No: 309'un dün akşamki bölümü temposu yüksek, akıcı bir bölümdü. Zaten bu da reytinglere yansıdı. Bölümde Lale ile Onur arasındaki ilişki ilmek ilmek koptu. Bölümün sonunda yani final sahnesinde de Onur epey mahçup olabileceği bir duruma düştü. Şu nedenle: Lale'ye "peki, hayatından çıkıyorum" demişti, aradan gün geçmeden hop lalenin hayatının göbeğinde, Doktor adaşına "Lale'nin hayatından çık" mealinde dayılanıyor. Dahası, başta Lale'ye "kabul et işte, benden hoşlanıyorsun, beni Pelinsu'dan kıskanıyorsun" havası yaparken şimdi düpedüz kendisi Lale'den hoşlanıyor, Lale'yi kıskanıyor. Onur'da yelkenler bir hayli hızla suya inmiş durumda fakat bunu itiraf etmiyor. Daha doğrusu etmemişti. Bu bölümde, Lale'ye kahvaltı hazırlayıp yeşillik manzaralık bir yerde elinin nuruyla masa hazırladığında söyledi, "Ben aramızda bir şeyler var, zannediyordum" dedi. Eh, bu da bir şeydir. Benden sana var, demiş oluyor. Ne diyordum, bölüm boyunca ikisi arasındaki ilişki koptu koptu, nihayetinde "görüşmeyelim, araşmayalım, üzülmeyelim"e gelindi, fakat malum yeni bölüm fragmanı çıktı ve bir baktık fragmana, durum: Pelinsu hariç, herkes mutlu, "eller havada" Ne güzel, ne mutlu fakat nasıl oldu bu iş? Fragmanın başında Lord Onur Doktor Onur'a yumruk attı, akabinde Onur ve Lale arasında aşk itirafları falan filan. Durun yetişemiyoruz ey dizi bünyesi. Ya da koşun, bu hız da iyi aslında. Yetişmeye çalışacağız bir şekilde. En başta düğün sırasında Lale yere düştüğünde, Onur'un kendiliğinden, içten bir şekilde onun elini tutup öpmesi, kuvvet vermeye çalışması ne güzeldi. O güzeldi de, Lale kendine geldiğinde, Onur onu kucağına alıp hastaneye götüreyazdığında, Songül Hanım kızıyla birlikte koşacağına iki saat etrafa laf anlatmaya çalışıyor, kızkardeşleri Nilüfer ve Nergis de sanki yaban el, üçüncü derece misafir, ah vah diye kalabalığın arkasından bakıyorlar. Lale bebek bekliyor, nikah sırasında yere kapaklanmış. Bir yanında koşsanıza. Neyse şok oldular dondular kaldılar herhalde. Geçen bölümün sonunda, Pelinsu ne söylemiş olabilir de, Lale evlenmekte tereddüt etmiş olabilir diye düşünmüştüm. Bir gerekçe bulamamıştım. Meğer kim ne biliyor, kim kime ne söylemiş arada tazelemek lazımmış. Pelinsu hem sözleşmeyi ve hem bu sözleşmeden Lale'nin ailesinin haberi olmadığını söyleyerek iki nişan aldı Lale'ye. İki tam kalbine gelen ok. O oklar o kalpten Onur'u çıkardı. Peki Pelinsu'ya sözleşmeyi Onur mu söyledi yoksa annesi ve babası mı söylediler? Pelinsu annesine "Lale'ye Onur'un bana sözleşmeyi söylediğini öğrendiğinde Lale'nin yüzünün aldığı hali görmeliydin" falan dedi. Demek ki Onur söylemiş. Neyse Pelinsu, Betül ve Erol sayesinde müthiş bir açık yakaladı ve kapı kapanmadan burnunu, ayağını, sözünü içeri sokup kapanışı engelledi. Bu arada Pelinsu entrikada, uyanıklıkta annesini geçti. Şimdiye kadar şöyle yap böyle yap diye annesi akıl veriyordu Pelinsu'ya, artık olayları ondan haber alıyor. Pelinsu için geçen yazılarımdan birinde yeterince hırslı bir kötülükte değil, Lale'nin gerçek rakibi herhalde, geçmişten çıkıp gelecek Onur'un eski sevgilisi Özge olacak diye tahmin yürütmüştüm ama Pelinsu dengesini kaybetmiş, yeni bölüm fragmanına göre aşık olmuş anlaşılan Onur'a ve azılı bir kötüye dönüştü dönüşecek gibi. Yıldız ve Fikrat, konuklara Lale'nin durumunu söylediler, nikah memuruna da teşekkür edip yolcu ettiler. Sonra Yıldız "Fıkrat Fıkrat" derken güldü mü, ağladı mı? Ne yaptı belli olmadı. Gülüyor desem gülünecek durum yok, ağlıyor desem ağlamaz. Aşkolsun Fıkrat yani Yıldız. Hastanede Lale, Onur'a durup dururken "Onur, senin kalmanı istemiyorum, lütfen gider misin" dedi. Bunun adı kovmaktır. Şimdi Onur'un Lale'nin üstüne titreyip durduğuna tanık oluyoruz, gelinen şu noktada Onur'cuk üzülüp duruyor, kıvranıyor, Lale'nin asık suratına, kaba laflarına katlanıyor. Onur'un bu haline, düştüğü bu durumlara üzülsek de, Onur'a haksızlık oluyor gibi görünse de, bir geçmiş var arada ve işte Lale o geçmiş ve geçmişin, rüzgarın denizin içine atılmış çöpleri kıyıya vurması gibi getirdikleri yüzünden haklı olarak Onur'a böyle davranıyor, davranmak zorunda kalıyor. Aslında Onur ektiğini biçiyor fakat farkında da değil. Bu bir hikaye için iyi bir fikirmiş. Değişen bir kişinin, geçmişteki hataları yüzünden sıkıntılar yaşaması ve bu sıkıntıların geçmişteki kendisi olduğunu anlayamayışı. Zor bir durum. Sessizlikle sarılı, kendi geçmişine karşı savaşıyor. Geçmişi düşmanı olmuş. Nasıl aşacağını da bulamıyor. Aslında Onur Lale'ye sözleşme imzalatırken gayet uyanık, yaş tahtaya basmaz bir insandı ama şimdi, herşey iyi giderken, Lale'yle arasına ne zaman mesafe girse bunun Pelinsu'dan olduğu konusunda bir türlü uyanamıyor, bir türlü tecrübe kazanamıyor. Aynı şeyi yaşayıp duruyor. Sanırım Pelinsu'yu hedef tahtasının 12sine getirene yani dersi çıkarana kadar da bu böyle sürecek. Aslında Lale'ye soruyor, bana niye böyle davranıyorsun, ne oldu diye ama Lale, bizzat Onur'un yaptığı şeyler yüzünden böyle davrandığı için açıklama yapmıyor. Lale'nin ona açıklama yapması için, Onur'un Lale'nin güvenini kazanmış olması lazım ama güvenin kurulmasına da Pelinsu fırsat vermiyor. O yüzden Lale susuyor, Pelinsu dinamitiyle yıkılmış köprü de onarılamıyor. 8 Hafta, bölümün sihirli kelimesi oldu. 8 hafta ve stres anahtar kelimeler. Lale üzülmeyecek. Stresin ne kadar önemli bir şey olduğu sürekli vurgulandı. Aslında sadece hamileler için, hamilelikte deği stresin zararı, herkes için her zaman. Neyse, o değil de, bu 8 hafta ileriki bölümlerde de geçerli olacak bir zaman gibi geldi, böyle sık vurgulandığı için. Bakalım zaman ne gösterecek. Dizide nerelerde gülüyorum.. Filiz'in bitirimliklerinde, atarlarında, "çekirdek ailem" deyişlerinde, Betül'ün ve Erol'un onu hafife almaya çalışmalarında anında modunu değiştirip ağzını bozmasına gülüyorum. Müthiş bir zıtlıkların uyumu karakter. Erol'un nazlı halleri de komik. Filiz'in, Lale'nin ve şimdilerde Yıldız'ın yeme heveslerine gülüyorum. "Yimiyciğim Yuticiğim Fıkret" Lale'ninki bebekten, Filiz'inki iştahtan, Yıldız'ınki stresten. Betül ve Erol'un fesatlıkları değilse de aralarındaki müthiş safoz plan hevesleri de şirinlerin Gargameli gibi, karikatürize ve komik. Fıkret ve Şadi'nin relax halleri, İsmet babannenin olgunluğu, sakinliği de sinirlerimi alıyor.


Hayatımın Aşkı'nin ikinci bölümünde temel hikaye, kokusuyla geçmişten çıkıp gelen eski erkek arkadaş hikayesiydi ve eğlenceliydi. Gökçe'nin eski sevgilileriyle hikayeleri komik oluyor. Geçen bölümde de bu sahneler iyiydi. Her bölüm olmasa da sık sık, eskilerden gelen biri şeklinde sürdürülse, hem keyifli hem de Gökçe'nin bu konuda temel bir derdi olduğu ana fikri unutturulmamış olur. Bu bölüm, Gökçe ve Demir sahneleri yeterince ya komik değildi, ya romantik değildi, ya da özel değildi. Bir şey eksikti. Heyecanlandırıcı bir şey, sürprizli bir şeyler.. Geçen bölüm bu bakımdan daha iyiydi. Bunun dışında küçük hikayelerde bir dağınıklık var gibi. Yonca'nın ve Hikmet'in falcı hikayesi bir yere varmadı. Gökçe ve Demir'in tekne olayı bir yere varmadı. Tekneye gitme öncesi Kaan'ın spor yaptırma hikayesi bir yere varmadı. Gökçe'nin, Demir'in evine gidip boya badana dağınıklığı içinde kaderine terkedilen "klasik eseri" faciadan kurtardığı hadise bir yere varmadı. Yani bunlar kendi içinde komik olsaydı bir yere varmasa da olurdu ama yeterince komik olmadı demek ki. Sadece Gökçe'nin küvetteyken Demir'in görüverince iki saat titremesi epey komikti. Gökçe işleri kendi karıştırıyor. Kokusuna dayanamadığı eski erkek arkadaşını kalkıp iki saat yan yana oturacağı sinemaya davet ediyor. Demir'in annesinin odasında saklanırken kıpkırmızı elbiseyi yatağın üzerine fırlatıyor. Bir de Demir'le evlilik hayalleri kurmaktan işi gücü iyice serdi. Halbuki fikir bulma çabasını, o süreçleri görmek de keyifli. Diziyi zenginleştiriyor. Yani seyre tat veren sadece aşk meşk değil. Gökçe bekarlık bakımından arkadaşları arasında nasıl ayrık otuysa, evde de ayrık otu. Diğer ev ahalisine ne beslenme tarzı ne giyinme tarzı uyuyor. İyi ki babası karşıda oturuyor. Hani bu baba yemek yapmaktan hiç anlamıyordu, karşı daireye de bu yüzden taşınmıştı? Gayet de dört dörtlük kahvaltı sofrası hazırlamış, üstelik de sıradan bir günde. Sofrası gani ama adam tığ gibi. Gökçe iştah bakımından babasına çekme talihsizliğine uğramış. Gökçe'nin bu iştahı ve sürekli "Bende" demesi, bana "Aramızda Kalsın"ın eğlenceli Hüsne'sini hatırlattı. Demir'in çay bahçesinde gönlünü mektup yakan kıza kaptırması, önceki bölümdeki Demir portresiyle kıyaslanınca Gökçe'nin hayalleri kadar uçuk. İnternet devrindeyken, çay bahçelerinde masa masa dolaşıp mektup yakarak erkek arkadaş arayan kız ise acaba bireysel olarak zamanın çevresinde dönüp dumanla iletişim kurma dönemlerine geri mi dönmüş. Bu bölümde de çok hayal vardı. Ara sıra evet ama bu kadarı fazla. Bu kız bu kadar leylalıkla nasıl bunca yıl bu işte çalışabilmiş. İnandırıcı değil. Bu bölüm Gökçe'nin kız kıza arkadaş ortamı gösterilmedi. Halbuki geçen bölümdeki kızlar masası, boks maçı gibi, o ona, bu buna, eğlenceliydi. "Her yeni gün, yeni bir şans." Gökçe'nin mottosu buymuş. Güzel bir motto. Dizide eleştirdiğim bazı şeylerin daha çok ilk bölüm sorunları olduğunu, zamanla büyük ölçüde çözebileceğini düşünüyorum. Ya da öyle olmasını umuyorum. Gökçe bekarlık bakımından arkadaşları arasında nasıl ayrık otuysa, evde de ayrık otu. Diğer ev ahalisine ne beslenme tarzı ne giyinme tarzı uyuyor. İyi ki babası karşıda oturuyor. Hani bu baba yemek yapmaktan hiç anlamıyordu, karşı daireye de bu yüzden taşınmıştı? Gayet de dört dörtlük kahvaltı sofrası hazırlamış, üstelik de sıradan bir günde. Sofrası gani ama adam tığ gibi. Gökçe iştah bakımından babasına çekme talihsizliğine uğramış. Gökçe'nin bu iştahı ve sürekli "Bende" demesi, bana "Aramızda Kalsın"ın eğlenceli Hüsne'sini hatırlattı. Demir'in çay bahçesinde gönlünü mektup yakan kıza kaptırması, önceki bölümdeki Demir portresiyle kıyaslanınca Gökçe'nin hayalleri kadar uçuk. İnternet devrindeyken, çay bahçelerinde masa masa dolaşıp mektup yakarak erkek arkadaş arayan kız ise acaba bireysel olarak zamanın çevresinde dönüp dumanla iletişim kurma dönemlerine geri mi dönmüş. Bu bölümde de çok hayal vardı. Ara sıra evet ama bu kadarı fazla. Bu kız bu kadar leylalıkla nasıl bunca yıl bu işte çalışabilmiş. İnandırıcı değil. Bu bölüm Gökçe'nin kız kıza arkadaş ortamı gösterilmedi. Halbuki geçen bölümdeki kızlar masası, boks maçı gibi, o ona, bu buna, eğlenceliydi. "Her yeni gün, yeni bir şans." Gökçe'nin mottosu buymuş. Güzel bir motto. Dizide eleştirdiğim bazı şeylerin daha çok ilk bölüm sorunları olduğunu, zamanla büyük ölçüde çözebileceğini düşünüyorum. Ya da öyle olmasını umuyorum. Son olarak, Dizilerin tutulmasında şarkıların da etkisi oluyor malum. Hayatımın Aşkı'na da vurucu bir şarkı lazım. Mevcutlardan daha güçlü, dile dolanacak bir şarkı. Yani dinledikçe değil de duyar duymaz sevilecek.


Paramparça yine güzel bir bölümle karşımızdaydı. Bu hafta "Karadayı" yerine Paramparça'yı yayını sırasında izledim. Aslında Karadayı'da da bir sürü kritik olay vardı ama az çok tahmin edilesi durumlardı, yani merak ve heyecan unsuru önceki bölümlere nispeten düşüktü. Bir de "Paramparça" dizisinde bir gıcır gıcırlık var. Tamam "Karadayı" tarihi bir dizi, dönem dizisi, ne kadar yepisyeni olabilir ama bu durum teknik mi yoksa mekanlar, mobilyalardan falan mı kaynaklı, yoksa biri sonuçta üçüncü sezonunda ve biri yeni sezon dizisi, az görülmüş, az bakmışız, bu sebeple mi bana böyle geliyor, kimbilir... Bölüm geçen bölümün bittiği kritik sahneyle başladı. Cansu kafeye gelmezden önce, biz Solmaz'a gelelim. Ne kadar işini bilen, ne kadar manevracı bir insan, peh peh peh! Cansu'nun arkadaşı Öykü'nün annesi Melek garsonu çağırıp "Gülseren gitsin" talimatı verirken sanki yanlarında değilmiş, desteklemiyormuş gibi, Cansu gelince anında rol değiştirip güler yüzünü, yüksek enerjisini takınıp gitti en içten bir halle, hoşgeldiniz dedi, Gülseren'le tanıştı, hatta daha iyisini de yapıp Cihan'a telefon edip olan biteni de rapor etti. Tahmin ettiğim gibi bu işe Solmaz'a Cihan ayarlamış. Geçen yazımda demiştim ki, Cihan bunu Solmaz'ın yanına bırakmaz. Ama Solmaz bu ustaca manevrayla anında saf değiştirmeyi başardı. Bunca kıvrak zekasıyla yıllardır Alper'i yetersiz strateji kurmakta, yanlış hamle yapmakta, falan filanda kınamakta kendince hakkı varmış. Birkaç bölümden beri, Gülseren daha iyi görünüyordu, sanırım kilo verdi. Her bölümde de biraz daha zarifleşiyor. Bu bölümde de Cihan'a bir gençlik gelmiş, yaşını göstermeye başlamış. Aşağı yukarı dizi başladığından beri, yaşından daha ileri yaşta bir adam gibiydi, neden kimbilir... Aslında enerjisinde bir şey yok, e kilo da yok, yani fit. Neden böyle görünüyordu? İki fotoyu alıp tek tek bakmak gerek. Saçı kısalmış, bunun etkisi olabilir, herkes kilo vermek ister ama belki Cihan kilo almış ve bu da iyi olmuş olabilir. Belki de sebep bahar... Bahar bitkiler, çiçekler alemi gibi insanlara da yarıyor... Gülseren evi terketti. Hem kafedeki aşağılanması, hem de hemen akşamında tvde yayınlanan Gülseren'i "metres" yapan magazin haberi, Gülseren'in bardağının taşmasına yol açtı. Cansu epey dil döktü, gözyaşı döktü ama Gülseren kararından caymadı. Cihan da biraz dil döktü ama ısrarcı olmadı, sinirlenmedi de. Hatta Cansu'ya da annen doğru yapıyor, gibisinden bir şeyler dedi. Cihan'ın güzel bir özelliği var, olayları mümkün mertebe sakin karşılıyor. Parasal bakımdan ve itibar bakımından epey güçlü olmasına rağmen, prensipleriyle, ahlakıyla, vicdanıyla, insanların kararlarına ve seçimlerine duyduğu saygıyla bunu sınırlıyor. Gücünü kötüye kullanmıyor, haddini biliyor, olayları akışına bırakmayı da beceriyor. Bu kez de öyle yaptı. Gülseren evi terkettikten sonra, yine Cansu'nun yalıya dönmesi gündeme geldi. Sanki sadece iki seçenek varmış gibi. Bereket, Cansu üçüncü bir seçenek ortaya çıkardı, ben tek başıma burada kalırım, dedi. Ben de izlerken e Cihan ne güne duruyor, Cihan zaten otellerde kalıyor, niye gelip kızıyla yaşamasın diye düşündüm. Derken Cihan da aynı öneriyi getirdi ve baba kız bu evde birlikte yaşamaya başladılar. Geçen bölüm için yazdığım yazıda "Paramparça'nın bir dizi olarak en güzel özelliklerinden biri geçeklerin uzun süre saklı kalmaması" diye yazmıştım. Bu bölümün en güzel sahnelerinden biri de, birkaç bölüm öncesinde patlayan Cihan'a yapılan "Alevli" iftira olayının açığa çıkması oldu. Üstelik ortaya çıkışı da ayrı bir güzel oldu. Adeta Gülseren'in hiç eli kirlenmeden intikamı gibi oldu. Şöyle ki: Videoyu Rahmi'nin bilgisayarında Ozan buldu ve bunu hem Dilara'yla Rahmi'nin yüzüne vurdu hem de gidip Cihan'a gösterdi. Dilara Ozan'ı çeşitli zamanlarda Cihan ve Gülseren'in arasındaki duruma karşı insafsızca doldurmuştu. Ozan da zaten anında sinirleniveren, gaza gelmeye dayanıksız bir çocuk. Bu sebeple Gülseren'e karşı acayip haksızlık ettiği, herkesin ortasında rezil de ettiği de olmuştu. Ama "Keser döner sap döner gün gelir hesap döner" diye bir söz var, işte gün geldi, rüzgarın yönü değişti. Ozan yavaş yavaş olayların iç yüzünü öğrendi. Ve şimdi de işte, Dilara ve Rahmi'nin yaptıkları ellerinde patladı. Ozan'ın da onlara karşı saygısı, güveni kalmadı. Öyle ki, Rahmi ve Dilara tvdeki magazin haberi gibi, artık yapmadıkları işlerden de suçlanır oldular. Ozan'ın Rahmi'nin bilgisayarını kapıp Cihan'a götürmesinden sonra, Rahmi süt dökmüş kedi misali Cihan'ın iş yerine geldi. Utanmış ve üzgün görünüyor. Doğrusu yelpazede çeşit çeşit insan var, hiç utanmamış da olabilirdi, yüzsüz de olabilirdi, yaptığını savuna da bilirdi. Affedildiği için başka şeyler yapmak üzere keyfi yerine de gelebilirdi. Karadayı'daki Mehmet Saim gibi de olabilirdi. Önce Cihan'a bunu neden yaptığını açıklamaya çalışırken ";Oğlum senin iyiliğin için yaptım" dediğinde, dedim ki, işte yine aynı şey! dünyadaki bir çok kötülüğün kullandığı yalan "Senin iyiliğin için..." yalanı. Rahmi de öyle söyledi Cihan'a diye düşündüm. Fakat daha sonra Dilara'yla konuşmalarından anlaşıldı ki, Rahmi geçekten de bu niyetle yapmış. Ne yazık ki iyilik adına kötü şeyler yapıyor. Ayrıca kendi deneyimlerini Cihan'ın yaşadıklarıyla bir kefeye koyuyor, Cihan'ı da kendisiyle bir tutuyor. Bir yere kadar böyle düşünmekte haklı elbette, ama bir yerden sonra da haksız. Ne Cihan'la kendisi aynı kişi, ne de yıllar önce uğruna ailesini, herşeyini kaybettiği kadın da Gülseren. Bunlar başka kişiler, bu benzer görünse de başka bir olay. Rahmi bir yanlıştan kaçarken başka bir yanlış yapıyor, yine çok kötülük ederek üstelik, yine Ciha'a zarar vererek üstelik. Ön yargısının, yanlış genellemesinin kör ettiği bir "iyi niyet"le işleri karıştırıyor. Kaç bölüm yazdım, Gülseren Cansu'yu bir türlü benimseyemedi diye. Sarılsa da eğretiydi, oh diye diye sevse de eğretiydi, güzel söyler söylese de eğretiydi. Fakat ne zamanki Cansu Gülseren'in bu bölümde evi terkedip yeni tuttuğu eve geldi ve yerleşti, işte o zaman Gülseren de değişti. Her ne kadar, şimdiye kadar hep "Cansu yalıda yaşamaya alışmış, benimle sefalet içinde yapamaz" dese de, ve böyle diyerek Cansu'yu korur görünse de, demek ki içinin bir yerlerinde bir kırgınlık varmış... ya Cansu'ya karşı ya hayata karşı... Yani Cansu kendisini böyle bir evde yaşarken istemez diye mi düşünüyormuş, Cansu'ya güveni mi yokmuş, o da Hazal gibi bırakır gider diye mi korkuyormuş... Belki Hazal'ı Cansu'dan daha üstte tutmasında büyütmesi dışında, Hazal'ın koşullarında Cansu benimle kalmadı ki, kalsa belki bir gün bile dayanamayacak şeklinde bir güvensizlik... Belki bunun gibi bir sürü duygu kırıntısı, kırılmış cam gibiydi Gülseren'in yüreğinde. Biri gezindikçe Gülseren'e batıyordu. Fakat işte ne zamanki Cansu geldi ve pürüzsüz geldi, mutlulukla geldi, Gülseren de başkasının evinde, Cihan'ın tuttuğu evde değil, hatta Keriman'ın evinde de değil, kendi evinde Cansu'yu ilk kez bağrına basabildi. İnşallah artık ilişkileri kolayca birbirlerinden vazgeçecek gibi değil, sapasağlam olur, normal bir anne-kız olabilirler. Geçen bölümde, 2. el eşya alıcısı Alper'e ayar vermişti, bu bölümde de yalı çalışanı Sema Hazal'a ayar verdi. "Köle olacak başkasını bulun, ben istifa ediyorum" dedi. Hazal insanlara öyle davranıyor ki, sanki gerçekten onların özgür iradesi yok ve sen ne istersen onu yapmak zorundalar. İstifa edebilecekleri gerçeği soğuk duş oldu Hazal'a. Aslında bu durum üst-alt meselesi değil. "Paranla rezil olmak" diye bir şey de var. Bazen bir restoranda, markette, takside, şurada burada, kasiyer, garson, şef, görevi hizmet olan kimse de ters, saygısız davranabiliyor. Para üstü verecek atar gibi veriyor, bir şey sipariş ediliyor, getirmiyor, falan filan. Yani asıl mesele çalışan, işveren ya da müşteri olmakta değil. Tabii bir de yerine göre davranlar var ki Hazal öylelerinden. Mesela Cihan kadar tatlı tatlı, kibar kibar konuştuğu bir kişi daha yok. E, tabii paranın kaynağını biliyor. Adamına göre şerbetçiler kadrosu. Alper'in Solmaz'ı evden kovması ve ikisinin de Dilara'yla bağlarının kopmasından sonra, yazılarımdan birinde, bu ikisi dizide bundan sonra hangi işlevlerle kalacaklar bakalım, demiştim. Durum yavaş yavaş görünmeye başladı. Bir kere, Alper ve Solmaz arasında, onları karıkocalıktan öte bir dedikodu birlikteliği varmış. Aslında bir gece kulübündeki sohbetlerinde de az biraz kendini belli etmişti bu. Neyse, başlıca konuları Dilara ve ileriki bölümler bu bakımdan yeni heyecanlara gebe gibi, çünkü Solmaz'ın Cihangir'de kiraladığı evde gerçekleşen sohbette Solmaz Alper'e süper bir fikir verdi ve bu fikirle Candan'ın eline Dilara'ya karşı, Özkan'dan sonra yeni bir cephane geçecek gibi görünüyor, o da Alper. Candan Alper'e Dilara'ya karşı miras davası açması konusunda seve seve yardım eder, olan biten bildiklerimiz kadarsa. Bölümün bir süprizi Keriman'a yanık bahçıvan Osman'ın birden yalı çalışanı Emine'ye ilgi apartmasıydı. Manavda karşılaşmaları tesadüfe benziyor ama Emine'nin bunca yıllık aşçı olarak alacağı sebze vs. hakkında bu kadar bilgisiz ve tereddütlü olması pek inandırıcı gelmedi. Ayrıca Osman'dan bu kadar mı etkilendi ki, akabinde Rahmi'ye bahçıvan olarak tavsiye etti. Bundan sonraki bölümlerde Keriman, Osman ve Emine arasında bir aşk üçgeni mi başlayacak ne, evlere şenlik! Keriman'ın huyu Kuzey kutbuysa, Emine'ninki Güney Kutbu, Osman desen Emine'yi ancak kırar üzer, onu ancak Keriman hak eder. Yazık olmasa bari Emine'ye. Bölüm geçen bölümün bittiği kritik sahneyle başladı. Cansu kafeye gelmezden önce, biz Solmaz'a gelelim. Ne kadar işini bilen, ne kadar manevracı bir insan, peh peh peh! Cansu'nun arkadaşı Öykü'nün annesi Melek garsonu çağırıp "Gülseren gitsin" talimatı verirken sanki yanlarında değilmiş, desteklemiyormuş gibi, Cansu gelince anında rol değiştirip güler yüzünü, yüksek enerjisini takınıp gitti en içten bir halle, hoşgeldiniz dedi, Gülseren'le tanıştı, hatta daha iyisini de yapıp Cihan'a telefon edip olan biteni de rapor etti. Tahmin ettiğim gibi bu işe Solmaz'a Cihan ayarlamış. Geçen yazımda demiştim ki, Cihan bunu Solmaz'ın yanına bırakmaz. Ama Solmaz bu ustaca manevrayla anında saf değiştirmeyi başardı. Bunca kıvrak zekasıyla yıllardır Alper'i yetersiz strateji kurmakta, yanlış hamle yapmakta, falan filanda kınamakta kendince hakkı varmış. Birkaç bölümden beri, Gülseren daha iyi görünüyordu, sanırım kilo verdi. Her bölümde de biraz daha zarifleşiyor. Bu bölümde de Cihan'a bir gençlik gelmiş, yaşını göstermeye başlamış. Aşağı yukarı dizi başladığından beri, yaşından daha ileri yaşta bir adam gibiydi, neden kimbilir... Aslında enerjisinde bir şey yok, e kilo da yok, yani fit. Neden böyle görünüyordu? İki fotoyu alıp tek tek bakmak gerek. Saçı kısalmış, bunun etkisi olabilir, herkes kilo vermek ister ama belki Cihan kilo almış ve bu da iyi olmuş olabilir. Belki de sebep bahar... Bahar bitkiler, çiçekler alemi gibi insanlara da yarıyor... Kaç bölüm yazdım, Gülseren Cansu'yu bir türlü benimseyemedi diye. Sarılsa da eğretiydi, oh diye diye sevse de eğretiydi, güzel söyler söylese de eğretiydi. Fakat ne zamanki Cansu Gülseren'in bu bölümde evi terkedip yeni tuttuğu eve geldi ve yerleşti, işte o zaman Gülseren de değişti. Her ne kadar, şimdiye kadar hep "Cansu yalıda yaşamaya alışmış, benimle sefalet içinde yapamaz" dese de, ve böyle diyerek Cansu'yu korur görünse de, demek ki içinin bir yerlerinde bir kırgınlık varmış... ya Cansu'ya karşı ya hayata karşı... Yani Cansu kendisini böyle bir evde yaşarken istemez diye mi düşünüyormuş, Cansu'ya güveni mi yokmuş, o da Hazal gibi bırakır gider diye mi korkuyormuş... Belki Hazal'ı Cansu'dan daha üstte tutmasında büyütmesi dışında, Hazal'ın koşullarında Cansu benimle kalmadı ki, kalsa belki bir gün bile dayanamayacak şeklinde bir güvensizlik... Belki bunun gibi bir sürü duygu kırıntısı, kırılmış cam gibiydi Gülseren'in yüreğinde. Biri gezindikçe Gülseren'e batıyordu. Fakat işte ne zamanki Cansu geldi ve pürüzsüz geldi, mutlulukla geldi, Gülseren de başkasının evinde, Cihan'ın tuttuğu evde değil, hatta Keriman'ın evinde de değil, kendi evinde Cansu'yu ilk kez bağrına basabildi. İnşallah artık ilişkileri kolayca birbirlerinden vazgeçecek gibi değil, sapasağlam olur, normal bir anne-kız olabilirler. Geçen bölümde, 2. el eşya alıcısı Alper'e ayar vermişti, bu bölümde de yalı çalışanı Sema Hazal'a ayar verdi. "Köle olacak başkasını bulun, ben istifa ediyorum" dedi. Hazal insanlara öyle davranıyor ki, sanki gerçekten onların özgür iradesi yok ve sen ne istersen onu yapmak zorundalar. İstifa edebilecekleri gerçeği soğuk duş oldu Hazal'a. Aslında bu durum üst-alt meselesi değil. "Paranla rezil olmak" diye bir şey de var. Bazen bir restoranda, markette, takside, şurada burada, kasiyer, garson, şef, görevi hizmet olan kimse de ters, saygısız davranabiliyor. Para üstü verecek atar gibi veriyor, bir şey sipariş ediliyor, getirmiyor, falan filan. Yani asıl mesele çalışan, işveren ya da müşteri olmakta değil. Tabii bir de yerine göre davranlar var ki Hazal öylelerinden. Mesela Cihan kadar tatlı tatlı, kibar kibar konuştuğu bir kişi daha yok. E, tabii paranın kaynağını biliyor. Adamına göre şerbetçiler kadrosu. Alper'in Solmaz'ı evden kovması ve ikisinin de Dilara'yla bağlarının kopmasından sonra, yazılarımdan birinde, bu ikisi dizide bundan sonra hangi işlevlerle kalacaklar bakalım, demiştim. Durum yavaş yavaş görünmeye başladı. Bir kere, Alper ve Solmaz arasında, onları karıkocalıktan öte bir dedikodu birlikteliği varmış. Aslında bir gece kulübündeki sohbetlerinde de az biraz kendini belli etmişti bu. Neyse, başlıca konuları Dilara ve ileriki bölümler bu bakımdan yeni heyecanlara gebe gibi, çünkü Solmaz'ın Cihangir'de kiraladığı evde gerçekleşen sohbette Solmaz Alper'e süper bir fikir verdi ve bu fikirle Candan'ın eline Dilara'ya karşı, Özkan'dan sonra yeni bir cephane geçecek gibi görünüyor, o da Alper. Candan Alper'e Dilara'ya karşı miras davası açması konusunda seve seve yardım eder, olan biten bildiklerimiz kadarsa. Bölümün bir süprizi Keriman'a yanık bahçıvan Osman'ın birden yalı çalışanı Emine'ye ilgi apartmasıydı. Manavda karşılaşmaları tesadüfe benziyor ama Emine'nin bunca yıllık aşçı olarak alacağı sebze vs. hakkında bu kadar bilgisiz ve tereddütlü olması pek inandırıcı gelmedi. Ayrıca Osman'dan bu kadar mı etkilendi ki, akabinde Rahmi'ye bahçıvan olarak tavsiye etti. Bundan sonraki bölümlerde Keriman, Osman ve Emine arasında bir aşk üçgeni mi başlayacak ne, evlere şenlik! Keriman'ın huyu Kuzey kutbuysa, Emine'ninki Güney Kutbu, Osman desen Emine'yi ancak kırar üzer, onu ancak Keriman hak eder. Yazık olmasa bari Emine'ye. Başka bir aşk geometrisi de Keriman'ın hapishaneden arkadaşı Nezahat ve Özkan arasında başlayacak sanmıştım, Nezahat'ın abla deme lazım olur, falan gibisinden konuşmalarından, Özkan ona "abla" dedikçe bozulmalarından. Gelgör ki, Özkan nişanlım deyip eve bir fotoğraf getirdiğinde en içten sevinen de Nezahat oldu, yani bu iş olmadı. Halbuki buradan da başka bir şenlik çıkar mı, çıkardı. Benden seyirci önerisi...


Familya salı akşamı yayınlanan "Hayat Şarkısı", "Gülümse Yeter" ve "Yüzyıllık Mühür" dizilerinin arasına geldi. Hoşgeldi. Akşam komedi ağırlıklı bir dizi bulma umuduyla oturdum ekran karşısına. Aslında fragmanlardan ve konusundan dizisinin dramı belliydi. Yine de bir şekilde komedi dozu ağır basar, konu mizahla işlenir diye bir beklentim vardı. Tahmin ettiğim ve beklediğim gibi olmadı. Dizide 22 Haziran 2002'de, karısı Fidan'la tartışıp evi terkeden ve 14 yıl çocuklarını arayıp sormayan baba Yaşar Beyoğlu'nun şimdi kendini affettirmesi gerekiyor. Aslında bu gereklilik de hissi yönden. Kolon kanseri olduğunu ve kanserin ileri bir safhada olduğunu, az bir vakti kaldığını öğreniyor. Aslında çocuklarını çok da umursamayan bir baba değil. Onları internetten takip ediyor. Hatta huylarını sularını yanında olsalar bileceğinden fazla bile biliyor. Gerçekçi kabul edersek, Yaşar Beyoğlu'nu internet dedektifi olmuş saymamız lazım. Neyse, Yaşar Beyoğlu çocuklarını önemsiyor ama hep daha vakit var diye onlara kavuşmayı ertelemiş. Bir de farklı bir adam. Evlenmiş, baba olmuş ama evlilik, çoluk çocuk sahibi olmak, sorumluluk sahibi olmak uymamış kendisine. Her ikisi de zor olduğunda, gitmek mi daha zor, kalmak mı sorusuna o "kalmak" cevabını vermiş ve kaçmış. Kaçış o kaçış. Şimdi çocuklarıyla barışmak istiyor. Fakat az zamanı kalmış biri için sanki uzun bir yol seçti. Oyunlu, inandırmalı, kulağını tersinden göstermeli. Çocukları toplanıp gelsinler diye yaptı bunu. Kendisi gidemedi. "Gidemem, utanırım" dediğinde Efkar Hanım'ın "Utan" diye çözümü ortaya şak diye atması güzeldi. Güzeldi ama Yaşar yapamadı bunu. Utanamadı. Daha doğrusu ayan beyan utanamadı. Oyuna başvurdu. Dizide neleri sevdim... Bir yanda ailenin yani "familya"nın büyük kızı Hava'nın takıntılı halleri, bir yanda kocası avantacı Namık'ın çok konuşan, hafiften yaygaracı hallerine karşın oğulları Sezer'in az öz kısa kesin akıllı bilgili konuşmaları "oh" dedirtti, rahatlattı. Dizinin gizli bilgesi, hararetli zamanlarda serinletmesi bu çocuk. Aslında Hava'nın pimpirikleri de eğlenceliydi. Familinin küçük kızı Su'nun kararsızlık özelliğini de gayet eğlenceli buldum. Bergütay'lı kafe sahnesi komple güzeldi.. Toprak gururlu, paraya tamah etmeyen bir tipe benziyor. Güzel. Peki o ve arkadaşı 200 bileti ne yaptılar? Dedikleri gibi mahallelilere mi dağıttılar? Az buz değil 200 bilet. Çok da inandırıcı değil. Kasabada herkesin Yaşar'ı tanıması, ilişkilerin senli benli olması da güzeldi. Yaşar'ın yanında çalışan ailenin oğulları bayağı ön plandaydı, herhalde bu boşuna değil. Önümüzdeki bölümlerde bir etkinliği olacak olsa gerek. Yaşar ve Efkar dertleşirken Efkar'ın sözleri feslefiydi, edebiydi. Gerçi Efkar genç yaşıyla uyumsuz bir şekilde feleğin çemberinden geçmiş biri havasındaydı, ama neyse konuşmalar güzeldi o sahnede. Bir yerde de Yaşar çocuklarını anlatırken Hava için "Gizli zekası vardır, belli etmez" dedi, bazen kahkahayla gülemezsin ama bir şekilde gıdıklanır mısın, öyle bir şey oldu, hem duygulu, buruk bir yönü de vardı cümlenin, çok hoşuma gitti. Ne yazık ki Hava mimar olacakken okuyamamış evlenmek zorunda kalmış. Bir de Yaşar'ın Hare'ye kendisine yardım etmesi konusunda ikna etmek için küslük hakkında söyledikleri güzeldi. Familya'da mekanlar özellikle de Güneşdağı kasabası, Yaşar Beyoğlu'nun evi, çalışma odası, bağı bahçesi güzel, iç açıcı. Londralı kısımlar da güzeldi ama Ateş bundan sonra dönmez herhalde oraya. Zaten Ezgi'nin kırık kalbini gören Toprak da dönmez herhalde artık İstanbul'a. Toprak'ın Ezgi'nin peşinden koşmasını, konuşmaya çalışmasını izlerken kendisi ve babası arasındaki durumun bir benzerini gördük sanki. Gerçi Toprak Ezgi'nin anası babası velisi değil ama aralarında bir sözleşme olmuş ve Toprak pek de sahip çıkamamış bu sözüne. Ateş ve Hare'nin günbatımında motorsikletli, samanlı kamyonetli sahneleri de güzeldi. Yaşar Beyoğlu evi terkettikten ve Fidan Beyoğlu da vefat ettikten sonra, en ufakları Ateş'i dayısı Londra'ya götürmüş tamam ama diğer üçü nasıl geçinmiş, nasıl yaşamış, kim sahip çıkmış bunlara. Sonuçta gencecik çoluk çocuk insanlarmış. Cevabı verilmedi bölümde.


Bu haftanın dizi gündeminin önemli olaylarından biri Göç Zamanı'nın ekrana vedasıydı. Kendisi Kiralık Aşk'tan sonraki favori dizimdi. Final bölümü salı günü yayınlandı ancak günler sonra izleyebildim. "işler güçler" vaktimin çoğunu alıyor. İzlediğim birkaç diziyi çoğunlukla internetten, bazen bir yandan çalışırken ve bu yüzden de dinleyerek, bazen de günler sonra, bir şekilde takip etmeye çalışıyorum. Belki bu amaçlanmıştır ama sitem de sezdim. Böyle iddialı bir dizinin 15 bölümde final yapması, emeği geçenler ve bunu yaparken toplumda bir bilinç de oluşturmayı amaçlayanlarda, bir boşunalık hissi mi oluşturuyor acaba. Bölümün vurucu bir final sahnesi vardı. O sahneyi de en baştan vererek, bölüm boyunca da huzursuz ve diken üstünde bir oturuşu sağladılar. Belki bu amaçlanmıştır ama sitem de sezdim. Böyle iddialı bir dizinin 15 bölümde final yapması, emeği geçenler ve bunu yaparken toplumda bir bilinç de oluşturmayı amaçlayanlarda, bir boşunalık hissi mi oluşturuyor acaba. Bölümün vurucu bir final sahnesi vardı. O sahneyi de en baştan vererek, bölüm boyunca da huzursuz ve diken üstünde bir oturuşu sağladılar.


Seviyor Sevmiyor'un son bölümünü pek sevemedim. Olayları kopuk ve birbiriyle bağlantısız, kurgusu sorunlu, temposu düşük bir bölümdü. "O niye böyle oldu? Hayda! Bu şimdi niye böyle söyledi? Hiç olur mu öyle şey, çok mantıksız!"lar ağzımdan düşmedi bölüm boyu. İnanın tek tek saymaya kalkışsam yazmakla bitiremem. Yine de bölümden zevk alabilmemi sağlayan, hiç değilse gördüğüm şeylerin bir kısmına inanmamı sağlayabilecek bir şey vardı ama; Gökhan Alkan'ın performansı. Önceki dizisi Kocamın Ailesi'nde rast geldiğim bir kaç sahne dışında, Gökhan Alkan'ı daha önce izlememiştim. Elbette çok fikir vermez ama o gördüğüm sahnelerde de beni etkilememişti, dikkatimi çekmemişti. Seviyor Sevmiyor'un ilk tanıtımları yayınlandığında da role çok uygun olmayabileceğini düşündüm ama kendisi beni çok şaşırttı. Daha ilk bölümden hem kibirli, züppe, asabi bir patronu hem de geçmişten gelen saf aşkının peşinde duygusal ve sempatik bir adamı aynı anda oldukça başarılı oynuyordu. Zaman zaman çocukluk travmalarını yansıtma şeklini biraz abartılı bulduğumu da söylemeliyim ama genel olarak çok dozunda ve inandırıcı bir performans gösteriyordu. Ama şu son iki-üç bölümdür Alkan, kendi başarılı performansını bile aştı. Seviyor Sevmiyor -her şey bir yana- benim oyunculukları açısından çok sevdiğim bir dizi. Zeynep Çamcı artık favori oyuncularım arasında. Yiğit Kirazcı harika bir Tuna yarattı. Yan karakterlerin hepsi de tatlı ve dengeli canlandırılıyorlar. Ama özellikle Yiğit'in Deniz'e aşık olmaya başladığı son birkaç bölümdür Gökhan Alkan harikalar yaratıyor. Karakterinin bütün çelişkilerini, gelgitlerini, çabalamalarını, incinmelerini, umutlanmalarını... hiçbirini atlamadan, en küçük detayına kadar öyle doğallıkla yansıtıyor ki hayret etmemek ve hayran olmamak elde değil. Üstelik bütün bunları, romantik-komedinin gerektirdiği ton ve ağırlığı bozmadan, abartmadan gerçekleştiriyor. Dizide en yakınlık duyduğum karakter Tuna, en sevdiklerim Deniz ve Tuna ve desteklediğim çift de Deniz ve Tuna. Bununla birlikte Yiğit'in derinliği ve inandırıcılığı nedeniyle, ister istemez Yiğit'e daha yakın hissetmeye, onunla daha fazla empati yapabilmeye başladım. Şu an yeni bölümü heyecanla bekleme sebeplerimin başında geliyor Yiğit'in yaşadıklarını görmek. Başrollerinde Tuba Büyüküstün ve Kıvanç Tatlıtuğ'un yer aldığı, Ay Yapım tarafından Star Tv için hazırlanan Cusur ve Güzel'in ilk tanıtımı yayınlandı. Bu diziyle ilgili beklentim büyüktü. Başta Kıvanç Tatlıtuğ'un başrolünde yer alacağı Siyah-Beyaz adında bir proje olarak başlamıştı. Daha sonra Tuba Büyüküstün de dahil oldu. Yeni sezona az bir zaman kala, basına yansayan şekliyle, senaryoyla ilgili anlaşmazlık yaşanması nedeniyle o projeden vazgeçildi ve şu anki haliyle Cesur ve Güzel projesine geçiş yapıldı. İki büyük yıldızı ilk defa bir arada izleyecek olmanın getirdiği heyecanın yanı sıra, önlerine tonlarca seçenek getirilen, istedikleri her projede yer alabilecek bu iki yıldızın birlikte "olur" verdiği bir projenin - hele ki Ay Yapım'ınsa- özel ve güçlü bir iş olmasını bekliyor insan. Ne var ki dizi hakkında basına verilen ilk bilgilerde gördüğümüz konu ve onun anlatılış şekli maalesef çok sıradan, basmakalıp ve hatta deyim yerindeyse, bayat görünüyordu: Yakışıklı ve gizemli bir adamın kasabaya bomba gibi düşmesi, karşı koyamadıkları çekim, iki gencin mutluluk hayali, imkansız aşk... Bu metin, karakterlerin tanımlamaları, olayların gelişimine bakış açısı her ne kadar ağızda ekşimsi bir tat bıraksa da "tanıtımı görene kadar beklemeli" diye düşündüm. Tanıtım da nihayet dün akşam yayınlandı. Maalesef sonuç korktuğum gibi. Biri arazi aracında, diğeri at sırtındaki iki karakter ormanlık bir alanda karşılaşıyorlar. At ürküyor. Kahraman gizemli adamımız atın üstüne atlıyor, birlikte yere yuvarlanıyorlar. Kızımız biraz hırçın, adam biraz çapkın. O debelenmede kıza Amerikan esprisi tadında iltifatlar ediyor. Televizyonda ve sinemada bu karşılaşmanın ve karakterlerin kim bilir kaç versiyonunu görmüşüzdür. Henüz görmediğimiz, sürprizli bir tarafları vardır desek, özet öyle bir şey de vaat etmiyor. Görüntüler ve mekan güzel, iki oyuncu birarada görsel şölen zaten. Yalnız atın huysuzlanıp kontrolden çıkması ve durdurulması anlarında çok büyük bir tuhaflık var. Çekim hiç doğal görünmüyor. Sühan, atın üstünde gidiyor gibi bile görünmüyor. Önceki projenin iptal edilmesi üzerine Cesur ve Güzel bir B planıydı. Birçok şey belki de aceleye geldi. Yayın tarihi de bir ay gecikti zaten. Dolayısıyla mükemmel bir sonuç beklemiyordum ama gördüklerim benim için heves kırıcı oldu. Yine de, en azından ilk bölüm için ekran karşısında olmaya kararlıyım. Beklendiği gibi Kördüğüm'ün final haberi geldi. Ama bu kadar da çabuk beklemiyordum doğrusu. Final bölümünün özeti düğümlerin bir bir çözüldüğünü, soruların cevap bulduğunu söylüyor ama bölümün fragmanlarının bu final kararından haberi yok. Kördüğüm, geçen sezonun ortalarında başladığında, özellikle bir anda tek başına kalan küçük Kaan'ın hikayesi ve birbirinden taban tabana zıt iki adamın ortak otomobil yapma tutkuları etrafında biraraya gelişleri temasıyla çok ilgimi çekmişti. Ama ana karakterin seyirciye sempatik gelebilecek, tarafını tutmamıza yarayacak hiçbir özelliğinin olmaması, karkterler arasındaki ilişkilerin sağlıklı işlenememesi nedeniyle dizi kısa sürede çıkmaza girdi. Sanırım hikayeyi acilen evirip çevirmek için Murat adında, kendisiyle ilgili daha önce hiçbir ipucu bile olmayan, derinliksiz, negatif bir karakter girdi. Benim de diziyle ilgili bütün ümitlerim yok oldu, izlemeyi bıraktım. Sonrasında özetlerden ve fragmanlardan gördüğüm kadarıyla sevimsiz bir karakter olan Tarık'ın her şeyin arkasındaki 'kötü' olduğunun açığa çıkması, sevmemiz gereken ama sevemediğimiz Ali Nejat'ın aniden 'aslında masuma' dönüşmesi gibi çıkışlar denedi dizi. Ve bitmek bilmez bir 'geçmişten gelen karakter' batağına saplandı. Son gelinen nokta, gemişten gelen karakterin geçmişinden gelen karakter. Başrollerinde Tuba Büyüküstün ve Kıvanç Tatlıtuğ'un yer aldığı, Ay Yapım tarafından Star Tv için hazırlanan Cusur ve Güzel'in ilk tanıtımı yayınlandı. Bu diziyle ilgili beklentim büyüktü. Başta Kıvanç Tatlıtuğ'un başrolünde yer alacağı Siyah-Beyaz adında bir proje olarak başlamıştı. Daha sonra Tuba Büyüküstün de dahil oldu. Yeni sezona az bir zaman kala, basına yansayan şekliyle, senaryoyla ilgili anlaşmazlık yaşanması nedeniyle o projeden vazgeçildi ve şu anki haliyle Cesur ve Güzel projesine geçiş yapıldı. İki büyük yıldızı ilk defa bir arada izleyecek olmanın getirdiği heyecanın yanı sıra, önlerine tonlarca seçenek getirilen, istedikleri her projede yer alabilecek bu iki yıldızın birlikte "olur" verdiği bir projenin - hele ki Ay Yapım'ınsa- özel ve güçlü bir iş olmasını bekliyor insan. şekli maalesef çok sıradan, basmakalıp ve hatta deyim yerindeyse, bayat görünüyordu: Yakışıklı ve gizemli bir adamın kasabaya bomba gibi düşmesi, karşı koyamadıkları çekim, iki gencin mutluluk hayali, imkansız aşk... Bu metin, karakterlerin tanımlamaları, olayların gelişimine bakış açısı her ne kadar ağızda ekşimsi bir tat bıraksa da "tanıtımı görene kadar beklemeli" diye düşündüm. Tanıtım da nihayet dün akşam yayınlandı. Maalesef sonuç korktuğum gibi. Biri arazi aracında, diğeri at sırtındaki iki karakter ormanlık bir alanda karşılaşıyorlar. At ürküyor. Kahraman gizemli adamımız atın üstüne atlıyor, birlikte yere yuvarlanıyorlar. Kızımız biraz hırçın, adam biraz çapkın. O debelenmede kıza Amerikan esprisi tadında iltifatlar ediyor. Televizyonda ve sinemada bu karşılaşmanın ve karakterlerin kim bilir kaç versiyonunu görmüşüzdür. Henüz görmediğimiz, sürprizli bir tarafları vardır desek, özet öyle bir şey de vaat etmiyor. Görüntüler ve mekan güzel, iki oyuncu birarada görsel şölen zaten. Yalnız atın huysuzlanıp kontrolden çıkması ve durdurulması anlarında çok büyük bir tuhaflık var. Çekim hiç doğal görünmüyor. Sühan, atın üstünde gidiyor gibi bile görünmüyor. bir B planıydı. Birçok şey belki de aceleye geldi. Yayın tarihi de bir ay gecikti zaten. Dolayısıyla mükemmel bir sonuç beklemiyordum ama gördüklerim benim için heves kırıcı oldu. Yine de, en azından ilk bölüm için ekran karşısında olmaya kararlıyım. Kördüğüm, geçen sezonun ortalarında başladığında, özellikle bir anda tek başına kalan küçük Kaan'ın hikayesi ve birbirinden taban tabana zıt iki adamın ortak otomobil yapma tutkuları etrafında biraraya gelişleri temasıyla çok ilgimi çekmişti. Ama ana karakterin seyirciye sempatik gelebilecek, tarafını tutmamıza yarayacak hiçbir özelliğinin olmaması, karkterler arasındaki ilişkilerin sağlıklı işlenememesi nedeniyle dizi kısa sürede çıkmaza girdi. Sanırım hikayeyi acilen evirip çevirmek için Murat adında, kendisiyle ilgili daha önce hiçbir ipucu bile olmayan, derinliksiz, negatif bir karakter girdi. Benim de diziyle ilgili bütün ümitlerim yok oldu, izlemeyi bıraktım. Sonrasında özetlerden ve fragmanlardan gördüğüm kadarıyla sevimsiz bir karakter olan Tarık'ın her şeyin arkasındaki 'kötü' olduğunun açığa çıkması, sevmemiz gereken ama sevemediğimiz Ali Nejat'ın aniden 'aslında masuma' dönüşmesi gibi çıkışlar denedi dizi. Ve bitmek bilmez bir 'geçmişten gelen karakter' batağına saplandı. Son gelinen nokta, gemişten gelen karakterin geçmişinden gelen karakter.


'Hayat Şarkısı' ile ilgili, fragmanlardan ve yayınlanan konusundan, karakter tanımlarından az çok bir beklentim vardı ama doğrusu bu kadarını beklemiyordum. Özellikle hikayenin ana karakteri Hülya'dan söz ediyorum. Hülya şimdiye kadar izlediğim en sıra dışı, en ilgi çekici ve şaşırtıcı yerli dizi karakteri. Özellikle yetişkin Hülya hiçbir erdeme, vicdana sahip olmayan, amacına ulaşmak için her şeyi ama her şeyi yapabilecek, tek amacı da hayatta ve ayakta kalmak olan biri. Bu olanlardan sonra yetişkin Hülya'nın gerçek, akıl almaz, inanılmaz karakteriyle karşılaştığımız, günümüzden 7 ay öncesine dönüyoruz. Bayram verdiği sözü tutmak için Kerim'i de alarak yeniden köye döner. Bir yandan Bayram Melek'i resmen istemeye hazırlanırken diğer yandan Kerim bu evliliğin olmaması için Melek'le görüşmektedir. Hülya da 12 yıl önce verdiği sözü unutmamıştır: "Ne olursa olsun Kerim'le evlenecektir." Bundan sonrasındaysa Hülya'nın, herkesin "Yok bu kadarını da yapamaz artık!' dediği eylemleri başlar. O kadar ki oyunları yüzünden babası ölür ama Hülya gerçek bir acı ya da pişmanlık duymadan Kerim'le bir an önce evlenebilme planlarını sürdürür. İzlemeyenler için ilk bölümde yaşananları kısaca özetleyecek olursak; Hülya, İstanbul'da, zengin bir ailenin oğlu olan Kerim'le gösterişli bir düğünle evlenir. Damat düğünün hemen ertesinde, Almanya'ya döndüğünü, kendisinden vazgeçmesi gerektiğini, rahatça yaşamasına yetecek kadar paranın ona ait bir hesaba yatırıldığını söyleyen bir mektup bırakarak onu terk eder. Hülya'nın yanında hiçbir yakını yoktur, yapayalnızdır. Geceyi ağlayarak geçirir ve sabah damadın ailesinin evine giderek hiçbir sorun yokmuş gibi davranmaya başlar. Bu girişten sonra 12 yıl önceye, bu evliliğin temellerinin atılışına dönüyoruz. Bu kez Hülya, ailesiyle birlikte Bursa'nın bir köyünde çok fakir bir hayat sürmektedir. Babası Salih'in, Kerim'in babası Bayram'la eskiden kalma, tam olarak ne olduğunu anlayamadığımız, bir tarafıyla Hülya'nın annesini de ilgilendiren bir husumeti vardır. Bayram bu husumeti gidermek için yüklü miktarda parayla köye geri döner. Salih parayı kabul etmez. Bunun üzerine Bayram ona, o sırada on iki-on üç yaşlarında olan küçük oğlu Kerim ve Hülya'nın ablası Melek'i nişanlamayı teklif eder. Anlaşırlar. Ama küçük Hülya'nın buna çok büyük itirazı vardır, çünkü Kerim'i görür görmez aşık olmuştur ve ileride onunla evlenmeye karar vermiştir.


Sen beni kolumdan tutup getirmedin mi buraya? Benim hayatımı değiştirmedin mi? Ben sana güvendim, sana inandım; sormadım, sorgulamadım; ne dediysen 'tamam' dedim. Yanımda olacaktın benim. Bunun için mi? ..... Senin için bu kadar kolaysa.. Süreyya, Faruk'un düzenlettiğini düşündüğü boşanma protokolünü gördükten sonra, hışımla Faruk'un ofisine gidip bunları söyledi. Çok haklı bir sitemdi. Bütün hayatını bir anda, sadece Faruk'la birlikte olabilmek için geride bırakıp hiç bilmediği yeni bir hayata adım atmıştı. Son derece kaba bir şekilde, hem de önüne uygunsuz olduğu düşünülen fotoğraflar koyularak protokolü imzalaması istenmişti. Hesap sormaya da, sitem etmeye de, bağırıp çağırmaya, 'yazıklar olsun' demeye de hakkı vardı. Elbette her şey Esma'nın komplosu, dizinin de ilk entrikasıydı. O sırada mutluluktan etekleri zil çalan Esma Boran ise Süreyya ve Faruk'un yüzleşebileceğini akıl bile etmeden yine birilerini aşağılamak, küçümsemek ve yönetmeye çalışmakla meşguldü. Nurgül'e 'Fikret senin değil, benim oğlum!' nispeti yapmaya çalışırken, İpek'e iyi eş nasıl olunur dersi veriyor, aynı zamanda da Fikret'i doğum gününü unutmamış gibi yaparak aptal yerine koymaya çalışıyordu. Ne var ki aslında sadece kendisiyle meşgul olan, etrafındaki kimseyi umursamayan ve tanımayan Esma, bizim uyumsuz ama aşık çiftimiz Süreyya ve Faruk'un gözüp açıp kapayana kadar barıştığını fark etmedi bile. Faruk'u ilk defa takdir ettim. Süreyya'yı annesine karşı gerçekten inançla savundu ve annesinden, sadece kendisine oyun oynadığı için değil, Sürayya'ya haksızlık ettiği için hesap sordu. Sonrasındaki romatik sahneler, Süreyya ve Faruk'un İstanbul'da geçirdikleri kısa zaman, evdeki yatak sohbetleri.. hepsi oldukça sevimliydi, eğlenceliydi. Ve sanki 'İstanbullu Gelin' de orada bitti. Hızla ve bütünüyle 'Gayrimeşru' dizisine geçiş yaptık. Faruk'un babasının evlilik dışı bir ilişkisinden dünyaya gelmiş ve horlandığı için yıllarca intikam hırsı biriktirmiş olan Adem Sezgin dizinin merkezine yerleşti. Adem'in zaten 2. bölümden beri oradan buradan sızdığını izlemiştik ama bu bölüm bütünüyle onun üstüne kurulmuş gibiydi. Rakip firmasının açılışı, hemen komşu konağa taşınması, Boranların hisselerinin bir bölümünü alması, Derya'yla müzik okulu konusunda anlaşma yapması, Fikret'tle arkadaşlık kurması, babalarının ölüm yıl dönümü annesiyle akşam yemeğe gelmesi, hatta annesinin gün boyu mevlüt için Boran konağında olması, flashback'ler, planlar... Son olarak İpek konusunda yaşadığım hayal kırıklığından da söz edeyim. İpek'i ilk bölümlerde öyle hırslı, kıskanç ve plancı bir karakter gibi göstermişlerdi ki şu an yaşadığı şaşkınlığa, amatörlüğe inanamıyorum. İpek her ne kadar Faruk'la evlenmeyi kafasına koymuş olsa da asıl tutkusu ve takıntısı, konağın hanımı olmaktı her zaman. Fikret'le evlilik gündeme geldiğinde hiç düşünmeden kabul etmesi de aynı şeyi doğruluyor gibiydi. O İpek'in konak hanımlığı makamına ulaşmak için hemen çocuk yapmaya niyetleneceğini ve kocasının kendisine olan zaafını da hırsları için kullanmasını beklerken bu gördüğümüz romantik, çaresiz, ne yapacağını bilemeyen, plansız İpek'i anlayamıyorum gerçekten. Neyse ki evlilikte dikey geçiş gibi bir yöntem olmadığını annesi İpek'e hatırlattı ama fragmana bakılırsa İpek'te bir değişiklik olmuyor. Gerçi, ne önemi var? Değil İpek, Süreyya bile önemsizleşmiş görünüyor şu an. Artık yeni ana karakterimiz Adem, dizimizin yeni adı da 'Gayrimeşru' nasıl olsa.


Seviyor Sevmiyor, geçen bölüm Deniz'in, Yiğit ve İrem'in öpüşmelerini görüp denize düşmesiyle bitmişti. Bu bölümde Tuna denize atlayıp Deniz'i kurtardı. Tuna zaten ne zaman yardıma ihtiyacı olsa, Deniz'in yanında, ama bu süreçte zannımca Tuna'nın bir yanlışı var, hem de büyük: Deniz ve Yiğit teknede dans ederlerken ve Deniz zorlansa da Yiğit'e gerçeği söylemek üzereyken ne yaptı Tuna, geldi ayırdı ikisini ve hem dansı bitirdi hem de Deniz'i susturmuş oldu. Deniz de İrem de 'Aşk'ı seçti. Biri varlığında, diğeri yokluğunda... Bu bölümde en güzel sahne, yine dizinin sonundaydı. Malum, bazı seyirciler İrem'den nefret ediyor. Deniz'i kandırdığı ve dostluklarına ihanet ettiği için. Fakat dizi bu bölümde İrem antipatisi taşıyan seyircilere, İrem'in de Deniz'in de biri kuzey kutbunda biri güney kutbunda durup aynı yere, ekvatora baktıklarını ve aşkı diğer sebeplerin önünde tuttuklarını gösterdi. Hatırlayalım, Deniz, Tuna'nın 9 artısına doğrusuna rağmen, bir yanlış daha doğrusu eksik için yani aşk olmayışı sebebiyle Tuna'yı eledi. İrem ise yüzlerce yanlışa ve eksiye rağmen, ki bu eksilerin içinde Deniz'i kaybetmek de var, dahası ileriki zamanda nikah işlemleri için gün alalım falan dediklerinde, adının "Deniz" soyadının "Aslan" olmadığının ortaya çıkması gibi aklen düşündüğünde yolun zaten kısa olduğunu gösterecek işaretler de var ama İrem hepsini, 1'in önüne konmuş sıfır gibi öteledi ve aşkı seçti. Biri artıdan biri eksiden giderek, biri varlığı, biri yokluğunda, ama ikisi de 'ı seçti. Doğrusu, Deniz, Tuna'yı akşamın bir vakti ofise çağırdığında, loş renkli bir ortam da hazırlamış, ne oldu, umutlandık tabii. Yani aslında Deniz Yiğit'le de olsa yine umutlanırız biz, ama Tuna'yla da umutlanırız, Tuna da bal şeker bir adam. Ne diyordum, umutlandık ama finalde ne oldu? Deniz no Tuna, yes Yiğit dedi. Tuna'nın bu zor "final"i kaldırışı da kendisine yakışır şekildeydi, yine içinde bulunduğu durumu yücelterek, asilane. Bu yanda bunlar olurken, öte yanda İrem Yiğit'e aşkını ilan etti ve bundan sonra kim tutar İrem'le Yiğit'i! Bir öpküyle denize düşen Deniz'in bundan sonra çekeceği var. Bundan sonrasını saf masum seyirci olarak şöyle istiyorum: Yiğit İrem'le yola devam ederken, Tuna da Deniz'den bütünüyle vazgeçmez, Deniz inkar etse ve biraz modifiye olmuş olsa da "kanka forever"lıkları devam eder. İrem'e kavuşan Yiğit kendini mutlu sanmaktadır fakat Deniz'in Günseli Yıldız'la yaptığı röportajın teyp kaydını dinlerken, Tuna'nın Denize aşık olduğunu öğrenince, kendisini kıskançlık içinde bulur. Bu da onu kafa karışıklığına sürükler. Sonraki günlerde de Deniz'i özler. Neyse, falan filan. Şunu diyeceğim özetle, işin kadayıf üstüne kaymak kısmı şurası olacak: Yiğit bir gün İrem'e gidecek, diyecek ki, İrem, sen benim çocukluk aşkım Deniz Aslan'sın evet, ama ben bir başkasına, başka bir Deniz Aslan'a aşık oldum, beni affet. Yani Yiğit yıllar sonra Deniz'e tekrar aşık olur, onun asıl Deniz olduğunu bilmeden ve "Seviyor Sevmiyor" karakterin tipiyi yendiği, yüzeyselliğin derinliğe yenildiği bir güzel hikaye olur. Tuna'nın super gözlemci, dikkatli, ayrıntıcı özelliği yazarlığını besleyen ve yazarlığından beslenen, yani yazarlığıyla ilişki bir nitelik zannımca. Detaylar konusunda acayip zengin ve sürpriz yumurta bir adam. Bir şey oluyor, bu Tuna'dan kaçmaz diyoruz, takdirle takip ediyoruz. Bu bölümün gelişmelerinden biri Deniz'in, Tuna'nın aşkını öğrenmesiydi, daha bitmedi, bir diğer gelişme de Tuna'nın Deniz ve İrem arasındaki çetrefil oyunu öğrenmesiydi. A, bitmemiş, Deniz'in de İrem'in ihanetini öğrenmesiydi, üçüncü olarak. Bu bölümde hayal sahnesi önceki bölüme göre nispeten azdı, bu iyi bir şey. Fakat şöyle bir nahoşluk dikkatimi çekti bu bölümde: En kritik sahnelerde arkada yoğun müzik, sanki hayal dünyasında geçiyor sahneler yine, değil ama öyle gibi, sanki müzikal, arkadaki müzik aralıksız devam ediyor, önde bağırış tartışma, alt üst, karmaşık bir duygu veriyor sahne. Evet müzik olmasaydı drama dönerdi ama böyle de tam olmadı. Şurası da yanlıştı, bilgi olarak, İrem yüzleşirlerken Deniz'e dedi ki, "Sokaktaki teyzeler, amcalar, sokak hayvanları bile seni seviyor be!" Fakat dizinin ilk bölümünde İrem'di sevilen, popüler olan, doğum günü partisinde kalabalıklar arasında eğlenen, havuza düşünce milletin başına üşüştüğü. Ayrıca Deniz bu kadar yardımsever de değildi, hatta acımadan İrem'e "Hayatımda beni ben olduğum gibi seven tek insan Yiğit'ti" falan demişti, İrem'e hiç acımadan. Sarfettiği acıtı cümleleri o zaman da yazmıştım.


İlk bölümlerde de demiştim, Türkü Turan bu diziye renk katıyor. Nitekim başta konuk oyuncu diye yazılıp duruyor ama iki üç bölümde bir hop görünüyor. Sarp Arya'yı ikna etmek için konuşurken, Arya'nın hamile olduğunu bilmeden, "anneler babaların aksine evlatlarını terketmez", diyerek. onu annelik ve babalıkla yani Benan üzerinden yakalar gibi oldu, Fakat Arya bir an duraladıktan sonra yine "inanmıyorum," dedi. Sarp'ın annesi hemşireymiş. Halis Feyman'la öyle tanışmışlar. ilk görüşte aşk. Halis feyman trafik kazası geçirince. Tedaviden sonra hastaneyi her gün ziyaret etmeye başlamış. Halis Feyman evliymiş o zamanlar. Sarp'ın gerçeğini birinin daha öğrenmesi yani Arya'nın öğrenmesi dengeleri biraz eşitledi sanki. Sarp ve ona bağlı olarak Maral da sürekli zor durumda kalıyorlardı. Benan'a orta asyalı kağan tarzı saç, japon şogın tarazı saçtan daha çok yakışıyordu. Bir yerde, "Güvenmeyince de sevgi olmuyor" dedi Deniz. Aynen. Güven olmayınca saygı olmuyor, saygı olmayınca sevgi olmuyor. "Ver bir öpücük, küçücük ya, yolluk" sözü komik ve sevimliydi. Sarp'ın Maral'a dediği. Bir de Halis'in "Sürekli birileri benle acil görüşmek istiyor sonra erteliyor" demesi komikti. Böyle tespitler, doğal diyaloglar çok hoş oluyor. Konuk Nurella bölüme hoş bir renk oldu tabii ama hikaye zayıftı. Deniz'in Nurella sevgisi de aşırı geldi, inandırıcı gelmedi. Aslı iyi kız bal şeker bir kız da, Taso kendisini olduğu gibi sevmeyen, bir kırmızı arabaya, kılık kıyafet saç tarz olayına tav olan Aslı'yı ne yapsın. Olmadı ki böyle. Taso Taso'luktan çıktı, özü gitti. Deniz'in gizli sevgilisi kim, Deniz'le Benan'ın geçmişi ne, bunlar hala belli değil. Hazal'ın rakibi Alara bu bölüm hiç yoktu. Galiba Sarp ve Hazal aşkı kök salınca senaryo dümeni başka yöne kırdı. Sarp Arya'yı ikna etmek için konuşurken, Arya'nın hamile olduğunu bilmeden, "anneler babaların aksine evlatlarını terketmez", diyerek. onu annelik ve babalıkla yani Benan üzerinden yakalar gibi oldu, Fakat Arya bir an duraladıktan sonra yine "inanmıyorum," dedi. Sarp'ın annesi hemşireymiş. Halis Feyman'la öyle tanışmışlar. ilk görüşte aşk. Halis feyman trafik kazası geçirince. Tedaviden sonra hastaneyi her gün ziyaret etmeye başlamış. Halis Feyman evliymiş o zamanlar. "Ver bir öpücük, küçücük ya, yolluk" sözü komik ve sevimliydi. Sarp'ın Maral'a dediği. Bir de Halis'in "Sürekli birileri benle acil görüşmek istiyor sonra erteliyor" demesi komikti. Böyle tespitler, doğal diyaloglar çok hoş oluyor. Konuk Nurella bölüme hoş bir renk oldu tabii ama hikaye zayıftı. Deniz'in Nurella sevgisi de aşırı geldi, inandırıcı gelmedi. Aslı iyi kız bal şeker bir kız da, Taso kendisini olduğu gibi sevmeyen, bir kırmızı arabaya, kılık kıyafet saç tarz olayına tav olan Aslı'yı ne yapsın. Olmadı ki böyle. Taso Taso'luktan çıktı, özü gitti. Deniz'in gizli sevgilisi kim, Deniz'le Benan'ın geçmişi ne, bunlar hala belli değil. Hazal'ın rakibi Alara bu bölüm hiç yoktu. Galiba Sarp ve Hazal aşkı kök salınca senaryo dümeni başka yöne kırdı.


Dizide dört ana karakteri masumiyet sırasına dizersem, en masumu ve hiç yalansızı Ece olup, tek yalanla diğer masumu Kerem, üçüncü masumu Cansu ve geriye de Mert kaldı. İlk iki sırayı paylaşan Ece ve Kerem ailecek sosyetik olmayşılarıyla da benzerlik arzediyorlardı. Gel gör ki, gelinen noktada, Ece ile Kerem neredeyse zıt kutuplara düştüler. Ece'nin hem Cansu'yla hem Mert'le arası iyi, Kerem'inse ikisiyle de kötü. Ece müthiş bir hoşgörü ve affediş gösterdi. Kerem gösteremedi. Tabii aralarında şöyle büyük bir fark var: Kerem defalarca Mert tarafından aşağılandı ve horlandı, üstelik yalana zorlandı. Ece'de böyle bir durum yok. Gördüğü hakaret Bedia'dan ve onun alasını Kerem de aynı zattan yemiş bulunuyor. Bu hakaretleri yutmayıp geri püskürteceği zaman da gelecek gibi görünüyor, Cansu ve Mert hiç kusura bakmasın. Gönül ister Ece ve Kerem karşı karşıya gelmesin. İki iyi karakter olayların şekillenmesiyle tuhaf bir şekilde düşman olmasın. Mert bir yerde Kerem'e "Ben seni tanıyamıyorum. Sen nasıl bir adam oldun ya?" dedi. Kerem Mert'e cevap vermedi ama buradan tercüman olursak: "Hakettiğiniz gibi bir adam" oldu. Akşam Oliva'da dört silahşörler biraraya gelip, bir de Sude ortaya çıktıktan ve habersiz pablikte soğuk duş etkisi yaptıktan sonra, Sude'yi evine bırakırken Sude'nin kahve içmeye daveti üzerine Kerem'in "Kimselere benzemeyen bir kadının yanına gideceğim" gibi bir cümle kurması tuhaftı. Annesini kastetti herhalde ama başka bir hava vermesine ne gerek vardı. Bu bölümde Kerem'in anne ve babası hiç görünmedi. Halbuki dizinin huzur kısmı onlar. Evleri de çok güzel. Küçük bir avluları var, kenarda çiçekli kısımlar. Sokakları da güzel, bahçeli evler falan. Daha önce de süper zekiydi ama duygusal zekasının da bu kadar yüksek olduğunu hiç belli etmemişti. Orhan Veli'nin bir şiir var ya, sevdiğim insanlara kızabilirdim, sevmek beni mahsunlaştırmasaydı diye, işte Kerem de herhalde aynı sebeple duygusal zekasını bastırıyordu, kullanmıyordu fakat şimdi devreye soktu. Herkesi ince ince analiz ediyor, okuyor ve sonra da yazıyor yani onları kendi istediği yöne doğru yönlendiriyor. Metin Koran, Begüm Koran, derken bu bölümde de Süreyya. Kerem Süreyya'yı çok etkiledi ve bir ara yoksa Levent'in elinden alır mı, kendine aşık mı edecek, diye düşündüm. İki adamın vakfın girişinde karşılaşmaları manidardı. Daha evvel, Kerem'in Mert yerine katıldığı ve Cansu'yla klasikleşen salıncaklı fotoğraflarının çekildiği davette karşılaşmışlardı, fakat duygusal olarak birbirilerini hatırlasalar da bu karşılaşmayı hatırlamadılar. Mert, Ece'nin evinde zorlanıyor. Aletlerden ufak tefek elektrik çarpmaları, sıcak su, bozuk bir şeyler. Konfora alışmış bir adam olarak zorlanması doğal ve mızmızlanıyor. Bunun üzerine Ece'nin "Minnoşum sen ne kadar prenses çıktın" demesi çok komikti. Ece Mert'e karşı süper güzel bir tutum sergiliyor. Onca yıllar yeşilçam filmleri izledik, öyle büyüdük. Burada esas kızdan beklediğimiz doğal olarak "Kapı açık, arkanı dön ve çık" tarzı gururlu bir tavırdı fakat Ece Oliva'da "Ben ne anlarım şeflikten, yöneticilikten" falan dese de kalbinin pusulasıyla olayları gayet güzel idare ediyor, ne yardan ne serden geçerek gemiyi şıp şıp yürütüyor. Bu bölümde Levent Bedia ile konuşmaya gelip onda yeni bir karara sebep olduğunda ve Bedia Mert'i arayıp "Gelin, bekliyorum" dediğinde de Ece'de hiç gurur yoktu. Sevindi hatta. Yani kadın hakaret etmiş, ezmiş, para falan teklif etmiş ama Ece kırılmamış, önce özür borcunu ödesin diye bir beklentisi yok. Çalhan evine giderlerken de Fransız filmlerindeki hayat dolu kızlara benziyordu, elbisesi, beresiyle falan da. Derken beklenmedik bir final. Ya da beklendik. Yaylılar eşliğinde bir davet. Sosyetik muhit bu davette ve karşılarında elindeki saksı çiçeğini avvucunun içinde nereye saklasın bilemeyen Ece. Keşke Ece'nin yapmayacağını Mert yapsa ve kapıda merdiven başında durup halklarını selamlasalar sonra da hiç davete katılmayıp dönüp gitseler güzel olmaz mı? Kızımızın adı da Ece üstelik, bu kadar denk gelir. Şöyle avuçlarının kenarıyla küçük küçük aç kapa hareketi ve sonra mis gibi evlerine dönerler. Büyük aşk yaşamak için tesadüf şart herhalde. Bir de bolca mantıksızlık. Cansu sekretere "Kerem Bey benimle arşivde buluşsun" diyor. Niye ki? Sen al evrağı sonra dön ofisine. Arşivde görülecek acil iş nedir? Derken kilitli kaldılar işte. Tesadüfe bak ki kapı arızalıymış, kapatılınca da hop kilitlendi. Cep telefonları da sağda solda unutulmuş. 10 adımda Efsane aşkınızı bulun derleri. Ders 1: Telefonlarınızı habire bir yerlerde unutun. Ercan ve Olivalılar yani Oliva çalışanları neredeyse kazan kaldırıyorlardı. Ece'yi ve Oliva'da onları bekleyen yenilikleri dinlemediler. Derken Kerem'in pasıyla Cansu orta sahaya daldı ve bir ıslık çaldı. Sahne ıslığın önemini arzetmesi bakımından ayrıca önemliydi. Ara ara böyle ıslık çalmayı denemiş ve pek de uzun mesafe gidememiş biri olarak ilk fırsatta bir düdük almak istedim. Küçük plastik bir düdük sanırım iş görür. Yolda yürürken biri karşıdan üstünüze geldiğinde, biri sıranızı kaptığında ya da sesinizi duyuramadığında öttürün gitsin. Süreyya Ela bebeğe Külkedisi masalı anlattı. Sonra da "Anlatıyoruz anlatıyoruz, sonra hayal kırıklıkları" diye özeleştiri yaptı. Hayal kırıklığı yaratan sadece masallar değil, bazen kitaplar da. Hadi masallarda biçilen roller tartışılır ama İyilerin mutlak kazandığı, idealist, güzel ülkülü kitaplar da eğer saf saf inanırsanız, sizi bulutlara kaldırıyor, sonra gerçek dünyaya yüzüstü düşüyorsunuz. Paraşütlü falan, tedbirle tikatle pratikle uygulayarak okumak lazım. Oliva'da Çalhan ve Koran holdingsleri arasında imzalar neyin atılırken, paralelinde de olayı irdeleyen Sultan Bedia cengaverlerine "kalkın Oliva'ya gidiyoruz" demişti. Ben de imzayı basacaklar, bu nikaha engel olacaklar, ortalık savaş alanına dönecek zannettim ama gelen giden olmadı. Oliva'da Cansu Kerem'e "Ben tam burada bir elma düşürmüştüm. Yuvarlandı yuvarlandı geldi seni buldu" dedi. Cansu'nun bu ayrıntıya önem vermesi, ilişkilerini kadersel bir sebebe bağlaması hoşuma gitti. Ayrıca bu bölüm ikisi de birbirlerini Oliva'da tanışmadan önce gördüklerini öğrendiler. Bu da atlanmadığı, dile geldiği için tebrik yolladığım bir ayrıntı. Mert bir yerde Kerem'e çok içten yaklaştı, hoştu bu da. "Kerem ben seni tanıyamıyorum. Korkmalı mıyım abi ben senden?" diye sordu. Mert'i korkutan Kerem'den sinsice intikam gelebileceği. Yani gizli düşmanlık. Eğer karşındaki dark vedır olmuşsa bu soruya zaten dürüst cevap vermeyecektir. Dolayısıyla soru falso. Öte yandan, Mert gibi pek de sağlam pabuçluk yapmamış birinden takdir gelmesi, dürüstlüğüne güvenmesi Kerem'in yine de hoşuna gider mi?. Fragmanda Cansu da Kerem'e diyor "Sen benim tanıdığım adam değilsin" diye. E sen de Kerem'in tandığı Cansu değilsin ki. Adama bir türlü gerçeği söylemedin, sonunda da Mert'in lafına uyup adamı bir de terkettin. Şimdi adam dipte, sen benim tanıdığım adam değilsin diyorsun. Yukarıdan dibe yuvarladığın adama bakıyorsun, ufacık görmen doğal. İş işten geçtikten sonra önceki Kerem'e övgüler, dipteki Kerem'e hissettirilmeye çalışılan vicdan azapları. Geçiniz lütfen. Önceden de ara ara yazdığım bir şey vardı. Mert'in ailecek kökeni sarayda sultanın kaşığını, havlusunu, sabununu tutmuş bir büyük dedeye ya da büyükanneye varıyor olabilir, bu ailesel kütük bir yana maddi servet de var, yani Kerem'de olmayan şeyler. Kerem'in babasının çiçekleri, annesinin güzel yemekleri var. Hepi topu. Mert de Kerem'i bunlarla eziyor. Biz de Mert'e kızıyoruz. Fakat olayın bir de batını var. O batında asıl sosyetik Kerem. Çünkü Kerem'de zeka var, beceriklilik var, sempatiklik var. Bunlar da Kerem'e iş hayatında, sosyal hayatta, her yerde başarı getiriyor. Kerem hangi toprağa atsan boy verecek tohum gibi. O yüzden Mert'e kısmi kızmak lazım. Mert tüm bu ezikliklikleri eşitleyebilmek için olan az bir şeyiyle büyüklenmeye çalışıyor. Yani varı yoğu amacı eşitlenmek. O aşırılıkları bundan. Tabii seyirci olarak, anlamak ayrı, duygusal olarak kızıp kızmamak ayrı. Yine de keşke Ece için lüksten, konfordan vazgeçen Mert'in de, ezilmişliklerini telafi etmeye çalışan Kerem ve Cansu'nun da, yıllarca yalnızlığını bile Cennete çevirmiş Ece'nin de mutlu olacağı, herkesin kazanacağı bir hikaye olsa bu sonunda. Bu bölüm Metin'in Süreyya-Levet yakınlığını, ilişkisini öğrendiği, tanık olduğu bölüm oldu. Levent'i alıkoyup gözdağı vermesi Levent'i ikna etmedi. Süreyya Levent'in yüzündeki kırmızı yumruk izlerinin Metin'den kaynaklandığını anladı mı, tam belli etmedi ama Levent sözüyle epey yol gösterdi gerçeği bulması için. Süreyya herhalde anlamıştır. Niye hayret etmedi ya da üzülmedi orası şaşırtıcı. Bir de Metin Süreyya ve Levent'i bankta yanyana oturmuş, Süreyya'nın başı Levent'in omzunda denize bakarlarken gördükten sonra, Süreyya arabaya binerken şoför Selim'e "Ne oldu, sen iyi görünmüyorsun" falan dedi. Peh peh peh. Ne dikkat, ne özen. Helal olsun. Alay değil. Keşke herkes böyle olsa birbirine. Bazen moda mod yazdığım halde baskıda alay gibi çıkıyor. O yüzden ayrıca belirtmek istedim. Tüm güzel replkleri de Mert'e mi yazmışlar. Mert Ece'ye "Biz senle balla kaymak gibiyiz, dürümle ayran gibiyiz, Ediyle Büdü gibiyiz" dedi ne güldüm ne güldüm. Gıdıklayıcıydı. Tebriks. Bölüm ansızın gelen bir öpküyle final şov yaptı. Yangın alarmını hileyle patlatan Cansu Koran'ın hamlesine Kerem Özkan Sude Göksu'yu salvolu hareketlerle yatırıp öperek cevap verdi. Şah mı mat mı önümüzdeki bölüm görülesi. Yazımı Levent'in Bedia'ya bir güzel söylediği ama sonunda hileli bir davete sebebiyet veren, yine de ne güzel sözleriyle bitirreyim. Bir dinleyelim bakalım, Aşık Levent alıp sazı eline, söylemiş, ne söylemiş: "Kız varsın yoksul olsun, kimsesiz olsun, Mert'e iyi geliyor mu? Bizi ne mutlu ediyorsa ona tutunmayalım mı, sımsıkı sarılmayalım mı, sınıfmış isimmiş, onlar mı ısıtacak içimizi, yoksa sevdiğimiz biri mi?" Sevdiğimiz biri. İmza: bir dost.


Bu bölüm çok heyecanlıydı. Tansiyonu yüksek sahneler: Alper'le Leyla'nın dağ evinde yalnız kalması, Haşmet'in oraya gelmesi, dönüşte Haşmet'in evde Engin'e Leyla ile durumundan dert yanması, ağlaması, Rüzgar'ın kaçırılması, Canan'ın Leyla'nın hastane odasına gelmesi, Alper ve Engin'in Onur'un borç aldığı beyaz eşyacı kılıflı tefecinin işyerini basması, Engin ve Onur'un tefeci borcunu takas için köprü altında yüz yüze gelmesi ve final sahnesi yani Alper'in arabasının üstünde "benimle eski dikimevinde buluş" diye not bulup yıkık dökük terkedilmiş bir harabeye gitmesi. Şu anda bu yazıyı yazarken yeni bölümün iki fragmanı da çıkmış durumda ve bu bölümde, Leyla'nın babası Salih'in geçenlerde bir gece yaşadığı olayın hayal değil gerçek olduğunu doğrulayan olaya tanık olacağız görünüyor: Hakverdi yaşıyor. Zaten uçurumdan düştüğü sahne sonrasında da cesedi bulunamamıştı ve aile sonunda oğullarının öldüğüne inansa da durum belirsiz kalmıştı. Hakverdi'nin ortaya çıkması birçok şeyi değiştirebilir. İlaveten, Alper Hakverdi'den Haşmet'in nasıl bir insan olduğunu öğreniyor. Babası Salih'le uyuşturucu kaçakçılığı yaptığını, Hakverdi'yi öldürtmeye teşebbüs ettiğini. Haşmet'in göründüğü insan olmadığını. Bu Leyla'yı da aklayacak çünkü mevcut algıda Leyla olayları gerçek değerlendiremeyen, abartan, kaprisli, ne istediğini bilmeyen bir kadın görünümünde, özellikle de Alper'in gözünde. Hakverdi, üzerine arabayı sürenin Engin olduğunu gördü mü? Engin'i yüz olarak biliyordur herhalde. Çünkü Engin sürekli Haşmet'in yanında ve Haşmet ve Leyla'nın nikah gününe kadar da Hakverdi ailenin içindeydi. Fakat isim olarak biliyor mu, kimbilir. Dolayısıyla Alper'e kendisini uçurumdan aşağı itenin ismini Alper'e veremeyecektir. Zaten Alper ve Engin'in arkadaş olduklarını da bilmiyor. Dolayısıyla bu mevzu edilmez. Bunun açığa çıkması sonraki bölümler için bir heyecan olarak şu anda bekleyecek gibi. Bu arada Engin başta tanıdığımız Engin'den epey farklılaştı. İlk bölümlerde, Engin Alper ve Leyla'nın durumunu öğrenip Alper'e atar yaptığında, Engin Haşmet ve Alper arasında kalsa Haşmet'i tutar diye düşünmek zor değildi. Sonra Ezgi'yi merhum anne babasının mezarına götürdüğünde söyledikleriyle Alper'e yakınlığı belli oldu. bu bölümde de Alper'i sürekli kollamaya çalışmasıyla, özellikle de beyaz eşyacıdaki dövüş sahnesinde hissettirdi ki bu ikili bir zaman sonra Haşmet'e karşı da birlikte, sırt sırta mücadele edebilirler. Engin'in tarafı belli oldu. Engin şu anda Haşmet'in moda mod görev adamı gibi değil, daha sorgulayıcı, vicdanlı. Zaten Haşmet de her işini ona gördürmemeye, bahsetmemeye başladı. Rüzgar'ın kaçırma planından bile bahsetmemiş mesela. Herhalde Leyla ve Alper arasındaki elektriği Canan sayesinde öğrendiği ve Engin de Alper'in yakın arkadaşı olduğu için, Engin'i hiç bu duruma karıştırmak istemedi. Demek ki Haşmet Alper ve Engin'in yakınlıklarını, kendisinin Engin'le yakınlığından daha kuvvetli görüyor. Haşmet şu anda kendisini güçlü ama yalnız görüyor. Yeğeni Burak zaten hiçbir karanlık işi bilmiyor, Engin kadar bile yakın değil. Haşmet bunca haşmetli, heybetli hayatına rağmen yalnız durumda. Fakat Alper ve Leyla birbirine, Engin ve Ezgi birbirine kavuşsa bile, ilişkiler devam edebilir mi? Engin Leyla'nın kardeşi Hakverdi'yi öldürmeye azmetti. Herhalde bu Engin'in Haşmet'in için yaptığı ilk tetikçilik de değildir. Bunları öğrenise Alper ve Engin nasıl arkadaşlıklarına devam edecekler? Tabii biz olmaz deriz, olur. Sadece dizilerde de değil, gerçek hayatta da. Örneğin, biri birine ağza alınmaz kulakla işitilmez sözler söylüyor. Duyanlar, tanık olanlar kötü sözler söyleyenden uzaklaşıyor. Derken bir bakıyorlar iki gün sonra o tartışmayı yapanlar şapır şupurlar. Yani gelmiş geçmiş bir sürü başka parametre işin içine giriyor, kararları değiştiriyor. Zor hatta imkansız görünse de Alper de Engin'i affedebilir, belki Leyla da, hatta Hakverdi de. Belli olmaz. Engin Leyla'yı dağ evinden kurtarmak için giderken yolda çamura saplandıklarında Ezgi'yle tartışırken "Bu gemiye kimse isteyerek binmedi" dedi. Bu sözün devamı upuzun çıkacak gibi geliyor bana. Engin neden, nasıl Haşmet'le bu karanlık yola saptı. İleriki bölümlerde anlaşılan Ezgi vesilesiyle Engin'in hayatını da öğreneceğiz. Leyla Haşmet gönlünde başka biri mi var, diye sorduğunda "Evet, biri var" deseydi, Haşmet'in tepkisi ne olurdu.. Leyla'ya o sırada söylediği "bunu anlarım, anlayışla karşılarım" şeklindeydi, tabii sözünün arkasında durmayabilir. Engin bu konuda Haşmet'e güvenmiyor belli, hatta Haşmet de bu bölümde böyle bir şeye izin vermeyeceğini söyledi Engin'e, dağ evinden dönüşte. Fakat Leyla'ya söz verseydi, acaba tutar mıydı? Kendisi dışında ne kadar güçlü de olsa, kendi içinde savaşı olabiliyor işte insan nam kişinin. Haşmet de kendisiyle savaşa duruyor Leyla için. Haşmet sorduğunda Leyla Alper'le durumlarını düşünüp "Evet, var" diyememişti. Çünkü Engin Alper'i korumak için sürekli Leyla'nın ikili oynadığı iftirasını atıyordu. Alper de Leyla'ya kötü davranıyordu. O yüzden de Leyla aralarındaki bu durumu bir yere koyamıyordu, hala olduğu gibi. Engin tam tersini amaçlarken belki de Alper'i de Leyla'yı da ateşe attı. Tabii Haşmet'i tanımıyoruz. Hatta o da kendini bu süreçte tanıyor olabilir. Sorduğu o soruya "evet"i duysaydı Haşmet ne yapardı artık bilinmez ama bundan sonrasında ipini kopardı gibi bir pozisyon aldı. Alper'e karşı da Canan'ın ince ince işlemeleriyle şüphelenmiş durumda. İlk bölümü izlerken Canan'ın bu kadar önemli, merkezde, renkli bir karakter olacağını tahmin etmemiştim. Canan çimento gibi, tüm boşlukları dolduruyor, az söz sarfederek küçük dokunuşlarla bir sürü kişiyi mikserliyor. Haşmet'e duyduğu ilgi, peşisıra kıskançlık ve flörtöz hamleleri de diziye ayrı ivme katıyor. Haşmet Alper'e yavaş yavaş bileniyor ama bir de can borcu var, ailemsin dedi. "Bana Sevmeyi Anlat" hikaye bakımından çok renkli, çok zengin. Bundan birkaç bölüm önce Leyla ve Alper'in aşkı Haşmet karabasanından nasıl kurtulabilir diye düşünürken, İrfan aklıma gelmişti. İrfan'ın alacağı bir intikam aşıkların önünü açabilir diye. Hatta Haşmet'in gerçek yüzünü, nasıl bir insan olduğunu da İrfan'la ilgili olaylarla öğrenebilirler diye düşünmüştüm. Fakat Hakverdi'nin ortaya çıkması olayların seyrini değiştiriyor. İrfan da bu bölüm hiç görünmedi. Daha ileride belki hem Hakverdi Hem İrfan iki yönden Haşmet'in köşeye sıkıştıran unsurlardan olabilirler. Önceki bölümde Canan'ın önceki hayatını, Leyla'yı nasıl terkettiğini öğrenmiştik. İlginç bir şekilde hem kendi ismi değişmiş, artık Nezihe değil Canan ve hem de kızının adı değişmiş, evi terkederken bildiği isim değil, koymak istediği isim Leyla. Bu böölümde de Canan'la ilgili başka önemli sahneler vardı. Hastanede Leyla'nın başında şu anda yaşadığı hayattan da hiç mutlu olmadığı, kendini ruhsuz hissettiği, Leyla'nın kendisi gibi olmasını istemeyeceği, hala her sabah çocuğunu düşündüğü ve onun için dua ettiğini anlattı. Canan önceki hayatında, ezilen bir insanken de mutlu değilmiş, şimdi ise güçlü ve mutsuz bir insan. Çaresizce bir mutsuzluktan başka bir mutsuzluğa kaçmış. Hastaneye gelip Leyla'yı ziyaret edene kadar, başka bir Canan vardı. Leyla'yı kıskanan ve onu zor durumlara düşürmeye çalışan. Bu durumdan sonra acaba Leyla'ya karşı yumuşar mı. Yaptığı konuşma bunun işaretlerini taşıyordu ama belli olmaz. Bir de cd konusu var. Haşmet'in Rüzgar'ın kaçırılma haberini aldığında restoranda olabilmek için olsa gerek restorandaydı. Canan ve Leyla da geldiler. Canan Haşmet'in masasına oturdu, biraz sohbet ettiler ve orada Haşmet de ince zekasını konuşturup Canan'ı köşeye sıkıştırdı. Canan da sinirlenip Haşmet'e bir cd gönderdi. Gelelim cdye. Canan'ın Haşmet'in evine gönderidiği cdnin akıbeti şu anda yeni bölüm için en heyecanla beklediğim yerlerden biri. Fakat olaylar başka bakımlardan da çok debili, derinlikli gidiyor, bu mevzuyu bir iki bölüm askıya da alabilirler. Almazlarsa yani Haşmet cdye izlerse, mevcut durum tsunamiye çevirebilir. Cd'nin içinde muhtemelen derginin giysi odasında Alper ve Leyla'nın arasındaki yakınlığı gösteren gizli kamera kaydı var. Şu son durumdan sonra Canan bu cdyi gönderdiğine pişman olabilir. Cd sürekli Simge'nin elinde dolaşıyor, Haşmet'ten önce Simge olan biteni öğrenip Alper'e restoranda kendisine iş bulması için şantaj yapabilir. Böylece Burak'a da yakın olabileceğini planlar. Nasılsa Burak'ın restoranda Simge'ye iş bulacağı yok. Simge Leyla'dan farklı bir kız. Kendi ayaklarımın üzerinde durayım, kendimi geliştireyim gibi merakları yok. "Monalisa Smile" filmindeki gibi, herkesin hamuru çeşit çeşit tabii. Sonra da restorana gelen Simge ile Eylül ve Burak arasında gelsin yeni fırtınalar. Engin tefeci parasını vermeye gittiğinde gelenin Onur olacağını bilmiyor gibiydi. Aklına da gelmemiş demek ki, Onur'u gördüğünde hafiften şaşırdı. Onur da Engin'in geleceğini beklemiyordu herhalde ama Haşmet'in adamı olduğunu biliyor olmalı. Belki de Haşmet'in yanında çalıştığını biliyor ama ne Haşmet'in mafya olduğunu ne de Engin'in de Haşmet için bu işlerde çalıştığını bilmiyordu bu olaya kadar. Bu olaydan sonra artık Engin Alper'in çözmeye çalıştığı abisinin aklanma durumunda Onur'dan şüphelenebilir mi... Bir yanda tefeciye borç, bir yanda Alper'in çalınan birikimi var... Alper'in abisi Cihan'ın sevgilisiyle buluşacağını hemen öğrenip önlem alacak kadar yakında biri... Tabii onlar bunu o sırada tesadüf mü saydılar, üç eski dost konuşurlarken kimse üstünde durmadı, böyle tesadüf olur mu, adam yakınımızda demek ki diye ama artık Engin bunca entrikalı iş tecrübesinden sonra aklına gelse yeridir. Gelirse gidip Alper'e söyler mi? Söylerse Onur da Engin'i Haşmet'in tetikçisi olduğunu söylemekle tehdit eder. Engin susar. Onur da ileriki bölümlerde bir tık daha aktif olabilir.


Önümüzdeki senenin en merak ettiğim ve heyecanla beklediğim projelerinden biri "Vatan Haini". Bunun başlıca nedeni konusu, türü, prodüksiyonun iddiası değil; başlıca neden Halit Ergenç. Yerli dizi tarihimizin en başarılı kariyerine sahip oyuncusudur Halit Ergenç. Dizi izleyicisinin gündemine 2003-2004 sezonunun "Zerda" dizisinde Yavuz Bingöl'ün yerine başrolü devralarak girdi ve canlandırdığı Devran karakteriyle diziyi çok daha canlı ve ilgi çekici bir hale getirdi. "Zerda" o dönemin en popüler dizilerinden biriydi. Esas büyük çıkışını ve başarısını efsane dizi "Aliye"yle yakaladı. "Aliye" yayınlandığı iki sezon boyunca ülke gündeminden hiç inmedi. Her evde, her ailede o dizi konuşuldu. Halit Ergenç, dizinin kötü adamı da diyebileceğimiz, 2. başrol olan Sinan'ı o kadar başarılı canlandırdı ki dizi sektörünün vazgeçilmezlerinden biri olacağını kanıtladı. Yerli dizi dünyamızın en büyük, en önemli isimlerinden biri haline geldiği, uluslararası bir şöhret ve stara dönüştüğü dizi ise "Binbir Gece"ydi. Dizinin ilk bölümünün ertesi sabahı herkes "Binbir Gece"yi, Onur'u ve Şeharazat'ı konuşuyordu. "Binbir Gece" yayınlandığı üç sezon boyunca zirveden inmedi. 20.0 üzerinde reytinglerle "Aliye'den çok daha fazla seyirciye ulaştı. "Binbir Gece"nin ardındansa özel televizyon tarihimizin gelmiş geçmiş en büyük ve en başarılı projesi olan "Muhteşem Yüzyıl"da 4 sezon boyunca Kanuni Sultan Süleyman'ı canlandırarak tam anlamıyla bir efsaneye dönüştü. 2003 yılında başlayan süreçte çıtayı her projesiyle bir öncekinden çok daha yukarı taşıdı. Kadın ya da erkek starlar içinde, peş peşe her projesiyle hem reyting listelerinde sürekli en üst basamaklarda yer alan hem de her zaman ülke gündemine oturan, hatta gündemi sarsan başka bir isim yok. Akla hemen diğer büyük televizyon starlarımızdan Kenan İmirzalıoğlu, Beren Saat, Kıvanç Tatlıtuğ, Tuba Büyüküstün geliyor. Bu isimlerin her birinin reting rekorları kıran ve gündemi sarsan işleri oldu. Yine de hiçbirisi inişler-çıkışlar ve bazı başarısızlıklar yaşamadıkları bir tv kariyerine sahip değiller. Halit Ergenç'inse "Zerda"dan beri tv kariyerine gölge düşmedi desek yeri. Muhteşem Yüzyıl'dan sonra herkes onun bir sonraki projesini beklerken o bir süre dinlenmeyi ve beklemeyi seçti. Bu süreçte defalarca yeni proje dedikodularında adı geçti. Özellikle, Türk ve Arap ortaklı yeni ve çok güçlü bir yapım firması olan O3 Medya ile çok yüksek meblağlara ön anlaşma yaptığı dedikoduları çok konuşuldu. Halit Ergenç bu süre boyunca, ortada üzerine anlaşılmış bir proje olmadığını ve senaryo okumayı sürdürdüğünü söyledi. Geçtiğimiz aylarda Ergenç ve O3 Medya anlaşması resmen ilan edildi. Üzerinde anlaşmaya varılan dönem projesi "Vatan Haini" hakkında ilk bilgiler yapım firması tarafından duyuruldu. Bu projeyi bu kadar merak uyandırıcı yapan diğer bir unsursa yeni bir yapım firması olan O3 Medya'nın Türk dizi sektöründeki deneyimleri. O3 Medya'nın ilk projesi, yine büyük bir isim olan Özcan Deniz'in başrolünde olduğu "Kaderimin Yazıldığı Gün"dü. Hatice Şendil'in de başrolü Deniz'le paytlaştığı dizi, ilk sezonunda çok başarılı oldu. Hem yurtiçi hem yurtdışında ilgiyle takip edildi. İkinci sezonundaysa hızla düşüşe geçti ve sene sonuna varmadan final yaptı. O3 Medya'nın ikinci projesi, Türkiye için oldukça cesur ve farklı bir girişim olan, Amerikan "Pretty Little Liars" isimli gizem-gerilim ve gençlik dizisinin uyarlaması "Tatlı Küçük Yalancılar"dı. Çoğu genç ve tecrübesiz oyunculardan oluşan kadrodaki tek yıldız isim Şükrü Özyıldız'dı. İddialı ve gösterişli prodüksiyonuna rağmen ülkemiz için hem tür hem de konu olarak zor bir proje olan dizi beklenen başarıya ulaşamadı. Yaz sezonu sonunda 13 bölümü tamamlayarak final yaptı. O3 Medya'nın üçüncü ve en büyük projesi ise üzerine çok uzun bir süre çalışılan, basında sürekli senarist değişiklikleriyle yer alan Meryem Uzerli projesi oldu. Bu dizi de diğer ikisi gibi Star Tv'de ekrana geldi. Kadrosunda ayrıca yine uluslararası bir yıldız olan, çok sayıda başarılı projede yer almış Murat Yıldırım ve yine başarılı ve deneyimli bir oyuncu olan Uğur Polat yer alıyordu. O3 Medya, çok yüksek ücretlerle yıldız oyuncularla anlaşma yapmasıyla dikkat çekmişti. Buna bağlı olarak projelerini ve tanıtımlarını da bu starlar üzerinden yapmayı seçti. Bu durum özellikle "Gecenin Kraliçesi" için çok belirgin oldu. Bütün tanıtım Uzerli üzerinden yapıldı, hayatını anlatan bir belgesel bile yayınlandı. Ne var ki dizi pek çok açıdan bir hayal kırıklığıydı. Reyting listesinde iyi bir açılış yapamadı. Gittikçe geriledi. Sonunda 15. bölümde 1.72 reytingle final yaparak veda etti. O3 Medya'nın çok büyük prodüksiyonlarına, yıldız oyuncular, yönetmenler ve senaristlerle yaptığı anlaşmalara rağmen henüz uzun soluklu, tutarlı, gerçek bir başarısı yok. Şimdi merak edilen Halit Ergenç'in istikrarlı ve gittikçe yükselen başarısıyla O3 Medya'nın başarılı denemeyecek çizgisi kesiştiğinde ortaya nasıl bir durum çıkacağı. Bu işbirliği Halit Ergenç'in başarılarının üstüne yeni bir tuğla daha koyarak yükselişini sürdürmesine ve O3 Medya'nın da kaderinin değişmesine mi, yoksa şimdiye dek hedeflerine ulaşmayı başaramayan bir yapım firması izlenimi veren O3 Medya'nın yeni bir başarısız girişimi olarak Halit Ergenç'in ilk kez tökezlemesine mi sebep olacak? Dileyelim ki ilki olsun. 2003 yılında başlayan süreçte çıtayı her projesiyle bir öncekinden çok daha yukarı taşıdı. Kadın ya da erkek starlar içinde, peş peşe her projesiyle hem reyting listelerinde sürekli en üst basamaklarda yer alan hem de her zaman ülke gündemine oturan, hatta gündemi sarsan başka bir isim yok. Akla hemen diğer büyük televizyon starlarımızdan Kenan İmirzalıoğlu, Beren Saat, Kıvanç Tatlıtuğ, Tuba Büyüküstün geliyor. Bu isimlerin her birinin reting rekorları kıran ve gündemi sarsan işleri oldu. Yine de hiçbirisi inişler-çıkışlar ve bazı başarısızlıklar yaşamadıkları bir tv kariyerine sahip değiller. Halit Ergenç'inse "Zerda"dan beri tv kariyerine gölge düşmedi desek yeri. Muhteşem Yüzyıl'dan sonra herkes onun bir sonraki projesini beklerken o bir süre dinlenmeyi ve beklemeyi seçti. Bu süreçte defalarca yeni proje dedikodularında adı geçti. Özellikle, Türk ve Arap ortaklı yeni ve çok güçlü bir yapım firması olan O3 Medya ile çok yüksek meblağlara ön anlaşma yaptığı dedikoduları çok konuşuldu. Halit Ergenç bu süre boyunca, ortada üzerine anlaşılmış bir proje olmadığını ve senaryo okumayı sürdürdüğünü söyledi. Geçtiğimiz aylarda Ergenç ve O3 Medya anlaşması resmen ilan edildi. Üzerinde anlaşmaya varılan dönem projesi "Vatan Haini" hakkında ilk bilgiler yapım firması tarafından duyuruldu. Bu projeyi bu kadar merak uyandırıcı yapan diğer bir unsursa yeni bir yapım firması olan O3 Medya'nın Türk dizi sektöründeki deneyimleri. O3 Medya'nın ilk projesi, yine büyük bir isim olan Özcan Deniz'in başrolünde olduğu "Kaderimin Yazıldığı Gün"dü. Hatice Şendil'in de başrolü Deniz'le paytlaştığı dizi, ilk sezonunda çok başarılı oldu. Hem yurtiçi hem yurtdışında ilgiyle takip edildi. İkinci sezonundaysa hızla düşüşe geçti ve sene sonuna varmadan final yaptı. O3 Medya'nın ikinci projesi, Türkiye için oldukça cesur ve farklı bir girişim olan, Amerikan "Pretty Little Liars" isimli gizem-gerilim ve gençlik dizisinin uyarlaması "Tatlı Küçük Yalancılar"dı. Çoğu genç ve tecrübesiz oyunculardan oluşan kadrodaki tek yıldız isim Şükrü Özyıldız'dı. İddialı ve gösterişli prodüksiyonuna rağmen ülkemiz için hem tür hem de konu olarak zor bir proje olan dizi beklenen başarıya ulaşamadı. Yaz sezonu sonunda 13 bölümü tamamlayarak final yaptı. O3 Medya'nın üçüncü ve en büyük projesi ise üzerine çok uzun bir süre çalışılan, basında sürekli senarist değişiklikleriyle yer alan Meryem Uzerli projesi oldu. Bu dizi de diğer ikisi gibi Star Tv'de ekrana geldi. Kadrosunda ayrıca yine uluslararası bir yıldız olan, çok sayıda başarılı projede yer almış Murat Yıldırım ve yine başarılı ve deneyimli bir oyuncu olan Uğur Polat yer alıyordu. O3 Medya, çok yüksek ücretlerle yıldız oyuncularla anlaşma yapmasıyla dikkat çekmişti. Buna bağlı olarak projelerini ve tanıtımlarını da bu starlar üzerinden yapmayı seçti. Bu durum özellikle "Gecenin Kraliçesi" için çok belirgin oldu. Bütün tanıtım Uzerli üzerinden yapıldı, hayatını anlatan bir belgesel bile yayınlandı. Ne var ki dizi pek çok açıdan bir hayal kırıklığıydı. Reyting listesinde iyi bir açılış yapamadı. Gittikçe geriledi. Sonunda 15. bölümde 1.72 reytingle final yaparak veda etti. O3 Medya'nın çok büyük prodüksiyonlarına, yıldız oyuncular, yönetmenler ve senaristlerle yaptığı anlaşmalara rağmen henüz uzun soluklu, tutarlı, gerçek bir başarısı yok.


Dizinin salı akşamı yayınlanan 6. bölümünde en heyecanlı sahnelerden biri Oya'nın organize ettiği akşam yemeğinde grubun diğer üçünü birbirine düşürdüğü ve kendisinin seyredip bıyık altından güldüğü sahne, diğeri ise Serhan'la yüzme havuzundaki "Ben evli bir erkekle birlikte olmam" sahnesiydi. İlk sahne teknik olarak daha başarılıydı. İkinci sahnede bir iki aksayan yer vardı ama fikir olarak iyiydi. Sahnenin aksayan kısımlarına gelince, örneğin Serhan'ın Oya'yı yaka paça çekmesi için mesafe uzundu. Gerilimi düşürüyordu. Bir de odaya girmelerinden sonra, dar bir mekanda, gergin bir ortamda, birbirine karşı bastırdıkları hisleri olan iki insanın arasında daha fazla tutku, gerginlik, heyecan, nabız olmalıydı. Yine de iyi bir sahneydi. Şimdi diziden genel olarak bahsetmek istiyorum. İlk bölümünü izlemeden önce diziye karşı, aman lüks hayatları mı anlatıyor diye biraz mesafeli yaklaşmıştım fakat konusu ve işlenişi hemen sardı. Dizi reytinglerde başladığından bugüne umulanın üzerinde başarı gösterdi. Bunda az işlenen ama aslında çok yaşanan, ortak bir yaraya başarıyla, detayları nakış gibi işleyerek temas etmiş olmasının etkisi var. Çocuk yaşlardan başlayarak bir şekilde sosyal hayatın içindeyiz ve hırpalanma da o yaşlardan başlıyor. Arkadaş ortamında oluyor, akrabalar arasında oluyor, okul hayatında oluyor, iş hayatında oluyor. Bu listeye daha bir sürü başka ortam dahil edilebilir. Yapılan zorbalık üstelik örgütlü olunca yani birden fazla kişi tarafından birlikte işlenince, sonuçları daha da acı ve hasar verici oluyor. Dizide en üzücü yerlerden biri, Oya'nın tek avuntusunun kendisini hayatının bir yerinde öldürenlerin pişman olmuş olmaları ya da kendisi gibi yarım kalmış olmaları düşüncesiyken, Sarmaşık'a döndüğünde durumun hiç de öyle olmadığını, "kötü"lerin hayatlarının düzenli ve kendilerinin de bayağı mutlu oldukları gerçeğiyle yüzleşmesiydi. Bu Oya için ikinci bir yıkım sebebi. Burada Oya bir seçim yapıyor. Suçsuzken suçlu damgası yemiş olmaktan gelen bıkmışlıkla, sakin ve kurak hayatına geri dönmeyip savaşmaya başlıyor. Edip onu uyarıyor, "Hileyle hurdayla yapılan bu tür savaş sana bana, bize göre değil" gibisinden ama Oya "Savaş meydan burası... Mecburen savaş da burada geçecek" mealinde kalmayı seçiyor. Dizinin önermesi de bu yönde. Kaçma. Kal. Savaş.


Bölümün en şaşırtıcı ve tüyler ürpertici sahnesiyse kuşkusuz Derviş Paşa'nın Reyhan Ağa'yı öldürme sahnesiydi. Önceki yazıda da değindiğim gibi karanlık bir tarafının olduğunu belli belirsiz sezdiğimiz ama bununla ilgili hiçbir kanıt görmediğimiz Derviş Paşa'nın Reyhan Ağa'yla ortak bir sırlarının olduğunun anlaşılması ve bu sırrın açığa çıkmaması için onu hiç düşünmeden öldürüvermesi gerçek bir şoktu. Reyhan Ağa gibi önemli, etkili bir karakterin ve onu büyük bir başarıyla canlandıran Emre Ercil'in diziden ayrılması üzücü oldu. Yılların hızla akışına, kurgusal karakterlerin yanı sıra, hikayeleri değiştirilemeyecek gerçek tarihi karakterlerin de geçip gittiğine tanık olacağız, bu duruma şimdiden alışmalıyız elbette. Yine de 5 bölüm boyunca beni diziye en çok bağlayan karakterler olan Derviş Paşa, Halime Sultan ve Şahin Giray'ın ayrılması dizinin omurgasını temelden sarsar benim için. Aslında geçen bölümde de söz ettiğim gibi, dizideki en büyük ağırlık Sultan Ahmed'in, dolayısıyla Ekin Koç'un üzerinde ve Koç görevini büyük bir başarıyla yerine getiriyor ama çevresinde gelişen olaylar ve ilişkide olduğu karakterler hala yeterince ilginç değil. Artık daha aşık ve bu aşık halleriyle daha sevimli olsa da Anastasia genel hikayede hala etkin değil. Bölümün genel olarak temposunun ve heyecanın yüksek olduğundan, olayların hızla işlendiğinden söz etmiştim. Bu, bir yandan dizi için olumlu olsa da bir yandan bazı olayların üstünkörü geçildiği, çözüme kavuşması için acele edildiği izlenimini de yaratıyor. Örneğin ilk dört bölüm boyunca hiçbir şekilde işlenmeyip belli belirsiz sezdirilen Derviş Paşa'nın sırrı, önemli bir gizem konusu olarak sindire sindire işlenebilecekken aniden açıklanarak önemli bir fırsat tepilmiş oldu. Reyhan Ağa'nın Giray Hanlarla bağlantısının da daha detaylı açıklanması hikayenin akışı bakımından gerekliydi ama bazı hikayeler ve karakterler konusunda acele ediliyor gibi görünüyor. Mehmed ve Fahriye'nin ilişkilerinin açığa çıkması aslında pek çok açıdan çok zengin bir olaydı. Sadece Derviş'in sırrının değil, Handan Sultan'la arasında başlayacak duygusal bir yakınlaşmanın ipuçlarını da taşıyordu. Bir paşa ve merhum padişahın dul eşi arasında geçecek bir ilişkiyi işleme cesaretinin göstereliceğine çok ihtimal vermesem de bir tür romantizmi görecek olabiliriz. Bu konu işlenirse Halime Sultan'ın etikisi ve rolü ne olur acaba? Bunu da düşünmeden edemiyor insan. Bu olay ayrıca Şahin Giray'ın şimdiye dek görmediğimiz bir yüzünü görmemizi sağladı. Geçen hafta Şahin Giray'ın karizmasıyla etkileyici olabildiğinden ama karakterin inandırıcılığını sürdürebilmesi için hırs ve öfkeden daha çeşitli duygulara ihtiyacı olduğundan söz etmiştim. Şahin Giray büyük bir duygu seliyle 45. dakikada can hıraş daldı sahneye. Öyle ki önce, idamın gerçekleşeceği avluya koşarak giren kişinin o olduğunu bile anlayamadım. Şahin "Hünkarım!" diye avazı çıktığı kadar bağırıp diz çöktüğü sırada hem kardeşinin hem de zehiri içerek gerçek bir Juliet'e dönüşmek üzere olan Fahriye'nin canını kurtardı. Sultan Ahmed'e sözünü tutması için yalvarıyor ve hayatta kardeşinden başka hiç kimsesi olmadığını söylüyorken şimdiye dek gurur, öfke ve hırs dışında fazla bir duygusuna tanık olmadığımız Şahin'de dehşeti, paniği, sevgiyi, çaresizliği bir çırpıda, peşpeşe ve çok yoğun olarak görebildik.


Şu sıralar dizi dünyasının temel sorularından biri olan "Ömer İplikçi'yi niye bu kadar sevdik" sorusuna bir cevap da benden gelsin, dedim. Ömer Defne'yi güzel seviyor. Güzel bakıyor. Bakışlarıyla okşuyor. İçi giderek bakıyor. Özlemle bakıyor. Kendini teslim ederek bakıyor. Acı çekerek bakıyor. Yutkunarak bakıyor. Ömer Defne'ye yutkunmadan bakamıyor. Ömer Defne'yi güzel seviyor. Güzel bakıyor. Bakışlarıyla okşuyor. İçi giderek bakıyor. Özlemle bakıyor. Kendini teslim ederek bakıyor. Acı çekerek bakıyor. Yutkunarak bakıyor. Ömer Defne'ye yutkunmadan bakamıyor. Ömer Defne'yi önce sevinçle sevdi, Defne'nin kıskançlıkları onu güldürdü. Kıskanan, kıskandıkça kendini unutup laflarını karıştıran, Ömer'i güldüren Defne'yi sevdi. Sonra Defne kendini çekti. Böylece Ömer aşkında yeni bir safhaya geçti: Defne'nin kıskançlıkları artık onu güldürmüyor, Defne acı çekerken o da acı çekiyor. Defne'yi artık acı çekerek de seviyor, Defne ona acı çektirirken de seviyor. Defne Ömer'in kalbinde daha derine battı. Ömer Defne'yi tutkuyla seviyor. Tutkusuna rağmen mesafeli durabiliyor. Defne'yi incitmiyor, hırpalamıyor, zorlamıyor. Ömer Defne'yi şefkatle, incelikle seviyor. Defne'yle ilgili detayları aklına mıhlıyor, sevdiği bisküvileri arabanın torpidosunda bulunduruyor, en canı sıkkın anında onunla ilgilenemediği için ya da yanında bir başkasına sesini yükselttiği için Defne'den özür diliyor. Ömer Defne'yi aklı karışarak seviyor, sendeleyerek seviyor, vazgeçemeden seviyor, sabırla seviyor, Defne bin yıl bekle dese, bekleyecekmiş gibi seviyor, git dese gidecek, kal dese kalacak, sevme dese sevmeyecek, umursama dese umursamayacak, ne dese "peki" deyip yapacak, ne yapsa git gide daha çok bağlanacakmış gibi seviyor. Ömer Defne'yi çelişkiler içinde seviyor. Ömer Defne'yi tanımadan önce de sevmiş gibi, hep sevmiş, hep de sevecekmiş gibi seviyor.


"Bana Sevmeyi Anlat", 'Her şerde bir hayır vardır' sözünü tasdiklercesine, Haşmet'in karanlığında filiz veren ve gölgesinde büyüyen bir aşkın varoluş öyküsü... Dizi 2. bölümüyle karşımıza geldi. İlk bölümle kıyaslarsak, ilk bölümü daha heyecanlıydı, daha çok şey olmuştu, yani daha dolu doluydu. Ve fakat bu bölümde de karakterleri biraz daha fazla tanıdık ve büyük kritik olaylar olmasa da olayların devamını izledik. Alper 'in iyi bir yönetici olduğunu, kardeşi Suzan 'la ilişkisini, yeğenleri Eylül ve Mercan 'ın mizaçlarını, Leyla 'nın çocuğunun varlığından nasıl bir motivasyon ve güç aldığını, arkadaşı Ezgi 'nin karakterini, işini, arkadaşlarını, olayları etkileyen bir yan hikaye olarak Hakverdi ve sevgilisinin ilişkisini, Gazeteci Canan 'ı, Alper'in arkadaşı Onur 'u ve Berna 'yla arasındaki bağı daha iyi öğrendik. Bölümü izlerken Ezgi'nin Leyla'nın annesinin peşine düştüğü, yani iş yerinde arkadaşıyla nüfus memurluğundan kadının kütüğüne ulaşma çabasını izlerken ve sonrasında Haşmet ve Canan'ın sahnesini görünce, aklıma Leyla'nın annesi Canan mı çıkacak, diye geldi. Leyla'nın babası Salih ile Canan ne alaka diye sorguluyor insan ve hemen ikna olmuyor. Ama gerçek hayatta da buna benzer örnekler var, hayatları bir yerde kesişmiş ve sonra ayrıldıklarında biri uçmuş gitmiş. Burada uçan giden Canan oluyor ama sadece kendine kurabildiği yüksek standartlı hayat bakımından; yoksa iç dünyasını tam bilmiyoruz. Yine de dürüstlüğün temel hayat prensiplerinden biri olmadığı da ortada. Öte yandan Salih de karanlık işlerde. Bu ikisi belki de karanlık yollarda tekrar kesişirler. Fakat Leyla arkadaşı Ezgi'ye annemi arama, vicdansızdır derken çok da haksız değilmiş, şu anda anne olarak bulacağı Canan hiç de ah kızım diye kollarını açacak bir tipe benzemiyor, Ezgi istemeden Leyla'ya ikinci kere hüsran yaşatabilir. Leyla, Alper'e karşı bir şeyler hissetmeye başladı ve sanki bu karşılıklı. Demek ki Alper de karısı Berna'dan psikolojik olarak uzaklaşmış. Bu olsa olsa kazadan önceki Berna'nın boşanma isteğinden ve tutumlarındandır diye düşünüyorum. Yine de biraz çabuk oldu sanki. Çabukluk deyince, aklıma bir ilişkinin azar azar yavaş yavaş ve çok sağlam bir şekilde oluşabileceğine iyi bir örnek olarak Karadayı dizisi geldi, bu esinde Leyla'nın arkadaşı Ezgi'de Feride karakterini hatırlatan bir şeyler bulmamın da etkisi olabilir. Ezgi de Feride gibi güçlü, azimli, gözükara ve fedakar bir karaktere benziyor. Tip olarak da hatırlattı. Hakverdi'nin samimi bir şekilde sevgilisine değer verdiği görülüyor. Bir çaresizlik içindeler, kaçacağız falan dedi Hakverdi ama hangi parayla? Çalışmadığı için özgürce davranamayan ve ailesine bağımlı olan bireylere bir örnek olarak Hakverdi de eklendi. Diğer aklıma gelen örnekler, "Rüzgarın Kalbi" dizisindeki Kutay, Hayat Sevince Güzel'deki Rüstem Ağa'nın oğlu Ömer, kızları Seher ve İlknur, Göçerlerin oğlu Savaş... Aslında Yüksek Sosyete'deki Mert Çalhan da neredeyse böyle bir karakter ama babannesinin tek akrabası olması ve sahip oldukları yoğun zenginlik onu sınırda tutuyor, düşürmüyor. Öte yandan aynı dizideki Cansu da yüksek eğitimine uymasa da markette işe başlayarak kendine güvenini kazandı ve ailesine bağımlı olmaktan kurtuldu. Bu sadece Cansu'ya değil annesi Süreyya'ya da iyi geldi, onu da bir miktar özgürleştirdi. Öyle gözükmeseler de, ilişkilerdeki zalim taraflar da mazlum taraflar kadar hapiste olabilirler. Özgürlük iki tarafa da iyi gelebilir. Bölümde anladık ki, Haşmet zekisi olayı çözdü yani Leyla'nın neden kaçtığının farkında. Leyla'yı bulduktan sonra ne yapacağı konusunda hiçbir ipucu vermemesi dizinin başarısı. Leyla'ya affedecek kadar aşık mı yoksa intikam peşinde ve yakalarsa susturacak mı, belli değil. Belki de bunu Haşmet de bilmiyor. Bildiğini sanıyor ve bilmiyor da olabilir. Canan'a "Aşk insanı değiştirir" gibi bir şey derken içten miydi. Değişmeyi göze alıyor mu? Bakalım, cevabı ilerleyen zamanlara. Dizinin bir yönü de arkadaşlık. Ne yazık ki Alper gibi düzgün birinin iki yakın arkadaşından Onur, kendisini hem parasal hem ailesel dolandırdı, olmaz olsun böyle arkadaş. Diğeri ise Engin ve o da karanlık işler içinde. Tamam, Alper'e "Gel bize katıl bize" diye bir baskıda bulunmuyor ama kritik bir durumda Alper'in değil de Haşmet'in yanında duracağı neredeyse yüzde yüz. Yani farkında olmasa da, Alper de Leyla kadar yalnız bir durumda. İlişkileri gelişirken, gece mutfakta karşılıklı kahve içip sohbet etmeleri bölümün tatlı sahnelerindendi. Tutkuyla değil dostlukla, yıldırımla değil paylaşımlarla, rekabetle değil iyiliklerle gelişen bir aşk örneği izlemek, ilişkinin giderek zenginleşmesine tanık olmak güzel olur. Tabii tesadüfler yine iş başında.


Hayalperest "Erkenci Kuş" yaz akşamımıza kondu Öncelikle kafadan söyleyeyim, bölümü yayınlandığı akşam izledim ve beğendim. Demet Özdemir ve Can Yaman, adeta iki banko ismin biraraya gelmesi. İki oyuncu da proje seçimlerinde başarılı ve yetenekleri dışında kendilerine has ekran ışıkları var. "Erkenci Kuş"ta da ortaya yüksek bir sinerji çıkmış. Buna ilaveten dizinin proje tasarımı Kiralık Aşk'ın senaristi Meriç Acemi'ye aitmiş. Bunu duyunca zaten ayrıntılarla zenginleşmiş, atmosfer vaadeden yani "fakir şaşkın kız x zengin cool adam" klişesinden daha derin bir dizi beklemeye başlamıştım. Eğer ilk bölümde tohumları atılan "fotografik hafıza, albatros kuşu, galapagos adası, belgesel fotoğrafçılığı, plaza insanı" gibi unsurlar, yine ilk bölümde olduğu gibi mizahla ve sıra dışı bilgilerle sarmalanarak beslenmeye devam ederse, ortaya seyircinin ona ayırdığı zamanın hakkını veren, keyifle izlenebilecek bir seyirlik çıkar. Demet Özdemir'i en son başrolünü Furkan Palalı ile paylaştığı, 1 Haziran 2016 Çarşamba günü başlayan ve 65 bölüm süren Fox dizisi "No:309"da annesinin evlendirmek istediği, atama bekleyen tarih öğretmeni "Lale" rolüyle izlemiştik. Can Yaman ise Özge Gürel'le birlikte 4 Temmuz 2017 Salı günü başlayan ve 26 bölüm süren Star Tv dizisi "Dolunay" dizisinde işine düşkün şirket sahibi "Ferit" olarak karşımızdaydı. Her iki dizi de izleyici tarafından sevilmişti. Erkenci Kuş da bu potansiyele sahip olduğunu ilk bölümünde aldığı reytinglerle göstermiş oldu. "Erkenci Kuş" 26 Haziran Salı akşamı başladı. Ortalama 26 bölüm sürse desek, 2018 Aralık sonuna kadar sürer; 39 bölüm sürse desek, nisan başı gibi 39 bölümü bulur. Hikaye itibariyle 39 bölümü bulmaz gibi geliyor ama belirleyici olan hikayenin nasıl işleneceği. Doğrusu dizi ilk bölümünde olaylara hızlı giriş yaptı. 2. bölüm fragmanına göre de aynı hızla devam edecek. Hızlı tempo biz seyirciler için pozitif bir unsur olmaya başladı. İnternet ve sosyal ağlarla birlikte bilgi arttıkça takip edecek, öğrenecek, haberdar olacak şeyler de artıyor. Bu da günümüz insanını önceden olduğundan daha kısa sürede daha çok verim almaya odaklıyor. "Yasak Elma" dizisi de başladığında temeldeki klişe hikayeye rağmen, temposuyla seyirciyi yakalamayı başarak yayın günündeki güçlü dizilerin arasından sıyrılmayı başarmıştı. "Erkenci Kuş" bu yaz sezonunda fazla yeni dizi olmayışıyla, yayınlandığı salı gününde "Hayati ve Diğerleri" ile rakip durumda ve bu rekabetten zorlandığı söylenemez. Fakat dünya kupasının 15 Temmuz gibi bitmesiyle Trt1'in yayına sokmaya hazırlandığı Elimi Bırakma ya da Ege'nin Hamsisi'nin gelişi durumu etkileyebilir. Dizinin ismi "Erkenci Kuş"ta bilmediğim bir mecaz, bir gönderme var mı diye webde aradım, bulamadım. Fakat ingilizce adı Global Agency instagram hesabında "daydreamer" olarak geçmiş. Yani "Hayalperest". Burada "Hayalperest" olarak bahsedilen, dizinin kadın karakteri Sanem oluyor. Babasının bakkal dükkanında günde iki saat çalışarak hayatla ilgili emeğini kafi derecede yerine getirdiğini düşünen, yazar olmak isteyen ama bunun için de disiplinli bir çaba içinde olmayan, gelecekteki hayatında Galapagos adasında yaşamak isteyen, aklı havada ama niyeti iyi, kendisiyle evlenmeye kafasını takmış mahalleden arkadaşı Zebercet dışında pek kimseyle derdi olmayan, kendi halinde bir kız. Demet Özdemir genelde dizilerinden aşina olduğumuz ve sevdiğimiz bir karakterde yine. Can Yaman'ın canlandırdığı Can ise, aşina olduğumuz Can Yaman karakterlerine ters köşe yapmıyor ama daha uzlaşmacı, aklı başında, barışçıl bir adam profilinde. Bölümde en çok hoşuma giden sahneler Sanem'in ilk iş saatinde fotoğrafik hafızasıyla ajans patronlarına ellerindeki dergi üzerinden şov yaptığı sahne, hakkında atıp tutarken Can'ın arkadan geldiği sahne, Can ofise girerken onu ağır çekimde gördüğü sahne, ofisteki sakallı erkeklerin gizlice fotoğraflarını çekip adlarını avucuna yazdığı ve bunu "hobi" diye açıkladığı sahne, akşam odasında en yakın arkadaşı Ayhan'a "albatros" kuşunun özelliklerini anlattığı sahne ve ablası Leyla 'nın iş yerine geldiğinde bir avm gibi kat kat, geniş ve rengarenk ofis ortamıyla karşılaştığı sahne oldu. Bunlar ilk aklıma gelenler. Başka sahneler de vardır muhtemelen.