Yerli dizi sektörümüz, dünyanın en çok ihracat yapan, en büyük dizi sektörlerinden biri. Hem ulusal hem de uluslararası boyutta, pek çok alanda çok etkin. Ve bu büyük sektörün her kademesinde, çok sayıda kadın görev alıyor. 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü'nde yerli dizi sektörünün kamera arkasında görev yapan kadın kahramanlarından, izlediğimiz dizilerin dünyalarını bize sunan yönetmen ve senaristleri anmak istedim. Hilal Saral: Yerli dizi deyince aklınıza ilk gelen isim hangisidir? Aşk-ı Memnu çoğu kişi için bir tv klasiğinin bile ötesinde bir ikondur artık. Final bölümünden beri geçen on bir yıl içinde izleyici üzerindeki etkisinin hiç kaybetmeyen, asla eskimeyen, her repliğine ve sahnesine kadar ezbere bilinen, her tekrarı aynı heyecanla izlenen bir dizi... Dizinin bu olağanüstü başarısında en büyük pay sahibi olanlardan biri yönetmeni Hilal Saral kuşkusuz. Aşk-ı Memnu'nun yanı sıra, Fatma Gül'ün Suçu Ne?, Kuzey Güney, Kurt Seyit ve Şura, Kara Sevda gibi; ekranlarımızın unutulmaz, hepsi birbirinden ses getirmiş pek çok dizisine imza atmış olan Hilal Saral'ın yönetmenliğini yaptığı Kara Sevda "Uluslararası Emmy" ödüllerinde ödül kazanan ilk Türk dizisi oldu ayrıca. Usta yönetmenin imza attığı son projeler, yine Ay Yapım'la işbirliği ile Şahin Tepesi ve Zemheri oldu. Mesude Erarslan: Ay Yapım'ın edebiyat uyarlamalarıyla ekranda fırtınalar estirdiği dönemde, en çok izlenen ve çok konuşulan dizilerinden biri de Yaprak Dökümü'ydü kuşkusuz. Beş sezon süren dizinin başarısında Erarslan'ın kurduğu dünyanın etkisi çok büyük. Kariyerine Aynalı Tahir, Asmalı Konak, Şarkılar Seni Söyler, Yanık Koza dizilerinin ekiplerinde başlayan başarılı yönetmenin imza attığı diğer diziler ise İntikam, Bana Sevmeyi Anlat, Kızlarım İçin. Şu anda FOX'ta ekrana gelen Kefaret dizisinin yönetmen koltuğunda oturuyor. Gül Oğuz: Hem yapımcı hem de yönetmen olarak sektörde yer alan Gül Oğuz, yönetmen olarak Sıla, Hatırla Gönül ve Çoban Yıldızı dizilerine imza atmasının yanında Merhamet, Hayat Şarkısı, Hayat Sırları, Çoban Yıldızı, Kurşun ve Şeref Bey dizilerinin de yapımcısı. Çağrı Vila Lostuvalı: Dünyaları, atmosferleri, karakterleriyle izleyici üzerinde büyük etki bırakan pek çok projeyle dolu Lostuvalı'nın kariyeri. Asi ve Yaprak Dökümü dizilerinde yardımcı yönetmen olarak görev alan Lostuvali'nın yönetmen olarak yer aldığı ilk dizi Suskunlar. Ardından aksiyon sahneleriyle iddialı olan İntikam ve onun ardından kendisini sektörün önemli isimlerinden biri haline getiren Poyraz Karayel geliyor. Yerli ekranımızın klasikleri arasına giren Poyraz Karayel'in ardından görev aldığı diğer projeler Bu Şehir Arkandan Gelecek ve 8. Gün. Lostuvali, şu anda sezonun en izlenen ve ses getiren yapımlarından olan Masumlar Apartmanı'nın yönetmen koltuğunda oturuyor. Gökçen Usta: Sektörün aranan yönetmenlerinden olan Gökçen Usta, Kurtlar Vadisi'nde yardımcı yönetmen, Şeref Meselesi'nde ikinci ekip yönetmeni olarak başladığı kariyerini Kördüğüm, Fazilet Hanım ve Kızları, Kızım, Aşk Ağlatır ve Zalim İstanbul İstanbul dizilerinde yönetmenlik görevini üstlenerek sürdürdü. Şu anda Star Tv'de ekrana gelen Akrep dizisinin yönetmen koltuğunda oturuyor. Jale Atabey Özberk: Yerli tv tarihimizin en unutulmaz komedi dizilerinden biri olan Avrupa Yakası'nı altı sezon boyunca yöneten Jale Atabey Özberk'in Gülse Birsel'le olan işbirliği Yalan Dünya'da da devam etti. Yönetmenin çalıştığı son sitkom ise Türk Malı oldu. Neslihan Yeşilyurt: Son yılların bağımlılık yaratan dizilerinin yönetmeni Neslihan Yeşilyurt. Yasak Elma'yla geçirdiği çok başarılı 3 sezonun ardından diziden ayrıldığı duyurulduğunda çok şaşırmıştım. Ama Yeşilyurt'un sonraki adresi, aynı yapım firmasının yeni projesi olan Sadakatsiz oldu. Karadayı, Muhteşem Yüzyıl, Binbir Gece gibi başarılı dizilerde yardımcı yönetmen olarak başladığı kariyerine ekranın en çok izlenen yönetmenlerinden biri olarak devam ediyor. Merve Girgin: Girgin'in kariyerinde Adını Feriha Koydum, Fatih, Lale Devri, O Hayat Benim, Umutsuz Ev Kadınları, Güllerin Savaşı, Anne, Kızım ve Kadın gibi çok sayıda başarılı proje yer alıyor. Zeynep Günay Tan: Kurduğu dünyalarla izleyici üzerinde büyük etki yaratan ve oyuncularından unutulmaz performanslar alan Zeynep Günay Tan'ın kariyerinde neler yok ki? Kaybolan Yıllar, Kurtlar Vadisi: Pusu, Öyle Bir Geçer Zaman ki, Benim Adım Gültepe, Kayıp, Arkadaşlar İyidir, İstanbullu Gelin... Usta yönetmen şu anda, Netflix'in önümüzdeki aylarda ekrana gelmeye hazırlanan dizisi Kulüp'ün yönetmen koltuğunda oturuyor. Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu: Yapımcı Kerem Çatay'ın veda yemeğinde "5 yıl sonra bu dizi hala hatırlanıyorsa başarılı olmuşuz demektir" açıklamasını hatırlıyorum da; "Televizyon suya yazı yazmaktır" sözünü geçersiz kılan, nice on bir yıllarca tekrar tekrar yayınlanacak ve finali her yayınlandığında TT olacak bir dizi Aşk-ı Memnu. Aşk-ı Memnu, kalbine "kadın"ı koyan bir diziydi. Bu, yönetmen Hilal Saral'ın olduğu kadar, karakterlerinin iç dünyasını ince ince işleyen Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu'nun da başarısı. Uzun yıllar boyunca ikili olarak çalışan Ece Yörenç ve Melek Gençoğlu, Dudaktan Kalbe, Yaprak Dökümü, Fatma Gül'ün Suçu Ne?, Kuzey Güney, Kurt Seyit ve Şura, Medcezir pek çok unutulmaz diziye birlikte imza attılar ve ekranlarımızın bir dönemine büyük bir iz bıraktılar. Bu Şehir Arkandan Gelecek'in ardından yollarını ayırdılar. Melek Gençoğlu bireysel olarak Şahin Tepesi; Ece Yörenç ise Cesur ve Güzel dizilerinin senaryolarını kaleme aldı. Mahinur Ergun: Tüm prime-time ekranını yerli dizilerin kaplamadığı, her kanalda bütün akşam boyunca sadece yerli dizilerin yayınlanmadığı, az ve öz yapımın yer aldığı zamanlarda da onun yazdığı diziler izlenirdi; yerli dizilerin artık gündemi kasıp kavurmaya başladığı zamanlarda da. Renkli, güçlü, eğlenceli kadınların hikayelerini ve merkezinde kadınların olduğu hikayeleri yazdı; böyle hikayeleri senaryolaştırdı Mahinur Ergun. Unutulmaz tv klasikleri Şaşıfelek Çıkmazı'nın da, Asmalı Konak'ın da, Merhamet'in de, Şeref Meselesi'nin de, Hayat Şarkısı'nın da aralarında bulunduğu pek çok dizi onun kaleminin ürünü. Şu anda ise FOX'ta ekrana gelen Kefaret'i kaleme alıyor. Eylem Canpolat-Sema Ergenekon: Ekranlarda büyük başarılar elde eden, unutulmaz işlere imza atmış ve artık yollarını ayırmış diğer bir ikili Eylem Canpolat ve Sema Ergenekon. İkilinin birlikte kaleme aldığı ilk hit dizi Sıla. İlk sezonunu yazdıkları, yayınlandığı dönemde büyük ses getiren dizinin ardından ikili, Songül Öden ve Kıvanç Tatlıtuğ'u uluslararası yıldızlar haline getiren ve yerli dizi ihracatını başlatan Gümüş'ü Berfu Ergenekon'la birlikte 3 sezon boyunca kaleme aldı. Canpolat-Ergenekon ikilisi daha sonra Kavakyelleri, Karagül ve döneminin çok izlenen yapımlarından Yer Gök Aşk'ın senaryosunu üç sezon boyunca kaleme aldı. Canpolat-Ergenekon ikilisini star senaristler haline getirdi diyebileceğimiz projeleri Karadayı oldu. Üç sezon süren, Ay Yapım imzalı dizi sadece çok izlenmekle kalmadı, üç yıl boyunca pek çok Altın Kelebek'in de sahibi oldu. Canpolat ve Ergenekon, Karadayı'yla aynı dönemde başka bir Ay Yapım projesi olan Kara Para Aşk'ı da kaleme aldı. Dizi, uluslararası anlamda büyük başarı elde etti ve Engin Akyürek'le Tuba Büyüküstün'ü ekranın unutulmaz çiftleri arasına yazdırdı. Aynı zamanda yapımcılığını da yaptıkları, kısa ömürlü Kara Yazı dizisinin ardından, Yine uluslararası bir hit olan Siyah Beyaz Aşk'ı ve Gülperi'yi kaleme aldılar. Bu dizinin ardından, iki yazar ayrı yollara gitmeye karar verdiler. Sema Ergenekon, şu ana dek yalnızca Show Tv'de ekrana gelen Zemheri'yi kaleme alırken Canpolat bir süre Doğduğun Ev Kaderindir'i Gülseren Budayıcıoğlu'nun eserinden uyarladı ve ardından Sefirin Kızı senaryosunu devraldı. Sırma Yanık: Adını Feriha Koydum, Fazilet Hanım ve Kızları, Zalim İstanbul gibi çok izlenmiş ve belki de izlendiğinden de çok ses getirmiş, sosyal medyada olaylar yaratmış dizilerin senaristi olan Sırma Yanık, kaleme aldığı hikayelerle CenCem, CemNed, FeMir, HazSin, YağHaz gibi sosyal medyada olaylar yaratan, "en popüler çift" listelerinde hep üst sıralarda yer alan ekran çiftlerin de yaratıcısı diyebiliriz. Hatta bu dizilerle yıldızlaşan ne kadar çok genç oyuncu olduğunu düşünürsek bazı kariyerlerin fitilini ateşlediğini söylemek de mümkün. Şu anda FOX'ta ekrana gelen, hikayesi de kendisine ait olan Masumiyet'in senaryosunu kaleme alıyor. Meriç Acemi: Önce oyuncu olarak tanıdığımız Meriç Acemi, yıllar içinde bazı dizilerin senaryo gruplarında bulunsa da senarist olarak en büyük çıkışını Kiralık Aşk'la yaptı. Sadece hikayesini ve senaryosunu yazmakla kalmayıp, dizide yer alacak şarkılardan karakterlerin tüm detaylarına kadar tasarladığı ve dünyasını kurduğu Kiralık Aşk'ın başarısıyla romantik komediler, ülkemizde sınıf atladı desek yeridir. Meriç Acemi sonraki projeleriyle başarısına başarı kattı. Senaryosunu yazdığı Ufak Tefek Cinayetler, ekranlarda gerçekten fırtınalar estirdi. Hikayesini yazdığı Erkenci Kuş hem çok izlendi hem de ulusal ve uluslararası pek çok başarı elde etti. Yine yaratıcı yazar olarak imza attığı Aşk 101, Netflix Türkiye'nin en çok izlenen ve hakkında en çok konuşulan işlerinden biri oldu. . Son olarak, Ufak Tefek Cinayetler ve Aşk 101 gibi Ay Yapım'la çalışacağı yeni bir Netflix projesinin hazırlığında olduğu duyuruldu. Deniz Akçay: 2004 yılında başladığı kariyerinde Omuz Omuza, Ömre Bedel, Dila Hanım, Bana Sevmeyi Anlat gibi çok sayıda dizi olsa da en büyük etkiyi, üç sezon boyunca büyük bir beğeniyle izlenen İstanbullu Gelin dizisiyle yaptı. Karakterlerinin her birine şefkatle yaklaşan, ruhunun derinliklerine inen Akçay, İstanbullu Gelin'i ve Süreyya, Faruk, Esma, Adem gibi karakterleri ekran tarihimizin unutulmazları arasına yerleştirdi. Gülse Birsel: Ekranda komedi deyince akla gelen ilk ve belki de artık tek isim Gülse Birsel. 2004-2009 yılları arasında yaratıcı yazarlığını ve başrolünü üstlendiği Avrupa Yakası, gerçek bir tv efsanesi, dizide yer alan karakterlerin her biri de ayrı ayrı ikon haline geldi. Dizinin replikleri hala aynı tazelikle dillerde. Birsel, Avrupa Yakası'nın ardından Yalan Dünya ve Jet Sosyete dizileriyle ekranın en güçlü komedi yazarı olmayı sürdürdü. Pınar Bulut: Unutulmaz tv klasikleri arasına giren dizileri kaleme alan bir başka yazar da Pınar Bulut. "En unutulmaz yerli dizi hangisidir?" diye sorsak ilk üçte mutlaka yet alacak olan Ezel'in ve yine büyük başarı elde eden, tıpkı Ezel gibi hem derin dünyası hem de karakterleriyle izleyicilerin hafızasında yer edinen ve replikleri akıldan çıkmayan Suskunlar'ın yazarı. Kariyerine 20 Dakika, Racon, Yıldızlar Şahidim dizileriyle devam eden Bulut, şu anda Mucize Doktor'un ortak yazarlığını sürdürüyor. Nuran Evren Şit: 2007 yılından beri senarist olarak ekranlarımızda olan Nuran Evren Şit; Elveda Rumeli, Hanımın Çiftliği, İntikam, Şeref Meselesi ve Vatanım Sensin gibi çok izlenmiş ve çok ses getiren dizilerin senaryo ekiplerinde yer alan bir isim. Şu anda ise Netflix'in, Beren Saat'in başrolünde yer aldığı fantastik dizisi Atiye'nin ortak yazarlığını sürdürüyor. Yıldız Tunç: Ekranın çok sayıda başarılı projeye imza atmış, güçlü senaristlerinden biri de Yıldız Tunç. Aynı zamanda ünlü bir edebiyatçı olan Tunç'u senarist olarak gördüğümüz ilk yapım Sait Faik öykülerinden uyarlanan "Havada Bulut". Bu özel projenin ardından, bir dönemin en büyük yapım firmalarından olan TMC'nin hit dizileri Aliye, Binbir Gece, Aşk ve Ceza'yı kaleme aldı. Yayınlandığı dönemde büyük ses getiren ve çok izlenen, uzun soluklu diğer bir dizi olan Paramparça'nın senaryosuna ve ardından aynı yapım firmasının projesi olan Kördüğüm'ün de hikayesine imza attı. Üç sezondur en çok izlenen dizilerden biri olan Bir Zamanlar Çukurova'nın senaristliğini sürdürüyor. Ve Meral Okay: 2012 yılında, 52 yaşında kaybettiğimiz; reyting rekorları kırarak bir döneme damgasını vuran Asmalı Konak gibi bir dizinin hikaye yazarı ve ekranlarımızda her anlamda yeni bir dönemi başlatarak büyük başarılara imza atmış Muhteşem Yüzyıl'ın senaristi olan Meral Okay'ı anamamak imkansız elbette. Teknik olarak dizi sektörümüzde yer almasa da Dr. Gülseren Budayıcıoğlu'nu da anmak isterim. Budayıcıoğlu'nun eserlerinden uyarlanan İstanbullu Gelin, Doğduğun Ev Kaderindir, Kırmızı Oda, Masumlar Apartmanı dizilerinin yaşadığı başarıya baktığımızda, son yıllarda dizi sektörüne büyük katkısı olduğunu söylemeliyiz. Bu listede yer alması gereken Ayşe Ferda Yılmaz ve Nehir Erdem, Aslı Zengin (Çilek Kokusu, Kiraz Mevsimi, No: 309, Erkenci Kuş, Bay Yanlış), Ayşe Kutlu, Burcu Görgün Toptaş, Deniz Madanoğlu, Eda Tezcan, Elif Usman Ergüden, Makbule Kosif, Rana Mamatlıoğlu, Seray Şahiner, Tunus Taşçı ve adını şu an sayamadığım, hepsi birbirinden değerli çok sayıda kadın senarist ve yönetmen var elbette. Sayılarının çok daha artması ve başarılarının daim olması dileğiyle...


Kapı aralığında öptüm, kokundan öptüm seni... Erkenci Kuş ilk bölümünden beri yüksek bir standart tutturmuş durumda. O bakımdan bölümü yine keyifle izledim. Her dizinin ya da filmin unutulmaz sahneleri olduğu gibi, hit bölümleri de olur. Misal 4. bölüm öyleydi fakat beşinci bölüm iki tık aşağıdaydı. Bu bölümde hem olumlu hem olumsuz iki eğilim sezdim. Biri ekibin birbirine daha fazla kaynaşmış olduğuna dair. Sanki oyuncularda bir rahatlama olmuş. Eğer gerçekten öyleyse, süper. Öte yandan bir yorgunluk algıladım ki, bu da örneğin "kır evi" sahnesinin daha "damar romantik" olmasını engellemiş, diziyi derinleştiren, türlü manalara, çağrışımlara açık o anlık bakışlar notalar gibi peşpeşe dizilmemiş. Piknik sahnesi efsane "yüz tanıma" sahnesi dışında fazla uzundu. Can ve Osman fazla kaynaştı. Can biskolata erkeği Osman'ı rakibi değil kankası belleyiverdi. Fakat bunlar eleştiri değil. Salı günü gelse de izlesek dediğimiz rengarenk dizimiz bu bölüm de keyifliydi. Dizi ilk bölümlerinde diğer gruplara göre zayıf başladığı ABC grubunda geçmişin acısını çıkarır, açığını kapatırmış gibi en yüksek reytingi alıp 9 tahtına kuruldu. ABC grubu geç bulduğu bu diziyi giderek daha çok seviyor gibi. "Erkenci Kuş" Total ve AB gruplarında da reytingini arttırdı, 8 bandında devam ediyor. listesine gelince, dizi bu hafta da lider. Onu Total grupta "Meleklerin Aşkı", AB grubunda "Kalk Gidelim" ve ABC grubunda "Egenin Hamsisi" takip ediyor. Listenin 3. sırasına "Elimi Bırakma" giriş yapmış durumda. "Elimi Bırakma" haftanın en yüksek ivme gösteren dizisi oldu. Yine de aradaki makas hayli açık. İlk fragmanda Sanem ve Osman'ın dertleşme sekansı tatlı. Sanem Osman'ın kardeşi Ayhan'dan da teşviki alıyor. Sonra bakıyoruz Can'ın evine gitmiş. Can'a "Ben hiç böyle olmamıştım" diyor. Biz de diyoruz ki, sıkı tutunalım, itiraf-ı aşk geliyor. Derken yeni bölümün fotoğraflarından bir kareyi hatırlıyoruz. Can sinirli, gergin, Sanem'e değil, yana bakıyor. İtiraf duymuşsa da bu romantik ormantik düzlemde olmamış, adeta Sanem ben bir yalancı çobanım, bunca zaman kuzuları uçurumlara güttüm, Emre Bey'in oyununa düştüm, kadın derneği kampanyası fotoğraflarını da ben araklattım, falan filan demiş. Ya da ikinci senaryo: Tam Can Sanem'i tatlı tatlı, gözlerinde az sonra işiteceklerini sezmiş olmasının verdiği dingin aşkın gülümsemeyle dinlerken, hop bir telefon geldi: Aylin'in çaldığı fotolar yayınlanmış. Can ve kampanya patlamış! Böylece Sanem'in itirafı yarım kaldı. Senaryo bu. 2. Fragmanda ise şehir hayatına aklimatizasyonunu tamamlamış, öfkeli, bağıran bir Can Divit görüyoruz. Ne oldu Can'a? Dağ bayır çayır, yabanıl doğal hayat derken doldurduğu hümanist pili, sürekli alttan alan, herkese sabırlı ve kibar davranan bir Can olmasına buraya kadar yetti. Çakalların yanlarında masum kalacağı çakkalların arasına düşünce, aşık olduğu kız da habire "kötü kral"dı, "gıccık"tı falan diye tersledikçe, ajanstaki ajan bir türlü enselenemeyince adamın da pili bitti, o da günümüz bozulmuş şarjsız insana dönüştü. Zaten geçen bölümde maço tavırlarla Sanem'in elini kapıp götürünce, bardağına içki katınca bu Can Divit olamaz, dedirtmişti. Ceycey olsa ne derdi? Bittin sen. Kovuldun. Ama her şerde bir hayır vardır denir, bardağı taşıran bu son damla, Sanem'i de Can'a yakınlaştıracak görünen o ki. Polen kim ki? Üflerim gider diye düşünüyor artık herhalde Sanem. İki kadının karşılaşması inşallah dizide güzel işlenir. Polen şimdiye kadar epey silik tutuldu. Kötülüğüyle değil ama şu an düşünmediğim bir şeylerle Sanem'e kök mü söktürse acaba. 2. fragmanın bir başka hadisesi de Ayhan ile Ceycey arasındaki tutulma. 2. Bölümle ilgili "Geçiyorum başka bir şipe. Bölümün bir sahnesinde, akşam Sanem ve Ayhan Sanem'in odasındalar ve Sanem Ayhan'a ofisteki insanlardan bahsediyor. Orada sanki Ayhan ve Cengiz arasında bir elektrik oldu. Biri sanaldı ama fark etmez. Bu arada Ayhan'ın soyadı Işık. Eski aktör Ayhan Işık'a bu karakter üzerinden bir gönderme mi var? Her iki bölümde de bunun işaretini aldığımızı hatırlamıyorum. Bu elde var bir, bir de..." diye yazmıştım. İşte o gün bugünmüş. Bölümden minnoş sahneler... Sanem ve Can Can'ın 34 YDY 246 plakalı aracına bindiklerine Sanem "Sizin yanınızda karnım acıkıyor nedense" dediğinde Can'ın "ona öyle demezler, peynir ekmek yemezler" tarzındaki sözleri... Bu dizinin Kiralık Aşk'tan farklarından biri de, Can'ın Ömer'den çook daha önce mevzuya uyanması. "Na bu kadar masraftan kaçmamış!" dediği yüzük gözüne gözüne sokulduğu halde tufaya gelmemesi, kendi iç sesini dinlemesi. Araca binmeden önce tavrım sana özel değil demesinden önceki tiradı da güzeldi. Yine araçta "güvene dayalı, arkadaş-nişanlılık" diyalogları da güzeldi. Bay Fabri'nin tepkisi de yerindeydi. Şu kısacık rolde "Bay Fabri" kanlı canlı insani tepkileri veriyor. Hakarete uğraması, siniri, bıkkınlığı, kafa karışıklığı, pişmanlığı, sıcaktan bunalışıyla, yani toptan karakter derinliğiyle bölümlerden dışarı çıkıyor. Can içki içer misin dediğinde Sanem'in "Almayayım, maya çünkü" demesi. Can'ı dansa kaldırışı. Akşam ne olduğunu Leyla'ya anlatırken Leyla'nın "Söz veremem, anlat" deyişi. Can'ın çakal Osman'ın bakkalında "Yok be bu aralar nişan yüzükleri konusunda hassasım sadece" deyişi. Emre'nin Aylin'e kendisini kullanılmış hissettiğine dair bir şeyler söylediği sahne. Ceycey'in basın açıklaması yaparken Can'ın çay ocağında Sanem'in yanına çekingen çekingen yaklaşması, komple o sahne, Deren'in Fabri'nin işini alması konusunda Can'ı ikna ettiği sahne. Ceycey'in Can'a söylediği yalanı söylerken "Sizinle çalışmak güzeldi" moduna girmesi. Güliz'in "Can Bey'in Polen'i var" dediği, Sanem'in merdivende gözlerinin dolduğu sahne... Can'a "Getirimde götürümdeyim" dediği sahne... Canem Kayseri mantası-Eyfel sahnesi, Can'ın "Tanıdın mı beni?" diye sormasındaki gönderme. "Kokusunun bağımlısı oldum" repliğini dizi tarihine yazdığı sahne. Motivasyon kampında canem yüz tanıma oyunu sahnesi... Yine saydım saydım bitmedi...


Kara Ekmek'i ilk izlediğimde hakettiği reytingi almadığını düşünmüştüm ve şimdi sevinerek görüyorum ki, dizi o günden bugüne artan bir reyting grafiği çiziyor. Benzer bir durum Poyraz Karayel için de olmuş, dizi ikinci haftadan itibaren 2. sıraya demir atmıştı. Bu da ilk bölümde düşük reyting alan diziler için çok ümit verici bir durum. Gelelim Kara Ekmek 7. bölümüne... Bu bölümde, birkaç haftadır beklediğimiz gelişmeler oldu. Berkant ve Asiye nihayet karşılaştılar ve yüzleştiler. Asiye yalanlarını hem azalttı hem arttırdı, Berkant da inanmış göründü ama inanmadı. Doğrusu epey sakin bir görüşme oldu. Duygusal açıdan ikisinde, dolayısıyla seyircide fazla bir sarsıcılığı olmadı. Taylan ve Mine birbirlerine aşklarını ilan ettiler, resmen sevgili oldular. Her ne kadar buna memnun olsam da, pek olmadı dedirten ayrıntılar var. Taylan ilişkileri manevi olarak bitmiş olsa bile Hale'den boşanmadan bunları yapmamalıydı. Sanırım karakterine kısmen oturtamadım bunu, her ne kadar Taylan ve Mine'yi yakıştırsam ve bu ilişkinin sürmesini istesem de. Ortada bir evlilik sürerken Taylan uluorta Mine'yle öpüşüyor. Hem biri görse, fotoğraflasa, suçsuzken mahkemede suçlu durumuna düşecek, uğraşacak. Çetin-Asiye cephesinde de gelişmeler var. Çetin alenen Asiye'nin "etkilendiği" kişinin dayısı Taylan olduğunu anladı. Büyük bir hamle yaparak, pat diye Asiye'yi öptü. Asiye'nin gözüne girebilmek için şirkette çalışmaya başladı, ilk iş gününü gördük. Bu arada, Çetin'in saçlarını süper tarıyorlar. Bu kadar antikarizmatik başka bir saç gösterebilir miydi, bilmem. İş hayatının ilerleyen dönemlerinde herhalde normal bir saç, belki Kurt Seyit Şura'daki gibi bir subay Celil saçı taranacak ve yeni karizmatik görünümle Asiye'den bir artı puan daha alınacaktır diye düşünüyorum. Taylan-Hale cephesinde zaten bomba bir gelişme var. Dizinin bu bölümü 1 gün ve 1 sabah vaktinde geçti ve o gün Taylan ve Hale'nin evlilik yıl dönümleriydi, barıştıkları gün de oldu. Asiye'nin eylemci, müdahaleci ve kontrolcü kişiliğiyle Hale köşke döndü! Sadece bu kadar da değil, Taylan dizinin başından beri süregelen ideal kişi durumuna yakışır bir şekilde Hale'ye başka birine aşık olduğunu söyledi. Üstelik Hale'nin yanında Mine'den akşamın bir körü gelen telefonu da pat diye hiç tereddüt etmeden açtı ve Mine ismini de zikrederek çekinmeden konuştu ki, Türk televizyonlarında eşine rastlanmayan bir koca örneği oldu, bu bakımdan da belki bir ilk belki de bir öncü. Hale bakımından kırıcı olabilir, ama yalanı sürdürmek isteyen Hale, Taylan bu bakımdan dürüst. Hale Taylan'ı çok zor bir durumda bıraktı. Öyle ki Taylan bu durumda ne yapsa olmayacak gibi. Hale duygusal açıdan çok kırılgan durumda. İstemediği şeyleri duymaya hazır değil, duysa bile inkar edecek haldeydi. Nitekim öyle oldu. Zaten kızlarını kaybedişlerinin travmasını da atabilmiş değildi. Bir de üstüne Taylan'ın onu terk etmesi gelirse, kaldıramayabilir. Taylan şimdi onu idare etse Mine'ye karşı ne diyecek. "Mine durumumu anla" dese, Mine de anlasa bile yine olmaz ki. İlişkilerini açık bir şekilde yaşayamayacaklar, gizleseler Mine onurunu kıran, kötü bir pozisyona düşecek. Fatma Pervinler'de kalmaya devam ediyor. Pervin kendisini artık evinde istemediği için allem kullemle eşi Rıza'yla görüştürdü, Rıza Rusya'ya gidecekmiş, anlaşılan o ki, uzun bir süre diziden çıkıyor. Peki bu arada Fatma bu evde mi kalacak, kendi evine mi dönecek. sanki burada kalacak gibi, o bu evde oldukça iki kadın arasındaki fark ve bu farktan doğan çatışma devam edecek, olaylar da gelişecek gibi görünüyor. Fatma da Mine gibi yumuşak huylu bir kadın ama zaman içinde Pervin'in çevirdiği dolapları anlayıp evin diğer sakinlerinden yana tavır koyar mı, bakalım. Taylan ilişkileri manevi olarak bitmiş olsa bile Hale'den boşanmadan bunları yapmamalıydı. Sanırım karakterine kısmen oturtamadım bunu, her ne kadar Taylan ve Mine'yi yakıştırsam ve bu ilişkinin sürmesini istesem de. Ortada bir evlilik sürerken Taylan uluorta Mine'yle öpüşüyor. Hem biri görse, fotoğraflasa, suçsuzken mahkemede suçlu durumuna düşecek, uğraşacak. Çetin-Asiye cephesinde de gelişmeler var. Çetin alenen Asiye'nin "etkilendiği" kişinin dayısı Taylan olduğunu anladı. Büyük bir hamle yaparak, pat diye Asiye'yi öptü. Asiye'nin gözüne girebilmek için şirkette çalışmaya başladı, ilk iş gününü gördük. Bu arada, Çetin'in saçlarını süper tarıyorlar. Bu kadar antikarizmatik başka bir saç gösterebilir miydi, bilmem. İş hayatının ilerleyen dönemlerinde herhalde normal bir saç, belki Kurt Seyit Şura'daki gibi bir subay Celil saçı taranacak ve yeni karizmatik görünümle Asiye'den bir artı puan daha alınacaktır diye düşünüyorum. Taylan-Hale cephesinde zaten bomba bir gelişme var. Dizinin bu bölümü 1 gün ve 1 sabah vaktinde geçti ve o gün Taylan ve Hale'nin evlilik yıl dönümleriydi, barıştıkları gün de oldu. Asiye'nin eylemci, müdahaleci ve kontrolcü kişiliğiyle Hale köşke döndü! Sadece bu kadar da değil, Taylan dizinin başından beri süregelen ideal kişi durumuna yakışır bir şekilde Hale'ye başka birine aşık olduğunu söyledi. Üstelik Hale'nin yanında Mine'den akşamın bir körü gelen telefonu da pat diye hiç tereddüt etmeden açtı ve Mine ismini de zikrederek çekinmeden konuştu ki, Türk televizyonlarında eşine rastlanmayan bir koca örneği oldu, bu bakımdan da belki bir ilk belki de bir öncü. Hale bakımından kırıcı olabilir, ama yalanı sürdürmek isteyen Hale, Taylan bu bakımdan dürüst. Hale Taylan'ı çok zor bir durumda bıraktı.


Kara Para aşk'ın en önemli karakterlerinden Metin'in, babası Tayyar'la yaşadığı sorunlu ilişki tanıdık bir noktaya ulaştı: Geçtiğimiz yıllarda tüm dünyada çok büyük bir ilgiyle izlenen "LOST"un ana karakterlerinden John Locke'un babasıyla yaşadığı, benzer şekilde sorunlu ilişkileri çok kritik bir noktada buluştu. John Locke da tıpkı Kara Para Aşk'ın Metin'i gibi babası tarafından terk edilmiş/kabul edilmemiştir. Baba-oğul ilişkileri genelde farklı ilerlese de bir noktada her iki baba da böbrek yetmezliği sorunu ile karşılaşırlar ve düzembazlıkta, kurnazlıkta birbiriyle yarışan bu babalar, ihtiyaçları olan böbreği oğullarından almaya çalışırken reddettikleri oğullarını ez zayıf yerlerinden vururlar: Baba sevgisi.


Kara Yazı'nın önceki bölümünü Mehmet'in, Melisa'ya onu istemediğini ve başkasını sevdiğini kanıtlamak için Yaren'i öptüğü sahnede bırakmıştık. Dördüncü bölümü ise şimdiye kadar olup biten her şeyin kısa bir özetininin Derya'nın ağzından ve onun bakış açısıyla anlatıldığı uzun bir girişle açtık. Hala bazı sırlar olsa da Derya'nın bir takım mecburiyetler nedeniyle Sinan'ın oyununa ortak olduğu daha bir netleşti. Bölüme Derya'nın bakış açısıyla başlamamız bazı değişikliklerin hebarcisi gibiydi de. Önceki bölümü onlarla geçirip onlarla bitirdiğimiz Yaren ve Mehmet, ana karakter ve ana hikaye olmayı Derya ve Erdem'e bırakmışlardı bölüm boyunca. Bölümün başında, uzun özetli açılış sahnesinden sonra Yaren'in, kendisini öptüğü için Mehmet'e attığı tokatla birlikte hızla bir romantik-komediye geçiş yaptık. Ufak tefek inatlaşmalar, kaçırmalar, zorla alı koymalar... Tatlı çekişmeler gibi gösterilmeye çalışılsa da bir kadının rızası dışında öpüldüğü yetmiyormuş gibi, bir de rızası dışında alı koyulması ve kaçırılmasının şeker mi şeker bir biçimde işlendiği bir sahne. Yaren'in, bencil ve sorumsuz biri olduğunu düşündüğü Mehmet'in yüzüne bunu vurması ve Mehmet'in kendisiyle yüzleşmesiyle toparlanan sahnenin ardından çok daha ilginç, heyecan verici başka bir yüzleşme sahnesine geçtik. Oğuz Karahan kılık değiştirmek bir şekilde, iş beklediği yerde Halil'in yanına oturup, Derya'yı öldürmesi için cesaretlendirmek üzere onunla sohbete başlamıştı. Tonu, gerilimi ve duygusuyla çok başarılı çekilen sahnede Oğuz, Halil'in kızı ve namus kavramıyla ilgili yaşadığı tüm mücadeleyi yüzüne vurdu. Adeta Halil'in kendi içindeki şeytanı gibi Derya'yı öldürmesini fısıldadı ona. Derya'nın bir çocuğu olduğunu öğrenen Halil'in aklının başından gitmesiyle sonlandı sahne. Sahnede dikkat çeken bir başka şey de Oğuz Karahan'ın kendisinin tamamen zıttı bir karaktere bürünmek için duyduğu istekti sanki. Giydiği kıyafetler, beden dili, konuşma şekli, rolünü büyük bir inançla canlandırması. Hayatı boyunca hep bu anı beklemiş gibi bir adanma.. Oğuz'un sırf bir dertten kurtulmak için girdiği kılıktaki başarısı biraz fazla kaçsa da iki oyuncunun harikalar yarattığı sahne 'iyi ki Haluk Bilginer ve Emre Kınay gibi oyuncularımız var' dedirtti. Açılışı da onun bakış açısıyla yaptığımız bölümün kalanı, ağırlıklı olarak Derya üzerineydi. Onun hastaneden kaçışı, oğlunu almaya çalışması, bu arada Erdem tarafından kandırılması/ kaçırılması, en sonunda da kapatıldığı binadan kaçarken kendisini öldürmeye gelen babasıyla yeniden yüzleşmesi ve oğlunu Halil'e bırakarak polise teslim olması. Bu hikaye Derya'nın hikayesi olsaydı, birkaç aksama dışında kötü işlenmiş değildi aslında ama asıl ana karakterlere mesafemiz, olayları takibimiz bakımından kontrolsüz gelişiyordu her şey. Zaman akışında ya sorun vardı ya da izleyicinin zaman algısı yeterince iyi yönlendirilemiyordu. Derya'nın yaşadığı onca şeye, geçirdiği olay dolu koca bir güne karşın Yaren ve Mehmet'İn teknede kısa bir süre kalıp ardından sadece yolda Derya'ya ulaşmaya çalışıyor olması zaman açısından örtüşmüyordu. Özellikle bölümün sonlarına doğru Derya'nın Erdem'le geçirdiği süre, o binaya kapatılması, oradan çıkmaya çalışması sırasında oraya ulaşmaya çalışan Halil o kadar az göründü ki sonunda bizi bir sürprizin beklediğinden emindim. Olan sadece kurgu problemiymiş. Her bölüm bir kere izlediğimiz "sen bizi namusun kadar sevmedin baba" sahnelerinden biri bu bölümde de yer alıyordu. Öncekilere nazaran daha önemli, daha kritik ve işlevsel bir yerdeydi. Derya böyle bir konuşmayı, kucağında bebeğiyle babası ona silah doğrultmuşken yaptı bu kez. Ne var ki bütün bu sitemler ve iç dökmeler izleyicide duygusal açıdan tam karşılık bulamıyor. İzleyiciyi ikna edemiyor çünkü. Kızların sevgi görmediklerini, namusunu onlardan çok sevdiğini söyledikleri babalarını neden bu kadar sevdikleri net değil. Halil ceza evinde olduğu için tüm ergenlikleri boyunca, 9 yıl onu görmemişler, birlikte yaşayamamışlar üstelik. Derya'nın babasına karşı duyduğu korkudan, onun baskısından, bütün bu yalanlara mecbur kaldığından bahsetmesi daha inandırıcı olurdu, babası onu şehir dışında yatılı olarak hemşirelik okumaya göndermiş olmasaydı eğer. Sürekli yakınılan baskıyı birkaç ağdalı laf ve Songül'ün saçının kesilmeşi dışında pek bir yerde göremiyoruz çünkü. Kimse yapacağından geri kalmıyor. Babanın baskısı hiçbir şeye engel olmuyor. Dolayısıyla bunca yakınma da izleyicide karşılığını bulamıyor. Derya'nın oğlu olmadan asla yaşamayacağını söyleyip, o kadar çırpındıktan sonra bir anda bebeği babasına bırakıp gitmesi mantıklı mıydı peki? Üstelik bebek başkasının nüfusundayken, Halil'in namus, toplum baskısı ve torun sevgisi, merhamet çatışmaları nasıl işlenecek? Mantıklı bir akışta kısa sürede bu durumun açığa çıkması gerekir. Yapılmak istenen şeyin, babanın baskısı ve çocuklarından esirgediği sevginin yok yere bir sürü insanın hayatını zehir edişinin anlatılmak istenmesini çok değerli buluyorum ama başarıyla işlenebildiğini düşünmüyorum. Derya'nın sevgisizliği ve baskıları yüzünden hesap sorduğu konuşma bu amaca hizmet etmekten çok Halil'in mağduriyetini gösterdi sanki. "Ablası kaçmış.. Karısı onu aldatıp kaçmış.. Kızını hemşire olması için şehir dışına okumaya göndermiş, kızı bir adamdan hamile kalmış ve bunu saklamış.. E bu adam haksız mı?" diyecek tonlarca insan yok mu tv karşısında? Kızları şımarık ve sorumsuz, babayı ise haklı görmeyecek mi izleyici? Halil'in bu derce saf, masum ve mağdur işleniyor oluşu esas amacın tam zıttına hizmet ediyor nerdeyse.


Mahir hapse girdi, Feride babasına Mahir'le ilişkisini itiraf etti, Yasin Komiser açığa alındı, Mahir'in kardeşi Orhan niyahet Seyis'in yanından ayrıldı, İlknur'un ilk kocası Bülent yeni kocası Seyis'i bıçakladı, Eski Savcı Turgut yeni armatör Korkut Feride ve Yasin'le işbirliği yaptı, kabadayılar aleminde mahlası Beyefendi olan Mehmet Saim Bey tekrar devlet bakanı oldu, Savcı Adnan şaibe uyandırmayı göze alarak Yasin'in getirdiği delili karartınca, Yasin, Feride ve Mahir Savcı Adnan'ın tarafını ayan beyan gördüler. Olaylar Karadayı ve etrafındakilerin aleyhinde gelişirken düşünmeden edemedim. Feride'nin annesi Mehmet Saim kendisini çocuklarıyla tehdit ettiği için, susuyor ama en azından Feride'ye "Babana karşı biraz ketum ol, planlarını anlatma" deseydi keşke. Feride iyi bir evlat sorumluluğuyla ve babasına duyduğu lekesiz güvenle planlarını babasına anlatırken, farkında olmadan ayaklarına prangalar doluyor ve bu prangalar Mahir dahil, hepsini düşürüyor. Ortalık toz duman, hepsinin içi dışı her yerleri yara içinde. Yüce duyguları olmasa çoktan paramparça olmuşlardı. Sanırım diziyi böyle yıllardır ilgiyle izleten de olumlu karakterlerdeki iyi hallerin kötülüğün kat kat üstüne çıkması. Olaylar ilerledikçe merak ettiğim başka bir şey de, İlknur'un Seyis'le ilgili gerçekleri öğrenince vereceği tepki. Ne yazık ki bu bölüm Songül tam Feride'den bir şeyler öğrenecekti ki, kapı mı ne çaldı, mutfaktaki konuşmaları yarıda kesildi. Songül hep "leyla". Evin küçük kızı olmasının hakkını veriyor doğrusu. Ülkeden firar ederlerken de babasının kurtulduğuna sevinmiyor, ayrıldıkları için göz yaşı döküyordu. Yine de babasını düşünerek Yasin'le evliliğe doğru gitmesi, onun da kendi içinde yaptığı büyük bir özveri. Mahir tutuklanmış, koğuşa girerken, ben de acaba koğuştaki diğerleri gibi temizlik yapar mı, bulaşık yıkar mı, soğan doğrar mı diye düşünürken, kapıda görünmesiyle koğuştan bir alkış koptu. Mahir'den çok ben şaşmışımdır. İnsan seviniyor, mutlu oluyor neden bilmem. Meğer bizim herdaim babasının şekfatine muhtaç oğlu, Feride'nin masum sevdalısı Mahir olarak gördüğümüz Mahir'imiz, gerçekten halk kahramanı olmuş, ünü ülkeyi tutmuş. Yine de Mahir Mahirliğini yaptı, kendisine hazırlanan yatağı yaşlı amcaya verdi. Verdi vermesine, yatak da pencere yanında, aydınlık, koğuşun en iyi yatağıydı belli ki ama yaşlı amca her gün nasıl in bin yapacak, nasıl tırmanacak o üst kata, orası ayrı konu. Mahir idam cezasına mı çarptırılacak, Feride nasıl kurtulacak, İlknur seyisten kuşkulanmaya nasıl başlayacak, Orhan artık eve dönecek mi, Seyis sırlarını kendisiyle birlikte gömecek mi yoksa İlknur onu bulacak ve kurtaracak mı, Belgin çıktığında Mahir için bir şeyler yapacak mı, yoksa yine Turgut'la kuyu mu kazacak... Yeni bölüm heyecan ve merakla bekleniyor. Olaylar Karadayı ve etrafındakilerin aleyhinde gelişirken düşünmeden edemedim. Feride'nin annesi Mehmet Saim kendisini çocuklarıyla tehdit ettiği için, susuyor ama en azından Feride'ye "Babana karşı biraz ketum ol, planlarını anlatma" deseydi keşke. Feride iyi bir evlat sorumluluğuyla ve babasına duyduğu lekesiz güvenle planlarını babasına anlatırken, farkında olmadan ayaklarına prangalar doluyor ve bu prangalar Mahir dahil, hepsini düşürüyor. Ortalık toz duman, hepsinin içi dışı her yerleri yara içinde. Yüce duyguları olmasa çoktan paramparça olmuşlardı. Sanırım diziyi böyle yıllardır ilgiyle izleten de olumlu karakterlerdeki iyi hallerin kötülüğün kat kat üstüne çıkması. Olaylar ilerledikçe merak ettiğim başka bir şey de, İlknur'un Seyis'le ilgili gerçekleri öğrenince vereceği tepki. Ne yazık ki bu bölüm Songül tam Feride'den bir şeyler öğrenecekti ki, kapı mı ne çaldı, mutfaktaki konuşmaları yarıda kesildi. Songül hep "leyla". Evin küçük kızı olmasının hakkını veriyor doğrusu. Ülkeden firar ederlerken de babasının kurtulduğuna sevinmiyor, ayrıldıkları için göz yaşı döküyordu.


Bu bölüm, Karadayı'da dizinin denge odaklarından Feride'nin gerçeğe uyandığı ve safını netleştirdiği, şimdiye kadar Mahir ve Mehmet Saim arasında gizli ve açık süren savaşın bundan sonra Feride'yle babası arasında devam edeceği yeni bir dönemin başlangıcına işaret eden bir bölüm oldu. Artık Mehmet Saim'in karşısında işine her geldiğinde kabadayılıkla, yasadışı işler yapmakla suçladığı Mahir yok. Kendisi gibi devlet kurumlarını temsil eden, bakanlıkla kıyaslanmasa da elinde yaptırımları olan kızı Feride var. Üstelik artık Mahir'in planlarını farkında olmadan babasına söylemeyecek ve istemeden de olsa Mehmet Saim'e hizmet etmeyecek bir Feride var. Bu faktörler dışında Feride'nin kızı olmasının Mehmet Saim'i durduracağını, zalim işlerine devam ederken elini titreteceğini beklemiyoruz. Kara Para Aşk'ta hastane odasında, Ömer'e seslenemesin diye kalp krizi geçirmiş annesinin ağzını kapatarak neredeyse boğulmasına sebep olacak Hüseyin gibi, Mehmet Saim'in de suç batağının gözü kararmışlığında yokuş aşağı yuvarlanmakta olduğunu tahmin etmek mümkün. Mehmet Saim kendi kızına karşı bile tetikte bir adam. Feride'deki hal ve tavır değişikliklerine işkillenmesi gelecek bölümü bile bulmaz. Feride'den daha kurnaz, orası da kesin. E, daha düşman, daha sert, o da malum. Dolayısıyla Feride'nin karşısında işine geldiğinde kurnaz, işine geldiğinde zorba, hilede hurdada usta, çetin ceviz bir Mehmet Saim var. Feride Mahir'e gitmekle en doğrusunu yaptı. O sahnede babası konusunda Mahir'in haklı olduğunu itiraf etti. En son görüştüklerinde, kısmen de haklı olarak, bu konuda Mahir'le uzlaşamayarak çekip gitmişti. Şimdi o da aynı "kanaatte" olarak geldi. Burada Mahir'den daha fazla tepki bekledim. Tepkileri karışık geldi bana, biraz da geriden geldi sanki. Öncelikle Feride de artık onunla aynı fikirde olduğunu söylüyor, o da babasının beyefendi olduğunu düşünüyor, yani Mahir için büyük bir olay olmalı bu, artık Feride'yi kaybetmesi de gerekmiyor gelinen bu durumla. Fakat Mahir tepkisiz. Şaşırdı mı, rahatladı mı, belirsiz. Sonra Feride bebeği aldırmadığını ima ediyor. En son Belgin "Bebek gitti" demişti. Mahir başka bir şey bilmiyordu. Bu habere de sevinmedi, tepki vermedi. Sonra, Kerime Hanım'ın vefatını duyduğunda aklına Mehmet Saim'in öldürmüş olabileceği gelmişti, fakat bunu Feride söyleyince çok şaşırdı. Dediğim gibi Mahir'in tepki zamanlaması allak bullak etti. Bu sahnede yine de Mahir'in tarafındayım ve bölümlerdir dilimde söylemekten tüy bitiren bir şeyi Feride'nin idrak ve itiraf etmesiyle bir "oh be!" dedim. Dedi ki Feride: "Yürüdüğün yolda ben sana hep kızdım, engel olmaya çalıştım, yoluna taş koydum. Ama şimdi anlıyorum seni." Mahir bunca zaman gizli görünmez düşmanlarla savaşmaya uğraşırken, bir yandan da, incitmemeye ve gönlünü kırmamaya çalışarak, Feride'nin ısrarla istediği sözleri vererek, o sözleri tutmaya çalışarak yoruldu. Mahir'in yolunda biri görünmez düşmanları, biri de canı cananı Feride olmak üzere onu durmaya iten iki karşı güç vardı. Bu uzun yürüyüşte biz senaryo gereği Mahir'in iç dünyasına Feride'den daha vakıftık, daha yakındık. Şahsen, çok önceden beri Feride'nin Mahir'in acısını yeteri kadar anlayamadığını, hissedemediğini, Mahir'in ve ailesinin başına gelen felaketi idrak edemediğini ve bu yüzden Mahir'in içinde bulunduğu çaresizliği ve mecburiyetlerini de anlayamadığını düşünüyordum. Mahir'in öz annesi öldü, anne bildiği insan öldü, ufacık el kadar yeğeni öldü, üstelik bu düşmanlık hala devam ediyor mu, başka neler yapacak belli değil, çünkü sebebi belli değildi. Feride işte bunları anlayamıyordu. Mahir dursa düşmanlık da duracak sanıyordu, sanki Mahir başlatmış gibi. Feride'nin babasının gerçek durumunu idrak edişinde de bazı eksikler oldu. Adeta sadece şoförleri Vedat'ın şahitliğiyle babasının katil olduğuna ikna oldu. Daha önce Mahir'in söyledikleri, sonra annesinin Vedat'ı gönderip Songül'ün yerini haber vermesi, daha sonra bizzat telefon edip anlatacağı çok önemli şeyler olduğunu söyleyip Feride'yi eve çağırması gibi ipuçlarını Feride'nin bu durumla birleştirdiğine şahit olunmadı. Böyle bir şey olsaydı Suna'yla konuşurken söylerdi. Şu da olmadı: Suna da şüpheci biri halbuki ama Feride'ye karşı neredeyse Mehmet Saim'i savundu bir süre. Neyse ki Vedat arayıp da Mehmet Saim telefonu Suna'dan vermesini istediğinde gayet akıllıca davranıp ahize tuşlarını kapattı. Bölümün finalinde kanımca şimdiye kadarki gelişe ters bir durum oldu ve mantıklı da olmadı. Bunca zaman amacı sadece Feride'nin gönlünü kazanabilmek için Mahir'e Mehmet Saim'i öldürtmek olan eski savcı Turgut, dümenini birden sadece Mehmet Saim'i ortadan kaldırmaya kırdı. Halbuki Turgut dediğin bugüne kadar hoşuna gitmeyen adamları ortadan kaldırmak yerine, kukla gibi oynatmayı tercih eden, tercihi bırak, bundan zekası için bir oyun çıkararak eğlenen bir adamdı. Üstelik kabadayılar müessesesine girmek için Mehmet Saim'in de yardımına ihtiyaç duyuyor. Bundan sonra kirli işleri sürdürürken de duyacak. Yani nereden çıktı şimdi bu Barut Necdet'e, Mehmet Saim'in işini bitirme görevi vermek? Hiç oldu mu! Bir başka mantıksızlık da Mehmet Saim ve Seyis diyaloğunda oldu. Seyis, Mehmet Saim'in de dediği gibi açıkça Mahir'in yanında saf tutmuş, dolayısıyla çoktan Mehmet Saim'le köprüleri atmıştı. Şimdi, Turgut'un istemesi üzerine Mehmet Saim Seyis'i aradığında, sanki ortada Seyis'in bozulmasından korkacağı pürüzsüz bir ilişki varmış gibi "Turgut'u yok sayma, yoksa ben de seni yok sayarım" diye tehdit etmesi gayet mantıksızdı. Asıl bu saatten sonra, üstelik Turgut'u en başından istemezken, Seyis'in "Eh peki madem" deyip eski tas eski hamama dönmesi beklenemez. Kanımca gidişat, buradan şuraya bağlanaca: Seyis teklifi / tehdidi kabul etmiş görünecek, Mehmet Saim'le işbirliğine tekrar başlayacak, ama öncesinde vaziyeti bizimkilere haber verecek, işler sürerken Feride ve Mahir'e bilgi sızdıracak, kahramanlarımız da Mehmet Saim'e suç üstü yapacaklar. Önümüzdeki bölümler için genel tahminim. Bu arada, Mahir daha önce de hapse girmişti. Ama o zamanki Mahir, bu Mahir değildi. Mahir bu sefer gerçekten farklı bir ruh hali içinde. Koşulları değişince, yine eski Mahir geri gelecektir diye düşünüyorum ama şu anda böyle. Eski Mahir koğuşta daha güler yüzlü, gönül alıcı, tatlı dilliydi. Şimdi ise gözleri, bakışları acı, konuşması sert, o da konuşursa zaten, genelde kimseyle konuşmuyor, suskun. Ne kendinde tat var, ne sözlerinde. "Umudumu kaybettim" demesiyle bu hali tutarlı. Önümüzdeki bölümde bakalım Mahir hapishaneden nasıl kaçabilecek, Feride şoförün banka kasasında sakladığı suç aletini nasıl alabilecek? Barut Necdet sonuçta iyi kötü iş yaptığı Mehmet Saim'i ortadan kaldırmayı deneyecek mi, Ayten öz kızı gibi sahiplendiği bebeğine kavuşabilecek mi, Turgut kabadayıların mıntıka oyununa dahil olabilecek mi, Belgin kurduğu tuzaklara elbet kendi düşecek mi, Seyis, Mahir ve ailesinin güvenini kazanabilecek mi? Mahir ve Feride sokaklarda elele, güvende ve özgürce yürüyebilecek mi? Güzel günler ne kadar uzakta. Beklenip görülecek. Bu faktörler dışında Feride'nin kızı olmasının Mehmet Saim'i durduracağını, zalim işlerine devam ederken elini titreteceğini beklemiyoruz. Kara Para Aşk'ta hastane odasında, Ömer'e seslenemesin diye kalp krizi geçirmiş annesinin ağzını kapatarak neredeyse boğulmasına sebep olacak Hüseyin gibi, Mehmet Saim'in de suç batağının gözü kararmışlığında yokuş aşağı yuvarlanmakta olduğunu tahmin etmek mümkün. Mehmet Saim kendi kızına karşı bile tetikte bir adam. Feride'deki hal ve tavır değişikliklerine işkillenmesi gelecek bölümü bile bulmaz. Feride'den daha kurnaz, orası da kesin. E, daha düşman, daha sert, o da malum. Dolayısıyla Feride'nin karşısında işine geldiğinde kurnaz, işine geldiğinde zorba, hilede hurdada usta, çetin ceviz bir Mehmet Saim var. Feride Mahir'e gitmekle en doğrusunu yaptı. O sahnede babası konusunda Mahir'in haklı olduğunu itiraf etti. En son görüştüklerinde, kısmen de haklı olarak, bu konuda Mahir'le uzlaşamayarak çekip gitmişti. Şimdi o da aynı "kanaatte" olarak geldi. Burada Mahir'den daha fazla tepki bekledim. Tepkileri karışık geldi bana, biraz da geriden geldi sanki. Öncelikle Feride de artık onunla aynı fikirde olduğunu söylüyor, o da babasının beyefendi olduğunu düşünüyor, yani Mahir için büyük bir olay olmalı bu, artık Feride'yi kaybetmesi de gerekmiyor gelinen bu durumla. Fakat Mahir tepkisiz. Şaşırdı mı, rahatladı mı, belirsiz. Sonra Feride bebeği aldırmadığını ima ediyor. En son Belgin "Bebek gitti" demişti. Mahir başka bir şey bilmiyordu. Bu habere de sevinmedi, tepki vermedi. Sonra, Kerime Hanım'ın vefatını duyduğunda aklına Mehmet Saim'in öldürmüş olabileceği gelmişti, fakat bunu Feride söyleyince çok şaşırdı. Dediğim gibi Mahir'in tepki zamanlaması allak bullak etti. Bir başka mantıksızlık da Mehmet Saim ve Seyis diyaloğunda oldu. Seyis, Mehmet Saim'in de dediği gibi açıkça Mahir'in yanında saf tutmuş, dolayısıyla çoktan Mehmet Saim'le köprüleri atmıştı. Şimdi, Turgut'un istemesi üzerine Mehmet Saim Seyis'i aradığında, sanki ortada Seyis'in bozulmasından korkacağı pürüzsüz bir ilişki varmış gibi "Turgut'u yok sayma, yoksa ben de seni yok sayarım" diye tehdit etmesi gayet mantıksızdı. Asıl bu saatten sonra, üstelik Turgut'u en başından istemezken, Seyis'in "Eh peki madem" deyip eski tas eski hamama dönmesi beklenemez. Kanımca gidişat, buradan şuraya bağlanaca: Seyis teklifi / tehdidi kabul etmiş görünecek, Mehmet Saim'le işbirliğine tekrar başlayacak, ama öncesinde vaziyeti bizimkilere haber verecek, işler sürerken Feride ve Mahir'e bilgi sızdıracak, kahramanlarımız da Mehmet Saim'e suç üstü yapacaklar. Önümüzdeki bölümler için genel tahminim. Bu arada, Mahir daha önce de hapse girmişti. Ama o zamanki Mahir, bu Mahir değildi. Mahir bu sefer gerçekten farklı bir ruh hali içinde. Koşulları değişince, yine eski Mahir geri gelecektir diye düşünüyorum ama şu anda böyle. Eski Mahir koğuşta daha güler yüzlü, gönül alıcı, tatlı dilliydi. Şimdi ise gözleri, bakışları acı, konuşması sert, o da konuşursa zaten, genelde kimseyle konuşmuyor, suskun. Ne kendinde tat var, ne sözlerinde. "Umudumu kaybettim" demesiyle bu hali tutarlı. Önümüzdeki bölümde bakalım Mahir hapishaneden nasıl kaçabilecek, Feride şoförün banka kasasında sakladığı suç aletini nasıl alabilecek? Barut Necdet sonuçta iyi kötü iş yaptığı Mehmet Saim'i ortadan kaldırmayı deneyecek mi, Ayten öz kızı gibi sahiplendiği bebeğine kavuşabilecek mi, Turgut kabadayıların mıntıka oyununa dahil olabilecek mi, Belgin kurduğu tuzaklara elbet kendi düşecek mi, Seyis, Mahir ve ailesinin güvenini kazanabilecek mi? Mahir ve Feride sokaklarda elele, güvende ve özgürce yürüyebilecek mi? Güzel günler ne kadar uzakta. Beklenip görülecek.


Son aylarda ilk bölümünden sonra izlemeye devam edebildiğim tek dizi Muhteşem Yüzyıl: Kösem oldu. Yine de bugüne dek hakkında bir türlü yazmaya da girişmemiştim. Tarihi dramalara merakım ve prodüksiyonun ihtişamı, etkileyiciliği; en küçük rolde bile hepsi birbirinden iddialı oyuncuların olması beni ekran başında tutmuştu ama yine de yeterince heyecan ve merak duymuyordum. Niyeti, amacı ve bu yolda yaptıklarıyla şimdiye kadar en net çizilen karakterlerden biri olan Şahin Giray da bu bölüm eylemlerini daha da belirginleştirdi ve Celaliler'e işbirliği teklifinde bulunarak tahtı varissiz bırakmaktan daha inandırıcı ve derin bir plana soyundu. Bu noktada şundan mutlaka söz etmek isterim: Başta saltanatın en açık düşmanı "Şahin Giray" ve sonrasında Halime Sultan kolayca, taht ve iktidar hırsları olan, yaptıkları her şeyi de bu ihtirasla yapan, hikayenin "kötüleri" olarak gösterebilecekken eylemlerinin ardında yatan nedenler, haklılıkları bize defalarca anlatılarak risk alınmış. Hem izleyicinin aklının karışmasını hem de gelebilecek diğer eleştirileri göze alarak hikayede yer alan bütün unsurlara eşit mesafede duran ve nesnel olmaya çalışan bu anlatım tercihi beni memnun ediyor. Ana karakterimiz olması gereken Anastasya'nın hikayesi hala ilgimi çekmeye başlamadı. Bu, "herkesten faklı, saf, masum ama vahşi ve deli dolu kız" karakteri ve hikayesi çok yoruldu ve eskidi bence artık. Şaşırtıcı, dolayısıyla ilgi çekici bir tarafı da yok henüz. Ahmet ve Anastasya arasında geçen romantik sahneler de çekim tarzı, temponun düşüklüğü, ışığı vs. ile gerçeklikten uzak, rüyavari haliyle yeterince canlı görünmüyor sanki. Bu nedenlerle hikaye henüz Kösem'leşmeye başlayamadı. Hikaye genişleyip karakterler derinleştikçe farklı oyuncular ön plana çıkmaya ve daha çok keyif vermeye başladı. Örneğin Aslıhan Gürbüz'ün Halime Sultan'ı en canlı, karakterin ve oyunculuğun en örtüştüğü performanslardan biri. Geçtiğimiz Perşembe akşamı yayınlanan dördüncü bölümde ise nihayet karakterler ete kana bürünmeye başladı. Biz de sadece duyuyor olduğumuz şeyleri nihayet görmeye başladık böylece. Örneğin en baştan beri Halime Sultan'ın kurnazlığı, Handan Sultan'a göre daha zeki ve plancı olduğu konuşuluyorken bu bölümde hem Handan Sultan hem Derviş Ağa'yla diyaloğu sayesinde olayları nasıl yönlendirdiğini izledik. Tesadüfle bulduğu, Fahriye Sultan'a Mehmet Giray'dan gelen mektubu kullanış şekli de doğrudan ve çok etkili bir müdahaleydi. Handan Sultan'ın kontrol edemediği olaylar karşısındaki kifayetsizliğini örtmeye çalışırken iyice ortaya çıkan duygusallığı da ikna edici bir şekilde işlendi. Hikayenin henüz başı olması nedeniyle kendilerine çok az yer bulabilen, derinliksiz sahnelerde izlediğimiz, birbirleriyle ilgisi yok gibi görünen bazı karakterler arasında kurulan ilişkiler de işi daha renkli ve ilginç hale getirmeyi başardı. Örneğin Fahriye Sultan, bu bölüme kadar sadece Mehmet Giray'la gizli buluşmalarında, sıkıcı denebilecek sahnelerde görünüyorken, annesi Safiye Sultan'ın onu Handan Sultan'ın en güvendiği kişi olan Derviş Ağa'yla evlendirmek istemesiyle bir anda iktidar savaşlarının merkezine oturdu ve hem kendinin hem de Derviş Ağa'nın karakteri ve hikayesi derinleşip ilginçleşti. Erkan Kolçak Köstendil'in ilk bölümlerde, karizması, gözlerinden okunan hıncı ve hırsıyla sağladığı etkileyiciliği sürdürebilmesi için Şahin Giray'ın duyguları çeşitlenmeli. Karakterin inandırıcılığı bakımından da gerekli bu. Hülya Avşar'ın, Safiye Sultan'ın üzerine çok güzel giydiği asaleti ve ihtişamı da bölümler geçip karakterler derinleştikçe biraz yapay durmaya, ortak dokuya çok fazla uyamamaya başladı. Daha insancıllaşmalı. Herhangi bir yerli diziden söz ederken sürenin uzunluğundan şikayet etmemem imkansız. Kösem'de çok fazla karakter ve yan hikaye olduğunu düşünürsek -yoruculuğu bir tarafa- sürenin uzunluğu çok sorun olmayabilir. Burada beni süreyle ilgili en rahatsız eden konu, mekanların sıkışıklığı, kısıtlılığı, darlığı... Dizinin çok daha fazla açık alana, geniş planlara, derin sahnelere, ferahlamaya ve daha çok aksiyona ihticacı var. Çoğunlukla, herkesin hapis hayatı yaşadığı karanlık saray koridorlarında, loş odalarda, iki üç kişi arasındaki konuşmalarla geçen bir dizi için uygun süre ancak ve ancak 45-50 dakika olabilir. Ötesi çok boğucu, sıkıcı olmaya başlıyor. Birkaç bahçe sahnesi, güzel tarihi manzara görüntüsü bu boğucu duygudan çıkmak için yeterli değil.


Ne iş yaptığı belli olmayan, tüm sülalenin yönetim kurulu toplantılarında birbirine meydan okuduğu "zenginli" dizilerden, DNA testlerinden, bağırış çağırıştan ve şiddetten medet uman dizilerden yorulmuş ekranlarda sıra dışı ve konusu olan bir diziyi nadiren görebildiğimizden Bambaşka Biri'nin tanıtımlarını izlediğimden beri merakla beklemeye başlamıştım. Tims&B, Ethem Özışık ve Burak Deniz üçlüsünün daha önce de kimlik karmaşası üzerine psikolojik gerilim, polisiye ve fantastik diyebileceğimiz türde çalışmaları olmuştu. Bu alanda gezinmeyi, denemeler ve keşifler yapmayı seven bir üçlü. Maraşlı epeyce severek izlediğim bir diziydi ve Burak Deniz'in de bugüne kadar en keyif aldığım performansıydı. Deniz'in Bambaşka Biri'nde canlandırdığı Kenan karakteri ise -tartışmasız- kendisinin en karmaşık, en katmanlı ve en zor olan rolü. Bambaşka Biri, daha ilk bölümden kartlarını açık oynayan biri dizi olduğundan bu söyleyeceğim spoiler sayılmayacaktır diye düşünüyorum: Bir bedende iki ayrı karakteri canlandırmak, bu karakterler arasında hızlı geçişler yapmak zorunda kalmak, geçişlerin anlaşılmasını sağlamak, her iki karakterin de ağır psikolojik sorunlarını yansıtmak ve bütün bunları haftalık çekilen bir dizi için birkaç güne sığdırmak tahmin bile edemeyeceğimiz kadar zor olmalı. Burak Deniz'in rolün altından oldukça kalktığını söyleyebiliriz. Özellikle reaksiyon göstermesi gereken sahnelerde bunları çok doğal, akıcı ve doğru bir zamanlamayla yapıyor. Bununla birlikte zaman zaman telaşlanıp kontrolü biraz kaybettiği de olmuyor değil. Ben onun en çok içinde mizah barındıran sahneleri keyifle oynadığını ve bu alanlarda daha ustaca hareket edebildiğini düşünüyorum. Bütün bunlarla birlikte onu Kenan rolünde izlemek gerçekten keyifli. Leyla; kendine güveni, zekası, soğuk kanlılığı, ahlak anlayışı ve işinde başarısıyla yerli ekranımızda gördüğüm en etkileyici ve klişe cinsiyet rollerinin dışında yer alan kadın karakterlerden biri. Hande Erçel'se bu rolde tatmin edici bir performans sergiliyor. Hande Erçel'in bugüne kadar en sevdiğim performansı -favori yerli dizim olan- Halka'da canlandırdığı Müjde karakteriydi. Leyla performansıyla hem Müjde'nin hem de şimdiye dek canlandırdığı tüm karakterlerin ötesine geçtiğini rahatlıkla söyleyebiliriz. Başrol oyuncularını bir yana bırakıp dizinin kendisine gelecek olursak... Bambaşka Biri son yıllarda daha sık rastlamaya başladığımız "adalet arayışı için kendi yöntemlerini kullanma" ve bu nedenle seri cinayetler işleme temasının bir başka örneği. Yakın zamanda Disney+'ta izlediğimiz Aktris, Netflix'in Biz Kimden Kaçıyorduk Anne ve Fatma dizileri ve elbette Şahsiyet bu konuda ilk aklıma gelenler. Bu türün son dönemdeki yükselişi, Maraşlı dizinin bu ekibe açtığı yol ve Bambaşka Biri'yle bazı benzerlikler taşıyan Yargı'nın olağan üstü başarısı da böylesi zor bir dizi için hem yapımcıya hem kanala cesaret vermiş olmalı. Bambaşka Biri şu ana dek adalet arayışı peşindeki bir seri katilden çok, çoklu kişilik bozukluğu ve kişilik bölünmesi konusuna, bunun yarattığı gerilime odaklanarak ilerledi. Başta da söylediğim gibi dizi, kartlarını açık oynayarak ilerlemeyi seçiyor. Bu da izleyici için yeni ve keyifli bir deneyim anlamına geliyor. Biz, daha ilk bölümden katilin Kenan olduğunu ama cinayetleri, bastırılmış olan diğer karakteri Doğan'ın işlediğini öğrendik. Üstelik yakın çevresindeki bazı kişiler de bunu kısa sürede anladılar. Şu an devam eden gerilimse katilin Kenan/Doğan olduğunun anlaşılıp anlaşılmayacağı, Kenan'ın Doğan'ın varlığını ne zaman fark edeceği ve dizinin polisiye aksını oluşturan olayların ardındaki gerçekler elbette. Leyla ve Doğan arasında bir kedi-fare oyunu sürüyor. Leyla başarılı bir savcı, Doğan'ı köşeye sıkıştırıyor. Bir yandan kendi ailesinin geçmişteki bu olaylarla ilgisini çözmeye çalışıyor. Bizler de izleyici olarak hem Leyla'yla birlikte bu sırları hem de Doğan ve Kenan'ın geçmişindeki sırları çözmeye çalışıyoruz. Dizide, ancak romantik komedilerde olabilecek klişeler de söz konusu. Boşanma avukatı olan arkadaşı küçükçe bir apartman dairesinde yaşıyorken devlet memuru Leyla'nın, ülkenin en çok izlenen habercisiyle yan yana ev kiralayabileceğine ve Leyla gibi şüpheci birinin Kenan'ın yan evini kiralıyor oluşunun tesadüflüğünü sorgulamayacağına inanmak imkansız. İlk bölümlerde amacını anlamakta zoralandığım bazı sahneler de oldu. İdris'in Kenan'la konuşmak için tanık numarası yapmasına ya da Kenan'ı ormandaki eve götürmeye çalışmasına bir anlam veremiyorum. Doğan'ın o evi oyuncaklarla doldurmuş olması da, idris'in o yaptıkları da dört bölümün sonunda bize çizilen portlerine uygun davranışlar değiller bence. Rejidense oldukça memnunum. Neslihan Yeşilyurt çok aşırı stilize bir dil seçmese de hikayenin dramatikliğine ve gerilimine uygun bir tonda ve hiçbir önemli detayı ziyan etmeden sakince ve ustaca anlatıyor hikayeyi. Hem finansal hem de zamansal sebeplerle çok zordur eminim ama biraz daha fazla mekan çeşitliliği ya da mekanların daha farklı ve geniş kullanımıyla, atmosferi daha da çok hissedebiliriz gibi geliyor. Dördüncü bölümde yetimhaneye yapılan yolculuk, hem yolda hem de varış noktasında yaşananlar çok büyük bir zenginlik katmış örneğin. Ufak tefek sorunlar dışında Bambaşka Biri çok tatmin edici bir dizi. Akıcı, sürükleyici. İki ana karakterin kendi içlerindeki mücadelelerini en ince ayrıntısına kadar işleyerek duygusal olarak da tatmin ediyor. Romantizmi, karakterlerin kendi mücadelelerinin ve polisiye hikayenin önüne hiç geçirmiyor oluşu ve ikili arasında gelişen aşkı aceleye getirmeden sindire sindire işlemesi de diğer artıları. Son bölümde Kenan'ın Doğan'ın acısını fiziksel olarak yaşayışını, sebebini anlayamadığı bu buhranların onda yarattığı korku ve çaresizliği iliklerimize kadar hisettik. Hikaye her bölüm daha da açılıyor ve izleyiciyi içine daha çok çekiyor. Hem Kenan'ın Doğan'a hem de Leyla'nın çözüme gittikçe yaklaşmasını izlemek gerçek bir keyif. Bambaşka Biri bu zor konusuna ve kasvetli dünyasına rağmen, ekranlardaki birbirine benzer onca iş arasında gerçekten soluk aldırıyor.


Bu hafta sohbete jenerikten başlayalım. Erkenci Kuş'un ilk bölümünde jenerik şarkısını Demet Özdemir söylemişti, güzeldi de. İkinci bölümden itibaren jenerik değişti, artık güzel bir illüstrasyon ve bu illüstrasyon eşliğinde şarkının enstrüman versiyonu var. Doğrusu bu da çok güzel. Fakat ilk şarkıyı da ara ara çalsalar mı ne... Bölümün açılış sahnesinde Can'ın olan biteni bir kez daha öğrenemeyişi güzel kotarıldı. Hilmi gerçekten Fikri Harika'da staj yapmış. Polis soruşturmasında bu tutarlı bir bilgi olur Emre'nin söyleyeceği yalana. Hilmi kaçmış, Emre peşinden koşmuşken, iç mekanda Can ve Sanem sarılmış vaziyetteyken, ikisi arasındaki "Emre Bey nerde, Hilmi'nin peşinden gitti" konuşmaları komikti. "Derdin ne benle?" karizma bir soruydu. Bazen anlayamaz, birine sormak istersiniz. Derdin ne benle, neden bana böyle davranıyorsun? Burada Can'ın aklına bu eski stajyerin şimdiye kadarki tüm şirket sızdırmalarını da yapmış olacağı gelmedi. Gelebilirdi. Yani Hilmi'nin söylediğine göre adamın derdi Can değil, firmadan atılması. Dolayısıyla tüm Aylin'e paslanan işlerin arkasında bu çocuk olabilir diye aklına gelebilirdi. Üstelik bu çocuk firmada ne zaman staj yapmış diye de araştırabilirdi. Yeni atılmışsa bu intikam normal, ama uzun zaman önce atıldıysa birdenbire mi aklına geldi intikam almak. Ya da "intikam soğuk yenen bir yemektir" dendiği için beklemiş de olabilir. Ama yine de konu iyi kotarıldı. Sonraki sahne, geçen haftaki gibi yine Ayhan sahnesi. Bu kez Ceycey ile. Ceycey'in nereli olduğu bir süredir merak ettirilip duruyor. 007 Antalyalı çıkacak galiba. Fakat neden saklıyor? Ayhan'a bir yerde oturalım, sohbet ederiz dediğinde, Ayhan'ın ne konuşçaz ki demesi komikti. Ceycey hala heyecanlı, Ayhan anlamıyor, bu da komikti. Emre ve Sanem yüzleşmesinde, Sanem'i ilk kez bu kadar dik gördük. Yumuşamasından korkuyordum, kararlılığından memnun oldum. Şimdiye kadar hep Can'a karşı şüphesi vardı. Firmayı batırmak istiyor, aslında kötü biri diye inanıyordu fakat kadın derneği için yapılan bu çalışmada bile bu sızıntının olması artık bardağı taşırdı, gerçeği epeyce aydınlattı. Bardak sadece Sanem için taşmadı, Emre için de taştı ve hatta Aylin'i terketti. Sonrasında Aylin'i gözyaşı dökerken gördük. Geçen yazımda, Aylin için "Aylin'in Emre'ye sevgisi gerçek mi, emin olamıyorum. Sanırım gerçek olsun istiyorum. Ayrıca Aylin gerçekten Aziz Bey'in iftirasına mı uğramış, yoksa suç mu işlemiş, önümüzdeki bölümlerde fazla gecikmeden ortaya çıksa iyi olur." diye yazmıştım. Bu bölümde gelişmeler kısmen cevap oldu. Aylin Emre'yi kullanmıyor, Emre'ye karşı duygusu var. Fakat başarı hırsı da çok yüksek. Emre'yi zorluyor. Aylin ve Emre demişken, bu bölümde Leyla'nın gönül cephesinde de yoğun faaliyetler başladığını görmek güzel. Bir yanda Osman'la sözel sayısal alışverişleri artarken, diğer yanda Emre'den Leyla'ya iltifatlar, derken hop Leyla'nın Emre'yi yanağından öpmesi. Çakı gibi bir çalışana yakışmayacak bir hamleydi ama ileride Emre yanağını tutup bu sahneyi mutlulukla falan hatırlayıp kafası mı karışacak nedir. Leyla Osman ile Emre arasında bir süre kalacak, sonra Emre Aylin'ine, Leyla Osman'ına kavuşacak gibi geliyor bana. Osman gibi gönlü doğma büyüme Leyla'lı, hem de iyi düzgün bir çocuk dizinin sonunda mahzun mu kalsın. Dizi bu, kalmaz diyorum. Fakat gerçekçi yorum yaparsak, bir süre Ataşehirli Ayla'yı kıskanacak bile olsa Leyla kariyerini çok önemseyen, işi eşittir hayatı tarzında bir kız. Dolayısıyla hayatındaki kişiyi de bol bol iş konuşabileceği, etrafındaki birilerinde arar diye düşünüyorum. Sanem Emre'ye iyi bir öneride bulundu. "Can Bey'e herşeyi anlatalım" dedi. Emre de "Sen abimi tanımıyorsun, yalandan dolandan nefret eder, anlatsak da anlamaz. Beni silecek. Annemi de sildi, bir daha görüşmedi onunla" dedi. Burada hop bir kere daha "Kiralık Aşk" çağrışımı yaptık ister istemez. Kiralık Aşk'taki Ömer İplikçi karakteri de dedesini silmiş, hayatından çıkarmıştı. Ömer de dürüst, yalanla entrikayla uzaktan yakından ilgisi olmayan, prensipli, tavizsiz bir karakterdi. Defne de Ömer'e gerçeği bu yüzden söyleyememişti. İki karakter arasındaki benzerliklere rağmen Can Divit'te bazı evrimler görüyorum. Sanki tek bir karakter var ve Meriç Acemi bu karakteri nasıl daha iyi bir karakter yapabilirim diye uğraşıyor. Can Divit, Sanem'i Ömer'in Defne'yi öptüğü gibi öpmedi mesela. Ömer günümüzde linci kolaylıkla yiyebilecek bir şekilde resmen tacizci gibi davranmıştı ve "Kiralık Aşk" hakkındaki yazılarımda da bu konuya değinmiştim. Bu öpüşten sonra Ömer'de ne bir yüz kızarması, ne bir pişmanlık... hiç bir utanma olmamıştı. Defne'den özür de dilememişti. Halbuki hikayenin bu versiyonunda Can Sanem'i bir yanlış anlamayla, kız arkadaşı sanarak öpüyor. Başka bir olumlu değişiklik de şu: Ömer tüm iyi kalbine ve merhametine rağmen çalışanlarına sert bir patrondu, onlarla çok senli benli olmazdı. Can'da böyle kaygılar yok, Ceycey'e el şakası bile yapıyor, herkese neşeli ve kibar davranıyor. Can Divit kesinlikle daha tercih edilesi bir patron. Kiralık Aşk'ta Defne garsonluk yaparken Ömer'in yakın arkadaşı ve firmanın kurucu ortağı Sinan karakterine aşıktı. Ömer'i de fiziksel özellikleriyle değil tanıdıkça sevmişti. Ömer'in yakışıklılığı Defne açısından vurgulanmıyordu. Ömer de Defne ve Sinan arasındaki samimiyeti kıskanmıştı. Daha güvensizdi. Bu versiyonda ise, Can Divit Emre ve Sanem arasındaki yakınlıktan herhangi bir rahatsızlık duymadı, kafası karışmadı. Can Divit bu bakımdan kendisiyle daha barışık bir tip. Sanem'i de sürekli affediyor, ağır sözler duymasına rağmen. Yani Can Divit daha köşesiz, yumuşak huylu bir insan. Bunlara rağmen yazarken şu da aklıma geldi, Ömer birçok meziyetinin yanında klasik müzik tutkusuyla, okuduğu kitaplarla kurduğu derin ilişkiyle ve tasarımcı olarak yaratım süreçleriyle sanatçı yönünü Can'dan daha yoğun yaşıyordu. Can'ın da bu yönüne daha fazla tanık olmak güzel olur. Mevkibe ve Nihat arasındaki ilişki giderek bir seyirci olarak bende demini buldu. Başta fazla bir şey hissetmiyordum ama şimdi tatlı gelmeye başladılar. Mahalledeki hikaye, bu ikisi arasındaki romantizm, Nihat'ın bazı sözlerinin Mevkibe'yi kıskandırması, kilo sorunları, yemek keyifleri, temizlik yarışları derken güçlenmeye başladı. Özellikle Aysun'un Zebercet'in annesi olmakla sınırlı kalmaktan çıkıp yeni bir aşk üçgeninin köşesi, kıskançlık öznesi olması bu yan hikayeleri zenginleştirdi. "Yoğurt ve zerdeçal" yiyerek 6 kilo vermiş olması bilgisi de bölümün bonusuydu. 4. bölümde Can'ın kır evinde, Sanem "Mayalı" yiyecek içecekleri tüketmediğine dair bir şey söylemişti. Bu konu da biraz deşilse, detaylandırılsa güzel olur. Vaktiyle Anandamitra Acarya'nın "Vejetaryen Beslenme" kitabını okumuştum. Orada da mayalı gıdalardan uzak durulması tavsiye ediliyordu. Sabahları yorgun kalkmaktan şikayetçiydim ve bir süre uygulamıştım. Ve gerçekten yorgunluk sorunum kalmadı. Fakat bu kadar güzel bir etki almış olmama ve bu etkinin devam da ediyor da olmasına rağmen, kurallarını tamamen uygulamaya devam edemedim. Çünkü günlük hayatımıza yaygın olarak girmiş bazı besinlerden de uzak durmak gerekiyor ve bu zor olabiliyor. Fakat genel olarak kültür değişse, uygulamak kolaylaşır. Dolayısıyla etrafta da bununla ilgili örnekler görmek teşvik edici bir şey. Can'ın fikir hırsızlığı suçundan aklanması bölümün en güzel gelişmelerinden biriydi. Sanem, Ayhan ve Osman'la sahildeki parkta, durumu konuşuyor. Osman'ın patavatsızlığı azar azar verilmeye başlandı ki bu çok hoş. Bu konuşmada sırasında da Sanem "Bunlardan birini bile öğrense Can Bey yüzüme bakmaz bir daha" dediğinde Osman "Bi de sen yüzüne bakmasından fazlasını istiyorken" demesin mi! Vur! Sanem'e bir darbeyi de sen vur! Bu sahneyi çekerken bol bol gülünmüş olunsa gerek. Bu arada Sanem Emre tarafından kandırıldığını anladıktan sonra "Ama kandırıldım" bile diyemiyor. Öyle bir pişmanlık, çaresizlik içinde. Ama ben Can Bey'i kötü biri zannetim, firmayı satmak istiyor zannetim, birçok insanı işsiz bırakmak istiyor zannetim, iyi niyetliydim... diyemiyor. Kasten değil, kandırılarak yapmış olsa bile sonuçlarından insan sorumlu olur mu... Belki de Sanem bir yanıyla kandırıldığını en başından biliyordu. Daha şüpheci olabilecekken Emre'ye güvenmeyi tercih etti. Ya da böyle olmasa bile, olan olduktan sonra gerekçeler çok bir şey ifade etmiyor mu... Leyla ve Emre'nin akşam "sır" temalı ofis sahnesinde, ardından Can'ın Polen'le telefonda konuştuğu oda sahnesindeki tema müzikleri güzeldi. Can'ın Polen'le konuştuğu sahne hem atmosfer olarak, hem de monolog olarak çok keyifliydi. Can'ın basın toplantısı yaptığı sahnede Sanem'e "Gizli kahramanım" demesi güzeldi. Ceycey basına mesaj verme sahnesinde zaten yine komikti. Peşinden gelen, Sanem'in tasarladığı dinlenme odasında, Can ve Sanem'in üstü örtülü itiraflı sahneleri güzeldi. Can'ın tutkulu tavrı, bir an olsun Sanem'de de karşılık bulsaydı, yani Sanem'in tüm bunalımlı durumuna rağmen en azından bir an için yüreği bir hop edip kafası karışsaydı, daha da güzel olacaktı. Güzeldi yine de. Ofiste o Sanem'in gizli gizli Can'a bakıp sonra kaçmaları güzeldi. Bu bölüm bir de ilk bölümdeki gibi acayip kaçmalarından bir örnek daha vardı. Bu kez kendi evinden, camdan kaçma sahnesi. Senaristlerin bu motifi devam etmelerine bin selam. Sanem ve Ceycey'in nişanlılık konusunu konuşmaları ve Can'ın da bu konuşmayı gizli gizli dinleme sahnesi de çok güzeldi. Bu arada Ceycey nereden duydu Sanem'in gerçekten nişanlı olmadığını? Ayhan söylemez. Nereden duydu? Muzaffer'le Osman'ın sahnesinde Muzaffer'in "Ben de kendi detaylarımda güzelim, yakışıklıyım"lı repliği güzeldi. Can'a çay getir götür sahnesi güzeldi. Hey! Kreatif toplantıda Sanem'in hafıza şov yaptığı, Deren'li "Hayatta bir durun olsun" sahnesi güzeldi. Can'ın okuduğu "Kafka'nın Milena'ya mektuplar" kitabıyla ilgili sahne de güzeldi. Sanem'in çin çubuklarıyla yemek yiyememesi komikti. Havuz başındaki "Ben sana demem size"li, "Ceycey arıyor"lu, "Ooo sen Polen'i de biliyorsun, iyi gitmiyor Polen'le" sahnesi çok tatlıydı. Burada Can'ın bir hatası var. İtirafı kendisi yapmalıydı, Sanem'i zorlamamalıydı. Gerçeği zaten biliyordu. Sanem'in üstüne gitmemeliydi. Bölümden başka güzel sahneler: Nihat'ın yemek yapmaya çalıştığı mutfak sahnesi, Aysun'un gelmesiyle, bir de üstüne Mevkibe'nin gelmesiyle katmerlendi. "Sen yaparken herşey ne kadar kolay görünüyordu"... Can bakkal'da sahnesi... Ve son olarak kayalıklardaki "Kal dersen kalırım, git dersen bir daha hiç görmeyeceksin yüzümü" sahnesi... Fragmanlara göre Sanem ve Can kavuşuyor. Hepi end. Mutlu son. Bence çok bekleriz. Herhalde hepsi Sanem'in rüyaları. Fakat Can'da aşkının aslında karşılıklı olduğu bilgisi oldukça Sanem'in peşini bırakmaz, kendini bu sırrı çözmeye adar ihtimal. Yardım gerekirse burdayız.


Tıpkı geçen haftaki gibi, oldukça beğendiğim; sürükleyici, heyecanlı, duygusal ve eğlenceli bir bölüm oldu. Duygusal olarak elbette her şey güllük gülistanlanlık değildi ama bu bölümün iyi olmadığı anlamına gelmez. İki bölümdür Seviyor Sevmiyor'u daha tatmin edici buluyorum. Bir süre önce düşmeye başlayan reytingler bu hafta biraz daha toparlandı; bu durumda genel olarak izleyicilerin de aynı fikirde olduğunu söyleyebiliriz. Bölüm boyunca hem Yiğit'in hem Ayça'nın hem İrem'in türlü çabaları nedeniyle bir çok tatsızlık, gerginlik, kalp kırıklığı, göz yaşı ve tartışma izledik. Karakterlerimiz o kadar acı çekerken ben de çoğu zaman üzgün ve kızgın hissettim. Bu nedenle bölümün sonunda bende kalan tortunun bu denli olumlu olacağını tahmin etmiyordum ama öyle oldu. Söz ettiğim, bir izleyici olarak diziden memnun olmak değil; Deniz ve Tuna için beklediğimden daha memnun hissetmek.. Deniz'in iki bölüm önceki o sürpriz "doğru olanı yapmalıyız" çıkışına kadar Tuna'ya karşı hiçbir duygusu yoktu, Tuna'nın hislerine karşılık veremiyordu. Ve hepimiz biliyoruz ki kalbi bütünüyle Yiğit için çarpıyordu. Ama Deniz, Tuna'ya "ben denemek istiyorum" derken beklediğimden çok daha samimiymiş. Akılla verilen bir karara uymak için bir kişi kendini ikna etmeye, uygun davranmaya çalışabilir ama elde olmadan yapılan davranışlar içten içe hissedilenleri sızdırır. Ben içten içe Yiğit'e aşık olan Deniz'in Tuna'yı böyle kıskanmasını, araları bozuk olduğu ya da kavga ettikler için moralinin bu denli bozulmasını beklemezdim. Aslında kalbi Yiğit'te olduğu için Tuna'yla arasında sorun yaşanmasının onu bir yükten kurtulmuşçasına rahatllatmasını beklerdim. "Ben denedim ama bak, olmadı." diyebilir bu durumda örneğin. Ama Deniz gerçekten samimiyetle bu ilişki sürsün istiyor. Belki henüz Tuna'ya, Yiğit'e aşık olduğunu gibi aşık değil ama sadece mantık nedeniyle ilişki içinde olduğu biri de değil Tuna. Asena ve Gazi'yle kutlama yapılırken, Yiğit yanı başındayken o sadece Tuna'yla arası bozuk olduğu için çöküntü içinde oturup bir an önce oradan ayrılmak istiyor. İşte bunları, Deniz'in Tuna'yı ve ilişkilerini bu denli umursadığını görmek beni bu ilişkinin geleceği konusunda umutlandırdı ve bölümün sonunda kendimi beklediğim kadar mutsuz hissetmedim. Hatta Deniz'in, Yiğit'in "Beni sevmiyorsan hemen şimdi Amerika'ya dönerim." sözlerine sessiz kalışı bile beni o kadar rahatsız etmedi ; o sahnede Yiğit'in yüzündeki memnuniyetin ardından beliren bir anlık şüphe bana yetti. Elbette irem'in bin bir türlü entrikasıyla Tuna, Deniz'in kendisinden ayrılması için en olamayacak yollara başvurdu ve bu da şu an için Tuna ve Deniz ilişkisinin sonu demek. Ama hafta içinde bölüm özeti çıktığında ben, Tuna'nın öfke ve kalp kırıklığı nedeniyle Ayça'yla gerçekten birlikte olacağını ve bu sayede Tuna konusu kapatılıp yeniden Yiğit ve Deniz ilişkisinin yolunun açılmasının amaçlandığını düşünmüştüm. Öyle olmadı. Tuna kendi kırık kalbiyle, Deniz'i özgür bırakmak için, fedakarlıkla bir oyun sergiledi ve Deniz'in kendisini aldattığını düşünmesine sebep oldu. Bu durum da bu ilişki için hala açık kapı bırakıldığı, Deniz gerçeği öğrendiğinde ilişkiye geri dönülebileceği anlamına geliyor. Tuna'nın şimdiye kadar hep resmedildiği o şövalye ruhlu, fedakar adam çizgisinden çıkarılamamış olmasına memnunum. Bu bölüm İrem'in nefreti, entrikaları, Deniz'in hiçbir şekilde mutlu olmaması için yaptıkları arşa ulaştı. Kendince sebepleri var. Aşık olduğu adamı kaybetmişken, bu kadar mutsuzken suçlayacak birini aradığında en uygun hedef Deniz elbette. Bu anlaşılabilir, ama birkaç hafta önce "Ben seni üzdüm değil mi Zuzu?" diyen, içinden gelen vicdan azabını saklayamayan insanın (kendisini 17 yaşında hissediyor da olsa), birden bu denli nefret duyuyor olması akıl alır gibi değil. Neyse ki çoğu zaman Deniz'e cici arkadaşı oynamadı; sürekli olarak yüzüne gülüp arkasından iş çevirmedi; öfkesini Deniz'in yüzüne de kustu da o da ne olup bittiğini biraz görecek fırsat buldu hiç değilse. İrem'in ses kaydı numarasının çok zorlama olduğunu düşünüyorum. Tam bir hazırlık içinde Deniz'e işine yarayacak şeyleri söyletti, ki Deniz'in sözlerinin kendi içinde bir anlam bütünlüğü bile yoktu. "Deniz'e pişmanmış gibi görüneceği bir şeyler söyletmeliyiz ama konuşmanın tamamında öyle görünmemeli" gibi bir düşünceyle yazılmış olduğu belli olan cümleler çok tutarsızdı. Ardından İrem'in elindeki kaydı dinletip Tuna'ya nasıl ayrılması gerektiği konusunda düpedüz talimatlar vermesi de -kaba tabirle- uyduruk görünüyordu. Bütün o süreç, ardından aldatma numarası ikna edici gelişmedi. Keşke biraz daha çaba sarf edilse; özgün ve inandırıcı bir yol bulunabilseydi.


Neden Kerem kaybetmeye ve kanamaya devam edecek? Çünkü dizinin final sahnesinden bir önce, akşam eve geldiğinde anne ve babasına "Artık Cansu yok, artık Oliva yok, artık Bedia yok" diye sayarken, en başta sayması gereken ismi, kendisine en çok zarar veren, başına bu sorunları açan, Cansu'ya Kerem'i terkettiren, Bedia'ya bu hakaretleri savurtan kişiyi, şımarık, kibirli, sorumsuz, talepkar Mert Çalhan'ı sözünün en sonunda bile söylemedi. Ayrıca Kerem'de bu bıkkınlığı, kırgınlığı yaratan birikimde Mert'in bizzat savurduğu hakaretler, aşağılamalar ve hor görmeler de var. Her seferinde Kerem affetti, başa döndüler. Kerem öyle böyle Mert'i taşıyabiliyordu ama ne zamanki Cansu, arkasından Bedia vurdu, Kerem işte tanık olduğumuz, "bitti, benden buraya kadar, artık acımasız olmak var" duygu ve hal durumuna geldi. Kerem "Şimdi tek hücrem kaldı, o da nefret" diyor ama hala Mert'i bitirdikleri arasında saymıyor. Bu da demektir ki Kerem kaybetmeye ve kanamaya devam edecek. Kerem'deki sabır, iyi niyet, diyalog kurma çabası herkeste olsa, dünyayı cennete çevirecek özellikler iken, başkalarında olmayınca, Kerem yara alıp duruyor. Yaşananları hoşgörüyor, affediyor, kendini bir şekilde teselli ediyor ama uğradığı hakaretler, hor görülmeler birikiyor da birikiyor ve işte patladı bir yerden. Ezik Cansu bile gücü yetiyor diye, Kerem'e yükleniyor, surat asıyor, tavır yapıyor. Yine de Cansu için demiyorum ama Çalhanlar için artık Kerem arkasına bakmasın. Arkasına bakmaktan önüne bakamadı çocuk. Geleceğine bakamadı, geleceğini kuramadı. Her gün hangi Çalhan ya da çevresi çıkıp onun ve ailesinin onurunu çiğneyecek belli değil. Böyle tedirgin, bıçak üstünde yaşanır mı? Gerçi Cansu'yla birlikte olsa, Süreyya ve Metin de ezecekler onu belli ki, ama en azından Çalhanlar gibi "aş verdim, iş verdim, döşek verdim, banyo yaptırdım" ezmesi yapamazlar. Bu bölüm geçen bölümün final sahnesiyle başladı. Cansu Kerem'i arıyor, "seni çok seviyorum" diyor, Sude "Kerem banyoda" diyor. Akabinde ne Cansu'nun ne Ece'nin aklına bu kız yalan söylüyor olabilir gelmedi. Cansu ve Kerem bu bakımdan Seviyor Sevmiyor'un Lale'si gibiler. Olacaktı yanlarında bir Nergis, bir Nilüfer, hemen olması gerektiği gibi kuşkulandırırlardı Cansu'yu. Fakat hadi akıllarına gelmedi, bari Cansu olsun, Ece olsun, Çalhan Mert'le konuştuklarında, Kerem'le Sude'nin arasında bir şey olduğunu iddia ettiklerinde, Mert de yok biz sınıf arkadaşıyız diye reddettiğinde ama Sude Kerem için "banyoda" dedi desenize. En basket olacak yeri, iddianızı dayandırdığınız, sizi böyle düşünmeye iten asıl şeyi, somut eylemi niye söylemiyorsunuz? Söylediğiniz "Mert ve Sude gülüşüyorlar, konuşuyor". Mert de haklı olarak isyan etti, tabii. Cansu "banyoda"yı işittikten sonra, aramasını öğrenen Kerem Cansu'yu geri arıyor. Cansu açmıyor. Cansu'nun ve Mert'in safa yatırdığı bir garip Ömer İplikçi tadında saflığın bulutlarında Kerem meraklanıp o saatte kalkıp Cansu'nun evi zannettiği yere gidiyor. O sırada Mert arıyor. Kerem de durumu söylüyor. Mert ben ararım Cansu'yu diyor. Ve bakalım ne yapıyor? 10'a kadar sayıp Kerem'i geri arıyor, Cansu öylesine aramış, zaten pişman olmuş, o yüzden sen arayınca açmamış diyerek Kerem'i bir kere daha bıçaklıyor. Hayır, be Mert, niye aramıyorsun Cansu'yu, niye öğrenmiyorsun durumu. Hala mı ara bozma çabaları. Nedir bu yahu. "Başıma ne geldiyse o cümle yüzünden geldi zaten" dedi Kerem Sude'ye. Mert Çalhan hep böyle ikna etti çünkü Kerem'i. sürekli önünde tutup ot gösterererek yürütülen koyun gibi, adım adım uçurumun kenarına kadar getirdi. Hangi uçurumun? İyi özelliklerinden vazgeçtiği, kalbinin ve iyi niyetlerinin paramparça olduğu uçurumun. "Artık Kerem yok" dedirten uçurumun. Bu cümle, "Bir kereden bir şey olmaz" cümlesinin, merhametlileri etkileyecek şekle uyarlanmış hali. Orta yoldan yani dengeden çıkmanın sadece bencilliklerle olmayacağına, sencilliklerle olabileceğine de canlı bir örnek Kerem. Metin vakfa gelmiş ve Süreyya'ya sürpriz hazırlamış. Gel gör ki, Süreyya'yı hala düşünmediği, daha doğrusu düşünemediği ortada. Süreyya ben kahvaltıda kahve içerim, çay içmem dedi, Metin de içiver ne var dedi. Çay hazırlatmış bir tek. Koskoca vakıf da kahve yok mu. Metin Koran bir tek çayı mı akıl etmiş. Herhalde hayır, sadece Metin'in Süreyya'yı bu durumda bile aslında önemsemediği, umursamadığına bir işaret olarak olsa gerek. Öte yandan dizi tarihimizin klişe kırılışlarından biri gerçekleşti. Geçen yazılarımdan birinde yazmıştım, Levent Süreyya'ya başta "Seninle herşeye varım ben" derken şimdi biraz karşılık görünce talepkar olmaya ve yaptırım uygulamaya çalışmaya başladı. Diyor ki o evden çık. O evden nasıl çıksın, o evde sadece Metin yaşamıyor ki, çocukları da var, anıları da var, hayatı var orada. Biri çıkacaksa onu aldatıp aile birliğini bozan Metin çıksın. Süreyya da Levent'e "Ben önce kendimi seçmek istiyorum" dedi. Levent de bunu anlayışla karşılamadı ve kırmızı basık arabasına bastı gitti. Levent açısından bakınca, Metin karşısında düştüğü konum küçük düşücü, evet ama Süreyya ona sevgiliyiz dese de aynı şey yaşanacak. Hem bir avukat olarak boşanmadan böyle bir ilişki yaşasalar Süreyya'nın zor durumda kalacağını da biliyor. Hem en son Süreyya'ya "Ben ne olacağım?" meşhur tiradını attığığında "Beklerim" dememiş miydi. Bekleyecekti de Metin'le karşılaşınca nevri döndü. O halde Süreyya boşanana kadar platonik takılmalıydı. Levent'in bu hikayedeki, yani Süreyya'nın hayatındaki durumu böyle giderse sallantıya girecek. Işıl Metin'le barışmayan holdinge geldi, Metin de Işıl'ı yıkan gerçeği söyledi: "Ben karımı sevmiyorum" dedi. Işıl da bebekleri Ela'yı akşam Metinlerin evinin kapısına bırakıp gitti. Peki bu kadın neyle geçinecek, ne iş yapacak? Ne planladı? Hadi deyince iş bulacak mı? Bir mesleği, bir altın bileziği var mı? Işıl'ı neredeyse hiç tanımıyormuşuz. Işıl'ın durumu da Can'ınki gibi belirsiz. Hikayeden çıktı mı, geçici olarak mı ortalarda olmayacak? Ela'yla uzun yıllar görüşmeyecek gibi vedalaştı ama belli olmaz. Karakter olarak yorucu bir karakter olsa da Işıl ortalığın mikserlerinden biri çünkü. Peki Metin, Ela'nın tüm masraflarını karşılayacağım dedikten sonra, Işıl Metin'e "ya ben?" diye sorduğunda, Işıl'a aydan aya ne kadar para vereceğini niye söylemedi de yazdı? Merak. Metin Koran artık ailemizi toplayacağım diyor, Can'ın kaybından çıkardığı ders aslında öncekinin aynısı gibi davranmak. Can'a yaptığı baskıyı şimdi Cansu'ya yapıyor. Bir şey değişmedi. Tüm Oliva çalışanları Kerem'in sürpriz veda partisinde Levent Yüksel'in bu şarkısını bir ağızdan akapella söylediler ve aslında bayağı da melodisiz söylediler. İlginç tarafı pek bir melodi olmamasına rağmen çok da güzel söylediler. Dinlerken çok keyif aldım, içim dinlendi dinlerken. Bunun dışında dizinin müziklerini de çok beğeniyorum. öldürür beni. dedi Kerem. Cansu şokundan sonra. Darbe bitmemiş, bir darbe daha geldi. Yine beklemediği bir yerden. Bedia Çalhan'dan. Haketmediği sözler, hakaretler işitti. Bu sahneyi ilk izleyişimde Bedia'ya çok mesafe aldım tabii, tamamen haksız buldum. İkinci izleyişimde şöyle düşündüm. Bedia kendisini aptal yerine konmuş hissetti, çok da haksız değil. O ve Mert aralarında işbirliği yapıp Bedia'yı ayakta uyutmuşlar. Üstelik bunun karşılığında bir yerde Mert'le bir tutuyorum falan dediği Kerem para almış, bunu para için yapmış görünüyor. Gayet kötü görünüyor durum yani. Bir şeyin detayları işin rengini aktan karaya, karadan aka çevirebiliyor. İlginç bir durum. Mesela Kerem de Cansu'ya "Ben seni sakındım, sen benimle oyun oynadın" derken biraz Bedia'nın durumunda. Detayları bilmiyor. Cansu'yu Mert'in etkilediğini, ailesine karşı bu kadar ezik ve yalnız olduğunu, Cansu'nun yıllarca hasret kaldığı annesi çok zor durumda olduğu için aldığını bilmiyor. Bu Cansu'nun Kerem'e hor davranma, açıklama yapmadan terketme gibi hatalarını silmez tabii. Neyse ne diyordum, biz gerçeği bildiğimiz için Kerem'in masum ve haklı olduğunu biliyoruz. Bedia haksızlık ediyor. Söylediği sözler ayrı haksızlık, bir diğeri de bu oyun için asıl kızması gereken "şehzadeem" diye sevdiği torunu iken Kerem'i azarlıyor. Giden paraya acıdıysa, Kerem'e de kızsın, ama aldatıldığı için kızıyorsa asıl muhatabı torunu. Bölümlerdir o kadar çok vurgulanıyor ki, Kerem Mert'in babasına benziyor, Mert'in babası gibi tam bir iş adamı, çalışkan, disiplinli diye. Sanki Kerem bir yerden gerçek Çalhan çıkacak, bu oynadıkları oyun da gerçeğin ta kendisi olacak. Şimdinin Çalhanı Mert de o kibrini başına çalacak. Gerçi Mert canı isteyince yıkıp dökse de Kerem'e iyi de davranıyor, sahipleniyor, o zaman yumuşuyorum kendisine. Hatta bu konuda istikrar gösterse, istemeden de olsa Kerem'in hayatına zarar vermese, sadece önümüze bakalım diyeceğim ama şimdiye kadar olmadı. Mert hep ya kasıtlı ya kasıtsız işleri karıştırıyor. Final sahnesinden bir önce, Kerem Çalhanların beş para etmez parasını Oliva'nın avlusuna saçarken, Bedia'ya söylediği sözler "Anladım, paranız para, işiniz iş" çok tanıdık geldi. Bir şiirden olsa gerek, öyle hatırlar gibiyim. Neredeyse dilimin ucunda. Webde tarattım bulamadım. Ama çok tanıdık, sanki bir şiir. Bunu birkaç kere yazasım var. Yazdıkça bulacak gibiyim. Cansu'nun sırrını hem Kerem, hem Ece, hem Oliva, hem de Koran ailesi öğrendi. Tüm Türkiye öğrendi aslında da, hikayenin ilgilendirdiği kişiler öğrendi yani. Bir başka sır, Kerem ve Mert'in yer değiştirdiğini de hem Oliva hem de Bedia Çalhan öğrendi. Sırlar sır olmaktan çıkarken gelinen bu durumda biri kendisine yapılan biri de istemeyerek de olsa kendi yaptığı şey yüzünden Kerem sınırlarını kapatma kararı aldı. Artık Cansu yok dedi, artık Oliva Yok dedi. Ailesinin de Bedia Hanımın yanından ayrılmasını istedi Emreder gibi söylemesi yeni acımasız Kerem'e bir işaretti herhalde.


"Şeref Meselesi" Pazar akşamı, yirmi altıncı bölümüyle ekrana veda etti. Büyük iddialarla başlayan, İtalya'da büyük başarı kazanmış "L'Onore e Rispetto"dan uyarlanan dizi beklendiği noktaya ulaşamamış ve erken final kararı alınmıştı. İntikam, mafya, adalet konularını ve aşk çıkmazlarını işliyor gibi görünse de temelde ve özünde iki kardeşin ilişkisi, hayatı algışlayışları, onunla mücadele ediş biçimlerindeki farklılıkları, yaşadıkları trajedilerin onları ayrı yönlere savururken bir yandan da karşı karşıya ve biraraya getirişini konu ediyordu. Final bölümü de bu iki kardeşin birbirine vedasıydı aslında. Çok sayıdaki mantık hatasına karşın duygusal açıdan oldukça güçlü, izlemesi bile çok kolay olmayan bu gösterişli vedada, yaratmak için özenle uğraşıldığı belli olan hüzün ve çaresizlik duygusunun yanı sıra, en öne çıkan unsurlardan biri de tüm oyuncuların üstün performanslarıydı. Ama bölümün yıldızı şüphesiz Şükrü Özyıldız'dı. Emir'in, Yiğit'in ölümünün ardından yaşadığı acıyı ve çaresizliği öyle gerçekçi yansıtmıştı ki o, ekranda hıçkıra hıçkıra ağlarken ekran karşısında da göz yaşlarını tutabilmek imkansızdı. Önceki "Şeref Meselesi" yazılarında da söz ettiğim gibi bu dizinin en büyük artılarından biri ekranda görmeye alışık olduğumuzun çok üzerinde güçlü ve doğal oyunculukları bize sunabilmesiydi. Daha önce de bu dizideki performansına bakarak Şükrü Özyıldız'ın çok yetenekli ve yetkin bir oyuncu olduğunu düşündüğümü söylemiştim ama final bölümündeki başarısının ardından bu konuda hiç şüphem kalmadı. Veda bölümü, onun sarsıcı ve gerçekçi duygu aktarımı olmadan amacına tam olarak ulaşamayabilirdi. Şükrü Özyıldız'ın son yıllarda ekrana gelmiş en yetenekli ve potansiyeli en yüksek genç oyunculardan biri olduğunu düşünüyorum. Umalım ki bu potansiyeli sonuna kadar kullanabileceği güçlü projelerle karşılaşsın. Genel olarak, yan rollerden başrollere kadar, oyunculukların üst düzey olduğunundan hep söz etsek de hiç sorunlar yaşanmadı değil elbette. Bu bir sinema filmi değil, yaklaşık 2,5 saatlik her bölümü bir haftadan kısa sürede çekilen ve senaryonun reytinge ya da üzerine alınan kararlara bağlı olarak ani değişiklikler yapılabildiği bir dizi projesiydi nihayetinde. Zaman zaman oyuncuların, karakterlerinin tutarlılığını sağlamada ya da derinleşebilmede sorunlar yaşadıklarını gördük. Örneğin Özyıldız'ın son haftalarda bir konsantrasyon sorunu var gibi görünüyordu. Erken final kararı alınmasıyla birlikte meydana çıkmış olabilir bu durum ama sezon boyunca sürdürdüğü özeni çok koruyamadığı sahneler oldu. Kübra'yı canlandıran Burcu Biricik'in de karakterinin yaşadığı değişimi yansıtırken fazla savrulduğu, Kübra'nın karakter sınırlarının çok dışına çıktığı ve bu anlamda tutarsızlıklar yaşadığı dönemler oldu. Yine de söz konusu dönemlerde, neredeyse başka bir karakteri canlandırıyor gibi görünse de doğallığını ve etkileyiciliğini hiç kaybetmedi. Kerem Bürsin'in Yiğit'i canlandırmak konusunda zorlandığını hissettim hep. Yiğit çok iddialı, güçlü bir karakterdi ve çok derinleştirilebileceği gibi yüzeysel, basmakalıp olma riski de taşıyordu. Bu tehlikeli sınırda gezerken oyuncunun, uzağında yetiştiği için yabancısı olduğu bir kültürde, yabancısı olduğu yaşam tarzına, konuşma biçimine, vücut diline çok da hakim olamaması, aynı anda hem kasabalı-mahalleli bir genci hem de iddialı bir mafya üyesini canlandırmaya çalşırken zorlanması anlaşılır bir durum elbette. Bürsin, Yiğit rolünün gerektirdiği karizmayı sağlayabilmekte başarılıydı. Söz ettiğim zorlukları unutup kendini karakterinin duygusuna bırakabildiği sahnelerde gerçekten inandırıcı ve etkileyiciydi ama genel olarak çok akmayan, fazlaca çalışılmış-hazırlanılmış ve öğrenilmiş görünen bir performanstı onunkisi. Şükran Ovalı'nın canlandırdığı Derya karakterinin senaryodaki yeri, rolü ve ağırlığı değişip durdu sezon boyunca. Bazen sadece en yakın arkadaş diyaloglarıyla sınırlı kaldı bazen mafya çatışmasının orta yerinde kritik bir rol oynadı. Bu süre boyunca görevini, fazla öne çıkmadan layıkıyla yerini getirmişti ta ki erken final kararı alınan dizide köklü değişikliklere gidilene kadar. Son bölümlerde, Derya'nın Selim'le arasında hızla gelişen gelgitli ilişkiye çok hatrı sayılır bir zaman ayrılmaya başlayınca Şükran Ovalı da kendi yan hikayesinin başrolü olarak tüm marifetlerini sergileme imkanı buldu. Final bölümünde de ortaya koyduğu gibi, Ovalı bir yandan etkili bir dram oyuncusu ama son dört beş bölümde gördük ki aslında komedi için yaratılmış. Güzel bir romantik-komedi projesinde harikalar yaratabilir. Hikayenin yan karakterlerinden Selim ve Ender'i canlandıran Uğur Uzunel ve Baki Çiftçi'ye gelince, akla ilk gelen kelime "doğallık" oluyor. Her iki oyuncu da, ama özellikle Baki Çiftçi, inanılmaz doğal oyunculuklarıyla bu iki karakterin gerçekten Balat'ta yaşayan ve bir şekilde bunca olayın ortasına düşüvermiş iki genç olduğu hissini veriyor. -Senin yerinde ben de yatıyor olabilirdim. Kendini sağlama almak için birinin yanına gir, sonra herifi korumaya çalışırken öl. Allah arkandan ağalayanlara sabır versin. Selim kendi durumlarını da çok güzel özetleyen bu cümlelerden sonra, gizlice gömecekleri cesedin başında dua ediyordu. -Abi n'apıcaz şimdi? -Ne bileyim oğlum ben! -Abi ne cesedi, ceset nerden çıktı? -Soru sorma da ne diyorsam onu yap, Selim! Sana ne diyorsam onu yap, dedim! Yiğit onları hep koruyup kolladı; gerekirse her ikisi için de canını feda edebilecğini de hissettirdi ama kendilerini "kardeşiz biz" diye avuttukları samimi, dostane ve eşit ilişkiye de hiç girmedi onlarla. Sonunda da Yiğit'in aldığı kararlara bağlı olarak başladıkları yere döndüler yeniden. Selim, Ender'e kıyasla biraz daha şanslıydı bu dizide. Hem kısa menzilli de olsa, daha sorgulayıcı ve isyankar bir karakterdi hem de sonlara doğru dizinin yaptığı keskin virajlar ve açılımlarla Derya'yla kendilerine ait bir romantik-komedinin baş kahramanı olarak oldukça geniş bir yer edinebilmişti. Ender'se, hep o sanki seti gelip üstüne kurmuşlar gibi olan doğal haliyle kenarda kaldı biraz. İzlerken çok keyif aldığım ve yakınlık duyduğum bu iki karakterin, bu hikayedeki yeri hep düşündürdü beni. Sürüklenen, savrulan, birilerinin gölgesine tutunmaya çalışan ama aslında hiçbir şeyi de beceremeyen bu insanların hikayesi neden esas hikaye olmaz da hep yan hikaye olur? Neden hep kısık gözlerle uzaklara bakan, öfkelendi mi gürleyip masaya yumruğunu indiren ya da güneş gözlüğünün altından kaşını kaldırıp tehditkar bakışlar savuran adamlar olur hep ana karakterler? Bu şaşkın, tedirgin, hep "yırtmaya" çalışan ama bir türlü olduramayan insanlar çok daha gerçekken üstelik.. Daha önceki "Şeref Meselesi" yazılarımdan birinde de söz ettiğim gibi bu dizinin uyarlanmasındaki en büyük sorunlardan biri süreydi kuşkusuz. Böyle ağır, hüzünlü ve kasvetli bir dünyanın, derin bir hikayenin ve güçlü karakterlerin anlatılacağı bir dizinin 2-2,5 saat sürmesi mümkün değildi. Sadece gerekli konulara odaklanmış, süre doldurma amacıyla gereksiz şeylerle izleyiciyi meşgul etmeyen hiçbir dizinin uzun vadede bu sürelerde yayınlanması mümkün değil zaten. "Şeref Meselesi"nin, erken finale bağlı olarak, başarısız olduğunu söylemekten çok, umulan noktaya ulaşamamış, çok iddialı sonuçlar alamamış bir bir proje olduğunu söylemek daha doğru olur. Dizinin en büyük eksikliği, süre kısıtı ve reyting baskısı gibi nedenlerle tam yolunu bir türlü bulamayan, özellikle hikayenin polis-mafya ayağında büyük sorunlar yaşayan, alt yapısı oluşturulamamış ani hikaye ve karakter değişiklikleriyle kemik izleyicisini bile tam olarak tatmin edemeyen senaryodaydı elbette. Çok sayıdaki mantık hatasına karşın duygusal açıdan oldukça güçlü, izlemesi bile çok kolay olmayan bu gösterişli vedada, yaratmak için özenle uğraşıldığı belli olan hüzün ve çaresizlik duygusunun yanı sıra, en öne çıkan unsurlardan biri de tüm oyuncuların üstün performanslarıydı. Ama bölümün yıldızı şüphesiz Şükrü Özyıldız'dı. Emir'in, Yiğit'in ölümünün ardından yaşadığı acıyı ve çaresizliği öyle gerçekçi yansıtmıştı ki o, ekranda hıçkıra hıçkıra ağlarken ekran karşısında da göz yaşlarını tutabilmek imkansızdı. Önceki "Şeref Meselesi" yazılarında da söz ettiğim gibi bu dizinin en büyük artılarından biri ekranda görmeye alışık olduğumuzun çok üzerinde güçlü ve doğal oyunculukları bize sunabilmesiydi. Daha önce de bu dizideki performansına bakarak Şükrü Özyıldız'ın çok yetenekli ve yetkin bir oyuncu olduğunu düşündüğümü söylemiştim ama final bölümündeki başarısının ardından bu konuda hiç şüphem kalmadı. Veda bölümü, onun sarsıcı ve gerçekçi duygu aktarımı olmadan amacına tam olarak ulaşamayabilirdi. Şükrü Özyıldız'ın son yıllarda ekrana gelmiş en yetenekli ve potansiyeli en yüksek genç oyunculardan biri olduğunu düşünüyorum. Umalım ki bu potansiyeli sonuna kadar kullanabileceği güçlü projelerle karşılaşsın. Genel olarak, yan rollerden başrollere kadar, oyunculukların üst düzey olduğunundan hep söz etsek de hiç sorunlar yaşanmadı değil elbette. Bu bir sinema filmi değil, yaklaşık 2,5 saatlik her bölümü bir haftadan kısa sürede çekilen ve senaryonun reytinge ya da üzerine alınan kararlara bağlı olarak ani değişiklikler yapılabildiği bir dizi projesiydi nihayetinde. Zaman zaman oyuncuların, karakterlerinin tutarlılığını sağlamada ya da derinleşebilmede sorunlar yaşadıklarını gördük. Örneğin Özyıldız'ın son haftalarda bir konsantrasyon sorunu var gibi görünüyordu. Erken final kararı alınmasıyla birlikte meydana çıkmış olabilir bu durum ama sezon boyunca sürdürdüğü özeni çok koruyamadığı sahneler oldu. Kübra'yı canlandıran Burcu Biricik'in de karakterinin yaşadığı değişimi yansıtırken fazla savrulduğu, Kübra'nın karakter sınırlarının çok dışına çıktığı ve bu anlamda tutarsızlıklar yaşadığı dönemler oldu. Yine de söz konusu dönemlerde, neredeyse başka bir karakteri canlandırıyor gibi görünse de doğallığını ve etkileyiciliğini hiç kaybetmedi. -Abi n'apıcaz şimdi? -Ne bileyim oğlum ben! -Abi ne cesedi, ceset nerden çıktı? -Soru sorma da ne diyorsam onu yap, Selim! Sana ne diyorsam onu yap, dedim! Yiğit onları hep koruyup kolladı; gerekirse her ikisi için de canını feda edebilecğini de hissettirdi ama kendilerini "kardeşiz biz" diye avuttukları samimi, dostane ve eşit ilişkiye de hiç girmedi onlarla. Sonunda da Yiğit'in aldığı kararlara bağlı olarak başladıkları yere döndüler yeniden. Selim, Ender'e kıyasla biraz daha şanslıydı bu dizide. Hem kısa menzilli de olsa, daha sorgulayıcı ve isyankar bir karakterdi hem de sonlara doğru dizinin yaptığı keskin virajlar ve açılımlarla Derya'yla kendilerine ait bir romantik-komedinin baş kahramanı olarak oldukça geniş bir yer edinebilmişti. Ender'se, hep o sanki seti gelip üstüne kurmuşlar gibi olan doğal haliyle kenarda kaldı biraz. İzlerken çok keyif aldığım ve yakınlık duyduğum bu iki karakterin, bu hikayedeki yeri hep düşündürdü beni. Sürüklenen, savrulan, birilerinin gölgesine tutunmaya çalışan ama aslında hiçbir şeyi de beceremeyen bu insanların hikayesi neden esas hikaye olmaz da hep yan hikaye olur? Neden hep kısık gözlerle uzaklara bakan, öfkelendi mi gürleyip masaya yumruğunu indiren ya da güneş gözlüğünün altından kaşını kaldırıp tehditkar bakışlar savuran adamlar olur hep ana karakterler? Bu şaşkın, tedirgin, hep "yırtmaya" çalışan ama bir türlü olduramayan insanlar çok daha gerçekken üstelik.. Daha önceki "Şeref Meselesi" yazılarımdan birinde de söz ettiğim gibi bu dizinin uyarlanmasındaki en büyük sorunlardan biri süreydi kuşkusuz. Böyle ağır, hüzünlü ve kasvetli bir dünyanın, derin bir hikayenin ve güçlü karakterlerin anlatılacağı bir dizinin 2-2,5 saat sürmesi mümkün değildi. Sadece gerekli konulara odaklanmış, süre doldurma amacıyla gereksiz şeylerle izleyiciyi meşgul etmeyen hiçbir dizinin uzun vadede bu sürelerde yayınlanması mümkün değil zaten. "Şeref Meselesi"nin, erken finale bağlı olarak, başarısız olduğunu söylemekten çok, umulan noktaya ulaşamamış, çok iddialı sonuçlar alamamış bir bir proje olduğunu söylemek daha doğru olur. Dizinin en büyük eksikliği, süre kısıtı ve reyting baskısı gibi nedenlerle tam yolunu bir türlü bulamayan, özellikle hikayenin polis-mafya ayağında büyük sorunlar yaşayan, alt yapısı oluşturulamamış ani hikaye ve karakter değişiklikleriyle kemik izleyicisini bile tam olarak tatmin edemeyen senaryodaydı elbette. Yine de her şey bir tarafa, ağır, hüzünlü, kasvetli bir dünya yaratmayı ve korumayı başaran çok şık rejisiyle, kurulan bu dünyaya büyük katkı sağlayan müzikleriyle, dizinin ruhuna çok şey katan mekanlarıyla, standardın çok üzerindeki oyunculuklarıyla ve adalet, intikam, aile, fedakarlık, güç gibi kavramları derinlemesine tartışmak arzusuyla, özellikle de "final" sözcüğüne yakışır duygu yoğunluğundaki vedasıyla "Şeref Meselesi" ve Kılıç Kardeşlerin hikayesi hep özel bir yere sahip olacak.


İkinci sezonunda intikam alacak, küskün ve belki de etrafına kök söktürecek bir Ömer beklerken, aşkı seçmiş, pişman olmuş herkesi affetmiş, herkesle barışmış bir Ömer ortaya çıktı. "Karakterinizi değiştirin, hayatınız değişsin" vecizesine uygun olarak demek ki bu yeni sezonda aşık Ömer, Defne'nin peşinden koşacak. O zaman soru şu Defne ne yapacak? Defne Ömer'in tanıdığı "affedici" Defne'yse eğer, hemen affeder. Peki aşıklar birleşirse hikaye nasıl devam eder? Demek ki araya yeni karakter Pamir Marden girecek. Peki nasıl girip de aşıkları ayıracak? İşte bu zor soru. Ömer'i bunca zaman aşk mı gurur mu deyince, gururu seçecek bir kişi sanmıştık. Yanılmışız. Madem değilmiş, buna gerekçe bulmak gerekecek. Aklıma gelen cevap Defne'yle ilgili. O da Ömer'in söylediği şu cümlede saklı: "Yerimde olsaydı, Defne beni terketmezdi. Belki de onun kalbi benimkinden daha büyüktür, daha özgür, daha pazarlıksız." Sanırım şöyle oluyor, kırıldığınız kişi hakkında "O bana değer veriyor, o beni seviyor, o bana saygı duyuyor, o hep benim yanımda, o benden vazgeçmez" diyebiliyorsanız, o zaman affetmek ve kaldığınız yerden devam edebilmek kolay oluyor. Yani o kişinin size kendinizi nasıl hissettirdiği, onun gözünden kendinizi nasıl gördüğünüz. Bu noktada Defne'nin gözünden Ömer'in kendini nasıl gördüğünü görmeye çalışıyorum. Kız isteme töreninde dedeli emrivakisi, başka gizlilikler ya da terkedişler. O halde Ömer "Defne de kaç kez aşkı değil, gururunu seçti, beni terketti" diye düşünebilir. Fakat bu terkedişlerine rağmen Defne yapamayıp geri de döndü bir yandan. Yoo, yapamayıp değil, Nöro zorlamıştı yine, borcun var falan diye. En son Nöro ile annane arasında ayrılık çıktığında da evlilikten vazgeçmiş, olmuyorsa olmuyor demişti. Doğrusu kafam karışıyor, tam ikna olmuyorum ama dizi böyle bir çözüm bulmuş. Sonuçta Defne de kolayca yalan söyleyen ve çıkarcı bir kız değil. Bu da bir gerçek. Defne bir e-ticaret firmasında lojistik müdürü olmuş. Galiba lojistik departmanında da kendisinden başka eleman yok. Hem müdür hem ekip tam kadro full force beşi bir yerde Defne. O bir yana, ne oldu dünya yeteneği tasarımcılığı, aldığı eğitim, senyor junyır kademeler boşa mı foş oldu. Hımmm.. galiba şundan olabilir. Defne unutmak istedi. Ömer'i hatırlatan şeyleri. O yüzden de o defteri kapattı. Bak, bu olabilir. Antrepoda ve sonrasında kurye firmada sorun çıktığında, sondaki o bir sürü motorsikletli final havalıydı ama. Blevo. Bölümde cevaplar soruları solladı geçti sanki. Yani olayları konuşamadan sonuçları anlamaya çalışıyoruz. Sinan'la Yasemin evlenmiş ve boşanmış galiba. Sonra da Sinan Katmandu'ya varmış. Bunlar da bir yıl içinde olmuş. Hepsinden de Ömer'in haberi var. Sinan'la haberleşmişler. E Ömer Sinan'a küsmemiş mi? Bir sezon boyunca kaç kez küstü, küsecek yeri kalmadı herhalde. Yalama ettiniz çocuğu. Nöro Sinan için "Sevimli sinsi Sinan" diyordu. şimdi Katmandulu sinsi Sinan olmuş. Gecenin bir vakti Roma'nın dar ıssız karanlık tenha kaldırım taşlı sokaklarında, Ömercik kendi kendine yürürken, arkasından seslenmeden peşine takılıp takip etmek neydi öyle?!! Sonra da Ömer'e korktu diye tepki koyuyor. "Olm nolmuş sana böle, ağzımı burnumu kırıyodun" diyor. Müstehak değil de nedir! Bir de kiralık aşk mevzusunda Ömer'e "Yine olsa yine yapardım" dedi. Dur Sinan, biz sana yetişemiyoruz. Bir sezon pişmanlıktan kıvrandın da sonuçta en iyi savunma saldırıdıra mı karar verdin. Neyse, barışta hayır vardır deyip geçiştireceğim. Defne ile Ömer'in ışıklar yandığında, Defne'nin ofisinde karşı karşıya kalmalarıyla bitti bölüm. Defne soğuk, Ömer sıcak bakıyor. Önümüzdeki bölüm herhalde konuşurlar. Peki ne konuşurlar? Nasılsın iyi misin. İyiyim, sonra görüşürüz. Ömer Defne'nin özel hayatını sormaz. Genelde önce konuşan Defne "Dönmüşsün" der. O da "Evet, üst kattayız" der. Derken dizi yine bizi şaşırtmak gayesiyle Pamir Marden'i odaya sokar ve sohbet biter.