Bölümün üzerinden üç gün geçtikten sonra bende nasıl bir his bırakmış olduğunu şimdi daha net görebiliyorum. Beklediğimden daha fazla bir sıkılmışlık hissi var şu an bende. Emir'in Faruk'un oğlu olup olmadığı konusu, belirgin bir gelişme de yaşanmadan öyle uzatıla uzatıla, çekiştire çekiştire işlendi ki izlerken zaman zaman ilgimi tamamen kaybettiğim anlar oldu. Emir'in Boran konağında geçirdiği vakit, mangal sırasında top oynamalar, amcaların hepsinin şüphelenmesi, Emir'in yatıya kalışı, Süreyya'ya olan düşkünlüğü... Bitmek bilmedi. Üstelik bu sahnelerin her biri yarı sürede çekilse, anlattığından hiçbir şey de eksilmeyecekti. Bu konu zaten -kaza eseri olarak diyelim- diziye çok erken eklenmişken, bir de temposuz işlenince 'faydasından çok, zararı dokundu' desek yalan olmaz. Bölümün -ve gün geçtikçe dizinin de- güzel tarafıysa karakterle yaklaşım şekli, karakterlerin duygusal olarak derinleşmesi. Yakın zamana kadar baskıcı, bencil, güç bağımlısı olarak izlediğimiz Esma'nın bu özelliklerinin altındaki esas nedenin yalnızlık korkusu olduğunu iyice görebildik bu bölüm. Elbette Esma hala insanları aşağı gören, ön yargılı, kibirli ve kontrol bağımlısı bir kadın; ama özellikle anneler gününde ona yapılan şakayla anladığımız kadarıyla Esma'nın bütün bu agresif tavırları, çocuklarının kendi hayatına çekip gideceği ve koca konakta bir başına kalacağı korkusundan kaynaklanıyor. Duygusal derinlik kazanan, iki boyutlu bir kötü olmaktan -bir nebze olsun- kurtulan diğer bir karakter de İpek. Faruk'a olan yoğun duyguları devam ediyor. Aslında İpek gibi sinsi, kurnaz, hesapçı birinin aşık olduğu adamın kardeşiyle evlenmek gibi bir budalalığı nasıl yaptığını anlamak mümkün değil. Süreyya'nın çılgın evliliğini kayın validesinin asla onaylamadığı ve bu evliliği bitirmek için elinden geleni yaptığı ortayken, bir boşanma olması halinde Faruk için hala ideal gelin adayı olabilecekken, bu ihtimali ömür boyunca hayatından çıkaracak neden ne olabilir, düşünemiyorum gerçekten. İpek'in Faruk'la ilgili hisselerinin ne olduğunu bu bölüme kadar anlama imkanımız pek de olmamıştı aslında. İpek'in Faruk'a karşı mı yoksa ona getireceği itibara karşı mı bir arzusu vardı, netleşmemişti. Bu bölümde ise -gayet basmakalıp bir yolla da olsa- Faruk'a 'aşık' olduğunu anladık. Bir düzüne insanın yaşadığı bir evin herkese açık salonunda uyuya kalmış Faruk'un saçlarını okşamaya kalkacak kadar bir gözü dönmüşlük aşktan başka bir şeyle açıklamaz herhalde. Geçen bölüm Dilara ve Adem arasında yaşanan zarif yakınlaşma sahnesinin bu bölümdeki devamı da yine karakterleri duygusal olarak derinleştiren bir şekilde işlendi. Vücudundaki yaraları/izleri bir başkasına açmaktan dolayı tedirgin olan, kendisini bu kadar ortaya koymaya alışkın olmayan ve bu durumla nasıl başa çıkacağını bilemeyen Adem, kabuğuna çekildi; Dilara'yla hiçbir şekilde irtibat kurmadı. Delicesine şen şakrak, vurdum duymaz görünen Dilara ise bu ilgisizlikten dolayı çok incindi; egosundan çok, kalbi kırıldı. Süreyya'ya da söylediği gibi, Adem'le arasında gerçekten özel bir şey yaşandığını düşünüyordu ve olan bitene anlam veremiyordu. Doğruydu da aslında. Kimsenin görmediği, bilmediği yaralardan kurulan bağlar en sağlamı belki de ama Adem'in durumunda olduğu gibi en ürkütücü olanı da aynı zamanda. Dilara'nın Adem'e söylediği 'Seni kendim gibi sanmıştım. Sende de o dımdızlak bırakılmış çocuğu görmüştüm ben' sözü çok yerinde bir tespitti. Bade'nin, Murat'ın üniversiteye giderek ne olmak istediği sorusuna verdiği 'Özgür' yanıtı bölümün en etkileyici repliğiydi. Bade'nin Murat karşısında aldığı bu yeni tavır, Bade karakterini özgürlük, kendi başına ayakta kalabilme ve güçlü olabilme kanalından işlemek çok yerinde bir seçim bence. Hatta -gerekli olmasa da- Murat ve Bade arasında zamanla filizlenecek duygusal bir ilişki için de çok doğru bir zemin. Bölümün finalini, İpek'in Süreyya'ya kurduğu tuzak nedeniyle bebeğini düşürme tehlikesiyle yaptık. Bölüm boyunca azmeden İpek, Begüm ve Faruk'un eski günlerden kalma bir fotoğrafını buldu ve Süreyya'nın bunu görmesini sağladı. Süreyya bu fotoğrafla sadece bu eski ilişkiden haberdar olmadı, aynı zamanda çok güvendiği eşinin kendisinden böylesi büyük bir sırrı sakladığını da öğrendi. Bedeninin bu duruma tepkisi büyük oldu. Tam, Faruk'un da bu sırrı Süreyya'ya açıklamak için geldiği sırada Süreyya'nın kanaması başladı. Eğer Süreyya bu nedenle bebeğini kaybederse bu, evlilikleri için onarılması çok büyük bir hasar yaratır ve Faruk için altından kalkamayacağı bir yüke sebep olur. Bizi heyecanlı bir bölüm bekliyor.


Tatlı intikam da kadınlar hep rolcü, düzenbaz, dolanbaz, oyuncu. İnsanı kadın milletinden soğutacak. Pelin'in annesi Süheyla oyun oynamak konusunda yalama olmuş gibi, sonra arkadaşı Başak, rakibi Ceyda. Önü arkası karşısı, Pelin'in her yanı oyuncu kadınlarla dolu. Geçenlerde Başak Pelin'le Sinan'ı restoranda biraraya getirme planı yapmış, bunun için de telefonda ağlama numarası yaparak Pelin'i restorana çağırmıştı. Sevgilisi Bülent de kendisini hayretler içinde izliyordu. Sinan'ı çağırma sırası geldiğinde Bülent ne yapacağını bilememişti. Başak da sen sadece söyle rol yapmana gerek yok, erkekler çabuk inanır gibi bir şey diyordu ve haklı çıkıyor, Bülent daha ikinci cümleye geçmeden Sinan koşarak evden fırlıyordu. Başka bir sahnede de, Pelin'i düğün günü terk eden Tolga, arkadaşı Hakan'a ricada bulunmuş, "Simay'ın ağzını ara, Pelin'le Sinan arasında bir şey var mı öğren" demiş. O da beceremiyor. Simay hemen durumu anlıyor ve "Siz erkekler ağızdan laf almayı bilmiyorsunuz" falan filan diyerek yaptığı genellemeyle sözüm ona erkekleri yererken, aslında yüceltiyor, kocasına bu iş nasıl yapılır diye öğreterek de kendi cinsini küçültüyor. Oyunculara bu replikler zulüm değil de nedir. Yani dizinin erkekleri saf, masum, gözü açılmamış sığırcık yavrusu, kadınları düzenbaz, rolcü, oyuncu. Evin tembel ve aylak damadı Necip bile saf ve masum bir yerde, çünkü büyük bir saflıkla ve güvenle paraları birine emanet ediyor. Zaten restoranın o ilk taksidini de iç etmemiş geri vermek üzere kullanmıştı. Ceyda'ya muhbirlik eden restoran çalışanı, Ceyda'nın zorlamasıyla karanlık tarafa geçti. Tolga desen, arkadaşı Hakan'dan biraz daha uyanık, ama o bile, bir Ceyda'nın bir Pelin'in annesinin elinde savrulup duruyor garibim. Sinan'ın annesi Meliha, Ceyda ile Sinan birlikte olsunlar diye, Ceyda'nın Pelin'e "Şekersiz istediğim kahveyi şekerli getirdin" iftirasında yalancı şahit oldu, son bölümde de Sinan'a Ceyda'yla söz-yüzük emrivakisiyle oyuncular grubuna dahil oldu. Yani dizinin erkekleri saf, masum, gözü açılmamış sığırcık yavrusu, kadınları düzenbaz, rolcü, oyuncu. Evin tembel ve aylak damadı Necip bile saf ve masum bir yerde, çünkü büyük bir saflıkla ve güvenle paraları birine emanet ediyor. Zaten restoranın o ilk taksidini de iç etmemiş geri vermek üzere kullanmıştı. Ceyda'ya muhbirlik eden restoran çalışanı, Ceyda'nın zorlamasıyla karanlık tarafa geçti. Tolga desen, arkadaşı Hakan'dan biraz daha uyanık, ama o bile, bir Ceyda'nın bir Pelin'in annesinin elinde savrulup duruyor garibim. Sinan'ın annesi Meliha, Ceyda ile Sinan birlikte olsunlar diye, Ceyda'nın Pelin'e "Şekersiz istediğim kahveyi şekerli getirdin" iftirasında yalancı şahit oldu, son bölümde de Sinan'a Ceyda'yla söz-yüzük emrivakisiyle oyuncular grubuna dahil oldu. Tatlı intikam'daki kadınların ve erkeklerin bu durumu pek de toplumu yansıtmıyor gibi. Ya da kimbilir kadınların rolcüğünün gerçek payı vardır da, sözel ve fiziksel erkek şiddeti içinde oyunlar, keyfi değil, çaresizliktir, kıstırılmışlıktır, kaçış yeridir. İşin gerçeği, maalesef, bazen yetişkinler çocuklara, kadınlar erkeklere, erkekler kadınlara, cinsler kendi içlerinde birbirine haksızlık eder. Diziler de seyirciye bazen gerçekleri bazen de masalları anlatır. Burada kurulmuş bu düzen de işin abartılı, masalsı kısmı gibi. Biraz da kadınlardan alınan acı tatlı bir intikam sanki.


Star Tv'nin, yeni ve güçlü yapım firması O3Medya tarafından hazırlanan, Temmuz ayında yayına başlayan gençlik ve gerilim dizisi Tatlı Küçük Yalancılar 13. Bölümüyle ekrana veda etti. Yaz aylarında yayına başlamış olması karşın, Amerika'da altı sezondur devam eden ve oldukça popüler olan Pretty Little Liarstan telifi alınarak uyarlandığını, kanalın dizi başlaman haftalar öncesinden çeşitli internet yayınlarına çok sayıda reklam verdiğini, hatta genç oyuncularını topluca bir eğitim kampına aldığına düşünürsek, kanalın niyeti bu diziyi en az birkaç sezon sürüdrmekti diyebiliriz. Ne var ki en başından beri, bu zor ve yapılan yatırıma karşın, garantili olmayan bir işti. Bir kere, pek çok yerde yazılıp çizildiği gibi, korku-gerilim türü, çokça bilinmeyenli bir senaryo yapısı bizim televizyon seyircimizin alışık olduğu bir tür değildi. Uzun sürelerin ve yoğun reyting baskısının neden olduğu kısır senaryolara alışmış dizi izleyicisi için çok fazla ve hızlı akıl yürütme gerektiriyordu ki bu koşullarda bir diziyi değil ülkemizde, dünyanın herheangi bir yerinde 2,5-3 saat izletmeniz çok zor. Ama kabahati tamamen, zorlanmaya gelemeyen izleyiciye atmak da doğru görünmüyor bana. Kendi adıma ben de, merakla ve heyecanla izlemeye başladığım diziye olan ilgimi her hafta biraz daha kaybettim ve son haftalarda artık zorla karşısına oturmaya başladım. Hatta bazen ertesi gün internetten izler oldum. Anlatılanlara bakarsak, çoklu kişilik bozukluğu olan Eren değil, Akasya'ydı. Eren'in böyle bir hastalığı olduğu, öldürüldüğü 10. Bölüm ve 11. bölümde izleyiciyi ikna etmeye çalışarak işlenmişti. Finalde Janset, Toprak ve Güven arasındaki konuşmalardan Eren'in asla hastanede yatmadığını, onunla ilgili kayıtların A tarafından uydurulduğunu öğrendik. Akasya'nın kendisi de Eren'in tek amacının kızları, ondan korumak olduğunu, Eren'in yanlış tarafı seçtiğini ve bu yüzden öldüğünü anlattı. Eren'in öldüğü sahnenin devamına eklenen görüntüden de anladı ki Eren elindeki telefonla komiseri aramaya çalışıyordu öldürüldüğü sırada. Peki Eren'in amacı Akasya'yı kulübeye kilitleyip polise haber vermekti ise, kafasını tutup kendini kontrol edemiyormuş gibi, oldukça çılgın hareketler yaparak yere yığılıp toprağa kocaman bir A yazmak yerine neden kapıyı kilitler kilitlemez telefonuna sarılmamıştı? Akasya'nın anlattığı gibi Eren, onun öldüğüne hiçbir zaman inanmamıştı ise ve kızlara zarar vermeye çalışanın o olduğunu düşünüyorduysa eğer, neden Açelya'nın mezarının başında Akasya'yı gördüğünde arkasından, akıl hastanesinden kaçtığını bildiği kardeşi Akasyanın adıyla değil de Açelya diyerek koşmuştu ve Akasya'nın değil de Açelya'nın yaşayıp yaşamadığını öğrenmeye çalışmıştı. Öğrendik ki her şeyin açığa çıktığı final sahnesinde polis de Güven, Cesur, Toprak ve Barış tarafından planlanan Akasya'yı tuzağa düşürme oyununa-operasyonuna onay ve destek vermişti. Onları dinliyorlardı ve ekipler hazır bekliyorlardı. Peki ellerinde silah, yüzlerinde maskeyle kiralık katil numarası yapacak kişilerin deneyimli ve olası bir kriz anında duruma soğuk kanlılıkla müdahale edecek polis memurları değil de Barış ve Toprak olmasının bir açıklaması var mı,.. duygusal bir final yaratabilmekten başka? Bu arada Müge'nin de bir nevi A olduğu, evinde teknolojik bir karargah kurduğu konusu da sorguda arada geçiveren bir detay olarak kaldı. Müge ve Akasya'nın ilişkisinin şekli-yapısıyla ilgili hiçbir cevap verilmedi. Final bölümüyle ilgili birkaç konuya daha değinecek olursak; kızların babalarının, ilk sorgu akşamı orada bulunmamaları anlaşılır bir durumken, nöbetçi mahkeme tarafından tutuklanıp kim bilir kaç gün ceza evinde kalmalarının ardından bile onları karşılamaya gelmemiş olmaları da çok anlamsız görünüyordu. Öyle olsaydı, takibi çok daha mümkün bir hikaye olabilirdi ama bize sunulan hikayede konu; kim olduğu, amacının ne olduğunu belli olmayan, bu cinayetle ilişkisinin ne olduğu da bilinmeyen gizemli birinin, öldürülen genç kızın arkadaşlarını taciz edip durması ve hayatı onlar için zorlaştırmasıydı... Ortada gizemli bir cinayet varken neden bu garip taciz ve tehdit hikayesini izlememiz gerektiğinin cevabını bulmak mümkün değildi. İzleyicinin, her hafta merakla cevabını alabilmek umuduyla ekran başına oturmasına neden olacak bir hikaye yoktu ortada. Bu kafa karıştırıcı, tatmin etmeyen durum da her hafta izleyicinin daha da erimesine neden oldu neticede. Kanalın ve yapım firmasının, muhtemelen sezonlarca sürdürmeyi umduğu diziyi 13 bölümde bitirme kararı alması da bu çok karmaşık ve çok bilinmeyenli hikayenin aleleacele toparlanıp çözümlenmesine neden oldu ama bu çözümleme ikna edici miydi? Maalesef, hayır. Cevaplar yerine şüpheci sorular yaratmaktan başka bir sonuç veremedi izleyiciye. Bütün bir diziyi, sezonlar boyunca sürdürmeye yeterli gelmese de, elde olan tek gizem ve merak konusu A'nın kimliğiydi final bölümünde. Son dakikaya kadar, hala herkes olabilirdi. A'nın, Açelya'nın gizli ikiz kardeşi Akasya olduğu ortaya çıktı ve Akasya, ağabeyi Cesur ve son anlara doğru ortaya çıkan Eren'in annesi Semra, sahnede ışığın altında seyirciye dönerek anlatır gibi her şeyi anlattılar. Bütün bunların işlenebilmesi, normal bir kurguda izleyiciye gösterilebilmesi mümkün müydü, bilemiyorum ama zaman yoktu neticede ve kısa geri dönüş anlarının da yardımıyla uzun uzun anlatıldı olanlar. Dinlediğimiz her şey de, tutarsızlığı ve mantıksızlığıyla, A'nın kimliğine, neredeyse son dakikada karar verildiğini gösterir gibiydi. İlk bölümden beri kendilerine en az görev düşen, en az sahnesi olan karakterler Cesur ve Açelya'ydı. Final bölümünde, özellikle iki karakteri aynı anda canlandıracak olan Beste Kökdemir'e büyük bir yük binmişti. Ne yazık ki o da, Cesur'u canlandıran Alperen Duymaz da abartılı ve inandırıcılıktan uzak bir performans sergilediler. Olup biten pek çok şey, dizinin planlanandan önce sonlandırılıyor olması nedeniyle, önceden düşünülmüş olası çözüm ve alternatif sonlar arasında kararsız kalındığını, hatta dokuzuncu ve onuncu bölümlerde alınan kararlardan da son dakika değişikliğiyle vazgeçildiğini düşündürdü ve alelalcele kapatmaya çalışılan yamalar da gizlenemedi, izleyici ikna edilemedi ne yazık ki. Yine de reyting, süre, erken final gibi pek çok baskı nedeniyle oluşan bütün bu senaryo kararsızlıklarına karşın prodüksiyon kalitesinden hiçbir şey kaybetmedi Tatlı Küçük Yalancılar, her zaman göz doyurucu olmayı başardı. Başarılı bir sonuç elde edilememiş olmasa da hep cesur, ülkemiz için yeni ve sıra dışı bir iş olarak anılacak. Umalım ki bundan sonraki denemelerin de yolunu açmış olsun.


Erkenci Kuş'un ilk bölümü için "konulara hızlı girdi, bu da günümüzün bilgiyi hızlı edinmeye alışkın seyircisi için pozitif bir unsur ve fragmanlara göre ikinci bölüm de hızlı geliyor" diye yazmıştım. İlk bölüm, romantik komedi dizi kültüründe giderek gurmeleşen seyirciye "temiz kalpli sakar mahalle kızının ailesi için borca girerek, iyi kalpli zengin başarılı patrona karşı kötü tarafla işbirliğine mecbur kalışı" motifiyle Kiralık Aşk'ı, esas kız ve esas oğlanın birbirlerini tanımadan yakınlaşmalarıyla No:309'u hatırlatmıştı. Biraz daha geriye gidip İngiliz yazar Jane Austen'ın "pride and prejudice " romanından uyarlanmış ve dünyada "Mr. Darcy " rüzgarı yaratmış BBC televizyonu dizisini hatırlayarak, esas kızın esas oğlanı kibirli ve kötü kalpli, iftiracı ve entrikacı karakteri ise iyi sanması motifi de Erkenci Kuş'ta mevcuttu. Doğrusu ikinci bölümü ilk bölüm kadar tempolu bulmadım. Bazı sahneler fazla uzundu ve sıkıldım. Buna rağmen dizi tüm gruplarda reytingini arttırdı, Total ve AB gruplarında ise 7 barajını geçti. Sosyal medyada diziyle ilgili gösterilen olumlu tepkiler, öncelikle Demet Özdemir ve Can Yaman arasındaki uyumla ilgili. Dizide Sanem ve Can yani "canem" sinerjisi yüksek bir çift olmuş durumda. Demet Özdemir'in içindeki mizah sezgisinin ve cana yakınlığının role yansıma imkanı bulduğu komik sahneler, Can Yaman'ın aksesurlarından dövmesine kadar her detayına özenilmiş Can Divit stili ve aşık olmaya hazır adamı yansıtırken tutturduğu hem ağır hem enerjik kıvam birarada oldukları sahneleri ayrıca yükseltiyor. Bunun dışında kadro zengin, mekanlar çeşitli ve şık. Bbüyük reklam ajansı "Fikri Harika" ve yüksek standartlı hayat tarzının gereği için kadro olarak, mekanlar olarak masraftan kaçılmamış bir iş. Sadece bunlar da değil. Mahalle ortamının bile canlı olabilmesi, karton durmaması için görünmeyen ne kadar çok detayın olması gerektiğini malesef masraf yapılamamış ve başarılı olabilecekken kuruyup gitmiş dizilerde gördük şimdiye kadar. Tabii harika senaryolarla şahlanan diziler de var, ayrı konu. Diziye gelen eleştiriler de haklı. Hikayenin klişe olduğu en sık yapılan eleştiri. Senaryolarda kadının hep işsiz, vasıfsız, sakar ve fakir, erkeğin zengin, güçlü, başarılı, ne yapsa en iyisini yapan beceride gösterilmesi, haklı olarak sorgulayarak izleyen seyirciyi rahatsız ediyor. İnsan gerçekçi bir dizi de bu diziler gibi gül reçeli kıvamında olamaz mı diye merak ediyor. Hiçbir gayret göstermeden, çalışmadan, emek sarfetmeden, sadece güzel, sakar ve masum olarak şanslı olmak mümkün mü? Beyaz atlı prens, beceriksizliğimizi komik bulup, güzellik ve masumluksa sadece bizde varmış gibi bu özelliklerimize kapılıp vay be, der mi. Böyle izlersek gerçekten zor. Gönlümden mi geçiyor yoksa bu bölümde Aylin 'in Sanem'i kıskanması yüzünden mi böyle düşündüm, emin değilim ama bir süre sonra dizinin entrikacı kardeşi Emre de Sanem'e meyledecek gibi. Bu hemen başlamayabilir. Fakat başta sevgilisi Aylin için Sanem'i kullananan Emre, giderek Sanem'i merkeze alırsa, hikayeye yeni bir dinamik olabilir. Öte yandan bir seyirci olarak bir "Fazilet Hanım ve Kızları" vakası daha yaşamak istemem. Sonuçta Emre kötü bir tutum içinde ama büyük ihtimalle yaptığının etrafına ne kadar zarar verdiğini anlamış ve babasının hastalığını bilmiş olsa bu şekilde davranmayacak. Dolayısıyla yanlışa sapabilen sıradan insanları canavar gibi göstermeye de gerek yok. "Kiralık Aşk" dizisinde, Yasemin'e aşık Sinan bir ara Defne'ye meyletmişti. İşte Emre'ninki de o dozda kalsa yeter. Emre'ye yanlışını bıraktıracak kadar. Geçiyorum başka bir şipe. Bölümün bir sahnesinde, akşam Sanem ve Ayhan Sanem'in odasındalar ve Sanem Ayhan'a ofisteki insanlardan bahsediyor. Orada sanki Ayhan ve Cengiz arasında bir elektrik oldu. Biri sanaldı ama fark etmez. Bu arada Ayhan'ın soyadı Işık. Eski aktör Ayhan Işık'a bu karakter üzerinden bir gönderme mi var? Her iki bölümde de bunun işaretini aldığımızı hatırlamıyorum. Bu elde var bir, bir de neden Sanem ve Ayhan, Cihan Ercan'ın canlandırdığı Muzaffer karakterine Zebercet diyorlar? Sözlüğe göre "zebercet" yüzük olsun, tespih olsun, ısıya dayanıklı bir mineral. "Cam gibi parlak, sarı renkte, doğal demir ve magnezyum silikat." Yani lakap olsa kötü değil ama Sanem iyilikten söylemiyor belli. Başka bir konu da Sanem'in 4o bin tl borcunu ödediğini babasından saklaması. Nasılsa öğrenir diyor ama bak adam öğrenemiyor. Toptancının borcun ödendiğinden habersiz olması da bir handikap. Yeni bölümün iki fragmanı çıktı ve ikisini de defalarca izledim, su gibi akıyorlar. Bu fragmanlar bana geçen yıl yine Star Tv'de yaz sezonunda yayınlanan, başrollerini Seçkin Özdemir ve Nilay Deniz'in paylaştığı "Ateşböceği" dizisini hatırlattı. Dizide bir ara her bölümde Barış Buka'nın hukuk bürosunun çözmek zorunda kaldığı farklı bir macera oluyordu. Ne yazık ki kısa sürmüştü. Bunu sağlamak da ayrı bir başarı. Vaktiyle Trt'de her bölüm başka bir maceranın olduğu ve dile gelmeyen bir aşkın yaşandığı "Mavi Ay" dizisi yayınlanmıştı ki, tüm Türkiye mavi ayın yörüngesine girmiştik. Bruce Willis'in dünya çapında meşhur olduğu diziydi. "Erkenci Kuş" da bir yandan ana temayı akıtırken bir yandan her bölümde Aylin&Emre cephesiyle yeni bir müşteri kapışma heyecanını yaşatabilirse, değil bir sezon, sezonlarca sürebilir. Her bölüm sonunda Can Divit bir süper kahraman olarak kazanmalı ama. Bölüm sonuna kadar yürekler ağızda heyecanla beklemeliyiz, bölüm sonunda ise Can ve Sanem vursun, gol olsun. 3. Bölümde görüşmek üzere...


Cihan camı kırıp Gülseren 'i kurtardı, hastaneye götürdü. Olayın hırsızlık olduğu sanılıp Keriman tutuklandı, hapishaneye kondu. Özkan, oto tamircisi arkadaşının Engin'e para vererek yalancı şahitlik yaptırarak paçayı sıyırdı. Cihan olaydan sonra eve kamera taktırdı. Dilara ve Candan yeni bir katakulli hazırladılar ve bu yüzden Gülseren evi terketti, Cansu da Dilara'nın evine dönmek zorunda kaldı. O dönünce Hazal odasını geri vermek zorunda kaldı. Hazal Ozan 'dan birikmiş intikamını Cansu'nun Ozan'ın yaşgünü için hazırladığı anı defterini sulara atarak, Cansu'dan intikamını ise Cansu'nun hoşlandığı Yağız'la çıkarak aldı. Gülseren Cansu'yla barışınca, o ve Cansu evlerine döndüler. Cihan Gülseren ve Derya'nın "Serçe Börek" dükkanından börek ve kurabiye sipariş etmeye başladı. Dilara şirket yetkileri için Alper'i vekil yapınca, mandıralaşma toplantısına Alper de katılıverdi. Bunu gören Cihan da Dilara'yla artık savaşmaktan kaçamayacağını düşündü, Yıldırım'a Dilara'ya boşanma davası açacağına dair bir basın bülteni yayınlayaması talimatını verdi. Hazal Yağız'la buluştuğu gece eve dönerken arabalarına ateş açıldı. Bölüm de orada bitti. Önceki bölümlere göre fazla gelişmenin olmadığı bir bölümdü. Bu bakımdan yine de böyle akıcı olması da bir başarı. Dilara ve Candan'ın planları sürekli geri püskürüyor, hedefe bir türlü ulaşmıyor. Bu bakımdan Hazal'dan öğrenecek çok şeyleri var. O küçük oynuyor ama attığını vuruyor. Bu yüzden sinsi Hazal'ı bu bölümün anti-lideri ilan ediyorum. Hazal'ın anı defterini suya atınca yanına kar kalacağını tahmin etmiştim, öyle oldu. Ozan bir daha olursa evden giderim dedi. Herhalde ileride iş oraya varacak. Dilara Hazal'ı yanında tuttukça sonunda o, Rahmi, bir de Hazal birarada yaşayacaklar. Hatta Hazal onları da evden kaçırtacak, tek başına lebiderya yalıda sere serpe yaşayacak. Zaten Hazal'ın şıpır şıpır üzülmesini de anlamıyorum. Sevgiyi bu kadar önemsese, en başta Gülseren'e böyle davranmazdı. Derdi yalıysa, yalı, kıyafetse kıyafet. Buldu bunuyor. Buldumcuk, maymuncuk iştahlı bir kız. Önceki bölümün gidişatından ve fragmanlardan bu bölüm için Keriman'ın tutuklanmayacağını, iz sürülerek Özkan'a varılacağını tahmin etmiştim. Evi Cihan kamerasız bırakmamıştır demiştim. Bırakmış. Özkan da yakalanmadı. Gülseren olayı tam hatırlayamadığı için, çay taşırken Keriman benim karşımdaydı, kafama arkadan bir şey vuruldu diyemedi. Ayrıca Azmi'nin ayakları bağlanmıştı, o da darp almıştı. Bu saldırıyı kim yaptı, o da araştırılmadı. Koskoca Cihan, koskoca Yıldırım avukatı bunların üstüne gitmediler, dizi hilesiyle. Paramparça'nın bu bölümdeki en iyi gelişmelerinden biri, artık Gülseren'in Cihan'a güvenmeye başlaması oldu. Bu da Cihan'ın Gülseren'in dayısının oğlu Sait'i İzmit'ten bulup getirmesiydi. Böylece Gülseren'i Cansu'nun gözünde aklamış oldu. Gülseren'in Cihan'a güven duymaya başladığını da birlikte yedikleri akşam yemeğinde, Gülseren'in bakışlarından anladım. Daha uzun, daha inançlı, gözlerini kaçırmadan bakıyordu Cihan'a. Bölümde kalbimi kıran bir yer, Dilara elinde yanlış yorumlanmış fotoğraflarla çıkıp geldiğinde, Gülseren'in kesici bakışlarla Cansu'ya bakması sonra da evi apar topar terketmesiydi. Kızcağız yani Cansu daha ağzını bile açmadan, gayet normal bir tepki verdiğinde Gülseren daha oracıkta infaz etti kızı. Cansu'nun yerinde Hazal olsaydı, değil evi terketmek, Hazal'ı inandırabilmek için etrafında deli divane olurdu, fakat Cansu'yu hala bağrına basamadı Gülseren. Elleriyle seviyor ama gönlüyle henüz sevemedi, benimseyemedi. İyi kalpli bir teyzeden hallice Cansu'ya karşı. Doğrusu hangi bölümde, hangi olaydan sonra Gülseren Hazal'ı kalbinden çıkartacak da, Cansu'yu alacak ve sahiplenecek, çok merak ediyorum. Daha fragman çıkmadı. Bu son bölümde de fazla bir şey olmadı. O yüzden önümüzdeki bölüm yepyeni olayların filizlenmesi olabilir. Keriman hapishaneden çıkar, çünkü hapishanede olaya etkisiz eleman. Dilara Cihan'ın gazete duyurusunu görünce küplere biner ama ne yapar, zaten yapıyor elinden gelenden fazlasını. Yoksa itibarını rezil etmiş Alper'i vekil kılar mıydı, zaten sınırlarını aşıyor. Yağız saldırıdan kurtulduysa Cansu onu ziyaret edince Hazal'ın yalanını öğrenir ve bu da yalıda yeni bir krize sebep olur. Dilara'nın artık bir önlem alması lazım, elleri böğründe Hazal'ı izleyip duruyor. Cihan Alper'i şirketten defetmenin yollarını arar. Gülseren'in boşanma davası görülür, artık kuşlar kadar özgürdür. Rahmi'nin kumar borcu bu bölüm ortaya çıkar, Dilara bunları da ödemek zorunda kalır, canı sıkılsa da sineye çeker. Aslında biraz absürd tahminlerde bulunmak, reaksiyonu arttırmak içimden geliyor: Cihan büyük oynar, Alper'i düşürmek pahasına şirketi riske atar. Dilara şirketler elden gidiyor diye korkar, geri adım atar, vekaleti Alper'den alır, Alper ağlamaklı olur. Solmaz evi terkeder, Rahmi ile işi pişirir ve yalıya taşınır. Dilara'nın Rahmi, Alper derken bayağı parası gider ve fakirleşmeye başlar. Özkan Candan'la yakınlaşır. Dilara'ya da boncuk atar, arada Gülseren'e uğrayıp zümrüt gözlüm der. Hazal, Yağız yalanı da ortaya çıkınca, Dilara tarafından evden kovulur, mecburen eski evine döner, fakat artık ne Keriman'dan ne de Özkan'dan bir ilgi bulur, odasından dışarı çıkmaz. Bölüm burada biter. Cihan Gülseren ve Derya'nın "Serçe Börek" dükkanından börek ve kurabiye sipariş etmeye başladı. Dilara şirket yetkileri için Alper'i vekil yapınca, mandıralaşma toplantısına Alper de katılıverdi. Bunu gören Cihan da Dilara'yla artık savaşmaktan kaçamayacağını düşündü, Yıldırım'a Dilara'ya boşanma davası açacağına dair bir basın bülteni yayınlayaması talimatını verdi. Hazal Yağız'la buluştuğu gece eve dönerken arabalarına ateş açıldı. Bölüm de orada bitti. Önceki bölümlere göre fazla gelişmenin olmadığı bir bölümdü. Bu bakımdan yine de böyle akıcı olması da bir başarı. Dilara ve Candan'ın planları sürekli geri püskürüyor, hedefe bir türlü ulaşmıyor. Bu bakımdan Hazal'dan öğrenecek çok şeyleri var. O küçük oynuyor ama attığını vuruyor. Bu yüzden sinsi Hazal'ı bu bölümün anti-lideri ilan ediyorum. Hazal'ın anı defterini suya atınca yanına kar kalacağını tahmin etmiştim, öyle oldu. Ozan bir daha olursa evden giderim dedi. Herhalde ileride iş oraya varacak. Dilara Hazal'ı yanında tuttukça sonunda o, Rahmi, bir de Hazal birarada yaşayacaklar. Hatta Hazal onları da evden kaçırtacak, tek başına lebiderya yalıda sere serpe yaşayacak. Zaten Hazal'ın şıpır şıpır üzülmesini de anlamıyorum. Sevgiyi bu kadar önemsese, en başta Gülseren'e böyle davranmazdı. Derdi yalıysa, yalı, kıyafetse kıyafet. Buldu bunuyor. Buldumcuk, maymuncuk iştahlı bir kız. Önceki bölümün gidişatından ve fragmanlardan bu bölüm için Keriman'ın tutuklanmayacağını, iz sürülerek Özkan'a varılacağını tahmin etmiştim. Evi Cihan kamerasız bırakmamıştır demiştim. Bırakmış. Özkan da yakalanmadı. Gülseren olayı tam hatırlayamadığı için, çay taşırken Keriman benim karşımdaydı, kafama arkadan bir şey vuruldu diyemedi. Ayrıca Azmi'nin ayakları bağlanmıştı, o da darp almıştı. Bu saldırıyı kim yaptı, o da araştırılmadı. Koskoca Cihan, koskoca Yıldırım avukatı bunların üstüne gitmediler, dizi hilesiyle. Aslında biraz absürd tahminlerde bulunmak, reaksiyonu arttırmak içimden geliyor: Cihan büyük oynar, Alper'i düşürmek pahasına şirketi riske atar. Dilara şirketler elden gidiyor diye korkar, geri adım atar, vekaleti Alper'den alır, Alper ağlamaklı olur. Solmaz evi terkeder, Rahmi ile işi pişirir ve yalıya taşınır. Dilara'nın Rahmi, Alper derken bayağı parası gider ve fakirleşmeye başlar. Özkan Candan'la yakınlaşır. Dilara'ya da boncuk atar, arada Gülseren'e uğrayıp zümrüt gözlüm der. Hazal, Yağız yalanı da ortaya çıkınca, Dilara tarafından evden kovulur, mecburen eski evine döner, fakat artık ne Keriman'dan ne de Özkan'dan bir ilgi bulur, odasından dışarı çıkmaz. Bölüm burada biter.


"Kara Sevda"nın ilk tanıtımı yayınlandığında çok şaşırmış ve etkilenmiştim. Kömür madenleri ve acısı ülkemizde hala taze olan maden facialarıyla ilgili olacak izlenimi veren, çok da güçlü ve etkili bir tanıtımdı. Sonraki haftalarda peşpeşe yayınlanan tanıtım fragmanlarıysa maden konusuna hiç değinmeyip sadece iki gencin aşkına odaklanmış gibi görünüyordu. Bu yeni tanıtımlarla diziyle ilgili beklentim düşse de yine de madencilik konusunun da işleneceği umuduyla ilk bölümü kaçırmak istemedim. Ay Yapım'ın geçmişinde -bir uyarlama olmasına karşın- çok daha yaratıcı, şaşırtıcı ve zekice kurgulanmış bir intikam hikayesi olan Ezel gibi bir örnek varken "Kara Sevda"yı yapmaya onları yönelten neydi diye merak ediyor insan. "Kara Sevda" şimdiye kadar Ay Yapım projeleri içinde izlediğim en sıradan konuya ve işleyişe sahip olanı çünkü. 135 dakikalık bölümde sadece 15 dakika ayrılması ve konunun geri dönülemez gibi görünen bir şekilde kapatılması, onları bu hikayede cezbedenin madencilik olmadığını gösteriyor. Ne yazık ki ilk bölümle birlikte bu umut tamamen kayboldu. "Kara Sevda" yeni mezun, dar gelirli bir maden mühendisi olan Kemal ve otobüste karşılaştığı, peşpeşe tesadüflerle biraraya gelip aşık olduğu genç ve çok zengin bir ailenin ressam kızı Nihan'ın imkansız aşkını anlatan bir dizi. Tanımlarken klişe ifadeler kullandığım bu dizinin ne yazık ki konusu da, işlenişi de klişelerle dolu. Hatta dizinin kendisi bile bunu reddetmiyor. Kemal, yeni başlayan ilişkileri hakkında Nihan'a şöyle diyor örneğin: "Bizden öyle bir hikaye çıkar ki.. Ama işte biraz klişe olabilir." Maalesef korktukları başlarına geliyor. Sadece zengin kız-fakir erkeğin imkansız aşkı da değil; zengin kıza aşık takıntılı, çok güçlü bir erkek, kızın ailevi mecburiyetleri yüzünden istemeyerek bu erkekle evlenmesi, bu gerçeği asıl sevdiğine anlatamaması, hatta fakir gencin hızla başarı basamaklarını tırmanıp takıntılı, güçlü zengin kocanın karşısına çıkması... Klişe adına ne ararsanız bulabileceğiniz bir hikaye. Konunun bunca bilindik ve eski olmasına karşın işlenişi sıra dışı olabilirdi elbette ama "Kara Sevda" ilk bölümde, bu konuda da çok parlak değildi ne yazık ki. Tanışmaları, ilişkilerinin başlangıcı, romantizimin gelişmesi, hayatlarının ve kişiliklerinin farkları, iki ana karakterin kendi aileleleriyle ilişkileri vs hiçbiri yenilik, ilginçlik taşımıyor ve izleyiciyi şaşırtacak bir unsur barındırmıyordu. Ayrıca hikayenin hızla, neredeyse yüzeysel akışı da hep "asıl konuya gelmedik, girişteyiz henüz" hissinin oluşmasına; bu da izleyici olarak odaklanamamaya neden oluyordu.


Seviyor Sevmiyor son bölümünde, Yiğit'in babası Teoman'ın İrem'e yaptığı son şantaj yüzünden acilen 250 bin bulunması gerekiyordu. İrem'İn gerçek kimliği açığa çıkmasın diye yapılanların haddi hesabı yoktu ve Deniz'in telaşı, stresi üzerine Tuna her zamanki "sen merak etme, ben hallerim" tavrıyla duruma el koydu. Gölge kimliğiyle yazdığı çok satan romalarının yayıncısından istedi bu parayı. Yayıncı onu büyük patrona götürdü. Eşkıya filminin meşhur "aşk için neleri göz alırsın?" repliğine gönderme yapılan bir sahnenin sonunda Tuna'yı parayı almış gördük. Deniz'in türlü ısrarlarına rağmen Tuna'nın parayı nasıl aldığını öğrenemedik. Ta ki bölüm sonuna kadar... Bölümün son sahnelerinden birinde anladık ki Tuna yüzünü ve kimliğini satmıştı o parayı almak için. Bunca yıl büyük bir özenle koruduğu gizli kimliğini aşık olduğu kızın aşık olduğu adam, o kızın gerçek kimliğini öğrenmesin diye feda etmişti. Tuna, Deniz için neler yapmadı ki? O ne zaman istese ya da ne zaman ihtiyaç duysa, aşk acısı çekerken, göz yaşı dökerken hep yanındaydı. Tuna, Deniz'i görür görmez sevmişti. Eski iş yerindeki müşterileri, yeni işyerinde çalışanlar, mahaledeki komşular, tanıştığı bir sürü insan Deniz'i tuhaf, itici, önemsiz bulurken; hatta çocukluk aşkı Yiğit onu yıllar sonra yeniden gördüğünde yüzüne bile bakmamış, ona dikkat etmemiş ve onu değersiz bulmuşken, Tuna Deniz'i ilk gördüğün andan itibaren olduğu gibi sevmiş, onu hayatının merkezine yerleştirmiş ve en değerlisi yapmıştı. Onun bir başkası için aşk acısı çekmesine dayanamayıp onun için göz yaşı dökecek kadar çok seviyordu onu. Yine de bu kalabalık ve çok karışık dünyayı bırakıp gitmeleri de mümkün değil. İrem ve Yiğit korkunç bir kaza geçirdiler. Yiğit sağlam görünüyor, henüz İrem'in ne durumda olduğunu bilmiyoruz. Ama Yiğit çok büyük bir vicdan azabı çekecek. Geçirdiği ilk büyük kazada annesini kaybetmişken, aynı şey ikinci kez başına gelmediği ve İrem yaşadığı için şükredecek ve onu bırakamayacak.


Seviyor Sevmiyor'un senaryo grubu değiştiğinde, birkaç bölüm boyunca dizinin dengesi ciddi olarak sarsılmış; dengeyi sağlayan, her şeyi birbirine bağlayan o ortak duygunun, macunun kıvamı bozulmuştu sanki. Bütün karakterlere şefkatle yaklaştığımız, hep hafif bir gülümsemeyle izlediğimiz; gerginliğin olmadığı, rahatlatan, eğlendiren ve iç ısıtan dizi değişmişti. Uyarlama bile olsa, bir dizinin en önemli unsurunun senaryosu olduğuna bütün kalbimle inandığımdan, umutsuzluğa kapılmış ve diziden soğumaya başlamıştım. Ama bir önceki ve dünkü bölümle anladım ki o olumsuzluk, senaryo grubunun, yabancısı olduğu bir dünyaya ayak uydurmaya, karakterleri tanımaya çalışırken ufak tefek kazalar yapmasındanmış. Doğru kıvam tekrar yakalandı. Gerilim rayına oturdu. Gülümseme ve şefkat geri döndü. Elbette hala gereksiz ya da temposu ve ritmi bozuk sahneler var. Ama iki saatlik bir romantik-komedi uyarlamasında müthiş bir zamanlama yakalayabilmek, işin doğası açısından imkansız olmalı. Örneğin; Yiğit ve Tuna arasındaki 'kahve içme' sahnesi o kadar yavaş, sessiz ve gerçek dışı görünen bir sahneydi ki, ikisinden birinin hayali olduğunu düşündüm ilk başta. Tuna'nın ettiği 'ölürüm-öldürürüm' lafları, Yiğit'in alaycılığı... Kendi karakterlerinin dışında gibiydiler. Diğer bir uzun ve gereksiz sahne de, yine Tuna ve Yiğit arasındaki 'hesap görme' sahnesiydi. Önce restleşmeler, sonra bilek güreşi, sonra bilardo, sonra dans ve karaoke... Şunu sadece dans ve karaokeyle sınırlı yapsak olmaz mıydı? Bir noktadan sonra durum, akla gelen bütün ilginç ve eğlenceli fikirlerin ortaya döküldüğü, kontrolden çıkmış bir şeye dönüşmüş gibiydi. Bu ufak-tefek olumsuzlukların dışında bölümün tamamından çok hoşlandım. Deniz bütün samimiyetiyle herkese yardım etmeye, faydalı olmaya, doğru davranmaya çalışırken o kadar sevimli ve tatlıydı ki, hem artık onu sevmediğine inanmaya çalıştığı Yiğit'i hem de aşkına karşılık vermeyeceğine inandığı Tuna'yı her dakika kendisine daha çok çekiyordu. Hem Tuna ve Deniz arasındaki arkadaşlıkla karışık, samimiyeti de gerilimi de artan ilişki hem de Yiğit'le Deniz arasındaki çok saf, masum ve güçlü köklere uzanan, kalplerini her geçen gün birbirlerine daha çok açtıkları ilişki o kadar güzel yazılıyor, çekiliyor ve oynanıyor ki hangi ikiliye daha yakın hissettiğime karar vermekte zorlanıyorum. Oyuncu olarak, Zeynep Çamcı'nın hem Yiğit Kirazcı hem de Gökhan Alkan'la kimyası o kadar güçlü, enerjisi öyle uyumlu ki hangi ikilinin sahnesine geçsem onun büyüsüne kapılıyorum. İlk bölümü hatırlıyor musunuz? Deniz herkesin görmezden geldiği, kimsenin saygı duymadığı, mahalledeki komşularının tuhaf bulduğu, garsonluk yaptığı yerde müşterilerin istemediği kişiydi. İrem herkesin hayranlık duyduğu, becerikli, başarılı, güzel ve sevimli arkadaş; Yiğit çok başarılı, otoriter, karizmatik, yakışıklı patron; Tuna havalı, enerjik, sevimli, komik ve çekici iş arkadaşıydı. Şu an geldiğimiz noktada ise, onlarla tanışırken pırıltılarından gözlerimizin kamaştığı, Deniz'in dışındaki bütün bu karakterler tek tek yaldızlarını döktü ve kabuklarının altından kendilerine ait trajedileri çıktı. Yiğit kilo sorunu yüzünden itilip kakılmış, babası tarafından terk edilmiş, annesi gözlerinin önünde ölmüş küçük bir oğlan çocuğu aslında. İrem annesini kaybetmiş, babası tarafından dışlanmış, en yakın arkadaşı Deniz dışında kimsesi kalmamış küçük bir kız. Tuna bir anne-babaya bile hiç sahip olamamış, yetimhanede kendisine 'Gölge' adında bir arkadaş uydurmuş, yapayalnız bir çocuk. İçlerinde sevgiyle, ilgiyle büyütülmüş; yakın dostalar ve aileyle mutlu bir çocukluk geçirebilmiş olan sadece Deniz. Bütün o çocuksu görüntüsüne ve tavırlarına rağmen, en olgunlaşmış olan da o belki de. Bu kalpleri kırık çocuklara karşı hep şefkat duyuyoruz izlerken. İrem, en yakın arkadaşının çocukluk aşkını elinden almaya çalışırken de Yiğit kibirli-gudubet bir adama dönüşüp etrafa bağırıp çağırırken de... Her hikayede birilerinin mutlaka 'kötü' olması, düşmanı temsil emesi gerekmiyor. Olayların siyah-beyaz, insanların iyi-kötü olarak ayrılmadığı; herkese biraz hak vereceğimiz, herkesi anlayacağımız, hiçbirine kıyamadığımız daha derin ve gerçek hikayelere de ihtiyacımız var. Seviyor Sevmiyor gibi... Bu dizinin, karakterletini eksi ve artılarıyla, iyi ve kötü yanlarıyla ortaya koyan gerçekçi halini seviyorum. Bu yüzden İrem'in Yiğit'i kazanmak için herşeyi yapmaya göze alan; hayatındaki anlamlı ve derin tek şey olan Deniz'le arkadaşlığını böylesine kolayca harcayan, entrikacı bir karaktere dönüşmesini de kabul edemiyorum. Özellikle iki bölüm önceki intihar numarasından söz ediyorum. Hayatında ilk defa bulduğu aşkın onu allak bullak etmesini anlarım ama biraz daha vicdan azabı, karasızlık, çaresizlik görmeliyiz sanki. 'Biz niye hiç beraber bir şey yapmıyoruz artık?' dediğinde Deniz ve Tuna'nın arasını yapmaya çalışan İrem'i değil de Yiğit'e Deniz'den hemen özür dilemesini söyleyen İrem'i bu hikayeye daha çok yakıştırıyorum. Entrikadan söz açmışken; biz en son İrem, Neşe'nin şantajına karşı şantajla cevap verdiğinde, Neşe'nin Deniz'in işten ayrılmasının İrem'in de işine geleceği imasında bırakmamış mıydık konuyu? Neşe bu bölüm neden birden İrem'e işbirliği yapmayı ve kamerayla ona ofisi izletmeyi teklif etti? Evet, bu durum İrem'e Deniz'le Tuna'nın arasını yapma fikrini verdi ve fragmanda gördüğümüz kadarıyla, Yiğit ve Deniz öpüşmesinin görülmesini sağladı ama Neşe'nin amacı neydi bu tekliften? Bu hareket senaryoda birşeylere yol açabilmek için kullanıldı anlaşılan ama çok iyi kurulduğunu, işletilebildiğini düşünmüyorum.


Bu cümleyle birlikte sadece Tuna değil, hepimiz asılı kaldığımız o salıncaktan düştük sanki. Çektiği aşk acısıyla, çaresizlikle, yalnızlıkla mücadele etmeye çalışan Tuna'nın hayatla bağını koparacak kadar net, soğuk ve umursamaz bir cümleydi bu. Evet, Deniz -Tuna'nın artık dışında kaldığı- aşk hayatındaki sıkıntılarla çok zor günler geçiriyor. Kendisinin de söylediği gibi üzerinde çok yük var ve bunlarla boğuşmaktan yorgun. Ama kendisinin bile görüntüsünden, halinden işkillenip "İyi misin sen" diye sorduğu Tuna'nın her şeye rağmen, hala ona son bir umutla gelip kendisini düşmekten kurtarmasını istemesinden söz ediyoruz. 'Tuna ve Maykıl'ın Tuna'sından! Deniz'in ne zaman ihtiyacı olsa her zaman yanında olan, onun için her şeyi yapan, onu herkese karşı savunan, ihtiyacı olan özgüveni ona sağlamak için desteğini hiç esirgemeyen, hatta fiziksel olarak hayatını da kurtarmış olan Tuna'dan söz ediyoruz. Bir ilişkide aşk yoksa, yoktur; bu 'mış' gibi yapılabilecek bir şey değil. Deniz de Tuna'nın gönlü olsun diye ona umut verecek değil elbette ama aralarındaki dostluğun ve Tuna'nın 'bunları hiç hak etmeyen' bir adam oluşunun hatrına keşke biraz daha fazla umursasaydı Deniz onun çektiği acıyı. Tuna: Seninle beraber olmak bir lunaparktan içeri girmek gibi. Ben o lunaparktan içeri girdim. Sonra en fena sallanan salıncağa bindim. Ben artık o salıncaktan düşmemeye çalışan bir çocuktum ve tek elimle tutunuyordum. Ben o salıncaktan inmek istemiyorum. Şimdi senden.. ricası olmaz; sana sorum şu: Benim için o salıncağın durdurma düğmesine basar mısın? Basamam diyorsan, bunu bana söyle, son anlarımı mutlu mesut geçireyim, sonra düşeyim. Deniz: Ben o lunaparktan çıktım, gittim ben. Deniz aslında Tuna'ya olumsuz cevap vererek doğru olanı yaptı; ama yanlış zamanda... Tuna'nın ilgisini ilk fark ettiğinde yapmalıydı bunu. Oysa aksine, Yiğit'ten uzak durabilmek için, Tuna'nın kendisine ne kadar aşık olduğunu bile bile ona gidip bu lişkiyi denemek istediğini söyledi. Tuna'nın onunla kurduğu gelecek hayallerine ortak oldu. Hatta o ilişkiyi sürdürmek için gerçekten uğraştı da; aslında Yiğit'i seviyorken... Tuna başkasına aşık olduğunu bildiği bir insanla ilişkiye başlamamalıydı, Deniz kendi bunalımından çıkmak için başkasının aşkını kullanmamalıydı. Tuna'nın şu anda yaşadığı sıkıntı çok büyük ve giddikçe daha da içinden çıkılmaz bir hal almıyor olsaydı eğer, karşılıklı hatarlar yapılmış ve bitmiş bir ilişki gözüyle bakabilirdim buna. Oysa şimdi Tuna şizofreni başlangıcıyla Maykıl'ının peşinde caddelerde dolanıyor ve arabaların altında kalıyor. Bu durum o kadar da masum görünmüyor artık. Aslında uzun uzun Yiğit ve Deniz'in ilişkilerini tamire çalışmalarından, Yiğit'in Deniz'i düşünerek geçirdiği çocukluk anılarından, birbirlerine yeniden güvenmeye başlamalarından, birlikte geçirdikleri zamanın sevimliliğinden ve günün sonunda yeniden aynı duvara toslamalarından söz edecektim ama Tuna'nın o salıncaktan düşmesiyle diğer her şey önemini yitirdi; silindi gitti. Yine de -Tuna'nın durumunun beni soktuğu olumsuz ruh halinin verdiği gayretle- bölümde beni rahatsız eden bir konudan söz edeyim. Bu haksız itham bir tarafa, Yiğit'in Deniz'e, İrem ve Tuna'yla ilgili söyledikleri doğruydu. Ayrıca Yiğit, evine onu görmeye gelen İrem'e söylediklerinde de bütünüyle haklıydı. İrem'in Simya'ya Yiğit hakkında söyledikleri; Tuna'nın da yine Simya'ya Yiğit hakkında söylediklerinin hepsi doğru karakter analizleriydi, birbirlerini ne kadar da iyi tanıyorlar. Hepsine katılmakla birlikte burada yine özellikle Tuna'nınkinin altını çizmek istiyorum. Aralarındaki onca kavgayla ve yaşanan aşk çıkmazıyla -kendisinin de söylediği gibi- Yiğit'in nasıl biri olduğunun sorulması gereken, belki de bilinen evrendeki son insandı Tuna. Yine de büyük bir olgunluk ve nesnellikle, kardeşini de hiçbir şekilde olumsuz etkilemek istemeyerek Yiğit'in bütün iyi özelliklerini sıraladı. Tam olarak kensisine yakışanı yaptı.


Tuna Yiğit'in planını çözdü. Teoman yine İrem'in oteline yerleşti. Yiğit babasının annenin mektubu diye verdiği mektubun babası tarafından yazılmış sahte bir mektup olduğunu, babasının annesi hayattayken başka bir ilişkisi olduğunu, annesinin ölümünden sonra babasının o kadınla evlenip iki çocuk sahibi olduğunu, yani kendisinin iki kardeşi olduğunu öğrendi. Yiğit ve Deniz İzmir'e gittiler, Go Flamingo tarafından satın alınan Blue dergisinin birçok çalışanını işten çıkarıldı. Yiğit babasının ikinci ailesinin evine gitti, üvey annesi Nurten'le tanıştı. İzmir dönüşü Deniz ve Yiğit tartıştılar ve barıştılar. İrem Deniz'in yerine ev arkadaşı arıyordu, Simya ile anlaştı. Simya abisi Yiğit'i aradı ve İrem'in evinin önünde biraraya geldiler. Bölüm 2 gün - 3 akşamlık bir zaman dilimini kapsadı. Yine hem dramı hem matrağı olan, Yiğit ve Deniz'in konuşulmayan şeyleri konuşmaları ve birbirlerine hak verip barışmaları bakımından önemli bir bölümdü. Geçen bölüm, yemek davetinde Yiğit tam planını uygulayacakken Deniz'in onu durdurup gerçekleri itiraf etmesi ve Yiğit'in de gözünde yaşlarla salonu terketmesiyle bitmişti. Bu bölüm Deniz'in anne evindeki odasında başladı. Deniz yatmış ama haliyle uyku tutmamış. Durumuna üzgün ama tam pişman da değil. Hala aynı sıkışmışlıkta. Bir yerde çaresiz. "... Çünkü ben bir zavallıyım" dedi İrem, Tuna'ya. Ne ilginç, geçen bölüm Deniz için "Zavallısın" diyen İrem bu kez aynı kelimeyi kendi için kullandı. Kişi kendinden bilir işi, denir ya, her zaman uymaz ama burada uydu gibi. Tuna Deniz'e sözde veda etti ama hala ya yanında ya da Deniz'in yanındakilerin yanında. Hayır uzaklaşsın demiyorum ama rahat vermiyor. İrem'i arabada kilitliyor, gecenin bir vakti gidip Yiğit'e hesap soruyor, mantığı da hepten devreden çıkardı... Diyorum, diyeceğim ama Neşe'ye karşı Deniz'i savununca da şimdi yine bastık bağrımıza, ne yapacağız. Neşe'nin hali de hal değil, bu ne kıskançlıktır böyle. Kendisine evlilik sitesindeki kaydı üzerinden şantaj yapan İrem'i bile dost edindi, ağzı var dili yok Deniz ise sanki ezeli düşmanı. Bunca zaman sonra Deniz'den Yiğit'e "Siz" yerine "Sen" duymak güzeldi. Neredeyse unutuyorduk ikisinin gerçekten bir zamanlar çocukluk arkadaşı ve aşkı olduklarını. Yiğit Balcı'nın hayatında bir Deniz Aslan vardı, savrulup gitmişti. Bizim Deniz Aslan değildi gerçekten de. Cemal'in çizdiği kesişim kümelerinde falan da kesişmiyorlardı, kesişmemişlerdi. Unutulmaya yüz tutmuşken işte bu aşk küllerinden doğdu geldi sanki. Deniz'in aşkına sahip çıkmasını görmek de güzeldi. Geçmişlerinden Yiğit'e bahsetmesi, unuttuklarını hatırlatması.. Yiğit bunca zaman, yakınlığı Deniz'in sadece gözlerinde bulmuştu, şimdi sözlerinde de bulurken ve Deniz'e de bu kadar ihtiyacı varken, zaten ne kadar dayanabilirdi. Gerçi Deniz en romantik anları trollüyor, böyle en duygusal sözleri de kavga eder gibi, kafaya atar gibi, maçta kimin tuttuğu takım tartışır gibi sarfediyor ama zorlanıyor herhalde, ne yapsın. Neyse, Yiğit nitekim bir süre sonra yelkenleri suya indirdi. Deniz akşam odasında gözyaşı döktü, gündüz ofiste ve sonra İzmir'de Yiğit ona kök söktürdü, fakat sonunda yüzü güldü. Yiğit başta gergindi, kızgındı, mesafeliydi ama sonunda onun da yüzü güldü. Tuna Deniz'den ayrıldı ama keyfi yerinde gibi. Karikatür dergisi falan bulup okudu, güldü, İrem'in partisinde de şakalaştı, oynadı, dansetti. Ayrılığı epey atlattı. İrem Tuna'nın arabasında gözyaşı döktü, terfisini tek başına kutlarken de buruktu ama idare etmeye çalışıyor. Teoman pişkinliğe devam. Ne pişkin, ne yüzsüz, ne teflon adam. Simya gelmiş hoş gelmiş ama daha orjinal bir karakter olarak gelseydi ne güzel renk getirirdi. Aynı "orjinallik" o kadar çok tekrarlandı ki sıradanlaştı. Gelen karakter ilginç olsun diye, sürekli aynı az rastlanır isimler, meslek olarak sürekli tasarımcılar, sanatçılar, mizaç olarak sert, atarlı kızlar. Yani sıradan olmakta bu kadar bucak bucak kaçılacak, kötü bir şey yok ki herkesi aynı sıradışılığa kasalım. Hani geçen bölümde Yiğit'in akşam yemeği davetinde Neşe ile Gazi çıkayazmışlardı. Bu konuşma hiç yapılmamış gibi baştan aldılar. Aynı konuşmayı tekrar yaptılar. Tuna ve Deniz'in camda buğuyla yazıştığı, öncesinde Deniz'in annesiyle dertleştiği sahneler güzeldi. Ertesi gün ofiste dün akşam yemeğinde ortaya çıkan skandalın konuşulduğu, Tuna'nın tabiriyle gıybetin elli tonuna vurulan sohbet ortamı, Cemal'in şemaya öpücük kondurması gibi bir sürü detayla sevimliydi. İrem için düzenlenen "terfi kızı" partisinde İrem'in sempatisini kazanmak için yarışan Cemal'in Çağdaş'a "amip" demesi komikti. Tuna'nın Simya'nın adresini ararken yol sorduğu amcanın hiç tınmadan yürümesi komikti. Deniz ve Yiğit'in otobüs durağındaki hesaplaşmaları güzeldi. Deniz "Bana güvenmiyorsun ki" dediğinde, Yiğit'in "Kesinlikle" dediği, Deniz "Ben de sana çok kızgınım" dediğinde Yiğit'in "Onda da hakkın var tabii" deyip hak vermesi, orta yolu bulmaları.. Harikaydı. Teoman - Yiğit ona annesine iftira attığı sahte el yazılı mektubun hesabını sorarken, otelde. İzmir dönüşü, Yiğit denizi otobüs durağına bıraktı. Deniz Go Flamingo'dan istifa etti. Sonra uzun uzun tartışıp barıştılar. O Sırada Simya Yiğit'i aradı, Yiğit "konum at" dedi ve Deniz'le ikisi Deniz'le İrem'in yakın zamana dek birlikte oturduğu evin önüne geldiler. O sırada İrem, Tuna ve Simya da kapı önündeydi. Beşi bir yerde oldu. Bundan sonra ne olur, buradan nereye gider... Bölüm sonunda mesaj verilmiştir: Simya ile Tuna arasında kafiye uyumuyla da kuvvetlenen bir yoldaşlık peydah olacak gibi. Dizi burada Twilight'a bağlıyor. Hatta düşününce çok önceden bağlamış. Deniz bizim uyumsuz kızımız Bella Swan, Yiğit Balcı da Edward Cullen oluyor. Tuna da aşık olduğu Bella ile değil Bella'nın kızı Esme ile evlenen kurt çocuk Jack oluyor. Deniz de Bella gibi bir ara yakın dostu Tuna'ya meyleder gibi oldu ama asıl aşkı hiç kalbinden çıkmadı. Burada Esme Bella'nın kızı değil Yiğit'in kardeşi Simya. Öyle ya da böyle Tuna'nın bu grupla ilişkisi devam etmiş oluyor. İrem'e gelince, başta Tuna dedik anlaşılan olmayacak, e ne olacak şincik İrem'e? Olur da Tuna'nın da bir erkek kardeşi bir yerlerden çıkıp gelirse kadro tamamlanır ve açılsın perde!


Etrafında fazla dolaşmadan, doğrudan dişlerimizi geçirelim mi hikayeye? Bu, kan emicilerin değil; hayatın kenar mahallelerine sıkışmış, görülmeyen, duyulmayan, umursanmayanların ve buna rağmen hayatta kalmaya çalışanların hikayesi aslında. Yani 'yaşamayanlar'ın... İstanbul'un yerlatı dünyasının hakimi olan, dünyanın en güçlü vampirlerinden Dimitry ve başkanın arasında geçen bir konuşmada gördüğümüz gibi; otorite tarafından vampirlere, dikkat çekmeden ve kimse fark etmeden beslenebilecekleri yerler gösterilmiştir. Şehrin kenar mahalleleridir buralar. Varlıkları ile yokluklarını zaten kimsenin fark etmediği; bağırsalar şehrin ışıltılı merkezine seslerini duyuramayacak olan bu yokluk içindeki insanlar, aslında zaten yaşamıyorlardır. Gözden çıkarılmaları, vampirlere yem edilmeleri de işten bile değildir bu yüzden. Dizinin birbiriyle mücadele içindeki iki tarafından biri olan 'Avcılar', vampirleri avlamak için bir araya gelmiş bir çete gibi görünse de gerçekte avlanmaktan korunmak, 'yaşamasalar' da hayatta kalabilmek, kurtulabilmek için mücadele eden bir grup aslında. Yaşamayanlar dizisinin, gerçek hayatta servetlerini, konforlarını, ışıltılarını sürdürmek için, güçsüz ve sessiz insanları sömürüyor oluşunun bir alegorisi olmasının yanı sıra; merkezinde bir vampirin olduğu, intikam temalı bir ana hikayesi daha var. Bu hikaye ise 19. yüzyılda, Selanik'te başlıyor. Vampirler hakkında uzun bir açılış metninin ardından, çaresiz, serbest bırakılmak için yalvaran bir kadın ; onun hemen yanında ise daha sakin ama aynı şekilde ümitsiz görünen bir adamın kapalı tutulduğu bir zindan sahnesiyle başlıyoruz hikayeye. Bir cellat geliyor, kadını zindandan çıkarıp boğazını kesiyor ve öldürüyor. Tam o esnada karanlık ve ürkütücü biri, bir vampir belirip celladı öldürüyor. Ardından günümüze, atlıyoruz. Puslu İstanbul silueti önünde limanda, bir tabut çıkarılıp götürülüyor; metruk bir binaya bırakılıyor. İçinden Mia çıkıyor, zindanda öldürülen kadın. O zamanlar mavi olan gözleri artık siyah. Mia, İstanbul'a kendisini vampire dönüştüren Dimirty'i öldürmeye ve bu sayede yeniden insan olmaya geliyor. Dimitry'le ne sorunu olduğunu henüz bilmediğimiz, bir diğer vampir Karmen'in sınırsız yardımını görüyor bu çabasında. Dimitry şehrin sahibi olarak tanımlanacak kadar güçlü İstanbul'da. Onun da hem Mia'nınkine benzer hem de ondan taban tabana zıt bir amacı var: Gezegenler kan burcuna girdiğinde, ilk vampirin hançeriyle kendisini öldürüp mutlak ölümsüzlüğe kavuşmak. Diğer ana karakterlerimizden, hikayenin başında zindandayken tanıdığımız Numel ise, hemen her vampir hikayesinden aşina olduğumuz insan dostu iyi vampir-kötü vampir çatışmasında iyi olan tarafta; hastanelerden kan alarak besleniyor. Yine, ona benzer bir şekilde Mia da "sadece ölmeyi hak edenleri" öldürerek beslenen bir vampir. Hikayenin bize sunuluşunu, karakterlerin ve aralarındaki ilişkilerin tanıtımı sevdim. Ne çok fazla bilgi veriyor dizi ne de çok az. Çok sayıda karakter olmasına rağmen neler olduğunu rahatça anlayarak ve her karakterin kendi içindeki gizemleriyle, ne olacağını sürekli merak ederek izledim ilk iki bölümü. Dizinin yıldız bir oyuncu kadrosu var. Bütün kadro içinde özellikle Kerem Bürsin'in rolüne çok yakıştığını düşünüyorum. Şimdiye kadar canlandırdığı karakterler düşünüldüğünde, 'bad boy'luğu üzerine her zaman iyi giyen bir oyuncu olsa da Dimitry'nin kendi beğenmişliğini, küstahlığını, soğukluğunu ve serseriliğini mükemmel giymiş üstüne. Türkiye'ye geldiğinden beri tam olarak çözemediği aksan sorunu ise ne yazık ki hala sürüyor. Aslında Türk olmayan bir karakteri canlandırdığı düşünülürse bu avantaj bile olabilirdi ama diğer karakterlerin hiçbirinin aksanlı olmaması Bürsin'in Dimitry'sini bu anlamda yadırgatıyor. Birkan Sokullu, Numel'i canlandırırken ne görüntüsünü ne enerjisini değiştirmek zorunda kalmış Görüntüsüyle de kişiliği ve enerjisiyle de insana en çok benzeyen, bu anlamda kendini en az zorlayan oyuncu olmuş. Elçin Sangu'nun canlandırdığı Mia, bir izleyici olarak, ana karakterler içinde en az yaklaşabildiğim, en az temas edebildiğim oldu. Kalbi intikam isteğiyle katışlaştığından olsa gerek, oldukça soğuk ve mesafeli biri Mia. Ama bu soğukluk izleyiciyle arasına da büyük bir mesafe koyacak yoğunlukta. Bununla birlikte, bütün ana kadro içinde şimdiye kadar canlandırdıklarından çok farklı bir karaktere bürünen, enerjisini bütünüyle değiştirip izleyicisine yepyeni bir Elçin Sangu gösteren de o. Bu anlamda en ağır yükü sırtlanan kişi olarak takdiri hak ediyor. Ana kadronun dışında hem vampirleri hem avcıları oluşturan tüm yan karakterler için bir olmamışlık, içine girememişlik, yapaylık hissediliyor. Vampirler -elbette kendi fantastik evrenlerinde- inandırıcı değil Avcılarsa fazlasıyla abartılı, hatta karikatürize ve inandırıcı bir ton yakalayamamış durumdalar. Dizinin genel görüntüsünü ise oldukça beğendim. Günümüzde geçen, ama zamanın ötesinden gelen bir hikayeye uygun olarak; hem keskin ve parlak ışıklarla renklenmiş hem de puslu sisli ve gizemli bir atmosfere sahip... Renk kullanımı çok şiirsel. Hemen her sahnede sıcak ve soğuk renklerin birlikte kullanımı çok zenginleştirmiş görselliği. Diziyi izlemeye başlamadan önce görsel efektlerin başarısı konusunda tedirgindim ama oldukça iyi uygulanmışlardı. Gözümü tırmalayan, inandırıcı bulmadığım bir şeye rastlamadım. Az sayıda, abartısız, hikayenin yırtıcılığına uygun, yerli yerince kullanımlardı hepsi. Dizinin teknik kusuru daha çok kurgusunda gibiydi. Sahnelerin geçişlerinde, olayların bağlantılarında yer yer kopukluklar ve karışıklıklar vardı. Her ne kadar bazı sorunları olsa da ve ikinci bölüm, ilk bölümün temposundan uzak olsa da konunun açılımı, karakterlerin her birinin arka planının dengeli ve ilgi çekici sunumu dolayısıyla Yaşamayanlar'ın gelecek bölümlerini de merakla bekliyorum.


Dizi her ne kadar günümüzde, 30'larında bir kadının metruk bir eve gelişiyle başlasa da asıl hikayemiz 1998 yılında bir lisede geçiyor. Tepebaşı Anadolu Lisesi'nin en sorunlu bilinen 4 öğrencisi Eda, Kerem, Osman ve Sinan, bir münazarada ortalığın birbirine girmesi sonrası disiplin kuruluna sevk edilir. Okuldan atılmaları bir kişinin, Burcu Öğretmen'in karşı oyuyla engellenir. Ne var ki Burcu yakında Trabzon'a tayin olacaktır. Bu dört öğrencinin okuldan atılmamalarının tek yolu Burcu'nun kalmasını sağlamaktır. Bunun için bulabildikleri çözümse onu birine aşık etmektir. Sorunlu gençlerin otoriteyle mücadelesi bilindik bir konu. Bununla birlikte, okuldan atılmalarını engellemek için öğretmenlerini aşık etmeye çalışmaları ve daha önce birbirlerini doğru düzgün tanımıyor olsalar da, bu süreçte yakın dostlar haline gelmeleri oldukça ilginç ve özgün bir fikir. Ama senaryonun, özellikle hikayenin kurulduğu ilk bölümlerde, bu ilginç fikrin hakkını tam olarak verebildiğini söylemek zor. Öncelikle bu dört gencin çıkardıkları sorunları ve neden atılmak istendiklerini fazlaca hızlı bir şekilde, mizahi bir tonda görüyoruz ve okulda kalmalarının Burcu Öğretmen'e bağlı olduğunu anladıkları ana çarçabuk geliyoruz. Ardından kafa kafaya verip Burcu'yu aşık etmeleri gerektiğini düşünmeleri, hiçbiri aşka inanmadığı için 'bu konudan anlayan' birinden yardım istemeleri, özellikle konser operasyonu, orada Burcu ve onu aşık edecekleri Kemal'i bir araya getirme çabaları doğal olarak akmayan, zorlama ve temelsiz sahnelerler şeklinde ilerliyor. Bu iki öğretmenin, kendilerine sürekli yeni taleplerle gelen bu çocuklara bir kez bile "Siz neyin peşindesiniz?" demeden her istediklerini yapmaları ikna edici değil. Bu paldır küldürlük ilk iki bölümde aşıldıktan sonra biraz daha sakinleşiyoruz ve karakterlere daha yakından bakmaya başlıyoruz. Bakış açısı olarak tüm karakterler aynı konumda olsa da en yaklaştığımız, eylemlerinin nedenlerini en yakından gördüğümüz ve en çok vakit geçirdiğimiz karakter Sinan. Sinan yalnızlığı, hayata karşı hayal kırıklığı ve umudunu yeniden kazanmaya başlamasıyla ilginç bir karakter. Osman ise ticari zekası, sosyal ilişkilerindeki başarısı, kendiyle barışıklığıyla oldukça özgün bir karakter. Zengin ailesinin ilgisizliğini şiddete yönlendiren Kerem karakteri fazlaca bilindik. Işık, Sinan'a olan aşkı dışında bir ilginçliği olmayan, iyimserliği iki boyutlu işlenmiş bir karakter. Burcu kırılgan ve duygusal görüntüsünün altında oldukça güçlü ve idealist yapısıyla dizinin en sempatik karakterlerinden. Kibirli ve burnundan kıl aldırmayan görüntüsü biraz basmakalıp olsa da aslında net, dürüst, erdemli ve romantik bir karakter olduğu zamanla anlaşılan Kemal de dizinin ilginç karakterlerinden. Eda ise tüm karakterler içinde tasarımı en tutarsız olanı. Asi, başına buyruk, özgür ruhlu, kural ve otorite tanımaz bir karakter olarak tanıdığımız Eda aynı zamanda güzel bulunmayı, beğenilmeyi çok önemseyen; görüntüsü, meslek seçimi, geleceği konusunda herkesin onayını almak isteyen, hayatını buna göre şekillendiren biri olarak karşımıza çıkıyor. Tüm bunların aynı kişide olabilmesi pek tutarlı görünmüyor. Bazı derinlik ve tutarsızlık sorunlarına karşın bu karakterleri tanıdıkça ve ilişkiler şekillenmeye başladıkça hikaye kıvam kazanıyor ve eğlenceli bir hal alıyor. Oyuncu seçimleri başarılı. Ana kadromuz olan 5 öğrenci yaş ve fizik olarak uygun. Beş genç arasında en çok vakit geçirdiğimiz ya da daha yakından tanıdığımız Sinan'ı canlandıran Mert Yazıcıoğlu depresif, duygusal ve bir ölçüde masum genç kıvamını başarıyla tutturmuş. Son olarak Elimi Bırakma dizisinde izlediğimiz Alina Boz, orada canlandırdığı karakterle taban tabana zıt, özgür ruhlu, asi Eda rolüyle çok inandırıcı. Aynı zamanda, Ay Yapım'ın bir diğer dizisi olan Babil'de izlediğimiz Selahattin Paşalı da yine diğer rolünden oldukça farklı bir karakteri başarıyla canlandırıyor. Selahattin Paşalı, son dönemin en dikkat çeken, genç karakter oyuncularından biri. Girdiği her rolde seyircinin ilgisini üzerine çekmeyi başarıyor. Alina Boz'un Elini Bırakma'dan rol arkadaşı olan İpek Yazıcı, kadroda yaş olarak rolüne en uygun oyuncu belki de. Genç ve masum görünümüyle Işık rolüne çok yakışmış. İlk birkaç bölümde Işık'ın çocuksuluğunun biraz fazla kaçtığını, performansının dengesini ilerleyen bölümlerde bulduğunu da belirtmek gerek. Yine Ay Yapım'ın devam eden projelerinden Çukur'da rol alan Kubilay Aka, bu rol için biraz büyük görünse de karakterinde inandırıcı. Kubilay Aka'nın Vatanım Sensin'de abisini canlandırdığı Pınar Deniz, kibar, sıcak kanlı, tatlı Burcu Öğretmen rolüne çok yakışmış. Son olarak Kara Sevda'nın efsaneleşen Emir Kozcuoğlu karakteriyle izlediğimiz Kaan Urgancıoğlu, yine karizmatik bir karakteri canlandırmada çok başarılı. Son dönemde pek çok dizinin aranan oyuncusu olan Müfit Kayacan çok renkli, ilginç bir oyuncu. Yer aldığı her projede olduğu gibi, "müdür yardımcısı Necdet" karakterini de eğlenceli hale getirmeyi başarıyor ve adeta sahne çalıyor. Işık'ın 20 yıl sonraki halini canlandıran Bade İşçil hem fizik hem de tavır olarak inandırıcı bir seçim olmuş. Eda'nın yetişkinliğini canlandıran Tuba Ünsal'sa Alina Boz'la pek uyumlu değil. Aşk 101'in en büyük şansı ise, senaryonun eksiklerini kapatan reji ve sinematografi. Hem ilk dört bölümü yöneten Ahmet Katıksız hem son dört bölümü yöneten Deniz Yorulmazer, hikayenin ve sahnelerin ihtiyacı olan derinliği, duygusallığı ve atmosferi sağlayan çok şık rejileriyle diziyi birkaç basamak yukarı taşıyorlar. Hem aksiyon sahnelerinden romantik sahnelere kadar hedef kitleye uygun dinamik, enerjik bir anlatım dili hem de izleyicinin hikayeyi sevmesini sağlayacak derin, duygusal anlar sunuyorlar. Vedat Özdemir'in son derece şık, bazı anlarda bakılmaya doyulmaz sinematografisi de büyük katkı yapıyor. Rejinin, sinematografinin ve senaryonun uyum içinde, birlikte ürettikleri etkileyici anlar, sahneler de var elbette. Kemal ve Burcu arasında geçen ter damlası anı, bunlardan biri örneğin. Aşk 101 anlatımdaki bir takım kusurlarına, eksiklerine rağmen önemli sorular soran, zamanla kendi kıvamını bularak keyif veren, ardında hoş bir tat bırakan ve umut aşılayan bir hikaye.


İlk bölümü iyi denebilecek oranlarla üst basamaklarda yer alsa da tekrar yayınları, tüm hafta boyunca çok düşük izlenen Vatanım Sensin'in başarılı olup olmayacağı, 2. bölümün izleyici çekip çekmeyeceği konusunda kuşkum oluşmuştu. Ama dün akşamki tempolu, heyecanlı bölümü izlerken 2. bölümün ilkinden de büyük başarı elde eceğine emindim. Nitekim sonuçlar şaşırtmadı. Aslında dün akşamın reyting galibi Fenerbahçe-Manchester United UEFA Avrupa Ligi karşılaşması oldu. Karşılaşma tüm gruplarda 12.0'nin üzerinde reyting aldı. Vatanım Sensin ise tüm gruplarda 2. sırada yer aldı ve en çok izlenen dizi oldu. AB ve ABC1'de ilk bölümüyle aşağı yukarı aynı oranları alsa da geçtiğimiz hafta TOTAL'de 5.73 reytingle Yüksek Sosyete'nin ardında yer almışken bu hafta izleyicisini artırmayı ve üste çıkmayı başardı. Vatanım Sensin'in, bölümün hemen ardından yayınlanan tekrarı da geçen haftaya göre çok daha iyi bir sonuç elde etti. Özellikle AB'de 2.98 reytingle 7. sırada yer aldı. Dizinin 2. bölümünü ilkine göre çok daha başarılı buldum. Sahne süreli daha kısa, tempo yüksek, olaylar çok daha sürükleyiciydi. İlk bölümün en büyük problemi olan odaklanamama, dağınıklık, savrukluk bu bölüm Cevdet'in dönüşüyle çözülmüştü. İlk bölümde ana karakterimiz ve hikayesini en çok merak ettiğimiz kişi olan Cevdet'in uzun yokluğu akışı olumsuz etkilemişti. İkinci bölüm ise Cevdet'in İzmir'e gelişiyle başladı ve bölüm boyunca Cevdet'in dönüşünün ve geçirdiği değişimin yarattığı etkinin işlenişi dışına hiç çıkılmadı. İlk bölümün finali, bu bölümünse açılışı olan kurşuna dizme sahnesinde yaşanan heyecan bölüm boyunca biraz olsun bile azalmadı. Cevdet'in ailesinin yaşadığı sevinç, şok, hayal kırıklığı aşama aşama çok başarılı işlenmişti. Tam bir vatan sever olarak bıraktığımız Cevdet'in ne olup da yüzde yüz tersine dönmüş olabileceğinin gizemi de bölüm boyunca başarıyla korundu. Bu konuda geriye dönüş sahneleri de çok yerli yerince kullanılmıştı. İlk bölümün sonunda Cevdet, Yunan ordusunun bir subayı olarak İzmir'e geldiğinde onun derin bir planı olduğundan, bir şekilde Yunan komutanın güveni kazanmayı başardığından, hatta gördüğümüz her şeyin ilk bölümde karşımıza çıkan o gizemli adam ve "eşref saati"yle ilgili olduğundan neredeyse emindim. Ama bölümü izledikçe bu düşünceden vazgeçtim. Geriye dönüşlerle izlediğimiz esir kampı sahneleri bize Cevdet'in yaşadığı hayal kırıklığını, boşluk duygusunu çok başarılı bir şekilde verdi. Cevdet'in İzmir'e döndükten sonraki bütün tavrı, tutumu da aynı şekilde karşımızda bambaşka bir adam olduğuna inandırdı. O kadar ki "Tevfik, Selanik'te Cevdet'in ardından Miralay Nazım'ı vurduğunda 'ben işimi yarım bırakmam' demekle haklıymış; o Cevdet'i öldürmüş, bu bambaşka bir adam" dedim kendi kendime. Cevdet'in, karşında ağlayarak yerlere kapanan Azize'ye, oğlunu böyle görmektense ölmüş olmasını yeğleyen yıkılmış annesine, çocuklarına ve halka karşı tutumu, katılığı, soğukluğu o kadar inandırıcıydı ki.. Bir tek an dışında: Yunan yönetimini kabullenmiş olan büyük kızı Yıldız'ın düşüncelerini duyduğunda bir an için gözlerinden geçen bakış yeniden şüphe yarattı. Bu noktada oyunculuklardan söz etmemek imkansız. Kadronun deneyimli oyuncuları elbette yetenekleri ve becerileri tartışılmaz kişiler. Ama bu dizi, konusu, senaryosu itibarıyla gerçek anlamda oyunculuk performansı gerektiriyor. Ve Celile Toyon, Halit Ergenç, Bergüzar Korel, Onur Saylak inanılmaz bir performans gösteriyorlar. Azize'nin yaşadığı şoku, duygusal sarsıntıyı, Hasibe'nin yaşadığı yıkımı oyuncuların gözlerinde capcanlı görüyoruz ekranda. Bölüm boyunca korku, panik, telaş, öfke, hırs, ince hesaplar... durumdan durumdan, duygudan duyguya geçen ve izleyiciyi de geçiren Tevfik'in sırtından dökülen teri hissedebiliyoruz adeta. Ama özellikle belirtmem gerek; Halit Ergenç şimdiye kadar ki en etkileyici, en olgun, en başarılı performansını sergiliyor. Sakladığı sır, karakterin geçirdiği değişim ve senaryonun izleyiciyi bu konularda yönlendirmesi, şaşırtabilmesi ve ikna edebilmesi bakımından onun performansı çok büyük önem taşıyor. Ve Ergenç seyirciyi öyle bir alıyor ki avucunun içine, adeta kılını bile kıpırdatmadan sizi istediği duyguya kolayca sürükleyiveriyor. Yıldız'la arasında geçen o sahnede gözünden geçiveren o bakış eğer biraz daha uzun sürse bütün sır bölümün ortasında açık edilecek, biraz daha kısa sürse sır hiç belli olmayıp şüphe yaratmayacak ve açığa çıktığında alt yapısız, temelsiz ve hazırlıksız kalacaktı. İşte sadece bu zamanlama başarısı bile ustalık belirtisi ve Halit Ergenç gerçekten çok ustaca canlandırıyor karakterini.


Vatanım Sensin'i başladığı günden beri hiç kaçırmadan izlememe karşın birkaç haftadır hakkında yazamadım. Bölümü keyifle izliyor, genel olarak da beğeniyorum ama bölümün ardından üzerine söz söyleme, hakkında bir şey yazma isteği oluşmuyor bende. Her hafta 'beğendiğim, takdir ettiğim ve takip etmem gerektiğini düşündüğüm' bir işi izlemek için oturuyorum ekran karşısına ama olayların nasıl gelişeceğini ya da karakterlerin ne yapacağını merak ederek, duygusal bir bağla izlemek için oturmuyorum hala. Dizide henüz izleyiciyi yakalama konusunda eksik olan bir şeyler var. Bölümlerde yaşanan olaylar kendi içinde gayet heyecanlı işleniyorlar ama tüm bu olanların genel hikayeye fazla bir katkısı olmuyor. Dizinin çok beğendiğim ve her hafta karşısına oturmamı sağlayan yanları da var elbette. Özenli ve gösterişli çekimleri, dekorları, kostümleri ve sinemasal estetiğinin yanı sıra, sadece vakit geçirmelik, eğlencelik bir iş olmayıp değerli ve önemli bir konuyu işliyor oluşu.. Bunu yaparken kolaya kaçmayıp zaman zaman riskler alarak, hikayesini her yönüyle, nesnel bir şekilde anlatmaya çalışması.. 'Bu taraf' 'O taraf' diye ayırmadan her karakterin derin ve incelikli işlenişi.. Karakterlerin her birinin kişisel yolculuğunu izlemek çok etkileyici. Hemen hepsi başta inandıkları, kendilerini adadıkları, doğru bildikleri ya da karşısında oldukları şeyler konusunda sınanıyorlar. Düşman olarak gördükleri ile birarada bulunarak, zaman içinde her şeyi bir de onun gözünden, kendisinin şimdiye kadar bakmadığı bir açıdan görerek ya da yaşamaya alıştığı hayatın dışındaki gerçeklerle yüzleşerek yavaş yavaş bir dönüşüm geçiriyorlar. Herkesin kendine ait acıları, zaafları, güçlü oldukları yanları ve inandıkları, zaman içinde de sorgulamaya başladıkları şeyler var. Onları yakından tanıdıkça hikayeleri de gittikçe derinleşiyor. Bunun bir istisnası var ne yazık ki. Ana karakterlerden biri olmasına karşın, şaşırtıcı bir şekilde böyle bir derinliğe, çok yönlü bir hikayeye sahip olmayan tek karakter ise Tevfik. İlk bölümde hırslı, sinsi ama aynı zamanda hayat dolu, enerjik ve eğlenceli görünen, renkli ve ilginç bir kişi olarak işlenmişti Tevfik. Birkaç bölümde gelinen yer ise sürekli kötülük yapan, bir şekilde ayakta kalmak ve Azize'yi elde etmek dışında hiçbir amacı, düşüncesi, hissi olmayan; kendisine ait bir hikayesi bile bulmayan bir 'tip' olarak işleniyor. Ara mı bozulacak? Tevfik orada! Rüşvet mi alınacak, kumpas mı kurulacak, hile mi yapılacak? Tevfik emrinizde! Bunları niye yapar, neden yapar, o bile belli değil tam olarak. Değil karakterlerini incelikle işleyen böyle bir dizi, izlediğim hiçbir dizide uzun zamandır böyle tek boyutlu, yüzeysel birini görmemiştim. İşin en acıklı tarafı Onur Saylak gibi çok yetenekli, işinin ehli, verecek çok şeyi olan bir oyuncunun bu şekilde kısıtlanması, ondan yeterince faydalanılamaması. Karakterlerin kişisel yolculuklarının yanında dizide izlemekten keyif aldığım bir diğer konuysa Azize ve Cevdet'in aşkı. Cevdet sırrını saklamak için canla başla uğraşırken Azize'yi ne kadar kırdığını görüyor ama onun içine bir şüphe kırıntısı bile düşürmemek için o soğuk, katı ve bencil tavrı hiç bırakamıyor. Bazen Azize'yi aldattığını düşünmesine bile engel olmak elinden gelmiyor. Azize ise dünyanın en güzel, en içten seven insanı. Cevdet'i vatanı olarak gören bu kadın ona duyduğu derin aşka rağmen inandığı ideallerinden, doğru bildiğinden vazgeçmiyor, Cevdet'i böyle değişmiş haliyle kabul edemiyor. Bir yandan da biraz duygu, yumuşaklık, kendisine karşı sevgi görebilmek için bir umutla gözünün içine bakıyor Cevdet'in. İlk bölümde izlediğimiz o çok duygusal hamam sahnesinde Cevdet'in tek tek yaralarını sayarak 'Benim vatanım sensin' diyen Azize'nin bu bölümde Cevdet'in hiç görmediği yeni yarasını hemen fark etmesini, şefkatini, yaranın açılış sebebini duyduğunda belki Cevdet'e karşı bir anlık anlayışını izlemek hoştu.


Vatanım Sensin 7. bölümü TOTAL'de 5.61 reytingle 4, AB'de 7.92 reyingle 2 ve ABC1'de 7.38 reytingle 3. sırada yer aldı. Feyenoord-Fenerbahçe karşılaşmasının bu reyting azalışına etkisi olmuştur ama ben yine de daha yüksen oranlar almasını bekliyordum, çünkü oldukça sürükleyici, tempolu ve sürprizlerin yaşandığı bir bölüm izledik bu hafta. Yine oldukça duygusal, samimi gelişti her şey. Cevdet'in Eftalya'nın pusu konusunda Azize'yi uyardığını öğrenişine kadar. Bunu duyan Cevdet, özellikle de Azize'nin durumu Vasili'ye de söylemiş olduğunu öğrendiğinde bir an için çıldırdı; canını yakıncaya dek Azize'yi hırpaladı. Araları yumuşamaya, kırgınlıklar aşılmaya başlamışken bir anda yeniden eskiye dönülüverdi. Bu sahnede bölümün en önemli olaylarından biri yaşandı aynı zamanda. Kumandan Vasili'nın hem Cevdet hem Azize'yi çağırıp pusuyu haber vermiş olan kadının kim olduğunu Azize'ye sorması, Azize'nin Cevdet'in uyarısı üzerine 'falcıydı' diyerek geçiştirmesi ve Cevdet'in Vasiliyle birlik olup gerçeği söylemesi konusunda ısrarcı olma numarasını yaptığını Azize'nin görmesi çok kritikti. Azize bu sahnede Cevdet'in Vasili'den bir şeyler sakladığını ve bazı konularda rol yapıyor olduğunu anlamış oldu. Zaten birkaç defa 'Nedir senin vazifen' diye Cevdet'i sıkıştırdığını da görmüştük. Azize'nin ne kadar zeki biri olduğunu o sahnede durumu idare edişiyle bir kez daha görmüş olduk. Noktaları birleştirip bütün bu olanlardan bir anlam çıkarması uzun sürmeyecektir. Bir de finaldeki silahları bulması ve Tevfik tarafından yakalanması var elbette. Azize'nin her şeyi çözmesi hikaye için erken olsa da bu konuda bir aşama kat edeceğiz gibi görünüyor. Bölümün ana heyecanı, kayıp olan Ölmez Hasan'ın bulunup Cevdet'in kimliğini açık edip etmeyeceğiydi. Cevdet ve Vasili arasında bir kedi fare oyunu oynandı adeta. Vasili, Cevdet'in tavırlarında bir şeylerden şüpheleniyor gibi ama böyle bir şeyi tam olarak ortaya da koymuyor. Cevdet'se bir şeyleri örtmek isterken daha da çok açık veriyor; yanlış adımlar atıyor. Cevdet, Eşref Paşa'nın da isteği doğrultusunda, eğer kimliği afişe olursa bütün operasyonu ele vermemek için kendini öldürmek üzere bölüm boyunca hazır bekledi ve çok sayıda kontrolsüz, acele eylemler yaptı. En büyük hatası da karşısındakini çok hafife alması, kolay kandırılır sanması oldu. Yaptığı manevraların hepsi Vasili tarafından bir şekilde savuşturuldu. Vasili'nin bu şüpheli hali enteresan. Ne o ne de karagahtaki diğer üst düzey subaylar Cevdet'e tam olarak güveniyor gibi görünüyorlar. Aslında koşullar düşünüldüğünde bu çok normal ama eğer Cevdet'e tam bir güven yoksa nasıl olup da genaralin bütün özel görevlerinin verildiği sağ kolu olacak kadar yükselebildi? Burada boşlukta kalan bir şeyler var. İlk bölümlerde daha sık gördüğümüz geridönüş sahneleriyle bu yükseliş biraz aydınlatılsa faydalı olabilir. Geçen bölüm işlenmeye başlanan Ali Kemal'in gerçek anne babası konusuna bu bölüm hiç girilmedi ama kendisi bölümün önemli konularından biriydi yine. Ne var ki bu karakter her geçen gün daha itici bir hal alıyor. Yıldız'a yardım etmek ve onu yapmak üzere olduğu evlilikten kurtarmak istediğinde samimiydi. Zaten neden samimi olmasın, Yıldız'a kendisi aşık. Elbette Yıldız'ın kendisiyle ilgili Eleni'ye söyledikleri de onu çok kırmış ve gücendirmişti ama Yıldız'a gösterdiği tepki kabul edilir, hoş görülür boyutta değildi. Yıldız'ı itip yerek düşürerek resmen fiziksel şiddet uyguladı. Sonrasındaki taşkınlıkları Hacimihalis'i meyhanesinden o şekilde kovması... Evet, Ali Kemal bunalımda ama niye öyle, o da tam olarak belli değil. 7 yıl önce ailesinin öz çocuğu olmadığını öğrendi ama bunu atlatmasına yetecek kadar sevgi, ilgi ve samimiyetle büyüdü. Bu sürede Yıldız'a aşık oldu. Bu da elbette büyük bir sorun. Kız kardeşi olarak görmesi gereken bir insana böyle duygular besliyor oluşu kendisinden nefret etmesini anlaşılır kılabilir ama derdi kendisi değil, başkaları oluyor hep. Çevresindeki herkesi üzüyor, hırpalıyor ve gittikçe daha da kötüye gidiyor. Ali Kemal her bölüm daha itici hale geliyorken şaşırtıcı bir şekilde Leon da ilginçleşiyor. Leon, bu bölüm kendisinden hiç beklemeyeceğim şeyler yaptı. İlk sürpriz Hilal'e tavrı oldu. Sosyal medyada bir süredir Leon ve Hilal aşkı beklentisiyle yapılan paylaşımlara rastlıyorum. Malum, nefretle başlayan aşklar her zaman seyirciye daha cazip geliyor. Hilal'in yaşı küçük olduğundan mı, yoksa aralarındaki zıtlaşmanın romantize edilemeyecek kadar büyük bir ideal farkından kaynaklanıyor oluşundan mı bilmem, ben böyle bir olasılığı hiç görememiştim. Ne var ki sosyal medyadaki beklenti, karşılığını bulacak gibi görünüyor. Hastanede ikisi arasında geçen sahnedeki yakınlık ve tansiyon henüz Yıldız'la arasında bile yaşanmadı Leon'un. Bir de kaçak Yunan askerini saklama olayı var ki -beni kendisiyle ilgili asıl şaşırtan budur- Leon'u Hilal'in gözünde bambaşka bir yere getirecektir. Birkaç bölümdür Leon'un duygularını, iç çatışmalarını, bocalamalarını, insani yapısını çok daha yakından görüyoruz. Leon'un isyancı Yunan askerinin kaçışına göz yumması onun bambaşka, insani ve vicdanlı tarafını daha çok gösterdi bizlere. Özellikle babasının gözünde kendisini ispatlamaya ve saygısını kazanmaya çalıştığı bir sırada, bu görevi de ondan özellikle istemişken böyle bir şeyi yapmaya kalkışması oldukça ilginçti. Bu dizinin en ilginç yanlarından biri karakterlerin doğru bildikleri ve çok katı oldukları ideallerinin ötesindeki görmek, anlamak (Halit Ergenç'in 11 Aralık tarihinde Hürriyet'teki röportajında da benzer bir konudan söz ettiği gibi), ötekinin bakış açısıyla tanışmak ve kendilerini sorgulamak durumunda kalması. Hilal'in kendini adadığı büyük bir ideali var: vatanının özgürlüğü. Dolayısıyla vatanını işgale gelmiş bir Yunan subayı olan Leon'a karşı bütünüyle olumsuz duygular ve hatta önyargı içinde. Şimdi en ummadığı durumlarda Leon'un hiç tahmin edemeyeceği taraflarıyla karşılaşarak önyargısını kıracak yavaş yavaş ve hatta belki ona karşı gelişen duygularıyla kendini sorgulayacak. Bölüm iki ayrı ve çok heyecanlı sahneyle final yaptı. Birinde Ölmez Hasan, kimliği bilinmeden yakalanıp karargaha getirildi. Cevdet onu ve yanıbaşında olsa da henüz durumdan habersiz Vasili'yi aynı anda gördü. Cevdet'in paniğini ve çaresizliğini çok iyi hissettiğimiz gergin bir final oldu, derken Azize tesadüfen gemideki silahları buldu; Tevfik tarafından ona doğrulturlmuş silahla bölümü sonlandırdık. Cevdet'in kimliğinin bu kadar çabuk açığa çıkmasını beklemediğimize göre o konu bir şekilde atlatılacak; ya Hasan'ın kimliği açığa çıkmayacak ya da Hasan, Cevdet'i ele vermeyecek. Azize'nin durumununsa nasıl sonuçlanacağını kestirmek zor. Tevfik o durumdan kendisini nasıl sıyıracak? Fragmandan gördüğümüz kadarıyla önümüzdeki bölüm çok önemli bir olayı, Amasya genelgesini içeriyor. Anlaşılan bizi yine heyecanlı ve duygusal olarak da güçlü bir bölüm bekliyor.


Muhteşem Yüzyıl: Kösem'in 7. bölümünde Beren Saat nihayet haremin koridorlarında arz-ı endam eyledi. Hoş geldi, safa geldi. Kendisini izlemeyi özlemişiz. Aslında bu durum, sadece Derviş Paşa karakteriyle sınırlı değil. Yine önceki bölüm yorumlarında, dizinin sadece Osmanlı Hanedanı'na değil, o dönemdeki bütün unsurlara eşit mesafede yaklaşan, tarafsız bir anlatım dili seçtiğiden; karakterleri "iyi-kötü" olmaktan çok daha derin ve karmaşık bir yapıyla işlediğinden söz etmiştim. Ben bu tercihten memnundum ama bu durum hem genel izleyicinin bu anlatım dilini yadırgaması ve diziye yabancı kalması hem de çeşitli kesimlerden eleştiriler gelebilmesi riskini taşıyordu. Bu ihtimal gerçek oldu, seyirci diziye ısınamadı. 7. bölümde izlediğimiz kadarıyla maalesef bu tercihten vazgeçilmiş gibi görünüyor. Bu bölümde taraflar, iyiler, kötüler ve kahramanlar netleşmeye başladı. Örneğin, şimdiye kadar olan bölümlerde hikayenin "kötü" tarafı gibi işlenmek yerine eylemlerinin nedenleri ve kendi açısından haklılığı defalarca işlenen Şahin Giray'ın da bu bölümde çok daha yüzeysel, aklını tahtla bozmuş, "sevimli-kötü" sığlığına sıkıştırılmış bir karakter olarak işlenmeye başladığını gördük. Ya da Sultan Ahmed de şimdiye dek bocalamalarının, karasızlıklar ve çaresizliklerinin yanı sıra karşılaştığı zorlukların üstesinden kıvrak zekası sayesinde gelebilen ilginç bir karakterken bu bölümde kötülerin cezasını ağır çekimlerle, heybet ve gösterişle veren bir kahramana dönüştü. Ben izleyici olarak bu yeni durumdan memnun olmasam da uzun süre devam edip etmeyeceği tartışılan bir dizinin daha fazla risk almak istememesini, garantili yolu seçmesini de anlaşılır buluyorum. Olayların işlenişi konusunda yadırgadığım bir diğer tercih de gerçek karakterlerden esinlenerek kurgulanmış tarihi bir dizide bu kadar doğa üstücü bir tavır sergilenmesi. Anastasia'nın dönüşüm sırasında kendi başına gelenler bir tarafa, Ahmed'in ve Mustafa'nın, dolayısıyla henadının kurtuluşunu - yoruma açık, imalı bir şekilde bile olmadan - büyüye bağlamak bu diziyi tarihi bir dizi olmaktan çıkarıp doğa üstü-fantastik kurgu sınıfına sokar. Yine de, yadırgıyor olsam da bu da bir tercihtir elbette. Bölümde beni en çok etkileyen ve şaşırtan, Safiye Sultan'ın kaybettiğini düşündüğü, öldü sanılan küçük oğlu için göz yaşı döktüğü sahneydi. Safiye Sultan'ı şimdiye dek görmediğimiz kadar insani ve gerçekçi bir şekilde gördük. Karşımızda kalbini tamamen açmış; hem kaybettiği oğlu için hem de çocuklarına kendisini bir türlü sevdiremediği, bir anne olarak başarız olduğu için çaresizce ağlayan bir insan vardı. Safiye Sultan bu bölüm ilk kez ete kana büründü. 7. bölümün hemen başındaki çok gerimli ve etkili olması gereken Anastasia'nın isyancıları durdurma sahnesi de bu dönüşümün etkisiyle yadırgatıcı, konsantrasyonu düşük, düpedüz 'tuhaf' bir sahne oldu. Dönüşüm sahnesinde Beren Saat'in kesinlikle on beş yaşında gibi gelmeyen sesinin, ilk altı bölümde izlediğimiz Nasia'ya görüntüsüyle de tavırlarıyla da benzemiyor oluşunun şaşkınlığını atamadan gerilimli bir sahnenin içinde buluverdik kendimizi. E, izlediklerimiz de pek inandırıcı gelmedi haliyle. Önceki bölümlerde söz ettiğim, bunca zamandır beni diziye bağlayan, en karmaşık, inandırıcı ve ilginç bulduğum karakterler olan Halime Sultan, Şahin Giray ve Derviş Paşa bu bölümde hem ekran süreleri hem de hikayelerinin yoğunluğu bakımından geri plandaydılar. Hikayenin odağına tamamen Kösem'in yerleşmesiyle bu karakterlerin durumu bundan böyle bu mu olacak bilemiyorum. Aslında şimdiye dek işleniş şekilleri düşünülürse vaad edilen bu değildi elbette ama bu durumu dönüşüm bölümü oluşuna da bağlayabiliriz. Favori karakterlerimin Kösem'le aralarında gelişebilecek ilişkilerin yapısı da merak uyandırıcı. Yalnız, Derviş'in ilk bölümlerde, henüz sırrı açığa çıkmadan önceki sessiz ama derin, karanlık halini daha ilginç bulduğumu da söylemeliyim. Sırlarının açığa çıkışıyla adeta bir kahramana dönüşüverdi Derviş. Dizinin giderilmesi gerektiğine inandığım bir ihtiyacı da etkili, şaşırtıcı ve akılda kalıcı diyalog yazımı. Bu konuda senaryo desteğine ihtiyaç var gibi görünüyor. İki karakter arasında yaşanan gerilimi yüksek, heyecanlı sahneler zekice kurgulanmış bir diyalogla çok daha tatmin edici olabilecekken zayıf, etkisiz sözlerle buharlaşıp uçuyor sanki. Bölümün sonunda Safiye Sultan ve Kösem arasındaki sahnede (1. Fatmagül VS 2. Fatmagül sahnesi diyelim mi buna?) "Ben de sultanımız gibi düşünüyorum, sizin gitme vaktiniz geldi" sözlerinin yavanlığı yükselen gerilimi ve beklentiyi balon gibi söndürdü adeta.


Vuslat bu pazartesi 17. bölümüyle ekrana gelecek ve mayıs sonunda da sezon finali yapması bekleniyor. Başladığından son yayınlanan bölüme kadar diziyi kaçırmadan izledim. Öncelikle dizinin kurgusunu "fikir" olarak çok beğendim. Seyirciler olarak bir yandan dizinin baş karaketeri "Aziz"in başına gelen olayları üç boyutlu olarak, et kemik dünyasında kanlı canlı izlerken, diğer yandan görünmeyen manevi dünyasının izdüşümünü, olgunlaşma sürecini, Ariflerin Satrancı oyununda "Yolcu"nun seyri olarak izliyoruz. Aslında daha doğrusu, bu yolculuğun izdüşümünü, Aziz'in madde aleminde, fiziksel dünyada izliyoruz. Fikir harika. Fakat dizinin bölümleri ilerledikçe şahsen istediğim enerjiyi, bu iki paralel akış arasında beklediğim yoğunluğu bulamadım. Dizide yolcunun manevi seyrinin de diğer süreç kadar ağır basacağını ummuştum. Ayrıca "Ariflerin Satrancı" nedir, satranç tahtasında ifade edilmiş bu manevi yolculuk neleri kapsar, yolcu ne yapabilir, bu konuda daha fazla bilgi sunulacağını ummuştum. Beklediğim gibi olmadı. Bölümlerde Satranc-ı Urefa ya da diğer değişle Ariflerin Satrancı denilen oyuna ayrılan bölüm çok ama çok kısa. Genelde Salih Baba'nın antika dükkanında, bazen de Çakal Necmi'nin ya da Salih Baba'nın değişiyle Çakal Fani'nin çay ocağında bir masa etrafında toplanılıyor. Ortaya Satranç levhası / tahtası yayılıyor. Burada bir parantez açmak istiyorum: Dizide satranç tahtası az görülüyor. Aslında bu tahta çok daha detaylı ve şiirsel bir görsellikle seyirciye sunulabilir. Mümkünse renkli olarak; ve hatta çarkıfeleğin işaret ettiği haneye animasyon verilebilir. Diyelim ki, yolcu tahtada "Deniz" hanesine geldi. Burada denizin görsel ve ses olarak canlandırması tahta üzerinde yapılabilir. Maliyeti arttırır ama yapımcının acaba yayından kalkar mıyız, fazla açılmayalım şeklinde çok temkinli gitmesine gerek var mı bilmiyorum. Dizi Trt'ye yapılıyor, özel kanallardaki kadar reyting baskısı olduğunu zannetmiyorum. Özetle, bu satranç levhası bize çok daha kanlı canlı, üç boyutlu canlandırılabilir. Burada parantezi kapatıp, devam ediyorum. Salih Baba çarkıfeleği ya da diğer değişle fırıldağı çeviriyor. Fırıldak bir sayıyı ön yüzünde gösterecek şekilde yere düşüyor. Salih baba satranç taşını yani "Yolcu"yu daha önce kaldığı yerden o sayı kadar ilerletiyor. Gelen hanedeki kelimeyi okuyup sonra etraftakilere bir paragraf kadar bu kelimenin anlamını anlatıyor. Bu oldukça genel bir açıklama oluyor. Yani Aziz'in yaşadığı olaylarla çok ilişkilendirilmiyor, çok örtüşmüyor. Sözümün başına dönersem, yayınlanan tüm bölümleri son bölüme kadar tam izledim. Bu arada başta da dediğim gibi, iki paralel akışın bu metaforik - manevi kısmında beklediğim kadar yoğunluk bulamasam da, karakterleri, karakterlerin arasındaki ilişkileri, örneğin Salih Baba ile Abdullah Efendi arasındaki sözsüz anlaşmaları, Salih Baba'nın herkesi bağrına basmasını, Kerem'in Fırat'a duyduğu dışarıdan anlaşılmaz düşkünlüğü, Feride'nin üvey annesine karşı bitmek bilmez hoşgörüsünü ama ezilmeyişini, kardeşlerine bağlılığını, Aziz ve Feride arasındaki yavaştan ilerleyen gönül anlaşmasını, Tahsin'in Kerem'i oğlu olarak tamamen kabul etmiş olmasını, Yalçın'ın aile baskısına rağmen Feride'ye kardeşi gözüyle bakmasını, Faik'in Feride'yi Hasibe'ye ezdirmemesini, Aneta'nın Fırat'a kol kanat germesini, Aziz'in Kerem'i anlamasını, antikacı dükkanında kurulan muhabbet sofralarını, çay kahve ikramlarını, Aneta'nın börek getirmelerini, sonra mekanları, atmosferleri, Salih Babanın antikacı dükkanını, bu dükkanın da içinde bulunduğu Feride'lerin mahallesini, parklarını, evlerini, yeni evlerindeki minik avluyu, Tahsinlerin konakvari büyük evlerini, manzarasını, Yalçın'ın ofisini, ofisin mavi sarı loş ışığını, Altan'ın evinin önündeki çardağı gerek Feridelerin evlerinin, gerek antikacı dükkanının, gerekse Tahsinlerin evinin dekorasyonunu, dizinin görselliğini, müziklerini beğendim, ısındım, benimsedim. Dizinin akıcılığı da iyi. Bazen durağanlaşsa da genelde sıkılmadan kendini izletiyor. En azından benim cephemden işleyiş bu şekilde. Fakat uzun bir süredir bu manevi kısımdaki eksiklik bir yana, olayın fiziki dünyadaki cereyanlarında da mantıksal hatalar iyice birikmeye başladı. Önümüzdeki bölümde böyle olmaz, bir yerden toparlayacaklardır, bir bölümlüktür diye diye kendinizi oyalıyorsunuz, ama bir bakıyorsunuz kendi tahtanızdaki vakit öldürme girdabına kapılmışsınız. Twitter hesabımda da yazdım. Buraya da yazayım: "Vuslat'ta Altan Aziz'in suçsuzluğunu ispat için tutulan adamları otomobil gezisi yaparken durduk yere elden kaçırınca bende de dizi koptu. Hem niye Yalçın'a teslim edilmiyor bu adamlar, Aziz "suçsuzum" diye ispat etsin, sonra salın gitsinler. Bölümü izlemeye devam etmedim artık. Sonra önceki bölümlerde Fırat'a kendisini Kerem'in adamlarının vurduğunu ne Yalçın, ne Altan ne Aziz söyledi. Fırat'ın kendisini Aziz'in tarafının vurduğunu sandığını bildikleri halde. Yalçın neden böyle acemi çaylağa döndü, orası da meçhul. Altan Yalçın'a "Şükrü'yü buldum, peşindeyim" diyor. Ama Yalçın "Hemen bir ekip gönderiyorum, konum ver ben de geleyim..." falan demiyor. Ne zamandan beri bu dava Yalçın için böyle delil takibini sivillere bırakacak kadar önemsiz oldu. Ayrıca Aziz şu anda gözaltında ve tek mesele ettiği şey: "Şükrü'nün yaşadığını Feride böyle öğrenmeseydi" Bunu da gülerek söylüyor Yalçın'a. Zaten baştan beri neden Feride'den sakladığı belli değil, şimdi neden böyle güldüğü de. Karakterler, mekanlar, müzikler güzel ama hikaye mantıktan kayınca diğerleri yetmiyor. Başından beri mistik damar önemli gibi ama orada da hep gizem. Bütün olay Aziz'in Feride'ye kavuşması olamayacağına, Aziz'in yaşadıkları ve Salih Baba'nın, Abdullah Efendinin Aziz'e verdikleri önem de ortada olduğuna göre, neden Salih Aziz'e açık açık anlatmıyor da sadece gizem perdesini büyütüyor, esrarlı esrarlı gülüyor. Vuslat'tan çok umutluydum, Trt'nin "Yunus Emre" dizisi gibi bir dizi olabilir diye düşünmüştüm, o potansiyel vardı ama olmadı bence. Vuslat dizisini sevenler ve diziye emeği geçenler olumsuz yorumlara gücenmesinler. Seyirci olarak elbette biz de vakit ve emek veriyoruz diziye ama elbette üretimde verilen emekle kıyaslanmaz. Vuslat için sezon finali imkanı var. Ana hikayeyi bozan gereksiz uzatmalar budanabilir. Şahsen karakterleri, ortamları, hikayeyi hatalarına rağmen severek izledim, fakat tolore edebileceğiniz bir limit var demek ki sizin de önceden bilmediğiniz, seyirci de toloreden yoruluyor, üretenin de dinlenmeye ihtiyacı var" diye yazdım.


Bölümün en güzel sahnesi bence şurasıydı: Süreyya, Metin ağlayıp kendisinden özür dilediğinde Metin'i eve geri getirmişti. Sonra Metin uykuya yattı, Süreyya da Levent'e telefon etmek için mi, gitmek için mi artık ne hikmetse, evden dışarı çıktı. Levent de kendisini bekler dururmuş. Kimbilir ne kadar bekledi. Sonra Süreyya Levent'e Metin'den boşanmaya kararlı olduğunu, sadece kendisini bir iki ay beklemek zorunda hissettiğini söyledi. Sonra birden beklenmedik bir şey oldu. Levent bunaldı ve Süreyya'ya "Ya ben ne olacağım Süreyya?" dedi. Süreyya da afalladı, seninle ne alakası var gibisinden. Meğer Süreyya gerçekten bu hisleri kendine kondurmamış. Biz seyirci olarak karakterin iç dünyasına ne kadar dahil edildiğimizi bilemiyoruz. Süreyya bana Levent'in hislerinin farkında gibi geliyordu ama Levent'in aşık olduğunu bağırmasıyla kocaman bir şaşkınlık yaşadı. Kimbilir belki de hoşlanmayı seziyordu da aşk beklemiyordu. Sonra şakır şukur, "ama ben zor bir kadınım keşke olmasaydım ama öyleyim" ve benzeri engeller geldi Süreyya'dan, Levent de herşeye tamam, dedi. Tamam anlaşıverdiler, adeta hızlandırılmış bir romantizm. Tuhaf kaçabilirdi ama tamamdır, yani olmuş. Sahnenin sonunda birbirlerine sevgiyle sarılmaları da süper güzeldi. Yalnız şu da nazarlık olsun, ikisinin arasındaki bu ilişkinin başı hakkında, daha önce yazmış mıydım hatırlamıyorum, Bedia Levent'e Süreyya'dan bahsettiğinde ve kadın hakları konusundaki tecrübesiyle kendisine yardım etmesini istediğinde, Levent en baştan daha neredeyse görmeden Süreyya'ya avcı gibi, çapkın gibi yaklaştı. Yani tavrı öyleydi. İlk bakışta aşk gibi bir durum falan da olmadı. Yadırgamıştım. Bir de Süreyya'nın kendisine "Küçük Hanım" diyen bir şoförü vardı ve sanki o da Süreyya'ya aşıktı. Galiba hikayeyi o kanaldan akıtmaktan vazgeçtiler. Devam edelim. Bölümün en tahammül edilmez sahnesi, dizinin en şımarığının Kerem'in hayatına bir kere daha çomak soktuğu sahneydi. Yani Mert Çalhan arsız uslanmazının kendi haline bakmadan, hatta dahası baktıktan sonra bile, Cansu'ya hain, yalancı, şımarık vs. muamelesi yapmasıydı. Ah o Mert Çalhan'ın hayatında Kerem dışında başkası olacaktı, çoktan hayatından çıkartmıştı. Gitsin baksın başının çaresine. Böyle arıza mı olunur yafu. Sözde Kerem'i düşünüyormuş, bak bak. Zaten Kerem'e yapmadığı terbiyesizlik küstahlık edepsizlik kalmadı. Şimdi de Cansu. Önüne geleni buldozer gibi eziyor. Diyordum ki "Ece keşke affetse, sonuçta bu birbirinin rollerine geçme durumu gerçekten Ece için başlamadı, sonra da Mert söyleyemedi" diyordum ama yok, Cansu'ya zerre empati yapamıyor, üstelik Cansu abisini kaybetmesi yüzünden acılı, yaslı bir durumdayken. Anlaşılan Mert istiyor ki, Kerem'i bir tek kendi sömürsün, babannesi sömürsün, başkası sömüremesin. Kerem'i seviyor ama bu kadar seviyor. Bir de Kerem ve Mert herşeye rağmen barıştıklarında seviniyordum. Yazık. Bu arada Can bulunamadı ve bu ortadan kayboluşu bizzat kendisinin planladığını tahmin ediyorum. Gerçi dizide buna dair kesin bir işaret yok ama, Cansu'ya gelip bir daha hiç görüşemeyeceklermiş gibi konuşması bir açık kapı bırakıyor. Çünkü dünyanın neresine gitse cep telefonuyla, internetle görüşmeye devam edebilirlerdi ama bir daha görüşemeyeceklermiş gibi konuştu. Bundan sonra Can dizide ortaya çıkar çıkmaz ama kendi planladığı bir şeyse bunun gerekçesi ailesinin işe dön, eve dön gibi baskılarıyla uğraşmamak olabilir, dizide de henüz ne olacağına karar verilememiş de olabilir. Bölümün en gizemli kısmı, Mert'in Ece'nin annesini bulması için dedektif tutmasıydı. Aslında iyi bir şey yapıyor fakat kadıncağızı bulsalar bile dönmek isteyecek mi, Ece'ye sıcaklık hissediyor mu, bir kapalı kutu. Öyle ya da böyle, iyi bir şey, Mert kedi olalı bir yün yumak tutacak. Bölümün en sürprizli, biraz da traji komik kısmı, Kerem'in Cansu'yu takip edip Cansu'yu bambaşka bir hayat hikayesi içinde zannederek yardım etme planları yapmasıydı. Aslında şahsen daha büyük bir tepki vermesini, yardımcı olmak için daha bir çırpınmasını bekledim ama neyse. Sahi, bu bölüm Kerem'in annesi görünmedi galiba. Hayırdır inşallah. Güzel şeylerden bahsedeyim diyorum ama Mert Çalhan bir yandan Işıl Ergün bir yandan hikayenin gidişatına sağlı sollu vuruyorlar. Işıl da yüzsüzlükte arsızlıkta yalancılıkta kendini aşıp Cansuların evini bastı. Hem de ne günlerinde. Neyse, akıl fikir dileyelim ve dizinin tatlılarından bahsedelim: Kerem'in annesi, babası, babasının çiçekleri, Kerem'in kalenderliği, süper iş kabiliyeti, Levent'in Süreyya'ya sevgisi, Ece'nin kendi kendini avutma çabası, Cansu'ya sevgisi... Ece deyince, ne diyeceğim, hikaye çok sağ sol yapıyor, Kerem ve Cansu bir ayrılıp bir barışıyorlar ya, diyorum ki, ya Kerem Cansu'yu, Ece de Mert'i affedemeyip birbirlerini teselli ederken biz bir deneyelim derlerse? İkisi de antisosyetik, ikisi de iyi kalpli, azla yetinen, azı çok eden, arkadaş dost canlısı... İşte bir sürü ortak özellik. Cansu da iyi kız ama o da Ece'ye niye sosyetizmini söylemedi, Kerem bakımından da Ece bakımından da durumu çok zor. Giderayak ne aklıma geldi, Ece ile Mert'in Oliva'da biri kapının bir tarafında, diğeri diğer tarafında ağlayarak konuştukları sahne... O sahne de içten, samimi, güzel bir sahneydi. Ya Mert ya atsan atılmaz satsan satılmaz, gerçekten zor bir insansın diyeceğim ama çözümü buldum galiba. Ece'nin yanında alınır, Kerem'in yanında satılır. Sory.


Vatanım Sensin 6. bölümü, ana karakterimiz Albay Cevdet'in neredeyse bütün bölümü bir direğe ellerinden bağlı, oturarak geçirdiği ilginç bir bölüm oldu. Önceki bölümde eşkıya Ölmez Hasan tarafından esir alınmış olan Cevdet, bu durumda yaşayabileceği fazla bir aksiyon olmadığından bölüm boyunca da çok az göründü zaten. Yine de sahneleri ilgi çekici, merak uyandırıcı ve sürekleyici olmaktan geri kalmadı. Önce Eşkıya Hasan'ın aklını bulandırdı, kendisini hemen öldürmesini engelledi. Orada geçirdiği kendisine tuzak kurarak öldürtmeye çalışan ve Hasan'a bunun karşılığında, Cevdet ve Eşref Paşa'nın peşinde oldukları silahlarla ödeme yaptığını anladığı o kişinin kimliğini öğrenmeye çalıştı. Cevdet, dağ başında bir evde, silahlı eşkıyalar tarafından eli kolu bağlanmış bir adam sadece aklını ve ikna ediciliğini kullanarak nasıl hayatta kalır gösterdi. Eğer Ölmez Hasan, Tevfik'le yaptığı anlaşmaya uyup Cevdet'i hemen öldürmüş olsaydı Cevdet'in bütün bunları başarmaya hiç fırsatı olmayacaktı elbette; ama bölümün sonunda öğrendik ki Cevdet her şeyi baştan göze almıştı. Önceki bölümde, Eftalya'nın evinde bulduğu haritada kayıp silahların yeri olarak işaretlenen yere bir Yunan birliği eşliğinde keşfe gitmeye karar vermişti. Doğrusu Tevfik'in kurduğu bu tuzağa bu kadar kolay düşmesine kızmış, o keşfe neden yalnız gidebileceği bir bahane uydurmayıp Yunan ordusundan bir birlikle yola çıktığını ve kendisiyle konuşmaya çalışan Eftalya'yı neden dinlemediğini anlayamamıştım. Ama hem Cevdet'i hem diziyi hafife almışım. Cevdet en baştan, Eftalya'nın evinde o haritayı bulduğu andan itibaren kendisine tuzak kurulduğunun farkındaydı. Tuzağı kuranı, yani silahları çalan kişiyi bulmak için, öldürülmeyi de göze alarak tuzağa bile isteye düşmüştü. Sonunda o "meğer" anını yaşadığınızda ne olacağını önceden göremediğiniz ve geriye dönüp baktığınızda taşların bir bir yerine oturduğu başarılı bir kurgu olmuştu. Her ne kadar bölümün ana konusu Cevdet'in esareti, kurtulup kurtulamayacağı ve ailesinin onun sağlığından endişesi olsa da Cevdet'in bölüm boyunca az görünmesi nedeniyle diğer karakterlere ve ilişkilere daha uzun uzun bakabildik. Bu durum, ilk bölümlerde henüz her şey yabancıyken odağı dağıtıyor, hikayeyi savuruyordu ama şimdi bölümler ilerleyip biz karakterleri yavaş yavaş tanıdıkça eskisi kadar rahatsız etmiyor. Acı çeken bir başka anne de Azize'ydi. Oğlu, ona haber bile vermeden şehri terk etmişti. Onu bir daha görüp göremeyeceği bile belli değildi. Sevdiklerini, Azize kadar yürekten seven, onlara kendini adayan biri daha zor bulunur. Azize, Ali Kemal'in bu gidişi yüzünden kendisini suçladı önce. Ali Kemal'in hala İzmir'de olduğunu öğrendiğinde ettiği sitemse çok yakıcıydı: "Doğurmadım diye mi? Kursağından sütüm geçmedi diye mi? Ne diye eziyet edersin bana? Canımdan can koparak sevmedim mi ben seni? Ne demek ananı bırakıp gitmek?" Doğurmuş ya da doğurmamış; Azize, Ali Kemal'in annesiydi.


Halka'ya bir hafta ara verdik. Aslında bölümdeki dikkat çeken bazı konularla ilgili bir şeyler yazmayı düşünüyordum ama kişisel zamansızlık yüzünden; 'ha bugün yarın' derken bir türlü vakit bulup aklımdakileri kağıda dökemedim. Son dakikaya kaldı bu haftaki yazı. Bu yüzden aklımda kalan birkaç şeyi kısaca yazmaya çalışacağım. Kaan'ın Cengizhan'ın oğlu olup olmadığı konusu bu bölüm iyice ortaya döküldü. Çağatay, Cemal Sandıkçı'nın gizli operasyon evinden aldığı, Bahar'ın babası Kemal Berkes'in Halka'ya sızdığı zamanlarda tuttuğu defterin deşifresinden bir kardeşi daha olduğunu öğrendi. İzleyicilere de gösterilen bu deşifrede Cengizhan "HC" olarak kodlanmıştı. Defterde HC'nin biri gizli, diğeri bilinen iki oğlu olduğu yazıyordu. Dolayısıyla Cengiz Erkmen'in gizli bir oğlu daha olduğunun, sadece Hümeyra'nın bildiği bir şey değil, örgüt'ün derinlerinde de bilinen bir şey olduğunu görmüş olduk. Çağatay'ın tam "nerede bu veliaht?" diye yeri göğü inlettiği sırada Kaan'ı görmemizle, bütün ışıkların Kaan'ın üzerinde yanması da bir oldu elbette. Daha önce laf arasında, kısaca geçen bu bilgi daha bir belirginleşmiş oldu. Bölümün sonunda Kaan'ı, Cihangir'i ve Çağatay'ı bir odaya kapatan Cengizhan'ın Hümeyra'ya içlerinden birini seçmesini ve onun hayatta kalarak Halka'nın başına geçebileceğini söylemesiyle de yine Kaan'ın veliahtlardan biri olduğunu görmüş olduk. Yeni bölüm fragmanlarından birindeyse bu konu iyice netleşmeye başladı. Fragmanda Cengiz, Hümeyra'ya "Çocuklarıma eşit davranıyorum. Kaan'la Çağatay'ı birbirinden ayırmıyorum." diyerek Kaan'ın onun oğlu olduğunu açıkladı. Haftalardır Kaan'ın Halka için önemli birinin oğlu olduğunun belli olduğunu ama bu kişinin Cengiz Erkmen olduğuna ikna olmadığımı yazdım burada. Doğrusu son bölümde ve fragmanda yaşanan tüm bu gelişmelere karşın fikrim değişmedi. Halka'nın çok titiz, adeta bir satranç oyunun uzun uzun planlanmış hamleleri gibi, uzun vadeli planlanan bir senaryosu var. Yine Volkan Kocatürk'ün harikulade rejisi de olayların önemini izleyiciye en uygun ve dozunda hissettirecek bir özene sahip. Ana karakterimiz Kaan'ın, Halka'nın başındaki kişinin gizli oğlu çıkması bu dizinin en önemli sırlarından biriyken bunun, geçmişte yaşanmış bir diyalogla adeta geçiştirilerek izleyiciye açıklanacağını hiç sanmıyorum. En azından Hümeyra'nın kırmızı odayı yöneten kişi olduğunun açığa çıkışı, Nadir'in anahtarı Kaan'a bıraktığını öğrenmemiz kadar heyecanı, özeni ve dramatik derinliği hak eden bir konu olurdu bu. Kocaman bir düğümün ucu gibi görünen bu ev ve Irmak isimli bu kadın hakkında anlatılanlar, Çağatay'ın söylediği gibi "Kimin hikayesi? Cengizhan'ın..." Tıpkı benim gibi Çağatay da, babasının anlattığı bu hikayeye inanmıyor ve onun bir şeyleri sakladığını düşünüyor.