyatını ortak bir mücadele alanı olarak görünüyorum. Ama elbette çocuk edebiyatı tasarlaması, hayal etmesi, yazması çok çok daha keyifli bir alan. İnsan yazarken iyileştiğini hissediyor. Yetişkinler için seçtiğim konular elbette okuyanı olduğu kadar, beni de yazarken yoruyor, üzüyor. Farklı bir tatmin veriyor. Şükufe Nihal'den Sevgi Soysal'a birçok kadının öyküleri var masamda, Tarih ve Toplum dergilerinin özellikle kadın meselelerine yönelik sayıları bir de. O dergileri de sağ olsun babam topladı bana sahaflardan, gün gün. Onun dışında her zaman çocuk edebiyatı var elbette. David Walliams'ın Buz Canavarı adlı romanı, Shaun Tan'ın Şakırdayan Kemikler'i. Bir de tekrar okumak için Neil Gaiman'dan Odd ve Ayaz Devleri. Yeşil kaplı, çizgili, koca sayfalı bir defterim var, evet. Benimle bir tek yatağa girmiyor diyebilirim. Öykü fikirleri, atölye notları, okuduklarım, bir de tabii azıcık kişisel ve mahrem şeyler oluyor genellikle içinde. Defterlerimi saklamıyorum ama, belli bir süre sonra vedalaşıyorum onlarla. Sektör olarak edebiyat da etkilendi elbette, zaten kültür sanat ürünlerinin nasıl bir emekle üretildiğini çoğu zaman görmezden geliniyor. Sanatçıya hep bir mirasyedi muamelesi yapılıyor ya da onun kira/fatura derdi yokmuş gibi bir anlayış var. Ekonomik anlamda kitabın yazılışından, rafa ulaşmasına kadar geçen süreçte emek veren herkesin hayatı etkilendi. Kendi adıma, kendimi dünyadan koparabildiğimde yazıyorum. Ya da bu belirsizlik karşısından delirmemek için evde olduğuma şükrede şükrede yazıyorum bazen. Ama pandeminin iyice ortaya çıkardığı eşitsizliğin önümüzdeki dönemde başta edebiyat olmak üzere sanatın bütün dallarına nasıl yansıyacağını da merak ediyorum. Edebiyat da artık şekil değiştirmek zorunda gibi geliyor bana. Ele aldığı konular açısından, hiçbir şeyi ıskalamaması, daha büyük resme bakması gerekiyor. Ben bazı açılardan büyüyemedim pek. Kendiliğinden olan bir şey bu. Bir yetişkinden beklendiği kadar olgunlaşmadım. En sık duyduğum sözdür, çocuk gibisin. Bu eleştiriyi ben iltifat olarak alıyorum. O yüzden hayal gücü ve çok okuma kadar, karakterimin bu yanının da üretirken bana yardımcı olduğunu düşünüyorum. Çocuklar için sıradışı olduğunu umduğum bir hikaye bitirdim. Onu demlendiriyorum. Bir süre sonra üzerinden güzelce geçip cilalamayı istiyorum. Onun demlenmesini beklerken de yetişkinler için öyküler çalışıyorum, geleceğimizi tasarlamaya çalıştığım öyküler bunlar ama bakalım, bana da yabancı bir alanda yolculuk ediyorum sanki, o yüzden nasıl gidecek bekleyip göreceğim. Umarım Benim Babam Kötü Örnek tüm erkeklere, oğlan çocuklarına güzel bir örnek olur, sizin dediğiniz gibi. Ama elbette bir kitapla, hiçbir kitapla belki, değişmez dünya. Devasa bir duvara minnacık tuğlalar yerleştirmek bizimkisi. Dokunabildiğimiz kadar hayata dokunma çabası. Küçümsenecek bir çaba değil tabii ki. O yüzden bildiğimiz şekilde üretmeye devam. Tüm kötü örnek babaların kitabınızdaki gibi olması dileğiyle. Çok teşekkür ederim.


İlk prodüksiyonlarını 2018 yılında sahneleyen ve o günden bugüne başarılı işlere imza atan Alt Sahne'nin 2021 sezonunda karşımıza çıkan oyunu Sıfırla Bir Arasındanın yönetmenliğini ve yazarlığını Ayşegül Tekin yapıyor. Önce biraz geçmişe bakalım. Öfkeyle değil ama. Look Back in Anger, John Osborne'nun sahnelenen ilk oyunu. Savaş sonrası İngiltere'sinin bocalaması ve yaşattığı hayal kırıklığı okkalı bir tokata dönüşüyor onun kaleminde. Zamanın toplumsal, siyasi ve ekonomik yapısını tiyatro üzerinden hicvediyor. Oyunda rahatsız, umutsuz, endişeli, düzene ve temsil ettiklerine, özellikle burjuva sisteminin ikiyüzlü ahlak anlayışına karşı gelen buhranlı genç bir neslin resmi çiziliyor. Yazar, herkesin omzundan tutup sarsmak istiyor, hadi diyor, tepki verin, sürgit devam etmeyin, karşı çıkın, bir şeyler yapın, yaşayın, hadi! Ona göre insanları harekete geçirip yaşamlarına renk katacak ve onların gerçekten var olduklarını hissettirecek şey heyecan duygusudur. Onu ve oyunlarını değerli kılan, tartıştığı konulardan öte kahramanlarının yansıttığı duygusal derinlik ve kullandığı dildir. O, gündelik dili sahneye taşıyarak tiyatroyu belirli bir çevrenin aidiyetinden kurtarır. Amacı gerçek zevkleri ve gerçek acıları hatırlatmaktır. Oyuncu, yazar ve senarist olan Osborne, gelenekselin karşısına dikilen politik bir aktivisttir aynı zamanda. 1959'da nükleer silahsızlanma kampanyasına katılsa da sonrasında kendisini değişimden nefret eden bir radikal olarak kabul eder ve özgürlükçü, örgütsüz sağa yönelir. 1945 yılında başa geçen İşçi Kabinesi ile 1951 yılında yönetimi devralan Muhafazakar Hükümetin birbirlerinden çok da farklı olmadığını görmek onun için sarsıcıdır. İroniye bakın ki o da eleştirdiğini ülkesine benzer. İlk gösterim tarihi olan 8 Mayıs 1956, İngiltere tiyatrosuna hiddetli bir şerh düşüyor ve öfkeli genç adamlar akımını başlatıyor. Bu, yazarını şaşırtıyor. Ona göre dildeki retorik gözden kaçıyor ve vurgulamak istediği alaycılık öfke olarak yanlış yorumlanıyor. Retoriğin olabilmesi için gereken üç temel öge, bir söylevci, bir dinleyici ve düşüncelere aracılık eden bir dil burada mevcut olsa da benzerlik ve farklılıklar arasındaki yerini bulamıyor. Yine de gerçekleri korkusuzca dile getiren oyunların özgürlüğe kapı açacağı fark ediliyor. Oyun, ikiye böldüğü eleştirmenlerden ödül alıyor: New York Critics Circle. Ardından Evening Standard Drama ödülü geliyor. Gelelim Sıfırla Bir Arasında oyununa. Yani, sıfırla bir arasında anlamsızca uğraşanların, sıfır olmalarına izni olmayanların, bir olmalarına da izin verilmeyenlerin yaşadığı modern zaman hapishanesine. Bu oyun, Ayşegül Tekin'in yazıp yönettiği ilk oyunu, ilk göz ağrısı, muhtemelen karın ağrısı da. Öncesinde hazırladığı John Osborne'un Öfke Oyununa Bugünden Bakmak ve Klasik Dramın Anlatım Olanaklarının Aşılması Üzerine Bir Yeniden Yazım ve Sahneleme Çalışması hakkındaki tezi onu bir-sıfır önde başlatıyor bu yeniden yazımda. Osborne'nun, Hugh Hastings'in oyununda oynarken iskeledeki bir şezlongda on yedi günde yazdığı oyuna aşina ne de olsa. O da kendi çatı katından çatı katında geçen oyunu kaleme alırken bildiklerine dayıyor sırtını. Aynı biçimde, bu büyük oyunu refere ederek bir-sıfır geriden başladığını söylemek de mümkün. Oyunun özüne zeval getirmeden altından kalkmak, ruhunu incitmeden kendi diline tercüme etmek, kendi kelimelerini bulmak, hele ki ilk işinde hiç kolay değil elbette. Cesaret/cüret çizgisini doğru tutturmanın endişesini de eklersek niçin geriden başladığı anlaşılır herhalde. Uyarmak isterim, oyunda işlenmek istenen zaman algısı kafanızı karıştırabilir. Çapraz kurgunun içinde kaybolabilirsiniz. İşte tam burada yardımımıza Ayşe Ayter yetişiyor. Ve yaptığı ışık oyunları ile oyunu anlamamızı, zamanı yerli yerine oturtmamızı kolaylaştırıyor. Uygulayan ise Uğur Aksu. Üçgen şeklinde çevrelenen dekor, Beckett'e, onun Oyununda anlattığı aşkın ebedi üçgenine göz kırpıyor mu bilmiyorum ama hem biçem hem içerik bu çıkışsızlığa cuk oturuyor. Bir türlü beklediğimiz patlamayı yaşayamadığımız bu döngüden çıkmak istiyor muyuz, tamamlanmaya çalışırken yaşamı ıskalıyor muyuz? Bunu da düşünmeli. Ayşegül Tekin, cümlelerdeki anlamın peşine düşerken nüanslı bir reji dili buluyor. Üzerine düşünülmüş her detay oyun esnasında dikkatinizden kaçsa bile sonrasında aksesuar-anlam eşleşmeleri olarak hafızanızda göz kırpıyor. Hareket düzeni oyuna ritm katıyor. İnsan ilk yönetmenlik deneyiminde, tüm marifetini sergilemek paniğine düşebilir. Gördüğü, bildiği her trüğü kullanmak isteyebilir. Özgünlük vakit alabilir. Sakin bir rejinin kendine güvenini bir kenara koyalım; yönetmen, kuş kondurmayan buluşları ile metnin nefes almasını ve ivmelenmesi güzel bir dengede tutuyor. Bağ kuramayan kuşaklar arasında gezinirken kendisini gerçekleştirmek isteyenlere bir şans daha veriyor. Kendisini de es geçmiyor. Aslında hepsinin tutunmalık bir dal aradıklarını anlıyor, anlatıyor. Varını yoğunu ortaya dökmeden; bin yıllık insan galerisinde, umudu umutsuzluğun içine saklayan oyunuyla o da bir adım atıyor.


Assos Caz Maz, 13 ve 14 Eylül tarihlerinde Kaz Dağları'nın incisi Simurg İnn'de iki günlük bir programla, ilk günden beri yanında olan herkesi bohem ve özel bir davetle bir araya getiriyor. Assos Caz Maz katılımcılarını, Özge Ürer'in Reggae Revival projesi ile güneşi deniz kenarında batırıp, ertesi gün VİSAL ile Kuzey Ege'nin mistik ve iyileştirici enerjisiyle birlikte dans ettirmeye davet ediyor. Özel şeflerin elinden hazırlanan tabaklar, çeşitli atölyeler ve performans sanatları eşliğinde Caz Maz, ilk günden beri tuttuğu alanını rengarenk bir şekilde, biz bize olduğu bu senesinde bir o kadar daha çeşitlendiriyor.


Geçtiğimiz yıl sıfırıncı sene sloganı ile tek günlük bir programla ilk kez gerçekleşen ve cazseverlerce büyük ilgi ile karşılanan Assos Caz Maz, bu yıl birinci senesiyle kapılarını iki günlük bir programla tekrar açıyor. 1 Temmuz 2 Temmuz tarihlerinde Kozluyalı'da 247 organizasyonuyla gerçekleşecek festival, katılımcılara iyi ve çeşitli müzik, muhteşem deniz ve doğanın yanı sıra, bölgedeki diğer yan etkinlikleriyle eşsiz deneyimler sunmaya hazırlanıyor. Kendi müziğinin peşinde bir seyyah olan Güneş Özgeç, besteci ve söz yazarı İdil Meşe ve multi enstrumantalist Jesper Poelke ve ülkemizin en önemli caz gitaristlerinden Bilal Karaman ilk günün çok özel konukları olacak. Festivalin ikinci gününde ise, vokal, çello ve gitardan oluşan Asena Akan Contempo, kendine has vokal tavrı ve ses rengiyle Türkiye'de caz vokaline yepyeni bir soluk getiren Deniz Taşar ve piyanist Adem Gülşen, farklı tarzları bir arada barındıran vokaliyle dikkat çeken Özge Ürer ve setin başında Reggae üstadı C Fyah sahnede olacak. Assos'un muhteşem doğasına eşlik eden harika melodiler ve 2 günlük ufak bir kaçış sizi bekliyor. Kısıtlı sayıdaki biletler satışta.


2021 Gusi Barış Ödülü Töreni ilk kez Türkiye'de düzenlendi ve ülkemizde yetişmiş dört kişiye birden verildi. Tıp ve sanat platformu Oksitosin'in kurucusu Prof. Dr. Elif Vatanoğlu-Lutz 2021 Gusi Barış Ödülleri'nin tek kadın sahibi oldu. Prof. Dr. Elif Vatanoğlu-Lutz, kurucusu olduğu Tıp ve Sanat Platformu Oksitosin ile 'Asya'nın Nobeli' olarak adlandırılan Uluslararası 2021 Gusi Barış Ödülü'ne layık görüldü. Lutz, Dünya çapındaki bu prestijli ödüle, Oksitosin sayesinde layık görülmek beni inanılmaz mutlu etti. Tıp ve sanatın görünürlüğü üzerine çalışmaya ve projelerimizi hayata geçirmeye devam edeceğiz diye konuştu. Türkiye'nin tıp ve sanat konularını bir araya getiren ilk platformu olma özelliğini taşıyan Oksitosin, alanında sunduğu farklı bakış açılarıyla dikkat çekmeyi sürdürüyor. Akademide başarılı çizgisiyle bilinen ve platformun da kurucusu olan Prof. Dr. Elif Vatanoğlu-Lutz; tıp, sanat ve insan hakları alanındaki çalışmalarından ötürü, eğitim ve teknoloji alanında Nişantaşı Eğitim Vakfı Kurucusu Dr. Levent Uysal, kültür alanındaki çalışmalarından ötürü Oğuz Aydemir ve koleksiyoner kimliği ve kültür sanat alanındaki çalışmaları ile Erol Makzume de ödüle layık görülen isimler arasındaydı. Dünyanın farklı ülkelerinden yüzlerce katılımcıyla gerçekleşen ödül töreni evvelsi akşam gerçekleşti. Ayrıca Filipinler'de kurulan Gusi Barış Ödülü Müzesi'nde bu ödülün kalıcılığı ve misyonunun gelecek kuşaklara taşınması açısından büyük önem arz ediyor. Prof. Dr. E. Elif Vatanoğlu-Lutz, 1999 yılında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nden mezun oldu. 2007 yılında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi'nde Tıp Tarihi ve Etik alanındaki doktorasını tamamladı. 2008-2014yılları arasında Yeditepe Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde, 2014-2020 arasında Koç Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak görev yaptı. 2008-2011 yılları arasında Kadir Has Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde Sağlık Hukuku doktora programında ders verdi. Bütün sosyal bilim disiplinlerinin tıp ile ilişkisine duyduğu ilgi neticesinde 'tıpta insan bilimleri' alanında, özellikle 'tıp ve sanat' disiplini ile ilgili verdiği birçok farklı başlıkta ders ve araştırmalarından sonra 2019 yılında Oksitosin Tıp ve Sanat Platformu'nu kurdu. Halen Yeditepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Tıp Tarihi ve Etik Anabilim Dalı öğretim üyesidir. 2019 yılında kurulduğundan bu yana tıp ve sanatın kesişim noktası olarak yolculuğuna devam eden Oksitosin platformu, ismini doğumu kolaylaştıran hormondan alıyor. Son zamanlardaki çalışmalar ise oksitosin hormonunun davranışlar üzerine etkisini de ortaya koyuyor. Rahatlamanın yanı sıra kan basıncını düşürmeye de yardımcı olurken anti-anksiyete etkileri de olan oksitosin, ağrı eşiğini yükseltiyor, büyümeyi ve iyileşmeyi teşvik ediyor. Sosyal etkileşim ve iletişimde güven duygusu sağlayan oksitosin hormonu; birçok dokunma, koku ve ses ile aktifleşerek salgılanıyor. Ayrıca başkalarına iyilik yapmak gibi psikolojik faktörler de oksitosin seviyelerini artırıyor.


Baharın tazeliği canlı renkleriyle sıcak günleri müjdelerken, Atasay'ın bahar cıvıl cıvıl tasarımları enerjimizi yükseltmeye hazır! Uzun bir kış ardından bizler de tekrardan enerjimizi toplamaya ve yenilenmeye hazırız. Canlanma enerjisiyle dolup taştığımız bu aylarda, stilimizi tamamlayacak ve en önemlisi içimizdeki enerjiyi yansıtacak parçaları şimdiden seçme vaktimiz geldi! Fıstık yeşilinden turunculara cesur renk seçimleriyle stilinize bahar havası katmak ve işleri biraz renklendirmek mümkün. Atasay koleksiyonunda yer alan renkli bileklikler günlük stilinizi eşsiz bir dokunuşla tamamlayacak. Her stile zariflik katan zincir kolyeler, onlara eşlik eden renkli taşlarla capcanlı bahar havasına şimdiden büründü. Doğanın renklerinden ilham alınarak tasarlanan bu eşsiz parçalar, şıklığı ve zarafeti aynı anda sunarken, çarpıcı tonlarıyla iddialı bir görünüm sağlıyor. Modern kesim stiline sahip rengarenk pırlanta yüzükler parmaklarınızda bahar esintisi yaratmaya hazırlanırken, sarının ve pembenin en güzel tonlarıyla buluşan yüzükler gün boyunca enerjinizi korumanızı sağlayacak. Bahar esintisi taşıyan tasarımları keşfetmek için Atasay mağazaları ya da www. atasay. com adresini ziyaret edebilirsiniz.


Mehmet Ada Öztekin'in yönettiği ATATÜRK 1881-1919un dünya prömiyeri Los Angeles'ta yapıldı. Hollywood Türk Film ve Drama Günlerindeki gösterime Yönetmen Mehmet Ada Öztekin, Yapımcılar Saner Ayar ve Hakan Karamahmutoğlu, başrol oyuncusu Aras Bulut İynemli, oyuncu Alican Barlas ve filmin müziklerine imza atan Batu Şener katıldı. Ülkemizde 3 Kasım'da sinemalarda gösterime giren Lanistar Media yapımı ATATÜRK 1881-1919 1. Filmin dünya prömiyeri, Los Angeles'taki ikonik Sony Stüdyoları'nda düzenlenen Hollywood Türk Film ve Drama Günleri kapsamında yapıldı. Hollywood Türk Film ve Drama Günleri, Kültür ve Turizm Bakanlığı ile Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanlığı'nın katkılarıyla film endüstrisinin merkezi konumundaki Los Angeles'ta 4-5 Kasım tarihlerinde düzenlendi. Hollywood Türk Film ve Drama Günleri Başkanı Barbaros Tapan, yoğun destek ve katılımdan büyük mutluluk duyduğunu ifade ederken, Sinemanın evrensel diliyle Hollywood'da Türkiye'mizin eşsiz hikayelerini anlatıyoruz dedi. ATATÜRK 1881-1919 filminin Hollywood'daki dünya prömiyerine Yönetmen Mehmet Ada Öztekin, Yapımcılar Saner Ayar ve Hakan Karamahmutoğlu, başrol oyuncusu Aras Bulut İynemli, oyuncu Alican Barlas ve filmin müziklerine imza atan Batu Şener katıldı. Cumhuriyetimizin kuruluşunun 100. yılına ithaf edilen açılış gecesinde Kültür ve Turizm Bakan Yardımcısı Dr. Batuhan Mumcu, Los Angeles Başkonsolosu Sinan Kuzum ile Sinema Genel Müdürü Erkin Yılmaz da yer aldı. Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve tüm kahramanlarımızı rahmet ve minnetle anan Dr. Batuhan Mumcu, Atatürk filminin gerçekleştirilmesinde emeği geçenleri tebrik etti. Cumhuriyetin 100. Yılında Mustafa Kemal Atatürk'ün gençliğini canlandırmak çok heyecan verici diyen Aras Bulut İynemli, bütün ekibin her zaman O'na layık olma arzusuyla çalıştığını belirtti. Hazırlığı 1,5 yıl, çekimleri yaklaşık 4,5 ay süren ATATÜRK 1881-1919 sinemada iki film olarak yayınlanacak. ATATÜRK 1881-1919 1. Film, TV'deki 75 dakikalık özel yayının ardından 3 Kasım'da 132 dakika uzunluğundaki sinema versiyonuyla izleyiciyle buluştu. İkinci film 5 Ocak'ta sinemada izleyicisiyle buluşacak. - 3 Kasım 2023, ATATÜRK 1. Film, Sinemalarda - 5 Ocak 2024, ATATÜRK 2. Film, Sinemalarda - 2024, Dijital platform yayınları


Koku uzmanlığı ile fark yaratan Atelier Rebul, 125 yıllık deneyimini yansıttığı parfüm koleksiyonlarıyla sevdiklerinize kendilerini özel hissettirecek o en güzel hediyeyi vermenizi sağlıyor. Atelier Rebul'ün geçmişinden ilham alarak yarattığı zamansız Collection Atelier Koleksiyonu'nda yer alan elegan ve benzersiz parfümler, yeni yıla baş döndürücü notalarla dokunuş yapmaya hazır. Hediyenin bir sanat olduğu Atelier Rebul'de özenle hazırlanan hediye paketleri, yılbaşı ruhunu en ışıltılı ve sıcak şekilde yansıtan kurdelelerle zenginleştiriliyor, sevdiğinizin baş harfi ile kişiselleştiriliyor ve özel olarak yazdığınız not ile tamamlanıyor. Atelier Rebul Eau Mystique Eau de Parfum; doğu masallarını anımsatan kokusuyla yeni yılın en benzersiz hediye seçenekleri arasındaki yerini alıyor. İçeriğindeki gül, vetiver, dip notalarındaki amber ve sedir ağacının baş döndürücü etkisi ile gizemli bir yolculuğa çıkartıyor. İsmini 1895 yılında İstanbul'un ünlü caddesi Pera üzerinde kurulan Reboul Eczanesi'nin kapı numarasından alan Atelier Rebul No.94 Eau de Parfum, ismine yakışan zarif notaları sunuyor. Safran, sedir, amber ve yaseminin; kadınsı, yumuşak notaları ile yeni yılda herkesi büyülemeye hazır. Dünyaca ünlü Parfümör Marie Salamagne tarafından yaratılan Atelier Rebul Jardin Imperial Eau de Parfum, yeni yılın en favori hediyeleri arasına girmeye aday. Bu çiçeksi ve sofistike koku; portakal çiçeği, frezya, şakayık ve menekşenin hem zarif hem baştan çıkaran notaları ile hediye sahibini sarmaya hazır. Atelier Rebul Tugra Eau de Parfum; adına yakışır, iddialı bir yeni yıl hediyesi alternatifi. Bergamot, safran ve tonka çekirdeğinin şaşırtıcı uyumu ile, dip notalarından gelen deri ve amberin baş döndürücü etkisi, erkeklerin dünyasına farklı bir kapı aralamaya hazır. Atelier Rebul Oud Royal Eau de Parfum; eski bir İstanbul hatırası gibi, içi ısıtan tatlı kokuları barındırıyor. İçeriğindeki vanilya, sedir ağacı, oud ve yasemin ile benzersiz bir karışım sunan parfüm, ideal erkek hediyeleri arasında dikkatleri üzerine çekiyor. Bu güçlü ve erkeksi koku, üst notalarında bulunan bergamot, dipten gelen biberiye, patchouli ve meşe yosunu ile özel hissettiren yeni yıl hediyeleri arasındaki yerini alıyor.


Geçtiğimiz yıl kapılarını yeniden açarak, sinemaseverlerle buluşan Atlas 1948 çok kısa zamanda, film prömiyerleri, festivaller ve özel sinema seçkilerinin adresi oldu. Bağımsız filmleri izleyicisiyle buluşturmak için içerikler hazırlayan Atlas 1948, şimdi de Başka Sinema ile yollarını buluşturdu. Atlas 1948, Haziran ayı itibarıyla Başka Sinema seçkilerine yer verecek. Başka Sinema'nın oluşturduğu özel bağımsız film gösterimlerinin yer alacağı programda her çarşamba Başka Çarşamba özel seçkilerine yer verilirken, her cuma, cumartesi ve pazar günleri vizyon filmleri gösterilecek. İş birliği dahilinde sinemaseverlere ayın sürpriz günlerinde de özel gösterimler anons edilecek. İlk belirlenen programa göre, Eskil Vogt'un yazıp yönettiği dram, korku ve gizem kategorilerindeki Masumlar filmi 10 Haziran'da; Mike Mills'in yazıp yönettiği, ünlü oyuncu Joaqin Phoenix'in başrolünde olduğu Yaşamaya Bak 17 Haziran'da; Kira Kovalenko'nun yönettiği Yumrukları Gevşetmek ise 24 Haziran tarihinde Atlas 1948 Sineması'nda izleyiciyle buluşacak. Atlas 1948'de yer alacak Başka Sinema sinema programını öğrenmek için baskasinema. com ve atlas1948. com adreslerini takip edebilirsiniz.


Atlas 1948, 7 Ocak 2022'de vizyon filmi The King's Man: Başlangıç filmini sinemaseverlerin beğenisine sunuyor. İstanbul kültür sanatın kalbi Beyoğlu Kültür Yolu'nun merkezinde yer alan Atlas 1948 Sineması, yenilenen dijital alt yapısı ile film festivalleri, galalar, ülke sinemaları, sahne sanatları ve konserlerin yanı sıra merakla beklenen vizyon filmlerine de ev sahipliği yapıyor. Aksiyon filmleriyle adından söz ettiren İngiliz yönetmen Matthew Vaughn, Kingsman serisindeki başarısından sonra serinin spin-off filmi olan The King's Man: Başlangıç ile sanatseverler ile buluşuyor. Başrollerinde Ralph Fiennes, Harris Dickinson, Gemma Arterton, Rhys Ifans'ın yer aldığı yapımı, 27 Ocak 2022 tarihine kadar izleyebilirsiniz.


Türkiye'nin bebek ve çocuklar için ilk ve tek uluslararası festivali olan Atta Festival beşinci yılında tüm seneye yayıldığı yeni bir forma bürünüyor. Atta Festival 2020, festivalin içinden doğan yeni platform attahygge ile aileleri ve çocukları Danimarka'nın meşhur mutluluk felsefesi hygge ile tanışmaya davet ediyor. Festival ayrıca bu sene itibariyle özel gereksinimli çocuklar için 'Engelsiz Atta'yı hayata geçiriyor. Bebek ve çocukları nitelikli sahne eserleriyle buluşturmak üzere yola çıkan Atta Festival, beşinci senesinde pandemi gündemini de göz önüne alarak yeni bir forma bürünüyor. Çocukların sanat ve kültür haklarından yola çıkan, tüm sanat ve performans biçimlerinin yanı sıra teknolojik ve interaktif içeriklere de yer veren Atta Festival, bu sene programını tüm yıla yayarak çocuklar ve aileleri için sürekli bir sanat platformuna dönüşüyor. Atta Festival beşinci senesinde seyircilerinin karşısına uluslararası bir çocuk oyunu, çevrimiçi ücretsiz animasyon film gösterimleri ve atölyelerin yanı sıra iki yeni sürprizle çıkıyor. Danimarka kültürüne özgü mutlu yaşam felsefesi 'hygge' fikrinden doğan program, bu sene itibariyle Atta'nın içeriklerine kardeş olarak geliyor. Atta Festival'in Danimarka Kültür Enstitüsü ile işbirliğinin ürünü olarak hayata geçen attahygge adlı bu yeni platform, hem çocukları hem yetişkinleri pandemi nedeniyle evlerde geçirdiğimiz uzun vakitlerin tadını sanat, kültür ve el becerisi etkinlikleriyle geçirmeye davet ediyor. Aileler ve çocuklar; attahygge. com adresinde evin, bir arada olmanın, sahip olduklarımızla ve hayal gücümüzle mutlu ve güvende hissetmenin yollarına uzanacaklar. Web sayfasındaki ücretsiz gösterimler, müzik dinletileri, atölye ve etkinlikler çocukların nitelikli sanat içeriklerine erişimini temel alan Atta felsefesini tüm seneye yayacak. Bu senenin ikinci yeniliğiyse özel gereksinimli çocuklar için tasarlanan Engelsiz Atta. Festival ilk kez nörolojik çeşitlilikleri olan çocukların ihtiyaçlarına göre uyarlanmış kültürel ve sanatsal performanslara ve atölyelere yer veriyor. Engelli çocuklarla sihir çalışmaları yapan, ödüllü Amerikalı sanatçı Kevin Spencer özel bir çevrimiçi atölyeyle Atta Festival'e konuk olacak. Dans tiyatrosu Yumurtadan Çıkan Fil ise otizmli çocuklara özel bir versiyon ile festivalde yerini alacak. Atta Festival'in ikinci uluslararası prodüksiyonu olan bu dans tiyatrosu erken yaş dönemindeki çocuklar için hazırlandı. Münih'te yaşayan dansçı Ceren Oran'ın koreografisiyle 2-6 yaş arasındaki çocuklar için sahnelenecek Yumurtadan Çıkan Fil'de bir dansçı, bir kuklacı, bir flütist ve bir perküsyonist yer alıyor. Fil Peo'nun çocukları karşılayacağı performans aralık ayı boyunca attafestival. com sayfasından izlenebilecek. Oyunun 4 Aralık Cuma, saat 17.00'de Hisar Okulları'nda gerçekleşecek prömiyer gösterimi, Hisar Okulları'nın YouTube kanalından canlı yayınlanacak. Atta Festival bu sene itibariyle nörolojik çeşitlilikleri olan çocukların ihtiyaçlarına göre uyarlanmış performans ve atölyelere yer verecek. Tel Aviv merkezli Safe Place Festivali ile yapılan işbirliğinin sonucunda dans tiyatrosu Yumurtadan Çıkan Fil otizmli çocuklara özel bir versiyonla hazırlanıyor. Performans esnasında çocukların ihtiyaçları düşünülerek sessiz oda, stres topları ve özel kulaklıklar gibi araçlarla Türkiye'de ilk kez tam bir deneyim yaşatmak üzerine bir çalışma yapılıyor. Engelsiz Atta kapsamında festivale çevrimiçi olarak konuk olacak Kevin Spencer ise engelli çocuklarla sihir çalışmaları yapan, Fulbright uzmanı, ödüllü bir sanatçı. Dünyanın dört bir yanında okullara ve hastanelere giderek özel gereksinimli çocuklar, öğretmenler ve terapistlerle çalışmalar yapan Amerikalı sanatçı, özel performansları ve atölyeleriyle ilk kez Türkiye'de olacak. Etkinlik attafestival. com adresinden ve festivalin sosyal medya hesaplarından takip edilebilir. Kiwi ve Strit Animasyon Filmler: Danimarka'nın en iyi animasyon filmleri arasında gösterilen, Londra ve Toronto Film festivallerinden ödülle dönen 'Kiwi ve Strit' 3-6 yaş arası çocuklar için sözsüz animasyon bir film serisi. Komik ve tüylü küçük yaratıklar Kiwi ve Strit ormanda açık alanda yaşar. Kiwi anlayışlı, dikkatli ve sarıdır, Strit ise yabani ve mor. Neredeyse her şeye yaklaşımları farklıdır ancak hem eğlenceli hem de meraklıdırlar. Birlikte futbol oynarken, bisiklet yarışı yaparken ve gürültücü bir inek bulduklarında çok eğlenirler! Her biri 5 dakika uzunluğunda olan dokuz filme attahygge. com/film/ adresinden erişilebilir. Utzon'n Universe Atölyesi: 'Utzon's Universe' kitabının yazarları Julie Dufour ve Charlotte Carstensen tarafından tasarlanan çevrimiçi atölye, Sydney Opera Evi'nin mimarı Jorn Utzon'un kitabından esinlenerek hazırlandı. Daha önce Sydney Opera Evi için tasarlanan atölye, attahygge seyircisine özel olarak Türkiye'de! Hama Boncukları Atölyesi 50 yılı aşkın bir süredir çocukların hayal gücünü zenginleştiren hama; renkli, silindir şeklinde plastik boncuklardır. Hem yetişkinler hem çocuklar için eğlenceli kullanımları olan boncuklara dair bir atölye bu sene Atta'da. Atölyelere attahygge. com/atolye/ adresinden ücretsiz olarak erişilebilir.


Dünyayı korumayı misyon edinen, yüksek performanslı, bitkisel türevli saç bakım markası Aveda, bu Dünya Ayı'nda, bir kez daha ortaklık içinde olduğu kar amacı gütmeyen yardım kuruluşunu desteklemekten gurur duyuyor: Charity: Water, 2021 yılında da ihtiyacı olan insanlara temiz su sağlamaya çalışıyor. Aveda'nın kurucusu Horst Rechelbacher'ın markanın yıllık düzenlenen Dünya Ayı kampanyasını ilk defa oluşturduğu 1999 yılından bu yana, Aveda, dünya çapında çevresel sorunlar için yaklaşık 65 milyon dolar toplayarak önemli bir etki yarattı. Bu yıl, ortağı olan kar amacı gütmeyen kuruluş Charity: Water ile birlikte Aveda, 2021 Dünya Ayı boyunca Hindistan, Nepal, Madagaskar ve Etiyopya'da ihtiyacı olan insanları korumak ve onlara temiz su sağlamak için 2 milyon dolardan fazla para toplama misyonunu üstleniyor. Aveda'nın çok satan serilerinin Tanışma Setlerinin satışından kar amacı gütmeyen kuruluş Charity: Water'a 5 dolar bağışlayacaktır. Aveda, 2021 Dünya Günü'nde (22 Nisan) ABD'de ve birçok farklı ülkesindeki Aveda mağazaları ve online satışlarının %100'ünü charity: water'a (600.000$'a kadar) bağışlayacak. MoveSpring ile ortaklığında Aveda, Nisan ayı boyunca sanal bir Dünya Ayı RunWalk'a ev sahipliği yapacak. Herkes, gelişmekte olan ülkelerde insanların su kaynaklarına yürüdükleri ortalama mesafe olan 3,7 mil koşmak veya yürümek için kayıt yaptırmaya ve bu etkinliğe katılmaya davet ediliyor. 25 dolarlık giriş ücreti, ihtiyacı olan insanlara temiz su sağlanmasına yardımcı olacak.


Bundan bir hafta önce haberini duyurduğumuz ve ardından Ayşegül Cebenoyan ile üzerine söyleşi yaptığımız Cüneyt Cebenoyan Çocuk ve Sinema Platformu, sinemayla buluşacak çocuklar için müthiş bir motivasyon ve hayal kaynağı; adeta sihirli bir yol... Çocukların dünyalarına çok önemli katkı sağlayacağına şüphemiz yok. Niksar Danişmend Gazi Lisesi'nin o zamanlar bana devasa gelen bodrum katında, 10 Kasım'da Atatürk'ü anmak üzere toplandık. Dersten kaytarsak da sevincimiz kursağımızda kaldı. Bodrum buz gibi soğuk olduğundan suratlar düşük. Sıralar bitiştirilmiş, erkek ve kız öğrenciler ayrışmış. Saygı duruşunda parmaklarımı kıpırdatmayı, ergen aklımla asilik yaptığımı sanıp, İstiklal Marşı okunurken de sadece dudaklarımı hareket ettirirdim. Sonra oturur, her sene aynı protokolle yapılan aynı konuşmaları bıkkınlıkla dinlermiş gibi yapardım. Florasan beyazlığı ve uğultusu soğuğu daha da çekilmez yapsa da, birden kulaklarım dikildi o güz sabahı; pür dikkat dinlemeye başladım. Sanat tarihi hocamız başka bir ölümden öfkeyle bahsediyordu. Bu bir yönetmendi. Filmleri ahlaksız, kendisi de rezil mi rezil bir insan olmasına rağmen gazete ve televizyon kanallarında ondan övgüyle bahsedilmesine çok kızmıştı. Yönetmenin adı Federico Fellini'yi hemen aklıma ne olur ne olmaz diye de avucumun içine tükenmez kalemle yazdım. Kafama koymuştum, araştıracaktım. Eğer onları bu kadar kızdıracak filmler yaptıysa kesinlikle çok sıkı bir adam olmalıydı. Aynı hoca sınıfta, bir derste Musevilerin tıpkı kedi köpek gibi ürediğini fakat Allah'ın hikmetinden ve lanetinden dolayı asla nüfuslarının artmadığını söylemişti. Yaşadığın coğrafya kaderindir sözünü iyi ki çocukluğumda işitmemişim. Çünkü size anlatacağım öyküde bahsedeceğim kız çocuğu kaderine boyun eğmeyi zerre düşünmedi. Anadolu'da küçük bir kasabada bir aşk evliliği sonucu doğdum. Aşk evliliği derken mutlu sonların olduğu türden değildi. Ailem geleneksel aile yapısına da öyle iyi bir örnek değildi işin doğrusu. Daha varlığımdan habersizlerken sorunlar başlayacak, yıllar içinde bana katılacak iki güzel kardeşim de bu talihsiz evlilikten paylarını alacaktı. Tarihin de 1980'ler olduğunu belirtmemde fayda var; genel atmosferi biraz daha belirgin kılacaktır. Evet, Anadolu'nun böyle karanlık bir başka yüzü de var. Bağnazlık ve muhafazakarlık tüm yıkıcılığı ile çocukların minicik beyinlerini hala istila ediyor. Kendini sıkışıp kalmış hisseden, bambaşka hayatları merak eden, becerilerini sınamak isteyen herhangi bir çocuktan biriydim. Ama aile ve okul elbirliğiyle, bize uygun eşler ile yuva kurup çocuk büyüteceğimiz bir sistemde kız çocukları eğer illa ki okuyacaksa hemşire veya öğretmen olmalı- hepimizi hizaya sokmakta son derece kararlıydı. Nasıl mı nefes aldım? Önce okumayı öğrenerek sonrası da biraz şansla. İlçe kütüphane müdiresi olan Tülay yengem bir anda bu kasvetli hayatıma gökkuşağı renklerini getirdi. Kütüphane evimize çok yakındı, oraya ders çalışma bahanesiyle giderdim. Kagir binanın basamaklarından tırmanıp kapıyı açtığımda ahşap döşemeleri gıcırdatmamak için parmak uçlarımda yürür, her zaman oturduğum bitkilere yakın yerin boş olmasını umut ederdim. Kocaman pencerelerden ışık huzmeleri, boy boy saksılardaki bitkilerin yapraklarına düşer, damarlarına bir heybet ve keskinlik katardı. Bir de kocaman kalem traş makinesi vardı hala unutamadığım. Boya kalemlerim de dahil biriktirir, minik hazneye kalemi yerleştirir, kolu çevirir, o mekanizmanın içinde kıvrılan ince talaşları mümkün olduğu kadar birbirinden koparmamaya gayret ederdim. Ve elbette kitaplar... Ders kitabı veya ansiklopedi olmayan kitaplar... Bana hiç hayal edemediğim bir sığınak sundular. Ve bir gün geldi, kütüphanenin başka bir binaya aciliyetle taşınılmasına karar verildi. Yer sıkıntısı çekiliyordu. Sevgili Tülay yengem koliler dolusu kitabı evimize getirdi ve bize emanet etti. Ne hazine! Sanırım 9 yaşındaydım. Jules Verne ile gizemin büyüsüne kapıldım. Ay'a, dünyanın etrafına, merkezine, denizlerin altına seyahat edip maceradan maceraya koşuyordum. Tardis ile zaman yolculuğu yapan zaman lordu Dr. Who ile galaksileri keşfediyordum. Gerekirse Dalekler ile savaşıyor ve kendimi yenilmez bir kahraman gibi hissediyordum. Define adası ile lügatıma korsan ve ne olduğunu anlayamadığım rom kelimesi girdi. Alice'i içten içe kıskanıyor, gülümseyerek bir anda belirip bir anda kaybolan kedi beni huzursuz ediyordu. Uzun Çoraplı Kız Pippinin sadece bir televizyon dizisi olmadığını, kitaptan uyarlandığını öğrendim. Ve kitap kapağında onu görüp tanımak bana bu okuduğum kitaplardaki karakterlerin aslında ete kemiğe bürünmüş arkadaşlarım gibi olabileceğini düşündürdü. Arkadaşlık kurmakta becerikli değildim gerçek hayatta. Ne yapmam veya nasıl davranmam gerektiğini bilemezdim ve gerilirdim. Fakat kitaplardaki arkadaşlarla yapmam gereken bir şey yoktu. Yalnızca okumam yeterliydi. İş Bankası'nın Kumbara dergisini de unutmamalıyım. Ne heyecanla beklerdik kız kardeşimle... Ya kalmazsa diye endişelenirdik! Biraz daha büyüyüp müziğe ilgi duymaya başladıkça Trt3'ü keşfetmem fazla sürmedi. Klasik müziğin verdiği huzuru takip edip, insan sesi olmadan büyük orkestralar ile yapılan güçlü eserlere hayret edip, büyük bestecilerin varlığını öğrendim. Radyo tiyatrosu ise bambaşka bir alemdi. Olacakları görmem için gözlerimi kapatıp sesleri takip etmem yeterliydi. Sinema için 18 yaşımı beklemem gerekliydi ve öyle de yaptım. Zira ilçemizde hizmet veren tek sinema şu meşhur üç film birden gösterimli olandı. The Doors, Beyoğlu sinema şenliği programında sinemada ilk izlediğim filmdi. Salon tamamen kararıp film başlayınca heyecandan bacaklarımı sallamaktan kendimi alamamıştım. Kesinlikle ama kesinlikle televizyonda izlediklerime benzemiyordu. Sevgili Cüneyt ve Ayşegül Cebenoyan gibi insanlara, bu tür projelere destek verecek kurum ve kuruluşlara ihtiyaç duyan çocuklar her zaman var, emin olun. Bir zamanlar kendini ifade etme şansı olmayan bu sessiz kız çocuğu çaresizliğini hatırlayıp dile getirmek ve teşekkür etmek istedi. Hayat denilen serüveni yaşarken katı ve acımasız gerçekliğin cömert kız kardeşi hayal gücünün armağan ettiği kanatlara yeryüzündeki tüm çocukların ihtiyacı var.


Aktivist Avukat Feyza Altun, minik okurları için İnsan Hakları ve Demokrasi Serisi'nin ikincisini kaleme aldı. İnkılap Kitabevi etiketiyle raflarda yerini alan beş kitaplık ikinci seri, Özgür'ün maceralarını anlatırken çocuklara Anayasa, kanun, hak ve hukuk gibi kavramları da eğlenceli bir dille açıklıyor. Hak özgürlükleri konusunda toplumu bilgilendiren ve önemli çalışmalara imza atan aktivist Avukat Feyza Altun, çocukların hakları özelinde bilgilendirmeler yaptığı yeni bir seri kaleme aldı. İnsan Hakları ve Demokrasi Serisinin ikincisinde, ifade özgürlüğünden haksız yasaklara, çevreye saygıdan çocuk haklarına kadar pek çok konu Özgür ve arkadaşlarının gözünden ele alınıyor. Seride Çilek Yiyen Salyangoz, Bozuk Tablet, Gürültü Yapmadan Eğlenebilmek, Kayıp Levha, Sınıfta Temizlik Zamanı adlı beş kitap yer alıyor. Kitapların başrolünde Özgür yer alırken hikayelere, ailesi, arkadaşları ve öğretmenleri de katılıyor. Annesi hakem, babası aşçı olan Özgür bilinçli bir kahraman olarak başına gelen hemen her durumu sorgulayarak minik okurlara haklarını savunma konusunda yol gösterici bir model oluyor. Üstelik bunu yaparken eğlenceyi de ihmal etmiyor. Çizimlerini yetenekli çizer Ege Karadayı'nın yaptığı kitaplar çocuklara renkli bir okuma vaat ediyor.


Timaş Çocuk etiketiyle yakın zamanda yayımlanan Ay'ı Aradığımız Gece bir yolculuk masalı. Çocuklarla, hayvanlarla, geceyle, ormanla, Ay'la dolu büyülü bir hikaye... Hem metni hem de resimleriyle fantastik bir evrende geçen bu çocuk kitabı kapsayıcı eğitim prensiplerine göre kaleme alınmış. Sonu ise sürprizli ve mizah dolu! Kitabın yazarı çok severek takip ettiğim Sevde Tuba Okçu ve bu renkli hayallere çizimleriyle başka bir dünya sunan çizer Rumeysa Abiş ile ortak çalışmalarının tatlı ürünü Ay'ı Aradığımız Geceden yola çıktık, edebiyatın ve çizgilerin yolculuğuna uzandık. Evet, hepsi Timaş Yayınlarından çıktı. Yazın gelişi, yeni kitabın doğuşu hepsi güzel geldi. Çok güzel özetledin ana fikri. Her öykünün gelişi farklı oluyor. Kayıktaki Çocuk kitabında temanın ne olacağını biliyordum ve üzerine gittim hikayenin. Bu kitapta ise öncelikle her şeyi yiyen bir keçi belirdi gözümün önünde. Sonrasında başka hayvanlar ve küçük çocuklar... Birkaç sene evvel deniz kenarında bu öyküye ilişkin küçük küçük notlar almıştım. Kendim de bir yolculuktaydım, hikaye de bir yolculuk hikayesi olarak evrildi. Evet, bunun özel bir nedeni var. Kitap Kapsayıcı Eğitim Prensiplerine göre yazıldı. Bu prensiplere göre şekil alan materyallerde engeli olan bireyler direkt olarak engelleriyle ön plana çıkmıyorlar. Tipik gelişim gösteren bireylerle beraber eşit şekilde hikayede yer alıyorlar. Bu ne demek? Engeli olan hiçbir bireyin engeliyle öyküde var olmaması demek. Minik okurlar Ay'ı Aradığımız Gece öyküsünde yer alan down sendromlu küçük kızın fiziksel farklılığını eğer görebilirlerse ebeveynleriyle bu konuda konuşabilirler, sorular sorabilirler. Kitaptaki resimlere bakan küçük bir çocuğun resimlerde yer alan karakterin down sendromlu olduğunu anlaması biraz zor fakat karaktere baktığında bazı fiziksel nüans farklılıklarını görebilir ve belki de bu farklılıklar sınıfındaki bir arkadaşını hatırlatabilir. Kendi gelişiminden farklı bir şekilde gelişim göstermiş bir çocuğun diğer çocuklarla eşit şekilde hikayede yer alması çocuğu olumlu şekilde etkileyecektir. Kitaba bakan çocuk down sendromlu çocuğun resmini gördüğünde belirgin bir fark görmeyebilir de, dediğiniz gibi küçük dokunuşlar yapıldı. Bu çok mühim bir durum değil. Karakterde gördüğü minik farklılıklar belleğinde yer edebilir ve daha sonra sokakta gördüğü, okulunda gördüğü birisine benzetebilir. Çocukların düşünme evrenini biraz rahat bırakmaya çalıştık çizimlerde. Çocukla ebeveyn okuma yaparken, küçük kızın down sendromlu olduğunu ebeveyn de çocuğuna söyleyebilir... Aileler ve eğitimciler için kitabın arka kapağında bu bilgi yer alıyor. Benim de en çok sevdiğim kitabım Kayıktaki Çocuk olabilir. Türk çocuk edebiyatında mültecilik meselesi üzerine yazılmış ilk resimli çocuk kitapları arasında diyebiliriz bu kitap için. Söylediğin gibi kitabı üç kişi yazdık. Kitabın resimlerini ise Altın Tatlı çizdi. Vonne Hollandalı, Maya ise Japon. Kosta Rika'da Barış Eğitimi üzerine yüksek lisans yaptığım sırada tanıştığım arkadaşlarım kendileri. Bir okul projesi vesilesiyle bu kitap üzerine beraber düşünmeye başladık. O sırada Suriye krizi patlak vermişti. Eğitimciler olarak çocukların eline geçen materyallerde bu konunun işlenmesini çok önemsiyorduk. Ama ne Türkiye'de ne de dünyada bu alanda çok fazla çocuk kitabı bulunuyordu. Kolları sıvadık. Türkiye'de sınıfında mülteci öğrenciler olan birçok öğretmen kitabı edindi ve çok olumlu dönüşler aldık. Hollanda'da ise bir bankanın sosyal sorumlulukla ilgili yaptıkları bir yarışmada jüri onur ödülü aldı. İnsan hakları prensiplerinin kitaplarıma yansıması konusunda titiz davranmaya çalışıyorum. Bunu hem metinde hem de resimlere verdiğim yönergelerde yansıtmaya gayret ediyorum. Çocukların eline geçen materyaller aracılığıyla bu prensiplerin çocuklarımıza küçük yaşlardan itibaren kazandırılması mühim. Tabii bunu yaparken didaktik ögelerden uzak durmak gerekiyor. Çocukların sürekli olarak didaktik metinlere maruz kalmaları okuma zevklerinin gelişimini olumsuz yönde etkileyebilir. Bu sebeple esas olan iyi ve çocuk çağına uygun olacak bir kurgunun yaratılması. Bu kurgununsa insan hakları prensipleriyle örtüşür nitelikte inşa edilmiş olması. Cinsiyetçilik ataerkil gücün egemen olduğu her toplumda baş gösteren bir mesele. Dolayısıyla da her toplumda cinsiyetçilik mevcut. Fakat toplumdan topluma cinsiyetçi yaklaşımlar farklılık gösterebiliyor. Uzun bir dönem ABD'de yaşadım ve bizim toplumumuzda çok şahit olmadığım bazı cinsiyetçi yaklaşımları orada gözlemledim. Dünyanın her yerinde kadın hareketi sayesinde toplumlar çok fazla yol kat etti. Türkiye'de de aynı şekilde, kadın hareketinin gücü yadsınamaz. Ancak son yıllarda kadına yönelik şiddetin ve cinsiyetçi yaklaşımların gözle görülür şekilde arttığını görüyoruz, istatistikler de bunu söylüyor. İnsan hakları prensiplerinin ve de barış eğitimin gücü burada devreye giriyor. Bu prensiplerin güçlü kılındığı toplumlarda cinsiyetçi yaklaşımlar azalacak ve daha az kabul görür hale gelecektir. Eğitim şart deniyor ya hep, evet eğitim şart ama doğru eğitim, barış eğitimi şart. İnsan hakları düsturlarının merkeze alındığı eğitim modeli şart. Kesinlikle öyle. Güçlü ve çok etkili bir araç. Bu sebeple özellikle çocuk edebiyatında toplumsal cinsiyet eşitliğinin güçlü olduğu eserlerin sayısının artması gerekiyor. Hem görseller hem de metin bu anlamda güçlü ve doğru olmalı. Mesela Ay'ı Aradığımız Gece kitabındaki oğlan çocuğu karakteri karanlıktan korkuyor ve anne geyik onu sırtına alıyor, ateş böcekleri geceyi aydınlatıyor. Küçük çocuk rahatlıyor ve huzurla uyuyor. Bu karakteri özellikle erkek çocuğu olarak inşa ettim. Erkek çocuklarının hisleri, duyguları ataerkil gücün kuvvetli olduğu toplumlarda daha fazla görmezden gelinebiliyor. Çocuk kitabı olarak Genç Timaş'ın yayınladığı Son Ayı kitabını okudum. Yetişkinde ise İthaki'nin yayınladığı Cadının Yüreği. Evet, cidden Rumeysa'nın harika çizgileriyle öykü büyüdü, daha da güzel oldu. Editör, yazar ve çizer ilişkisi çok önemli. Sevgili editörüm Tülay Öncü'nün de emeği çok büyük bu kitapta. Uyumlu bir takım çalışması oldu cidden. Metni yazdıktan sonra hem bir sayfa için çizim yönergesi hazırlayıp editörümle paylaştım. Kendisi de bu yönergelere belli eklemeler ve çıkarmalar yaptı. Kendi notlarıyla beraber Rumeysa ile paylaştı ve ortaya Ay'ı Aradığımız Gece çıktı. Ben ajanda kullanımı konusunda çok iyi bir örnek değilim maalesef. Her senenin sonunda büyük bir heyecanla güzel bir ajanda alıyorum ama üç ay bile ajandayı kullanmıyorum diyebilirim. Küçük not defterlerim var. Bu defterlerde hem işlerime dair notlar bulunuyor hem de gün içerisinde aklıma gelen küçük küçük fikirleri not alıyorum. Bazen birisinin söylediği bir cümleyi, bazen anımsadığım ya da gözlemlediğim bir şeyi. Tanıştığımıza çok memnun oldum. Yeni kitaplarına bir an önce kavuşmak dileğiyle, sevgili Tuba! Ben de çok memnun oldum. Güzel soruların ve güzel temennin için çok teşekkür ederim. Kendimi gelenekselci olarak tanımlamayı çok istesem de işlerimi şimdilik dijitalde yapıyorum. Ama ben tam bir geleneksel aşığıyım. Kağıt kalemin verdiği hissiyat benim için çok farklı. Kağıtların, kalemlerin dokuları, boyalar, onlarla oynamak, ellerimde lekeler olması böyle başkasına belki mantıksız gelecek şeyler benim için büyük mutluluk kaynağı. İleride geleneksel tarzda yapmak istediğim birçok projem var. Heyecanla bekliyorum. Dünya çok küçük, instagram çok büyük, sanıyorum ki o yüzden karşılaşamamışız. Hem yaptığım iş nedeniyle hem de sevdiğim için aktif olarak kullanmaya çalışıyorum. Çizimlerimi, kitap projelerimi, defterlerimi ilgisini çeken herkese göstermeyi seviyorum. rumeysabis adıyla bana ve çiçek böcek dolu dünyama ulaşabilirsiniz. Benim için ilham kaynağı doğa. Kapının ardında bizlere ilham olacak o kadar büyük bir dünya var ki, ben bunun kıymetini bilmemiz gerektiğini düşünüyorum. Buna uygun bir yerde yaşamam da sanırım minik bir katkı sağlıyor olabilir. Küçük bir taş, belki bir kelebeğin kanadındaki işlemeler, ya da bir ağaç gövdesinin kabukları, hepsi bizler için birer sanat kaynağı olabiliyor. Bir de resimli kitaplar. Ülkemizde her ne kadar çocuk kitapları adı altında işlense de ben resimli kitaplar her yaş içindiri savunuyorum. Hepsi birbiri ardına açılan ikinci bir dünya benim için. Bir işe başladığımda mutlaka kitaplığımdaki resimli kitapları incelerim. Ben sınırlandırmıyorum fakat bu yönde gelen bazı istekler olmuyor değil. İnsanın kalemini özgürce kullanması çok önemli bence, zamanla bunu aşıp daha esnek şekilde çalışabileceğimizi umut ediyorum. Ajandam yok, olmasını hep çok istiyorum ama tutamıyorum. Günlük işlerim için yanımda taşıdığım küçük bir not defterim var. Onun dışında da birçok eskiz defterim var. Defter tutmak hem pratik yapmak açısından faydalı, hem de gelişime çok katkı sağlıyor. Ben 2015'ten beri defter tutuyorum. Bazen günlük olarak kullanıyorum, bazen aklıma o anda düşen bir fikir oluyor; onu hemen kağıda döküp saklıyorum. Yanımda taşıyorum, gittiğim gördüğüm yerlerde ilgimi çeken şeyler olursa hemen bir şeyler karalıyorum. Bazen özellikle çizim yapmak için dışarı çıkıyorum. Defterlerime elim kolum, en yakın arkadaşım diyebilirim. Çok mümkün. Kitaplarımı dijitalde yapıyorum ama onun öncesinde bir projeye başladığımda kalem kağıt alıp projeyle ilgili eskiz ve karakter çalışmaları yapıyorum, notlar alıyorum. Dağınık bir masam var, her yerden farklı bir iş projesiyle karşılaşmak mümkün. Kedim Zeze ile kedin Mecnun'a sevgilerimizi iletiyoruz. Bir gün pencereleri ormana bakan küçük atölyenizi ziyaret etmeyi çok isteriz. Ben de Mecnun'la birlikte sizleri ağırlamayı çok isterim. Kedin Zeze'ye ve sana çok çok sevgiler. Bu güzel röportaj için teşekkür ederim.


Andres Pascual ile Ecequiel Barricat'ın birlikte yazdığı Ayı, Kaplan, Ejderha, karanlığa gömülmüş bir yerde, mumla aradığı şaşaalı günlerine yeniden dönmek için kendisine miras bırakılan bir ayı, bir kaplan ve bir ejderhayla birlikte hayatını sıfırlama yolculuğuna çıkan terzi Gabriel'in öyküsün anlatıyor. Bu afili ve cümle aleme meydan okuyan alıntı Andres Pascual'la Ecequiel Barricat'ın birlikte yazdığı, Athica Books'tan Didem Demirci Altun'un çevirisiyle yayımlanan Ayı, Kaplan, Ejderha kitabının adım adım kendini aşan karakteri Gabriel'e ait. Böyle dayılanmasının bir nedeni var elbette: Gabriel, güneş bir gezegen tarafından önü kesilip de kararınca, karanlığa mahkum olan Sombria diye bir yerde baba mesleği terzilikle iştigal ediyor. Fakat vaziyet kesat zira zincir mağazalar tüm şehri doldurduğu gibi bu karanlık şehirdeki herkes takım elbise olarak griyi tercih ediyor. Bu yüzden Gabriel, efsane bir terzi olan babasının namını kendi üstünden yürütemez hale geldiği için çok zor günler geçiriyor. Bir gün, sesi soluğu çıkmayan kendi halinde bir adam gelip bir takım elbise ısmarlamak istiyor. Gabriel, usta bir terzi olduğunu göstermek ve mesleğine hakim bir terzi olduğunu ispatlamak için bu durgun adama birkaç öneride bulunuyor. Adam sadece şık bir takım elbise istediğini söylüyor. Anlaştıktan sonra adam Gabriel'e şu tarihte, şurada olmasını söylüyor. Takım elbisenin teslim vakti olduğunu sanan Gabriel bunun nedeni sorduğunda adamdan hiç beklemediği bir cevap alıyor. O, ağzı var dili yok adam, Senin için her şeyi sonsuza kadar değiştirecek bir şeyim var, diyerek gizemli bir şekilde ortadan kayboluyor. Gabriel yaşadığı şeye bir anlam veremese de adamın söylediği günde ve saatte bahsettiği yerde oluyor. Bir kilisede düzenlenen cenaze töreniyle karşılaşan Gabriel, müteveffanın üzerindeki takım elbisenin kendi diktiği elbise olduğunu görünce afallıyor. Durumu açıklamak için orada bulunan ölen adamın asistanı, eski müşterisinin kendisine bir miras bıraktığını söylüyor. Hayli heyecanlanan Gabriel, bir kafesin içinde bir arada bulunan bir ayı, bir kaplan ve bir ejderhadan oluşan mirasla karşılaşınca ufak çaplı bir şok geçiriyor. Asistan patronunun Gabriel'e, Ayıdan kucak, kaplandan pençe ve ejderhadan bir bakış alabildiğiniz zaman bütün hayatınızın gökteki yıldızlar gibi aydınlanabileceği mesajını ilettiğini söylüyor. Bu üç canavarla ne yapacağını bilemese de onları sahiplenmeden edemiyor ve günler geçtikçe de yavaş yavaş bu üçlüye alışıyor. İş artık kafeste bir arada yatmaya geldiğinde ölen adamın dedikleri de Gabriel'in kafasında bir ampul yakıyor ve terzi tüm hayatını baştan aşağı sorgulamaya başlıyor. Bir zamanlar nasıl da dünyanın en iyi kocası ve babası olduğu, ustası babasının zamanında tıkır tıkır işleyen dükkanı gözünün önünden geçerken şimdi kullanılmayan bir depoya tıkılmış bir adamdan başka hiçbir şeye benzemediğini fark ediyor. Bu ani aydınlanma onda bir silkelenme yaratıyor ve önce karısına ve kızına tekrar kavuşmak, sonrasında ise terzi dükkanını babasının zamanındakinden bile daha iyi bir duruma getirmek için ayıyı, kaplanı ve ejderhayı da peşine katarak uzun bir yolculuğa çıkıyor. Yol uzun, yolcu yabancı. Ama durmuyor Gabriel. En iyi kumaşların olduğu çöllere varıyor. Paranın işlemediği, kuş uçmaz kervan geçmez köylerde yerlilerle insanca iletişim kurarak rakamları kifayetsiz bırakıyor. Ve her şeye yeniden başlamak için sırtında ayının kucağı, kaplanın pençesi ve ejderhanın bakışından oluşan kocaman bir heybeyle dönüş yolculuğuna koyuluyor... Gabriel'in yolculuğunda onu tökezleten, yere kapaklatan engellere, onun tekrar ayağa kalkmasına sebep olan kendisinin ve takımının yarattığı mucizelere girmeden konuyu toparlamaya geçiyorum. Ayı, Kaplan, Ejderha, hayatta her şeyin, şu anda, nerede olursak olalım, orada olduğunun ve geçmişe çok takılmadan bu andan başlayarak tüm engelleri sağlam insanlarla aşabilmenin mümkün olduğunu anlatıyor. Bir dost kazanmanın zorluğunu, kazanıldığı zaman da değeri hiçbir şeyle değişilmeyecek bir değer olduğuna vurgu yapıyor. Aslında sıradan ve çok kez karşılaşılan konular olmasına rağmen yazarlar Pascual ve Barricart'ın olay örgüsü sayesinde bu klasik konu tekrara düşmeyen ve okurda merak uyandıran bir romana dönüşüyor. Kitapta tek eğreti duran yer son bölüm. Pascual ve Barricart ikilisi, ayı, kaplan ve ejderha üzerinden felsefe yapıp bununla da kalmayarak okura birtakım öğütlerde bulunuyor. Bu da konuyu kendi kafasında canlandıracak okurun yönünü şaşırtıyor ve kitap boyunca anlatılanlardaki tek doğrunun yazarların Felsefe adlı bu bölümde anlattıklarıyla ilintili olduğu gibi bir izlenim yaratıyor. Kitabı okuyacaklar için tavsiyem, bu bölüme geldiklerinde direkt kapağı kapatmaları. Birbirine bağlı bir ton hikaye anlattıktan sonra doğru burada yatıyor demenin bir anlamı yok!


Ayşe Kulin'in 100'ün üzerinde baskı yapan ve 80'e yakın ülkede yayınlanan en başarılı romanlarından Adı Aylin, şimdi de tiyatro sahnesinde seyirciyle buluşmaya hazırlanıyor. Ayşe Kulin'in tartışmasız en başarılı eserleri arasında yer alan; Amerikan Ordusu'ndan barış nişanına sahip bir psikiyatrist olan Aylin Devrimel Radomisli Cates'in gerçek hayat hikayesi ve sır perdesi hala aralanmayan ölümünü anlatan Adı Aylin, To Be House Of Production yapımcılığı ile tiyatro sahnesine taşınıyor. Hikayesi ile buluştuğu herkesi etkileyen esere adını veren Aylin karakterine başarılı oyuncu Tuba Ünsal hayat verirken; oyunun kadrosunda Aylin Aslım, Özgürcan Çevik, Selen Domaç, Ece Yüksel, Hande Subaşı, Ali Yoğurtçuoğlu, Gökçen Gökçebağ, Korhan Başaran, Kağan Uluca ve Sedat Can Güvenç gibi tecrübeli isimler yer alıyor. Yönetmen koltuğunda Doğu Yaşar Akal'ın oturduğu ve oyunculara sahnede 12 kişilik bir dans ekibinin de eşlik edeceği Adı Aylinde, ekibin dans koreografisinin altında, eserin oyuncu kadrosunda da yer alan New York'un ünlü koreografı ve Company RAu'nun artistik direktörü Korhan Başaran'ın imzası bulunuyor. Sahnede kullanılan dijital perdenin, uluslararası alandaki başarılarıyla da dikkat çeken sanatçı Seçkin Pirim tarafından tasarlandığı Adı Aylinde, seyirciler salona adım attığı andan itibaren Aylin'in dünyasının farkını hissetme imkanı bulacak. Ünlü caz sanatçısı İlhan Erşahin ve Barcelona'da yaşayan başarılı müzik grubu Oceanvs Orientalis'in Antalya'nın Kaş ilçesindeki antik kentte kurulan özel bir stüdyoda canlı olarak kaydettiği müzikler, seyirciye görselliğin yanı sıra kulağa da hitap eden unutulmayacak bir deneyim vaat ediyor. Ayşe Kulin'in yanı sıra Kalben, Göksel, Aylin Aslım tarafından kaleme alınan şarkı sözlerinin yine Aylin Aslım, Göksel gibi farklı müzik tarzlarında kendini ispatlamış isimlerin seslendireceği şarkılar da Aylin'in dünyasının fonundan seyirciye seslenecek. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın 2020/2021 sezonunda desteklediği oyunlar listesinde yer alan, SM Production yatırımcı ortaklığı, Banu Atça'nın yürütücü yapımcılığı ve Turkcell'in iletişim sponsorluğunda hayata geçirilen Adı Aylin, 16 Şubat Çarşamba akşamı Zorlu PSM'de sanatseverlerle buluşturacak. Prenseslikten donanmaya uzanan Aylin Devrimel Radomisli Cates'in gerçek hayat hikayesini anlatan Adı Aylin oyununun biletlerine, www. passo. com. tr üzerinden ulaşabilirsiniz.


Bundan dört yıl önce Sek'iz albümü çıktığı zaman bir araya gelmiştik. Ben söyleşi öncesi geçmişe sarmış, tüm şarkılarını tek nefeste dinleyip ilk gençliğimi yad etmiştim, bir hevesle! Ayşegül Aldinç, bu defa yeni bir albümle değil ama hiç eskimeyen ve müzik kariyerindeki en önemli o ilk albümle çıkageldi! Çok değerli müzisyenlerin emek verdiği... Ve Ayşegül Aldinç albümünü yıllar sonra şimdi yeniden dinlerken Ayşegül Aldinç kendi mecrama, Ajandakolik'e konuk oldu. Realistik yanı ise; Vay canına bi' ilk albüm olarak ne de şahaneymiş duygusunu veriyor olması. Onca müthiş müzik insanıyla bir araya gelip böyle bir albüm çıkarmanın kanı, teri, gözyaşları... Ve tabii bu albümü hasretle bekleyen işten anlayan bu güzelim şarkılarla hatırası olan müzikseverlerin heyacanı ve coşkusuyla dolu bir şimdi. ... Ve Ayşegül Aldinç albümümün yeniden basımıyla ilgili uzun zamandır uğraşmaktaydık. Bilgiye bulguya ulaşmak zaman aldı. Şahsen baş vurunca kolaylaştı. Her şey zamanını bekliyor. Doğru bir zamanda çıktığını düşünüyorum. Bir albüm içinde herkes kendi şarkısını seçer. Ben de öyleydim, öyleyim. Bu da işin müzikseverdeki emek yanı. Bir de kliplendirip dinleyiciye sunmak var ki buna şık bi servis tabağında sunmak da diyebiliriz. Bu genellikle albümde öne çıkması istenilen şarkılar için yapılır, yıllardır. Ve bu, bir anlamda o cangıl'ın içinde Onları bırak bana bak, bu şarkıya bak demek! Pop müzikseveri hazıra kondurmak yani. Asıl değerli olan ise kenarda kalmış izlenimi veren o kaliteli şarkıların müziksever tarafından keşfedilip söz konusu edilmesi. Onun keyfi bambaşka. Bayrağı önde taşıyan şarkılardan ziyade bana işte bu kenarda köşede kalmış şarkıların arasından Şu şarkınızın yeri ayrı dendiğinde çok mutlu oluyorum. Her birine hayran olduğum birbirinden değerli müzik insanlarıyla tanışıp sonradan yıllarca sürecek dostluklara uzanmak o yıllarda hayallerin ötesindeydi. Ne mutlu ki bu gerçekleşti. Aramızda olmayan çok sevdiklerimin ruhları sevinçle dolsun. Onlar, nesillerin ruhlarına, kalplerine, öğreten yanlarıyla da akıllarına dokunup uçup gittiler. Unutulmaları mümkün olmayacaktır. Emeğin içinde inanç ve yapılan işe güven varsa o iş uzun ömürlü oluyor. Bunları yapan kişi de kalıcı oluyor elbette... Barış Manço bana The Singer not the song demişti bi gün. Şarkıcının da şarkıları kadar önemli, değerli ve tabii değerbilir olması esasına dayalı olsa gerek diye düşünmüştüm bu söz üzerine. Hala düşünüyorum; bu yüzden hala varım. Aysel Gürel ve Özkan Uğur'un Bir Kızşarkısını yıllar sonra yeniden hatırlamak pek keyifli. Bir Kız adeta bir roman kahramanı sanki. Aysel hep hikayeli ve resimli şarkılar yazardı. Dinlediğinizde gözünüzde resmi de rengi de belirirdi. Bir Kız da böyle bi şarkıdır. Özkan'ın dinamizmiyle, Garo'nun ritmiyle güzel örtüşen funky bir şarkıdır. Çok severim. Ah ne zor soru! Her devrin duygusu ayrı. Duygumu katmadan olmaz. Ruhunu hissettirmeden. Cevap sorunun içinde. Doğru tespit. Duygular, ruh... Zamanın daha yavaş aktığı yıllardı. Kafa karışıklıklarımız daha azdı. Teknoloji, çağa hız kazandırınca konsantrasyonlar, duygular şekil değiştirdi. Bu yüzdendir genel anlamda o yılların büyüsü. Teşekkür ederim. Böyle iyi özellikler dezavantaj olur mu? İnsani özellikleri kişiyi hayata taşır ve devamlılığını sağlar. Konumuz şarkılar üzerine olduğundan örneği ona uygun ve kendi bakış açımdan vermek durumundayım. Herhangi bir sanatçıyı önce insani özelliklerine bakıp değerlendirme yaklaşımımdan vazgeçeceğimi sanmıyorum. Bu hep böyle oldu. Hayatıma dokunanlara güzel izler bıraktıkları için çok ama çok teşekkür ederim. Aramızdan ayrılan değerlilerin, sevgililerin ise ruhları gani gani şad olsun. Karantina, mecburiyetten dışarı çıkmalar haricinde devam ediyor bizim evde. Anneciğimi yanıma aldım. Onunla takılıyoruz. Gayet de mutluyuz. Yemekler yapıyorum, güzel güzel bakıyorum anneme. Evde yürüme bandım ve spor aletlerim var. Onlardan yararlanma ve düzenli beslenmeyle şaşılacak şey ama hiç kilo da almadım.


Geçtiğimiz günlerde Sarı Balonun Yolculuğu isimli yeni çocuk kitabının tanıtımını yapan yazar, eğitmen Ayşegül Dede ile bir araya geldik bu defa. Metin olmadan sadece resimlerle çocuklara aktarılan hikayelerin önemi üzerine bir söyleşi oldu bu. Çünkü Dede'nin yeni kitabı, diğerlerinin aksine bir sessiz kitap. Türkiye'de sessiz kitapların yeterince ilgi görmediğini ve hatta ailelerin sessiz kitaptan korktuğunu ve çocukları için almaya çekindiğini konuştuk. Sarı balonun yolcuğuna çıkarken aslında sessiz kitapların peşinden gittik ve ortaya böyle bir söyleşi çıktı. Anne olduğumdan beri sessiz kitaplarla daha bir haşır neşirim. Tamam işim gereği bu türün kitaplarını da inceleyip yazıyorum ama Helen için aldığım ve yayınevleri tarafından bana gönderilen kitapların sayfalarını çevirirken şimdi daha bir merak ve keşif duygusuyla okuyorum. Evet okuyorum çünkü içinde herhangi bir yazı olmayan bu kitapları da zengin görselleriyle okumak ve çocuklara aktarmak mümkün. Hayal gücünün sınırsızlığı ve hikaye anlatmanın duygusu ile çok zengin bir tür, sessiz kitap. Sarı Balonun Yolculuğu ise son okuduklarımdan. Yazarı Ayşegül Dede de sessiz kitap üzerine uzun zamandan beri çalışan bir yazar ve eğitmen. Çocuklar için yazmak işimin bir parçası. 20 yıldır öğretmenlik yapıyorum. Özellikle okul öncesi ve ilkokul çocukları ile çalışıyorum. Onları izlemek, gözlemlemek, dinlemek ilham verici... Çocuklar için hikayeler uydurmayı, onlarla anılar paylaşmayı, onlara masallar anlatmayı hep çok sevdim. Çocuklara içerik üretmek bana yaşadığımı hissettiriyor. Yazmak, çizmek, anlatmak, oynamak hepsi yapbozun parçaları. Sessiz kitap kurgulamak için zihninizde imajlar oluşması gerekiyor. Sonra bu imajları hikaye haritasına aktarıyorsunuz. Her sayfada ne gördüğünüzü tek tek yazıyorsunuz. Çizere çok detaylı, sayfa sayfa hazırlanmış bir açıklama metni hazırlıyorsunuz. Kurgunun yazı olmadan görsellerle akabilmesi detaylarda gizli. Her sayfada görsellerin çok dikkatlice yerleştirilmesi lazım. Hem kurguyu hem duyguyu okuyucuya aktarabilmek büyük bir takım işi. Yazılı kitaplardan daha zor olduğunu söyleyebilirim. Hayatın kargaşasında kendimizi bile ihmal eder olduk. Etrafımızda akan hayatın hızını ekranlardan takip ediyoruz. Halbuki insan hep mutluluk arayışı içinde. Mutluluk ise detaylarda ve küçük şeylerde gizli. Sakinlemek, anda kalabilmek hatta bazen durmak gerek. Buna ihtiyacımız var. Çocuklar doğaları gereği bunu yetişkinlerden daha iyi yapabiliyorlar. Ama elbette büyüdükçe işler değişiyor. Hiç büyümeyen çocuklar lazım. İçimizde bir yerde o çocuğu koruyabilmemiz lazım. Aynen bir balonu tutar gibi çok çekmeden ama elimizden de kaçırmadan. Çocukluğumuzu korumak gerek. Yoksa bu koca dünyada kaybolacağız. Sarı balon dediğiniz gibi hayatı temsil ediyor. Eğer görmezsek, eğer yakalamazsak avuçlarımızın arasından kaçıp gidecek. Sarı balon hayattaki bizi mutlu edecek küçük şeyleri de temsil ediyor. Bir yerlere yetişmek için acele acele yolda giderken burnumuza gelen yasemin kokusunu kaçırmamak gerek, başımızı çevirip o yaseminleri bulmalı ve yüzümüzün gülümsemesine zaman ayırmalıyız. Sarı balon hayattaki küçük şeyler ile mutlu olmayı da hatırlatıyor bize. Sarı balon akıp giden zamanı da temsil ediyor. Hayattaki en değerli şey zaman... Bir balonu elimizden kaçırmak ve bulutlara doğru süzülürken tekrar onu tutamayacağımızın hüznü gibi kaçırdığımız zamanlar da hüzün veriyor. Ben 20 yıldır sessiz kitaplar üzerine çalışıyorum. İyi bir sessiz kitap koleksiyoneriyim. Sessiz kitapların her sınıfa girmesi gereken eğitim materyalleri olduğuna inanıyorum. Son 12 yıldır Sessiz kitapların sesi olun diyerek öğretmen eğitimleri düzenliyorum. Ayrıca 28 tane sessiz kitaptan oluşan bir erken çocukluk dil gelişim setim var. Her bir sessiz kitap için onlarca ders planı hazırladı ekip arkadaşlarım. Tabii bunlar okul seti, raf satışı yok. Türkiye'de sessiz kitap rafta değerini bulamıyor. Aileler sessiz kitaplardan korkuyor. Onlarla ne yapacağını bilemiyor. Timaş ekibi, sessiz kitapların misyonuna inanarak yayınları arasında yer verdi. Bu çok değerli bir anlayış. Onlara buradan destekleri için teşekkür ediyorum. Sara gerçekten çok yetenekli bir illüstratör. Onu editörüm Sevde Tuğba buldu. Sessiz kitapta doğru illüstratör seçimi işin en zor ve en önemli kısmı. Hikayenin duygusunu verebilmek işin püf noktası. Kendisi İran'lı olduğu için ortak dilimiz ingilizceydi. Ancak dilden daha önemli olan şey bizde ki duygunun ona geçmesi. İşte bu duygu iletişimi aramızda kuvvetli oldu. Kitabın başarısı bu duygu iletişiminden kaynaklı. Sessiz kitabın kim için olduğu konusu netleşmiyor insanların kafasında. Kimse üstüne alınmıyor. Anne babalar metin olmayan bir kitabı çocuğa nasıl anlatacağını bilemiyor. İlkokul ve daha büyük çocuklar, yazısı olmayan bu kitapları bebekler için diye düşünüyor. Öncelikle görsel okuma üzerine farkındalık oluşmalı. Okur yazarlık öncesi en önemli adımlardan biri görsel okumadır. Görselleri fark etme, anlama, anlatma ve yorumlama... Yaratıcı yazarlık da yine aynı adımlarla ilerler. Ezberci bir eğitim sistemi içinde yer bulamayan sessiz kitaplara en çok öğretmenler sahip çıkabilir. Toplumsal bir algıyı ancak öğretmenler yıkabilir. Sessiz kitapların eğitim materyali olarak sınıflarda bulunması gerekli. Ancak bu şekilde evlere girmeleri kolaylaşacak. Sessiz kitapların nasıl kullanılacağı ile ilgili bu röportaj gibi pek çok farklı mecrada yayın yapmak ve paylaşmak gerek. Çocuklarla felsefe son yıllarda çok duyduğumuz, özel okulların kendini ayrıştırmak için öne çıkardığı, yatırım yaptığı bir alan. Peki felsefe nedir? Çocukla felsefe nasıl yapılır? Sessiz kitaplar işte zihin açan egzersiz kitapları. Düşündüren, hayal kurduran, dil gelişimini destekleyen egzersiz fırsatı sunuyor okuyucusuna. Benim her yıl bir kutsal ajandam olur. Hepsini de saklarım. İşim çok yoğun, bu sebeple sürekli not aldığım, yanımdan ayırmadığım asistanımdır ajandam. Bilgisayar kullanmıyorum. Eski usul defter kalem insanıyım. Elbette! 2021 İBB Kültür İşler Daire Başkanlığı en yaratıcı Çocuk Sahne etkinliği seçilen ve İBB çocuk tiyatroları tarafından yılın yaratıcı çocuk içeriği onur ödülüne layık görülen Horozumu Kaçırdılar isimli türkülü masal dinletisini Timaş ile birlikte ilkokul kitabı olarak hazırlıyoruz. Somut olmayan kültürel mirasımız tekerlemelerin, türkülerin ve masalların bir arada olduğu, dinleyeni içine sürükleyen bir performans. Türkiye'de Mesam'a kayıtlı ikinci en çok türkü derleyen TRT Türk halk müziği ses sanatçısı Rüstem Avcı ile sergilediğimiz bu sahne performansı önümüzdeki sene raflarda yerini alacak. Hikayelerle çocukla iletişimin püf noktalarını konuşuyoruz. Dijitalde çocuklara öğretmenlik yapmaya çalışırken hayatımızı kolaylaştıracak iletişim tekniklerini anlatıyorum. Teoriden çok pratik uygulamalar içerdiği için aynı eğitime tekrar tekrar giren katılımcıları görmek beni gerçekten çok mutlu ediyor. Hem öğretmenlere hem de ebeveynlere yönelik düzenlenen online ve yüz yüze eğitimleri Elda Sanat Atölyesi platformu üzerinden takip edebilirler. 2012'de kurduğun Kidsnook Masal Akademisi'nden de bahsedelim isterim. Kidsnook bir öğretmen akademisi. Hikaye anlatıcılığı ve sessiz kitaplar üzerine kurulmuş özgün bir müfredatı var. Okul işbirlikleri ile büyümeye devam ediyor. Yurt dışından Yunanistan, Rusya ve Zanzibar'da okullarda da müfredat uygulanmaya başladı. Bu bizi inanılmaz heyecanlandırıyor. Dünya dijital çocukları konuşuyor. Yapay zeka insan iş gücünün yerini alıyor. Kendini iyi ifade edebilen ve kendi hikayesini anlatabilen çocuklar gelecekte fark yaratanlar olacak. Bunun için gayret ediyor ve çabalıyoruz. Kumkurdu serisi bence tam bir yaz tatili serisi. Okul öncesi çocuklara da ebeveynleri okumalı. Adımın Ayşegül olma sebebi, Türkiye'de Ayşegül, orijinal adı Martine olarak bilinen çocuk kitabıdır. Tüm serisi eksizsiz vardı. Marcel Marlier'in mükemmel çizimlerini inceleyerek ve kitapların içinde kaybolarak geçti çocukluğum. Kendimi hep bir masal kahramanı olarak gördüm. Sanırım hala da öyleyim.


Dün Edirne'deydiler, bugün Tekirdağ'da... Önümüzdeki hafta da İstanbul'da Zorlu PSM'de sahne alacaklar. Tüm Türkiye'yi karış karış gezen bir turneyle olabildiğince çok tiyatro seyircisine ulaşmayı başaran İki Kişilik Hırgür oyununun iki başrolü, aynı zamanda ekranların çok sevilen oyuncuları Ayşenil Şamlıoğlu ve Reha Özcan, Ajandakolik'te konuğum. Programları oldukça yoğun! Bir bakmışsınız bir gün İç Anadolu'dalar, bir bakmışsınız diğer bir gün Marmara'da... İki arada bir derede onları yakaladım ve birlikte rol aldıkları İki Kişilik Hırgür oyunundan yola çıkarak absürd tiyatronun içine dalıp savaştan, yalnızlıktan, iletişimsizlikten bahsedip tiyatro geçmişlerine uzandım. Genco Erkal'ın yargılanmasından, kültür politikası eksiğimizden hatta Ferhunde Hanımlar'dan ve o günlerden bu güne yaşadığımız toplumsal ve sanatsal değişimden bahsettik. Konuşacak konular bitmezdi elbet ama bir yerde noktayı koyduk. Reha Özcan: Oyunun Ankara'da prömiyer yapmasının sebebi yapımcının tercihiydi. Ankara'da Çayyolu'nda Cüneyt Gökçer Sahnesi'nde oynadık ilk. Ve dediğin gibi Türkiye'nin her tarafında oynamaya devam ediyoruz. Turne süreci de oldukça keyifli geçiyor. Göç yolda düzülür diye bir laf vardır. Biz de oyunda kendimizi her geçen gün geliştiriyoruz. Çünkü tiyatro oyunları seyirciyle gelişir, kendine gelir, kendini bulur ve bir süre sonra da artık maharetlerini seyirciye tamamiyle sunar. Ayşenil Şamlıoğlu: Ankara, çok değerli ve rafine tiyatro seyircisine sahip bir kent. Ayrıca dekor gerçekten büyük bir dekor ve her sahneye sığmıyor. İstanbul'da prömiyer yapmayı düşündüğümüz dönemde bu dekorla oynayabileceğimiz salonlar kiralanmış durumdaydı. O nedenle önce Ankara'da başladık. İstanbul'da da oynamayı sürdürüyoruz. Pandemi döneminde sahnede olmak nasıl? Oyuna katılım az olur gibi endişeleriniz oldu mu, gerçi iki başrol de seyirci için epey cezbedici. Ayşenil Şamlıoğlu: Böyle bir endişeyi açıkçası ben duymadım çünkü pandemi sürecinde insanlar o kadar çok bunaldı ki restoranların ya da kafelerin giderek dolma hızını ve bazı oyunların ne kadar yoğun seyirciyle perde açtığını gördüğümde böyle bir endişe yaşamadım. Ama tabii iki kişilik bir oyun ve Ionesco'nunki gibi zorlu ve absürd bir metinle bu yolculuğa çıkmak başta yönetmenimiz Işıl Kasapoğlu ve prodüksiyon şirketimiz Elf Yapım olmak üzere hepimiz için risk demeyelim de ne diyelim onun adına, bir meydan okumaydı. Reha Özcan: Pandemi hepimizi endişeye sürükledi fakat bazen bazı sorumlulukları almanız gerekir. Bunlar çok zordur. Evet daha az seyirci beklentilerimiz oluyor zaman zaman ama çok şükür bugüne kadar yaptıklarımız sanırım seyirciyi salonlara getirmek için yeterli oluyor. Şu ana kadar hiç öyle seyirci sorunu yaşamadık. Ayşenil'in de dediği gibi insanlar evde sıkıldılar bu dönemde. Yeniden hayata bakmak istiyorlar ve hayata karışabilecekleri en iyi yerler sanat mecraları. Reha Özcan: Evet, bizler kimiz? Bizler siziz, izleyenleriz aslında. Hayatımız içerisinde hayatı yönlendirenlere, hayata kader biçenlere karşı o kadar duyarsız ve etkenlere karşı o kadar edilgen kalıyoruz ki istemediğimiz bir hayatın içinde sadece nefes almaya çalışıyoruz. Bütün çıkış kaynağı bu. Absürd tiyatronun en önemli unsurlarından bir tanesi de zaten insanların iletişimsizliğidir. Ayşenil Şamlıoğlu: Aslındaki dışarıdaki savaştan sakınmaya çalışıp kendi kabuğuna çekilerek bütün bunlardan kurtulabileceğini zanneden bir çiftin öyküsü bu. Tıpkı çift gibi dünyada her türlü karanlık, sorunlu süreçlerde kendini bir kozaya ya da güvenli bir mekana, en çok da o mekanlar evlerimiz oluyor, kapatarak ve dış dünyayla fazla temas kurmayarak kendini koruma altına aldığını zanneden bir sürü insan vardır. Hele hele savaş sonrası dönemde, absürd tiyatronun varoluşu düşünüldüğünde elbette o süreci yaşayan toplumun dışavurumu da bu oyunda olduğu gibi gerçekleşiyor. Aslında dışarıdaki savaştan ne kadar kaçınmaya çalışırlarsa çalışsınlar o savaşın iliklerine kadar sızmasının sonucu oluyor, evin içindeki ya da kapandıkları mekandaki o hırgür, o iki kişilik savaş. Bu bir anlamda dışarıdaki savaşın minimal ölçüdeki bir tekrarından ibaret. Reha Özcan: Bilmiyorum en büyük sebep bu mu ama hepimizin bildiği gibi insanlar yalnız doğarlar bir sürü etmene rağmen ve yalnız ölürler. Hayat da çok kalabalık bir yalnızlıktır. Reha Özcan: Daha önce Gergedanlar ve Kel Şarkıcıda oynadım. İki Kişilik Hırgürde daha önce devlet tiyatrosunda oynadım ama çok kısa bir süreydi. Absürd tiyatro birçok şeyi içine alır. Bugüne kadar yapılmış olan ekollerin hepsini barındırır yani Stanislavski de vardır, grotesk de vardır, Brechtiyen bir tavır, epik vardır. Dramatik bir Çehovyen ve Meyerhold tavır da vardır. Bir sürü ekolü, hepsini uygulayabileceğiniz eşsiz bir alandır. Ionesco'nun en önemli sözlerinden biri de şu Hayat, hepimiz için büyük bir cehalettir. Ve biz cahile karşı değiliz. Kendi cehaletimizi iyileştirmekle sorumluyuz. Cahilliği kabul etmek insanlık suçudur der. Ayşenil Şamlıoğlu: Tabii ki absürd metinlerin oynanışı daha başka. Hem dibine kadar rolün içinde hem de dışında olmalısınız. Çünkü bu göstermeci üslupta yalnızca tiyatronun yazımında dramaturjiye karşı gelmekle, yaşamı saçma bulmakla kalmıyor aynı zamanda replikleri parçalıyor, anlamı parçalıyor, anlamın arasına alt anlamlar yerleştiriyor. Bu üslubun içerisinde sizin de oyuncu olarak göstermeci bir üslupta oynama zorunluluğunuz beliriyor. Ama göstermeci üslupta oynamak demek mış gibi yapmak demek değil. Büyük bir süratle bir duygudan diğerine seri sıçramalar yaparak sizin de parçalanıp bölünüp dağıldığınız bir oyunculuk sergilemeniz gerekiyor. Reha Özcan: Sahnede yapılanın uyumsuz veya saçma olması değil, hayatın saçmalığının yansımasıdır. Kelimelerin yetmediği yerde başlar. İnsanların kendi cümleleri içinde bir dünya araması sırasında da vücut bulur. O yüzden de büyük bir sanat akımıdır. Sadece Ionesco için değil, Birinci ve İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ortaya çıkan yeni akımların hepsi yaşamaya devam ediyor. Aslında şu andaki barış dönemi, o savaş döneminin enkazının getirdikleriyle hala süren gizli bir savaş. Ayşenil Şamlıoğlu: Dünyanın her köşesinde bir savaş bitiyor, diğeri başlıyor. Birebir silahla savaşmasanız bile ekonomik savaşın ortasına düşüyorsunuz. Yani bu oyunların yazıldığı yılların nedenselliği ortadan kalkabilmiş değil. O zaman da gündemde kalmaya, oynanmaya ve karşılık bulmaya devam ediyor. Reha Özcan: Elbette çünkü Antik Yunan'dan beri katarsis çeşitli şekillerde seyirciyi aktive etti ve günümüzde de teknolojinin gelişim süreciyle birlikte işte üç boyutlu, beş boyutlu bir sürü görseli takip ettiğimiz yerde seyircinin üçüncü boyuttan hikayeleri kendi kafasında oluşturup kendine bir dünya kurabilmesi için onlara zaman vermek gerekiyor. Ve absürd tiyatro bunu sağlıyor. Başka bir akıma evrilene kadar da biteceğini düşünmüyorum. Ayşenil Şamlıoğlu: Mizah önemli araçlardan bir tanesi ancak benim için absürdün, groteskin ve trajikomiğin yani kara komedyanın güldürüsü bu anlamda düşünmeye ve farkındalığını artırmaya yöneltendir. Bu tarzdaki komedinin, bir farsın ya da bir bulvar komedisinin gevrek kahkahasıyla karşılaştırılabilecek bir gülmece olmaması gerekiyor. O zaman zaten hedefini vuruyor. Reha Özcan: Sonuçta bir rejisörün kafasından çıkan bir yorumdur, tiyatro oyunları. Yazarlar yazar ve o bir köşede beklerken bir yazar o oyuna aşık olur ve onunla yolculuk yapar. Onların oyuncularını bulur. Uygulatıcıları ve uygulayacıları vardır. Biz genellikle yönetmenin uygulayıcısıyız aslında. Ama oyunculuk uygulatıcılığı da beraberinde getirir. Defalarca birlikte çalıştığım sevgili annen, kostüm tasarımcısı Nalan ve dekor tasarımcısı Hakan ile beraber bütün bunlar yönetmenin anlatmak istediği şeylere hizmet ediyor. Bütün o etmenler; dekor, kostüm, aksesuar, ışık ve diğer efektlerin hepsi oyuncunun sahne üzerinde rolün anlatmak istediğine hizmet etmesi için var ve bu oyunda bunların fazlasıyla nasiplendiğimiz anlarını görüyoruz zaten. Ayşenil Şamlıoğlu: Ben bir biyografide oynamak istemem çünkü tiyatro anlayışımla çelişiyor. Ben göstermeci üslubu çok seven bir oyuncuyum, yönetmenim. Dolayısıyla biyografi oynamak için benzetmeci tiyatro yapmak gerekir ki ben o suda kendimi mutlu hissetmiyorum. Reha Özcan: Aslında hayatın içinde bir sürü yol ayrımına uğramış insanı oynadım. Goethe'yi oynadım, (Güneş Batarken Bile Büyük, 2014) Fransız Devrimi'nden, Birinci Dünya Savaşı'na girerken Osmanlı'dan bir sürü insanı oynadım. Reha Özcan Kumpanyası'nı kurarken bu ülkenin yetiştirmiş olduğu, bu toprakların büyük sanatçılarını mutlaka dünyayla tanıştırmam gerekiyor dedim. Orhan Veli ile başladık. Peşinden yine Murathan Mungan'ın başka bir eserini oynamak istiyorum. Neyzen Tevfik, Sakallı Celal, Halikarnas Balıkçısı yapmak istiyorum ama mesela Vincent Van Gogh'un kardeşine yazdığı Theo'ya Mektupların oyunu var elimde. Bir gün onu da sahnelemek istiyorum. Çünkü sanatsal işler yapan insanların sınırları yoktur. Bütün dünyada farklı yorumlanırlar, farklı algılanabilirler ve o topraklarda da yaşamaya devam ederler diye düşünüyorum. Bu yolculuklarım devam edecek. Ayşenil Şamlıoğlu: Hayallerimin rolünü aslında oynadım. Geyikler ve Lanetler'de Cudana rolü. Yazılışını bildiğim, nasıl yazıldığını takip ettiğim bir metindi. Ben o yıllarda ODTÜ'de Mimarlık okuyordum. Murathan da çok yakın arkadaşımdı zaten. Karşılıklı evlerde oturuyorduk. O rolü bana tarif etmesi, role dair ilk notları okuyuşum bunları hiç unutamam. Ve bütün bunların üstüne Türkiye'de iki defa sahnelendi oyun. Ve her ikisinde de bu rolü benim oynamış olmam meslek hayatımdaki en büyük heyecanım ve sevincimdir. Ayşenil Şamlıoğlu: Çünkü Ferhunde Hanımlar, son derece büyük bir akıcılıkla, o güne kadar görülmemiş bir ritimle oynanmakta olan, ona göre bir rejisi olan, arkası yarın olarak devreye giren ve gerçekten hayatımızın içinden, mutlaka sağımızda solumuzda bir şekilde denk geleceğimiz karakterleri bünyesinde barındıran bir diziydi. Ve o kadar sıcacıktı ki... Ankara Devlet Tiyatrosu'nda çalışan oyuncular olarak birbirimizi o kadar iyi tanıyorduk ki bunun meyvelerini topladık diyebilirim. Benim için de en unutulmaz Ferhunde Hanımlar'dır. Ayşenil Şamlıoğlu: Ne yazık ki çok daha yoğun sanatsal etkinlikler ve yoğun izleyici kitlemiz varken son yıllarda bir kayba uğradığımız tartışılmaz. Elbette televizyonda, sinemada çok büyük ataklar gerçekleşti. Televizyonda yapılan işler yurt dışında dünyanın dört bir yanına yayıldı. Festival filmleri gündeme geldi. Ama tiyatrolarda, parlak özel tiyatrolar haricinde ciddi bir erozyon izlemekteyim. Kültür Bakanlığı'nın belediye meclislerinin yani devletin bir kültür politikasının olması lazım. Bizim bir kültür politikası açığımız var. Kesinlikle özel tiyatroların hiçbir şeyi yapılamasa vergiden ya muaf tutulması gerekir ya da tüm bu tiyatrolar düşük vergi ödemeliler. Oysa ki şu anda bir eğlence mekanıymış gibi yüksek bir vergi ödüyorlar ve kazançları hiç de öyle iyi değil. Sinema nasıl destekleniyorsa tiyatronun çok büyük devlet desteğine ihtiyacı var. Bunlar olmayınca ne yazık ki gücünüz bir yere kadar yetiyor ve istediğinizi üretemez hale geliyorsunuz. Reha Özcan: Geldiğimiz nokta açısından bazı sıkıntılarımız var. Baskıcı sistemlerde sanat hortlar ve değişir, dönüşür. Hep savaş ya da yokluk ya da büyük salgın hastalıkların sonucunda sanatsal dökümanlar ortaya çıkar. Şu an bütün dünyada evet baskıcı bir durum var ama bu baskıcı rejimler, tiyatro sahnesini şenlendirirdi. Fakat şimdi alternatifler çoğaldı. Özellikle teknolojinin evimize, yatağımıza kadar soktuğu alanlar tabii ki seyircinin tiyatro sahnesine gelmesini biraz engelliyor. İşte o yüzden bizim daha çok çalışmamız, yaşamla daha fazla barışmamız ve daha özgün düşünceler bulmamız gerekiyor. Bu geçiş sürecinde bu işin üreticilerinin bir dakika bile duracak zamanları yok. Ayşenil Şamlıoğlu: Olacak şey değil! Sadece Genco Erkal'ın değil demokratik bir düzlemde her bireyin düşüncelerini özgürce ifade etmesi gerekir. Madem ki demokratik bir ülkede yaşadığımızı söylüyoruz hele hele Genco Erkal'a böyle okların yönelmesi bu yaşında mahkeme salonlarına sürüklenmesi benim kabulleneceğim hatta daha ileri gideyim affedilmez bulduğum bir şey. Reha Özcan: Açıkçası politik bir kimlikle var olmak için söylemiyorum söylediklerimi, hayatın daha güzel olabilmesi için söylüyorum. Çocukluğumdan beri böyle... Babama muhalefettim, anneme muhalefettim. Kendime bile muhalefetim. Ve o muhalefetliğim devam ediyor. Bunun herhangi bir parti ya da herhangi bir -izm üzerinden düşünülmesini doğru bulmuyorum. Mevcut siyasi yapılanmaların hiçbirinin beni ya da kültür sanatı temsil ettiğini düşünmüyorum. Sadece Türkiye'de değil, birçok ülkede kültür sanat politikalarını güdük ve yetersiz buluyorum. Sahnede hiçbir zaman bir oyun seyretmemiş ya da sahneye çıkmamış insanların bu konuda karar vermelerini de ahlaka mugayir buluyorum. Genco Erkal ya da birinin söylediklerinin başka türlü evrilerek ona suç istinat edilmesini de büyük bir saygısızlık olarak görüyorum. Fakat şöyle bir şey var: Nazım Hikmet'in bir şiirinde söylediği gibi Onların taş atmaya hakkı var, bizim ah demeye hakkımız yok. Biz bildiğimizden şaşmayacağız, onlar bildiklerinden şaşmayacaklar. Bu böyle sürüp gidecek. Fark etmiyor! Dünyanın her tarafında bu böyle oluyor. Biz de biraz daha koyu, altı daha çok çiziliyor. Ama fark etmiyor ki, biz yaşıyoruz. Kötü insanlar değiliz, vatanseveriz. Genco Erkal'dan daha vatansever bir insan tanımıyorum ben. Ve bu ülke için ondan daha fazla çalışan bir politikacı görmedim. 83 yaşına kadar sanırım onlarca iktidar değişmiştir, binlerce politikacı gelip gitmiştir hayatında ama hepimiz Genco Erkal'ı bileceğiz, sonrasında da bileceğiz. Nasıl Müşfik Kenter'i, Yıldız Kenter'i, Cüneyt Gökçer'i biliyorsak Genco Erkal'ı da bileceğiz. Bence bu sanatçılar, daha fazla saygıyı hak ediyorlar, pamuklar içinde saklanmaları gerekiyor. Ayşenil Şamlıoğlu: Tiyatro kolektif bir sanattır. Bunların hepsi bir arada çok değerlidir. Bu sacayaklarından birinden biri eksik olduğunda ortada bir işin olmasına imkan yok. Aynı şekilde benim bakış açımda dekor, ışık, kostüm, müzik, koreografi, dramaturji hepsi oyunun olmazsa olmazlarıdır. Hepsi birlikte nitelikli, leziz bir oyun var ederler. Reha Özcan: Ionesco, Işıl Kasapoğlu, Ayşenil Şamlıoğlu. Başka hiçbir şeye gerek yok. Ama bütün bu unsurların her oyunda benim için önemi var. Yola çıkarken yol arkadaşlarınızı iyi seçmelisiniz. O yolculuk muhteşem bir tatile de dönüşebilir, muhteşem bir azaba da... O yüzden yol arkadaşlarımı seçmek benim için çok önemli.