Küçücük bir köyde bir çocuk kulübü! Kitap okuyorlar, hikayeler yaratıyorlar, atölye çalışmaları yapıyorlar, sosyalleşiyorlar, öğreniyorlar, öğrendikçe paylaşıyorlar... Bir yazarın girişimcilik hayalinden doğan Selimiye Çocuk Kulübü, çocukların üretimlerini destekleyen, onlara kitap sevgisi aşılayan, hayallerine, düşüncelerine yeni bakış açıları sunan bir alan... Civar köylere ilham vereceği kesin. Kurucusu Dilek Sever, tüm heyecanıyla bana kulübü anlattı. Hoş bulduk Nilüfer! Kulübün hayalini üç yıl önce kurmaya başlamıştım, açılışı ise ocak 2022'de yapabildim. Selimiye'ye yerleştikten bir süre sonraydı, burada ve civar köylerde çocuklara yönelik bir alan olmadığını fark ettim. Şehirdeki çocukların kolayca ulaştığı atölyelere, etkinliklere ve hatta sinemaya gitmek için bile köyden ilçeye, yani Marmaris'e inmek gerekiyor. Bu da gidişiyle dönüşüyle iki saatlik yolculuk demek. Haliyle sayılı çocuk bunu yapabiliyor. Zaman içinde köydeki çocuklarla ve ailelerle tanıştıkça kulüp fikrimi dile getirmeye başladım ve aynı heyecanı başka yüzlerde de görünce işe koyuldum. Atölye çalışmalarını yalnız yapıyorum ama içerikler değişip geliştikçe misafirlerim de olacak. Kulübün logosunu Sedef Özge çizdi. Sosyal medyada paylaştığım animasyon filmleri Şafak Özdemir hazırlıyor. Açılışa kadar olan süreçte çokça destek gördüm. Köye benim gibi sonradan yerleşen meziyetli arkadaşlarım tüm tamirat işlerine yardım ettiler. Çocukları için en az onlar kadar heyecanlı olan Selimiyeli anneler de desteklerini hep hissettirdiler. Kulüp fikrini anlattığımda köyün muhtarlık ekibi de memnun oldu ve daha önce takı atölyesi, spor salonu gibi farklı şekillerde kullanılan mekanın kapısını bu kez çocuklar için açtılar. Evet tabelamız çok tatlı ama bir o kadar da ciddi! Aileler de bu uyarıyı dikkate aldı gerçekten, içeride çocuklar varken girmemeye özen gösteriyorlar. Birkaç haftaya yayılan atölye çalışmaları yalnızca 8 13 yaş grubuna açık. Şu anda çalışmaları devam eden iki hikaye, bir de felsefe ekibi var. Gelecek planlarım resim, sinema, drama ve habercilik atölyeleri. İşte bu kısımlarda köydeki çocuklar çizerlerle, gazetecilerle, sinemacılarla ve oyuncularla da yan yana gelecek. Beni ve çocukları en heyecanlandıran şey ise atölye bitişlerinde yapacağımız üretimler. Örneğin hikaye atölyeleri bittiğinde kendi kitabımızı yazıp kendimiz için kendimiz bastıracağız. Herkes için nefis bir hatıra olacak. Sinema atölyesini kısa film çekerek, habercilik atölyesini ise kendi gazetemizi çıkararak taçlandıracağız. Pandemi dönemindeyiz hala... Bu dönemde böyle bir kulüp açmak biraz riskli değil mi? Aslında büyük bir cesaret aynı zamanda... Ailelerin yaklaşımını da merak ediyorum. Öncelikle yan yana geleceğim çocukların yaş grubunu dikkate aldım. Onların eğlenerek düşünmesini ve kendi istekleriyle üretim yapmasını istedim. Atölyeyi kış şartlarında açtığım ve çalışmaları yalnız yapacağım için hakim olduğum alanlardan başladım. Hikaye yazarlığı bunların başında geliyor. Gazetecilik ve sinema da eğitimini aldığım ve profesyonel olarak yaptığım işler arasında. Tabii atölye fikirlerimi çocuklarla paylaşarak onların neye ne kadar ilgi gösterdiğini de anlamaya çalışıyorum. En heyecanlandıkları ise habercilik atölyesi. Yani 10 yaş ve üstü için yeni atölyemiz şimdiden belli. Evet ya, bu benim de ilgimi çekti, işim dolayısıyla! Şu biraz önce bahsettiğin gazete çıkarma projesini anlatsana biraz. Ben de yardımcı olmak isterim! Bu teklife bayıldım, röportaj dersimize online bağlanmaya ne dersin? Gazete çıkarmak için elbette önce dersimize çalışacağız, haberci kimdir nasıl çalışır, haber nasıl yazılır, mesleğin etik kuralları nelerdir, bir gazetede neler olmalıdır vs... Daha şimdiden bu dersler için söz aldığım haberciler var. Öncelikli hedefimiz tek seferlik basılacak bir gazete hazırlamak, ama çocuklar bunun devamını da getirmek istiyor. Yazılı basından ziyade dijital medya haberciliğine aşinalar. Bu yüzden atölyenin devamında bir sayfa açıp düzenli olarak haber yayımlamak istiyorlar. Senin yazdığın kitapları da okuyor musunuz? Eminim Dev Bir Benek bayılmıştır çocuklar! Tabii benim kitaplar da kütüphanedeki yerini aldı. Ama bazen onları saklamak istiyorum. Çocuklar sanırım beni tanımak istedikleri için önce onları okumak istiyorlar, oysa daha neler var o raflarda neler! Benek 11 yaşın üstünde iyi gidiyor, 9-10 yaşındakiler ise Tudem'den çıkan Gerçeklerin Peşinde serisine epey ilgi gösteriyor, biri okuyup bitirince hemen bir başkası kapıyor. Öyle ya da böyle kütüphaneden ödünç alınan her kitap beni mutlu ediyor. Her çalışmayı o yaş grubuna uygun şekilde hazırlıyorum. 8 yaşındakilerle yan yana geldiğimizde bu yüzden az yazıyor, çok konuşuyoruz. Hikayelerimizi, karakterlerimizi ve onların duygularını konuşarak belirliyoruz. Birlikte kitap okuyoruz, hikayeleri tartışıyoruz ve yaratıcılığı tetikleyen oyunlar oynuyoruz. Mesela Hadi karakter yaratalım demek ve bunun formüllerini anlatmak o yaş grubu için doğru değil. Ama süper kahraman pelerini taktıklarında otomatik olarak bir karakter yaratmaya girişiyorlar. O karakterin adı ne, gücü ne, hayali ne, evi nasıl bir yer, bütün bunları hemen bulabiliyorlar. Günün sonunda eve o gün öğrendiklerimizi uygulayacakları bir ödevle dönüyorlar, yazmak için birkaç günleri oluyor ve gerçekten beni çok şaşırtan hikayelerle dönüyorlar. Bir de şunu eklemem gerek, hikaye atölyesi sadece yazmaya değil kitapları daha çok sevmeye ve öykülere daha dikkatli gözlerle bakmaya da yarıyor. Sanırım diğer köyler için yeni sınıf açma düşüncen de var. Bunu ne zamana planlıyorsun? Oralardaki çocukların eksik kalmamaları ve kulübün birer parçası olmaları çok önemli. Çocuklarla felsefe benim de henüz keşifte olduğum bir dünya. Aylar önce Onur Bakır'ın çalışmalarına katıldım, benim için epey zihin açıcıydı. Şimdi öğrendiklerimi uygulamaya geçtim. Felsefe sınıfında 7-8 yaşındakiler var, her hafta farklı bir kavram üzerine sorular sorup cevaplar arıyoruz. Mesela bu hafta gruplar halinde kendi ıssız adalarına yerleştiler, orada bir arada yaşamak için nelere ve hangi kurallara ihtiyaç duyduklarına karar verecekler. Kültürel etkinlikler ve yaratıcılık egzersizleri çocuğun hayal gücünü ve merakını tetikler. Kavramlar ve duygular üzerine daha derin düşünmesini sağlar. Bakış açısı genişler ve bu da onun tüm hayatına yansır. Korkuları azalır, kendine güveni artar, soru sormaktan çekinmez, merak etmenin tadını alır ve haliyle önüne çıkan problemleri çözmeye daha yatkın olur. Bir de merkezlere uzak köylerde yaşayan çocuklar için farklı bir etkisi var. Şehirdeki akranlarının kolayca ulaştığı, izlediği, dinlediği, okuduğu, güncel eserlerle ve fikirlerle tanışırlar. Birkaç yıl sonra üniversite için tek başlarını başka bir şehre gittiklerinde bugün yaptığımız çalışmaları, kulüpte geçen konuşmaları sık sık hatırlayacaklarına inanıyorum. Yolunuz açık olsun, kulübünüzün zili hep çalsın, çocuklar koşa koşa, güle oynaya gelsin... Dilerim daha da büyür, çoğalırsınız! Kızınla birlikte bizi ziyarete geleceğin günleri görmeyi de çok isterim Nilüfer. Kulübe gösterdiğin ilgi ve güzel dileklerin için çok teşekkür ederim.


Ailesini tek kelime etmeden terk eden, aniden karar verip yeni bir hayat kuran ya da sanki evde bir odayı kiralamış bir ev arkadaşı gibi davranan babalar ülkesindeyiz. Hayalet babalar ülkesi burası. Şeffaf, istedikleri zaman görünür olan göründü mü de genelde korku salan babaların ülkesi. Bir sohbet sırasında tanıdığım biri şöyle dedi, Arkadaşım o kadar iyi bir baba ki kızı onun Anneler Günü'nü kutlamış. Ne tatlı değil mi? Bilmem... Gerçekten tatlı mı? Çaktırmadan zehirli mi yoksa? Bir çocuğa ilgi göstermeyi, ona bakım vermeyi annelik olarak tanımlayınca işler karışıyor. Yani babalık hala tercihen üstlenilen bir rol. Adeta bir bonus. Onu yapınca fedakar, cefakar ve örnek oluyorsunuz. Elbette bu hiç şaşırtıcı değil. Ailesini tek kelime etmeden terk eden, aniden karar verip yeni bir hayat kuran ya da sanki evde bir odayı kiralamış bir ev arkadaşı gibi davranan babalar ülkesindeyiz. Hayalet babalar ülkesi burası. Şeffaf, istedikleri zaman görünür olan göründü mü de genelde korku salan babaların ülkesi. Anne, babalar olarak hiç bilmediğimiz bir dili konuşmaya çalışmak kolay değil. Sevgi dili, eşitlik dili, emek dili bu. Pek çok kelimesini biliyoruz, bazılarını tanımasak da kulak aşinalığımız var, daha önce bildiğimiz dillerle ortak kelimeleri var. Ama bilmediğimiz kalıplar, anlayamadığımız dil bilgisi kurallarıyla dolu bir dil bu. Elimizde sözlüklerle dolaşıyoruz. Bazen şaşkın şaşkın birbirimize bakıyoruz. Gelin adını koyalım, biz aslında yeni bir anne babalığın manifestosunu yazmaya çalışıyoruz. Kırık dökük, yaralı, zar zor. Ama cümle düşüklükleriyle dolu olsa da yazıyoruz. Annelik nerede başlar?, babalık nedir?, dayanışma nasıl olur? Düşe kalka öğrenmeye çalışıyoruz işte. Bu arada kimi alkışladığımız, neyi normalleştirdiğimiz ya da kahramanlaştırdığımız çocuklarımızın nasıl hayatlar yaşayacağını belirleyecek. Babalık eden herkesin, Anneler Günü'nü değil Babalar Günü'nü kutlarım.


Barbunya Prensesi, Olmadık İşler Araştırma Merkezi, Mırıldanan Rengarenk Gezegen-Olmadık İşler Araştırma Merkezi 2 kitaplarının yazarı Mine Pöge, yine İthaki Çocuk'tan çıkan rengarenk ve eğlenceli kitabı Türlü Çeşitli Fikirler, Balonlar ve Tekirler ile okuru tatlı bir karakterle tanıştırıyor: Leyla. Yazar Mine Pöge'nin hayallerin uçsuz bucaksız dünyasını anlattığı Türlü Çeşitli Fikirler, Balonlar ve Tekirler, Leyla'nın rengarenk oyununa katılmak isteyen minik okurlarını bekliyor. Ahmet Uzun'un resimleriyle eşlik ettiği bu oyunlarda hayal kurmak bedava, hayal kurmak sonsuz.


Türkçeye daha önce Edi Uçabilecek mi? ve Hangisi Doğru Top? kitapları çevrilen Slovak yazar-çizer Katarina Macurova'nın Ay Tohumu kitabı da Timaş Çocuk etiketiyle okurla buluştu. Küçüklere fantastik bir hikayenin kapılarını açan kitap, güçlerini sevgiden alan iki sevimli kardeşin yolculuğunu anlatıyor. Yolumuz Sepetçiler Evreni'ne düştü bu defa. Bir tutam kaplumbağayı andıran ama hangi hayvan oldukları tam da bilinmeyen iki kız kardeş Nola ve Tula'nın hikayesine konuk oluyoruz. Bir rüyanın peşinden gitmenin büyüsüyle lirik ve eğlenceli bir hikaye bu. Ay Tohumu, yardımlaşma, kardeşlik ve hayal kurmayı odağına alan okul öncesi, 3 yaş ve üzeri çocuklara göre yazılmış bir masal, sıra dışı kurgusu ve resimleriyle adeta bir düş gezegeni. Sepetçiler Evreni demiştik... Burada yaşayan Sepetçiler, sırtlarında sırf eğlence olsun diye sepetlerindeki bitkilerle yürümeyi çok severler. Kitabımızın baş kahramanları Nola ve Tula da işte o sepetçilerden sadece ikisidir. Ancak onlar, diğerlerinin aksine sepetlerinde bitki değil de taş taşımaya bayılırlar. Türlü, irili ufaklı, değişik taşlar... Bir gün kendilerine yeni taşlar bulmak için etraflarına bakınırlarken Nola, en büyük hayalini kız kardeşi Tula ile paylaşır. O, dünyadaki en güzel taşı taşımak istemektedir. Ve o taş, onlardan kilometrelerce uzakta ve hatta göğün yedi kat üzerindedir. Hangi taş mı? Ay diye sessizce geceye fısıldar, Nola. Hikaye burada bitmez, bitmez ama devamını da buradan okumak olmaz. Türkçeye daha önce Edi Uçabilecek mi? ve Hangisi Doğru Top? kitapları çevrilen Slovak yazar-çizer Katarina Macurova'nın Ay Tohumunun sürpriz finalini benden duymuş olmayın, güçlerini sevgiden alan iki sevimli kardeşin inanılmaz yolculuğuna bizzat kendiniz ve çocuklarınız eşlik edin.


Tam 144 sayı bıraktılar geride, dile kolay... Bundan tam 11 yıl önce ekonomik kriz nedeniyle kepenk indirmek zorunda kalan biricik müzik dergimiz Roll'ün anısına bir çift söz edeyim, ilk gençliğime yine bir el sallayayım dedim. Bakıyoruz ilk sayı, yıl 1996. Efendiiiim, kimler var kapakta? Dağılmamış bir REM solisti Michael Stipe ile hemen arkasında iki yıl öncesinde intihara meyleden ruhuyla göçüp giden bir Nirvana Kurt Cobain var. Türklerden Bülent Ortaçgil var mesela en tepede, o yıl Oyuna Devam albümünü çıkarmış, biz hiç kaybetmedik desem yalan, oyuna devam diyor mırıldanarak. Pearl Jam, Musa Eroğlu, Ciwan Haco, Suzanne Vega selam duruşunda yazıyla. Kapakta tek kadın ismi Vega, biraz moralleri bozsa da Michael Stipe'ın tişörtündeki Patti Smith durumu toparlıyor. Sağ üst köşede Syd Barrett selamlıyor bizi, henüz ölmesine 10 koca yıl var. Dördüncüsü, 144. Roll'a, sonsuzdan bir önceki sayıya. Veda sayısına. 13 yıl önce bu mevsimde şeytana uyduk. Uyunca da, baktık olmazsa olmayacak, zaten olmuş olmayacak olan, olan oldu bir defa, bari hepimize yarasın deyip yola çıktık. 13 yıl önceki kasım ayının ilk günlerinden bu yana 144 defa buluştuk altı da özeli, toplam 150. George Harrison, Beatles olmasaydı dünya sıkıntıdan patlardı demiş. Doğru. u da doğru: Roll olmasaydı sen-ben-o sıkıntıdan patlardık. Vedalaşırken gözlerinden öpelim Leo Ferre'yi: Tenk yu şeytan! Bize Roll'u verdiğin için.


93. Akademi Ödülleri adaylarında en iyi yabancı film kategorisinde yarışan en iddialı yapımlarından biri Another Round. Danimarka Sineması denince akla gelen ilk aktör Mads Mikkelsen'in adeta hayatı kutlama filmi! Filmin perde arkasında pek çok kişinin bilmediği dramatik bir hikaye de var. Mikkelsen'in canlandırdığı Martin karakterinin iki oğlu yerine aslında bir oğlu ve bir kızı olacaktı. Ve kızını, filmin yönetmeni Thomas Vinterberg'in kızı Ida Maria Vinterberg oynayacaktı. Ancak Ida, filmin çekimlerine dört gün kala Belçika'da bir araba kazasında hayatını kaybetti. Film Ida Maria Vinterberg'e adandı. Bir film hakkında yazmaya final sahnesini överek başlamak adetim değildir ama söz konusu olan filmin ruhunu tek başına temsil edebilecek bir sahne ise o zaman iş değişir. Mads Mikkelsen'in Another Round'un finalindeki coşkulu dansı işte tam da böyle bir güce sahip. Fiziksel performansın şahaneliği bir tarafa, sahnenin izleyene kendini iyi hissettiren ve filmde o ana kadar olup bitmiş her şeyi anlamlı kılan bir büyüsü var. Her gün alınan eser miktarda alkol içimizde hapsolmuş yaratıcılığı, cesareti ve yaşam enerjisini serbest bırakacak olan anahtardır. Hatta bazı ünlü siyasi liderler başarılarını alkolün yarattığı bu motivasyona borçludur. Norveçli psikoloji profesörü Finn Skarderud'a ait bu ilginç teorinin orta yaş bunalımından muzdarip dört lise öğretmeni tarafından tatbik edilişine şahit olduğumuz filmde, önceleri her şey yolunda gibi görünse de şişede durduğu gibi durmayan alkolün etkisiyle adeta züccaciye dükkanındaki fillere dönüşen kafadarların kendilerine ve etraflarına zarar vermeye başladıklarını görürüz. Sosyal devletin kusursuz çalıştığı, o tarafta dertlenecek fazlaca bir şey bulamayıp başka birtakım sebeplerle aşırı alkole düşen Danimarka vatandaşlarıyla empati kuramadığımdan olsa gerek, filmin bu alkolün azı karar çoğu zarar mealindeki kamu spotu mesajını pek umursamadım. Bu filmin benim için asıl değeri, insanın yaş aldıkça çeşitli sebeplerle zincirlediği benliğini artık çok geç demeden bir şekilde özgür bırakabileceğini ve böylelikle zamanla yitirdiği hatta belki de hiç sahip olamadığı neşeye kavuşabileceğini ikna edici bir sinema diliyle anlatıyor olmasında saklı. Filmi seviye atlatabilecek hamle ise Martin ve karısı Anika arasındaki ilişkiyi biraz daha eşelemek olurdu. Ne yazık ki senaristler bu tarafa yeterince bakmayarak önemli bir fırsatı ıskalamışlar. Sinemayı süsten ve yapaylıktan kurtarıp adeta çırılçıplak soymaya niyetlenen Dogma 95 manifestosunun Lars Von Trier ile birlikte ortak yaratıcısı olan Thomas Winterberg, filmini üzerlerine inşa ettiği dört arkadaşı canlandıran oyunculardan usta işi performanslar alıyor. 2012'de çektiği The Hunt 'tan sonra ikinci kez başrolü teslim ettiği Mads Mikkelsen'in tarih öğretmeni Martin'de sergilediği ise bu performansların en göz alıcı olanı hiç şüphesiz. Danimarkalı yönetmen, yaşayan en iyi oyunculardan biri olduğunu düşündüğüm Mikkelsen'in gözlerinden taşan anlamı takip etmek suretiyle son derece etkileyici bir gerçeklik yakalıyor. Dogma 95, sinema hareketi için artık mazi oldu diyebiliriz dolayısıyla ortada Winterberg'in filmlerini müzikle süslemekten kaçınmasını gerektirecek bir durum da kalmadı. Bu anlamda Another Roundın başlıca süsleri ise Scarlet Pleasure grubunun seslendirdiği What A Life, Franz Schubert'in F Minör piano için Fantasia'sı ve birkaç yerel koro şarkısı. Özellikle final sahnesini alevlendiren What A Life'ın bir süre dilinize dolanmasına hazırlıklı olun. Avrupa Film Akademisi tarafından Film, Yönetmen, Senaryo ve Erkek Oyuncu olmak üzere dört temel kategoride 2020'nin en iyisi seçilen, şu sıralar yabancı dilde en iyi film Oscar'ı için de adı geçen bu sıcacık filmin zamanla başrolünde alkol olan en iyi filmler listelerinin gediklisi olacağına hiç şüphem yok.


10-12 Aralık tarihleri arasında bu yıl ilk kez düzenlenecek olan Türkiye'nin ilk Uluslararası Distopya Film Festivalinde distopya türündeki filmlerin üretimini arttırmak amacıyla Ulusal Kısa Film Senaryo Yarışması düzenleniyor. Son başvuru tarihine çok az kaldı. T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı Sinema Genel Müdürlüğü'nün katkıları Üsküdar Belediyesi iş birliğiyle Uluslararası Bağımsız Sinema ve Sanat Derneği tarafından düzenlenen Uluslararası Distopya Film Festivali'nin Ulusal Kısa Film Senaryo Yarışması'na başvurular devam ediyor. Distopya temalı daha fazla filmi sektöre kazandırmak amacıyla düzenlenen yarışmaya 15 Ekim 2021 tarihine dek başvuru yapılabilecek. Tür çeşitliliğini dengelemek ve çağı yakalayan yenilikçi filmlere fırsat eşitliği yaratmak amacıyla hayata geçirilen Uluslararası Distopya Film Festivali; distopya türü film yapmak isteyen sinemacılara destek sağlayacak. Sadece distopya temalı kısa film senaryolarının katılabileceği yarışmada, En İyi Senaryo Ödülü'nü alan projenin filme dönüşmesi sürecinde Uluslararası Bağımsız Sinema ve Sanat Derneği mentörlük edecek. Distopya türündeki kısa film projelerini desteklemek ve sektöre yeni yönetmenler kazandırmak amaçlı yapılan Ulusal Kısa Film Senaryo Yarışması'nda dereceye girecek film projesine En İyi Senaryo Ödülü olarak 7.500 TL fon sağlanacak. Özellikle yaşanılan pandemi sonrası distopya film türlerinin daha da önemsendiği dünyada, festival sinema dünyasında kendine önemli bir yer ediniyor. Festival kapsamında yalnızca distopya türüne özgü filmlere yer verilerek distopyanın daha iyi kavranmasına ve bu türün tüm detaylarına dikkat çekilecek. Bu yıl ilk kez 10-12 Aralık tarihleri arasında gerçekleşecek Uluslararası Distopya Film Festivali'nin Ulusal Kısa Film Senaryo Yarışması'na başvurular festivalin resmi internet sitesi distopyaff. com'dan yapılabilir.


Pandemide pek çoğumuz mutfak işlerine sardı, pasta ve hamur işlerinde hünerlerini sergiledi. Hele evde ekmek yapımı, tüm instagram hesaplarının adeta olmazsa olmazıydı. Didem Korkmaz ile bundan yıllar önce tanıştım. Yeni kurduğu lezzet markası Healthy Bakery sayesinde. Bir kadın girişimcinin sağlıklı ürünlerle yola çıktığı bir tatlı bir yolculuk onunkisi. Pastadan kurabiyeye, kekten granola bara sunduğu özenli, şık, en önemlisi fit ve sağlıklı bu ürünler, lezzetli olanın ille de sağlıksız olmayacağına işaret ediyor. En iyisi ondan dinlemeli! Boğa burcu olarak doğduğumdan beri ilgiliyim. Benim için halihazırda bir tutku olan yemek meselesine farkındalığım yeni tatları keşfetmek ile oldu. Gerçekten ilgi duymaya başlamam üniversitede yaz okulu için gittiğim yurt dışı seyahatlerimde deneyimlediğim tatlar ile başladı. Daha bilinçli bir yaklaşım ile sırasıyla sevdiğim şeyleri özenle, lezzet arayışı ile hazırlamaya başladım. Esasen Orduluyum, Ordu'da doğdum ve 10 yaşına kadar orada büyüdüm. Daha sonra annem ve babamın eğitim hayatımızı Ankara'ya taşımak istemesi üzerine Ankara serüvenimiz başladı, iyi ki de başladı. Üniversiteden mezun olduğumda ise iş nedeniyle İstanbul hayatıma girdi. 2003 yılında Citibank'ta işe girerek İstanbul'a geldim. 8 yıl mutlulukla çalıştığım kurumumdan gençlik hayalimi gerçekleştirmek üzere 10. yılımda, 2013 yılında ayrıldım. Aradaki o 2 yıl (2011 2012) anne oluşum, doğum izni, ücretsiz izinlerle birlikte Healthy Bakery'yi hayata geçirmeye karar verişimi barındırıyor. İşten ayrıldıktan sonra Chef's Table Mutfak Akademisi 8 aylık Pastacılık ve Ekmekçilik programına kayıt oldum, sertifikamı aldıktan sonra işe koyuldum. Markayı kuruşum ve şu anki atölyemi kiralamam, mimari dekorasyon ve ar-ge derken ilk ürünü fırınlamam 2015 Nisan ayında ve web sitemizi duyurmamız 2015 Haziran'da oldu. 6 yıldır devam eden, geliştirici, eğitici, zaman zaman zorlu ama bir o kadar keyifli bir yolculuk Healthy Bakery benim için. Kutlama bölümündeki pastalarımız eskiden annelerimizin doğum günlerimizde hazırladığı klasik pastalardan ilham alınarak düşünülmüş bir kategori mesela... Şeker hamuru, kremşanti gibi malzemeler yerine çikolata, süt kreması ile de güzel pastalar yapılabileceğini hatırlatmak üzere kurgulanmış bir kategori. Bu alanda glütensiz, rafine şekersiz ve vegan pastalarımız dahi mevcut. Fit kategorisindeki ürünlerde rafine şeker kullanmıyoruz; granola bar, chia pudding, fit cookie bu alanda yer alıyor. Sağlıklı kategorisindeki iddiamız ise hiçbir kimyasal kullanmadan, tamamen doğal ve en iyi malzemeyi kullanarak kaliteli üretim. Çocuğuma yedirmeyeceğim hiçbir şeyi satmamak üzerine 6 yıl evvel web sitesinde de yer verdiğimiz mottomuza şu an birçok markanın pazarlamasında rastlamak mutluluk verici. Aklına gelebilecek birçok fırın ürünü bu kategori dağılımında hayata geçirirken amacımız ve çıkış noktamız bu ürünleri daha sağlıklı formda üretirken lezzetli de kılmaktı. Evet bu bir riskti çünkü Healthy Bakery'yi kurarken İstanbul'da bu minvalde bir üretim/marka bulunmazken glüten, tüketicinin gündeminde hiç yoktu, rafine şeker konusu ise çok az kişinin önceliğiydi. Süregelen alışkanlıkları, yeni ve farklı ürünler kullanarak üretime dönüştürmek zor ancak heyecan vericiydi ve sanırım lezzet noktasında iyi bir ivme yakaladık. Bunu aldığımız güzel geri bildirimler ve müşteri taleplerinin devamlılığı ile ölçüyoruz. Üç kişiyiz, ekip ruhu çok çok önemli. Güvendiğim insanlarla mutlulukla üretim yapıyoruz zira mutfak, mutsuz bir ruh halini telafi edebilecek bir alan değil. Ekip ruhundan beslendiğim doğru; ahenkli bir ekip çalışmasının sonuca büyük ölçüde yansıdığı, hem inandığım hem de deneyimlediğim bir düşünce. Tam olarak öyleyim çünkü her biri için verilmiş ciddi bir emek var, defalarca yılmadan denediğim kendime ait tariflerimin hepsi benim için çok özel. Kitap yazmak üzere bir yolculuğumuz da başladı geçen aylarda, orada belki bazılarına yer vereceğiz. Favorim fit kurabiye, glutensiz kurabiye, brownie ve muzlu kekimiz. Fark mı bilmiyorum ama önceliğimiz bu işi vicdanlı, dürüst, etik bir şekilde gerçekleştirmek ki bu da bizim için iyi malzeme ve hijyen birlikteliği demek. Farkımız ise ilham almakla kopyalamayı ayırt ederek özgün işler çıkarabilmek; bir ürün masaya geldiğinde bu Healthy'den mi algısını yaratabilmek. Daha çok sipariş üzerine üretim yaptığınızı biliyorum ama bir mekan da var sanırım. İlk başta sadece sipariş üzerine başladık fakat ürünler sevilince ve talep artınca günlük üretime geçmeye karar verdik ve atölyemizi mimari olarak da bu türde bir deneyim alanına dönüştürdük. Pandemide sağlık güvenliği gereğince sadece sipariş üzerine üretime dönüş yaptık ancak ara verdiğimiz günlük üretimimize gel-al veya kurye ile gönderim üzerinden tekrar başladık. Bu yönde talepler hep var, çok istemekle birlikte şu an buna zaman yok çünkü tüm ürünleri ekip ile birlikte bizzat kendim hazırladığımdan üretim zamanımın büyük kısmını alıyor. Eş zamanlı yürüttüğümüz franchise projemiz ve kitap hazırlıklarımız da geriye kalan zamanı. Bizim atölyemiz İstanbul Resitpasa'nın mesken ağırlıklı bir bölgesindeydi ve ilk açılan iş yerlerinden biri de Healthy Bakery olduğundan kendi mevcut düzenleri içerisinde bu şekilde bir değişim ve dönüşüme pek sıcak pek bakmadılar diyelim. Sonra karşılıklı anlayışla hallettik. Öze dönüş ve terapi diyorum. Bir evde fırında pişen bir şeyin kokusunun mutluluk ile bir ilgisi var. Manevi noktada ise zor şartlarda kişinin kendi kendine yetebilmesine, üretimin her türlüsünün mutluluk verici olmasına bağlıyorum. Mutfak ile ilgilenmenin / üretmenin insanları mutlu ettiğini her zaman gözlemliyorum. Masa düzenleme / dekorasyon / tekstili olabilirdi. Orası da çok keyif aldığım ve zaman içerisinde kendi işimle buluşturmayı düşündüğüm bir alan. Şekerli vanilin yerine vanilya özütü veya vanilya çubuğu kullanmak olayı başka bir noktaya taşır. Yumurta, süt, tereyağı gibi ürünleri mümkünse en iyi markalardan ve organik kullanmak, çikolata ve kakaoda kaliteden ödün vermemek de aynı şekilde.. Aceleci bir tavır ile değil itina ile hazırlamak, ön hazırlık süreci, başlamadan adım adım ne yapılacağını bilmek, özenli olmak, iyi ve kaliteli malzeme kullanmak önemli. Böyle güzel bir platformda yer verdiğiniz ve beni & markamı bu güzel dilekleriniz ile uğurladığınız için ben teşekkür ederim. Çok kıymetli.


Hedonutopia geri döndü! 7 yılda 7 albüm hedefine emin ve yenilikçi adımlarla giden ikilinin 6. albümü Nergist, hedon şizoların kulaklarının pasını siliyor. Nergist'te hedonistik ruhumuzun dehlizlerine dalarken, bir synthesizer canavarının usta bir elde nasıl ehlileştiğine tanıklık ediyoruz. Bir önceki söyleşide akreple yelkovanı bir hayli yorduğumuz için bu sefer kısa bir görüşme yapalım, baltayı taşa vuranların yalnız olmadığını söyleyelim istedik. Kerem: En iyi albüm henüz yapılmamış olandır. Her albüm en iyisini yapmak için yola çıkıyorsunuz zaten, temenniler umarım gerçekleşmiştir. Fırat: Bizce en iyi albümümüz NERGİST. K: Nergist'te bass'ları ve synth'leri yeni ekipmanımız Moog One synthesizer ile kaydettik. ABD'de el yapımı çok sesli bir ses üretim cihazı kendileri. Ses katmanlarının tek bir cihazdan oluşturulması, ses çeşitliliği ve bütünlüğü olarak albüm sound'unu çok etkiledi iyi anlamda. F: Cihaz çok sonsuz duruyor. Anlamak ve ustalaşmak çıldırtıcı. K: Her albüm kendi hissiyatı ve duygusuyla geliyor. Kayıtlara başlarken biz de bilmiyoruz yolculuk nereye gider. Ses mühendisimiz Cansın Dugan'ın harika mix ve mastering dokunuşlarıyla, aldığımız kayıtların, içimize sinen şarkılara dönüşmesini deneyimlemek heyecan verici oldu. Arayışlar hiç bitmiyor ki. F: Yeni dürtülere açığız. Eskiler zaten bizde. Her albüm Eşek Kral, Zürafa Kral, Örümcek Kraliçe yapacak değiliz. Üstümüzden geçiyor dünya. Değişmeyen muhafazakardır. Değişim bilinçsiz ve kendiliğindense zorunluluktur. K: Her ikisi de doğru bence, Ucube Dizayn'dan Beyaz Durak'a diskografiyi kapsayan bir albüm oldu. Her albümde yeni bir hikaye yazıyoruz. Bu hikayeler dinleyiciyle buluştuğunda tek bir hikaye olarak birbirleriyle tanışıp kaynaşıyor. En son noktada sahnede şizolarla bir bütün olup hikayeyi bir vücutta topluyoruz. Nergist de bu vücudun yeni bir uzvu oldu bizim için. F: Pandemi Masalı. Baltayı taşa vuranlar mı dersin, birbirine Başkan olanlar mı! Maskesiyle birlikte bitti şükürler olsun. Minnettarız yine de. İyi deneyimdi. Büyüdük. Daha da büyüyeceğiz. 7 yılda 7 albüm hedefine bir adım uzaktayız. Sonrasını hep birlikte göreceğiz. F: Pandemide yedikleri haltları hatırlatıyoruz. Yenilenmenin ve kendini keşfin çağı geldi. Şizolarla beraber yeni çağa ayak uydurmamız için var NERGİST. Yeni bir adım, yeni bir soluk, yeni bir zihin, yeni bir ruh. F: Ressam Enis Malik Duran ve Ayşe Uluçay birlikte bir fotoğraftan yola çıktılar ve hislere şahitlik ettiler. Çok mutluyum. İki halı bir nargileye eşdeğer bir kapak bence. Şu ana kadarkilerin en arşa çökmüşü budur. Oh! Sevinj Yusifova'nın unutulmaz desteğiyle Buta Assos Zeytinyağı Fabrikası'nın muhteşem elektrikli manzarasında, 30 rüya gün boyunca kaydedien Nergist, beğenmeyen, inanmayan, güvenmeyen, kırılgan, kızgın, sessiz ve sıkılgan bir çiçeğin özütünü, özgün damıtma tekniğimizle siz şizo kulakların hizmetine sunduğumuz 6. Hedonutopia albümüdür. Mix ve mastering, dostumuz ve mühendisimiz genç-usta kulak Cansın Dugan'a emanet edildi. Yönetmen ve yarenimiz Sevinj Yusifova, Kutay Akyürek klipleriyle görselliğimize boyut atlattılar. Kapak görselleri ressam Enis Malik Duran'ın dost gözüyle var oldular. Emir Çantay ve Merve Seçkin'in fotoğraflarıyla, bütün bu serüveni anbean kaydettik. Yolumuza ışık tutan Dokuz Sekiz Müzik ailesinin hızlı desteklerinin verdiği kafa rahatlığını ne kadar övsek az. K: 2022 ile birlikte var birtakım hayaller. F: Pelin Furuncı ve 9/8 Müzik bir yurtdışı çalışması yapıyorlar. Doğru adımlar atmak lazım. Müziği yaymak, dinletmek, her toprakta ve her ruhta; gayemiz bu. Çalışıyoruz. Ülkemizde başarı, önceliğimiz ve zorunluluğumuz.


Özlem Ertan, son kitabı Hekatede, mitolojinin şeytanlaştırılmış tanrıçası Hekate'nin yaşamına odaklanıyor. Kitap, ayakta kalmak için tarihin en büyük dayanağı sayılan erkeğe, yani başka bir tanrıya veya erkek akrabalarına pas vermeden yaşamanı sürdüren bir kadının öyküsünü hiç bilinmeyen taraflarını su yüzüne çıkarak ele alıyor. Aşık Kadınlar Denizhanesi (2015), Benim Güzel Gözlü Ölülerim (2017), Dolunay Ayini (2021) adlı romanları, Olimpos Öyküleri, Aşkın Karanlık Yüzü, Karanlık Yılbaşı Öyküleri, Karanlıktaki Kadınlar öykü derlemelerindeki öyküleriyle ve kültür sanat yazılarıyla tanıdığımız Özlem Ertan, son kitabı Hekatede, mitolojinin şeytanlaştırılmış tanrıçası Hekate'nin yaşamına odaklanıyor. Destek Yayınları etiketiyle yayımlanan kitap, ayakta kalmak için tarihin en büyük dayanağı sayılan erkeğe, yani başka bir tanrıya veya erkek akrabalarına pas vermeden yaşamanı sürdüren bir kadının öyküsünü hiç bilinmeyen taraflarını su yüzüne çıkarak ele alıyor. Kadın bir zamanlar yeryüzünün hakimiydi. Ne de olsa doğuran, besleyen, hayatın sürekliliğini sağlayan Toprak Ana'ydı. Dünyanın ta kendisiydi. Tarihöncesi insanlar, hayatlarını sürdürmek için ihtiyaç duydukları yiyeceği ve yeraltı sularını onlara bahşeden, nesillerinin devamını sağlayan Toprak Ana'yı kadim bir tanrıça olarak kişileştirip, yaşamlarının merkezine aldılar. Ne ona ne de evlatlarına saygısızlık yaptılar. Doğada barınan canlılar Toprak Ana'nın hem evlatları hem de tezahürleriydi. Toprak Ana bazen yüce bir dağ olarak gösterirdi kendini, bazen de yerden mucizevi bir şekilde fışkıran bir kaynak... Kimi zaman vahşi hayvanların formuna girer öyle çıkardı insanların karşısına, kimi zaman da başı göğe uzanan, yemyeşil yapraklar giyinmiş bir ağaç olurdu, diye niteliyor Özlem Ertan Toprak Ana'yı. Girişi buradan yapmak önemli zira Toprak Ana, Ana Tanrıça olarak, Gök Tanrı'yla birlikte birbirilerini tamamlayıp yeryüzünü sevgi, güzellik, bolluk, bereketle doldururken, önce kentlerin sonra buradan doğan krallıkların ve kralların tahtını korumak için ihtiyaç duyduğu silahın ortaya çıkması, erkeğin de, erkekliğinin ispatı olarak buna sarılmasıyla düzenin ataerkilliğe dönüşmesiyle, bir anlamda Hekate'nin kaderi de önceden çizilmiş oluyor. Ancak Hekate, henüz doğmadan yazılmış alınyazısını, hemcinslerinin aksine bozarak, kimseyle evlenmiyor. Çocuğu yok. Herhangi bir tanrıyla bir münasebeti de olmuyor. Ona arka çıkacak babaya veya bir ağabeye de sahip değil. Bu yüzden de gerçek anlamda yalnız gücünü kendi iradesine borçlu bir tanrıça olarak anılıyor. Diğer sükseli tanrıçalar gibi bir efsanesi olmadığı için de ismi çok fazla bilinmiyor. Özlem Ertan'ın yazdığına göre; antik tragedyalarda kendisi için biçilen kötücül bir rolle yer alıyor Hekate. Euripides'in Medea tragedyasında çocuklarını öldüren büyücü Medea'nın kötülüğünün kaynağı olarak betimleniyor. Romalı şair Vergilius'un Aeneas Destanı'nda da Hekate'nin, bu sefer Kartaca Kraliçesi Dido'yu, onun adıyla büyü yaparken karşımıza çıktığından bahsediyor yazar. Hekate'nin yaşam öyküsüyle başlayan kitap, onun özelliklerine, kökenine, tek başına ve bekar bir kadın olarak yaşamını nasıl sürdürdüğüne değinerek devam ediyor. Bu detayları okurun merakına bırakıp, Özlem Ertan'ın Hekate'yi ele alış biçimine değinmekte fayda var. Zira Ertan, Hekate'yi çok haklı bir yerden yakalayıp yaptığı yorumlarla zenginleştiriyor ve meselenin ucunun günümüze kadar nasıl geldiğini çok net şekilde toparlıyor.


Bu yıl 27 Mart Dünya Tiyatro Günü Uluslararası Bildirisi, İngiliz tiyatro, sinema ve televizyon oyuncusu Helen Mirren tarafından kaleme alındı, Eylül Deniz Doğanay tarafından çevrildi. Geride bıraktığımız dönem canlı performans dünyası için çok zor geçti; birçok sanatçı, teknisyen ve zanaatkar zaten belirsizliklerle dolu bu meslekte hayatlarını güçlükle idame ettirebildiler. Belki de sektörün içinde barındırdığı bu daimi belirsizlik, onları pandemi sürecini daha akılcı ve cesur bir biçimde atlatmaya hazırlamıştı. Hayal güçlerini günün koşullarına uydurarak, tabii ki büyük ölçüde internet sayesinde, yenilikçi, keyifli ve dinamik etkileşim yolları buldular bile. İnsanlar dünya üzerinde var oldukları günden beri birbirlerine hikayeler anlattılar. Ve güzelim tiyatro kültürü biz insanlar burada olduğumuz sürece yaşamaya devam edecek. Yazarların, tasarımcıların, dansçıların, ses sanatçılarının, oyuncuların, müzisyenlerin, yönetmenlerin yaratma güdüsü asla bastırılamayacak ve çok yakın bir gelecekte yeni bir enerjiyle, hepimizin paylaştığı bu dünyaya dair yeni bir anlayışla yine meyvelerini verecek.


Matematiği sevmek ya da sevmemek. İşte bütün mesele bu! Matematiğe karşı beslenen önyargıları yıkmak ve çocukları sayıların dünyasına yaklaştırmak gibi idealist bir felsefesi bulunan deneyimli öğretmen Sümeyra Güzel'in kaleme aldığı Bir Matematik Hikayesi; matematiğin gündelik hayatımızdaki yerine dikkat çekiyor. Sayıların ardında yatan gerçekleri merak edenlerin ya da her fırsatta matematiğin ne kadar zor ve gereksiz olduğunu dile getirenlerin zihinlerinde uçuşup duran soru balonlarına yanıt bulmaya çalışan bu sohbet tadındaki kitap, öğreticiliğe kaçmadan, matematiği yürekten sevmenin kısa yollarını paylaşıyor. Mizahtan beslenen eğlenceli üslubuyla, hem güldüren hem de düşündüren Bir Matematik Hikayesi, farkında olmadan kullandığımız matematiksel durumlara işaret ediyor ve matematik bilenlerin işini şansa değil, akla bırakacaklarını hatırlatıyor. Bir çay kaşığına kaç pirinç tanesi sığar? Zenginin parası züğürdün nesine yarar? Peki, bir tepsi mantının matematikle ne ilgisi var? Mantıklı düşünmek bir matematik meselesidir demişler. O halde gelin matematik üzerine biraz kafa yoralım. Milattan Öncesine uzanıp ışık hızıyla günümüze dönelim. Pisagor ve Gauss'la birlikte düşünmenin yollarını araştıralım. Sonsuzluğun sonu olup olmadığını tartışıp Pi sayısını sorgulayalım. Matematik sayesinde yapabileceğimiz iyiliklerin büyüklüğünü hesaplayalım. Evet, yanlış okumadınız, bunların hepsini ve çok daha fazlasını matematikle yapmak mümkün! Gelin, önyargılarımızı bir kenara bırakıp bir kez olsun matematiğe söz hakkı tanıyalım... Yaşamımızı düzenlemek için attığımız her adımda kapısını tıklattığımız matematiği günlük hayatımızdan kesitler eşliğinde aktarma yoluna giden Sümeyra Güzel bu kitabıyla, matematiğin bize sadece sayıları değil, aynı zamanda insanlığı da anlattığını savunarak zihinleri açıyor.


Ahşap merdivenlerin gıcırtıları arasında yukarıda beni bekleyen odaya çıkıyorum. Karşımda çoğumuzun hemen otantik tanımını yapacağı, butik otellerde pek alışık olmadığımız başka bir manzara var. Kırlentleriyle dizi dizi sıralanmış yastıklar bir yerde, bir yerde de şömine, Kış gelse de yine buraya gelsem ve sığınıp buralarda çalışsam diye iç geçiriyorum. Feride Hanım beni aynı zamanda mutfağı ve balkonu da olan çatı katındaki geniş odaya çıkarıyor. Bir daha gelirseniz burada kalırsınız eşinizle diyor, Hay hay diyorum, duraksamadan. Safranbolu'nun sonbahar güneşi yüzüme vuruyor, burnumdan ahşap kokusu gitmiyor ve daha İstanbul'a dönmeden bu konağı özleyeceğimi hissediyorum. Durun şimdi sizi Konak Bindallı'nın sahipleri Feride ve Kemalettin Gelişli ile tanıştırayım. Feride Hanım : Ben Feride Gelişli, 4. kuşak olarak bu konağın sahibi oldum. Evin asıl sahibi anneannem Münevver Hanım'ın annesi Feride Hanım ve Niyazi Bey. Burası onların konağı. Kemalettin Bey : Eşim ve ben aslen Karabük doğumluyuz. Eşim ev kadını. Ben İstanbul'da bir ilaç fabrikasında Kalite Yöneticisi olarak çalışıyordum. Emeklilik planlarım içinde büyüklerimizin mirasına sahip çıkmak adına konağı restore etmek vardı. Böylelikle emeklilik sonrası köy ortamında yaşayıp yaşatacağımız bu konakla misafirlerimizin de konaklamasını sağlamak istedik. Bir yandan konağı tanıtırken bir yandan yeni insanlarla tanışma fırsatı yakalayacaktık. Ve nihayet bu, hayata geçti. İçeri girer girmez bir bindallı gözüme çarptı. Kim giydi bunu, otelin hikayesinin bir parçası olmalı. F: Bu bindallıyı gelinlik olarak büyük anneannem Feride Hanım giymişti. 1912 yılında bu gelinlik ile Yazıköye gelin geldi. F: Biz yapımız gereğince misafirperver bir aileyiz. Normal zamanlarda da misafirimiz hiç eksik olmazdı. İnanıyorum ki onlar da çok mutlu olurlardı. Köyde sayılan sevilen bir aile olduğumuza inanıyoruz. K: Konağı eşim ile birlikte işletiyoruz, aslında konak işletmekten farklı olarak eşimin de belirttiği gibi misafir ağırlamak, onlara kendi evlerindeymiş gibi hissettirebilmek, birlikte kahvaltı edip sohbet etmek bu işin en keyifli tarafı. Konuklarımız da bu ortamda çok daha iyi ve rahat hissedip mutlu ayrılıyorlar. F: Evet bu kapsamda yeni girişimler var. Köyümüzün Muhtarı Sayın Deniz Tüzer de bu konuda çok heyecanlı ve bu tür girişimcilere destek oluyor. K: Safranbolu ve Karabük'ten saat başı toplu taşıma ile ulaşım mevcut. K: Konağımızın yüzyıldan fazla bir geçmişi olduğu için tescilli bir yapı. Bu kapsamda Kültür Varlıkları Koruma kurulundan onaylı bir proje ile restorasyonu gerçekleştirdik. Dolayısıyla kurumdan az da olsa onarım konusunda maddi yardımı aldık. Tüm restorasyon sürecinde başta ahşap işleri olmak üzere tüm süreci sahiplenip ustalığını gösteren ahşap ustası mobilyacı ve doğramacı eniştem Lütfü Terzioğlu'nun çok büyük emeği ve ustalığı var. Bu güzel eserin başarıyla ortaya çıkmasındaki büyük rolü için ona çok teşekkür ederiz. Restorasyon sonrasında ve açılış aşamasında Safranbolu Kaymakamı Sayın Mehmet Türköz, Safranbolu Belediye Başkanı Sayın Elif Köse ve Yazıköy Muhtarı Sayın Deniz Tüzer'i manevi destekleri ile hep yanımızda hissettik. F: 5 standart oda ve 1 çatı katı suit daire olmak üzere toplam 6 odamız bulunmakta. Dekore ederken klasik döşeme anlayışına biraz modernize etmek istedik. Ortaya böyle bir sonuç çıktı. Dekorasyon konusunda hiç kimseden yardım almadık. Bütün dekorasyon aşamasını eşim ve ben üstlendik. F : Sosyal medya üzerinde yapılan tanıtımlar arttırılmalı. Safranbolu, Batı Karadeniz'de kesinlikle ziyaret edilmesi gereken çok değerli bir bölge ancak çoğu insan bundan haberdar değil. Buraya şans eseri gelen insanlar da gelip gezdikleri zaman bunun farkına varıyor. Bunun yanı sıra klasik tur anlayışının dışına çıkılıp treeking turu, kamp organizasyonları, kanyon turu gibi turlar düzenlenmeli. Çünkü Safranbolu dört mevsimiyle de insanı büyüleyen bir doğaya sahip, bu iyi değerlendirilmeli. K: Safranbolu ya kattığı değerin paha biçilemez olduğu kesin. Çok istememize rağmen festival nedeniyle gelen misafirlerimizi en iyi şekilde ağırlayabilmek için işlerimiz dolayısıyla katılamadık. Ancak bu şekilde de Safranbolu'yu ve Yazıköy'ü misafirperverliği ile de tanıtmış olduğumuzu düşünüyoruz. K: Evet bu konuda şanslı olduğumuzu düşünüyoruz. Ancak inandığımız bir şey daha var ki o da çok isteyince ve konuda çaba gösterip bir şeyler yapmak için karşılarına çıkan fırsatları iyi değerlendirince dileklerin gerçekleşme olasılığı artıyor. F: Yeri geldiğinde çıkmaza girdiğimiz birçok konu oldu ve şu anda da olmaya devam ediyor ancak her zaman üstesinden gelmeyi bir şekilde başardık ve başarmaya da devam edeceğimizi düşünüyorum. Çoğu zaman zıt fikirlerden güzel sonuçlar ortaya çıkıyor. Ben eşim Kemalettin Bey'in hizmet sektöründe de bu kadar özverili olacağını düşünmüyordum ama görüyorum ki bu işin de üstesinden başarıyla geliyor. F: Eşimle birlikte Safranbolu Yazıköy'de hem tarihimizi yaşatmak için hem de köyümüze katkıda bulunmak ve Safranbolu'yu herkese tanıtmak ve sevdirmek için bir yola çıktık. Tarihin içinde doğayla iç içe huzurlu bir aile ortamında tatil yapmak isteyen herkesi bekliyoruz. Eşimin de belirttiği gibi çok istedikleri hayallerinin peşinde koşup gerçekleştirmek için özverili çaba göstermelerini öneririm. Her şeyin bir bedeli var, değeceğini düşünüyorsanız peşini bırakmayın. Biz de bu konuda biraz geç kaldığımızı düşündük ama yine de yılmadık ve başardığımızı düşünüyoruz. Son olarak size bu değerli söyleşi için çok çok teşekkür ediyoruz.


Bulut Tepesi'nde kocamandı evlerin duvarları. Öyle ki... bulutlara uzanırdı çatıları. İşte o evlerden birince bir çocuk yaşardı, Duman'dı adı. Küçük okurların dünyasına merhaba diyen yepyeni bir kitap bu. Onun da Gece Parlayan adı... Hayal gücünün ve arkadaşlığın verdiği gücün cesur öyküsünü anlatan kitap, geçtiğimiz günlerde Tudem Yayınları etiketiyle yayımlandı. Aynı zamanda 2019 TUDEM Edebiyat Üçüncülük Ödülü'nün de sahibi olan Gece Parlayan, yazar Tuba Kumaş ve çizer Ahmet Uzun'un da birbirini besleyen yeteneklerinden güç bulan sihirli bir kitap. Sayfaları çevirirken hem yazar hem çizer konuşsun, ben dinleyeyim istedim. İşte şimdi tam da Ay'ın karşısında, Gece Parlayanın kalbindeyim. Bundan yaklaşık beş yıl önce, bir otobüs yolculuğunda Ay'ın etrafında daha önce görmediğim kadar hızlı yer değiştiren, gri bulutlar gördüm ve hemen not aldım: Ay'ın etrafında dolaşan karnı aç bir kurt var, Sonra da unuttum. Ta ki karşıma Tudem Edebiyat Ödülleri Resimli Kitap Yarışması ilanı çıkana kadar. Ay'la ve kurtlarla ilgili bir hikaye yazma fikri beni heyecanlandırdı. Yazmaya başladığım anda Duman ve Tan hikayedeki yerlerini aldılar. Gece Parlayan ismi zihnimde belirdiğinde bu kitapla ilgili her şeyin yolunda gideceğini biliyordum. İlk kitabımdan beri şiirsel bir üslupla yazıyorum aslında. Özellikle çocuklar için yazarken bir müzikalin içinde gibi hissediyorum kendimi. Ritim, kafiye, neşe ve canlılık kendiliğinden ortaya çıkıyor. Bu fikir beni çok heyecanlandırıyor. Belki Duman ve Tan'ı bir kez daha, bu defa bambaşka bir hikayenin içinde ama yine aynı savaşçı ruhla görürüz. Uzun yıllar çizgi film senaristliği yaptım. Çocuklar için yazmak benim mesleğimdi. Ama yaratıcılığımı istediğim gibi kullanamıyordum. Çünkü dahil olduğum projelerde pedagojik kaygılar yaratıcılığımın önüne geçiyordu. Ben çocuklara ders vermek, yazdığım senaryoyu mesajlarla doldurmak istemiyordum. Bu sırada ilk öykü kitabım yayınlandı ve orada çok daha özgür bir alana sahip olduğumu gördüm. Bu benim için bir kırılma noktası oldu diyebilirim. Yaratıcılığımı istediğim gibi kullanabilmek için öykü yazmaya devam etmek istedim. Ödül törenleri aynı sektörde çalıştığınız insanlarla bir araya gelmek için önemli bir fırsat sağlıyor. Ahmet'le de bu şekilde tanıştık. Ben öykü kitabı dalında ödül alırken o illüstrasyon dalında ödül aldı ve aradan bir yıl geçmeden birlikte bir kitap yapıp o kitapla ödül aldık. Bunun dışında ödüllere çok fazla anlam yüklediğimi söyleyemem. Ödülünüzü bir köşeye kaldırıp çalışmaya devam etmek zorundasınız. Arada sırada ona bakıp motivasyon kazanmak serbest tabii ki. Çocuklar çok iyi hikaye anlatıcılarıdır aynı zamanda. Başlarına gelen küçücük bir olayı bile öyle içten, öyle yaratıcı, öyle kendilerine has bir üslupla anlatırlar ki kendinizi ağzınız bir karış açık Şimdi ne diyecek acaba? diye dinlerken bulursunuz. Kısaca cevabım evet; çocukluğumdan besleniyorum çünkü oradan daha iyi bir kaynak bilmiyorum. Shaun Tan, Neil Gaiman gibi çocuklar için yazmayı fazlasıyla ciddiye alan, her kitaplarını birer sanat eserine dönüştüren yazarlar, Laika Animasyon Stüdyosu'nun ve Tim Burton'ın tüm harika filmleri, Goosebumps, İstiridye Çocuğun Hüzünlü Ölümü, Ürkünç Susie ve Domuzları Tekmeleyen Çocuk gibi bambaşka bir zihinden çıkmış, ilham verici çocuk kitapları. Bu konuda çok şanslıyım. İlk kitabımda da işlerine hayran olduğum bir çizerle çalıştım ve o kitap da ciltli olarak basıldı. Üç kitabımdan ikisinin bu şekilde basılması Türkiye'de mucizeye eş değer bir durum. Ahmet mükemmel bir çizer. Ona Gece Parlayan'ı senden daha iyi çizecek kimse yok çünkü bu kitabı kendi kitabı olarak görecek senden başka kimse yok, dediğimi hatırlıyorum. Bu ikimizin kitabıydı. Bu konuda kimse şüpheye düşmedi. Kimse diğerinin alanına müdahale etmedi ve sonuç harika oldu. Hayatımda kendim için yaptığım en iyi şeylerden biri Dramatik Yazarlık eğitimi almaktı. Yurt dışında ancak yüksek lisans seviyesinde alabileceğimiz dersleri Türkiye'de lisans öğrencisi olarak aldık. Türkiye'nin en iyi yazarlık eğitimi veren okuluydu bana kalırsa. Aldığımız teorik eğitimin yanı sıra her hafta elimizde yeni bir metinle çıkardık hocalarımızın karşısına. Yazdıklarımı başkalarıyla paylaşmayı, eleştirildiğimde bunu kişisel algılamayıp daha iyisini yapmak için çabalamayı orada öğrendim. Hala görüştüğüm ve desteklerini hissettiğim mükemmel hocalarım ve sınıf arkadaşlarım da okulumuzla ilgili çok şanslı hissettiğim diğer şey. Yeteneğimi mesleğim haline getirebileceğimi daha küçük bir çocukken bile biliyordum ama bu işe dahil olarak çevremde benim için endişelenen insanları da buna ikna etmiş oldum. Çünkü onlar yazarak hele de fantastik şeyler yazarak para kazanmamın imkansız olduğunu düşünüyorlardı. Yazarken mutlaka müzik dinlerim. Yeni kitabımı Oingo Boingo isimli yeni keşfettiğim ama yetmişlerin sonunda kurulmuş, çok eğlenceli bir grubu dinleyerek yazıyorum. Yazmayı bitirip metnimi okumaya başladığım anlardaysa müzik durur ve çıt çıkmasın isterim. Yurt dışından, çoğunlukla müzelerden topladığım kalemlerin durduğu kalemlik, dizüstü bilgisayarım ve şu an aynı anda okumaya çalıştığım dört kitap. Ajandam var ama daha çok telefonuma not alıyorum. Gecenin bir yarısı olsa bile aklıma iyi bir fikir geldiğinde kalkar not alırım. Gece Parlayan da yıllar öncesinde aldığım bir not sayesinde yazıldı. İlk okulda defterlerimin kenarına süsleme çizimler yaparak başladı, diyebilirim. Daha sonra lisans, yüksek lisans teferruattı. Keyif aldığım işleri yapmaya çalıştım her zaman, hala da öyle yapmaya çalışıyorum. Tuba, öykülerine hayran olduğum bir yazardı. Gece Parlayan'dan önce de beraber çalışmıştık. Gece Parlayan ise ikimiz içinde içselleştirdiğimiz çok özel bir çalışma oldu. Birlikte birçok kitaba imza atacağımızı düşünüyorum ama Gece Parlayan her zaman ikimiz için de çok farklı bir yerde olacak. Her gün en az bir tane geleneksel eskiz yapmaya çalışıyorum. Kağıt ve kalemden kopmamak tatmin açısından benim için önemli. Ama yaptığım işlerin neredeyse tamamı dijitalde yapıyorum. Geleneksel tekniğimi yeterince geliştirmiştim o yüzden dijitale uyum sağlamak benim için çok kolay ve keyifli oldu. Herhangi bir teknikte gelişmek içinse en önemli şey düzenli bir şekilde çalışmak ve üretmek diye düşünüyorum. Başta Tudem Yayınları olmak üzere pek çok yayınevine çocuk kitapları yaparken aynı zamanda yurt dışında da çalışmaların var. Metinlerdeki özgünlük ve özgürlük, senin resimlerini de şekillendiriyor mu? Örneğin yabancı yazarlar ölüm, yas gibi kavramları çok daha açık ve net işleyebiliyor kitaplarında. Kesinlikle çok etkili oluyor. Çok keyifli işler yaptım. Doğruyu söylemek gerekirse çocuklar için karanlık öyküler resimlemek, yatağın altındaki canavarın üzerine gitmek istiyorum. Çok büyük bir çalışma masam var. Bilgisayar, çizim tableti, not defteri ve eskiz defteri, katıldığım etkinliklerin biletlerini sakladığım bir kutu, Wall-e filminden Wall-e ve EVE karakterlerinin maketleri, Pablo Bernasconi'nin Sonsuzluk ve Guojing'in Biricik kitapları var. En son bu iki kitabı aldım ve okuyup inceleyene kadar masamda bekletip daha sonra kitaplığa koyacağım. Boyarken en çok hangi rengi seçmeleri gerektiğini soruyorlar. Sebebini bilmiyorum. Biraz mekanik bir cevap olacak ama tıkanmıyorum. Bir projeyle ilgili yolunda gitmeyen bir şeyler olduğunu düşünürsem de ara vermeden başka bir projeye geçip onda devam ediyorum. Diğer işe döndüğümde ise sorun her neyse hallolmuş oluyor. İyi bir okur olduğumu düşünüyorum, yazmak konusunda da denemelerim elbette var ama bunlar şimdilik deneme ve notlardan ibaret. Derli toplu birkaç yazımsa edebi bir ihtimamı olmayan akademik yazılar. Okumalarını tavsiye ederim. Okumayanlar için de bir sorun olduğunu düşünmüyorum.


Hep Yeni Kal, baharı birbirinden iyi müzisyenlerin konserleriyle karşılıyor. Orada mıyız, oradayız! Hep Yeni Kal'ın sunduğu konserler serisi kapsamında, Epifoni organizasyonu ve Powertürk'ün medya sponsorluğunda, Türk Pop ve rock müziğin en iyi isimleri 20 Mayıs Cumartesi günü KüçükÇiftlik Park'ta bir araya geliyor. Türk müziğine getirdiği yeni solukla, döneminin en etkili ve üretken isimlerinden biri haline gelen yorumcu ve müzisyen Mabel Matiz, geçtiğimiz yılın en büyük çıkışını yapan KÖFN, Türk rock'ın son dönem popüler gruplarından Palmiyeler, Fulya ve Firuze Görmüşoğlu kardeşlerden kurulu The Sisters'ın 2000'ler party konseptli setiyle sahne alacağı bu müzik şöleni ile baharı hep birlikte karşılıyoruz.


Yazardan Direkt, sizden mükemmel olmanızı beklemez çünkü biricik olduğunuza inanır! Her yazarın okuruna ulaşması kadar, okurların da kaliteli bir yazar ve eser arayışı var. Bunca seçenek arasında kaliteli bir karşılaşmanın mümkün olması klasik yayıncılık anlayışıyla oldukça zor. Hemen hemen bilinen tüm yayınevlerinin, asla vazgeçmediği yazarlar ve risk sevmezlik gibi bir özellikleri var. Nadiren de olsa, yeni bir yazara yer verdiklerinde ise en büyük beklenti tutacak bir kitabı yayımlamak üzerine gelişiyor. Dolayısıyla bu noktada kişisel yayıncılığın, okura daha fazla yeni ve farklı eser sunmak gibi büyük bir fırsat sunduğunu artık biliyoruz. Kaliteli bir kişisel yayıncılıkla, yazarlar gerçek okurlarına; okurlar da değerli eserlere kavuşuyor. Haliyle kitapçılarda, reklamlarda sürekli yine mi dedirten aynılık içine sıkışmaktan da kurtulmuş oluyoruz. Yazan herkesin bir meselesi vardır ancak iş kitap yayımlatmak ve o kitabı okura ulaştırmak aşamasına geldiğinde, yazan kimliği yerini yazara bırakıyor. Yazarların meselesi bir anda şekil değiştirerek yerini, o sözcüklerin birilerine ulaşmasına bırakıyor. Her şeyin hızla geliştiği bir dönemde yayıncılığın klasik kalması ise gerçek bir çelişki olarak görünüyor. Aslında bu bir çelişki değil ve hiçbir zaman değişmeyecek bir kural. Yeni risklidir! Kişisel yayıncılık bu riski almanın ötesinde birkaç yıldır gerçek anlamda yazarlara ve okurlara yepyeni umutlar ve başarılı geri dönüşler sunmayı başardı. Haliyle yazarlara kitap yayımlatmak sorulunca, klasik yayınevlerinin kapısından içeri girememiş eserlerine hayıflanmak yerine kalite ve deneyimle yazarlara birbirinden fazla seçenek sunan kişisel yayıncılığı tercih ettiklerini duyabiliyoruz. Dünyada kişisel yayıncılık ve bağımsız yazar ilişkisi oldukça eski ve gittikçe gelişiyor. Yazardan Direkt Yayınevi ile dünyanın bildiği ve gayet başarılı örnekleri olan sistem Türkiye'de farklı bir seçenek yaratmakla kalmadı, okur ve yazar bağının güçlenmesini sağladı. Klasik yayınevlerinden farklı olarak riske giren, inandığı yazarı sonuna dek destekleyen kişisel yayıncılık kaliteli ve bilinçli yapıldığında dünyanın farklı yerlerinde bile okur kitlesine kavuşan yazar sayısı artıyor. Kitap yazmak yeterince zorlu bir süreçken, kitap bastırmak ve onu hayallerindeki okurla buluşturmak gibi çoğu zaman uzun prosedürler gerektiren süreç Yazardan Direkt'in yazarıyla kurduğu bağı sonuna dek götüren destekleyici yapısıyla sona erdi. Her eserin değer görme felsefesinden ödün vermeden, eserlere satar mı demek yerine kalıcı bir kitap haline nasıl gelir sorusunu sorarak ilerleyen bir kişisel yayınevi olarak, editörlük ve tasarım, tanıtım ve başka dillere çeviri gibi olanakları da sunuyor olması, yazara yazmak için büyük bir motivasyon anlamına geliyor. Yazarlar, eserlerinin biricikliğine inanırlar. Bunun öznel olması da çok doğal ancak her zaman kendilerine inanan ve aynı şevkle ikna edebilecekleri birilerine ulaşmaları pek kolay olmuyor. Kişisel yayıncılık sisteminde yazarını dinleyen, adının ne olduğuyla değil, yazdığı eserle ilgilenen yepyeni bir kültür gelişti. Her yazara sınırlarını ve onu aşması konusundaki dinamikleri anlatabilen deneyimli Yazardan Direkt kadrosu, okunmanın ve okumanın değerini günden güne arttırıyor.


Saat&Saat markası, Türkiye Cumhuriyeti'nin 100. yılını kutlamak için anlamlı bir reklam filmi yayınladı ve antika saatlerin çıkardıkları seslerle yapay zeka teknolojisini kullanarak Türkiye Cumhuriyeti'nin nişanesi olan İstiklal Marşı'nı yeniden yorumladı. Saat&Saat 100 Yıldır Kalplerde Çalan Tek Beste mesajıyla yayınlanan projede farklı dönemlerden seçilen saatlerle geçmişimize saygı duruşu yapmanın yanı sıra geleceğe ilham vermek amacıyla 'Her saat, her dakika, her saniye boyunca Cumhuriyet'in sonsuzlukta yankılandığının altını çiziyor. Geçmişi ve geleceği bir araya getiren bu özel projenin parçası olarak, tarihi saatlerin karakteristik sesleri, özenle kaydedilip gelişmiş yapay zeka algoritmaları ve ses mühendislerinin dokunuşlarıyla Türkiye Cumhuriyeti'nin İstiklal Marşı, özgün bir besteyle yeniden yorumlandı. Sanat ve teknolojiyi bir araya getiren bu proje, izleyenleri Her saat, her dakika, her saniye... Sonsuza Kadar Cumhuriyet mesajıyla zamanda yolculuğa çıkarıyor. Saat&Saat, Türkiye Cumhuriyeti'nin 100. yılını kutlayan anlamlı bu reklam filmini SALVO ile gerçekleştirdi.


İsveçli yazar Alex Schulman'ın ilk uluslararası romanı Hayatta Kalanlar, ailevi bir trajedi sebebiyle birbirinden ayrılan üç kardeşin yeniden bir araya gelişinin dokunaklı hikayesini, özgün bir anlatı yapısıyla anlatıyor. Her şeyin başlayıp bittiği yer burası; göl kenarındaki bir yazlık ev ve çevresi. Roman, birbirini tamamlayan iki paralel anlatı üzerine kurulu. Bu anlatılardan biri, annelerinin küllerini dağıtmak için göl kıyısındaki evde yıllar sonra bir araya gelen kardeşlerin bir gününü ele alıyor. Alışık olmadığımız bir şekilde son yaşanandan ilk yaşanana doğru kurgusal bir geriye sarma söz konusu. Bu akışa paralel olaraksa 7, 9 ve 12 yaşlarındaki üç kardeşin yazın göl kıyısında geçen çocukluklarına gidiyor, anılarına tanık oluyoruz. Bu anlatı, ailenin geçmişine ışık tutarak bizi, tahmin edemeyeceğiniz bir trajediye doğru götürüyor. Stephen King'in yazarken bir delikten içeri girip kaybolduğunu hissetmesi gibi biz de bu kitabı okurken bir nevi solucan deliğinden geçerek kimi zaman tatlı kimi zaman da sert gerçekçi aile hatıralarıyla dolu bir hafızanın dehlizlerine sürükleniyoruz. Bu haliyle üç kardeşin geçmişe dönüşlü hikayeleri, okurda merak uyandırıyor. Sahneler bir araya gelerek sekansları oluşturuyor. Sonunda da başarılı bir dram filmi kafanızda tamamlanmış oluyor. Ailenin geçmişte yaşadığı dair bazı olaylar, yer yer sizi de kendi aile geçmişinizi düşünmeye itiyor. Kardeşler arasında en büyük yarayı alanın ortanca kardeş Benjamin olduğunu görüyoruz. Kardeşlerine göre anne babasının arasındaki ilişkiyle yakından ilgileniyor. Zaten hikayeyi de farkındalık sahibi olduğunu düşündüğümüz Benjamin'in tanıklıkları ve gözlemleri üzerinden okuyoruz. Yazar bizi doğrudan Benjamin'in iç dünyasına götürüyor. Her ne kadar birinci tekil anlatım kullanılmamış olsa da romanı yazanın Benjamin olduğu hissine kapılıyoruz. Ebeveynler sevgisiz değil, geçmişte birbirlerinden kopuk olduklarını da söyleyemeyiz. Ancak ilişkilerinde dengesizlik olduğu hissine kapılmadan da edemiyoruz. Her ne kadar sıkıntılı zamanları olsa da özellikle Benjamin'in ailevi gerilimlere dayalı duygusal değişiklikleri, ne olursa olsun sevgiye ve sıkı aile bağlarına her daim özlem yaşandığını düşündürüyor. Zira ebeveynlerin gözdesi, derslerinde başarılar elde eden büyük oğul Nills olurken anne ve babasından gördüğü en ufak ilgi ve sevgi anı, Benjamin için paha biçilemez bir değere sahip. Yazarın bizi peşinden sürüklediği trajedi ise yaklaşık yirmi yıl önce yaşanan travmayı da belli belirsiz romanın merkezine koyuyor. Tabii biz, psikolojideki bastırma durumunda karşılığını bulan bu travmanın ne olduğunu kitabın sonlarına doğru, çözüm kısmında anlıyoruz. Birey için üzüntü verici bir travmatik olay ve durumların unutulmaya çalışılması, yani bilinçaltına itilmesinde karşılığını bulan bilinçaltına itme vakasına tanık oluyoruz. Benjamin'in Sanki bir parçam evde olduğumu söylerken diğer parçam buradan gitmem gerektiğini haykırıyor. (s.61) sözleri de yaşanan trajedinin bütün bir ömre yayılan hüznünü yansıtıyor. Son sayfalara gelene kadar bu travmanın ne olduğuna dair merak uyandıran bir akışa kapılıyoruz. Aynı zamanda sıradan bir ailenin küskünlük ve suçluluk duygularına dayanan geçmişi de yazarın ustalığı sayesinde sıkıcılıktan epey uzakta durarak okur için sürükleyici bir içerik sunuyor. Bu yolda yazarın tasvir ve anlatımı da gayet başarılı; yaşanan olay ve duyguları, okurların zihnindeki beyaz perdeye başarıyla yansıtıyor. Tabii hikayenin en güzel yanlarından biri de yabanın içinde kurulan atmosferi. Hayatta Kalanlar, her şeyin başlayıp bittiği yerin özü itibariyle doğayla içkin bir anlatıma sahip. Yeri geliyor kendinizi ağaçlarla çevrelenen bir patikada buluyorsunuz, yeri geliyor yolda karşınıza bir alageyik çıkıyor. İsveç'in eğimli coğrafyasından sulak arazilerine dolaşırken bir an durup huş ağaçlarının arasından sakin bir göle doğru bakarken huzur buluyorsunuz. Pastoral tonlarda resmedilen bu romanda, nemli toprak ve yaprak kokusunu da burnumuzda duyuyoruz. Doğayla iç içe geçen bu anlatım, anne ve babaya özlemin ağır bastığı bir aile hikayesiyle bir araya gelerek nevi şahsına münhasır bir eser sunuyor. Yazar, karmaşık ve dikkat gerektiren bir teknik kullanmasına karşın anlaşılırlıktan yana hiçbir sıkıntısı yok. Lakin iç içe geçen paralel anlatılar size göre değilse, dümdüz anlatımlardan hoşlanıyorsanız bu kitaptan sıkılabilirsiniz. Bilakis bu yeknesaklıktan sıkıldıysanız ve farklı üsluplara açıksanız Hayatta Kalanlar size güzel bir okuma sunuyor. Her şey yerli yerinde; ne eksik ne fazla. Zaten yazar da kitabın teşekkür kısmında bunu dile getiriyor: Yazı söz konusu olunca kılı kırk yararım; metnin tam olarak hazır olmadığı, her zaman yapılacak daha fazla şey olduğu düşüncesi hoşuma gidiyor. Bu açıklamanın ne kadar yerinde olduğunu, metni tamamladığınızda, hikayenin adım adım geriye doğru giderek çarpışma noktasına nasıl da ustaca vardığını görünce anlıyorsunuz. Hayatta Kalanlar, Zeynep Tamer'in İsveççe aslından çevirisiyle raflarda, anlatımda yeniliğe açık okurlarını bekliyor. Timaş'ın başarılı bulduğum Dünya Edebiyatı seçkisinin en beğendiğim kitaplarından biri olduğunu, Schulman'ın daha ilk uluslararası eserinden sonraki eserlerini merak ettirdiğini de söylemem gerekiyor.


Her biri alanının zirvesinde olan 28 ismin söyleşisini zenginleştiren arşiv niteliğindeki fotoğraflarla bir Türkiye panoraması sunan Hey Gidi Yıllar Zeynep Bilgehan'ın imzasıyla Hürriyet Kitap etiketiyle raflarda. 'Hey Gidi Yıllar' kitabında yer alan isimler şöyle: Alpay, Altan Öymen, Prof. Dr. Arif Verimli, Bedri Baykam, Cemal Enginyurt, Cemil Çiçek, Coşkun Aral, Cüneyt Arkın, Doğan Hızlan, Erol Evgin, Ezel Akay, Fatma Şahin, Güneri Cıvaoğlu, Hakan Bayrakçı, Haldun Dormen, İdil Biret, Prof. Dr. İlber Ortaylı, Prof. Dr. Mehmet Ceyhan, Prof. Dr. Mikdat Kadıoğlu, Muazzez İlmiye Çığ, Prof. Dr. Naci Görür, Nevzat Aydın, Nilgün Belgün, Oya Eczacıbaşı, Selda Bağcan, Prof. Dr. Şener Üşümezsoy, Vedat Milor ve Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen.


Mayo ve bikini modelleriyle plajların vazgeçilmezleri arasında yer alan Direct Message, şimdi de yeni nesil Saç Bakım Serisiyle doğal ve kolay bakımın yeni adresi. Saç Bakım Maskesi, Saç Şekillendirici Krem, Elektriklenme Karşıtı Sprey'in yer aldığı Saç Bakım Serisi ile en kısa zamanda saçlar özgürlüğüne ve güzelliğine kavuşuyor. Moda ve Stil Danışmanı Deniz Marşan'ın markası Direct Message, plaj giyimindeki başarısı sonrası şimdide saç bakım ürünleri ile dikkatleri üzerine çekiyor. Güzel saçlara kavuşmak için harcanan zamana karşı bir tavır sergileyen Direct Message Saç Bakım Serisi, kısa zamanda etkili sonuçlara ulaşmak isteyenler için tasarlandı. Hayatın akışına hızlı ayak uyduran Yeni Nesil Saç Bakım Serisi Direct Message, böylece zamandan tasarruf sağlayarak saçların çabasız ve doğal güzelliğini gözler önüne seriyor. Direct Message Saç Bakım Serisi: Yıpranmış ve yavaş uzayan saçları yeniden yapılandırmada etkili olan Saç Bakım Maskesi, saçınızı ağırlaştırmadan şekil vermenize yardımcı olan çok yönlü Saç Şekillendirici Krem, elektriklenme karşıtı formülüyle saçı anında kusursuzlaştıran ve şekillenmeye hazır hale getiren aynı zamanda UV koruması sayesinde güneşin zararlarından da koruyan Saç Spreyi ile saçlarınızın özgürlüğünü yeniden tanımlıyor. Direct Message Saç Bakım Serisine directmessage. com. tr ve Watsons mağazaları ve watsons. com. tr'den ulaşabilirsiniz.


Ödüllü karikatürist Hicabi Demirci'nin kariyerinde kilometre taşı olarak nitelediği Yaşasın Cumhuriyet kitabı, geçtiğimiz günlerde Desen Yayınları etiketi ile okurla buluştu. Cumhuriyet'imizin 100. yılına bir övgü, bir armağan niteliğindeki Yaşasın Cumhuriyet, Demirci'nin başta Mustafa Kemal Atatürk ve onun önderliğinde emperyalizme karşı için mücadele etmiş olan kahramanlara büyük bir vefa borcu. 29 Ekim 2023'te Cumhuriyet'in 100. yılını kutlarken karikatürist Hicabi Demirci'nin Yaşasın Cumhuriyeti ile geçmişe bir yolculuk yapmaya ne dersiniz? Bugünlere kolay gelmediğimizi çizgiler yoluyla sunan ve Cumhuriyet'i karikatürler üzerinden anlatan tek kaynak olmasıyla da önemli olan kitabı Demirci ile konuştuk. Neredeyse iki buçuk yıl sonra yeniden bir Ajandakolik söyleşisinde bir araya geldik sizinle. Uzun bir süredir sosyal medyadaki hesaplarım üzerinden her yıl Cumhuriyetimizin önemli günleri ile ilgili çizimleri yayımlamaya başlamıştım. Son derece ilgi gören bu çizimler arşivlik özelliği de taşıyordu. Geriye dönüp baktığımda doğal bir birikimin olduğunu fark ettim. Cumhuriyetimizin 100. yılı da yaklaşmaktaydı. O zaman karar verdim bu çizimleri projelendirmeye. Böylelikle hiçbir yerde yayımlanmayan çizimlerde bu sürece dahil oldu. Ben geriye baktığımda hüzünlü bir noktadayım. Şundan; Cumhuriyetinin 100. yılı ile ilgili çok az projenin yapıldığını üzülerek görüyorum. Bizlerin bu toprakları emperyalizm bataklığından çekip alan Mustafa Kemal Atatürk'e ve silah arkadaşlarına bir borcumuz var. Ne yapsak ödenmeyecek bir borç bu. Onların bu ülke için ne yaptıklarının farkında olduğumuzun bilinmesini istiyorum. Ekonomik kriz ve politik süreç ne yazık ki bu önemli yıldönümünün heyecanını ve çoşkusunu perdeledi. Dünyada hiçbir lideri salıncakta sallanırken göremezsiniz. Salıncak, çocukluktur, masumiyettir. Mustafa Kemal Atatürk'ün gerek cephede gerekse devrimlerin gerçekleşmesi için verdiği mücadele ile elde edilen tüm kazanımları Türk gençlerine ve çocuklarına armağan ettiğini biliyoruz. Bu durum tesadüf değildir. Çocukluk, saflık ve masumiyet ise gençlik, enerji ve umut demektir. Cumhuriyetin temel olarak bu kavramların üzerinde kurulması ve ilerlemesi Mustafa Kemal Atatürk'ün bilinçli bir tercihidir. Kitabın çocuklarımıza Cumhuriyeti karikatürler üzerinden anlatan tek kaynak olmasıyla da önemli bir yere konumlandığını düşünüyorum. Mizah dergilerinin kapandığı, karikatürün gazete sayfalarından uzaklaştırıldığı bir dönemde çizerler seslerini sosyal ağlardan duyurmaya çalışıyor. İzleyiciyle interaktif bir temas kurmanın ön koşulu gündemi takip etmekten geçiyor. Sanatçıların ölüm yıl dönümlerine değinecek olursam bu topraklarda gerçekten sanata ve bilime gönül vermiş insanların hayatları hiç kolay olmadı, olmuyor. Cumhuriyetin ışığını güçlendirmek, ileriye taşımak, farkındalık yaratmak için idealist, fedakar ve cesur olmanız gerekiyor. Aramızdan ayrılan yaratıcı insanların ülkemize kattıkları değerler için teşekkür niteliğinde çizdiklerim. Kız çocuklarımızın geleceği, Cumhuriyetin geleceği ile özdeş bir durum taşıyor benim için. Söylediğiniz konuların hepsi ülkemin daha refah, huzurlu, geleceğe umutla bakmasını talep eden konular. Dünyanın giderek milliyetçi muhafazakar bir yola girdiğini düşünüyorum. Kaynakların azalması, düzensiz göçler, ekonomik sorunlar insanlığın geleceğini tehdit eden ve ayrışmayı derinleştiren konular. Bu durum savaşların devam etmesini de tetikliyor. Dünyada beni en çok etkileyen olayların başında İranlı kadınların, Mahsa Amini için saçlarını keserek verdikleri özgürlük mücadelesi diyebilirim. Küresel iklim krizi ve gıdaya bağlı sorunların önümüzdeki yıllarda giderek artacağını düşünüyorum. Türkiye'de ise yaşadığımız depremin yarattığı can kayıpları, sefalet ve çaresizliğin yarattığı büyük kaos, vicdanlı insanların hafızalarından asla silinmeyecek. Bilimin ve doğanın bizlere söylediklerini kulak arkası yapmanın faturası çok ağır oluyor. Bu sorunuzun yanıtı için farklı iki cevabım olabilir. Birincisi daha gençken bu ödüllerin benim için bir motivasyonu ve heyecanı vardı. Olgunlaştıkça daha az yarışmaya katıldığımı söyleyebilirim. Ödüller sayesinde birçok ülkeyi görme şansım oldu. Şimdilerde ise çizimlerimin kamuoyunda bir karşılık bulması ve ilgi görmesi en güzel ödül. Karikatürlerimin kitaplaşmasını çizgi yolculuğumun bütününün algılanmasında ve gelecek nesillerle buluşması adına son derece önemli buluyorum. İnternetin kendi algoritması sizin en iyi işlerinizi ve yaşam felsefenizi perdeleyebilir. Bizler de diğer bütün sanat dallarındaki gibi birer hikaye anlatıcısıyız. Hikayelerimizi nesneyi, insanı, doğayı bozarak ve yeniden kurgulayarak yapıyoruz. Mizahın etkisi ve iyileştirici gücü buradan geliyor. Karikatür düşüncenin damıtılmış halidir. Zamanı ve yeri iyi ayarlanmış mizah, gerilimi dağıtmada, sorunları çözmede en iyi ilaçlardan birisidir. Bu sorunuzu şöyle algılamak istiyorum: Sanatçılar anlaşılmama korkusu ile yaratıcılıklarına sınır getirmeli mi? Yazısız karikatürlerdeki metaforlar dünyası anlaşılmayı zorlaştırabilir. Okullarda karikatürde görsel okuma etkinliklerinde çocuklarımızın hayal dünyasının ne kadar zengin ve etkili olduğunu görüyorum. Bu durum yaratıcılığıma sınır getirmeme konusunda bana umut veriyor. Sosyal medyada ise yetişkin izleyicilerin karikatürün nasıl algılandığı konusunda birbirlerine müdahale ederek bir tartışma ortamı yarattığını görüyorum. Farklı hayaller ve düşüncelerin oluşması karikatürün ne kadar güçlü, zengin olduğunu bize gösterir. Siyasi figür çizmediğim için hukuki bir süreç yaşamadım şu ana kadar. Karikatürlerim de kişilerden çok kişilikleri ele almayı tercih ediyorum. Politikacıyı çizdiğinizde sadece onu çizmiş olursunuz, oysa onu var eden, meşrulaştıran ve birbirlerine benzeyen diğer bireylerin varlığı da karikatürün konusuna girer. Bunu ihmal etmek istemem. Kişilikler üzerinden insanoğlunun hep var olacak olan egosu, ahlakı, sevgisi, vicdanı gibi konularla ilgileniyorum. Böylelikle zamana dirençli karikatürlerin önü açılıyor. Öte yandan çocuklarımıza yönelik taciz ve istismar konularında birtakım gruplardan tehditler aldım. Toplumun ve hukukun bu istismarı yapanlarla değil, bir daha olmaması için bu konulara ışık tutan, uyaranlar üzerinden hesaplaşması son derece acı ve dramatik bir durum. Cumhuriyetin bugüne kadar şiir, resim, öykü gibi diğer bütün sanat dallarında ortaya konan eserler üzerinden bir karşılığı vardı. Artık karikatür üzerinden de bir karşılığı var. Bu kitapta ise en çok beğendim çizimlerden biri Fatih Sultan Mehmet ile Mustafa Kemal Atatürk'ün karşılaşma anı. Bu karşılaşma İstanbul'un fethi ile İstanbul'un işgalden kurtulması arasındaki tarihi bağı gösteriyor. Yukarıdaki örnek üzerinden devam edersem, birçok dil bilen ve askeri görüş ve yeterliliği, zekası ile İstanbul'u fetheden ve burayı bilim ve sanat merkezi haline getiren Fatih Sultan Mehmet, İstanbul'u işgalci ve emperyalist güçlerin elinden alan Mustafa Kemal Atatürk'ü kucaklar ve o da kendisi gibi bilimin ve sanatın ışığına takip eden Cumhuriyet için, Yaşasın Cumhuriyet derdim. Labirentin içinde kaybolmuş ve kendini arayanların olduğu bir ülke çizerdim. Adaletin, hoşgörünün, umudun arandığı bir ülke. Gençlerimizin ülke dışına gidiyor olmasına çok üzülüyorum ve onlara başka seçenek bırakmayan sürecin bir an önce değişmesini umut ediyorum. Ajandakolik'te yeniden konuğum olduğunuz için çok teşekkür ederim. Umarım Yaşasın Cumhuriyet pek çok çocuğun yoluna ışık katar. Bende bu güzel sorularınız için teşekkür ediyorum. Sorularınızın bu ışığın bir parçası olduğunu düşünüyor ve ben de Yaşasın Cumhuriyet diyorum.


Çizgilerle dolu bir hikaye, çizgisiz geçmeyen bir ömür... Karikatürist Hicabi Demirci ile Çizgili Dünya ve Çizginin Çizgisi kitaplarından yola çıktık, karikatürün içine daldık... İyi pazarlar! Karikatürümde korana ile başlayan süreçte sığınmacıların, sınırın öbür tarafındaki yönetici erkle olan karşılaşmasından bir kesit sundum. Korana sınıfsal fark tanımadığı gibi, korkularınızdan kaçarken bazen ülkenizde görmek istemediklerinize sarılabilirsiniz. İnsan haklarıyla ve demokrasileriyle övünen birçok gelişmiş toplumların, göçmenleri ülkelerinde görmek istemediklerini biliyoruz. Oysa o göçmenleri yerlerinden edenlerde bu gelişmiş ülkelerin politikaları. Ben özellikle uluslararası yarışmaları önemsiyorum. Bu sayede birçok ülkeyi görme ve farklı kültürlerle tanışma fırsatım oldu. Karikatürün evrensel dilini konuşan pek çok meslektaşımla bir araya gelmek son derece keyif veren bir durum. Sanırım çizerlerin bu konudaki serüveni çocukluk yıllarına uzanır. Ben de resim derslerinde başarılı bir öğrenciydim. Ankara Gazi Lise son sınıftayken her okul çıkışı Ulus bölgesindeki resim galerilerine giderdim. Düzenli yaptığım bu aktivitelerin birinde karikatür sergisiyle karşılaştım. O serginin kalkmasına kadar geçen 15 gün boyunca her gün o galeriye uğradığımı hatırlıyorum. Beni oraya çeken, çizginin iletişim gücüydü. Sonraki yıllarda bunu kendime şöyle tarif ettiğimi hatırlıyorum. Örneğin, herkes bir köpeğin ne kadar güzel çizildiği ile ilgilenebilir, karikatür sanatı aynı zamanda o güzel çizilmiş köpeğin bizlere söylemek istedikleriyle de ilgilenir. Karikatür bunun için vardır. Kelimelerden arındırılmış bir sanatla uğraşıyor olmanızın bir sürü zorluğu var hiç kuşkusuz. Kendinize özgü bir dil yaratırken bu dilin anlaşılır olması, bulunduğunuz labirentin içinde kaybolmamanız için de gerekli. Basite ulaşırken, anlaşılır olmaya çalışmak, zorlukları da beraberinde getiriyor. İşinize olan tutkunuz, bağlılığınız zorlukları aşmak için yeterlidir diye düşünüyorum. İlgim hep yazısız karikatür üzerinde yoğunlaştı. Çizgiden bir dil yaratıldığını gördükten sonra bu dilin peşine düştüm. Karikatürün bir okulu olmadığını biliyoruz. Usta çırak ilişkisiyle varlığını devam ettiren bir sanat dalıdır karikatür. Benim de takip ettiğim ve etkilendiğim büyük ustalar oldu. Turhan Selçuk ve İranlı karikatürcü Kambiz Derambakhsh'ı örnek olarak verebilirim buna. Turhan hocamı rahmetle anarken Kambiz hocama sağlıklı uzun yıllar diliyorum. Çizginin Çizgisi'ndeki Hico, benim karikatür serüvenimin küçük bir parçası. Lise yıllarındayken İstanbul'a gelip o yıllarda Babı-Ali de olan Milliyet gazetesinde Ercan Akyol ustamı ziyaret etmiştim. Bana neler yapmam gerektiğini tek tek anlatmış, çalışmalarımdan bazılarını tekrar eskiz olarak yorumlamıştı. O eskizleri hala saklarım. Kitapta yer alan karikatür tarihine yolculuk bölümü ise okul davetlerinde gerçekleştirdiğim görsel okuma etkinliklerinde ortaya çıktı. Çocuklarımızın başta Türk karikatürünün destanını yazan Turhan Selçuk olmak üzere karikatür ustalarımızın isimlerini hiç duymadıklarını fark ettim. Bu nedenle, çocuklarımızın sıkılmadan okuyabilecekleri bir dil ile karikatür tarihine küçük bir giriş yapmayı uygun gördüm. Aynı zamanda genç karikatürcüler, karikatüre başlayacak yeni sesler, kalemler için bir el kitabı Çizginin Çizgisi. Dikkatimi çekenlerden biri de Hico'ya önerilerde bulunan usta karikatüristin tipografinin öneminden bahsettiği bölüm. Yani desen ve mizah gücü ve kompoziyonun yanı sıra tipografinin de önemi de vurgulanıyor. Bunu açar mısınız? Sizin tipografiyle işiniz olmadı galiba hiç! Tipografi bir karikatürün sesidir. Çizilen figüre kişiliğini, ruhunu veren en önemli unsur olduğunu düşünüyorum bu sesin. Örneğin çizilen karakter konuşmasında kendince önemli bir noktaya vurgu yapmak istiyorsa yazının o kısmını bold ve büyük harflerle yapmamız, ifadenin gücünü artıracaktır. Sorunuzdaki tespitin doğru olduğunu söyleyebilirim: çoğunlukla yazı kullanmadığım için tipografiyle haşır neşir olmadım. Resim yeteneğimin annemden geldiğini düşünüyorum. Çünkü annem çocukluk yıllarımız boyunca birbirinden güzel desenleri olan örgüleri grafiksel bir bütünlük içinde yapardı. Mizah gücümün ise rahmetli babamdan geldiğine eminim. Yaşadıklarını inanılmaz bir mizahi dil kullanarak yeni bir kurguyla bizlere aktarırdı. Halen çocukluk evresinde olduğumu düşünüyorum. Karikatür, çocukluğunu kaybetmeyen çizerlerin varlığı ile ilerler. Bu sorunun birden çok cevabı olduğu kesin. Özgür insan olmaya çalışan insanla yönetici erk arasındaki direncin, mizahın gücüyle yumuşatılmasını demokrasiye çok ciddi katkı sunacağını düşünüyorum. COVID-19, dünyanın küçük bir köy olduğunu ve insanlığın sorunlarının ortak olduğunu bize bir kez daha gösterdi. Dogmatik düşünleri terk edip bilime ve sanata yönelen toplumların daha çok özgürleştiğini biliyoruz. Herkesin eşit şans yakaladığı bir ortamda demokrasi de büyüme şansı yakalayacaktır. Karikatüristlerde Kral çıplak! diye bağıran çocuğun cesareti vardır. Yöneticiler bu cesareti sevmezler. Karikatür sanatı, bireyin değil toplumun çıkarlarını koruma içgüdüsüyle hareket eder. Sayfalarca dolu bir analizi tek karede anlatma gücünü elinde tutar, karikatür sanatı. Karikatürün elindeki bu gücü almak isteyenler, çizerleri tutuklama seçeneğini tercih etmiştir hep. Karikatürlerimde politik figürlere değil sisteme yönelik eleştirilerim olduğu için böyle bir korku yaşamadım açıkçası. Zamana dirençli ve kelimelerden arındırılmış karikatürler özgürlük konusunda bana daha geniş bir hareket alanı açıyor. Ama bu durum, çizerlerin özgürce çizebildiği anlamına da gelmemeli. Editoryal karikatürün ülkemiz dahil dünyadaki basın organlarında da daha az kullanıldığını ve baskı altına alındığı bir dönem yaşıyoruz. New York Times gibi bir gazete Trump ve Netanyahu için çizilen karikatürlerden sonra iktidardan gelen baskılar sonucu siyasi karikatür yayınlamayacağını duyurdu. Demokrasiyle karikatür sanatı arasında çok güçlü bir bağ vardır. Bir ülkenin gazetelerinde karikatüre ayrılan alan azaldıkça oradaki demokrasi ve insan haklarının ihlalinin arttığını söylemek mümkün. Mizah hoşgörü kültürüne katkı sağlarken, farklılıklarımızın bir zenginlik olduğunu her zaman bize hatırlatır. Bilgelik ve mütevazılık arasında güçlü bir bağın olduğunu düşünüyorum. Büyük ustaların çocuksu yanlarını koruduklarını, çok çalıştıklarını ve karikatürlerinden ödün vermediklerini gözlemledim. Adını bahsettiğiniz dergiler elimde yok malesef. Ama önemli kütüphanelerin arşivlerinde olduğunu biliyorum. Evet. Çizgili Dünya çeşitli karikatürlerimin toplamı bir kitap. Savaşın olumsuzluklarını, cinsiyet eşitsizliğini, çevre kirliliği gibi konuların işlendiği karikatürleri bu kitapta bir araya getirdik. Ben bir karikatürcünün kendi dilini, kendine has kurgusunu yaratmasına önem veriyorum. Sempe, Quino, Turhan Selçuk ve Kambiz'in karikatürlerindeki kurguyu ve mizah dilini önemsiyorum. Birçok mizah dergisi bu anlamda zor bir dönemden geçiyor. Gerek iktidarın baskıları, gerekse sosyal medyanın yarattığı hız ve yeni mecralar, dergilerin baskı maliyetleri gibi faktörler çizerleri yeni arayışlara yönelttiğini biliyoruz. Bazı çizerler karikatürlerini interaktif olarak sunmaya başladılar. Karikatür çizemeyen ama mizah dili üst düzeyde olan bireylerin de sosyal medyada alternatif mizah ürettiklerini ve çok ciddi sayıda takipçilerinin olduğunu söyliyebilirim. Dijital dünya bütün alanlarda olduğu gibi karikatür ve mizah dünyasında da kartları yeniden dağıtıyor. Bu sorunuza ilk önce daha geniş açıdan cevap vermek isterim. Liyakatın, temsil yeteneğinin yok hükmünde sayıldığı bir süreçten geçiyoruz. Bu seçenekte ısrar edilmesi bileşik kaplar misali toplumun alın teri döken, bilgiye inanan kesimleri tarafından dramatik bir sonuç yarattığını düşünüyorum. Kadın cinayetlerinin sistematik bir noktaya geldiği bir yerde, hukukun tercihlerini ideolojik kullanması sayesinde her şeyin gölgelediğini düşünmekteyim. Sorunuza ki gölgeleme meselesine dönecek olursam, kadın çizerlerin bu alanda ısrarcı olduklarını sevinerek görüyorum. Özellikle illüstrasyon alanında son derece üst düzey yaratıcı kadın çizerlerimiz var. Dijital dünyanın olanakları, eserlerini başkalarına ulaştırma konusunda herkese eşit şans verdiğini düşünüyorum. Artıların ve eksilerin içe içe olduğu bir süreç pandemi. Bağlı olduğum gazetem evden çalışma periyoduna ilk geçenlerden. Gündelik olarak gazeteme illüstrasyon ve grafik desteğim devam ediyor. Gazete için hazırlanan haberlerin tazeliği karikatürüme çok ciddi bir katkı sunuyor. Gözlem yeteneğinden uzak kalmak ise bir dezavantaj. Karikatürümde insanoğlunun çocukluk yıllarındaki masumiyet duygusunun yok olduğunu göstermek istedim. Yok olan bu masumiyet, aynı zamanda doğayı da yok ediyor. Herkesin kendi çıkarı için çıktığı bir yağmur duasından kimseye hayır gelmez. Çizmeye vakit bulamadığım karikatürleri unutmamak için not aldığım bir defterim var. Detayların ve küçük dokunuşların ne kadar önemli olduğunu bana karikatür öğretti. Karşıma çıkan seçenekleri değerlendirirken, hangisi beni karikatürden koparmaz sorusunun cevabını aradım her zaman. Bir parça şansın da yardımıyla karikatür çizmeme seçeneğini hayatımın dışında tutma başarısı gösterdim. Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Biyoloji bölümünü bitirdim. Belki bilimin aydınlık yolunu seçerdim. Terzi kendi söküğünü dikemez derler. Bu durumu, beni iyi tanıyan meslektaş arkadaşlarımın çizgilerinde görmek isterim ben.


Sevilen tiyatro topluluğu Kumbaracı50, bir süre önce sanatseverlerden destek talebinde bulundu. Tek gelirinin bilet olduğunu ve aylardır kapalı olan tiyatronun kapanma aşamasına geldiğini belirten grup sözcüsü Gülhan Kadim, internet üzerinden bir destek kampanyası başlattı. Kampanya kısa sürede başarıya ulaştı ve hedeflenen miktar toplandı. Destek kampanyası şimdi de yazar ve yoga eğitmeni Hande Şarman'ın yoga etkinliğiyle devam ediyor. Kampanyaya gelen desteğin devamı, grubu başka bir düşünceye itti. Toplanan paranın devamıyla zor durumda olan diğer sahnelere destek sağlamak da mümkün göründü. Topluluk, Duvarda izin olsun sloganıyla Duvara bırakacağınız parmak izi, hem bizlere güç verecek hem de Beyoğlu'nda aktif olarak devam eden en eski ikinci tiyatro olan Kumbaracı50'nin bu krizi atlatmasını sağlayacak. Desteğiniz ve dostluğunuz için teşekkürümüzle... diyerek başladığı kampanyaya diğer sahneler için devam ediyor. Hiçbirsahnekapanmasın etiketiyle devam eden kampanya için yazar ve yoga eğitmeni Hande Şarman bir etkinlik düzenliyor. Şarman, 22 Kasım akşamı 22.00'de Zoom Online üzerinden yapılacak bir yoga drama çalışmasıyla hiçbirsahnekapanmasın demeye hazırlanıyor. Etkinliğe katılımın tek şartı Kumbaracı50'nin kampanyasına herhangi miktar destekte bulunmak.


Türk kahvesi gurusu Homend Pottoman ile bambaşka bir kahve keyfi deneyimlemeye hazırlanın! Homend Pottoman'ın özel ısı dengesi sayesinde, közde pişirilmiş lezzetteki bol köpüklü kahveleriniz, hem sizin hem de sevdiklerinizin keyfine keyif katacak. Ürünlerinin tasarımı ve fonksiyonelliği ile mutfakta hayatı kolaylaştırarak, kullanıcılarının yaşam kalitesini yükselten Homend'in Türk kahvesi gurusu Pottoman'la eşsiz bir deneyim yaşayacaksınız. Homend Pottoman'ın özel ısı dengesi sayesinde, közde pişirilmiş lezzetteki bol köpüklü kahveleriniz, hem sizin hem de sevdiklerinizin keyfine keyif katacak. 5 fincan Türk kahvesi pişirebileceğiniz geniş hazneli Pottoman, akıllı sensörleri ile haznedeki miktarı algılayarak kahvenizin taşmasını önleme özelliğine sahip. Bu sayede her zaman bol köpüklü kahve yapmanızı sağlayacak olan Pottoman, size temizlikle ilgili sorun da çıkarmıyor. Mutfağınızın her köşesinde şıklığı ile de dikkat çekecek olan makineniz, kahvenizi pişirip haznesini çıkardığınızda da kendini otomatik olarak kapatıyor. Başka bir düğmeye basmanıza gerek bırakmadan kahvenizin doyumsuz lezzetinin keyfini çıkarmak da size kalıyor. Kırmızı, bulut kremi ve su yeşili olmak üzere 3 renk alternetifi bulunan Homend Pottoman, işiniz bittiğinde otomatik kapanması, sesli ikaz özelliği, 300 ml'lik kapasitesi, haznesinde su olmadığında çalışmama ve taşma emniyetleri ile mutfakta hayatınızı daha da kolaylaştırıyor. Homend Pottoman Türk Kahvesi Makinesi'ni, www. homend. com. tr adresinin yanı sıra, Karaca Grup satış noktaları, önde gelen online pazaryerleri ve teknoloji mağazalarında bulabilirsiniz. Türk kahvesi gurusu Homend Pottoman'ın fiyatı Sevgililer Günü'ne özel kampanya ile yüzde 15 indirimle sadece 279,99 TL.


Türkiye'de Onur Haftası kapsamında yürüyüşler yasaklanırken ve İstanbul Valiliği LGBTİ+ karşıtı yürüyüşe izin verirken Lübnan'da da homofobik baskılar nedeniyle Türkiye'de de tanınan ve çok sevilen Mashrou' Leila grubunun da dağıldı haberini aldık. Müzik yazarı Ömer Karaküçük, grubun şimdilik müziğe ara vermesini Ajandakolik'e değerlendirdi. 2008 yılında Beyrut'ta müzik hayatına başlayan Alternatif Rock müzik grubu Mashrou' Leila, belirsiz bir süre faaliyetlerine ara verdiğini duyurdu. Grubun açık kimlikli eşcinsel solisti Hamed Sinno, Lübnan'da bir podcast programına verdiği röportajda: Sosyal medyada sürekli uğradığımız taciz bu kararı almamızda etkili oldu. Bizi çok baskı altında hissettirdi. Facebook'ta 100 bin insanın size ölmeniz gerektiğini söylemesi normal bir hayat değil. Böyle çalışmaya ve üretmeye devam edemezdik dedi. Mashrou' Leila; kurulduğu günden bu yana mezhepçilik, cinsiyet eşitliği ve homofobi ile mücadele eden bir tavır takındı. Bu tavır nedeniyle bölgedeki pek çok ülke tarafından etkinlikleri yasaklandı. Ürdün, ülkeye girişlerini yasakladı. 2017'de Mısır'da verdikleri konser sırasında atılan sloganlar nedeniyle pek çok insan tutuklandı, konserde LGBTQ+ bayrağı açan Sarah Hegazi aylarca polis tarafından işkence gördü ve ardından hayatına son verdi. Son olarak 2019 yılında Lübnan'ın Byblos şehrinde verecekleri konser hükümet tarafından kan dökülmesini önlemek gerekçesiyle iptal edildi. Konserden önce özellikle Lübnan'ın Hristiyan cemaatlerinde grubun Ibn El Leil (2015) albümüne yönelik satanizmi övdüğü ve Hristiyanlığı aşağıladığı yönünde tepkiler vardı. Grubun 2010 yılında Byblos şehrinde verdiği ilk konserde, ilk defa LGBTQ+ bayrağı açılmış, dönemin başbakanı Saad Hariri'nin de katıldığı konserde polis şiddetini ve ülkedeki yozlaşmayı kınayan şarkılar söylenmiş, hiçbir sorun yaşanmamıştı. Sosyal medya tepkileri bardağı taşıran son damla olmuş gibi görünüyor. Grubun müzik yapabilmesinin önündeki bütün yollar bir şekilde tıkanmıştı zaten. Geçtiğimiz haziran ayında The Guardian'a röportaj veren grubun kemancısı Haig Papazyan, Müziğimiz Orta Doğu'da susturuldu ancak uluslararası Queer topluluğu bize güç veriyor demişti. Yine aynı röportajda, 2017 yılındaki Kahire konserlerinin grubun kaderini tamamen değiştirdiğini anlatıyor: Ertesi gün Mısır polisi Kahire'deki tüm LGBTQ+ topluluğuna yönelik operasyonlar düzenledi. Duygusal olarak sıkışıp kaldık, ilerleyemiyorduk. Yas tutacak zamanı bile bulamadan bir krizden ötekine sürüklendik. Hamed Sinno'da verdiği bir röportajda bu olaydan sonra suçluluk duygusunun hiç geçmediğini söylüyor. Grup bu olaydan sonra bir süre daha devam etmeye çalışıyor. 2018 yılında yeni albüm için Beyrut'ta buluşan grup üyeleri, Lübnan'ın içinde bulunduğu sayısız krizle birlikte de umutsuzluğa kapıldıklarını anlatıyor. Takip eden yıllarda müzik aletlerini dahi nadiren ellerine aldıklarından bahsediyorlar. Pandemi, Beyrut liman patlaması, Lübnan'ın iflası, devam eden konser yasakları ve her gün sosyal medyadan gelen binlerce ölüm tehdidi, hakaret. Orta Doğu için böylesine ender bir sesin, bir tepkinin, bir duruşun kaybı üzüntü verici. Müziğiyle gerçekten bütün Orta Doğu'da özellikle genç kitleleri yakalamayı başarmış, onların sesi olabilmiş bir grup Mashrou' Leila. Lübnan'da, Mısır'da, Ürdün'de gençlere, yeni isimlerden kimleri dinlediğini sorduğunuzda alacağınız muhtemel ilk cevaplardan biri. Türkiye'deki kitlesi de az değil, defalarca konser verdiler. Lübnan'ın ve tüm Orta Doğu'nun yalnızca 8-10 yıl önceki haliyle bugününü kıyasladığımızda karanlığın daha da güçlü olduğuna dair bir başka kanıt oldular sanırım. Geride kalan 14 yılda çok özel şarkılar bıraktılar ve uzun yıllar çok özel bir şekilde anılmaya devam edilecekler. Umalım ki bu kısa bir ara olsun. 2008 yılında Beyrut'ta müzik hayatına başlayan Alternatif Rock müzik grubu Mashrou' Leila, belirsiz bir süre faaliyetlerine ara verdiğini duyurdu. Grubun açık kimlikli eşcinsel solisti Hamed Sinno, Lübnan'da bir podcast programına verdiği röportajda: Sosyal medyada sürekli uğradığımız taciz bu kararı almamızda etkili oldu. Bizi çok baskı altında hissettirdi. Facebook'ta 100 bin insanın size ölmeniz gerektiğini söylemesi normal bir hayat değil. Böyle çalışmaya ve üretmeye devam edemezdik dedi. Mashrou' Leila; kurulduğu günden bu yana mezhepçilik, cinsiyet eşitliği ve homofobi ile mücadele eden bir tavır takındı. Bu tavır nedeniyle bölgedeki pek çok ülke tarafından etkinlikleri yasaklandı. Ürdün, ülkeye girişlerini yasakladı. 2017'de Mısır'da verdikleri konser sırasında atılan sloganlar nedeniyle pek çok insan tutuklandı, konserde LGBTQ+ bayrağı açan Sarah Hegazi aylarca polis tarafından işkence gördü ve ardından hayatına son verdi. Son olarak 2019 yılında Lübnan'ın Byblos şehrinde verecekleri konser hükümet tarafından kan dökülmesini önlemek gerekçesiyle iptal edildi. Konserden önce özellikle Lübnan'ın Hristiyan cemaatlerinde grubun Ibn El Leil (2015) albümüne yönelik satanizmi övdüğü ve Hristiyanlığı aşağıladığı yönünde tepkiler vardı. Grubun 2010 yılında Byblos şehrinde verdiği ilk konserde, ilk defa LGBTQ+ bayrağı açılmış, dönemin başbakanı Saad Hariri'nin de katıldığı konserde polis şiddetini ve ülkedeki yozlaşmayı kınayan şarkılar söylenmiş, hiçbir sorun yaşanmamıştı. Sosyal medya tepkileri bardağı taşıran son damla olmuş gibi görünüyor. Grubun müzik yapabilmesinin önündeki bütün yollar bir şekilde tıkanmıştı zaten. Geçtiğimiz haziran ayında The Guardian'a röportaj veren grubun kemancısı Haig Papazyan, Müziğimiz Orta Doğu'da susturuldu ancak uluslararası Queer topluluğu bize güç veriyor demişti. Yine aynı röportajda, 2017 yılındaki Kahire konserlerinin grubun kaderini tamamen değiştirdiğini anlatıyor: Ertesi gün Mısır polisi Kahire'deki tüm LGBTQ+ topluluğuna yönelik operasyonlar düzenledi. Duygusal olarak sıkışıp kaldık, ilerleyemiyorduk. Yas tutacak zamanı bile bulamadan bir krizden ötekine sürüklendik. Hamed Sinno'da verdiği bir röportajda bu olaydan sonra suçluluk duygusunun hiç geçmediğini söylüyor. Grup bu olaydan sonra bir süre daha devam etmeye çalışıyor. 2018 yılında yeni albüm için Beyrut'ta buluşan grup üyeleri, Lübnan'ın içinde bulunduğu sayısız krizle birlikte de umutsuzluğa kapıldıklarını anlatıyor. Takip eden yıllarda müzik aletlerini dahi nadiren ellerine aldıklarından bahsediyorlar. Pandemi, Beyrut liman patlaması, Lübnan'ın iflası, devam eden konser yasakları ve her gün sosyal medyadan gelen binlerce ölüm tehdidi, hakaret. Orta Doğu için böylesine ender bir sesin, bir tepkinin, bir duruşun kaybı üzüntü verici. Müziğiyle gerçekten bütün Orta Doğu'da özellikle genç kitleleri yakalamayı başarmış, onların sesi olabilmiş bir grup Mashrou' Leila. Lübnan'da, Mısır'da, Ürdün'de gençlere, yeni isimlerden kimleri dinlediğini sorduğunuzda alacağınız muhtemel ilk cevaplardan biri. Türkiye'deki kitlesi de az değil, defalarca konser verdiler. Lübnan'ın ve tüm Orta Doğu'nun yalnızca 8-10 yıl önceki haliyle bugününü kıyasladığımızda karanlığın daha da güçlü olduğuna dair bir başka kanıt oldular sanırım. Geride kalan 14 yılda çok özel şarkılar bıraktılar ve uzun yıllar çok özel bir şekilde anılmaya devam edilecekler. Umalım ki bu kısa bir ara olsun.