Bölüm geçen bölümün final sahnesiyle, Kerem'in Cansu'yu üzmek için Sude'yi öptüğü sahneyle başladı. Bundan sonra olanlara gelince... Sahnede Cansu'nun gözleri yaşla dolmuştu ama Sude'nin durumu daha acıklıydı. Adam seni öpüyor sonra doğrudan eski sevgilisine bakıyor, seninle ilgilendiği falan yok. Sude'ciğin bakışlarındaki o heves, o büyülenmiş gibi mutluluk... Sahnenin en masumu Sude oldu. İkinci masumu da Kerem oldu. Çünkü öpüşmeden hemen sonra tepkisini görmek için Cansu'ya baktığında ve Cansu'nun peşinden gittiğinde gördüğü gözyaşları kafasını karıştırdı. Kerem galiba Cansu'nun duygularından şüphe ediyordu. "Cansu benden gerçeği sakladı ama bana değer veriyor" diye düşünmüyordu. Şu anda yeni bölümün iki fragmanı da çıkmış durumda ve hangi gelişmeyle oldu bilmiyoruz ama fragmanlardan görünen Kerem Cansu'yu affediyor gibi. Doğrusu Kerem hem Cansu'dan hem Mert'ten vazgeçtiğinde böyle bir Kerem'e dönüşmesini, böyle şeyler yapmasını beklemiyordum. Beklentim kendisi olarak kalarak kendi yoluna bakması, kendine yeni bir hayat kurmasıydı. Vizyonlu bir firmada işe girip yükselmesiydi. Bu hikaye Cansu'yla, Mert'le, Ece'yle bir bütün olduğu için de, bir yerde yine tesadüflerle karşı karşıya gelirler diye düşünüyordum. Ama Kerem tamamen intikama yöneldi. Metin Koran, Begüm, Süreyya... kim varsa kendisine güvendirmek için sahte yakınlaşmalar gibi bir yönteme başladı. Hadi başladı madem devam ettirseydi ve bir şeyleri olgunlaştırsaydı. Şimdi fragmanlara bakınca bu oyunlar bozulmuş, meyva hamken dalından kopmuş görünüyor. Bu yüzden bir tahminim de, Kerem'in Cansu'yla evlenme yoluna giriyor görünmesine rağmen hala intikam peşinde olabileceği ve bu evliliği de kendine bir araç olarak kullanacağı. Fakat buna epey ufak bir ihtimal veriyorum. Önceki bölümden devam eden kritik yerlerden biri Ece ile Mert'in Bedia'nın daveti üzerine "evine, pardon Çalhan villasına" gidip ayvayı yemeleri bölümüydü. Ece Mert'in arkadaşlarıyla tanışırken sohbete giremeyince doğal olarak sıkıldı, yanlarından ayrıldı. Keşke orada Mert sürekli Ece'nin elinden tutsaydı. Kız yanından ayrıldı, Mert uyuyor maalesef. Bedia bile Ece'yle Mert'ten daha çok ilgilendi, iyi gözle değildi evet ama gözü hep üzerindeydi. Bir de üstüne eve geldiklerinde, annesinden kalan koltuğun Mert'in emrivakisiyle kırıldığını gören Ece'de tabii moraller sıfırın altında ona indi. Mert'e "Bunlar benim hazinem, bunlar benim hayatım, senin hayatınsa bana hiçbirşey" demesi güzeldi. Sonra "Bugün canım çok yandı, daha fazla yanmasın" demesi de. Zaten bu Ece ile Mert'in diyaloglarında ekstra hoşuma gden bir şeyler oluyor sık sık. Mert'in o koltuğu da tamir ettirip geri getirtmesini umuyorum. Bu arada aklıma ne geldi, Ece'nin kayıp annesi, "Bana Sevmeyi Anlat"taki Canan karakteri gibi, bir şekilde sosyetede sivrilmiş bir kadın çıkmasın ileriki bölümlerde? O zaman Bedia'nın tozunu attırırsa, kök söktürürse bir oh deriz. Gerçi gerek duymasak daha güzel. Geçen bölümde Süreyya Işıl'a Ela ile ilgili bir teklifle gelmişti. Bu bölümde Işıl konuyu söylemek için Metin'i aradı ama duyduğu alo, efendim yerine bağırıp çağırma oldu ve sonra da telefonun yüzüne kapanması. Bunun üzerine Işıl koşa koşa dışarı çıktı ve dışarıda Süreyya'yı buldu. Meğer Süreyya gitmemiş. Işıl'ı ve Ela'yı gördüğünde Süreyya'nın ifadesi, onlara doğru yürüyüşü, sonra Işıl'ın "Ben ailesiz olmanın ne demek olduğunu çok iyi bilirim. Metin konusunda haklıymışsın. Kızımın bir ailesi olamayacaksa bari iki annesi olsun" demesi, bunlar bana iyi ki bu diziyi izliyorum, bu dizi gerçekten iyi bir dizi diye hissettirdi. Nereden nereye... Paylaşılamayan, uğruna gözyaşı dökülen adam Metin ekarte oluyor, Metin için kavga eden zıt kutup iki kadın Ela için işbirliğine gidiyor. Bölümde en keyif aldığım sahnelerden biri Kerem'in anne ve babasının mutfakta, akşam yemeğinde Kerem hakkında sohbet etmeleriydi. Bu sohbette fark etmediğim, atladığım bir ayrıntıyı dile getirdiler, çok hoşuma gitti. Dedi ki Yılmaz "Kerem Cansu'nun ailesi sanarak tanımadığı bir aileye parasının yarısını vermiş, Mert de Cansu'nun zengin olduğunu bildiği ve Kerem'in yanlış yere parayı götürdüğünü gördüğü halde buna engel olmamış" dedi. Bir de böyle bir şey var evet. Mert Kerem'in alınteriyle kazandığı paradan nasıl vazgeçtiğini gördüğü halde ses çıkarmadı, Kerem'in emeğine de, hayallerine de acımadı. Kerem paradan oldu ama verdiği kadıncağızın hayır duasını aldı en azından. Yılmaz "Kerem'im güvendiği herkesten yara aldı. Biz de bir şey yapamadık maalesef" dedi. Alaycı bakış, alaycı gülüş, aşağılayan tavırlar, nereye oturtacağını bilemediğin iğneli laflar... vb. böyle ele gelmez şeylerin bu kadar incitici olmasındaki güç şaşırtıcı. Gerçi aşk da böyle bir şey tabii veya içten bir gülümseme. Çok şükür ki güzel şeyler de güçlü. Yılmaz'ın bir sözü daha oldu hoşuma giden, özlü söz gibi: "Umudunu kaybeden insan yolunu kaybeder". Daha önce de yazmıştım, Kerem'in ailesi dizinin huzur kısmı diye. Ayşen ve Yılmaz'ın konuşmaları, fikir alışverişleri yine huzur vericiydi. Gerçi Yılmaz fragmanda Kerem'e "Biz seni böyle mi yetiştirdik" diye bir bağırıyor ki, sanki yıllarca öfkelenenmediği insanların tüm hıncını oğlundan çıkarıyor. Neyse, çok dağılmadan toparlarlar herhalde. Bölümün final gelişmesi, Bedia'nın Kerem'in artık Koranlarla çalıştığını öğrenmesi oldu. Bunu da Süreyya'ya aksettirdi. Kerem'in vaktiyle Oliva'da çalışmış olduğu ve Cansu'nun eski sevgilisi olduğu gerçeğini öğrenmesiyle, Süreyya'nın Kerem'e karşı yeni inşa ettiği güven yerle bir oldu, Kerem'in onu bunu sahte samimiyetle yanına çekerek dikmeye çalıştığı iskambil kağıdından kule tehlikeye girdi. Yazının başında da yazdığım gibi fragmana göre Kerem ve Cansu barışıyor ve Kerem yeni yolundan vazgeçiyor. Kerem buna mecbur mu kalıyor yoksa bu da B planı mı herhalde yeni bölümde anlaşılır ama Süreyya'nın Kerem'in geçmişinden böyle haberdar olması çok beklenmedik oldu.


O Hayat Benim'in 41. Bölümü çocuk yurdunun önünde başladı. Ateş ve Mehmet Emir bir tarafa, Bahar ve Fulya bir tarafa dağıldılar. Aksiyon beyler tarafındaydı. Avukat Ateş aslında polis olacak adammış ama eğitim sistemi işte. Gözükara, cesur, önünü ardını fazla düşünmeden dalıyor olaylara. Bu cevvalliğini teknik hukuki konularda da konuştursa, yani zor durumlarda önüne gelen herkese sadece "Olmaz, yapamazsınız!" demek yerine teknik hukuki konuşsa da şu ekran karşısına oturmuş, dört kulak olmuş sade vatandaş da biraz hukuk bilgisi öğrense. Neyse, Mehmet Emir de aksiyon adamı olduğunu gösterdi fakat çocukları dilendiren adamı kovalama, yakalama ve etkisiz kılma sahnesi yeterince uzun değildi, daha yakın çekim, daha detaylı olabilirdi. Bayanlar evde iyi haber beklediler. Beklenen haber çok geçmeden geldi. Ateş Bahar'a haber verirken, Fulya iyi haberi Bahar'dan ikinci el aldı. O sırada Mehmet Emir Esma ile oyun oynuyordu, bu da iyi ama merak içinde bekleyen karısını da bir arasaydı, fena olmazdı. sarılmalar, kucaklaşmalar silsilesi oluyor. Neyse iyi olsunlar da, çok çekti sonuçta Bahar. Mutluluk Bahar'ın, yüksek voltaj herkesin hakkı. Bu arada dizinin ana ekseniyle makası fazla açmaması iyi. Yani Yusuf Ağa'nın ve hepsinin adli, polisiyelik durumu. Zaman zaman başka konular gündeme gelse de ara fazla açılmadan tren yine eksene, konu yine manşete taşınıyor. Bu bölümde dengeler yine yerinden oynadı. Yeni bir düşman eski düşmanları biraraya getirdi, yakınlaştırdı. Ne de olsa bir alışkanlık, bildiklik, bilindikliklik. Bu bölüm diziye giren, Mücella'nın eski yavuksuzu, neydi adı, hah Salih, Mümü'ye yamuk yapınca eski düşmanlar dost, ayrık otları demet oluverdi: Mümü, Efo ve Nuran. top koşturan santrafora tezahürat yapan taraftarın çoşması gibi oluyor seyirci, goll goll!!! Ve top ağlarda! Tabii maalesef ülkemiz normal koşulları altında bunca lafı onca kimse öyle sakin sakin durup dinlemez ama deli deyip geçiyorlar herhalde Yalnız bu bölüm Nuran da çok bağırdı. O komik de bağırmıyor. Bildiğin bağırıyor. İlyas iyi ki "Yeter!" dedi bir ara. Yani. Seyircinin de bir kafası var. Mücella iyi niyetle kalkmış pişmanlıkla oturmuş ve bu lafların bir kısmını haketmiş olabilir ama olan ekran karşısına oturmuş sabi sübyana da oluyor. Yapmayın yazıktır. Hülya salonda ağlarken haline içlenip gidip sarılması. Gerçi bu sadece Efsun vak'ası değil, Nuran da Mehmet Emir'e üzüldü etti, dizi biraz o yöne de dümen kırıyor, belli. İki aile yakınlaşacak gibi. En azından Gelincik Yoluşu ailesinde konak ailesine bir sempati var, oluştu birden nedense. Ya Hasret'in Fulya'yı tesellisi ne demeli. Yahu kardeşim Fulya değil miydi handa senin dükkanına gelip, elbiselerini havalı havalı önüne atıp, yapın da size iki kuruş gelir olsun falan filan diyen. Aklı sıra aşağılayan. Tamam Fulya genelde iyi kız, bir Hülya değil, daha adil, daha makul, daha uysal, o da var. Fakat sonuçta sana kötülük yaptı bu kadın. O Hayat Senin'di, hayatını çaldı! Bu ne genişliktir, bu ne şefkattir. Fulya senin kızın da değil ne bu anaçlıktır ona karşı. Biz de diyorduk ki Mehmet Emir hele bir öğrensin Fulya'nın Hasret'i kapıdan gönderdiğini, bak neler olacak, herkes yanlış koltuktan kalkacak, kendi yerine oturacak... Ama öyle olmadı. Bundan sonra Hasret ne yapacak, yalnızdı, yine yalnız mı kalacak? Gerçi ne yapalım herkesin bir huyu var. Hasret'in de böyle demek ki diyeceğiz. Fulya da iyi ki Hasret gibi bir vakur, gururlu bir rakibem var diyecek, samimiyetle sevinecek. Olabilir. Voltaj ayarı: Bu yazıda yaptığımız şakaları gerçek sanmayınız. Bu bölümde dengeler yine yerinden oynadı. Yeni bir düşman eski düşmanları biraraya getirdi, yakınlaştırdı. Ne de olsa bir alışkanlık, bildiklik, bilindikliklik. Bu bölüm diziye giren, Mücella'nın eski yavuksuzu, neydi adı, hah Salih, Mümü'ye yamuk yapınca eski düşmanlar dost, ayrık otları demet oluverdi: Mümü, Efo ve Nuran. top koşturan santrafora tezahürat yapan taraftarın çoşması gibi oluyor seyirci, goll goll!!! Ve top ağlarda! Tabii maalesef ülkemiz normal koşulları altında bunca lafı onca kimse öyle sakin sakin durup dinlemez ama deli deyip geçiyorlar herhalde Yalnız bu bölüm Nuran da çok bağırdı. O komik de bağırmıyor. Bildiğin bağırıyor. İlyas iyi ki "Yeter!" dedi bir ara. Yani. Seyircinin de bir kafası var. Mücella iyi niyetle kalkmış pişmanlıkla oturmuş ve bu lafların bir kısmını haketmiş olabilir ama olan ekran karşısına oturmuş sabi sübyana da oluyor. Yapmayın yazıktır. Hülya salonda ağlarken haline içlenip gidip sarılması. Gerçi bu sadece Efsun vak'ası değil, Nuran da Mehmet Emir'e üzüldü etti, dizi biraz o yöne de dümen kırıyor, belli. İki aile yakınlaşacak gibi. En azından Gelincik Yoluşu ailesinde konak ailesine bir sempati var, oluştu birden nedense. Ya Hasret'in Fulya'yı tesellisi ne demeli. Yahu kardeşim Fulya değil miydi handa senin dükkanına gelip, elbiselerini havalı havalı önüne atıp, yapın da size iki kuruş gelir olsun falan filan diyen. Aklı sıra aşağılayan. Tamam Fulya genelde iyi kız, bir Hülya değil, daha adil, daha makul, daha uysal, o da var. Fakat sonuçta sana kötülük yaptı bu kadın. O Hayat Senin'di, hayatını çaldı! Bu ne genişliktir, bu ne şefkattir. Fulya senin kızın da değil ne bu anaçlıktır ona karşı. Biz de diyorduk ki Mehmet Emir hele bir öğrensin Fulya'nın Hasret'i kapıdan gönderdiğini, bak neler olacak, herkes yanlış koltuktan kalkacak, kendi yerine oturacak... Ama öyle olmadı. Bundan sonra Hasret ne yapacak, yalnızdı, yine yalnız mı kalacak? Gerçi ne yapalım herkesin bir huyu var. Hasret'in de böyle demek ki diyeceğiz. Fulya da iyi ki Hasret gibi bir vakur, gururlu bir rakibem var diyecek, samimiyetle sevinecek. Olabilir. Yazıyı bitirir, arabayı kenara parkederken: Bölüm Salih'in oto tamirhanesi önünde bitti. Salih oyunu iyi kurmuş, iki tarafı da ağının içine almış. Şimdilik. Bir soru işareti bıraktı ortaya. Dizinin 42. bölüm fragmanı çıkmış. Fragman bu son sahneden çok başka bir yerde, paralel evrende seyrediyor gibi. 2. fragman çıkarsa biraz daha netleşir durumlar herhalde. Voltaj ayarı: Bu yazıda yaptığımız şakaları gerçek sanmayınız.


Kördüğüm'ün ilk bölümünü çok trajik; gerilimi, duygusu çok yüksek bir sahneyle bitirmiştik. Didem, ağır hastalığından kurtuluş umudu kalmadığını öğrendiğinde küçük oğlu Kaanı'ı bırakabileceği hiç kimse bulamamış, en sonunda Kaan'ın babası Ali Nejat'ı çocuğunu kabullenmeye ve onunla ilgilenmeye mecbur bırakmak için doğum günü kutlamasında herkesin için Kaan'ın onun oğlu olduğunu söyleyip kendisini vurmuştu. Diğerleri, Umut'un kardeşi ve annesi, Naz'ın annesi, Ali Nejat'ın ablası Feyza ve babası.. sevimsiz, sıkıcı, ve çoğunlukla da ilginç bir yanları olmayan karakterler. Bütün bu karakterler içinde hem yazılışları hem de aralarındaki ilişkinin resmedilişi bakımından en ilgi çekici, en ikna edici ve izleyiciye en yakın gelen karakterler Didem ve Kaan oldu. Hatta rahatlıkla söyleyebilirim ki Didem'i canlandıran Naz Elmas ve küçük Kaan'ı canlandıran Aybars Kartal Özson şimdiye kadar ekranda gördüğüm en uyumlu, oyuncu kimyaları en tutmuş ikililerden biri. Doğrusu Didem'in ve Kaan'ın hikayesi'de Kördüğüm'deki en ilgi çekici hikaye oldu başından beri. Hatta "Keşke dizinin ana konusu bu anne-oğulun ilişkisi olabilseydi" diye düşündüğüm çok oldu. Bu sahnelerin devamındaysa Kördüğüm adeta durdu. Onca insan böyle korkunç ve sarsıcı bir olaya tanık olmamışlar gibi neredeyse normal hayatlarına döndüler. Bunun gerçek hayatta bir nebze olsun karşılığı vardır belki ama izleyici olarak yaşadığımız bu sarsıntının hiçbir önemi yokmuş gibi, henüz bu yoğun duygudan arınmadan Umut'un kardeşinin sorumsuzluklarıyla, Genco'nun karşılıksız aşkıyla, tamirhanede börek-çay disişmeleriyle, Ali Nejat ve babası arasındaki gerginlikle, Naz ve Umut arasındaki sorunlarla, Umut'un otombil üretme hayalleriyle, Karasu Holding'teki çalışanların sürtüşmeleriyle vakit geçirmeye başladık. Bütün bu yan hikaye detayları beşinci - altınci bölümlerde ilgi çekici olabilirdi; artık yakından tanıdığımız karakterlerin hayatlarındaki olayları merak ediyor olurduk ama henüz herkes bize yabancıyken, üstelik ortalık toz dumanken, duygular zirve noktasındayken o kadar anlamsız görünüyordu ki.. Bütün bu "ilgisiz" olayları izlerken kendimi "Ciddi misin sen? Ne olur şaka yapığını söyle. Pes!" diyen Naz gibi hayretler içinde buldum. Üstelik bu sahneler çok da uzun sürünce tempo gittikçe düştü, bölüm sıkıcılaştı. İkinci bölümle birlikte karakterlerle daha fazla zaman geçirip, onları biraz daha yakından tanımaya başladıkça izleyinin tam olarak özdeşleşebileceği, yakın bulup tarafını tutabileceği karakter sayısı da iyice azalmaya başladı. İlk bölümde Umut'un neredeyse dört dörtlük bir karakter görünümü çizdiğinden söz etmiş, ne olup da Naz'ın ondan uzaklaşıp Ali Nejat'la yakınlaşmasını tercih eder hale geleceğimizi tahmin edemediğimi söylemiştim. Durum, hemen bu ikinci bölümle birlikte ortaya çıkmaya başladı. Umut, bu bölümde hem eşine hem ortağına hem tanık olduğu trajedinin kahramanı olan küçük Kağan'a karşı son derce duyarsız, umursamaz, bencil, hatta neredeyse vicdansız, gözü hayallerini gerçekleştirmekten başka şey görmeyen bir karakter haline geliverdi.


Bölüm, 49. Bölümün son sahnesiyle başladı. İlyas müştemilattan kovulmuş, yağmurun altında ıslanmış Nuran ve Efsun'u eve almadı. Kapıyı yüzlerine kapadı. Ardından Efsun'un "Anne gitme" diye bağırışları duyuldu. Bu bölümle birlikte artık Yeşim Ceren dizide yok. Efsun'un dediğine göre Nuran Mersin'e gitmiş. Nuran'ın Mersin'de kimi var, nereye gitti? Efsun'un şu dediği doğruydu: "bir gariban kadındı" dedi Nuran için. Yani kimi kimsesi Efsun'du, İlyas'tı Nuran'ın. Nuran Mersin'de kime gitti? diye düşünürken yeni bölüm fragmanında cevap geldi. Yazının devamında yazacağım. İlyas'ın karısını ve kızını eve almayışı epey şaşıtıcı bir şeydi. İlyas bu davranışıyla şimdiye kadar göstermediği bir kararlılık ve mukavemet gösterdi. Nuran ve Efsun'a set çekti. Gerçi kendi deyişiyle, bunun sebebi kararlılık değil "artık dayanacak gücünün kalmayışı." Bu da yeterli ve mantıklı bir sebep. Baba evinden kovulan Efsun yokuşta Sakine'ye rastladı. Ama bu Sakine de artık Gelincik'te oturmuyor ki, ne arıyordu Gelincik'te de hemen haberi oldu duydu geldi bağırtıyı. Yokuşun başından duyuluyor bağırtınız dedi ama yan evde oturan Hasret ve Refika abla duymadı, hayret! Sokakta kalan Efsun niye Hasret'in yanına gitmiyor, aralarında bir küslük yok ki, niye otelde kalırım diyor Sakine'ye de, hemen yan binada oturan Hasret aklına gelmiyor. Mehmet Emir o kısacık sürede Efsun'un kartlarını Hülya'ya iptal ettirmiş. Efsun ve Sakine gittikleri otelden resepsiyon aşamasında geri döndüler. Sakine "Nuran Mersin'den dönene kadar anan benim" demesi, dizinin gelecek bölümlerinde Sakine'nin ağırlığı, dizideki sahne sayısı diyaloğu artacak gibi görünüyor. Efsun ve Sakine geceliği 100 TL'lik bir otel bulup girdiler. Efsun sokakta kalmış, kalacak yer bulamazken Bahar'ı hatırladım. Bahar'a hiç mi arkadaşın yok yanında kalacak diyordu, Efsun'un hiç mi yoktu peki? Kınama başkasını, gelir başına gibi oldu. Tabii Efsun'un Hasret'i yok sayması, aklına bile gelmemesi mantıklı olmadı. Anlaşılan Efsun Hasret'i o kadar sevmiyor ki, onun yanında kalacağına Sakine'nin yanında kalmayı tercih ediyor. Ateş Baharı'ı ailesi kabul etmiş olabilir, güzel ama bu zorla Bahar'ın yakınında yöresinde olacağı anlamına gelmiyor, Bahar'a karışabileceği anlamına da gelmiyor. Fakat şurası da bir gerçek, Ateş Bahar'a dedi ki, "Bu engelleri neden koyduğunu anlamıyorum." Zaten Bahar dışında kimse anlamıyor. Bahar Ateş'in Efsun'u kendine aşık etme oyununu öğrenince Ateş'le arasına mesafe koydu evet, ama Edibe Hanım sebebiyle Ateş'i hayatından çıkardı. Fakat işin aslı Bahar'ın Edibe Hanım'ın torunu oldğunu Bahar bile bilmiyor ki. Geçen bölüm az görünen Hasret nihayet bu bölüm biraz ortaya çıktı. Ateş'le, Bahar'la görüştü. Sonra Efsun'la, sonra da Mehmet Emir'le görüştü. Hayatta da, dizilerde de bazen az konuşmak, bazen de fazla konuşmak soruna sebep oluyor. Burada da az konuşmak sorun oldu, Mehmet Emir Hasret'e olan olayları, detayları anlatmadı. Hasret Mehmet Emir'in yöntemini eleştirmekte haklı ama olayı da bu üstünkörü anlatım sebebiyle hafife aldı haliyle. Bu arada Mehmet Emir ve Fulya'nın evlat edinmek istedikleri yavrucağa, yani Esma'ya ne oldu diye aklıma geliyor birkaç bölümdür. Diziye süre kazandırsın diye dahil edilen, ana hikayeden ilgisiz bir hikayecik miydi. Ama olmaz. Hem hassas bir konu bu. Bence yetiştirme yurdundan Esma'yı alsınlar. Zaten bu bölümün sonunda Fulya'da hamilelik belirtileri ortaya çıktı. Fulya ve Mehmet Emir büyük ihtimalle boşanmayacaklar. O zaman Esma'yı da evlatları olarak alsınlar. İsterdim ki, Fulya'nın, Edibe Atahan'ın vaktiyle Hasret'i kapıdan çevirmeleri, Mehmet Emir'e de yalan söylemeleri yanlarına kalmasın. Fulya bu kadar suçluyken, kaç kişinin kaderiyle oynayıp Mehmet Emir'le arasında hileyle yani ahlaksızca bir evlilik bağı kurmuşken bir de Hasret'e böyle yuva bozan kötü kadın muamelesi yapamasın. Hülya'ya dedektiflik yapan Müştemilata "Super Mario" bekçi Hayrettin taşındı. Sakine'nin bekçinin müştemilata taşındığını öğrenince panik olması da abartılı. Sakine niye kendiliğinden suça ortak oldu, niye kendini Yusuf Ağa'nın olayından sorumlu olanlardan biri sayıyor, sadece bilip sustuğu için mi? Bu kadar panik inandırıcı değil. Bu bölümün temalarından biri Efsun'un İlyas'a ve Güleser'e her fırsatta aralarında bir ilişki bulunduğu imasında bulunmasıyı. Hatta Güleser'i evden kovmaya da kalktı. Güleser'e biri artık bu ev senin de evin desin. Yazık kadıncağıza, sürekli diken üstünde, eğreti bir yaşam. Her an evden gitme korkusu, bir türlü yerleşememe. Evet, sonuçta tuhaf bir durum. Geçici geldi, sanki sürekli bir misafir gibi. Artık durumu netleşsin. Hülya, Edibe Atahan'ın adını yaşatmak için çocuklar yararına vakıf kurdu. Bir çocuğu, daha küçücük yaşta anasız babasız bırakmış bir kadın adına çocuklara yardım amaçlı bir vakıf kurulması da ironik mi, trajik mi? Belki de doğrusu. Eğer adını yüceltmek dışında çocuklara da faydalı olursa bu vakıf. Ben bunları düşünürken Efsun geldi, bu düşüncelerimi çat çat söyledi, hatta fazlasını da söyledi. "Burada kendinizi iyilik meleği gibi gösteriyorsunuz ama ben beş parasız, otellerde kalıyorum" dedi. Bu arada Hülya Müge'yi vakfın tanıtım gecesini hatırlatmak için aradığında, Müge Berk'le bir kafedeydi. Peki bu Berk ne zamandan beri Müge'den ciddi ciddi hoşlanmaya başladı? Hırsızlık planlarına ne oldu? Dizi bize bu geçişi göstermedi. Başta Müge'ye hırsızlık için yaklaşan bir Berk vardı, şimdi bunun mevzusu dahi yok. Berk'in çaldıkları da yanına kaldı herhalde. Gerçi tamam, hep Müge'ye karşı kibar ve anlayışlıydı fakat Müge gerçeği bilse Berk için acaba ne düşünür, ne hisseder? Bence Berk'in yeni hali iyi, eski hali dizi kazası. Bölümün sonlarında, vakıf gecesinde, yepyeni bir durum ortaya çıktı! Mehmet Emir'in Efsun'u reddetme kararı! Daha önce bu bir seçenek olarak bile dillenmemişti. Bu kararı Hasret'le arasındaki tek bağı da kopartması demek olacak. Dizi hızla Mehmet Emir'le Hasret'i birbirinden ayırıyor. Yeni bölüm fragmanına göre Oya Başar 51. Bölümde diziye giriyor, Nuran'ın ablası olarak. Nuran'ın yerine girmemesi iyi olmuş. Ayrıca Nuran'ın akıbetini de belirsiz yapmışlar sanki ilerisi için bir açık kapı bırakılmış, bu da iyi olmuş. Bakalım Mehmet Emir'in kararına Hasret ne tepki verecek? Nuran'ın ablası İlyasların evinde dengeleri nasıl değiştirecek? Nuran'ı aratmayan bir karakter mi geliyor, yoksa yeni bir Mücella mı? Merak konusu. Beklenip görülecek. Baba evinden kovulan Efsun yokuşta Sakine'ye rastladı. Ama bu Sakine de artık Gelincik'te oturmuyor ki, ne arıyordu Gelincik'te de hemen haberi oldu duydu geldi bağırtıyı. Yokuşun başından duyuluyor bağırtınız dedi ama yan evde oturan Hasret ve Refika abla duymadı, hayret! Sokakta kalan Efsun niye Hasret'in yanına gitmiyor, aralarında bir küslük yok ki, niye otelde kalırım diyor Sakine'ye de, hemen yan binada oturan Hasret aklına gelmiyor. Mehmet Emir o kısacık sürede Efsun'un kartlarını Hülya'ya iptal ettirmiş. Efsun ve Sakine gittikleri otelden resepsiyon aşamasında geri döndüler. Sakine "Nuran Mersin'den dönene kadar anan benim" demesi, dizinin gelecek bölümlerinde Sakine'nin ağırlığı, dizideki sahne sayısı diyaloğu artacak gibi görünüyor. Efsun ve Sakine geceliği 100 TL'lik bir otel bulup girdiler. Efsun sokakta kalmış, kalacak yer bulamazken Bahar'ı hatırladım. Bahar'a hiç mi arkadaşın yok yanında kalacak diyordu, Efsun'un hiç mi yoktu peki? Kınama başkasını, gelir başına gibi oldu. Tabii Efsun'un Hasret'i yok sayması, aklına bile gelmemesi mantıklı olmadı. Anlaşılan Efsun Hasret'i o kadar sevmiyor ki, onun yanında kalacağına Sakine'nin yanında kalmayı tercih ediyor. Ateş Baharı'ı ailesi kabul etmiş olabilir, güzel ama bu zorla Bahar'ın yakınında yöresinde olacağı anlamına gelmiyor, Bahar'a karışabileceği anlamına da gelmiyor. Fakat şurası da bir gerçek, Ateş Bahar'a dedi ki, "Bu engelleri neden koyduğunu anlamıyorum." Zaten Bahar dışında kimse anlamıyor. Bahar Ateş'in Efsun'u kendine aşık etme oyununu öğrenince Ateş'le arasına mesafe koydu evet, ama Edibe Hanım sebebiyle Ateş'i hayatından çıkardı. Fakat işin aslı Bahar'ın Edibe Hanım'ın torunu oldğunu Bahar bile bilmiyor ki. Hülya'ya dedektiflik yapan Müştemilata "Super Mario" bekçi Hayrettin taşındı. Sakine'nin bekçinin müştemilata taşındığını öğrenince panik olması da abartılı. Sakine niye kendiliğinden suça ortak oldu, niye kendini Yusuf Ağa'nın olayından sorumlu olanlardan biri sayıyor, sadece bilip sustuğu için mi? Bu kadar panik inandırıcı değil. Bu bölümün temalarından biri Efsun'un İlyas'a ve Güleser'e her fırsatta aralarında bir ilişki bulunduğu imasında bulunmasıyı. Hatta Güleser'i evden kovmaya da kalktı. Güleser'e biri artık bu ev senin de evin desin. Yazık kadıncağıza, sürekli diken üstünde, eğreti bir yaşam. Her an evden gitme korkusu, bir türlü yerleşememe. Evet, sonuçta tuhaf bir durum. Geçici geldi, sanki sürekli bir misafir gibi. Artık durumu netleşsin. Hülya, Edibe Atahan'ın adını yaşatmak için çocuklar yararına vakıf kurdu. Bir çocuğu, daha küçücük yaşta anasız babasız bırakmış bir kadın adına çocuklara yardım amaçlı bir vakıf kurulması da ironik mi, trajik mi? Belki de doğrusu. Eğer adını yüceltmek dışında çocuklara da faydalı olursa bu vakıf. Ben bunları düşünürken Efsun geldi, bu düşüncelerimi çat çat söyledi, hatta fazlasını da söyledi. "Burada kendinizi iyilik meleği gibi gösteriyorsunuz ama ben beş parasız, otellerde kalıyorum" dedi. Bu arada Hülya Müge'yi vakfın tanıtım gecesini hatırlatmak için aradığında, Müge Berk'le bir kafedeydi. Peki bu Berk ne zamandan beri Müge'den ciddi ciddi hoşlanmaya başladı? Hırsızlık planlarına ne oldu? Dizi bize bu geçişi göstermedi. Başta Müge'ye hırsızlık için yaklaşan bir Berk vardı, şimdi bunun mevzusu dahi yok. Berk'in çaldıkları da yanına kaldı herhalde. Gerçi tamam, hep Müge'ye karşı kibar ve anlayışlıydı fakat Müge gerçeği bilse Berk için acaba ne düşünür, ne hisseder? Bence Berk'in yeni hali iyi, eski hali dizi kazası. Bölümün sonlarında, vakıf gecesinde, yepyeni bir durum ortaya çıktı! Mehmet Emir'in Efsun'u reddetme kararı! Daha önce bu bir seçenek olarak bile dillenmemişti. Bu kararı Hasret'le arasındaki tek bağı da kopartması demek olacak. Dizi hızla Mehmet Emir'le Hasret'i birbirinden ayırıyor. Yeni bölüm fragmanına göre Oya Başar 51. Bölümde diziye giriyor, Nuran'ın ablası olarak. Nuran'ın yerine girmemesi iyi olmuş. Ayrıca Nuran'ın akıbetini de belirsiz yapmışlar sanki ilerisi için bir açık kapı bırakılmış, bu da iyi olmuş. Bakalım Mehmet Emir'in kararına Hasret ne tepki verecek? Nuran'ın ablası İlyasların evinde dengeleri nasıl değiştirecek? Nuran'ı aratmayan bir karakter mi geliyor, yoksa yeni bir Mücella mı? Merak konusu. Beklenip görülecek.


Önceki yazıda, birkaç hafta öncesine kadar hiç izlememiş olduğum "Şeref Meselesi"nin, tesadüfen denk geldiğim on dakikada beni sarıp meraklandırdığından ve izlemeye böyle başladığımdan söz etmiştim. Sonraki haftaysa geriye doğru bir kaç bölüm daha izlemiştim ama bu bana yetmedi. Daha önce bir şekilde ilgimi çekmemiş olan dizi hızla bağımlılığa dönüştü ve mecburen 21. bölüm öncesi zorlu bir maratonla diziyi tamamlayıp heyecanla 21. bölümü beklemeye başladım. Ardından da hemen yazımı yazmayı planlıyordum. Ne var ki 21. bölüm pek çok açıdan hayal kırıklığıylıydı benim için. Yazı hevesim de kayboldu, dolayısıyla bugüne kadar ertelendi. Yeni bir karakterin girdiği ve çok önemli başka bir karakterin ayrıldığı 21. bölümün tamamı Sibel'in bölüm sonundaki ölümü üzerine kurgulanmış gibiydi. Önceki bölümlerden bu bölüme taşınan bazı sahneler ve karakterler arasındaki ilişkiler çok yüzeysel olarak geçiştirilip hızla Sibel'in çok uzun ve dramatik vedasına yolculuğa başladık. Bölümle ilgili en büyük sorunların neler olduğuna geçmeden, burada Yasemin Allen ve Kerem Bürsin arasındaki sahnenin gerçekten iyi oynanmış, etkili bir sahne olduğunu söylemek için ara vermek istiyorum. Öyle ki her iki oyuncunun da ama özellikle Yasemin Allen'ın en iyi sahnelerinden biriydi. Bu diziyle ilgili sosyal medyada çok rastladığım eleştirilerden biri karakterlerin tutarsızlığı, savrukluğu ve değişkenliği üzerineydi. Televizyon izleyicisi, rahatını karmaşık, gelgitleri ve grileri olan karakterleri çözmeye ve anlamaya çalışarak bozmak istemiyor. Bundan dolayıdır ki yıllar boyunca pek çok dizide, ilginç olabilecek karmaşık karakterlerin, izleyicinin kabullenememesi yüzünden apartopar ya siyah ya beyaz bir kalıba sokuluverildiğine çok tanık olduk. "Şeref Meselesi" bu fedakarlığı yapmayarak risk aldı bir anlamda. İzleyicinin rahatını bir miktar kaçırsa ve yadırgansa da çok da etikeliyici sahnelere, karakter keşiflerine ve az önce de değindiğim gibi oyuncu performanslarına sahne oldu. Bu, ustalıkla sergilenen performansların başında da Şükrü Özyıldız'ın "Emir"i geliyor. "Şeref Meselesi" oyuncularının hiçbirini daha önce başka bir projede izlemediğimden, oyuncuların yeni bir karakter yaratmadaki maharetleri konusunda bir şey söyleyemeyeceğim ama burada neler yapabildiklerine bakarak belirtmeliyim ki Şükrü Özyıldız çok yetenekli ve yetkin bir oyuncu. Emir karakerini öyle derin, incelikli ve katmanlı işliyor ki karakterin kılcal damarlarını bile hissedebiliyoruz. Ayrıca zaman zaman rol arkadaşlarında görülebilen bir sorunu da hiç yaşamıyor Özyıldız; Emir'i asla bırakmıyor, karakterinden bir an bile uzaklaşmıyor. Emir'in muhtemelen yazılmamış, planlanmamış hislerini ve düşüncelerini kanlı canlı gösteriyor bize ekranda. Hatta karakterini, hikayede ona biçilmiş olan görevin-sınırların dışına çıkmaya zorluyor. Bu da izleyiciyi diğer karakterlerden çok daha fazla Emir'e yaklaştırıyor. Performansın gücünden dolayı, hikayenin ağırlık merkezi ve izleyicinin durduğu/durması gereken yer de değişiyor. Benzer şekilde yine Kübra'ya kanlı canlı bir şekilde hayat veren Burcu Biricik de, özellikle duygusal olarak zor sahnelerde izleyici allak bullak edecek, sarsacak performanslar ortaya koyuyor çoğu zaman. Bu iki oyuncunun, özellikle de ortak sahneleri asla konsantrasyonu kaybolmayan, kurulan dünyanın dışına hiç çıkmadığınız, sinema tadında çok güçlü sahneler oluyor. Bu nedenle, son bölümde Emir ve Kübra'nın, (21. bölümden söz ediyorken verdiğimiz arayı da sonlandıralım) yeni karakter Seyhan'ın gelişi ve Sibel'in uzun vedasıyla geri plana atılması; etkisiz, silik yan karakterler olarak kalmaları, ikili sahnelerinin bile yüzeysel geçiştirilivermesi dizinin dengesini bozmasına, ağırlığını katbetmesine neden oldu. "Şeref Meselesi"nin yeni ama çok da meraklı bir takipçisi olarak bölüm boyunca ilgimi zor tuttuğumu fark ettim. Diziye bu bölümde, Nihat'ın kardeşi olarak dahil olan Seyhan'ın bir süre daha kalacak gibi göründüğüne bakarsak bu denge bozukluğu ve açık söyleyelim, sıkıcılık sürecek gibi görünüyor. 'Seyhan' ne kadar uzun bir planlama ve çalışamayla oluşturuldu bilemiyorum ama yazının başında söz ettiğim karmaşık ve derin karakterlerden biri olmaktan çok uzak görünüyor. Kastettiğim, oyuncu performansı da değil, bir mafya parodisi misali sahnelerle ve dizinin dokusundan çok uzakta, asla kaynaşmayan, bir fanteziden öteye geçmeyen, ayakları yere basmayan bir karakter için ne yapılabilir zaten bilemiyorum. Nihat'ın ölümüyle oluşan, zaman zaman Emir-Yiğit / polis-mafya arasındaki heyecanlı kedi fare oyunuyla gideriliyor gibi olsa da hikayenin mafya ayağında kapatılamayan boşluğu doldurmaktan çok uzak 'Seyhan' gerilimi. Nihat'ı onlarca polisin içinde, tereyağından kıl çeker gibi ele geçiren ve defalarca polisin elinden maharetle kurtulan Yiğit'in, Seyhan'ın karşında bu kadar beceriksiz ve şaşkın bir adama dönüşüvermesi inandırıcılıktan çok uzak. Bu dizinin genel olarak en büyük sorunu, süre uzunluğundan kaynaklanan, özellikle mafya/polis ayağının gerektirdiği temponun bir türlü yakalanamayışı (18. bölümdeki yurt dışına kaçırılan 6 milyon dolar oparasyonu bu konuda başarılı bir örnekti, dizinin bu tempoda daha çok sahneye ihtiyacı var). Çok hızlı, heyecanlı ve seri bir şekilde akması gereken olaylar o kadar yavaş ilerliyor ki, heyecan ve merak unsuru buharlaşıyor. Seyhan sahnelerinin uzunluğu ve yavaşlığı, işi iyice içinden çıkılmaz bir hale getirmiş. Zaten yeterince derinleştirilmemiş, "psikopat" olduğunun sürekli söylenmesi dışında, hemen hiçbir özelliği olmayan bir karakter için çok fazla zaman harcanmış. Değinmeden edemeyeceğim; bu dizi sayesinde öğrendik, mafya bir bardak suyu bile slooow-motiooon içiyor ama Seyhan'ın göründüğü her karedeki ağır çekimin bu aşırı kullanımı, sinir bozucu müzik, ilk bölümden beri özenle ve incelikle kurulmuş atmosferi dağatmaktan ve izleyiciyi hikayeden koparmaktan başka bir şeye yaramıyor ne yazık ki. Bölümle ilgili en büyük sorunların neler olduğuna geçmeden, burada Yasemin Allen ve Kerem Bürsin arasındaki sahnenin gerçekten iyi oynanmış, etkili bir sahne olduğunu söylemek için ara vermek istiyorum. Öyle ki her iki oyuncunun da ama özellikle Yasemin Allen'ın en iyi sahnelerinden biriydi. Nihat'ın ölümüyle oluşan, zaman zaman Emir-Yiğit / polis-mafya arasındaki heyecanlı kedi fare oyunuyla gideriliyor gibi olsa da hikayenin mafya ayağında kapatılamayan boşluğu doldurmaktan çok uzak 'Seyhan' gerilimi. Nihat'ı onlarca polisin içinde, tereyağından kıl çeker gibi ele geçiren ve defalarca polisin elinden maharetle kurtulan Yiğit'in, Seyhan'ın karşında bu kadar beceriksiz ve şaşkın bir adama dönüşüvermesi inandırıcılıktan çok uzak. Bu dizinin genel olarak en büyük sorunu, süre uzunluğundan kaynaklanan, özellikle mafya/polis ayağının gerektirdiği temponun bir türlü yakalanamayışı (18. bölümdeki yurt dışına kaçırılan 6 milyon dolar oparasyonu bu konuda başarılı bir örnekti, dizinin bu tempoda daha çok sahneye ihtiyacı var). Çok hızlı, heyecanlı ve seri bir şekilde akması gereken olaylar o kadar yavaş ilerliyor ki, heyecan ve merak unsuru buharlaşıyor. Seyhan sahnelerinin uzunluğu ve yavaşlığı, işi iyice içinden çıkılmaz bir hale getirmiş. Zaten yeterince derinleştirilmemiş, "psikopat" olduğunun sürekli söylenmesi dışında, hemen hiçbir özelliği olmayan bir karakter için çok fazla zaman harcanmış. Değinmeden edemeyeceğim; bu dizi sayesinde öğrendik, mafya bir bardak suyu bile slooow-motiooon içiyor ama Seyhan'ın göründüğü her karedeki ağır çekimin bu aşırı kullanımı, sinir bozucu müzik, ilk bölümden beri özenle ve incelikle kurulmuş atmosferi dağatmaktan ve izleyiciyi hikayeden koparmaktan başka bir şeye yaramıyor ne yazık ki.


Maral'da 3. bölüm, bir günde geçti: Sabah yeni iş günüyle başladı ve akşam iş çıkışıyla bitti. Yine Maral'ın kendi kabul ettirme sürecini konu aldı. İlk iki bölüm kritik olaylarla bitmişti: İlk bölümde depo hırsızlığı olmuş, heyecanla "Eyvah şimdi Maral ne yapacak!" demiştik. Bir de, depoyu soyan Sarp mıymış, olamaz, demiştik. İkinci bölümde beklenmedik bir şekilde, Maral'ın ailesi kabul ettiği bazı çalışma arkadaşları işten çıkartılmış ve yine "Şimdi Maral ne yapacak" demiştik. Üçüncü bölüm ilk ikisi kadar krizli bir durumla bitmedi. Fakat yine Maral şimdi ne yapacak diyoruz, çünkü Sarp Maral'a yine gücendi. Üçüncü bölüm bu meyanda mı ilerler, Sarp bu gücenikliğin peşinden mi gider ve bölüm biraz daha romantik mi takılır, yoksa Maral yine Sarp'a boşverir, Sarp da bir şey olmamış gibi davranır, yine Luna başrolde mi olur... Tahminim Luna başrolde olur. İkinci bölümde iyice görüldü ki, Sarp için Maral ilk sırada, Maral için Sarp üçüncü sırada. O da tam belli değil. İlk iki sırada Luna ve çalışanları var. Sarp'a karşı romantik hisleri üçüncü sırada. Sarp'ı bir türlü anlayamıyor. Sarp da net mi, hiç değil, gayet bulanık, mesaj veriyor ama paraziti de var. Bu bölüm İpek Bilgin Luna Akademi'nin başı Canan rolüyle diziye katıldı. Arya'dan Halis Feyman'a video mesaj geldi. Herkes Arya'nın 6 ay daha gelmeyeceğini öğrendi. Böylece Arya'nın nankör sevgilisi Benan baba olacağını anladı. Halis, Maral'ı test etmesi için Canan'ı görevlendirdi. Maral istifa etti, sonra Canan'ın sınavını geçti. Maral arkadaşlarını işten atanın Deniz Feyman olduğunu öğrendi. İşten atılanlar geri çağrıldı. Deniz Feyman, Halis'e boşanmak istediğini söyledi. Sarp hırsızlığının biri tarafından bilindiğini öğrendi ve bu kişi tarafından şantaja uğradı, tekliflerini kabul etti. Bölüm de böylece bitti. Deniz'in hikayesini de biraz daha öğrendik. Deniz de Maral gibi Luna'yı çok seviyor, Luna için de gece gündüz çalışmış. Hatası Luna içinde bir resmi ünvanının olmaması. Bu niye olmamış, niye sınırları belli bir görevi, yeri yok. Arya'nın altında mı çalışmak istememiş, belki de yakışık almadı. Neyse, Deniz'in durumu da acıklı bu yüzden. Onca emek, bir miktar da entrika ve bir muz kabuğuyla kaysın gitsin. Birilerinin ayağı kayacaktı tabii, muz kabuğunu atanın kayması da adil aslında tabii. Sarp'ın annesinin sağlık çalışanı olduğunu öğrendik. Sarp'la telefonda konuşurken "Ameliyattan çıktım," dedi. Sarp'ın çaldığı bir depo Luna kıyafeti için kamyoncuya yakın dediğini öğrendik. Neyse, bölümde önemli gelişmeler oldu. Hemen özetleyelim: Bahar halasına Salih'in söyledikleirini sordu ve Mücella da doğruladı. Bahar bunun üzerine Nuran'ın Sofrası'nın açılış alanına gitti ve tüm davetlileri kovarak ailesiyle yüzleşti. Nuran'a kalsa yine inkar itirazla Bahar'ı savuşturacaklardı fakat İlyas daha fazla dayanamadı ve gerçeği açıkladılar. Bahar ailesiyle kendisinden saklanan gerçeklerin hesabını sorarken, Atahanlar hastanede Edibe Atahan için biraraya geldiler. Edibe Atahan beyin kanaması geçirmişti ve kurtarılamadı. Bahar Yusuf Ağa'nın şu anda nerede gömülü olduğunu da öğrendi. Tüm bölüm Hasret, Mehmet Emir ve polis arasında gezse de hiçbirine gerçeği söyleyemedi. İlyas'a kıyamayıp ihbar edemese de bu duruma ortak olmamak için evi ve ailesini terk etti. Zaten Ateş'e de nişan yüzüğünü geri vermişti. Tekbaşına sokaklarda dolaşırken bayıldı. İsmail Komiser tarafından bulundu. Bu arada Bahar'ın evi terketmesinden dolayı vicdan azabı yaşayan İlyas handa daha açılışını yapıp siftah yapamadıkları Nuran'ın Sofraası lokantalarını kendisini de içeri kilitleyip ateşe verdi. Bölüm de böyle bitti. Bölümün sonlarına doğru Nuran esrarengiz bir şekilde ortadan kayboldu. Hatta Mücella da dedi, şu annen nerde bunca olay olurken, diye. Acaba Yeşim Ceren Bozoğlu'nun twitterdan diziden ayrıldığı açıklaması öncesindeki sahneler miydi onlar, belki ipler gergindi ve onsuz oynadılar. Bir anormallik vardı çünkü. Kadın nerede ne yapıyor, belli değil. Bahar, Nuran'ın Sofrasının önünde bağırırıken, Efsun'un o hafif kayıtsız hafif de kafa tutar dinleyişindeki dozu, Ceren Moray'ın oyunculuğunu yani, beğendim. Ateş'in en son, Atahanların evine gidip, Mehmet Emir'e "Elimi omzunuza koyup, 'Abi başın sağolsun' demek isterdim" dediği sahneyi, içtenlik dostluk anlamında beğendim. İki güzel insan, koşulların getirdiği sonuçlar yüzünden birbirlerine karşı savaşıyorlar. Bir bakıma ikisi de haklı. İsmail'in polis olarak geldiği yerde Bahar'a karşı tanışı olarak insanca, dostça yaklaşımını beğendim. Yani İsmail görevine bağlılıkla, azimle gerçeği ortaya çıkarmaya çalışıyor ama bunu kişileri incitmeden yapmaya da özen gösteren bir tutumu var. Ateş, Efsun ve Mücella, İlyas dükkanın içinde kendini yakmaya uğraşırken neden bir taş, bir demir çubuk bulamadılar da camı kıramadılar.. Bahar tüm kapıları gezdi gezdi de neden içinde tutmaktan hasta olduğu gerçeği söyleyemedi.. Sakine, Bahar'ın Hasret'e girdiğini görünce, niye yanarız yanarız deyip alelacele Nuran'ı aradı. Kendisine ne oluyor, o müdahil değil ki.. Bildi sustu dense, onun adını kim verecekler, kim biliyordu sustu diyecek. Üstelik Sakine başta bu gerçek yüzünden bir süre Nuran'la selam sabahı kesmemiş miydi. Şimdi nasıl bu kadar kraldan kralcı, ortağın önde gideni oldu.. Ateş - Bahar ilişkisinden bana bir yorgunluk geldi. Bahar İsmail'le şöyle dingin sulara mı açılsa diyorum. Ateş için üzülmüyor değilim, çok yalnız, bir Bahar var hayatında bir de Nedim Abisi. Fakat Bahar Ateş'i anlamıyor, Ateş yorulmadı yıldızım yoruldu onları izlerken. Yani anlaşamıyorlarsa yolları ayırmak da bir yol. Efsun İsmail'le mutluluğu bulsun istiyordum ama car carlarından gına geldi, o da kenarda kalsın, kıskansın, ne yapalım. Fulya'nın tuzağı elinde patlasın, mahkemeye delil sunamasın, hakim bir celsede boşasın isterim. Vaktiyle Mehmet Emir'den Hasret'in konağa geldiğini saklamasının bedelini ödesin isterim. Mehmet Emir'le Ateş bir zorlukta yine biraraya gelsin ve bu onları artık temelli barıştırsın isterim. Hülya aradan çıksın isterim. Şu birkaç bölümdür epey gelişme olduğuna göre, bu tempoyla giderse, yine bir sürü gelişme olmasını bekleriz. Bahar İsmail'e söylemez, hastalanır. Dolayısıyla tüm bölüm İsmail'de kalmaya devam eder. Bahar'ın İsmail'de kaldığını Ateş Efsun'dan öğrenir, İsmail'e gider, efelenirler, o sahne öyle biter. Hülya Ateş'i vurur, kolundan yaralar. Ateş hastanelik olunca, bu kez Hülya'dan şikayetçi olur. Hülya tutuklanır, cezaevine konur. Fulya'nın tuttuğu dedektif Hasret'in evini gözetlemeye başlar, birkaç kıytırık fotoğraf çeker. Fulya boşanma davası açar. Efsun İsmail'i Bahar yüzünden tartaklar ama İsmail Bahar'ı evden atmaz. İlyas kurtulur, fakat o da hastanelik olur. Beklenip görülecek. Üçüncü bölüm bu meyanda mı ilerler, Sarp bu gücenikliğin peşinden mi gider ve bölüm biraz daha romantik mi takılır, yoksa Maral yine Sarp'a boşverir, Sarp da bir şey olmamış gibi davranır, yine Luna başrolde mi olur... Tahminim Luna başrolde olur. İkinci bölümde iyice görüldü ki, Sarp için Maral ilk sırada, Maral için Sarp üçüncü sırada. O da tam belli değil. İlk iki sırada Luna ve çalışanları var. Sarp'a karşı romantik hisleri üçüncü sırada. Sarp'ı bir türlü anlayamıyor. Sarp da net mi, hiç değil, gayet bulanık, mesaj veriyor ama paraziti de var. Bu bölüm İpek Bilgin Luna Akademi'nin başı Canan rolüyle diziye katıldı. Arya'dan Halis Feyman'a video mesaj geldi. Herkes Arya'nın 6 ay daha gelmeyeceğini öğrendi. Böylece Arya'nın nankör sevgilisi Benan baba olacağını anladı. Halis, Maral'ı test etmesi için Canan'ı görevlendirdi. Maral istifa etti, sonra Canan'ın sınavını geçti. Maral arkadaşlarını işten atanın Deniz Feyman olduğunu öğrendi. İşten atılanlar geri çağrıldı. Deniz Feyman, Halis'e boşanmak istediğini söyledi. Sarp hırsızlığının biri tarafından bilindiğini öğrendi ve bu kişi tarafından şantaja uğradı, tekliflerini kabul etti. Bölüm de böylece bitti. Sarp Maral'a atar yaptı, Luna çalışanları Maral'a atar yaptı, Alara Maral'a atarı bırak azar yaptı, Deniz Halis'e atar yaptı, Alara Sarp'a atar yaptı, Maral "Makas Canan"a atar yaptı, Sarp Oytun'a atar yaptı. Bu durumda en çok golü zavallı Maral'cık yemiş görünüyor. Sarp'ın saçları kısalmış. Uzun daha hoştu. Halis'in saçları da bir kısa bir uzundu. Sarp uzun, Halis kısa olsun. Okeyse, Saç konusunu da böyle hallettikten sonra devam edebiliriz. Bu arada Maral'ın iş kıyafeti olarak seçtiği elbise kendi seçiminden daha yetişkin ve iddialıydı, bu bakımlardan iyi ama yakışmamıştı. Fazla kapalıydı. Boğaz kadar koyu renk kalın elbise, bir de üstüne koyu, katı ceket. Elbisenin üst kısmı öne fırlıyor gibi. Maral neden işten çıkartılan arkadaşları için hemen gidip Halis'le konuşmadı. Onun gibi cesur bir kızdan gidip konuşması beklenirdi. Yine, Deniz'in arabasıyla Halis'in arabasının önünü kesip, boşanmak istediğini höykürüp sonra da havalı havalı yürüyüp gitmesi komikti. Arabası öyle kaldı ortada. Yürüyüp gitmesi iyi kadraj, daha havalı ama saçma oldu. Hazal Kaya'yı bu dizide iyi kız rolünde görmek daha iyi oldu. En son, Hakan Kurtaş'la paylaştığı Aşk dizisinde canlandırdığı Azra sert, gözü kara, bencil, soğuk derecede gerçekçi bir kızdı. Maral'sa yumuşak, hassas, paylaşımcı, hayalci, masallara inanan bir kız. Bu bölümde petibör yani Aslı az göründü. Sabah Maral'a kahvaltı hazırladı, öğleden sonra da kıyafet seçmesine yardım etti. O kadar. Oytun'un iyi huyları biraz daha ortaya çıktı bu bölümde. Özellikle Sarp'la konuşurken. Kompleksiz, savunmacı değil, sakin, sabırlı. Maral ve Oytun biraz daha birbirlirini tanıdılar. Sarp'ın da babasıyla büyük bir ortak yanı olduğunu öğrendik. Mutfağı ve yemek yapmayı sevmeleri, bu konuda yetenekli olmaları. Bölüm Rus ajan - bilimkurgu filmleri gibi bitti. Herhalde gelecek bölümde Sarp bu yeni grubun içine düşerken, Maral da onun olaylarını hiç fark etmez Luna'daki hayal dünyasında kendi dertleri ve mutluluklarıyla yaşar gider. İyi kız, hoş kız da, fazla mı kendine dönük nedir. Zaten o ilk akşamda Sarp'ı istemeden olsa da ekmesi ve sonra da bunu unutması yüzünden bir çentik güceniğim. Ne zaman Sarp'ın saat 22 ye kadar soğukta beklediği o akşamı aralarında konuşurlar, Maral biraz olsun uykusundan uyanır, o zaman bir nebze rahatlar bu gönül. Türkü Turan başta konuk oyuncuydu ama her bölüm bir moda haftasından bir şeyler gönderse, diziye renk katar, hem de kalmış olur.


Önce hızlıca bölümün gelişmeleri: Engin Alper'in Haşmet'e karşı birlikte hareket etme teklifini reddetti. Haşmet, Rıdvan'dan Alper'le işbirliği yapan polisin adını öğrendi ve onu kaçırdı. Berna Leyla'ya gelip Alper'le ilişkisini bitirmesini istedi. Suzan Eylül'e Mercan'ın ateşlendiğini haber verdi. Eylül o akşam Alperlerde kalınca Burak Eylül'ün yalan söylediğine inanarak sarhoş oldu. Simge bu durumu istismar etti. Leyla ve Canan iş dışında başbaşa güzel bir gün geçirdi. Ali polisin Haşmet tarafından kaçırıldığını anlayan Alper ve Hakverdi onu kurtarmaya gitti. Burada Engin vuruldu. Bölüm bir gece iki gündüzde geçti. Önceki bölümlerdeki gibi yine tempolu, akıcı, meraklı bir bölümdü. Hikayenin gidişi hem açımlanmaya hem toparlanmaya müsait. Tebrik. Bölüm geçen bölümün final sahnesiyle başladı. Alper restoranın üst katındaki ofisin önünde Engin'e "Sizi ben ihbar ettim" dedi. Sonra Engin, gerçeği bilmesen "Bu adam masum!" dedirtecek soruyu sordu: Neden? Alper Engin'e "Haşmet'in çevirdiği bütün pislikleri biliyorum, sen hala neresinden neyi saklarım diye düşünüyor musun, onu merak ediyorum" dediğinde, Engin'in sanki yüzünden utancın gölgesi geçti. Sanki yüzüne al bastı. Alper Engin'e diyor "İşte seni harcayamadığım için karşındayım." Halbuki bir de güzel harcamıştı evvelinde. Haşmet nakliyeciye zorbalık yapmasaydı, bugün Engin karşında değil tutuklu yargılanmak üzere hapiste değil miydi? Engin Alper'e "Beni boşver, bana üzülecek ağlayacak kimse yok" deyince Alper "Ben varım" dedi ama bu suçlama ihbar sürecinde ciddi ciddi Engin için üzülmüş ve endişeli görmedik Alper'i. Daha çok 'ettiyse bulsun' havasındaydı. Engin hiç beklemediği, hazırlıklı olmadığı bir anda bir anda Alper'in, sakladıklarını bildiği gerçeğiyle yüzleşirken, öte yanda Leyla da Alper'in eşi Berna'dan benzer bir eyleme maruz kalıyordu. Yine Engin gibi böyle bir durumu olasılık olarak bile aklına getirmezken. Şu benzerlikler de dikkat çekici: Hem Leyla hem Engin, muhataplarına "Bu konuşmayı yapılmadı varsayıyorum" dediler. İki konuşmanın sonunda da kimse kimseyi ikna edemedi, herkes kendi yolunda kaldı. Berna'nın rica görünümü altındaki suçlamasına karşı Leyla alışılmadık, serinkanlı bir duruş sergiledi. Gayet rasyoneldi. Bu herhalde Almanya'da, bizim toplumumuzdan farklı bakış açısıyla büyümüş olmasından kaynaklanıyor. Berna "Ailemden elini çekmenin zamanı gelmedi mi?" diye sorduğunda, "Daha mı açık konuşayım Leyla" dediğinde, Leyla "Bu konunun muhatabı ben değilim" dedi ki, haklı. Aralarında söz bağı olan, Berna'nın kendi yaptıklarına rağmen eğer sorabiliyorsa, hesap sorması gereken kişi Alper. Berna Leyla'ya "Herkes hata yapmaz mı Leyla?" diye soruyor. İyi de senin hatanın bedelini niye Leyla ödesin? Alper'e gelince, Berna neyse de, artık Çiçek'e ne yatmadan önce masal okuyor, ne okuldan alıyor.. Hepten Berna'ya bıraktı kızını. Leyla Alper'le akşam dağ evindeyken ve Canan'la spadayken mutlu vakit geçirdi. Engin ve Ezgi de Haşmet'in evinde başbaşa güzel vakit geçirdiler. Canan da Leyla ile iyi vakit geçirdi, ilişkilerindeki yakınlaşmadan memnun oldu. Simge kısa süreliğine de olsa Burak'ın yakınında olmaktan mutlu oldu. Haşmet ne işte ne aşkta mutlu değil. Berna mutsuz, hem Alper bakımından hem Onur bakımından. Eylül mutsuz, hem Alperlerde hem Buraklarda. Salih mutsuz, sürekli tedirgin. Ayla, Leyla ve Haşmet bir an önce evlensin diye bekleyişte. Durumlar böyle. Canan bu bölüm az görüldü, yokluğu hissedildi. Renkli ve izlemesi eğlenceli bir kişilik Canan. Haşmet'le birlikte sahnelerinin de ayrı bir tadı var ve bu bölümde hiç ortak sahneleri yoktu. Leyla ile ilişkilerine gelince, beraber zaman geçirmeleri bölümün en güzel gelişmesiydi ve Leyla'ya karşı yol alması da gayet sevindirici. Buna rağmen Leyla gibi Canan da bizim Yeşilçam kültürüyle büyümüş toplumumuzdan farklı mantalitede bir insan. Kızına karşı duygusal, fedakarlık için çırpınan bir yaklaşımı yok. Hala biraz mesafeli. Alper'den öğrendiklerine rağmen Leyla'ya uzun uzun Haşmet'i savunması ise tuhaf. Leyla, Engin'e, Alper ve Ezgi kadar sıcak ve anlayışlı değil. Engin'i önemsemez konuşmalarını dinlerken Leyla'ya karşı biraz mesafe hissetsem de, aslında Leyla'nın bu hislerinin karşılıklı olması gibi bir gerçek de var. Sonuçta Engin sürekli Alper'le Leyla'yı ayırmaya çalıştı, hatta hileler de yaptı. Leyla'yı yalancı, çıkarcı, iki kişiyi idare eden biri durumuna düşürdü. Leyla'nın uzun süre ve haksız yere Alper tarafından yanlış anlaşılmasına ve kötü davranışlarına maruz kalmasına sebep oldu. Alper ve Leyla şimdiki noktaya, aşklarına taş koyan Engin'e rağmen geldiler. Yani Leyla ne kadar Engin'e uzaksa, aslında Engin de Leyla'ya öyle uzak, Leyla da başından beri Engin'in umrunda değil. Ağılda herkesin birbirini sobelediği sahne süprizli, böyle gergin konusu olmasa neredeyse komik bir sahneydi. Alper ve Leyla'nın dağ evinde birlikte geçirdikleri vakitte özellikle atmosfer, ışıklar, renkler güzeldi. Ezgi'nin Engin'i Leyla'ya uzun uzun, cümle cümle dört koldan savunduğu sahne güzeldi. Engin'i bir tek Ezgi anlamış ve sevmiş dedirten bir sahneydi. Akşam Haşmet ve Salih'in sohbet ettiği, Salih'in kendisinden duyduğumuza bizi şaşırtan bir sürü bilgece söz söylediği, ve yine Alper'in Ali polisle kimliği belirsiz bir mekanda buluştuğunda, Ali polisin bir sürü özlü sözle süslediği sahneler de güzel sahnelerdi. Alper ve Hakverdi, Ali polisi kurtardı, Hakverdi dışarı çıkardı. Burada Alper'in devreler mi yandı, bir özgüven patlaması mı yaşadı, nedir, Ali kurtulup çıktığı halde ve biran önce orayı terketmeleri gerektiği halde, Alper gezinti yapar gibi depoda dolaşıyor. Hayır, deponun içinde aradığın ne? Haşmet'in diğer adamıyla rastlaşıp kavgaya mı tutuşmak istiyorsun yoksa oradan çarçabuk kaçıp gitmek mi? O sırada Engin içeri girdi. Aynı anda da Alper'in az önce bayılttığı adam uyanıp Alper'i hedef aldı. Engin adamı vurdu. Adam düştü. Adam da Engin'i vurmuş o sırada. Adam niye Engin'i vuruyor ki, Alper'e yöneltmiş olması lazım silahını. Zaten daha yeni ayılmış. "Haşmet'in sağ kolu Engin'e bak, hain çıktı" diye düşünecek zamanı mı oldu? Bu soruya Ayla gibi cevap verelim: Nein! Bundan sonra ne olur, buradan nereye gider... Engin gittiyse, artık bir yere gise ne, gitmese ne. Engin gittiyse ya hikaye bitmiştir ya da en azından hikayenin mutlu sonu bitmiştir. Engin hapse girseydi Ezgi onu sonuna kadar beklerdi. Böyle bekleyiş dolu bir mutluluk bile mi çok Ezgi'ye... Bir sürpriz olsun ve Engin kurtulsun, gerekirse o ve Ezgi her şeyi arkada bırakıp kendilerine başka bir ülkede başka bir hayat kursunlar. Ezgi Leyla için, Engin de Alper için yeteri kadar fedakarlık yaptı. Fragmanlara göre Alper aldatıldığını bildiğini söyleyip Berna'ya ikinci yumruğu atıyor. Berna Alper'le aralarındaki sorunun gerçekten Leyla değil, kendisi olduğunu zaten fark etmiş durumda ama yine de koruduğu barışma umudunu bundan sonra da koruyabilecek mi. Nakavt olursa hikayenin bu kolu biter, o yüzden inkar etmek zorunda. Go Berna! Engin - Kartal'daki tren istasyonun yakınındaki depoda, Alper'i korumak isterken vuruldu. Haşmet ve Salih - Akşam Haşmet'in zoruyla salonda sohbet ederken. Burak - Sarhoş olup sızdığı gecenin sabahında Simge'yi yatağında görünce evden kendini dışarı atarken. Ayla - Odada, Salih dışarı çıkıyorken ona sitem ederken. Mercan - Akşam ateşli haliyle odasında uyurken.


Erkenci kuş sürümüzden bu kuşunuz, grip mi neyim bir şey oldu, üşüttü sevgili erkenciler. Rüzgar oluyor, cereyan yapıyor, sonra hapşu hapşu. Üşüdüğüne de anlamıyorsun, o fena. Zaten orada tufaya düşüyorsun. Sonra gözler çakmak çakmak kırmızı, alnında ateş, yutkunurken bademciklerinde ağrı, burnun şıp şıp; uykum var, bana dokunmayın diye etrafa şekil yapmalar... Geçmeye yakın bu emareler bitip kurusundan öksürük başlıyor. Yine de seviniyorsun çünkü bitiyor. İşte bu süreçte geççi kuş oldum canlar. Şimdi bir yandan bölümün üzerinden tekrar hızlıca uçarken bir yandan da izlerken ne düşündüm, ne hissettim yazacağım. İnşallah kolay gele... Bölümün "Hadi bekletme nişanlını, ayıp oluyor ona" açılış sahnesi güzeldi. Can'ın durgunluğu, Sanem'in umutlu parlak gözleri... Biri kalsın demek isterken git diyor, diğeri kalsın desin istiyor, ama gidiyor. Bu arada Demet Özdemir'de zaten uzak doğulu bir hava var, Sanem'in kostümü olarak da kırmızı kimono tarzı bir bluz seçilmiş bu bölüm. Can desen saçları anjinsan samurai. Arkadaki ortancalar yerine üstlerinde bir kiraz ağacı da olsaydı aa japonis film sanabilirdik. Hem yukarıdan çiçekler yağsaydı rüzgarla... Şiirli bir atmosfer olurdu. Sakura vakarimasu arigatu origami. Hatırladığım kelimleri de saydım döktüm ortaya iyi mi. Sonraki eşekli sahnede daha netleşti ki, Ayhan Muzaffer'e artık Muzo diyor. Zaten neden Zebercet diyorlardı, herhalde keşfedilmemiş bir hazine kendisi. Sonra Sanem ve Osman arasındaki, Osman'ın Leyla için gösteremediği cesareti Sanem'e Can için tavsiye ettiği, "başkasına akıl vermek ne kolay" diye izleyene özeleştiri yaptıran bölüm vardı. Fakat hep öyle... Biz insan cinsinin yolundaki tuzaklardan... Akıl vermek pek kolayımıza geliyor. Bir de yok yere matahından bir şey yapmış sandırıyor insana kendini insafsız. Sanem'in Can'a itirafı sırasında daldan dala mevzulardan bir buket yapıp Can'a sunduktan sonra "Anlıyor musunuz?" diye sorması efsaneydi. "Dile dökülmeyenin tenhalığında..." Rahat ol kar'şim. Can çok uzun süredir anlıyor. Hatta karşılıklı olduğunu... ben, o, biz onlar hepimiz anlıyoruz. Bir sen anlamıyorsun, ki hakkındır, bir de "Bakkaldan prenses" olmaz diyen ablan Leyla, ki haksızdır. Bu arada gelen telefonla Can'ın kolları yeniden havalandı. Telefonla konuşurken, dostlarına sarılırken, sevinirken, üzülürken hep kolları havada bir adam, bu "Can Bey". Ama hem tarzı bu ve hoş, hem de doğru yapıyor, enerjiyi sıkıştırmamak lazım. Mevkibe'nin Leyla'yı, Ayhan'ı ve Osman'ı ipe dizdiği evin bahçesindeki sahnede, Osman anti-kahramanlığa soyunup hemen diğerlerini sattı. Artık Leyla'yı leyl rüyasında görür. Mevkibe'den de ellerinde büyüyen Ayhan'a ve Osman'a bir anne şefkati gördüğümüz yok ama ağzının sopasını esirgemiyor. Leyla Osman'ın sevgili durumlarıyla pek bir ilgili. Meçhul platoniğin kendisi olabileceği aklının ucundan bile geçmiyor ama bu kadar ilgi boşuna değildir. Osman'ın kendisine yıllanmış aşkını öğrenince Leyla'ya da bir haller olacak belli. Fakat öğrenmeden önce bu bölümdeki iki sahnede bahsedilen Ataşehir'li sarışın "Ayla" karakterini önümüzdeki bölümlerde görürüz herhalde. Sonra Leyla'da kıskançlık emareleri. Böyle böyle döşenir Leyla'dan Osman'a yolun taşları. Bu arada Emre'den Leyla'ya iltifat geldi bu bölüm. Aman Emre-Leyla şipi mi derken, Aylin ile arasında güzel "seni seviyorum"lu el sıkışma sahnesi gerçekleşti. Aylin'in Emre'ye sevgisi gerçek mi, emin olamıyorum. Sanırım gerçek olsun istiyorum. Ayrıca Aylin gerçekten Aziz Bey'in iftirasına mı uğramış, yoksa suç mu işlemiş, önümüzdeki bölümlerde fazla gecikmeden ortaya çıksa iyi olur. Zebercet sağa sola dikleniyor ama sonra pısıp dönüyor ya, aslında takdir edilesi bir yanı var. Çünkü en azından, baştan vazgeçmiş biri değil. Yani bir gayreti var, kendine inancı var. Elinden geleni yapıyor, sonra korkuyor ve geri dönüyor ama aslında hakkını aramaya çalışıyor. Sanem konusundaki ısrarını ve hayalperestliğini bu konunun haricinde tutuyorum. Ormandaki çadır sahnesi güzeldi. Atmosfer de harikaydı. Can'ın anlattığı Ay taşı hikayesinden Sanem'cik çok etkilenmedi gibi. Ama haklı, hikayenin son kısmındaki koyu taş-açık taş kısmı, yin-yang gibi birbirini bütünlemedi. Yine de hoş bir nüans oldu. Kafa kafaya verip yattıklarında Sanem'in sevinci kocamandı. Gözlerinden, yüzünden taşıyordu. Hep böyle gül fakat önce şu Emre'den bunca zaman kandırılmanın hesabını sor. Sanem ne burcu? Öfkeleniyor öfkeleniyor fakat çarçabuk sönüyor. Babasına çekmiş. Bu bölüm aksiyonu romantizminden bol, problemlerle uğraşmacalı bir bölümdü. Şahsen bilmeceli polisiye filmlere çok meylim yoktur, ama Ayhan ve Ceycey'in olduğu bilişim hackerlık kısımları cazipti. Ayhan ve Ceycey için 2. Bölüm hakkında yazdığım yazıda "Geçiyorum başka bir şipe. Bölümün bir sahnesinde, akşam Sanem ve Ayhan Sanem'in odasındalar ve Sanem Ayhan'a ofisteki insanlardan bahsediyor. Orada sanki Ayhan ve Cengiz arasında bir elektrik oldu. Biri sanaldı ama fark etmez. Bu arada Ayhan'ın soyadı Işık. Eski aktör Ayhan Işık'a bu karakter üzerinden bir gönderme mi var? Her iki bölümde de bunun işaretini aldığımızı hatırlamıyorum. Bu elde var bir, bir de..." diye yazmıştım. İşte o bölüm bu bölüm oldu. İkisi arasındaki pantolon askılı kıyafet muhabbeti "Aramızda Kalsın" dizisindeki Ferit Aktuğ ve Gamze Karaduman'ın canlandırdığı eşofmanlı Arife - Mahir çiftini hatırlattı. Onlar da çok tatlılardı. Bu bölüm Sanem Can'ı slovmoğşın gördü mü? Gördüyse de kısa sürmüş, yetmemiş, bak hatırlamıyorum. Ha rastladım sahneye, görmüş. Ormanda kamp sahnesinden sonra. Ceycey'in Sanem'e "Ara! Ayhan'ı ara ara" diyerek krize girdiği komik sahneden sonra. Fakat ne kısa. Bu kadar kısa slovmoğşın mı olur. Bir de bu bölümde heyecanlı romantik tema müziği yoktu. Eksikliği görüldü.


Bu bölüm aşıkların kavuşması bakımından tarihi bir bölümdü. Geçen bölüm yazımda locadaki buluşmanın, Sanem'in dilek ağacına astığı pembe zarfla ilgisi olduğunu tahmin ettiğimi yazmıştım. Gel gör ki hiç bağlantısı yoktu. Doğrusu ileriki bölümlerde pembe zarftan güzel bir şey çıkmasını bekliyorum. Dizide sevdiğim bir şey, ayrıntılara kıymet verilmesi, dikkat çekilmiş bir ayrıntıya sonraki bölümlerde rastlamak. Dolayısıyla bu konuda umutluyum. Neyse, pembe zarf olmadı ama, bölümde Albatros'un açığa çıktığı yani Sanem'in albatros usta meğer kimmiş, anladığı sahneye yolu döşeyen taşları da yeterince tatmin edici bulmadım. Sanem Güliz'in söylediklerinden etkilenip arabadan indi, partiye gitmekten vazgeçti. Ok. Orada sorun yok. Sonra durumu öğrendiğinde Can'ın verdiği tepkiler tuhaf. Güliz'e kendi kibarlık sınırlarında esti gürledi, ardından odasına gitmiş gördüğümüz o ki ve telefon elinde. Fakat Sanem'i aramadığı gibi, telefonu da yatağın üzerine attı, sonra da kimbilir nereye gidiyordu. Tam o sırada Sanem'den "Keşke..." diye bir mesaj geldi ve Can giyinip partiyi terkedip Sanem'in yanına gitti. Sanem'den o mesaj gelmeseydi, Can "Eee bu da sıktı artık, trip trip benimki de can" diye mi düşünüyordu, ne düşünüyordu, anlamak zor. Üstelik Sanem kendisine bu kadar adım atmış, yanına gelmek için gece ay ışığında çadırdan kaçmış, hamakta onunla birlikte uyumuşken. Bu bölüme kadar Can'ı anlıyorum sanıyordum, burada zannım o ki memleketçe çuvalladık. Aylin birşeylerin pimini çekecek, az kaldı, yakındır. Şimdi çiftimiz kavuştu. "Mutlu günler" düzlüğüne girdik. Ama Erkenci Kuş seyircisi acaba "canem" çiftinin mutlu günlerini sorunsuz izlemeyi ne kadar süre sever. Bilmiyoruz. Herhangi bir sorun olmadan sadece kavuşma, öpüşme, tatlışlıklar. Yani gidebildiği kadar gitsin. İyi olur. Fakat sıkılma başladığı anda, bilin ki Aylin kuytuda bekliyor. Bu bölümde Polen'i kışkırtmalarıyla bunun sinyallerini verdi. Herkese tepeden bakan kibirli haliyle sanki dedi ki, "Bu iki saftirik biraz sahte mutluluklarını yaşasınlar, sonra Sanem'in ipliğini pazara çıkaracağım, Can'ı az daha meslekten men ettirecek skandalda fotoları sızdıranın Sanem olduğunu Can'ın bilmesini sağlayacağım." Aylin bu süreçte Emre'yi de harcar mı, yoksa onu gölgede tutacak bir şeyler kurar mı göreceğiz. Aylin'de öyle bir damar var ki, her zaman soğukkanlı davranamıyor, bazen duygularına yenik düşüyor, bazen anlamsız hamleler yapıyor. Bu bölümde Polen'i kışkırtması Can'la Polen eski hayatlarına dönsünler ki, Can da dünyanın uzak yerlerine, nereye gidecekse çeksin gitsin, diyeyse, Can burada babası yüzünden kalıyor, Aylin bunu biliyor olmalı. Sanem'le ilişki yaşarlarsa temelli buralı olur, diye endişesi varsa da, zaten Emre'yle ilişkisini desteklediğini de anladı, Can'ın desteği Aylin'in işine gelir. İş anlamında zaten Emre'nin kreatif kısımda etkin olamadığı da belli oldu. Emre de deneyimleyerek gördü bunu. Yani Aylin'in bu fişfikleri suyu bulandırmaktan başka ne. Aylin mikser mayalı olarak ortalığı karıştırma görevi görecek, tahminim o ki. Aylin'e saatli bomba dedim ama önce Ceycey patladı. Ama Ceycey'in patlaması nasıl olur? Ceycey tatlı patladı tabii ki. Yani kızardı bozardı, nihayetinde dayanamayıp aşkını itiraf etti Ayhan'a. Önce tipik taktikleri denedi denedi, kızımız anlamayınca da laflarını koyverdi gitti. Bu bölüm onların aşk süreci bakımından da bir milat oldu. Dağ dağa kavuşmaz derler, Sanem Can'a, Ceycey de Ayhan'a kavuştu bu bölüm. Bu arada bölümü izlerken, herhalde ortak sahneleriydi, birden Muzaffer'i oynayan Cihan Ercan'la, Ayhan'ı canlandıran Ceren Taşçı'nın No:309'da evli bir çifti canlandırdığı aklıma geldi. Nereden nereye. O zaman izlerken de inanmıştım karakterlerine ve şu anda da aralarındaki arkadaşlığa, yani farklı ilişkiye de inandırmışlar. Bu bir başarıdır. Tebrik ederim. Bu bölümde anladık ki, bize bariz bir şekilde gösterilmese de Leyla Emre'den, kendisi de duygularının farkında olarak, hoşlanıyormuş. Geçen yazımda, "Leyla Emre'den hoşlandığının farkında olmayabilir, hoşlanıyorsa da biz de henüz net olarak bilmiyoruz" mealinde yazmıştım. İşte bu bölüm durum netleşmiş oldu. Leyla, Emre tarafından ekildikten sonra sahildeki parkta kendisine "Gerizekalı" diyerek ağladı. Eğer toplum başka bir toplum olsaydı ve Leyla biri sırf kendisini yemeğe davet etti diye hallenseydi paranoyak falan sayılabilirdi. Fakat çoğunluk bir yandan kendini garantide tutarken karşısındakinin düşüncesini duygusunu tahmin ederek adım atmaya çalıştığı ve alt metinlerle anlaşmaya çalıştığı için aslında Leyla'nın böyle yorumlaması gayet normal. Peki niye bu duruma düştü? Emre bildiğin Emre, toplum bildiğin toplum. Elde olan bu, Üzgünüm Leyla. Evet, bu hafta "Ufak Tefek"lerin ekrana dönüşüyle, "Erkenci Kuş" salıdan havalandı ve cumartesiye kondu. Bu akşam yeni günündeki ilk bölümü yayınlanacak. Dilerim bu birkaç günlük minik ara, az bir süre de olsa ekibe iyi gelmiştir ve daha da güzel bölümler bizi bekliyordur. Bu akşam yeni bölümde görüşmek üzere...


Su gibi akıcı, süper güzel, komikli, renkli bir bölümdü. Önceki bölümler de güzeldi tabii ama bu bölüm, son iki bölüme tur bindirdi. Hafta içinde yayınlanan fragmanların kurgusunda gördüğümüz, Can'ın kucağında bareti ve kırmızı tulumuyla otururken Sanem'in yaptığı komik el hareketleri bölümde atılmıştı ama nabalım. Kimbilir montajda, belki mecburiyetten, daha ne tatlı sahneler eleniyordur böyle... Bu bölüm Leyla işe döndü ve en cayır cayır enerjisiyle ajanı bulma operasyonuna katıldı. Doğrusu, amir olacaksan arkanda tam da Leyla gibi, işini sahiplenerek, iliklerine kadar önemseyerek yapan jilet gibi çalışanların olacak... Bu bölümde mahallede Ayhan ve Zebercet'in dükkan açma faaliyetleri güzeldi. Ayhan deyince... Sanem ve ailesinin sarıldığı bölümdeki yalnızlığı... Üstüne ne denebilir ki... Tüm bölüm bir yana, o sahneler bir yana... Ceren Taşçı'yı No:309'dan beri takipteyim ve ekran enerjisini seviyorum. Bu bölümde Sanem'in prensesli bir monoloğu vardı. Geçen yazıda masallarla ilgili bir bölüm yazmıştım. Hoş bir çakışma oldu. Reytinglere gelince, dizi üç grupta da reytingini arttırdı. Hatta Total ve ABC1 gruplarında 8 bandına sıçradı. ABC1 grubu dizinin en düşük seyrettiği grupken, ki onda da 6 bandındaydı, 6 bandından 8 bandına çıktı. AB grubu 7 bandında devam fakat artış var. Haftanın reyting liderliğine gelince, geçen bölümle ilgili yazımda "Önümüzdeki hafta Trt1'in iki yeni dizisi, "Ege'nin Hamsisi" ve "Elimi Bırakma" başlıyor. Özelikle "Elimi Bırakma"ya "Fazilet Hanım ve Kızları" dizisiyle geniş bir hayran kitlesi edinmiş Alp Navruz'un yeni projesi olması sebebiyle sosyal medyada beklenti büyük ama "Erkenci Kuş"u tahtından indirebileceğine çok ihtimal vermiyorum, yine de belli olmaz." diye yazmıştım. "Ege'nin Hamsisi" memnun olunabilir reytinglerle ekran seyrine başladı. "Elimi Bırakma"nın reytingleri ise tahminlerin altında geldi. Zaten "Erkenci Kuş" yaldır yaldır geçtiği "8" barajıyla aşılması zor bir şekilde makası açtı. Aslında bir romantik komedi için kolay değil ama diyelim ki dizi eylül sezonuna kadar bu şekilde gitti ve salı akşamı başka bir Meriç Acemi projesi olan "Ufak Tefek Cinayetler"in yayın zamanı geldi. İşte o zaman, Hacivat mı Karagöz mü arasında tercih yapmak kolay olmayacak... Can'ın Arzu kendisini öpsün diye ısrar ederken "Arzu sana bir haller oluyo, Arzu sana noluyo ya? Arzu yüzün şişmiş!" dediği sahne... Akabinde, Sanem'in güldüğü, "Ben birazcık koyucaktım sadece" dediği ve Can'ın "Sen beni çıldırtmak mı istiyorsun, sence ben koyduğun çileğin oranını mı soruyorum sana? Sence benim senin beni kurtarmana ihtiyacım falan mı var" dediği sahne... Ayhan'la Osman'ın sarılma sahnesi... Leyla'nın Sanem'e "Can Bey mi senin patronun? Kızım, buradaki herkes senin patronun. Ben bile senin patronunum!" dediği sahne... Sanem'in Derin'e önce "Niye temizliyeyim ki" dediği, sonra da "Temizlerim tabii, niye temizlemiyim ki" dediği sahne... Ayhan'ın Muzo'ya "Madem o kadar paranız var, niye bu mahallede yaşıyorsunuz ki?" dediği, Muzaffer'in de "Hangi mahallede yaşayalım? Şunlara baksana, insanı güzel, havası güzel,,," diye saydığı sahne... Ceycey ve Sanem arasındaki plastik timsahlı "Bu olur mu, bu olur mu" sahnesi... Ofiste Sanem'in dağıttığı, Leyla'nın topladığı sahne... Arabada Sanem'in emniyet kemerini açamadığı, Can'ın yardım ettiği, rüzgarların estiği sahne... Ayhan'ın "Bedava peynir, ancak fare kapanında olur" dediği sahne... Can'ın Akif ve Metin'e seçecekleri fotoğraf modelinin özelliklerini saydığı sahne... Sanem'in "arabayı durdurur musunuz" dediği, Can'ın "geldik" dediği, Sanem'in "gıcık", Can'ın da "duydum" dediği sahne... Ceycey'in fareyi görüp denetimi sabote ettiği sonra da yine yanar dönerlikte tarih yazdığı komik sahne... Leyla'nın Sanem'e "Saçmalama işte ablacım" ve "Benim sırrım yok, ben şeffafım" dediği sahne... Ceycey'in partide Sanem'in kabarık etekli elbisesini görünce "Aa turuncu gelinlik" dediği sahne... Say say bitmiyor. Arada atladım hatta bile. Oyf! yazarınızın kafacığındaki bobinlerden cızırtılar çıkacak... Bunlar her bölümde olsun, olanlar devam etsin... Sanem her bölümde Can'ı bir kez olsun slow motion görsün... Bir ortamda da hafızasıyla şov yapsın... Can Leyla'ya "Aylin'in ajanı falanımızı baltalamaya çalışacaktır" desin, hemen ardından Emre de Sanem'e "Falanı baltalamanı istiyorum" desin. Ceycey ofiste yaşanan bir aksilik için birilerine "kovuldun sen" desin. Ayrıca kendisi de kovulmaktan korksun. Güliz her bölümde Can'a ofis çalışanlarıyla ilgili ilginç bir şeyler anlatsın, Can konuyu kapatmak isterken Sanem hakkında bilmediği bir şey öğrensin... Can'ın kulağının maşallahı var, her bölüm birilerinin aralarındaki konuşmalarını duymaya, gerçekleri öğrenmeye, haklıya hakkını vermeye devam etsin... İşle ilgili de son anda planları değiştirip tuzakları zelil etsin.


Burcu'nun farklı bir enerjisi var. Az buz değil 4 seneyi aşkındır içimizden birisi olmasına dayanarak, gönül rahatlığı ile söyleyebilirim bunu. Samimi, gerçekten öyle. Her sene doğum günü kutlamalarında farklı bir samimiyet tadıyoruz aslında. Bu sene erken başladık kutlamalara. Pastası ve hediyesi ile birlikte gittik yanına. Hoplayıp zıplayarak, kocaman bir mutlulukla karavanın kapılarını bizlere açtı. Hediyelerini kucaklayan, yediği mandalinayı onun için gelen destekçilerine elleriyle yediren, soğuk havada montsuz oldukları için onlara kızan, hatta yemek arasında tutup onları yanında yemeğe götüren birisinden bahsediyorum. Hal böyle olunca uzun soluklu bir etkinliğe de başlamış olduk aslında yıllar evvel. Bir ünlüye maddi yönde verebileceğin imkanlar sınırlıdır ki bir şey yapıyorsak çok kişiye dokunalım mantığıyla koyulduk ilk başta. 2016 yılında, 'köy çocukları okusun' isimli sosyal sorumluluk projesiyle karşılaştık. Gerçekten de doğunun göz görmez kesimlerine ulaşan bir projeydi. Gerekli iletişimler kuruldu ve Ağrı'da bir köy okuluyla buluşturdu bizi. O küçücük, imkanları yetersiz okulun emekçi Emrah öğretmeni ile birlikte yaptık her ne yaptıysak. İlk sene o kış günlerinde üşümesinler diye montlarını, botlarını gönderdik. Sonraki yıllarda da okulun ne eksiği varsa, defter, kalem, kitap, oyun, ses sistemi ve yazıcı gibi eksiklerine elimizi uzatmaya çalıştık. 23 Nisan'ı bile birlikte kutladık. Bu sene de yine onlarlaydık; hediyelerini alır almaz resimler çizip, yazılar yazdılar, teşekkür videoları ulaştırdılar bizlere. Hatta onları ilk tanıdığımızda okuma yazma bilmiyorlardı, resimler yapıyorlardı. Şimdi ise ilkokuldan mezun olmak üzereler, mektup yazıyorlar Burcu'ya... Hiç tanımadan, görmeden, bilmeden kalpten bir sevgi oluştu aramızda ve tabi Burcu adına yaptığımız için büyük bir minnet duyuyorlar O'na karşı. Sona yaklaşırken söylemeliyim ki bizim çok güzel işler yapmamıza vesile oldu Burcu. "Sevgi paylaştıkça, mutluluk sen güldükçe çoğalır." adı altında 4. sünü gerçekleştirdiğimiz bu projemizin dileriz uzun yıllar devamı gelir diyorum. Biz çok mutluyuz, eminim kendisi de öyledir.. Buradan da musmutlu yıllar dileyelim, yeni yaşı uğur getirsin.


Faruk Boran'dan, İstanbullu Gelin'in ilk bölümünden beri hoşlanmıyorum. Büyük bir özgüven ve hatta kibirle, Süreyya'nın kalbini kazanmak için haddinden fazlasını yaptı ilk bölümlerde. Kendisiyle görüşmeyi kabul etmeyen Süreyya'nın, onun en yakın arkadaşını da araya sokup kandırarak Uludağ'a gitmesini sağlamıştı, hatırlıyor musunuz? İlk bölümde Süreyya, hasta olduğu için bir işe gidemeyen Dilara'nın yerine Uludağ'a kadar apar topar gitmiş, oraya vardığında da bütün bunların Faruk'un bir oyunu olduğunu öğrenmişti. Faruk, Süreyya'nın sinirle geri dönmeye çalışmasını engellemek için bile oyunlar çevirmekten geri durmamıştı, yüzünde o kendinden emin gülümsemeyi de hiç kaybetmeden... Zar zor geçindiği için hiçbir işi kaçırma lüksü olmayan genç müzisyen bir kadın apar topar şehir dışına çıkıp bir işe yetişmeye çalışıyor. Kendinden çok, parasına ve nüfuzuna güvenen bir adam, o kadının mesleğini, hiç saygı duymadan kendi gönül işlerine alet ediyor. Bu kadının maddi olarak sıkıntıda olmasından faydalanmaya çalışıyor. Üstüne üstlük, bu kadın hapsolduğu durumdan kurtulmaya uğraşırken bile önüne bin bir tane engel çıkarıyor. O kadın ona daha önce defalarca 'hayır' demiş ama adam bu 'hayır'ı kabul etmiyor. Bizden de bu olan biteni 'Ah ne romantik bir adam, ne kadar da kararlı.. Ah hem yakışıklı, hem komik.. Üstelik çok da zengin' diyerek gözlerimizden kalpler fışkırarak izlememiz ve Faruk Boran'ın bütün bu yaptıklarının tacizcilik ve üç kağıtcılık olduğunu görmezden gelmemiz bekleniyor. İkinci bölümde Faruk, Süreyya'ı konağa getiriyor, ailesine onunla evlenmek istediğini haber veriyor. Esma Hanım kıyameti koparıyor. Süreyya ise bu duruma dayanamayıp çekip gidiyor konaktan ve hızla İstanbul'a dönmeye çalışıyor. Faruk Boran ne yapıyor peki? Önce Süreyya'nın hangi otobüste olduğunu öğreniyor, sonra yolunu kesiyor otobüsün. Hadi diyelimi buraya kadar normal. Ardından kendisiyle gelmek istemeyen Süreyya'yı elinden kolundan çekiştirerek indiriyor otobüsten. Yolcular da Süreyya'nın itirazlarına, bağırıp çağırışına rağmen olayı tebessümle izliyorlar. Kimse de kılını kıpırdatmıyor. Benden küçük bir hatırlatma ve rica: Eğer bulunduğunuz ortamda bir adam, itiraz eden, yardım isteyen bir kadını zorla, sürükleyerek götürüyorsa lütfen gülümseyerek izlemeyin; polis çağırın! Faruk'un marifetleri bu kadarla da bitmedi. Önce Süreyya'nın evlenince İstanbul'da yaşamak istemesine rağmen -annesinin Süreyya'ya ne büyük zorluklar yaşatacağını da bilerek- kendi işini, kendi ailesini, kendi hayatını öne sürerek Bursa'da o konakta yaşamalarını istedi. Bunu Süreyya'ya kabul ettirdi. Evliliklerinin ilk dönemlerinde Süreyya'ya çok zorluklar yaşattı. Eğlenmek için gittikleri bir barda sahneye çıkıp şarkı söylediğinde kıyameti kopardı.. Süreyya'nın onun karısı olduğunu, onun isteklerine uymak zorunda olduğunu söyledi. Çalışmasını da istemiyordu. Bir nokta da artık Süreyya 'Bu benim, ben değişmedim. Sen benim kim olduğumu bilerek evlenmek istedin' diyerek isyan noktasına vardı. Her ikisi de birbirlerini hiç tanımadan evlenmenin hata olduğuna hükmettiler ve boşanmayı konuşmaya başladılar. Ne var ki her gerginliklerini birbirlerine aşık oldukları için aştılar. Sezonun ortalarında bir yerde, Faruk'ta değişimler olmaya başladı. Süreyya'nın hamileliğiyle birlikte çok daha anlayışlı, şefkatli, eşine saygı duyan, ona güvenen ve her ne olursa olsun onun incinmemesi, kırılmaması için uğraşan bir adam haline geldi. Bu dönüşümün ikna edici olduğunu söyleyebilmek isterdim ama geçiş hızlı oldu. Önceki hali öyle katlanılmaz ve empati yapılamazdı ki Faruk'un bu yeni halini mantıklı gelişse de gelişmese de aldım, bağrıma bastım. Bu noktadan sonra da hikaye çok daha derinleşti, duygusallaştı. İzleyici olarak Süreyya ve Faruk aşkı her şeye dirensin, bütün sorunları atlatsınlar istemeye başladık. Kendisini tanımamız yukarıda anlattığım nahoş şekillerde olduğu için Faruk'a artık kanımın tam olarak kaynaması mümkün değil ama dizinin geldiği şu noktada, yaşanan onca şeyin hepsiyle aynı anda uğraşmasını, çırpınmasını izleyince onun için üzülmeden, hatta haline acımadan da edemiyorum. Süreyya'nın hamileliği öğrenildiği sıralarda Faruk, eski aşkı Begüm'ün Bursa'ya döndüğünü öğrendi. Süreyya'yla tanıştıklarını görünce Begüm'ün, eşini rahatsız edeceğinden, huzurlarını kaçıracağından çekindi. Bu aşamada Süreyya'ya hemen Begüm'den söz etmeliydi. Etrafındakiler de ısrar ettiler bu konuda ama Faruk, Süreyya hamile olduğu için onu tedirgin etmek istemedi. Bu arada tesadüfler birbiririni kovaladı; Süreyya, Begüm ve Begüm'ün oğlu bir hayli sıkı fıkı olmaya başladılar. Faruk bir noktadan sonra Begüm'ün oğlu Emir'in kendi oğlu olabileceğinden şüphelenmeye başladı. . Faruk bu durumu artık Süreyya'dan saklayamayacağına karar vermişti ki Süreyya'nın hamileleğinin sorunlu olabileceği, bebeğin hastalık riskinin bulunduğu ortaya çıktı. Artık Faruk'un Begüm ve Emir'i anlatması iyice zorlaşmıştı. Faruk bütün bunlar olurken 'yalanı ortaya çıkmasın, karısına yakalanmasın' diye değil, Süreyya'yı üzmemek ve bebeklerine zarar vermemek için çalışıyordu ve bunun için gerçekten uğraşıyordu. Her geçen gün Süreyya'ya yalan söylüyor olmaktan, Begüm'le her görüştüklerinde onu kandırıyor olmaktan çok büyük bir vicdan azabı çekiyordu. Süreyya bebeğini kaybedip kabuğuna çekildiğinde Faruk'un Emir'in oğlu olduğunu açıklaması ise ancak şımarıklık olabilirdi. Faruk gözümüzün önünde, bir yalan çığın içinde çırpına çırpına yuvarlandı. Üstelik dertleri bu konuyla da sınırlı değildi. 10 yıl önce Begüm'ün onu sebepsiz terk etmiş olmasını hala atlamamışken bir oğlu olduğunu, Begüm'ün bunu ondan sakladığını, buna sebebin de annesi olduğunu öğrendi. Böyle bir şeyi ondan sakladığı için Begüm'e hesap soracakken de onun ağır bir hastalığı olduğu, tedavi gördüğünü, Bursa'ya dönme sebebinin bu olduğu ortaya çıktı. Kendisini ciddiye almadığı ve hep onun gölgesinde kaldığı için ağabeyine kızgın olan Fikret'le de sürekli uğraşmak zorundaydı Faruk. Fikret bu iddalarında haklı olsa da aynı zaman da kifayetsiz olduğu da doğruydu. Bu nedenle Faruk kardeşine güvenenemekte haklıydı. Kısa süre önce ortaya çıkan ve Faruk'la güçlü bir düşmanlık geliştiren Adem, Fikret'in zaaflarını kullanarak Faruk'u alt etmeye çalışıyordu. Faruk'un, aslında gayrı meşru kardeşi olan Adem'in, arkasından çevirdikleriyle uğraşması gerekiyordu bir de. Bunlar aynı anda, çok şiddetle yaşanırken Faruk'un en küçük kardeşi Murat bir motor kazası geçirdi. Yatağa mahkum hale geldi. Evde tedaviye başlandı. Aslında böyle bir durumda işini gücünü her şeyi bırakıp kardeşiyle meşgul olması gereken Faruk, Murat'ın yüzünü bile göremiyordu neredeyse. Bütün bunlar yaşanırken, dizinin asıl konusu olan Faruk-Esma-Süreyya çekişmeleri, Esma'nın -açık ya da gizli- Faruk'un hayatını sürekli olarak kontrol etmeye çalışması sorunu şu an hayatlarındaki hafif bir pus sadece. Faruk'un bütün bocalamaları, gidip gelişleri, öfkesi, korkuları, daralması, bunalması çok başarılı işlenmiş. Begüm'e gerçeği ondan sakladığı için hesap sorduğu sahnedeki öfkesi, hayreti beni şu ana kadar en etkileyen Faruk sahnesi oldu. Esma ve Faruk'un konuşmasına kulak misafiri olan ve Emir konusundaki gerçeği öğrenen Senem, kendisine bu konuda hesap sorduğunda Faruk'un verdiği tepkiyi görünce gerçekten içim acıdı. Adamcağız panikten ve öfkeden patlayacak hale geldi adeta. Bütün bu dertlere bir de Süreyya'nın Begüm konusundaki gerçeği öğrenmesiyle onu terk etmesi de eklendi. İnce bir ipin üzerinde, kimseyi incitmeden, kırıp dökmeden ve düşmeden yürümeye çalışan Faruk'un bunca baskıya artık nasıl dayanabileceğini kestirmek güç.


Uzun Çorap: Sohbetin başında doğrudan göbekten, zor bir soru sordun. Yasemin bu bölümde çok ağladı. Çok ağlamasının yarattığı tahribat bir yana, kendisine inanmadığım için ağlaması duygusal olarak bana geçmedi. Kızına bu ağlamalara eşdeğer bir değer verdiğini düşünmüyorum. IBS: Yasemin'in böyle bir dramı olduğu, ilk sezon boyunca hiç sezdirilmedi. 'Bu kadın neden herkese böyle düşman, neden kimseyi sevmiyor, bu hırs da nedir?' gibi soruların böyle bir cevabı olabileceğini düşündürecek bir şey olmadı. Yakın zamana kadar tek derdi, 'Siz beni istemediniz, beni hor gördünüz.' gibiydi. Belli ki bu yetiştirme yurdu geçmişi ve çocuk konusu sonradan akıl edilmiş bir çözüm. Alt yapısı yapılmadığı için ben de çok ikna olmadım ama işlenişi duygu olarak geçti bana. Yasemin karakterindeki bir kadının, hırsları ve 'kendini kurtarma' uğruna bu duygusal bölünmeyi yaşayabileceğine inandım sanırım. Devamında, sahildeki uzun kendi kendine kalış sahnesiyle iç dünyasına epeyce girdik. Reytingler de onun hikayesini sevdikçe Yasemin'i daha çok izleriz herhalde. Fazilet'in onun ipliğini pazara çıkarmak için yaptıkları da epeyce yer kapladı bölümde. Fazilet bölümün sonunda çocuğu 'Bak annesi, sana kimi getirdim' diyerek yalıya getirdi. Sanırım çocuğun, yeni çalışan Sevda'nın kızı olduğunu söyleyecek. Yasemin'i de hep gerçeği açıklamakla tehdit edecek. Mümkün mü sence bu teori? Sevda'ya bunu emrivakiyle nasıl kabul ettirir, bilemiyorum tabi. UÇ: A! Hiç böyle bir tahmin aklıma gelmemişti. Sevda'nın çocuğu diyorsun ha... E çocuğu salıverince çocuk gidip Yasemin'e sarılmayacak mı... Gerçi yeni bölümün fragmanı çıktı. Fazilet Yasemin'i tehdit ediyor. Yani dediğin gibi olabilir. Öte yandan, eğer bu çocuk Sevda'nın çocuğu diye bilinirse ve Gökhan buna rağmen Sevda'ya meylederse Yasemin buna hem şaşırır hem de canı daha çok yanar. Boşu boşuna kızımı ateşe atmışım diye. Düşünsene çocuk kaç yaşında ve evde bir kadın dışında hiç kimseyi görmeden büyüyor. Hiç başka bir çocuk yok, akranı falan yok. Zihinsel yetenekleri falan da körelir böyle. Sonra bu çocuk okuma yazma falan nasıl öğrenecek, şimdi 5 yaşında falan olsa, e okul çağı gelince ne yapacak. Yasemin sözde kurnaz kadın. Resmen uçurumu olmayan otobandan yuvarlanmış gibi. Gül gibi rahatça yaşadığı, bol bereketli bir hayatı varken hırsıyla, olmaz katakulliler çevirdi de kızına bir hal yol bulamamış. Yani derdi kızı falan değildi. Öyle olsaydı akrabamın çocuğu derdi, ya da para biriktirip boşanırdı Gökhan'dan. Ne amaçlıyordu ki Yasemin? "Bu çocuk böyle bu evde yaşlanır gider, ben de yalımda mutlu mesut yaşarım; ayda bir de gider görürüm, yeter. Hayat bana güzel." diye mi düşünüyordu acaba? Yasemin ya da senaryo... İnandırıcı gelmiyor. IBS: Haklısın. İstediği kadar kızını seviyor olsun ya da içine sokulduğu hayattan çıkabilmek için bazı şeyleri yapmak zorunda kalmış olsun; şu anda kızına karşı tavrı fedakarlık değil, bencillik bence de. Malum, denizde kum Fazilet Hanım ve Kızları'nda sinsi, entrikacı kadın karakter. Eski derdimiz Nil geri döndü. Bölümün önemli olaylarından biri de buydu. Niyetini izleyiciden gizlemedi. Sinan'ı geri istiyor. Hazan ve Sinan ilişkisinde daha ne gibi sorunlara sebep olacak diye korkmuyor değilim. Biliyorsun, epeyce sıkı bir Hazan-Sinan izleyicisiyim. Nil'in gelişi, beklenmedik ve hoş bir "Biz böyleyiz" anına sebep olsa da son birkaç bölümdür ilişkilerinde romantizm sıfır ve sadece gerilim var. Çok sıkıldım bu durumdan. İlk sezondaki, hatta sezon başındaki hallerini özlüyorum. UÇ: Senin son "Sinan Egemen'i geri verin" temalı yazında yazdığın gibi, senaryolarda ilişki öncesi bakışma, tanışma macerası iyi yazılıyor fakat sonra ya minnoşa bağlanıyor ya da sorunlar çıkıyor. Hazan ve Sinan ilk kez birlikte sinemaya gitmişlerdi mesela ama aylardır çıkıyor gibilerdi, aralarında hiç gerilim kalmamıştı. Dolayısıyla öylesi de, böyle romantiksizlik de az çok aynı ayarda. Nil'in dönüşüne gelince, isteğim şu ki, Hazan kendi aralarındayken Sinan'a öyle davranmasa da Nil'in yanında şakır şukur "Biz böyleyiz" yapsın, acımasın. Gerçi Sinan'a karşı da tavrını çok sert buluyorum; fakat Sinan'ın sınır aşmalarını artık sayamıyorum. Nil'i senaryoya dahil etmeden bir önceki olayı neydi? Ha! Hazan'ı kardeşi Ece konusunda yalnız bırakmıştı. Sinan tekeri patlamış lastik gibi savrulup duruyor. Gerçi dizinin bu dinamizmini seviyorum. Hiçbir entrika fazla sürmüyor, hop işler düzeliyor, yeni olaylar çıkıyor. Öteki türlü diziyi izleyemezdim. Tebrik ediyorum. IBS: Sinan'daki bu garip, kabul edilmesi zor hareketlere ben de 'sınırı aşıyor' derdim ya da Hazan'ın bu denli öfkesi ve tahammülsüzlüğünü hoş karşılardım; ama Sinan'ın karakteri, aşk üçgeni konusunda seçim diğer çift olduğu için ve bu üçgendeki rakibi Yağız'ın idealliğini parlatmak için özellikle bozuluyor gibi geliyor bana. Dünkü bölümde örneğin; Sinan, Hazan'ın toplantıya kesinlikle gelmeyeceğini söylüyor. Yağız, Hazan'a gidip "Korkuyor musun, kaçıyor musun? Benim tanıdığım Hazan o masayı Nil'e bırakıp kaçmaz." diyerek en zayıf yerinden vurup Hazan'a meydan okuyor. Sonra toplantıda bir bakıyoruz, Hazan gelmiş. Arkada Yağız'ın dramatik bir tonla "Benim tanıdığım Hazan.." konuşması. Yağız Sinan'a imalı gülümsüyor, Sinan mahçup. Böyle çok sahne izliyoruz. Sinan şaşkın ve hiçbir şey anlamıyor. Yağız hep mantığın, vicdanın sesi.. İlk sezon, hatta bu sezonun başlarında böyle değildi bu durum. Aşk üçgeni rekabeti kızışınca durum belirginleşti. Sinan'la ilişkisi bir yana, Hazan'ın artık sadece gergin, keyifsiz, amaçsız bir insan olması da karakterden soğuttu beni. Hatırlarsın belki, ilk sezonda favori karakterimdi Hazan. Değerli bir karakter olduğunu düşünürdüm. Babasını dilinden düşürmezdi. Onu örnek alırdı kendine. İdealleri vardı. Yok oldu o Hazan. Arada bir sert konuşması dışında hiçbir ortak özelliği kalmadı. Karakterleri bu kadar ters yüz edince diziyle bağı da zayıflıyor insanın. UÇ: Bu bölümde ben de Hazan'a karşı soğuduğumu hissettim. Bu da Kerime ile sahnelerinde oldu. Bana göre hiç hakkı olmadığı bir işe karıştı ve bir yükün altına girdi. Kolayca yalan söylemesi, bunu şirinlikle maskelemesi falan hiç hoşuma gitmiyor. Sonuçta Kerime istese bir dakika durmaz, gerçekleri açıklar; durumu bomba gibi ortaya bırakıverir ama Hazan bunları sorgulamadan Kerime'yi basit manevralarla geçiştiriyor. Yani temelli uzaklaştırayım gibi bir planı da yok, öyle işte, anlık kurtarışlar. Kerime'yle empati yapmıyor. Verdiği sözü de tutmadı. Neredeyse Fazilet kızından daha faziletli çıkacaktı. Maalesef. Hazan'ın parayla, aşkla, varlıkla imtihanı.. Hazan yoklukla imtihanını kazanmıştı ama varlıkla imtihanında çuvallıyor gibi.. IBS: Hahaha! Sevdim bu yorumu. Hazan'ı bozanın, değiştirenin ne olduğu işlenmedi hiç. Para ya da hayat tarzı değil, bütün birikimini iş için Yağız'a vermesinden biliyoruz bunu; ama senaryoların, bin bir kaygıyla oraya buraya çekiştirilirken ilk önce karakterleri feda ettiğine inanıyorum ben. En az umursanan şey karakter tutarlılığı oluyor. Hazan'ın, dizinin en erdemli ve dürüst insanıyken bu hale gelmesi saçma sapan bir durum. Kerime için 'Annelik yapacağı tuttu diye ben onu yakamam' gibi bir şey demişti. Annelik duygusunu da küçümsüyor. Sevgilisinden böyle önemli bir sırrı saklayarak bu ilişkiyi yürütebiliyor. Yağız karakterinin parlaması için bütün kahramanlıkların ona yaptırıldığından söz etmiştim ama doğrusu bu bölüm Yağız da epeyce pasifti. O mutlaka çözeceğini söylediği, babasını ilaçla hasta etme konusunu nadasa bıraktı. Hele işle, firmayla hiç ilgilenmiyor. "Benim bir itibarım var" diyerek bu kozmetik işini defalarca zorlamışken şimdi durumu toparlamak için kılını kıpırdatmıyor. Hatta hiçbir konuda hiçbir şey yapmıyor. Holdingle de ilişkisi yok. Nil gelmeden önce kozmetikle de uğraşmıyordu. Yağız'a da bir yere varmayan bölümlük maceralar yazıyorlar sanki. Birkaç bölüm önce lansman skandalının peşindeydi. İki bölüm önce babasının hastalığının sorumlusunu arıyordu. Ona ulaşamadı. Bu bölüm Kerime'nin peşine düştü. Onda da Sinan tesadüfen öğrendi. O kadar soruşturmaya Yağız yine bir şey öğrenemiyor. Bütün karakterler çekiyorlar bu senaryo tutarsızlığından. UÇ: Aslında iyi bir yere temas ettin. Demek ki senarist adil olmaya çalışıyor. Yani hem dizi uzasın, hem izleyici tatmin olsun, hem de işin bir kalitesi olsun diye uğraşırken bu şekilde oluyor demek ki. Sen bana bu diziden ilk bahsettiğinde cümlelerin güzelliğinden, hiç göze sokulmadan verilen detaylardan, ince mizahtan vb. bahsetmiştin. Şimdi bunlar dikkat çekmediğine göre ve dizinin yüksek temposunu da düşünerek diyebiliriz ki demek ki bir koşturmaca var. Eğer bu dizi, sonu başı yani bölüm sayısı belli bir iş olsaydı şahane olabilirdi, o potansiyel var. Yine de güzel gidiyor, olaylar anlamında. Bu kadar sıradaşı olaylar çarbabuk hallolup yeni olaylar ortaya çıkıyor. Komik bir fantastiklik var bu dizide. Bu hoş bir şey ama duygusal olarak bakarsan tabii eleştiri götürür. UÇ: Başından beri Yağız Kerime konusunda daha işkilliydi ve bu son bölümde de konuyu Sinan çok ciddiye almıyordu. Tabii Yağız'ın tanık olduğu şeylere Sinan'ın tanık olmamasının da bunda etkisi olabilir. Neyse, sonuç olarak Hazan ve Kerime arasındaki konuşmaya Sinan'ın tanık olması iyi oldu. Beklenmedik oldu hatta. Tempo düşmüyor. Herhalde önümüzdeki bölüm herkes Kerime'nin oğlunun kim olduğunu öğrenir. IBS: Fragmanda Sinan DNA testi sonucuna bakıyor gibi. Yağız olduğunu öğreniyorlar muhtemelen. Yağız'a "Biz seninle ağabey-kardeş değiliz" diye de bağırıyor hatta, tam Hazım gelirken. Bu çok belirgin cümleye rağmen, Yağız'ın kendisinin evlatlık olduğunu hemen bu bölümde öğreneceğini hissedemedim fragmanın genel yapısından. Daha çok Sinan'ın öğrenmesi ve tepkisi üzerineydi fragman sanki. Ama önümüzdeki bölüm de hem bu evlatlık konusu hem Yasemin'in çocuğunun yalıya gelişi hem de Nil'in planlarıyla yine tempolu bir bölüm olacak gibi görünüyor. Sinan'ın öğrendikleri yüzünden Hazan da ona karşı yumuşuyor gibi. O gergin Hazan'ı biraz olsun görmemek de iyi olacak. Aslında ilk bölümü dolayısıyla haftaya Gülizar'ı izlemeyi düşünüyordum ama FHK'nın fragmanı aklımı çeldi. UÇ: Devam edersek, benim önümüzdeki bölümde merak ettiğim bir konu da, yani ortaya çıkmasını istediğim bir konu, Yasin'in 500 bin liralık borcu konusu. Yasin bunu Selin'le konuşacaktı. Selin Nil'den aldı, borcu kapattı ama hiç beklemediği bir şey oldu ve Yasin öğrendi. İnşallah Selin üstünü örtemez bu kez. Ece'ye yapılan kötülüklerin ardı arkası kesilmiyor. Yasemin yeteri kadar bedel ödemedi, Selin paçasını sıyıramasın bu kez. Bu arada Ece - Yasin sahneleri yine güzeldi. Tam dozunda tutuyorlar. IBS: Ah, evet ben o üçlüyü unutmuşum. Yasin ve Ece arasındaki aşk hiç hafiflemedi, işlenmesi de hiç azalmadı. Dizinin en güçlü işlenen aşkı. Yine de ben bir türlü o konuyu çok önemseyemiyorum. Yine, ilk sezondaki Ece'nin annesinin hırslarına kurban edilen, saf karakterini seviyordum. Şu an Ece'ye de bir sempatim kalmadı. Yasin hiç değişmedi ve tanıdığımız Yasin yalıya yerleşmeyi kabul etmez ama hikaye de oraya gidiyor gibi. Gerilimler, olaylar.. UÇ: Yasin bir şekilde yalıya yerleşecek gibi. Ondan sonra seyreyle Aşk-ı Memnu'yu. Yine isterim ki Selin kazdığı çukura kendi düşsün ve Ece'yi sıkıştırmak isterken Yasin'in yalıya gelmesi yüzünden kendi acı çekip mahalleye geri dönmek istesin. IBS: Evet, merak uyandırıcı, ilgi çekici pek çok konu bekliyor bizi. Bakalım bütün bunlar nasıl şekil alacak? Yeni bölümde görüşmek üzere öyleyse..


Bugünlerde televizyonla ilgili en çok tartışılan, konuşulan, hakkında yazılıp çizilen konu dizi süreleri. Yıllardır zaten hiç gündemden düşmüyor olsa da yeni sezonun başlamasından kısa süre sonra bu konuşmalar iyice hararetlendi; çünkü şimdiye kadarkilere hiç benzemez bir şekilde, ister yeni isterse önceki sezondan devam eden bir dizi olsun, ister komedi isterse dram olsun hemen her proje beklenmedik bir şekilde izleyici kaybı yaşamaya başladı. Elbette geçen sezondan devam ederken gücünden hiçbir şey kaybetmeyen, hatta daha da çok arttıran "Diriliş Ertuğrul", yaz sezonunda başladığı günden beri en çok izlenen ve en çok konuşulan dizi olan "Kiralık Aşk", Atv'nin uzun zamandır en başarılı işi olan "Eşkıya Dünyaya Hükümdar Olmaz" ve yine Atv'de kimsenin öngörmediği bir başarı elde eden "Kırgın Çiçekler" gibi, gerçekten az sayıda istisna da var elbette. Ülkemizde, dünyada başka bir örneğini hiç duymadığım böyle bir durum yaşanıyorken, bir yandan da Türk dizi sektörü son yıllarda inanılmaz bir yurt dışı atağı yaptı, malum. Önce Ortadoğu'yla başlayan dizi satışları sonra Balkan ülkelerine, Kuzey Afrika'ya, Rusya'ya da yayıldı. Derken dizilerimiz ve yıldızlarımız peş peşe Güney Amerika ülkelerini de sarsmaya başladılar. Artık yavaş yavaş Avrupa ve Kuzey Amerika'ya da girilmeye başladı. "Kösem" gibi iddialı dizilerin onlarca ülkeyi kapsayan yurt dışı satışları, Türkiye'de yayına bile başlamadan gerçekleştiriliyor. Türk dizileri, son yıllarda dünyada böyle büyük başarılar da elde ediyorken dünya televizyonculuk anlayışını bile değiştirebilirdi aslında. Dünyada 45-60 dakika aralığıdaki dizi süreleri (25 dakikalık sitcomlar hariç) yeni ve gittikçe başarılı olan bir drama biçimiyle karşılaşınca yavaş yavaş şekil değiştirebilirdi. Neden olmasın? Kuzeyi güneyi, doğusu batısıyla tüm dünya aynı şeyi söylüyor ve uyguluyor olsa bile ortaya koyduğumuz başarı, bizi öncü ve yeni bir ekol haline getirebilirdi... Ama işin hiç de o kadar toz pembe olmadığı ve bütün dünyanın aynı şeyi söylüyor ve yapıyor oluşunun aslında bir mantığı olduğu da bu sezonki manzarayla iyice ortaya çıktı. Geçen sezonun, kısa sürede çok başarılı olup inanımlaz etkileyici fan kitleleri oluşan ya da haftalarca süren gün birincilikleri elde eden dizileri peş peşe erken final yapmaya, aniden yayından kaldırılmaya başlayınca kazın ayağının hiç de öyle olmadığı görüldü. Reklamsız haliyle 2.5 saat, reklamla 3 saatten fazla süren bir drama veya komediyi, değil bir televizyon dizisinin tek bir bölümü olarak; başı sonu belli, gelişimi, çatışmaları oluşan ve çözülen bir sinema filmi olarak bile izleyiciye izletebilmeniz zor. Çoğu sinema filmininin süresi 90-120 dakikayla sınırlı. Bu süreye bir de 10-15 dakikalık bir arayı ekleyin hepsi bu. Sadece bilet gelirleri için ortaya çıkmış bir düzenleme değil bu. Kaynaklara göre bir insanın bir konuya aralıksız odaklanabilme süresi 40 dakikayla sınırlı. Bunun üzerindeki sürelerde dikkat dağılması, sıkılma başlıyor. Televizyon özeline dönersek, elbette reklam araları var. 45-60 dakikalık, konusuna odaklanmış, temposu ve yoğunluğu bozulmayan bir drama izlerken araya giren 5-10 dakikalık bir reklam kuşağı bizim ilgimizi dağıttığı, keyfimizi böldüğü için belki de rahatsız olacak ama maliyetleri karşılamak için gerekli olduğunu bilerek katlanacakken, bu reklam araları 3 saat boyunca tv karşısında kıpırdamadan oturması neredeyse imkansız olan izleyiciyi, hem fiziksel olarak hem de bir türlü ilerlemek ve gelişmek bilmeyen, yoğunlaşamadığı için temposuda düşük giden sıkıldığı şeyden kurtarmak için ortaya çıkan, "oh nihayet" dediğimiz bir vahaya dönüştü ne yazık ki.


Bu beklentiyle gözümü Fi'ye diktim. Dizinin logosu, Fİ kelimesinin İ'sinin noktasına çizilmiş spiral güzeldi. "Fİ" kelimesinin içinden kırmızı alevlerin geçmesi de manalıydı. Kırmızı tutkunun rengi olarak sunulur, yakıcılık da takıntıya varan tutkuyla ilişkili olsa gerek. Hikayenin ana kahramanı Can Manay 'ı bale öğrencisi "Duru "yu gördüğündeki yoğun hisleri ve üniversitede verdiği ders sırasında "Altın oran - Fi"den bahsederken hep "Duru"yu hatırlamasıyla güzellik kavramına düşkün bir adam olabilir diye yorumladık önce ama bardakları doğrudan sehpaya koymamak, aksesuarların baktığı yönlere dikkat etmek gibi titizlikleri, saat ve cebine mendil seçimleri gibi önemsiz detaylar dışında kendisinin güzellikle çok alışverişi var gibi de durmuyor. Yani Can Manay bu bakımlardan kalabalıktan sıyrılmadı ve ana kahraman olamadı. Dizinin ilk üç bölümü birlikte yayınlanmış, bu üç bölümü de geçenlerde izledim ve şu ana kadar Can Manay hakkında "sıradan biri" diye düşünüyorum, eğer bu amaçlandıysa amenna. 13-16 yaşları arasında akıl hastanesinde yatmış ama bu yaşlar üstelik çocuk yaşlar. Dizide gizlemeye uğraşıyor ama aşmış gitmiş işte, yani ayıbıymış, hatasıymış gibi veriliyor ama aksine bir terapist olarak kendisi bizzat bu sorunu aşmayı başarmış biri olarak da sunabilir bunu. Çağımızda ürün kadar sunum da önemli, hatta daha önemli. Dolayısıyla Can Manay gibi pazarlamanın piri olmuş bir adam bundan niye bu kadar korksun, bakalım sonraki bölümlerde bir anlama varacak mı..


Aylar süren bir beklemenin ardından "Gecenin Kraliçesi"ni nihayet ekranlarımızda görebildik. Projenin sürekli ertelenmesi, tekrar tekrar senarist değişiklikleri gibi sorunlara karşın gücü gittikçe artırılan bir tanıtım kampanyasıyla öyle bir beklenti oluştu ki ya büyük bir hayal kırıklığı yaşayacaktık ya da çok büyük keyif. 2,5 saatlik bu ilk bölümün yaşattığıysa ikisi de değil, düpedüz şok oldu. Daha o dramatik açılış sahnesinin çekiminden, diyaloglarından, oyunculuklarından komediye varan abartı ve klişeler silsilsesi peşpeşe yağmaya başladı. Açılış sahnesinde üç ana karakterimizin kaderlerinin birbirlerine nasıl bağlı olduğunu görmemizin ardından 30 yıl sonraya, günümüze ve Fransa'ya geldik. Şimdi de yine klişelerle ve akıl almaz bir abartı ve yüzeysellikle bezeli bir romantik komedinin içinde bulduk kendimizi. Aklını işiyle bozmuş sert ve soğuk Kartal, onun gezmekten tozmaktan ve çapkınlıktan başka şey düşünmeyen arkadaşı Grass'ta güzel, akıllı ve mütevazı bir kız olan Selin'le karşılaşırlar. Selin yarı Türk'tür. Babası bir süre Fransa'da yaşamış ve sonra ortadan kaybolmuş bir Karadenizlidir. Annesi ise kendi anavatanı olan Fransa'da bile eski eşi olan Osman'ın ardından yıllarca Türkçe konuşmayı bırakmamıştır. O kadar ki zaman zaman aksan sorunu bile yaşamamaktadır. Kartal Selin'i ilk görüşte aşık olur. O sahneden uzun uzun bahsetmek isterim aslında. Ana karakterlerimiz arasındaki ilk karşılaşma sahnesi Türk televizyon tarihine geçebilir. O ağır çekim, o fon müziği, o yakın planlar, bakışlar, ifadeler, kamera hareketleri... Sahneyi gördüğümde şaşkınlıktan sonra bende oluşan duygu daha çok mahcubiyet gibiydi. "Bu sahnenin çekiminde ciddi olamazlar, bu bir parodi olmalı" diye düşündüm. Böylesi bir abartı, böylesi bir klişe kullanımının başka bir açıklaması olamaz! Parodi o sahneyle de kalmadı. Ya da bu dizi ve özellikle bu Fransa sahneleri parfüm temalı olduğuna göre, ilham bulmak için '80lerin parfüm reklamlarını kullandılar ve bire bir uyguladılar. O deneysel, garip çekim tekniklerinin, sadece abartılı slow-motionun değil, donma efektinin de kullanıldığı sahnelerden sonra birlikte denize koşma, olan bitenin zirvesiydi. O noktada "Projenin yaşadığı bunca sorundan, sürekli senarist değişimden, ertelemeden sonra Taylan Biraderler 'ne olacaksa olacak, bari eğlenelim' diyerek -kaba tabirle- kafa bulmaya başlamışlar herhalde" diye düşündüm. Bu kısa 'diğer karakterleri de tanıtma' aralarından sonra Selin ve Kartal'ın birbirlerine tekrar tekrar koşup sarıldıkları, uzun uzun öpüştükleri, etraftaki herkesin de onları robot gibi alkışladığı havaalanında veda sahnesiyle romantik komedimiz final yapar ve Kartal istemeye istemeye İstanbul'a döner. Köşke adımını atar atmaz ilk işi manevi babasının maket gemiler yaptığı, bahçe içindeki atölyesine uğramak olur. Burada öğreniriz ki Kartal, Aziz Bey'in sadece manevi oğlu değil aynı zamanda damadıdır. Kartal'ın Fransa'dan dönüşünde aniden deli bir kadına dönüştüğünü gördüğümüz Esra, bir süre önce intihara kalkışarak Kartal'ı kendisiyle evlenmeye mecbur bırakmıştır. Bu mutsuz evliliğin içinde boğulan ve vefa borcu nedeniyle ayrılamayan Kartal'ın Fransa'da bir günde aşık olup kendini aşkından denizlere attığı Selin için Esra'dan boşanmak istediğini açıklamasıyla olaylar gelişir. 2.5 saat süren, 4 yıllık bir zaman atlamasının yaşandığı Grass'dan İstanbul'a oradan Karadeniz'e uzanan hikayede epeyce olay yaşanıp yine de izleyicinin bir kez bile şaşırmaması nasıl mümkün olabilir? Her sahnede ve olayda istisnasız ne olacağını, hatta hangi cümlelerin sarf edileceğini önceden tahmin etmek mümkündü. Bütün hikayede orjinal olabilecek tek kısım Selim ve Aziz'in karşılaşma şekilleri ve yeriydi belki de. Aylar süren beklemenin, bunca tanıtımın, yatırımın ardından gönül isterdi ki bu işten keyif almak mümkün olsun ama değil seyirci, ne oyuncular ne de yaratıcı ekip keyif almış görünüyordu. Oyuncuların hiçbirinin performansında inanmışlık görmek mümkün değildi. Taylan Biraderler'in bölümün başından sonuna bir deneysel, bir klasik, bir klişe çekim tekniklerine bakılırsa projeyle ilgili bakış açıları, duyguları çok değişmiş olmalı. Baştan sona bir tutarlık, ortak dil görebilmek mümkün değildi. Gecenin Kraliçesi"nin zaman zaman sıkıcılaşsa, zaman zaman sinirlendirip bazen de tebessüm ettirse de gözümüzü doyurduğunu, kullanılan mekanların şıklığının yanı sıra hem Grass hem Karadeniz görüntüleriyle bir görsel ziyafet yaşattığını söyleyebiliriz. Final sahnesinde üç ana karakterin nihayet biraraya geldiği, onca telaşlı koşuşturmanın ardından nihayet asıl konuya ve çatışmaya girildiğini düşünürsek, hikayenin bundan sonrasında biraz daha ümitli olmak mümkün olabilir elbette.