Uzun zamandır tanıtımı yapılan "Serçe Sarayı" nihayet yayınlandı. Dizinin gerek başrol gerekse yanrol olarak zengin bir kadrosu var. Dizinin görselliği, renkleri de güzel. Hikaye akışı, ilk bölüm için çok vurucu değildi ama keyifle izledim, atmosferin içine girdim ve ikinci bölümü de merak ediyorum. Dizi beklediğimden biraz farklı olarak dram ağırlıklı çıktı, ben komediyle dram aynı ayarda olur diye düşünmüştüm. Bayağı da feminist bir öykü çıktı, bu da takdire şayan. Tepeden tırnağa böyle bir öykü, bir cesaret, meydan okuma. Bu dizinin ticaret amacıyla sınırlı kalmadığını apaçık gösteriyor. Berber Zühtü, Kaynana Safiye ataerkil toplumun taşıyıcıları. Yenge Sevim paragöz. Serçe'nin abisi çalgıcı Çıtçıt Kamil, herhangi bir şeyi sıkı sıkı savunmayan, biraz rüzgar nereye eserse o yöne çevrilen, uysal, barışçıl, ortamı geçiştiren, klişe abi kalıbından uzak, bu yönüyle de özgün bir tip. Serçe'nin etrafındaki olumlu tipler olumsuzlardan sayıca daha fazla gibi, ama onlar arasında da çatışma olacak anlaşılan. Taksici Kadir ile öğretmen Ali Rıza arasındaki gibi. Bu arada Serçe'nin öğretmene çocuklarının ağzıyla "öğretmenim" deyişi çok sevimliydi. Öğretmenler de velilere "Annem, babam" falan deseler ne komik olur. Birinci bölümde neler oldu... Dizi Mert Fırat'ın canlandırdığı Kadir'in mahalleye geri dönmesiyle başladı. Kadir babası Emlakçı Memduh'la küsmüş, hala da küsler. Mahalleye niye geri dönmüş, son çalıştığı yerin patronunun kızı Kadir'e aşık olmuş. İş tatsızlaşmış. Kadir de dönmüş. Aslında niye başka iş aramamış da dönmüş, orası net değil. Kadir'le Songül Öden'in canlandırdığı Serçe anlaşılan vaktiyle sevgiliymişler fakat sonradan Kadir'in ihaneti olmuş. Ya da Serçe öyle sanıyor, sanki bir yanlış anlama olmuş. Kadir de bir şeyleri korumak için mahalleyi terk etmiş. Fakat bunlar da henüz gizemde. Serçe Kadir'e bir yabancı gibi davranıyor ama, tanıdık gibi değil. Bu da kafa karıştırıcı bir bakıma. Yani eskiden de ilişkileri yoktu da platonik miydiler. Fakat bu belli ki Serçe, şimdiye kadar o dalda bu dalda, neredeyse her dalda şakımış, gününü gün etmiş, plansız yaşamış Kadir'e güvenmiyor, yüz vermiyor. Serçe bir yetişkin olmuş, Kadir hala ergen tarzında. Zaten geçmişten gelen bir çatlak da var arada. Önümüzdeki bölümler de geçmiş problemleri ortaya çıkacak mı... Bakalım. Devam edersek, bu bölümde, Serçe 2 yıl önce vefat eden kocası Ramazan'ın kendisini aldattığını, başka bir ailesi olduğunu öğrenince yıkıldı, buna bir yandan bir doğrulma da denebilir. Önce yeniden evlenmeye karar verdi, bunu duyan kaynanası Serçe'nin iki çocuğu ve kardeşiyle oturduğu, eşi Ramazan'ın sağlığında, Ramazan'la birlikte yaptıkları evi satmaya kalktı. Serçe de senetle satın aldı. Bu borçlanma ileriki bölümlerde karşısına çıkacak gibi. Serçe kocasından aldığı maaşı bırakma kararı aldı ve bir iş buldu. İyi ama, hem artık ev borcu ödeyecek hem ev geçindirecek, eskisine göre 2 kat masrafı var, maaşı da bırakınca nasıl halledecek. Ama halleceğine inancı tam ki, bölümün sonunda, ben Serçe'yim, bu da benim sarayım, dedi. Öyle bir dedi ki, kartal olsa yine anca bu kadar diyebilirdi. Zaten en başından beri lider, otoriter karakterini belli etti. Bundan sonra Serçe'nin yoğun bir mücadelesi başlayacak. İki yakın arkadaşı var. Esra Dermancıoğlu neredeyse aynı bildiğimiz enerjsinde, kıpır kıpır. Bu dizide daha olumlu, biraz da saf bir tip gibi. Terzi Süla rolünde. Diğeri ise Selen Öztürk'ün canlandırdığı komşusu Aliye. ortamı geçiştiren, klişe abi kalıbından uzak, bu yönüyle de özgün bir tip. Serçe'nin etrafındaki olumlu tipler olumsuzlardan sayıca daha fazla gibi, ama onlar arasında da çatışma olacak anlaşılan. Taksici Kadir ile öğretmen Ali Rıza arasındaki gibi. Bu arada Serçe'nin öğretmene çocuklarının ağzıyla "öğretmenim" deyişi çok sevimliydi. Öğretmenler de velilere "Annem, babam" falan deseler ne komik olur. Birinci bölümde neler oldu... Dizi Mert Fırat'ın canlandırdığı Kadir'in mahalleye geri dönmesiyle başladı. Kadir babası Emlakçı Memduh'la küsmüş, hala da küsler. Mahalleye niye geri dönmüş, son çalıştığı yerin patronunun kızı Kadir'e aşık olmuş. İş tatsızlaşmış. Kadir de dönmüş. Aslında niye başka iş aramamış da dönmüş, orası net değil. Kadir'le Songül Öden'in canlandırdığı Serçe anlaşılan vaktiyle sevgiliymişler fakat sonradan Kadir'in ihaneti olmuş. Ya da Serçe öyle sanıyor, sanki bir yanlış anlama olmuş. Kadir de bir şeyleri korumak için mahalleyi terk etmiş. Fakat bunlar da henüz gizemde. Serçe Kadir'e bir yabancı gibi davranıyor ama, tanıdık gibi değil. Bu da kafa karıştırıcı bir bakıma. Yani eskiden de ilişkileri yoktu da platonik miydiler. Fakat bu belli ki Serçe, şimdiye kadar o dalda bu dalda, neredeyse her dalda şakımış, gününü gün etmiş, plansız yaşamış Kadir'e güvenmiyor, yüz vermiyor. Serçe bir yetişkin olmuş, Kadir hala ergen tarzında. Zaten geçmişten gelen bir çatlak da var arada. Önümüzdeki bölümler de geçmiş problemleri ortaya çıkacak mı... Bakalım.


Serçe Sarayı bu hafta maç sebebiyle normal saatinde değil, 22.00'de yayınlandı. Bu da reytingindeki düşmenin sebebi olabilir. Tabii başka sebepleri de olabilir. Bana göre ilk bölüm daha zengindi, daha gösterişliydi, daha çok karakterin yan hikayesi vardı, daha doğrusu hikayeleri umut vadeden yan karakterler daha çoktu. Yine bu bölüm meyhanedeki/restorandaki taksicilerin kendi aralarındaki muhabbet azdı, Kadir az göründü. Hadi bakalım 3. bölüm, beklentimiz sende diyerek, bu bölümün detaylarına giriyoruz. Önce, bu bölümdeki gelişmeleri yazalım... Bölümün bombası, final sahnesiydi tabii ki. Serçe'nin bilmeden kocasını ve ömrünü paylaştığı Zerrin Ramazan'dan olma çocuğu Berk'i "merhametli" Serçe'ye bırakarak Kıbrıs'a gitti. Serçe Zeytin Mutfak'taki işinden oldu, işsiz kaldı. Terzi Süla ile bir küsüp bir barıştılar. Sinan'ın saçları gitti. Kadir tam Serçe'nin gönlünün kapısını aralıyordu ki, Ferdi'nin münasebetsizliği yüzünden tekrar kapı dışarı oldu. Şimdi böyle yazınca bu bölüm çok fazla bir gelişme olmamış gibi... Bu bölümde Ali Rıza "öğretmenim" hakkında biraz daha bilgi sahibi olduk. Diziye bu bölüm Neriman Uğur ve İsmail Ege Şaşmaz katıldı. İsmail Ege Şaşmaz, Sinem'in sınıf arkadaşı Tolga rolünde. Neriman Uğur, Ali Rıza öğretmenin Tolga'nın annesi rolünde. Neriman Uğur bu rol için genç mi kalmış ne? Alican Yücesoy'un annesi rolü için özellikle. İsmail Ege Şaşmaz 22 yaşında, Alican Yücesoy 32 yaşında, Neriman Uğur 56 yaşında. Yani aslında anne olarak yaş bakımından uyumsuz değil ama görünüş olarak. Aslında Gülen Karaman da oynadığı Safiye rolüne göre genç, 53 yaşında. Neyse artık insanlar eski algımıza göre daha genç gösteriyorlar, bu da aslında gayet hoş bir şey. Bu bölümde kısmen aydınlansa da bazı gizemler devam etti. Kadir'in geçmişte Serçe'ye yamuk yaptığını anladık. Serçe'ye "Pişmanım" dedi, babası Memduh'a senin yüzünden vaktiyle Serçe'den ayrıldım, dedi. Fakat hala bilmiyoruz, nasıl yarı yolda bıraktı Serçe'yi? Bakalım 3. bölümde öğrenilecek mi. Sonra, önce Serçe'nin evine gelen ve Ramazan'ı soran, sonra gidip Zerrin'in evini gözetleyen ne idüğü belirsiz adam sözkonusu. Dizinin 2. bölüm özetine göre, bu adam Kadir'in dikkatini çekecekti, evet çekti ama ancak özet kadar oldu dizideki gelişme. Hani bunun devamı? Tahminen bu adam Zerrin'e telefon eden, çocuğunu bırakarak uğruna kaçtığı adam olacak. Dizinin 2. Bölüm özetinde "Serçe bir yandan bu dertlerle boğuşurken, öte yandan kendisine sürpriz bir şekilde açılan pırıltılı dünyanın kapısından da içeri girer." yazıyordu, fakat bu pırılıtılı dünyaya dair bu bölümde herhangi bir şey görmedik. Maral'la mı karıştı diye aklıma geliyor. Belk dei bu bahsedilen olay 2. bölümdeydi, sonra 3. bölüme bırakıldı. İzlenip görülecek. Önce, bu bölümdeki gelişmeleri yazalım... Bölümün bombası, final sahnesiydi tabii ki. Serçe'nin bilmeden kocasını ve ömrünü paylaştığı Zerrin Ramazan'dan olma çocuğu Berk'i "merhametli" Serçe'ye bırakarak Kıbrıs'a gitti. Serçe Zeytin Mutfak'taki işinden oldu, işsiz kaldı. Terzi Süla ile bir küsüp bir barıştılar. Sinan'ın saçları gitti. Kadir tam Serçe'nin gönlünün kapısını aralıyordu ki, Ferdi'nin münasebetsizliği yüzünden tekrar kapı dışarı oldu. Şimdi böyle yazınca bu bölüm çok fazla bir gelişme olmamış gibi... Bu bölümde Ali Rıza "öğretmenim" hakkında biraz daha bilgi sahibi olduk. Diziye bu bölüm Neriman Uğur ve İsmail Ege Şaşmaz katıldı. İsmail Ege Şaşmaz, Sinem'in sınıf arkadaşı Tolga rolünde. Neriman Uğur, Ali Rıza öğretmenin Tolga'nın annesi rolünde. Neriman Uğur bu rol için genç mi kalmış ne? Alican Yücesoy'un annesi rolü için özellikle. İsmail Ege Şaşmaz 22 yaşında, Alican Yücesoy 32 yaşında, Neriman Uğur 56 yaşında. Yani aslında anne olarak yaş bakımından uyumsuz değil ama görünüş olarak. Aslında Gülen Karaman da oynadığı Safiye rolüne göre genç, 53 yaşında. Neyse artık insanlar eski algımıza göre daha genç gösteriyorlar, bu da aslında gayet hoş bir şey.


Bu hafta "Seviyor Sevmiyor" bölüm yorumu üzerine düşünürken, bölümü Işınla Bizi Scotty ile karşılıklı değerlendirsek güzel olabilir, diye aklıma geldi. Onun da kabul etmesiyle, ortaya bu söyleşi çıktı. Teoman'ın 250 bin Tl'yi alıp kaçmasından Yiğit ve Deniz'in aşkını neler bekleyebileceğine, yüzünü açık etmesiyle Tuna'yı bekleyen şöhretten Gazi'nin dönüp dönmeyeceğine, İrem'in yaptıklarından söyleşi sırasında yayınlanan ikinci fragmana dek bölüme ve diziye dair bir sürü şeyi konuştuk. Keyifle okumanız dileğiyle... Işınla Bizi Scotty - Yiğit'in babası tarafından yeniden terk edildikten sonra bir de Deniz'le ayrılmaları. Baya baya ayrıldılar sanki. Halbuki bir ilişkileri yoktu, zaten artık aynı iş yerinde de çalışmıyorlardı, Deniz parka Yiğit'e destek olmak için gelmişti, yine de bir ilişkilerinin olamayacağını karşılıklı kabul etmişler gibi uzun uzun vedalaştılar. Yiğit oradan ayrılıp nikah dairesine gitti zaten, epey önemli bir durum. Uzunçorap - Evet, bunlar dışında Tuna'nın Gölge kimliğini açık etmesi de bölümün önemli olaylarından biri oldu. Kendi hayatı için büyük bir kırılma. Bunu dizide ileriki bölümlerde nasıl işleyecekler merak ediyorum. Bazen çok önemli olaylar tuhaf bir şekilde yüzeysel geçiliyor, bazen istense de bütünüyle kotarılamıyor, bir şey eksik kalıyor, bazen de basit olaylar büyük hadiselere dönüştürülüyor, mesela karakter bir diğerine seninle konuşmamız lazım diyor, telefonda bir cümleyle söylenecek şey için gecenin bir vakti tenha bir yerde buluşuyorlar, başlarına bir şey geliyor. Başa dönersem, Gölge'nin aydınlanması büyük bir olay. Adam gizliyken bile ısrardan bunalıyordu, şimdi yoğun ilgi yüzünden işi bırakıp söyleşi, konferans, tv programı falan koşmak zorunda kalabilir. Bir yıldız doğuyor hadisesi olabilir. Tabii kaç satmıştı kitapları, bu kaçıncı kitap oluyor, onlar da mühim. Sen biliyor musun, tek kitapla mı şöhret olmuştu? Yani konumuz Gölge'nin şöhreti değildi ama merak ettim laf gelince. Işınla Bizi Scotty - Hayır, sadece çok sattığını, çok merak edildiğini hatırlıyorum ama kitap sayısıyla ilgili bir şey kalmamış aklımda. O söylediğin, basit bir şey için tenhada buluşulması ne çok başvurulan bir şişirme malzemesi cidden :) Bir de "Lütfen açıklamama izin ver, beni bir dinle" vardır. Söyleyiverse olacak ama yo hayır, konuşmamaları gerekiyor. "Seviyor Sevmiyor"da Gölge konusu birkaç bölüm çok önemli gibi işlendi. Deniz bu karaktere çok hayranlık-yakınlık duyuyordu. Dolayısıyla Tuna olduğu açığa çıkınca, Deniz'in ona bakış açısını değiştirebileceğini, ilişkilerinde farklı bir yön alınabileceğini, en azından Deniz'in Tuna'yı tersleyip durmasının biteceğini düşünmüştüm ama hiçbir şey değişmedi. Dağ fare doğurdu. Şimdi kimliği açığa çıkınca da hiçbir şey olmayabilir ama olmalı. Uzunçorap - Çok doğru söylüyorsun. Yani hiç mi şaşkınlık olmaz, en azından bir süre olsun bir yalpalama. Nasıl davranacağını bilememe. Gerçi Deniz'in Gölge'ye hayranlığı da çabuk oluvermişti. O geçişe şahsen ikna olmamışım demek ki sonrasında da bir şey değişmemesine takılmamışım ama haklısın, evet. Burada da Tuna'nın hikayedeki faktörü esas itibarıyla Deniz'le ilişkisi olduğu için büyük ihtimalle Tuna ofisteki işine devam eder, diğer yazarlık yönü falan da bir süre sonra mevzu edilmez. Bu arada hep Tuna üzerinden gittik ama yeri gelmişken yazına değinmek istiyorum, yazını okuduğumda dizinin ilk başlarında Tuna'yı neden şimdikinden daha yakın bulduğumu ve Deniz'le birlikte olsalar da sevinirim diye hissettiğimi hatırladım. Zaman içinde Tuna-Deniz fikrinden uzaklaşmışım, bunda Yiğit'in Deniz'e karşı değişmesinin etkisi var sanırım. Bir de bu sevgililik oyununu Tuna fırsatçılığa mı dönüştürdü diye kuşkulanıyordum, o yüzden kızıyordum biraz fakat bu son bölümde Deniz'le benzer olduklarını bir kere daha gösterdi. Deniz nasıl İrem için aşkından vazgeçtiyse, Tuna da Deniz için aşkından vazgeçti. İlginç bir dizi, dört kişi arasında bir sürü bağ var. Işınla Bizi Scotty - Zaman zaman Tuna'nın, dediğin gibi "sorunları çıkarına mı kullanıyor" diye düşünülebilecek hareketleri oldu; Deniz'in onunla birkaç gün daha kalması gerektiğini söylemesi gibi ya da video konusunda çözüm olarak sevgili olduklarını söyleyivermesi gibi. Ama bize niyetinin ne olduğunu hiç göstermedi. Yorumlamaya kalmış. Benim ne olursa olsun, Tuna'nın Deniz'le flört etmeyi hiç bırakmaması, tamamen her şeyden vazgeçmiş fedakar aşık rolüne girmemesi hoşuma gidiyor. Böylece o kapı hep aralık kalıyor bizim için de. Yiğit Deniz'i hiç umursamıyorken Tuna'nın ona hep hayran ve destek oluşu Tuna-Deniz çiftini daha cazip gösteriyordu tabii. Şimdiyse onca denemeden, fırsattan sonra Deniz'de Tuna'ya karşı hiçbir şey oluşmayınca ve Yiğit de şimdi Deniz'e aşıkken onların ilişkisi daha anlamlı ve özel görünüyor. Bu saatten sonra Deniz'in kalbinin Yiğit'ten Tuna'ya kayması Yiğit'le aralarındaki bağı çok değersizleştirir ama bir yandan Tuna ve Deniz beklentim de hiç bitmiyor. Tuna'nın o kapıyı hep aralık bırakması hoşuma gidiyor bu yüzden. Uzunçorap - Çok garip... İnsan Tuna da mutlu olsun istiyor ve onun nasıl birine ihtiyaç duyduğu da Denizden yola çıkarak belli. Ve Tuna Deniz gibi birini kolaysa bulsun, samanlıkta iğne aramak gibi. Yani belki çok kişi Deniz gibi ayrık otuyuz ama kamuflajlar var. Zaten Deniz de farkındaysan acayip normalleşti, baştaki itici Deniz değil. Ofiste herkesin sevdiği, sempatik bir insan haline geldi. Zaten Tuna'ya "Ben iticiyim, anormalim" derken şimdi Yiğit'in kendisine aşık oluşunu falan da garipsemiyor. Dediğim gibi Deniz tip olarak baştaki haline yakın ama iç olarak uzaklaştı. Bir de şuna takılıyorum, sen de yazında yazmışsın, Deniz de Yiğit'ten sonra kimseye aşık olmamış ama Yiğit Amerika'dan dönene kadar sayıkladığı mı varmış? Ya da niye hiç internetten falan aramamış, ulaşmaya çalışmamış? Yiğit Deniz'i daha çok seviyor gibi geliyor bana. Hani denir ya "Her ilişkide bir taraf daha fazla sever" diye, bence burada da öyle. Zaten belki Deniz Yiğit kadar sevseydi, İrem'e rağmen vazgeçmezdi, Yiğit irem'e rağmen vazgeçmedi mesela. Tabii ortada bir intihar vakası var. Muhtemelen gerçeği bildiğimiz için böyle rahat yazıyorum ama Deniz'in "Rejime giriyorum, tatlıyı hamurişini kestim" der gibi "Artık aşık değilim" demesi de bana inandırıcı gelmiyor. Hele Tuna'nın ve irem'in de buna inanıvermeleri! Bu bölümde Tuna "Kabul et, sen hala ona aşıksın" falan deyince şaştım kaldım, yani bu bıraktım deyince hemen olabilen bir şey mi. Hele irem o kadar mutlak bencil ki, o kadar mutlak bir iyimserlik içinde ki, onun o mutlu yüzünü görünce ne yapacağımı bilemiyorum. İrem de dönüştü. Zombi oldu. Nikah dairesinin kapısında durup gülümsedi ya, merdivenlerin dibinde, ne sinir oldum ne sinir oldum... Işınla Bizi Scotty - Yiğit ve Deniz'in bu kadar kuvvetli bir bağa rağmen neden hiç iletişim kurmadıklarını anlayamadım ben de. Dediğin gibi Deniz onu hayatından fikir olarak çıkarmış gibi devam ediyordu sanki. Ergenlikte geçirdiği olumsuz değişim yüzünden cesaret edememiş desem e giderken Yiğit de bu Yiğit değildi. Yiğit'in Deniz'e, Deniz'in ona olduğundan daha düşkün olması anlaşılır bir şey biraz. Yiğit'in pek çok açıdan, çok sorunlu bir çocukluğu olmuş. Kimsenin arkadaşlık etmediği, özgüvensiz, ailesinde sorunlar olan bir çocuk ama mükemmel denebilecek bir kız onu çok seviyor ve çok değer veriyor. Yiğit için müthiş bir mutluluk kaynağı olmalı, bir nevi cennet gibi, kendisini çok güvende hisettiren bir şey. Bu yüzden bir tür kutsallık da atfediyor o "Deniz Aslan"a. Deniz için bu arkadaşklık öyle bir kurtarıcılık görevi görmemiş hiç. Söz ettiğin gibi İrem'in intihara kalkıştığını Deniz biliyor, Yiğit bilmiyor. Dolayısıyla birinin bu aşktan vazgeçmek için büyük bir sorumluluğu var. Üstelik bir ilişkiden vazgeçmekle sahte bir ilişkiyi yaşamaya kendini zorlamak aynı derecede güç olmamalı. Yani Yiğit'in başkasına aşıkken İrem'i seviyormuş gibi yapması çok zor. İrem gerçekten korku filmlerindeki ürkütücü oyuncak bebeklere dönüşmeye başladı. Zaten oyuncak bebek gibi sevimli, güzel bir tipi var. Bir de ne olursa olsun o gülümsemeyi hiç bozmuyor falan, insan ürküyor bir yerden sonra. Işınla Bizi Scotty - Bence Gazi'nin abuk subuk gidişi yüzünden Yiğit dergiye geri çağırılacak ve Deniz'le birbirlerine içli içli bakıp duracaklar. Yalnız adamın hayatıyla plastik hamur gibi oynuyorlar ya Deniz'i ne kadar seversem seveyim tüm bunlar için kızıyorum. Başta söyleyememekte haklıydı ama işler öyle bir hale geldi ki Yiğit'in tamamen sahte bir evliliğe sokulmasına göz yumması, İrem için korkmasıyla açıklanamayacak kadar büyük bir kazık. Zaten hayatı travmalarla geçmiş bir insan, böyle bir ihaneti öğrendiğinde aklını kaçırmasa iyidir. Her şeye karşı güvenini kaybeder insan. Kendine bile. Uzunçorap - Bugün senin yazını okurken Yiğit için şöyle düşündüm, adamın hayatı Truman show oldu. Bunu bir kere de "Kiralık Aşk"ın Ömer İplikçi'si için düşünmüştüm, bir yazımda da yazmıştım hatta. "Aşk Laftan Anlamaz"ın Murat Sarsılmaz'ı Ömer İplikçi'ye benzetiliyor ama daha esaslı bir türevi burada çıktı. Geçerli sayılabilecek bir sebeple yalan söyleyen bir kadın, "Kiralık Aşk"ta abisinin hayatı için para bulmak üzere, "Aşk Laftan Anlamaz"da kadın olarak ataerkil bir toplumda yaşamanın zorluklarıyla birlikte ele alınan iş bulma mecburiyeti, burada da dostunun varoluşu için söylenmiş bir yalan. Farklı farklı ama aynı süreci tetikliyor. Muhtemelen başka örnekler de vardır. Üçünde de esas adamlar başarılı iş adamlarıbu arada, bu ayrıntı da var. Işınla Bizi Scotty - Çok doğru söylüyorsun üç dizi konu olarak birbirine çok benziyor. "Kiralık Aşk" ve "Aşk Laftan Anlamaz"dan farklı olarak burada Yiğit yalanlarla hayatına giren ve sevgilisi olan kıza aslında aşık değil ve esas kız da o değil. O kızı hayatında istemiyor bile. Diğerlerinden daha da büyük bir kabus. Uzunçorap - Ama esas kız yani Deniz de yalan söylüyor. Yani İrem'in yalanı Yiğit için bir çeşit kabus olabilir evet ama Deniz'in yalanı asıl kabus ve diğer dizilerde de esas kız yalan söylüyor. Işınla Bizi Scotty - Diğerlerinde birbirine aşık iki kişi var. Aralarında bir yalan var ama ilişkileri gerçekte aşkı içeriyor ve yalanı ortadan kaldırdığında da bir şekilde kendini tedavi edip devam edebiliyor Burada Yiğit bir de gerçek olmayan bir ilişkiyi, aşksız sürdürmeye çalışıyor. Bana çok daha korkunç görünüyor ama diğer dizileri izlemediğim için de olabilir tabii. Uzunçorap - "Aşk Laftan Anlamaz"da da Murat'ın hayatına yalanla girmeye çalışan bir eski sevgili var, Didem. Peki "Seviyor Sevmiyor"a dönersek, Yiğit'in travmaları demişken, babası hakkında ne düşünüyorsun, parayı alıp kaçmasına şaşırdın mı? Ben şaşırmadım, yani daha doğrusu parayı Ruslara vermesini beklerdim ama Yiğit'e kazık atmasına şaşırmadım. Sadece o kahvaltıya gidip oyunu biraz daha sürdürebilirdi ama düşününce neden bunu yapsın, Yiğit bir şekilde bunu öğrenecek.. Ama en azından Yiğit'i orada tek başına bekletmemiş olurdu. Ama gitse ne diyecek, yüzleşmesi lazım, bir sürü azar işitecek yine Yiğit'ten, gözyaşını görecek. Niye keyfini kaçırsın di mi? Taksiyle havaalanına giderken nasıl da mutluydu, zerre vicdan azabı var mıydı, yoktu. Işınla Bizi Scotty - Yıllarca küs kalınan baba ya da annenin aslında sakladığı büyük sırları vardır ve öğrenilince her şey düzelir, telafi süreci başlar klişesi vardır ya, o yıkıldığı için mutluyum. İçki problemi için mazereti olsa da annesini kaybetmiş küçücük bir çocuğu yapayalnız bırakmasının ve senelerce aramamasının mazereti olamaz. Dolayısıyla bencil ve çıkarcı bir karakter olarak kalması benim açımdan inandırıcı oldu. Yiğit'le o kahvaltıya gidebilir, "Ben gidiyorum oğlum, sana mutluluklar" diyebilirdi açıklama yapmadan. Ama para kaçırıyordu mafyadan tabii, acele etmesi de lazım. Benim orada anlamadığım, Deniz'e "Gidip ona sen anlat" dedi ama nerede buluşacaklarını söylemedi. Deniz içine doğarak gitti resmen ve Yiğit babasıyla kahvaltı için restoranda değil deniz kenarında, park gibi bir alanda buluşuyordu. Ama Türk filmi edasındaki acıklı ve romantik sahneler bu kadar mantık fedakarlığında bulunabilir sanırım. Uzunçorap - Bahsettiğin sahne benim bu bölümde en ama en çok beğendiğim sahneydi. Yani bir yeri. O da şurası: Deniz ve Yiğit ağlaşıp ayrılmışlardı. Biri o tarafa biri bu tarafa, yani tam ters istikamette gidiyorlardı. Derken Yiğit durdu ve geri döndü. Uzaklaşan Deniz'e baktı. Deniz tam o anda kurşun yemiş gibi oldu ve durdu. Oyunculuklara pek girmek istemiyorum, acayip bir zor bir performans, ama onu böyle akıl edip vermek.. Yani tebrik etmek lazım. Resmen bakışla vuruldu kız, o anlık sarsılmayı hissettim sanki. E tabii öyle de çekmişler sonuçta, orada tüm ekip bunu hissetmiş olabilir, öyle tasarlanmış da olabilir. Neyse kendi adıma kurgu dışına çıkmak beni hikayeden koparıyor. Işınla Bizi Scotty - Bu üstü kapalı sözlerden oyunculukları övüyor musun yeriyor musun tam emin olamadım ama genel olarak ben her iki oyuncuyu da çok beğeniyorum. Özellikle Gökhan Alkan'ı son birkaç bölümdür hayretler içinde izliyorum. O sahnede de yine çok iyiydi. Işınla Bizi Scotty - Karar veremedim hemen, düşünmem lazım. Ama benimki o veda sahnesi değil sanırım, o ters yönlere gidip, geri koşup sarılma, yakın plan göz çekimleri bana çok demode geldi. Türk filmi nostaljisi yapmak istemiş olabilirler ama işlemedi bende. Tuna'nın kuşlara yem verdiği, Deniz'in teselli için ona geldiği sahne olabilir ama o da çok fazla öne çıkmıyor aslında. Bir de Yiğit'in nikah dairesindeki çırpınışı, zorlanması ve o nüfus cüzdanının gidip gidip gelişi de başarılıydı. Uzunçorap - Yiğit'in nikah dairesinde nüfus kağıdını İrem'e geri vemesi, benim için zirve oldu bir yerde. Oh be dedim. Yiğit kurtuluyor, biz de kurtuluyoruz. Özgürlük bileti gibi oldu. Amerika'ya dönme durumundan hiç bahsetmiyorum ama. Peki genel olarak bölümü beğendin mi? Yazında yazmış mıydın, hatırlayamadım. Uzunçorap - Geçen bölümden daha çok beğendim. Aşık, Yiğit'i seven, üstüne titredikleri arasına Yiğit'i de katan bir Deniz görmekten mutlu oldum ki zaten baştaki Deniz böyleydi. Peki dizinin reytingleri iki haftadır niye düşüyor sence? Hadi geçen bölüm kendi açımdan yazdığım sebeple biraz dalgalıydı ama bu bölüm biraz toparladı. Işınla Bizi Scotty - Geçen bölümü genel olarak beğenmemiştim ben de. Onun etkisiyle seyirci rakiplere kaymış olabilir. İki bölümdür sağlam bir rakibi var. Tahmin etmiyordum doğrusu ama "Hayat bazen Tatlıdır" çok başarılı bir giriş yaptı. Bu hafta daha da iyi. Rekabet çok yüksek, rehavete kapılmaya gelmiyor. Boş tek bir bölüm geçerse bile hazırda reytingini kapmak için bekleyen rakipler var. "Seviyor Sevmiyor" için bir de şöyle bir durum var: Yiğit'in Deniz'e aşık olduğundan beri olaylar çok dramatikleşti. Dizi bir komedi bir aşırı dram, iki uçta gidip geliyor. İlk zamanlardaki O züppe Yiğit ve çaresiz Deniz çekişmeleri daha eğlenceliydi belki. Bir de açık söyleyeyim ben ilk senaryo grubunun hikayeyi, ilişkileri ve karakterleri daha iyi anladığını düşünüyorum. Senaryoya küçük dokunuş farklılıkları bile çok değişik sonuçlara yol açabiliyor. Eski dili daha çok seviyordum ben sanırım. Uzunçorap - Senaryo grubu değişikliği deyince, Gazi'nin durumu da bundan kaynaklanmış olabilir mi diye aklıma geliyor. Yani başta düşünülen Tuna mıydı.. Gazinin durumu çok absürd oldu. Ortaya bir çıktı, filmlerde doğum gününde hani pastadan insan çıkması bir şeysi vardır ya, onun gibi ağlamaklı bir sürpriz oldu. Ağlamaklı demem şundan, hani normal pasta görünür kocaman adam boyu, misal beyaz, sevinir insan, sonra birden o güzelim pastayı paramparça ederek içinden çıplak bir insan çıkar, tuhaf. Gazi de bir çıktı, çıplak, sonra etrafı yani ofisi darma duman etti ve gitti. Eğer kore dizisinde de böyleyse, onlar da senaryoda yalpalamış olabilirler o süreçte. Neyse Gazi jet hızıyla çıktığı için, geri dönmeyebilir diye düşünüyorum. Zaten annesi Asena Hanım da bence onu ima etti. Sen Yiğit işe dönebilsin diye böyle bir şey tasarlandığını tahmin ediyorsun yazında ama, bana önceden planlanmamış gibi geliyor. Hem Yiğit ve Gazi arasında yetki-sorumluluk karışıklığı komedi olarak işlenebilirdi, ilginç bir şey olurdu. Işınla Bizi Scotty - Gazi'nin Asena'nın oğlu çıkması konusunun tamamen ilk hikayeden vazgeçip rotayı değiştirme olduğunu düşünüyorum ben de. Bence de başta Tuna'ydı düşünülen sonra ona yetimhane hikayesi yazıldı. Ama girişilmiş ve toparlanılması gereken bir konu vardı. Neden Gazi'yi seçtiler bilmiyorum. Daha ters köşe daha mı komik göründü acaba? Ama alt yapısı hiç kurulmadığından, zerre kadar ipucu verilmediğinden inandırıcı olmadı. Benim Yiğit'le ilgili kastettiğim dergide kaos çıkması konusunun Yiğit'in dönmesi için bir araç yapılacağıydı. Aslında doğru söylüyorsun Gazi-Yiğit çekişmesi de komik olabilir, iyi işlenirse. Belki Yiğit döner, sonra da Gazi geri gelir. Uzunçorap - Gazi dönsün isterim ama eski karakteriyle dönsün dönecekse. Çaycı Gazi daha mutluydu bence. Dönecekse yine o muzip, güleryüzlü, mütevazı adam olarak dönsün, sonra isterse yine patron olsun. Bu kibirli adam kim, ben alışamadım. Uzunçorap - İrem yeni bölümde hafızası dışında gayet sağlıklı görünüyor. Hatta sonra ben "İrem" dediğine göre kısmen de hatırlıyor galiba. Dizi yine komiğe bağladı, bu süper o halde. Hele fragmanın sonunda Yiğit'e "Ben İrem" dedi ya, İrem'i yine sevesim geldi. Işınla Bizi Scotty - Bayıldım fragmana, Çok eğlenceli görünüyor. Bir de İrem'in kimliği açığa çıkıyormuş en beklemediğimiz zamanda. Uzunçorap - O zaman ne olur tahmin edemiyorum çünkü öyle neşeli vermişler ki bu tatlığın ortasında yıkılmış bir Yiğit hiç olmayacak. Düşün bir, herkes mutlu, eğleniyor, Yiğit mutsuz. Tuna da mutsuzdur diye düşünürdüm, çünkü aslında kendi sevdiği şekilde aşkla sevilmiyor ama o da sırra ortak oldu bir şekilde ve yuvarlanıp gidiyor. Fragmanda son sahnede Deniz'le yan yana bir koşmaları var, elele sandım bir an. Nayır olamaz dedim. Bu arada şarkı da çok yakışmış fragmana, Hadi yine İyisin. Deniz'le İrem'in dansı da komikti. Sevindim dizinin komedi tarzından kayıp drama yuvarlanırken tekrar kıyıya tutunmasına. Işınla Bizi Scotty - Evet ya. "Hadi Yine İyisin" bomba olmuş. Tam dönemin şarkısı. Hem de Tayfun Duygulu kendisi bizzat söylüyor. Aklıma geldi de henüz Tarkan, Mustafa Sandal, Sertab bile çalmadılar.. Uzunçorap - Aa buna dikkat etmemişim. Adam yıllar önceki halinden zerre değişmemiş, bıraktığın gibi duruyor. :D Helal olsun. Işınla Bizi Scotty - Bu arada izlediğimiz bir diziyi böyle karşılıklı sohbetle incelemek çok keyifliymiş ama şimdilik ikimizin de izlediği bir tek dizi var.


Günümüzde televizyon kanallarımızın, prime time yayınlarının ana malzemesini diziler oluşturuyor. Sürelerin uzunluğunun yanı sıra, kanalların risk alarak farklı türler denemek yerine garanti olana, yani "çok tutana" yatırım yapması sebebiyle belirli türlerde, birbirinin aynı, tekrarı ve kopyası işler izlemek, açık söyleyeyim bıktırdı. Yeni başlayacak bir dizinin dikkatimi, ilgimi çekebilmesi çok ama çok zorlaştı. Ekran karşısında olduğum bir anda denk geldiğim bir diziye 10 dakika şans verebildiğimde, bu çok büyük olasılıkla hüsranla sonuçlanıyor. Beni karşısında tutmayı başarabilen dizi sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor artık. Televizyon dünyamızın güncel halinde yaz sezonunun mecburiyeti olan romantik-komediler de bütün kanalları kaplamış durumda. Üstelik aşağı yukarı hepsi yine belli bir çerçeve içinde dolaşıyor: Bir tane şaşkın, sakar, beceriksiz ya da asabi kız ve duvarları hemen yıkılmayacak, yelkenleri suya inmeyecek, etrafındaki birbirinin aynı kadınlardan yaka silkmiş karizmatik bir adam... Atv'nin yeni romantik-komedisi Seviyor Sevmiyor'un ilk bölümüne rastladığımda da aynı şeyleri düşündüm. Şaşkın, sakar kızımız da görev yerindeydi, her daim öfkeli, karizmatik patronumuz da. Romantik-komedilerin olmazsa olmazı fırlama, tatlı-serseri karakterimiz ve iyi kalpli yakın kız arkadaşımız da... Hatta dizimiz yalanlar ve sırlar üzerine kurulu hikayesiyle tam anlamıyla standartlara uygundu. Anlatım dili, renkler, müzikler biraz ilgi çekici geldi; "kendi türünde fena sayılmaz" dedim, yine de kısa sürede yoluma devam ettim. İkinci bölümü izlemeyi hiç düşünmedim. Geçtiğimiz Çarşamba akşamı yayınlanan üçüncü bölüme ise yine tesadüfen rastladım ama bu kez farklı bir durum oldu. Bölümü başından sonuna kadar sıkılmadan izledim. Dizideki tüm karakterlerin, ilişkilerin ve sahnelerin diğer romantik-komedilerden farklı bir enerjisi var. Karakterler kendi türlerinde uç noktalardalar; sıra dışı-şaşkın kızımız tam anlamıyla acayip, patronumuz gudubet, tatlı serserimiz tam bir fırlama, kız ardaşımız iyilik meleği. Bu karakterler bir araya geldiğinde ortaya çıkan kontrast ilgi çekici bir kimya yaratmış. İyi yazılmış diyaloglar ve ince espriler mizahi açıdan doyurucu. Zaman zaman sarkan, süreyi uzatmak için eklendiği belli olan ve başka hiçbir amaca hizmet ediyor gibi görünmeyen sahnelere rağmen temposu düşmüyor. Yönetmen Yusuf Pirhasan'ın yarattığı enerjik, kıpır kıpır anlatım dili dizinin farklılaşmasına en büyük katkılardan biri. Bir yandan robotik tavırları, beceriksizliği ve çabasızlığıyla itici olan; diğer yandan bir oyuncak bebeği andıran görüntüsü, etrafındaki dünyaya uyumsuzluğu konusunda çaresiz ve saf haliyle sevimli olabilen ana karakterimiz Deniz bir şekilde sevdiriyor kendini. İzleyicinin onun tarafını tutmasını, "başarmasını" istemesini sağlıyor. Özellikle toplantı sahneleri ve Yiğit'le ya da Tuna'yla bire bir sahnelerinde gerçekten eğlendirmeyi başarıyor. Bu dizi de bir Kore uyarlaması. Orijinalini izlemedim, izlememeyi-bilmemeyi tercih ederim. Ama umarım ilerleyen bölümlerde Deniz değişim geçirip daha "makbul" bir hale gelmez ve özgünlüğünü, sıra dışılığını kaybetmez. 4. bölümü izleyip izleyemeyeceğim konusu benim için hala belirsiz. Bununla birlikte 2 saatlik romantik-komedileri görmekten gerçekten yılmış bir izleyiciye, tüm ön yargılarına rağmen başından sonuna kadar, sıkılmadan kendisini izletmeyi başaran bir dizi benim için başarılıdır. Bakalım, haftaya bu yazının devamı gelecek mi. Atv'nin yeni romantik-komedisi Seviyor Sevmiyor'un ilk bölümüne rastladığımda da aynı şeyleri düşündüm. Şaşkın, sakar kızımız da görev yerindeydi, her daim öfkeli, karizmatik patronumuz da. Romantik-komedilerin olmazsa olmazı fırlama, tatlı-serseri karakterimiz ve iyi kalpli yakın kız arkadaşımız da... Hatta dizimiz yalanlar ve sırlar üzerine kurulu hikayesiyle tam anlamıyla standartlara uygundu. Anlatım dili, renkler, müzikler biraz ilgi çekici geldi; "kendi türünde fena sayılmaz" dedim, yine de kısa sürede yoluma devam ettim. İkinci bölümü izlemeyi hiç düşünmedim. Geçtiğimiz Çarşamba akşamı yayınlanan üçüncü bölüme ise yine tesadüfen rastladım ama bu kez farklı bir durum oldu. Bölümü başından sonuna kadar sıkılmadan izledim. Dizideki tüm karakterlerin, ilişkilerin ve sahnelerin diğer romantik-komedilerden farklı bir enerjisi var. Karakterler kendi türlerinde uç noktalardalar; sıra dışı-şaşkın kızımız tam anlamıyla acayip, patronumuz gudubet, tatlı serserimiz tam bir fırlama, kız ardaşımız iyilik meleği. Bu karakterler bir araya geldiğinde ortaya çıkan kontrast ilgi çekici bir kimya yaratmış. İyi yazılmış diyaloglar ve ince espriler mizahi açıdan doyurucu. Zaman zaman sarkan, süreyi uzatmak için eklendiği belli olan ve başka hiçbir amaca hizmet ediyor gibi görünmeyen sahnelere rağmen temposu düşmüyor. Yönetmen Yusuf Pirhasan'ın yarattığı enerjik, kıpır kıpır anlatım dili dizinin farklılaşmasına en büyük katkılardan biri. Bir yandan robotik tavırları, beceriksizliği ve çabasızlığıyla itici olan; diğer yandan bir oyuncak bebeği andıran görüntüsü, etrafındaki dünyaya uyumsuzluğu konusunda çaresiz ve saf haliyle sevimli olabilen ana karakterimiz Deniz bir şekilde sevdiriyor kendini. İzleyicinin onun tarafını tutmasını, "başarmasını" istemesini sağlıyor. Özellikle toplantı sahneleri ve Yiğit'le ya da Tuna'yla bire bir sahnelerinde gerçekten eğlendirmeyi başarıyor. Bu dizi de bir Kore uyarlaması. Orijinalini izlemedim, izlememeyi-bilmemeyi tercih ederim. Ama umarım ilerleyen bölümlerde Deniz değişim geçirip daha "makbul" bir hale gelmez ve özgünlüğünü, sıra dışılığını kaybetmez. 4. bölümü izleyip izleyemeyeceğim konusu benim için hala belirsiz. Bununla birlikte 2 saatlik romantik-komedileri görmekten gerçekten yılmış bir izleyiciye, tüm ön yargılarına rağmen başından sonuna kadar, sıkılmadan kendisini izletmeyi başaran bir dizi benim için başarılıdır. Bakalım, haftaya bu yazının devamı gelecek mi.


Dizilerde kitaplara, müziklere, şiirlere, resimlere yer verilmesi seyirci için hem eğlenceli hem öğretici açılımlara vesile olabiliyor. Yaz sezonu dizilerinden "Seviyor Sevmiyor" dizisinde de, dans eden bir kadın ve adam resminin basılı olduğu bir yapboz, dizide çok önemli bir unsur olması ve vurgulanan gizemiyle ilgimi çekti. Ayrıca dizi için neden bu resim seçilmiş, resmin bir hikayesi var da, dizinin hikayesiyle ileride örtüşecek mi, varsa bir ipucu bulmak istedim. Yiğit evlerinin verandasında, masada oturmuş bu yapbozu yapmaktadır. Komşu evde oturan Deniz yanına gelir ve bu resmi daha önce görmüş olduğunu söyler. Eksik bir parçayı alarak, yapboza koyar. İkisi resimde sol altta görünen silik bir kadın yüzünden bahsederler. Yiğit bu kadının adama aşık olduğunu, dans eden çifti kıskandığını söyler. Yapboza konu olan resmin orjinal adı "Danse a la campagne" . Sanatçı, Fransız ressam Auguste Renoir. Resim şu anda Paristeki Orsay Müzesinde bulunuyor. Renoir bu resmi tamamladığında 42 yaşındaymış. Orsay müzesindeki bilgilere göre bu resimdeki kişilerden erkek olanı Renoir'ın bir arkadaşı, Paul Lhote ve genç kadın da ileride (7 yıl kadar sonra) Renoir'ın eşi olacak terzi Aline Charigot. Yani bu iki kişi arasında duygusal bir bağ yok. Daha çok resme bir modellik söz konusu gibi. Yine de hikayemizi koruyalım ve dans eden mutlu çiftimizin arasında bir hoşluk ve yakınlık olduğunu kabul edelim. Yapboza konu olan resmin orjinal adı "Danse a la campagne" . Sanatçı, Fransız ressam Auguste Renoir. Resim şu anda Paristeki Orsay Müzesinde bulunuyor. Renoir bu resmi tamamladığında 42 yaşındaymış. Orsay müzesindeki bilgilere göre bu resimdeki kişilerden erkek olanı Renoir'ın bir arkadaşı, Paul Lhote ve genç kadın da ileride (7 yıl kadar sonra) Renoir'ın eşi olacak terzi Aline Charigot. Yani bu iki kişi arasında duygusal bir bağ yok. Daha çok resme bir modellik söz konusu gibi. Yine de hikayemizi koruyalım ve dans eden mutlu çiftimizin arasında bir hoşluk ve yakınlık olduğunu kabul edelim. Dizide Deniz ve Yiğit'in yapboz bağı devam eder. Yiğit bu yapbozun parçalarını yıllarca saklamıştır. Ayrıca Londra'ya gittiğinde kullanması için, Deniz'e bu tablonun tasarım olarak uygulandığı bir şemsiye de hediye eder. Renoir'a gelirsek, Şemsiyeler diye bir tablosu olması dışında bulabildiğimiz bir şey yok. Şemsiyeler remsinin, ressamın kendi sanat anlayışı içinde, izlenimcilikten klasiğe yönelişinin izlerini taşıdığı kabul ediliyor. "Kırda Dans", Renoir'ın en tanınan resmi değil. Ressamın en bilinen tablolaları "Moulin del la Galetta'ta Eğlence" ve "Sandal Gezisinden Sonra Öğle Yemeği". Yazımızı yine sektörle bitirelim. Renoir'in, bazı resimlerine de modellik yapmış olan küçük oğlu Jean Renoir sonradan hicivli fimleriyle tanınan bir yönetmen olmuş. Böyleyken böyle.


Seviyor Sevmiyor verdiği üç haftalık aranın ardından gün değişikliği yaşamış ve Pazar akşamları ekrana gelmeye başlamıştı. Yeni sayılabilecek bir dizinin, çok sayıda türdeş rakibi varken gün değiştirerek ekrana dönmesi riskliydi ve tedirgin ediciydi ama aynı zamanda dizi önceki yayın günü olan Çarşamba akşamlarının diğer güçlü romantik-komedilerinin karşısında kan kaybediyordu. Bu nedenle Pazar'ın doğru bir seçim olma ihtimali de vardı. Nitekim öyle de oldu. Çok iyi bir beşinci bölümle yeni gününde dönen dizi 3.5 civarı reytinglerle tüm gruplarda birinci oldu. Yaz boyu her yeri kaplayan romantik-komediler arasından özellikle ana karakteri / esas kızı olan Deniz'in sıra dışı yapısı, karakterler arası ilişkileri, mizahı ve temposuyla sıyrılan dizi benim de hiç kaçırmadan izlediğim favorim haline geldi. Dizinin tüm karakterlerinin karmaşık kişiliklerinin arka planlarını ve duygusal dünyalarını yansıtmaktaki başarısı ve seyircisinin zekasına güveniyor oluşu özellikle cezbedici tarafları benim için. Bununla birlikte 6. bölümde Deniz'in ani değişiminin işlenişini inandırıcı bulmadım. Birkaç bölüm önce dünyanın en garip makyaj ve saçıyla, her zamanki tavrıyla işe gelen ve kendisinin bu halinde bir tuhaflık bile göremeyen Deniz'in; amirinin valizinden çıkan, tesadüf eseri üstüne tam uyan giysi ve ayakkabıları giyip otel kuaföründe saç ve makyaj yaptırıp 'mükemmel', çekici ve bambaşka bir tavırla yemeğe gelmesi inandırıcı değildi. Genel romantik-komedi izleyicisinin 'çirkin kızın' güzelleşmesi ve onu aşağılayan adamın, onu görünce ağzının açık kalması gibi klasik bir sahneyi beklemesi kabul edilir bir durum elbette ama bu dizinin en büyük özelliğinin esas kızının sıradışılığı olduğunu düşünürsek onu normalleştirmek, diziyi sıradanlaştırıp en büyük mizah unsurunu da çöpe atmak olacak ne yazık ki. Eğer Deniz o kıyafet-saç-makyaj değişişimine rağmen tavır olarak değişmeyip aynı kalsaydı bu inandırıcı olabilir ve oradan da çok eğlenceli sahneler çıkabilirdi ama final sahnesi boyunca bunu göremedik. Seviyor Sevmiyor yaratıcı/uygulayıcı ekibinden de şimdiye dek olduğu gibi seyircisinin zekasına daha fazla saygı duyan böyle bir hamleyi beklerdim doğrusu. Bu haliyle, kolay yol seçilmiş gibi görünüyor.


Kiralık Aşk'ın yarın akşamki bölümünden herhalde birçok kiralıkçının kendine göre bir beklentisi var. Ben de gidişattan görünene göre uzak ihtimal olsa da, en çok Defne'nin Ömer'e sevgisinin farkına varmasını, bu sevgiiye tanık olmayı ve eğer bu farkındalığının yolu kıskanmasından geçecekse, en yalın haliyle Ömer'i kıskanmasını bekliyorum. Neden uzak ihtimal? Çünkü Defne'nin kıskanmasına sebep olacak bir tek İz var ve Defne zaten öyle ya da böyle İz'i aşmıştı. Ama Ömer kıskançlığıa kapılacaksa, orada kapı gibi duran bir Deniz Tranba var ki, Deniz Tranba yeni, bu yüzden bir tık farklı. Yani tercih etmesem de Ömer yine kendini Defne tarafından uzağa itilmiş hisseden, kıskanan, özleyen ve acı çeken taraf olacak diye tahmin ediyorum. Sevme beni göze güzel gözüken görkemim için, Sevindiren gözüm ya da yüzüm için, Hayır, bir kalp için de değil değişmeyen! Sakla, gerçek bir kadın gözünü, onun için, Ve beni hala sev, neden olduğunu bilmeden! Ömer için şimdiye kadar "Ömer Defne'yi seviyor" dedim bir çok yazıda. Ömer Defne'yi teslim olarak seviyor, dedim. Ama Defne "Bana koşulsuz güvenmelisin. Sen şahane bir adamsın ama bazen de çok zorsun. Biz çok farklıyız." falan filan diyerek o teslimiyeti çatır çatır kırdı, tuz buz etti. Defne Ömer'i teslim almak istedi. Aşka teslim olunsun ama bir zahmet teslim alınmasın. Özgürlük biterse aşk aşk olmaz. İki taraftan biri diğerini işgal ederse, aşk varsa da kalmaz. Kafeste aşk yaşamaz. Geçen gün televizyonda bir sohbet programına denk geldim. Programın konuğu "Liyakat olmadan sadakat olmaz" mealinde bir söz söyledi. Buradaki durum da onun gibi. Sen aşka kapını aç, aşkı içeri al, evini kendini hayatını, zaaflarını vesaireni paylaş, evet ama önce bir zahmet, nasıl ki sokakta ilk karşına çıkana sonsuz aşkım demiyorsan, layık olanı ara, bul, sonra olacaksan teslim ol. Karşındakine de bu hakkı tanı. Güvenmek, teslim olmak Defne'nin anladığı gibi kestirme bir yol değil. Ayrıca bir tartışmada iş konudan çıkarılıp hoop karaktere genellenirse, işte böyle kopma noktasına gelir. Bir de üstüne "Biz seninle çok farklıyız" dersen, onun kalkıp yürüyüp gitmesinden önce, sen sözünle onu çoktan göndermiş olursun. İşte o yüzden Defne, bunca söz sana. Bir de üstüne karşındakini ne kadar yakıp yıktığını görmeden atarlanıyorsun ya. Yine de tabii ki, öğrenilmesi gerekenleri hep iyilik güzellikle, bol şansla, mucizelerle öğrenirsin inşallah, diyelim. Bu yazıda zaman zaman bizi anan Yeni Türkü'nün o şarkısıyla veda edelim, selam edelim. Arrivederci... "Ayrıca keşke denklik falan olsaydı ama her ilişkide hani bir taraf daha fazla... İşte bunda da daha çok seven sensin Ömer. Sen "Defne işte" katındasın, ama Defne hala sıfatlarda, iyi kalpli adam, güzel adam, zeki adam, falan filan fişman. Belki de Defne Ömer'i, kendisine ilgisini severek sevdi. Yani kendiliğinden değil. Ömer'in ilgisi hoşuna gidip... Tabii sonra tanıdıkça da üstüne yukarıda saydığımız maddeler. Ya Defne'nin aşkı bu masal için şu an için yetersiz, yani bir tür Kalp yetmezliği, ya da bu aşkı ifade edemiyor. Hele bir şu Nerimandı, yalandı vs. yükünü sırtından, omurgasından atsın, Defne Ömer'i ne kadar seviyor, daha net görülebilecek diye umulur, bakalım. Ve işte Ömer bu şiiri okuduğunda, bu şiirle sevilip sevilmediğinden emin olamayan bir Ömer gördüm. Sevmeyi kendi sevdiği gibi bilen, sevdiği gibi sevilmeye bekleyen, sırlarla yalanlarla uzağa atılmayan, yakında tutulan, sevdiği kadında yuva bulan ve onun tarafından da yuva kabul edilmek isteyen bir Ömer. "Sen şahane bir adamsın Ömer, beni kendine hayran bırakan tarafların" şeklinde, şekille değil. "Çok iyi görünüyorsunuz Ömer bey" diye değil. İyi kalbi için de değil. Şusu busu var diye, şöyle ya da böyle diye, manevi maddi etiketleri, sıfatları vesairesi için değil. Defne içine düştüğü bu durumların kaynağı abisi Serdar'ı nasıl şöyledir böyledir diye değil, canı kanı ailesi olarak seviyor, hatta seviyorum bile demiyorsa, Ömer de ailesi olacaksa, öyle sevmesi, içselleştirmesi lazım. Ben seni çok seviyorum Ömer dememesi lazım, o "Çok" oraya fazla. Bu aşk gerçekse, sıfatları aşıp özneye ulaşması lazım.


Işınla Bizi Scotty, Kanal D'nin Ay Yapım imzalı yeni romantik komedisi Ya Çok Sversen'in ilk bölümünü değerlendirdi. Yapım firması, prodüksiyonu ve yıldız oyuncularıyla yaz sezonunun şu ana kadarki en iddialı dizisi olan Ya Çok Seversen'in ilk bölümünü kaçırmak istemedim. Birkaç tanıtımını izlemiştim. Başrol oyuncularının uyumu da, gördüğüm sahneler de ilgimi çekmişti. Ekran karşısına geçtiğimde aklımda, dolandırıcıklık yaparken kaçmak zorunda kalan bir kız ve yanlışlıklar nedeniyle yollarının kesiştiği zengin bir adamla arasında gelişecek çatışmalı komik ve romantik bir hikaye izleyeceğim fikri vardı. Beni bu kadar çok ve farklı hikayenin beklediği konusundaysa hiç fikrim yoktu. 'Ya Çok Seversen'de gerçekten çok şey bir arada oluyor! Hikayeyi kısaca özetlersek; Leyla gerçek ailesini bulabilmek için, kendisine bilgi verebilecek tek kişinin komadan çıkmasını beklemektedir. Ve onun tedavi masraflarını karşılamak için ihtiyacı olan parayı bulabilmek amacıyla bir dolandırıcı çetesiyle çalışmaktadır. Bir gün sahte bir nikahın gecesinde damattan kaçmaya çalışırken, kaldığı otelde, otelin sahibi Ateş Arcalı'yla tanışır, ancak yıldızları barışmaz. Ateş'se İspanya'dan İstanbul'a sadece 2 günlüğüne, babasından kalan mirasın açıklamasına katılmak için, istemeyerek gelmiştir. Annesinin ölümünden babasını sorumlu tutmakta, bu nedenle mirası ve ona kalan -hiç tanışmadığı küçük kardeşlerine bakma görevi dahil- yükümlülükleri kabul etmemektedir. Leyla, kendisine annesinden kalan kolyeyi o olaylı gecede kaybetmiş ve her yerde onu ramaktadır. Bu esnada dolandırdığı damadın ailesinden kaçmak isterken bir arabaya saklanır. Saklandığı arabanın, onu Ateş'in ve kardeşlerinin evine götürdüğünden haberi yoktur. Bahçede yakalandığında, güvenliğe hırsız olmadığını anlatmaya çalışken evin uşağı tarafından yeni dadı zannedilir. Ve Leyla ile Ateş'in yolları bir kez daha kesişir. On yıl önce Güneşi Beklerken ile hayatımıza giren ve kısa sürede Türkiye'nin en popüler erkek oyuncularından biri olan Kerem Bürsin, yıldızlığını uluslararası boyuta taşıdığı son TV dizisi Sen Çal Kapımı'da olduğu gibi yine bir yaz romkom'uyla karışımızda. Aşk Ağlatır, Son Yaz, Dünyayla Benim Aramda ve Darmaduman'da izlediğimiz Hafsanur Sancaktutan'ı ise ilk kez bir romkom'da izliyoruz. Aralarındaki yaş farkına karşın (13 yaş) ben iki oyuncunun hem görsel hem de performans uyumundan keyif aldım. Her ne kadar şimdiye dek Kerem Bürsin'i en çok Muhteşem İkili'de canlandırdığı MKC karakterinde sevmiş olsam da ona bu pervasız, başına buyruk biraz da 'bad boy' denebilecek roller yakışıyor. Hafsanur Sancaktutan'sa kırılgan görüntüsünün altında, sert ve karmaşık rollerin altından kalkabilen bir oyuncu. Çoğu romkom'da olduğu gibi, burada da işin komedi kısmı kadın karakter üzerine kurulu. Hafsanur Sancaktutan'ın komedi performansı açısından biraz daha rahatlamasının, daha akışkan bir hale gelmesinin gerektiğine inansam da Leyla rolünde onu da keyifle izledim. Dizinin ilk bölümündeki temel sorunlardan biri tür karmaşası. Bir yandan aile trajedileri, çekişmeler, gerilimlerlerle meşgulken bir yandan da şamatalı düğünde çokça maruz kaldığımız gibi, dozu pek ayarlanamamış fiziksel komediyle karşı karşıyayız.


Yani, Ömer'in artık "Kalbimi ver bana geri" falan diyeceğini umuyorduk, fakat Ömer Defne'den kalbini geri istemiyor, Defne'yi istiyor. Yani son yazdığımız yazıda, Ömer o bankta Defne'nin dönüşünü bekliyor demiştik demesine ama bu kadar da ayaklarına çimento dökülmüş gibi bekler bulmayı ummuyormuşuz demek ki. Bir hayal kırıklığı oldu velhasıl kelam. Ömer'in bölümün sonunda "Bulacağım Defne, bulacağım" demesiyle, yeni bir şey oluyor, bu ilişki bir adım öteye gidecek, ilişkinin boğazına oturan kördüğüm çözülecek diye içimizde bir umut yeşerdi fakat ve lakin sonradan aklımıza geldi ki, Defne bu duruma sevinmek bir yana, Ömer gerçeği, herşeyi, hiçbir şeyi öğrenemesin diye tüm süper güçlerini, tüm başarılı beşer ilişkilerini, pazısını, dolmasını, elinden gelenin fazlasını ardına koymayabilir. Birkaç bölüm de Ömer koş, Defne saklan, Ömer yakala, Defne kaç şeklinde bir yakalamaca, tutmaca izleriz fakat dedektif bir Ömer izlemek keyifli olur bir yandan, şimdi düşününce. Hele bir de Sherlock Holmes atmosferi oluşsa. Üstelik kendi sarı loş hoş odası da atmosfere müsait. Amma's işin mizah kısmını Ömer'in üzerinde hiç düşünemiyoruz, o halde mecburen Sherlock bir Ömer yatar. Fragmandaydı galiba, Passionis ekbinin bilardo salonuna bir girişi vardı, sanırsın Twilight'ta benzetmek gibi olmasın, işte bir grup değişik kantine giriyor, bir yere geliyor, öyle bir havalar. Fakat bölümü izlerken o hava kalmamış, sönüktü. Adeta anca giriş; gelişme açılma toparlanma top ağlarda sonuç yok. Aynı sönüklük Defne ve Ömer'in ofiste tıkılı kalma sahnelerinde de vardı. Sen birbirine aşıksın, görmeyince özlüyorsun, gözünü tavanı delmek ister gibi tavanın köşesinden alamıyorsun, biz desen asansöre hasret, sonra aynı odada kalınca biri der uyuyacağım, biri der pişpirik oynayalım. Ne yapıyorsunuz siz ya. Doğruluk mu cesaret mi'de Defne'nin sorduğu soruya bak, İz'i hala seviyor musun. Ne İzmiş kardeşim, sen aş artık şu izi. Kızımız Ömer'den çok İz'i merak ediyor neredeyse. İz demişken, İz'in de havası söndü. Harcadılar İzi matmazel. Nerede başlardaki İz. Neşe kalmadı kızda. Doğrusu Yasemin'le kız kıza dertleşmeleri iyi oldu. Bu dizinin iyi taraflarından biri her karakteri birbiriyle ilişkiye sokmaları. Bir sürü bağ kuruluyor, olaylar zenginleşiyor, derinleşiyor. Hulusi'nin görünmesi de iyi oldu, sofra sahnesi biraz sıkıcı olsa da. Aslında ne şöbiyet ne vodvil çıkardı oradan. Şükrü desen, özledik göremiyoruz. . Şükrü'nün Defne'yle muhabbetleri falan ne tatlıydı. Şimdi bana kaybolan o muhabbetleri getirin desen, tek bir söz söylemeye hakkım yok diyeceğim ama, bu yazının şarkısını Sezen'e değil Sertab'a ayırdım. Kendimden kendime gelsin. Ömer ve Defne hak etmediler bu şarkıyı. Sertab söylüyor, Kalbimi Ver Bana Geri. Aşkolsun Ömer, aşkolsun Defne. Böylece hop gelelim Yasemin ve Sinan ikilisine. Birkaç yazılar önce yazmış olduğumuz gibi, şu Cherie alta taşınalı beri, Ömer ve Defne'den ziyade, Yasemin ve Sinan asansörde karşılaşır, iltifatlaşır, süzüşür, didişir oldular. Gidişat belliydi, nitekim olan oldu. Yok, aslında tam da olmadı. Ne olup olmadığı önümüzdeki bölüm netleşecek. Kiralık Aşk ormanının patikalı yolları gereği büyük ihtimal, bu ikisi arasında da bir şey olmamış, ilkbahar yeni yıla kalmıştır. Yani ikisinin arasında da bir tür fış fış kayıkçı tarzı kürek çekmeler izlenecek gibi. Yok bu da olmadı. Hani el çakmak isterken bazen denk getiremezsin de, karşılıklı iter ya da çekersin ya, işte onun gibi vuslatsız bir uyum. Yine de bu ikisinden daha çok umutluyuz. Çünkü onların işi olursa, bu durum, İsodur, Sudodur, Gududur, çok açılıma gebe. Olaylar olaylar. Neriman iki bölümdür ele avuca sığmaz planlarıyla yeniden ortada. Çok mutluyum şu anda. Necmi Passionis'te pek görünmüyor. Ne büyük acılar bunlar! Neriman ve Koriş'in binanın elektrik teleferik binbirtrik sistemi kesildikten sonraki şöminesiz battoşlu çaylı kremli bir şeyli ortamları pek bir sevimliydi fakat tam da burada Neriman'ın kendi söyleyişiyle o müthiiiş zekasından şüphelenmemek elde değil. Sen aşıkların ortamını ısıt, yanlış isabet de olsa, onlar sıcak oldu diye soyunsunlar, siz ikiniz locadaki muppet şovcularsa soğukta ayazda dona yakıla oturun. Ortamdır, sıcaklıktır demişken, dizideki kadınlara ne çok ceket giydiriyorsunuz yahu. Tamam şık olabilirler, taşlar, ışıklar falan filan ama dışarlık değil içerlik olaylarda olmuyor yani, ekrandan taşacak gibi duruyorlar. Göz ceketten alınmıyor, hikayeden kopuluyor. İnsanın bu duruma bir dur diyesi geliyor. Durun! Hiç gerek yok.


Fazilet Hanım ve Kızları 29. bölümü yayınlanalı on günden fazla oldu ama ben bölümle ilgili yaşadığım hayal kırıklığını, üzüntüyü ve kızgınlığı hala üzerimden atamadım. Ece'nin Hazan'a, Sinan için olan hislerinin hayranlıktan ve hayalden ibaret olduğu ve o hayalini gerçek sandığı... Şimdi o hayali bırakıp.. Ece'nin ne söylediğini toparlayıp, özetlemek bile zor. Kendi içinde tutarlılık içermeyen ve kulağa mantıklı gelmeyen, yine de izleyeni rahatsız eden sözler. Rahatsız edici olan, olayları muhakeme etme yetisinden yoksun Ece'nin bunları söylemesi değil; sahnenin işlenişi, Hazan'ın konuyla ilgili Yağız'ın sözlerini hatırlaması, en önemlisi de aklının karıştığının, şüpheye düştüğünün yüzünden okunmasıydı. Hazan ve Sinan'ın sorunlarını aşıp barışmalarını can-ı gönülden beklerken, bu barışmanın Hazan'ın içinde yükselen şüpheyi bastırmak için panikle Sinan'a sarılmasıyla olması acı vericiydi. Son bölümdeki bu 'hayranlık' yıkımından da önce, birkaç haftadır, Hazan ve Sinan ilişkisi romantizmden, hatta aşktan uzak, yüzeysel ve sıkıcı bir şekilde işlenmeye başlamıştı zaten. Bu aslında sadece Fazilet Hanım ve Kızları'na, Hazan ve Sinan ilişkisine ait bir sorun değil. Kurgu dünyasında, özellikle de dizilerde ilişkinin başlaması, ölümü oluyor bir anlamda. Aşkın en çarpıcı işlenebilen evresi bakışlardan, karşılaşmalardan, imalardan, kıskançlıklardan, meydan okumalardan heyecan duyulan o ilk zamanları. Senaryolar, devam eden bir ilişkiyi heyecan verici işleyebilmek becerisinden genellikle yoksunlar. Birbiri için ölüp biten iki insan, ilişki başladıktan sonra yıllardır evli, alışkanlıktan başka bir şey paylaşmayan bir çifte dönüşüyorlar adeta. Ya da birbirlerine aşkla ve tutkuyla bakmayı bırakıp 'huzur verici, şefkatli' sarılmalar paylaşıyorlar sadece. Bu sıkıcılığı aşmak için yaratıcılık yeterli olmayınca da gelsin üçüncü şahıslar, gitsin yanlış anlamalar... Hazan ve Sinan aşkı da, gelişirken çok heyecan verici olsa da, ilişkileri başladıktan sonra ilginçliğini yitirdi. Sinan'ın ilk sezon boyunca izlediğimiz, Hazan'la birlikte izleyenlerin de yüreğini ağzına getiren baştan çıkarıcılığı ilişkinin başlamasıyla yok oldu. Ama Sinan karakterinin dizi içindeki durumuyla ilgili sorun sadece bu değil. Önceki yazılarımda sık sık Sinan'ın başta şımarık, bencil ve sorumsuz biriyken Hazan'a aşık olmaya başladıktan sonra büyüdüğünden, olgunlaştığından, sevdiklerini kendi ihtiyaçlarının önüne koyan biri haline geldiğinden söz etmiştim. Yirmi dokuzuncu bölümde hem Hazan'ın duygularıyla ilgili şüphe yaratan olaylar hem de Sinan'la ilgili bazı gelişmeler beni kendi hislerim ve yazdıklarım konusunda şüpheye düşürdü. Şu an geldiğim noktada Sinan'ın yaşadığı değişimden memnun hissetmiyorum kendimi. Üstelik yaşadığı bu dönüşümün sebebi olan, dayandığı, tutunduğu aşk da çekip alınıyor elinden. Yaşanan her şey -şu an dizinin iddia ettiği gibi- önemsiz ve anlamsızdıysa keşke onu Sinan Egemen yapan şeyler alınmasaydı ondan. Evcilleştirilmeseydi. Sinan, özellikle son dört-beş bölümdür yüzeysel, pasif, önemsiz bir karakter olarak işleniyor dizide. Eğriyi doğruyu ayıramayan, sürekli yanlış kararlar veren, ağabeyinin himayesine muhtaç, bırakın 'aşkla büyümeyi' gittikçe çocuklaşan bir karakter. Yanlış kararlar verdiği, hatalı çıkarımlar ya da düpedüz budalalıklar yaptığı bütün olayların diğer ucunda bir süredir ideal, mükemmel bir kahrama dönüştürülen ağabeyinin oluşu Sinanda'ki bu silikleştirmenin nedeni hakkında fikir veriyor elbette. Bazen karşısındakini öfkeden delirttiği, bazense aklını başından alacak kadar etkilediği ne çılgınlıklarını görmedik ki Sinan'ın? Hazan'a arabasına binmesi için meydan okuyup ölümcül br yolculuğa çıkması.. Birlikte geçirdikleri kazanın ardından basına Hazan'nın sevgilisi olduğunu söylemesi, herkes ikisinin gerçekte sevgili olmadığını bilse ve bu aleni olsa da gözlerinin içine baka baka bunda ısrar etmesi.. Hazan'la görüşebilmek için arkadaşına türlü yalanlar söyletmesi.. Anne acısıyla ilgili ona sataşan birine spor salonunda saldırması.. Babasıyla dalga geçen arkadaşına klüpte kafa atması.. Ece ve Hazım'ın düğününde Yasin'i yumruklaması.. Yağız, Hazan'a hakaret ettiği için şantiyede ona saldırması.. Ece'yle evliliğine öfkelenip babasının yüzüne annesinin mezarından getirdiği toprağı atması.. Öfkeyle üzerine bir sürahi limonata boşaltan Nil'e inat herkesin önünde üstünü çıkarıp buz gibi havada sokaklarda dolaşması.. Üstünü başını sırılsıklam ederek Hazan'a evini temizlemekte yardım etmeye çalışması.. Hazan'ın telefonuna takip programı yükleyip olur olmadık her yerde karşısına çıkması.. Hazan'ı evinde ateşler içinde bulup önce hastaneye, ardından yalıya, hem de kendi odasına getirip yatırması.. Hazan ve ailesi evden atıldığında o evi satın alması ve Hazan'ın bu kiracılığı kabul etmesi için türlü pazarlıklara girişmesi.. Kafası bozulunca bu eve gelip geceyi orada geçirmesi.. Hazan'la evde sohbet ederken Fazilet'in gelmesi üzerine Fazilet'e 'basılmaya' çalışması.. İstanbul'u Hazan'ın yüzünün olduğu afişlerle donatması.. Parasız kalınca balıkçı teknesinde sabahlaması.. Hazan'ın yalnız kaldığı eve gece gizlice girip ona sürprizler hazırlaması.. Hazan göz altına alınınca yalnız kalmasın diye, bir kafede kendisini tutuklatıp nezarethanede onunla sabahlaması.. Hazan'ı Nil'den kurtarmak için kendi üzerine benzin döküp Nil'e yaktırmaya çalışması.. Sinan'ı 'zengin-şımarık' klişesinden çıkaran en önemli özelliklerinden biri ise bu çılgınlığına, deli doluluğuna karşın mütevazı, insancıl biri oluşuydu. Üyesi olduğu spor salonunda çalışanların hepsiyle senli benli, dostane bir ilişkisi vardı örneğin. Herkese karşı hep güler yüzlüydü. İnsanları maddi durumları ya da sosyal konumlarına göre sınıflandırmaz, ne kadar samimi olduklarıyla ilgilenirdi. Yağız'ın Kerime'yle ilk karşılaştığında yaptığı gibi eline para sıkıştırıp göndermeye çalışmasını Sinan'da kesinlikle göremezdiniz örneğin. Ya da yine ağabeyinin aksine, Fazilet ve kızlarını 'muhatap olunmaz', insanlara 'musallat olan' düşük seviyeli kişiler olarak görmedi hiçbir zaman ; akisine her zor zamanlarında onlara yardımcı olmaya, evlerinde ağırlamaya çalıştı. Ayrıca Sinan, dizinin son bölümlerinde işlendiği gibi burnunun ucundakini göremeyen, kendisine kurulan tuzağı fark etmeyecek, incelemeden sözleşme imzalayacak kadar budala bir adam da değildi. İnsanların içini, niyetini şıp diye anlayabilen biriydi. Nil'in Hazan'a iftira attığından ve Hazan'ın doğruyu söylediğinden bir an bile şüphe etmedi. Nil'in hizmetçisinin işin içinde olduğunu ve vicdanının rahat olmadığını da bir bakışta anlamıştı örneğin. Yasemin'in nasıl bir insan olduğunu tek bilen oydu ailede. Babalarının öldüğü söylendiğinde 'bu adam benim babam değil' diye direten de oydu. Fazilet'in hırsı için her şeyi yapabilecek bir insan olduğunu da ilk karşılaşmada anlamıştı. Yağız'ın bütün inkarlarına rağmen Hazan'a aşık olduğunu da rahatlıkla görebiliyordu.


Limon Film geçen yaz "Kalbim Ege'de Kaldı"yla sezonda yer almıştı. Dizi yöre ve görüntüler olarak ilgimi çekmesine rağmen ancak ilk bölümünü, kısmen izleyebilmiştim. "Hayat Sevince Güzel"e gelince, dizinin aynı yöre ve güzel görüntülerin artıları bir yana, hiç duyulmamış bir anafikri olmasa da, ilgimi çeken detayları oldu. Öncelikle, hikayenin ana kahraman Zarife'nin; köyün hem delisi, hem yabanisi, feministi, müzmin bekarı, şifacısı, pervasızı, koyun çobanı, kitap okuyanı, eli sopalısı olmasıyla mürekkep çeşnili karakteri. İkinci olarak, sırrını bir tek Zarife'yle dedesi Halil'in bildiği, her derde deva mucizevi Şıpıldak Otu. Bitkisel tedavi, alternatif tıp tam da gündemdeki, ilgi çekici konular. Güzel açılımlara müsait. Yeri gelmişken söyleyeyim, aileye alelacele kenti terk ettiren Şinasi için bölüm öncesi bilgilerde, doğru hatırlıyorsam üçkağıtçı, dolandırıcı falan deniyordu. Halbuki içinde bir sürü bitkisel ürünün olduğu bir dükkanı olan, bunların satışını yapan, normal bir adammış. Yani yeri yurdu belli, mesleği belli olan bir adam. Aktarmış yani. Anlaşılan meslek standartlarından saptığı nokta kendi kendine ilaç icat etmesi, insanlara bunları satması. Başarılı olsa, işte Zarife ve dedesi gibi olabilirmiş ama olmamış. Yani amacı insanları kandırmak değil, böyle bir mucizevi ilaç bulmakmış. Hani derler ya, hap yap para kap, diye, bu kişinin derdi sırf hileli yoldan para kazanmak olsa, karavanla yöre yöre dolaşıp sahte ilacını satardı. Halbuki dükkan tutmuş, içine mal koymuş. Geçici düşünen biri neden yerleşik düzene geçsin, onca masrafa geçsin? Dolandırıcı özellikleri varsa da ilk bölümde henüz yeterince ortaya çıkmadı. Dizinin iki delikanlısı Savaş ve Barış' gelince, babalarının en azından bir çabası var. Bu gençlerin işleri, meşgaleleri ne, geçimlerini nasıl sağlıyorlar, belli değil. Yaptıkları günlerini gün etmekse, e 16-17 yaş kategorisinde de değiller sonuçta. Bir de ikisi aslında kardeş değillermiş, biri anne Şefika'nın biri baba Şinasi'nin ilk evliliğinden. Hangisi kimindi, o kısım çok hızlı geçti. Hız demişken, bu konuda dizi genelinde küçük bir değişiklik sanki iyi olacaktır. Şöyle ki, deminki örnekten devamla, isimleri bile uyumlu ama birbirine ne fiziken ne huyca benzemeyen iki gencin böyle bir ailevi durumu var, bu konu daha uzun işlenebilirdi. İki gencin isimleri tam zıt, bu nasıl denk gelmiş? Soyadları da aynı. Demek ki bayağı küçük bir yaştalarken aileler birleşmiş. Sonra Savaş ve Barış, Zarife'ye omletli bir şaka yaptılar. Nasıl yaptılar bunu? Eve nasıl girdiler, ev halkına yakalanmadan, Zarife'nin odasını bulup saçına nasıl sürdüler? Geçelim; hikayenin Cyrano Bergerac'ı Samed'in şiirleri yazıp Osman'a verişi daha komik ve uzun işlenebilirdi. Dizinin görselliği bakımından da, bir sürü güzel manzara ve eşyalardan, etraftan detay görüntüler tadına varamadan hızlı hızlı geçti. Buna karşılık muhtarlıkta kız isteme öncesi konuşma sahnesi, karavanlıları köyden dışarı atma çabaları gereksiz uzundu. Muhtarlığı babadan devralmış, gerek adıyla gerek muhtar olarak geçirdiği 30 yılla köyün muhtarlığına çivi çakmış Muhtar Soylu'nun sırf seçim zamanı bu yenilerin oyları bana gelmez korkusuyla köye yeni yerleşimci istememesi de ikna edici değildi. Zaten karşısına aday bile çıkmıyordur ki. Yalnız kız istemeye giderken davul zurna eşliğinde muhtarın oynayışı çok keyifliydi. Muhtar bu işi biliyor. Dizinin yan hikayelerinden Asuman'ın hikayesinden hoşlandım, Emine'nin hikayesini ise inandırıcı buldum. Emine için yaşadığı bu açmaz sonuçta kendisi için iyi bir yere varacak gibi, çünkü Osman'a, şiirlerin de olmasa çekilmezsin gibi bir şey dedi, e gerçeği yani aslında şiirleri yazanın Osman değil Samed olduğunu da herhalde bilmek isteyecektir. Dolayısıyla bu evliliğin hemen olmayışı aslında Emine için doğrusu. Dizide Salih Kaptan mülayimliği, misafirperverliği, güler yüzü ve kızlarına karşı sevgisiyle beş yıldız on puan aldı, ya da ona yakın. Yani bütün puanlarımızı hemen ilk bölümde de veremeyiz sonuçta. Dede Halil de epey puan almış durumda. Şu çocukluk aşkı Fadime'sinin olayı nedir, fazla muamma kaldı yalnız. Yani bir kere bile görmedik Fadime'yi. Halil dede bekar, anlaşılan Fadime de bekar, neden Halil Dede bir girişimde bulunmuyor, oğlu Salih bir şeyler yapsın diye bekliyor, belli değil. Fadime'yi görme konuşma çabası da yok. Ayrıca bu adam çocukluktan beri bu kadını sevmişse, niye gitmiş Salih Kaptan'ın annesiyle evlenmiş. Halil dedeyle ilgili bir diyeceğim de şu, fragmanda Zarife'ye "gönül" hakkında bilgece, tatlı tatlı öğüt veriyordu. Fakat bölümde bu geçmedi. İleriki bölümlerde dede torun arasında böyle bilgelik dolu hoş sohbetler geçse güzel olur. Köyün zengin ağası Rüstem, kızları İlknur ve Seher'in hikayeleri henüz ana hikayeye fazla entegre olmadı. Bu iki mazlum kız, bundan sonra Savaş ve Barış'ın peşinde koşturacaklar gibi görünüyor, ama daha yanlarındayken onları unutup aralarında sohbete dalmalarına bakılırsa, peşte koşma işi için bile ekstra bir efor sarfetmeleri gerekecek. Daha önce de bir yazımda, yaz sezonuyla birlikte yayına başlayacak yeni dizilerin adlarının birbirine çok benzediğini, bir çoğunun isminde hayat, sevgi, aşk geçtiğini, bu yüzden birbirine karıştığını yazmıştım. Hayat Sevince Güzel'de de isim Şıpıldak Otu falan olsaydı, belki daha akılda kalıcı olurdu. Gerçi bir risk de var tabii, çünkü yayan yapıldak, dolaşma cıbıldak gibi kafiyeler üretilebilse de, Şıpıldak'ın kendi başına anlamı yok ve hemen hatırlanması da bir miktar zor. Sonuç olarak hayat sevince güzel, doğru. Son olarak, dizinin jenerik şarkısı ilk etap için pek etkilemedi, aklımda kalmadı. Fakat en azından içerik yani sözel olarak diziyle alakasız değil. Dizinin iki delikanlısı Savaş ve Barış' gelince, babalarının en azından bir çabası var. Bu gençlerin işleri, meşgaleleri ne, geçimlerini nasıl sağlıyorlar, belli değil. Yaptıkları günlerini gün etmekse, e 16-17 yaş kategorisinde de değiller sonuçta. Bir de ikisi aslında kardeş değillermiş, biri anne Şefika'nın biri baba Şinasi'nin ilk evliliğinden. Hangisi kimindi, o kısım çok hızlı geçti. Hız demişken, bu konuda dizi genelinde küçük bir değişiklik sanki iyi olacaktır. Şöyle ki, deminki örnekten devamla, isimleri bile uyumlu ama birbirine ne fiziken ne huyca benzemeyen iki gencin böyle bir ailevi durumu var, bu konu daha uzun işlenebilirdi. İki gencin isimleri tam zıt, bu nasıl denk gelmiş? Soyadları da aynı. Demek ki bayağı küçük bir yaştalarken aileler birleşmiş. Sonra Savaş ve Barış, Zarife'ye omletli bir şaka yaptılar. Nasıl yaptılar bunu? Eve nasıl girdiler, ev halkına yakalanmadan, Zarife'nin odasını bulup saçına nasıl sürdüler? Geçelim; hikayenin Cyrano Bergerac'ı Samed'in şiirleri yazıp Osman'a verişi daha komik ve uzun işlenebilirdi. Dizinin görselliği bakımından da, bir sürü güzel manzara ve eşyalardan, etraftan detay görüntüler tadına varamadan hızlı hızlı geçti. Buna karşılık muhtarlıkta kız isteme öncesi konuşma sahnesi, karavanlıları köyden dışarı atma çabaları gereksiz uzundu. Muhtarlığı babadan devralmış, gerek adıyla gerek muhtar olarak geçirdiği 30 yılla köyün muhtarlığına çivi çakmış Muhtar Soylu'nun sırf seçim zamanı bu yenilerin oyları bana gelmez korkusuyla köye yeni yerleşimci istememesi de ikna edici değildi. Zaten karşısına aday bile çıkmıyordur ki. Yalnız kız istemeye giderken davul zurna eşliğinde muhtarın oynayışı çok keyifliydi. Muhtar bu işi biliyor. Dizinin yan hikayelerinden Asuman'ın hikayesinden hoşlandım, Emine'nin hikayesini ise inandırıcı buldum. Emine için yaşadığı bu açmaz sonuçta kendisi için iyi bir yere varacak gibi, çünkü Osman'a, şiirlerin de olmasa çekilmezsin gibi bir şey dedi, e gerçeği yani aslında şiirleri yazanın Osman değil Samed olduğunu da herhalde bilmek isteyecektir. Dolayısıyla bu evliliğin hemen olmayışı aslında Emine için doğrusu.


"Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?" Netflix'in Türkiye'nin son orijinal dizisi. Melisa Sözen ve genç oyuncu Eylül Tumbar'ın başrollerini paylaştığı, Umut Aral'ın yönettiği, 1441 Productions imzalı dizi, Perihan Mağden'in 2007 tarihli aynı adlı romanının bir uyarlaması. Dizi, yayınlandığı günden itibaren tüm dünyada ilgiyle karşılandı, çok sayıda ülkenin 'top 10' listesine girdi ve ikinci haftasında global izleme listesinde 1 numaraya tırmandı. "Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?" Sürekli ve sadece siyahlar giyinen, soğuk, herkese mesafeli gizemli bir kadının ve ona fiziksel olarak da tarz olarak da hiç benzemeyen ergen kızının, otelden otele kaçarak gerçekleşen yolcuğunu anlatan psikolojik gerilim, suç ve polisiye türünde bir hikaye. Hikayenin anlatıcısı, bu ikiliden genç olanı. Anne'yi karakter olarak Bambi'nin cümleleriyle ve uzak geçmişe ait kısa geri dönüş sahneleriyle tanımaya başlıyoruz. Karakterlerimizin adları yok. Sadece "Anne" ve kızını çağırdığı takma ismiyle "Bambi". Bambi romanı bu anne ve kız için -onların sözleriyle- bir dua kitabı. Sordukları her şeyin cevabını alabildikleri, kılavuz kitapları. Ve bu anne-kız, genç bir karaca ve annesinin birbirlerine sarılıp ormandaki türlü zorluklara karşı baş etmeye çalışmaları gibi; saldırgan, acımasız, yırtıcı tehditlere karşı birlikte hayatta kalmaya çalışıyorlar. Anne, bu tehditleri ona sezdirmeden yavrusunu korumak ve kalbinin kırılmasını önlemek için her şeyi yapabilen biri... Yavrusunu hor gören, kalbini kıran ya da ona zarar veren herhangi birinin canını, gözünü kırpmadan alan biri. 7 bölümlük dizi, bir yolculuk hikayesi de. Anne'nin yavrusunu korumak için işlediği cinayetler nedeniyle, asla aynı yerde kalamamaları; izlerini ustaca kaybettirerek şehirden şehre, otelden otele yaptıkları yolculukların hikayesi. Daha önce başka ülkelerde de otellerde yaşamış olsalar da, bizim hikayemizin geçtiği dönemde Türkiye'ye dönmüş durumdalar. Anne, evlerin birer hapishane olduğunu düşündüğü ve peşinde olduğunu düşündüğü kendi babasından hep kaçmaya çalıştığı için asla bir adreste sabit olarak kalmıyor, sahte isim ve kimliklerle sık sık mekan değiştiriyorlar. Bu yolculuklar sırasında gördüğümüz mekanlar, tatil beldeleri, manzaralar birer görsel şölen gerçekten. Atmosfer büyüleyici. Bu dizi sadece fiziksel bir yolculuk hikayesi değil, bir karakter ve ilişki yolculuğu da aynı zamanda. Hikayemizin anlatıcısı olsa da edilgen karakteri olan Bambi'nin karakter yolculuğu ve büyüyüş hikayesi. "Tehlikenin kokusunu alan" Anne, yavrusu Bambi'yi dünyanın acımasızlığı hakkında habersiz kalması için ne kadar korumaya ve büyümesini engellemeye çalışırsa çalışsın, olaylar bir noktada öyle bir hale geliyor ki Bambi artık gerçeklerle yüzleşmek ve kozasını yırtarak, büyüdüğünü annesine kanıtlamak zorunda kalıyor. Suç türünde olduğundan söz ettiğimiz "Biz Kimden Kaçıyorduk Anne" bir seri katil dizisi. Cinayetlerin failinin motivasyonu, sebeplerinin arka planının güçlülüğü, gotik arka plan anlatımı açısından bu seri katil hikayesi inandırıcı denebilir. Bununla birlikte bu kurgu türü, nispeten yeni olduğu ülkemiz için bile klişeleşmeye başlamış durumda. Tıpkı "Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?"de olduğu gibi, dijital platformlarımızda, toplumda adaleti sağlamaya çalışan ve acımasızlıkla savaşan çok sayıda seri katil hikayesi izledik. Bu bakımdan toplum eleştirisini, suç türü ve bir antikahraman üzerinden yapan "Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?" çok yeni bir söylemde bulunmuyor; alışılmış ve eskimeye yüz tutmuş bir yol izliyor. Bununla birlikte kurduğu atmosferi, sıra dışı karakterleri, merkezine koyduğu güçlü, bağımsız, kendinden emin kadın karakteriyle benzerlerinden ayrıldığını söyleyebiliriz elbette. Bu bakımdan, ülkemizdeki kurgu dünyası içinde feminist bir basmak olarak da önemli bir yer edinecek gibi görünüyor. Bir polisiye-macera-kaçış hikayesi olarak BKKA oldukça sürükleyici bir dizi. Geçmişten parçalar gördüğümüz geriye dönüş sahneleri, gotik ve gizemli oluşlarıyla atmosfere katkı sağlıyor. Bununla birlikte biraz üstün körü ve yüzeysel işlenmiş. Bu dizinin akıcılığını olumsuz etkiliyor. Bu yüzeysellik Anne ve Bambi karakterlerinin dışında, diğer tüm bölümlük karakterlerde ve hatta performanslarda da söz konusu. Hemen hepsinin fazlaca teatral, hatta karikatürize oluşu bu tonun bilinçli seçildiğini düşündürüyor ama bu seçim hikayenin taşıdığı duyguya tam olarak uymuyor. Melisa Sözen, ekranlarda çok sık izleyemediğimiz ama hep keyif veren bir oyuncu. "Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?"ye kadar kendisini hep hassas, kırılgan, tedirgin denebilecek rollerde izlediğimizi, ya da oynadığı karakterleri böyle yorumlamış olduğunu fark ettim. "Anne" bugüne kadar Sözen'den gördüklerimizden çok farklı bir performans. Çok kendinden emin, güçlü, gözü kara bir karakteri eksiksiz canlandırmış. Bu performansla, diziye çok şey katmış Sözen. Genç oyuncu Eylül Tumbar, Sözen için iyi bir partner. Rolüne uyumlu. Bambi, bir oyuncu olarak ona çok alan sağlayan bir karakter değil. Ama bundan sonrası için merak uyandıran bir oyuncu. "Biz Kimden Kaçıyorduk Anne?" on altı yıl önce yayımlanmış ve devamı olmayan bir romandan uyarlandığı için dizinin yeni sezonları pek mümkün görünmüyor. Bununla birlikte Bambi'nin yolculuğunun nasıl devam edeceği konusunda ucunun açık bırakılmış olması ve dizinin elde ettiği büyük ticari başarı düşünülünce Mağden'in katkı sağlayacağı bir devam sezonu düşüncesi de akla geliyor elbette. Bambi'nin kendi macerasının da aynı şekilde ilgi göreceğine kuşku yok.


UÇ: Orta karar bir bölümdü bence. Sıkılmadım ama vurulmadım da. Diziden Şahin Cigal ve kızı Ebru çıktı, yerine Azad Dağıstan ve kızı Ayhan geldi. Acaba kötüler çıktı da iyiler mi geldi? Azad bir şeyler gizliyor, o yüzden tam tekin diyemem. Sen ne hissediyorsun Azad hakkında? Adama da Azad dedim ama, Ferhat da bir "dayı" dedi, bir "baba" dedi, ne diyeceğini bilemedi. Azad da Ferhat'a bir "kardeş" dedi, bir "evlat" dedi. Yani böyle karasızlık oluyor. IBS: Düğün sahnesine yaklaşırken Cüneyt'i elinde silahla, Namık'a ona yaptıklarını ödeteceğini söylerken gördük. Düğününün yapılacağı otele de geldi. Noktaları birleştirdiğimizde Namık'ı vuranın Cüneyt olması gerekiyor ama burada önemli bir ayrıntıya dikkat çekilmiş aslında. Cüneyt silahını alıp beline takarken detaylı olarak gösterildi. Namık'ı vuran eli de yakından gördük. İki silah, renklerine kadar tamamen farklı. Azad masadan damadı tebrik edeceğini söyleyerek kalktı ve nereye gittiğini görmedik. Namık'ı vuran el çok net görünmüyor. Yine de Azad'ın olmak için biraz genç göründü bana. Sahnenin gizemine bakılırsa tanıdığımız biri olmalı. Bir üçüncü ihtimal de aklıma gelmiyor. Bu durumda oyumu Azad'dan yana kullanacağım. UÇ: Namık'ın bakışları uzun zamandır görmediği birine bakıyor gibi değildi. Azad'la tanışıyorlar olduğunu tahmin ederek, yine de yakınlarda görüşmediklerini düşünüyorum. Fakat söylediğin silah meselesi işi değiştiriyor. Bir de Yeter masadan Azad'dan sonra kalktı ve İdil'in odasına gitti, Ferhat ve Aslı ikisinden de sonra kalktılar, Aslı telefon konuşması yaptı. Peki bu arada Azad ne yaptı, nereye gitti? Yine de Namık'ı vurması absürd görünüyor bana. İki çift laf etmeden Namık'ı vuracak bir adam değil, konuşmayı seviyor. Peki bundan sonra ne olur? Bana göre düğün iptal olduğu için Yeter konakta kalır, İdil de bir bardak soğuk su içer. Yeter'in evden kovulmasını çok dert ettim bu bölüm. İdil'e tüm sempatimi sildi götürdü. IBS: İdil, sanırım senarist değişimiyle ilk çizgisinden çıktı, daha farklı bir karakter oldu. Baştan beri Namık'ın bütün karanlık işlerinin içindeydi, yani tertemiz bir insan olduğunu söylemek mümkün değil. Ama gururlu, kendince onurlu bir kadındı ve çoğu şeyi de Namık'ı sevdiği için yapıyordu. Baştaki İdil, Yeter'le böyle bir yarışa girecek bir kadın değildi bence. Ayrıca işini de çok önemseyen, profesyonel biriydi. Namık'ın yaptığı her şeyi, kendi işini iyi yapabilmek için bilmek istiyordu örneğin. Şu anda ise işle güçle zerre kadar ilgisi yok. Tek derdi, konakta güç ve hakimiyet sağlamak. Nerede ne söyleneceğini, adaba uygun hareket etmeyi bilmeyen, hırslı, sinsi bir kadın artık İdil. Özgün ve ilginç bir 'güçlü kadın'dı, yazık oldu. Yeter ve Gülsüm'ün evden gönderiliyor oluşu çok uygunsuz görünüyor. Bilmeyene 'neden?' dedirtir, değil mi? Ama Yeter'e hiç sempatim yok. İstediği yere gidebilir. UÇ: Selin Şekerci için jenerikte konuk oyuncu diye yazdı ama bana da bu, uzun bir konukluk olacak gibi geldi. Ferhat "Hasztam çoktur" demişti vaktiyle Aslı'ya, fakat etrafında dövmeci hanım dışında kadın yoktu. Ayhan'la Aslı iyi anlaştı gibi ama Ayhan'ın Aslı için "gergin" demesi komik oldu ve öyle ya da böyle bu rekabet üçgeni hikaye için iyi olacak gibi. Fakat bir kıskançlık da Ferhat için isterim. Konu da konuyu açıyor ama kim olabilir acaba, herhalde o da ileriki bölümlerde olur, hemen olmaz. Yani diziye yeni biri girer. Şu anki ortamda Aslı'ya "haszta" olacak biri görünmüyor. Ferhatın böyle eze eze konuşması hoşuma gidiyor. O yüzden taklit ediyorum. "Szıkıntı" yok. IBS: Bölümü düşününce, Ferhat ve Aslı'yla ilgili üç sahne beliriyor zihnimde. İlki; hastanede Aslı, başhekimin kendisini uyardığını söylediğinde Ferhat'ın delirmesi. Ferhat'a karşı hislerim iniş-çıkışlı. Kabalığı, saygısızlığı, Aslı'ya karşı adaletsizliği beni karaktere biraz uzak tutuyor. Bu sahnede de beni gerçekten kızdırdı. Yaptığı şeyin kaba sabalığı bir yana Aslı'yı çok küçük düşürücüydü. Aslı orada genel cerrah Aslı Çınar olduğu için bulunuyor ve saygı görmeyi işini iyi yaptığı için hak ediyor; "Ferhat Aslan'ın karısı' olduğu için değil. "Kimse benim karımla böyle konuşamaz" demek Aslı'nın oradaki konumunu küçümsemek. Aslı da bir veliye ihtiyacı olmadığını, gereken cevabı kendisinin verdiğini söyledi zaten. Kaba ve saygısız Ferhat'ın yanında, duygusal ve kendi kalıbına uymak zorunda olduğu için duygusallığını saklayan bir Ferhat da var ki o da gerçekten yüreğime dokunuyor. Yiğit'le yaptığı konuşmada benim en sevdiğim halindeydi örneğin. Duyduğu sözlerden çok yaralanıyor, en çok da o sözlerin haklı olduğunu bildiği için. Sessizce dinliyor, kendisini savunmuyor, sadece gözyaşı döküyor, gözyaşını da gizlemiyor. O Ferhat'ı seviyorum. Aslı'ya söylediği "Hayatta kalmak istiyorsan yanımda ol, yaşamak istiyorsan da benden uzak dur" da o gözyaşları gibi bir cümleydi işte. O sahneyi de çok sevdim. Aslı'nın durumu çok zor. Çocukluğunu ve yaşadıklarını öğrendikçe, ona baktığında başka bir Ferhat görmeye başladı. O Ferhat'ı seviyor, ama bu aşk onu çok hırpalıyor. Her ne kadar bu konu hakkıyla işlenmese de Aslı, Ferhat'ın hayat tarzını kabul edebilecek biri değil. Buna rağmen Ferhat'a tamamen kucak açtı ama karşıdan aynı yakınlığı, sevgiyi göremiyor. Ferhat'ın, Namık'ın sözleri üzerine kendisini geri çektiği doğru; ama birlikte oldukları gecenin sabahındaki tavrı kalp ve gurur kıracak kadar soğuktu. Bölümün sonundaki o aşk itirafı ve öpme sahnesi çok beklenmedik oldu. Sosyal medyada 'hayal mi, değil mi' tartışmaları görüyorum. Kimse öyle garip, tutuk ifadeler ve yarım yamalak cümleleri hayal etmez sanırım :) Bence o sahne gerçek. Ama Ferhat'ın bu tavır değişikliği nereden çıktı? İlişkilerinde, durumlarında ne değişti ki? Bundan sonrasını değiştirebilecek şeyler var tabi. Namık'ın vurulması gibi. Bu, hayatlarını çok etkileyebilir. IBS: Aslında doğrudan bir etkisi yok ama Ferhat'ın Aslı'ya karşı şu andaki olumsuz tavrı Namık'ın, damarına basarak onu yönlendirmesi yüzünden. Namık'ın bu vurulma olayından nasıl etkileneceğini bilmiyoruz ama şu an için, hayatlarındaki tehdit ediciliği ya da yargılayıcılığı rafa kalkabilir. Tabi hiçbir şey değişmeyebilir de. UÇ: Bu arada bölümün bitmesine yakın, yani öpüşme sahnesinden önce Aslı Ferhat'a "Yakınımda ol ama yanımda olma. Ne bu, bilmece mi?" dediğinde Ferhat "Kördüğüm" diye cevap verdi, fark ettin mi? İbrahim Çelikkol'un 'Kördüğüm' dizisine selam çaktı Ferhat. IBS: Evet, duyduğumda ilk aklıma gelen o oldu benim de. UÇ: Aslında daha konuşmak istediğim birçok şey vardı. Ebru'nun Şahin'in gerçekten kızı olup olmadığı, Şahin'in de Namık tarafından kandırılıp kandırılmadığı konusunu, sonra Azad dayının sarf ettiği vecizelerden, anlattığı hikayelerden en çok hangisini beğendiğimizi, bir de bölümde en beğendiğimiz sahne ya da sahneleri de konuşalım istiyordum ama herşeyi konuşalım dersek bu söyleşi bitmeyecek. IBS: Evet, Ebru konusunu ben de konuşmak istiyordum. Bir de dizide gittikçe artan kuzen aşkı temasından duyduğum rahatsızlığı...


Gecenin Kraliçesi'ni izlemeyi hiç düşünmemiştim. Kiralık Aşk'ı izlemeye başlayalı beri izlediğim tüm dizileri birer birer bırakmıştım, Kiralık Aşk'a sadık bir aşık olarak. Sonra ne olduysa, bir işle uğraşırken televizyonu açtım, ntv'de oyunculardan biriyle ilgili belgesele rastladım. Belgesel demek de doğru mu, daha çok söyleşi. Ama belgesel denmiş, öyle devam edelim. Bir yandan iş, bir yandan belgesel izlerken orada anlatılan bazı şeyler hoşuma gitti. Bir de fragmanda mekanlar da hoşuma gitmişti. Biraz da yeni bir dizi izlemiş olayım diye belki de. Gecenin Kraliçesi doğrusu klişe konusuna rağmen kolayca aktı gitti, izletti kendini. Kartal'a bağımlı histerik kıskanç eş, vefat etmiş karısını unutamamış baba Aziz, yetenekleri hırslarına yetmeyen, bir nevi kiyafetsiz muhteris oğul, hala, enişte, ev ahalisi, hepsi dozundaydı. Sanki dizilerde artık şöyle bir şey yapıyorlar: Nasıl ki artık bir sürü yıldız oyuncu bir dizide bulunuyorsa, bir sürü klişe konu da bir dizi hikayesi içinde harmanlanıyor. Gecenin Kraliçesi de eski Türk filmlerden biriyle başladı adeta, galiba adı Haram olan film. Sonra da bir Aşk-ı Memnu versiyonuyla devam edecek. Bakalım köşkün içinde izleyicileri neler bekliyor. Fragmana göre Selin karakteri Kartal'ı kolayca affedecek, aşkına tekrar inanacak. Bu da güzel. Klişeler en azından işlenişte biraz yıkılsın giriş başka olsa da gidişatta yeni bir şeyler; farklı açılımlar, farklı kombinasyonlar yapılsın. Hal böyle olunca, sanki ikinci bölümü de izlemeye meyilliyim gibi. Hikaye işlenmeye devam ederse, aşıklar birçok zorluğu atlattıktan sonra bir de Selin'in babasının, Kartal'ın babasını vurup öldürmüş olması gibi bir gerçeği de aşmak zorunda kalacaklar görünen o ki. Aşkı Memnu'nun geçtiğimiz yıllarda tvde yayınlanan versiyonunda Adnan karakteri epey kendi halinde, zararı kendine bir tipti. Bu hikayedeki Aziz ise adeta gece tek gözü açık uyuyan, demek istediğim, diken üstünde, kendine güvenli ama etrafına güvensiz, acımasız biri olarak çiziliyor. Bu bakımdan da farklılık olacak anlaşılan. Haram filminde kadın karakterin yaşça büyük erkek karaktere bir ilgi duyduğunu hatırlamıyorum ama bu dizide Selin Aziz'in eski eşini öğrendiğinde "çok şanslı kadınmış" gibi bir laf etti. Bu da olayı "Selin Aziz'de oğluna veremediği baba şefkatini buldu"dan çok daha öteye götürüyor. Kartal ve Aziz sadece aynı kadın için mücadele etmeyecekler. Sevdikleri kadın ikisinden de hoşlandı sonuçta. Belki karşısına ilk Aziz çıksaydı ve yaşı da daha genç olsaydı, Kartal bu kez kötü adam haline gelebilirdi. Neyse belki de gelmez, yoluna giderdi. Dizi de en hoşuma giden cümle, "Sonra ne dersen eyvallah" cümlesi oldu. Bir cümle daha oldu, devam sahnelerinden birinde, neydi hatırlamıyorum şu anda. Yine dizide aşk, vefa gibi kavramların işlenmesi, bunlar üzerine açık açık tartışılması da hoş olmuş. Kartal Aziz'i ne olarak biliyor, babasının arkadaşı mı, uzak akraba mı, kendisi Aziz tarafından bir yerde bulunmuş bir çocuk mu, ne biliyor, belli değil. Ne yönde bir vefa baskısı var üzerinde. Ama anlaşılan yapı olarak çok da duygu sömürüsüne taviz vermiyor. Daha rasyonel bir tip. Gecenin Kraliçesine gelince, bir çiçekmiş kendisi. Hikayesi ilk bölümde kaldı mı, yoksa daha derin bir anlamı olacak mı, pek sanmasam da merak konusu. Beklenip görülecek. Hal böyle olunca, sanki ikinci bölümü de izlemeye meyilliyim gibi. Hikaye işlenmeye devam ederse, aşıklar birçok zorluğu atlattıktan sonra bir de Selin'in babasının, Kartal'ın babasını vurup öldürmüş olması gibi bir gerçeği de aşmak zorunda kalacaklar görünen o ki. Aşkı Memnu'nun geçtiğimiz yıllarda tvde yayınlanan versiyonunda Adnan karakteri epey kendi halinde, zararı kendine bir tipti. Bu hikayedeki Aziz ise adeta gece tek gözü açık uyuyan, demek istediğim, diken üstünde, kendine güvenli ama etrafına güvensiz, acımasız biri olarak çiziliyor. Bu bakımdan da farklılık olacak anlaşılan. Haram filminde kadın karakterin yaşça büyük erkek karaktere bir ilgi duyduğunu hatırlamıyorum ama bu dizide Selin Aziz'in eski eşini öğrendiğinde "çok şanslı kadınmış" gibi bir laf etti. Bu da olayı "Selin Aziz'de oğluna veremediği baba şefkatini buldu"dan çok daha öteye götürüyor. Kartal ve Aziz sadece aynı kadın için mücadele etmeyecekler. Sevdikleri kadın ikisinden de hoşlandı sonuçta. Belki karşısına ilk Aziz çıksaydı ve yaşı da daha genç olsaydı, Kartal bu kez kötü adam haline gelebilirdi. Neyse belki de gelmez, yoluna giderdi. Dizi de en hoşuma giden cümle, "Sonra ne dersen eyvallah" cümlesi oldu. Bir cümle daha oldu, devam sahnelerinden birinde, neydi hatırlamıyorum şu anda. Yine dizide aşk, vefa gibi kavramların işlenmesi, bunlar üzerine açık açık tartışılması da hoş olmuş. Kartal Aziz'i ne olarak biliyor, babasının arkadaşı mı, uzak akraba mı, kendisi Aziz tarafından bir yerde bulunmuş bir çocuk mu, ne biliyor, belli değil. Ne yönde bir vefa baskısı var üzerinde. Ama anlaşılan yapı olarak çok da duygu sömürüsüne taviz vermiyor. Daha rasyonel bir tip. Gecenin Kraliçesine gelince, bir çiçekmiş kendisi. Hikayesi ilk bölümde kaldı mı, yoksa daha derin bir anlamı olacak mı, pek sanmasam da merak konusu. Beklenip görülecek.


Kara Yazı'yı pek çok kez eleştirdim; eksikliklerini, aksaklıklarını sayıp döktüm. Her hafta izlediğim bir dizi için şaşırtıcı bir şekilde, övmekten çok yerdim. Şimdi erken vedasıyla, içimde hüzün bıraktığını; şikayetime rağmen, diziyi ve karakterleri oldukça sevdiğimi fark ediyorum. Yazmaya başlamadan önce, bazı şeyleri hatırlamak için bölümü yeniden bir gözden geçireyim dedim. Özellikle karakterlere ne çok alışmışım. Halil Usta'nın o hep yorgun, sakin, biraz kararsız, zaman zaman şaşkın, biraz kaba saba halini.. Oğuz Karahan'ın her şeye hakim, kendin emin ürkütücülüğünü.. Mehmet'in hep iyimser, sevecen, sakin enerjisini.. Yaren'in hem yalnız, küçük bir kız çocuğu gibi ürkekliğini hem her şeyi yıkıp dökebilir gibi görünen öfkesini, kararlılığını, gözü pekliğini... Bölümün açılış sahnesinde Oğuz Karahan onu nerede gördüğünü, nereden tanıdığını hatırlamaya çalışıyorken Yaren nasıl da küçük, ürkek ve masum görünüyordu. Kötülüğün, bencilliğin, acımasızlığın vücut bulmuş haliyle el sıkıştığını gördüğümde Yaren için gerçekten tedirgin oldum. Hikayemizin asıl kahramanı olan Yaren'in nasıl büyük bir dertle mücadele ediyor olduğunu anlatan en iyi sahne ise bölümün sonunda kimliğini Mehmet'e açıkladığı sahneydi. Hikayemizin asıl kahramanı olan Yaren'in nasıl büyük bir dertle mücadele ediyor olduğunu anlatan en iyi sahne ise bölümün sonunda kimliğini Mehmet'e açıkladığı sahneydi. Yaren bütün bu olaylar başına gelmeden önce evinde ailesiyle mütevazı bir hayat yaşayan, atama bekleyen gencecik bir öğretmendi. Daha sonra babasına da söylediği gibi; hayatı hiç tanımamış, gerçek anlamda hiçbir şey yaşamamış, kendisini bile tanımayan genç bir kız. Ve bu kız, kendi evladı gibi gördüğü kız kardeşini kurtarmak için hiç bilmediği bir dünyaya, insanları acımasızca öldürebilenlerin, her türlü düzeni kolayca çevirenlerin arasına sızıp çırpındı durdu. Bir yandan kardeşini babasının gazabından, bir yandan küçük kız kardeşi babasının baskılarından korumaya çalışırken diğer yandan da kendisinin kim olduğunu keşfetmeye çalıştı. Keşke Yaren'i terk edivermeseydik, onun yolculuğuna biraz daha eşlik edebilseydik. Finalde Yaren'in kimliğinin açığa çıkması ve Mehmet'in itirafı dışında hiçbir soruya cevap bulamadık, diğer hikayelerin hiçbirini tamamlayamadık ne yazık ki. Bu erken final kararı ekibe geç bildirilmiş olmalı; son dakika eklenivermiş gibi görünen itiraf sahnesine kadar oradan oraya, aheste aheste dolaştık durduk. Bölüm boyunca Erdem silahın-arabanın peşinde koştu. Oğuz, Derya'yı konuşmaması için tehdit etti. Melisa, Mehmet'i Yaren'den kıskandı. Mehmet aşık olduğunu fark etti. Esma'nın bunca sıkıntı, dert arasında Mehmet'in evindeki 'komikliklerini' bile izleyebildik de Derya'nın Sinan'la ilişkisi neydi, bütün bu olayların neresindeydi, öğrenemedik. Bütün bunlara sebep olanın Erdem olduğu da açığa çıkmadı, Oğuz Karahan'ın yaptıkları da.. Bu serüvenin sonunda tatmin olabileceğimiz sadece Yaren ve Mehmet'in itirafları ve filizlenmeye başlayan aşkları oldu. Maalesef her şey yarım kaldı. Finalde Yaren'in kimliğinin açığa çıkması ve Mehmet'in itirafı dışında hiçbir soruya cevap bulamadık, diğer hikayelerin hiçbirini tamamlayamadık ne yazık ki. Bu erken final kararı ekibe geç bildirilmiş olmalı; son dakika eklenivermiş gibi görünen itiraf sahnesine kadar oradan oraya, aheste aheste dolaştık durduk. Bölüm boyunca Erdem silahın-arabanın peşinde koştu. Oğuz, Derya'yı konuşmaması için tehdit etti. Melisa, Mehmet'i Yaren'den kıskandı. Mehmet aşık olduğunu fark etti. Esma'nın bunca sıkıntı, dert arasında Mehmet'in evindeki 'komikliklerini' bile izleyebildik de Derya'nın Sinan'la ilişkisi neydi, bütün bu olayların neresindeydi, öğrenemedik. Bütün bunlara sebep olanın Erdem olduğu da açığa çıkmadı, Oğuz Karahan'ın yaptıkları da.. Bu serüvenin sonunda tatmin olabileceğimiz sadece Yaren ve Mehmet'in itirafları ve filizlenmeye başlayan aşkları oldu. Maalesef her şey yarım kaldı.


Şunun şurasında sezon finaline iki bölüm kaldı kalmadı, diziden şaşırtıcı sağlam bölümler geliyor. Düğünlü bölüme kadar bu dağılmış olaylar nasıl toparlanacak, çıkan yüzükler parmaklara inandıcı girecek mi, bakalım. Cuma akşamı yayınlanan 50. bölümde, Sadri Ustayla ilgili gizlenen gerçekler konusunda bendeniz ve dizinin hakim bakışı, duruma, kuzey ve güney kutupları gibi farklı bakıyor gibiyiz diye düşündüm, üzüldüm. Sadri Usta konusunu neredeyse sezon başlarına yakın bir süredir yazıyorum. Her defasında da dedim ki, Sadri Usta da Ömer'i kandırmış olacağı için, Ömer'in dünyası yerlebir olacak. Ömer, Jül Sezar gibi "Sen de mi Sadri Usta" diyecek. Fakat bu bölümde dizi olaya bambaşka bir pencereden baktı ve bu kesinlikle Ömer'in penceresi değil. Peki kimin penceresi? Hulusi dedenin penceresi. Ömer'in amcası Necmi, Hulusi'nin Ömer'i koruyup kolladığını işte bununla ispatladı Defne'ye. Olayları bir türlü Ömer' gibi yorumlamayan Defne de, başta daha pişmanken Ömer'le yüzyüze geldiğinde Ömer'in karşısında bu yeni bilgiyle safları güçlendirmiş, o pişmanlığı da yerini eski mağrurluğuna bırakmıştı maalesef. Hatırlatayım ve nasipse netleyeyim. Ömer'in derdi neydi? Dedesinin herşeyi kontrol etmeye çalışması, hayatlara karışması, herşey illa ki ve sadece kendi istediği gibi olsun istemesi. Sadri Usta ile durumda olan ne? Tam da bu. Hulusi dede pişmanmış. Tamam, bu önemli peki davranışını değiştirmiş mi? Hayır. Hala Ömer'in hayatını uzaktan kontrol ediyor. Kiralık Aşk'ı Ömer'in başına saran da onun tetiği aslında. Neriman'ı ev tehdidiyle azmettirmesi. Necmi beyciğim Ömer'i alt edecek umuduyla Defne'ye gösterdiğiniz silah asıl kendinize batıyor haberiniz yok. Ömer'i anlamadınız, anlayacağınız da yok. Şu yalancı dünyanızda Ömer yalnız bir insandır. Defne sen de tarafını seçtin artık. Sen Ömer'le değil bir aileyle evlenmek istiyorsun. Duramıyorsun. Durman gereken yerde maalesef sağlam duramıyorsun. Belki de sorun, Ömer'le daha düşüncede anlaşamamanız. Senin doğru bulduğunu Ömer doğru bulmuyor. Koyverin gitsin, nedir yani, nedir bu kadar zorlamak, birbirini bu kadar üzmek. Olmuyorsa da olmuyor. Sen ona bacı, o sana kardaş, kendi yolunuzda yaşar gidersiniz. Bunu yapan dünyadaki tek insan çifti de herhalde siz olmayacaksınız. Artık üzmeyin birbirinizi. Ömer'e de dedim ki, sen bu Defne'ye gücendiğin kadar niye amcan Necmi'ye, yengen Nöro'ya tavır yapmıyorsun? Niye bu olayın tek ama tek suçlusu Defne gibi davranıyorsun? Alacaksan hepsini al karşına. Sen böyle yumuşak davrandıkça, onlar da istedikleri gibi davranmaya devam ediyorlar. Derken Ömer, amcasıyla konuştu. Amcası alttan almadı, Ömer de yengemi böyle kabul ettim falan, dedi. Hadi desem ki, Ömer akrabasını kendi seçemediği için kabulleniyor amcasının ve yengesinin huylarını ama ailesi yapacağı insanı kendi seçeceği için, bunu kabullenmiyor. Diyeceğim ama mesela dedesini kabullenmemiş işte. Ömer'in amcasına ve yengesine bir zaafı var. Bu zaafı ikna edici değil. En azından Hulusi dede olayını organize eden Neriman'a bir tavrı olmalıydı. Düğüne bir kala, Ömer de Sinan da yüzükleri attı. Bu arada nişan yüzüğünü çıkarırken, Defnenin parmağında, Ömer'in annesinin yüzüğü acı acı parladı. Formaliteler geçici, aşkımız baki anlamında mı kaldı o yüzük parmakta? Geçelim, gelelim Sinan beyimizin yüzüğü atmasına. Sinan iyiydin, hoştun ama, gönlümden ne geçti biliyor musun, Yasemin'e deseydin, Sen İsmail'in hala burasındaymışsın diye de, Yasemin de koşa koşa İsmail'e gitseydi. Ne kıskançmışsın arkadaş. Geçmişi, bir hayatı olan bir insanla mı evleniyorsun, yoksa gittin mağazadan bir bisiklet aldın da onu mu paylaşamıyorsun. Bi sakin. O değil de, küsersiniz, magazin basını ve fısıltı gazetesi manşet yapar, siz bir kere ayrılırsınız, yorumu on çarpı döner. Derken aranızdaki sorunları halleder, bir şey olmamış gibi birbirinize dönersiniz, tüm konuşanlar kalecisiz kalmış kale gibi gol yer. Haziran düğün sahnelerinin işaret ettiği bu. Dizinin sürreal zamanında, gelmek bilmeyen Haziran'ında, o Haziran buraya gelecek! Hayırlarla gel olur mu. Gelelim Sude'ye. Artık Sude denince aklıma Deniz Tranba geliyor. Kendisinin konuk oyunculuğu, dizide bir türlü sağlam bir partrene demir atamayışından geliyor olabilir mi, ne uzun konuklukmuş, diziyi girdi diye anons edilen kaç karakter çoktan çıktı, Deniz Tranba hala konuk. Deniz güzel aşık olmuştu yalnız. Sude'ye. Böylesini de ilk kez olmuştu. Sude de ona Sinan'dan aldığı dersi takdim etmişti. İş başarısıyla ilişkilerini düzelten Sude, kamu dünyamızın gelenekselleşmiş ve eksik atasözünü de düzeltti bu bölüm, kötü gününde insan çok da, iyi gününde kimse yok, gibi bir şey dedi. Eskiden ne denirdi, tam tersi denirdi. Bir sonraki versiyonu, iyi gününde de kötü gününde de kimse yok, olmasın da. Bir de bu üçünün soğukluğu, coolluğu da evlere klima. O ormanlık alanda, gelen alıyor kahvesini, selam vermeden oturuyor yana, bakıyor nehre, başlıyor konuşmaya. Derin derin. Sude desen, Sinan desen. Twilighttaki soğuklar gibi bunlar. Öteki mahalledeki kesim ise kurtlar kısmına düşüyor o halde. Neyse, üslup nedir, bir ortama girince, oradakilerin bir yüzüne bakarsın, bir göz teması kurarsın, bir tebessüm edersin, bir selam verirsin. Bunlarımızda yok. Neyse, siz memnunsanız bize laf ancak bu kadar düşer. Ömer'le hanım kızımızın işi olmasa bile Hulusi beyciğimle Türkan hanımcığım pek iyi anlaşıyorlar ya, bakarsın, esas kızla esas oğlan dünya evine giremeden, bu iki aile büyüğü evlenmiş, evleri birleştirmiş, bizimkiler de otomatik akraba olmuş. Defne'yi istemek yerine Türkan'ı istemeye gelselerdi işte bunlar olmayacaktı. Sıra seki bilmediniz işte, sıraları karıştırdınız. O, bu değil de, Sinan ve Yasemin, Ömer ve Defne nasıl barışacaklar, Yasemin İso'nun kendisini hala sevdiğini öğrenecek mi, merak ediyorum. Defne sen de tarafını seçtin artık. Sen Ömer'le değil bir aileyle evlenmek istiyorsun. Duramıyorsun. Durman gereken yerde maalesef sağlam duramıyorsun. Belki de sorun, Ömer'le daha düşüncede anlaşamamanız. Senin doğru bulduğunu Ömer doğru bulmuyor. Koyverin gitsin, nedir yani, nedir bu kadar zorlamak, birbirini bu kadar üzmek. Olmuyorsa da olmuyor. Sen ona bacı, o sana kardaş, kendi yolunuzda yaşar gidersiniz. Bunu yapan dünyadaki tek insan çifti de herhalde siz olmayacaksınız. Artık üzmeyin birbirinizi. Ömer'e de dedim ki, sen bu Defne'ye gücendiğin kadar niye amcan Necmi'ye, yengen Nöro'ya tavır yapmıyorsun? Niye bu olayın tek ama tek suçlusu Defne gibi davranıyorsun? Alacaksan hepsini al karşına. Sen böyle yumuşak davrandıkça, onlar da istedikleri gibi davranmaya devam ediyorlar. Derken Ömer, amcasıyla konuştu. Amcası alttan almadı, Ömer de yengemi böyle kabul ettim falan, dedi. Hadi desem ki, Ömer akrabasını kendi seçemediği için kabulleniyor amcasının ve yengesinin huylarını ama ailesi yapacağı insanı kendi seçeceği için, bunu kabullenmiyor. Diyeceğim ama mesela dedesini kabullenmemiş işte. Ömer'in amcasına ve yengesine bir zaafı var. Bu zaafı ikna edici değil. En azından Hulusi dede olayını organize eden Neriman'a bir tavrı olmalıydı. Düğüne bir kala, Ömer de Sinan da yüzükleri attı. Bu arada nişan yüzüğünü çıkarırken, Defnenin parmağında, Ömer'in annesinin yüzüğü acı acı parladı. Formaliteler geçici, aşkımız baki anlamında mı kaldı o yüzük parmakta? Geçelim, gelelim Sinan beyimizin yüzüğü atmasına. Sinan iyiydin, hoştun ama, gönlümden ne geçti biliyor musun, Yasemin'e deseydin, Sen İsmail'in hala burasındaymışsın diye de, Yasemin de koşa koşa İsmail'e gitseydi. Ne kıskançmışsın arkadaş. Geçmişi, bir hayatı olan bir insanla mı evleniyorsun, yoksa gittin mağazadan bir bisiklet aldın da onu mu paylaşamıyorsun. Bi sakin. O değil de, küsersiniz, magazin basını ve fısıltı gazetesi manşet yapar, siz bir kere ayrılırsınız, yorumu on çarpı döner. Derken aranızdaki sorunları halleder, bir şey olmamış gibi birbirinize dönersiniz, tüm konuşanlar kalecisiz kalmış kale gibi gol yer. Haziran düğün sahnelerinin işaret ettiği bu. Dizinin sürreal zamanında, gelmek bilmeyen Haziran'ında, o Haziran buraya gelecek! Hayırlarla gel olur mu.


Oldukça durgun bir bölümdü. İzleyeni duygudan duyguya, heyecandan heyecana ya da keyfe sürükleyen şeyler olmadı İstanbullu Gelin 7. bölümünde. Bölüm boyunca en yoğun yaşadığım duygular; Esma'nın entrikalarıyla Süreyya'yı ezmeye çalışması ve en kıymetli oğlu Faruk'un da -güya hep Süreyya'nın yanında yer alıyormuş gibi görünüp- anlayışlı olmasını, alttan almasını isteyerek Süreyya'yı başka türlü baskılamasına karşı bende oluşan isyan-öfke-yılgınlık oldu.. Süreyya'nın bu ezilip durmaları artık benim için diziyi izlemeyi bir hayli güçleştirmeye başlasa da bu bölüm bana 'oh be' dedirten iki sahne oldu. Açacakları müzik okulu için tuttuğu binayı Süreyya'ya göstermeye çalışırken ortağının tavırlarından rahatsız olan Dilara'nın, "Esma Hanım ayarlarında kalmışsın, fabrika ayarlarına dön" uyarısıyla başlayan tartışma bu dizide şimdiye kadar söylenen en anlamlı ve yerinde sözlerle son buldu."Şurada hayallerimizi gerçekleştirmemize ramak kalmış, sen bana kaynana dedikodusu yapıyorsun.. Süreyya nerde ya? Çağırsana onu bana! Bu musun sen, bu mu oldun yani? Sadece Boranların gelini!" Kafası karışmış, affallamış Süreyya'nın aklını başına biraz getirdi bu sözler. Aynı günün devamında, Faruk'un bu bina tutma işinden haberdar olduğunda Süreyya'ya hamileyken çalışamayacağını söylemesi üzerine Süreyya'nın "Sen benim hayatıma kafana göre nokta falan koyamazsın Faruk Boran. Ben bu konakta süs bebesi olmak için çalışmadım ömrüm boyunca. Çalışan kadın istemiyorsan annenin seçtiklerinden alsaydın. Ben ne senden ne senin annenden izin falan almayacağım. Al! Benim de sınırım bu." dediğinde ben de biraz rahatlayabildim. Küçük bir ayrıntıda olsa, bölümde hoşuma giden bir başka detay da Süreyya'nın hala durmaksızın atıştırmayı sürdürmesi oldu. Bir dizide bir kadının hamile olduğunun birkaç belirgin işaretinden biridir çok yemeye başlaması. Baş dönmesi, mide bulantısı yaşar; biz de "Ay yoksa hamile mi" diye meraklanmaya başlarız. Ve karakterimizin hamile olduğunun belgelenmesiyle birlikte bütün o diğer işaretler ortadan kayboluverir. Süreyya'nın hala elinden düşürmediği aburcuburlarla, sinirden yemek yemeyi bırakamadığını söyleyerek dolaşması olan biteni çok daha inandırıcı, samimi bir hale getirmiş. Dizi birkaç kez senarist değiştirdi. Bu durum bazen karakterlerin davranışlarına bazen de bölüm içindeki ağırlıklarına etki edebiliyor. Birkaç bölüm önce Adem Sezgin'in dizide ağırlığının gereğinden fazla olduğundan, adeta ana karakter olan Süreyya'yı geri plana attığından şikayet etmiştim. Yine bir ara, Faruk'un eski sevgilisi Begüm de fazlaca zamana sahip olmaya başlamış gibiydi. Senaryonun şu anki haliyle bu karakterlerin işleniş dozu çok yerinde. Bölüm onların üzerine kurulmuyor, onların sebep oldukları olaylarla ana karakterler etrafında şekilleniyor. Böylece biz de oradan oraya savrulmuyoruz izleyici olarak. Bölümde beni Süreyya'nın durmaksızın ezilmesiyle birlikte rahatsız eden bir başka konu da İpek'in bölüm sonundaki değişimi oldu. Önceki yazımda, şer cephesinin önemli neferi İpek'in duygusal, kararsız, amaçsız birine dönüşmesinin senaryo değişikliklerinden kaynaklanmış olabileceğinden söz etmiştim ve durumdan şikayetçi olmuştum. Geçen bölümde yaşanan olaysa İpek'i bambaşka bir yere koydu. Bütün olumsuz özellikleri bir tarafa, kocasının tecavüzüne uğrayan bir kadın olarak İpek hikayenin en mağduru haline geldi. Bu mağduriyet ve yaşadığı dramla, diğer bütün olumsuzlukları da önemini kaybetti. Bu bölümdeyse İpek yaşadığı mağduriyeti ve kocasının utancını onu parmağının ucunda oynatmak için bir araca çevirmeye karar verdi adeta. Konunun hassasiyeti açısından bu durumu rahatsız edici bulduğumu söylemeliyim. Dizi birkaç kez senarist değiştirdi. Bu durum bazen karakterlerin davranışlarına bazen de bölüm içindeki ağırlıklarına etki edebiliyor. Birkaç bölüm önce Adem Sezgin'in dizide ağırlığının gereğinden fazla olduğundan, adeta ana karakter olan Süreyya'yı geri plana attığından şikayet etmiştim. Yine bir ara, Faruk'un eski sevgilisi Begüm de fazlaca zamana sahip olmaya başlamış gibiydi. Senaryonun şu anki haliyle bu karakterlerin işleniş dozu çok yerinde. Bölüm onların üzerine kurulmuyor, onların sebep oldukları olaylarla ana karakterler etrafında şekilleniyor. Böylece biz de oradan oraya savrulmuyoruz izleyici olarak.