Bu akşam ekranda iki dizi var. İkisi de Ege komedisi: Hayat Sevince Güzel ve Hanımköylü. Gittikçe düşen izlenme oranları nedeniyle çok fazla zorlamadan, on üçüncü bölümle sonlandırılmasına karar verilen Hanımköylü gün değiştirdi. Cumartesi akşamları yayınlanan dizinin kalan bölümleri Pazartesi akşamları ekrana gelecek. Yayıncı kanalı Star Tv, başka uygun günleri de varken neden diğer Ege komedisinin karşına aldı diziyi? "Ege komedisi sevenler Pazartesileri televizyon karşısında oluyor demek ki. Bundan biraz da biz nasiplenelim madem." gibi bir mantık mı yürütülmüş? Bu gün değişikliğinin nasıl bir sonuç verdiğini yarın sabah reytingler belli olduğunda göreceğiz. Ama sonucun çok parlak olacağına dair bir umut beslememeli. Yayına başlamak için hala Ramazan'ın, EURO 2016'ın ve Survivor'ın bitmesini bekleyen diziler olsa da şu anda hatrı sayılır sayıda yaz projesi ekrana gelmeye başladı. Mevcutlar içinde geçen yaz Kiralık Aşk, Kırgın Çiçekler ve Güneşin Kızları'nın yakaladığı başarıyı yakalayan, onlar kadar izlenen ya da kendinden söz ettiren bir iş çıkmadı henüz. Yüksek Sosyete, devam eden sezon dizilerinin hepsini geçmesi ve tekrarlarının aldığı oranlarla dikkat çekiyor ama henüz az önce saydığımız diziler kadar bir etki yaratabilmiş değil. Önümüzdeki günlerde yayına başlamayı bekleyen Hangimiz Sevmedik, Rengarenk, Bodrum Masalı, Nolur Ayrılalım, Gülümse Yeter dizilerinden o derece başarılı olacak, hem çok etki yaratıp hem kış sezonunda da devam etmeyi başarabilecek olan çıkacak mı, göreceğiz. Yayına başlamak için hala Ramazan'ın, EURO 2016'ın ve Survivor'ın bitmesini bekleyen diziler olsa da şu anda hatrı sayılır sayıda yaz projesi ekrana gelmeye başladı. Mevcutlar içinde geçen yaz Kiralık Aşk, Kırgın Çiçekler ve Güneşin Kızları'nın yakaladığı başarıyı yakalayan, onlar kadar izlenen ya da kendinden söz ettiren bir iş çıkmadı henüz. Yüksek Sosyete, devam eden sezon dizilerinin hepsini geçmesi ve tekrarlarının aldığı oranlarla dikkat çekiyor ama henüz az önce saydığımız diziler kadar bir etki yaratabilmiş değil. Önümüzdeki günlerde yayına başlamayı bekleyen Hangimiz Sevmedik, Rengarenk, Bodrum Masalı, Nolur Ayrılalım, Gülümse Yeter dizilerinden o derece başarılı olacak, hem çok etki yaratıp hem kış sezonunda da devam etmeyi başarabilecek olan çıkacak mı, göreceğiz.


Truman Show'u gösteriminden yıllar yıllar sonra izlemiştim. Dolayısıyla konusunu epeyce öğrenip duyup gelmiştim ve filme şaşıracak halim kalmamıştı, ta ki sonuna kadar: Kahramanımız, bir şeylerden kuşkulanmaya başlamıştı, hatta artık bu kuşkular boğazını aşmış, canına dayanmıştı. Herşeyi bırakıp kayığa binip ufka doğru yol aldığında o karton dekora çarptığı an, nam ben kişi için filmin başladığı yerdi. Kurgunun ver gerçeğin aynı anda, birlikte yıkıldığı yer. İşte Ömer de kendi kayığına binecek, o dekora ergeç çarpacak. Adamın en yakınlarım saydığı insanlar, gerekçeleri ne olursa olsun, bir oyun içindeler. Bir tek Ömer gerçeği bilmiyor, hepsi biliyor. Sayalım: Defne biliyor, Sinan biliyor, Necmi biliyor, Neriman biliyor, Koray biliyor, gitti ama Vedat da biliyordu. Zaten bunlar da Ömer'in en yakınındaki, hayatını oluşturan kimseler. Ömer bazı olayları bir türlü anlayamıyor, e haklı. Çünkü bilmeden bir kurgunun içinde, kurgunun yön verdiği olaylar içinde yaşıyor. Ömer için güvensiz denmesi de yanlış. Sinan'a güveniyor, Defne'ye güveniyor, İz'e, Necmi'ye vs. yakınındakilere güveniyor, hayatını açıyor, evini açıyor. Aslında Ömer'in bayağı geçirgen bir hayatı var, insanlar kolayca girip çıkıyorlar. Uzağındakilere de, misal bir Deniz Tranba'ya da güvenmesin bir zahmet. Güvendikleri güvenine ihanet ediyorlarsa, bu Ömer'i güvensiz yapmaz, ne alaka. Fragmanlara göre şimdilik işler yolunda. İki ters bir düz hesabı, iki bölüm mutsuz bir bölüm mutlu, ya da işte böyle bir şeyler, şeklinde giden dizimizde yeni bir skandal ortaya çıkar mı, yoksa başka bir engel çıkmadan küt diye kendimizi nikahın düğünün içinde bulur muyuz, bunu Ömer'in bindiği kayığın rotası gösterecek. Son bölümde, Ömer'in ofisindelerken, Defne'nin Sinan ve Ömer'in arasında kaldığı sahne, Sinan ve Ömer'in Defne için karşı karşıya gelmesi bakımından şimdiye kadarki bölümlerden çok daha somut ve... somuttu işte. Basket sahnesi falan deniyor ama o bunun kadar değil. Bu da şunu işaret ediyor sanki... Bu da şunu işaret ediyor sanki, asıl maç yeni başlıyor. Sinan için Defne hikayesi kapanmadı, kısa yoldan kapanmayacak. Hatta nikaha düğüne, tantana diyelim kısaca, o vakte kadar, Sinan ister istemez Defne'nin yörüngesine girecek bir şekilde. Belki dostça vesileler, belki Sude'nin istemeden isteklemesi, bahaneler, bir şeyler. Öyle ki, tantanada, yani düğün diyelim kısaca, Defne düğünden kaçarak son ve zirve kaçışını yaptığında, rutin şaşkın haliyle, "Mekanın arka duvarına kaçtım da buradan öteye nasıl kaçacağım" diye çaresiz gözlerle etrafa bakınırken, yardımına koşanın, Ömer'in sevgili biricik dostu Sinan olacağı dekordaki güneş gibi parlıyor. Kötülükten de değil, Defne'ye yardım olsun diye. Yardım etmese zaten Defne yine kaçacak, yani yardım etmiş suç mu. Ömer'i de ihtimal iki ihanet iki vurgun iki bıçak kalbinde, mekanın merdivenlerinde, ya da arabada, ya da evinde, oturmuş, çökmüş öyle yine ağlarken bulacağız gibi... Olayları göründükleri gibi gören ve entrika dümenleri tahmin etmeyen Ömer'cik, Sinan ve Defne'nin birlikte kaçtığını düşünecek. Bir nevi en başa döneceğiz: Ömer'in Sinan ve Defne'yi aralarında bir şey var sanıp kıskandığı noktaya. Nasıl ki Polonezköy civarında Sinan'ın yüreği Defne için bir kuş gibi çırr pınırken Ömer ve Defne ortadan pırr diye kanatlanıp kayboluvermişler ve Sinan da, üstelik hem de iş mesai gününde ikisine birden ulaşamamış, aklına "kötü kötü" şeyler gelmişti... İşte bu kez rövanşı O alacak; kara kara düşünen, "Birlikteler demek ki," diyen Ömer olacak. İş bunlar hikayenin göründüğü yere sohbetle giden tahminler... Ol kişi kimse üstüne alınmaya. Olayları göründükleri gibi gören ve entrika dümenleri tahmin etmeyen Ömer'cik, Sinan ve Defne'nin birlikte kaçtığını düşünecek. Bir nevi en başa döneceğiz: Ömer'in Sinan ve Defne'yi aralarında bir şey var sanıp kıskandığı noktaya. Nasıl ki Polonezköy civarında Sinan'ın yüreği Defne için bir kuş gibi çırr pınırken Ömer ve Defne ortadan pırr diye kanatlanıp kayboluvermişler ve Sinan da, üstelik hem de iş mesai gününde ikisine birden ulaşamamış, aklına "kötü kötü" şeyler gelmişti... İşte bu kez rövanşı O alacak; kara kara düşünen, "Birlikteler demek ki," diyen Ömer olacak. İş bunlar hikayenin göründüğü yere sohbetle giden tahminler... Ol kişi kimse üstüne alınmaya.


Kara Yazı'nın final duyurusu yapıldı. İlk bölümden beri reytingleri beklenen yükselişe geçemediğinden, bekleniyordu böyle bir haber. Bir de her bölüm üzerine yazıp çizdiğimiz sorunları vardı elbette dizinin. Zaten dizinin izleyiciye ulaşamamasının en büyük sebepleri de o sorunlardı. Final duyurusu, ilk olarak, geçtiğimiz Pazar akşamı yayınlanan 5. bölüm için yapılmıştı. Ardından hem kanalın internet sitesi hem de resmi sosyal medya hesapları birdenbire 'final' ibaresini kaldırdılar. Kafada soru işaretleri oluştu, final durumu belirsiz miydi? Bölüm sürpriz bir şekilde 60 dakika olarak yayınlandı. Belli ki çekilen normal süredeki (ülkemiz standartları açısından normal, yoksa o 120-150 dakikalık sürenin normal olmakla ilgisi yok elbette) bölüm ikiye bölünmüş ve final bir hafta geciktirilmişti. Gelelim finalin bir öncesi olarak izlediğimiz 5. bölüme.. Artık bitiriyor olmanın etkisiyle biraz özensizdi bölüm. Devamlılık ve zaman akışı problemleri vardı; gelişmelerde üstün körülükler, geçiştirivermeler.. Hatta bazı performanslarda biraz boşvermişlikler.. Ama yaşanan hayal kırıklığı düşünülünce bunların hepsi anlaşılabilir şeyler yine de. Bununla birlikte Kara Yazının en anlamlı, en dokunaklı, en amacına ulaşan sahnesi de bu bölümde gerçekleşti. Önceki Kara Yazı yazılarımın tümünde, Halil Uluçınar karakterinin işleniş şeklinin ne kadar karmaşık, kararsız, hatalarla dolu ve tehlikeli olduğundan söz etmiştim. Halil'in ablasının kaçmış, karısının aldatmış, bin nazla okuma izni verdiği kızının da ilk fırsatta evlilik dışı çocuk doğurmuş olması gibi 'mağduriyetlerinin' izleyici gözünde Halil'in, kızlarına uyguladığı baskıyı haklı gösterme ihtimali olduğundan ve bunun meydana getirdiği tehlikeden söz etmiştim. Her bölüm Halil ve kızları arasında geçen 'Sen bizi hiç biz sevmedin baba, sen sadece namusunu sevdin' temalı konuşmaların da ikna edici olmadığına değinmiştim. Bu bölüm benzer içerikte bir sahne yeniden yaşandı. Babasının kucağında gördüğü bebeğin, Derya'nın bebeği olduğunu öğrenen Yaren'in, babasının bebeği cami avlusuna bırakmak istediğini fark ettiğinde yaptığı konuşma şimdiye kadarkilerin en yerli yerinde olanı, en etkileyicisi ve 'hah, işte bu!' dedirteniydi. Artık babasından sevgi dilenmeyi, sitem etmeyi bırakıp hesap sorma vakti gelmişti Yaren'in. Hem Derya'nın içinde bulunduğu durum hem kendisinin kayıp giden bütün hayatı için açtı ağzını yumdu gözünü Yaren. Dizin başından beri gelmek istediği nokta buydu aslında. Daha uzun bir sürede gelmeyi umuyorlardı. Karakterleri daha detaylı, sindire sindire dönüştürmeyi ve Halil'in pişmanlığını, aklının başına gelmesini olgunlaştırmayı planlıyorlardı mutlaka. Süreç onların umduğu gibi gelişemedi, seyirci ikna olmadı; bu nedenle de hedefe kestirmeden gidilmek zorunda kalındı. Dolayısıyla Yaren'in içini döktüğü sahnenin devamında da biz Halil'in ani bir aydınlanış yaşadığına tanık olduk adeta. Çocuklarını sahiplenmeye, onların arkasında durmaya karar vermiş ve hayli sakinleşmiş bir Halil Uluçınar buluverdik karşımızda. Bunun dışındaki gelişmeler çok da önemli değildi zaten. Derya yeniden ceza evine döndü; girer girmez ilk işi, el altından edindiği cep telefonundan Yaren'i arayıp bebeğin halası tarafından alınma tehlikesini haber vermek oldu. Eve vardıklarında, bebeğin resmi anne ve babasının içeride onları beklediğini duyunca Yaren bebeği kaçırmak zorunda kaldı. Bir karakter olmaktan çok, bir masal şövalyesi olan; iki boyutlu ama masum ve iyi kalpli Mehmet Karahan imdadına yetişti elbette. Yaren'i kendi evine gitmeye ikna etti. Yaren burada Mehmet'in beklediğinin aksine, ne kadar iyi, merhametli bir insan olduğu bir kez daha görme fırsatı buldu. Bu arada biraz bile önemsemediğimiz Elif ve kocası arasındaki aldatma-boşanamama krizine de vakit bulabildik. Derya, Erdem'in kendisini polise ihbar ederek hayatını kurtarmış olduğunu anladı ve ona teşekkür etti. Ayrıca Derya, Karahanlara gerçekleri anlatmaya karar verdiği haberini de gönderdi.


Canan ile Salih yıllar sonra ilk kez biraraya geldi. Salih Canan'a kızlarının öldüğü yalanını söyledi. Canan ufak çaplı bir sarsıntı geçirdi. Ona destek olmak için evine gelen Haşmet Canan'ın geçmişini, bir zamanlar evli olduğunu ve bir kızı olduğunu öğrendi. Biz de Canan'ın evini terkettikten sonra neler yaptığını ve bugünkü haline nasıl evrildiğini öğrenmiş olduk. Canan daha sonra Salih ve Leyla'yı birlikte gördü ve anlaşılan o ki, Leyla'nın öldüğü sandığı kızı olduğunu anladı. Alper Berna ile boşanacaklarını konuştu. Haşmet, kendisine "Leyla seni aldatıyor" mesajlarını İrfan'ın gönderdiğini sanarak İrfan'ı öldürdü. Ezgi, Engin'in geçmişini öğrendi ve Engin'in masum olduğuna karar vererek, Engin'in Haşmet'le birlikte yakalanmasını engellemek istedi. Babası Salih'in işlediği cinayetin görüntülerini yok etmek için Haşmet'in gizli belgelerini aramaya devam eden Hakverdi, Haşmet'in Edirne'de olmasını fırsat bilerek dağ evine gitti. Orada aradığını bulduğunda Engin'e yakalandı. Engin bir kere daha Hakverdi'ye yardım ederek Salih'in suç kaydını sildi. Alper'in yeğeni Eylül ve Haşmet'in yeğeni Burak yıldırım nikahıyla evlenmeye karar verdiler. Alper Edirne'den yıldırım hızıyla gelip nikahı bastı. Alperlerin beklediği sevkiyat gerçekleşti. Haşmet tutuklandı. Alper ve Leyla'nın arasındaki bu bağ masum başladı ama gelinen noktada yanlış bir yerde duruyorlar gibi görünüyor. Bu da ilginç aslında, çünkü bu ilişkinin başlangıcına bakıyorsun, doğru, sonra sürece bakıyorsun, onda da bir yamuk yok ve şu anda gelinen noktaya bakıyorsun, işte o yanlış. Bu da dizinin başarısı demek ki. Tuhaf ve düşündürücü... Doğru şeyler yaparak yanlış bir noktaya varmak... Bir yanda, Haşmet, yani yasadışı işler içinde bir suçlu var, bir yanda Berna yani eşini aldatan bir kadın var ve ikisi de terkedilmeyi hak ediyorlar, fakat koşullar gereği Leyla ve Alper şu anda onları kandırıyor durumda ve rol yapmak, gizlenmek zorundalar. Çok tatsız bir durum. Haşmet, İrfan'ın cinayeti sonrasında ifade vermek üzere karakolda. Komiserin masasında o ve Engin karşılıklı oturuyorlar. Haşmet komisere "Vedat" diye senli benli hitap ediyor. Vedat'ta hiç öyle bir elektrik yok. "Siz"li ve gayet mesafeli, ilk kez gördüğü bir vatandaşla konuşuyor gibi bir elektrikte. Hadi Haşmet, sık gittiği mekanın sahibiyle muhabbet kurmak isteyen müdavimler gibi hissediyor olabilir de, madem sen bu vatandaşla resmisin komiserim, niye sana "Vedat, Vedat" diye seslenmesini garipsemiyorsun. Garip. Bölümde en aklımda kalan sahne ya da sahnelerden biri, Burak'ın yaşım küçük tecrübem eksik demeyip Alper'e ayar üstüne ayar verdiği, Alper'den gelen atarları sakinliği ve mantığıyla yendiği sahne. Yani Eylül'le evlenme kararlarını Alper'e açıkladığı ve bu konu üzerinde makul bir konuşma yapmaya çalıştığı. Yaşından çok daha olgun bir çocuk Burak. Üstelik Alper'in zannettiği gibi amcasının maşası olmuş, kirlenmiş, nereye çekersen oraya giden biri de değil. Bu konuda Haşmet'in tutumu da şaşırtıcı, Burak'ı karanlık işlerinin içine sokmamış. Belki de onun mayasının başka bir maya olduğunu fark etmesindendir ya da belki Haşmet de bu pis işlerden memnun değildir. Belki O da Engin gibi, geçmiş bir zamanda elini vermiş kolunu kaptırmıştır. Eğer karanlık dünyasını bilmesen Haşmet'e baktığında herkesle belli bir nezaket içinde konuşan, sakin, aileye değer veren, çocuklara karşı şefkatli ve çoşkulu denecek kadar sevecen, düzgün bir adam görürsün. Yani ilginç durumlar. Sanki biraz geçmiş eşelendiğinde kirlere, biraz daha eşelense temiz kaynağa varılıyor. Her hikaye kirlenmeden önce temizdi belki de. Sahneye dönersek, Alper eğer Burak Haşmet'in yeğeni olmasaydı da bu evlenmeye karşı çıkardı, fakat sanırım asıl sebep Haşmet'in Burak'ın üzerindeki gölgesi. Bölümdeki bir başka güzel sahne de Engin'in Ezgi'ye gelip kapıda geçmişini anlatıp vedalaştığı sahneydi. Fragmana göre Canan artık Leyla'nın kızı olduğunu biliyor. Fakat bakışları öncekiler gibi soğuktu. Yoksa Haşmet aşkı evlat aşkına ağır mı basacak? Yine de şahsen bundan sonra aralarındaki diyaloğun değişmesini, Canan'ın Leyla'ya karşı sevecen bir anneye dönüşmesini ve Haşmet'ten kurtulması için ona yardım etmesini bekliyorum. Yani istediğim bu. Haşmet herhalde allem kallem tutuksuz yargılanmak üzere çıkar ve kendisini kim ihbar etmiş, onu bulmanın peşine düşer, tüm hırsıyla. Engin henüz tutuklanmadı. Demek ki Ezgi'nin ona durumu anlatması için vakit var. Engin itirafçı olursa belki Haşmet dışarıda dolaşamaz ve kendi cezası da hafifleyebilir. Eylül ve Burak evlenemez, çünkü gelen telefon Haşmet'in tutuklandığını haber verir. Onur Berna'dan vazgeçmez, ve Berna'yla konuşmaya çalışmaya etmeye devam der. Bu sırada da Alper ikisinin konuşmasını basar. Yani Alper anlasın ki uğruna aldatıldığı kişi iki yakın dostudan biri olan Onur'dur. Berna sürekli "Leyla'ya karşı mücadelem başlıyor" mesajı veriyor, ama yan odaya mı gidecek, ülke mi değiştirecek, yani bunun ne kadar süreceği reytinglerle de alakalı olacaktır herhalde.


Şöyle bir baktığımızda, istediğimiz gibi, Yiğit esas Deniz'e abayı yaktı. Bir yandan da Deniz Aslan sandığı İrem'i de terkedemiyor. Ne yapsa olmuyor bir durum. Öte yanda İrem mutluluk oyununa devam edip günü kurtarmak derdinde. Kendini düşünmeye devam ediyor. Deniz İrem'i düşünmeye devam ediyor. Tuna da Deniz'i sevmeye devam ediyor. Yani Yiğit'in Deniz'e yönelmesi dışında diğerlerinde durum stabil gibi. Bu sahne 12 bölümdür ilmik ilkmik alınan bir yolun neticesinde önemli bir sahneydi. Daha fazla izlettirilmeliydi bir şekilde. Nasıl dersek, mesela, videosunu bir tek Deniz gördü. Belki bir iki kişi daha görmeliydi. Bilip de susabilecek kişiler. Deniz'in hatrının geçebileceği. Gazi mesela. Deniz ona büyük bir jest yapıp, birikmiş parasını vermişti. Sahi nerede Go Flamingo'nun sahibi Asena Hanım'ın oğlu olarak bu zengin Gazi nerede Neşe Hanım'ın çay kahve makinesini ilelebet bozduğunda parası olmadığı için yenisini alamayan, Deniz'in birikmişini almaya razı olan Gazi. Bir yerlerde senaryoda Asena Hanım'ın kimin oğlu olacağı hakkında kararsızlık yaşanmış gibi. Zaten diyorum ya, Tuna olduğuna dair işaretler vardı. Zaten Tuna yaş olarak daha uygundu. Cemal de olabilirdi ama Gazi uygun olmamış zannımca. Artı, Asena Hanım'ın derginin başına geçirip dergiyi yönettirmek yerine, bir iki firma içi dedikodu duyacak diye, oğlunun kariyerini durdurması da makul değil. Kahve gurmeliği ya da yiyecek içecek üzerine kariyer planladıysa başka. Bence hiç iyi yapmadı. Bunca bölümdür gördüğüm en soğuk Deniz. Kış yaklaşıyor diye herhalde. Şaka bir yana, tamam, İrem arkadaşın, korursun, intihara kalkışmış, haklısın ama kendi kendine kaldığında hiç mi yüzüne gevşek bir gülümseme oturmaz, şaşkın şaşkın ağzın kulaklarına varmaz. Deniz sanki yoğun zor bir matematik mülakatından çıktı. Otokontrolü de aştı Deniz'inki. Adeta maziyi falan yaktı. Aşığım diyor ama ağzı diyor, gözleri... Hiçbir şey demiyor. Sonra o dağ başında pardon ıssız Kuzey ormanlarında, oduncular, pardon avcılar tarafından "birbirlerine yakışıyorlar" diye birlikte odaya kapatıldıklarında ve yüzleri birbirlerini görecek şekilde bağlandıklarında, yani senaryo birbirlerine dökülsünler diye ağlarını birbir örerken... Deniz yine soğuktu. Kıpırtısız bir Deniz. Bir tek Yiğit'e "Işıkta gözlerin bal rengi" dedi, ama bunun dışında Yiğit mıknatıs diyor, çekilmek, aynı şey sende de oluyor mu diyor, diyor da diyor, Deniz... Bir şey demiyor. Bugüne kadar o Yiğit buraya gelecek, dedik. Çok bekletmeden geldi gelmesine ama ne buldu? Deniz'in yerinde yeller esiyor. Deniz olayı bitirmiş. Bundan sonrasına gelince.. Artık Yiğit yapacağını yaptı. Öptü, söyledi, Deniz'in ağzını aradı. Bundan sonra sıra Deniz'de. Artık bundan sonra da Yiğit kıskansın demek, eziyettir. Düşmüş Yiğit'in üstüne çıkıp tepinmektir. Ah Yiğit sen bugünleri görecek adam mıydın. Yiğit'in babası Teoman söyledi bunu Yiğit'e. Yerli dizi senaryo klişelerimizden biri daha kırıldı. Bu bakımdan tebrik ediyorum. Çünkü genelde iki kişi geçmişi konuşur ve kırgın olan bilmediği büyük sırrı öğrenerek karşısındakini affeder. Halbuki burada "bir dinle" diye hem İrem'in hem Deniz'in baskı yaptığı Yiğit bir kazık yemekten başka bir şey elde etmedi. Adeta babası intikam şov yaptı. Bu nedir ya, sanki on beş yıl önce bankta terkettiği küçük çocuktan intikam aldı, "O çok sevdiğin annen var ya, o da seni sevmiyordu, bak gör" demiş oldu. Üstelik Yiğit'in vefatına sebep olmakla suçladığı karısının hatırasını kirletti. Bedenen öldü, manen de ölsün mü dedi, nedir. Oğlunun tutunacağı iki dalı vardı, biri annesinin hatırası, biri Deniz. Teoman o dallardan birini o mektupla kırdı, ötekisinin de sırrını biliyor ama kendisine otel odası, oda masajı, kılık kıyafet yemek spa olarak dönsün diye gizledi. Yiğit, Deniz sandığı İrem'in evine gelmiş. Deniz'le yaşadığı olayı itiraf edecekti galiba. Eve gelince Deniz'i gördü. Kafası karıştı haliyle. Kızların üstündeki tişörtlerde birbirlerinin resimleri. Bunların zuzuluğu da başka bir boyutta gerçekten. Neyse ortadaki albüme, Yiğit İremin albümü deyip bakmak istediğinde Deniz'in İrem için uydurduğu "kol bacak fotoğraf fetişi" hikayesi çok komikti. Deniz, İrem ve Yiğit ormanda filenin içinde kurtulmayı beklerlerken Deniz uyumuş. Uyandığında "Geldik mi?" diye sorması da komikti. Uyuması da komikti tabii. Ofiste, Gazi'nin Neşe'ye "Ofis balon yapmış" esprisi de komikti. Deniz'in orman girişinde "Orman tekin değil" deyip duran adama "Tekin Amca" adını takması komikti. Yiğit ve Deniz arasındaki öpkü, Yiğit'in Deniz ve İrem'in aynı evde yaşadığını öğrenmesi, mektup, Teoman'la Yiğit'in konuşması, Yiğit'in babasının neden içkiye düştüğünü öğrenmesi, Deniz, Yiğit ve İrem'in Tuna'yı Kuzey ormanlarında arayıp bulması ve avcılarla macera, Yiğit'in kötü adamları dövmesi, Go Flamingo 20. Yıl balosu, Deniz'in Neşe Hanım'ın evine gizlice girmesi, yanlış hard diskle çıkması, Gazi'nin Asena Hanım'ın oğlu çıkması, Asena Hanım'ın oğlunu oyundan azad etmesi, Cemal'in Buket'ten hoşlanmaya başlaması, Deniz'in Tuna'dan yardım istemesi ve Tuna'nın dönmesi, baloda "Biz Deniz'le sevgili olduk" diye ilan etmesi. Orada Deniz'i yine hıçkırık tuttuğunda keşke Deniz'in yine dengesi şaşıp ayağı kayıp o butona bassaydı da konfetiler havaya savrulsaydı. Komik, güzel bir bölüm finali olurdu.


Gold Yapım'ın geçen yaz sezonu başında sahaya sürdüğü Çilek Kokusu dizisinden hoşlanmış olmama rağmen, No 309 için bir cazibe hissetmemiştim. Buna rağmen hafif, eğlenceli olabilir düşüncesiyle en azından ilk bölüme bir şans vereyim, dedim. İyi ki de izlemişim. Gayet güzel, akıcı, eğlenceli bir bölümdü. Başlıkta da yazdığım gibi, bir sürü gelişmenin olduğu hızlı bir bölümdü. Aynı tempoda gidebilirse, ki romantik komedilerde düşük ihtimal, ama olabilirse, ilk bölüm itibarıyla yüksek reytingler alamamış olmasına rağmen, geçen yaz sezonunun başarılı işlerinden İlişki Durumu: Karışık'ta olduğu gibi, reytingini yükseltebilir, izleyici kitlesini de arttırabilir. Bunlar da olmazsa, en azından baştan sonra güzel bir iş ortaya konmuş olur. Gelelim diziye. Dizide renkler güzel, cıvıl cıvıl. Misal, esas kızımızın annesi Songül'üm toz pembe ojeleri, mavili pembeli pantolonlar, evde pembe abajurlar, kavuniçi perdeler, falan filan, renkler güzel, iç açıcı, yaza uygun. Dizide mekanlar da güzel, yeşillikleri bol. Genelde tüm dizilerde, gerçek hayatta da olduğu gibi zengin muhitler bol yeşillikler içinde, ve mutevazı mekanlarsa, dar sokaklar ve başka evlerle dip dibe sarılmış biçimde olur. No 309'da Lale'lerin oturdukları ev ön tarafı bakımından böyle olsa da, arkasında güzel bir bahçesi var. Çiçekçi dükkanları da bir içim su. Sarıhanlarınsa, gerek vefat etmiş dede, Ahmet Sarıhan ve eşi İsmet'in evleri, gerekse esas oğlan Onur'un evi falan filan hepsi tepe tepe yeşil. Bu yeşilliklere içim açılarak bakarken, aklımdan geçiveren şu oldu: Kuru kuru beton binaları dipdibe dikip bir sürü para kazanan müteahhitlerin çoğu herhalde işte böyle yeşillikli müstakil evlerde oturuyorlardır. İsabet ettik demek ki, bölümün devamında da Onur Sarıhan "4 Mevsim Evleri" diye bir projeden bahsetti. Yani Sarıhan holdingin faaliyet alanları arasında müteahhitlik de var anlaşılan o ki. Dizinin jenerik şarkısına gelirsek: "Alacalı"yı Buray ve Gözde Ançel birlikte yapmışlar. Buray'ın albümünden ilk dinleyişte çok beğendiğim birkaç şarkı olmuştu. Bu şarkıysa ilk dinleyiş açısından melodi olarak pek aklımda kalmadı. Belki birkaç dinleyişte fark olur. Bir de sözlerinde "Geçmişi sorma, yine beni zora koyma" diyor. Niye "yine" diyor, sözler dizinin hikayesine pek oturmuyor sanki. Geçiyorum, geliyorum bölümde en beğendiğim unsurlardan biri olan, hikayedeki yanlış anlamalardaki tutarlılığa ve hikayeye büyük bir başarıyla katkı yapmalarına: Lale'nin annesi Songül arabulucu çöpçatan kadına Lale'nin on yaşındaki bıyıklı resmini göstermiş. İşe bak ki, oğlumuz Onur Sarıhan'ın buluşacağı kız yani Pelinsu da o yaşlardayken gayet kilolu, Onur tarafından pek beğenilmeyen bir tipmiş. Lale ve Onur biraraya geldiklerinde biri bu konuyu açtığında, diğeri de farklı bir şeyi düşündüğü halde hemen anladı ve sorun çıkmadı. Bir diğer yanlış anlama da, meslekler konusunda oldu. Songül Hanım, çöpçatana kızının işsiz olduğunu söylememiş, bazı özelliklerini gizleyip bazılarını parlatmış ve Lale'ye de "evet, biraz abarttım" falan filan, dedi. Dolayısıyla "The Bahçe" restoranda otururlarken Onur, Lale'ye "Paris'te moda okumuşsun" dediğinde, Lale bu da nerden çıktı demedi, anne bu kadar mı abattın, dese de durumu kafasında bir yere oturtabildi. İki genç adamın isimlerinin aynı olması ve soyadlarının da benzer olması ve Lale'nin restoran girişinde, buluşacağı adamın soyadını hatırlamayıp "Onur Saa" deyip hatırlamaya çalışırken restoran görevlisinin "Sarıhan" diye tamamlaması da olmaz iş değildi. Yani taşlar hoş bir şekilde yerine oturdu. Onur'un kuzeni Erol ele avuca sığmaz bir tip, Onur'un soğuk ve katı tavrı bile kendisine etki etmiyor. Lale içten, kendi halinde, mütevazı bir kız. Annesi Songül ve kardeşi Nergis'le ilk tanıştığımız sabah kahvaltısı sahnesinde bir ara Külkedisi hikayesine mi düştük diye düşündüm. Yani Songül, Lale'nin üvey annesi ve Nergis de üvey kardeşi olabilir mi. Songül para sıkıntısından bezmiş, dominant, eli terlikli, süsüne düşkün, pratik kafalı, faydacı bir kadın. Üç çocuğu arasında gözdesi "Ustalık eserim" dediği Nergis. Nergis'in henüz bir falsosu ya da dikkat çekici bir sivriliği yok, sakin bir genç kız. Üç kızkardeşin en büyüğü Nilüfer aşkın peşinden giderek, dizinin çapkınlarından Kurtuluş'la evlenmiş ve kızı Gülşah olmasa bu evlilikten bezmiş, o da parayı bulup rahata ermek isteyen bir karakter. Dizide az görünen ya da hiç görünmeyen ama adı geçen karakterlere gelince. Onur'un babannesi İsmet az göründü fakat mirasın vazifelisi, gözetmeni, en bi yetkilisi durumunda olduğu için, otoriter bir havayla, ileriki bölümlerde daha çok görünecektir herhalde. Lale'nin babası sağ ama ortalarda yok. Hikayenin ileriki bölümlerinde ortaya çıkması ve işleri karıştırması ya da renklendirmesi muhtemel. Lale'nin beş yıllık bir ilişkiden sonra kendisini aldatan sevgilisi Ersin ve Onur'un dört yıllık bir ilişkiden sonra istemeyerek ayrılığını anladığımız sevgilisi Özge karakterlerinin ortaya çıkması da öyle. Tam işler yatıştığında, geçmişten gelerek kahramanlarımıza aşklarına dair yeni sınavlar getirmek üzere. Gelelim diziye. Dizide renkler güzel, cıvıl cıvıl. Misal, esas kızımızın annesi Songül'üm toz pembe ojeleri, mavili pembeli pantolonlar, evde pembe abajurlar, kavuniçi perdeler, falan filan, renkler güzel, iç açıcı, yaza uygun. Dizide mekanlar da güzel, yeşillikleri bol. Genelde tüm dizilerde, gerçek hayatta da olduğu gibi zengin muhitler bol yeşillikler içinde, ve mutevazı mekanlarsa, dar sokaklar ve başka evlerle dip dibe sarılmış biçimde olur. No 309'da Lale'lerin oturdukları ev ön tarafı bakımından böyle olsa da, arkasında güzel bir bahçesi var. Çiçekçi dükkanları da bir içim su. Sarıhanlarınsa, gerek vefat etmiş dede, Ahmet Sarıhan ve eşi İsmet'in evleri, gerekse esas oğlan Onur'un evi falan filan hepsi tepe tepe yeşil. Bu yeşilliklere içim açılarak bakarken, aklımdan geçiveren şu oldu: Kuru kuru beton binaları dipdibe dikip bir sürü para kazanan müteahhitlerin çoğu herhalde işte böyle yeşillikli müstakil evlerde oturuyorlardır. İsabet ettik demek ki, bölümün devamında da Onur Sarıhan "4 Mevsim Evleri" diye bir projeden bahsetti. Yani Sarıhan holdingin faaliyet alanları arasında müteahhitlik de var anlaşılan o ki. Dizinin jenerik şarkısına gelirsek: "Alacalı"yı Buray ve Gözde Ançel birlikte yapmışlar. Buray'ın albümünden ilk dinleyişte çok beğendiğim birkaç şarkı olmuştu. Bu şarkıysa ilk dinleyiş açısından melodi olarak pek aklımda kalmadı. Belki birkaç dinleyişte fark olur. Bir de sözlerinde "Geçmişi sorma, yine beni zora koyma" diyor. Niye "yine" diyor, sözler dizinin hikayesine pek oturmuyor sanki. Geçiyorum, geliyorum bölümde en beğendiğim unsurlardan biri olan, hikayedeki yanlış anlamalardaki tutarlılığa ve hikayeye büyük bir başarıyla katkı yapmalarına: Lale'nin annesi Songül arabulucu çöpçatan kadına Lale'nin on yaşındaki bıyıklı resmini göstermiş. İşe bak ki, oğlumuz Onur Sarıhan'ın buluşacağı kız yani Pelinsu da o yaşlardayken gayet kilolu, Onur tarafından pek beğenilmeyen bir tipmiş. Lale ve Onur biraraya geldiklerinde biri bu konuyu açtığında, diğeri de farklı bir şeyi düşündüğü halde hemen anladı ve sorun çıkmadı. Onur'un kuzeni Erol ele avuca sığmaz bir tip, Onur'un soğuk ve katı tavrı bile kendisine etki etmiyor. Lale içten, kendi halinde, mütevazı bir kız. Annesi Songül ve kardeşi Nergis'le ilk tanıştığımız sabah kahvaltısı sahnesinde bir ara Külkedisi hikayesine mi düştük diye düşündüm. Yani Songül, Lale'nin üvey annesi ve Nergis de üvey kardeşi olabilir mi. Songül para sıkıntısından bezmiş, dominant, eli terlikli, süsüne düşkün, pratik kafalı, faydacı bir kadın. Üç çocuğu arasında gözdesi "Ustalık eserim" dediği Nergis. Nergis'in henüz bir falsosu ya da dikkat çekici bir sivriliği yok, sakin bir genç kız. Üç kızkardeşin en büyüğü Nilüfer aşkın peşinden giderek, dizinin çapkınlarından Kurtuluş'la evlenmiş ve kızı Gülşah olmasa bu evlilikten bezmiş, o da parayı bulup rahata ermek isteyen bir karakter. Dizide az görünen ya da hiç görünmeyen ama adı geçen karakterlere gelince. Onur'un babannesi İsmet az göründü fakat mirasın vazifelisi, gözetmeni, en bi yetkilisi durumunda olduğu için, otoriter bir havayla, ileriki bölümlerde daha çok görünecektir herhalde. Lale'nin babası sağ ama ortalarda yok. Hikayenin ileriki bölümlerinde ortaya çıkması ve işleri karıştırması ya da renklendirmesi muhtemel. Lale'nin beş yıllık bir ilişkiden sonra kendisini aldatan sevgilisi Ersin ve Onur'un dört yıllık bir ilişkiden sonra istemeyerek ayrılığını anladığımız sevgilisi Özge karakterlerinin ortaya çıkması da öyle. Tam işler yatıştığında, geçmişten gelerek kahramanlarımıza aşklarına dair yeni sınavlar getirmek üzere. Özetle, ilk bölümde böyle çetrefilli bir hikaye gayet anlaşılır ve eğlenceli bir şekilde aktarıldı. Başta da dediğim gibi, ilk bölüm reytingleri 2.0 civarında gelmiş, pek yüksek değil ama şöyle de bir durum var: Çıtayı epey yüksekte tutan ve iki haneli reytingler alan diziler var ama, o ya da bu nedenle dizi sektöründe reyting standardı düştü. Artık 4-5 reyting alan diziler başarılı olarak kabul ediliyor. Dizinin ekrana geldiği Çarşamba gününde şu anda bu kategoride yani romantik komedi türünde başka bir dizi yok. Olan diziler Diriliş, Kara Sevda ve Poyraz Karayel. Dizi bu bakımdan bir ihtiyaca cevap verebileceği gibi, bu üç dizi de sezon finali yapacağı için, Çarşamba günü başlayacak yeni romantik komedilerden birkaç adım önce yarışa girmiş oldu, bu da yaz sezonunda başarılı olmak bakımından bir avantaj olabilir.


Öncelikle dizi benim için başlardaki komedisini kaybetti. Önceleri yan hikayelerde hafif dram mevcuttu, ama merkezde küçük Hülya'nın sınır tanımaz egosunun ve kendi gücüne safça inancının şaşırtıcı, absürd komikliği ile, mimikleri ve hınzır laf sokmalarıyla Bayram Cevher'in bulunduğu sahnelere ağır komedi lezzeti getiren bir tat vardı. Fakat zamanla dram arttı ve komediyi dövmeye başladı. Mahir "şeef" deyişleri, konuşması, tavırlarıyla ne kadar canayakın olursa olsun Hülya ile birleşip Filiz'e yaptıkları çok kötü. Kerim başından beri pasif bir karakter. İdealleri var ama bedel ödeyesi yok. Sanırım bu onu pasif kılıyor. Aksiyon almıyor, rahatına düşkün, gelen topa vuruyor. İşte öyle böyle derken, o mutlu mesut Cevher ailesi ve peşinde de dizi, dramda dağıldı sanki. Diziyle ilgili bir başka sorunum da Hülya karakterinin gerçek halini bir türlü göremiyoruz gibi hissetmek. Öncelikle dizi benim için başlardaki komedisini kaybetti. Önceleri yan hikayelerde hafif dram mevcuttu, ama merkezde küçük Hülya'nın sınır tanımaz egosunun ve kendi gücüne safça inancının şaşırtıcı, absürd komikliği ile, mimikleri ve hınzır laf sokmalarıyla Bayram Cevher'in bulunduğu sahnelere ağır komedi lezzeti getiren bir tat vardı. Fakat zamanla dram arttı ve komediyi dövmeye başladı. Mahir "şeef" deyişleri, konuşması, tavırlarıyla ne kadar canayakın olursa olsun Hülya ile birleşip Filiz'e yaptıkları çok kötü. Kerim başından beri pasif bir karakter. İdealleri var ama bedel ödeyesi yok. Sanırım bu onu pasif kılıyor. Aksiyon almıyor, rahatına düşkün, gelen topa vuruyor. İşte öyle böyle derken, o mutlu mesut Cevher ailesi ve peşinde de dizi, dramda dağıldı sanki. Hülya o kadar çok rol yapıyor ki, kendi başınayken bile rol yapıyormuş gibi geliyor. Bir yandan kendine çok güvenli, bencil, acımasız ve kurnaz biri, öte yandan Bayram Cevher'e babacım, Süheyla Cevher'e annecim, ağzından dilinden her şeyinden şeker damlıyor. O babacım derken, şekeri izleyenin boğazını yakıyor. Üstelik ne kadar samimi belli değil. Çünkü gerçek? yüzünü gösterdiği, içini dışını bilen insanlara mesela Mahir'e böyle tatlı değil, sert, keskin, otoriter bir tarafı var. Öte yandan Kerim'e çok aşık, öyle ki yanında ne yapacağını, nereye bakacağını bilemeyecek kadar utangaç. Buralarda da abartılı. Madem Kerim'e bu kadar aşıktın, görmediğin yıllar boyunca niye hatırlayıp da bir yolunu bulup ulaşmadın? Artık internet var, bir şeyler var. Ha, sevmeyene saygım var, diyorsan, en güzeli, ama o zaman da duracaksın durduğun yerde. Gerisini zorlamayacaksın. Hem nerede o eski küçük dobra Hülya, nerede bu içten pazarlıklı Hülya. Gerçi yine zeki, yine inatçı, dediğim dedik çaldığım düdük ama adeta küçük Hülya yıllar içinde hayatla savaşını cephede kazanamayacağını anlayıp yerin altına inmiş, gerilla savaşına başlamış. Dizinin adı da Hayat Şarkısı yerine Hayat Savaşı gibi bir şey olsaymış olurmuş.


Bölümü yayın tarihinde değil, sonra izledim. Çünkü dizide mutsuzluk üstüne mutsuzluk, gerginlik, bağırış çağırış derken sıkılmaya başladım. Dizi süreleri de uzun, başka bir işe vakit de kalmıyor. Yine de sonraki bölümde toparlarsa diye şans vermeye devam ediyorum. Uzun süre böyle giderse, bir yerden sonra insan ister istemez devam edemiyor, ama bir bölümde toparlanınca devam ediliyor. Sahnenin en gerçekçi repliklerinden biri Müge'nin kısacık "Abi bırakma" repliğiydi. Hülya herkese Efsun'u gerçekten boğmak istemediğini, sadece korkutmak istediğini söylese de şahsen inanmadım. Mehmet Emin inanmış, ilerleyen bir sahnede Hasret'e söyleyişinden anladığım kadarıyla. Belki de o yüzden bir türlü önlem almıyorlar. Hadi diyelim ki, bu yaptığı korkutmak içindi, peki Sakine'lerin evini kundaklaması neydi? Ateş'e silah doğrultması neydi? Hülya'nın kundaklamayla başlayan suçları devam ediyor. Ne yazık ki bu durumu çözemiyorlar da; çünkü işlediği suç ve durumu hapislik olsa da, aslında tedavi olması lazım çünkü ruhsal olarak hasta. Kötülük de bir hastalık, hırs da bir hastalık. Tabii tedavi olurken etrafına zarar vermesini önlemek lazım bir yandan da. Konakta bunlar olurken Ateş'in evinde Ateş ve Bahar gecenin sessizliğinde, yürekleri yaralı olsa da, az çok kendi aralarında yaratabildikleri huzur içinde konuşuyorlardı. Ateş Bahar'ı "Baban seni çok seviyor, bir tarafta öz kızı sen, bir tarafta yetiştirdiği Efsun, içinde bulunduğu durum çok zor" vb. diyerek teselli etmeye çalıştı. Bereket Bahar artık kanmıyor. Çünkü bir de Ateş de Bahar da bilselerdi ki, evden gönderebildiği kızı aslında öz kızı değil, bir de bilselerdi, Bahar'a ne yalanlar söylemiş İlyas da. Şimdiye kadar öğrendiklerini kaldıramayan Bahar bir de onları öğrendiğinde ne yapacak... Bahar'ın Hasret'le iyi anlaşmasını bile çekemediler, Efsun, galiba Nuran da. Gerçekten Bahar'a yaşayacak alan bırakmadılar. Herşey için suçladılar. O mutlu olmaya çalıştıkça, sanki acaba ne kadar daha dayanacak der gibi mutsuz olsun diye uğraştılar. Nedim Abi de iyi ki Ateş'e "Madem O benim ailem diyorsun, Bahar'ı bırakma" diye nasihat etmiş ve iyi ki de Ateş Nedim Abisini dinlemiş. Nedim Abisinin nasihatleri hep iyi oluyor Ateş için. Hem de gerçeklerin ortaya çıkmasında, Ateş'in bir şeye ihtiyacı olduğunda Nedim hep Ateş'in yanıbaşında. Babasının bir arkadaşı olarak görevini çok güzel yerine getirdi. Ateş'in babası da öteki tarafta, oğlu Ateş'e bu kadar sahip çıkan Nedim gibi bir arkadaşı olduğu için herhalde ne kadar memnundur. Ateş'in, kendisini seven ve gözeten bir teyzesi de vardı aslında ama dizi hilesi ile hiç olmamış gibi oldu. Neyse... Ya Sakine'nin başına gelen? Evini kiraya vermiş. Zaten geliri olmayan bir insan. Kiralarken ben kadından kiralamam demeyen adam, kirayı ödemeye gelince "Kocan gelsin" deyip defetmedi mi başından Sakine'yi! Peh peh peh! İnsanın hakkını aramaya hakkı olması için bile ya erkek olması ya da kocası olması gerekiyormuş ha! Bu zihniyette olanlara senin anan olmadı mı, senin eşin yok mu, senin kızın yok mu desen acaba algılarlar mı? Bunlar kendilerinden olana acılar mı ki? Gerçi bu bir yana, Sakine sonradan İlyas'ı düşünmüş, kendisini temsilen. Ama "kocan gelsin" diyen zihniyet aslında gücü gücü yetene zihniyi, hak adalet zihniyeti değil. Dolayısıyla İlyas da gitse, bakacak ufak tefek yaşını başını almış, yumuşak yüzlü bir adam. Onu mu kaale alacak. O yüzden Mücella Salih'i düşündü. Güleser de bu evde eğreti ya, hani biri üfleyiverince kendini kapı dışında buluveriyor ya, durum böyle görünüyor ama aslında kocasının vefatına yine Nuranlar sebep olmamış mıydı? Kocasını ihbar ettiler, adam da hapse girdi, hapiste de birileri öldürdü. Vay... Hasret ve Mehmet Emir ilişkilerini nasıl bu kadar çabuk ilerlettiler! Bütün sezondur Hasret yan yana bile durmak istemezken... Aralarındaki diyalog neredeyse hiç ilerlemez, yerinde sayarken, nasıl oldu bu jet hızlı durum. İşte fazla oyalanıldı, şimdi de arayı kapatmak istercesine koştur. Fakat tadı çıkmıyor işte o zaman da. Yani o kadar sallanması da inandırıcı değildi, böylesi de olmadı. Sallanırken sanki lokmayı yutmadan ağzımızda çevirdik durduk, şimdiyse yeni lokmayı çiğnemeden yutuyoruz gibi. Neyse, Fulya'nın hamilelik durumu ortaya çıkacak, bu telaş ondanmış. Yine de şu uzun bölüm içinde en oh dedirten yerlerdendi Hasret ve Mehmet Emir'in, iki mutlu olmayı hakeden, iyi kalpli insanın mutluluğu.. Hülya'nın o mayhoş mayhoş, yapış yapış, kafa ütüleyen, hipnotize etmek uzata uzata, kesin peşinden kötü bir şey gelecek, bir şey isteycek, bir şey empoze edecek dedirten, "Abiciiimleri, Fulyacııımları," hastanede Fulya'nın ikiz bebek beklediğini öğrendiklerinde, kendisine hiçbir kötülüğü dokunmamış, gıkı çıkmayan Hasret'e bile kötücül bakışları... Mehmet Emir'in de dizi kaderi arada kalmak gibi görünüyor. Efsun ve Hülya, Hasret ve Fulya... Öyle arada kalıyor ki, kendisi de artık tükendi "Beni delirteceksiniz sonunda" vb. dedi. Hem bu Hülya, Arda, Fulya niye ayrı eve çıkmıyorlar ki? Ya Mehmet Emir alsın Efsun'u taşınsın başka eve? Maddi sıkıntı yaşarlarken evi satmayı düşünmüşlerdi, yani sonuçta tercih etmezler tabii ama bir müze evde değil, hem sonuçta birinin evi olacak yine, yani bir aile ayrılsa iyi olacak konaktan, çünkü Efsun ve Hülya birbirleriyle geçinemiyorlar. Evde huzur yok. Ve Bahar gider... Gitmekte haklı mıdır? Evet. Ateş zaten kimsesiz, Bahar da artık kimsesiz. Mücella sözde, Bahar'ı çok seviyor gibiydi ama Bahar onunda umrunda değil. Ne öz hala sandığı Mücella, ne öz teyze sandığı Sultan, Bahar'ı aramıyor, sormuyor... Mücella'nın kıymetlisi İlyas, Sultan'ın kıymetlisi Efsun. Olay bu. Efsun da değişik bir bileşim. Hem yüzeysel, dertsiz tasasız gibi, hem de acayip acı çekebilen biri aslında. O yüzden böyle deli deli, dik dik, damara basmak ister gibi acımasız konuşuyor. İstiyor ki, kendi canı ne kadar yanıyorsa, onların da yansın canı. Bakıyor ki, sanıyor ki, onların canı yanmıyor, kendi canının yandığı kadar yakabilmek için böyle acı, ağır konuşuyor. Tatlı söze hasret bir kız. Sahnenin en gerçekçi repliklerinden biri Müge'nin kısacık "Abi bırakma" repliğiydi. Hülya herkese Efsun'u gerçekten boğmak istemediğini, sadece korkutmak istediğini söylese de şahsen inanmadım. Mehmet Emin inanmış, ilerleyen bir sahnede Hasret'e söyleyişinden anladığım kadarıyla. Belki de o yüzden bir türlü önlem almıyorlar. Hadi diyelim ki, bu yaptığı korkutmak içindi, peki Sakine'lerin evini kundaklaması neydi? Ateş'e silah doğrultması neydi? Hülya'nın kundaklamayla başlayan suçları devam ediyor. Ne yazık ki bu durumu çözemiyorlar da; çünkü işlediği suç ve durumu hapislik olsa da, aslında tedavi olması lazım çünkü ruhsal olarak hasta. Kötülük de bir hastalık, hırs da bir hastalık. Tabii tedavi olurken etrafına zarar vermesini önlemek lazım bir yandan da. Güleser de bu evde eğreti ya, hani biri üfleyiverince kendini kapı dışında buluveriyor ya, durum böyle görünüyor ama aslında kocasının vefatına yine Nuranlar sebep olmamış mıydı? Kocasını ihbar ettiler, adam da hapse girdi, hapiste de birileri öldürdü. Vay... Hasret ve Mehmet Emir ilişkilerini nasıl bu kadar çabuk ilerlettiler! Bütün sezondur Hasret yan yana bile durmak istemezken... Aralarındaki diyalog neredeyse hiç ilerlemez, yerinde sayarken, nasıl oldu bu jet hızlı durum. İşte fazla oyalanıldı, şimdi de arayı kapatmak istercesine koştur. Fakat tadı çıkmıyor işte o zaman da. Yani o kadar sallanması da inandırıcı değildi, böylesi de olmadı. Sallanırken sanki lokmayı yutmadan ağzımızda çevirdik durduk, şimdiyse yeni lokmayı çiğnemeden yutuyoruz gibi. Neyse, Fulya'nın hamilelik durumu ortaya çıkacak, bu telaş ondanmış. Yine de şu uzun bölüm içinde en oh dedirten yerlerdendi Hasret ve Mehmet Emir'in, iki mutlu olmayı hakeden, iyi kalpli insanın mutluluğu.. Hülya'nın o mayhoş mayhoş, yapış yapış, kafa ütüleyen, hipnotize etmek uzata uzata, kesin peşinden kötü bir şey gelecek, bir şey isteycek, bir şey empoze edecek dedirten, "Abiciiimleri, Fulyacııımları," hastanede Fulya'nın ikiz bebek beklediğini öğrendiklerinde, kendisine hiçbir kötülüğü dokunmamış, gıkı çıkmayan Hasret'e bile kötücül bakışları... Mehmet Emir'in de dizi kaderi arada kalmak gibi görünüyor. Efsun ve Hülya, Hasret ve Fulya... Öyle arada kalıyor ki, kendisi de artık tükendi "Beni delirteceksiniz sonunda" vb. dedi. Hem bu Hülya, Arda, Fulya niye ayrı eve çıkmıyorlar ki? Ya Mehmet Emir alsın Efsun'u taşınsın başka eve? Maddi sıkıntı yaşarlarken evi satmayı düşünmüşlerdi, yani sonuçta tercih etmezler tabii ama bir müze evde değil, hem sonuçta birinin evi olacak yine, yani bir aile ayrılsa iyi olacak konaktan, çünkü Efsun ve Hülya birbirleriyle geçinemiyorlar. Evde huzur yok. Ve Bahar gider... Gitmekte haklı mıdır? Evet. Ateş zaten kimsesiz, Bahar da artık kimsesiz. Mücella sözde, Bahar'ı çok seviyor gibiydi ama Bahar onunda umrunda değil. Ne öz hala sandığı Mücella, ne öz teyze sandığı Sultan, Bahar'ı aramıyor, sormuyor... Mücella'nın kıymetlisi İlyas, Sultan'ın kıymetlisi Efsun. Olay bu. Efsun da değişik bir bileşim. Hem yüzeysel, dertsiz tasasız gibi, hem de acayip acı çekebilen biri aslında. O yüzden böyle deli deli, dik dik, damara basmak ister gibi acımasız konuşuyor. İstiyor ki, kendi canı ne kadar yanıyorsa, onların da yansın canı. Bakıyor ki, sanıyor ki, onların canı yanmıyor, kendi canının yandığı kadar yakabilmek için böyle acı, ağır konuşuyor. Tatlı söze hasret bir kız.


Geçen bölüm gibi yine hafif mutlu, layt bir bölümdü. Bu bölüme kadar Ömer'in davranışlarını, hissettiklerini, birilerine bahsetmesine gerek kalmadan anlayabiliyordum, hissedebiliyordum. Fakat bu bölüm Defne'yi alt katta, yeni tasarımcı olarak gördüğünde tutunduğu pardon takındığı kayıtsız tavrı hiç beklemiyordum, şaşırdım. Kaç bölümdür hüzün tünellerinde kaybolmuş Ömer İplikçi'yi neredeyse hop eller havaya moduna geçmiş buluverdik. Aslında bu iki sebeple hoşuma gitti. Hem şaşırmaktan hoşlandım, hem de Ömer'in üzülmeyişine sevindim, rahatladım. Defne'nin 26. bölüm fragmanında "Yeter ya kendimi yıprattığım, düşün düşün manyağa döndüm" dediği gibi, Ömer de yeter artık, koyu acı çekmesin. Defne'yi de hem bu bölümde hem de fragmanlarda eski enerjisine yaklaşmış ya da yoluna girmiş gördüm. Başlardaki gibi, enerjik, saf, sakin, yumuşak huylu, Ömer'e ilgisini böyle yaşayan bir Defne. Kariyerindeki yükselişle birlikte karakteri sertleşen, zaten uzun süredir gergin olan sinirleri daha da gerilen, artan sorumluluk ve stresle daha gergin bir Defne'nin karşımıza gelme ihtimali vardı ama Ömer'in el durumu Defne'yi yumuşattı. Bir de kaç bölümdür yazıyorum, tüm tutarsızlıklar Defne'ye diye. bu bölümde Defne biraz eski haline döndü, Ömer de dizinin ilerlemesi için herhalde elzem lazım olan tutarsızlık yükünü omuzladı, dolayısıyla böylesi fena da olmadı, biraz dengelendi gibi durum. Defne'nin haddi hatırlatıldığında "Ömer Bey" demesine karşılık bu kez "Defne Hanım"ı duymasını da dengelerin yerini bulmasına iyi bir işaret kabul ediyorum. Yazılı olmayan kurallarda, iş yerlerinde vb. amirlerin memurlara bey ya da hanım kullanmadan isimle hitap ederken, memurların bu hakkı olmaması hoş mu, ne kadar hoş? Buraya bir soru işareti bırakıp geçelim. Bir parantez açayım. Ömer Defne'ye bu "Geride bıraktık, kayıtsızım, üzülmüyorum" tavrını Defne istifasını verdiğinde de göstermişti ama o zaman bunun Defne'ye karşı bir maske olduğunu, Defne yanından gidip de Ömer yalnız kaldığında, acılı üzgün yani esas haline döndüğünde anlıyorduk ama bu kez bu tip işaretlere de rastlamadım. Bir de tuhaf bir ilişkileri var. Ömer sabah asansöre geliyor, Defne orada bekliyor, Ömer bir selam vermiyor, günaydın bile demiyor. Defne garibim sürekli tepkili. Defne olmasa belki de iletişimleri kopacak diyeceğim ama Ömer'in hali de hal değil, gelgitli. Neyse bu bölüm, ayrı gibi görünseler de birbirlerine yaklaştılar sanki. Ayrıca Defne'nin bu enerjik, vurgulu, hızlı hızlı makineli tüfek gibi konuşmalarından da hoşlandım. Defne bol bol konuşsun zaten. Ömer'in onu duymaya ihtiyacı var. Defne konuşmadı ya da konuşamadı, zaten sorunları da bundan kaynaklandı. Neriman, Necmi yüzünden, bir süredir Kiralık Aşk olayından iyice kopmuştu evet ama Ömer'i de hiç merak etmiyor, bir arayıp nasılsın demiyor. Halbuki Ömer'in ailesi ve en yakın akrabaları olarak, Necmi babası, Neriman da annesi gibi bir yerde. Bu Neriman'ı dizi içinde pasifleştiriyor. Halbuki Neriman bu aşkın merkezindeyken gidişatına bayağı etki yapıyordu. Aksiyon al diyerek, Defne senden hoşlanıyor, benden sana izin, falan filan diyerek Ömer'i motive ediyordu. Defne'yi zaten sürekli yönlendiriyordu. Gerçi tüm yaptıklarını da berbat etti sonra ama bu aşkın rengi, coşkusu, enerjisi için Neriman'a garip bir şekilde ihtiyaç var. O sebeple fragmandan sinyali verilen "Volume 2" için umutluyuz, bakalım. Bu gelişinde acı çeken bir İz var ve bu bana acıklı geliyor. Onun ısrarcı olmaktan çekinerek yaklaşma çabaları ve her seferinde Ömer'e ulaşamayışı... Sırf onun için geldiği bu şehirde Ömer'in kendisiyle arasına koyduğu soğuk mesafe. Ömer bu kez daha soğuk İz'e. Sanki önceki İz arkadaşıydı da bu kız iş için gelmiş biri, bir çalışan. Böyleyken, böyle. Yukarıda "Hüzün tünelleri" deyince, usta müzisyen Kayahan için sevenlerine, yakınlarına sabır, kendisine rahmet dileğiyle, namı diğer "Adresim aynı" şarkısıyla veda edelim, selam edelim. Yine Ömer'den Defne'ye gelsin: Adresim aynı, kaderim aynı, günlerim aynı geceler aynı... Özete göre Ömer tekrar çizebiliyor. Zaten bu bölümün sonunda da elindeki bandajı çıkarmıştı. Sonra fragmandan anlaşıldı ki, Passionis konkur için Cherie ile işbirliği yapma teklifinde bulunmuş. 2. fragman çıkmadan önce, o ingiliz firması iki firmanın tasarımlarını da beğenecek herhalde diye düşünüyordum, öyle değil ama böyle iş aynı yere vardı. Anlaşılan o ki, Ömer çizerek Defne'yi yenmek istemeyecek ve Cherie ile ortak bir üretim, birlikte çalışma gibi bir öneri getirecekler. Bu da Tranba'nın attığı kazığın batağından kurtulmak için birlikte çalıştıkları zamanların bir tekrarı olabilir. Gerçi onları izlerken kendi uykusuz, yoğun çalışmalarım aklıma geldiğinden mi nedir, romantizmden çok yorgunluk anısı var bende o sahnelerde ama bu kez üzerlerinde o kadar zaman baskısı olmadan, daha keyifli daha tatlı bir ortak çalışma olabilir. Diyorum ya, bu dizide milletin yaptığı ufak ya da büyük yanlışlar, bu ilişkinin işine yarıyor diye. Sinan'ın kendisinden beklenmeyecek acayip çıkışı, yani senin yetiştirdiğin kız seni yeniyor diye Ömer'e hönkürmesi Ömer'in içinde zaten fışkırmaya hazır yanardağ krateri içindeki su kabarcıklarını coşturdu ve al sana cam, al sana elim ve al sana kan revan. Şu işe yaradı bu durum, Ömer'in elinin titremesinden Defne'nin haberi yoktu ve çizemediğini bilmiyordu. Bu şekilde durum somutlaşınca Defne de başka bir tavır alma gereği hissetti Ömer'e karşı. Gerçi şurası tuhaf. Yani elini cama sokmuş bir Ömer bahsediyoruz, Süpermen'den de değil. El uf olmuş yani. E naz mı yapıyor niyaz mı, Defne niye sen şimdi çizemiyor musun yani, kaç bakalım falan diye onu kışkırtıyor. El yaralandıysa, sargılı falan, kalemi rahat tutamıyorsa, sen kışkırtsan kaç yazacak, ne istiyorsun, acısını seninle mi yensin istiyorsun, ya da bu acının psikolojik olduğunu mu düşünüyorsun. Yani Defne esas sorunu biliyormuş gibi mesajlar yağdırdı, halbuki bilmiyordu. Sinan demişken, devam, kısa bir zaman önce güvenmediği bir insana, yani Yasemin'e seninle rakip olmak şereftir falan filan diyerek iyiliğin sanki dozunu mu şaşırmış bir Sinan'la temas etmiş bulunduğumuz bir durumda, o Sinan birden Ömer'e içindeki rekabet duygusunun başka bir yüzünü gösterdi. Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu, bu ne Yasemin, bu ne Ömer. Yine de Sinan'ı işine karşı böyle tutkulu görmek hoşuma gitti. Şimdiye kadar daha teslimiyetçi bir Sinan vardı Ömer'e karşı. Halbuki ortaklar. Zaten Ömer'in İz'i Sinan'a sormadan çağırması da nahoş oldu. Gerçi Sinan da yine İz'le Ömer'e emrivaki yapıp biraz daha bizimle çalışacak demişti, İz'in ilk gelişinde. Ve Ömer Defne'ye yalancı çıkmıştı, İz yarın gidiyor demişken. Devam edersek, İtalyan konsolosluk davetinde de Sinyor Baggio'nun Sinan'a dair övgüleri, belki dizi başladığından beri Sinan için en önemli ve şaşırtıcı övgüler olmuştu. Krizlerden kurtardı bizi, zekasıyla falan, bir şeyler demişti. Sonra Tranba krizi zamanında da Ömer tasarım işini üstlenirken tüm organizasyon, planlama, üretim hepsini Sinan üstlenmişti. Doğal olarak, onun işiymiş çünkü onlar. Ömer karışamamıştı oraya, Sinan beklenmişti işin akması için. Özetle, Sinan'ın iş için öneminin daha çok altı çizilmeli. Ayrıca üstteki detaylar varken, Yasemin'in birden hop tasarım firması kurdum deyip bunu da mükemmel bir şekilde yapması diziyi pratik hayatla bağdaştıracaksak bir dehanın da Yasemin'de olduğunu gösterir. Eh, benzer benzeri çekermiş, neden olmasın, diyelim, devam edelim.


Passinois ve Cherie, bu iki rakip firma bir iş teklifi, ihale bir şeyler, karşı karşıya mı geliyorlar ne. Mekan Cherie nam mekana benziyor, kapılar badana boyalar falan ama senyör tasarımcı mı, ihale ustası mı, başköşede bilmediğimiz bir hanım, yoksa peşinde iki rakip firma mı adım adım, dünyanın kanunu besbelli, söyler hep aynı şeyi. Bu fragman yazısında Ajda bizi anıyor, hayırdır. Neyse, devamla ihtimal bu kadın iki firmadan bir iş için örnek istiyor. Her iki firmanın tasarımcıları da sıvıyorlar kollarını. Sinan Ömer'e "Ellerinden öper" diyor, Ömer de ekibine "Seksi bir duruş istiyorum, kadına yeni bir deneyim yaşatmak," filan filan diyor. Sivri topuk medeniyetin en güzel buluşlarından biri, lafını da o ilk ortak toplantıda ihale ustasına söylüyor, sunuş konuşması. İz'in dediği genius olmakla cins olmak arasındaki ince çizgi lafı da toplantı devamında kendine güvenle hırsla meydan okumece. Tabii bunlar tahmin etmece. Beklemece görmece. Fragmandan görülüyor ki Ömer'in Defne'ye çizmelerini almaya geldiğinde gösterdiği sağlam duruşu pek de uzun sürmüyor. Ömer'in sinirler zaten gergin. O cam parçalama olayında bardağı taşıran Deniz Tranba'yı öğrenmesi olabilir. Üçüncü Deniz Tranba atağı. Yani Yasemin ve Defne bir arada, tamam da, Deniz Tranba olacak iş mi. Olacak işmiş işte. Olmuşken tam olsun hesabı. Deniz ve İz artık konuk falan değil, iç kadroya alınsınlar bi zahmet. Başka dizilerde ne baş karakterler onların konukluğu kadar bölümde bulunmadılar belki. Sanki bu ikisinin konuk diye yazılması sırf kiralıkçıları ayaklandırmamak için. Bakınız, sakin olunuz, onlar geçici, denir gibi. Bu arada Ömer camdan içeri ofisten dışarı, Kripton'a doğru yol alırken Defne de ya bir kedi gördü, ya da bir ses duydu sanki! Toparlarsak çok şey söylemeyen gizemli bir fragman. Sinan yine relaks, işin gırgırında. Durumlara bozulmamış. Bu huyu iyi. Yasemin'le karşılıklı Kiralık Aşk melodisini söylüyor gibiler de logoya mı neye burun kıvırıyor, sahnenin ya devamında ya önünde kalmış. Ömer Defne'ye karşı yumuşamış, Defne atara depara kalkmış. İz Ömer'e "Boşver sen affet gitsin aldırma, büyüklük sende kalsın sonunda, sen sarıl o sana sarılmazsa" mealinde Defne'yle arasını yapar gibi ışıklı mışıklı konuşsa da, "İz'le Ömer" ezberinden vazgeçmemiş, belliydi zaten. Genç, güzel ama Ömer yakında. Zaten ortada sırf iş için salınan bir İz görmek hikayenin aşkına hizmet edebilir mi? Yine de belli olmaz, senaryo çok inişli çıkışlı girintili çıkıntılı patikalı bir rota izliyor. Patika, yol, rota deyince, yazımızı Ajda Pekkan'dan "Sana Doğru" şarkısıyla bitirelim, selam edelim. Arrivederci... Defne'nin ofisi. Ömer gürültü için hesap sormak üzere fırtına gibi içeri girip, ofiste Defne'yi görmüştü. Oradan devamla, aralarında ne geçti de Ömer böyle sakinleşti ve buraya sırf sohbet için gelmiş gibi mutlu mesut, "Sırtın nasıl," diye sorabiliyor?. Yani sen daha az önce öğrendin ki buraya sana rakip bir firma geliyor, üstelik Defne orada çalışıyor. Hatta belki Yasemin'i de öğrendi. Durumu nasıl bu kadar kolay atlatıp da muhabbeti "sırtın nasıl"a vardırdı, hayret ki hayret. Aslında Ömer Defne'yle iki kelam etmek istiyor, sırtı falan pek de merak ettiği yok. Maksat Defne'yle biraz vakit geçirsin. Yani yanında durabilmek için banane. Defne'nin de atarı tuttu. Gerçi O da haklı, çünkü düşüp sırtının yaralandığı o akşam asıl kalbi yaralamıştı. Ömer ayrılık konusunda net, katıca bir tavır koymuştu ortaya, "Ben elimden geleni yaptım. Fazlasını hatta. Eminim. Bu kadar Defne. Bu kadar vazgeçebiliyorum kendimden. Parçalarımı biraraya getirmeye çalışıyorum. Bir yolunu bulacağım." falan demişti. İlişkiye kapıyı tamamen kapatmış gibi konuşmuştu. Ama Defne için asıl yaralayıcı olan, herhalde kapıdan çıkarken "Defne" diye seslenip Defne de umutla ona döndüğünde, "Çizmelerin" demesiydi. Unutma, al öyle git, diyor yani. Yani tekrar gelmesini isteseydi, barışmak için o çizmelerin evinde kalışını bir fırsat olarak görebilirdi. İz'e gelince, yani İz gelince... Doğrusu iki aşık birbirine sevse, elli tane İz gelse vız gelir. İz gerçek bir tehlike değil. Bir şey yapamaz. Ömer kalbi birindeyken nasıl başkasıyla romantizmler, bir şeyler yaşasın? Ha, vakit geçirir mi... yani... dostça. Önceki gibi. Bu da Defne'yi kıskandırır mı... yani... neden olmasın. Ömer Defne'yi Deniz'den, Defne Ömer'i İz'den kıskanacak ki, denge olsun. Daha önce de Ömer Sinan'ı, Defne İz'i... A bir de Feryal vardı, Feryal'i kıskanmıştı. Evet, durum eşit değilmiymiş ne... Defne 2-1 önde. Ama Feryal sabahtan akşama bir güncük bir kıskanmaydı, ihmal edilebilir. Neyse, İz miz vız, özetle. Zaten bu aşkta sorun bu iki kıvılcımlının, titreşimlinin dış kuvvetlerle değil birbiriyle mücadele etmesi. Onlara birbirlerinden değil de başkalarından zorlama gelseydi herhalde hikayenin gelişatı bu kadar üzmezdi, kendinden de bir nebze soğutmazdı.


Netflix'in Çağatay Ulusoy'un başrolünde yer alacağı, İstanbul'da geçen, fantastik bir dizi yapacağı duyulduğunda müthiş heyecanlanmış ve sabırsızlıkla beklemeye başlamıştım. Dünyanın en büyük ve en popüler eğlence platformu ülkemizde geçen; bizim oyuncularımızla, bizim yaratıcı ekiplerimizde, bizim dilimizde çekilecek bir işi dünyaya sunacaktı. Kişisel zevkime hitap etmesi bakımından türünün fantastik drama oluşu da ayrıca heyecan vericiydi benim için. Dizinin çekimleri gerçekleşti ama yayın tarihi bir türlü netleşmedi. Çekilen sahnelerin beğenilmediği, sonuçtan memnun olunmadığı gibi türlü söylenti yayıldı. Nihayet 2018'in bitimine iki hafta kala The Protector - Hakan: Muhafız platformdaki yerini aldı. Gecikme ve söylentiler biraz heves kırsa da yayın gününde merakla başına oturdum ve iki gün içinde tüm bölümleri izledim. Ne var ki hakkında yazmaya karar verebilmem bir ayımı aldı. Lafa neresinden başlayacağımı, neden söz edeceğimi bilemiyordum. Bütün sezon, hiç zorlanmadan ve sıkılmadanbir çırpıda bitmiş olsa da genelde çok da olumlu konuşamayacağım, övgüden çok yergi içeren bir yazıya girişmeye çok iştahım yoktu. İstanbul fantastik bir hikayeye konu edilmeye çok uygun bir şehir elbette. Bu bakımdan hikayenin geçtiği sahnenin İstanbul oluşu memnun edici olsa da ilk kareden finale kadar tüm bölümler turistik bir tanıtım filmi havasındaydı çoğunlukla. Yan karakterler için ilgi çekici diyebilmek mümkün olsa da, ana karakterimiz Hakan hiçbir yeteneği, belirgin bir özelliği olmayan, son derece sıradan bir gençti. Ana karakterin hikayeye bu şekilde başlamasında yanlış bir şey olmasa da dizinin en büyük sorunlarından biri Hakan'ın bütün bir sezonu hiçbir gelişim ve dönüşüm geçirmeden tamamlamasıydı. 'Sadık olanlar'dan aldığı son derece yüzeysel ve göstermelik süper kahraman eğitiminden söz etmiyorum; yaşanan onca ölüm, görevi ve kendi kimliğiyle ilgili öğrendiği onca şey, girip çıktığı onca maceradan sonra Hakan'da biraz bile olgunlaşma, gelişme görmek mümkün değildi. Bütün olan biten İstanbul'u düşmanlarından korumak için oluyorken final sahnesinde bile Hakan bu şehri korumaya yönelik bir nebze olsun sorumluluk duygusu ya da bağlılık duymuyordu. Netflix'in şimdiye kadar en beğenilen projelerinden olan Marvel's Dardevil, verdiği uzun aranın ardından geçtiğimiz sonbaharda üçüncü sezonuyla ekran geldi. Hem kişisel fikrimce şu ana kadarki en iyi sezonuydu Daredevil'in hem de en iyi eleştirileri aldığı sezondu. Yine hiç sıkılmadan, bir bölüm bitmeden merakla diğerini açtığınız akıcı bir Netflix işi olmasının yanı sıra, uzun zamandır gördüğüm en iyi karakter çalışmalarını barındıran, derin, katmanlı ve son derece ustaca çekilmiş bir dramaydı. Mevcut karakterlerin geçmişlerinin yanı sıra, diziye bu sezon katılan yan karakterlerin hikayeleri öyle bir içine çekiyordu ki izleyiciyi, insan her bir yan hikayenin başlı başına bir sinema filmi olmamasına hayıflanıyordu bile. Daredevil'in baş düşmanı Fisk'in planları öyle ince hesaplanmıştı ki çok sayıda FBI ajanını manipüle ederek avucunun içine aldığını izlerken aslında manipüle edilerek yönlendirilenin izleyici olduğunu hayranlıkla fark ediyordunuz. Ne var ki bu harikulade sezona rağmen Netflix, aniden Daredevil'i sonlandırdığını, üçüncü sezonun Netflix'te yayınlanacak son sezon olduğunu duyurdu. Dizinin hayranlarında büyük bir şok etkisi yaratan bu karar tartışılmaya başladı. Disney'in, telifi kendisine ait olan Daredevil'i yeni kurduğu dijital platformda yayınlamak istemesi pek çok kişinin inandığı sebepti. Bununla birlikte dizinin son sezonun Netflix'i tatmin edecek kadar izlenmemiş olduğu haberleri de dolaşıyordu ortalıkta. Screenrant. com'un açıkladığı, resmi olayan sayılara göre Daredevil'in üçüncü sezonu, ilk haftasında önceki sezona göre %57 daha az izlenmişti ve Netflix için böylesi maliyetli bir prodüksiyonu sürdürmek anlamlı değildi. 'Başarı' hedefine ulaşmaksa, tv yayıncılığı anlamında ise hedef kitleyle tam olarak buluşabilmekse, evet Hakan: Muhafız daha başarılı. Süper kahraman hikayeleri, 'eğlence' sınırları dışına çıkmayacak bir ölçüde derin ve duygusal olabilen çocukluk travmalarını kabul ederken, sarsıcı bir gerçekçilikteki karanlık karakter gelişimlerine izin vermeyecek bir tür. Bu nedenle, ait olduğu türden beklendiği gibi, Hakan: Muhafız'ı izlerken hangi duygu içine girerseniz girin, sonuçta eğlence sınırları içinde kalıyorsunuz. Daredevil ise tüm karakterleri ve onların içine düştükleri çıkmazlarlarla, insanın en karanlık köşelerini işlerken, nihayetinde bir süper kahraman hikayesi olduğundan 'sıkıcılaşmamak' adına aniden bu zeki ve karmaşık karakterleri tekme-yumruk kavga ettirmek zorunda kalıyor. Türün hayranları katılmayacaklardır belki ama Netflix'te üç sezon boyunca izlediğimiz Daredevil ince ve derin senaryosu, karanlık ve gerçekçi dünyasıyla, ait olmaya çalıştığı türün çok ötesinde bir proje. Kabına sığamayan bir içeriği olduğu ve eğlence beklentisindeki izleyiciye ağır geldiği içinse başarılı değil maalesef.


İstanbullu Gelin'in 9. bölümü şimdiye kadar yayınlanan en iyi bölümlerinden biriydi. İlk bölümle birlikte benim favori bölümüm oldu hatta. El değiştirdiğinden beri zaten oldukça iyileşmeye başlayan senaryo 9. bölüm itibarıyla kıvamını buldu, derinlik kazandı. En önemlisi de bölüm boyunca olan olayların, adeta bir duvar örer gibi birbirine bağlanması. Çoğu dizide olanların sadece bölümü kurtarmak için gerçekleştiğine, bölümlük heyecanlarla izleyicinin ilgisini çekmek için işlendiğine ve hikayenin bütütüne hizmet etmediğine tanık oluyoruz ne yazık ki. İzleyicinin bir sonraki sahneyi de sonraki bölümü de merak etmesinin en önemli yolu bu ilişki; olayların birbirine bağlanarak bir yol oluşturması. Geçen bölümde İpek'in beğendiği bir evi Fikret'in ona almak istediğini izlemiştik. Gerçi, kabul etmeliyim ki, konak ve konağın hanımı olma takıntısı bulunan İpek'in, arada bir kaçamak yapmak, yalnız kalmak için bir ev istemesi çok inandırıcı değildi; özellikle de Fikret'le vakit geçirmekten pek hoşlanmadığını düşünürsek... Belki altı doldurulamadı, belki iyi işlenemedi ama konu bu bölüm çok faydalı bir yere bağlandı. Bu ev alma konusu Fikret ve Faruk arasındaki krizlere bir yenisini ekledi. Şimdiye dek bize gösterilen karakterlerine uygun olarak Faruk kendisinden habersiz yapılan böyle bir ödemeye onay vermedi. Esma da Faruk da ayrı bir ev almayı gereksiz buluyorlardı, tonlarca evleri vardı orada burada zaten. Fikret, özellikle Faruk'un gözünde kendisine ait, bağımsız bir hayatı olabilecek, kararlar alabilecek biri değildi. Her ne kadar yaptığı hiçbir şeyin önünü arkasını düşünmese de, ağabeyini haklı çıkaran tonlarca beceriksizliği, kifayetsizliği olsa da, iş güç sahibi, evli, yetişkin bir adam olarak böyle kısıtlanmayı, aşağılanmayı kabullenemedi. İpek'in sürekli hakir görmeleri, Faruk konusunda onu hırslandırmaları ve son olarak İpek'in babasının da devreye girmesiyle Fikret iyice sıkıştı, hırslandı. Bir çıkış olarak da Adem belirdi yeniden yanında. Adem'in şimdiye kadar takmaya çalıştığı ama her seferinde Faruk tarafından savuşturulan çelmeler de bir üst seviyeye geçti ve Faruk'un hemen yanı başında, sinsi sinsi büyüyen bir felakete dönüşmeye başladı. Birbirinden tamamen bağımsız görünen İpek'in yükselme hırsı ve Adem'in intikam hırsı da üst üste koyulan tuğlalar oldu bu hikayede. Ama bu gelişmenin de bir noktada ana hikayeye, Süreyya-Faruk evliliğine bir sorun olarak ilişmesi gerekecek. Aksi halde kendi başına hareket eden, savruk bir yan hikaye olarak kalır yalnızca. Senaryodaki güzel gelişmelerden bir başkası da karakterlere genel olarak duygusal derinlik gelmeye başlaması. Esma'nın, özellikle beşik konusunda belirginleşen aile ve ne olursa olsun birarada olma hassasiyeti çok daha belirgin işlendi bu bölüm. Şimdiye dek Esma için ailesinin, yönetebileceği, kontrol edebileceği bir egemenlik alanı olduğunu görmüştük sadece. Bu bölümdeyse Esma'nın özlemlerine, yitirip gitme korkusuna da tanık olduk. Hatta Esma ve Süreyya arasında, onun anne-babasının fotoğrafı üzerinden kurulan kısa süreli bir iletişime, bir duygu ortaklığına bile tanık olduk. Aile Esma için en önemli şeydi neticede. Şu ana dek benim gözümde 'çalıştığı evin, genç-uçarı oğluna gönlünü kaptırmış kız'dan öte fazla bir önemi olmayan Bade de çocukken, sosyal konumların bilinmediği ve öneminin olmadığı bir zamanda 'oyun arkadaşı'na aşık olduğunu anlattığı sahneyle bir karakter kazandı gözümde. Murat'ın gözünde bir mutfak eşyasından çok farkı olmadığını anladığında da Bade'nin hikayesinin ne yöne doğru gideceği belli oldu. Bağlantıların başarılı kurulmasının ve karakter derinliğinin yanı sıra senaryoda ustaca uygulanan bir diğer konu da karakterlerin ekran süresi, hikayede kapladıkları alan. Son birkaç bölümdür karakter sürelerinin dağılımı çok başarılı. Hiçbir yan karakter, ana karakterin önüne geçmiyor. Hiçbir yan hikaye, esas hikayeyi gölgelemiyor; etrafında, destekleyici bir unsur olarak devam ediyor yalnızca. Kendisine az yer bulmasından şikayet ettiğim Osman bu bölümde hem beklenmedik bir şekilde annesinin ilgisini çekebildi hem de bölüm sonundaki bombalardan birini patlattı: Okulun açılışında ona hediye etmek üzere Süreyya'nın keman çalarken resmini yapmıştı Osman. Elbette herkesi hayrete düşüren bir hediye oldu bu. Fazlaca emek isteyen ve hassas bir hediyeydi. Henüz Dilara dışında bir anlam yükleyen olmadı ama Osman'ın duyguları, Dilara'nın daha öncede dikkatini çekmişti; bebek haberini aldığında moralinin bozulmasıyla. Bölüm'ün peş peşe iki büyük finali oldu aslında. Kendisi öyle planlamasa da olayların onu oraya sürüklemesiyle Begüm, okul açılışında Faruk'la karşılaşmaya karar verdi. Her ne kadar bu görüşmeye Emir'in ısrarı neden olsa da Begüm, Emir'i oraya getirmemeyi başarmıştı. Herkesin önünde gerçekleşecek olan bu karşılaşma önümüzdeki bölümün çok gerilimli geçmesine neden olacak. Ama esas gerilim bölümün diğer finalinde yaşanan olayla yaşanacak. İpek'in odasından çaldığı gerdanlığı İstanbul'da satmaya çalışan Senem, Esma'ya yakalandı. Süreyya'dan kurtulmak için arayıp durduğu fırsat kucağına düşen Esma sevinç içinde suç üstü yakaladı Senem'i. Bu durumun tanığı, delili de var ayrıca. Yani konunun geri dönüşü yok. Bu olay Süreyya'yı öyle zor bir durumda bırakır ki, suçu işleyen kendisi olmasa bile konaktaki herkese karşı çok zor bir duruma sokar onu. Bu olayın nerelere varabileceğini, nasıl sonuçlanacağını kestirmek güç. Her ne kadar sonraki bölümlerde işlenmesi beklenebilecek 'intikam isteyen gayrımeşru kardeş', 'geçmişten çocuğuyla gelen eski sevgili' gibi konuları çok erken tüketiyor olsa da İstanbullu Gelin, işleniş olarak doğru yolda. Dizinin ilk bölümlerinden beri ilk kez yeni bölümü gerçekten merakla ve heyecanla bekliyorum.


İstanbullu Gelin dizisi, çoğu dizide rastlayamadığımız bir şansa sahip: karakterlerini seven ve başlarına gelen olayların onları nasıl etkileyeceğini merakla, heyecanla işleyen bir senaryo grubu. Aslında dizide şu an olup biten hemen hiçbir şey daha önce izlemediğimiz, bizleri şaşırtabilecek olaylar değil. Mütevazı bir hayatı olan genç bir kadın, kendi dünyasına çok uzak olan zengin bir iş adamına aşık olur; onunla evlenir ve istenmeyen gelin haline gelir. Kayın validesi dünyayı ona dar etmeye çalışır. Bu arada adamın eski sevgilisi, kimsenin haberinin olmadığı bir çocukla çıkagelir; üstelik kadın çok hastadır. Adamın bir de kendisine düşman, gizli bir kardeşi vardır... Milyonlarca versiyonunu, defalarca izlediğimiz bir hikaye. Ne var ki İstanbullu Gelin'in senaryo grubu, karakterlerini öyle incelikli ele alıyor, onlara öyle şefkatle yaklaşıyor ve izleyiciye bu karakterleri öyle bir sevdiriyorlar ki, nasıl olaylar yaşandığını değil; yaşananların karakterlerimizi nasıl etkilediğini, ne hissettiklerini, olan bitenin ilişkilerini nasıl etkileyeceğini merak ediyor buluyoruz kendimizi. Duygularının derinlerine iniyoruz, onlarla ahbaplık ediyoruz, teselli ediyoruz... Ekrana bakmayı sürdürmek için de birbirini kovalayan 'heyecanlı, şaşırtıcı' olaylara ihtiyaç duymuyoruz. Elbette her şey böyle şahane giderken birkaç şey aksamıyor değil. Süreyya'nın teyzesi Senem'i bir türlü bir yere yerleştiremiyorum örneğin. Hikayenin başında sürekli bunalımda olan, öfkeli, Süreyya'ya da hayatı zorlaştıran biri olan Senem, şimdi sürekli Süreyya'nın yanında, ona destek olan, enerjik birine nasıl dönüştü? Kısa bir ziyaret için geldiği konakta belirgin bir gerekçe olmaksızın nasıl kalabiliyor? Ayrıca o gerdanlık konusu ne oldu? Bölümler önce Esma, Senem'in gerdanlığı çalmış olmasını, isteğini yerine getirmesi karşılığında örtbas etmişti. Ne isteğinin ne olduğunu tam olarak öğrenebildik ne de konu ilerledi, bir yere vardı.. İpek de ne olacağına, nasıl gelişeceğine karar verilemeyen karakterlerden. Onu Faruk'tan çok, konağın hanımı olma konusunda takıntısı olan bir karakter olarak tanıdık. Sonra Fikret'tle yaptığı evlilik öyle anlamsız, amaçsız göründü ki İpek'in Faruk'a deliler gibi aşık, gözü ondan başka bir şey görmeyen biri olduğuna inanmız beklendi bizden. Hem de öyle bir dönüşümle falan da değil. Güya İpek, baştan beri Faruk'a öyle çok aşıktı ki, Fikret'tle alelacele evlenmesinin tek nedeni de Faruk'a biraz olsun yakın olmaktı. Bir şeyleri temize çekmek ister gibi, sürekli olarak annesiyle 'Aklıma konağı sen soktun' 'Bu Faruk takınıtısı nedir, konak takıntısı nedir?' 'Esma'nın gelini olunmaz' 'Anne, sen sebep oldun'... gibi tutarsız, her bölüm değişen suçlamalarla İpek ve annesi birbirlerine atıp duruyorlar topu. Geçen bölümdeki 'Ben Faruk'la aynı çatı altında nefes almadan yaşayamam' konuşması ' Aşk'ı Memnu'nun unutulmaz 'Ölüyorum anne, anlasana' sahnesini hatırlatsa da aynı etkileyicilikte değildi elbette. İpek de aşkı da, Bihter'inki gibi adım adım, an be an işlenmiş bir dönüşümün; kendiyle ve etrafındaki herkesle savaşan bir kadının hikayesi olmaktan çok uzak. İpek'in hikayesinin altı sağlamlaştırılmadığı için inandırıcı olamıyor. Bu iki karakterin, miras kaldıkları yeni senaryo grubumuzun onları ne yapacağını bir türlü bilemememeleri ve hikayelerini sevememeleri yüzünden böyle savrulup durduklarını düşünüyorum; çünkü sevdiklerinde oya gibi işliyorlar her duyguyu, her diyaloğu. Ve İstanbullu Gelin'i izlemeye doyulmaz bir keyif haline getiriyorlar. Her İstanbullu Gelin yazımda yer alan yakınmaya yer vermeden bitiremem bu yazıyı: Osman'a da bir hikaye yazın artık. Yazık oluyor karaktere.


İz gitti gitmesine, ama giderken Defne ve Ömer'in "Biz" olmasına güzel bir katkıda bulundu. Adeta bir hediye verdi. Bu bir tahmin tabii ki: Nazlıcan'a Ömer'in Marsilya'ya kendisiyle geldiğini söyleyen ve Defne'yi aratan, kontrole tutsak olmuş Defne'nin içinden sırılsıklam aşık Defne'yi çıkaran, Külkedisi'ni İskandinav bir prensese çeviren İz oldu. Masaldaki orta yaşlı tombiş peri, bu masalda karşımıza gayet güzel bir k'iz olarak çıktı. Bu bölümde ayrılma konusunda niye ofiste kim ağzını açsa Ömer'i haksız buluyor? Bunu anlamak, epey uzaktaki bir araziyi görmek gibi zor görünüyor. Sinan'ın yaptığı, Passionis'in bir ortağı olan Ömer'e ihanet değildi sadece. Aynı zamanda özgün bir ürün tasarlayan, ticari bir ürün üretse de üretim süreci bakımından bir sanatçı sayabileceğimiz Ömer'in tasarımını çalmaktı bir bakıma. Bir sanat eseri, satılarak el değiştirmiş de olsa, hep onu yapan sanatçınındır. Sinan Ömer'in rızası olmadan tasarımlarını Deniz'e vermekle Ömer'in eserlerini, onlara aktardığı duygularını, aşk acısını, emeğini de çalmış oldu. Dikkat çekici bir nokta: Bu bölümün başında uzun süre Ömer görünmedi. Assolist gibi gecinden mi akışa girecek diye düşündürdü. Fakat aksine, ışıklar içinde önden ve şaşaayla değil, adeta arka kapıdan girdi: Lansmanda, mekanın loş arka kısmında, tenhada, arkadan görünerek. Öyle sessiz sedasız...


TRT'de ekrana gelen, ES Film tarafından hazırlanan, senaryosunu Aziz Tuna C. ve Ali Demirel kaleme aldığı, Volkan Kocatürk'ün yönettiği 'Halka' polisiye-suç-mafya türünde bir dizi. Hikayeye 25 yıl önce gerçekleşen bir cinayetle başlıyoruz. Hızla günümüze dönerek, polisin olayı yeniden ele alışını görüyoruz. Polis yıllar önce gerçekleşen bu olayla ilgili eline yeni geçen bir DVD'nin uzun zamandır peşlerinde oldukları Halka suç örgütünü çözmek ve çökertmek için önemli bir araç olduğuna inanıyor ve DVD'nin gönderilmiş olduğu, hırsızlıktan tutuklu olan ve söz konusu cinayetin kurbanı Eren Karbulut'un oğlu Kaan'a Halka örgütüne sızması için işbirliği öneriyor. Son yıllarda ülkemizde mafya dizileri ve polisiyeler popüler olmuşken, 'Halka'nın bu kadar özgün, sıra dışı olduğunu söylemeye sebep olan nedir peki? Konuya bakış açısı, derinliği, çok katmanlılığı ve anlatım dilinin farkı. Bu dizi sadece bir suç örgütünün çökertilmeye çalışmasının hikayesi değil; her biri karmaşık, sıra dışı ve derin karakterlerin kendi içindeki sırları, bilinmezlerle dolu karanlık geçmişleriyle bir psikolojik gerilim aynı zamanda. Ana karakterlerimizden Cihangir'in, hafızasında yaşadığı boşluklar, varlığından haberdar olmadığı diğer yaşamı, gördüğü sanrılar, zihninde onu rahat bırakmayan Terzi'yle diyaloğu ve kendi hafısında iz sürüşüyle dolu olan ikinci bölüm, ekranlarımızda gördüğümüz ender psikolojik gerilim örneklerinden biriydi. Çok da ürpertici, etkileyici ve başarılı bir örnekti aynı zamanda. Cihangir'in hikayesi dizinin en merak uyandırıcı unsurlarından. Zihnindeki karışıklık, hafızasındaki boşluklar, yurt dışında geçirdiği sürede ne yaşadığı gibi konuların tümü, Halka örgütü ve aynı zamanda Eren Karabulut'un asıl çocuğu olmasıyla bağlantılı. Dizinin diğer karakterlerinin hikayelerinin de her biri yine gizemli, merak uyandırıcı ve hatta zaman zaman şoke edici. Kaan'ın kendisine tuzak kurarak tutuklanmasına sebep olanları ararken bir yandan da bu DVD'yi göndererek bu işe onu sokan kişinin amacını bulmaya çalışması... Annesi Hümeyra'nın halı saha işleten, oğluyla mütevazı bir hayat yaşamaya çalışan, kendi halinde bir kadın gibi görünürken Halka örgütüyle çok kritik ve şaşırtıcı bir iş birliği içinde olması... Herkesin korkulu rüyası olan Terzi'nin, örgütün bir çeşit esiri olmasına sebep olan sırları gibi... İzlediğimiz sahnelerin geçmiş bölümlere bağlantısını izleyiciye hızla hatırlatan mini özetleri; gerçekleşen şaşırtıcı, beklenmedik olayların merak uyandıran öncesini yine hızla geri dönüşlerle veren ve gözünüzü ekrandan iki dakika bile ayırıp başka bir şeyle ilgilenmenizin mümkün olmadığı temposuyuyla dizinin kurgusu da, bölüm içinde heyecanı, gerilimi ve enerjiyi yüksek tutan unsurlardan. Serkan Çayoğlu, Hande Erçel, Kaan Yıldırım, Hazal Subaşı, Nazan Kesal, Ahmet Mümtaz Taylan, Burak Sergen, Umut Karadağ ve Erdal Yıldız'dan oluşan ana kadro başta olmak üzere, tüm oyuncu kadrosu doğru seçilmiş ve performanslar da tatmin edici ama özellikle bir kişinin performansı öne çıkıyor: Kaan Karabulut'u canlandıran Kaan Yıldırım. Dizideki karakterler tarafından bazen 'neşeli' bazen 'cıvık' olarak adlandırılan bir enerjisi, deli doluluğu var Kaan karakterinin. Aynı zamanda zeki, yaratıcı, becerikli biri de. Kaan Yıldırım, hem bu ayarı tutturulması zor, kolayca iticileşebilecek özellikleri çok dozunda sunuyor hem de karakterinin korkmak, öfkelenmek, kafası karışmak gibi çeşitli duygularının tümünü çok insancıl bir sıcaklıkta veriyor izleyiciye. Her notaya tam zamanında ve ölçüsünde basıyor. Değinmeden geçemeyeceğim, kişisel olarak memnum olduğum iki konu daha var 'Halka' ile ilgili: İlki; dizide işlenen suç örgütü pek çok gözü pek, etkileyici ve gizemli karakteri barındırsa da tarafı olunanın, izleyiciye daha yakın bir mesafeden ve olumlu olarak sunulanın hep güvenlik güçleri ve kanun oluşu. Suçun bir anlamda pırıltılı ve cazip gösterilme yoluna gidilmemesi. Diğeri ise çok güçlü kadın karakterleri. Ekranda izlediğimiz hemen hemen tüm yapımlarda, özellikle de aksiyon-polisiye-suç türündeki dizilerde neredeyse hiç göremediğimiz derecede tüm kadın karakterlerin etkin, cesur ve aksiyonun tam göbeğinde ana unsurlar olarak var olmaları. 'Kafası farklı tıkırdayan Hümeyra'nın daha ilk bölümden sinyallerinin verildiği gibi, örgütün içinde çok etkin ve sürprizli bir konumda olması... Müjde'nin babasının yaptığı tüm işlerde etkin bir görev almak ve veliahtı olmak için durmak bilmez mücadelesi... Bahar'ın yine hikayede önemli bir rolü olan, gözü pek bir polis olması gibi... Halka çok tedbirli, gizemli, kimsenin çözemedi karmaşık bir örgüt olarak işlendi. Öyle ki polis, değil yakalamak, henüz varlığını bile ispatlayabilmiş değil. Örgüt üyeleri, varlığını ailelerinden bile saklıyorlar. Kendileri de liderin kimliğini bile bilmiyor. Böyle bir gizem her şeyi izleyicinin hayal gücüne bırakıyor. Çok görkemli, büyük ve tedirgin edici bir hayal beliriyor. Bununla birlikte biz aniden Halka'nın lideri Cengiz Erkmen'i bir apartman dairesinde pencere önünde, aciz denebilecek şekilde otururken bulduk. Olayın çapı biraz küçüldü, gösterişi azaldı. Bu anlamda Cengizhan'ın açığa çıkışı biraz hayal kırıklığıydı. İşler bundan sonra çok şaşırtıcı bir hale bürünmezse elbette... Kişisel bir memnuniyetsizlik olarak da jeneriği eklemeliyim. Halka'nın daha yaratıcı, daha sıra dışı, kendisine özgü bir jeneriği hak ettiğini düşünüyorum. Bu saydığım ufak tefek eksikler Halka'nın bütündeki başarısını gölgelemekten çok uzak yine de. İzleme keyfi ya da inandırıcılığı olumsuz etkileyecek düzeyde değil.


Kanal D'nin başrollerinde Halit Ergenç ve Bergüzar Korel'in yer aldığı, uzun zamandır beklenen dönem dizisi Vatanım Sensin nihayet yayın hayatına başladı. İlk bölümüyle AB ve ABC'de sırasıyla 7.85 ve 7.32 reytingle birinci olarak oldukça iyi bir başlangıç yaptı. TOTAL'de ise aldığı sonuç biraz sürpriz oldu. Yaz sezonunu birinci götürüp, Bodrum Masalı'nın gelişiyle konumunu kaybetmeye başlayan, son birkaç haftadır ise yeniden yükselişe geçen Yüksek Sosyete TOTAL'de geçen haftaya göre neredeyse 1.5 puan artışla 6.07 reytingle birinci oldu. Vatanım Sensin TOTAL'de 5.73 gibi, prodüksiyonun büyüklüğüne göre mütevazı bir reyting oranıyla ikinci sırada başladı. Aslında hemen her başarılı dizi, ilk bölümünde kendi potansiyelinin altında oranlarla başlar ve hafta boyunca yayınlanan tekrarlar ve fısıltı gazetesinin etkisiyle sonraki bölüme oranlarını yükseltir. İlk bölümüyle sosyal medyada büyük ses getiren ve genelde olumlu yorumlar alan Vatanım Sensin için de büyük ihtimalle bu şekilde olacaktır. Yalnız burada dikkat çeken bir konu var: Dizinin ilk bölüm tekrarlarının aldığı oranlar hayli düşük. Özellikle, diğer gruplara göre daha az izlendiği TOTAL'de 1.72 reytingle otuz birinci olan tekrar bölümün bu denli az izlenmesi gelecek hafta açısından endişe verici. Oldukça sıcak, etkili ve heyecanlı başlayan bölüm, şoke edici ve yine çok heyecanlı bir bölüm finaliyle tamamlandı ama bölümün ortası, belki yarısından çoğu oldukça temposuz ve dağınıktı. İlgiyi üzerinde tutmakta zorlanan bu kısımlarda seyirci rakiplere kaymış olabilir. Muhteşem Yüzyıl'ın da yönetmenleri olan Yağmur ve Durul Taylan inandırıcı ve gösterişli bir dünya kurmayı başarmışlar; dönemin ruhunu daha ilk sahneden doya doya hissediyorsunuz. Dönem dizi ve filmlerimizin çoğunda yaşanan dekor-kostüm-tavır yapmacıklığını hiç hissetmeden ekrandaki dünyaya kolayca kaptırıyorsunuz kendinizi. Hikaye çok doğru bir yerden başladı. Ana karakterimiz Binbaşı Cevdet'i cephede savaşırken; gözü kara, korkusuz bir asker olarak gördük önce. Hemen ardından Cevdet memleketi Selanik'e döndü. Burada hem çocukluk ve silah arkadaşı Tevfik hem de Miralay Nazım'la yaptığı konuşmalardan aynı zamanda vatanı için her türlü fedakarlığı yapacak, hiçbir şeyi vatanın üstünde tutmayan bir insan olarak tanıdık Cevdet'i. Hiçbir şeyi.. Çok sevdiği ve onu bütün kalbiyle seven eşi, çocukları ve annesini bile. Bu sahnelerde Cevdet'in çeşitli karakterlerle yapmış olduğu 'Vatan nedir, vatandan daha önemli şeyler yok mudur?' tartışmaları hikayenin ana konusu, fikri ve sınırlarını daha en baştan önümüze koymuş oldu. Sadece Cevdet, Azize, Tevfik, Miralay Nazım'ın karakterlerini anlamamız açısından faydalı olmadı bu; izleyicinin zihninde vatan kavramını farklı bakış açılarıyla tartışmaya açmayı da başardı. Bunu özellikle cesurca bulduğumu; dizinin kolaycılığa kaçmayarak, izleyicisini zorlamasını ve bir anlamda risk almasını da takdir ettiğimi söylemeliyim. Vatan kavramıyla ilgili bu konuşmalardan biri, özellikle duygusal olarak da çok etkiliydi. Cevdet'in Azize'ye şakayla karışık sorduğu "Senin vatanın yok mu?" sorusuna, Azize'nin Cevdet'in savaşlarda aldığı yaraları tek tek sayarak verdiği "Benim vatanım sesin" cevabı gördüğüm en güzel sevgi tanımlarından biriydi. Sahne çok güzel, samimi ve duygusal işlenmişti. Azize'nin cümleleri de çok dokunaklıydı. Azize dizideki tüm karakterer içinde en sevdiğim oldu. Kayınvalidesi'nin "Biz de sevdik ama ben böyle seven görmedim. Bu kız beni korkutur" dediği kadar var; bütün kalbiyle, varlığıyla seviyor. Sadece "Ben ona bir şey olsa bilirim" dediği kocasını değil, Cevdet'in yanmış bir köyde bulup eve getirdiği, Azize'nin "o benim oğlum" diye bağrına bastığı kundak bebeği Ali Kemal'i canı pahasına koruyacak kadar çok seviyor. Hatta Cevdet'i, Ali Kemal'i getirdiği için daha da çok seviyor. Sevdikleri için, yani kendi vatanı için feda edemeyeceği hiçbir şey yok Azize'nin de. Aslında dizinin etkili girişi burada kesildi. Bu olaylar müthiş akıcı ve heyecanlı ilerlerken bir yandan da küçük Ali Kemal'in Cevdet ve Azize'nin gerçek anne-babası olmadığını öğrenişine tanık olduk. Bu gerçekle yıkılan Ali Kemal'in arkadaşı Niko'yla girdiği tartışmada Niko öldü. Olayı gören başka bir çocuk da ahaliye haber verdi. Durumdan haberdar olan Azize, Ali Kemal'i korumak için bütün ailesini toplayıp çalıştığı hastaneye sığındı. Galeyana gelen kalabalık "Ali Kemal'i isteriz" diyerek hastanenin camını çerçevesini indirmeye başladı. Cevdet'in vuruluşunun aksine, bu olaylar nedense çok yüzeysel, hızlı, ayrıntısız geçildi. Biz kalabalığın geriliminin ya da ailenin korkusunun tırmanışını hissedemedik. Sonrasında Tevfik'in gelip onları oradan kurtarması, acilen hep birlikte İzmir'e gitmeleri gerektiğini ve Cevdet'in şehit olduğunu söylemesiyle hikaye bambaşka bir yola girdi adeta. Aradan 7 yıl geçti. Aile, öldü sandıkları Cevdet'in yokluğunda İzmir'de yaşamaya çalışıyor. Azize hala hemşire, çocuklar artık ergen. Kızlardan Hilal, şehit olmuş babasının görevini sürdürdüğüne inanarak siyasetle ilgili. Yıldız, Osmanlı'nın kaybettiğini ve egemenliğin Yunanlara geçeceğini kabul etmiş, İzmir'de yeni gelişen sosyal hayata karışma hevesinde. Ali Kemal işsiz, güçsüz, amaçsız kendini içkiye vermiş, bütün gün sarhoş geziyor. İlk başta Ali Kemal'in hala kimlik sorunu nedeniyle acı çektiğini düşünürken derdinin başka olduğunu öğreniyoruz. Ali Kemal 'aşık olmaması gereken birini' seviyor: Yıldız'ı. Bu İzmir sahnelerinin gereğinden uzun, çok sayıda yeni karaktere boğulmuş, olaysız, temposuz ve sıkıcı gelişmesinin yanında beni en rahatsız eden kısmı da bu aşk konusu oldu. Yıldız Ali Kemal'e hala "ağabey" diye hitap ediyor. Aralarında kardeşlik ilişkisi var. Ali Kemal'in Cevdet ve Azize'nin öz oğlulları olmadığının açığa çıkması hayatlarında hiçbir şey değiştirmemiş. Buna rağmen Ali Kemal, Yıldız'a aşık olabiliyor. On yaşına kadar öz kardeşi bildiği ve daha sonra da o şekilde yaşamayı sürdüğü bir kıza aşık olabilmesini kabul edilebilir bulmuyorum. On yaşındaki çocuk, yanlışlıkla gerçeği duymamış olsa kardeşi zannedip asla o gözle bakmayacağı bir kızı bir tek cümleyle başka bir yere koymamalı. Kan bağı olsun ya da olmasın, bu aile içi ilişkidir. Bu senaryo mantığına göre, konu sadece kan bağı ise, evlat edinilmiş çocuklar ve anne-babaları için de mi yaşanabilir bu durum; Azize ve Ali Kemal mesala? Senaryonun böyle bir konuya girmiş olması beni çok rahatsız etti. Üstelik bunu romatize etmek, bir aşk üçgenine dönüştürmek... Diziden soğuma sebebi olabilir benim için. Az önce söylediğim gibi, İzmir sahneleri açılışta yakalanan o heyecandan çok uzaktı. Ana karekterimizi Selanik'te yaralı, baygın bir şekilde Yunan askerleri tarafından bulunmuş olarak bıraktık. Aklımız Cevdet'e ne olduğunda kalmıştı. 7 yıl sonraya atladığımızdaysa sahneler geçim sıkıntısı, Yıldız'ın şımarıklığı, bir sürü yeni karakter, balolar, Ali Kemal'in orada burada taşkınlarıyla geçti. Aileyi İzmir'e getiren Tevfik bile görünmüyordu ortada. Nasıl olup da yedi yıl boyunca onları ilgisiz bırakmıştı? Tevfik ancak sahneler sonra ortaya çıktı. Bir karışık kira meselesi, alacaklar-borçlar... Net olmayan tonlarca şey. Yedi yıl boyunca Azize'ye hiç yaklaşmaya çalışmamış olan Tevfik, Azize'nin maddi durumu iyice zorlaşınca ona evlenme teklif etti. Önce asla bunu kabul etmeyeceği izlenimi veren Azize, çocuklarla baş edemeyeceğini anladığında teklifi kabul etmeye karar verdi. Ama ne yazık ki bütün bunlar çok yüzeysel bir şekilde, bir sürü ayrıntıya boğulmasına rağmen izleyiciyi konu içinde tutmayı başaramayan bir yığın olarak geçti. Bu süreçte işe yarayacak olan, Hilal'in babasının amacına kendisini adadığını, Yıldız'ın Yunan yönetimi yanlısı olduğunu ve Azize'nin bunca yıl Cevdet'in hatırasına sıkı sıkıya bağlı kaldığını görmemiz oldu. Bütün bu durumlar sonraki bölümler açısından önem taşıyor, çünkü bölümün sonunda öyle bir olay yaşandı ki... Yunan ordusunun İzmir'e girme sahnesi çok büyük bir şoka neden oldu. Bu aşamada Azize ve Tevfik'in nikahı; Hasan Tahsin'in vurulması, onunla çalışan Hilal'in Hasan Tahsin'in ardından gidişi, Ali Kemal'in ona engel olmaya çalışırken yakalanması olayları peşpeşe birbirine başarıyla bağlanmış ve ilişkilendirilmişti. Bizim Selanik'te Yunan askerleri tarafından yaralı bulunmuş şekilde bıraktığımız Binbaşı Cevdet şehre öyle bir giriş yaptı ki ekranlarımız böyle sürprizli, heyecanlı bir ilk bölüm finali az görmüştür. Cevdet, Yunan ordusuyla, Yunan üniforması içinde halkın karşısına çıkarak kendisini tanıtıp "Osmanlı öldü, yaşasın yeni Yunanistan!" diye bağırdığında bölüm boyunca gördüğümüz her şey bir anda tepetaklak oldu. Vatan kavramıyla ilgili bu konuşmalardan biri, özellikle duygusal olarak da çok etkiliydi. Cevdet'in Azize'ye şakayla karışık sorduğu "Senin vatanın yok mu?" sorusuna, Azize'nin Cevdet'in savaşlarda aldığı yaraları tek tek sayarak verdiği "Benim vatanım sesin" cevabı gördüğüm en güzel sevgi tanımlarından biriydi. Sahne çok güzel, samimi ve duygusal işlenmişti. Azize'nin cümleleri de çok dokunaklıydı. Azize dizideki tüm karakterer içinde en sevdiğim oldu. Kayınvalidesi'nin "Biz de sevdik ama ben böyle seven görmedim. Bu kız beni korkutur" dediği kadar var; bütün kalbiyle, varlığıyla seviyor. Sadece "Ben ona bir şey olsa bilirim" dediği kocasını değil, Cevdet'in yanmış bir köyde bulup eve getirdiği, Azize'nin "o benim oğlum" diye bağrına bastığı kundak bebeği Ali Kemal'i canı pahasına koruyacak kadar çok seviyor. Hatta Cevdet'i, Ali Kemal'i getirdiği için daha da çok seviyor. Sevdikleri için, yani kendi vatanı için feda edemeyeceği hiçbir şey yok Azize'nin de. Hemen ardından, ölüm cezasına çarptıralacak olan Ali Kemal'i vurmak üzere Cevdet'in görevlendirilmesi, oğlunu tanımadan silahını soğuk kanlılıkla doğrultan Cevdet'in, Ali Kemal'in adını haykırarak meydana giren Azize'yi, aynı anda Azize'nin de öldü sandığı Cevdet'i Yunan üniforması içinde görmesi nefesleri kesti. Onsuz geçen sahneler ilgi çekicilikten ne kadar uzaksa Cevdet sahneleri bir o kadar heyecanlı, tempolu ve ilginçti ; ama yukarıda da değindiğim gibi hikayenin sonraki aşamaları açısından Cevdet'in diğer karakterlerle ilişkileri de önem taşıyor. Babası gibi bir vatan sever olmaya kendini adamış Hilal'le, Yunanistan egemenliğini kabul etmiş ve yeni hayata kolayca uyum sağlamış olan Yıldız'la ilişkisi; bunca yıl bambaşka bir Cevdet'in hatırasıyla yaşamış olan Azize'nin ve Cevdet'in yine bir asker eşi olan annesinin hayal kırıklığı, şaşkınlığı.. Bütün bunları anlayabilmemiz açısından, tüm sıkıcılığına rağmen diğer karakterleri tanıyacağımız sahneler de gerekliydi elbette.


Haftaların, ayların gizemi nihayet çözüldü. Yiğit gerçeği öğrendi. Elbette beklendiği gibi çok üzüldü, büyük hayal kırıklığı yaşadı, kendisini hem rezil olmuş, hem aldatılmış hissetti. Ama doğrusu bu acıyı ve sarsıntıyı beklediğimden çabuk atlattı. Tanıdığımız, bildiğimiz kadarıyla Yiğit çok hassas bir insan. Başta onun sert, despot ve kibirli tarafını gördük ama çektiği onca sıkıntıyla sevilmeye, değer verilmeye, anlaşılmaya büyük bir ihtiyaç duyan; sevdiği insanlara da çok değer veren, kalbini açan, derin bir sadakat ve bağlılıkla tutunan duygusal bir karakter. Daha önce babası, annesi, çocukluğu ya da Deniz hakkında yıkılma, bunalıma girme derecesinde etkilendiği olaylara şahit olduk. Bizim bunca bölümdür tanıdığımız Yiğit'in birkaç bilgisayar kırıp kendini caddelerde yerlere attıktan sonra hemen öfke ve intikam etabına geçmesini beklemezdim doğrusu. Üstelik Yiğit'in gerçeği bilmiyor oluşu dizinin üzerine kurulduğu ana konu. Öyle ki bir yığın insanın Yiğit'in gerçeği öğrenmemesi için taklalar atttığını, akla hayale gelmedik bir dünya şey yaptığını izledik haftalarca. Şimdi Yiğit gerçeği örendiğinde bütün bölüm onun yaşadığı şoka, hayal kırıklığına, acısına adansa bile hiç yadırgamazdım. Her ne kadar üzüntü kısmını çabuk atlatsa da Yiğit'in her şekilde, herkesten hesap sormaya ve kendisine yapılanların bedelini ödetmeye hakkı var. Mutsuz ve sahte bir evliliğe sürüklendiği büyük bir aldatma yaşadı; en güvendiği insanla en nefret ettiğinin birlik olduğu koca bir çete tarafından. Yine de benim tanıdığım Yiğit, öğrendiği akşamın sabahında koşa koşa İrem'e gidip ona gelecekte bir ilişki vaadinde bulunarak, karşılığında kulu kölesi olup ne diyorsa yapma sözü istemezdi. Bu çok sinsice bir davranıştı. Yiğit son birkaç bölümdür epey değişti. Bu konu, geçen bölüm derginin patronlarıyla yapılan yemekte de konuşulmuştu zaten. Gazi de şaşırmıştı onun böyle hileler, şantajlarla iş yapan birine dönüşmesine. Ben de Deniz'in amiri olmasını kendi kişisel çıkarlarına kullanmasını yadırgamıştım örneğin. Yiğit asabiydi, suratsızdı, sivri dilliydi, kalp kırardı ama sinsi, hesapçı, arkadan iş çeviren bir adam değildi. Böyle olmaya başladığından beri benim de ona mesafem arttı. Eskisi kadar sempati duymuyorum; haklı olmasına karşın acısını da eskisi kadar önemseyemiyorum. Yiğit'inki kadar olmasa da büyük bir hayal ve kalp kırıklığı yaşayan biri daha vardı: Tuna. Geçen bölüm İrem'in oyunuyla Deniz'in kendisiyle birlikte olduğuna pişman olduğunu sesinden duymuş ve ona özgürlüğünü vermek için aldatma numarası yapmıştı. Başvurduğu bu klişe ve aşırı dramatik yol işe yaradı. Deniz kahroldu. Tuna'ya çok güveniyordu. Böyle bir şeyi bekleyeceği son insan oydu belki de. O "doğru" olandı sonuçta. Deniz önce kabul etmek istemedi. Tuna'yı, onun da söylediği gibi belki de en iyi tanıyan insan oydu. Tuna'nın bunu Deniz'i kendisinden uzaklaştırmak için yaptığını görebiliyordu ama Tuna o kadar ısrarcı ve inandırıcıydı ki Deniz de büyük kalp ve hayal kırıklığıyla durumu kabul etmek zorunda kaldı. O andan sonra da Tuna'nın işkencesi başladı. Hala kendisini sadece Deniz'in mutluluğuna adamış olduğundan bütün gün Yiğit'in gerçeği öğrenmiş olma ihtimalinin peşinde koşturup Deniz'i uyarmaya çalıştı. Bu sırada nelere tanık olmadı ki? Bir gün önce kendisinden istemeyerek ayrılan Deniz'in Yiğit'e avazı çıktığı kadar "Sana aşığım, seni seviyorum" diye bağırması... Yiğit'in Deniz'i öpmesi, onun da karşılık vermesi.. Hatta en sonunda Deniz'in hayatından endişe ederek can havliyle yanlarına vardığında Yiğit'in Deniz için hazırladığı bir sürprizle evlilik teklif etmesi.. Tuna'nın zaten Deniz yüzünden kırık olan kalbi bu kadar acıyı nasıl kaldırsın? Ama işin doğrusu biz onun çektiği acıya da fazla tanık olamadık. O arkada mıknatıs gibi üzerine çektiği darbelerle boğuşurken asıl olaylar önde oluyordu. Senaryomuz bize Tuna'nın kalbinin kırıldığını gösteriyor ama bizi şimdilik bununla fazla meşgul etmeyip "atın cebe, zamanı gelene dek bekleyin" diyordu adeta. Mahallede geçen sahneler -benim bu dizide en sevdiğim kısımlardan olan- çocukluk anılarıyla dolu, Yiğit'in çok duygusallaştığı ve yine sevdiğim eski haline büründüğü, Deniz'in ise çok bocaladığı, hoş sahnelerdi. Gerilimin gittikçe tırmandığı, Yiğit'in Deniz'i bile isteye korkuttuğu, "yok artık öldürtecek değil herhalde" dediğimiz kadar "psikopatlaştığı" sahnenin devamında yaşanan evlilik teklifi, Yiğit'in hazırladığı sürpriz de yine çok keyifliydi. Ne yazık ki o tatlı sahne de Tuna'nın yaşadığı şok ve kalp kırıklığıyla gölgelendi. Deniz'in afacanlıklarından söz etmişken; bakkalın Deniz'i onca yıl sonra görür görmez tanıması sizde de Yiğit'e karşı bir öfke oluşturdu mu yine? Mahalle bakkalı bile tanıyor, sen hayatının aşkını, ruh eşini görünce tanımayıp başka birine gidiyorsun. Bu "ama o Deniz'i çok mükemmel hatırlıyor"la açıklanabilecek bir şey değil. Deniz onun için o "mükemmel, güzel, alımlı, popüler" kızdan çok daha öte, ruhuna çok daha yakın, kalbini görebildiği biri değil miydi? Şimdi o gözler hevesle ona bakıyorken nasıl yanından tanımayarak geçip, yabancı bir insanı o zannedebilir? Deniz ve Yiğit ilişkisine, özellikle Deniz'in duygularını ve mutluluğunu bu bölüm daha çok görebildikten sonra yine ısındım. Ama Yiğit'in baştaki o şekilciği her zaman bir şeyleri eksik bırakacak bende. Yiğit hayatını adadığını söylediği o kızı görünce tanımadı; nasıl görünürse görünsün, aynı insandı aslında, aynı ruh, aynı şefkatli kalp. Tuna ise, Deniz bir yabancıyken bile görür görmez tanıdı onu; o kalbi ve ruhu gördü. Bu yüzden de benim için hep bir adım önde olacak.


Dizinin temel sorusu zannımca şu: Küçük Deniz, kendisi güzel ve başarılıyken, küçük Yiğit'le empati kurabilmiş ve ona içten bir yakınlık gösterebilmişti. Yani sadece güzel ve başarılı değil, iyi kalpliydi de. Günümüze gelirsek, roller değişmiş. Yetişkin Yiğit yakışıklı ve başarılı olmuş, yetişkin Deniz ise bir loser, ezik, kaybeden olmuş. Şimdi gelelim soruya: Yiğit iyi kalpli mi değil mi? Sadece Deniz'e karşı değil, herkese karşı iyi kalpli mi? Yani karşısındakinin Deniz olduğunu, minnet borcu olduğunu bilmeyerek, nasıl bir zamanlar Yiğit, Deniz için sıradan biriyken, Deniz ona elini uzatabildiyse, şimdi Yiğit de Deniz'i yabancı biri sanıp ona güzel bir el uzatabilecek mi? Bu Yiğit'in kalbini ispatlama sınavı. Bu sınavı nasıl vereceği de işte dizinin süreci olacak anlaşılan. Dizinin artı yönlerinden biri, herkes haklıyken bir çatışma ortaya koyabilmesi. Demek ki entrikanın dibine vurmadan da olabiliyormuş. Şöyle ki: Bölümün iyi sahnelerinden biri, fragmanda da kullanılan, Yiğit ve Deniz ellerinde telefon karşı karşıyalarken, Yiğit'in onu görmeyip, algılamayıp yanından geçip gitmesiydi. Bunun üzerine Deniz ne yaptı? Ne yapacak, Yiğit için halihazırdaki görünmezliğini devam ettirdi, karşısına çıkmadı, irtibat kurmadı. Deniz haklı. Zaten Yiğit olmadan da kırık döküktü. Sosyalleşemiyor, İrem'in arkadaşlarının yanına bile gidemiyordu. Hayatına, "Ben varım ya" diyen harbi arkadaşı İrem dışında başarı olarak eklediği bir şey yoktu. Bir de bunların üstüne karşısına hayatını bilmem kaça katlamış Yiğit çıktı. Yani Yiğit'in karşısına çıksa, eski günler, nostalji, ee? sonra bugünden konuşmaya başlanınca bizim Deniz ne anlatacak? Garsonken müşterilerin kendisiyle nasıl alay ettiğini mi? Başarısızlıklarından başarısızlık beğenip mi anlatacak? Kimse kimsenin derdini uzun uzun dinlemek istemez. Yani safi dert dinlemek istemez. Biraz hüzün biraz neşe, sohbet biraz böyle gider işte. Deniz'in neşe, mutluluk, başarı kısmına verebileceği bir şey yok. E sen de, kendin böyle göçüklerdeyken karşındaki gökdelen çıkmış, sürekli yukarı bakmak, onun bitmek bilmez başarısını dinlemek istemezsin. Gel zaman git zaman, sohbet tıkanır, yollar ayrılır. Öte yandan Yiğit de haklı. Bir kastı yok, kötü niyeti yok. Deniz algısına bile girmemiş, kendi elinde olan bir şey değil. Hatta belki Deniz'i böyle loser görse bile aldırmayacak, şu an karşısında gördüğü yabancı yerine bildiği, tanıdığı Deniz'i bin kat tercih edecekti. Duygusal, duyarlı birine benziyor ama öyle mi bilmiyoruz, bu sorunun cevabı elimizde yok, zaten dizi bu sorunun cevabı olacak. İrem deyince, o nasıl bir arkadaştır öyle. Çok şükür ki, esas kızların yanında, hayatının merkezi esas kızımız olan ve ona sürekli sorular sorup iç dünyasını seyirciye açımlamak dışında pek işlevi olmayan, silik kız arkadaş klişesi epey azaldı. Gerçi artık eskinin iki başrol formatı yerine, buradakine benzer, daha kalabalık başrol kadroları da söz konusu. Neyse, İrem bir arkadaş olarak neredeyse ideal. Daha sabah gördüğü arkadaşının boynuna akşam bir yıldır görmemiş boynuna atlıyor, ondan azar üstüne azar işitiyor gücenmiyor; yamulan kendi arabası, çarpan Deniz, Deniz bir sori demiyor, İrem aman boşver deyip onu eğlendirmeye çalışıyor... İremcik zekasına mı laf yemiyor, arkadaşlığına mı, "Arkadaş ol azıcık"lar, "Tek kişi ol, adam ol"lar. Deniz'in bağırıp çağırmaları bir yana, canım öyle istedi deyip sabahın köründe müziği bangır bangır açıp dans etmesi. Uyuyamazsın, daha beni iş görüşmesine bırakacaksın diye bir zorba tavır. Üstelik İrem yalan söyleyemeyen, entrika bilmeyen, bereceremeyen, iyi kalpli, cömert, kılçıksız balık bir arkadaş. Tek kusuru güzel ve başarılı olması. En azından şimdilik öyle. Fakat çalıştığı otelin havuzunu kendi yaşgünü için kapatmış. Üvey annesi olduğu anlaşılan Zümrüt'ün dediğine göre, parasını da ödememiş. Yani İrem'de de biraz aklı havadalık, leylalık var mı acep. Herhalde cevaplar ileriki bölümlere... Deniz'e gelince. Empatisi az, yaygarası çok, telaşçı, ben merkezci. İrem'in suratına höt höt "Yiğit beni ben olduğum için seven tek insandı" diyebilecek kadar kaba. Ama eskiden yani çocukken böyle değilmiş. Bir, yanda, Yiğit'e dombili diyen bir İrem varmış, bir de Yiğit'le yağmur altında geçip giden zamanları bir yerlerde bulmak isteyen bir Deniz varmış. Geçen bir bölümde Kiralık Aşk'ta Sude Ömer'e "Başarı insanı sakinleştiriyor" gibi bir şey söylemişti. Deniz Aslan'ın da, etrafındakiler yıllar geçtikçe birşeyleri biriktirirken, kendisinin eksilmesi karşısında değişmiş olması garip değil. Gerçi acılar kişiyi acılaştırmamalı, tatlılaştırmalı, insan kalbini kaybetmemeli, karartmamalı, denmiyor mu, deniyor. Elbette, ama Deniz de kötü biri değil sonuçta. Sadece kendi derdine düşmekten etrafına empatisini biraz kaybetmiş. Sonuçta kendisine faydası olmayanın başkasına da faydası dokunmaz diye bir şey de var. Deniz, Yiğit, İrem derken gelelim dizinin en tatlı, en komik kısımlarının baş aktörü Tuna'ya. Tuna'nın replikleri, sahneleri dizinin neşe kaynağı. Maykıl esprisi de komikti, eliyle böyle göstererek " Efsane düştün ama, havada böyle bir süre asılı kaldın" sahnesi de komikti, "içerik yönetmeniyim, istersen seninle de bir şey içerik" kısmı da komikti. Hem izlerken güldük, hem sonra hatırlayıp güldük. Bu tat hep sürsün, e mi. Dizinin jenerik şarkısı hoşuma gitti. Özellikle o derinden gelen "Seviyor Sevmiyor Seviyor" kısmı.