Bilim, teknoloji ve inovasyon konularını, dünyadaki gelişmeleri güncel izleyerek, geniş bir yazar ve akademisyen kadrosunun da katkılarıyla haftalık olarak okurla buluşturan Herkese Bilim Teknoloji dergisi, bağımsız bir yayın organı olarak 9 Nisan'da beşinci yılını kutluyor. Herkese Bilim Teknoloji'nin yayın danışmanlığını Orhan Bursalı, yayın yönetmenliğini Özlem Yüzak üstleniyor. Dergide sadece Türkiye'den değil dünyanın çeşitli ülkelerinden de bilim insanlarının ve araştırmacıları yazıyor, görüşlerini paylaşıyor. Uzay çalışmalarından, tıp ve sağlıktaki son gelişmelere, felsefeden, bilim tarihine, antropolojiden, arkeolojiye çok geniş bir yelpazede yazı haber ve söyleşilere yer veren dergi yalın, basit ve anlaşılır bir anlatımla toplumun bilim ve teknolojiye olan ilgisini her geçen gün daha da artırmaya çalışıyor. Ayrıca, başarı öyküleri aracılığıyla toplumsal rol modellerinin oluşumuna verdiği destek, akademi dünyasındaki bilimsel tartışmaları yansıtma tarzı ve genç profesyoneller için iş dünyasındaki gelişmeleri anlatmasıyla her kesimden insana ilham vermeyi de amaçlıyor. www. herkesebilimteknoloji. com adresinden de günlük bilim ve teknoloji haberlerini yayınlayarak okurlarına daha fazla özgün bilgiyi ulaştırmaya çalışıyor. Cumhuriyet Gazetesi'nin haftalık eki olarak 30 yıl boyunca yayınlanan Cumhuriyet Bilim Teknoloji dergisini kapatma karanının ardından okur ve akademik dünyanın 'yola devam' baskısı ve desteği ile 2016 yılında kurulan Herkese Bilim Teknoloji dergisi, kendini Türkiye'nin bilim, kültür ve eleştirel düşünce platformu olarak tanımlıyor. Doğan Kuban, Orhan Bursalı, Tanol Türkoğlu, Ali Akurgal, Müfit Akyos, Reyhan Oksay, Özlem Yüzak, Batuhan Sarıcan, Murat Altaş, Tüles Hasdemir, Meral Doğan Erdinç, Erdal Musoğlu, Nilgün Özbaşaran Dede, Rita Urgan, Tayfun Akgül, Bayram Ali Eşiyok, Can Gürses, Cem Say, Tevfik Uyar, Mustafa Çetiner, Önder Ergönül, Ahmet Yavuz, Haluk Ertan, Celal Şengör dergiye katkıda bulunan isimler.


Gelene bakın gelene! Ve bir kez daha! Müziğin dev ismi Nick Cave & The Bad Seeds, İKSV'nin 50. kuruluş yıldönümü kutlamaları kapsamında 21 Ağustos'ta Parkorman'a geliyor. İstanbul Kültür Sanat Vakfı 'nin 50. yıl kutlamaları kapsamında, uzun yıllar akıllarda kalan performansları ve Red Right Hand, Into My Arms, Jubilee Street gibi şarkıları ile tanınan Nick Cave & The Bad Seeds, 21 Ağustos'ta Parkorman'da hayranlarıyla buluşacak. 2018'de İstanbul Caz Festivali kapsamında verdiği unutulmaz konserden sonra İstanbul'a tekrar gelecek olan Avustralyalı şarkıcı, söz yazarı, besteci, senaryo yazarı, şair ve aktör Nick Cave, müzik kariyeri boyunca çok sayıda sanatçıya ilham kaynağı oldu. İstanbul'da uzun zaman hafızalardan çıkmayacak bir performansa imza atmaya hazırlanan Nick Cave & The Bad Seeds, 1984'teki ilk albümleri From Her To Eternity'den başlayarak toplam 17 stüdyo albümü kaydetti. Son albümleri Ghosteen, The Bad Seeds'in en iyi çalışmalarından biri olarak kabul ediliyor. Grubun albümleri dünyanın dört bir yanında beş milyondan fazla sattı, müzik dünyasındaki etkileri de derin ve geniş çaplı oldu. 1. avantajlı dönem biletleri, 7 Şubat Pazartesi Lale Kart üyeleri için indirimli ön satış döneminin ardından, 14 Şubat Pazartesi günü 10.30'dapasso. com. tr ile İKSV ana gişeden (pazar günleri hariç her gün 10.00-18.00 saatleri arasında) satın alınabilecek. Gösterinin biletleri, kısıtlı bir dönem için ayakta tam 400 TL, sahne önü 550 TL, özel platform 850 TL olacak. Özel platform + sahne önü özel paket ise 1000 TL. Ayakta öğrenci bileti fiyatları ise Eczacıbaşı Genç Bilet sayesinde sadece 10 TL olacak.


Yıldızı hiç sönmeyen kariyerinin pek çok aşamasında yolu İKSV ile kesişen Nick Cave & The Bad Seeds, akıllara ve ruhlara kazınan şarkılarını bu kez, İKSV'nin 50'nci yılına özel olarak, Parkorman'da söyleyecek. Konsere az bir süre kala biletleri tükenen kategoriler için sınırlı sayıda bilet satışa açıldı. Nick Cave & The Bad Seeds, 2 Haziran'da başladığı, Primavera Sound, Rock Werchter gibi festivalleri ve Berlin, Oslo, Porto gibi şehirleri gezdiği Avrupa turnesi kapsamında, bu sefer 21 Ağustos'ta İstanbul'a geliyor. İstanbul Kültür Sanat Vakfı'nın 50'nci yılını kutlamaları kapsamında düzenlenen konser, Go Ons, We Are The Walkers ve Audi Türkiye'nin katkılarıyla Parkorman'da gerçekleşecek. Nick Cave & The Bad Seeds konseri öncesinde, Barcelona'da Primavera Sound'un yıldızları arasında gösterilen alternatif rock grubu Black Country, New Road sahnede olacak. 21 Ağustos pazar akşamını Nick Cave & The Bad Seeds ve sevenleriyle birlikte, yeşillikler içinde geçirmek, öncesinde güçlü tınılarıyla Black Country, New Road'a en önden kulak vermek için kontenjanlarla sınırlı kategorilerde yerinizi ayırın. Biletler passo. com. tr ile İKSV ana gişeden (pazar günleri hariç her gün 10.00-18.00 saatleri arasında) satın alınabilir. Gösterinin ikinci genel dönem bilet fiyatları 650 TL, 850 TL, 1.200 TL ve 1.500 TL. Siyah ve Beyaz Lale Kart üyeleri biletlerini passo. com. tr %25 indirimle, Kırmızı Lale Kart üyeleri ise %15 indirimle alabiliyor. Eczacıbaşı Topluluğu'nun desteğiyle İKSV'nin bu yıl düzenlediği tüm etkinliklerde satışa çıkan 10 TL'lik Eczacıbaşı Genç Bilet'e ise ilgi büyük oldu. 10 TL'lik biletler satışa çıktıktan birkaç saat sonra tükendi.


Bu yıl 8-19 Nisan tarihlerinde gerçekleşecek 41. İstanbul Film Festivali'nin ulusal yarışmasında jüri karşısına çıkacak filmin Erge Yeksan imzalı posteri de bugün yayınlandı. İlk kez geçen yıl Ekim ayında 58. Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde seyirciyle buluşan ve başrolündeki Nihal Yalçın'a En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü getiren film, uluslararası prömiyerini de Kasım ayında Tallinn Black Nights Film Festivali'nde yapmıştı. Kara komedi türündeki Zuhal, başarılı bir avukat olan ve İstanbul'un merkezinde yalnız yaşayan Zuhal adlı bir kadının evinin derinlerinden gelen bir kedi sesinin peşinde çıktığı çaresiz arayışı ve o güne dek yüzlerini bile görmediği komşularıyla yaşadığı absürt karşılaşmaları konu alıyor. Senaryosunu Nazlı Elif Durlu ve Ziya Demirel'in birlikte yazdığı, yapımcılığını Anna Maria Aslanoğlu'nun üstlendiği filmde Nihal Yalçın ile birlikte Sadi Celil Cengiz, Nur Sürer, Serpil Gül, Sencar Sağdıç, Aysan Sümercan, Burcu Halaçoğlu, Şebnem Sönmez, Çağdaş Ekin Şişman oynuyor. Ödüllü kısalarıyla tanıdığımız yazar ve yönetmen Nazlı Elif Durlu'nun ilk uzun filmi Zuhal, İstanbul'da ilk kez 41. İstanbul Film Festivali kapsamında seyirciyle buluşuyor. 8-19 Nisan 2022 tarihlerinde gerçekleşecek festivalin Ulusal Uzun Film Yarışması'nda jüri karşısına çıkacak Zuhalin tasarımcı Erge Yeksan tarafından hazırlanan posteri de bugün yayınlandı. Senaryosunu Nazlı Elif Durlu ve Ziya Demirel'in birlikte yazdığı, yapımcılığını Anna Maria Aslanoğlu'nun üstlendiği Zuhal, başarılı bir avukat olan ve İstanbul'un merkezinde yalnız yaşayan Zuhal adlı bir kadının, evinin derinlerinden gelen bir kedi sesinin peşinde çıktığı çaresiz arayışı ve o güne dek hiç iletişim kurmadığı komşularıyla yaşadığı absürt olayları konu alıyor. Zuhal rolünde Nihal Yalçın'ı izlediğimiz filmde Sadi Celil Cengiz, Çağdaş Ekin Şişman, Sena Başdoğan, Sencar Sağdıç, Aysan Sümercan, Serpil Gül, Burcu Halaçoğlu, Sarp Aydınoğlu, Fatih Al, Şebnem Sönmez ve Nur Sürer rol alıyor.


En son Çocukluk dizisiyle ekranlarda seyirciyle buluşan İstanbul Drama Topluluğu oyuncusu Nihan Aypolat ile pandemi günlerinde sinema ve tiyatroyu konuştuk. Sahneyi çok özlediğini söyleyen Aypolat'ın en büyük oyunculuk hayalini de öğrendik: Ölmeden öce Medea'yı oynamak. Bugün Ajandakolik'te konuğumuz olan Aypolat ile yalnızca oyunculuktan değil, doğadan ilham aldıklarından, özgürlükten ve kadın mücadelesinden de bahsettik. Ah Disko Topu'm, evet orada tanışmıştık seninle, büyük heyecanıma ortak olanlardandın. Canım kadın Ayça Güçlüten''in kitabının okuma performansı meslek hayatımın en heyecan verici deneyimlerindendi. Yeri hep ayrı kalacak. Oyunculuğa tiyatro ile başladım. Kendimi öncelikle tiyatro oyuncusu olarak tanımlıyorum. Köküm tiyatro. Orta son sınıftayken Suç ve Ceza oyununu izlemiştim Harbiye Muhsin Ertuğrul Sahnesi'nde. Oyunun bir anında Raskolnikov'un yüzünü yıkadığı sular sahnenin dışına taştı. O an büyülendiğimi hatırlıyorum. Bu bir işaretti bana göre. Gözlerimin önünde kanlı canlı bir sanat vardı fakat dokunulmaz ve ulaşılmazdı. Buna rağmen o bana kendi dünyasında sularını sıçratabiliyordu. O oyundan sonra tiyatro aklımdan hiç çıkmadı. Üniversiteyi ailemin tercihi üzerine İktisat Fakültesi'nde okudum. Sonrasında 2007'de iki yıllık bir oyunculuk okulu olan Gösteri Sanatları Merkezi'ni bitirdim. Aktif oyunculuk hayatıma ise koşulları uygun hale getirdikten sonra 2012 yılında başladım. Tercihen konservatuvar okumadım. Nedenlerini, okul dediğimiz kurumla ilgili görüşlerimi belki başka bir sohbetimizde ayrıntılı konuşuruz. 2012'den beri tiyatroyu hiç bırakmadım. Ta ki pandemiye kadar, fakat az kaldı, kavuşacağız. Sekiz yıl hiç ara vermeden tiyatro yaptım. Her sezon en az iki oyunum oldu yetişkin tiyatrosunda. Dört farklı oyunumun olduğu bir sezonu hasretle hatırlıyorum mesela, 2016/2017 sezonuydu sanırım. Eş zamanlı olarak bir yıl öncesine kadar her zaman çocuk tiyatrosu da yaptım. Sezonda 5 ya da 6 farklı oyunum olurdu. Ne şanslıyım ki klasikte ve çağdaşta çokça karakterle buluşabildim. Daha da fazlasını temenni ediyorum. Çünkü bu beni hayatta tutuyor. Benim için tiyatro hayatta bugüne kadar yapabildiğim en iyi şey. Dünyaya geliş amacım konusunda içimi rahatlatan yer. Bir gün herhangi bir şeyi tiyatrodan daha iyi yapar ve yaptığımda daha tamamlanmış hissedersem onu yaparım ama bugüne kadar öyle bir keşfim olmadı. Belki buna en yakın his doğada olmak olabilir. Dabbe benim tiyatro dışında ilk uzun soluklu işim. Ondan önce Hasan Karacağ ile tanışmamızı da sağlayan Kurşun Bilal dizisiyle başladım kameraya. İyi bir deneyimdi Dabbe. Korku filmi oyunculuğuna dair bir fikir oluşturmamı da sağlamıştı. Henüz mesleğin başındayken iyi bir okul olmuştu bana. Ama henüz Özcan Alper, Emin Alper, Yeşim Ustaoğlu, Reha Erdem, Serdar Akar, Kaan Müjdeci ve Kıvanç Sezer ile çalışamamışken tiyatro sinema kıyaslamasını yapamam. Fakat şunu söyleyebilirim ki dinamikleri, dokunulmazlığı, hikayenin ve anlatıldığı dünyanın akışının asla bozulamaması özellikleri sebebiyle tiyatro her zaman önde gelecektir. Tiyatro büyülüdür. Çok teşekkür ederim güzel sözlerin için. Oynadığım karakterin adı Lale'ydi. Oldukça zorlayıcı oldu evet. Dediğin gibi anne değilim ve öncelikle bu duyguyu keşfetmem gerekiyordu. Yerine bir şeyler koymam, bendeki karşılığını bulmam gerekiyordu. Sonrasında da deformasyona uğramış bir annelik duygusunu anlamam, kavramam gerekiyordu. Uzun bir süreçti. Lale'yi anlamamda Müfit Aytekin'in, Nadim Güç'ün ve Merve Girgin'in çok büyük emeği var. Anlayabildikten sonra artık oynaması benim için çok keyifli olmaya başladı. Hepimizin kafasında bir anne ideası vardır değil mi ve onu görmek isteriz. Arketipin dışına çıkıldığında seyirciyi de ikna etmek zorlaşıyor ve benim için asıl tutkulu macera orada başlıyor. Benim bu işteki en büyük şansım çocuklu set olmasıydı. Bir yerde çocuk varsa orada saflık, temizlik vardır ve onu görmeyi bilirseniz ne yorulur ne üzülürsünüz. Çocuklardan çekimler boyunca özellikle oyunculukla ilgili çok fazla şey öğrendim. Şöyle bir an anlatmak istiyorum; bir gün çocuklardan biri diğer çocuğa, Sen burayı hiç güzel oynayamadın dedi. Dikkatle yorumu alan çocuğu izlemeye başladım. Kesin ağlayacak, üzülecek, sete devam edemeyecek dedim. Çocuk önce bu yoruma şaşırdı, bir an durdu, Çok güzel oynayacağım şimdi dedi gülerek ve gitti oynadı. İşte bu kadar basit. Bir yetişkin olarak bu yorumu alsak başa çıkmamız çok zor olabilirdi. Ama çocuklar sadece oyunlarıyla ilgileniyorlar. Dünyaya geliyorlar ve oyun oynuyorlar. İlham verici bu. Çok naziksin çok teşekkür ederim. Tiyatro yapmayı çok ama çok özledim. Şu dönemde kendi kendime hem antrenman olması hem de belki her şey düzeldiğinde sahneleyebileceğim umuduyla tek kişilik bir oyuna çalışıyorum. Henüz yeni bir diziyle anlaşmadım ama yakında olacak gibi görünüyor. Seslendirmelerim devam ediyor. Şu an Enerjisa'nın eğitim videoları projesi var elimde. Ama sahne ve set benim yuvam ve yuvaya döneceğim günü bekliyorum. Toplumca kolay kabul görmeyecek her rol beni çok heyecanlandırıyor. Tiyatroda ise ölmeden Medea'yı oynamak istiyorum. Evet, her ama her fırsatta şehirden gidiyorum ve dağlarda, denizlerde, ağaçların yanında yani aslında olmamız gereken yerde kendimle buluşuyorum. Arada bu buluşmaları gerçekleştirmezsem kaybolur giderim ve birçoğumuz kayboluyoruz. Bize ait olmayan bilgilerle, ezberlerle yaşayıp gidiyoruz. En kötüsü bize ait olmadıklarını fark edemiyoruz bile. Bizi öyle güzel oyalıyorlar ki kendimizi bulamıyoruz. Yaşadığımız düzende ürkütücü bir seçeneklilik durumu söz konusu. Ben bu kadar seçenekte boğuluyorum. Sürekli manipüle ediliyoruz. Sen onu aldın ama daha iyisi var, onun da iyisi var ve daha da iyisi. Çünkü ben senin aklını karıştırmak için çok çalışıyorum. Algılarını yönetmek için çok çalışıyorum. Bunu diyen birileri var. Doğada ve küçük yerlerde zaten ne yiyeceğiniz ne giyeceğiniz ne yöne doğru gideceğiniz bellidir. Bu seçeneklilikten sıyrıldığınızda ve neyi seçmem gerekiyor mesaisini azalttığınızda kendinizle, düşüncelerinizle, kalbinizle daha fazla vakit geçiriyorsunuz. Ben kendimi anlarsam insanı anlarım, bununla birlikte yaşamı anlarım. Bunları anlamamın en iyi yolu ise doğayı izlemek. Orası ilahi bir okul. Bir de poi çevirmeyi çok seviyorum, henüz yaklaşık 10 kombinasyonuyla çalışıyorum ama yaklaşık 3000 kombinasyonu var dünyada. Uzun bir yolculuk poi de. Resim, sinema ve dans ise sığınaklarım. İyi bir seyirciyim. Yemek yapmayı çok severim, hele ki sevdiklerime yapıyorsam dünyanın en tatlı meşguliyeti olur benim için. Çokça ilham aldığım oyuncu var. Gerçekten saymakla bitiremem. Ben bir taşın başında dakikalarca duran ve büyülenen biriyim. Her insan engin bir okyanus, düşünün halimi. Yapın! Bu kadar. İçinizde ateş yakan her şeyi yapın. Bu oyunculuksa bunu mutlaka yapın. Evet, bizim ülkemizde zor, çılgınlık hatta. Evet, aileler çok haklı, sigortalı bir işimiz olsa iyi olurdu. Evet, iş alanı az ve çok fazla oyuncuyuz. Ama yaşam enerjisi paradan daha kıymetli bir şey ve sevdiğiniz iş size yaşam enerjisi verir. Yaşam enerjisiyse size hayatta kalmak için çözümler buldurur. Sahne bulamıyorsanız kendi kendinize oyun çalışın, konservatuvara almıyorlarsa dışarıda kendinizi eğitin. Ama şöyle bir gerçek var, mutlaka elinizden başka bir iş de gelsin. Size para kazandıracak bir alanda da kendinizi geliştirin. Çünkü yaşamak zorundayız ve oyunculukla ilgili her şey her zaman yolunda gitmeyebilir. İşsiz kaldığınızda o süreci atlatmanıza yarayacak bir beceriniz olsun elinizde. Bakınız: gerçekler. Oyunculuk, özellikle bağımsız tiyatro oyunculuğu bizim ülkemizde direniş demek. İşte bu mesele çok ama çok büyük bir açık yara. Bu mesele benim kelimelerimin kifayetsiz kaldığı büyük bir acı. Ben burada bunları yazarken bir kadın şu an evinde şiddet görüyor. Biz meydanlarda kadın haklarını savunurken de o kadınlar evlerinde şiddet görüyor. Şöyle bir teklifim olmuştu twitter üzerinden, meydanlara çıkalım tamam ama asıl gidip bu kadınların evlerinin önünde nöbet tutalım demiştim. O kadınların ihtiyacı olan bu. O kadınların tek duası gece boyu dayak yedikten sonra birinin kapıyı çalması ve yeter deyip onu oradan çekip alması. Ben çok yakından biliyorum bu kadınlardan birini maalesef. Yapacağımız şudur, sessiz kalmamak, dönüp gitmemek. 2016-2017 sezonunda, psikoloji literatürüne Seyirci Etkisi olarak geçmiş Kitty Genovese olayını sahnelediğimiz oyunda da bunun altını çizmeye çalışmıştık. Bir şiddet olayına şahit olduğumuz an -tabii ki kendi güvenliğimizi de sağlayarak- müdahale etmek zorundayız. Metoo Hareketi, maruz kalanı bir nebze özgürleştiren, yalnız olmadığını hissettiren, maruz bırakanı da deşifre korkusuyla biraz da olsa temkinli davranmaya iten bir hareket oldu. Ama bu maruz bırakanlar var ya, daha zekice yollar buluyorlar. Onlarla savaşımız ömür boyu sürecek gibi! Her zaman not defterim olur. Uzun uzun yazmasam da kilit anların cümlelerini not alırım. Geriye dönüp baktığımda yol gösterici oluyorlar. Geçmişteki Nihan'ı unutmamamı sağlıyorlar. Tabii ki sahneye çıkmayı çok özledim. Bir de gerçekten doya doya sarılmayı özledim. Bu sıcak sohbet için çok teşekkür ederim, Nihan. Diliyorum en kısa zamanda tekrar sahnelerde seni alkışlayalım.


Şimdiye kadar düzenlediği pek çok sanatsal etkinlikle her zaman sanatçının yanında olduğunu gösteren Nilüfer Belediyesi, tam beş yıldır yeni oyun yazarlarını keşfetmek için önemli bir çalışmaya imza atıyor. 2016 yılından bu yana düzenlediği Sahne Eseri Yarışması'nı bu yıl da Mitos Boyut Yayınları iş birliği ile gerçekleştiren belediye, genç yazarlara kapısını açarak Türkiye'nin tiyatro birikiminden beslenerek kendine özgü bir yapı ve dil üreten yerli tiyatro oyunu repertuarını zenginleştirmeyi ve edebiyatçıları, şairleri tiyatro oyunları yazmaya özendirmeyi amaçlıyor. Başvurular Yüzüncüyıl Eğitim ve Sanat Merkezi'ndeki Nilüfer Belediyesi Tiyatro Müdürlüğü'ne elden, iadeli taahhütlü posta veya kargo yoluyla yapılacak. 04 Mayıs 2021 saat 17:00'den sonra belirtilen adrese ulaşan başvurular değerlendirmeye alınmayacaktır. Ödüle değer bulunan oyunlar 2021 yılı Ekim ayı içinde www. nilufer. bel. tr/nilufertiyatro ve www. niluferkentiyatrosu. com adresinden duyurulacak. Yarışmada birincilik ödülü 10 bin TL, ikincilik ödülü 8 bin TL, üçüncülük ödülü 6 bin TL olarak belirlendi. Nilüfer Belediyesi Özel Ödülüne değer görülen eserin sahibine de 10 bin TL para ödülü verilecek.


Eylül ayında yapılacağı duyurulan 7. Nilüfer Müzik Festivali, getirilen yasaklar nedeniyle iptal edildi. Konuyla ilgili açıklama yapan Başkan Erdem, yaşam tarzına müdahale eden yasakçı zihniyeti protesto etmek amacıyla iptal kararı aldıklarını söyledi. Türkiye'de bir kamu kurumu tarafından düzenlenen en büyük kamplı müzik festivali olan, ulusal ve uluslararası alanda pek çok ödüle değer görülen ve yüz binlerce izleyici kitlesine ulaşan Nilüfer Müzik Festivali, gerçekleşmesine sayılı günler kala yine engellerle karşılaştı. Bursa'ya değer katan bir organizasyon haline gelen Nilüfer Müzik Festivali, geçen yıl olduğu gibi bu yıl da kamp ve alkol yasağıyla karşı karşıya kaldı. Nilüfer Belediye Başkanı Turgay Erdem, Balat Atatürk Ormanı girişinde yaptığı basın açıklamasında, yasakçı zihniyeti protesto etmek amacıyla, bu yıl Nilüfer Müzik Festivali'ni iptal etme kararı aldıklarını duyurdu. CHP Bursa Milletvekilleri Kayıhan Pala ile Hasan Öztürk, CHP Bursa İl Başkanı Turgut Özkan, CHP Nilüfer İlçe Başkanı Fırat Yılmaz ve CHP Bursa İl Gençlik Kolları Başkanı Elifnur Yamak'ın da katıldığı basın açıklamasında yaşanan süreç hakkında kamuoyunu bilgilendiren Başkan Erdem, 2015 yılından buyana Balat Atatürk Ormanı'nda, artık ülke genelinde marka haline gelmiş olan bir müzik festivali düzenliyoruz. Bu yıl da 1-3 Eylül tarihlerinde 7. Nilüfer Müzik Festivali'ni yapacağımızı duyurmuştuk. Ancak Nilüfer Kaymakamlığı kanalıyla bize ulaşan bir engelleme girişimiyle karşı karşıya kaldık. Festivalimize kamp ve alkol yasağı geldi. Hatırlayacaksınız geçen yıl da aynı durumla karşılaşmıştık. Aynı tarihlerde Büyükşehir Belediyesi'nin kamplı bir festivaline izin verilmiş ancak festivale bir gün kala bize izin verilmemişti. O nedenle bu engellemeye direndik ve geçen yıl festivalimizi kamplı yaptık. Ancak bu yıl yine aynı engelleme girişimiyle karşı karşıyayız dedi. Türkiye'nin farklı bölgelerinde benzer girişimler sonucu festival ve konser iptallerini üzülerek takip ettiklerini söyleyen Başkan Erdem, bu durumu yaşam tarzına müdahale olarak değerlendirdiklerinin altını çizdi. Türkiye'deki siyasi iklim ve bu tür gelişmelerden gelecek adına duyduğu kaygıları dile getiren Başkan Erdem, konuşmasına şöyle devam etti: Şimdi size sormak istiyorum... Ne değişti? 2015 yılından buyana hiçbir sorun çıkmadan bu organizasyonu yaptık.. Şimdi ne değişti de izin verilmiyor. Bu festival Türkiye'de bir kamu kurumu tarafından düzenlenen en büyük festivaldir ve Avrupa Festivaller Birliği YOUROPEa Türkiye'den üye olan tek kamplı festivaldir. Bugüne kadar uluslararası düzeyde pek çok ödül almış, başka festivallere ilham kaynağı olmuş, örnek alınmış bir festivaldir. Biz ne yapıyoruz burada? Ülkemiz ve dünya sahnelerinin başarılı isimlerini müzikseverlerle buluşturuyoruz. İsteyen kamp alanında çadır kurup konaklayarak konserleri izliyor, atölye çalışmalarına katılıyor, yeni dostluklar ediniyor. Katılan herkes; şehir hayatının stresini, ekonomik krizin yorgunluğunu, kısıtlanan özgürlüklerle büyüyen sıkıntılarımızı dışarıda bırakıp, umutla, dostlukla, doğanın kucağında müzikle tazeleniyor. Hepsi bu... şeklinde konuştu. Bugüne kadar 42 ülkeden 173 performans ağırlayan, 300.000 katılımcı ve 30.000 çadırlı misafirin konuk olduğu festivalde her türlü güvenlik önlemi alındığı için hiçbir sorun yaşanmadığını vurgulayan Başkan Erdem, Bu engellemeyi haklı çıkaracak hiçbir şey yok. Ama yaşam tarzına müdahale var, gençlerin soluk alacağı ortamlar birer birer yok ediliyor. Bu zihniyeti protesto ediyoruz... Biz bu engelleme girişimi nedeniyle 7. Nilüfer Müzik Festivali'ni iptal etme kararı aldık. Festivali festival yapan niteliklerini ortadan kaldırırsanız, festivali hem içerik açısından hem de ekonomisi açısından yapılamaz bir noktaya getirmiş olursunuz. Ayrıca yaptığımız diğer açık hava konserlerinden bir farkı da kalmaz. Biz gençleri müzikle buluşturmaya devam edeceğiz elbette. Öte yandan bu engellemelere karşı gerekli hukuki süreçleri de başlatacağız. Ve bugüne kadar satılan biletlerin ücretini de iade edeceğiz. Ben, gelinen noktadan üzüntü duyuyorum, hak ve özgürlükler adına kaygı verici bulduğum bu gelişmeyi kamuoyunun takdirine bırakıyorum dedi. CHP Bursa Milletvekili Hasan Öztürk de karara tepkisini göstererek, Maalesef 21. yüzyılda gençlerin nasıl eğleneceğine dair bir dayatma ve yaşam tarzına müdahaleyle karşı karşıyayız. Bunu kabul etmiyor, protesto ediyoruz açıklamasında bulundu. CHP Bursa Milletvekili Kayıhan Pala ise, birileri istiyor diye yaşam biçimlerine kimsenin müdahale etmesine izin vermeyeceklerini belirterek, İktidar sahiplerine sormak lazım. Gençlerin eğlenmesinden neden rahatsızlık duyuyorsunuz? Siz rahatsızlık duyuyorsunuz diye bu ülkenin gençleri eğlenmekten vazgeçmeyecekler. Bundan emin olun. Bilim ve sanat, değer verilmediği yerde durmaz. Bu yalnızca festivalin iptal edilmesi, gençlerin eğlenmesinin önüne geçilmesiyle sınırlı bir durum değil. Bu aynı zamanda 'Hekimler için giderlerse gitsinler' diyen zihniyetin, müzisyenler ve sanatçılar için de bu ülkede barınma koşullarını giderek zorlaştıran bir tutumun yansımasıdır. Her şeye rağmen bu ülkede bilim insanları, sanatçılar, müzisyenler de kalmaya ve üretmeye devam edecekler diye konuştu. CHP Nilüfer İlçe Başkanı Fırat Yılmaz ile CHP Bursa İl Gençlik Kolları Başkanı Elifnur Yamak da, yasak kararına tepkilerini dile getirerek, yaşam tarzına müdahalenin kabul edilemez olduğunu vurguladılar.


Türk Pop Müziği'nin eşsiz sesi Nilüfer, beş yıl aradan sonra yeni bir albümle müzikseverlerle buluşuyor. Volga Tamöz prodüktörlüğünde 26. albümüyle dönen Nilüfer'in, beş yeni şarkıdan oluşan Kendine Bi' Şans Ver'' ve albümün çıkış şarkısı Boşverin klibi, bugün tüm platformlardaki yerini aldı. Yeni şarkılar ve yeni bir sound ile özenle hazırlanan albüm, Nilüfer'in kendi müzik şirketi Nilüfer Prodüksiyon'un etiketini taşırken, albümün dağıtımcılığını ise DMC üstlendi. İki amatör besteciye şans veren Nilüfer'in albümünde; sözü Gülsen Karatoprak, müziği Volga Tamöz ve Gülsen Karatoprak'a ait Boşver, sözü Fatma Özcan'a, müziği Nazan Palu'ya ait 17 Yaşımda'', söz ve müziği Fatma Özcan'a ait Gidiyorsun'', söz ve müziği Febyo Taşel'e ait Durum Bundan İbaret'', söz ve müziği Ali Emre Özbayraktar'a ait Olmayınca Olmuyor'' şarkıları yer alıyor.


Ve 2022 Nobel Edebiyat Ödülü sahibini buldu. Kazanan isim Fransız yazar Annie Ernaux oldu. Sınıf atlama, evlilik, kadın özgürlüğü, cinselllik, kürtaj, hastalık, yaşlılık ve ölüm gibi meseleleri kendi deneyimleri üzerinden aktarırken, arka planda daima toplumsal yaşam ve onu oluşturan kültürel, siyasi, tarihi olaylara yer vererek, toplumsal bellek yazını olarak nitelenebilecek eserlere imza atan Fransız yazar Annie Ernaux, 2022 Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazanan isim oldu. Nobel jürisi tarafından yapılan açıklamada, 82 yaşındaki yazarın, kişisel hafızanın köklerini, mesafelerini ve kolektif kısıtlamalarını keşfetmedeki cesaretinden dolayı bu yılki ödüle layık görüldüğü bildirildi. Yazarın Boş Dolaplar, Babamın Yeri, Yalın Tutku ve Seneler romanları Can Yayınları etiketiyle yayımlanmıştı.


Nouvelle Vague, cover'ların çok ötesinde, 2000'li yılların başından bu yana post-punk klasiklerini yeniden keşfediyor. Hala korudukları melankolik tarzlarına bossa nova havası aşılarken Camille veya Phoebe Killdeer gibi ikonik şarkıcıları bu yolda bizlere hatırlatıyor. Grup, Yazoo'nun orijinal üyelerinden biri olan Melanie Pain ile birlikte seslendirdiği Only You parçasının cover'ını bugün yayınlarken 16 Şubat 2024'te yayınlanacak Should I Stay Or Should I Go? adlı yeni albümlerini de duyurdu. Nouvelle Vague, 20. yıl dönümleri şerefine 2024 ve 2025'te büyük bir dünya turuna çıkacak ve bu turda İngiltere, İrlanda, Almanya, İspanya, Belçika ve Fransa için ilk tarihler şimdiden duyuruldu.


1994 yılından beri Türkiye Felsefe Kurumu Çocuklar İçin Felsefe Birimi Başkanlığı görevini yürüten, Uluslararası Felsefe Olimpiyatları kurucu üyesi Nuran Direk, çocuklar için yazdığı felsefe kitaplarından sonra bu yıl ikinci baskısını yapan Gençler İçin Felsefe kitabını Ajandakolik okurları için anlattı. Lise yıllarından bu yana felsefe ve edebiyata ilgi duyan ve pek çok yazardan etkilenen Direk ile sanat ve felsefenin vazgeçilmez birlikteliğinden ilham kaynaklarına, gençlerin felsefe ile olan ilişkisinden metinlerle eleştirel okuma ve düşünme tekniklerine pek çok şeyi konuştuk. Galiba fark etmeden oldu. Lise birinci sınıfta, İlk okuduğum felsefe kitabı, J. J. Rousseau'nun Emil kitabıdır. Daha sonra Fransız ve Rus edebiyatına merak sardım. Andre Gide, Dostoyevski gibi yazarlardan etkilendim. İstanbul Kız Lisesi'nde çok değerli bir felsefe öğretmenim oldu. Öğretmen olarak davranışlarından, kişiliğinden etkilendim. Piyasada ne kadar farklı yazarın felsefe ders kitabı varsa hepsini okuyarak derslere hazırlanırdım. Hepsinden de farklı bir şey öğrenirdim. Ders notum hep 10 oldu. O zamanlar habersiz yazılı yapılırdı. Hastalanıp gelmediğim bir günün ertesinde o gün anlattığı derse ait tek soruluk bir sınav yapmıştı. Ben boş kağıt verdim. Yazılıları okuduğunda bana sıra geldiğinde 10 diye okudu. Bir an aklımdan demek ki hoca okumadan not veriyor diye geçirdim. Muhtemelen yüz hatlarımdan bir anlam çıkarmıştır. Ders bitince beni çağırdı, Seni mahcup etmek istemedim. Neden boş kağıt verdin? Bir sorunun mu var? diye sordu. Mazeretimi söyledim ve teşekkür ettim ama sonuçta notumu düşürmedi. O zaman şöyle düşündüm: Demek ki felsefe eğitimi insanı böyle bir kişi yapıyor. Üniversitede felsefe okuma isteğim pekişti. İlkokuldan beri hep okuyan bir çocuktum. Okurken ya bir tema ya da bir yazar seçerdim. İlkin Türk edebiyatı, daha sonra Fransız edebiyatı ve Rus edebiyatı ile ilgilendim. Edebiyattan felsefeye kolay geçilebiliyor. Lisede babası edebiyat öğretmeni olan bir sıra arkadaşım vardı. O da beni okuyacaklarım konusunda çok etkilemiştir. Benim ikinci öğretmenim, Sahaflar Çarşısında Elif Kitabevi'nin sahibi rahmetli Arslan Kaynardağ oldu. Param olsun olmasın paran olunca ödersin diye bana okumam gereken felsefe kitaplarını önerirdi ve ısrarla verirdi. Bütün haftalığını kitaba yatırır, okula otobüsle gidip eve yayan dönerdim. İstanbul Üniversitesinde çok değerli hocalarımız oldu. Seminer yönetimi açısından Nermi Uygur hocamdan, yarım zamanlı çalışan bir öğrencisinin eksiklerini giderme konusunda destek veren Hüseyin Batuhan ve İsmail Tunalı hocalarımdan ve tam bir filozof olan Takiyettin Mengüşoglu hocamdan ve öğrencilerine sınavlarda bile çok zarif ve saygılı davranan başta Macit Gökberk olmak üzere bütün hocalarımdan etkilendim. Benim yolumu çizen ise öğrenciyken asistanım olan İoanna Kuçuradi hocamdır. Bugün neysem çoğunu ona borçluyum. Felsefede elbette zor metinler vardır ama her filozof için geçerli değildir bu. Ele aldığı konuyu çok anlaşılır bir dille anlatan filozoflar çoğunluktadır. Okuma uğraşı bir süreçtir. Okuduğunu anlama ancak metin üzerinde birlikte tartışmayla olur. Felsefe okuma ve felsefe yapma birlikte gider. Liselerde keşke öğrencilerin zevkle okuyabileceği felsefe ders kitapları olsa. Yine de felsefe öğretmenleri gençlerin felsefeye ilgi çekmesini sağlayabiliyor. Her öğrencinin felsefeye ilgi göstermesi beklenemez. Önemli olan ilgilenebilecek yapısı olan öğrencileri bulup ortaya çıkarmaktır. Tıpkı bir spor koçu gibi öğrenciyi fark etmek lazım. Felsefe öğretmeninin rolü öğrencinin ilgisini çekmek açısından çok önemli. İyi bir felsefe öğretmeni varsa sınıfta, felsefe dersi sıkıcı olmaz. Öğrenciyi işe katmadan yapılan ders sıkıcı olur elbet. Bu hem kullanılan metinlerle hem de öğretmenin aktif öğrenme yöntemlerini kullanıp kullanmamasıyla ilgili bir şeydir. Sanat, bir konuyu direkt olarak anlamanızı sağlar, felsefe ise düşünüm yoluyla konuyu açıklamaya uğraşısıdır. Biri duygulara diğeri akla hitap eder. Bertolt Brecht'in Sezuanın İyi İnsanı oyununun iyilik hakkındaki savını anlarsınız ama metin, akılla temellendirilmiş bir bilgi vermez. Ama Aristoteles'in Nikomakhos'a Etik kitabı, iyi kavramıyla ilgili mantıksal çözümlemeler yapar. Eğer edebiyatla işe başlarsanız sınıfınızdaki herkese bir kavram ya da bir sorunu anlamanın verdiği zevki yaşatırsınız. Anlamanın verdiği zevk felsefenin yolunu açar. İlkin kendi deneyimlerimden biliyorum. Ben felsefeye edebiyat sayesinde ulaştım. İkincisi, çocuklarla felsefe alanında öğrenmeye ve çalışmaya başladıkça edebiyatın felsefeye giriş için ne kadar değerli olanaklar sağladığını gördüm. Daha sonra da Fransız okullarında okutulan felsefe kitaplarında sanatın nasıl işlevsel olarak kullanıldığını gördüm. Kısaca yaparak ve yaşayarak öğrendim diyebilirim. Bu konuda en güzel örneklerini Sanata Felsefeyle Bakmak kitabında Sevgili Hocam Prof. Dr. İoanna Kuçuradi vermiştir. Onun ışığından yararlandım. Filozof Çocuk, Bilgin Çocuk, Küçük Prens Üzerine Düşünmek ve Çocuklar için Felsefe kitaplarınızdan sonra 2019 yılında Gençler İçin Felsefe kitabını yazdınız. Pan Yayınları'ndan çıkan ve ağustos ayında ikinci baskısını yapan bu kitap, metinlerle eleştirel okuma ve düşünme çalışmalarını kapsıyor. Yine edebiyattan besleniyor, edebiyatla felsefeyi harmanlıyorsunuz. Kitabın çıkışını sizden dinleyelim. İstanbul Liseleri Felsefe Kulüpleri'nde her yıl bir tema seçer ve farklı okulların öğrencileriyle ders dışı zamanlarda öğrencilerle metin okumaları ve tartışmaları yapardık. Müthiş zevkli tartışmalar sonunda öğrenciler arasında işbölümü yapılır ve sunumlar hazırlanırdı. Bu deneyimler bana metinler üzerinde çalışmanın ne kadar öğrenciye zevk veren ve felsefeyi sevdiren bir yöntem olduğunu gösterdi. Fransız okullarındaki derslerimde derslerde metin incelemelerine mümkün olduğunca yer verdim. Biraz Fransızca öğrenmek de işime yaradı. Fransa'da liselerde kullanılan kitapları inceledim. Fransız bakalorya sorunlarından esinlenerek sorular oluşturdum ve eğer benim elimde olsaydı liselerde nasıl bir felsefe kitabıyla ders yapmak isterdim diye çalışmaya başladım. Bu çalışmada benim kadar Pan Yayınları'nın sahibi sayın Işık Tabar'ın da emeği oldu. Çok iyi bir okuyucu ve eleştirmendir. Sanırım birlikte iyi bir iş çıkardık. Bir kısmı felsefe kulüplerinde, Dünya Felsefe Günleri programlarında öğrencilerin kullanması için vaktiyle seçtiğimiz metinlerdir. İtiraf etmem gerekirse ben edebi bir eser okurken bu parçayı, şu probleme giriş için kullanabilirim diye bakıyor ve işaretliyorum. Beynim böyle çalışıyor. Her kitabım aslında yeni bir yol arayışıdır. Kendimi tekrar etmeyi sevmiyorum. Küçük Prens Üzerine Düşünmek, Çocuklar İçin Felsefe ile tanışmamı sağlayan Matthew Lipman'ın yöntemini kullanarak geliştirdiğim bir denemeydi. Lipman yöntemini iki yıl süreyle onun Zeyno adıyla çevirdiğim Pixie kitabı üzerinden çocuklarla çalışmıştım. Küçük Prens öyküsü bu yöntemi uygulamak için çok elverişliydi. Bence çocuklar için çok değerli felsefi tartışmalara olanak sağlıyordu. Bana göre Zeyno kitabından içerdiği konular açısından bizim yaşadığımız sorunlara daha uygundu. Ben Küçük Prens öyküsü üzerine yaptığım seminerlerde çoğu bölüme fazla uzun olmayan felsefi metinler de ekledim. Belki bir gün ek olarak bunları da yayınlarım. Aslında pek çok çocuk öyküsü kitabı için ilköğretim öğretmenlerine yönelik uygulamalı çalışmalar yaptım ama bunların felsefi alt yapısını kurmak için yüz yüze çalışmalar yapmak gerekiyor. Felsefi bilgi olmadan bu iş olmaz. Ben her kitabımda ayrı bir yol göstermeye çalıştım. Elbette yapılabilir ama şimdilik bir planım yok. Bizim avantajımız şu: O kadar sorunumuz var ki felsefeden başka ne yapabiliriz? Edebi geleneğimiz ve yeteneğimiz var ama gerekçelendirme ve temellendirmede zorlanıyoruz. Ne düşündüğümüzü söylemek yeter sanıyoruz oysa felsefe gerekçeli düşünmek demek. Aşılama diye bir şey söz konusu değil. Evinde okuyan bir anne gördü. Kitap gördü. Çocukluğunda bile çok sorgulayıcıydı. İlkokul öğretmeninin bile doğru saydığı bir yanıtı yanlış bulduğu için eleştirmişti. Ben çalışan bir anne olarak onun yetişmesi için olanak sağlamış olabilirim ancak. Lisede öğretmeni oldum ama artık o benden değil ben ondan öğreniyorum. Ben onun zamanını almamaya özen gösteririm. Her zaman yanında olduğumu bilir. Üretimine devam etmesi için hayatını kolaylaştırmaya çalışırım, annelik de bu değil mi zaten. Olmaya bırakmak. Bir ajandam var. İçinde şifrelerim, HES kodum, E-Devlet şifrem var. Okumam gereken kitapların, izlemem gereken filmlerin adı var. Gerisi telefona kayıtlı zaten. Her şeyden önce ilgilendikleri bir konudan, bir kavramdan ya da bir sorudan hareket ederek okuma yapmalarını öneririm. İlk önce Felsefenin ne olup ne olmadığını öğrenmelerini öneririm. İoanna Kuçuradi'nin Uludağ Konuşmaları, Nietzsche ve İnsan, Etik, İnsan ve Değerleri gibi kitaplarını, Nermi Uygur'un, Uluğ Nutku'nun kitaplarını Zeynep Direk'in Çağdaş Felsefe, Çocuk Allah kitaplarını yeni başlayanlara öneririm. Benim Gençler İçin Felsefe kitabımda da her bölümün arkasında kitap öneriler vardır.


Bu yıl 76.'sı düzenlenen Cannes Film Festivali'nde Kuru Otlar Üstüne filminin gösterimi yapıldı. Gösterime filmin yönetmen Nuri Bilge Ceylan, senarist Ebru Ceylan ve oyuncular katıldı. 76. Cannes Film Festivali'nin Ana Yarışma'sında yarışacak filmler arasında yer alan Kuru Otlar Üstüne filminin dünya prömiyeri gerçekleşti. Gösterimde filmin oyuncuları Musab Ekici, Merve Dizdar, Deniz Celiloğlu, Ece Bağcı da vardı. Cannes Film Festivali'nde yarışan Nuri Bilge Ceylan gösterimin yapıldığı salona geldiğinde büyük alkış koptu. Film, gösterim bittikten sonra 11 dakika boyunca ayakta alkışlandı. Doğu Anadolu'nun ücra bir beldesinde zorunlu hizmetini yapmakta olan resim öğretmeni Samet'in başına gelen ve anlam vermekte zorlandığı olaylara odaklanan filmin gösterimi sonrasında konuşan ödüllü yönetmen Nuri Bilge Ceylan, üç saatlik bir filme vakit ayırdığı için seyirciye teşekkür etti.


Nuri Bilge Ceylan'ın son filmi ''Kuru Otlar Üstüne'' Türkiye prömiyerini 30. Uluslararası Adana Altın Koza Film Festivali'nde yaptı. 76. Cannes Film Festivali'nde, Merve Dizdar'a oyunculuk performansıyla En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazandıran film, Türkiye'de ilk kez Altın Koza' da sinemaseverlerin karşısına çıktı. Film biletlerinin satışından elde edilen gelirin İhtiyaç Haritası aracılığıyla deprem bölgelerine ulaştırılacağı gösterim yedi salonda aynı anda gerçekleştirildi. Tüm salonların kapalı gişe olduğu ve biletlerin günler öncesinden satıldığı filmi izleyenler arasında; filmin oyuncularından Merve Dizdar, Deniz Celiloğlu, Musab Ekici, Ece Bağcı, Ahmet Erdem, Şenocak Cindoruk, Savaş Özbilir yapımcı Mediha Didem Türemen yer aldı. Adana Büyükşehir Belediye Başkanı Zeydan Karalar ve Nuray Karalar'ın da katıldığı gösterimde, filmi izleyenler arasında Halil Ergün, Mert Fırat, Gani Müjde, Berkay Ateş, Özge Acar, Yeliz Arman. Gülay Avşar da vardı. Film sonunda dakikalarca ayakta alkışlanan oyuncular, film ekibi, yönetmen Nuri Bilge Ceylan ve senarist Ebru Ceylan ile birlikte sahneye gelerek, Esin Küçüktepepınar'ın moderatörlüğünde seyircilerin sorularını cevapladılar. Nuri Bilge Ceylan, Adana'yı çok severim. Entelektüel birikiminden belli. Türkiye'nin en çok sanatçının çıktığı şehir. Burada prömiyer yaptığım için çok mutluyum dedi. Filmin çıkış noktası için Tesadüflerle oldu diyen Nuri Bilge Ceylan, Ben okul işlerinden kurtulmak istiyordum. Ahlat Ağacı'nı birlikte yazdığımız Akın'ın, askerlik sırasında tuttuğu notları vardı. Onları okudum ancak film yapmayı düşünmedim önceleri. Sonra sonra, yapsam mı, duygusu geldi. Herhalde yapmam dedim. Yazdığımız en uzun senaryo oldu. 250 sayfayı buldu. Kurguda senaryo atmayı sevmiyorum. Bu büyük bir özgürlük. Başka taraflardan kısıp her şeyi çekmeye karar verdim. O kadar çok şey çektik ki beş saat oldu. Ama çok farklı sahneler vardı, mesela final böyle değildi. En çok para harcadığımız sahneler filme girmedi. Çok kalabalık sahneleri sevmiyorum. Filmin sonu Merve'de bitiyordu, Deniz'e döndük dedi. Cannes'te ''En İyi Kadın Oyuncu'' ödülünü alan Merve Dizdar, seyircinin alkışları arasında; Nuri Bilge Ceylan filminde olmanın kendisi için çok büyük bir şans olduğunu söyledi. Dizdar, ''Nuri Bilge hocayla çalışma fırsatı yakaladığım için çok mutluyum. Filmin herhangi bir yerinde olmak bile benim için çok önemliydi. Nuri Bilge Ceylan'ın anlattığı hikayeler herkese dokunuyor.'' dedi. Filmde Samet'i canlandıran Deniz Celiloğlu, zor bir karakter canlandırdığını söyledi ve ''Hala ara sıra etkisinde oluyorum. Her zaman Nuri Bilge Ceylan karakterlerinden etkilendim. Karakteri, kendimi oynarken hayal ederek okuduğumda, ilk aklıma gelen şey; kendimi çıplak hissettiğim oldu. Bu kadar görünür müyüm dışarıdan, diye hissettim. Çok istedim rolü. İlk okuduğumda da bu rolü alacağım, dedim'' diyerek rolüyle ilgili önemli bir detay verdi. Filmin genç oyuncusu Ece Bağcı ise ilk filmi olan Kuru Otlar Üstüne'' için Müthiş bir deneyimdi. Benim ilk filmim. Kalbimde çok özel bir yerde duruyor, Sevim karakteri dedi ve Nuri Bilge Ceylan'a olan hayranlığını da dile getirdi. Filmin senaryosunda imzası olan Ebru Ceylan, Bütün karakterleri yaratırken, güç benim için belirleyici olmuyor. Karakterlerin haklı ya da haksız olmaları değil benim önceliğim. Olaylar karşısında serbest bir zeminde hareket edebilecek karakterler yaratmaya çalışıyoruz. Bilakis zayıflıkları, zaafları, çelişkileri, benim daha çok ilgimi çekiyor. Karakterlerin duygu durumları üzerine çalışmalar yapıyorum dedi. Seyircilerin sorularını da yanıtlayan Nuri Bilge Ceylan, gelen bir soru üzerine; Filmlerim için hep taşrada çekiliyor konusu çok abartılıyor. İnsan her yerde aynıdır. Her zaman da aynıydı. Değişmeyen şeyler var, ben onlar üzerine film yapıyorum. Yazacak şey bulamayanlar var, bu tuzaklara düşmemeleri gerekiyor. Taşrada olmuş, olmamış ne fark eder? Nerede geçtiğinin önemi yok ki. Aynı şeyler her yerde yaşanabilir'' dedi. Filmlerindeki karakterlerin tıpkı gerçek hayatta da olduğu gibi, her söylediğine inanmamaları gerektiğini söyleyen Nuri Bilge Ceylan, Asıl mesele karakterlerdir. Her zaman merkez orada. Herkeste çok fazla duygu var. Her şey görünmez hale geliyor. Görünmesini istediğimiz şeyin tozlarını silkip ortaya çıkarmak zorundayız dedi. Çok kolay ötekileştirdiğimizi de sözlerine ekleyen Nuri Bilge Ceylan, Kendi ruhumda hissetmediğim şeyi karaktere koymam dedi. Festival bu yıl, 6 Şubat'ta ülkemizi derinden sarsan deprem felaketiyle büyük acıların yaşandığı bölgelere bir nebze yardımcı olabilmek amacıyla İhtiyaç Haritası ile iş birliği yaptı. Filmin bilet satışından elde edilecek gelir İhtiyaç Haritasına aktarılacak. İhtiyaç Haritasının afet bölgesinde kurduğu Hatay Komünite Merkezi başta olmak üzere farklı konteyner kent ve alanlarda çocuklara ve gençlere yönelik kalıcı mekanlar kurularak çeşitli eğitim ve etkinlikler gerçekleştirilecek.


Ya o çok iyi bildiğimiz klasikleşmiş masallar yeniden yazılsaydı... Birleşmiş Milletler Kadın Birimi UN Women önderliğinde yürütülen Uyandıran Masallar projesiyle, yeni nesiller için masallar tekrar kurgulanıyor! Avrupa ve Orta Asya'dan 28 yazarın katılımıyla gerçekleştirilen projede Türkiye'den Aslı Tohumcu The Storyteller adlı öyküsüyle yer aldı. Bu öyküden yola çıkarak kaleme aldığı hikaye kitaplaştı; Öyle Değil, Böyle! genç okurlar için Can Çocuk Yayınları tarafından yayımlandı. Birleşmiş Milletler Kadın Birimi UN Women'ın önderliğinde, Avrupa ve Orta Asya'dan yazarların kaleme aldığı 28 hikayeden oluşan Uyandıran Masallar projesi, kız çocuklarını güçlendirmek amacıyla yeni nesiller için masalları tekrar kurguluyor ve dünya çapında herkesi #AwakeNotSleeping etiketi altında buluşmaya davet ediyor. Farklı ülkelerden yazarların katılımıyla, kolektif bir yaratımla gerçekleştirilen Uyandıran Masallara İngilizce olarak buradan erişmek mümkün. 28 hikayeden oluşan güçlü bir masal koleksiyonu! Uyandıran Masallar klasik masalları bugüne taşıyarak, tanımlanmış toplumsal cinsiyet rolleri hakkında kanıksanan normları dönüştürmeyi amaçlıyor. Klasik masalların yaratıldıkları dönemin kısıtlayıcı cinsiyet rollerine, beklentilerine ve yasalarına başkaldıran karakterlerle kurgulanan bu yeni masallar, normları yıkmak, klişelere meydan okumak için bir güç yaratmayı hedefliyor. Uyandıran Masallar projesinin lansmanı 18 Kasım'da canlı yayın olarak gerçekleştirildi ve projeye katkıda bulunan isimlerle İstanbul'da bir buluşma düzenlendi. Oyuncu Özge Özpirinçci ve Kerem Bürsin ile şarkıcı ve söz yazarı Manizha da, proje için yaratılan 28 hikayeden bazılarını seslendirdi. #AwakeNotSleeping ve #GenerationEquality etiketleriyle sosyal medyada tanıtılan proje dünya çapında herkese ulaşmayı amaçlıyor. Aslı Tohumcu'nun yazdığı, Pelin Turgut'un resimlediği Öyle Değil, Böyle, Tohumcu'nun bu proje için kaleme aldığı The Storyteller adlı öyküden yola çıkarak kitaplaştı ve Türkiye'de Can Çocuk Yayınları etiketiyle genç okurlarla buluştu. Tohumcu'nun farklı bakışıyla, toplumsal cinsiyet eşitliğini temel alan yaklaşımıyla ve eğlenceli anlatımıyla kurguladığı masalların masalını, illüstratör Pelin Turgut karakterleriyle, renkleriyle, sahneleriyle canlandırdı.


Beyoğlu'nun kalbinde yer alan ve yenilenen dijital alt yapısı ile film festivalleri, gala, ülke sinemaları ve vizyon filmlerinin yanı sıra sahne sanatları ve konserlere de ev sahipliği yapan Atlas 1948 Sineması, merakla beklenen bağımsız filmlere ev sahipliği yapmaya devam ediyor. Özcan Alper'in yönetmenliğini yaptığı, Berkay Ateş, Cem Yiğit Üzümoğlu, Taner Birsel, Pınar Deniz, Sibel Kekili gibi önemli isimlerin rol aldığı Karanlık Gece, 25 Mayıs ve 30 Mayıs tarihlerinde 13.00 ve 21.15 seanslarında Atlas 1948 Sineması'nda. Altın Portakal Ulusal Film Yarışması'nda En İyi Film ve En İyi Senaryo ödülünün sahibi olan Karanlık Gece, linç kültürüne, şiddete ve vicdansızlığa dair bir anlatı niteliğinde. Boğaziçi Film Festivali'nde SİYAD En İyi Film ödülü alan, yönetmenliğini Ümit Köreken'in yaptığı Bir Umut, 25 Mayıs Perşembe günü saat 18.30'da Atlas 1948 Sineması'nda izlenebilecek. Bir Umut, sinema oyuncusu olmak isteyen Umut'un, 20 yıldır görmediği MS hastası annesinin gelişiyle 42 saatte değişen hayatını anlatıyor. Dünya prömiyerini yaptığı Cannes Film Festivali'nde en iyi ilk filme verilen Altın Kamera ödülünü kazanan Savaş Atı, 30 Mayıs'ta saat 18.30 seansında Atlas 1948 Sineması'nda sinemaseverler ile buluşacak. Filmde, ABD'deki en fakir alanlardan Pine Ridge Kızılderili Rezervasyon Bölgesi'nde yaşayan, Oglala Lakotalarına mensup Bill ve Matho'nun hikayesi anlatılıyor. Kısa yoldan başarıya ulaşmanın yollarını arayan Bill ile babasına kendini kanıtlama sevdasındaki Matho'nun aidiyet arayışları ve Amerikan Rüyasının işlevsizliği beyaz perdeye yansıyor.


Yakın zamanda Uluslararası Ayvalık Film Festivali'nde ve dijital platformlardan da MUBİ'de seyirciyle buluşan, Can Merdan Doğan'ın yazıp yönettiği Stiletto, Türkiye'deki gösterimlerine devam ederken şimdi Fransa ve Arnavutluk'a doğru yürüyor. Yarın akşam, dünyanın önde gelen medya gruplarından Fransız CANAL+'ın Cinema kanalında yayınlanacak Stiletto, gelecek hafta da, Balkanlar'ın en önemli sinema etkinliği sayılan ve Arnavutluk'un ilk uluslararası film festivali de olan Tirana Film Festivali'nde gösterilecek. Türkiye'de 17 Eylül'de MUBI Türkiye platformunda gösterime giren film, Aralık ayında Uşak Kısa Film Festivali'nde yarışacak. Yapımcılığını Erkan Taşkıran'ın üstlendiği Türkiye ve Almanya ortak yapımı Stiletto, Ankara Film Festivali'nde En İyi Kısa Film, Dublin Film Festivali'nde En İyi Uluslararası Kısa Film seçilmiş, İzmir Kısa Film Festivali'nde İkincilik Ödülü ile En İyi Oyuncu Ödülü'nün yanı sıra Akbank Kısa Film Festivali'nden de Mansiyon Ödülü'nü almıştı. Murat Kılıç ve Nihal Yalçın'ın oynadığı film, arzuları ve toplum değerleri arasında seçim yapmaya zorlanan taksi şoförü Hasan'ın yaşadıklarını anlatıyor. Yapımcılığını Erkan Taşkıran'ın üstlendiği, Türkiye ve Almanya ortak yapımı Stiletto, arzuları ve toplum değerleri arasında seçim yapmaya zorlanan taksi şoförü Hasan'ın yaşadıklarını konu alıyor. Başrollerini Murat Kılıç ve Nihal Yalçın'ın paylaştığı filmin görüntü yönetmenliğini Fırat Lita Sözbir üstlenirken, kurgusunu Çisem Baydar, sanat yönetmenliğini Elif Taşçıoğlu, kostüm tasarımını ve uygulayıcı yapımcılığını ise Selda Durna yaptı. Filmin özgün müziklerinde ise genç müzisyen Uran Apak'ın imzası bulunuyor. Geçen yıl Ekim ayında Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde ilk kez seyirciyle buluşan ve uluslararası gösterimini BFI Londra Film Festivali'nin yarışmalı bölümünde yapan Stiletto, Ankara Film Festivali'nin Ulusal Kısa Film Yarışması'nda En İyi Film seçilmiş, İzmir Kısa Film Festivali'nde de İkincilik Ödülü'nü almış, başrolündeki Murat Kılıç'a da En İyi Oyuncu Ödülü'nü getirmişti. Film ayrıca, Dublin Film Festivali'nde En İyi Uluslararası Kısa Film Ödülü, Akbank Kısa Film Festivali'nden Mansiyon Ödülü ve Türkiye Almanya Film Festivali'nden de Üçüncülük Ödülü ile dönmüştü.


Oktay Çubuk ve Hayal Köseoğlu'nun başrolünde yer aldığı, Nisan Dağ'ın yazıp yönettiği, Santa Barbara Uluslararası Film Festivali En İyi Yabancı Film ve 24. Tallinn Black Nights Film Festivali En İyi Yönetmen ödüllü Bir Nefes Daha, 25 Şubat Cuma günü BluTV'de yayında olacak. Nisan Dağ'ın ikinci uzun metraj filmi, 2020 yapımı Bir Nefes Daha BLUTV seçkisine ekleniyor. Oktay Çubuk ve Hayal Köseoğlu'nun başrolde oynadığı bu bol ödüllü film, farklı hayatlar sürseler de benzer duyguları yaşayan genç rapçi Fehmi ile elektronik müzik bestecisi Devin'in birbirlerine tutkuyla bağlanması etkileyici bir aşk hikayesini anlatıyor. Filmde Oktay Çubuk ve Hayal Köseoğlu'na başarılı oyuncular Müfit Kayacan ve Ushan Çakır eşlik ediyor.


Bu ayın ilk günlerinde umutlu bir albümle geldi, Ogün Sanlısoy. Yaşamaya Devam, sabrın ve umudun tükendiği bugünlerde dinleyicinin ruhuna iyi gelecek şarkılarla dolu. Sanlısoy ile yasakların olduğu bir günde çektiği albümün ilk klibinden yola çıktık, pandeminin özellikle sanatçıları nasıl vurduğunu, Türkiye'de müzisyen olmayı ve her şeye rağmen yaşamaya devam etmek gerektiğini konuştuk. Özellikle bugünlerde çıkan her yeni albümü dinlemenin bir başka anlamı var. Pandeminin bünyelerde yarattığı çaresizliğe inat üretkenliğini koruyan ve bunu aşılayan sanatçıları takip etmek ilham verici. Ogün Sanlısoy da 11 şarkıdan oluşan yeni albümü Yaşamaya Devam ile umutsuzluğun başladığı noktada adeta bir çıkış yolu sunuyor. Ogün Sanlısoy, bugün Ajandakolik'te konuğum oldu. Evet İstanbul'daydım, evde, çalışmakla meşguldüm. Sadece yazın, yasakların kalktığı dönemde, gitaristimiz Fırat Öz'le bir dostumuzun Bodrum'daki açık mekanında bir, iki performans yaptık. Şarkıda geçen sözler yalnızlığı ve boşluğu çağrıştırsa da, İstanbul'u boş bulmak, her gün caddelerinde, parklarında, meydanlarında on binlerin dolaştığı bir yeri ıssız göstermek pek mümkün değildir. Fakat hafta sonları uygulanan sokağa çıkma yasaklarında gerekli izinler ve şartları hazırlarsak böyle görüntüler yakalayabileceğimizi düşündüm. Bunun için gerekli tüm çalışmaları yaptık. Hava şartlarını, izinleri beklemek biraz zaman aldıysa da sonunda çekimleri gerçekleştirebildik. İstanbul'un iki yakasında, farklı 20 noktada çekim yapmak ve şehri bu haliyle görmek, benim gibi İstanbullu biri için oldukça etkileyici oldu doğrusu. Boş haliyle görünce biraz hüzün vermedi değil, fakat bir yandan da gerek ulaşım rahatlığı, gerek insanlar yokken şehrin sessizliği, durağanlığı, hayvanların, doğanın güzelliğine şahit olmak da çok başka ve güzel bir deneyimdi. Kadıköy'de şemsiyeler göğünde İstanbul Sözleşmesi Yaşatır sloganı klibin belkemiği olmuş sanki. Evet, Kadıköy'de bir sokakta asılı olan bir pankart o. İstanbul Sözleşmesi diye bilinen, kadına yönelik şiddet ve aile içi şiddetin önlenmesi ve bunlarla mücadeleye ilişkin Avrupa konseyi sözleşmesi. 2011 yılında ilk Türkiye tarafından imzalandı. Sözleşmenin altında başbakan ve 20 den fazla bakanın imzası var. İmza attıkları sözleşmeyi uygulamak da yine onların görevi. Albüm 5 Şubat tarihinde tüm dijital platformlarda yayınlandı. Bu albüm akustik bir albüm olarak planlandı. Beni takip eden dinleyiciler biliyorlardır 2012 yılında bu projenin ilk örneği Akustik 2012 adlı albümdü. Bu albümde de tamamen akustik enstrümanlardan oluşan bir tını yakalamaktı amaç. Sosyal medya hesaplarımdan peyderpey kayıt aşamalarından görseller paylaşarak zaten tüyo vermiştik. Her şarkıya bizim asıl soundumuzu oluşturan davul, bas gitar ve akustik gitarlar dışında, şarkıların içeriğine uygun farklı enstrümanlar da kullanmayı düşündüm. Bir şarkıda piyano, bir şarkıda, ukulele, bir şarkıda buzuki, akordiyon, çello ve hatta armonika kullanmaya karar verdim. Kaldım İstanbul'da şarkısına da keman, bendir, darbuka, ud ve cümbüşün çok yakışıp İstanbul havasını daha iyi hissettireceğini düşündüğümden yer verdim. Yani bu şarkının tınısı albümün genel tınısı değil, her şarkının eklenen sazların ruhuyla başka bir tarzı oldu. Hep Böyle Kal müziği Melih Kibar'a, sözleri Çiğdem Talu'ya ait eski bir şarkı.1980 yılında ilk Erol Evgin'in sesinden dinlemiştik. 80'li yıllarda Feneryolu'nda oturduğumuz apartmanın yanında Melih Kibar otururdu. Onunla çok uyumlu bir ekip olan Çiğdem Talu ve Erol Evgin'i de Melih Abi ile birlikte gördüğümü hatırlarım. Yıllar sonra ilk albümümün mastering işlemi için 1999 yılında Melih Abi'nin Mel-Ki isimli stüdyosunda çalışmıştım. Hep Böyle Kal, birkaç yıl evvel konser repertuarıma koymayı düşündüğüm, sevdiğim bir şarkıdır, hatta bir demo kaydı bile yapmıştım. Fakat bir türlü fırsat olmadı. Yıllar sonra çocukluğumun geçtiği mahalleye çok yakın bir yere taşındım ve o mahalleden geçerken bu şarkıyı akustik projemde kullanmaya karar verdim. Hemen Zeynep Talu'ya ulaştım, işin ilginç tarafı Çiğdem Talu'nun varisi Zeynep Hanım ile ilk albümüm zamanı tanışmış ve Tempo Müzik'te birlikte çalışmıştık. Durumu, isteğimi ve işin hikayesini ona anlattım. Eksik olmasınlar, varisler olarak bana şarkıyı kullanmam için her türlü destek ve yardımı yaptılar. Nostaljik ya da güncel, benim bir şarkıyı söylemem için demin anlattığım minvalde bir bağ olması veya bir hikayesi olması gerekiyor benim için. Sözü ve müziği bana ait. Ben de çıkan sonuçtan çok memnunum. Ceylan zaten 2006 yılından beri tanıdığım, kıymetli bir arkadaşım, iyi ve kendine has tarzı olan, iyi bir yorumcu. Birlikte güzel bir düet yaptık, belki birlikte güzel bir klip de yaparız. Dijital platformlar dönemi, güncel şartlar ve hızlı tüketim, hem müzisyenleri hem yapımcıları albüm yerine tek şarkılar çıkarma dönemine itti. Ben de 2009'dan beri ara ara single çıkardım. Fakat albümlere olan sevgim ve albümü hazırlamanın keyfi çok daha iyi geliyor bana. Bir şarkı ile kendinizi ve o dönemki müzikal ifadenizi sunmak daha zor iken, albümde en az 10 şarkı hazırlayarak, bir kompozisyon kurma şansınız oluyor. Sounduyla, albüm kapağıyla, video görselleriyle kendinizi daha rahat ifade edebiliyorsunuz. Kafamdaki konsepti hayata geçirmek, çalıştığım müzisyenlere ve ekibe de çok bağlı. Ben bu konuda şanslıydım. Birlikte sahne aldığım davulda Alpay Şalt, bas gitarda Cem Gürel, gitarda Fırat Öz'den oluşan hepsi çok değerli ve rahat anlaşabildiğim, enstrümanında usta olmuş isimlerle kayıtlara girdim. Ayrıca; perküsyonda Cengiz Ercümer, ud ve cümbüşte Fatih Ahıskalı, kemanda Veysel Samanlıoğlu, ukulelede Metin Türkcan, çelloda Çağ Erçağ, piyanoda Dengin Ceyhan, akordiyon ve buzikide Ozan Tügen gibi çok değerli müzisyenler de albüme dahil oldular. Bir de Babajim İstanbul stüdyoları ekibi; kayıt ve miksleri Arın Baykurt, mastering Güven Ersoysal'ı da eklemek isterim. Müzik, resim, heykel ya da kısaca sanatla uğraşmak aşk, tutku gerektiren işlerdir. Müzik yaparak para kazanmayı, hayatını burdan gelenle idame ettirmeyi, hatta zengin olmayı hedefleyenlere, hayal edenlere bu işi pek tavsiye etmem. Ülkemizde az da olsa iyi bir dinleyici kitlesi olmakla beraber, genellikle müziğe ve müzik yapanlara pek değer verilmez maalesef. Müziği sadece eğlence aracı olarak gören bir anlayış hakimdir hala. Her kötü olaydan sonra ilk konser ve sanatsal etkinlikler iptal olur mesela, her şey ve her iş normal seyrinde devam ederken hem de. Biz, müzisyenlerimize, sanatçılarımıza en çok öldükten sonra değer veririz. İyi işler yaptığını, çok değerli olduğunu, hayattayken söyleyemediğimiz veya yarım ağızla söylediğimiz bir kişi öldüğünde herkes onun ne kadar kıymetli olduğundan ve büyük kayıp yaşandığından dem vurur hep. Atatürk'ün çok değerli bir sözü vardır Sanatsız kalan bir milletin hayat damarlarından biri kopmuş demektir. O anlayıştan bugünkü duruma nasıl gelindi bunu da düşünmek gerek. Pentagram ile online iki üç konser verdik. Aslında benim tahminlerimin çok üstünde katılım oldu ve izlendi. Bizler kadar müzik severler de çok özlediler konserleri, hiç yoktan iyidir tabii. Fakat deneyimlerden edindiğim izlenimim asla canlı bir konserin tadı olmuyor. Biz şarkıları yine aynı şekilde çalıyoruz fakat seyircinin coşkusunu, göz göze teması, onların sesini ve alkışını duymamak prova ile televizyon çekimi arası bir his veriyor. Ekranın arkasında on binler olduğunu bilsek de aynı ortamda, aynı atmosferi yaşamak bambaşka. Umarım bir an önce bu durumlar geçer ve tekrar canlı konserler başlar. Hatta artık başlamalı. Yaşamaya devam çünkü yaşamak lazım ölene kadar.


Unutulmaz televizyon programlarının sunucusu, oyuncu, seslendirmen, fotoğraf sanatçısı, yönetmen kimliğiyle ülkemiz eğlence ve sanat dünyasına damgasını vurmuş isimlerden Okan Bayülgen, Shakespeare'in III. Richard'ını sahneye taşıyor. 26. İstanbul Tiyatro Festivali'nde prömiyer yapacak olan ve biletleri şimdiden tükenen oyunda, 2012 senesinde İngiltere kralı III. Richard'ın kemikleri bir otoparkta bulunur. Londra'da çoğunlukla sıra dışı sanat oyunları üreten küçük bir tiyatro ise aynı dönemde istek üzerine III. Richard oynayacaktır. Tiyatroya sığınan Richard önce oyundaki Richard rolünü, daha sonra da oyunun sahneye konuluşunu üstlenir. Bir yandan hoşgörülü ve demokrat sanatçıların desteğini alırken, diğer yandan tiyatrodaki yapıyı bozmakta, sanatın kurumsal etik ya da hiyerarşik her şeyine karşı gelerek, ortaya alışılagelmemiş bir Richard prodüksiyonu çıkarmaktadır. Yeni yüzyılın ilk çeyreğinden Shakespeare'in III. Richard'ına farklı açılardan bakılan oyun, 18 Kasım'da Zorlu PSM Turkcell Sahnesi'nde tiyatroseverlere unutulmaz bir deneyim yaşatacak.


Çok sevdiğimiz illüstratör ve bizim kuş gözlemcimiz Gökçe Yavaş Önal'ın matrak çizimleriyle baştan sona yenilenen Kitap Günlüğümün yeni edisyonunu gördünüz mü? Eğer daha önceki versiyonunu sevdiyseniz buna bayılacaksınız, bizden söylemesi... Veee bundan böyle okuduğunuz kitapları unutmayacaksınız! Kitap Günlüğüm, okuduğunuz kitaplara dair ayrıntıları, görüşleri, önerileri not edip yıllar boyunca saklayabilmeniz, sonra tekrar bakıp hatırlayabilmeniz için tasarlanan pratik ve eğlenceli bir günlük. Okuduğunuz her kitabı bu günlükle paylaşabilirsiniz. Önemli olan, kitap hakkındaki görüşleriniz, düşünceleriniz ve elbette hayal gücünüz. Günlüğe kitapla ilgili yorumlarınızı da yazabilirsiniz. Ayrıca en sevdiğiniz cümleyi ya da günün birinde kitabın yazarıyla tanışırsanız söyleyebileceğiniz şeyleri bile not edebilirsiniz. Hatta kitabın kapağını yeniden tasarlayabilir ve kitaba puan dahi verebilirsiniz! Unutmayın, her okurun hakları var. Bir kitabı bitirmemek ya da tekrar tekrar okumak sizin elinizde! Kitap Günlüğüm'e notlarınızı yazarken Daniel Pennac'ın Okur Hakları Bildirisi'nde yer alan diğer okur hakları üzerine de tekrar tekrar düşünme fırsatı yakalayacaksınız. Tamam tamam, daha fazla ipucu vermek yok... Bu günlüğü başucunuzdan eksik etmeyeceğinize eminiz. Hatta evde sıkılmamak için sürekli kitap okuyan dostlarınıza verebileceğiniz anlamlı bir hediye olarak bile düşünebilirsiniz.


İngiliz sanatçı Graham Carter'ın yazıp resimlediği Hikaye Hırsızı, kitapların hayatımıza kattığı güzellikleri paylaşarak çoğaltmamızı sağlayan serüven dolu bir arayışın öyküsünü okurla paylaşıyor. Hikayecilerin nasıl ortaya çıktığını düşünüyorsunuz? Acaba gerçekten hikayeleri toplamışlar mıdır? Yoksa onları çalmışlar mıdır? Çalmak burada hem iyi anlamda hem kötü anlamda kullanılabilir. Tıpkı hikayemizdeki Hikaye Hırsızı Ahtapot gibi. Sevdiği bir şeyi keşfederken çıkış noktası belki çok doğru olmasa da ona destek olanlarla en sevdiği şeyi yapmaya başlayan ve dünyanın en iyi hikayecisine dönüşmesini anlatan bu kitabı sevdim. Kitapların ve hikayelerin öneminin böylesi bir kurgu ile çocuklara ulaştırılması fikri benim çok hoşuma gitti. Hikayedeki karakterlerimizden Lulu, utangaç ve çok fazla evinden dışarıya çıkmayan bir çocuk. En sevdiği ve kendisini bulduğu yer kitaplar. Kitapların ona anlattığı hikayelerle çıktığı hayal yolculukları. Tabii bunu daha da kıymetleştiren şey, her akşam babasının ona kitap okuması. Heyecanla her akşam yeni bir kitap ile hangi maceraya çıkacağının hayalini kurması, nitelikli kitapların çocuklarda bıraktığı izleri görmemize neden oluyor. Lulu'nun yine nadiren dışarı çıktığı bir gün babası ile kayıkta okuduğu kitap, suya düşüyor ve suyun derinliklerinde yapayalnız yaşayan bir ahtapotun önüne yerleşiyor. Ahtapotun onun ne olabileceği hakkında en ufak bir fikri yok. Kitapla bazı denemeler yapıyor ama hala ne olduğuna tam karar veremiyor ve merakla kitabın izini sürüyor. Bu merakı onu Lulu'nun yaşadığı evin penceresine getiriyor ve tam o anda ahtapot gördüğü, duyduğu mutluluktan çok etkileniyor. O andan itibaren bir hikaye hırsızı olarak ada sakinlerinin en sevdikleri kitaplarını her gece tek tek topluyor. Hikaye anlatıcılığının geçmişten günümüze sözlü ve yazılı kültürel aktarımı dışında, insanlar için ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor bu kitap. Anlatılmayan, okunmayan her hikaye günün birinde yitip gidecektir. Yitip giden hikayeler insanlardan uzaklaştıkça geçmiş ile bağı kopacak, geleceğe dair bir umudu kalmayacaktır. Günümüzde birçok anlatıcı var fakat geçmiş ile bağı, kuşaklar arası aktarımı ya da anlatıları ile tek tek insanlara birebir dokundukları zamanlar gibi değil. Tabii hala bu paylaşımı yapabilen başka diyarlarda ya da kendi yaşadıkları çevre sınırlarında olan birçok kıymetli ses illaki vardır. Bu seslere bir de yazı ile destek veren hikaye derleyicileri ya da eskilerden günümüze gelen hikayelerin sağlam zeminine güvenerek yeniden kitaplaştıranlar çok. Her bir adım tabii ki çok önemli. Kitaplar ve anlatılanlar, yazılanlar ve okunanlar geçmişin belleğinden sıyrılıp günümüze gelebilenler geleceği inşa edecekler için rehber olacaktır diye düşünüyorum. Hikayelerin sihirli dünyasına kapılan bir ahtapot gibi çocukların da böylesi sihirli bir dünya ile ne kadar erken tanışmış olmaları çok çok kıymetli. Okuma sevgilerini pekiştiren, meraklarını destekleyen kitaplar hep yanı başlarında olsun.


Amerikalı yazar ve eğitimci, evde eğitimin ve özellikle okulsuz eğitim yaklaşımının savunucusu James Holt'un Çocuklar Neden Başarısız Olur? kitabı Koridor Yayınları'ndan çıktı. Çocuklar Neden Başarısız Olur? ilk yayımlandığı 1960'lı yılların ortasından bugüne dek devam eden bir eğitim reformunun öncüsüdür. Yazar John Holt, 1982 baskısında kitaba pek çok yeni eklemeler yaparak çocukların dünyayı nasıl algılayıp inceledikleri, sınıf içi öğreniminde yıllardır süregelen problemler, derecelendirmeler, sınavlar ve her türlü öğrenme durumunda güvenin ve otoritenin oynadığı rolleri açımlayarak okura yeni bakış açıları kazandırdı. Holt'un çocukları algılayışı, düşüncelerindeki netlik ve çocuklara duyduğu sevgi ve yakınlık, hem Çocuklar Neden Başarısız Olur? kitabını hem de onun tamamlayıcısı niteliğindeki Çocuklar Nasıl Öğrenir?i zamanı geçmeyen eğitim klasikleri arasına dahil etmeyi başarmıştır.


Türkiye Yayıncılar Birliği öncülüğünde hayata geçirilen ve ülkemizde okuma kültürüne yönelik bugüne kadar yapılan en kapsamlı projelerden biri olan OKUYAY Platformu, T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın Kütüphanecilik ve Yayıncılık Ödülleri kapsamında Yılın İş Birliği Ödülüne layık görüldü. 57. Kütüphane Haftası kapsamındaT. C. Kültür ve Turizm Bakanlığıtarafından düzenlenen ödül törenine katılan Türkiye Yayıncılar Birliği Başkanı Kenan Kocatürk, ödülü Cumhurbaşkanı Yardımcısı Fuat Oktay ve T. C. Kültür ve Turizm Bakanı Mehmet Nuri Ersoy'dan aldı. En büyük ödülün ülkemizde okuma kültürünün geliştiğini görmek olduğunu vurgulayan OKUYAY Platformu, Yılın İş Birliği Ödülü için T. C. Kültür ve Turizm Bakanlığı'na, platformun kurulmasında katkı sağlayan tüm kurumlara, kuruluşlara, kişilere, hibe merciine, projeye destek olan tüm paydaşlara, sivil toplum örgütlerine ve inisiyatiflerine ve ilk günden bu yana faaliyetlerin gerçeklemesi için canla başla çalışan proje ekibine teşekkürlerini iletti.


Geçtiğimiz günlerde çocuklarla ve ülkemizi ziyaret eden beyaz balina Aydın'ı hatırlayan tüm dostlarla buluşan Aydın: Bir Beyaz Balinanın Gerçek Hikayesi kitabının yazarı Olaf Koens'e soracağım çok soru vardı. Önce çocukluğumun bu tatlı kahramanını biraz daha iyi anımsamak için Google'a başvurdum sonra da Aydın'ı şimdiye kadar hiçbir Türk yazarın kaleme almamasına hayıflandım. O yüzden ilk sorum Olaf'a tam olarak bununla ilgiliydi. Benim gibi 90'lı yıllarda çocuk olanlardansanız, beyaz balina Aydın'ın Türkiye sularını ziyaretini de hatırlarsınız. Tüm televizyonlar, gazeteler, uzun bir süre Aydın'ın Karadeniz'de bir sahil kasabasına gelişini ve hikayesini manşetlerine taşımıştı. Ben de bu gerçek hikayeden çok etkilenmiş ve çocuk kalbimde Aydın'la tanışabilmenin ve uzak denizlerde birlikte yüzebilmenin hayallerini kurmuştum. Meğer yalnız değilmişim. Üstelik yalnızca bu ülkede değil. Okyanuslar ötesinde benimle aynı duyguları paylaşan biri daha varmış: Olaf Koens. Hollandalı meslektaşım, bu hayalini bir çocuk kitabına dönüştürerek hem kendine hem de tüm dünya çocuklarına unutulmaz bir hediye vermiş. İyi ki de vermiş. Aydın şimdi yalnızca hatıralarla değil bir kitapla ölümsüz oldu. Aydın Bir Beyaz Balinanın Gerçek Öyküsü sayesinde ben de 11 yaşıma geri döndüm ve Aydın'ı haberlerde izlediğim ilk anı hatırlayıp hem mutlu oldum hem hüzünlendim. Hollandalı bir gazeteci yazar olarak Aydın'ı yazma fikri nereden geldi? Açıkçası bugüne kadar bunun bir Türk yazarın aklına gelmemesi epey şaşırtıcı! Beş yılı aşkın süredir İstanbul'da yaşıyorum. Türkiye'de o kadar çok hikaye var ki!.. Birkaç yıl önce bir gazeteci olarak, Orta Doğu ülkelerindeki insanlarla hayvanlar arasındaki ilişkiler hakkında bir kitap kaleme aldım. Bu kitabımda Irak, Suriye, Filistin ve tabii Türkiye'den hikayeler vardı. Aydın'ın hikayesini işte o zaman yeniden keşfettim. Yeniden keşfettim diyorum, çünkü onu çocukluğumdan hatırlıyordum! Kendi dünyasında hayal ve gerçek arasında gidip gelen o küçük çocuğun Aydın ile ilk karşılaşmasında duyduğu heyecanı anlatırken sen neler hissettin? Çocukların mutlu olması bir yandan çok kolay ama eşi benzeri görülmemiş Aydın gibi bir beyaz balinayla karşılaşmak müthiş heyecan verici olsa gerek! Bu unsur kurmacaydı. Çocuğu küçük yatak odasından, Karadeniz'de, Gerze yakınlarında bir tekneye nasıl götürebileceğim fikriyle birazcık oynadım. Deniz feneri de rol oynuyor tabii ama daha da önemlisi, rüyaların gücünün bir ifadesi. Çocukluğumda bazen rüyalarla gerçekleri birbirinden ayırt etmenin nasıl da imkansız olduğunu çok net anımsadım ve doğruyu söylemek gerekirse, bazen hala öyle hissediyorum. Rüyalarda, bir anda hiçbir şeyden korkmamaya başlarsınız ve her şeyi yapabilirsiniz. Gerze'deki balıkçıların da beyaz balinayla ilk karşılaşmalarında hiç korkmadıklarını anlatmalarından da biraz yararlandım. Kitabı yazarken Aydın'ın son görüldüğü sahil kasabası, Gerze ile de yakın temasta bulunmuş olmalısın. Oraya ilk ne zaman gittin, Gerze halkından insanlarla görüşürken onların sana olan yaklaşımı nasıldı? Ve Aydın hakkında sana neler anlattılar, merak ediyorum. Erişebildiğim tüm makaleleri, haber kupürlerini okuduktan ve kamera kayıtlarını saatlerce izledikten sonra, Gerzelilerle konuşmak üzere Gerze'nin yolunu tuttum. Oraya iki defa gittim, önce 2019 yılında, iki yıl sonra da pandemi sırasında. Aydın'ın hikayesinin hala hatırlanıp hatırlanmadığını bilmiyordum, yaklaşık otuz yıl önce olduğu için çoktan unutulmuş da olabilirdi. Beni şaşırtan, herkesin onu hatırlaması oldu. Limandaki balıkçılara Aydın'ı hatırlayıp hatırlamadıklarını sordum, yüzleri güneşte yanmış, kocaman elleri olan bu iri ve güçlü adamlar, ben Aydın'ı sorduğumda ağlamaya başladılar! Onu elbette hatırlıyorlardı! Nasıl unutabilirlerdi! İlçenin eski belediye başkanıyla, benim yaşımdaki, limanda Aydın'la oynadıklarını hatırlayan insanlarla konuştum ve ellerindeki fotoğrafları istedim. Şanslıydım ki Gerze'deki fotoğrafçılardan birinin o döneme ait birçok fotoğrafın olduğu geniş bir arşivi vardı. Ayrıca Gerze halkı da bana evlerinde sakladıkları kendi fotoğraflarını gösterdiler. Çok sıcakkanlı ve misafirperver bir karşılamaydı. Beni etkileyen iki şey oldu. İlki, balıkçıların kararlılığı, Aydın'ı besleyip onunla ilgilenmeleri. Unutulmamalı ki 1990'ların başında Türkiye zengin bir ülke değildi, bu devasa canlı çıkagelmişti ve pahalı bir balık türüyle beslenmesi gerekiyordu. Buna rağmen balıkçılar kendi aralarında para topladılar ve Aydın'la ilgilendiler. Bu çok anlamlı. İkincisi de onun için nasıl savaştıkları. Gerze'de tüm dikkatleri üzerine toplayan bu hayvanı Sinoplular kıskanmış ve kendi limanlarına götürmüşler. Balıkçı Kemal Aydın'ı almak için tekneyle Sinop'a bizzat kendi gitmiş. Beyaz balinanın asıl sahiplerine teslim edilmesi gerektiği anlaşılınca da bunu protesto edip limanı tekneleriyle kapatmaya hazırlamış. Beni en çok etkileyen şey buydu işte. İnsan duygularının hayvanlara atfedilmesi yaygın rastlanan bir hatadır, ama Aydın'a Gerze'de çok iyi bakıldığını açıkça söyleyebileceğimizi düşünüyorum. Bir gazeteci olarak, Aydın'ın Gerze'ye dönüşünden sonra ne olduğunu elbette biliyorum, ama bir romancı olarak bunu sizlere söylemeyeceğim. Hikayenin bazı bölümlerinin anlatılmaması daha iyidir. Çocuklara, Aydın'ın hala Karadeniz'de yüzüyor olabileceğini söylüyorum. Kitabı yazma sürecinden de bahseder misin? Nasıl geçti o dönem; ne kadar sürede yazdın, ne kadar çok insanla konuştun, ayrıntılarını senden dinlemek isterim. İlk sorunun cevabında bahsettiğim kurgu dışı kitabımda Aydın'la ilgili bölümü yazdıktan sonra, çocuklarım bana ne yazdığımı sormaya başladılar. Ne tür şeyler yazdığımı merak ediyorlardı, ben de onlara Aydın'ı anlattım. Çok heyecanlandılar. Beni, çocuklar için bir kitap yazmaya zorlayan eşimdi aslında. Uzun bir süreçti. Başta, şiir gibi, yalnızca birkaç satırdan oluşan sade bir metinle ilerlemek vardı aklımda, ama sonra yayıncım metnin daha uzun olması gerektiğini söyledi, ben de adım adım yazmaya, üretmeye başladım. Sonlara doğru, sadece yazmaya odaklanmak için her şeye bir hafta ara verdim. Bunu, tüm kitaplarımda yaparım. Geceleri, çocuklarım uyurken yazar, düzeltir, hikaye taslağı hazırlar, hikaye üzerinde uzun süre çalışırım. Daha sonra biraz ara verip kendimi dış dünyadan tamamen soyutlarım. Bu kitabı hazırlarken de, o bir hafta süresince o sıralar 7 yaşında olan kızım Sophie ile Selçuk yakınlarında bir otelde kaldık. Kızım oyunlar oynuyordu, birlikte uzun yürüyüşler yapıyorduk, konuşuyorduk ve ben de yazıyordum. Çok güzel bir dönemdi. Umarım bunda ufak da olsa bir rolüm vardır. Özel ve unutulmaması gereken bir hikaye bu. Çocukların anne-babalarının Aydın'ı çocukluklarından hatırlamaları ve çocuklarına hikayeyi anlatmaları arasında müthiş bir ilişki var. Geçen haftalarda Gerze ve Sinop'ta etkinliklere katıldım, harika geçti. Aydın için bu kadar heyecanlanan bu kadar çok sayıda çocuğu görmek öyle güzeldi ki. Bir yazar olarak bazen kendinizi bir hırsız gibi hissedersiniz. İnsanların hikayelerini, tarihini alıp bundan yeni bir şey çıkarırsınız. Ama aslında hikaye size ait değildir. Bu hikaye Gerze halkına ve Türkiye'ye ait. Aydın'ı Türkçeye çevirip yayımladıkları için Can Çocuk Yayınları'na müteşekkirim. Böylece hikaye ait olduğu yere dönmüş oldu. Mark Jannsen dünyanın en iyi illüstratörlerinden biri. Çalışmalarını takip ediyordum, bu kitabı düşünürken ona bir mektup yazdım. Yayıncım beni uyardı. Çok tanınan ve aranan bir illüstratör olduğunu, ne çizeceğini kendisinin belirlediğini ve çok zamanı olmadığını söyledi. Mark mektubuma çok güzel bir cevap verdi ve bu işi yapmayı kabul etti. Süreç boyunca pek konuşmadık, onu rahatsız etmemeye karar verdim. Ona hikayeyi anlattım, yazdığım metni okudu, Gerze'de bulduğum fotoğrafları gönderdim ona. Çizimlerini gördüğümde tüylerim diken diken oldu. Yalnızca Aydın'la ilgili hikayeyi değil, çocukluğumla ilgili kısımları da çok iyi yansıtmıştı. Ancak kitap yayımlandıktan sonra yüz yüze tanışma fırsatı yakalayabildik. Türkiye hem kültürel hem coğrafi anlamda dünyanın en ilginç ülkelerinden biri. Etrafındaki ülkelerin hepsi farklı alfabeler kullanıyorlar. 2017 yılında, İstanbul'a coğrafi konumundan dolayı taşındım. Bir gazeteci olarak Orta Doğu hakkında haber yapıyorum, uçuş bağlantıları işimi çok kolaylaştırıyordu. Ama daha önce hiç Türkiye'ye odaklanmamıştım. Ancak pandemi sırasında hiçbir yere uçamadım. Derken ülkeyi keşfetmeye ve hakkında haber yapmaya karar verdim. İstanbul'da sürücü ehliyeti aldım ve ülkenin her yerine arabayla seyahat etmeye başladım. Hatta arabayla çıktığım ilk seyahat Gerze'ye gerçekleştirdiğimdi. Daha sonra, ülkenin birçok etkileyici köşesini görme şansı yakaladım. Son yıllarda, İran-Ermanistan ve Gürcistan sınırındaki Van'da bir sürü haber yaptık. Dünyanın çok etkileyici köşelerinden biri burası. Aynı şey Kürtlerin yaşadığı bölgeler için de geçerli. İnsanlar inanılmaz derecede canayakın, misafirperver ve yardımsever. Tabii deprem bölgesinde de haber yaptım. Bu güzelim yerlerin harabeye dönmesi, bu kadar çok can kaybı olması beni çok üzüyor. Dürüst olmak gerekirse, çocuklar için yazmak kolay değil, hem de hiç kolay değil! Son kitabım, beni ve ailemi derinden etkileyen, Ukrayna'daki savaş hakkında. Birkaç kitap fikrim var, aynı zamanda bir roman yazmaya devam ediyorum, ama şimdilik planlarım arasında bir çocuk kitabı yazmak yok. Kibar ve dost canlısı bir sürü çocuk, Aydın'la ilgili yeni bir kitap yazmamı istedi benden. Belki bu konuyu düşünürüm. Onlara, hayallerinden asla vazgeçmemelerini tavsiye ederim. Çocukken Aydın'ı görmek, onunla oynamak ve arkadaş olmak benim hayalimdi. Bu kitap, bir bakıma tam da bunu gerçekleştirmiş oldu.


2008 yılında Almanya'nın en önemli edebiyat ödülü sayılan Georg Büchner Ödülü'nü kazanan Josef Winkler'in yazdığı Natürmortu çevirmen Ebru Elbaşığlu Ajandakolik okurları için inceledi. İçinde bulunduğum ruh durumuna pek uygun olmadığını düşünerek isteksizce çeviriyorum sayfaları. Kitap 2001 yılında Avusturya'da, 2010 yılındaysa Burak Özyalçın'ın çevirisiyle Pan Yayıncılık tarafından Türkiye'de yayımlanmış. Üstelik yazar Josef Winkler'a 2001 yılında Alfred-Döblin Ödülü'nü kazandırarak, 2008 yılında alacağı en büyük Almanca edebiyat ödülü Georg Büchner Ödülü'nü müjdelemiş adeta. İşte gözden kaçırdığım bir başka yazar daha diye hayıflanıyorum. İlkbahar da habercisi değil bir şeylerin. Ölgün ruhlarımıza bundan daha uygunu bulunmaz diyerek Natürmort'u okumaya başlıyorum. Madem durağanlıktan, hareketsizlikten, ölümden kaçamıyoruz, o halde biraz daha derinine inelim. Fakat Natürmort daha ilk sayfadan müthiş bir canlılık, çarpıcı renkler ve doğal bir hareketlilikle beni şaşırtıyor. Roma'nın ana tren istasyonunun metro merdivenlerinde Natürmort'un içine çekiliyorum. Metro istasyonundaki insan cümbüşünde, uzun kirpikleri neredeyse çil içindeki yanaklarına dokunan, boynunda çarmıha gerilmiş gümüş bir İsa taşıyan on altı yaşlarında siyah saçlı bir oğlan dikkatimi çekiyor. Ana karakteri bulduğumu düşünerek peşine takılıyorum. Novella boyunca her şeyi bu on altı yaşındaki oğlanın gözünden göreceğimi zannetsem de kısa sürede öyle olmadığını anlıyorum. Sık sık gözden kaybediyor ve yine defalarca karşılaşıyorum bu uzun kirpikleri neredeyse yanaklarına dokunan, siyah saçlı oğlanla. Adı Piccoletto, incir satıcısının oğlu. Piccoletto'nun peşinden Vittorio Emanuela Meydanı'ndaki pazara giriyorum. Kasap tezgahında morumsu parlayan sineğin kanadında her yere konup kalkıyorum. Az ötede kümes hayvanları tezgahında içi boşaltılmış bir tavuğun karnına tıkılmış bir avuç kiraza takılıyor gözüm. Sebze tezgahlarının arasında rüzgar, yerdeki beyaz ve kırmızı kuru soğan kabuklarına daireler çizdiriyor. Balık tezgahına geldiğimde uzun kirpikleri neredeyse yanaklarına dokunan, siyah saçlı oğlanı çalışırken buluyorum. Fakat pazar yeri öyle canlı, herkes öyle hayat dolu ki etrafta dolaşırken Piccoletto'yu unutuveriyorum. Akşam pazar toplanırken Vespasıyla, çürüyen meyve ve sebzelerin üstünden, bozulmuş narenciyelerin üstünden, tavuk boyunlarıyla tavuk yüreklerinin ve sarı horoz pençelerinin üstünden kahkahalar atarak geçtiğini görüyorum. Kasaptan azar işitmelerine rağmen, trompet çalmaya devam ederek Vittorio Meydanı'nın merdivenlerinden aşağı koşan iki Çingene çocuğun peşinden gidiyorum. Ertesi gün Vatikan'da turistler, seyyar satıcılar, hacılar, dilenciler, fahişeler, evsizler, uyuşturucu bağımlıları, hediyelik eşya dükkanları arasında uzun kirpikleri neredeyse yanaklarına dokunan Piccolettoyla karşılaşıyorum yine. Fakat ne bu on altı yaşındaki oğlanın, ne koyu kırmızı develi bluz giymiş sarışın kızın ne de üst üste öksürürken kan tüküren, sapsarı yüzlü, ölü gibi solgun teni siyah lekelerle dolu, kısa boylu kambur adamı izleyen siyahlara bürünmüş rahibenin gözünden katılıyorum hayata. Bir film kamerası gibi yargılamadan, güzeli ve çirkini, iyiyi ve kötüyü yaftalamadan, görsel bir şölenin ortasında hayranlıkla dolaşıyorum. Çürümeye başlamış ve küflenmiş limonları satmaya çalışan adamın elektronik sesiyle kendime geldiğimde, Josef Winkler'ın ustalığını düşünmeden edemiyorum. Yetenekli bir ressamın elinden çıkmış muhteşem bir natürmort değil bu sadece. Olağanüstü bir senfoni, etkileyici bir sinema filmi, sarsıcı bir sahne gösterisi, hayatın şiirsel ritmi aynı zamanda. Canlı tasvirler ve yaşam dolu karakterlerle böylesine kuşatılmışken, Natürmort'un incelikle örülmüş kurgusunu ancak, küflenmiş portakalların, yarılmış narların ve ezilmiş yeşil incirlerin arasında, sessizce hışırdayan, rüzgarda hareket eden ve dönen, Sicilya'dan gelme Moro kan portakallarına ait buruşuk portakal kağıtlarına bakarken fark edebiliyorum. Natürmort'un doruk noktası bile kurguya öyle doğallıkla yerleştirilmiş ki, hayat gibi etkisi zamana yayılıyor. Natürmort; durgun doğasına inat, yaşam dolu bir sanat eseri. Okumayı bitirince altını çizdiğim cümlelere göz atmaktan alamıyorum kendimi: Balığı temizlerken birkaç balık pulu zenci kadın müşterinin kara derili elinin tersine düştü. Kapaktaki balığın pullarına dokunuyorum, kaygan ama pürtüklü.


Kadim meseledir edebiyatın derdinin olup olmaması. Bam telimize dokunan bir şeyleri kaleme alırken toplumcu gerçekçi mi olacağız? Hadi olduk diyelim, kantarın topuzunu kaçırıp modern anlatıdan uzaklaşır mıyız? Dert edinelim bir şeyleri elbette de ne var elimizde dert edinecek? Dersim, kentsel dönüşüm, 6-7 Eylül, LGBT hikayeleri, 12 Eylül, dön başa Dersim, kentsel dönüşüm... Sanki işçi cinayetleri yokmuş, mahalle baskısı başka memlekette yaşanıyormuş, emek sömürüsü sanatın değil de sırf son ütücülerin derdiymiş, sanki dar alan faşizmleri yaşanmıyor, kadınların canına kıyılmıyormuş gibi temcit pilavına devam. Bir de en önemlisi ama çok ama nasıl önemli, yazar sıkıntısı, bunalımlar, duygular, yazarın yazım sürecinde yaşadıklarını yazan yazarın nasıl da yazım yazım yazılıp ufka bakıp duygularıyla yüzleştiğini ele alan yazarın yazdıklarına dair bunalımlar ve yazar. Evet, bu konu fevkaladenin fevkinde önemli olsa gerek, işliyoruz, işliyoruz sonu gelmiyor. Çünkü memurlar, madenciler, sanayi sitelerindeki çıraklar, dükkan kapatan bakkallar, kamyoncular, ev hanımları, pazarcılar, kasiyerler, öğrenciler yok. Onlar yok. Yazar var. Yazarı yazalım. Hep yazar. Bir şeylerle eğlenmiyorum, aman sakın yanlış anlaşılmasın. Bilenler bilir, bilakis, derdi olmayan edebiyatı ya da şöyle diyelim, topluma dair sorunları değil de kişisel bunalımları göz önüne seren metinleri pek sevmem, o tür eserlerden pek hoşlanmam. Bu tür metinler kötüdür değil demek istediğim. Ben hoşlanmam! Ama öte yandan, metnin derdinin olması meselesine dönecek olursak da o konuda edebiyatımızda bir kısır döngü olduğu su götürmez bir gerçek. Ama ne anlatıldığının, neyin dert edildiğinin ötesinde de ağır bir sorunu var sanırım güncel edebiyatımızın. Metnin derdinin olmasıyla, metnin dertli olması arasındaki ince çizgi çok zaman ıskalanıyor. Daha çok öyküde ama çok zaman roman ya da diğer anlatı biçimlerinde de melodram öğeler barındıran, yürek kanatan, okuru kasvetle tavlayan hatta Arabesk'e kayan eserler okuyoruz. Evet, evet. Arabesk metinler kol geziyor kitaplarda. Ferdi'lerin Müslüm'lerin vakti zamanında müzikle yaptığını kelimelerle yapan yazar prototipi söz konusu. Peki, böyle olmak zorunda mı? En ağır dertler, toplumsal eksen kaymaları, sosyolojik sorunlar, tarihin kara sayfaları ve edebiyatın konusu olabilecek benzeri tüm unsurlar, içinde ironi de barındıran metinlerle aktarılamaz mı okura? Malzeme konusundaki kısır döngünün üslup ve anlatım biçemine de illa yansıması mı gerekiyor? Elbette hayır. İroninin neden ve nasıl metne yedirileceğine dair örnekleri ben değil, edebiyat kendisi sunsun. Hem bizden hem dışarıdan örneklerle. Ahmet Hamdi Tanpınar, edebiyatımızın, her görüşten insana değen en önemli isimlerinden birisidir. Hem Huzur'daki iç nizam arayışı ve hem de Saatleri Ayarlama Enstitüsü'ndeki Osmanlı-Cumhuriyet kırılması, pekala edebiyatın derdi olan başlıklardır. Peki, özellikle Hayri İrdal'ın kaderci, lakayt, hayalperest halleriyle Halit Ayarcı'nın her devrin adamı, işbilir, kurnaz halleri basbayağı ironi değil midir? Gülerek, gülümseyerek okumaz mıyız bu olağanüstü başyapıtı? Böyle bir anlatıyla derdini anlatamamış mı Ahmet Hamdi? Tam tersi, ne Osmanlı ne de Cumhuriyet kelimelerini bir kez kullanmadan ve kullandığı harikulade dengeli ironiyle derdini fevkalade anlatmıştır. Büyük ve kalemi kuvvetli yazar, dilini metnin gerektirdiğince kullanmasını da bilen, ritmi o yönde akıtan yazardır. James Joyce, dünya edebiyatının tartışmasız en büyük isimlerinden birisi, belki de birincisi. Anlattığı dönemin de etkisiyle Dublinliler'de kasvetli ve durağan bir dil kullanmışken, Sanatçının Delikanlılık Portresi'nde, özellikle vaaz sahnelerinde rahibe, öyle gerektirdiği için, ergenlik çağında bir öğrencinin duyduklarıyla kanının çekilmesini yansıtan iç karartıcı, dehşetli bir dil biçmiştir. Oysa Ulysses'e geldiğinde, özellikle bazı bölümlerde dil kanatlanır ve eğlenceli bir kisveye bürünür. Özellikle yüzeysel ve kof nitelikleriyle tam bir alay konusu olan İrlanda milliyetçisi karakterin sahne aldığı onikinci bölümün okunması çok keyiflidir. Gözlük takmakla aydın, subliminal ve konformist demekle kültürlü olunacağını sanan kimilerininse oradan buradan duyduklarıyla karanlığın ve kasvetin romanı falan sandığı Finnegan Uyanması ise tam aksine düpedüz eğlenceli, müthiş komik ve tüm insanlık tarihini bir yanıyla sarakaya alan bir romandır. Edebiyatta ironinin kullanımından bahsederken bir eserin dilinin büsbütün eğlenceli olması zorunluluğu değildir elbet kastım. Metin psikolojik tahlilleri ya da felsefi yapısıyla görece ağır akabilir. Ama yazar yine de isterse ve becerikliyse ironiyi metnine yedirebilir. Yusuf Atılgan, hem Aylak Adam'da hem de Anayurt Oteli'nde varoluşçu ve absürd metinler ortaya koymuştur ve birisi psikolojik, diğeriyse hem psikolojik hem de sosyolojik ağır dertleri olan metinlerdir. Ama yine de elipaketliler, kestaneciyle edilen kavgalar ve sair söylem ayrı renk katar metne. İroni deyince bir dünyadan, bir bizden iki ismi ayrı, bambaşka bir yere koymak gerekir belki de. Jose Saramago ile Oğuz Atay'dan bahsediyorum. Kabil başta olmak üzere bütün Saramago eserlerinde ironi başat bir öğedir. Kitabın arka kapak yazısında da dillendirildiği şekliyle, gerçeğin ironik, yalın ve dolaysız dilini kullanır yazar. Adem ile Havva, Habil ile Kabil ve hatta Tanrı, bu pek eğlenceli dilden nasibini bolca alır. Yitik Ada'nın Öyküsü, İsa'ya göre İncil ve diğer kitaplarda da ironi, yazarın dilinden kopan bir geleneğe dönüşür. Tutunamayanlar ise, Selim ile Turgut arasındaki hayali mahkemeden, Solomon Spear'a ithaf edilmiş, Selim'in demesiyle Şarkılı bölüme hemen her satırına sinen ironisiyle yakalamıştır okuru. Peki, bu kült eserin derdi olmadığını kim söyleyebilir? Burjuvazinin tuhaflığını, yarı aydının olmamışlığını, toplumun ezberci bakış açısını ironik bir dille anlatmamış mıdır Oğuz Atay? Bu saydıklarımı anlatabilmesi için ille de içimizi mi kıyması gerekiyordu? Ve hatta Tehlikeli Oyunlar'da bu dil yapısı daha da öteye taşınır ve Hikmet Benol, edebiyatımızdaki en sıradışı kişiliklerden biri olarak önümüze çıkar. Korkuyu Beklerken'de kitaba da adını veren öyküde, hayali düzlemden bilinmez bir dille yazılarak kahramana ulaşan mektubun kahramanımızı soktuğu haller hem çok şey anlatır ve hem de çok güldürür. Bu anlamda daha pek çok isim, yazar, kitap bu yazının konusu ve öznesi olabilir. Aziz Nesin'in neredeyse tüm metinlerinden Ayfer Tunç'un Bir Deliler Evinin Yalan Yanlış Anlatılan Kısa Tarihi'ne, Mark Twain'den Pirandello'nun Biri Hiçbiri Binlercesi'ndeki Moscarda'sına varana dek ironinin bulaştığı kahraman, kitap ya da yazarlar, o kasvetli romanlardaki kadar, hatta belki çok daha güçlü bir şekilde okurla hemhal olup, topluma sinen dertlere ışık tutarlar. Velhasıl başa dönecek olursak, metnin derdinin olması için ille de buram buram dertli, ağdalı bir dil barındırması şart değildir. İroniyle yapılan sapasağlam edebiyata dair dilimiz döndüğünce örnekler vermeye çalıştık. Ama çok yakın hafızamızda, daha pek taze ve çok güçlü bir başka örneğimiz daha var; Gezi Edebiyatı. Gezi üzerine yazılanlar değil, bizzat Gezi'de üretilen, duvarlara ve zihinlere kazınan edebiyat kastettiğim. Slogan Bulamadım, Kahrolsun Bağzı Şeyler, Oh Mis Gibi Temiz Duvar, Tomalara Göğüs Geren İşte Benim Zeki Müren ve daha yüzlercesi. Bir yandan halkı güldüren ama bir yanıyla da muktedirin algısına yumruk gibi inen edebiyat. Yani, ironiyle edebiyat yapılmaz, edebiyat ciddi, kederli, oturaklı ve mümkünse somurtkan bir şeydir savındakiler, Joyce'tan ve Tanpınar'dan, Saramago'dan ve Oğuz Atay'dan utanmasalar bile belki, en azından, umarım ki Gezi'nin dipdiri dilinden utanırlar. Yok, yok. Kimse utanmasın. En güzeli gülelim ve gülerek direnelim.


Olıver Jeffers kitaplarında hem kaybolmak hem uçmak! Kuzey İrlandalı yazar ve illüstratör Oliver Jeffers'ın 2005 ve 2010 yıllarında çocuklar için yazıp resimlediği orijinal isimleriyle Lost and Found ve Up and Down, yıllar sonra nihayet Türkçede, Can Çocuk etiketiyle okurla buluştu. Celal Üster'in çevisiyle Kayboldu Bulundu ve Uçtu Uçamadı, bir penguenle çocuğun yalnızca dostluğunu anlatmıyor, ortak hayat yolculuklarıı keşfetmemizi sağlıyor. Suluboya resimleri ise kitabı almak için başlıca neden. İlk hangi kitaptan başlayayım diye düşünmeden Uçtu Uçamadının sayfalarını araladım hemen. Mutlaka bir sırası vardı ama Oliver Jeffers'ın illüstrasyonlarının büyüsüne o kadar kapılmıştım ki hemen okumaya başladım. Meğer ilk sırayı Kayboldu Bulunduya vermeliymişim! Dünyaca ünlü resimli kitapları bugüne dek 46 dile çevrilen ve 14 milyondan fazla okura ulaşan yazar, çizer Oliver Jefferson'ın, 3-8 yaş aralığındaki çocuklar için yazdığı resimli kitaplardan Kayboldu Bulundu, bir çocuk ve penguenin nasıl arkadaş olduklarını anlatıyor. Yolunu kaybeden penguenin nereden geldiğini öğrenmek için Kayıp Bürolarına kadar giden, gece gündüz demeden dağ gibi dalgaları aşıp minicik kayığıyla nihayet onu, geldiği yere, yuvasına, Kuzey Kutbu'na götüren cesur ve fedakar bir çocuk, penguen için bu dünyadaki en iyi arkadaş olmasın da ne olsun! Jeffers, kendi dünyalarına dönünce aslında her ikisi de yalnız olan kahramanlarının birbirine kavuşunca mutlu oldukları hissini olağanüstü çizimleri ve sıcacık anlatımıyla öyle iyi veriyor ki, Kayboldu Bulundu, aslında tam olarak çocuğun ve penguenin arkadaşlıklarını bulmasının hikayesini anlatıyor. Oliver Jeffers'ın yıllar sonra Türkçeye kazandırılan bir diğer kitabı, aslında Kayboldu Bulundu'nun ikiz kitabı diyor, çevirmen Celal Üster, Uçtu Uçamadı için. Bu ikinci kitapsa, günden bu yana bir an olsun ayrılmayan, her şeyi birlikte yapan kahramanlarımızın yeni bir macerasını anlatıyor. Bir gün penguen, yapmayı istediği önemli bir şey olduğuna karar vermiş: UÇMAK! Kanatları olmasına rağmen ne yaparsa yapsın bir türlü uçamıyormuş. Yine imdadına arkadaşı koşmuş. Onun için kitaplar karıştırmış ama anlamışlar ki penguenlerin uçmak konusuna pek şansı yokmuş. Sonra yardım istemek için yollara düşmüşler ve hayvanat bahçesine gitmişler. İşte asıl macera da bundan sonra başlamış. Bizim penguen yine ortadan kaybolmuş! Arkadaşını aramaksa yine çocuğa kalmış. Kocaman sayfalarda başarılı seçilmiş yazı fontu ve esprili resimlerle Uçtu Uçamadı, çocuk ve penguenin bir sonraki maceralarının ne olduğunu şimdiden merak ettirmiyor değil hani. Yazar, engin hayal gücünün yanı sıra duyarlı ve mizah yönü kuvvetli cümleleriyle, her iki hikayenin de çocuklarla sıcacık bir iletişim kurmasını sağlıyor. Biz de buna çevirinin gücü diyoruz işte! Kayboldu Bulundu, Uçtu Uçamadı için kitaplığınızda yer açın. Çocuklarınızla paylaşırken Jeffers'ın eşsiz dünyasında bu defa kaybolan siz olacaksınız!


Oyunculuğuyla ünlenen Maggie Gyllenhaal'ın yönettiği ilk film, Elena Ferrante'nin aynı adlı romanından uyarlanan The Lost Daughter / Karanlık Kız vizyona çıkmadan önce, 15 Aralık Çarşamba, 21.30'da İKSV Galaları kapsamında City's Nişantaşı CINEWAM'da gösterilecek. İKSV Galaları aralık ayında Maggie Gyllenhaal imzalı The Lost Daughter / Karanlık Kız ile devam ediyor. Napoli Romanları'yla ünlenen Elena Ferrante'nin aynı adlı romanından uyarlanan Karanlık Kız, Secretary'den Sherrybaby, The Dark Knight ve The Kindergarten Teacher'a birçok filmden, The Deuce gibi dizilerden oyuncu olarak tanıdığımız Maggie Gyllenhaal'un yönetmenliğini üstlendiği ilk film. Dünya prömiyerini 78. Venedik Film Festivali'nde yapan film, Gyllenhaal'a En İyi Senaryo ödülünü getirdi. Filmin başrollerini Olivia Colman ile Dakota Johnson paylaşıyor. Filmin kalabalık oyuncu kadrosunda deneyimli oyuncu Ed Harris'ten Normal People dizisiyle ünlenen Paul Mescal'a birçok ünlü isim yer alıyor. Karanlık Kız, kasım ayında New York'ta düzenlenen Gotham ödüllerinde başta En İyi Film olmak üzere, En İyi Yeni Yönetmen, En İyi Senaryo ve En İyi Oyuncu ödüllerini kazandı. Ayrıca New York Film Eleştirmenleri Birliği tarafından En İyi İlk Film seçildi. The Wrap'e göre bir şaheser. Olivia Colman resmen harikulade, The Guardian'a göre leziz bir dram olan Karanlık Kız, bir üniversite profesörünün yaz tatilinde geçmişiyle yüzleşmesini anlatıyor. Olivia Colman'ın canlandırdığı Leda, yalnız başına çıktığı yaz tatilinde, sahilde vakit geçiren Nina ve kızıyla karşılaşıyor. Anne-kız arasındaki yakın ilişki Leda'nın hem dengesini bozuyor hem de kendi anılarını ve anneliğinin ilk döneminde yaşadığı duygusal çalkantıları depreştiriyor. Karanlık Kız biletleri, 8 Aralık Çarşamba 10.30'da başlayacak Lale Kart üyeleri için indirimli ön satışların ardından, 10 Aralık Cuma 10.30'da genel satışa açılacak. Biletler passo. com. tr/tr üzerinden, Passo perakende noktalarından ve İKSV gişesinden alınabilir.


Şimdi 22 yıl mı olmuş Can Yücel öleli! Koskoca 20 yıl, yetmezmiş gibi üstüne bir iki yıl daha! Hadi canım sen de! Ölmek değil onunkisi! OLMAK, basbayağı... Şiir olmak, şair olmak, farz et hiç ayrılmamak, sahi bir de rakı olmak! Can değil mi bu, canımızın şairi! Vaziyet-i umumi, biz biliriz onun halini, memleketinin halini bildiği gibi! 12 ağustoslar bir bir geçerken onsuz, Güler'ini de aldı şimdi yanına, oh ne keyif!


Türk edebiyatının büyük ustası, büyük çınar Yaşar Kemal, vefatının altıncı yıl dönümünde çeşitli etkinliklerle anılıyor. Yaşar Kemal anısına, Yaşar Kemal Vakfı, Büyükçekmece Belediyesi, Maltepe Belediyesi, Sarıyer Belediyesi, Tarsus Belediyesi ve Türk Tabipleri Birliği ortaklığında 27-28 Şubat günlerinde etkinlikler düzenlenecek. Etkinliklerin tümü Yaşar Kemal Vakfı YouTube kanalından izlenilebilecek. Yaşar Kemal ile başlıklı etkinliklere Feridun Andaç, İdil Biret, Sacide Bolcan, Vecdi Çıracıoğlu, Ali Dönmez, Cihan Erdönmez, Selim İleri, Barış İnce, Zülfü Livaneli, Çiğdem Odabaşı, Taylan Özgür Ölmez, Nebil Özgentürk, Türkan Şoray, Ayşegül Tözören ve Ahmet Ümit gibi yazar ve sanatçılar konuk olacak. Söyleşi ve panel etkinliklerinde konuklar, Yaşar Kemal'in edebiyatını; toplum belleği, toplum vicdanı, öncü bir doğa kavrayışı, katmanlı insan ve toplum gerçeği gibi pek çok yönüyle kendi pencerelerinden değerlendirecek. Programda Nebil Özgentürk'ün Yaşar Kemal belgeseli de gösterilecek. Bu etkinliklerin yanı sıra şubat ayını Yaşar Kemal ayı ilan eden Tarsus Belediyesi de edebiyatı gençlerin yaşamlarına katmak, gençlerde okuma kültürünün yerleşmesine destek vermek amacıyla 1 Mart'a kadar devam edecek olan Yaşar Kemal Okuma Günleri düzenliyor. Yapı Kredi Kültür Sanat'ın YouTube kanalından 28 Şubat Pazar günü, saat 18:00'de canlı yayımlanacak Yaşar Kemal'i Anıyoruz: Masalların Sesi, Doğanın Nefesi başlıklı bir söyleşi gerçekleşecek. Faruk Duman ve İnan Çetin'in konuşmacı olarak yer alacağı söyleşide, Yaşar Kemal'in bir yazar olarak doğayla ve masallarla kurduğu ilişki tartışılacak. Yaşar Kemal'i Anıyoruz: Masalların Sesi, Doğanın Nefesi söyleşisi herkesin katılımına açık ve ücretsiz olacak. Büyükçekmece Belediyesi ve Yaşar Kemal Vakfı işbirliğiyle düzenlenen ilk etkinlikte Sacide Bolcan'ın moderatörlüğünde Feridun Andaç, Anlatı Anakara'sından İzler/Yansılarda Deniz Küstü, Al Gözüm Seyreyle Salih, Kuşlar da Gitti romanlarına yansıyan İstanbul'u Yaşar Kemal'in bakışı ile anlatacak. Sarıyer Belediyesi ve Yaşar Kemal Vakfı işbirliğiyle aynı gün düzenlenen ikinci etkinlikte Zülfü Livaneli, İdil Biret, Selim İleri ve Türkan Şoray kendi sanat yolculukları ve anıları eşliğinde kendi Yaşar Kemallerini paylaşacaklar. Türk Tabipleri Birliği ve Yaşar Kemal Vakfı işbirliğiyle düzenlenen günün ilk etkinliğinde Feridun Andaç'ın moderatörlüğünde; Vecdi Çıracıoğlu, Ali Dönmez, Cihan Erdönmez ve Ayşegül Tözören Yaşar Kemal'in edebiyatındaki doğa teması ve yazarın öncü doğa kavrayışı üzerine konuşacaklar. Maltepe Belediyesi ve Yaşar Kemal Vakfı işbirliğiyle düzenlenecek programda Nebil Özgentürk belgeselini sunacak. Barış İnce ve Ahmet Ümit, Yaşar Kemal edebiyatı üzerine değerlendirmelerde bulunacaklar. Etkinlik Taylan Özgür Ölmez konseri ile sona erecek. Tarsus Belediyesi, Yaşar Kemal Vakfı desteğiyle şubat ayını Yaşar Kemal ayı ilan ederek, 3 Şubat-1 Mart tarihleri arasında ilk ve ortaöğretim öğrencilerine ve yetişkinlere yönelik Yaşar Kemal Okuma Günleri etkinliği düzenliyor. 1 Mart'ta yapılacak Kilikya'nın İncisi Tarsus'tan Çukurova'nın Homeros'una Selam-Yaşar Kemal'e Saygıyla etkinliğinde; online söyleşiler, belgesel film gösterimi, şiir ve türkülerle Yaşar Kemal dinletisi, okuma günlerinde yer alan öğrenci ve öğretmenlerin çalışmalarından örnekler sergilenecek.


2020 yılında ilk solo albümünü yayınlayan ve solo kariyerinde de kendisini kanıtlayan Louis Tomlinson, 30 Haziran tarihinde BITEXEN ana sponsorluğu ve TemaCC & Smiley Strawberry organizasyonu ile ilk kez İstanbul'da KüçükÇiftlik Park'ta sahne alacak. Louis Tomlinson 2010 yılında katıldığı X Factor'ün yedinci sezonunda dikkati çekti. Nicole Scherzinger önerisi ile kurulan One Direction grubuna dahil oldu ve X Factor yarışmasına böylece devam etti. One Direction yarışmayı üçüncülükle bitirdi. İlk albümleri Up All Night, 18 Kasım 2011'de piyasaya sürüldü. Sonra da 2012 yılında Take Me Home adlı albümü çıkarmışlardır. Ardından 25 Kasım 2013'te Midnight Memories adlı üçüncü stüdyo albümlerini yayınladılar. Daha önceki albümleriyle kırdıkları rekoru bu albümleriyle de bir kez daha kırdılar ve tarihinin en hızlı satılan albümü unvanına bir kez daha sahip oldular. En son olarak 17 Kasım 2014'te FOUR adlı dördüncü stüdyo albümlerini yayınladılar. FOUR albümünün Deluxe versiyonu iTunes'da 67 ülkede #1 numaraya yerleşti. 31 Ocak 2020 tarihinde, yayınladığı ilk solo albümü Walls, 50 ülkenin iTunes listesinde 1 numaraya ulaştı.


Andersen ödüllü Hollandalı yazar Annie M. G. Schmidt'i bugün pek çok kişi, artık bir klasik olmuş Jip ile Janneke kitap serisi ile tanıyor. İlk olarak 1952 yılında Amsterdam gazetesi Het Parool için haftalık bölümler olarak yazdığı hikayeler, bugün dünyanın pek çok ülkesinde kimi orijinal ismiyle kimi Endonezya'daki gibi, Tini & Tono, farklı isimlerle onlarca dile çevrilerek kitap olarak yayımlandı, yayımlanmaya devam ediyor. Can Çocuk da serinin iki kitabını Jip ile Janneke Beraber Oynayalım mı? ve Jip ile Janneke Sonsuza Dek Arkadaş isimleriyle okurla buluşturuyor. Gündelik hayatta iki çocuğun birlikte geçirdikleri vakitleri konu alan ve oldukça yalın bir dille kaleme alınan bu küçük hikayelerin baş kahramanlarının nüktedan anlatımlarının en büyük özelliği Schmidt'in yalın ve sade kalemi, Westendorp'un da onları birer silüet olarak resmetmesi. Yazar ve çizer ortaklığının en iyi örneklerinden biri olarak karşımıza çıkan ve 50 yıldan uzun bir süredir yalnızca çocukları değil, yetişkinleri de gülümseten Jip ve Janneke, öyle popüler oldu ki, pek çok okurun kalbinde ikonlaşarak bugünlere geldi. Jip ile Janneke Beraber Oynayalım mı? ve Jip ile Janneke Sonsuza Dek Arkadaş isimleriyle yayımlanan kitaplar, aslında hem birbirini takip eder gibi görünen hem de birbirinden bağımsız bi' dolu macerayla dolu. Henüz okula gitmeyen biri erkek biri kız iki çocuğun, saklambaç oyunlarından su birikintilerinin üzerinde atlamalarına, Jans Bebekle oynamalarından kum havuzu yaparken nasıl çalıştıklarına, sıradan bir küçük çocuğun günlük hayatını ele alıyor. Jip ile Janneke Beraber Oynayalım mı?, bu sevimli ekürinin oyunlarına dikkat çekerken Jip ile Janneke Sonsuza Dek Arkadaş, arada bir tartışsalar da hemen barışan ikilinin başlarından geçen ilginç olaylara odaklanıyor. Jip ve Janneke, bugün Çin'den Endonezya'ya dünyanın pek çok ülkesinde çocuklar tarafından sevilip okunuyor. Onları bu kadar evrensel yapan tüm çocuklar gibi hem sıra dışı hem de sıradan olmaları. Serinin bu kadar başarılı olmasının altında yazarın oldukça basit hikayeleri yine basit ve esprili dille anlatması yatıyor. Hatta öyle ki bu anlatım tekniği, geçen yıllar içinde Jip ve Janneke'yi kendi ülkesinde bir ifade biçimine dönüştürüyor. Flamenkçede yalın veya basit anlatım tarzı, jip-en-janneketaal yani Jip ve Janneke dili olarak isimlendiriliyor. Örneğin bir politikacı, söylediklerini halkın anlayabilmesi için politik terimlerden ziyade Jip ve Janneke dilini kullanarak en basit anlatımı tercih ediyor. 1988 yılında çocuk edebiyatının en önemli ödülü sayılan Hans Christian Andersen Ödülü'nü, Astrid Lindgren'in elinden alan Annie M. G. Schmidt'in Can Çocuk'tan çıkan diğer çocuk kitapları da yine çocuk karakterler üzerine kurulu. Pluk ve Kırmızı Çekicisi ile Floddertje de en az Jip ile Janneke kadar ilgiyi hak ediyor. Üstelik yine Fiep Westendorp'un birbirinden fantastik çizimleriyle! Serinin orijinalinde sekiz kitap bulunuyor. Bakalım Can Çocuk diğer kitapları ne zaman yayımlayacak, bekliyoruz!


23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, pandemiye rağmen Kadıköy caddelerinde coşkuyla kutlanacak. Kadıköy Belediyesi, palyaço ve jonglörlerin yer alacağı TIR'lar ve ses sitemi ile donatılmış araçlarla Kadıköy'deki bütün çocuklara ulaşmaya çalışacak. Pandemiyle mücadele kapsamında alınan kısıtlamalar nedeniyle, Kadıköy Belediyesi tarafından Kadıköy'ün 21 mahallesinin park ve bahçelerinde çocuklar için planlanan 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı etkinlikleri iptal edildi. Kısıtlamalar nedeniyle etkinliklerini iptal eden Kadıköy Belediyesi, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı coşkusunu, çocuk şarkılarının ve marşların yükseleceği 2 tır ve 25 araçla cadde ve sokaklarda yaşatacak. 23 Nisan'a özel olarak hazırlanmış tırlarda sosyal mesafe ve hijyen kurallarına uyacak şekilde palyaço ve jonglörler yerini alacak. Kutlamalar, Kadıköy Belediyesi'nin Hasanpaşa'da bulunan merkez binasında saat 12.30'da Kadıköy Belediyesi Çocuk Sanat Merkezi ritim atölyesi ve bando eşliğinde başlayacak. Belediye binasından 13.00'te hareket edecek araçlar, Kadıköy'ün 21 mahallesinde seslerini çocuklara duyuracak. 13.30 sularında ise Kadıköy Belediye Başkanı Şerdil Dara Odabaşı, Dr. Faruk Ayanoğlu Caddesi'nde konuşlanacak tırdan çocuklara seslenecek. Etkinlikler Youtube üzerinden yayın yapan TV Kadıköy ve Kadıköy Belediyesi'nin sosyal medya hesaplarından da izlenebilecek.


Çocuk edebiyatında aramıza yeni katılan bir kahraman Korsan Maviparmak! Bakmayın yeni dediğime, aslında ilk kitabıyla tanışma faslını geride bıraktık bırakmasına amaaaa maceraları daha şimdi başlıyor, sıkı durun! Fantastik bir kitap serisi olacağını daha kapağı görür görmez tahmin etmiştim ya, neyse ki çok geçmeden serinin ikinci kitabı Korsan Maviparmak Viking Köyü ile huzurlarımıza teşrif etti! Şunu baştan söylemem gerek; öyle bildiğiniz diğer korsanlara benzemiyor, Maviparmak! Hazine aradığını sakın ha düşünmeyin, onun için en büyük hazine, ha bu diyar ha şu diyar gezmek, farklı insanlarla tanışmak! Evet, evet farklı! Bu kelimeyi yazın bir yere, hepimize lazım olacak! En çok da bu Viking Köyü'nde! Hah, ne diyordum, bizim Korsan Maviparmak'ın o tahta bacak, tek göz korsanlarla tek ortak noktası, gemisiyle açık denizlerde seyahat etmesi olsa gerek! Onun asıl derdi evrenin sırrını bulmak! Aradığı sırrı bulmak için de dünyayı dolaşıyor, hep yeni bir şeyler öğreniyor ve öğrendikleri onu bu sırra bir adım daha yaklaştırıyor. Yardımcıları Alfa, Dudu ve Hipatya ile bir Viking Köyü'ne yolu düşen Maviparmak, sıra dışı ve bir o kadar anlaması güç bir dünyanın içine dalış yapıyor. Turuncu saçlı insanların yaşadığı bu soğuk rüzgarlarıyla ünlü memleket, hiç de gülümseyerek kapılarını açmıyor, bizim üçlüye! Ağustos ayında bile kapıları, pencereleri sımsıkı kapalı bu köy, her zaman her şeye olumlu bakmasını bilen Dudu'ya başta çok sevimli geliyor. Hipatya, uzaktan kendilerini fark eden köylüye vermek için kütüphaneden kitaplar seçiyor, ama o da ne! Kıyıdaki köylüler, mürettebatı fark edince evlerine hızlı hızlı girip çıkmaya ve kıyıya bir şeyler yığmaya başlıyor. Kumaşlar, yiyecekler, koyunlar... Sanki köylüler Maviparmak ve arkadaşlarını karşılamak için bir tür hazırlık yapıyor ama nedense hepsinin yüzü asık, aralarından tek bir kişi bile gülmüyor. Özen'in üstün hayal gücü ve Emre Karacan'ın kendine özgü eğlenceli çizimleriyle Korsan Maviparmak serisini kaçırmayın. Fantastik edebiyatın yeni yeni kahramanıyla eşsiz yolculuklara yelken açmanın tam sırası! Hadi o zaman, vira vira dalgalansın dünya!