Çocuklar oyun oynamayı çok seviyor, oyunla öğreniyor, eğleniyor ve oyunla büyüyor. Ben de oyun oynamayı çok severim. Kitaplarımla oynuyorum fikri çıktı ortaya. Sadece bir etkinlik kitabı da olmasın, iyi bir hikayesi olsun, sorulara içine çeksin, zengin görselleri ve nesne bulma oyunuyla okur sayfada daha uzun kalsın, okurken aynı zamanda görsel algıyı da geliştirsin diye düşündük. Kitaplar 4 yaş ve üzeri için uygun. Anne babalar çocuklarıyla kaliteli vakit geçirme çabasında ve çözüm arayışındalar. Hedeflediğimiz yaş grubu ebeveyn ile hem kitap okumuş hem de oyun oynamış olacak. Küçük oğlum 5 yaşında, kendi yaş grubuna ait kitapları aldığımızda peş peşe birkaç okuyup bitiriyoruz ve aradan zaman geçince yeniden okuyoruz. Mavi Mini ile arabul kitaplarındaysa etkinlik süresi uzun, hatta odaklanma süreleri kısa olduğundan bir defada bitmiyor. Çocuklar hikayenin kalanını merak ediyor ve yine oynayarak vakit geçirdikleri için devam edecekleri zamanı heyecanla bekliyorlar. Kitap sevgisini oyunla destekleyerek kazanmalarını istedim. Mavi Mini ile yolculuk yapmayı seven 4 kişilik bir ailemiz var. İlk kitapta bir hafta sonu gezisini anlatmıştım. Okul Yolunda'da hemen hemen tüm çocuklara tanıdık gelebilecek bir yaz hikayesi var, tatil, akraba ziyaretleri, yolda durulan mola yerleri, günübirlik geziler, yazın sonu ve okula hazırlık heyecanını anlatmaya çalıştım. Hikayenin kendi hayatlarına benzerliği arttıkça kitaba daha çok bağlanabildiklerini gözlemledim, özellikle küçük yaş grubunun. Aynı bizim gibi, aynı benim gibi, evet biz de öyle yapmıştık diyebilecekleri bir macera oldu. Günümüzde çoğumuz memleketimizden ve akrabalarımızdan uzakta yaşıyoruz. Ayrı kalmak, özlemek ve kavuşmak kavramlarını özellikle kullanmak istedim. Benim de en çok oynadığım oyunlardandır gizli nesne bulma oyunları. Nesneleri bulmaya çalışırken hemen resimlere odaklanıyor çocuklar. Sayıları da tanıyorlarsa hızlıca oyuna geçiyorlar. Hikaye ile ilgili sorular ekledik. İşitsel yetenekleri de gelişsin, okunanı dinlesin, odaklanabilsin ve arkasından sorulana cevap verebilsin diye. Çok büyük bir sorumluluk! Kitap okumak iyidir diyor ve onların çokça kitap okumasını istiyoruz. Kitabın kapağı açıldığı anda çocuk yazarla baş başa kalıyor. Yetişkinler için yazarken sınır yok, ama çocuklar için yazmak büyük dikkat ve özen gerektiriyor. Karşımda bir çocuk var ve ben ona söylediğim her kelimeyi seçmeliyim. Düşünmeden hiçbir şey söylememeliyim. Yaşına, mantığına, duygusal ve ruhsal yapısına uygun olmalı. Anlattıklarımın onun tertemiz sayfalarına, aklına, ruhuna dolduğunu bilmeliyim. Ben kitaplarla büyüdüm, çocuklarıma aldığım her kitabı önce kendim okudum. Dikkatli olmak gerektiğini düşünüyorum ve dilerim bunu hakkıyla yapanlardan olurum. Çünkü çocuklar eğlenmeli, mutlu olmalı. Bu herkes için geçerli. Çocuklar bol bol oynamalı. Bunlar da oyunlu kitaplar, anne, baba, çocuk hep birlikte oynayabilirler. Her gelen sayfayı öyle büyük heyecanla inceledim ki! Fadime Kıymık ve Arife Şeyma Gök harika birer çalışma yaptılar. Siz bir hayal kuruyorsunuz, belki gözünüzün önünde sahneler beliriyor, anlatmaya çalışıyorsunuz ama hayalinizden çok daha güzel sonuçlar geliyor önünüze. İkisine de hayranım. Üstelik çok yoğun ve zor birer çalışma oldu. Sayfalar detaylarla dolu. Her bir kompozisyon aynı birer oyun gibi. Ben genel sahneyi anlatmaya çalıştım, sayılarla nesneleri belirledim. Sayfaları onlar zenginleştirdiler. Öyle güzel geldi ki sonuçlar üstüne söyleyecek söz kalmadı. İkisine de çok teşekkür ediyorum. Gezmeyi seven bir aile, yine bir yolculuk hikayesi ile gelecekler ama karar veremediler, seçenekler bol, gezip görecek çok yer var. Aslında seriye başlarken düşündük ekip olarak, bu yol bizi nerelere götürür diye. Üçüncü kitap komşu ülkelere olabilir. Notlar almayı severim, renkli cici ajandaları ve defterleri de ama ikisini pek buluşturamam. Genellikle günlük listelerim olur. Nesnelere bağlanmayı pek sevmiyorum sanırım. Notlarım da dağınıktır, her yerden bir şey çıkar. Galiba asıl ajandam bilgisayarım. Güncel kitapları takip etmeye çalışıyorum, yeni yazarlar tanımayı, farklı tarzlarda metinlerle tanışmayı seviyorum. İlham almak konusuna gelince özellikle yerli yazar, çizer, sinema ve tiyatro oyuncuları, yönetmenler, sanatçılar neler yapıyorlar, hangi işlerle hangi konularla ilgileniyor, neyi önemsiyor, nasıl çalışıyorlar, nerede zorlanıyor, nasıl çözümlere ulaşıyorlar çok merak ediyorum. Bizden nasıl işler çıkıyor, biz ne yapabiliyoruz onu görmeye anlamaya çabalıyorum. Sayabileceğim çok isim var bu konuda, röportajlarını okumaya, söyleşilerini takip etmeye, hikayelerini dinlemeye çalışıyorum çünkü bu topraklardan besleniyorlar ve aynı yerden bakıyoruz dünyaya. Ama hayatıma dokunan ve belki de dönüm noktası diyebileceğim, en sevdiğim ve beğendiğim yazar J. R. R. Tolkien. Kurgusu, gerçeklikle hayalin birleşmesi, masallar ve insanlar, dünya, savaş, barış... Belki okuduğum dönemdeki bana çok iyi geldiği için bilemiyorum. Fantastik ve bilimkurgudaki tüm yenilik çabası, olmayanı anlatma, kurgu, hayalgücü, gerçekten uzaklaşma ama onsuz da yapamama halinden etkileniyorum. Bana edebiyatı babam sevdirdi, edebiyatı anlamayı da sayın hocam Hakan Akdoğan öğretti. Ondan sonra tüm yazarlara ve tüm sanat eserlerine bakışım değişti. Sezgisel beğenilerim mantıksal incelemelere dönüştü. Hiç tanımadığım yazar ve tarzlarla tanıştım, hepsi de çok kıymetli. Şermin Yaşar okumaktan çok keyif alıyorum. Behiç Ak, Birsen Ekim Özen ve Mustafa Orakçı kitaplarını severek okuyoruz çocuklarımla. Çocuklar İçin Felsefe ile tanışmam Murat Moroğlu ve Deniz Alter sayesinde oldu, yeni çalışmalarını merakla takip ediyorum. Daha küçük yaş grubu için çalıştığımız bir serimiz daha var. Onun için de yeni fikirler, hazırlıklar var. Haydi Kurtaralım Dünyayı başlığıyla planladığımız serinin de danışmanlığını yapıyorum. Henüz iki kitap çıktı, diğerlerinin çalışmaları sürüyor. Mavi Mini ile iyi yolculuklar diliyorum! Siz yazın, çocuklar da hep okusun, arayıp bulsun ve en önemlisi hayaller kursun. Konuğum olduğunuz için teşekkür ederim. Güzel bir söyleşi olmuş. Ayşenur hanimı yıllardır taniyorum.. mimarlik yaptiği zaman bile cocuklarla ilgili neler yapabilirim vardı aklinda hep.. kafasında hep projeleri olurdu görüştüğümüz zamanlarda anlatirdı bize.. Bu başarıyı yakalayacağini biliyordum dahada fazla eserlere imza atacak biliyorum.. taktir ediyorum onunla gurur duyuyorum..


Çocuk ve gençlik edebiyatının üretken kalemlerinden Mavisel Yener, Tudem Edebiyat Birincilik Ödüllü romanı Mavi Zamanlar'ın okurla buluşmasının 20. yıl dönümününde Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları isimli sürpriz devam kitabıyla okurunu yine sürükleyici bir maceraya davet ediyor. Yener ile kitabının 20. yılını birlikte kutladık. Mavisel Yener'den yeni bir kitap, Mavisel Yener ile yeni bir söyleşi... Bu kitabı yazmam benim için de sürpriz oldu. Aslında, okurlarım Mavi Zamanlar'ın devamını yazmamı yıllardır çok istiyordu. Neden yirmi yıl beklediğimin yanıtını kitapta veriyorum aslında diyor. Okurlarının çok sevdiği Mavi Zamanlar'dan 20 yıl sonra gelen devam kitabı Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları, onun deyimiyle İzmir'in şah damarından beslenen kurmaca bir roman. Bursa Kitap Fuarı'nda yakaladığım yazar ile yine klavyeler arası iki lafın belini kırdık. 20 yıl önceye bir gidelim, o Mavi Zamanlara... 2003 yılında TUDEM Edebiyat Birincilik Ödülü kazanan kitabınız Mavi Zamanları nasıl yazmaya karar verdiniz, biraz nostalji yapalım. Anadolu'muzun kültürel varlıklarından olan Allianoi antik kentinin sular altında kalma olasılığı içimi acıtıyordu, bunu okurla paylaşmak, dertleşmek istedim. Çocuklara öğretmek için değil, onlarla dertleşmek için yazdım Mavi Zamanlar'ı. Sonrasında da dosyayı yarışmaya gönderdim, birincilik ödülü alarak okurla buluştu. Elinize bir kitap aldınız, okumaya başladınız. Birdenbire kitapta şu uyarı ile karşılaştınız: Onca kitabın içinden bunu seçmen bir rastlantı olamaz, değil mi? Şimdi bir sözleşme yapmalıyız seninle. Bu masalı okumaya başlarken bilmelisin ki ya sonsuza taşımalısın bu gizemi ya da hemen bırakmalısın okumayı. Çünkü o sana, dereden tepeden, dumanlı dağlardan, ateşli sulardan geçip de geldi. Senin dünyan hangi zaman diliminde olursa olsun, suyun ateşinin kaynağındaki gizemi bulmalısın. Masalım seni Mavi Zaman'daki hamama götürecek, çözmen için gizemi. Sakın demeyesin, hamamın kubbesi yok, tası yok, kurnası yok! İşte ilk ipucu sana. Dünya güzeli su perisi hala yıkanıyor orada (S.10). Böyle bir uyarı ile siz karşılaşmış olsaydınız ne yapardınız? Kitabı hemen elinizden bırakır mıydınız, yoksa okumaya devam edip işin gizemini çözmeye mi çalışırdınız? Mavi Zamanlar 20. yılında da bu soruyu sormayı sürdürüyor okuruna. Serüvene olan merakları sayesinde masalın şifrelerini çözen çocukların, sözcüklerin gerisinde, yaşama dair nice anlamlar keşfetmeleri, geçmişle geleceğin buluşması, tarihe saygı, geleceğe aktarılan umut, masal ve gerçekle iç içe geçmiş sıra dışı bir öykü sunuyor Mavi Zamanlar. O şiir Mavi Zamanlar yayımlandıktan sonra yazıldı. Dizeleri çok sevdim, sonraki baskılarda kitabın başına, şairin izniyle koydum. Elbette defalarca gidip gözlem yaptım. O sıralar arkeologlar kazıları sürdürüyorlardı. Henüz baraj yapılmamıştı. Bu antik kent ve ortasından geçen İlya çayı bana pek çok masal anlattı. Beni en çok etkileyen yanı, termal/şifalı suları olduğu için var olmuş ama sular altında yok olacak bir kent olmasıydı. Ona kulak verdim, yüreğimle dinledim. Genel olarak edebiyat dünyasında efsaneler ve mitolojiler, yüzyıllardır yazarlar ve sanatçılar tarafından ilham kaynağı olarak kullanılmış. Türk edebiyatı da dünya edebiyatı gibi efsaneler ve mitolojilerden beslenen bir geleneğe sahip. Elbette ben de bu zenginlikten etkilenmiş bir yazarım. Homeros'un İlyada ve Odysseia'sı, Oğuz Kağan, Köroğlu gibi Türk mitolojisinden etkilenerek oluşmuş destanlar, Yaşar Kemal, Yusuf Atılgan, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Sabahattin Ali gibi Türk mitolojisinden etkilenmiş ve yapıtlarında bu öğeleri kullanmış yazarlar beni bu anlamda beslemiştir. Eserlerinde İskandinav ve Kelt mitolojilerini kullanan, Yüzüklerin Efendisi serisi ile ünlenen Tolkien, eserlerinde Kelt ve Germen mitolojilerini kullanan, Amerikan edebiyatının en önemli isimlerinden olan Poe beni besleyen yazarlar arasındadır. Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları, tarih boyunca insanın sesini, macerasını, içsel yolculuğunu da yansıtan, fantastik ve bilim kurgusal yanı da olan, İzmir'in şah damarından beslenen kurmaca bir roman. Tarih, coğrafya, genetik, tıp gibi bilim dallarına dikkat çekerken okurun merak, serüven duygusunu tetikleyen bir kitap. Okurlar sayfalarda dolaşırken eski bir arkadaşa rastlamış gibi olacak. 1974, 2035 ve 2185'de geçen üç bölümden oluşan roman, geçmiş, şimdi ve gelecek arasında bağ kuruyor. Romanın kurgusu, 1974'te yaşanan büyük İzmir depremi ekseninde gelişmeye başlıyor. Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları isimli, antika, el yazması kitabın Cenovalı kaşif Kristof Kolomb ile ilişkisi, Tarihi Kemeraltı Çarşısı, Agora kalıntıları, Kızlarağası Hanı, Saat Kulesi, Meksika'nın yüksek yaylalarındaki Aztek Diyarı ile İzmir'in bağlantısı ve daha pek çok gizem bekliyor okuru. Bu roman, çok çok uzaklardaki başka yaşantılarla yolumuzun kesiştiğini fark ettiriyor, kültürlerarası bağ kuruyor. Roman, uygarlığın bir döngü olduğunu, tarih öncesi dönemlerde de insanlığın dünyaya hükmetme duygusunun, açgözlülüğünün uygarlıkların sonunu getirdiğini anlatıyor. Okuruna Kötülüğe karşı iyilik, yalancılığa karşı dürüstlük, cimriliğe karşı paylaşımcılık var. Seçim senin! diyerek, geleceği onların avuçlarına bırakıyor. Kurgunun en zorlayıcı ama en zevkli yanı üç ayrı zamanı birleştirmekti. Çok dikkatli çalışmak gerekiyordu. Abartmak istemem ama belki bin kez yeniden yeniden okudum, boşluk kalmamasına ve o zamanların özelliklerine sadık kalarak yazmaya özen gösterdim. Bu konuda yayınevim de büyük katkı verdi. Üç editör emek harcadı; İlke Aykanat Çam, Hülya Dayan, Barış İnce defalarca okudular. İyi bir takım çalışmasıyla okurların hak ettiğince nitelikli bir kitap sunduğumuzu düşünüyorum. Bu seriye yirmi yılda bir devam ettiğim düşünülürse, üçüncü için pek de zamanım kalmadı gibi... Şaka bir yana, şu andaki iç sesim serinin bittiğini söylüyor. Fakat günün birinde hala anlatılacak bir şeyler olduğunu düşünürsem neden olmasın. Mekan kitaplarımda önemli bir yer tutar, o mekanların fotoğraflarını paylaşarak, okuru gerçek ve düş arasındaki o görünmez çizgiye daha da çok çekmiş oluyorum. Kurguyu gerçek olaylardan yola çıkarak yaparken ilkin, hikayenin geçtiği dönemi ve yerleri araştırıyorum. Bu, olayların nedenlerini, koşullarını ve sonuçlarını daha iyi anlamama yardımcı oluyor. Tarih kitapları, gazeteler, dergiler araştırma yaparken kullandığım kaynaklardan. Eğer gezip görme şansım varsa bunu da mutlaka yapıyorum. Gerçek olayları doğru bir şekilde tasvir etmek önemli, ancak bunları kurgusal hikayeye uygun hale getirmek de önemli. Hikayedeki karakterlerin gerçek hayatta yaşayan kişilerden ilham alması mümkün. Ancak, genellikle karakterleri yalnızca gerçek hayattaki kişilere bağlı kalmadan, onların kişisel özelliklerini ve hedeflerini belirleyerek oluşturuyorum. Gerçek olaylar arasında geçen bağlantıları, kurgusal hikayemle uyumlu hale getiriyorum. Olayların sıralaması ve karakterlerin karşılaştığı engeller, gerçek olaylarla örtüşmeli, ancak hikayem için anlamlı ve etkileyici olmalı. Hikayenin açıklanmayan yönlerini veya alternatif tarih senaryolarını, kurgusal öğeler olarak kullanıyorum elbette. Bunları yapmak yazma sürecimi uzatıyor ama katmanlı bir roman için gerekli. Kitaba koyacağımız fotoğraf ve gazete küpürleri için bile epey mesai harcadık. Örneğin, İzmir Saat Kulesi'nin iç mekanının fotoğrafını okurlara göstermek istedim. Meğer bunun için izinler alınması gerekiyormuş. Büyük Şehir Belediyesi, İzmir Emniyet Müdürlüğü, İzmir Valiliği, Kültür ve Turizm Bakanlığı ile ayrı ayrı yazışarak resmi izinleri aldım ve fotoğraf sanatçısı Birol Üzmez kuleye girerek çekimleri yaptı. Anlayacağınız, kitabın mutfağında hummalı bir çalışma yapıldı. Sizi yazmaya teşvik eden en büyük motivasyonunuzu merak ediyorum. Genelde içsel motivasyona sahip biriyim, yazma sürecinden keyif alıyorum. Hikayeler yaratmayı seviyorum. Eğer Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları'ndan söz ediyorsanız, en büyük motivasyonu okurlarım veriyordu yıllardır. Fakat ikinci romanın kendine özgü tarzıyla, sesiyle Mavi Zamanlar'ın gölgesinde kalmayacak bir yapıt olması gerekirdi. Bu nedenle biraz çekiniyordum doğrusu. Devam kitabı için Tudem Yayınevi yayın yönetmeni İlke Aykanat Çam ile editörüm Hülya Dayan beni motive ettiler. Böylece, Mavi Zamanlar'ın devamını kaleme aldım. Mutlaka her gün yazarım ve okurum ama saatlerle işim yok doğrusu. Kendime süre kısıtlaması koymam. Her yerde, her zaman yazabilirim. Sen de Oku projesi pek çok yazarın katkısıyla devam ediyor. Çocuklar çok sevdi o seriyi. Beni heyecanlandıran bir proje. Yazma yolculuğunda limitler koymamayı öğrendim; şimdilik öyle bir düşüncem yok ama yüreğimin beni götürdüğü bir klasik olursa çocuklar için bu koleksiyona onu da katmayı düşünürüm elbette. Evet var ve çok heyecanlıyım. Yine, yeni bir roman için araştırmalar dünyasına daldım. İlhamın doğası gereği, gece gündüz aklımda. Mavi Zamanlar'ın ve Tudem Edebiyat Ödüllerinin 20. Yılını kutlama kitabımız olan Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları'nı Ajandakolik okurlarıyla paylaşmak benim için sevinçti, emeği gördüğünüz için teşekkür ederim. Okurlarımın kitapla ilgili görüşlerini heyecanla bekliyorum. Bana www. maviselyener. net adresinden yazabilirler.


Size daha önce TUDEM Yayınları'nın okuma güçlüğü çeken, disleksik çocuklar için hazırladığı Sen de Oku klasikler koleksiyonundan bahsetmiştim. Özverili çalışmalar sonucu yazarlar tarafından yeni baştan anlatılan klasiklere her geçen gün yenileri ekleniyor. Yüzyıllar önce yazılan ve sanatın her dalına esin kaynağı olan Ezop Masalları da bu koleksiyona eklenen en yeni kitaplardan. Masalları yeniden anlatan çocuk edebiyatının üretken kalemlerden Mavisel Yener'den bu çok değerli projeyi dinleyelim. Hatırlarsınız, çok değil bir ay kadar önce burada bu defa Güliver'in Gezilerinden yola çıkarak okuma konusunda zorlanan, ilgi dağınıklığı olan çocuklar için hazırlanan bir kitap projesiyle birlikte tanışmıştık. Çocukların gelişimine katkı sağlayan bu çok özel çalışmada yazarlar, hem kendi yazdıkları kitaplarla katkı sağlıyor hem de pek çoğumuzun çok iyi bildiği çocuk klasiklerini yeniden anlatarak okuma güçlüğü çeken çocuklar için bunu kolay kılmayı amaçlıyor. Şimdiye kadar onlarca çocuk kitabı yazan Mavisel Yener ile yazın hayatının farklı serüvenlerinden biri olan Sen de Oku koleksiyonu üzerine konuştuk. Öğrenme güçlüğü çeken çocuklar, dislektik çocuklar, farklı nedenlerle göz problemi yaşayan, sözcük ve satır atlayarak okuyan, bir kitabı bitirememe korkusu olan, okumayı sevmeyen çocuklar için hazırlanan böyle bir koleksiyonun Türkçe yazılmış ilk eseri olan Tembel Teneke Acaba Nerede? adlı romanı kaleme almak beni heyecanlandırdı. Hemen ardından seriye ikinci bir kitap daha yazdım: Çok Acayip Bir Macera. Tudem Yayınları'nın Yayın Yönetmeni İlke Aykanat Çam projede bulunmamı teklif ettiğinde, hayatını çocukların okumasına adamış bir yazar olarak, bunun önemli bir sosyal sorumluluk olduğunu düşündüm. Bu, bir anlamda çocuk hakları projesiydi, çünkü her çocuğun okumaya hakkı vardır. Yayınevimden gelen proje teklifini hemen kabul ettim, elimdeki bütün çalışmaları öteleyip buna odaklandım. Diğer kitaplarımdan farklı olarak bu kitaplar disiplinlerarası çalışmayı gerektirdiği için, yayın yönetmenimiz ve editörlerimiz projeyi oluştururken, uzun soluklu bir ön hazırlık sürecini gerçekleştirmişlerdi. Defalarca yaptığımız toplantılarda ölçütleri konuştuk, dünyada bu alanda ne gibi çalışmalar yapılmış onlara baktık, akademik kaynakçayı gözden geçirdik. Evet evet, kesinlikle öyle. Araştırma, okuma, gözlemleme gibi bireysel hazırlığımı yaparken, hekim olmamın yararını gördüm. Birbirlerinin hayatına dokunarak sevgiyi, önyargısız olmayı, duygu yönetimini öğrenen, farklılıklardan rahatsız olmayan kahramanlar yaratarak çocuklara keyifli bir okuma serüveni sunmak istedim. Aynı zamanda hangi sorunları paylaşabilirim, onları bu çözüme nasıl ortak edebilirim, diye düşündüm. Bu ön hazırlıkların ardından yazım süreci başladı. İki kitapta da eğlenceli bir kurgunun yanısıra, anlatımda farklı bir teknik uyguladım. Tembel Teneke Acaba Nerede?, Çok Acayip Bir Macera ve Ezop Masalları'nın bir başka ortak özelliği daha var, üçü de insan-hayvan-doğa ilişkisi bağlamındaki serüvenlerin izini sürmeye davet ediyor okurları. Okuma zorluğu çekse de çocuklar benzer şeyleri merak edip, benzer şeylere gülüyorlar. Ve elbette hepsi müthiş hayal gücüne sahip. Temel çıkış noktam diğer kitaplarımdaki gibi, okumayı sevdirmek, onlara yeni hayaller kurdurabilmekti. Çocuklara ne anlatacağım konusunda hiçbir zaman zorlanmam zaten, bu projede hangi teknikle anlatacağım önemliydi. İyi bir hazırlık dönemi geçirip, okuma güçlüğü çeken isteksiz çocukların beklenti ve gereksinimlerini anladığım için onlara ulaşamazsam korkusu hiç yaşamadım. Birlikte çalıştığım proje ekibine çok güvendim, bu konuda öyle çok araştırma yapmışlardı ki hedef kitlede bulunan çocukların gözüyle bakabiliyorduk hepimiz. Yirmi beş yıldır çocuklar için kitaplar yazan biri olarak, çocukların ilgisini çekebilecek kurgular tasarlayabileceğimden kuşkum yoktu. Edebi yönden korkum hiç olmadı, teknik olarak da takımımız çok iyiydi. Aslında Çok Acayip Bir Macera ismiyle bile ilgi çekici! Umarım çocuklara yeterince ulaşabilmiş ve onları o çok acayip maceranın içine çekebilmiştir! Tembel Teneke Acaba Nerede ve Çok Acayip Bir Macera kısa sürede yeni baskılarını yaptıklarına göre çocuklara ulaşabildi, ilgi çekti, sevildi diye düşünüyorum. Aslında sadece okuma güçlüğü çeken çocuklar değil, tüm çocuklar tarafından sevinçle okunduğunu görmek beni ve yayınevi ekibini mutlu ediyor. Ezop Masalları'nın da aynı ilgiyi göreceğini umuyorum. İnsanlık kültürünün büyük değerlerinden olan Ezop Masalları'nın söyleyecekleri asla tükenmiyor. Her metnin söyleyecek sözü vardır; didaktik olarak algılanması ya da algılanmaması onun nasıl anlatıldığına bağlıdır. Eğer didaktik bir dil ve anlatım kullanmazsanız o metin didaktik olmaz. Ezop Masalları'nı yeniden anlatmamın nedenlerinden biri de bu aslında. Çocukların sıkılmadan, eğlenerek okuyabileceği, iletileri alt metin aracılığıyla alabilecekleri bir dil tutturmaya çalıştım. Yüzyıllar öncesinin Ezop masallarında karşımıza çıkabilen şiddet, ayrımcılık, didaktizm gibi öğeleri kesinlikle metin dışında bıraktım. Ezop masallarını şiir formunda yeniden kaleme aldım. Şiir ile masal türünü birleştirerek kolay, eğlenerek okunabilecek bir format ortaya çıkmasını istedim. Yeniden anlattığım bu Ezop Masalları'na, çocukların klasiklerden zevk alabilmeleri, seçimlerini yapabilmeleri, geçmişi ve geleceği anlayabilmeleri için, kolay okunabilir, manzum olarak düzenlenmiş masallar diyebiliriz. Çocuklar için kitap yazmanın doğasında ölçütlerimiz her zaman vardır zaten. Bu tür ölçütlerin yanısıra Sen de Oku serisi için ek ölçütler de devreye girdi. Eğlenceli, ilgi çekici, merak uyandırıcı kurgu, mizahi dil, metni zenginleştiren resimler zaten her çocuk için önemli. Okuma güçlüğü çeken çocuklar için hazırlanan kitaplarda, kolayca okunabilecek, kısa bölümleri tercih ediyoruz. Bir sözcüğün beyin tarafından otomatik olarak tanınması için sözcüğün beş, on kez görülmüş olması gerekir. Dislektik çocukların ise beş on kereden çok çok daha fazla görmeleri/okumaları gerekiyor; sözcükleri otomatik olarak tanımada zorlanıyorlar. Okuma güçlüğü çeken çocuklar için özellikle yaptığım sözcük yinelemelerinin, hece tekrarlarının nedeni bu. Anlatımda sözcük tekrarlarından kaçınan bir yazarım fakat bu özel kitaplarda anlatımda tekrarlar yapmak dislektik çocukların okuma akıcılığının geliştirilmesi açısından şarttı. Zor okunabilen sözcükleri seçmemek, kısa cümleler kurmak, ritmik cümle yapıları, harf oyunları, tersten okunduğunda da aynı olan sözcükler, elden geldiğince az noktalama işareti kullanmak bu kitaplarda uyduğum kurallardan bazıları. Çocukların söz dağarcığına katkıda bulunacak, ilgisini çekecek bir anlatıyı yeğledim. Hikayelerin ucunu açık bırakarak, okurun yorumlaması, düşünmesi, kitaba katılımını istedim. Okuma güçlüğü çeken çocuklar için hazırlanması nedeniyle, Tudem Yayınevi'nin özel seçtiği puntolar, ürettiği yazı karakterleri, satır aralıkları, tasarım, resimlerin teknik özellikleri, projeye uygun olarak geliştirildi. Konforlu okuma alanı yaratan sayfalar, okuma güçlüğü çeken herkes tarafından rahatça okunuyor. Çocukken tam bir kitap kurduydum, diyebilirim. Macera kitapları, bilimkurgu en sevdiğim türlerdi. Bir de başucu kitabım vardı: Fazıl Hüsmü Dağlarca'nın Kuşayak isimli şiir kitabı. Şiir sevgimi ona borçluyum. Evet üstünde çalıştığım kitaplar var. Sen de Oku serisi beni çok heyecanlandırıyor. Düşünsenize, bir kitabı ilk kez bitirebildiğini söyleyen, okuyabildiği için kendine güven geliştiren çocuklar ve nice farklı duyguyla bu seriye sarılanlar var. Çocuğu/ öğrencisi kitap okuyabildi diye çok mutlu olan aileler, öğretmenler var. Multidisipliner bir bakış taşıdığı, edebiyat ile çocuk sağlığını aynı potada erittiği için bende yeri ayrı bu kitapların. Bir hekim ve yazar olarak bu projede yer almasam üzülürmüşüm doğrusu. Kitapları çocuklarına sevdirmek isteyen anne babalara verdiğimiz ipuçlarının hepsi disleksik çocukların ebeveyni için de geçerli. Kitap seçimini birlikte yapmak, ilgisini çekecek kitaplarla buluşturmak, yaş grubuna uygun kitaplar seçmek gibi pek çok önerimiz, dislektik çocukların aileleri için de önerimiz. Çocuğunuzun sevdiği bir seri ya da yazar olunca o serinin, o yazarın kitaplarını takip edin. Kitap seçiminde bu iyi bir ölçüttür. Dislektik çocuklarda sözcük okuma, algılama biraz daha fazla zaman aldığı için uzun cümlelerden, uzun paragraflardan, uzun sözcüklerden kaçınmak gerekir. Uzun olursa çocuğunuzun kitaba ilgisi kısa sürede kaybolur. Kendine güvenini yitirir. Aileler çocuğun ilgisini çekebilecek konularda yazılmış, okuma güvenini artıracak, eğlenceli, kısa cümleli, kısa paragraflı kitaplar tercih etmeli. Uzun hikayeler yerine kısa bölümleri olan kitapları seçin. Yazı büyüklüğü, yazı aralığı, kitabın kenar boşlukları, yazı tipi değerlendirmeli. Yazılar çok büyük de olmamalı, çok küçük de olmamalı. Bu konuda yetkin, bilimsel yaklaşımı önceleyen yayınevlerinin kitaplarını tercih etmekte yarar var. Unutmayın ki resimler, anlaşılmayı kolaylaştırır. Bu nedenle resimlemeye dikkat edin. Görsel stresi ve göz yorgunluğunu azaltmak için hafif renklendirilmiş kağıt kullanılması gerektiğini bilin. Kitaptaki metinlerin ve görsellerin arka sayfada iz yaparak kafa karıştırmasını önlemek adına kalın kağıt kullanılması gerekliliğini bilin. Okuma seviyesi, ilgi yaşı kriterleri çok önemlidir. Kitap seçimi yapmanın en güzel yolu, çocuklara bu kitaplardan birkaç sayfayı kitabevlerinde, kütüphanelerde ya da internet sayfalarındaki tadımlıklarından okutmak ve gözlemlemektir. Çocuğun bir sayfada okuyamadığı kelime sayısı 5 ve üstündeyse o seviye onun için zordur. Bir alt seviyeyle denemeye devam edilebilir. Okuma güçlüğü çeken çocuklar için hazırlanan kitaplarda okuma seviyelerinin mutlaka bulunması gerekir, bu da ailelere seçimde kolaylık sağlar.


Çocuk edebiyatının çok sevilen yazarlarından Mavisel Yener, Tudem Edebiyat Birincilik Ödüllü romanı Mavi Zamanlar'ın okurla buluşmasının 20. yıl dönümünü, Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları isimli sürpriz devam kitabıyla taçlandırıyor. Kurmaca ile gerçeği, üç ayrı zaman diliminde geçen nefes kesici bir serüvende buluşturan yazar; okurları masalların ışığında yıkanmaya, ortak kültür mirasımıza sahip çıkmaya ve iyiliğe uzanan gizli geçitlerin sırrını keşfetmeye çağırıyor. Kadim kent İzmir'in şah damarından beslenen eser, uygarlığın bir döngü olduğuna dikkat çekiyor; tarihin tozlu sayfalarının, dünyayı hükmetme hırsıyla yakıp yıkan nice açgözlü insanı yazdığını hatırlatıyor. Sadece ona hazır olanların eline geçerek kendisine sorulan tüm sorulara yanıt veren antika bir kitap. Tekrarlayan rüyalarda beliren gizemli bir çocuk. Dolunaylı gecelerde bir araya gelen Dolunay Masalcıları için yine, yeni, yeniden ayrım yapmaksızın yeryüzündeki herkese yardım eli uzatma vakti geldi de geçiyor. Yerel ile evrenseli su gibi akan bir anlatıda buluşturarak insanın tarihteki rolü üzerine düşündüren bu çok katmanlı roman; 1974, 2035 ve 2185'te cereyan eden esrarengiz hadiseleri son sayfalara kadar gizemini koruyan müthiş bir kurgu eşliğinde sunuyor. Geçmişte yaşananları bilmeden bugünü anlayamayacağımızı ve geleceğe umutla bakamayacağımızı ileri süren Gizli Geçitleri Bulmanın Yolları, okurları iyilik yolunda birleşmeye ve yeraltında güvenle saklanan sırların edebi koruyuculuğunu üstlenmeye davet ediyor.


Baharın ilk büyük festivali VibeFest, 6-7 Mayıs'ta Life Park İstanbul'da müziğin yıldızlarını bir araya getiriyor. Yaz geliyor, festivaller de kapıda! Seksendört'ten maNga'ya; Fatma Turgut'tan Emir Can İğrek'e; Ozbi'den İkiye On Kala'ya; Dedublüman'dan İkilem'e 10 sanatçı ve grup 2 gün boyunca iyi müzik ve gerçek festival deneyimini katılımcılarına yaşatacak. Birbirinden özel sanatçıların performanslarıyla dans edip, hep birlikte şarkılara eşlik ederken baharın gelişinin de kutlanacağı etkinlikte eğlencenin ritmi ve müziğin sesi VibeFest'te yükselecek. Hayvan Dostu Festival VibeFest 2 gün boyunca çeşitli workshop ve etkinliklerin de gerçekleşeceği VibeFest patili dostlarımıza da açık. Evcil hayvanlarınızla da katılabileceğiniz festival sizi sevdiklerinizle unutulmaz bir hafta sonu geçirmeye davet ediyor.


Prömiyeri 4 Kasım 2020'de Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda gerçekleşen ve pandemi sürecinde insan halleri, kısıtlamaların insan üzerindeki etkilerine dansla tanıklık eden Mücbir Sebep'i, koreograf Zeynep Tanbay filme dönüştürdü. Cemal Reşit Rey Konser Salonu YouTube kanalının çevrimiçi yayınları devam ediyor. Sırada Mücbir Sebep var. Şimdi Evde kal süreciyle birebir örtüşen bu versiyonu yaratmak için dansların her bölümü pandemi kısıtlamalarının izin verdiği ev/balkon/teras/bahçe gibi alanları simgeleyen değişik mekanlarda filme çekildi. Kısıtlı yeni dünya düzeninde, sahnede sergilenen Mücbir Sebep'ten dijital #mecburevde çıktı. İlk gösterimi 7 Mayıs 2021 CRR YouTube kanalında yapılacak olan #mecburevde bir hafta boyunca YouTube kanalından izlenebilecek.


Bazı söyleşilerin söyleşiden öte beni beslediğini, sorularıma karşılık aldığım cevapların beni bütünlediğini düşünüyorum. Edebiyatımızın değerli kalemlerinden Mehmet Atilla ile yeni romanı üzerine yaptığımız bu söyleşi de bunlardan biri. Sözlerinden, kelimelerin ardındaki alt metinden bir şeyler öğrenmek benim için hep çok kıymetli. TUDEM Yayınları'ndan çıkan ve Müjde Başkale'nin kapağını resimlediği Hayal Rüzgarları, iki coğrafyanın çocuklarını karşı karşıya getirmek zorunda bırakan bir olayın izlerini taşıyor. Türk ve Yunan çocukları, yetişkinlerin ve siyasetin aksine düşmanlığın ve savaşın yanında değil, kardeşliğin ve barışın kurucuları olarak romana damgasını vuruyor. İki buçuk yıl sonra sizinle yeniden Ajandakolik söyleşilerinde buluşmak ne güzel, sevgili Mehmet Atilla! Üstelik bir ilk gençlik romanıyla; Hayal Rüzgarları. Son romanınız 1995'in son günlerinde Türkiye ve Yunanistan'ı savaşın eşiğine getiren Kardak Kayalıkları veya tarihsel adıyla Kardak Krizi üzerine kurulu. Ben de hayal meyal hatırlıyorum o günleri. Henüz 13-14 yaşlarındaydım ve savaş çıkacak diye çok korkmuştum. Siz de romanınızın merkezine hem bu coğrafyanın hem de karşı kıyının çocuklarını koyuyorsunuz: Meltem, Poyraz, Bora, Tifonas, Notos ve Anemos. Kitabı yazma sürecinizi ve her biri rüzgar ismi olan bu çocukların öyküsünü sizden dinlemek isterim. Hayal Rüzgarları kendimce belirlediğim bir üçlemenin son kitabı aslında. Çağımızın toplumsal ya da tarihsel sorunlarını çocuk edebiyatına taşıma kararının sonucu da denebilir. Bu kararın oldukça riskli olduğunu bilmeme karşın böyle bir sorumluluğu üstlenmek istedim. Yaşantımızı etkileyen sorunları yetişkin dünyasındaki metinlere hapsetmekten yana değilim çünkü. Çağımızın iletişim ortamı bu kadar kör ve sağır değil. Hepimiz aynı havuzun içinde yüzüyoruz uzunca bir süredir. Öyleyse bazı çelişkilerin üzerine çocuklarla birlikte yürünebilir de. Onları uzak köşelerde tutmanın anlamı yok. Sorunuzun ikinci bölümüne gelirsek, Hayal Rüzgarları'nı bir barış arayışı olarak özetlemek mümkün. Olay örgüsü, yakın tarihimizden kaynaklanan ve hala da sıcaklığını koruyan bir gerilime dayanıyor: Kardak Kayalıkları sorunu. Birçok kişinin bildiği gibi Kardaklar patlamaya hazır iki bomba gibi duruyor denizin ortasında. Bölgesel bir savaşı tetikleme olasılığı son derece güçlü iki kayalık. İşte bu olasılığı silmeye çalışan ve savaşı değil barışı gündeme taşımak isteyen bir duruşu var Hayal Rüzgarları'nın. Duruşu böyle ama olay örgüsünün ete kemiğe bürünmesi de çok önemli. Herhangi bir izleği yapıta dönüştürürken kuşkusuz ki bazı tekniklere, yöntemlere başvuruyoruz. Ben de kimi seçimler yaptım, arayışlarda bulundum. Bunlardan biri, roman kahramanlarının adlarında somutlaştı. Hem ana hem de yan karakterlere birer rüzgar adı vererek rüzgarların sınır tanımayan özgürlüğüne, esintiden fırtınaya geçebilen değişkenliklerine sığınmak istedim. Kayalıklarda buluşan çocukları barış rüzgarlarının bir araya gelmesi ve oluşturdukları sinerjiyi dünyanın değişik yerlerine taşımaları olarak yorumlamak da mümkün. Öteki yorumlar da okurların olsun isterim. Savaşın gölgesinde barışı getirmenin derdine düşünen bu altı çocuğu neden Hayal Rüzgarları olarak tanımlıyorsunuz, merak ettim. Romanın içeriğinin, ana karakter Meltem'in hayallerinden oluştuğunu fark etmişsinizdir. Bunu pek de vurgulamadım doğrusu. Kitabın sonlarında biraz daha belirginleştirmekle yetindim. Olayların gerçek ya da hayal olarak algılanmasının önemi yok benim açımdan. Önemli olan romanın özünün yaşamla bağının güçlü olup olmadığı. Bu bağlamda Hayal Rüzgarları sert bir gerçekçilikten beslense de romanın kendi dünyası bir çocuğun hayalleri üzerine kurulmuş durumda. Kitaptaki hologram özellikli yardımcı karakterler de olağandan olağanüstülüğe, hatta gerçekten gerçekdışılığa geçişi simgeliyor. Bütün bunları yapmamın nedeni, hedef kitleyi savaşın sert yüzünden uzaklaştırıp barışın iyimserliğine sürüklemekti. Fakat alt metin olarak savaşın soluğunun her an ensemizde olduğunu, insanlık tarihinde barışın değil savaşın doğal sayıldığını, bu nedenle de barışı kurmak için ayrı bir çaba harcanması gerektiğini vurgulamaya çalıştım. Sık sık Barış kendiliğinden oluşmaz, onu üretmek gerekir, deyişim de bundan. Kardak Krizi'nin yaşandığı günlerde İzmir'de yaşıyordum. Yine de olanı biteni dikkatli biçimde izledim. Yazılıp çizilenleri de elimden geldiğince araştırdım. Bunun özel bir nedeni var: Doğup büyüdüğüm ve şimdilerde yaşamakta olduğum kasaba, Kardak Kayalıkları ile karşı karşıya sayılır. Hemen her gün gözüm o kayalıklara bir şekilde kayıyor. Nitekim romanın ilk kıvılcımı, kasabanın yüksekçe tepelerinden birinden Kardakları seyrederken çaktı. Şu küçücük kayalıkları niye paylaşamıyoruz? Birini biz alsak, diğerini Yunanistan, dünya mı yıkılır? türünden bir yaklaşımdı bu. Elbette ki günümüzün politik gerçeklerine uygun bir çözüm değildi ama sanatsal gerçekliğe son derece uyumlu buldum. Romandaki Türk ve Yunan çocukları aynı anda birer kayalığa çıkarma düşüncesi de bu paylaşım duygusunu güçlendirmek içindi. Metnin atmosferini oluştururken zihnimin bir köşesinde 1974 Kıbrıs Çıkarması sırasında yaşadıklarımız da vardı. Ben o günlerde de İzmir'deydim gerçi. Lise öğrencisiydim, yalnız yaşıyordum. Ampullerin, farların, pencere camlarının mavi kağıt ya da örtülerle kapatılması, sokak lambalarının söndürülerek karartma geceleri uygulanması yaşantımızı etkiledi ama benim için daha da önemlisi, olası bir saldırıda Bodrum'daki ailemin ve yakınlarımın başına ne geleceği korkusuydu. Nitekim bazı geceler evlerini boşaltıp tepelere çekilmek zorunda kaldıklarını, o sırada yaşadıkları korku-uyku çekişmesini kendilerinden onlarca kez dinledim. Bu tür yaşanmışlıkların böyle bir konuya eğilmemde payı olmuştur sanırım. Çok haklısınız, Ne yazık ki dünya hiçbir zaman savaşsız kalmadı, kalmıyor. İki yüz yıldan beri Immanuel Kant da bunu haykırıyor zaten. Onu izleyen diğer felsefeciler de. Uzaklara gitmeye gerek yok, Rusya-Ukrayna savaşı hemen şurada. Suriye, İran, Irak... Yarın bir başkası... Savaş tehlikesinin ya da barış kırılganlığının yaşamımızdan bir türlü eksilmediği gerçeğini kabul etmek zorundayız. Ama aynı zamanda geleceğin daha barışçıl olabileceğine de inanmalıyız. Yoksa insana, ahlaka, hukuka, vicdana olan güvenimiz kaybolur. Farklı düşünenler, duruma daha kötümser yaklaşanlar olabilir. Ben onlardan değilim. İnsanın kendisi gerçekleştiremese bile doğa koşullarının günün birinde dünya barışını dayatacağına inanıyorum. Keşke o günleri beklemesek... Bir an önce insancıl ve silahsız bir geleceğe yönelsek. Hayal Rüzgarları bu yönelmeyi öneriyor ve çocukları da bu yönelmeye ortak etmek istiyor. Üstelik bu ortaklıkta çocukların seyirci değil oyun kurucu olabileceklerini öne süren bir anlayışın ürünü. Görsel medyanın herkesi izleyici kimliğine tutsak ettiği ve seyret-unut komutuna sıkıştırdığı bir dünyada, barışseverliği yüceltme çabası olarak da değerlendirilirse ayrıca sevinirim. Bence de kitabın en büyük şansı, sevgili Müjde Başkale'nin o harika kapak tasarımı. İçerikle uyumu, mantığı, çizgileri ve renkleriyle olağanüstü bir çalışma. Kendisine birkaç kez teşekkür etme fırsatım oldu, bir kez de sizin aracılığınızla yinelemek isterim. Öteki çalışmaları da belli bir düzeyin üstünde gerçi, fakat oralara geçip çizmeyi aşmak istemem. Yeri gelmişken şunu da eklemeliyim; bir kitabın okura sunulmasında çoğu okurun gözden kaçırdığı etkenler oluyor. Yayınevinin çizgisi, editörlerin bakış açısı, düzeltmenlerin dikkati, satış ekibinin birikimi gibi ögeler pek fark edilmiyor ne yazık ki. Bütün bunları görünür kılan, yazarın tanınırlığı ve kapak görselinin çekiciliği. Bu anlamda Müjde Başkale'nin hem bana hem de yayınevine katkısının değerli olduğunu düşünüyorum. Planlı programlı çalışan biri değilim. Günlerce bir şey yazmadığım olur. Böyle durumlarda yaptığım okumalardan notlar alırım, yeni bilgilere ulaşmaya çalışırım. Bunların çoğunu kullanacak zamanımın olmadığını ve koşulları uygun hale getiremeyeceğimi biliyorum ama öğrenmekten, araştırmaktan aldığım hazzı ertelemeyi de sevmiyorum. Üstelik parçalanmış, dağılmış bir yazınsal dünyam da var. Hem yetişkinler hem çocuklar hem şiir hem düzyazı derken oradan oraya savruluyorum. Şu günlerde de yazmaktan çok okumaya yoğunlaştığım için masamın üzerindeki kitaplardan ikisini anarak sorunuzu yanıtlamış olayım: Hüseyin Köse'den Sera Toplumunda Çöl Olmak ve John Ajvide Lindqvist'ten Gir Kanıma. Başucumdaki komodinin üzerinde ise çocuk kitapları olur genellikle; orada da Değirmenler Vadisi bekliyor, Roberto Piumini'den. Ara sıra notlarıma göz atıyorum ama hangisinin üzerinde yoğunlaşacağıma karar vermedim henüz. Bir kitap bitmeden sonrakini planlayacak kadar çalışkan olmadığım için yayımlanan her kitaptan sonra boşluğa düşerim böyle. Bu arada pek de boş durmam aslında, şiir çalışmaları yaparım örneğin, dergilerden gelen yazı isteklerini karşılamaya gayret ederim. Nitekim iki ayrı dergiye Ayla Kutlu ve Hüseyin Yurttaş hakkında yazılar yazdım geçen aylar içinde. Şiir dosyamı bir daha gözden geçirdim, iki kısa öykü yazdım. Biraz da oyalandım, bilmiyorum. Sen de Oku serisini gerçekten önemsiyorum ve dört kitapla katkıda bulunabilmiş olmaktan mutluyum. Bu serinin hedef kitlesi, öğrenme güçlüğü ya da isteksizliği yaşayan çocuklardan oluşuyor dediğiniz gibi. Onlara ulaşma çabası, niyeti, özverisi benim için çok özel bir duygu. Birçok yazar arkadaşımla birlikte gerek özgün yapıtlarımızla, gerekse dünya klasiklerini yeniden anlatarak bu çocuklara el uzattık, uzatıyoruz. Çeviri kitaplar zaten serinin güç kaynağı. Koleksiyonu oluşturan kitapların sayısı 40'ı aştı sanırım. Okurların, öğretmenlerin, anne babaların ilgisi sürdükçe bu seri genişlemeye devam edecek. Yayınevinin kararı ve tutumu böyle. Sürecin bundan sonrasında yer alabilir miyim, kesin bir şey söylenemez. Yayın dünyasında taşlar oldukça kaygan. Her ne olursa olsun, ben bu serinin gerçekten çok özel bir çaba ve katkı olduğunu yüksek sesle belirtmeyi sürdüreceğim. Çok sık olmasa da okul etkinliklerine katılıyor, söyleşiler yapıyorum. Bu tür toplantılarda önceden hazırlık yapıldığı ve öğretmenlerin desteği güçlü olduğu için beklentilerimin karşılandığını ve geleceğe yönelik umutlarımın zayıflamadığını söyleyebilirim. Çocukların algı ve yorumlama düzeyleri de tahmin edilenin çok üstünde. Bu sevindirici. Ancak kendiliğinden kitaplara uzanan çocuk sayısı konusunda kuşkularım var. Ekran bağımlılığı ve görünür olma kaygısı hepimizde olduğu gibi onlarda da belirleyici. Yine de kötümser olmaya gerek yok. Yazınsal metinler bir süre daha çocukların yaşamında önemini koruyacak gibi görünüyor. Basılı kitaplarla ekran okumaları eşitlenecek belki. Olabilir. Doğru kaynaklardan yayıldığı sürece ekran aracılığıyla okumaların sakıncası yok. Tek sorun, kaynak kirliliği ve denetimsizlik. Şu aşamada müthiş bir kandırma ve çarpıtma yaşanıyor. Kırpılmış, oynanmış, yazarı ya da şairi değiştirilmiş metinler ortalıkta kol geziyor. Bütün kazanımları silip süpüren bir olgu bu. Çocukların bu konularda özellikle uyarılması ve eğitilmesi, hepimizin ödevi olmalı. Sesli kitaplara karşı değilim ama ben dinlemiyorum. Bunun önemli bir nedeni, gerek duymuyor oluşum. Bir kasabada yaşamanın sonucu da denebilir. Büyük kentlerin trafiğiyle boğuşsaydım ya da uzun yolculuklar yapsaydım, en azından denerdim. Zamanı değerlendirmek ve iki işi aynı anda yapmak açısından büyük bir şans diye nitelendiriyorum. Yalnızca şiir konusunda sesli kitaplara uzak duran bir tavrım olurdu. Şiirin gözle de sıkı bir ilişkisi olduğunu düşünüyorum çünkü. Dizelerin kırılma yerlerini, bölümlenmesini, harflerin kullanılışını, noktalama işaretlerini gözümle görmek isterim. İyi bir sesle ve tonlamayla şiir okunmasını küçümsemek haddim değil, ancak sözcüklerin konumlanışını görmek de bambaşka.


Müzik, sinema, resim ve edebiyatın duayen ismi Mehmet Güreli ile Sony Music Türkiye ve Elma Yapım iş birliğiyle gerçekleşen ve toplam on iki parçadan oluşacak Mehmet Güreli ile Buluşmaların beşinci teklisi; Uçurtma Senem Demircioğlu & İklim Tamkan yorumuyla dinleyiciyle buluştu. Fazıl Say'ın prodüktörlüğü ve yapımcılığında kaydettikleri İlk Atlas albümüyle dikkatleri üzerine çeken sanatçılar Senem Demircioğlu ve İklim Tamkan Mehmet Güreli ile Buluşmalar projesi kapsamında Uçurtma şarkısının yepyeni bir yorumuyla karşınızda. İkili kendine has renkleriyle, senelerdir dinlemeye alıştığımız Mehmet Güreli yorumuna büyülü bir atmosfer kazandırdı. Bestesi Mehmet Güreli, sözleri ise Görkem Yeltan'a ait olan Uçurtma şarkısı, Mehmet Güreli YouTube kanalından yayınlanan özel klibiyle birlikte şimdi tüm dijital platformlarda yayında.


Fotoğrafçı Mehmet Turgut ile hem babası hem ustası Ahmet Turgut anısına Photocup platformunda ilk defa düzenlediği Ahmet Turgut Fotoğraf Kupası vesilesiyle söyleştik. Benim uzun sorularım vardı çünkü üç kuşak 100 yıllık fotoğrafçı olan bir ailenin hikayesini gerçekten merak ediyordum. Onun kısa cümleleri vardı, daha uzun anlatabilmesini dilerdim. Fotoğrafçı Mehmet Turgut, geçtiğimiz yıl kaybettiği portre fotoğrafçısı babası Ahmet Turgut'u ve düzenlediği yarışmayı Ajandakolik'e anlattı. Stüdyoya sanırım annemin kucağında girmişimdir ama gerçek başlangıcım sanırım askerden dönmem ve fotoğrafın dijitale evrilmesiyle oldu. Üzerimdeki etkisi hep iyi yönde oldu; iyi bir esnaf olmamı sağladı. İnsanları tanımamı, insanların çalıştırılmayacağını, beraber çalışılması gerektiğini öğretti. Çok küçük yaşlarda meslekle tanıştığınızda böyle korkularınız olmuyor. Biliyorsunuz ki bileğinizde altın bilezik var ve büyük küçük her yerde bu mesleği yapabilirsiniz. Başarılı olmak için sıkılmamanız, merakınızı kaybetmemeniz ve gerçekten çok sevmeniz gerekiyor. Ben başarıyı böyle tanımlamıyorum. Başarı sadece kariyer değil etrafınıza yaydığınız ve içinizde hissettiğiniz iyi enerjidir. Birçok meslek kaybolup gidiyor, arkadan gelen nesiller devam ettirmiyor ettirse de çıtayı yükseltmiyor. Genetik miras kendinizi geliştirmediğiniz sürece anlamını kaybediyor. Mesleğin devam etmesini çok istiyorum. Turgut ailesinde gelenek, Herkes fotoğrafı bilecek ama isterse yapacak şeklinde oldu hep. Dileyen herkes 7 Şubat tarihine kadar photocup. com sitesinde kolaylıkla fotoğraflarını yükleyebilir, dileyenler oylama da yapabilirler. Yarışma sadece profesyonellere değil herkese açık, telefonla bile çektikleri fotoğrafları yollayabilirler. Oldukça fotoğraf geleceğini düşünüyoruz, ki gelmeye başladı. Photocup özel jürisi ve benim seçeceğim bir Mehmet Turgut özel ödülü de var. Ben sıralamayı şöyle yapardım; Önce iyi ışık, kompozisyon ve fikir. Babam meslekten 60 yıla yakın para kazandı. Ben de 25. yılımdayım. Darısı benim başıma.. Ben askerden döner dönmez stüdyomuzu dijitale çevirmek için harekete geçtim, babam başlarda çekimser davransa da sonrasında adapte oldu ve çok sevdi. Hatta Dijital keşke 20 yıl önce gelseydi derdi hep. Meraktan ziyade mecburiyet olmuş babaannem için. Savaş zamanı dedem orduya katıldığında Foto Aile'yi kurmuş ve bütün çocuklarının geçimini bu sayede sağlamış. Basın bülteninde devamı yazıyor, oradan kullanabilirsiniz. Babam Türkiye'nin en iyi portrecilerindendi, sevilen ve aranan bir fotoğrafçıydı. Beni hep eleştirdi ama bana hep iyi geldi.


Institut français Türkiye, geleneksel basılı yayınlar için çizilen çizgi romanlarla ve tamamen dijital yeni formatlarda yaratılan çizgi romanların karışımından oluşan melez bir çizgi roman sergisi sunuyor. Bu sergi, bu yıl Institut français tarafından dünya çapında düzenlenen çizgi roman senesini de sona erdiriyor. İstanbul seçkisi, çizer Ersin Karabulut'un Fransızca ve Türkçe yayımladığı çalışmaları arasında derlenen çizgi roman sayfalarıyla zenginleştirildi. İki dilde iki güzergaha ayrılan sergi, 1981 İstanbul doğumlu bu müthiş çizgi romancının resmedilmiş dünyalarını ziyaret etmenizi sağlayacak. Çizgi romanın diğer yeni yüzleri olarak, dijital format biçiminde Le grand mechant renard ve Phallaina isimli eserler sergileniyor. Bu dijital çalışmalar, Institut français Machine a bulles sergisi bünyesinde yapılan dijital çizgi roman panelindeki örneklerden ikisi. Çizgi romanın çok yönlü ve olağanüstü dünyasını deneyimleyin, 9. sanatın birçok yüzünü keşfedin. 9. Sanata Yolculuk sergisini 26 Eylül'e kadar Pazartesi-Cuma, 10:00 18:00 saatleri arasında ziyaret edebilirsiniz. 1981 yılında İstanbul'da doğdu. Lise yıllarından başlayarak Pişmiş Kelle, Gırgır, Lombak, Penguen ve kurucusu olduğu Uykusuz da dahil olmak üzere bir çok yayında karikatürler ve çizgi öyküler yazıp çizdi. Mimar Sinan Üniversitesi, Grafik Tasarım bölümünden mezun oldu. Reklam ajanslarına storyboard ve illüstrasyonlar hazırladı. Uykusuz Dergisi'ndeki editörlük ve çizerlik görevinin yanı sıra 2016'dan beri Fransız yayınevleri Fluide Glacial ve Dargaud için çalışıp, Türkçe ve Fransızca çizgi roman albümleri üretiyor. Yurtiçi ve yurtdışında çizgi roman ve öykü anlatımı üzerine atölyeler düzenliyor.


Uzun süredir yaşamını sürdürdüğü Galler'de hem oyuncu hem de yönetmen olarak birçok farklı projeye imza atan Memet Ali Alabora'nın yönetmenliğini üstlendiği, Galler Mülteci Konseyi'nin Galler Bir Sığınak Ülkesidir adlı kısa filmi, Yardım Filmi Ödülleri kapsamında büyük ödül olan Yılın Yardım Filmi Ödülü'nü aldı. Yasası planına karşı çıkıyor. Filmi, festivalin internet sitesinden ve YouTubeüzerinden İngilizce altyazı seçeneğiyle izleyebilirsiniz. oynadığınız ya da sizin için şiirler yazan arkadaşlarınızın da bir anda ortadankaybolabilmesi anlamına geliyor. Ve biz bunu istemiyoruz! Ben, aslen Türkiye'denim. Deprem yaşandığında ilk hafta boyunca herkes dünyanın en iyi insanıydı. Kriz zamanlarında her şeyi unuturuz. Kimliklerimizi, ülkelerimizi, nereden geldiğimizi unutur ve sadece birbirimize yardım ederiz. Bizi insan yapan budur, sözleriyle tüm dünyada gündem oldu.


Mercan Selçuk Dans Topluluğu, çocuk ve gençlerden oluşan 50 kişilik dansçı kadrosu ile insanlığın kendi özünden ve doğadan kopuşunu, kendini yeniden bulma yolculuğunu, günümüz ikliminde özgürlüğe tutunuşunu anlatacak. Sezonu Babamın Şarkıları ile karşılayan Mercan Selçuk Dans Topluluğu, bu yıl 4. yılını kutlarken 4. eseriyle sanatseverlerin karşısına çıkmaya hazırlanıyor. Pandemi koşullarına rağmen ara vermeden Babamın Şarkıları ile İstanbul'un farklı sahnelerinde perde açan MSDT, yeni eseri Uyanıştan Özgürlüğenin prömiyerini 26 Mart saat 20.00'de Kozyatağı Kültür Merkezi'nde Gönül Ülkü Gazanfer Özcan Sahnesi'nde yapacak. Çocuklar ve gençler için modern bale eseri olan Uyanıştan Özgürlüğe, klasik bale ve modern dans sanatını birleştiriyor. İzleyiciyi hem Batı hem de Türk bestecileriyle buluşturuyor. Kurgu ve koreografide Mercan Selçuk imzası var. MSDT'nin yaşları 10 ile 30 arasında değişen 50 kişilik dansçı kadrosunun performansları sahneye yansıyor. Uyanıştan Özgürlüğe bir kayboluştan yeniden özünü bulmaya doğru uzanan bir arayışı anlatıyor. İnsanlığın gelişen modern dünyada, doğadan ve kendi özünden kopuşu; kaybetmeye başladığımız duyguları, aşkı, zarafeti ve naifliği yeniden bulma yolculuğu beden dili ile izleyiciye aktarılıyor.


Mercedes-Benz Fashion Week Istanbul'un yeni sezonu da dijital platformlarda gerçekleşecek. Mercedes-Benz Fashion Week Istanbul'un 15. sezonunun tarihleri resmi olarak açıklandı. Etkinlik 12-16 Ekim tarihleri arasında, Türkiye Tanıtım Grubu desteği ile uluslararası dijital platformlar üzerinden gerçekleşecek. Tasarımcı markaları ve tasarımcılar www. mbfwistanbul. com adresinde konumlandırılacak olan sanal etkinlik alanında koleksiyonlarını dijital formatta sunma fırsatı bulacaklar. Ayrıca sanal showroom'lar, paneller, Podcast'ler ve farklı disiplinleri bir araya getiren işbirlikleri etkinlik takviminde yer alacak. Moda endüstrisinin kurallarının global ölçekte tartışıldığı, önceliklerin ve beklentilerin yeniden tanımlandığı ve alternatif moda haftası takvim ve içeriklerinin bir bir açıklandığı COVID-19 sonrası dönemde, ilk sezonundan beri aynı takvim içinde sunduğu kadın ve erkek giyim koleksiyonlarının yanı sıra bu sezon cinsiyetsiz koleksiyonlara da kucak açıyor. Değişimi, inovasyonu ve endüstrinin sürdürülebilirlik ekseninde geleceğini sahiplenen MBFWI, yeni sezonunda İlkbahar-Yaz 2021 sezonlarının yanı sıra Sonbahar-Kış 2020/21 sezonlarına da yer vererek hem sezon içi koleksiyonları son tüketici ile buluşturan yaratıcı bir season-free platform işlevi görecek, hem de her zaman olduğu gibi sektör profesyonellerinin gelecek sezon tasarımlarını keşfetmelerini sağlayacak. Ayrıca farklı sezonlara yönelik tasarımları aynı koleksiyon çatısı altında sunmak isteyen tasarımcı markaları ve tasarımcılara da kapılarını açacak. 30'dan fazla tasarımcının katılacağı bu dijital etkinliğin defile çekimleri Galataport ve Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi'nde gerçekleşecek. İstanbul'un kültürel ve tarihi zenginliklerini dijital moda haftası aracılığıyla eş zamanlı olarak global moda platformlarına taşınacak. Dijital moda haftasının gerek katılımcılara, gerekse izleyicilere sınırların kaldırıldığı, daha özgür ve yaratıcı bir platform sunduğuna ve daha geniş bir kitleye hitap etme fırsatı tanıdığına inanan MBFWI Organizasyon Komitesi, etkinlikle ilgili yenilikleri önümüzdeki günlerde paylaşacak.


Mercedes-Benz Fashion Week Istanbul'un 12-16 Ekim tarihleri arasında, Türkiye Tanıtım Grubu desteği ile tamamen dijital platformlar üzerinden gerçekleşecek olan 15. sezonu için Türkiye'nin benzersiz destinasyonlarında bir tanıtım filmi çekildi. Türk moda sektörünün en önemli etkinliği olan MBFWI kapsamında hem Türk tasarım gücünü öne çıkaran hem de ülkemizin kültürel ve tarihi değerlerine atıfta bulunan tanıtım filmi global çapta farklı platformlarda yayınlanacak. Dünya çapında tanınan moda fotoğrafçısı ve yönetmeni Koray Birand'ın yönettiği filmin stil danışmanlığını ise Burak Sanuk üstlendi. MBFWI'ye katılan 37 tasarımcı arasından seçilen görünümleri taşıyan modeller, tanıtım filminde İstanbul'dan yola çıkarak ülkenin en gözde noktalarında yürüdükten sonra modanın kalbi olan İstanbul'a geri dönüyorlar. Dünyaca ünlü markaların podyumlarında yürüyen başarılı Türk model Öykü Baştaş'ın yanı sıra Ece Bıçak, Esin Bıçak, Efe Sorarlı, Ege Aydınız ve Özge Bilici de modeller arasında yer alıyor. Ani Harabeleri'nden Tuz Gölü'ne, Sultan Sazlığı'ndan Kapadokya'ya, Nemrut Dağı'ndan Topkapı Sarayı'na, Galata Köprüsü'nden Sultanahmet Meydanı'na ve Salacak Sahili'ne kadar uzanan, toplam 6 şehri kapsayan çekimler için 1 haftada 5000 km yolculuk yapıldı. 0'dan 2500 metreye kadar uzanan farklı rakım yüksekliklerinde yapılan çekimlerde 6 model ve 25 kişilik teknik ekip çalıştı. MBFWI bu sezonunda bir yandan Türk tasarımına destek olurken diğer yandan da eş zamanlı olarak Türkiye ve İstanbul'un kültürel ve tarihi zenginliklerini dijital moda haftası aracılığıyla global moda platformlarına taşımayı hedefliyor. İlk defa dijital olarak gerçekleştirilecek moda haftası http://www. mbfwistanbul. com adresinden ve etkinliğin sosyal medya platformlarından seyredilebilecek.


Çocuk edebiyatının sınır tanımaz hayal dünyasında bir yolculuğa daha çıkmaya ne dersiniz? Öğretmen-yazar-senarist, kısaca çok yönlü, yetenekli baba Mert Arık'ın çocuklar için yazdığı ve Timaş Çocuk'tan çıkan en yeni kitabı Çantamdan Fil Çıktı, yine küçük okuru sıra dışı bir hikayeye keşfe çıkarıyor. Arık ile tüm hayalleri toplayıp kitabı gibi rengarenk bir söyleşi yaptık. Çantamdan Fil Çıktı kitabında da dediğim gibi her şey bir hayalle başlar. İnsan her zaman hayaller kurar. Hayalsiz yaşayamayız. Hayal gücünün bizi çok güzel yerlere götüreceğine inanıyorum. Bence hayal gücü, insanın sahip olabileceği en büyük meziyettir. Bu kitabı yazarken hayalim çocuklara oyun kurgulama becerilerini duyumsatmaktı. Sahada da sıkça gözlemliyorum. Oyun üretebilen çocukların eş zamanlı olarak birçok becerileri de gelişmeye başlıyor. Bir çocuk için oyun üretmenin çok önemli olduğuna inanıyorum. Bugünün oyun oynayan çocukları yarının üreten bireylerine dönüşecek. Yarının üreten insanları mutlu bir toplumu oluşturacak. Ben buna inanıyorum. Oyunlarla çocukların üretme, kurgulama becerilerinin gelişeceğine inanıyorum. Bu kitap bu anlamda bir kıvılcım olacaksa çok mutlu olurum. Çocukken en büyük şansım evimizde çok güzel bir kitaplık vardı. Abim edebiyat öğretmenidir. Kitaplara çok meraklıydı. Evimizde binlerce kitap vardı. O kitapları okur, hayallere dalardım. Başka başka dünyaları, coğrafyaları hayal ederdim. Dünyada yalnız olmadığımı bilmek hoşuma giderdi. Başka hayatların da olduğunu kitaplarla yaşamak benim hayal gücümü harekete geçirirdi. Yazarlığımın da tabii öğretmenliğime faydası çok oldu diyebilirim. Ben sınıf öğretmeniyim. 6-10 yaş grubu çocuklar için kitap okuma sevgisi çok önemli. Onların nasıl kitapları seveceğini iyi bildiğimi düşünüyorum. Okuma kültürü oluşturmak için yazarlığım sınıfta bana birçok alternatif sunuyor diyebilirim. Yazarken ben çok eğleniyorum. Ben eğlenmezsem zaten yazmam. Yazsam da yayımlamam. Ben yazdıklarıma çok gülüyorum. Yazdıklarım beni heyecanlandırıyor. Defalarca okuyorum bazı bölümleri... Yazdıklarımdan çok keyif alıyorum. Benim hayal gücümü en çok besleyen şey belgeseller... Özellikle doğa, insan ve uzay belgeselleri... Uzayla ilgili her şey bana çok ilham veriyor. Hayal gücümü harekete geçiriyor. Eskiden yazarken disiplinim vardı. Ritüellerim vardı. Sessizliği ve sabah saatlerini çok severdim. Ama zamanla o disiplinler, ritüeller kendini bambaşka şartlara bıraktı. Şimdi kalabalıkların içerisinde, bir havalimanı koşturmacası esnasında, gecenin bir yarısında uykudan uyanıp yazabiliyorum. Artık her saatte ve her yerde yazabiliyorum. Önceden daha seçiciydim yazarken... Şimdi kendimi şımartamıyorum zira yazmak zorundayım. Yazmam gerek çünkü yetiştirmem gerek. Yapımcı bekliyor, editör bekliyor. Bu bekleyişler artık zamanla benim disiplinim oldu. Çocuklar didaktik olmayan metinleri daha çok seviyor. Bu bilimsel bir gerçek. Bu gerçeklik bence bu gücü oluşturuyor. Amacımız çocuklarda okuma kültürünü oluşturmaksa kalemimizi de didaktiklikten arındırmamız gerekiyor diye düşünüyorum. Bu arada BluTv'de Benim Zürafam Uçabilir kitabının çizgi film uyarlaması yapıldı. Kim bilir belki bu kitabınız da çizgi filme uyarlanır. Ahh evet! Benim en büyük hayalim bir gün tüm dünya çocuklarının izleyeceği bir animasyon filmi yapmak. Tabii bu hayalim için çalışmalar yapıyorum. Bu hayalimle yaşıyorum ben. Her gece bu hayalle uyuyorum. Ne yaparsam yapayım bu hayalim için yapıyorum. Çalışıyorum. Senaryolar üretiyorum, projeler geliştiriyoruz. Çok güzel bir ekibimiz var. Yayınlanan çizgi filmlerimiz var. Yayınlanmayı bekleyenler var. Bir gün mutlaka... Var bir hayalimiz! Çok fazla ajandalarım, not defterlerim var. Renk renk... Çeşit çeşit... Bir kırtasiyede, kitapçıda güzel bir ajanda görürsem hemen alırım. Ama bunları kullanıyor muyum? Üzülerek belirtiyorum... Hayır. Her defasında bu sefer not defterim olacak, yanımdan ayırmayacağım diyorum. Sonuç hep hüsran. Yazmak için notlarımı genellikle telefonuma kaydediyorum. Dijital not defterleri kullanıyorum diyebilirim.


Özgün ve özgür illüstrasyonlarıyla çocuk kitaplarının aranan çizerlerinden Merve Atılgan, kendi ormanından yola çıkarak yazdığı ve resimlediği Derin Orman ile okuyucuyu keşiflerle dolu bir yolculuğa çıkarıyor. Bu yolculukta ona eşlik etmek isterseniz önce söyleşimize göz atın. Merve ile tanışmanın tam sırası. Öncelikle çok teşekkür ederim seninle söyleşmek benim için büyük keyif, Nilüfer. Aklımda hep bir kitap fikri vardı fakat daha zamanı gelmemiş gibi de bir his vardı içimde. İki yıl önce ilk başta kitabın adı düştü aklıma. Derin Orman'ı yazmak ve çizmek istiyordum, içinde biraz gizem ve sihir de olsun ama nasıl olsun. İşte bu soru cevabını ancak bir yıl önce 2022 Mart ayında buldu ve bir tatil dönüşü ekranın başına oturduğum gibi metin elimden aktı, sonrası da rahatça geldi zaten. Loreena McKennitt çok çok sevdiğim ve beni başka dünyalara götüren bir müzisyen hatta bana göre simyacı. Sanat tüm dallarıyla her alanda bizi ortak paydada buluşturan alternatif bir dünya biçimi fikrimce. Ve bu harika kadın ile o dünyada buluştuğumuzu hissediyorum. Eterik, büyülü, uçucu fakat güçlü bir enerjisi var çok sevdiğim ve aynı kollektif ilham ve bilgi havuzundan farklı alanlarda besleniyoruz. Sanki içimde var olan kadim dişiliğe ve avalonun ruhuna dokunuyor. Buna bir öneri sunabilir miyim bilemiyorum çünkü herkesin kendini keşfetme yolculuğu nev-i şahsına münhasır. Ama kendi hayatımda, bana öğretilen her şeyi, bana mı ait yoksa tamamen öğrenilmiş ve aslında bana ait olmayan bir bilgi veya duygu mu diye sorgulama alışkanlığım var. İnsan ne kadar kendine ait olmayan şey biriktirirse o kadar kendi özünden uzaklaşıyor ve kendi Derin Orman'ı ile bağı zayıflıyor. Bir de çok düşünmeden biraz risk alarak içgüdülerini takip etmeyi bilmek gerek. Eminim yol herkesi kendi derinliklerindeki o sihirli ormanına götürecektir. Kitapta karanlık, bir karaktere dönüşüyor ve önce korkulan sonra da arkadaş olunan aslında kendi karanlığımızı da temsil ediyor metaforik olarak. Hepimizin içinde var olan karanlık-aydınlık, iyilik-kötülük gibi kavramlar aslında bir bütün ve birbirini tamamlayan parçalar. İçinde bulunduğumuz evrenin ve yaşamın kurallarından, ikililiği yani çift kutupluluğu karşıtların birleşmesini temsil ediyor. İnsanlar, toplumda yer edinmek ve kabul edilebilir olmak için aydınlık diye tabir ettiğimiz taraflarını ön plana çıkarırken kendine ait olan, karanlık diye düşünülen ama sadece insan olmanın bir başka yüzünü temsil eden diğer tarafı gizlemek ve bastırmak ihtiyacı duyuyor. Bizler kendimizi kabul ettiğimiz kadarı ile var oluyoruz bence ve kabul etmediğimiz taraflar olduğu müddetçe tam olarak kendimiz olamıyoruz. Metindeki cümle biraz bunun felsefesine dayanıyor. Genel olarak dijital çalışıyorum fakat son iki yıldır analog dokular yaratıp dijital ile birleştiriyorum. Daha çok karışık tekniğe giden bir tarz oluşuyor. Bazı programların ve programlardaki fırçaların fazla popüler olması biraz tarzlarda aynılaşma yaratıyor ve sektörde üretilen işler birbirine benziyor gibi gelmeye başladı. Bu yüzden geleneksel çalışma metotları artık benim için daha ön planda. Aslında her şey diyebilirim. En çok doğa, başka sanatçılar ve mitoloji fakat çok sıradan bir an'da çok sıradan bir şeyden de ilham alabiliyorum. Bazı sanatçıların hayat hikayelerini dinlemek, izlemek ve kendi içlerindeki kaotik ruh hallerinden çıkışları da esinlendiklerim arasında. Organik yapılı, canlı olmaya, insan olmaya ait her türlü görsel ve işitsel kaynak. Sözde, toplum standartlarına göre kusurlu ve bana göre mükemmel olan her şey. Primitif, eski dünyalara ait mağara resimleri, şaman kültürleri sembolize eden figürler ve resimler. İsim vermeye gelirsek, Gustav Klimt, Egon Schiele, Edmund Dulac, Kay Nielsen, Magdalena Abakanowicz, Carson Ellis, Julia Sarda ve Brecht Evens. Ortaçağ Arturyen efsaneleri, iyi müzik (özellikle klasik ve 70'ler dönemi). Witchy diye tabir edebileceğimiz her türlü şey. Özellikle 90'ların cadı temalı filmleri ve dizileri. Bir de diğer sanatçıların kişisel hikayeleri ve bu hayatlarının detaylarında keşfettikleri yaratıcılık ve motivasyondan oldukça etkileniyor ve ilham alıyorum. Özel bir taktiğim yok fakat iyi bir çay koleksiyonum var. Sadece bitkileri çok kaynar suyla şoka sokmamak gerekiyor çünkü o zaman şifalarını veremiyorlar. Onun dışında, siyah earl gray çay favorim ve bu konuda fazlasıyla klasik ve gelenekselim. Anima mundi markasının çay karışımlarını çok seviyorum, onun dışında sütlü Oolong ve rooibos earl gray ikilisini karıştırmayı çok seviyorum. İçine biraz hibiscus, karanfil, tarçın ve nar çiçeği koyunca da harika oluyor. Bir de mavi lotus, gül, lavanta, karabaş ve ashwagandha beraber favori gece çayım. Peru'dan çok çok etkilenmiş biri olarak, en çok Güney Amerika, tercihen Şili ve Paskalya adası. Onun dışında Kosta Rika, Uzakdoğu'ya da şöyle bir adım atıp Vietnam ve Sri Lanka'yı görmek isterim. O kadar çok kitabım var ki okumam gereken. Birkaç kitabı aynı zamanda okuma huyum var ve bazen yarıya kadar gelip kitabı kapatıp bir yıl sonra okumaya devam ediyorum. Bu da benim garip okuma alışkanlığım. Bu ara Moon Spells, Green Witch, Vahşi Orman ve Womb Awakening kitaplarını okuyorum. Bunu kelimelere dökemeyecek kadar karmaşık bir derin ormanım var. Ormanın sınırlarını sürekli genişletmek ve yeni diyarlar eklemek bana her zaman iyi geliyor diyebilirim. Tabii hemen aklımda belirdi ikinci kitap ve bu sefer derin ormanın sularında geçeceğini söyleyebilirim. Bunun yanında kafamda bambaşka hikayeler de var, ingilizce yazmakta olduğum. Yüzüklerin Efendisi, Yerdeniz Büyücüsü ve tabii ki. Ursula K. Le Guin ve Alice in Wonderland. Dört oldu biliyorum ama Harry Potter'ı da es geçemem. Şu an Google benzeri bir proje yok ve olmasını çok isterim çünkü aşırı keyifli bir işti. Fakat çok heyecanlandığım bir sergide olacağım aralık ayında. Şu an bütün odağım sergide. Çok teşekkürler böyle düşünülüyorsa ne mutlu bana. Umarım hep doğaya empati ile yaklaşacakları ve kendilerini ondan ayrı tutmayıp bütünün bir parçası olacakları bir hayat biçimi benimserler. Bir de, onlara sistem tarafından iyi ve kötü sunulan her şeyi sorgulamalarını isterim, sorgulamak ve çevrelerinde ne olursa olsun kendi olma cesaretini göstermek çok kıymetli şimdiki zamanda. Kendi derin ormanlarının içinde keyifle, yaratıcılıklarını ve orijinalliklerini kaybetmeden yaşamalarını isterim. Farklılıklarını kutlamaktan ve sergilemekten kimse çekinmemeli.


Dijital Sahne'de bu hafta Ceren Moray ve Merve Dizdar'ın performansı ile On İkinci Gece seyirciyle buluşuyor. Zorlu PSM prodüksiyonu, Based Istanbul iş birliği ve Türk Tuborg A. Ş.'nin katkıları ile seyirciyle buluşmaya başlayan Dijital Sahnenin bu haftaki gösteriminde hem İngiliz edebiyatının en büyük yazarı hem de dünyanın en iyi oyun yazarı olarak anılan William Shakespeare'in karmaşıklaşan ilişkilerin komedyasını anlatan başyapıtlarından On İkinci Gece seyirciyle buluşuyor. Günümüz Türk tiyatro sahnesinin en cesur ve özgün rejilerinde imzası bulunan İbrahim Çiçek uyarlaması ve yönetmenliğinde, tiyatronun kültleşmiş eserlerinden kesitleri görsel hikaye anlatıcılığıyla birleştirerek dijital dünyaya taşıyan Dijital Sahne klasikleşen eserlere modern bir yorum kazandırarak seyirciye yeni nesil bir tiyatro izleme deneyimi sunuyor. İhtimalin hayale, hayalin ihtimale dönüştüğü bir dünyada biz kimiz ki! Shakespeare'in en bilinen oyunlarından biri olarak hafızalarda yer eden On İkinci Gece, Ceren Moray ve Merve Dizdar'ın etkileyici performansı ile seyirciyle buluşuyor. On İkinci Gece, bazen bir yasın bazen bir aşkın bazen de bir ihtimalin beklentisini anlatarak Kime, nasıl aşık oluruz? Ya da ne şekilde? sorusunun peşine düşüyor. Beklentiler üzerine kurulu bir oyun olan On İkinci Gecede izleyiciler, hayal kırıklığında da, büyük yanlış anlaşılmalarda da yaşanabilen aşka tanıklık ediyor. Oyundan kesit, İhtimalin hayale, hayalin ihtimale dönüştüğü bir dünyada biz kimiz ki üzerine düşündürtüyor.


Hayal gücünün, nostaljinin, hayatın küçük detaylarının, en çok da umudun simgesi bir çocuk kitabıyla tanıştırmak isterim sizi bu defa: Uç Bakalım! Kırmızı Kedi etiketiyle okurla buluşan bu kitap, sıcacık hikayesi ve göz alıcı resimleriyle son dönem okuduklarım arasında en sevdiklerimden oldu. Yazıp çizdiği ilk kitabını, en az hayalleri kadar özel bir kadınla konuştum. Merve Ergenoğlu, Ajandakolik'te konuğum oldu. Bir gece yatakta uzanırken bir anda aklıma bir fikir geldi. Gözümün önünde bazı resim kareleri oluştu ve yazmaya başladım. Yani önce fikri zihnimde çizdim, sonra kelimelere döktüm. diye anlatıyor Uç Bakalım! ın ortaya çıkış hikayesini, Merve Ergenoğlu. Anlatacakları çok, tıpkı çizecekleri gibi. Onunla önce bu ilk kitabı sonra da son günlerde alevlenen çocuk kitaplarındaki cinsiyetsizlik konusunu konuştuk. Her cümlesi çok değerli. Mutlaka kulak verin. 1990 yılında karada dünyaya gelen, deniz tutmasına rağmen hayatını okyanuslarda geçirmeyi arzulayan, boş zamanlarında bulutlara bakıp hayal kuran, renkli dünyalara yelken açmış bir illüstratörüm. 2012 yılında Gazi üniversitesi Hukuk Fakültesi'nden mezun olduktan sonra bir yıllık avukatlık stajı sürecinde mesleği yapmama kararı alıp dümeni başka limanlara kırdım. O günden beri çizim yapıp bir şeyleri boyuyorum. Son 6 yıldır da profesyonel olarak çizerlik yapıyorum. Resimlediğim birçok çocuk kitabının yanı sıra markalarla ve ajanslarla yaptığım çalışmalar da var. Uç bakalım! ise benim yazıp resimlediğim ilk kitabım. Pandemi sürecinde hem bir şeyler üretmek hem de kendimi geliştirmek için okuma ve yazma atölyelerine katılıp sürekli bir şeyler yazarak kendimi geliştirmeye çalışıyordum. Uç Bakalım da, Aslı Tohumcu'nun liderliğinde bol bol yazma pratikleri yaptığımız Karadankaçanlar Akademi'de yazdığım bir hikayeydi. Bumerang gibi başladığı noktaya dönen hikayeleri okumayı çok seviyorum. Böyle bir şey yazmayı istiyordum hep. Bir gece yatakta uzanırken bir anda aklıma bir fikir geldi. Gözümün önünde bazı resim kareleri oluştu ve yazmaya başladım. Yani önce fikri zihnimde çizdim, sonra kelimelere döktüm. O yüzden çizmek daha kolay oldu benim için. Sonra Kitabın editörü Özlem Akcan'a hikayeyi yolladık, o da çok beğenince hemen kitap hazırlıklarına başladım. Böyle bir eşya hiç olmadı sanırım, hatırlamıyorum. Ama bir dönem buna benzer bir durumu daha farklı şekilde yaşadım. 2015 yılında arkadaşım Meryem ile birlikte çizimlerimizi broş ve kolyelere dönüştürdüğümüz 'Mild Foxes' adında bir İnstagram hesabı açtık. Online olarak satış yapıp dünyanın birçok yerine tasarımlarımızı yolluyorduk. Birkaç defa yolda yürürken bir keresinde de bir kafede, insanların ceketlerinde kendi tasarımımı gördüm. Bu asla tahmin etmediğim bir hediyeydi benim için. Benim elimden çıkmış bir tasarımın sevilip kullanılması ve karşıma çıkması, Umut'un kağıt uçağının geri dönmesi gibiydi. Ne güzel detayları fark etmişsiniz. Sanırım çizimlerimdeki detayları fark eden insanlara sarılmak istiyorum. Onlarla aynı dili konuşuyoruz gibi sanki. Detaylar hem hayatımda hem de çizimlerimde çok fazla gerçekten. Benim kendimi var etme biçimim olabilir bu. Ayrıntılı, ince ince detaylarla işlenmiş her eser, zihnimizde çocukluktan beri birikmiş onca verinin belli bir düzen içinde bize sunulması gibi bir şey ve hayat bu detaylarla güzel. Analog dünyada ayrıntılara daha çok yer verilirken dijital dünya bunu gereksiz ve karmaşık bulabiliyor. Kitapta da aslında sahaf sahnelerinin çizimlerindeki ayrıntılarda buna vurgu yapmak istemiştim. Bir dönemin takvim yaprakları, plakları, çevirmeli telefonları, hesap makinaları, fihristli not defterleri o dönemin çok değerli detaylarıydı. Fakat şu an nerdeyse birçoğu hayatımızda yok, hepsi tek bir şeyde birleşti. Hayat kolaylaştı ama detaylar yok oldu. Sahafın masasının üstünü boş hayal edin, o zaman dakikalarca o sayfaya bakıp üzerinde konuşmayacak, hemen diğer sayfaya geçecektik. Günümüzdeki çocuklar o sayfaya baktıklarında muhtemelen birçok nesneyi bilemeyecekler. Çocukların aileleriyle resim üzerinde uzun uzun konuşacakları, ailelerinin de biraz geçmişe dönecekleri anlamlı bir sahne bence. Kesinlikle çok güzel bir avantaj. Bugüne kadar hep başkasının yazdığı metinleri resimledim. Çok değerli yazarlarla çalışma şansım oldu. Hepsi çok kıymetli. Orada yazarın zihnindekine, hayal ettiğine yakın bir şeyler çizmek durumundayım. Her ne kadar çizeri özgür bırakan yazarlarla çalışmış olsam da, insan yazarken bir şeyler hayal ediyor ve çizimlerin onunla uyumlu olmasını istiyor. Bunu bir şeyler yazmaya başladığımda daha net anladım. Uç bakalım ile ilk defa kendi yazdığım bir şeyi resimleme şansım oldu. Çok özgür hissettim açıkçası. Karakteri istediğim gibi yaratıp, sahneleri istediğim gibi kurgulamanın tadı çok başkaymış. Metinlerin kırmızı çizgili defter sayfası üzerinde yazılı olması da senin buluşun olsa gerek. Onu da çok sevdim! Görselin gücünü ayrı metnin gücünü ayrı veriyor. Herkes her kitabı okumak zorunda değil. Aileler kendi değer yargılarına göre kitap seçmekte serbestler. Değil bu kitap, herhangi bir kitap insanlara okumak için dayatılmadığı sürece, bu radikal uçlara gitmeyi gerekli görmüyor ve bu saldırgan tavırları da doğru bulmuyorum. Eleştirenler kitabı almama tercihini kullanabilir. Bunu yerine kitabı hazırlayanlara agresif bir tavır sergileyip belli bir kesimin kışkırtılmasına sebebiyet veriyorsa, bu kitaplar yasaklanıp toplattırılıyorsa, ayrımcılık burada başlıyor demektir. Bu konu özelinde ise; burada cinsiyetsizlik ifadesinin ne için kullanıldığı önemli. Canı isteyen istediği gibi yorum yaparak kişileri ve kurumları suçlamamalı bence. Belki yazar/çizer, ifade etmek istediğine daha uygun, başka bir kelime seçilmeliydi. Bir hikayede, yazar ya da çizer karakteri yaratırken az önce bahsettiğimiz gibi şablon tiplerden uzak durma tercihini kullanabilir. Bu, kişilerin eleştirdiği anlamda cinsiyetsizlik değildir. Herhangi bir topluluğu savunmak anlamına gelmediği gibi, kimse cinsiyetsiz çocuklar yetiştirip büyütmek gibi bir ideolojiyi de savunmuyor. Bunda amaç, kitabı okuyan çocuğun karakterle daha kolay empati kurmasını sağlamaktır. Bir çocuğun cinsiyetinden bağımsız, hikayenin baş karakteriyle kolay iletişime geçebilmesine yardım etmektir. Uç Bakalım'ı hazırlarken biraz geçmişe döndüm sanırım. Radiohead çok severim, çizimleri yaparken biraz onun albümleriyle nostalji yaşadım. Kitaptaki müzisyen karakterime ilham olan Yavuz Çetin'i dinledim. Çok uzun süre izlemek için ertelediğim ve yine eski bir dizi olan Six Feet Under'ı izledim. Yine kitabı yazarken ilham olan Oscar Wilde'ın Dorian Gray'in Portresi kitabını yeniden okudum. Yeni bir şeyler keşfetmekten çok eskilere dönüş yapmışım sanırım. Gidip görmediğim bazı yerlere Umut'un kağıt uçağıyla seyahat ettiğimi hayal ettim, içimde oralara karşı bir özlem oluştu. İnsan gidip görmediği yerleri nasıl özleyebilir ki... Almanca'da fernweh diye bir kelime var. Sanırım bu duyguyu tam olarak karşılayan kelime bu. Hikayesini yazdığım ama çizimlerine henüz başlamadığım bir kitap projem daha var. 2023 yılı içinde de onu hazırlamayı planlıyorum. Gönlüm yine resimli kitaptan yana, bu nedenle çizimleri için biraz zamana ihtiyacım olacak. Ben, daha çok hayal gücünü destekleyen, duygulara ve bunları ifade etmenin önemine yer veren, illüstrasyonları ile göze hitap eden kitapları tercih edip öneriyorum. Türkiye'de hem hikayesi ile hem de çizimleriyle kaliteli bir kitap bulmak çok da kolay değil. Seçici olmak gerekiyor. Umarım bir gün o müthiş dileğin gibi hayatını okyanuslarda geçirir ve hayallerinin eşsiz yolculuklarına bizi davet etmeye hep devam edersin. Ajandakolik'te konuğum olduğun için teşekkür ederim.


Bu yıl 15'incisi verilecek olan Metin Altıok Şiir Ödülü için başvurular başladı. Katılım için son başvuru tarihi: 22 Şubat 2022. Şair Metin Altıok'un anısını yaşatmak için Kırmızı Kedi Yayınevi'nin Zeynep Altıok'la birlikte düzenlediği Metin Altıok Şiir Ödülü yarışmasının seçici kurulu Doğan Hızlan, Hilmi Yavuz, Eray Canberk, Ali Cengizkan, Haydar Ergülen, Şükrü Erbaş ve Salih Bolat'tan oluşuyor. Adaylar, 22 Şubat 2022 tarihine kadar 2021 yılı içerisinde yayımlanmış şiir kitaplarını 9 kopya olarak iletişim bilgileriyle birlikte Kırmızı Kedi Yayınevi'ne göndererek başvurularını yapabilirler. Ödülün veriliş yeri ve tarihi daha sonra açıklanacak. 14. Metin Altıok Şiir Ödülü, Kendinin Ağacı kitabı ile Seyyidhan Kömürcü'ye verilmişti.


Güne yine umutsuzlukla ve öfkeyle başladık! Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın kararıyla Türkiye, 11 Mayıs 2011'de İstanbul'da imzaya açılan ve bu yüzden İstanbul Sözleşmesi olarak anılan sözleşmeden ayrıldı. Tüm kadınları yok sayan bu karar karşısında kadınlar bugün ülkenin dört bir yanında protesto için bir araya geliyor. Resmi Gazete'de yayımlanan Cumhurbaşkanı Kararı ile Türkiye, İstanbul Sözleşmesi'nden ayrıldı. Kadınlar için hayati öneme sahip olan İstanbul Sözleşmesi'nden çıkılması kararı sosyal medyada büyük tepkilere neden olurken kadın dernekleri kararı kınamak için harekete geçti. Tek ses olan kadınlar ülkenin dört bir yanında eylem çağrısında bulundu.


Maya's Hochzeit yani Maya'nın Düğünü, Mimar Bilen Güneş'in günlüğü. Tek tek her gününü not ettiği bir günlük değil ama... Yaşanmışlıklarından elinde kalan, hayatının kendisinde iz bırakan kesitlerini ve kırılma anlarını bazen yazıyla bazen çizgiyle not düştüğü bir kolaj. Serbest mimar olarak çalışan Bilen Güneş, günlüğü için Malum; hayat bir yolculuk... Kimi zaman yolların, kimi zaman koşulların değiştiği ama yolu yürüyenin değişmediği iki kapılı bir han. Bu kitap bir yolcunun günlüğü; yaşadıklarının, hissettiklerinin bazen yazıya bazen de çizgiye döküldüğü bir günlük. Bir hatırada, bir duyguda, bir düşüncede ya da bir kişide yaşananları yaşatmak için çıkılan bir yolun ilk öyküsü diye tanımlıyor. Bir de ikinci öykü var: Maya Home yani İda Dağları'nın eteklerinde, bahçesinde Nazım'ın zeytin ağacı; bir mimar olarak yapmayı düşlediğim, kapısı tüm canlara açık bir mekan.


Bu aralar Jurnal sokak pek meşhur! Bunun en büyük nedeni hiç kuşkusuz bu yıla damgasını vuran Masumlar Apartmanı dizisi... Ekranlarda sık sık görmeye alıştığımız sokak, apartmanın önünde fotoğraf çektirmek isteyen birçok kişiye ev sahipliği yaparken sokaktan ismini alan Jurnal Hotel de o apartmanın hemen çaprazında göze çarpıyor. Mimar Orhan Bayrak'ın tasarladığı otel, konuklarına kültür sanatın merkezinde bir otel anlayışı sunuyor. Fiyatları da oldukça makul. Tek yapmanız gereken şehrin tadını çıkarmak! Beyoğlu'nun simgesel semtlerinden, kültür sanatın merkezindeki Asmalımescit'te 2019 yılında kurulan Jurnal Hotel, otelden çıkmama üzerine kurgulanmış bir konaklama mekanından ziyade şehrin kültürel dokusunu bir an önce keşfedebilmeleri için bir liman görevini üstleniyor. Bu anlamda diğer otellerden farklı bir konsept sunan Jurnal Hotel'in mimarı ve Kinesis İnşaat AŞ. Yönetim Kurulu Başkanı Orhan Bayrak ile hem otelden hem Beyoğlu'nun değişen yüzünden hem de pandeminin turizme etkisinden konuştuk. Benim için altına imza attığım her işin bir hikayesinin olması çok önemli. Kinesis İnşaat olarak, bulunduğumuz bölgenin tarihi yapısına aykırı düşmeden geleneksel olan ile modern olanı harmanlayan işler yapıyoruz. Mekanların hafızası da projelerimize çok güzel detaylar eklememizi sağlıyor. Alaçatı'daki Ala Otel'e ek olarak İstanbul'un en sevdiğim yerlerinden Asmalımescit'te Jurnal Otel ve Ataşehir'de The City Suites isimli iki butik otelimiz daha bulunuyor. Bölgenin kalbinde olmasına rağmen misafirlerimize sessizliği, konforu, mahremiyeti yaşatacak detaylara her zaman özen gösteriyoruz. Ala Otel ile başlayan otelcilik hikayemizde hem hizmet hem de mimari anlayışımızla sektöre yeni bir soluk getirmeyi hedefledik. Bu hedef doğrultusunda lüks, beş yıldızlı otel düşüncesiyle değil ama şıklık ve konfordan asla ödün vermeyen, kendimize özgü bir ara otel formu oluşturduk. Çünkü Türkiye'de beş yıldızlı otel konforunda fakat daha erişilebilir fiyatlarla otelcilik anlayışının eksik olduğuna inanıyoruz. Bu düşüncemiz aslında misafirlerimizin memnuniyetinde kilit rol oynuyor. Taksim, Türkiye'nin en önemli lokasyonlarının başında geliyor. Dolayısıyla çok fazla otel olması normal. Her keyfe ve kaliteye hitap eden oteller var. Taksim'in ana fikri ve her dönem Taksim'siz yaşanamamasının altında yatan sebebin çok geniş bir yelpazeye sahip insan kitlesi olduğunu düşünüyoruz. Otelimiz çok farklı iki tarihi binanın birleşiminden oluşuyor. Farkımız; konuklarımızı sessiz ve konforlu odalarda dinlendirip, sonrasında kendilerini dışarıya, şehrin en keyifli sokaklarına atmalarını sağlamak. Hemen hemen diğer tüm otellerin konsepti abartılı dekorasyonlar. Sanki insanları dışarı bırakmak istemezmişçesine ve şaşırtarak mutlu etmek üzerine kurulu bir mimari zihne sahipler. Ancak Asmalımescit bu değil. Biz otelimizde insanlara konforu sağlıyoruz. Burada dinleniyor ve soluklanıyorlar ama sonrasında dışarıya çıkıp doya doya tarihi ve eğlenceyi yaşıyorlar. Dolayısıyla Taksim'de bulunan otelimiz, otelden çıkmama üzerine kurgulanmamalıydı ve sanırım başardık. Konuklarımız çok hızlı bir şekilde mahallenin bir parçası olup Galata veya Asmalımescit muhitinin bir sakini gibi hissediyorlar. Yalnızca turistik lokasyonlara değil kültür ve sanatın iç içe harmanlandığı mekan ve kurumlara da çok yakın olmasıyla dikkat çekici. Çevrenizde bu anlamda hangi mekanlar var, bir de sizden dinlemek isteriz. Şehrin en önemli kültür, eğlence ve iş merkezlerinden olan Beyoğlu, tarih boyunca birçok ilkin yaşandığı ilçe olarak da öne çıkıyor. Örneğin; İstanbul'daki ilk tersane, ilk banka, ilk stat buradaydı. İlk tiyatro oyunu Beyoğlu'nda oynandı, ilk tramvay Beyoğlu'ndan yola çıktı. Yürüme mesafesinde ister alışveriş yapabilir ister tarihi yerleri gezebilirsiniz. Tarihi ve sanatsal mekanları sıralamak oldukça kolay. Tarihi yarımada dediğimizde, yani İstanbul'da turistik ve tarihi nereler varsa onların tam göbeğindeyiz. Galata Kulesi, Tünel, Rus, İsviçre Konsoloslukları, geç gotik ve barok apartmanlarla çevrili İstiklal Caddesi... Veya Sultanahmet, Mısır Çarşısı, İstanbul Modern, Deniz Müzesi, Ayasofya, Galata Köprüsü, tarihiyle Karaköy ve eğlenceleri, binlerce çeşit farklı lezzet sunan butik restoranlar... İstanbul'un aynadaki görüntüsü, Boğaz sırtındaki Asmalımescit'tir. Sıralamakla bitiremeyiz. Pandemide Asmalımescit'i içimizde hissettik, yaşanmış sessizlikleri duyduk, onlarla geçirecek vakitleri bulduk. Bu dönemde, sessizlikten dolayı İstiklal'in barındırdığı hüznü hissettik. Nasıl da fark edememişiz... Sanki yıllarca hoyrat bir biçimde kullanılan sokaklar ve binalar dinlendi. Ama en çok, sırtında çok ağır yük taşıyor izlenimi veren İstiklal Caddesi dinlendi, arındı ve tazelendi. Bu dinlenmişlikten gelen müthiş enerji, bütün duygusal yorgunluğumuzu sildi ve her şey çok güzel olacak duygusunu hepimize yaşatmayı yeniden başardı. Jurnal Hotel'de daha çok yurt dışından gelen misafirleri ağırlıyoruz. Ancak pandemi nedeniyle sınırların kapatılması ve seyahat yasağının getirilmesinin ardından biz de 1 Şubat 1 Temmuz 2021 tarihleri arasında otelimizi kapattık. Şu an 32 odamızla Only Room konseptiyle hizmet veriyoruz. Temmuz ayı itibarıyla Hollanda başta olmak üzere Almanya, Yunanistan ve kendi ülkemizden rezervasyonlar almaya başladık. Pandemiyi geriye bırakmaya çalıştığımız bu günlerde, özellikle yurt dışı taleplerinin çok artacağını ve eski günlerdeki gibi yüzde 100 kapasitede çalışacağımızı düşünüyoruz. Yıl sonuna kadar pandemi öncesinde başlattığımız ama çalışmalarına ara verdiğimiz kafe, sağlıklı beslenme, self servis mekanımızı aktif hale getirmeyi planlıyoruz. Bu yıl için planladığımız yeni bir projemiz daha var. Oldukça büyük bir sağlık oteli açmayı düşünüyoruz. Yeni otel için yeri satın alarak bir yatırım yaptık, lokasyonumuz düşündüğümüz konsept için çok uygun. İnşaata başlamak için ekonomik şartların ve pandemi şartlarının düzelmesini bekliyoruz. Dördüncü otelimiz için Hollandalı bir grupla görüşüyoruz, her iki ülkede de projelerimizin olmasını sabırsızlıkla bekliyoruz. İstiklal Caddesi hep Türkiye olmuştur. Ülkenin yüzünü yansıtır. Her hali güzeldir; devinim halindedir, gelecekte farklı yüzlere de evrilecek olması insanları diri tutar, tutkuyla bağlar ve onları buraya bağımlı yapar. Zira bana göre güzel olan yönü de budur. 1923'ten beri hep eskiye bir sitem de vardır aslında. Hep konuşulur mazi. Ama yine de kopmak mümkün değildir. Hep gelinecek ve sevilmeye devam edilecektir.


Bu bir kayboluş, yolculuk ve arkadaşlık hikayesi... Bu, düşüp kanadını kıran ve bu yüzden sürüsünden ayrılmak zorunda kalan Minik Kuş ile ona bütün mevsimler boyunca yardım eden sevimli Geyik'in hikayesi... Bu, hepimize ilham verecek etkileyici bir masal. İngiliz yazar Patricia Heagarty'nin yazdığı Eyvah Kayboldum Ormandaki Macera, Sebastian Van Donninck'in pastoral çizimleriyle ilkokul çağındaki minik okurların kitaplığında bir an önce yerini almalı. Minik Kuş'un sürüsüyle birlikte uçup gitme zamanı gelmiştir, ancak bir yaz günü uçarken kanadından ağır hasar görür. Neyse ki şanslıdır, ormanda Geyik ile tanışır ve Geyik, Minik Kuş'u taşımayı nazikçe teklif eder: Atla bakalım, Minik Kuş. Benim yanımda güvende olursun. Ormandaki hayvanlardan nasihat istemek için yola çıkarlar. Açık alana geldiklerinde Minik Kuş, başına gelenleri, ormana nasıl düştüğünü anlatır. Herkes bir kafadan konuşur. Ayı onlara sürünün sıcak bir yer bulmak için güneşe doğru gideceğini söyler. Ne de olsa Büyük Yaşlı Ayı en iyisini bilir! Böylece Geyik ve Minik Kuş, yaz, sonbahar, kış mevsimi boyunca birbirlerine şarkılar söyleyerek yolculuk ederler ve nihayet bir gün sürüsünü bulan Minik Kuş, Geyik'e veda eder. Bu yolculuğun sonunda Geyik de kendine özel bir arkadaş bulur. Okumayı henüz sökmüş çocuklar için okunması kolay ve tatlı bir arkadaşlık hikayesi olan Eyvah Kayboldum!, Sebastian Van Doninck'in fırçasıyla ormanın derinliklerine dalıyor, küçük okuru doğayla, çeşitli hayvanlarla tanıştırıyor ve mevsimlerin doğayı nasıl değiştirdiğini gözler önüne seriyor. Yazar Patricia Hegarty'nin doğanın çeşitli tonlarındaki kitabına eşlik eden eğlenceli resimlerde Van Gogh'un sarı sıcak renklerini anımsatan manzaralarsa insanın nefesini açıyor, sıkışıp kaldığımız şehir hayatından bizi bir an olsun uzaklaştırıp tazeliyor.


Dünyanın en ünlü eğlence merkezlerinden LEGOLAND Discovery Centre, İstanbul'daki altıncı yaş gününü kutlamaya hazırlanıyor. 31 Temmuz Cumartesi günü gerçekleşecek kutlamada, İstanbul'un ve dünyanın en önemli yapılarının minyatürlerinin yer aldığı MINILAND'de Çin Seddi minyatürü ilk kez ziyarete açılacak. 3-10 yaş arası çocuklu aileler için eğlenceli ve öğretici aktiviteler sunan LEGOLAND Discovery Centre İstanbul, altıncı yaş gününü kutluyor. 31 Temmuz Cumartesi günü gerçekleşecek kutlama kapsamında, hem yerel hem dünyadan önemli yapıların sergilendiği MINILAND'de Çin Seddi minyatürü ilk kez ziyaretçilerle buluşacak. Tasarımı ve yapımı LEGOLAND Discovery Centre Model Yapım Uzmanı Deniz Can Doğan'a ait olan, 3 metre uzunluğundaki Çin Seddi minyatürü için yaklaşık 100 bin LEGO parçası kullanıldı. Yapımı 220 saat süren minyatür, Çin'deki LEGOLAND Discovery Centre'dan sonra dünyadaki ilk Çin Seddi modeli olma özelliğini taşıyor. Model Yapım Uzmanı Deniz Can Doğan'la eğlenceli atölyeler ve LEGO pasta seramonisinin de düzenleneceği altıncı yaş günü kutlamaları çerçevesinde ayrıca, LEGO tutkunlarına özel mağazada tüm ürünlerde yüzde 15 indirim olacak. Çin Seddi minyatürüyle birlikte MINILAND'de 15'i yerli 10'u dünyaca ünlü yapıların modelleri olmak üzere toplamda 25 yapı yer alıyor. LEGOLAND Discovery Centre İstanbul, orijinalinin 90'a bir ölçeğiyle toplam 250 saat çalışmayla hazırlanan İstanbul'un abide yapısı Dolmabahçe Sarayı ve Saat Kulesi'nin yanında Topkapı Sarayı, Aya Sofya ve Boğaziçi Köprüsü, Tac Mahal, Eyfel Kulesi, Big Ben, Kolezyum, Özgürlük Heykeli, Mısır Piramitleri gibi yapıların LEGO parçalarından inşa edilmiş versiyonlarını görme ve bu yapılara entegre edilmiş oyunlar ve bilgi yarışmalarıyla hem eğlenme hem de bu önemli yapılarla ilgili bilgileri öğrenme fırsatı sunuyor.


Miray Daner ile Cheetos bir arada! Son dönemin parlayan oyunculardan Miray Daner ve Cheetos renkli bir proje için bir araya geldi. Oyunculuğu ve sesiyle son dönemde dikkat çeken Miray Daner hem şarkı söyledi hem de klip çekiminde yer aldı. Dijital platformlarda 24 Aralık tarihinde yayınlanan video büyük ilgi çekti. Ailelerin vazgeçilmez lezzeti Cheetos, oldukça beğenilen projelerine bir yenisini daha ekledi. Hem oyunculuğu hem de sesiyle son dönemde adından sıkça bahsettiren Miray Daner ile bir araya gelen marka, bu yepyeni projeyle uzun süre akıllarda kalacak. Mısırın Cheetos Şekli adlı şarkı geçtiğimiz hafta yayınlandı. Tüm aile bireylerinin keyifli anlarına eşlik eden Cheetos, yüzde yüz mısır irmiğinden, bitkisel yağ kullanılarak kızartılmadan ve fırınlanarak hazırlanıyor. Konuyla ilgili açıklama yapan Miray Daner Cheetos çocukluğumdan beri en sevdiğim atıştırmalık markalarından biri. Bu eğlenceli projenin içerisinde yer almak beni gerçekten çok heyecanlandırıyor dedi.


Resmi ideoloji, görüş, tarih, adına ne derseniz deyin, dünyanın hatta evrenin erkeklere ait olduğunu, her şeyin ondan var olduğunu kafamıza kaktığı için cesur kadınlarla ancak Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar, Cadılar gibi gayrı resmi kitaplar sayesinde tanışabiliyoruz. Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar ve Kadınlar, mitolojinin ataerkil tarihine kafa tutan, cesur, bilge, zeki, savaşçı kadınlarının özellikle az tanınanlarına ya da hiç tanınmayanlarına yer vererek mitolojinin aralanması, hatta sonuna kadar açılması gereken bir kapısına omuz veriyor. Çok uzun bir zamandan beri mitolojilerde erkeklere odaklanılmaktaydı: tanrılar, kahramanlar ve geleneksel olarak erkek savaşçılar üzerinde durulurken onlarla birlikte yer alan kadınlardan çok az söz edilmekteydi. Öte yandan, aslında mitolojiler, her zaman tanrıçalara ve kadın kahramanlara, hatta 'canavar' olarak nitelenen yaratıklara saygılı oldular ama bu günümüzdeki ataerkil anlayışa yansımıyor. Bu kitapta Jenny ve Genn tüm dünya mitolojilerindeki kadınları ele alırken en ünlü tanrıça ve kadın kahramanların bile daha az bilinen nitelikleri üzerinde durarak popüler mitoloji antolojilerinde çok az dile getirilen öyküleri aktarıyor. Tıpkı eğlenceli ve kolay ulaşılabilen Ancient History Fangirl podcast'ında yaptıkları gibi, Jenny ve Genn geleneksel Batı görüşünün ötesine geçip bu kadınların sesini duyurmak için özel bir çaba gösteriyorlar. Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar, Canavarlar Amaterasu'dan İştar'a ve Kali'den Mami Wata'ya kadar sizi tüm sevdiğiniz tanrıçalarla tanıştıracak, diyor Let's Talk About Myths, Baby! podcast'in sunucusu Liv Albert, Say Yayınları'ndan Ekin Duru çevirisiyle çıkan Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar, Canavarlar adlı kitapta. Söylediklerinin hiçbirinde haksız değil. Bunun sebebinin tarihsel ve toplumsal bir arka planı var elbette: Mitoloji de tarihe tabii olduğu için ve resmi tarih de erkekler tarafından yazıldığı için kadınların bu sahnede boy göstermesi pek kitapta yazılan tarihle ters düşecekti. Bu yüzden mitolojide Athena, Lilith, İsis, Medusa gibi tanrıçalar dışında pek bir bilgimiz yok. Çünkü resmi ideoloji, halklara, kültürlere, tarihe ve insanlara mal olmuş kadınlar hakkında bunu istemiyor. Ama Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar, Canavarlar, bu betonarme görüşü yıkmaya niyetli, o çabayla yazılmış ve hedefi de tam on ikiden vuran bir kitap. Kitabın Kahramanlar bölümünde ise gerçek savaşçılar, kendilerine ithaf edilmiş birer öyküsü olan, anaç kadınlar yer alıyor. Ataerkilliği yıkan efsanevi Somali Kraliçesi Arawelo, Eski Yunan Savaşçısı, aynı zamanda bir atlet ve Argonot olan Atalanta, Kartaca'nın kurucusu Dido mitolojinin kahraman kadınlarından sadece birkaçı. Son bölüm olan Cadılara ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Zira malum cadı nitelemesi tarihin hiçbir döneminde ve hatta günümüzde iyi niyetle kullanılmadı. Ancak yine tarihçilerin yazmadığı tarihte yazana göre; La Llorona ve Alcha Kandicha gibi halklarını sömürgecilerden kurtaran, Medusa ve Geyik Kadın gibi de zalimleri alaşağı ederek onların güçlerini mazlumlara veren kahraman cadılar mevcut örneğin. Bizim bunların hiçbirinden haberimiz yok çünkü yinelemek pahasına bir kez daha yazalım: Resmi ideoloji, görüş, tarih, adına ne derseniz deyin, dünyanın hatta evrenin erkeklere ait olduğunu, her şeyin ondan var olduğunu kafamıza kaktığı için bu cesur kadınlarla ancak Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar, Cadılar gibi gayrı resmi kitaplar sayesinde tanışabiliyoruz. Şair, yazar, hikaye anlatıcısı, metin yazarı ve Ancient History Fangirl podcast'inin ortak yaratıcısı Jenny Williamson'la aynı podcast'in diğer yaratıcısı ve araştırmacı yazar Genn McMenemy'nin birlikte hazırladığı Dünya Mitolojisinde Kadınlar: Tanrıçalar, Kahramanlar ve Canavarlar, bizi mitolojinin ve dolayısıyla da günümüzde birçok konunun esin kaynağı olan cesur, savaşçı, bilge, zeki ve daha birçok meziyete sahip kadınlarının dünyasına sokuyor.


Çocuk edebiyatının çok sevdiğim yazarlarından Miyase Sertbarut'un yine çocuklar için yazdığı son kitabı Bir Gün Herkes, oya gibi işlenmiş duygularla örülü, bir tür gelişimsel bozukluk olan otizmin yarattığı çevre baskısını merak uyandırıcı bir macerayla işleyen yepyeni bir roman. Sadece çocukların değil, ebeveynlerin de ilgisini çekecek olan Bir Gün Herkes, umudun, en umutsuz zamanlarda bile görünmez olmadığını kanıtlayan derin bir hikayeye sahip. Yazar Sertbarut'un bana söylediklerine kulak verin. Yalnızca çocuk edebiyatı değil, her edebiyatçının başkasının gözüyle de dünyayı görebilmesi gerekir. Yazar kendi kimliğinden sıyrılmayı bilmelidir; kadının, erkeğin, yaşlının, çocuğun, hayvanın, ağacın, iyinin, kötünün gözüyle de olup biteni anlamalı ve anlatmalıdır. Yazdıkları o zaman sahici olur, samimi olur, okuru ikna eder. Yani iyi bir tiyatro oyuncusu gibi kılıktan kılığa girmeli, rolünün hakkını vermelidir. Buna inanarak başlıyorum yazmaya, yeterince samimi olmadığımı, canlandıramadığımı düşündüğümde yazmaya devam etmiyorum ve perdeyi seyircinin yuhlamasını beklemeden kendim kapatıyorum. Bunu nasıl geliştirdim? Elbette okuyarak empati becerisini güçlendirmek mümkün, dinlemek de çoğu zaman aynı etkiye sahip. Empati yeteneğini güçlendirirseniz koşarken düşen bir çocuğun dizindeki sızıyı kendi dizinizde hissedersiniz. Çocuklar için yazıyorsanız umudunuz olur, benimki toz pembe bir iyimserlik değil; ben kötüyü, acıyı, yalnızlığı, karanlığı, distopik unsurları da anlatsam insana şans veririm. Çünkü insan denilen canlının içi sürprizlerle dolu. Kendi karakterine uymayan çıkışlar da yapabilir, çok cesur olsa bile aynı zamanda korkabilir. Davranışlarımıza yön veren beynin çözülemeyen, anlaşılamayan pek çok noktası var, bu yüzden iyiliğe şans vermek istiyorum. Hem bir şeyi kırk kez söylerseniz olurmuş ya, işte o kırkları çoğaltmak gerek. Sanırım kendimi ve okurlarımı da iyiliğin gücüne ikna etmek istiyorum. Neye inanırsan o olur, derler hani, bu düşünce biraz teyzeizm gibi görünse de karamsarlığın çukurunda boğulmaktan iyidir. Asmin, gözlemci, yardımsever, duyarlı bir kız. Ender ise çok komik, hazır cevap ve duyarlı olsa da bunu çok belli etmeyen bir tip. Bir gün sınıflarına Fahir isimli ufak tefek yeni bir çocuğun gelmesiyle dünyaları değişiyor. Rehberlik öğretmenleri, onlardan bu sessiz çocuğa arkadaşlık etmelerini istiyor. Buna çok fazla yanaşmıyorlar ancak sonra bu arkadaşlığın içinde buluyorlar kendilerini. Evet, Ender daha gerçek bir çocuk, ona yakınlık duymamız bu yüzden. Herhangi bir misyon yüklenmek istemiyor, çünkü sorumluluk insanı yorar ve çocuk da doğal olarak o sorumluluktan kaçmaya çalışıyor. Benim bu kitabı yazmaya başlamam görünmezliğin çekiciliği ile oldu diyebilirim. Salgından önce kafamda bir karakter ufak ufak canlanmaya başlamıştı. Bir çocuk var, görünmezliği keşfetmeye çalışıyor. Başaracak mı başaramayacak mı bilmiyordum, ama çok uğraşacağını seziyordum. Okullara gittiğimde salondaki çocuklara bazen sorardım, İçinizde görünmez olmak isteyen var mı? diye. Salonun yarıdan fazlası el kaldırırdı, hatta bazı öğretmenler de el kaldırırdı. Sonra yine sorardım, Neden istiyorsunuz? Her şeyi yapabilirim o zaman, diye cevap alırdım. Yani istediğimiz her şeyi yapmamıza engel olan o toplumsal baskıyı çocuklar da hissediyordu. Aynı sözcükleri kullanarak tarif etmeseler de bu stresin farkındalar. İşte bu durum Fahir'i anlatma motivasyonumu güçlendirdi. Tabii ki çocuğa görünmezlik arzusu için bir gerekçe bulmalıydım. O zaman da kardeş olgusu belirdi. Kardeşinin, ailesinin ve kendisinin üzerindeki toplumsal baskıyı kaldırmanın çözüm yolu olarak görünmezliği keşfetmek istedi. Tüm kitaplarımda olduğu gibi Bir Gün Herkeste de meseleyi didaktik hale getirmeden anlatmayı seviyorum. Önceliğim kitabın rahat okunması, karakterlerinin inandırıcı olması, doğal diyaloglar... Bu teknik olmazsa çocuk o kitabı severek okumaz. İnternette yaptığım araştırmalarda birinci ağızdan annelerin, babaların yakınmaları da bana bu kitabı yazabilmem için gerçekçi bir yol gösterici oldu. Kitapta otizmli bir çocuğu odak noktası yapmadan olayları anlatmak istedim. Onlar var, çok sık karşılaşmıyor olmamız otizmli bireylerin çok fazla dışarıda olmamasından kaynaklanıyor. Hayatı, parkları, sınıfları, sokakları eşit paylaşamıyoruz, çünkü farklı görünüyorlar ve insanın içindeki ilkellik Farklı olanı reddet! diyor. Otizmli birey, bu reddedişin farkında olmasa bile ailenin diğer bireyleri için hiç kolay değil. Bu yüzden çocuklarının başka yönlerini ortaya çıkararak onu farklı açılardan yücelterek toplumda yer edinmesini istiyor ve çok emek harcıyorlar. Bazen de kendilerini kandırıyorlar. Bugün neredeyiz? Geçmişe göre daha iyi bir yerdeyiz. Özel eğitim merkezleri var, dernekler var, çalışabilir durumda olan otizmli bireylerin hayata katılabileceği mekanlar var, aileler arasında dayanışma var. Peki ya edebiyatta, günümüz hikayelerinde bu konuya yeterince yer verildiğini düşünüyor musunuz? Bu kitap, güçlü hikayesiyle bir farkındalığa da dikkat çekiyor. Edebiyatta da sinema dünyasında da otizm kendine yer buluyor. Bu kaçınılmaz bir şey, çünkü otizmli bireyler var ve sanat var olan her şeye bakmak zorunda, baktığınız şeyleri de bazen kaleminizle bazen kameranızla gösterip diğerleri de baksın istersiniz. Bir Gün Herkes, çocuk okurlara yeni bir pencere açacak ve kalplerindeki kabul et odalarının sayısını arttıracak diye umuyorum. Otizmle ilgili okuduğum kitaplar arasında en beğendiğim Mark Haddon'ın Süper İyi Günler kitabı oldu. Başkaları da okusun isterim. Yetişkinlerin kitap seçimi konusunda bazı ezberleri vardır, dünya ne kadar değişse de, bakış açısı farklılaşsa da çocuklarının kendileriyle aynı şeylerden hoşlanacaklarını sanıyorlar. Oysa aynı değiliz, farklı şeyler yaşadık; beğenimiz, sözcüklerimiz, oyunlarımız aynı değil. Aileler kitap okuma konusunda bazen çok ısrarcı bazen vurdumduyaz olabiliyor. Her iki tutum da kitaba yönlendirmiyor; okuru soğutuyor, kaçırıyor. Elbette niteliksiz kitapların da okuma sevgisi aşılayamayacağı gerçeği var ve yayınevleri bu konuda daha titiz olmalı. Bir filmin hissettirebildiği heyecan, kitap kurgularıyla da mümkün. Çocuklara iyi kitaplar sunarsak Türkiye'deki okur sayısını büyük oranda arttırabiliriz. Pek çok kitap notum oluyor; şunu yaz, şöyle yaz gibi sürüyle not. Ama seçtiğim konu üzerinde çalışmak, araştırma yapmak apayrı bir serüven. Yaklaşık iki yıl önce Yuan Huan'ın Kulübesi'ni yazdıktan sonra yapay zekaya ilgim arttı. Dijitalleşme ve makinelerin insan hayatına dahil olması, makinelerin öğreniyor olması beni çok heyecanlandırıyor ve bu heyecandan yola çıkarak yeni bir romana başladım. Atanamayan bir edebiyat öğretmeni var, öğrencilere yakın olmanın bir yolu olarak ve tabii para kazanmak için de liseye yakın bir kafe açar. Okuldaki gençlerle de arkadaşlık etmeye başlar. Öte yandan bir de kitap yazma girişiminde bulunur ama yayınevlerinden olumlu cevap alamaz. Eski bir okul arkadaşı aracılığıyla bilgisayarına henüz deneme aşamasında olan bir asistan program yükler. Bu dijital asistan onun roman yazmasına yardımcı olacaktır, ama daha fazlası olur, çok daha fazlası! Umarım alnımın akıyla bu çalışmayı tamamlayabilirim. Çantamda, ceplerimde, mutfak masasında not defterleri ya da kağıtlar olur. Bunları bazen market için alışveriş listesi olarak kullanırım. Çoğu zaman ise ve özellikle evde değilsem aklıma gelen bir cümleyi, bir paragrafı yazmak için kullanırım. Bu cümle, bir karakterin söylemesini istediğim bir söz olabilir veya yazmakta olduğum kitabın planıyla ilgili bir yönlendirme olabilir. Sonradan, bunu neden not almışım diye düşündüğüm de olur. Bu kaygıyı hep taşırım içimde, kitabın okuru olsaydım nerede sıkılırım, nerede kahkaha atarım, neyi merak ederim? Aslında kendimi de okuru da heyecanlandırmak isterim. Yaşımı, kitabın yazarı olduğumu unutmayı tercih ederim. On iki yaşındayım diye düşünürüm veya kitap daha küçükler içinse dokuz da olabilirim. Empatiyle hareket ederim. Ben de teşekkür ederim, sorularınızla kendimi anlatma fırsatı buldum.


Kadıköy Belediyesi'nin tek kullanımlık kahve bardaklarının kullanımını azaltmak amacıyla başlattığı Az Atık Çok Kahve kampanyası Rasimpaşa'dan Caferağa'ya yayılıyor. Yeldeğirmeni'nde başlayan proje çok yakında Caferağa'daki kafelerde de geçerli olacak. Restoran arama ve keşif rehberi Zomato işbirliği ile düzenlenen kampanyada Karakolhane Caddesinde bulunan kafelere kendi termosu ve kupası ile giderek kahve alanlara yüzde 20 indirim uygulanıyor. Kahve atıkları da Kadıköy Belediyesi Çevre Müdürlüğü personeli tarafından düzenli olarak kompost yapılmak üzere toplanıyor. Kadıköy'de bulunan tüm kafeler cevre. mudurlugu@kadikoy. bel. tr mail adresine mail atarak kampanyaya katılabilir. Kadıköy Feneryolu'nda uzun ömürlü, ambalajsız ve ekolojik ürünlerin yer aldığı Atıksız Dükkandan 100TL'lik alışverişe termos hediye. Sınırlı süre, stoklarla sınırlı devam edecek kampanyaya Pvc pencere sistemleri üreten Winsa firması termos hediyesi ile destek veriyor. Rasimpaşa Mahallesi Karakolhane caddesinde başlatılan Az Atık Çok Kahve projesine destek olmak amacıyla başlatılan kampanyada Atıksız Dükkan'dan alışveriş teşvik edilerek tüketim alışkanlıklarının çevreye duyarlı yönde değişimi hedefleniyor. Kadıköy Feneryolu'nda bulunan Atıksız Yaşam Pazarı'nın içinde tek kullanımlık ürünler yerine uzun ömürlü, ambalajsız ve ekolojik ürünlerin yer aldığı 'Dükkan'dan yerel tohumlardan üretilmiş, mevsiminde temin edilebilecek sağlıklı gıdaların yanı sıra; günlük yaşam, temizlik, kişisel bakım ve mutfak eşyaları gibi uzun ömürlü ve ekolojik ürünler yer alıyor. Ambalajsız veya geri dönüştürülebilir ambalajlarla satılan ürünler, tercihe göre cam kavanoz, bez torba veya evden getirilecek kaplarla tüketiciye sunuluyor. Kadıköy Belediyesi'nin Atıksız Yaşam Hareketi kapsamında Rasimpaşa Mahallesi Karakolhane caddesinde başlattığı bir diğer proje olan Az Atık Çok Kahve projesi de bu bütüncül politikanın bir ayağını oluşturuyor. Karakolhane caddesinde başlayan, talep üzerine Moda'da projeye katılmak isteyen kafelerde de uygulanacak olan projede, tek kullanımlık bardaklar yerine termosu ile gelen müşterilerine yüzde 20 indirim yapılıyor.