Kendi şarkılarını üreterek ve farklı cover'lar yaparak, sürekli üretmeyi amaç edinen bir müzisyen o. Yalnızca klavyeler arasında değil, birbirine oldukça uzak mesafelerde bir sohbet gerçekleştirdik Bengisu ile. Boston'da yaşayan genç müzisyen, bir müzisyen için pandemide konulması zor bir hedef koymuş kendine: 12 ayda 12 şarkı çıkaracak. Eğer henüz onunla tanışmadıysanız bu söyleşinin vesile olmasını ve bir an önce Bengisu'yu buradan dinlemenizi öneririm. Berklee College of Music'te tam burslu olarak okuduktan sonra ABD'de yaşamaya başlayan genç müzisyen Bengisu bugün Ajandakolik'te en yeni konuğum. Genellikle eğitimini müzik üzerine tamamlamak isteyen her insanın karşılaştığı başka bir şey mi okusan, müzik hobi olarak mı devam etse acaba sorunsalını ben de yaşadım. Sadece ailem değil, ki ailem gerçekten bu konuda beni hep çok desteklemiştir, çevremdeki birçok insandan bu cümlenin varyasyonlarını duydum. Ama oturup düşününce kendi şansımın farkına vardım. Daha 20'li yaşlarıma gelmeden hayatta ne yapmak istediğimi biliyor olmak, bunun için gereken emeği harcamaya hazır olmak o kadar kıymetli ki! Bu karar ardından gelen uzun araştırmalar, saatlerce okul başvurusu için yazılan makalelere derken Berklee'ye girdim. İnanın bana beklentilerimin çok üzerinde bir deneyim yaşadım. Müzik konusuna bu kadar farklı perspektiften bakabileceğimi, kendimi hem mesleki anlamda hem de kişisel anlamda bu kadar geliştireceğimi kesinlikle tahmin etmiyordum. Müzik ana başlığının hayatın her alanına, anına etkisini inceleme şansım oldu üniversite hayatım boyunca. Bir yandan kendi şarkılarını üretiyorsun bir yandan da Eyvallah, Bu Gece gibi hepimizin diline pelesenk olmuş Türkçe şarkıları coverlıyorsun. Ki ben çok beğendim, seçtiğin şarkılar çok uymuş sana! Ellerine sağlık! Çok teşekkür ederim! Bu şarkıları nasıl seçtiğim konusu bana çok sorulan bir soru ama tek cevabı, içimden gelen ve söylemek istediğim şarkılar olmaları. Herhangi bir strateji, plan falan yapmadan, doğal olarak geldi o şarkılar. Kimi tesadüf eseri kimi benim orkestra arkadaşlarıma saatlerce süren ısrarlarım sonucunda ortaya çıktı. Çalıştığım orkestra bir efsaneler kadrosu diyebilirim. Orkestra şefim ve bas gitar Birkan Şener, klavye Gökçer Turan, davul Doğaç Titiz, gitar Caner Güneysu, üflemeliler Hasan Dağlar ve Selçuk Suna... Bu isimlerle çalıştığım için kendimi gerçekten çok şanslı hissediyorum! Genel olarak çalışma prensibimiz ortak kararlar alarak ilerlemek, her birimizin fikrini ortaya koyması ve beraber üretmek üzerine. Böyle bir ortak çalışma içinde olmak beni daha da heyecanlandırıyor. O konu biraz karışık. COVID öncesi, Şubat 2020'de Türkiye'de buluştuk ve Zuhal Müzik stüdyosunda beraberce tek bir günde kaydettik şarkıları. Ardından karantina donemi başlayınca ve ben Amerika'ya dönünce, hepimiz evlerimizden kayıt yapıp birleştirmeye başladık. Artık günümüz teknolojisinde nerede olduğun pek önemli olmuyor, ekipmanın yanındaysa, istediğin yerden kayıt yapabiliyorsun. COVID'e teknoloji sağ olsun üretim anlamında yenilmedik yani. Bu o kadar zor bir soru ki... Benim müziğim en başta anlattığım kadın gibi, her renk, her dil, her din, herkes ve her şey. Kendimi herhangi bir şekilde sınırlamak istemiyorum. Son dönemde yayınladığım şarkılardan da anlaşılacağı gibi aynı tarzda devam edelim, aman şöyle olsun gibi kurallarım yok. Hangi şarkı, nasıl geliyorsa öyle ilerliyoruz genellikle. Hedefim de bu şekilde devam edebilmek. İnsanların kafasında Bengisu her şeyi söyler algısının yerleşmesini istiyorum açıkçası. Üretim anlamında pandemiye yenilmedik. Ben evimde kurduğum dünyamda çok mutlu bir dönem geçirdim ve geçiriyorum. Tabii ki dünyada ve özellikle Türkiye'de yaşananları gördükçe içim kan ağlıyor ama kendi şansımın da farkındayım. Bu farkındalıkla da kendimi daha çok üretmeye, içimdeki melodileri, sözleri daha fazla düşünüp yazmaya başladım. Bu demek değil ki tembellik yapmadım, tabii ki yaptım. Pandeminin en başında ne oluyor yahu diye düşünürken ve hayatı boyunca evde oturmak konusunda hep sorunu olan biri olarak mutfağa dadandım, bol bol yemek yapmalar, yeni denemeler, okunmayı bekleyen kitaplara sarıldım ve sonunda bu böyle olmayacak, bu iş böyle belli bir süre gidecek sanırım diyerek, evdeki stüdyomu kurdum. Duvarlarımdaki akustik panellerine varana kadar her şeyi kendim yaptım. Daha bir kıymetli yani. 12 ayda 12 şarkı hedefi hem kendim için hem de bu donemde maalesef çok büyük maddi ve psikolojik sorunlarla karşı karşıya kalan müzisyen dostlarımı biraz da olsa heyecanlandırabilmek için koyduğum bir hedef. Biliyorsunuz bu donemde maalesef 100'den fazla meslektaşım intihar etti, birçoğu enstrümanlarını satmak zorunda kaldı. Birbirimize destek olalım diye çabalarken hiç beklenmedik bir durumla karşı karşıya kaldık. Belki sembolik bir hedef benimki ama bu hedef için beraber çalıştığım müzisyen dostlarımla beraber pandemi döneminde evde boş boş oturmaktansa bir amaca hizmet eder olduk, ne de güzel oldu. Nisan-Mayıs aylarında yayınlara biraz ara vermek durumunda kaldık ama 12 aya 12 şarkıyı tamamlamak için sadece single değil, yıl sonuna doğru bir de EP yayınlıyor olacağız ve umuyorum ki hedefimize ulaşacağız. Benim için ve çevrem için devam ediyor ama CDC geçtiğimiz haftalarda bir açıklama yaptı, artık pandemi öncesine dönebilirsiniz diye, biraz şoke olduk açıkçası. Yaşadığımız bölgede aşılanma oranı %70'i geçti ve günlük vaka sayıları 30-40'larda seyrediyor o yüzden böyle bir karar anlaşılır olabilir ama bu kadar keskin bir dönüş beklemiyorduk. Biz hala maske-mesafe-temizlik devam... 2 aşımız olsa bile bunu riske atmak istemiyoruz hem kendimiz hem de çevremiz için. Türkiye'den duyduğumuz ve okuduğumuz haberler çok can sıkıcı. Devlet kademesinde bu sorunlara cevap bulunamaması kafalarda birçok soru işareti yaratıyor. Bu müzisyenler vergi ödemiyor mu, bu ülkenin vatandaşı değil mi? Müzisyenlere, eğlence mekanlarında çalışanlara ve bu sektöre hizmet edenlere ikinci sınıf vatandaş muamelesi yapılması gerçekten çok sinir bozucu. Bu noktada hep vurguladığım bir konu var, Amerika ile Türkiye'yi kıyaslamak doğru değil. Hem yönetim, sistem olarak, hem ekonomik anlamda çok farklı iki ülkeden bahsediyoruz. Amerika'nın da sınıfta kaldığı konular oldu, mesela Kanada'daki yardım paketlerinin yanında bizlerin Amerika'da aldığı yardım sıfıra yakın. Ama eyalet sistemi sayesinde Amerika'da birçok müzisyen, serbest meslek erbabı insan gereken desteğe hiç beklemeden kavuşabildi. Herkesin maddi ve manevi kayıpları oldu ama bu konuda karşımızda muhatap alabileceğimiz insanların olduğunu gördük. Ahkam kesmek değil benimki ama, bir örnek, her hafta Çarşamba günü saat 12-18 arası belediyeler zoom üzerinden açık oturumlar düzenliyor, girip destek almak istediğiniz konuyu, nasıl desteklere başvurabileceğinizi tek tek öğrenebiliyorsunuz. Türkiye'de hala gidip fiziksel olarak bu başvuruları yapmak gerekiyor. Ben kendime saygı duyuyorum, bedenimi seviyorum. Benim vücudumda çatlaklar veya selülit yok mu? Var tabii ki! Ama her bir çatlak, her bir ameliyat izi benim yaşadığım bir şeyden bana hatıra. Çocuk doğuran kadınlara bakalım mesela, evlatlarını taşıdıkları hamilelik döneminden vücutlarında kalan izleri sildirmek için çabalayan kadınlar... Aslında bu izler gururla taşımaları gereken izler. Dünyanın en kutsal şeyi annelik ve buna dair izlerin olması ne kadar kıymetli bir şey. Saygı konusu da tüm bunları sarıp sarmalayan konu aslında. Bir kadın kendisine saygı duyarsa, bedenini ve kendisini severse, etrafındakiler de inanın bana ona daha fazla saygı duyar. Kendisine saygı duyan kadınların olduğu bir toplumda kadına şiddet konusunda da daha somut adımlar atılabilir. Sadece bedeninizi değil, kendinizi sevin. Sadece kadınlar için değil, kendinizi kim olarak tanımlarsanız tanımlayın, hepimiz için geçerli bu. Bizim en büyük sorunumuz kendimize, ilişkilerimize, birbirimize saygı duymuyor oluşumuz. Gençlerimizin gerçekten bu konu ile ilgili daha fazla okumasını, bilinçlenmesini çok istiyorum. O kadar doğru bir cümle ki... Hayat kısa Emel, memeler sarkıyor... Sosyal medyanın artık her anımızda olmasının dezavantajını yaşıyoruz sanırım. Birbirimizin yüzüne söyleyemeyeceğimiz şeyleri, içimizdeki nefret ve hınç ile utanmadan sosyal medyadan yazabiliyoruz. Konu işte yine saygıya geliyor. Kendisine saygı duymayan insanlardan başkalarına saygı duymalarını bekliyoruz... Sadece beden değil ki, Kalben'in başarısını, kendi ile bu kadar barışık olmasını, mutlu olmasını kıskandı belki Emel, belki o gün başına bir şey geldi, üzüldü, acısını birinden çıkarmak istedi Emel, belki ya neden Kalben bu kadar mutlu, nasıl olabilir? diye sordu, cevabı için de mantıklı bir açıklama bulamayınca şaşırdı Emel. Her yerde başka başka Emel'ler var... Kalben'in de dediği gibi, Emel'e de kızmamak lazım, o da böyle gördü, ona da saygı duymadılar, o da kendi isteklerini bir kenara bırakmak zorunda kaldı belki, belki çok istediği, hayal ettiği şeylere ulaşmak için çabalamasına müsaade etmediler, belki Sen yapamazsın Emel dediler veya belki Emel çoktan vazgeçmiş bir şekilde yaşıyor hayatı, yani öylesine. Hayatı öylesine yaşayan Emel ile hayatı dolu dolu yaşayan Kalben'i aynı kefeye koymamak lazım yani. Ama Emel'e de bütün kadınlara da saygıyı, sevgiyi, gülümsemeyi öğretmek lazım. Onların bedenleriyle alıp veremedikleri yok aslında, hayatla, kendileriyle alıp veremedikleri var. Türkiye'de ne kadar yaşadığını bilmiyorum ama yurt dışında hele ki özgürlerin ülkesi denen bir coğrafyada yaşamak bir kadın olarak sana gerçek bir özgürlük veriyor mu peki? Bunu hem kadın hem de sanatçı olduğun için soruyorum. Ben özgürlükler ülkesi kalıbına inanmıyorum. Bence tüm dünyada özgürlük mümkün ama bireyin o özgürlük için kat etmeyi göze aldığı risk ve yol ile alakalı biraz durum. Arada farklılıklar yok mu, tabii ki var. Ben Amerika'da yeni tanıştığım birine müzisyenim ve Berklee mezunuyum dediğimde ciddiye alınıyorum ama Türkiye'de ayni bilgiyi paylaşmam Aaa canım, başka mesleğin yok mu? gibi saçma bir sorularla karşılaşıyorum. Kadın olmak konusunda da bildiğiniz gibi yine Amerika'da alevlenen Me too meselesinin ardından kadın hakları ve kadınların sosyal ve profesyonel anlamda erkeklerle eşit görülmesi konusunda ciddi adımlar atıldı ve atılıyor. Bunun Türkiye'de de gerçekleşeceğine inanıyorum ama bu kadar hızlı şekilde olmayacak sanıyorum. Burada olmak beni kesinlikle daha mutlu etmiyor ama kendim olduğum için herhangi bir utangaçlık vs. yaşamamı engelliyor diyebilirim. Ben arkadaşlar arasında deli, komik, aşırı eğlenceli, olarak adlandırılan kişiyim, gezelim, istediğimiz an şarkılar söyleyelim, sokak ortasında dans edelim tarzı bir insanım ve bu halimi burada istediğim gibi yaşıyorum. Türkiye'de yaşamıyor muydum? Yaşıyordum ama arkadaşlarım, dur kızım yapma diye beni sakinleştirmeye çalışıyordu, ben aldırmıyordum ama yine de bir sınırlandırma çalışması mevcuttu. Hiç mi fark yok Bengisu? Derseniz, tabii ki var! Mesela burada herkesin cinsel tercihine saygı duyuluyor, kilolu olduğu için kadınlar aşağılanmıyor, giyindiği kıyafetten ötürü kimseye bir eleştiri getirilmiyor, hangi dine inanırsanız inanın o dinin gereklerini yerine getirmenize saygı duyuluyor, kahkaha atan kadınlara veya şort/mini etek giyen kadınlara anlamsız yorumlar yapılmıyor, erkek bir meslektaşıyla aynı parayı talep eden bir kadına neden diye sorulmuyor, inandıklarınız uğruna bir mitinge katılmanıza veya sosyal medya üzerinden saygı çerçevesinde birini eleştirmenize hiç kimse laf etmiyor. Tüm bunlardan sonra Amerika mı Türkiye mi derseniz ben yine vatan, memleket derim çünkü ülkeyi terk etmek falan gibi bir niyetim yok. Dediğim gibi burada olmak beni daha mutlu yapmıyor, ben sınırlara inanan bir insan değilim ve Türkiye- ABD ayrımı yapmaktan kesinlikle hoşlanmıyorum. Benim için tek fark Türkiye'de Türkçe, ABD'de İngilizce konuşuyor olmak. Yoksa yine ben aynı benim. Yine bir eyvah sorusu! Ben hem keyif için hem de müzikal anlamda beslenmek için herkesi ve her şeyi dinlemeye çalışıyorum. Nereden ne ilham geleceği genellikle belli olmuyor. Film izlerken veya kitap okurken geçen bir kelime veya cümle bir şarkıya dönüşebiliyor. Yaşadığım bir durum, içimdeki heyecan, cümlelere dökemediğim duygularım melodi olabiliyor. Arabada yolculuk yaparken çok fazla şarkı yazarım ve nedenini gerçekten bilmiyorum.


Bunun bir basın gezisi olduğunu çoktan unutmuş, kendi kişisel seyahat tarihime bir çentik atmıştım. Önümde üç güne sığdırılmış yoğun bir program vardı. GastroRize, tüm zenginliğiyle kucak açarken bir yandan sadece çaydanlıkta olduğunu bilmenin bile huzur verdiği çayın memleketinde olmak ruhumu ısıttı. Manzarayı bir süreliğine kenara bırakıyorum ve konferanslara koşuyorum. 1. Ulusal Rize Gastronomi Günleri, bir yandan Rize'nin doğal güzelliklerini, tarihini, kültürünü, mimarisini bizlerle buluştururken bir yandan da gastronomi dünyasından isimlerin katıldığı paneller, hem Rize'nin yeme kültürü hakkında daha geniş bilgiye sahip olmama hem de gastronomi dünyasıyla daha yakından tanışmama vesile oldu. Rize Çayı, METRO Direktörü Maximillian Thomae tarafından Çayın Mutfaktaki İnovasyonu başlıklı panelde ele alındı. Food and Travel Dergisi Ebru Erke ise, Dünyada Çay'ın Öyküsü adlı panelinde pek çok kültürde farklı şekilde yer alan çayın hikayesini anlattı. Gastronomi dünyasının önemli isimlerinden Şef Ömür Akkor ve Şef Şevki Dilmaç Geleneksel Ürünlerin Restoranlarda Kullanımı adlı panelde lokal lezzetlerin gurme menülerde yer alma serüveninden bahsetti. Aylin Öney Tan'ın moderatörlüğünde, Cookshop Genel Müdürü Selçuk Gengeç, BTA İşletme Müdürü Kazım Çil, Çaymer Genel Müdürü Selçuk Azman, La Pain Quotidien İş Birim Müdürü Levent Şahin ve Ateşe Makine Genel Müdürü Murat Karali'nin katılımlarıyla gerçekleşen panelde ise restoran ve kafelerde Rize çayının kullanımı konuşuldu. Bu arada Rize'de çayı hayatım boyunca yanlış demlediğimi öğrendim! Bir çay tiryakisi olan Nilüfer'e bunu yakıştıramadım elbette! Paneller bunlarla da sınırlı kalmadı. Yine yeme-içme dünyasının tanınan isimlerinden Elif Korkmazel'in moderatörlüğünde gerçekleşen Yerel Ürünlerin Adaptasyonu konulu panelde Hilton Kozyatağı Executive Şefi Yener Özden, Allpoints Restaurant Group Ar-Ge Şefi Rıza Belenkaya, MigrosTicaret Baş Şefi Umut Reçber, Chef Akademi Kurucusu Ali Açıkgül yer aldı. Nilhan Aras moderatörlüğüyle gerçekleşen Butik Tarımın Önemi adlı bir diğer panelde ise Elibelinde Tarım kurucusu Aslı Aksoy, İksirli Çiftlik kurucusu Duygu Ece Aydın ve Tomakan Gıda Kurucusu Ali Tomakan konuştu. Paneller bittikten ve gala yemeği yendikten sonra sabahın erken saatlerinde Kayıkhane'de bulduk kendimizi. Taka turundaydı sıra ama benim bindiğim gayet lüks bir mini tekneydi. Diğer ekibin takası da takaydı ama! Tulumcu da işini biliyordu, o takaya binmişti ama bizim lüks teknede de horon tepenler eksik olmadı. Bense şehre biraz da denizden bakmanın inceliğini yaşadım o vakitlerde... İçimde başka tür şarkılar çalıyordu. Sonra bir baktım Palovit Şelalesi'ni karşıdan izliyorum. Tek isteğim süreli bir sessizlikti ama her yerde fotoğraf çeken insanların sesiyle bu mümkün olamadı. Gezinin ve festivalin son anlarına Ayder Yaylası'nı sığdırdık! O dik yamacı soluk soluğa tırmanırken tüm dünyadan turist akınına uğrayan yaylanın güzelliğini bozmasınlar, daha fazla bina yapmasınlar diye diledim. Peki, size Fındıklı ilçesinde bulunan bir kemer köprüde suya attığım 25 kuruşa dilek dilediğimi söylemiş miydim? Çağlayan Köprüsü'ne buradan selam olsun!


Bergama Tiyatro Festivali, 26 29 Ağustos tarihleri arasında T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın katkıları ve İzmir Büyükşehir Belediyesi, Bergama Belediyesi ve Bergama Kültür ve Sanat Vakfı, Bergama Ticaret Odası ile Ne Yerde Ne Gökte Derneği'nin destekleriyle BERaBER ve 3dots tarafından düzenleniyor. İlki 2018 yılında gerçekleştirilen ve yoğun ilgi ile karşılanan Bergama Tiyatro Festivali, bu yıl 26- 29 Ağustos 2021 tarihleri arasında ulusal ve uluslararası toplulukları Bergama'da sanatseverlerle buluşturuyor. Festival kapsamında, katılımcıları Bergama'nın simgeleşmiş mekanlarında özel bir seyir deneyiminin yanında; kültür, sanat, tarih ve güncel olayların performans sanatları aracılığıyla tartışmaya açıldığı bir atmosfer bekliyor. Direktörlüğünü Eren Arıkan'ın üstlendiği festivalin ulusal programı kapsamında; DasDas'ın çok sevilen oyunu Vahşet Tanrısı, prömiyerini Bergama Tiyatro Festivali'nde yapacak olan Kumabaracı50 yapımı Demiryolu Hikayecileri ile yine prömiyerini festivalde yapacak olan Mekan Artı Berlin ortak prodüksiyonu Uzak gibi tiyatro oyunları sahnelenecek. Festivalde ayrıca farklı disiplinlerden konuklar da yer alacak. Hareket noktası olarak aldığı Büyük Bergama Sunağı'nı sesli mimari ve performanslar ile yeniden yorumlayan Cevdet Erek, bu yorumların ilki olan Bergama Stereo'yu 2019'da Ruhrtrienale kapsamında Bochum'da ve Berlin'de Hamburger Bahnhof Müzesi'nde sergilemişti. Sanatçı projenin Bergama'da gerçekleşecek uzun soluklu olması planlanan devamının ilk adımlarını festivalde sergileyecek. Sürdürülebilir, paylaşan ve dönüşen bir festival hayaliyle 3 yıl aranın ardından yeniden merhaba diyen Bergama Tiyatro Festivali, 26 -29 Ağustos 2021 tarihleri arasında Bergama'nın tarihi sokaklarında kaybolmak, antik tiyatrolarında, çağdaş mekanlarında oyunlar izlemek isteyenleri Bergama'ya davet ediyor. Festival ile ilgili daha fazla detay önümüzdeki günlerde açıklanıyor olacak. Festival biletlerini çok yakında Mobilet üzerinden satın alabilirsiniz.


Bergama'nın kendine has atmosferinde 2-5 Haziran 2022 tarihleri arasında özgün bir tiyatro deneyimi sunmaya hazırlanan Bergama Tiyatro Festivali, satışa sunduğu ilk biletlerle festival programına kapı aralıyor. T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın katkıları, İzmir Büyükşehir Belediyesi, Bergama Belediyesi, BERKSAV, Bergama Ticaret Odası ve Ne Yerde Ne Gökte Derneği destekleriyle gerçekleşen festival, bu yıl yerli ve uluslararası 26 oyunu seyircisiyle buluşturuyor. Odeabank ve Mey|Diageo sponsorluğunda 3dots ve BERaBER tarafından gerçekleştirilen festival, antik sahnelerinin yanı sıra her an seyirciyi karşılamayı bekleyen oyunları ve etkinlikleriyle kentin sokaklarına, mahallelerine ve çeperlerine yayılıyor. Festivalin Satışa Çıkan İlk Biletleri Mobilet'te! Festival, açılışını kutlamak için seçkisinden performansların ve Mabel Matiz konserinin yer alacağı bir Panayır ile yeni başlangıçların tohumunu atmanın heyecanını katılımcılarıyla paylaşıyor. Yapımcılığını Tatlı Ekşi Tiyatro'nun üstlendiği Aşk Geçmişim ve Çolpan İlhan & Sadri Alışık Tiyatrosu'nun Timsah Ateşi oyunları da festivalin erken dönem indirimli bilet opsiyonu ile satışa çıkan ilk etkinlikleri arasında yer alıyor. C. Jackson'ın yazdığı iki perdelik Aşk Geçmişim oyunu, kurumsal bir şirkette yeni işe giren Tom'un ve aynı şirkette çalışan Amy'nin yaşadıklarını konu alıyor. Tatlı Ekşi Tiyatro'nun ilk yapımı olan oyunda Şebnem Bozoklu, Rıza Kocaoğlu ve Melisa Doğu rol alırken, yönetmen koltuğunda Tuğrul Tülek oturuyor. Meghan Tyler'ın kaleminden çıkan oyun, zıt kutuplarda yaşayan iki kız kardeşin babalarıyla olan çalkantılı hikayesini konu alıyor. Kadrosunda Funda Eryiğit, Hazar Ergüçlü, Kubilay Tunçer ve Okan Demirok'un olduğu oyunun yönetmenliğini Mehmet Ergen üstleniyor. Bergama Tiyatro Festivali'nin Açılış Panayırı'nın, Aşk Geçmişim ve Timsah Ateşi oyunlarının biletleri 29 Nisan'dan itibaren Mobilet üzerinden satın alınabiliyor. Program detayları ile birlikte sahnelenecek diğer oyunlar ve etkinliklerin bilet satışları yakında duyurulacak.


Bu yıl 2-5 Haziran 2022 tarihleri arasında performansların yanı sıra atölyeler, konuşmalar ve yürüyüşlerden oluşan seçkisini sanatseverlerle buluşturmaya hazırlanan Bergama Tiyatro Festivali'nin heyecanla beklenen program detayları belli oldu. Tiyatro sahnesinin öne çıkan örnekleriyle birlikte yerli ve uluslararası 26 performanstan oluşan zengin festival programı T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın katkılarıyla, İzmir Büyükşehir Belediyesi, Bergama Belediyesi, BERKSAV, Bergama Ticaret Odası ve Ne Yerde Ne Gökte Derneği'nin destekleriyle takipçileriyle buluşmaya hazırlanıyor. Odeabank ve Mey|Diageo sponsorluğunda 3dots ve BERaBER tarafından Bergama'nın tarihi sokakları ve mekanları Asklepion; Emre Arolat imzalı kültür merkezi BerKM; dünyanın ilk 7 kilisesinden biri ve Roma tapınağı olan Kızılavlu ve Akropol'de hayat bulan festival, ücretli ve ücretsiz etkinlikleriyle her yaşta seyirciyi ağırlıyor. Yerelleşme; Sektörleşme; Sosyal ve Kültürel Hayatın Erişilebilirliği ve Çocuklar ve Gençlerin Kültür ve Sanat Hayatına Katılımı başlıklarını temeline alarak, bir araya gelmenin, tanışmanın ve yeni hikayeler paylaşmanın önemine dikkat çekme amacıyla yola çıkan festival, seçkisinden öne çıkan performanslar ve Mabel Matiz açılış konseriyle programına 2 Haziran'da başlıyor. 4 gün boyunca sürecek festivalin kapsamlı programında etkinlikler Festival Özel; Performanslar, Bölgeden ve Çocuklar için Performanslar; Alana Dair, Somut Olmayan Kültürel Miras ve Çocuklar ve Gençler için Atölyeler; Konuşmalar ve Yolculuklar olmak üzere 9 farklı kategoride ziyaretçilerle 4 gün boyunca bir araya geliyor. Yapımcılığını Tatlı Ekşi Tiyatro'nun üstlendiği Aşk Geçmişim ve Çolpan İlhan & Sadri Alışık Tiyatrosu ve Piu Entertainment'ın Timsah Ateşi oyunları ise festivalin öne çıkan performansları arasında yer alıyor. 3. kez gerçekleşecek Bergama Tiyatro Festivali'nin seçkisinde yer alan tüm etkinlik ve oyun biletleri 11 Mayıs'tan itibaren Mobilet üzerinden satın alınabiliyor.


Dramatik hayatıyla acıların kadını olarak bilinen şarkıcı Belgin Sarılmışer'i konu alan Bergen filminin ikinci afişi ve nihayet vizyon tarihi belli oldu. Yapımcılığını ve Yaratıcı Yapımcılığını Mine Şengöz'ün yaptığı, senaryosunu Yıldız Bayazıt ve Sema Kaygusuz'un yazdığı, yönetmenliğini Caner Alper ve Mehmet Binay'ın yaptığı film, danışman kadrosu ile de dikkat çekiyor. Tuğrul Eryılmaz, Nida Karabol, Meral Özbek, Murat Özyaşar Yavuz Ekinci, Cemal Dindar ve Murat Meriç gibi her biri kendi alanında başarılı isimler danışman kadrosunda yer alıyor. Farah Zeynep Abdullah'la birlikte, Erdal Beşikçioğlu ve Tilbe Saran'ın başrolleri paylaştığı filmde ayrıca Nergis Öztürk, Ali Seçkiner Alıcı, Ahmet Kayakesen, Arif Pişkin, Şebnem Sönmez, Nurcan Eren ve Suzan Kardeş rol alıyor. Filmin müzikleri ise usta sanatçı Mazlum Çimen'e ait.


2022 yılına damgasını vuran Orchestra Content yapımı BERGEN filmi, 5. Uluslararası İzmir Film Festivali kapsamında 6 önemli dalda Altın Artemis ödülüyle onurlandırıldı. Festivalin halk oylarıyla belirlenen ödüllerine bu yıl tüm dünyadan rekor sayıda katılım gerçekleşti. Yaklaşık 10,000 sektör temsilcisi ve 7 milyon 616 bin halk oyuyla belirlenen ödüller geçtiğimiz akşam festivalin sosyal medya hesabından canlı yayınlanan törenle sahiplerini buldu. Vizyon Filmleri Kategorisinde En İyi Film,


Yapımcılığını Orchestra Content'in yaptığı ve dağıtımını CJ ENM Türkiye'nin üstlendiği, sezonun en merakla beklenen filmi 'Bergen', görkemli prodüksiyonu, Türkiye'nin bir dönemini yeniden canlandıran muhteşem set tasarımı, zengin oyuncu kadrosu ve çarpıcı hikayesi ile seyirciyi derinden etkileyecek. 4 Mart'ta gösterime girecek filmin biletleri ön satışa çıktı. Etkili bir dönem atmosferinde, Türkiye'nin yaşadığı değişimi de gözler önüne seren Bergen, özenli dönem çalışması, dekor, aksesuar, kostüm ve otomobilleri ile de dikkat çekecek ve seyirciyi 70'li ve 80'li yılların Türkiye'sine götürecek. Filmin sanat yönetmeni Vahit Yazıcı ve kostüm tasarımcısı Baran Uğurlu, ekipleriyle birlikte 'Bergen' filmi için büyülü bir dönem atmosferi yarattı. Bergen kudretli sesi ve konservatuardan başlayan şarkı söyleme tutkusuyla efsaneler arasına girmiş Belgin Sarılmışer'in hayatını konu alıyor. Filmde Bergen'i ünlü oyuncu Farah Zeynep Abdullah canlandırdı. Bergen'in yaşam öyküsünü anlatan filmin yapımcılığını ve yaratıcı yapımcılığını Mine Şengöz, senaryosunu Yıldız Bayazıt ve Sema Kaygusuz, yönetmenliğini Mehmet Binay ve M. Caner Alper üstlendi. Bergen'de Farah Zeynep Abdullah'la birlikte, Erdal Beşikçioğlu ve Tilbe Saran başrolleri paylaşırken; filmin oyuncu kadrosunda Nergis Öztürk, Ali Seçkiner Alıcı, Ahmet Kayakesen, Arif Pişkin, Şebnem Sönmez, Nurcan Eren ve Suzan Kardeş gibi birbirinden yetenekli isimler yer aldı. Bergen'in müzikleri ise usta sanatçı Mazlum Çimen'e ait.


Orchestra Content ve Bergen'in ailesi, şarkıları seslendiren bütün sanatçıların gönüllü olarak yer aldıkları albümün gelirinin tamamını Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu'na bağışlama kararı aldı. Bergen Saygı albümünde Bade Derinöz, Ceylan Ertem, Derya Uluğ, Feride Hilal Akın, Gülşen Jehan Barbur, Melek Mosso ve Melike Şahin yer alıyor. Albüm 8 Mart tarihinde dinleyicisiyle buluşacak.


İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından 7-18 Nisan tarihleri arasında gerçekleştirilecek 42. İstanbul Film Festivali için geri sayım başladı. Festival, her yıl olduğu gibi bu yıl da Berlin Film Festivali'nin en iyilerine yer veriyor. Şubat ayında sonuçlanan ve ödülleri dağıtılan 73. Berlin Film Festivali'nin Altın Ayı kazanan filminden Büyük Jüri Ödülü'nün sahibine birçok yeni film festivalin farklı bölümlerinde izleyicilerle buluşacak. Berlin Film Festivali'nin en iyisi bu yıl da İstanbul Film Festivali'nde! Nicolas Philibert'in prömiyerini Berlin Film Festivali'nde yapan ve büyük ödül Altın Ayı'yı kazanan filmi Küçük Evren festival programında yer alıyor. Christian Petzold'un Jüri Büyük Ödülü'nü kazanan filmi Kızıl Gökyüzü, festivalin uluslararası yarışmas jüri başkanlığını üstlenen Joao Canijo'nun Gümüş Ayı Jüri Ödülü'nü kazanan filmi Kötü Yaşamak, Gümüş Ayı En İyi Senaryo Ödülü'nün sahibi Angela Schanelec'in yönettiği Müzik, Alman Sineması'na Bakış kategorisinin en iyi filmi Steffi Niederzoll imzalı Tahran'da Yedi Kış ve Philippe Garrel'e En İyi Yönetmen ödülünü getiren Pulluk festivalde Türkiye prömiyerlerini gerçekleştirecek. Sekiz yaşındaki başrol oyuncusuna En İyi Başrol Oyuncusu ödülünü kazandıran Estibaliz Urresola Solaguren imzalı 20.000 Arı Türü, Nespresso Genç Jüri'si tarafından değerlendirilecek Nespresso'nun sponsoru olduğu Genç Ustalar bölümünde yarışırken, İstanbul Film Festivali'nin yeni bölümü Heyula, Berlin'de Karşılaşmalar kategorisinin en iyisi seçilen Burada'ya ev sahipliği yapacak. Günümüzün en büyük belgesel sinemacılarından Nicolas Philibert'in son filmi, dünya prömiyerini Şubat 2023'te Berlin Film Festivali'nde yaptı ve büyük ödül Altın Ayı'yı kazandı. Filme adını veren L'Adamant benzersiz bir bakımevi: Paris'in kalbinde, Seine Nehri üzerinde yer alan, yüzen bir yapı ve ruhsal bozukluklardan muzdarip yetişkinleri ağırlayan bir merkez işlevi görüyor. Film bu merkezin gündelik etkinliklerinden manzaralar sunuyor. Küçük Evren Belgesel Kuşağı'nda gösterilecek. Fransız usta sinemacı Philippe Garrel, babası Maurice'in bir zaman yaptığı kuklacılıktan esinlenerek son filmini ortaya çıkardı ve Berlin'de En İyi Yönetmen ödülünü kazandı. Pulluk'ta büyük ustanın gerçek hayattaki çocukları Louis, Esther ve Lena rol alıyor. Filme adını veren Pulluk dört yıldızdan oluşan bir takımyıldızı. Aynı zamanda bir kukla tiyatrosu. Film, baba öldükten sonra yönlerini bulmaya çalışan kuklacı bir ailenin, ailece kukla gösterileri düzenleyen bir kumpanyanın hikayesini anlatıyor. Pulluk, Paribu'nun sponsoru olduğu festivalin Dünya Festivallerinden bölümünde gösterilecek. Berlin Film Festivali'nde En İyi Başrol Performansı ile ödül kazanan Sofia Otero bu zarif filmin başrolünü ve ağırlığını üstlenen sekiz yaşında bir çocuk oyuncu. Bask ülkesinde sıcak bir günde geçen film, kendine farklı isimlerle hitap edilmesinden hiç hoşnut olmayan, kendi benliğini ararken gününü ailenin kadınlarıyla geçiren küçük bir çocuğu gözlemliyor. Yönetmenliğini Estibaliz Urresola Solaguren'in yaptığı 20.000 Arı Türü festivalde Nespresso Genç Jüri'nin değerlendireceği Genç Ustalar bölümünde yarışacak. Genç Ustalar bölümü Nespresso sponsorluğunda izleyiciyle buluşacak. Başrollerini Timoçin Ziegler, Thea Ehre ve Michael Sideris In paylaştığı ve yönetmenliğini Christoph Hochhausler'in yaptığı Gecenin Sonuna Dek, suçla aşkın, arzuyla cinsel karmaşanın girift hikayesini anlatan bir gerilim filmi. Fassbinder'den izler taşıyan bu kuir kara film, prömiyerini Berlin Film Festivali'nin ana yarışmasında yaptı, festivalde Paribu'nun sponsor olduğu Dünya Festivallerinden bölümünde gösteriliyor. Bas Devos'un son filmi, Burak Çevik'in seçkisiyle sunulan bu yılın yeni bölümü Heyula kapsamında gösterilecek. Berlin'de Karşılaşmalar Bölümünün en iyisi seçilen ve yine bu bölümde sinema eleştirmenlerinin FIPRESCI Ödülü'nü kazanan Burada, Brüksel'de Romanyalı göçmen bir işçiyle Çinli göçmen bir botanikçiyi izleyerek gündelik yaşamın sakinliğiyle ilerleyen, iki insan arasındaki dile gelmeyen bağ, insanın dünyadaki konumu, aidiyeti ve geçiciliği üzerine naif bir film. Zekice kurgulanmış senaryosuyla Christian Petzold'un en yalın ve stilize filmi olan Kızıl Gökyüzü, Baltık denizi kıyısında, bir yanı orman, küçük bir tatil evinde geçiyor. Dört genç tatillerini hiçbir şeyi düşünmeden geçirirlerken ormanda çıkan yangın eve kadar ulaşıyor. Barbara, Transit ve Undine'nin yönetmeni Christian Petzold'un son filmi, dünya prömiyerini büyük jüri ödülüne layık görüldüğü 2023 Berlin Film Festivali'nin ana yarışmasında yaptı. Kızıl Gökyüzü, festivalde Galalar bölümünde gösterilecek. Saygın Portekizli auteur yönetmen Joao Canijo'nun ikili filmleri Kötü Yaşamak ile Yaşamak Kötü aynı otelde geçiyor ve her ikisi de 2023 Berlin Film Festivali'nde dünya prömiyerlerini yaptı. Gümüş Ayı Jüri Ödülü kazanan Kötü Yaşamak Portekiz'in kuzey sahillerinde bir otelin işletmecisi olan birkaç kuşaktan kadınları izliyor. Festivalde hem Kötü Yaşamak hem de Yaşamak Kötü gösterilecek. Yönetmen Joao Canijo, bu yıl İstanbul Film Festivali Uluslararası Yarışma'nın jüri başkanlığını yürütecek. Film, Paribu sponsorluğundaki Dünya Festivallerinden bölümünde yer alacak. Alman Yeni Yeni Dalgasının öncüsü Angela Schanelec, klasik bir efsaneyi müzikle birleştirerek, Oidipus trajedisinin kendine özgü ve çarpıcı bir çağdaş yorumuyla sinemaya geri dönüyor. Müzik, dünya prömiyerini Şubat 2023'te Gümüş Ayı En İyi Senaryo Ödülü'nü kazandığı Berlin Film Festivali'nde yaptı. Film, festivalin Paribu sponsorluğundaki Dünya Festivallerinden bölümünde izleyiciyle buluşacak. Görüntünün evrimini özgün bir bakış açısı ve müthiş bir mizahla anlatan Ve Kral dedi ki: Ne Harika Bir Makine dünya prömiyerini Sundance Film Festivali'nde Dünya Sineması Belgesel Yarışması bölümünde yaptı, ardından Berlin Film Festivali'nde gösterildi. Yürütücü yapımcılığını Ruben Östlund'un üstlendiği bu çok eğlenceli film, Camera Obscura ve Lumiere kardeşlerden, youtube ve sosyal medyaya görüntünün izini sürüyor ve yıllar boyunca insan davranışını nasıl etkileyip değiştirdiğini gözlemliyor. Berlin'de Alman Sinemasına Bakış bölümünün En İyi Filmi seçilen ve ayrıca Barış Film Ödülü kazanan Tahran'da Yedi Kış, İran'da 2007'de kendisine tecavüze yeltenen adamı öldürdüğü gerekçesiyle tutuklanarak idam cezasına mahkum edilen 19 yaşındaki Reyhane Cebbari'nin hukuksal ve toplumsal mücadelesini gözler önüne seriyor. Steffi Niederzoll yönettiği bu belgeselde İran sınırlarının ötesinde bile direnişin ve kadın haklarının simgesine dönüşen Reyhane'nin kaderinin izini sürüyor. Kutsal Örümcek'in başrolündeki Zar Amir Ebrahimi, film boyunca Reyhane'ye sesini veriyor. Tahran'da Yedi Kış, festivalde Belgeseller Kuşağı'nda gösterilecek.


1987 yılında Londra orijinli birkaç plak şirketi, Afrika ve Latin Amerika'nın önemli starlarının plaklarını mağazalarda hangi müzik kategorisinde satacaklarına karar veremiyor. Çözüm olarak Dünya Müziği diye bugün artık iyice yerleşmiş bir başlığı uyduruyorlar. Şartlar gereği makul bir çözüm gibi görünüyor. Raga, Morna, Mento, Apala, Salsa, Rumba, Samba diye ayrı ayrı kategori açmaya çalışsanız imkanı yok yetişmez. Ayrıca bu müzik türlerinin spesifik tüketicisi pek sınırlıdır. Fakat bugün geldiğimiz noktada Dünya Müziği türü, Batı dünyasında ciddi bir dinleyici kitlesine sahip. Bu dinleyiciler Samba da dinler, Morna da dinler, Tango da dinler. Dünya Müziğinin kendi starları vardır, tüm dinleyicilerinin tanıdığı. Mesela Anouar Brahem, Ashwin Batish, Loreena McKennitt, Ali Farka Toure, Fela Kuti, Youssou N'Dour, Manu Chao, Buena Vista Social Club ve Salif Keita gibi. Batılı dinleyiciler bu sanatçıları dinlerken yaptıkları müziğin türüne fazla takılmazlar. Sonuçta Dünya müziğidir işte hepsi. Peki, nedir Dünya müzikleri? Batı'ya, Batı kültürüne ait olmayan bütün müzikler. Rock, Punk ve Grunge ayrı türlerdir ama Kübalı Rumba ve Moğol Höömey aynı türdür. Evet mağzada plakları kategorilere ayırırken bu başlığın makul olduğunu söyledim. Fakat bugün kullandığımız anlamında bu başlığın üstten bir bakış ile Batı dışında kalan dünyayı aynı görme eğilimini fark edebiliriz. Daha da ileri gidip dünyanın farklı kültürlerinin, egzotik zevkleri tatmin etmek amacıyla çeşitli aromalar içeren paketli bir ürün olarak satılmasından söz edebiliriz. Dünya müziği başlığının satışta yakaladığı başarı sayesinde hayatı değişen sanatçılardan bahsedenler olacaktır. Bugün benim bahsetmek istediğim konu ise müzik şirketlerinin satışını yapabildiği müziğin sanatçısını ödüllendirmesi değil. Doğrudan sömürgecilik faaliyetlerinin bütün bir Dünya müziği müzisyenlerinin sanatına nasıl bir katkı sunduğundan ve yukarıda itiraz ettiğim Dünyanın geri kalanını eşitleme eğiliminin aslında nasıl bazı durumlarda geçerli olabildiğinden bahsetmek istiyorum. Çok meşhur bir parçadır Besame Mucho. 1940 yılında Meksikalı besteci Consuelo Velazquez tarafından bestelenmiş ve günümüze kadar yüzlerce sanatçı tarafından söylenmiştir. Bana kalırsa diğer bütün yorumlar bir yana Cesaria Evora'nın yorumu gerçekten insana dokunur. Bir Meksika şarkısının Afrikalı bir kadın tarafından bu kadar iyi yorumlanması tesadüf değil. Şarkının sözlerine bakınca ne demek istediğim daha iyi anlaşılabilir. Sürgün, ayrılık, bir şeyleri arkada bırakma deneyimi; Meksikalı olduğu kadar Afrikalı bir deneyimdir. Ayrılığa karşı duyulan korku, ayrılığın önlemezliğinin bilinci ile birleşerek bu gece son geceymişçe öpülen sevgili... Evora'nın ve 47 yaşına kadar yaşadığı Cape Verde'nin geçmişi düşünüldüğünde çok farklı bir anlam kazanıyor. Cape Verde, Senegal kıyılarına yakın eski bir Portekiz sömürgesi. Yeşil Burun Adaları olarak da bilinir. 14. ve 16. yüzyıllar arasında, Afrikalı köleler Amerika ve Avrupa'ya gemilerle taşınırken bir durak noktası olarak kullanılmış. Adada yaşam tarih boyunca çok zormuş. Portekiz krallığı tarafından atanan valiler, halka karşı kayıtsız bir tutumla binlerce kişinin kıtlık ve kuraklıkla ölümüne sebep olmuş. 1800'lerde ise Cape Verdeliler köle ticareti için duran gemilere hayatta kalabilmek için birer birer binip Kuzey ve Güney Amerika'ya, Avrupa'ya gönüllü olarak göç etmiş. Gittikleri her yerde kendi diasporalarını kurup bir arada adalarını anmaya devam etmişler. Tabii basit bir anma değil bu. Farklı bir duyguyu da içinde barındırıyor. Ada dilinde bir adı var: Sodade. Nostalji ve her şey çok farklı olabilirdi hisleri ile karışık acı bir memleket özlemi. Bir yandan hayatta kalabilmek adına yapılmış gönüllü bir göç ve bir yandan duyulan sürekli pişmanlık. Bu duygu halkın içinde öyle yer etmiş ki ada müziği neredeyse tamamen bu duygu üzerine şekillenmiş. Örneğin Evora'nın da şarkılarının formunu oluşturan, adanın en meşhur müzik türü Morna. Aslında bir veda müziği. Cape Verdeliler arkadaşlarına, ailelerine, komşularına, sevdiklerine bir tür seranat ile veda etmeyi gelenek edinmişler. Morna türü bu geleneğin bir ürünüdür. Dilini hiç anlamasanız da Morna türünden bir eser dinlerken ayrılığı hissedersiniz. Bir yol müziğidir ama istemediğiniz türden bir yolculuğun müziği. Evet Cape Verdeli olmak böyle bir şey. Cesaria Evora'nın kendi tecrübesi ve hisleri farklı değil. 1941 yılında Cape Verde'nin Sao Vincente adasında, ailenin beşinci çocuğu olarak doğuyor. 7 yaşında babası hayatını kaybediyor ve korkunç bir fakirlik içerisinde annesi tarafından büyütülüyor. Çok küçük yaşlarda Sao Vincente'nin barlarında şarkı söylemeye başlayarak para kazanmaya çalışıyor. Bir yandan da kuvvetli bir depresyonla mücadele ediyor. Hayatı boyunca atlatamayacağı bir depresyon. Ada radyosunda birkaç kez şarkı söyleme fırsatı buluyor ve böylece komşu adalarda tanınır hale geliyor. Radyoda sesini duyan yerel bir yapımcı Portekizli şirketlere satmak üzere kayda sokuyor Evora'yı. Ancak o kayıtlardan bir sonuç alınamıyor. Bununla birlikte adanın aynı dönemde yaşadığı yoğun kıtlık ve ekonomik bunalımla müziği bırakıyor. Hem de 10 sene boyunca. Hayatta kalma mücadelesi ile geçen bu 10 yıldan çıkış Fransa'ya giden bir gemi ile gerçekleşiyor. Fransa'da çalışan Cape Verdeli bir menajer, ona kayıt almak ve barlarda canlı konserler vermek için Paris'e gitmeyi teklif ediyor. Evora, Hiç olmazsa Paris'i görmüş olurum diyerek teklifi kabul ediyor. Yıl 1987. Cesaria Evora, 47 yaşındayken hayatta kalabilmek için ada dışına çıkıyor. Paris'te yaptığı ilk albüm fazla ilgi görmese de ikinci bir albüm çıkarmasına yetiyor. 1992 yılında çıkardığı ikinci albümü Miss Perfumado ise dünya çapında bir başarı yakalıyor. Toplamda 300 bin adet satan albüm 1999 yılında Amerika'da yayınlandığında ise Grammy'e aday oluyor. Ardından albümler, medya ilgisi, röportajlar, prestijli salonlarda sold-out konserler peş peşe geliyor. 51 yaşına kadar kimsenin tanımadığı Cape Verdeli bir kadın, 2004'te 63 yaşında Voz d'Amor albümü ile Grammy kazanıyor. Bütün bunlar olurken ülkesinden asla kopamıyor. Paris'te yaşarken daima Sodadedan bahsediyor. Bir süperstar gibi değil de dünyanın dört bir yanına dağılmış diğer Cape Verdeliler gibi. Elbette diğerlerinden farklı olarak yakaladığı başarı ile birlikte her fırsatta ülkesini ziyaret edebiliyor. 2011 yılında da Sao Vicente adasında bulunan Mindelo'da kalp yetmezliğinden hayatını kaybediyor. Diğerlerinin aksine göçle değişen hayatı adada son buluyor. Yazının en başına, Besame Mucho'ya geri dönelim. Eski bir İspanyol sömürgesi olan, uzun yıllar açlık, kuraklık ve ekonomik buhranlarla mücadele eden ve ülkesini seven insanların ülkelerini terk etmek zorunda kaldığı Meksika. Bu açıdan baktığımızda Dünyanın geri kalanını eşitleme eğilimini haklı çıkarırcasına benzer şeyleri yaşamış Cape Verde. Benzer deneyimler, hisler. Bir Meksika şarkısının Afrikalı bir kadın tarafından bu kadar iyi yorumlanması tesadüf değil. YouTube'dan Evora'nın canlı kayıtlarını izlemenizi öneririm. Besame Mucho'yu söylerken yüzünde oluşan ifade; kaşların endişeli bir şekilde çatılması, nereye ve kime bakacağını bilemeyen bir anksiyete. Bununla birlikte şarkının diğer yorumcularının aksine sahnede seyirci için yapılan hiçbir jest, mimik, romantizm, sırıtma, diz çökme, sahnede yürüme, bir kendinden geçme gösterisi yok. Saf bir şekilde ayrılıktan duyulan bir korku ve ayrılığın önlemezliği bilinci ile bu gece son geceymişçesine öpülmek isteyen bir sevgilinin tavrı var. Ayrıca şarkının düzenlemesi de özel bir imza taşıyor. Evora'nın Besame Mucho'sunda direkt olarak kullanılan cavaquinho gitar dikkat çekiyor. Cavaquinho, Morna müziğinin ve vedaların olmazsa olmazıdır. Böylelikle şarkı başka bir boyut daha kazanıyor. 17 Aralık yani bugün Cesaria Evora'nın Cape Verde'yi kesin bir şekilde terk edişinin 10. yılı. Gittiği yerde yaşadığı Sodade hissini tahmin edebilmek güç. Böyle bir şansı varsa eminim Cape Verde'ye mektuplar yazmaya çalışıyordur, unutmamıştır. Cape Verdeliler de onu unutmasın.


Öyküleriyle ve biyografileriyle sevilen Göknil Özkök'ün hayalle gerçeği buluşturan ilham dolu öyküsü İnci'nin Kitabı, klasik müzik bestecimiz Ahmed Adnan Saygun'a ve onun müzik eğitimine adanmış hayatına saygı niteliğinde.


Breaking Bad ve Better Call Saul dizilerinin yıldız oyuncusu Bob Odenkirk'ün otobiyografisi Komedi Komedi Komedi Dram şimdi Holden etiketiyle Türkçede. Hayatının büyük kısmında yoksulluk çeken, başarıyı hep kıl payı kaçıran, komedi dünyasında hedeflediği şöhrete bir türlü ulaşamayan Bob mücadeleyi bir an bile bırakmıyor. Sisifos'u bile kıskandıracak bir azimle yazıyor, oynuyor, kendini geliştiriyor. Bob Odenkirk bu kitapta, başarıya giden yolda katlanılan zahmetlerin ucu bucağı olmadığını kanıtlıyor. Tabii her şeye gülerek. Breaking Bad, Better Call Saul gibi dizilerden tanıdığımız Bob Odenkirk'ün iniş çıkışlarla dolu kariyeri çok esrarengiz. Ama bu komik otobiyografide tüm hayat hikayesini sizler için canını dişine takarak anlatmaya çalışıyor. Kariyerine Şikago'nun köhne komedi kulüplerinde başlayan Odenkirk, gençlik yıllarında kendini komediye adadı. Çeşitli programlarda yazar ve oyuncu olarak çalıştı. Yıllarca Hollywood'da şansını denedi ve yüzlerce kez reddedildi. Tam da umutlarını yitirmeye başlamışken Breaking Bad'e lisede kimya öğretmeni olmanın sıkıcılığına dair bir dizi konuk olmasını teklif eden bir telefon geldi. Odenkirk'ün komediden drama uzanan yolculuğunda şüphesiz ki binlerce ibret var. Bir o kadar da ilham.


Genç kuşakların Anadolu'nun tarihsel ve kültürel mirasını tanımasında, çocukların arkeoloji ve mitolojiyi sevmesinde payı olan yazarlardan Betül Avunç, kendi ikiz çocuklarıyla yaptığı seyahatlerden ilham alarak yazdığı İkiz Gezginler'in maceraları ile ilham olmaya devam ediyor. Aynı zamanda arkeolog olan Avunç ile Tudem Yayınları'ndan çıkan serinin son kitabı İkiz Gezginler Yeşillikler Ülkesinde bahanesiyle edebiyat ve arkeoloji üzerine sohbet ettik. İkiz Gezginler'in serüvenlerini ilk 1994 yılında, öyküler halinde yazmaya başladım. İkiz kardeşler Peri ile Ege'nin yurdumuzun arkeolojik alanlarındaki bu gezi öyküleri önce Milliyet Çocuk Dergisi'nde İkiz Gezginler Peri ve Ege başlıklı sayfada yayımlanmaya başladı. Bir süre sonra öyküleri roman kurgusuyla kitaplaştırdım, bu kitap da İkiz Gezginler'in Serüvenleri adıyla 1996 yılında Yapı Kredi Yayınları tarafından basıldı. Önceleri bunu tek kitap olarak düşünmüştüm, ama yayınevinin çocuk edebiyatımızda arkeoloji-mitoloji-gezi temalarını içeren kitaplara rastlanmaması nedeniyle bu alanı açmak için serüvenlere devam etmemi önerdi. Bunun üzerine İkiz Gezginler serisi doğdu. Bu serinin kahramanları Peri ile Ege, kendi çocuklarımdır. Arkeolog bir anne olarak ikizlerimi klasik mitolojinin çocuklara uygun öyküleriyle büyütmüştüm. Derken eşimle birlikte onları bu öykülerin doğduğu yurt köşelerinde, ören yerleri ve kazı alanlarında gezdirmeye başladık. O zaman bu serinin aslında biraz da sizin hikayeniz olduğunu söyleyebiliriz. Evet evet, kesinlikle öyle. Çocuklarım çok şanslıydılar, çünkü her taşının altında bir efsanenin, her köşesinde bir antik kentin yattığı, sayısız uygarlığın iz bıraktığı eşsiz bir ülkenin çocuklarıydılar. Küçük yaştan bu kültürel hazinenin değerini bilmelerini ve mirasçısı olarak gelecekte ona sahip çıkmalarını istiyordum. İkizler, öyküsünü bildikleri veya gezerken yeni efsaneler öğrendikleri yerlerden çok etkilendiler. Yıkık surların, kırık sütunların arasında koştururken oraların efsaneleriyle renklendirdikleri oyunlar oynadılar. Kimi zaman Troya surları üzerinden savaşı seyreden Kral Priamos ile Kraliçe Hekabe, kimi zaman Kuretler Caddesi'nde koşturan Efesoslu iki çocuk oldular, kimi zaman da Frigya kırlarında Kral Midas'ın eşek kulaklı olduğunu herkese yayan başakların türküsünü dinlediler. Tuttuğun altın olsun deyiminin anlamını, dünün altın tozlarıyla çağlayan ırmağı Paktolos'un, bugünün Sartçay'ının kıyısında, Midas'ın bir başka öyküsüyle öğrendiler. Bu geziler sırasında tarih, arkeoloji ve mitolojinin yanı sıra, farkında olmadan coğrafyadan sanata, mimariye dek pek çok alanda bilgi ediniyor, ufukları genişliyordu. Onlar böyle gezip eğlenerek öğreniyorsa, bunu diğer çocuklar da yapabilir diye düşündüm ve İkiz Gezginler Peri ile Ege'nin onlara rehber olması dileğiyle, yukarıda anlattığım gibi, önce öykülerle başlayan ve arkeoloji, mitoloji, gezi temalarını harmanlayan serüvenler, kitap serisiyle sürdü. Yıllar yılları kovaladı, birkaç çocuğun içinde bile ışık yaksam ne mutlu diyerek çıktığım yolda, İkiz Gezginler 25 yıldır birkaç kuşak çocuğa rehberlik etti. Onlar şimdi birer yetişkin, ama kitaplarda hep çocuk kalarak okurlarıyla yaşıt olmaya, onlara ışık tutmaya devam edecekler. Ben arkeolojiye Tarihin Babası olarak tanınan Herodotos sayesinde merak sardım. Onu bana tanıtan da altıncı sınıftaki tarih öğretmenim, adını hala sevgiyle andığım Mualla Gür'dü. Yerine göre mitolojik, yerine göre tarihsel öykülerle bezeli bir tarih anlatır, bu dersi sıkıcılıktan kurtarıp ilgiyle dinlememizi sağlardı. Yıl sonunda bize Eski Çağ'da Bodrum'da yaşamış ve ilk tarih kitabını yazmış olan Herodotos adlı bir eski Yunan gezgininden söz etti. Onun Herodot Tarihi isimli kitabını yaz tatilinde okumamızı önerdi. Tatile çıktığımız gün Herodot Tarihini aldım ve eve döner dönmez o kocaman kalın kitabın sayfalarına gömüldüm. Bütün yaz evire çevire okudum, çok sevdim Herodotos'un masalsı bir dille anlattıklarını. Hayır ama Herodotos'tan Halikarnas Balıkçısı'na ve bu alanın diğer klasiklerine uzanan yolum, arkeolojiyle mitolojinin büyülü dünyasına çoktan sokmuştu beni. Okul zamanı yazın gittiğimiz öğrenci kazıları dışında mezuniyetten sonra sahada çalışmadım, arkeoloji yayıncılığına atılmayı seçtim. Çünkü bu alanda da arkeologlara ihtiyaç vardı, Türkçe arkeoloji literatürüne katkı sağlamak çok önemliydi. O zamanlar Türkçe arkeoloji yayınları çok kısıtlıydı, basılı kaynak kitap azdı. Uzmanlık alanı arkeoloji olan, sadece arkeoloji kitapları basan akademik yayınevleri yeni yeni yeşeriyordu bizde. Bunlardan biri de alanın öncülerinden Homer Kitabevi'ydi. Homer Kitabevi'nde önce çevirmen, daha sonra editör ve yayın yönetmeni olarak çalıştım. Değerli akademisyenlerimizin, yerli ve yabancı seçkin arkeologların kitaplarına editörlük yaparak arkeoloji literatürüne katkı sağlamakla geçen yıllardan sonra, bu görevi tamamlayıp kendimi tamamen çocuk yazınına verdim. Peri ile Ege İkiz Gezginler İstanbul'dan Bodrum'a adlı kitapta Çanakkale, Edremit, Kaz Dağı, Ayvalık, Manisa, Salihli, Bintepeler, Efes'i gezdi. Çanakkale Boğazı'nı geçerken kanatlı koçun sırtında uçan kardeşleri gördüler gökyüzünde, Salihli'de büyülü yüzüğünü takınca görünmez olan Giges'le tanıştılar ve Batı Anadolu'nun bunlar gibi pek çok efsanesini yerinde yaşadılar. İkiz Gezginler İstanbul'da adlı kitapta yaşadıkları kent İstanbul'u gezdirdiler okurlara. Dünyanın en büyük üç imparatorluğuna başkentlik etmiş bu eşsiz kentin Sultanahmet Meydanı'nda Roma dönemindeki gladyatörleri izlediler, Ayasofya'da Bizans imparatorunun hayaletiyle şakalaştılar, Sultanahmet Camisi'nde Osmanlı'nın muhteşem çinilerini gördüler ve İstanbul'un farklı köşelerinde daha bir sürü serüven yaşadılar. Serinin İkiz Gezginler Troya'da adlı kitabında Çanakkale'deki antik Troya kentindeydi Peri ile Ege. Burada tanıştıkları Esin Perisi onları Troya efsanelerinin içinde dolaştırdı, Zeus'un sarayında bir düğün şölenine konuk oldular, Kaz Dağı'nda tanrıçalar arasında yapılan dünyanın ilk güzellik yarışmasını izlediler, derken kendilerini Troya savaşının içinde buldular. İkiz Gezginler Güneş'in Sarayında adlı kitapta ise Peri ile Ege'nin yolu bu kez bulutların tepesine, mitolojide Helios adıyla bilinen Güneş'in sarayına düştü. Orada Güneş'in oğlunun fantastik serüvenine katıldılar. Bu kitapta da yine heyecan, merak ve keşif duygularını kamçılayacak, eğlenerek öğrenmesini sağlayacak ilginç serüvenler bekliyor okuru. Arkeoloji Müzesi'ndeki çenesi düşük İskelet Hanım, eski Anadolu'nun Ana Tanrıçası Kibele, Karagöz ile Hacivat, Uludağ'da kaybolan arkadaşını arayan dev adam Herakles, gizli haranın olağanüstü atları, su perileri ve daha pek çok kahraman İkiz Gezginler'le el ele verip okura Bursa'da heyecan dolu bir serüven yaşatacaklar. Çekirge Sultan, Osmanlı Dönemi'nde Bursa'da yaşadığı söylenen ilginç bir adam. Adı, Bursa'nın Çekirge semtiyle yaşıyor hala. O zamanlar kenti istila eden çekirgeleri kovup halkı kıtlıktan kurtararak bu semte adını vermek dışında kayıp eşyaları bulmakla da ünlüymüş. İkiz Gezginler Çekirge'de bir otelde kalınca, Çekirge Sultan'la tanışmaları ve efsanesini ondan dinlemeleri kaçınılmazdı. Kendimin okumayı sevdiği tarzda yazıyorum diyebilirim. Aslında kitaplarımda anlattığım her şey bilimsel temellere dayalı. Bu konuları masalsı ve sürükleyici bir biçemde, gerçeklerle hayal gücümü harmanlayıp okurun da hayal gücünü ateşleyerek, bilgileri heyecanlı ve eğlendirici serüvenlere sarıp sarmalayarak verdiğim bir tarzım var. Özellikle dikkat ettiğim nokta sürükleyiciliktir. Yazarken ben de kitabın içinde heyecanla sürüklenmek isterim. Bunu bilen esin perim de önceden planladığım temel kurgu içinde birden gelişen sürpriz olaylar çıkarır karşıma. Okuru sürükleyen serüvenler farkında olmadan çok şey öğretir ona. Evet, okurlar öyle istediği için serinin devamı gelecek. Okul söyleşileri ve imza günlerinde sürekli benden bunu isteyen sevgili çocukları İkiz Gezginler'in yeni serüvenlerden mahrum etmeye gönlüm razı gelmez. Aklımdaki rotayı gezdiğimiz yerlerdeki gözlemlerime ve buralarda esin perimin kulağıma fısıldadıklarına göre belirliyorum. Başka hangi kentleri anlatacağımı da esin perisi biliyor şimdilik. Kitaplarım zaten başlı başına bu konuda gençleri bilinçlendirmeye yönelik, anlattıklarım tam da bunu işliyor. Daha önce de belirttiğim gibi, bu işe çocukluktan başlamak gerekir. Çocuklar benim kitap kahramanlarımla birlikte bu değerli toprakları gezerken eşsiz kültürel miraslarına sahip çıkmayı öğreniyorlar. Elbette olacak. Bu konuyu çok önemseyen yeni kuşaklar geliyor artık. İkizlerimle ilk yaptığımız gezilerde ören yerlerinde onlardan ve birkaç yabancı turistin çocuklarından başka çocuk olmazdı. Bizlerin kendi tarihsel mirasımıza ilgisizliği beni çok üzerdi. Ama artık oraları gezen gençlerimiz çoğaldı. Bunda İkiz Gezginler'in de katkısı olduğu için çok seviniyorum hem bir arkeolog hem yazar hem de anne olarak. Kitaplarımın okullarda okutulmasının payı da çok büyük. Yıllardır İkiz Gezginler'in rotasına göre gezen aileler ve İkiz Gezginler gezileri düzenleyen okullar var, İkiz Gezginler üzerine yapılan tezler var. Bu konuda bilinçlenen yeni kuşaklar tarihimizi ve kültürümüzü koruyacak. Son yıllarda bu alanda güzel kitaplar yazıldı, daha çok yazılmasını ve alanın büyümesini isterim. Not defterimde İkiz Gezginler'in yeni bir serüveninin planı, bir öykü kitabının notları, tuvale geçireceğim bir yağlı boya resmin eskizleri, okumak istediğim yeni kitapların listesi ve ikizler tatile geldiğinde onlara pişireceğim birkaç sağlıklı yemek tarifi var bu ay. Mitolojide en sevdiğim kahramanlar periler ve deniz kızları. Ağaç perileriyle su perilerine bayılırım. Bunda masalsever yanımla birlikte doğasever yanımın da büyük payı var. Ağaç perisi, ağacın canıdır. Ağaçla birlikte doğar, onunla birlikte ölür. Bunun için ağaçlara kıyamam, hiç kesilmesinler, içlerindeki perilerle birlikte hep yaşasınlar isterim. Irmaklar da hiç kurumasa, neşeyle oynaşan su perileriyle coşarak hep çağlasa, sakin göllerin dibinde uyuyan güzel perileri kimse rahatsız etmese... Deniz kızı da bir tür su perisidir. Ay ışığı denize vurduğunda, o gümüş pırıltıların arasında el ele dans eden iyi yürekli deniz kızları Nereid'leri görür gibi olurum. İstanbul Perisi adlı kitabımda, kahramanlarımla birlikte ben de onların arasındaydım denizin dibindeki sarayda. Kızıma Peri adını koymamın nedeni de bu mitolojik yaratıklara olan düşkünlüğümdür. İkiz kardeşi Ege ise büyüleyici efsanelerle dalgalanan Ege Denizi'ni simgeler. Pandemi döneminde yazmak bana iyi geldi. Eşim de uzaktan çalıştığı için ikimiz hep evdeydik. O çalışırken ben yazdım, akşam yazdıklarımı ona okudum, keyifle üzerinde konuştuk, fikir alış verişi yaptık. İkiz Gezginler Yeşillikler Ülkesi'nde böyle ortaya çıktı. İkiz Gezginler serisinin yeni bir kitabı üzerinde çalışıyorum şu an. Onu bitirince belki bir öykü kitabına başlarım. Ben de teşekkür ederim. Sizin gibi bu alana ilgili ve bilgili bir gazeteciyle söyleşmek zevkti.


Peri ile Ege'nin annesi Betül Avunç, çocuklarından ilham alarak yazdığı İkiz Gezginler serisine kaldığı yerden devam ediyor. İkizler bu defa Dünyanın Yedi Harikası ile tanışıyor. Efsaneler, masallar, mijolojik hikayeler yine can buluyor. Yazar çevirmen Avunç ile okullarda mitoloji dersinin olması gerektiğinin hayalini kurarak bir kez daha düştük yola, o maceradan bu maceraya... Yıllar önce arkeoloji çevirisini yaptığı Antik Dünyanın Yedi Harikası kitabından yola çıkarak yazdığı serinin son kitabı yine çok eğlenceli, yine bilgi dolu. İkiz Gezginler ve Dünyanın Yedi Harikasının sayfalarını şimdi yazarıyla birlikte çeviriyoruz. Ben de yeniden bir araya geldiğimize sevindim sevgili Nilüfer. Mitoloji seven bir gazeteciyle söyleşmek çok keyifli. Evet, dediğiniz gibi İkiz Gezginler'in Milliyet Çocuk Dergisi'nde yayımlanan öyküleriyle başlayan serüvenleri önce bir kitaba, sonra da İkiz Gezginler serisine dönüştü. Yeni çıkan İkiz Gezginler ve Dünyanın Yedi Harikası ile birlikte 6 kitaplık bir seri oldu şimdi. Verdiğim emek karşılığını bulduğu için çok mutlu hissediyorum kendimi. Yıllardır bu kitapları binlerce çocuk okudu, bunca çocuğa kültürel açıdan farklı bir pencere açtı bu seri. Geçmişle günümüzü buluşturan, tarih ve mitolojiyle harmanlanan serüvenleriyle İkiz Gezginler, yurdumuzun eşsiz kültürel mirasını tanıtan birer rehber oldu çocuklara. Okullardaki söyleşi ve imza günlerimde kitapların bu etkisini görme olanağım oluyor. Öğrencilerin İkiz Gezginler'in izinde geziler yaptığını öğreniyorum, yazdıklarımı hayal güçleriyle birleştirerek oluşturdukları resim sergilerini geziyorum, İkiz Gezginler konulu bilgi yarışmalarında ödül kazananlarla tanışıyorum. Sadece okumakla kalmayıp kitapların ışığında yaratıcı faaliyetlerde bulunmaları benim için o kadar değerli ki... Elbette bütün bunlarda onları yönlendiren değerli öğretmenlerin payı büyük. Bir de Güneş'in Sarayında yaşadıkları serüvenler vardı arada. O kitapta bu kez yeryüzünde değil, bulutların tepesindeki altın ışıklı sarayda, eski Yunan mitolojisinin Helios'uyla, yani Güneş ile tanışmışlardı. Şimdi dünyanın yedi köşesinde Yedi Harika gezisindeyiz ve Güneş'in Rodos'taki heykelini Dünyanın Yedi Harikası'ndan biri olarak görüyoruz. İkiz Gezginler ve Dünyanın Yedi Harikası adını verdiğim bu son kitabı yazma sürecim çok keyifli geçti. Zaten sevdiğim bir konuydu ve yabancısı değildim. Yıllar önce arkeoloji dünyasına yönelik olan Antik Dünyanın Yedi Harikası adlı bir kitap çevirmiştim İngilizceden. Her bir harikayı uzmanının gözünden değerlendiren, arkeolojik araştırmalar, buluntular, dönem yazıtları, sikkeler ve buna benzer pek çok kaynak üzerinden bu harika yapıtların görünümlerini, yapım tekniklerini, çözülen ve çözülemeyen konuları ortaya koyan harika bir kitaptı. Geçmişten günümüze evrensel kültürün önemli bir yapı taşı olan Yedi Harika'nın ikisi bizim ülkemizde olduğundan, ama hem onları hem de yedisini bir solukta sayabilenlerin azınlıkta kaldığını gördüğümden bu konuyu bir çocuk kitabına taşımaya karar verdim. Çok severek, eğlenerek geçen bir yazma süreciydi. Kitap bittikten sonra İkiz Gezginler'in kendilerine okudum yüksek sesle, çok hoşlarına gitti. Biliyorsunuz, bu serinin kahramanları İkiz Gezginler Peri ile Ege benim gerçek çocuklarım. Artık büyümüş olsalar da, serinin ilk kitabı çıktığında onlar da şimdiki okurlarımın yaşındaydı. Umarım okuyan herkes onlar gibi zevk alır bu kitaptan. Ben kitabı yetişkinlerin de severek okuyacağını düşünüyorum. Dünyanın Yedi Harikası'nı görmek için rehberleri Esin Perisi'yle birlikte yola çıkıyor İkiz Gezginler. Mısır'daki Gize Platosu'nda Büyük Piramit'i, Babil'de ünlü Asma Bahçeleri, Yunanistan'ın Olimpiya kentinde Zeus Heykeli'ni, Efesos'ta Artemis Tapınağı'nı, Bodrum'da Kral Mausolos'un anıt mezarını, Rodos adasında Rodos Heykeli'ni ve yine Mısır'da İskenderiye Feneri'ni geziyorlar. Mısır Piramitleri dışında hiçbiri günümüze kalmamış olan bu anıtların bir zamanlar tüm görkemleriyle ayakta durduğu antik dönemlere götürüyor onları Esin Perisi. Üstelik yapılış tarihlerine göre kronolojik sırayla gezdiriyor, en yaşlı anıttan en gencine doğru. Dünyaya damgasını vurmuş bu harika anıtları gezerken hem o bölgede o dönemde yaşamış tarihsel kişileri hem de mitolojik karakterleri birer kitap kahramanına dönüştürüp okurun karşısına çıkarıyorum. Konu tarih, arkeoloji ve de mitoloji olunca kahraman yaratmak benim için kolay ve çok zevkli. Örneğin Efesos Artemis Tapınağı'nın alınlığında kabartmaları bulunan Amazon kadınlarının, tanrıça Artemis'in yakın arkadaşları olarak tapınakta İkiz Gezginler'in karşısına çıkması o kadar olası ki... Bazen de tanıdığım kişileri antik kimliklerle kurguya katıyorum. İkizlerin Bodrum'da Kral Mausolos'un sarayında tanıştığı Orkideya ile Bayramos, gerçekte de bugün Bodrum'da yaşayan çok sevdiğim bir çift mesela. Efsanelerden ve masallardan beslenirken çok kaynaktan yararlanıyor musunuz? Araştırmalarınız konusunda sizden biraz bilgi almak isteriz. Çocukluğumdan beri efsanelerden ve masallardan besleniyorum gerçekten. Bunları tarih ve mitoloji sevgisi takip edince yolum arkeoloji eğitimine uzandı kaçınılmaz olarak. Sürekli okurum, antik yazarları da çok okudum. Ozan Homeros, Ovidius ve Tarihin Babası Herodotos gözdelerimdir. Bu ölümsüz kaynakları genç kuşaklara tanıtmayı da görev biliyorum. Örneğin Bodrum'lu yurttaşımız Herodotos, yeni kitabım İkiz Gezginler ve Dünyanın Yedi Harikasında Bodrum'da karşısına çıkıyor bizim ikizlerin. İkiz Gezginler Güneş'in Sarayında ve Duygu'nun Doğum Günü Armağanı adlı kitaplarımın kaynağı ise Ovidius'un olağanüstü yapıtı Dönüşümlerdir. Ayrıca arkeoloji bilimine yayın dünyasında editör, çevirmen ve yayın yönetmeni olarak yıllarca emek verdiğim, değerli arkeologların, akademisyenlerin kitaplarını yayına hazırladığım için hep güncel araştırmaların içindeydim. Yaptığım çeviriler de kendi çalışmalarım için iyi birer araştırma kaynağı olmuştur. Yukarıda söz ettiğim Antik Dünyanın Yedi Harikası adlı çevirimin bu son kitabıma hem esin vermesi hem bilimsel kaynak oluşturması gibi. Elbette, öğrenmek asla bitmez. Bir konuyu araştırırken oradaki bir noktadan hareketle yolum başka bir yöne döner, oradan bambaşka bilgiler gelir, o yeni bilgiler bilinenlerle bütünlenir, bazen pekişir, bazen yepyeni bir birikim oluşur. Yazmak müthiş bir serüven. Bazen yazı hiç planlamadığım bir yere sapar, bana da sürpriz olan çok güzel bir şey çıkar. Didaktik olmadan bilgi vermeye dikkat ediyorum mesela. Daha doğrusu çok dikkat ettiğimi de söyleyemem, doğal yazım tarzım öyle aslında. Bilgi yüklü, sıkıcı, durağan metinlerden hoşlanmadığım kadar, eğlenceli görünse de yeni bir şey vermeyen kitaplardan da hoşlanmam. Kitaplardan bilgi edinsin, kültür edinsin okur, ama sıkılmadan, keyif alarak. Okumayı sevdiğim tarzda yazıyorum kısacası. Görünürde pek belli olmayan, ilginç ve eğlendirici öykülerin arasına saklanan bilgiler iyi edebiyatla sarılıp sarmalansın, okuru heyecandan heyecana sürüklesin, arada sürprizler yapsın kitap. Ve mesela bir kitabımda masal karakteri gibi okuduğu mitolojik kahramanın heykelini müzede gören çocuk, bir tanıdığa rastlamış gibi hissetsin. Kaçındığım nokta ise çocukları üzmek, onlara acı vermek. Hayatta zaten yeterince üzüntü var, benim kitaplarım onları heyecanlandırsın, hayal güçlerini tetiklesin ama üzmesin. Bu yüzden bazı mitolojik öyküleri kurguya dahil ederken kimi yönlerini yumuşattığım olur. Okurken zevk almaları için dilin sürükleyiciliğine ve yazının ahengine de çok önem veririm. Antik dünyanın kapılarını bir kez daha araladığınız İkiz Gezginler ve Dünyanın Yedi Harikası'nda tarihteki önemli olayların nasıl geliştiğini de öğrenme fırsatı buluyoruz. Örneğin Olimpiyat Oyunları'nın ilk olarak nasıl başladığı ya da Babil'in Asma Bahçeleri'nin neden yapıldığı gibi... Çocuklarla okullarda bir araya geldiğinizde size bir sürü soru soruyor olmalılar. Okurların size dönüşlerini, küçük kalplerin büyük sorularını merak ediyorum. Okurların bana dönüşleri sorularla olabildiği gibi, esasen çok etkileyici eylemlerle oluyor. Küçük kalplerin o kadar büyük duygu ve düşünceleri var ki... İstanbul Perisi adlı kitabımın okutulduğu bir okulda söyleşi sonunda imzaya geçmiştik. Kuyruktaki çocuklardan sırası gelen yıldız gözlü bir oğlanın kitabını imzalarken, çocuk bana bir armağan getirdiğini söyledi ve kitabın arasında kuruttuğu morsalkımı verdi. Dünyanın en değerli armağanı! İstanbul'un bu güzelim çiçekleri betonların arasında gitgide yok olduğundan, belki de onları hiç görmeyen yeni kuşaklara tanıtmak, bu vesileyle doğa sevgisi aşılamak için katmıştım İstanbul efsanelerinin arasına. Bu çocuk gerçekten de hiç morsalkım görmemiş, ama kitapta okuyunca merak etmiş, çiçeği bir yerlerden bulup kurutmuş ve bana getirmiş. Yine aynı kitabın okutulduğu bir başka okulun öğrencisi de kitapta yerini tarif ettiğim perili köşkü o kadar merak etmiş ki, o semte gidip aramış, bulmuş ve fotoğraflarını çekmiş. Öğretmeninin bana fotoğrafları göndermesiyle haberdar oldum, sonra da öğrenciyle tanıştık elbette. Bir kitabın böylesine araştırmaya sevk ettiği bu iki çocuk, küçük kalplerin bana geri dönüşlerinin en muhteşem örnekleri bence. Bunu duyduğuma çok sevindim, 1 yaşındaki Güzel Helen'e sevgilerimi yolluyorum. Umarım Helen okula başladığı zaman dileğiniz gerçekleşir, bu benim de yıllardır çok istediğim bir şey. Öyle ki, 1995 yılında gençlerimize kültür bilinci kazandırmak konulu bir gazete yazımda bunu dile getirmiştim. O gün bugün aynı düşünceyi ve aynı umudu koruyorum. Batıda pek çok ülkenin çocukları mitoloji okuyor da, Batı kültürünün temellerini oluşturan sayısız uygarlığın gelip geçtiği, tarihin ilk ozanı Homeros ile Tarihin Babası Herodotos'un doğduğu bu toprakların mirasçısı olan çocuklarımız niye okumasın? Üstelik o mitolojik öykülerin çoğu Anadolu'da geçtiği halde... Efsaneler bilimi olarak tanımlanan mitoloji evrensel kültürün temel taşlarındandır. Mitolojinin ilk ve orta öğrenimde okutulması durumunda çocuklar erken yaşta kültür bilinci kazanacak ve tarihten coğrafyaya, mimariden resim ve heykel sanatına dek pek çok alanda bilgi sahibi olacaklardır. Okul söyleşilerinde gördüğüme göre, bunu en azından benim kitaplarla ispatlamış durumdayız şimdilik. Çocuklar mitolojik öyküler sayesinde Anadolu'ya ait efsanelerin geçtiği bölgeleri, buralardaki antik yerleşimleri ve bugün hangi illerin sınırları içinde olduklarını, o uygarlıkların bıraktıkları eserleri, efsanelerde anılan Yunanca ve Latince kişi adlarını, sanat eserlerine konu olmuş mitolojik kahramanları öğreniveriyorlar. İkiz Gezginler Troya'dayı okuyan bir çocuk, ünlü ressam Rubens'in Paris'in Yargısı adlı tablosunu gördüğünde konusunu anlamakta hiç zorlanmıyor. İstanbul Perisi adlı kitabımda perili köşkün kapısında duran Karyalı kadınların öyküsünü okuyan da, mimaride karyatid olarak bilinen kadın biçimli taşıyıcı sütunları tanıyor artık. Bu iki örnek aslında yüksek öğrenimde Sanat Tarihi ve Mimarlık Tarihi derslerinde işlenen konulardan. Eğer okullarda belli bir süre içinde okutulan kitaplarımdan bunları öğrenebiliyorlarsa, mitoloji daimi ders olarak okutulsa kim bilir neler öğrenir bu çocuklar ve nasıl sağlam bir kültürel alt yapı oluşur. Sevgili çocuklar okuyun, bol bol okuyun ama iyi kitaplar seçin. Okumak heyecanlı bir serüvendir. Kitaplar size farklı pencereler açar, yepyeni dünyalar sunar, yaratıcılığınızı arttırır, ufkunuzu genişletir, hem de çok eğlendirir. Hepinize İkiz Gezginler'le birlikte mitolojinin fantastik dünyasında renkli serüvenler diliyor, sizlere bu mesajı iletmemi sağlayan Ajandakolik'e de çok teşekkür ediyorum.


Beykoz Kundura'nın performanstan belgesel sinemaya, felsefeden antropolojiye, farklı disiplinlerin izinde tartışma ve üretim olanakları yaratmayı amaçlayan yeni platformu KunduraLab başlıyor. İstanbul'un önemli kültür ve sanat kurumlarından Beykoz Kundura'yı sanat odaklı bir düşünce ve üretim merkezine dönüştürmeyi amaçlayan programın ilki ise FelsefeLab olacak. Beykoz Kundura'nın kürasyonlarından yola çıkarak felsefi yöntemlerin izinde kavramları anlamaya ve okumaya davet eden FelsefeLab, 28 Ocak'ta akademisyen Dr. Umut Eldem'in İnsan bir yapay zeka mıdır? başlıklı konuşması ile başlayacak ve 2021 yılı boyunca yapay zekadan bilimkurgu sinemasına, merak uyandırıcı konular etrafında şekillenecek programıyla tartışma ve keşif fırsatları sunacak. İstanbul'un önde gelen kültür ve sanat kurumlarından Beykoz Kundura'yı sanat odaklı bir düşünce ve sanat merkezine de dönüştürmeyi amaçlayan KunduraLab başlıyor. Performanstan belgesel sinemaya, felsefeden antropolojiye, farklı disiplinlerin izinde yeni tartışma ve üretim olanakları sunacak platformun ilki ise FelsefeLab olacak. Kundura Sinema & Sahne'nin kürasyonlarından yola çıkarak felsefi yöntemlerin izinde kavramları anlamaya ve okumaya davet eden FelsefeLab, 2021 yılı boyunca yapay zekadan bilimkurgu sinemasına, merak uyandırıcı konular etrafında konuşma ve film programları gerçekleştirecek. FelsefeLab'in ilk etkinliği ise akademisyen Dr. Umut Eldem'in İnsan bir yapay zeka mıdır? başlıklı konuşması olacak. 28 Ocak Perşembe günü gerçekleşecek konuşma, Kundura Blog'da çevrimiçi gösterimi süren Uncanny Valley / Tekinsiz Vadi adlı oyundan yola çıkacak ve Hubert Dreyfus, Jacques Derrida, Benjamin Libet gibi düşünürlerin izinden giderek teknoloji felsefesi, davranışçılık, özgür irade, felsefi antropoloji gibi kavramları tartışmaya açacak. FelsefeLab'in Dr. Umut Eldem ile konuşma serisi 4 Şubat'ta Yapay Zeka Hakları, 18 Şubat'ta da Geleceğin Sentetik Dünyası başlıklı konuşmalarla devam edecek. Konuşmanın odağında yer alan Rimini Protokoll oyunu Uncanny Valley / Tekinsiz Vadinin çevrimiçi gösterimi ise kultur. beykozkundura. com'da devam ediyor. Stefan Kaegi'nin yönettiği ve Alman yazar Thomas Melle'den referans alınarak kopyalanmış ve üretilmiş bir insansı robotun başrolünde olduğu oyun, tiyatroda yapay zeka kullanımını da yeni bir eşiğe taşıyor. Umut Eldem'in İnsan bir yapay zeka mıdır? başlıklı çevrimiçi konuşması 28 Ocak Perşembe akşamı saat 21:00'den itibaren beykozkundura. com'da yayınlanacak Zoom linkinden ücretsiz izlenebilecek.


50 yıldır ülkemizde moda sektöründe yaratıcı ve ilham veren projeler gerçekleştiren Beymen, 8 Mart Dünya Kadınlar Günü için özel bir projeye imza attı. Beymen ve Toplum Gönüllüleri Vakfı iş birliğiyle gerçekleştirilen Hayallerim Kadar Güçlüyüm projesi, genç kadınlara her şeyin hayal etmekle başladığını hatırlatarak, içlerindeki güce ve hayallerine inanmaları için ilham veriyor. Beymen, proje kapsamında Toplum Gönüllüleri Vakfı Genç Kadın Fonu'nu destekliyor. Kadınların hayatına dokunmayı ve hayallerine kavuşma yolunda onlara destek olmayı amaçlayan proje; dünyada ve Türkiye'de başarıları ile kendi alanlarında fark yaratmış 33 kadının gönüllü katılımı ile gerçekleştirildi. Veronico Etro, Angela Missoni, Sandra Choi, JJ Martin, Nicky Zimmermann, Giorgia Tordini ve Gilda Ambrosio gibi dünyaca ünlü kadın tasarımcıların yanı sıra Türkiye'de başarılarıyla alanlarında fark yaratmış tasarımcı, sanatçı, sporcu, doktor, avukat, gazeteci, iş insanı gibi farklı sektörlerden 33 kadın mesajları ile Beymen Collection tasarım ekibiyle bir araya geldi. Tasarlanan Beymen 8 Mart Özel Koleksiyonu projeye destek kapsamında Beymen'lerde ve www. beymen. com adresinde satışa sunulacak. Dünya Kadınlar Günü vesilesiyle hayata geçirdikleri bu proje ile genç kadınların toplumsal hayatın her alanına eşit ve özgür biçimde katılmalarını amaçlayan TOG Genç Kadın Fonu'nu desteklemekten büyük mutluluk duyduklarını belirten Beymen Grup CEO'su Elif Çapçı; Toplum Gönüllüleri Vakfı iş birliğiyle gerçekleştirdiğimiz bu projeyle, kadınlara hayallerine inanarak cesaretle hareket ettiklerinde, her şeyi başarma gücünün içlerinde saklı olduğunu göstermek istedik. Dünyada ve Türkiye'de başarıları ile örnek olan ve kendi alanında fark yaratan 33 başarılı kadın, projemizde gönüllü olarak yer aldı. Özgüveni, başarıları ve cesareti ile ilham olan bu özel kadınlarla bir arada olmak, hepsinin yanımızda olduğunu bilmek, projemizi daha da anlamlı kıldı. Kıymetli destekleri için hepsine teşekkürlerimi sunuyorum dedi. Toplum Gönüllüleri Vakfı Yönetim Kurulu Eş Başkanı Didem Duru, Dünya Kadınlar Günü'nde böyle bir projeyi hayata geçirmenin çok kıymetli olduğunu vurgulayarak şöyle devam etti: TOG olarak; 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nün, genç kadınlara hayallerini gerçekleştirebilecekleri bir alan yaratıldığında kutlanmaya değer olduğunu düşünüyoruz. 18 yıldır tüm çalışmalarımızda bu inançla hareket ediyor, eşitsizlikleri ortadan kaldırmak için gençleri güçlendiriyoruz. Beymen ile birlikte hayata geçirdiğimiz projeyle de kadınların potansiyellerinin farkına varmalarını ve hayallerini gerçekleştirebilmeleri için ilham vermeyi amaçlıyoruz. Alanında fark yaratan kadınların birbirinden değerli mesajlarının yer aldığı böyle özel bir projenin içerisinde yer aldığımız için heyecan duyuyoruz dedi.


28 Grammy sahibi pop müziğin divası Beyonce, 21 Haziran'da yayınlanan BREAK MY SOUL teklisi ile müjdelediği ve 16 şarkıdan oluşan 7. solo albümünde sesini daha da yükseltiyor. Beyonce'nin yeni albümü RENAISSANCE 29 Temmuz'da Sony Music etiketiyle tüm platformlarda yayınlanacak.


Teşekkür ederim. Evet kitaplar sonsuz bilginin, kediler sonsuz sevginin taşıyıcıları galiba. Masalların bir kısmını yaklaşık beş sene önce yazmıştım. Bu sürede eklemeler çıkarmalar oldu tabii. Okuyucuyu sade, usul usul anlatılan, doğayla iç içe masallar bekliyor. İlk anlatılan masal hangisiydi hatırlamıyorum. Lakin kendimi bildim bile mesellerin has bir dinleyicisiyim. Annem çok mesel anlatırdı, o da zamanında Hatçe Ana'sından, masalcı Mıtıllah Dayı'dan ve diğer büyüklerinden dinlemiş. Yaz tatillerinde dedemin bahçesine giderdik, gündüz bağda çalışır akşam da damda halka olup otururlar ve çay eşliğinde kadın erkek çocuk yaşlı genç hep beraber sohbet ederlerdi. Bu meclislerde meseller, fıkralar, anılar şifahen aktarılırdı. Ben de sırtımı ağaç direğe verip ağzım açık dinlerdim. Kitap okumayı hep çok sevdim, çünkü kitap demek damda dinlediğim hikayelerin daha fazlasını bulabileceğim büyük bir alemdi. İlk yazdığım masala gelince; çok hikaye uydururdum kafamdan, iflah olmaz bir uydurukçuydum. İnsanları da kendime inandırırdım. Bir edebi eser yazma bilinciyle, üniversitede yazdım ilk masalımı. Küçük Bilge Kız Pakize idi başlığı. Çocukluğumdan bu yana şifahi kültürün içindeyim. Masal Hazretleri derim ben, kendisi yüzyıllardır yaşayan bir varlık. Ben de onun geniş göbeğinde oturuyorum. Yirmi bir senedir de masallar üzerine okuyorum, çalışıyorum. Anlayacağın binlerce masal okudum, dinledim. Bir masal seçemem, ama tür olarak 1001 Gece Masalları'nı ve kısa meselleri çok sevdiğimi söyleyebilirim. Şifahen; iki manaya sahip. Birisi ağız yoluyla, sözlü aktarım manasına geliyor. Diğeri de şifalı, iyileştiren. Ben aslında ilk manasına odaklanmıştım ismi koyarken lakin sonra şifa kelimesi bir anda yayıldı, herkesin diline pelesenk oldu. Her var oluş ve aynı zamanda yok oluş, ihtiyaca binaen vuku buluyor. Demek ki insanların iyileşmeye ziyadesiyle ihtiyacı var bu zaman diliminde. Ağzımızdan çıkan sözcükler de canlı varlıklar. İçimizden çıkan kelam, harfler havada asılı kalıyor binlerce yıl. Kimi giderek renkleniyor, çoğalıyor, aydınlatıyor, canlandırıyor kimi de çürüyor, kararıp kuruyor, kurutuyor. O haseple insanın dünyada bıraktığı en büyük izlerden birinin ağzından çıkan sözler olduğuna inanıyorum. Gökyüzünde ne varsa yeryüzünde de o var. Rüzgardan, yağmurdan, güneşten, sıcaktan soğuktan, suyun gelgitinden nasıl etkileniyorsak gezegenlerin hareketleri, ayın döngüsü de aynı şekilde ruh halimizi etkiliyor. Masallar, dışa yapılan yolculukların anlatısı gibi görünse de aslında içe yapılan bir yolculuk. İbn'i Arabi, İnsan, büyük bir memlekettir, demiş. Masallarımın geçtiği tüm memleketler benim iç yurdum, iç alemim. Tüm karakterler de benim yansımalarım, halden hale geçişlerim. Her şey ihtiyaç dahilinde varlık buluyor. Neden çok neden az diye şikayet etmeye hacet görmüyorum. Yeterli olanın ne olduğunu ben belirleyemem. Mizacına, meşrebine, edebi, sanatsal zevkine yakın bulan binlerce insan konuyla uzaktan ve yakından ilgileniyor. Herkes masal dinlemeli diyenlerden değilim. Kimi sözle kimi sesle kimi hareketle bağ kurar, kendini ifade eder. Temayüller türlü türlüdür. Sadece şunu temenni edebilirim, umarım herkes masalla karşılaşır, ilgi duyanlar istedikleri sürece o eşikte meşk eder, ilgi duymayanlar da her nerede kalpleri hızla atıyorsa oraya erişir. Uçan Fare' yi 2013 yılında yazmaya başladım. Uçan Fare, Avustralya'da yaşayan bir tür. Kollarının altında kanat gibi et parçaları var. Bir nevi planör. Kısa uçuşlar yapabiliyor. Bir gazete haberinde görmüş ve not almıştım defterime yıllar evvel. Daha sonra nice hikaye ile birleşerek baş karakter oldu. Hikayeleri sevildikçe de yazmaya devam ettim maceralarını. Hala devamını isteyenler var, bakalım gelecekte bir sürpriz olur belki. Üretirken çocuk, yetişkin diye ayırmıyorum işin açığı. Sadece odaklandığım, makro mercekle baktığım alanlar değişiyor. Çocuk bireyleri kendi mizacıma yakın görüyorum. O bitmeyen merak, soru, keşif, fütursuzluk, korkusuzluk, trans halleri, halden hale hızlı geçişleri, her şeye dönüşebilmeleri, insana yakından/içgüdüsel ve dik dik bakmaları, doğru felsefecilerin yanında olduğumu hatırlatıyor. Çocukluğumdan bu yana çok çeşitli türlerde okurum. Masamın üstü felsefe, bilim, teoloji, roman, tıp, anı kitapları, sözlük, defterler, nota kitabı, akort cihazları gibi birçok farklı şeyle dolu. Dijital ajanda kullanıyorum normalde, ama arkadaşım Seher hediye olarak bir ajanda göndermiş, onu yanımda taşıyorum şimdi. Not defterlerim çok, aynı anda onlarca farklı defter tutarım. Kutularca birikti defterlerim. İçlerinde notlar ve her daim çiçek olur. İlginç ki, yıllar sonra bile hatırlarım o çiçeğin nereden nasıl geldiğini. Hem biten ve basılmayı bekleyen dosyalarım hem de hala üzerinde çalıştığım birkaç dosya var. Masalların iyileştirici gücü; kendimizle yüzleşmeye aracılık etmesinde. O nedenle kötü dediğiniz anlar da daha evvel göremediklerimizi görmemize, anlamamıza yardımcı oluyor. Şahsen ben masalları iyi sonla değil, açık uçla bitiririm her daim. Çünkü hayat devam ediyor, her an her şeye hazır olmak lazım. Cinsiyetleri ayırmaktan pek hazzetmiyorum. Şiddetin nice çeşidi var, kadın da erkek de buna maruz kalıyor ya da bizatihi uyguluyoruz. İyiliğin, iyi olabilme/kalabilme dürtüsünün canlı olmasını sadece masal dinlemeye bağlamak büyük bir gaf olur. Hayat; çok daha girift. Hatta bazı coğrafyalarda kini/düşmanlığı canlı tutmak için anlatılan nice masala/destana şahitlik ettim. O nedenle bu konuları bir başka söyleşide biraz daha derin, kavramsal ve sosyolojik, felsefi temelli konuşabiliriz. Terapi, iyileşme manasına geliyor. Ve aslında bu bir ömür boyu ihtiyaç duyduğumuz temel günlük bir gereksinim. Her gün belli dozlarda almamız gerekiyor bize iyi gelen şeyleri ve aynı şekilde iyi gelmeyenleri terk etmemiz. İnsan, ömrü boyunca nice zor eşiklerle karşılaşıyor, onları atlatabilmek için aklı selim, sükunet içre olmak/kalmak kolay değil. Kişisel gelişimciler, ne yapmanız gerektiğini söyler tıpkı bir öğretmen gibi, ustalar ise sizi işin başına geçirir, olayın içine düşürür. Mış gibi yapmakla gerçekten ol-mak çok farklı. Simülasyonda edinilen tecrübeler bir yere kadar götürüyor bizi, sonra yine yolda kalıyoruz. Sistemler, nice aracı kullanarak insanın temel duyularını kullanamaz hale getiriyor, bizi duyusal olarak kötürüm yapıyorlar. Kötü söz, kötü ses işitiyoruz, çirkin görüntülere, propagandalara, reklamlara maruz kalıyoruz, dokunmuyoruz sarılmıyoruz, dokuları hissetmiyoruz, koklamıyoruz ve en mühimi kalben bağlantı kurmuyoruz eşya ve tüm mahlukatla. Bu konular o denli derin ki... Burada vereceğim cevap yetersiz kalacak. Şuurumuzu kaybetmemek neredeyse imkansız, tüm değerler birbirine karışmış vaziyette. Bu bilinci kazanmak için yapılabilecek en iyi ve ulaşılabilir çözüm yine de kaynak kitapları mukayeseli okumak, görmüş geçirmiş olgun ruhların meclisinde bulunmak, dünya ve insanlık tarihine şöyle bir dönüp bakmak. Maalesef instagram postlarından edinilen bilgiler yeterli olmuyor suyun derinliğinde olup bitenleri görmek için. Basit ve mütevazı bir yaşamın zihinleri sakinleştirdiği, görüyü netleştirdiği muhakkak. Bunun için doğaya gezmeye, fotoğraf çekmeye, tatil yapmaya değil de içinde yaşamaya, onunla uyumlanmaya gidersek o bize her şeyi gösteriyor zaten. Ben teşekkür ederim güzel sorularınız için.


Bihter Sabanoğlu'nun ilk romanı Şüpheli Şeylerin Keşfi, Edisyon Kitap etiketiyle raflarda yerini aldı. Kitap, birbirini hiç görmeden beraber büyümüş iki insanı, 29 gün çeken bir şubat ayı boyunca İstanbul'un tarihi mekanlarında takip ediyor. Bihter Sabanoğlu imzasıyla Edisyon Kitap'tan çıkan Şüpheli Şeylerin Keşfi adlı romana, edisyonkitap. com'un yanı sıra tüm kitabevlerinden ve online mağazalardan ulaşmak mümkün.


2011'de The New York Times En İyi Resimli Çocuk Kitabı, 2021'de Caldecott Onur Ödülü kazanan, İngiliz primatolog, etolog ve antropolog Jane Goodall'un hayatını konu alan çocuk kitabı Ben... Jane ismiyle artık Türkçede. Pek çok çocuk kitabının yaratıcısı olan ödüllü karikatürist, yazar, çizer ve senaryo yazarı Patrick McDonnell, daha önce yazdığı beş kitaptaki karakterlerin yer aldığı MUTTS adlı çizgi roman ile dünya çapında tanındı. Hayvanlar ve çevre için çalışan birçok yardım derneğine destek veren ve bir dönem Humane Society of the United States'te yönetim kurulu üyesi olan McDonnell, Fund for Animals'ın yönetim kurulunda çalışmaya devam ediyor. McDonnell eşi, kedisi ve evlat edindikleri köpekleriyle birlikte New Jersey'de yaşıyor. 1975 doğumlu. Ankara'da büyüdü, Hacettepe Üniversitesi'nde felsefe eğitimi aldı. Yayıncılık hayatı boyunca birçok yayınevi ve dergi grubunda redaktör ve editör olarak çalıştı. Gerçek bir barınak köpeğinden ilham alarak yazdığı Pöti serisiyle, çocuk kitabı yazarlığı macerası başladı. Gazete ve dergilerde çocuk kitaplarıyla ilgili tanıtım ve eleştiri yazıları yazıyor, çocuklar için içerik hazırlıyor. Aynı zamanda MEAV Yayıncılık'ın çocuk kitapları editörlüğünü yapan Gökçeer, kızıyla ve iki kedisiyle birlikte İstanbul'da yaşıyor.


Müjdemizi isteriz. Sanatın da zor bir süreçten geçtiği bu dönemde sanata ve sanatçıya verdiği destekle yıllardır birbirinden farklı etkinliklere ev sahipliği yapan Bilkent Center, Ankara'nın yeni ve modern tiyatro salonu Bilkent Sahne'yi Ankara Sanat Tiyatrosu iş birliğiyle tiyatro severlerle buluşturacak. Bilkent Center'ın Ankara'da, sanatseverlerin yeni durağı olarak hayata geçirdiği Bilkent Sahne, Ankara Sanat Tiyatrosu'nun 57 yıllık deneyimi ile perdelerini açıyor. 1963 yılından bu yana 170'i aşkın oyunu tiyatro severlerle buluşturan Ankara Sanat Tiyatrosu, perdelerini 6 Kasım'da 'Bir Valize Ne Sığar ki?' oyunuyla açıyor. Ankara Sanat Tiyatrosu kasım ayı boyunca 'Bu Ne Biçim Mozart?' ve 'Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü' oyunlarını da Bilkent Sahne'de sergileyecek. Asaf Çiyiltepe öncülüğünde, 1963 yılında kurulan ve bugüne kadar 170'i aşkın oyun sergileyerek Çağdaş Türk Tiyatrosu'na katkı sunan, Türkiye'nin en köklü tiyatrosu olan Ankara Sanat Tiyatrosu, 6 Kasım'da perdesini 'Bir Valize Ne Sığar ki?' oyunuyla Bilkent Sahne'de açacak. Kasım ayı boyunca 'Bu Ne Biçim Mozart?' ve başrolünde Mahir İpek'in rol aldığı 'Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü' oyunlarının da sahneleneceği Bilkent Sahne AST, pandemi önlemleri gereği yüzde 50 koltuk kapasitesiyle izleyicilerini ağırlayacak. Maske takma kuralının zorunlu olduğu salona giriş ise HES kodu ile yapılacak. Yüzde 100 doğal hava kullanılarak havalandırılan salonlar her oyun sonrasında dezenfekte ediliyor. Sanatseverlerin yeni durağı olan Bilkent Sahne AST, sağlıklı ve güvenli bir ortamda tiyatro severleri ağırlamaya hazır. Sanata ve sanatçıya verdiği destekle yıllardır birbirinden farklı etkinliklere ev sahipliği yapan Bilkent Center, Ankara'nın yeni ve modern tiyatro salonu Bilkent Sahne'yi Ankara Sanat Tiyatrosu iş birliğiyle tiyatro severlerle buluşturacak. Bilkent Center'ın Ankara'da, sanatseverlerin yeni durağı olarak hayata geçirdiği Bilkent Sahne, Ankara Sanat Tiyatrosu'nun 57 yıllık deneyimi ile perdelerini açıyor. 1963 yılından bu yana 170'i aşkın oyunu tiyatro severlerle buluşturan Ankara Sanat Tiyatrosu, perdelerini 6 Kasım'da 'Bir Valize Ne Sığar ki?' oyunuyla açıyor. Ankara Sanat Tiyatrosu kasım ayı boyunca 'Bu Ne Biçim Mozart?' ve 'Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü' oyunlarını da Bilkent Sahne'de sergileyecek. Asaf Çiyiltepe öncülüğünde, 1963 yılında kurulan ve bugüne kadar 170'i aşkın oyun sergileyerek Çağdaş Türk Tiyatrosu'na katkı sunan, Türkiye'nin en köklü tiyatrosu olan Ankara Sanat Tiyatrosu, 6 Kasım'da perdesini 'Bir Valize Ne Sığar ki?' oyunuyla Bilkent Sahne'de açacak. Kasım ayı boyunca 'Bu Ne Biçim Mozart?' ve başrolünde Mahir İpek'in rol aldığı 'Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü' oyunlarının da sahneleneceği Bilkent Sahne AST, pandemi önlemleri gereği yüzde 50 koltuk kapasitesiyle izleyicilerini ağırlayacak. Maske takma kuralının zorunlu olduğu salona giriş ise HES kodu ile yapılacak. Yüzde 100 doğal hava kullanılarak havalandırılan salonlar her oyun sonrasında dezenfekte ediliyor. Sanatseverlerin yeni durağı olan Bilkent Sahne AST, sağlıklı ve güvenli bir ortamda tiyatro severleri ağırlamaya hazır.


Sınıf çatışması, aile, aşk ve cinayet... İngiliz bağımsız gazeteci ve yazar Bella Mackie'nin üçüncü kitabı Aileni Nasıl Öldürürsün, eğlenceli, rahatsız edici ve bir o kadar merak uyandırıcı bir roman. Yayınladığı andan itibaren Sunday Times Bestseller listesinde uzunca bir süre kalan Bella Mackie'nin yazdığı Aileni Nasıl Öldürürsün, annesini ve kendisini terk edip giden babası başta olmak üzere ailesinden altı kişiyi öldürerek intikamını alan Grace'in öyküsünü anlatırken sınıfsal mevzular, ahlak, ailenin göreceliliği gibi konulara değinmeyi de gözden kaçırmıyor. 1984 yılında İngiltere'de dünyaya gelen Bella Mackie, St. Mary's Üniversitesi'nde İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun olmuş. Meslek hayatındaki kariyerine gazetecilikle başlayan Mackie, The Guardian, Vice News, The Telegraph gibi İngiltere'nin önemli mecralarında çalışmış. Şu anda da Vogue dergisi için ayda iki köşe yazısı yazan Mackie aynı zamanda güncel konular ve popüler kültür üzerine yayın yapan The High Low podcast programına katılarak gündemi kendi görüşlerince değerlendirerek dinleyicilerle paylaşıyormuş. Profesyonel bir koşucu olan Mackie, 2018 yılında ilk yayınladığı ilk kitabı Jog On da koşmanın, kaygı, depresyon gibi zihinsel ve ruhsal rahatsızlıklarla olan bağını anlatıyordu. Bella Mackie şimdi de Athica Yayınları'ndan Canan Hatiboğlu çevirisiyle yayınlanan ikinci Aileni Nasıl Öldürürsün kitabıyla Türkiyeli okurların karşısına çıktı. Sunday Times Bestseller listesinde yer alan kitap, annesini ve kendisini terk edip giden başta babası olmak üzere ailesinden altı kişiyi öldürerek intikamını alan Grace'in öyküsünü anlatırken esasen sınıfsal mevzular, ailenin göreceliliği gibi konulara değiniyor. Yani yaşlıydılar, cimriydiler ve dünyada değerli bir yer kaplıyorlardı. Ve tüm bunlar, aslen yaşananları gerekenden çok daha nahoş bir yolla kendi sonlarını getirmeleri muhtemelen yeterliydi. Ama tamamıyla dürüst olmam gerekirse asıl sebebi bilmeleriydi. Annemi biliyorlardı. Beni biliyorlardı. Hiçbir şey yapmadılar. Oğullarını dolduruşa getirip Marie'yi, Helene'i, gece kulüplerini ve onu yoldan çıkaran arkadaşlarını, Simon dışında herkesi suçladılar. Bir baba olarak sorumluluklarından kaçtı ve çocuğunun annesini zor durumda bıraktığını bilmeden hayatlarını sürdürdüklerini sanıyordum. Ama onlar bir şekilde olmasını istediler. Ve en nihayetinde planın şeklini değiştiren şey bu oldu. Önce öleceklerdi. Grace'in intikam serüveninin özeti böyle. En ince ayrıntısına kadar düşünüp yaptığı plan tıkır tıkır işlemeye başlıyor Grace'in. Sıraya koyduğu ölüm listesine her seferinde attığı çentikle kendini daha da sağaltıyor. Hiçbir pişmanlık ya da duygu namına zerre kadar bir şey hissetmeden yoluna devam ediyor. Kendi koyduğu kuralları, aile üyelerine göre uyarlayarak oyununu oynarken amacından milim sapmadan bu dünyada gerek yer kapladıklarını düşündüğü akrabalarının canını soğukkanlılıkla alıyor. Grace'in cinayetlerinin detaylarına girmeyeceğim. Yoksa önemini yitirecek ve nihayetinde elimizde gerilimle de yakın temas kuran bir roman olduğu için o kısımları afişe etmeye lüzum görmeden konuyu toparlamaya geçeyim. Bella Mackie, Aileni Nasıl Öldürürsünde Grace'in çıktığı intikam yolculuğunda genç yaşında yapayalnız kalarak türlü işlerde çalışmak zorunda kalmış genç bir kızın yaşadıkları üzerinden sıkı bir üst sınıf ve burjuvazi eleştirisine girişiyor. Bunu çok da yerinde bir yöntemle kör göze parmak şeklinde değil, Grace'in yolculuğunun içine yedirerek yapıyor. Bunun dışında imparatorluk mertebesine çıkmış her ailede olduğu gibi akrabalar arası dedikodular, birbirlerini çekiştirmeleri esas olanın kan değil, para bağı olduğunu gayet doğal bir gözlemle ve anlatım biçimiyle ifade ediyor. Mackie'nin konuşma diline olan yatkınlığı sayesinde bir anı-roman gibi rahatlıkla okunabilen Aileni Nasıl Öldürürsün, kendini merak ettiren, nüktesi bol ve ince bir zekadan çıktığı belli olan bir kitap.


Yemek kültürünün ve alışkanlıklarının hızla değişip dönüştüğü bir dönemde kariyerini inşa etme mücadelesi veren bir aşçının portresini çizen Bir Şef Gibi, mutfak sanatlarının sınır tanımazlığına övgüde bulunurken gurmelerin ağzını sulandıracak, koleksiyonluk bir kitap. Başlangıç olarak sebzeli ve Sauternes şaraplı ıstakoza, Ana yemek için trüf mantarlı, tereyağı soslu kaz ciğeri haşlamasına, beslenerek ele alan, çarpıcı bir grafik roman. Troisgros'tan El Bulli'nin son akşam yemeğine kadar dünyanın en önemli restoranlarına, devrimsel mutfak akımlarına, ezber bozan şeflere ve eşsiz zarafetteki yemek tabaklamalarına göndermelerde bulunan kitap, renkli anekdotlarla anlatısını güçlendiriyor. Mutfak olarak tanımladığımız şeyin gerçekte ne olup olmadığına dair okuru sorgulamaya iten eser; çizer Aurelia Aurita'nın iştah kabartıcı desenleri eşliğinde 70'lerden günümüze Avrupa'nın toplumsal, kültürel ve siyasi bir panoramasını da ortaya koyuyor. Benoit Peeters, aşçılığın henüz görünmez bir meslek olduğu yıllarda gönlünü mutfağa kaptırır. Damak tadı geliştikçe yemeklerin insana kendini iyi hissettirdiğini ve rahatlattığını keşfeder. 70'li yıllarda Fransa'nın en ünlü restoranı Troisgros Kardeşler'de yemek yedikten sonra ise kendini tutkuyla mutfak sanatlarını öğrenmeye adar. Mutfağa duyduğu hayranlık neredeyse edebiyata duyduğu kadardır artık. Klasik tatlardan sofistike lezzetlere uzanırken sözlerle anlatılmayacak rafinelikteki tariflerin cazibesine kapılır. Ve hatta ilk yemeğini hocası da olan yaşayan bir efsaneye; Roland Barthes'a hazırlama onuruna erişir. Mutfak artık büyük özen isteyen ciddi bir iştir onun için ve belki de hayatını bundan böyle bu yoldan kazanmalıdır. En büyük hayali, kız arkadaşı Marie-Françoise'la birlikte restoran açmak olan genç adam, bu zorlu hedeften önce şansını evlerde aşçı olarak çalışmakta aradığında ise, hayatın soğuk ve acımasız yüzüyle karşılaşacaktır.


Netflix'in çok ses getiren dizileri arasına giren Bir Başkadır, America Abroad Media tarafından gösteri dünyasının gücünü kullanan başarılı uluslararası hikaye anlatıcıları alanında ödüle layık görüldü. Bir Başkadır dizisine ödülü, 10. America Abroad Media Awards töreninde dizinin yapımcı ve yönetmeni Berkun Oya'ya Vuslat Vakfı Kurucusu Vuslat Doğan Sabancı tarafından takdim edildi. ABD'nin başkenti Vaşington'da John F. Kennedy Merkezi'nde bu yıl onuncusu düzenlen ödül törenine, Türkiye'nin Vaşington Büyükelçisi Hasan Murat Mercan, Vuslat Vakfı Kurucusu Vuslat Doğan Sabancı, Netflix TV Global Başkanı Bela Bajaria ve Dünya İslam Birliği Genel Sekreteri Dr. Muhammed bin Abdülkerim El-İsa ve Bir Başkadır dizisi ekibi ile çok sayıda önemli davetli katıldı. Uluslararası boyutta cankulağıyla dinleme becerisini geliştirmek ve farkındalık yaratmak amacıyla faaliyetlerini sürdüren Vuslat Vakfı'nın Kurucusu Vuslat Doğan Sabancı, törende yaptığı konuşmada sosyal dışlanmayı, ötekileştirmeyi ve kutuplaşmayı engellemek için cankulağıyla dinlemenin önemini vurguladı. Doğan Sabancı, Bir Başkadır gibi hikayeler, kendimizi ve birbirimizi cankulağıyla dinlemeye teşvik eder ve bu şekilde kalıp yargılardan uzaklaşır; birbirimize korku veya nefret yerine alçakgönüllülük ve şefkatle yaklaşırız dedi. Doğan Sabancı, Bir Başkadır dizisinin, önyargılarımızın ötesine geçebilmemize ve yeni bir toplumsal sözleşme ile yaşayabileceğimiz bir dünyanın mümkün olabilmesine yardımcı olduğunun da altını çizdi. America Abroad Media Ödülleri, her yıl eserleriyle medyanın toplumu bilgilendirme, eğitme ve güçlendirme görev ve yetisine örnek teşkil eden seçkin liderlere veriliyor. America Abroad Media Ödülleri'ne bu yıl Bir Başkadır dizisinin yanısıra, Netflix TV Global Başkanı Bela Bajaria ve Dünya İslam Birliği Genel Sekreteri Dr. Muhammed bin Abdülkerim El-İsa layık görüldü.


Çağdaş Türk resminin duayenlerinden Mehmet Güleryüz'ün 1968 yılında çizdiği, o zamandan beri Türkiye'nin önde gelen grafik sanatçısı Mengü Ertel'in çekmecesinde, Dostun Çekmecesinde bekleyen resimler, dostluğu yücelten sıcacık bir öyküye ilham veriyor. Esma Ertel'in sihirli kaleminde çocuklarla buluşuyor. Güçlü dostluklar, sınırsız renkler ve akıl almaz maceralarla dolu yepyeni bir dünya, aslında içinde yaşadığımız dünya... Esma Ertel ilk çocuk kitabı Dünya Çocuklarına Günaydın ile büyülü bir kapı aralıyor. Kapının ardı neşe, güzellik ve çeşitlilik dolu. Kitabın birbirinden ilham verici çizimleri ise usta ressam Mehmet Güleryüz imzası taşıyor. Nisan ayında Doğan Egmont aracılığıyla okuyucuyla buluşan kitap, 53 yıllık unutulmuş bir geçmişe yeniden can katmasıyla da özel bir çalışma. Sanatçı bir dedenin sizi sıcacık sarıp sarmalayan evine gittiğinizi hayal edin. Rengarenk boyalarla, hayallerle, beyaz üstüne yazılan siyahlarla bezeli bir sanatçı masasında otururken başlayan bu yolculuğun sizi götüreceği farklı farklı coğrafyalar var. Bu farklılıkların içindeyken aslında özünde aynılığın, sevginin, dostluğun ve buna bağlı ilerlemenin, gelişmenin, hayattan zevk almanın öyküsü Dünya Çocuklarına Günaydın. Bir çocuğun gözünde, kocaman dünyamızın sınırsız dostluk kurma potansiyeli vardır. O masumiyetten yola çıkan bu sıcacık hikayede biz okuyucular da bu dostluklara eşlik ediyoruz. Dostlarımızın arasında kimler kimler yok ki... Hayatının renkliliğiyle kahramanımıza her daim ilham olan Bedia Hanım, devesi Moku ve horozu Mırmır Asya kıtasındaki ilk dostlarımız. Onlarla çıktığımız devri-alemimiz sırasında yepyeni dostlar ediniyoruz, her yeni kıtada dost zincirimiz genişliyor. Bahsettiğimiz dostluk teması kulağa alışılmış gelebilir. Fakat kalemin orijinalliği ve farklı bakış açısıyla birleşince biricik bir eser çıkmış ortaya. Üstelik eserin alametifarikalarından olan Mehmet Güleryüz imzalı çizimler de dostlarımızı gözümüzde canlandırmamızı sağlıyor. Bu özgün eserin çizimlerinin hikayesi de bir o kadar kendine has. Çağdaş Türk resmi denince akla gelen isimlerin başında yer alan Mehmet Güleryüz bundan 53 yıl önce kitaptaki dostlarımızın çizimlerini yapıp Türkiye'nin önde gelen sanatçılarından Mengü Ertel'e veriyor. İşte elimizde tuttuğumuz bu eserin tohumları o günkü Dostun Çekmecesine uzanıyor. O günlerde atılmış tohumlar günümüzde büyümüş renkli, her dalında farklı hikayeler barındıran bir ağaca dönüşmüş adeta. Güneşi selamlarken o anda olmak, anı paylaştıklarımıza müteşekkir olmak gibi değerli öğretileri barındıran bu kitap gerek edebi niteliği gerek görsel kalitesiyle bizlere yeni bir perspektif kazandırıyor. Kitabın ortaya çıkışının da tesadüf ve dostluğa dayanması sadece bir tesadüf mü yoksa güzel şeyler hep başka güzel şeyler getirir demek daha mı doğru karar sizin. Yazar bu dostluk temasını merak unsuru üzerinden ele alarak bir çocuğun belki de öncü merak ögelerinden biri olan dünyamızı da hikayesine dahil etmiş. Dünyamız da hikayenin başkahramanlarından. Üsküdar'da bir konakta başlayan hikaye, ormanlar kralını, yerel halkları, unutulmaya yüz tutmuş dilleri, masalsı karakterleri, değişen coğrafyaları, birbirinden güzel tesadüfleri katıyor bünyesine. Her seyahatte olduğu gibi gezginler ayak bastıkları coğrafyalardan kendilerine kattıklarıyla değişiyor; yola çıktıkları insandan farklı bir insana dönüşüyorlar. Empatisi, farklı canlılara karşı bilinçleri artan kahramanlarımızla birlikte bizler de gelişiyoruz. Dostluğa iyilik üzerinden bütüncül bir yaklaşım geliştiren kitap sadece çocuklar değil yetişkinler için de bu anlamda büyük bir önem taşıyor. Her günün sonunda başlayan yeni maceralarla Dünya Çocuklarına Günaydın diyen kitap hepimize hayatın güzelliğini, dünyanın karadan, sudan ve havadan fazlası olduğunu en içten yolla hatırlatıyor.


Sizi şimdi çok ilginç bir sergiye ve belki de çocukluğunuza götürüyoruz! Rahmi M. Koç Müzesi, 28 Eylül'den itibaren Dünya Bebekleri Sergisine ev sahipliği yapıyor. Oyuncak sanayisinin en önemli kilometre taşı olan bebeklerin Antik Çağ'dan günümüze uzanan yolculuğuna ışık tutan sergi, 18'inci yüzyılın ahşap bebeklerinden Anadolu'nun bez bebeklerine, Asya ve Afrika inanç bebeklerinden moda bebeklerine, hatta Uzakdoğu'nun ipek elbiseli festival bebeklerine kadar çok özel bir seçkiyi ziyaretçilerin beğenisine sunuyor. Bebekler, antik çağlardan 21'inci yüzyıla kadar insanın kendi benzeri olarak biçimlendirdiği, inanç ve kültür objesi, aynı zamanda da çocukların oyuncağı. Batı'da, Ortaçağ'da cadılıkla ilgili kullanılan balmumu bebekler varken, Rönesans ile birlikte soylu kadınların moda merakı için yapılan, süslü dantelli elbiseleri olan ahşap bebekler ortaya çıkıyor. Farklı coğrafyaların yerel halklarının geleneksel yöntemlerle elde ürettiği bebekler, sanayi devrimiyle birlikte yerini büyük fabrikalarda porselen ve plastikten seri üretilen, daha ucuza mal edilen bebeklere bırakıyor. Rahmi M. Koç Müzesi'nin üç yıla yayılan kapsamlı ve titiz bir hazırlık sürecinin ardından Rahmi M. Koç Müzesi Restoratörü Serra Kanyak'ın küratörlüğünde gerçekleştirdiği Dünya Bebekleri Sergisi, 18'inci yüzyılın ahşap bebeklerinden Anadolu'nun bez bebeklerine, Asya ve Afrika inanç bebeklerinden moda bebeklerine, korku bebeklerinden geleneksel dünya bebeklerine, otomat bebeklere kadar literatüre girmiş farklı bebek türlerini özel bir seçki ile sunuyor. Sergi, hem bebek kavramının tarih öncesinden bu yana kullanım amaçlarını anlatıyor hem de yüzyıllar içinde bebek sanayisinin geçirdiği büyük dönüşüm ziyaretçilerin deneyimine açılıyor. Müzenin kurucusu Rahmi M. Koç, Dünya Bebekleri Sergisinin hayata geçmesine öncülük etti. Kişisel koleksiyonunda bulunan bebekleri sergilenmesi için projeye dahil eden Koç, bu süreçte yurt dışına yaptığı seyahatlerde de eksiklerin tamamlanması için çeşitli bebekler satın aldı. Koç'un kişisel koleksiyonunda 18'inci yüzyıl Napoliten bebekleri, 19'uncu yüzyıl Asya bebekleri ve kuklaları ve 20'nci yüzyılın başına tarihlenen kıymetli porselen bebekler, otomat bebekler, Santon bebekler ve kuklalar bulunuyor. Bebeklere sadece oyuncak gözüyle bakmamak gerektiğini söyleyen Koç, Vaktiyle müzeler sadece kendi ihtisas konularında veya sahalarında sergiler açarken, şimdi alaka çekebilecek hemen her konuda sergi açıyorlar. İlk bakışta bebek sergisinin sanayicilikle ne ilgisi var diye akla gelse de, unutmamak gerekir ki oyuncak yapımı da kendi başına bir sanayidir. Biz, Rahmi M. Koç Müzesi olarak çeyrek asırlık tarihimizde, İstanbul halkına ve devamlı ziyaretçilerimize değişik bir kulvarda hareket getirmek istedik. Bu vesileyle çok geniş ve derin olan bebek konusunu ele aldık. Ne tür bebek olursa olsun, hangi ülkede yapılırsa yapılsın, hangi derde deva olursa olsun, bebek yapımı, giysisi, kalitesi, prezantasyonu ile başlı başına bir meşgale, sanat ve sektördür. Adeta ülke kültürünün yansımasıdır. Üç yıllık sıkı bir çalışma, satın alma, ödünç alma, hediye alma, konuyu derinliğine araştırma ve çeşitli seyahatler sonucunda bu sergiyi bir araya getirebildik. Her milletten, her yaşta, kız olsun, erkek olsun, ziyaretçilerimizin merak ve beğeniyle sergimizi gezeceklerini ve bu vesileyle bebekler hakkında pek çok yeni bilgi edineceklerini ümit ediyorum. Neticede hepimiz bir gün bebek olduk, sevildik ve o küçüklük safhasını yaşadık. Dolayısıyla, 'bebek' deyip geçmemek lazım dedi.


Tiyatro Kalemi 12. sanat sezonuna, dramatik bir oyun metnini, distopik bir atmosferde işleyerek; bir felaket sonrası oyunu olan POST OTEL GAZİNO ile Şişli Tiyatrosu'nda 12 Ocak'ta prömiyer yapıyor. Kamer Yıldız Ok, pandemi ve salgın ortasında yazdığı bir nevi kıyamet sonrası metninin karakterlerini gazino ve yılgın bir otel içinden seçerek; felaket kavramını; yıllarını eğlence sektörüne adamış yalnızların, dışlanmışların, müzisyenlerin, yorgunların yaşamlarından bakarak farklılaştırıyor hatta insansılaştırıyor. Oyunun yönetmeliğini de üstlenen; birçok oyun yazarı ve yönetmenlik ödülünün de sahibesi Yıldız Ok, klasik bir metni ütopik dokunuşlarla; çaresiz, köhne bir otelin gözünden bakarak seyirciye sunmak için provalara devam ediyor. Ece Doğan ve Erkan Kocaman yönetmen yardımcılığını üstleniyor. Oyunun koreografı ve hareket tasarımcılığında Utku Demirkaya, müzik tasarımında ise Atahan Gökdel ve Adnan Girgin yer alıyor. Vokalde ise oyunun Şarkıcı rolünü de üstlenen İrem Eryüksel Ünal var. Dekor tasarımında Anıl Ateş Işık, ostüm danışmanlığında Deniz Çağrı Bilgili ve uygulamada Şükran Vilken yer alıyor. Oyunun aralık sonunda gerçekleşecek çekimlerinde; fotoğrafları ve tanıtım videolarıyla tiyatroyu sinema kurgusu içinde seyirciye ulaştıran Alihan Aşı'yı görüyoruz. Afiş tasarımına imza atan isim ise Kemal Kasapoğlu. Bu yıl oyuncu kadrosunda ise sinema ve dizilerden de aşina olduğumuz usta oyuncu Fatih Paşalı'yı Karaliçe rolüne kattığı yorumla; Tiyatro Kalemi'nde birçok karaktere can vermiş ödüllü oyuncu Caner Arıkan, sahnede birçok sanat yılını doldurmuş Lale Başara, her sezon farklı rollerle karşımıza çıkan Erkan Kocaman ve sesiyle oyuna kattığı katman ile genç oyuncu İrem Eryüksel Ünal'ı bir arada izleyeceğiz.


Toplumsal konuları çocuklar ve gençler için özgün bakış açılarıyla ele alan Miyase Sertbarut'tan farklı bireylerin ihtiyaçlarına, başka bireylerle iletişimlerine sevgi ve güvenle karşılık veren etkileyici bir roman: Bir Gün Herkes Farklı olana karşı istemsizce geliştirilen refleksleri, ayrımcı, önyargılı düşünce ve davranışları toplumsal bir mesele olarak ele alan yazar, eleştiri oklarını bireyin normallik algısı üzerine yönlendiriyor. Merve Atılgan'ın kapak resmini ve iç vinyetlerini çizdiği bu roman, çocukların birey olma yolunda ışık olacak. Bir gün herkes 15 dakikalığına iyilik yapsa... Dünyanın iyilikle dolacağına ve yeni bir cennet aramaya ihtiyaç kalmayacağına vurgu yapan kitap, yaşadıkları çevrede kabul görmeye çabalayan çekirdek bir ailenin hayatını küçük mucizelerle doldurup inanılmaz kılmayı başarıyor. Herkesin dünyada kendince bir iz bırakmaya hakkı olduğunu anımsatan Miyase Sertbarut, bu romanıyla toplumsal duyarlılık geliştirmemiz gereken hassas bir konuya temas ediyor, dezavantajlı grupların yüzleşmek zorunda kaldığı kimi gerçekler hakkında farkındalık kazandırıyor. Sakladığı sırrı, usta işi bir dedektif kurgusuyla son sayfalara kadar açık etmeyen Bir Gün Herkes..., görünmez olmanın mı yoksa görünür olmanın mı hayatı kolaylaştıracağını sorgulatarak okurun zihnini ters köşeye yatırıyor.


Alice Oswald'a 2013 Warwick Yazı Ödülü'nü kazandıran Abide: Bir İlyada Kazısı, yenilikçi yaklaşımı ve şaşırtıcı hayal gücüyle dikkat çeken bir İlyada çevirisi. Harfa Yayınları'ndan çıktı. Abide: Bir İlyada Kazısı'nda şair ozanın yerine geçip yas törenini yönetiyor, savaşta yitirdikleri yiğitlere ağıt yakan kadınlara yol gösteriyor. Troya ölülerini huzura kavuşturuyor, onları birer sayı olmaktan kurtarıyor. Şimdiye kadarki çevirilerden farkı, destanın hikayesini değil atmosferini çevirmesi: Matthew Arnold'dan bugüne hemen herkesin yaptığı gibi İlyada'nın asaletini övmüyor, eski çağ eleştirmenleri gibi destanın enargeiasını övüyor, tanrılar yeryüzüne kılık değiştirerek değil de kendileri olarak geldiğinde tanık olunan göz alıcı, dayanılmaz gerçekliği. Yapıyı değil de tapılanı hatırlamak için mabedin çatısını söküp alırcasına, şiirin enargeia'sına tekrar kavuşabilmek için, anlatıyı bir kenara bırakıp askerlerin biyografilerine ve ölümlerine odaklanıyor.