"Seni haketmek için ne yaptım inan bilmiyorum ama iyi ki yanımdasın" cümlesi bütün bölümde en çok dikkatimi çeken, bölümden hatırladığım en güzel cümleydi. Süreyya soğuk ve zor bir kadın olduğunu kendisi de biliyor ama elinden de pek bir şey gelmiyor. Yani değişme çabası var diyemeyiz ama herhalde böyle olmayı o da istemiyor. Resim tarihmizde bir ressam var, Şeker Ahmet diye, adının önündeki bu ünvanı şeker gibi tatlı, iyi geçimli, çok sevilen bir adam olduğu için almış. Yani herkes ister böyle olsun, kafaya hiçbir şeyi takmasın, herkesle uyum sağlasın fakat herkesin aklı başka türlü çalışıyor. "Aklın yolu birdir" sözü mutlak akıl için zannımca. Neyse ne diyordum, Süreyya zor bir kadın olduğunu kendisi de biliyor, o yüzden beklenmedik bir anda buluverdiği aşk sanki saçlarına değip yıldız yağdıracak büyülü değnek gibi. Bölümde şaşırdığım cümlelerden biri, Cansu'nun Kerem'e söylediği "Ben senin kadar cesur değilim" cümlesiydi. Cansu bu cümleyi Kerem'le ilişkisini bitirme sebebi olarak söyledi. Tabii Kerem hiçbir şey anlamadı. Önce şöyle düşündüm, demek ki Cansu Kerem'den vazgeçmekle korkaklık ettiğini düşünüyor. Ama ne yapabilirdi de buna cesaret etmedi, onu hiç duymadık. Ailesiyle tartışmaksa, aile yasta, durum uygun değil. Başını alıp da gidemez, aynı sebeple. Tartışmadan konuşsa desek, aile eskiden beri bu olgunlukta bir aile değil. O halde Cansu böyle düşünmüyor ve Kerem'e gerçeği söylemedi, sakladı. Bu sırada Cansu'da bir bocalama, ne diyeceğini bilememe sezseydik, daha emin olurduk ama yine de zaten hatırlarsak bitirme sürecinde, Mert Çalhan'ın Cansu'ya "Sen 'yüksek sosyetik' biri olduğunu açıklarsan Kerem senden vazgeçmez ama annen tarafından, ailen tarafından horlanır, ezerler, seni bırakıp da gidemez ve bu kez kendinden verir. O yüzden bir karar ver, ya aileni terket ya Kerem'i" şeklinde telkinleri etkili olmuştu. Söz Mert'e gelince... Mert Cansu'ya böyle söylemişti ama sanki kendisi Ece için ailesinden, malından mülkünden vazgeçmişti de böyle rahat rahat... Böyle bir şey yok. Fakat vaziyet Mert'i de o seçime götürecek gibi görünüyor. Tüm bu kurul başarısı falan kopacak fırtına öncesi ufak tefek tatlı bir şeyler. Ayrıca Mert'in Cansu'ya "Bundan sonra kardeşimsin" güzellemesi de pek bir şey ifade etmedi. Kerem için de kardeşim diyordu ve kardeş saymasının ne demek olduğunu epey anladık kaç bölümdür. Gerçi bölümdeki en güzel sahnelerden ikisinde de Mert vardı. Biri Kerem'le Oliva'nın terasında cilli oynayıp sonra sarıldıkları kardeşlik sahnesi, diğeri de Ece'yle sokak lambasının altında oturup ağladıkları sahne. O yüzden şimdiye kadar ki bolca kolaya kaçmasına rağmen, Ece için Mert eğer Bedia yine ya Oliva ya Okız derse, Mert Ece'yi seçer diye düşünüyorum. Bu arada Ece her anı kutlamaya dönüştürebilen, özelleştirebilen, detaylarlarla zenginleştirebilen bir kız. Bu kültürü nereden almış, içinden mi bulup çıkaryor, artık neyse kaynağı, bravo. Etrafına sürekli özel, özenli davranması, kendisini de özel kılıyor. Diziye yeni karakter katılmasına memnun oldum. Yerli yerinde bir giriş oldu. Cansu'ya bunca zaman gerçekleri Kerem'den sakladığı için, sonra da gidip Mert'i dinleyip Kerem'i terkettiği için hafiften kırgınım, mesafeliyim ve o mesafeye de yeni karakter Sude girdi işte. Fakat neydi o "Kerem banyoda" yalanı. Hiç olmadı. Hani Dün bir bugün iki denir ya, yani o kadar bile vakit geçmeden. Doğrudan kötü kız olarak girmiş demek ki ve bu da biraz karikatürize oldu. Sude biraz daha normal bir karakter de olabilir, illaki uç noktada olmasına gerek yok işleri karıştırması için. Bölümün önemli gelişmelerinden biri Bedia'nın Oliva'ya gelip Ece'yle konuşmasıydı. Yeni bölüm fragmanında da bu konu büyüyecek belli ki. "Tek varisim, tek torunum, şehzadem" dediği Mert herşeyi bırakıp Ece'ye giderse bakalım Bedia saltanatı mı, torununu mu seçecek. Bedia'nın acı yüzü Kerem'le konuşurken de ara sıra hortluyor. Süreyya ile konuşurken bilge bir kadın ama. Bu çelişkileri işlemesi dizinin önemli bir artısı. Bir başka önemli gelişme de Metin tarafından terkedilen Işıl'ın hamlesiydi. Magazin basınından Nergis'e konuşma kararı alan Işıl'ı Metin, Işıl'ın gizlice ofise girip çek defterinden yaprak çalması ve sahte imza suçunu işlemesi sebebiyle dava etmek kozuyla durdurdu. Koza koz. Bakalım Işıl'ın elinde başka bir şey var mı. Bundan sonra Işıl'ın ne yapacağını merak ediyorum.


Bölümü pazar günü izlemedim, dedim yine bayağı bağırış çağırış olur, sonraya bıraktım. Nitekim dün yani pazartesi günü izledim. Fakat pazar günü de salona girip çıkarken televziyonda Hülya'nın Efsun'un odasına girip yaptığı harekete denk geldim. Önce Efsun olduğunu sandım. Dedim, Efsun diziden çıkmaz, o halde ya bayılacak, Kara Para Aşk'ta Ömer'in annesinin Hüseyin'in saldırısından kurtulması gibi, ya da bu kız Efsun olmayabilir. Nitekim daha sonra bunun sosyal medyada da Efsun mu Müge mi diye tartışılmakta olduğunu duydum. Şimdi diziyi izleyince Müge olduğunu biliyorum tabii, fakat yine de Müge'nin de kurtulma ihtimali var. Zaten alkollüydü, dolayısıyla çabucak bayılmış olabilir. Kanımca 53. yani gelecek bölüm şu sahneyle açılacak. Hülya yatakta oturmakta, Müge kıpırtısız yatmakta, derken kapı açılır ve elinde Müge için yaptığı kahveyle Efsun girer. O an işte oyuncuyu büyük bir performans bekliyor. Efsun'u görmesiyle yaşayacağı şaşkınlık, sonrasında peki yorganın altındaki kimdi sorusu, acaba aklına Müge ihtimali gelecek mi, herhalde ben kimi boğdum diye dehşet içinde yorganı çekecek ve orada bayılabilir, diye tahmin ediyorum. Peki Efsun ne yapar? Elindeki kahve fincanı yere düşer, kırılır. Efsun bir süre odaya şaşkın bakakalır, sonra çığlık atarak bağırmaya başlar, sesine Mehmet Emir ve diğerleri koşarak gelirler. Müge kurtulacaksa apar topar hastaneye götürülür. Şahsen Müge'nin kurtulacağına inanıyorum çünkü Hülya bu cinayeti işlemiş olursa, bu travmayı kaldıramaz, artık bir daha iflah olmaz, dizi sonuna kadar klinikten çıkamaz, diziye de dahli kalmaz. Müge'nin bu şekilde çıkması, Hülya'nın da çıkması demek olur. Final sahnesindeki bu beklenmedik gelişme dışında dizi çok da sürprizli değildi. Aslında bölüm açılışında da bir heyecan zirvesi vardı sahi. Doğrusu İsmail ve Ateş daireye girip Efsun'u elinde Bahar'a doğrulttuğu silahla gördüklerinde, İsmail'in Bahar'ın arkasına doğru kayması yüzünden, kendisinden böyle bir cengaverlik yani ateşin önüne geçmesini beklemiyordum. Kendi kolundan yaralandı, Bahar kurtuldu. Tamam süper Bahar'ı kurtardı, fakat daha olay soğumamışken, neredeyse hemen sonrasında Bahar'a ""Efsun'un üzerine fazla gitme" demesi yok mu, pes pes pes! Ya Efsun'un yaptığı bir yana olay sonrasında söyledikleri! "Özrü kabahatinden beter" atasözünü canlandıran bir şey kurgulayın dense herhalde bu süper bir örnek olurdu. Efsun diyor ki İsmail'e: "İsmail iyi misin, ben çok özür dilerim, ben böyle olsun istememiştim." Tabii ki böyle olsun istememiştin, olan Bahar'a olsun istemiştin. Hiç Bahar'a özür dilerim bile demek yok. Olay sonrasında Bahar kendisinden beklemediğim ölçüde radikal bir tepki verdi ki, helal olsun Bahar demek getiriyor içimden. Efsun Gelincik'e gitmişti, tabii ki Hasret'in evine değil, hiç Efsun oraya gider mi, tabii ki kendi evine gitti ve Bahar da oraya geldi. Eskiden olsa Bahar Efsun'un suçlarını, kendisine yaptığı kötülükleri örterdi. Bu kez de söylemeyecek, bağrının sırlar bahçesine bir gül daha ekecek sandım ama bereket böyle olmadı. Bağıra çağıra Efsun'un kendisini İsmail'in tabancasyla öldürmek istediğini söyledi. Şu kalabalık evde de neredeyse bir tanecik kişi var ki, Bahar gibi masum yani bir şey bilmeyen ve günaha ortak olmamış, O da Güleser ve ev içi kararlarda say ki dış kapının mandalı maalesef, dolayısıyla, şu kalan kuru kalabalıkta, Sakine'yi de ekle içlerine, şu kuru kalabalık eğer ki, Bahar "İsmail'in tabancasıyla" falan demeyseydi, Efsun'u aklamak için, rahatlıkla, "sen yanlış anlamışsın, Efsun öyle yapmamıştır," derlerdi. Bahar'ın bir şaşırtan tepkisi de Efsun'u evden atmaya kalkmasıydı. Efsun da ne ketum, ne dayanıklı çıktı, şu durumda bile, hala bir şeyleri kaybetmemek için midir, dizi hilesi midir, Bahar'ın yüzüne yüzüne haykırıvermiyor, Bahar ona "Bu ev benim evim, bu aile benim ailem ve sen bu evden gideceksin" diye bağırırken. Neredeyse kapı dışarı konmaya razı olacak. Niye, Bahar'la uğraşmaya razı olduğu için mi? Hiç sanmıyorum, o kadar güçlü olsa, ki aslında deli gücü, değişken, belli olmuyor, neyse o kadar güçlü olsa, ezik dediği Bahar'ı geç, hapishane terbiyesiyle yetişmiş gibi görünen Sultan teyzesini öyle herkesin içinde höt be höt dersleyemezdi. Efsun kimmiş ki Bahar'dan korkacak. Fakat bu Bahar da Yeni Bahar. Korkmasa kaç yazar. Eninde sonunda korkacak. Tabii Bahar hepsini korkutana kadar biraz daha dibe inmeye devam edecek gibi. Ateş de olmasa, indiği karanlık kuyuda kimden ışık ve sıcaklık bulacak. Şimdiye dek biz de, biz masum ve kandırılmış seyirciler de, İlyas en başında bariz bir şekilde Efsun'u tutup o hayat Efsun'un demesine rağmen, yumuşak yüzüne, içli timsah gözyaşlarına kanmış, acaba demiştik. Bu İlyas, kişisel zayıflığı olmasa aslında Bahar'ı seviyordu ve doğrudan yanaydı. Halbuki bu bölüm ne gördük, ya Bahar ya Efsun da kazanan, Efsun olsa ne der, the vinner is Efsun oldu tabiiki de. Bahar da boşuna demedi, "ben bugün kimsesiz kaldım, yapayalnızım" diye. Ne anne bildiği Nuran "anne", ne baba dediği İlyas "baba", ne hala dediği Mücella "hala", ne teyze dediği Sultan "teyze" , hepsi ama hepsi bu kumpasın içinde. Aslında şimdi tekrar düşününce, bir bakıma da iyi oldu, çünkü Bahar bu olaydan sonra eve geri dönseydi, kendisi de bilip susup oturan güruha katılmış olacak, o da onlardan biri olacak, o da Hasret'e karşı suçlu duruma düşecekti. Şimdi bu dışlanmışlığıyla, daha yalnız ama daha temiz bir yerde. Detay detayı doğuruyor, şu acı ama, Ateş ona hep sen benim ailemsin diyor ama bunu hiç dememiş gibi, Bahar ona hiç acımadan "kimsesiz kaldım" diyor. Ateş bundan acı duymaz mı, ben neci oluyorum, beni hiç mi sayıyorsun, hiç değerim yok mu demez mi? Demedi bereket, gücenmedi Bahar'a, "ben varım" dedi. Bahar da Ateş'e yeni gözlerle, yeni tanıştığı birine bakar gibi baktı. Araları düzelecek yani ama böylesi iyi mi, kötü mü, acıklı mı, sevinelim mi... Bahar'ın öyküsü giderek kazlar arasındaki Kuğu'ya dönüyor. Tamam Hasret ve Mehmet Emir de süper ebeveyn değiller ama, Nuran ve İlyas'a tur bindirirler, bu da bariz. Bu bölüm Mehmet Emir Efsun'u affetti. Önceki gerilim düşünülürse bu noktaya gelmesi şaşırtıcı ama Hasret faktörü oldu. Hasret'in, Mehmet Emir'in Efsun'u evlatlıktan reddedeceğini duyduğunda konağa bir gururlu gidişi vardı ki, eğer sonra yani konuşurken makul ölçülere dönmeseydi, ikinci bir Paramparça Gülseren vakası diyecektim. Sevildiğini bilen, gerekmedikçe bu gücünü kullanmamaktan ama gerektiğinde de kullnabilmekten gururlu, Gurur abidesi kadın. Neyse, Hasret çok yerinde bir söz söyledi, "Efsun'u böyle hayatımızdan çıkarırsak yerine ne koyacağız Mehmet" dedi. Yani, konakta mevsimle birlikte yenilediğin ev eşyası mı mevzu bahis konusu Mehmet Emir Bey? Neyse Mehmet Emir de doğruyu buldu. Sakine Nuran'ın ruhu için Gelincik'te kaymaklı, sade, petibör püskevit dağıttı. Her dizide böyle özel bir karakter dizinin rengi üstüne renk katıyor. Sakine'nin püskevit tutkusu gibi, "Aramızda Kalsın" da Arife ve Mahir'in eşofman tutkusu vardı, frapanı, janjanlısı, çizgilisi, renklisi. Poyraz Karayel'de de Zülfikar'ın küresel sermayenin hilelerini, oyunlarını ortaya dökmeye ve faka basmamaya tutkusu var. Mücella da efe bir kadındı ama Sultan gelince bir rütbe düştü, yine korkmaz paslanmaz bakıyor ama sonuçta Sultan'ın dediği oluyor. Mücella evin dengeleri konusunda senden umutluydum ama mumun Sultan'ın gelişine kadarmış. Peki Efsun ne yapar? Elindeki kahve fincanı yere düşer, kırılır. Efsun bir süre odaya şaşkın bakakalır, sonra çığlık atarak bağırmaya başlar, sesine Mehmet Emir ve diğerleri koşarak gelirler. Müge kurtulacaksa apar topar hastaneye götürülür. Şahsen Müge'nin kurtulacağına inanıyorum çünkü Hülya bu cinayeti işlemiş olursa, bu travmayı kaldıramaz, artık bir daha iflah olmaz, dizi sonuna kadar klinikten çıkamaz, diziye de dahli kalmaz. Müge'nin bu şekilde çıkması, Hülya'nın da çıkması demek olur. Final sahnesindeki bu beklenmedik gelişme dışında dizi çok da sürprizli değildi. Aslında bölüm açılışında da bir heyecan zirvesi vardı sahi. Doğrusu İsmail ve Ateş daireye girip Efsun'u elinde Bahar'a doğrulttuğu silahla gördüklerinde, İsmail'in Bahar'ın arkasına doğru kayması yüzünden, kendisinden böyle bir cengaverlik yani ateşin önüne geçmesini beklemiyordum. Kendi kolundan yaralandı, Bahar kurtuldu. Tamam süper Bahar'ı kurtardı, fakat daha olay soğumamışken, neredeyse hemen sonrasında Bahar'a ""Efsun'un üzerine fazla gitme" demesi yok mu, pes pes pes! Ya Efsun'un yaptığı bir yana olay sonrasında söyledikleri! "Özrü kabahatinden beter" atasözünü canlandıran bir şey kurgulayın dense herhalde bu süper bir örnek olurdu. Efsun diyor ki İsmail'e: "İsmail iyi misin, ben çok özür dilerim, ben böyle olsun istememiştim." Tabii ki böyle olsun istememiştin, olan Bahar'a olsun istemiştin. Hiç Bahar'a özür dilerim bile demek yok. Olay sonrasında Bahar kendisinden beklemediğim ölçüde radikal bir tepki verdi ki, helal olsun Bahar demek getiriyor içimden. Efsun Gelincik'e gitmişti, tabii ki Hasret'in evine değil, hiç Efsun oraya gider mi, tabii ki kendi evine gitti ve Bahar da oraya geldi. Eskiden olsa Bahar Efsun'un suçlarını, kendisine yaptığı kötülükleri örterdi. Bu kez de söylemeyecek, bağrının sırlar bahçesine bir gül daha ekecek sandım ama bereket böyle olmadı. Bağıra çağıra Efsun'un kendisini İsmail'in tabancasyla öldürmek istediğini söyledi. Şu kalabalık evde de neredeyse bir tanecik kişi var ki, Bahar gibi masum yani bir şey bilmeyen ve günaha ortak olmamış, O da Güleser ve ev içi kararlarda say ki dış kapının mandalı maalesef, dolayısıyla, şu kalan kuru kalabalıkta, Sakine'yi de ekle içlerine, şu kuru kalabalık eğer ki, Bahar "İsmail'in tabancasıyla" falan demeyseydi, Efsun'u aklamak için, rahatlıkla, "sen yanlış anlamışsın, Efsun öyle yapmamıştır," derlerdi. Sakine Nuran'ın ruhu için Gelincik'te kaymaklı, sade, petibör püskevit dağıttı. Her dizide böyle özel bir karakter dizinin rengi üstüne renk katıyor. Sakine'nin püskevit tutkusu gibi, "Aramızda Kalsın" da Arife ve Mahir'in eşofman tutkusu vardı, frapanı, janjanlısı, çizgilisi, renklisi. Poyraz Karayel'de de Zülfikar'ın küresel sermayenin hilelerini, oyunlarını ortaya dökmeye ve faka basmamaya tutkusu var. Mücella da efe bir kadındı ama Sultan gelince bir rütbe düştü, yine korkmaz paslanmaz bakıyor ama sonuçta Sultan'ın dediği oluyor. Mücella evin dengeleri konusunda senden umutluydum ama mumun Sultan'ın gelişine kadarmış.


"Aşk Laftan Anlamaz"ın 9. bölümüyle ilgili olarak, doğrusu daha çok gelişmenin olduğu ve daha tutkulu bir bölüm bekliyordum. Daha doğrusu bekliyormuşum, bölümü izlerken anladım, bir şeyler eksik geldi. Önceki bölümler daha çok şey vaadediyordu demek ki. Sıkıntı yok, beklentilerimiz 10. bölüme kaldı o halde. Bölümün en güzel yeri finaliydi. Kim istemez ki, Murat, Didem 'in telefon konuşmasını bütünüyle duymuş olmasın. Ama genelde hikayenin kahramanı sadece sonunu duymuş olur, bu da olayın çözülmesinde bir yere vardırmaz. Fakat çok şükür ki, diziler artık milim milim de olsa, alışılagelmiş gidişatlardan çıkıyorlar, iyi oluyor. Yani Murat ipin ucunu tutabilir ve bırakmayabilir. Olur mu olur. Zaten bu hamilelik durumu ortaya çıktığında dedim ki, "Niye 'No: 309'da olduğu gibi, DNA testi yapılmadı, niye bu akla gelmedi?" Fakat galiba onun yapılabilmesi için de bir süre varmış. "Fakat" dedim ama, bu dediğime de fakat, Murat ve ailesi "Durun ayo, bir 3 ay bekleyelim, o zaman bir de DNA testi yapalım" diyebilirlerdi. Çünkü Didem Murat'ı tekrar kazanabilmek için yaptığı katakullilerle, çevirdiği dolaplarla, kurduğu tuzaklarla zaten sabıkalı, ipliği pazara çıkmış, firmayla ilişkisi kesilmiş eski marka yüzü model nam bir kişiydi. Yani Sarsılmaz ailesi az biraz bekleyebilirler, sonra serin bir karar verebilirlerdi. Nişandı, düğündü, ev yerleşmesiydi... Bu neyin acelesi. Bu arada bölümde Didem'in, gelinliğini diksin diye Tuval 'in gönlünü kazanmak için türlü türlü oyunbazlık yaparken adım "Banu" olsun falan demesi üzerine: Didem'e "Didem" yerine "Banu" ismi de yakışırmış. İbrahim Kara, namı diğer "Deli İbrahim"in karavanını Fadik 'in evinin bahçesinde gördüğünde Hayat yaktı yine uzunları, hemen bir atarlanmalar. Murat'a da yapmıştı bunu ilk karşılaştıklarında, bak sonra ne oldu. Şimdi İbrahim'e de "sen burada ne arıyorsun, falan" diyor. Evet, senin peşinden geldi. Hayır biraz sakin olsan, hemen atarlanmasan bir durumu anlasan, ne olur yani. Bir de her durumdan mana çıkaran annene kızıyorsun. Bahçeye bir karavan gelmesi ileriki bölümler için potansiyel bir şenlik oldu. İbrahim Kara da iyi olacak gibi. Nasıl ki Murat'ın Didem'i varsa, Hayat 'ın da İbrahim'i olması kalıcı bir kıskançlık olabilir. Fakat dizinin gidişatını hiç tahmin edemiyorum. Didem de yeterince güçlü bir anti karakter gelmiyor. Habire kötülük düşünüyor ama acayip de çocuksu, muamma bir tip. O da neredeyse her romantik komedinin olmazsa olmazı gürültücü, şamatacı, e biraz da yorucu tiplerden. Bölümün bir diğer güzel yeri, Kerem 'in, İpek için düzgün bir insan olduğuna ikna edici davranışlarda bulunmasıydı. Ne kadar düzgün, doğru insan da olsa, başta Kerem'in ısrarcı tutumu aslında yanlıştı. Kerem gibi her şeyi doğru yapmaya çalışan biri için de hepten yanlış davranışlardı. Öte yandan bu bir dizi, biraz şamata falan olmasa olmuyor. Bir de Kerem "İpek İpek" diye yörüngede dolaşırken, Aslı 'yla tanışıp iyi anlaştıklarında, "Yoksa Kerem'in aradığı aşk Aslı'da mı" demiştim, Aslı ile Kerem misali, fakat öyle olmadı. Kerem ve İpek ilişkilerini sağlamlaştırırken, Aslı da her vesilede Doruk 'a doğru gidiyor. Bölümde bir gerçek ortaya çıktı. Murat'ın babası Nejat, Derya ile isteyerek evlenmemiş. Mecbur kalmış. Yani Nejat'ın gönlünde Derya'nın yeri, ancak Doruk sebebiyle var. Zaten babanne Azime Sarsılmaz da önceki bölümlerden birinde bunu ya söylemişti ya ima etmişti. Fakat babasının ağzından bizzat duymak Murat'ı biraz rahatlatmıştır diye düşündüm ve Murat adına sevinerek teselli buldum. Gelecek bölüm ne olur? Fragmana göre her yer aşk aşk aşk. Fakat 2. fragman çıkarsa, herhalde ters köşeler için de ipuçları içerir. Hayat Uzun, cvsindeki onca eğitime hala kahve taşıyor, ne zaman kariyerinde ilerleyecek bu kız? Tuval'in himayesine girip tasarımcı olması ihtimal. Yeni bölümde yeni "Aslı ve Doruk" sahneleri de geliyordur herhalde. İpek Kerem'e yönelip babasını unutacak mı yoksa bir şekilde babasının pişman olacağı bir ödeşme yaşanacak mı, ya da babasını olduğu gibi kabul ve hakkını helal edip üzülmeyi ve fedakarlık etmeyi bırakıp kendi yoluna mı bakacak, senaristlerin buna çözümü de meraklardan bir tanesi. Hayat'ın babası da Giresun'dan çıkıp gelirse şaşırmam.


9. bölüm sonunda Dido telefonda "Benim hemen hamile kalmam gerekiyor" falan filan derken Murat'a yakalanmıştı. 10. bölüm bu sahneyle başladı. Olasılıklardan tehlikesiz bir tanesi oldu, yani Murat "Aşılama da orada olacak" kısmını duymuş sadece ve Didem de hemen kıvırabildi, kendisinden beklenmeyen bir performans sergileyerek. Murat'ın bir ipucu yakalama ihtimali burada kapanmış oldu. Bu bölümde diziye geçen bölümde miydi, giren İbrahim karakterinin geçmişini biraz daha öğrendik. Ödüllü başarılı bir reklamcıymış, evliymiş. Derken bir gün eşi kendisini aldatmış, o da İstanbul'dan, eski hayatından gitmiş, yollara vermiş kendini. Sevimli, rahat, iyi bir insana benziyor. Taktıkları lakap Fadik'lerin densizliği. Üstelik Fadik İbrahim'i anormal buluyor, kendi "manita"sına bakmıyor. Bak sen! Bir de şu dikkatimi çekti, İbrahim'le tanışırken İpek bunca bölümdür hiç tanık olmadığımız kadar canayakın ve güler yüzlüydü. Amanın dedim, yoksa Kerem'in İpek'i varsa, İpek'in de İbrahim'i mi olacak. Olabilirdi ama Kerem izin vermedi. Kerem iyi çocuk, hoş çocuk, neredeyse mükemmel ama İpek'ten yaşça mı büyük, bıyıkları mı iddialı yoksa zorlama oldurdu diye mi bu ilişkiyi, tam oturmuyor kafamda. Gerçi İbrahim hikayeye dahil olurken, işte Murat'ın kıskanacağı biri geliyor diye sevinmiştim ama İbrahim de çok iyi çocuk, temiz çocuk, şimdi bir kıskandırma oyunu için harcansın mı, hiç olur mu... İpek Kerem'den aldığı para konusunu babasının yüzüne vurdu. Adam hala masanın üzerinden parayı almaya çalışıyor. Çok kötü, yazıklar olsun bir sahneydi. Dizinin bir diğer kötüsü Derya yine kötülük yapmış. Murat-Didem konusunu basına sızdırmış. O soğukluğu, kibirli hali yok mu... Ekran buz kesecek neredeyse. Dizinin diğer kötüsü de malum Didem. Yaptıklarını biliyoruz. Aslı'nın holding binası önünde gezinip durup da binayı bulamamasına ne demeli bilmem ki. Pokemon Go'dan bir şey toplamaya çalışıyor sandım bir ara. Yalnız Aslı'nın tepkiler, i ani çıkışları şahsen güldürüyor beni. Süper. Devam. Aslı ve Doruk arasında da birşeyler hızlanıyor. Aslı ve Doruk tencere kapak, ikisini kim sevmez, bal kaymak. Göl kenarındaki pikniktek geçen hem gündüz hem gece sahneleri güzeldi. Gündüz piknik masası, şeftali, akşam ay ışığı, ateş, gitar...


Dün akşam diziyi izledik. Şimdi geriye dönüp diziyi hatırlamak isteyince aklıma ilk gelen şey, Yıldız ve Fikret'in evde televizyon izledikleri sahne oldu. İsmet babaanne geliyor, ikisine "Hala diziniz bitmedi mi, ne kadar uzun sürdü" diyor. İşte o sahnede Yıldız Fikret'e izledikleri dizinin partnerleri hakkında, "Bu bölümde öpüşürler, sonra hemen ayrılırlar" gibi bir şey dedi, Fikret de ona "Çatışma olmazsa dizi sürmez" gibi bir şey dedi. Bu diyaloğu iki şekilde okudum: İlki, Yıldız ve Fikret'in izlediği dizideki gibi, bu bölümde Lale ile Onur önce mutlu olacaklar, hemen sonra da, yani daha mutluluğun dumanı tüterken ayrılıverecekler. İkinci olarak da seyirciye "Bu izlediğiniz bir kurgu" hatırlatması yapılıyor diye yorumladım. Yani dördüncü duvarı yıktı Yıldız. Ben de diziden koptum o an. Sanatsız, hikayesiz, müziksiz, resimsiz yaşayamıyoruz, imkan bakımından fakir ortamlarda bile toprağa cama bir şeyler çizilmesi, çıplak sesle söylenen bir şarkı, uydurulan masallar, ayak üstü canlandırmalar, şimdi sen.. mişsin gibi yapmalar, oyunlar. Dolayısıyla sanat da yaşamın taklidi. Bir yanda da içiçe aynalar gibi hayata ayna tutuyor, o ayna içinden yaşamı görüyoruz, ve diyoruz ki, yaşam da bir kurgu. Peki neyin kurgusu, aslı ne. Aslında diyeceğim şu, Yıldız dördüncü duvarı yıktı, ben de diziden koptum, rüyadan uyandım, üşüdüm. Nasıl ki sürekli hayatın arkasında hangi kurgu var diye düşünürsen kendini hayata veremezsin, hep bir mesafede kalırsın, Familya dizisinde 2. bölümde miydi, Yaşar Beyoğlu demişti ya," İstanbul'da düş göremiyordum, burada da gerçeği göremedim" diye. Sanat da öyle, sürekli etrafta bir sürü kamera var, ekip var diye düşünecek olursak ortam soğur. Zaten bazen fanlardaki başrolleri birbirine yakıştırma durumu bundan oluyor herhalde. Orada bir kurgu olduğunu sürekli düşününce, kurgunun içindeki gerçeğe inanmak istenmesinden. "Hepsi kurgu değil, orada bir gerçek var", deme ihtiyacı. Zor iş. Hem kurgu olduğunu bilip ya da kabul edip hem de keyif almaya bakmak. Bir de kurgu sahneden çıkıp seyirciye bunu hatırlatınca daha da zorlaşıyor. Neyse, duyulmuştur bir gerek, gelen kabulümüz. Bu yazıda diziyi düşünüp aklıma hangi sahne gelirse, onunla devam edeyim. Bölümden ikinci olarak aklıma gelen, Lale ve Onur'un barışıp, Lale'nin kırmızı arabasının önünde, ay ışığının altında boğaza bakıp birbirlerine güzel şeyler söyledikleri sahne. O sahne aslında daha romantik, daha teslimiyetli bir sahne olmalıydı ama Lale'de hala soğukluk ve mesafe var gibi. Barışmalarına rağmen Onur'a güvenmiyor herhalde. Yani Lale, Onur kadar aşık değil. Bu geçinemedikleri süreçte Onur acayip irtifa kaybetmiş, acayip düşmüş gözünden Lale'nin. En başta daha samimiydi Lale, Onur'a karşı. Bağırıp çağırırken bile daha samimiydi. Şimdi tanışık biri gibi sadece, bir yabancıya bakar gibi bakıyor. Hani arada kaçamak gizli sevdalı bakışları olsa deriz ki, için için yanıyor, yanıyor bu gönlü. Fakat öyle bir durum yok. Tabii olmasına da gerek yok. Sonuçta bu ilişki aşkla başlamadı. Ne diyordum, barışsalar bile devamında, Lale bir tur atarken Onur'un on tur falan atması gerekecek eşitlenmeleri için, ki bölümün sonunda zaten olan oldu. Artık Onur kanat takıp uçsa... Tabii bu final sahnesinde, bu güzel geceyi bozmayalım, diyen Lale'nin Onur'a Pelinsu ile ilgili bilmesi gerekenleri anlatmayışının da dolaylı etkisi oldu. Onur gerçeği bilseydi, Pelinsu'ya böyle merhametli ve sahiplenici davranmayabilirdi. Onur'a telefon edip "Gel Pelinsu'yu buradan al, ben kalamam, eve geç kaldım" diyen Hande nam kişi de Onur ve Pelinsu çıkarken arkada kaldı. Hani acelen vardı bacım, hesabı ödemek için mi kaldın geride ne yaptın. Neyse, işin bakiyesine bakınca, Lale mi Onur mu haklı diye sorunca. Onur'un aşkı, Lale'ye düşkünlüğü, herşeyden ormantik anlam çıkarması, Lale surat asınca elinin ayağının dolaşması, moralinin hemencecik bozulması falan hoşuma gitmiyor değil, sory, ama Lale'den birazcık karşılık görünce şımarması, kendinden emin havalara girmesi de hoşuma gitmiyor. Tabii sabıkalı bir de geçmişi var. Lale'nin soğukluğu hoşuma gitmiyor ama başta böyle değildi. Dolayısıyla Lale mi Onur mu haklı, konusunda taraf tutmakta zorlanıyorum. Galiba Lale biraz daha ağır basıyor. Diziden üçüncü aklıma gelen Filiz oldu. Lale'lerde yemek masası sahnesi. Filiz her bölüm beni eğlendiriyor. Bu bölümde de dedektif yönü daha bir parladı. Erol da Filiz'i hafife almaması gerektiğini anladı. Annesi Betül'e benzetmekte de haklı. İki kadın da eşit güçlerde gibi ama Filiz dobra, Betül sinsi, Filiz kabalaşabiliyor, Betül kibar kalıyor. Hangisini alırım. Filiz'i. Betül'den fersah fersah uzak durmak lazım. Dördüncü aklıma gelen de Kurtuluş oldu. Sevdiğimden değil, sinir olduğumdan. O ağdalı ağdalı, uzata uzata, bitmek bilmez "Nünüüm Nünüüm" deyişleri... Sürekli afyon almış gibi baygın, bulanık nereye baktığı belli olmayan, gözleri yarı kapalı bakışları... Çok yoruyor bu Kurtuluş. Bereket Nilüfer, aşkı bitmese de epey uyandı kocasına karşı. Öyle de bir uyandı ki, yağmur yağsa, Kurtuluş'tan bilecek. Beşinci aklıma gelen Songül oldu. Lale evlenmekten vazgeçmişken, hani artık "annemin gönlü olsun, bebeğimi babasız nasıl doğururum", düşüncelerini önemsemez hale gelmişken, niye annesine yani Songül'e "Onur ve ailesi beni sözleşmeye zorladı, Onur yakın zamana kadar Pelinsu'yla birlikteydi, ben de bunu kabul etmek zorunda kaldım, Pelinsu da sözleşmeyi öğrenmiş, beni de düğün günü tehdit etti" demiyor. Hala niye saklıyor? Annesi yaygara koparmasın, rezalet çıkmasın, gidip Onur'ların evini basmasın diye olabilir ama kendisi zor durumda kalıp duruyor, bahaneler uydurmak, yalan söylemek zorunda kalıyor. Söylesin rahatlasın. Biz de rahatlayalım. Songül onca görmüş geçirmişliğiyle ve uyanıklığıyla, çoktan durumu çözmeliydi. Bak Filiz bile nerelerden cımbızlayıp bağlantılar kurarak gerçeğe yaklaştı. Altıncı aklıma gelen Betül ve Erol'lu sahne oldu. Dedikodu yapalım diye hevesle oturup tam Erol işte ne olduğunu anlatacakken, Betül'ün hepsini merdiven çıkar gibi tek tek bilmesi, yani İsmet'in holdinge geldiğini, Pelinsu'nun orada işe başladığını öğrenmesini ve Onur'a rest çekmesini falan bildiği sahne ile bir sonraki, telefonda yine Erol'un anlatacaklarını tahmin ettiği sahne. Yani bu bölümde Betül'ün zihinsel yetenekleri bir level atladı. Bu bana Robert Downey Jr'in Sherlock Holmes'u canlandırdığı fimleri hatırlattı, ikincisiydi galiba. Filmin sonlarına doğru Sherlock Holmes ezeli düşmanıyla karşılaşıyordu, bildiğin kavga dövüş aksiyon. Sonra O ve rakibi akıl yürütme yoluyla karşısındakinin ne hamle yapacağını tahmin etmeye başladılar, aynı anda. Çok heyecan vericiydi. Yani gerçekten bedensel mücadele etmeden zihinden yapmışlardı dövüş sahnesini ve sonucu görüp dövüşmekten vazgeçmişlerdi. Diyeceğim Betül de zihin yoluyla akıl yürüte yürüte görmüş yaşamış orada bulunmuş kadar olmaya başladı. İlginç bir özellik oldu. Blevo.


Sefirin Kızı'nın açılışından çok etkilendim. İlk andan tedirgin edici, gerilimli ve aynı zamanda hüzünlü bir hikayeye adım attığımızı, bize küçük bir kızın masumiyeti ve şaşkınlığı üzerinden hissettirdi ve bizi trajedinin ortasına fırlatıverdi. İlgiyi bir anda maksimuma çıkaran bıçaklama sonrası sahnesi, ana karakterimiz Nare'yle kızının aralarındaki ilişkinin şeklini ve anne-kız diyaloğundaki sıradışı samimiyeti görmek bu ikiliye kanımı hemen kaynattı. Bu can alıcı girişin ardından hikaye eş zamanlı olarak, iki koldan akmaya başladı. Nare'nin kızını babasına emanet etmek için yıllar önce ayrıldığı Muğla'ya geri dönüş yolculuğuyla kızının babası Sancar'ın düğünü eş zamanlı olarak ekrana gelmeye başladı. Hem zarif ama güçlü, genç anne Nare rolünde Neslihan Atagül'ü hem de yaşadığı acıyı ve öfkesini içinden seneler boyunca atamamış Sancar rolünde Engin Akyürek'i başarılı buldum. İki başrol oyuncusunun yanı sıra, Sancar'ın en yakın arkadaşı rolünde Uraz Kaygılaroğlu'nu ve annesi rolünde Gonca Cilasun'un performanslarını çok beğendim. Performanslar bakımından benim için dizinin yıldızı ise, Melek'i canlandıran çocuk oyuncu Beren Gençalp'ti. Küçük oyuncu, karakterine ve hikayenin akışına tam konsantre bir performans sergiledi ve her duyguyu izleyiciye geçirmeyi başardı. Yer aldığı her sahnede rol çaldı desek yeridir. Muğla'nın doğal güzellikleriyle dolu görüntüler, yöresel adetler ve şive de dizinin artılarındandı. Diyalogları çok doğal ve gerçekçi buldum. Ve ilk bölüm için oldukça iyi izlenme oranları almasını sağlayan ana unsur: Dizi çok akıcı ve sürükleyici ilerledi. Neredeyse hiç sıkılmadan, ilgim dağılmadan izledim bölümü. Bu anlamda tek şikayetim, henüz ana karakterlerle yeni tanışıyor ve yaşadıkları dramla sarsılıyorken aralara serpiştirilmiş komedi unsurlarının duyguyu bölmesi olabilir. Bölüm süreleri uzun. Yan karakterere ve iki buçuk saat süren yoğun dramın boğuculuğu içinde nefes alacağımız daha hafif anlara elbette ihtiyaç var. Ama bu kısa eğlence molalarının yerinin ilk bölüm olmadığını düşünüyorum. Henüz karakterleri tanımaya, konuyu anlamaya çalışıyor ve diziyle ilgili genel bir duygu oluşturuyorken bu 'komik karakter' araları duyguyu ve konsantrasyonu dağıtmaktan başka bir şeye yaramıyor. Bütün bu saydığım olumlu özellikleri bir yana bırakıp konunun özüne gelecek olursak... Nare tecavüze uğramış; aşık olduğu ve evlendiği adam tarafından bakire olmadığı öğrenildiğinde, kendisine inanılmayarak, büyük bir öfkeyle kapı dıraşı edilmiş genç bir kadın. Babası tarafından da kendisine inanılmadığı bir yana, tecavüzcüsü korunup kollanmış. Kendini çaresiz ve yapayalnız hissettiği bir anda intihar etmeye kalkışmış. Bir şekilde hayatta kalmış. Çocuğunu doğurmuş ve onu nerdeyse tek başına bir anne olarak başarıyla büyütmüş. Bir kadının yaşadığı bu derece ağır mağduriyeti, göz yaşı ve dehşet unsurlarını reyting alma uğruna köpürterek sömürmediği; mağduriyeti kullanmaya değil, anlatmaya çalıştığı sürece hiçbir itirazım olamaz. Hatta aksine keşke bu tür ayakta kalma hikayelerine, mağdur kadınların seslerine samiyetle daha çok yer verilse ekranda. Benim bu ve bunun gibi hikayelerdeki temel sorunum, bu şiddet mağduriyetinin romantize edilmesi, bir 'kurtarıcı' kahraman erkekle olsun ya da -daha da kötüsü- şiddetin bir türünün sorumlusu olan adamla olsun, bir aşk hikayesi olarak sunulması. Yıllar önce, yine Engin Akyürek'in başrolünde yer aldığı Fatmagül'ün Suçu Ne? dizisinde de tecavüz mağduru genç bir kızın, şikayetçi olmaması için tecavüz olayının bir şekilde içinde yer alan, tanığı olan bir kişiyle evlendirildiğini izlemiştik. Dizi eğer Fatmagül'ün mücadelesini bir aşk hikayesine dönüştürmese ve zorla evlendirildiği kişiye aşık olmadan, kişisel mücadelesi çerçevesinde sürse çok değerli bir yapım olarak kalacaktı zihnimde. Aynı tehlike şu an Sefirin Kızı için de geçerli. Sancar, sadece evlendikleri gece değil, Nare'nin ağzından herhangi bir ismi duyduğu anda bile kıskançlıktan deliye dönen, en yakın arkadaşı ona Nare'nin kendini öldüreceğini söylediğinde bile tek düşündüğü ne zamandır tanıştıkları olan, güvensiz, takıntılı, saplantılı kesinlikle uzak durulması gereken bir adam. Evlendikleri gece Nare'nin bakire olmadığını anladığında, Nare ona göz yaşları içinde abi bildiği adam tarafından tacavüze uğradığını söylediğindeki tavrı, aşık olduğu ve senelerdir tanıdığı kıza, "Sen onlar gibi değilsin. Sen bana inanırsın. Sen bana inanırsan ben yeniden nefes alabilirim, inanmazsan bir daha nefes alamam." sözlerine rağmen inanmayıp, onu şiddete varan bir öfkeyle kapı dışarı edişi ve "Sen yaralarımı sar diye geldim ben sana" diye ağlayışını görmesine rağmen senelerce aldatıldığına inanmamayı sürdürüşü, onu her türlü romantik bir karakter olma konumundan uzak turuyor. Nare, yaşadığı onca acıya ve hayal kırıklığına rağmen ölümü düşünmemişken Sancar ona inanmayıp kapı dışarı ettiğinde ve yapayalnız bıraktığında intihara kalkışıyorsa eğer, olası ölümüne sebep olan adamla bu mağdur kızın ilişkisini romantik bir masal olarak görmek imkansız. Dizinin senaristleri Ayşe Ferda Eryılmaz ve Nehir Erdem, benzer bir temayı işleyen Sen Anlat Karadeniz'in de yazarlarıydı. Orada da hikayenin kısa sürede iki erkeğin kavgasına dönüşmesi, kadının kurtarılacak bir nesneye dönüşmesi ve vardığımız noktanın erkeğin kahramanlaştırılması olmasından rahatsız olmuştum. İki senaristin bu yeni dizilerinde bu konuda ilerleme kaydettiklerini söylemek mümkün. Dizinin esas adamı konumundaki Sancar, romantik bir prens gibi konulmadı izleyicinin karşısına. Aksine Nare'nin yaşadığı acının baş mimarlarından. Eryılmaz ve Erdem'in yazdıkları senaryolarla topluma bir ayna tutmaya çalıştıklarının farkındayım ama işin gerçeği, bu niyetle girişilen hikayeleri amacına hiç hizmet etmeyen bir noktaya evriliyor bir süre sonra. Nare'nin kızına söylediği "Sakın boyun eğme. Özgür olmak her istediğini yapmak demek değil, istemediğin hiçbir şeyi yapmamaktır. Kimsenin sahip çıkmasını bekleme. Sen kendine sahip çık." sözleri, sadece Melek'in kulağına değil, dizinin senaristlerinin kendilerinin de kulaklarına küpe olmalı. Çocukluğundan beri tanıdığı, yaralarını sarması için ona sığınan kıza hakaretler edip kapı dışarı eden bir adamın günün birinde gerçeği anlayacağı ve pişman olacağı umuduyla mı izleyeceğiz diziyi? Tıpkı Nare'nin söylediği gibi, o gece yaptığıyla, Sancar'n Sefir'den ve Akın'dan bir farkı kaldı mı? Eğer bu diziyi izleyeceksek, bundan sonra artık Nare'nin haklılığını Sancar'a kanıtlamasını değil, kızıyla birlikte hiçkimseye boyun eğmeden ayakta kalmalarının hikayesini izlemeliyiz. Ben mağdurun, Nare'nin iyileşmesini izlemek istiyorum; onu ölüme sürükleyen Sancar'ın değil. Hiçbir kadın, kendisine hayatı zindan eden, güvenmeyen, psikolojik ya da fiziksel şiddet uygulayan bir adamı iyileştirmekle yükümlü olamaz. Kendisine pislik muamelesi yapmış bir adamı yıllar boyunca sevmeyi sürdürmeyecek kadar da kendine saygısısı olmalı ve değer vermeli. Sefirin Kızı'yla ilgili yaşadığım bu endişe ve ikilemin yanında beni rahatsız eden bir konu daha oldu: Nare'nin kızına "Boyun eğmeyeceksin. Kendine sahip çıkacaksın." dedikten ve kızı da ona "Söz senin gibi olacağım, vazgeçmeyeceğim." diye cevap verdikten hemen sonra kendini öldürmeye kalkışması hem kabul edilir hem de inanılır bir şey değil. Bütün bunlarla birlikte dizinin geleceğinden ne beklemem gerektiğini de devam edip etmeyeceğimi de bilemiyorum. Haftalar boyunca, Sancar'ın acımasızca ölüme kadar sürüklediği Nare'yi yeniden sevip sevmeyeceğini, pişman olup olmayacağını anlatan bir hikaye izlemek istemiyorum ben. İzleyici de Nare de ve bu mağduriyetleri yaşamış tüm kadınlar da bundan çok daha iyisini hak ediyor.


Son birkaç haftadır Seviyor Sevmiyor'u izlerken çok şikayet ettiğimi fark ettim. Mantıksız gelişen olaylar, karakter ve ilişki tutarsızlıkları nedeniyle eskisi kadar keyif alamıyorum bölümlerden. Bu nedenle bölüm hakkında yazmaya da eskisi kadar hevesli değilim. Yine de hala bölüm başlamadan ekranın karşısında hazırsam, başından ayrılmadan izliyorsam üzerine edecek birkaç sözüm vardır belki de.. 17. bölüm Tuna'nın bölümü oldu diyebiliriz. Hem bölümdeki yoğunluğu hem etkinliği hem de olayların gelişimiyle, Tuna'nın zamanında İrem'e söylediği gibi, bu hikayenin yardımcı karakteri olmaktan çıkıp başrolü olmaya doğru büyük bir adım attığı bir bölüm oldu. Bu durumda, dizideki bütün karakterler içinde en sevdiği Tuna olan, en çok onun için sevinip en çok onun için göz yaşı döken bana hava hoştu tabii ama hikayenin köklerine, kat edilen yola bakılınca mantıklı ve ikna edici miydi olan biten? Orası kuşkulu.. Bölümün ilk yarısında çok keyif aldığım, özellikle Tuna ve Deniz arasında geçen çok hoş sahneler vardı. Son haftalarda daha çok Deniz ve Yiğit aşkına yoğunlaşıldığı için böyle sahnelerden mahrum kalmıştık. Tuna'nın eğlenceli yüzünün arkasına saklanan duygusal tarafını özlemiştim. Onun Deniz'e olan ilgisi, dizide karşılaştıkları ilk sahneden itibaren çok güzel işlendi ve bizi de inandırdı. Tuna'nın geçmişindeki yalnızlık, yetimhane öyküsü de bu aşkı daha da derinleştirdi. Bu bölümdeki Tuna ve Deniz sahnelerini izlerken biraz göz yaşı dökmüş olabilirim. Tuna'nın "Ben nöbetçi omuzum, işini aşkla yapan bir zanaatkarım" konuşması ikisinin ilişkisini ve Tuna'nın durumunun acıklılığını nasıl da güzel anlatıyordu. Ya da kapıda Tuna'nın "ben bu geceyi başa sarar sarar yaşarım. Daha önce böyle bir akşam yaşadın mı diye sor bana; yaşamadım" konuşması.. Deniz'le arasındaki "mesafe"nin kısalması.. Sahnenin sonunda Tuna'nın hayal kırıklığı.. Çok güzel yazılmış, çekilmiş ve oynanmıştı. Yine, devamındaki Tuna ve Yiğit arasındaki ayna temalı sahne de fikir ve çekim olarak çok keyif vericiydi, İrem ve Deniz arasındaki sahne de çok dokunaklıydı. Ama bölümün ortasında biri kanal değiştirdi sanki. İrem'in, Elif tarafından Yiğit'e yazılan mektubu okumasından sonra birbiriyle kopuk, temelsiz, atmosfer olarak çok ayrı dünyalara uçan, sanki başka bir ekibin elinden çıkma sahneler izledik peşpeşe. Birkaç haftadır izlerken sürekli yaşadığım bu homurdanmalara bir de artık görmezden gelmenin imkansız olduğu mantıksızlıklar ekleniyor tabi. İrem'in geçirdiği böylesi büyük bir kazada gerçek babasına haber verilmemesi ya da 17 yaşına dönünce babasını sormaması idare etmemiz gereken bir durum herhalde. Yiğit'in 'bu kızın hayatında ben girmeden önce hiçbir insan yok muydu, hiç arkadaşı da mı yok, neden böyle bir kazada bile yanında sadece asistanım var' diye sormaması mümkün mü? Ya da sosyal ağlarına bakmayı ancak akıl etmesi? Yiğit'ten çok sonra otele gitmeyi akıl eden Tuna ve Deniz'in birkaç kestirme yol hesabıyla resepsiyonisti ikna edecek kadar vakit bulabilmiş olmaları? Dizinin başında İrem'in Yiğit'i tanıyor olduğunu düşünürsek, Yiğit'in de biricik aşkının diğer yakın arkadaşı İrem'i hatırlamasını bekleriz ama senaryo grubu değişirken unutulmuş olan bu detayı da görmezden gelmemiz gerekiyor... Saymakla bitmeyecek kadar çoklar ne yazık ki. Yazının başında "Bu, Tuna'nın bölümü oldu." demiştim. Bu da Yiğit'in az göründüğü ve göründüğü sahnelerde de pasif olduğu anlamına geliyor. Gökhan Alkan'ın performansını, özellikle son birkaç haftadır çok beğendiğimden onu daha çok sahnede görebilmeyi isterdim doğrusu. Bölümün başlarında Yiğit'in İrem'in gerçek kişiliğinden şüphelendiği sahneler Yiğit'i doğru düzgün görebildiğimiz ender sahnelerdi. Yiğit'in Sherlock'u aratmayan halleriyle artık sırrın açığa çıkacağına dair şöyle bir umutlandık; Elif ve Deniz'in 'İrem' adını haftalar önce ağızlarından kaçırmış olduklarını bile hatırlayabildiğine göre ipin ucunu sağlam tutmuştu. Ama bölüm ortasında bütün bu kuşkulanma hikayesi önemsiz bir detaya dönüştü; neredeyse göstere göstere söylenen bir yalana Yiğit'in Deniz'e "Senden nefret etmek için bunun yalan olduğuna kendimi inandırdım" demesiyle de bütün bir bölümün ilk yarısı, umutlar ve sabırlar da çöpe atılmış oldu tabi. Çoğunlukla Tuna üzerine kurulu olan bölüm boyunca yavaş yavaş işlenen Örümcek Adam-Süper Kahraman- Tuna Adam teması güzel geliştirilmişti. Finaldeki, sinema tarihine geçmiş olan o meşhur Örümcek Adam öpüşmesi de çok hoş ve sevimli bir göndermeydi. Öpüşme gerçek olsaydı tabi... Yiğit Kirazcı'nın dakikalarca baş aşağı sallandırılmaktan pancar gibi kızarmış ve şişmiş görüntüsünün üstüne bir de Deniz'in gidip Tuna'nın burnunu öpmesi olayın tadını kaçırdı. Sanırım bu da karaoke barda kahveleri kafaya dikip sarhoş olmaları gibi bir 'çözüm'dü. Böyle sahneler gördüğümde "bu dizinin hedef kitlesi 12 yaş mı, ben yanlış bir iş mi yapıyorum izleyerek?" diye düşünmüyor değilim. Bu konulara yer vermek tercih edilmiyorsa öpüşme ya da sarhoş olma sahnesi hiç yazılmayabilir. E, biz de 'illa ki isteriz'diye tutturmayız ama sahne yazılıp da böyle adeta 'uykudan önce' ibaresiyle çekildiğinde gördüğünüz şeye ikna olmak da mümkün olmuyor, ciddiye almak da. Yazının çoğunu homurdanma ve şikayetle geçirmiş olsam da bu dizinin çok sevdiğim ve bozulmasını istemediğim bir yönüyle bitireyim. Deniz'e aşık, birbirinden dünyalar kadar farklı iki adamdan birini seçmek, bu iki aşktan birini tercih etmek mümkün olmuyor biz izleyiciler için. Deniz'in bu kadar arada kalmasından, hiçbiriyle doğru düzgün bir ilişki yaşayamıyor oluşundan memnun olmayan izleyiciler var, farkındayım. Ama bu şekilde hikaye kısa sürede tıkanmaktan kurtuluyor ve çok daha karmaşık, ilginç ve renkli kalabiliyor. İki adam da onu samimiyetle seven, doğru düzgün insanlar. Çoğu dizide gördüğümüz esas kız-esas adamın yanındaki 2. adamı içten içe sevemeyiz; bir takım hırsları, entrikaları, bencillikleri vardır. Aklımız ve kalbimiz hiç karışmaz. Bir kaç maceradan sonra da bu 2. adamın asıl foyası meydana çıkar, hikayesi biter ve dizi de duvara toslar. Sonra gelsin peş peşe geçmişten çıkıp gelen başka psikopat karakterler... Ama gerçek hayat iyiyle kötünün bu kadar kolay ayrıştığı, aklın ve kalbin bu kadar net olduğu bir şey değil. Seviyor Sevmiyor'daki karakterlerin hepsinin bu, beyaza çok yakın griliği de bu hikayenin sürmesini sağlıyor aslında. Net cevapları bir türlü veremiyoruz, hiçbirine kıyamıyoruz. Mesela mutlu olmayı çok hak ettiğine inandığım Tuna, Deniz tarafından gerçekten sevilirse Yiğit için üzülmeyecek miyim? Üzüleceğim, hem de çok. Deniz, en sonunda gerçek aşkı Yiğit'le biraraya geldiğinde Tuna'nın kalp kırıklığını kaldırabilecek miyim? Çok acı olacak elbette. İşleniş şekliyle ilgili problemlerim olsa da; her şeyi bilindik, bin versiyonunu gördüğümüz, sıkıcı bir hikayeye bu karmaşık ama daha renkli hikayeyi yeğlerim. İzlediğim bir dizide karakterlerden nefret etmektense sevmeyi daha çok tercih ediyorum belki de.


İki haftadır başka dizileri tercih ettiğim için O Hayat Benim'i izleyememiştim, Şu birkaç gün eksik bölümleri, sonra da 47. bölümü peşpeşe izleyip arayı kapattım. Neden izleyememiştim: Bir kere dizide sürekli bağırma çağırma var. Dizinin en uysalı, en yumuşak huylusu Bahar bile haksız gördüğü şeylere hemen bağırıyor ve bir de kalın perdeden bağırıyor ki, sanki insanın kulak zarları inceliyor. Aslında bu bölümü izlerken düşündüm, Bahar'ın yumuşak huyluluğu da kalmadı artık. 47 bölümde azar azar eridi. Bu bölüm geri dönüşlerle ilk bölümden parçalar gösterirken hatırladım. Nerede o sessiz, alttan alan Bahar, nerede şimdi annesine, Efsun'a, istediğine atarlanabilen, öfkeli ve kırılmış Bahar. Nuran ve Efsun Bahar'ı da kışa çevirdiler, yapraklarını döke döke, çiçeklerini söke söke. Bir de Hasret bağırmazdı, o da bağırıyor artık, ne yapsın. Kadının burasına kadar getirdi Fulya. Dizi dramda yokuş aşağı son sürat iniyor, dengeleyen bir tatlılık da yok. Şu an dizinin en uysalı, en masumu İsmail Komiser. Onu da kendilerine benzetmeseler iyi olacak. Doğrusu Bahar için İsmaili daha uygun bulmaya başladım, Ateş çok fevri. Ailesinin intikamı konusunda Ateş'e baştan sonra hak veriyorum ve Bahar'ı kınıyorum ama Ateş de çok fevri. Hiç avukat gibi davranmıyor, hemen kabadayıya bağlıyor, meydan okuyor, son söylenecek lafı en başta söylüyor. Ateş de yoruyor. Birçok dizi dramdan romantik-komediye kayıyor, kravatları gevşetiyor, insanların gülmeye, rahatlamaya ihtiyaçları var anlaşılan ama O Hayat Benim iyice drama bağladı. Bu sezon final mi yapacaklar, o yüzden konuları yetiştirmeye mi çalışıyorlar nedir. Diziyi izlerken düşündüm, aslında Efsun hayat değiştirdi ama iyi bir hayat mı buldu. Şu bulduğu hayat iyi mi. Konakta sürekli hır gür, halası Hülya'yla sürekli didişmeler, Edibe Atahan'ın durumu, Fulya'nın gelgitleri, Mehmet Emir'in Fulya'dan kurtulamayışı... Hepsi mutsuz. Neyse, bölümde önemli gelişmeler oldu. Hemen özetleyelim: Bahar halasına Salih'in söyledikleirini sordu ve Mücella da doğruladı. Bahar bunun üzerine Nuran'ın Sofrası'nın açılış alanına gitti ve tüm davetlileri kovarak ailesiyle yüzleşti. Nuran'a kalsa yine inkar itirazla Bahar'ı savuşturacaklardı fakat İlyas daha fazla dayanamadı ve gerçeği açıkladılar. Bahar ailesiyle kendisinden saklanan gerçeklerin hesabını sorarken, Atahanlar hastanede Edibe Atahan için biraraya geldiler. Edibe Atahan beyin kanaması geçirmişti ve kurtarılamadı. Bahar Yusuf Ağa'nın şu anda nerede gömülü olduğunu da öğrendi. Tüm bölüm Hasret, Mehmet Emir ve polis arasında gezse de hiçbirine gerçeği söyleyemedi. İlyas'a kıyamayıp ihbar edemese de bu duruma ortak olmamak için evi ve ailesini terk etti. Zaten Ateş'e de nişan yüzüğünü geri vermişti. Tekbaşına sokaklarda dolaşırken bayıldı. İsmail Komiser tarafından bulundu. Bu arada Bahar'ın evi terketmesinden dolayı vicdan azabı yaşayan İlyas handa daha açılışını yapıp siftah yapamadıkları Nuran'ın Sofraası lokantalarını kendisini de içeri kilitleyip ateşe verdi. Bölüm de böyle bitti. Bölümün sonlarına doğru Nuran esrarengiz bir şekilde ortadan kayboldu. Hatta Mücella da dedi, şu annen nerde bunca olay olurken, diye. Acaba Yeşim Ceren Bozoğlu'nun twitterdan diziden ayrıldığı açıklaması öncesindeki sahneler miydi onlar, belki ipler gergindi ve onsuz oynadılar. Bir anormallik vardı çünkü. Kadın nerede ne yapıyor, belli değil. Bahar, Nuran'ın Sofrasının önünde bağırırıken, Efsun'un o hafif kayıtsız hafif de kafa tutar dinleyişindeki dozu, Ceren Moray'ın oyunculuğunu yani, beğendim. Ateş'in en son, Atahanların evine gidip, Mehmet Emir'e "Elimi omzunuza koyup, 'Abi başın sağolsun' demek isterdim" dediği sahneyi, içtenlik dostluk anlamında beğendim. İki güzel insan, koşulların getirdiği sonuçlar yüzünden birbirlerine karşı savaşıyorlar. Bir bakıma ikisi de haklı. İsmail'in polis olarak geldiği yerde Bahar'a karşı tanışı olarak insanca, dostça yaklaşımını beğendim. Yani İsmail görevine bağlılıkla, azimle gerçeği ortaya çıkarmaya çalışıyor ama bunu kişileri incitmeden yapmaya da özen gösteren bir tutumu var. Ateş, Efsun ve Mücella, İlyas dükkanın içinde kendini yakmaya uğraşırken neden bir taş, bir demir çubuk bulamadılar da camı kıramadılar.. Bahar tüm kapıları gezdi gezdi de neden içinde tutmaktan hasta olduğu gerçeği söyleyemedi.. Sakine, Bahar'ın Hasret'e girdiğini görünce, niye yanarız yanarız deyip alelacele Nuran'ı aradı. Kendisine ne oluyor, o müdahil değil ki.. Bildi sustu dense, onun adını kim verecekler, kim biliyordu sustu diyecek. Üstelik Sakine başta bu gerçek yüzünden bir süre Nuran'la selam sabahı kesmemiş miydi. Şimdi nasıl bu kadar kraldan kralcı, ortağın önde gideni oldu.. Ateş - Bahar ilişkisinden bana bir yorgunluk geldi. Bahar İsmail'le şöyle dingin sulara mı açılsa diyorum. Ateş için üzülmüyor değilim, çok yalnız, bir Bahar var hayatında bir de Nedim Abisi. Fakat Bahar Ateş'i anlamıyor, Ateş yorulmadı yıldızım yoruldu onları izlerken. Yani anlaşamıyorlarsa yolları ayırmak da bir yol. Efsun İsmail'le mutluluğu bulsun istiyordum ama car carlarından gına geldi, o da kenarda kalsın, kıskansın, ne yapalım. Fulya'nın tuzağı elinde patlasın, mahkemeye delil sunamasın, hakim bir celsede boşasın isterim. Vaktiyle Mehmet Emir'den Hasret'in konağa geldiğini saklamasının bedelini ödesin isterim. Mehmet Emir'le Ateş bir zorlukta yine biraraya gelsin ve bu onları artık temelli barıştırsın isterim. Hülya aradan çıksın isterim. Şu birkaç bölümdür epey gelişme olduğuna göre, bu tempoyla giderse, yine bir sürü gelişme olmasını bekleriz. Bahar İsmail'e söylemez, hastalanır. Dolayısıyla tüm bölüm İsmail'de kalmaya devam eder. Bahar'ın İsmail'de kaldığını Ateş Efsun'dan öğrenir, İsmail'e gider, efelenirler, o sahne öyle biter. Hülya Ateş'i vurur, kolundan yaralar. Ateş hastanelik olunca, bu kez Hülya'dan şikayetçi olur. Hülya tutuklanır, cezaevine konur. Fulya'nın tuttuğu dedektif Hasret'in evini gözetlemeye başlar, birkaç kıytırık fotoğraf çeker. Fulya boşanma davası açar. Efsun İsmail'i Bahar yüzünden tartaklar ama İsmail Bahar'ı evden atmaz. İlyas kurtulur, fakat o da hastanelik olur. Beklenip görülecek. yapraklarını döke döke, çiçeklerini söke söke. Bir de Hasret bağırmazdı, o da bağırıyor artık, ne yapsın. Kadının burasına kadar getirdi Fulya. Dizi dramda yokuş aşağı son sürat iniyor, dengeleyen bir tatlılık da yok. Şu an dizinin en uysalı, en masumu İsmail Komiser. Onu da kendilerine benzetmeseler iyi olacak. Doğrusu Bahar için İsmaili daha uygun bulmaya başladım, Ateş çok fevri. Ailesinin intikamı konusunda Ateş'e baştan sonra hak veriyorum ve Bahar'ı kınıyorum ama Ateş de çok fevri. Hiç avukat gibi davranmıyor, hemen kabadayıya bağlıyor, meydan okuyor, son söylenecek lafı en başta söylüyor. Ateş de yoruyor. Birçok dizi dramdan romantik-komediye kayıyor, kravatları gevşetiyor, insanların gülmeye, rahatlamaya ihtiyaçları var anlaşılan ama O Hayat Benim iyice drama bağladı. Bu sezon final mi yapacaklar, o yüzden konuları yetiştirmeye mi çalışıyorlar nedir. Diziyi izlerken düşündüm, aslında Efsun hayat değiştirdi ama iyi bir hayat mı buldu. Şu bulduğu hayat iyi mi. Konakta sürekli hır gür, halası Hülya'yla sürekli didişmeler, Edibe Atahan'ın durumu, Fulya'nın gelgitleri, Mehmet Emir'in Fulya'dan kurtulamayışı... Hepsi mutsuz. Ateş, Efsun ve Mücella, İlyas dükkanın içinde kendini yakmaya uğraşırken neden bir taş, bir demir çubuk bulamadılar da camı kıramadılar.. Bahar tüm kapıları gezdi gezdi de neden içinde tutmaktan hasta olduğu gerçeği söyleyemedi.. Sakine, Bahar'ın Hasret'e girdiğini görünce, niye yanarız yanarız deyip alelacele Nuran'ı aradı. Kendisine ne oluyor, o müdahil değil ki.. Bildi sustu dense, onun adını kim verecekler, kim biliyordu sustu diyecek. Üstelik Sakine başta bu gerçek yüzünden bir süre Nuran'la selam sabahı kesmemiş miydi. Şimdi nasıl bu kadar kraldan kralcı, ortağın önde gideni oldu.. Ateş - Bahar ilişkisinden bana bir yorgunluk geldi. Bahar İsmail'le şöyle dingin sulara mı açılsa diyorum. Ateş için üzülmüyor değilim, çok yalnız, bir Bahar var hayatında bir de Nedim Abisi. Fakat Bahar Ateş'i anlamıyor, Ateş yorulmadı yıldızım yoruldu onları izlerken. Yani anlaşamıyorlarsa yolları ayırmak da bir yol. Efsun İsmail'le mutluluğu bulsun istiyordum ama car carlarından gına geldi, o da kenarda kalsın, kıskansın, ne yapalım. Fulya'nın tuzağı elinde patlasın, mahkemeye delil sunamasın, hakim bir celsede boşasın isterim. Vaktiyle Mehmet Emir'den Hasret'in konağa geldiğini saklamasının bedelini ödesin isterim. Mehmet Emir'le Ateş bir zorlukta yine biraraya gelsin ve bu onları artık temelli barıştırsın isterim. Hülya aradan çıksın isterim. Şu birkaç bölümdür epey gelişme olduğuna göre, bu tempoyla giderse, yine bir sürü gelişme olmasını bekleriz. Bahar İsmail'e söylemez, hastalanır. Dolayısıyla tüm bölüm İsmail'de kalmaya devam eder. Bahar'ın İsmail'de kaldığını Ateş Efsun'dan öğrenir, İsmail'e gider, efelenirler, o sahne öyle biter. Hülya Ateş'i vurur, kolundan yaralar. Ateş hastanelik olunca, bu kez Hülya'dan şikayetçi olur. Hülya tutuklanır, cezaevine konur. Fulya'nın tuttuğu dedektif Hasret'in evini gözetlemeye başlar, birkaç kıytırık fotoğraf çeker. Fulya boşanma davası açar. Efsun İsmail'i Bahar yüzünden tartaklar ama İsmail Bahar'ı evden atmaz. İlyas kurtulur, fakat o da hastanelik olur. Beklenip görülecek.


Bilindiği üzere, Ferhat ile Şirin efsanesi kavuşamadan can veren iki aşığın hikayesini anlatıyor. Efsaneye göre Ferhat, başarılı bir nakkaştır. Yörenin hükümdarı Mehmene Banu, konağını süslemesi için Ferhat'la anlaşır. Ferhat, konakta çalışırken Mehmene Banu'nun kardeşi Şirin'e aşık olur; onunla evlenmek ister. Banu, bu evliliğin gerçekleşmesini istemez. Ferhat'a imkansız bir şart koşmak için, dağın ardındaki suyu şehre getirmeyi başarmasını ister. Ferhat, yıllarca dağı delerek suyu getirmeye çalışır. Başaracağı sırada Banu, Ferhat'a bir haberci göndererek Şirin'in öldüğünü söyletir. Bunu duyan Ferhat, dağda yol açmak için kullandığı gürzle kendini öldürür. Ferhat'ın öldüğünü öğrenen Şirin de kendi canına kıyar. Öykünün günümüz için modernize edilmiş halinde Ferhat bir marangoz, ahşap ustası. Banu, büyük bir mücevher/tarihi eser ticareti imparatorluğunun başı, Şirin de onun biricik kardeşi. Banu'nun Ferhat'ın Şirin'e aşık olduğundan da haberi yok, ondan büyük bir engeli aşmasını istemişliği de. Hikayenin, FOX için uyarlanmış dizi versiyonunda Ferhat'ın aşması gereken mecazi dağlar çok daha karmaşık. Bu yazıyı eğer Ferhat ile Şirin'in ilk bölümünün ardından yazsaydım bambaşka bir içeriği, başka bir duygusu olacaktı; övgü ve hayranlık gibi. Üçüncü bölümün ardından diziyle ilgili manzara da, benim ona karşı olan duygum da, bu yazının içeriği de hayli değişti. İlk bölüme geri dönecek olursak... Dizi, günümüzden 12 gün önce, Ferhat'ın İzmir'de elinde bir takım adresler ve eski bir fotoğrafla birini aradığını görmemizle başladı. Birkaç saniye içinde, yıllar öncesinden bir anıya uzandık. Küçük Ferhat, annesiyle birlikte can havliyle, nefes nefese birilerinden kaçıyor. Eş zamanlı olarak günümüzde Ferhat'ın bir binaya doğru yavaş yavaş ilerleyişini görüyoruz. Annesi küçük Ferhat'ı bir bahçeye saklıyor, oradan hiç ayrılmamasını söylüyor. Kaçtığı kişi onu buluyor. Günümüzde ise Ferhat bir genel eve girerek annesini arıyor... Bu, hem çok çarpıcı, hem çok estetik hem de izleyeni hemen içine alıveren etkili bir açılış sahnesiydi. 12 gün sonraya, bugüne ve İstanbul'a geldiğimizde kendimizi Ferhat'ın atölyesinde pencereden sızan gün ışıkları, etrafta uçuşan ahşap tozları ve neredeyse mistik bir atmosfer içinde bulduk. Bu, detaylarla zenginleşmiş, hem enerjik hem şiirsel anlatım beni kalbimden yakaladı. Ferhat'ı tanıyış şeklimiz böylesi bir mağduriyet ve annesini arayışındaki hüzünle olduğu için, izleyici olarak hemen elinden tuttuk karakterin. Sonrasında gelen sahnelerde gördüğümüz, babası ve atölye çalışanlarıyla birlikte sıcak ve samimi ortamları, yaşadıkları maddi güçlük bizi karaktere daha da yakınlaştırdı. Ferhat'ın, yaşadığı maddi güçlükleri aşmak için almak zorunda olduğu bir iş gibi görünen Karalı Konağı tadilatı, bizi Banu ve onun kardeşi Şirin'le tanıştırdı. Banu güçlü, kendinden emin, cesur, hayatındaki her şeyin hakimi konumundaki bir kadın olarak çizilmişti. Yerli ekranımızda böylesi güçlü ve bağımsız kadınları görmeye alışık değiliz. Görebildiğimiz nadir örnekler de "entrikacı" olarak tanımlanan, düpedüz kötü, çıkarcı, bencil karakterler. Banu, farklı olarak ailesine düşkün, merhametli, asil ve adaletli bir kadın. Şirin ise, Banu gibi hayatındaki her şeyi kontrol eden, her şeye hükmeden bir kadın olarak tanımlanamasa da, hapsolduğu korumacı kozanın içinden ve silahlarla dolu güç savaşından çıkmak için var gücüyle çırpınan, cesur, savaşçı bir karakter. Bu birbirlerine benzemeseler de kendi var oluş biçimleri içinde güçlü duran iki kardeşi ve ilişkilerini sevdim. Bu hikayedeki üç ana karakterin de hikayeleri kendi başına ve üçlü olarak ilgi çekici, etkileyiciydi. Banu'nun babasından devraldığı imparatorluğunda, yoluna çıkmak isteyen engelleri aşarak cesaretle mücadele etmesi, Şirin'in yaşama arzusu, özgürlük mücadelesi ve müzik sevgisi, Ferhat'ın sanata düşkünlüğü, gözü yüksekte olmayan, emeğiyle yaşamak isteyen biri oluşu, açık sözlülüğü, annesini bulma mücadelesi ve bu sırada girdiği Karalı Konağı'nda karşılaştı çeşitli davranışlar karşısındaki bocalamaları... Tüm bunlar aşk üçgeni olmadan da yeterince ilginçti. İlk bölümü hikayesi, senaryosu, rejisi, müzikleri, sanat yönetimi, hemen her şeyiyle çok beğenip ikinci bölüm için de koşa koşa ekran başına oturdum. Ne var ki, ikinci bölüm ilk bölümle uzaktan yakından ilgisi olmayan bir dağınıklık, plansızlık ve soğukluk içinde ilerledi. Senaryo mantık aramayı bıraktı, reji özensizleşti. Performanslar uyumsuzlaştı. Herkes gelip solosunu atıp gidiyor adeta, ekranda bir orkestra göremez olduk. Bir bölümden diğerine adeta, işe dahil olan herkesin dağılıp gittiği bir değişimi daha önce gördüğümü hatırlamıyorum. En büyük kaybı, ana karakterimiz olan Ferhat'ın iç dünyasına ve vaat edilen aşkına uzaklaşarak yaşadık. Her şey hızlı gelişmesine rağmen Ferhat ve Şirin arasında çok samimi bir şekilde gelişen aşka inanmıştım ben. Ferhat'ın duygularına da... Evet çabuk oldu ama bazen bir insanın dünyasının çevresinde senelerce dolaşır içine girecek bir kapı bulmazsınız. Bazen de o dünyanın kapısı bir an aralanır, şanslıysanız senelerce uğraşıp bulamayacağınız kapıdan içeri giriverirsiniz. Ferhat'ın Şirin'i ney üflerken görüşü böyle bir kapıydı işte. Şirin'in Ferhat'a nasıl bu kadar değer verdiğine inanmam için de tek cümle yetti: "Sen beni anladın." İlk bölümün sonundaysa bambaşka bir hikayeye geçtik sanki. Ferhat'ın, babası ve Şirin'in ailesi hakkındaki gerçeği öğrenmesiyle birlikte, bu ilişkinin geleceği olamayacağını anlamış olması elbette makul bir açılımdı; ama bu açılımın işleniş şekli, dizinin adıyla ve konusuyla vaat ettiiği her şeyi adeta inkar eder şekilde oldu. İkinci bölümün başından itibaren Şirin'e karşı herhangi bir duygusu olduğuna dair bir iz bile göremediğimiz bir Ferhat vardı artık karşımızda. Bölümün başında bu soğukluğu Şirin de hissetti zaten ve ikinci bölümün ana konularından biri de Şirin'in bu şaşkınlığıydı. Ferhat'ın Şirin'e mesafeli davranması, kendini geri çekmesi normal olsa da, bütün bunlar olurken Ferhat'ın sırrını, amacını ve kalbindekini bilen biz izleyicilerin onun kendi içinde yaşadığı çalkantıya tanık olmamız gerekiyordu. Şirin'e ne söylerse söylesin, nasıl davranırsa davransın, sadece izleyicinin hissedebileceği, Ferhat'ın gerçek duygularını açığa çıkaran anlar olmalıydı. Bu konuda senaryoda, rejide ve ona bağlı olarak, performansta büyük boşluklar vardı. Örneğin, Ferhat sabah kamyonetiyle köşkün bahçesine girdiğinde Şirin'i eli ayağına dolaşmış, kendi tutamayıp bahçeye koşarken görüyoruz. Ferhat'sa köşke girdiğinde Şirin'i görebilmek için bir göz ucuyla bakınmıyor bile. Şirin koşa koşa ona gelene kadar, Ferhat'ın sözde aşık olduğu kız aklına bile gelmiyor. Onu görünce de, tanık olduğumuz daha çok "Nereden çıktı şimdi bu?" gibi bir tavır. Senaryoda Ferhat'ın köşkün bahçesine girdiğinde gözleriyle Şirin'i aradığına dair bir satır yok belli ki. Dizinin yönetmeni Ferhat'ın arayan, heyecanlı ve tedirgin gözlerini görebileceğimiz bir yakın plan çekimi ihtiyacı duymuyor. Tüm bunların oluşmadığı bir ortamda performans da bambaşka konulara odaklanıyor haliyle. Ana karakterimizde olmasını bekleyeceğimiz bu gibi eksiliklerin en büyük örneğiyse üçüncü bölümde yaşandı. Ferhat, Banu'yla baş başa vakit geçirmek için şehir dışında bir otele gitti. Gecenin ilerleyen saatlerinde, Banu'yla yakınlaştıkları bir anda telefon geldi ve Şirin'in fenalaşarak hastaneye kaldırıldığını öğrenip apar topar İstanbul'a döndüler. Kendisi onu aldatıyorken, aşık olduğu kızın fenalaştığı haberini alınca panik olmasını, çok endişelenmesini bekleriz değil mi? Tabi ki böyle bir şey olmadı. Ne yolda ne döndüklerinde ne de sonrasında Ferhat'ın Şirin için bir an bile endişelendiğini, sağlığı hakkında bilgi almaya çalıştığını gördük. Banu'nun önünde Şirin'in gözlerinin içine baka baka aralarında hiçbir şey olmadığını söylediği ve onu yalancı durumuna düşürdüğü anda, dışarıya ne kadar soğuk ve kararlı görünürse görünsün, içten içe yaşadığı acıyı biz o an yüzünde görmeliydik. Şu anda Ferhat'ta görebildiğimiz sadece vicdan azabı. O da bazen... Bu çok önemli eksiğin dışında hikayenin akışında başka pek çok sorun, kontrolsüzlük, kararsızlık, plansızlık örneği mevcut. Banu gibi güçlü birini bile tedirgin edecek kadar büyük bir dert olarak tanıtılan Sarı Soner fiyaskosu örneğin. İlk bölümde önümüze çıkarılan bu karakteri biz sahnelerce, onu neredeyse yakından tanıyacak kadar görme imkanı bulduk: Sağ kolunun adı nedir, nerede yer içer, kimlerle gezer... Sahneler boyunca Sarı Soner! Sonra ne görelim? Banu'nun can düşmanı olacakmış ve onun canını çok sıkacakmış gibi görünen bu Soner ikinci bölümün ortasında, hiçbir amaca hizmet etmez bir şekilde ölüverdi. Son anda Yiğit'in adını verişinden bile bir şey çıkmadı. Onun öldüren, Banu'nun yakın aile dostu ve ortağı Hüsrev karakteri, hayatı, evi, oğlu, her şeyiyle o kadar önemsiz ve karikatürize ki... Aslında Ferhat'ın dramının baş mimarı olan bu karakterden çok tedirgin olmalı ve onunla ilgili gelişmelerden heyecan duymalıydık ama öylesine yüzeysel yazılıyor ki kendini sürekli tekrar eden, sıkıcı bir yan hikaye olmaktan öteye gidemiyor. Ferhat'ın annesine ulaşmak için çabaları çok savruk işleniyor. Son iki bölümdür izlediğimiz Ferhat karakteri erdemsiz olmakla kalmıyor, akılsız da! Banu'nun ağzından laf almak için imkanları o kadar fütursuzca zorluyor ki, şu an aşık olmadığı bir kadınla sevgili, aşık olduğu kız ise onun yüzünden evlenmek üzere. Sadık'ın yemiyle Banu'nun akşam bir sergiye gideceğini öğrendiğinde bir an için bile "Karalı imparatorluğunun başındaki Banu Karalı'nın davet edildiği bir sergide benim nasıl bulunduğumu ona nasıl açıklayacağım?" diye düşünmüyor bile. Halbuki onu görebilmek için tonlarca doğal sebebi var. Evinde tadilat yapıyor! Olamayacak yerlerde, güya tesadüfen karşısında çıkacağına, Kapalıçarşı'ya gidip Banu'yla iş yerinde iş bahanesiyle görüşsün mesela. Banu'yla her sohbetinde de ağzından laf almak için o kadar doğal olmayan bir şekilde zorluyor ki, şu ana kadar Banu ve Şirin'in Ferhat'ın bir şeyler çevirdiğini anlamamalarının tek nedeni hormonları. Ferhat'ın Banu ve Şirin'den kendi anne-babası hakkında bunca bilgiyi kolayca elde etmesi de ayrı bir savrukluk. Şirin "Ben artık sensiz yapamam Ferhat" diyerek atölyeye koşuyor. Sarmaş dolaş, romantik bir sohbet ediyorlar. Sonra Şirin durup dururken "Babam bir kadın yüzünden öldürüldü. Adı Şehnaz'dı." deyiveriyor. Banu'dan bilgi almaya çalışırken Banu, on iki yaşındayken evin çalışanlarından Şehnaz'ın köyü Akbaba'ya dönmüş olduğunu duyduğunu anlatıyor. Ferhat ne kadar da şanslı böyle! Köyde annesinin 20 yıl önce yaşadığı harabe evde ona yazdığı mektubu buluyor. Ferhat'ın hayatı boyunca yakalamadığı talih, onu son bir haftada buluverdi! Şirin, Yiğit'in tehdidiyle evlenmeyi kabul ettiğinde Banu'ya Ferhat konusunda hata yaptığını ve Yiğit'le evlenmeye karar verdiğini söylemek yerine Ferhat'ın yalan söylemediğini, kendisinin onu kandırdığını söylüyor mesela; ki Ferhat ve Banu ilişkisi, ortaya çıkan onca rezilliğe rağmen devam edebilsin. Örnekler saymakla bitecek gibi değil. Son iki bölümdür saçımı başımı yolarak oturuyorum ekran karşısında. Gözlerimi devirmekten gözlerim acıdı artık. Gerilmem gereken sahnelerde acı acı tebessüm ederken buluyorum kendimi. İçimden bir ses, çekimlere başlamadan önce oyuncuların ve yönetmenin elinde epeyce farklı bir senaryo olduğunu; daha sonra yapılan müdahalelerle dizinin bu hale geldiğini söylüyor. İlk bölümdeki özenin ve çabanın sonraki bölümlerde bu denli yok olmasını başka türlü açıklayamıyorum. Peki hem şimdi bu yazıda, hem de bölümü izlerken sosyal medyada bu kadar eleştirmeme rağmen neden vazgeçmiyorum? Neden bölüm başlar başlamaz ekran karşısına oturuyorum, bitene kadar kalkmıyorum ve merakla fragmanı bekliyorum? Sanırım bunun cevabı ilk bölümün başarısında. Hikaye o kadar sağlam bir yerden açıldı ve izleyiciyi yakaladı ki, ne olursa olsun kopamıyorum. Ferhat'ın o dağları nasıl aşacağını, hikayesinin nereye varacağını görmek istiyorum. Şu anda çok dar bir aralığa sıkıştırılmış olsalar da, kişiliklerini, dünyalarını ve başta kurdukları ilişkileri sevdiğim üç ana karakterin yaşayacaklarını görmek istiyorum. Bir dizi, ne olursa olsun izleyiciye böyle hissettiriyorsa hala umut var demektir. Yeter ki heyecanını ve konsantrasyonunu kaybetmiş görünen ekip aynı ruhu yeniden yakalayabilsin.


Seviyor Sevmiyor'un bu haftaki bölümü uzun zamandır en zevk aldığım bölüm oldu. Neredeyse hiçbir anından sıkılmadan, merakla, heyecanla ve bitmesin isteyerek izledim. Haftalar süren şikayetlerden ve homurdanmalardan sonra bu iyi geldi doğrusu. Bu kadar keyif almamın nedeninin ne olduğunu düşündüm. Cevap, bütün bir bölüm boyunca "Gerçek Deniz Aslan kim, yalan açığa çıkacak mı, Yiğit gerçeği öğrenecek mi?" konularına hiç girilmemesiydi. O Telaş, koşturma, yalanlar, kandırmacalardan uzak; bölümler boyunca tanıdığımız, sevdiğimiz karakterlerin kendileriyle, değişen duygu ve ruh halleriyle, değişen ilişkilerle ilgiliydik sadece. Yorulmuşuz, bu bölüm tatlı bir dinlenme oldu. Geçen bölümü Deniz'in adeta bir sinir kriziyle Yiğit'e gidip "Geçmişi ardınızda bırakın. İkimiz de doğru olanı yapmalıyız." konuşmasının ardından Tuna'ya "Ben denemek istiyorum" demesiyle bırakmıştık. Bu bölümse büyük bir yanlış anlaşılmayla başladı. Yiğit, Deniz'in de Tuna'dan ayrıldığını ve artık ikisinin birlikte olabileceğini düşünüyordu. Yiğit'in bu mutlu ve aşık halleri çok sevimliydi doğrusu. Gözlerinin içi gülüyor, heyecandan başı dönmüş, ayakları yerden kesilmiş... Hatta işe geri dönmesinin tek nedeni de Deniz gibiydi sanki, bütün gün Deniz'i görmeye çalışıyor, gözünü ondan ayıramıyor... Deniz beni şaşırttı. Tuna'ya aşık olmadığını ve 'Doğru olanı' yapmak için Tuna'yla beraber olmaya karar verdiğini, bu yüzden onunla birlikte olmayı deneyeceğini biliyorduk ama Deniz'in gerçek anlamda buna çalışacağını, duygu ve düşünce olarak buna konsantre olacağını beklemiyordum. Hala Yiğit'e aşık. Bu yüzden de Tuna'yla bir ilişki içinde olsa bile aklının Yiğit de olacağını, onun kendisine karşı olan bu heyecanından mutlu olup onun da heyecanlanmasını bekliyordum; ama Deniz'in tek derdi Yiğit'e bir an önce Tuna konusundaki gerçeği söylemek ve bu yanlış anlamaya son vermekti. Tuna ve Deniz'in ilişkisi tahmin edebileceğimden çok daha güzel oldu. Zaten her zaman birbirleri için çok uygun olduklarını biliyorduk ama o '9 doğru 1 yanlış'taki tek yanlışın, yani aşkın eksikliğinin Deniz ve Tuna arasında gerçek bir ilişkiye izin veremeyeceğini düşünüyordum ama öyle olmadı. Bölüm boyunca çok içten, tatlı ve duygusal bir ilişkinin yavaş yavaş gelişimine tanık olduk. Aralarında şimdilik Tuna'dan gelen ama yavaş yavaş Deniz'in de katıldığı, ikisine özel bir romantizm gelişirken bir yandan da ikisi de hiç değişmemiş gibiler. Birbirleriyle konuşma, şakalaşma şekilleri, birlikte vakit geçirirken yaptıkları, köfte ekmekleri, simitli kahvaltıları her şeyleri aynı. Onlar artık 'dünyanın en galaktik çifti' de olsalar hala Tuna ve Maykıllar aynı zamanda. Tuna'nın romantizminden söz etmişken... Çocukluklarında benzer zorluklardan geçmiş olsalar da şu anda aynı kıza aşık olmaları dışında hiçbir ortak noktaları olmayan Yiğit ve Tuna'nın ; olaylara bakış açıları, insanlarla ilişki kurma biçimleri, tarzları, tavırları bütünüyle farklı olan bu iki adamın aşık oluş biçimleri ve romantizm anlayışlarının farklılığı da dikkat çekiyor elbette. Oldukça klasik bir erkek olan Yiğit, aşık olduğu kadına duygularını açmak ve ona kendisini özel hissettirmek için en klasik, en bilindik ve gösterişli yolu seçiyor örneğin: ikisi için anısı olan bir yerde bir restoranı kapatıp şık bir dekorasyon, mum ışıkları, keman ve gösterişli bir sunum eşliğinde onunla dans ediyor. Her şeyi olduğu gibi romantizmi de kendine göre yaşayan Tuna ise kolay kolay kimsenin romantizm deyince aklına gelmeyen, hatta ilk başta Deniz'in bile romantik bulmadığı yollara başvuruyor. Onu yanında teleskopla, buz gibi soğuk havada yabancı insanların evlerini gözetlemeye götürüyor. Yani Deniz'e en büyük sırlarından birini ve kalbini açıyor, onunla hayatı boyunca yaşadığı yalnızlığı ve hayallerini paylaşıyor. Sonra kendisi de Deniz'in hayallerine ortak olup onları gerçekleştirmeye çalışıyor. Ve "artık hayal kurmaya ihtiyacım yok, hep olmasını istediğim ailem artık zaten yanımda" diyor Deniz'e. Bölümün başında Deniz'in kendisini Tuna'yla bir ilişkiye alıştırma çabalarından, bölümün sonunda Tuna'nın hayaline ortak olup ona o karavanı hediye etmesine kadarki o yavaş yavaş gelişimi izlerken ve Tuna için sevinirken Yiğit için beklediğimden daha az üzüldüğümü fark ettim. Dizinin başlarında gudubet bir adam olsa da hayatı boyunca çektiği sıkıntıların onda açtığı yaraları gördükçe, değer verdiği insanların üzerine titreyişine tanık oldukça Yiğit'i de çok sevdim. 'Deniz Aslan'a olan sadakati de Deniz'e gelişen sevgisi de çok samimiydi. Deniz'le aralarındaki bağın da hep çok güçlü ve gerçek olduğuna inandım. Yiğit'in hayat boyu bir kişiyi sevmiş olması ve yıllar sonra nihayet bir başkasını sevebileceğini düşündüğünde o yeni kişinin yine aynı insan olması, henüz kendisi bilmese de çok inanılmaz ve mucizevi. Bundan birkaç bölüm önce 'Ben hala bu konuda açık kapı bırakılmasına memnunum ama Deniz, Tuna'yla asla birlikte olamaz artık, yoksa bu Yiğit'le aralarındaki bağı çok değersizleştirir' diye yazdığımı hatırlıyorum. Hikayenin ilerleyebileceği tek yol olarak görüyordum Deniz ve Yiğit aşkını. Ama bu bölüm boyunca olaylar, olayların işleniş şekli, karakterlere mesafemiz öyle bir şekilde ilerledi ki ben kendimi Yiğit'in duygularını çok da umursamıyor buldum. Bunda Yiğit'in Deniz için planladığı yolculuğun bazı anıları canlandırmasının da etkisi var. Bu gezinin sanki ikisi için çok güzel bir anıymış gibi yine Şile'ye yapılıyor olması, ilk seferinde Yiğit'in Deniz'i nasıl aşağıladığı, onu ne kadar değersiz gördüğünü hatırlattı. Bu anılar da Şile sahnelerinin sonundaki 'Sevgi neydi? Sevgi emekti.' cümlelerini daha da anlamlı yaptı bir anlamda. Yiğit'in Deniz'le ilgili baştaki önyargılarının ve kibrinin kırılması, Deniz'in ona verdiği emekle, Yiğit'in çektiği her sıkıntıda yükünü hafifletmek için koşa koşa ona gitmesiyle ilgiliydi. Ama Deniz, Yiğit'in kalbine bu şekilde ulaşana ve o kapıyı aralayabilene kadar Yiğit'in onun için bir emek verdiğini söylemek mümkün mü? Bütün bu süreçte Yiğit'e söylenen bunca yalanla; hayatı, kalbi ve aklının bu kadar altüst edilmesiyle çok büyük bir haksızlık yapıldığını düşünüyorum. Ama bir yandan şu da bir gerçek ki Yiğit'in en başta önyargıyla Deniz'i tanımama, görmezden gelme hatası itti Deniz'i bunca yalanı söylemeye. Olayların bu hale gelmesi çok üzücü olsa da Yiğit biraz ettiğini buluyor aslında. Bu bölümde olan olaylar işte bütün bu olanları yeniden hatırlattı ve Deniz'in son yaptıklarının Yiğit'e çok acı vereceğini düşünüyorken ne hissettiğini o kadar önemsemiyor buldum kendimi. Senaryoyla ilgili son haftalarda çok şikayet etmiştim ama bir izleyicinin bir iki bölümde asla tahmin etmeyeceği bir duyguya ulaşmasını sağlayan, izleyiciyinin duygusuna böyle yön verebilen bir senaryonun aslında başarılı olduğunu kabul etmek gerek. Finalde Yiğit'in Deniz'e "Her şey yeni başlıyor. Senden asla vazgeçmeyeceğim." sözleri de yine çok şaşırtıcı oldu. Deniz ne hissetti bu sözler üzerine? Söylemek güç.. Şile'de Deniz, Yiğit'ten, yani 'hayatının aşkı'ndan tam da duymak istediği şeyleri duymuştu. O çaresizlikte, bu sahneyi yaşamanın göz yaşıyla sonuçlanması normaldi. Bununla birlikte Deniz, aslında aşık olduğu adamla o sahneyi yaşarken de yolculukta da öncesinde de aklından Tuna'yı hiç çıkarmadı. Bütün o zaman boyunca Yiğit onları başbaşa zannederken hep üç kişiydiler aslında. Şimdi Tuna'yla ilgili gerçeği öğrendikten ve onun ısrarına rağmen Deniz yine de Tuna'yı seçtikten sonra bile Yiğit'in ondan hala vazgeçmiyor oluşu Deniz'i rahatsız mı edecek yoksa içten içe kalbi yine Yiğit için atmaya mı başlayacak? Deniz gerçekten artık o 'Deniz' değil mi, kestirmek güç. 'Final sahnesi şaşırttı' derken esas sürpriz fragmandan geldi.. Görmeyi beklediğim, Deniz'e ve Tuna'ya kök söktüren ya da Deniz'i kazanmak için uğraşan bir Yiğit'ti ama önümüzdeki bölüm her şeyi öğrenmesini beklemiyordum. Çok şaşırdım ve doğrusu sevindim de. İzlediğim diziyle ilgili tahminlerimin hatalı çıkmısı beni mutlu ediyor. Yine de tahminlerde bulunmaktan alıkoyamıyor insan kendisini.


O Hayat Benim yine heyecan dolu, gelgitli bir bölümle karşımızdaydı. Dizi bu medeceziri yakalamayı çok güzel beceriyor. Üzüyor, sevindiriyor, gerginleştiriyor, yatıştırıyor, ciddileşiyor, şakalaşıyor, zenginlik ve yoksulluk, sefillik ve yüce gönüllülük, kardeşlik, dostluk, sevgililik, evlilik, kırık gönüller, geçmişe özlemler, sorular, şüpheler, düğümler ve çözümler yaşam gibi hepsi birarada. Dizinin başından beri jenerikte olan o müzik, o melek figürü ve karlı afiş bu bölümde birdenbire karşımıza çıktı. tam da bu bölümde, dizinin başına, başlangıcındaki öğelere yoğun bir gönderme yaptılar, diye düşünüyorum. duyduk. Genelde klasik hikaye gidişatında kahramanların akıllarına bu soru/şüphe düşer düşmez işler çözülürdü ama kurgular da evrimleşiyor, gelişiyor, eyleme geçmek kolay değil. Bazı şeyler de zamana bırakılıyor, ya da yavaş yavaş yapılıyor. özgür olarak arkada kalışları ve yine de tutuklananlar için üzülmeleri vardı. Nasıl az önce bahsettiğim ayrıntılar dizinin jeneriğine bir göndermeyse, gerçekler açığa çıkıyor, bir de aslında Efsun'un, Nuran'ın, İlyas'ın, Sakine'nin ezikliklerini, gerekçelerini, süreci bilişin getirdiği burukluk. Dizi bu bölümüyle, semi finale yakışır bir şekilde hem Totalde hem AB'de 1. oldu. Ahkam kesmeye sinir olurum, bu yazıyı da hem isteyerek yazdım hem de yazarken sinir oldum. Her şey yarım yarım. O Hayat Benim yine heyecan dolu, gelgitli bir bölümle karşımızdaydı. Dizi bu medeceziri yakalamayı çok güzel beceriyor. Üzüyor, sevindiriyor, gerginleştiriyor, yatıştırıyor, ciddileşiyor, şakalaşıyor, zenginlik ve yoksulluk, sefillik ve yüce gönüllülük, kardeşlik, dostluk, sevgililik, evlilik, kırık gönüller, geçmişe özlemler, sorular, şüpheler, düğümler ve çözümler yaşam gibi hepsi birarada. Dizinin başından beri jenerikte olan o müzik, o melek figürü ve karlı afiş bu bölümde birdenbire karşımıza çıktı. tam da bu bölümde, dizinin başına, başlangıcındaki öğelere yoğun bir gönderme yaptılar, diye düşünüyorum. duyduk. Genelde klasik hikaye gidişatında kahramanların akıllarına bu soru/şüphe düşer düşmez işler çözülürdü ama kurgular da evrimleşiyor, gelişiyor, eyleme geçmek kolay değil. Bazı şeyler de zamana bırakılıyor, ya da yavaş yavaş yapılıyor. özgür olarak arkada kalışları ve yine de tutuklananlar için üzülmeleri vardı. Nasıl az önce bahsettiğim ayrıntılar dizinin jeneriğine bir göndermeyse, gerçekler açığa çıkıyor, bir de aslında Efsun'un, Nuran'ın, İlyas'ın, Sakine'nin ezikliklerini, gerekçelerini, süreci bilişin getirdiği burukluk. Dizi bu bölümüyle, semi finale yakışır bir şekilde hem Totalde hem AB'de 1. oldu. Ahkam kesmeye sinir olurum, bu yazıyı da hem isteyerek yazdım hem de yazarken sinir oldum. Her şey yarım yarım.


Bu yazıyı yazıp yazmamakta kararsızdım. Hem bölümle ilgili yazacak fazla bir şey yoktu hem de yazabileceklerim çok olumlu değildi. Sevdiğim, en azından düzenli izlediğim bir dizi beni hayal kırıklığına uğrattığında, hakkında yorum yapmak çok içimden gelmiyor. Yine de birkaç kelime edebilirim belki. Muhteşem Yüzyıl Kösem'in önceki iki bölümde diziden nihayet gerçekten zevk almaya başladığımdan, karakterlerin, hikayelerinin ve birbirleriyle ilişkilerinin derinleşmeye ve ilginçleşmeye başladığından, ayrıca dizinin ihtiyacı olan aksiyon ve heyecana da 5. bölümde kavuştuğundan söz etmiştim. Bununla birlikte yine 5. bölümde bazı olaylar ve karakterlere ait hikayeler hızla ve yüzeysel geçilmişti. Düşük giden reytingleri toparlamak amacıyla yapılacak olan köklü değişikliklerin bir habercisi gibi görünen bu durum bende her şeyin kontrol altında olmadığı endişesini yaratmıştı. Ne yazık ki bu endişenin yersiz olmadığı hemen ertesi bölümde açığa çıktı. 7. bölümün ilk fragmanında ise Beren Saat'i görünce, gelecek bölümde bir şekilde "Başlangıç"ın, yani genç Anastasia'nın hikayesinin tamamlanacağını ve bölüm sonunda "Kösem"in gerçek hikayesine geçileceğini, belki de yaratıcı ekibin en baştan beri "Başlangıç"tan çok "Kösem"e odaklandığını, onun hikayesi üzerine çalışıp hazırlandığını, bu yüzden ilk bölümlerdeki problemlerin yaşandığını ve "esas" hikayenin öne çekilmesinin dizi için umut verici olabileceğini düşündüm. Üstelik Saat, Kösem olarak harikulade görünüyor; kısacık teaser'da bile Kösem için gerekli olan asaleti ve gücü üzerine çok güzel giydiği ve bu rol için çok doğru bir seçim olduğu belli oluyordu. Derken 2. fragman da geldi. Bir de ne görelim? Anastasia odadan çıktığında birden Beren Saat'e dönüşüvermiş! . Yani hiçbir hikaye ya da odak değişikliği olmadan, kaldığımız yerden, sadece oyuncu değişikliğiyle devam ediyoruz. Eğer Beren Saat, diziye sadece baş rol oyuncusu olarak değil, aynı zamanda senarist ve yönetmen olarak da girmiyorsa, bu dev projeyi adı ve oyunculuğuyla "bir zırh gibi sakınması; isyanın ateşinden bir melek gibi koruması, kurtarması" bekleniyorsa, bulunan tek çözüm onun diziye girişiyse, sonuç hüsran olur. Dileyelim ki durum bu olmasın, "Kösem"in hikayesi için gerçekten derinlemesine çalışılmış, hazırlanılmış olsun ve bu sıkıntılı geçiş süreci az hasarla atlatılsın. 6. bölüm şimdiye kadar ki en zayıf bölümdü. Son iki bölümde etlenip kanlanan karakterler tekrar iki boyuta, tek duyguya ve sıkıcılığa döndü. Birbirine bağlanmaya başlayan yan hikayeler yeniden yüzeyselleşti, önemsizleşti. Bölüm boyunca hemen hiçbir sahne, yazılış, çekiliş ve oynanışları bakımından üzerinde çok iyi çalışılmış görünmüyordu. Bütün bölüm birbirinden kopuk, nasıl geliştiği ve nereye varacağı belirsiz sahnelerle doluydu. Gerçekten ilgi uyandırabilen, şaşırtan, içinde biraz olsun kıvılcım barındıran tek sahne ve olay Safiye Sultan'ın Şahin Giray'a karşı kurduğu akıllıca planın açığa çıkışı oldu. Koskoca bir hanedanın yıkılışıyla sonuçlanabilecak olaylar zinciri üç beş yüzeysel sahneyle geçiştirilip bölümün ağırlığı Anastasia'nın "Sultan Ahmed'i seviyorum, onu yalnız bırakmam" nidalarıyla sarayın bir o koridorunda bir bu koridorunda bitip, gelen geçenin yolunu kesmesine verilmişti. Padişahın ve şehzadenin çiçek hastalığına yakalanmış olmasına bağlı olarak halkta oluşan panik ve isyan olayı açıklayıcı ve inandırıcı işlenmemişti ki şunu net bir şekilde söyleyebiliriz gerçek panik İstanbul ya da saray halkında değil dizinin yaratıcı ekibindeydi. Bu telaşın, paniğin nedeni de yeni bölüm fragmanıyla anlaşıldı. Beren Saat gerçekten planlanandan çok erken, hemen 7. bölümle birlikte kadroya dahil oluyordu. 6. bölüm Anastasia'nın kararlılığı ve inancıyla, Sultan Ahmed'in başucundaki cevşeni kendi boynuna takıp, ardında "O melek ki bir zırh gibi sakınsın bizi; fitnenin, fesadın, isyanın ateşinden korusun, kollasın..." sözleriyle saray koridorlarında üzerine aldığı doğa üstü bir güçle, ağır çekim yürüyerek gözden kayboluşula sonlanmıştı.


İrem'in hastanede, üst kat penceresinden, kurtulduğunu öğrendiklerinde aşağıda sevinçle birbirine sarılan Deniz, Tuna, babası Orhan ve üvey annesine buzdan soğuk bakışlarla, korku filmi gibi baktığı sahne... Neşe Hanım'ın, Deniz'in terfi almasından sonra hırs ve endişeyle internette geçmişini araştırırken, web sayfasında onun ve Yiğit'in okul fotoğraflarını yan yana gördüğü sahne. Tüm geçmiş hikayeyi açıklayan ve özetleyen. Neşe Hanım'ın, Deniz'in terfi almasından sonra hırs ve endişeyle internette geçmişini araştırırken, web sayfasında onun ve Yiğit'in okul fotoğraflarını yan yana gördüğü sahne. Tüm geçmiş hikayeyi açıklayan ve özetleyen. İrem... Nerede ilk bölümlerde yalan söyleyemediği için, telefonda Yiğit "Buluşalım, görüşelim" falan dediğinde, ne diyeceğini bilemeyip Deniz'den azar işiten, yalan söyleyemediği, bahane uyduramadığı için Yiğit'e habire "olur" deyiveren, aklı entrikaya basmayan, Deniz'i kendinden bile çok seven İrem... Ve nerede şimdiki bencil, entrikacı, soğuk bakışlı, duygusuz İrem... Arada çok fark var, bu farka ikna oluyor muyum, emin olamıyorum. İkna olduk ya da olmadık, gelinen noktada duruma bakarsak: şimdi İrem'in derin bir şekilde sevilmeye çok ihtiyacı vardı, bulduğu okyanusa yüzme bilmeden atladı. Kendi içinde haklı da olsa, öte yandan, İrem, Deniz'i en yumuşak yerinden, en zayıf olduğu yerden yaraladı aslında. Deniz diyor ki O'na, "ben çirkinim, kimse beni beğenmiyor, Yiğit yanımdan geçti, beni görmedi bile, sen görüş, bir iki buluşma idare ediver." Yani eğer ki bu kadar samimi olmasalardı bir kızın diğerine zor yapabileceği bir itiraf. Sonra ne oldu, sen sana verilmiş emaneti, emaneti verenin en yaralı yerine sapla. Yani Yiğit bir emanetti. Fakat bu sadece İrem'e has bir özellik mi, aşkı dostluğun önünde tutmak... Örnekler öyle çok ki, oklar aynı şeyi gösteriyor, aşk kadınlar için çoğu kez dostluktan daha önemli. Deniz de İrem'e en başta bunu hissettirmişti, Yiğit İrem'den daha önemliydi. İşte İrem de aynı şeyi hissetti, Yiğit Deniz'den daha önemli. Örnekler çok olunca bireysel değil, yapısal ya da kültürel bir şey mi diyor insan. Kadınların aşık olunca bu aşkı hayatlarının merkezine koydukları, erkeklerinse hayatlarını değiştirmeyip, aşkı bir yerinden ekledikleri söylenir. Tv8'de Fenomen diye bir yarışma vardı ya bu sene, orada erkekler ve kadınlar arasındaki farklılık çok barizdi. Doğal bir birlik vardı erkekler arasında. Tartışıyorlar, kavga ediyorlar sonra bir yerden yine sağlıyorlardı o birliği. Sanki içlerinde bir pusula varmış, görünmez bir kural varmış gibi: "Biz erkekler olarak, öncelik olarak birbirimizi tutacağız." Kızların arasındaysa iyi geçindikleri zaman bile pek birlik olmadı ki aslında erkeklerle tartışmalarında falan genelde kızlar haklıydı bana göre ama erkeklerde sanki "Arkadaşım ne derse doğrudur, sonuna kadar yanındayım" gibi bir tutum vardı ve sesleri birlikte ve kuvvetli çıkıyordu. Hepsi için demiyorum, genel eğilim böyleydi. Bu sene çok satan bir kitap var ya, Homo Sapiens diye, o kitabın yazarının bir röportajını okumuştum. İlginç bir şeyden bahsediyordu, diyordu ki, 1 insanı ve 1 maymunu bir yere koy, maymun insanı yenebilir ama 100 insanı ve 100 maymunu koy, insanlar maymunları yener, çünkü birlik olabilirler, birlikte hareket edebilirler. İşte toplumdaki erkek egemen durumun, insan denilen türün iki cinsiyeti arasında, erkekler arasındaki bu "birlik" duygusunun daha kuvvetli olmasından kaynaklandığını düşünüyorum. Erkekler için bir kural gibi, erkek mi kadın mı erkek. Kadınlar için böyle bir kural yok. Dahası erkek için aşk mı savaş mı desen, sanki çoğunluğu karşısında/onu tamamlayan kadını değil, yanında çarpıştığı silah arkadaşını seçer. Yani yapısal bir şey mi bu, yoksa dünyada savaşla geçen yılların yüzyılların getirdiği bir şey mi... Belki dünyaya barış hakim olsa zamanla öncelikler değişir. Neyse ne diyordum, işte İrem ve Deniz'in yaşadığı bu olabilir, aşk mı dostluk mu, cevap aşk. Aşktı daha doğrusu, bu bölüme kadar. Deniz aşkından dostu adına vazgeçti. Fragmanlardan da görüyoruz ki, artık sana karışmıyorum, gözüme görünme de ne yaparsan yap, gibi bir vazgeçiş de değil, İrem için kendi ailesini bile organize edecek kadar vazgeçti. Deniz doğru mu yapıyor.. Sanmıyorum. Zaten insan olarak Yiğit'i harcamaya başladı bu durumda. Yiğit kandırılıyor. Tuna da eskiden daha muzipti, sözleri cümleleri daha komikti. evet yaklaştıkça, tanıdıkça dışarıdan pırıl pırıl, kusursuz, dünya mutlusu görünen kişilerin acıları görünmeye başlıyor ama Tuna yine hayata mizah tarafından bakmaya çalışan Tuna'yı korusa. Tuna'nın mizahı, Yiğit'in bazen ortaya çıkan robot gibi soğukluğu, Deniz'in uyumsuz beceriksiz halleri dizinin komik tarafını sağlayan kısımlar. Dizi hikaye olarak, yukarıdan kuşbakışla, beklediğim gibi, İrem ve Yiğit'in ilişkisinin devamı üzerinden ilerliyor. İstediğim Yiğit'in Deniz sandığı İrem'e rağmen, İrem'i bırakıp asıl Deniz'i seçebilmesiydi, hala da öyle. Fakat Yiğit gibi vefalı, sevgisine ve geçmişine sadık biri için aslında bu kendisiyle epey çelişmesi ve değerlerinden vazgeçmesi demek. O yüzden buradan hem Yiğit'in bu değerlerini yozlaştırmadan hem de Deniz'le aşkını kurtaran bir çıkış düşünmek lazım. Bu da İrem'i bırakmayan ama yanında mutsuz olmaktan kurtulamayan bir Yiğit'le olur. İrem de zaten Yiğit'in onu Deniz sanıp gösterdiği sevgiye, ilgiye kapılmıştı. Dolayısıyla artık Yiğit'ten bunu bulamayınca belki daha fazla bu oyunu sürdürmek istemez, sevenleri kavuşturur. İşte bu da İrem'i temize çeker. Bu bölümde Yiğit'in Deniz'e o psikolojik zorluklar, intihar girişimi vs. hepsi senin dikkatini çekebilmek, kendimde tutabilmek içindi gibi bir şey dedi. Olmadı. Yani hikayenin sonrası için, evet İrem'e bir kapı ve bir anahtar verdi ama hikayenin öncesini de havaya uçurdu. Birden koca bir psikolojik dünya ve ilişki, puf, hepsi bir ilgi çekme şeysi miymiş. Yok yapmayın. Şahsen yalan söylemeyen, acılarında içten, kırılgan Yiğit'e daha sempati duyuyorum. Gerçekten acı çeken birinin acıyı bile isteye kullanabilecek kadar dalga geçebileceğini sanmıyorum.


Bölümün "Asansör/ Neden buradasın?" kadar, hatta ondan da çok sevdiğim diğer bir sahnesi ise Sinan'ın Yağız'a içini döktüğü sahneydi. "Sana inanıyorum" dese de hala ondan şüphelendiği sezilen ağabeyiyle dertleşirken çektiği aşk acısını, özlemini, Hazan'la yaşayamadıkları için duyduğu eksikliği anlatışı öyle samimi ve sahiciydi ki.. Ona hayat veren Alp Navruz da Sinan'ın çaresizliğini bütün doğallığıyla seyirciye yansıtmakta yine çok başarılıydı. Bu birbirine taban tabana zıt görünen iki insanın, çevrelerindeki kimsenin inanamadığı aşkını başlatan, Hazan'ın Sinan'a söylediği "kas ağrısı kalp ağrısını bastırmaz" cümlesiydi belki de. Kendisini dış dünyaya tamamen kapatan Sinan'ın acısıyla yüzleşmesini sağlayan, kalbini aralayan cümle olmuştu bu. Hazan yıllar boyunca uzaktan uzağa izleyerek aşık olduğu Sinan'ın öfkesinin, hırsının, hatta vurdum duymazlığının bile nedeninin -kendisinin çok yakından tanıdığı- ölüm acısı olduğunu görebiliyordu. Hazan'ın tamamen kalbinden ve kendi acısından dökülen bu sözcükler Sinan'ı en zayıf yerinden yakalayıvermişti. Kimseyle iletişim kurmayan Sinan, ağzını bile açmadan, kılını kıpırdatmadan Hazan'ın sözlerini gözleri dolarak dinledi. Hazan'ın yıllar önce kaybettiği ama özlemi hiç geçmeyen babası için hissettikleri Sinan'ın hissettikleriyle öyle örtüşüyordu ki, kendi kendisine bile dile getiremediği duyguları öyle gerçek ifade ediyordu ki, Sinan "Annen mi öldü senin de?" diyebildi yalnızca. Hiçbir şeyin göründüğü kadar basit olmadığını anlayabilen "Babasız kız" Hazan ve "kalp ağrısını kas ağrısıyla bastırmaya çalışan" hırçın adam Sinan'ın ilişkisi, acılarını paylaşarak başlamıştı. En zayıf, en kırılgan yerleri ve en güçlü duyguları biraraya getirdi onları: Ölüm acısı. Sinan'ın önceleri inatlaşmaktan ve onunla uğraşmaktan keyif aldığı Hazan'ın, zamanla tanıdığı herkesten farklı olduğunu görmesi ve "nedenli, nedensiz, oyunlu, oyunsuz" hep onun yanında, sadece onun yanında olmak istemesiyle hayatları iyice birbirine karıştı. Hazan, uzaktan uzağa bile kalbini görebildiği Sinan'a ilk andan beri aşıktı zaten. Sinan'sa henüz aşkın ne olduğunu bilmiyordu. Sığ sularda yüzmeye alışıktı. Hazan gibi derin, sert, dalgalı bir denizde nasıl hayatta kalınır bilmiyordu. Korktu, çıpındı ama o suya kendisini bırakmayı başardı sonunda. Hazan için hissettiği şeyin adını koyması ve bunu kabul etmesi zaman alsa da her zaman onun için, onun yanında oldu. Annesinin tüm hırslarına direnip savaşan, tek başına ateşler içinde baygın, babasının hayaline sığınan Hazan'ı bulup hastaneye götüren de Sinan'dı, nezarethanede geçireceği gece boyunca Hazan korkmasın diye kendisini tutuklatan da, onun canını kurtarmak için kendisi ölümü göze alan da oydu. Hazan'ın kendisini bırakıp, baba özlemiyle içinden geldiği gibi özgürce ve katıla katıla ağlamasını sağlayan da yine Sinan'dı.


Duygusal olarak kabus gibi bir bölüm izledik dün akşam "Kara Para Aşk"ta. Tayyar ve Fatih'in neden olduğu, Elif'in ve ona yardımcı olabilmek için çırpınan Ömer'in hiçbir çıkış yolu bulamadığı bir çıkmaz işlendi bütün bir bölüm boyunca. Ömer'in ve arkadaşlarının bulmaya çalışacakları her açık Fatih tarafından önceden hesaplanıp kapatılmıştı. Tabi bunu söylerken görmezden gelmemiz gereken bir nokta var; aksi halde bütün plan ve beraberinde bütün bölüm inandırcılığını yitirebilir: Tayyar'ın, Hüseyin'in öldürülmesi suçunu Elif'in üzerine atmak için doktordan istediği, Elif'e verilecek ilaç. Bu öyle bir ilaç olacak ki Elif'i bayıltmayacak, aksine bilinci yerinde gibi olacak ama bir nevi geçici felç geçirmiş gibi hareketsiz, iradesiz olacak. Herşey bittiğindeyse ne olduğunu kesinlikle hatırlayamayacak. Öyle bir hatırlayamama ki, bırakın ilacın şırınga edilişinden sonrasını, bir müddet öncesini bile hatırlayamayacak. En önemlisi de daha sonraki tıbbi incelemede bu ilacın hiçbir izine rastlanamayacak. Tayyar'ın, doktordan çok kısa sürede getirmesini istediği bir nevi kırmızı-mavi çizgileri olan kanatlı, aynı anda hem şarkı söyleyip hem patates soyabilen bir zebra gibiydi. Tayyar'ın her türlü yasa dışı işinde ve çeşit çeşit ameliyatında mucizler yaratan doktor bunda da başarısız olmadı. Bu mücizeye ikna olduğumuzu varsayarsak, konunun geri kalanı, polisiye olarak işin araştırılması, Ömer ve arkadaşlarının akıl yürütme ve çalışma aşamaları hatta işin bürokratik olarak işleyişi ikna edici işlenmişti. Ömer'in yaşadığı duygusal zorluk, ağabeyinin feci bir şekilde öldürülmüş olma ihtimaline karşı sevdiği ve güvendiği insanı, Elif'i korumak ve kurtarmak için verdiği mücadele hem duygusal bakımdan hem de işinde başarılı bir polisin olayın bir komplo olduğunu kolayca anlaması ve çözmeye çalışması bakımından da yine başarılı bir şekilde işlenmişti. Engin Akyürek'in duygusal ve coşkulu oyunculuğu da karakterin bu mücadelesini izleyiciye aktarma konusunda her zaman olduğu gibi başarılıydı. Ömer'in mesleki anlamda içine düştüğü durumun zorluğu da izlemesi ilginç bir yolculuktu. Ömer, dizinin ilk başından beri her zaman idealist, asla yanlış yollara sapmayacak, meslek onuru uğruna gerekirse öz ağabeyi için bile gözünü kırpmadan görevini yerine getirecek bir karakterken bu kez öyle bir durumda kalıyordu ki görevinin gerektirdiklerini yerine getirmeyip suç işlemeyi göz alabiliyordu. Bu konunun işlenişi sırasında Ömer'in hem yakın arkadaşları hem de mesai arkadaşları olan Pelin ve Arda'nın iki ayrı bakış açısıyla olaya dahil oluşları konunun işlenişini zenginleştirmişti. Bütün bu olaylar sırasında Elif'in hiçbir şey hatırlamıyor oluşu onu dün akşamki bölümde biraz pasif bırakmıştı doğrusu. Zaman zaman panikliyor, hatırlamadığı bir olayla ilgili vicdan azapları yaşıyor olsa da onun bütün olup bitenden etkilenişi biraz zayıf işlenmişti. Yaşadığı çok büyük bir trajedi olsa da kısa süre içinde hayatı belki de geri dönülmez şekilde kabusa dönüşmek üzere olsa da Elif'ten çok Ömer'in mücadelesi daha kanlı canlıydı ekranda. Önceki "Kara Para Aşk" yazısında değindiğim "diziden ayrılan anne kontenjanı"nı doldurmak ve Elif-Ömer ilişkisinde bir engel oluşturmak için diziye girmiş gibi görünen Nedret Hala karakterinin durmu ise başarılı bir manevrayla dizinin ana konusuna, her şeyi başlatan cinayetlere bağlanarak güzel bir sürpriz yaptı. Doğrusu Nedret Hala'nın diziye girişinde bunun planlanmış olduğu hala şüpheli. Finale doğru gizemi ve heyecanı korumak, bir anlamda tam olarak işlev kazanamamış karakterlerden faydalanmak için yapılmış bir manevra gibi görünse de tüm unsurları yerli yerince kullanılmış, önceki yazıda çok da iyi yönetilemedinden söz ettiğim final yolculuğunda diziye bir heyecan, hareket getirme konusunda başarlı bir adım oldu. Uzun zamandır ilk defa, sonraki bölümde ne olacağını merak eder olduk böylece. En önemlisi de daha sonraki tıbbi incelemede bu ilacın hiçbir izine rastlanamayacak. Tayyar'ın, doktordan çok kısa sürede getirmesini istediği bir nevi kırmızı-mavi çizgileri olan kanatlı, aynı anda hem şarkı söyleyip hem patates soyabilen bir zebra gibiydi. Tayyar'ın her türlü yasa dışı işinde ve çeşit çeşit ameliyatında mucizler yaratan doktor bunda da başarısız olmadı. Bu mücizeye ikna olduğumuzu varsayarsak, konunun geri kalanı, polisiye olarak işin araştırılması, Ömer ve arkadaşlarının akıl yürütme ve çalışma aşamaları hatta işin bürokratik olarak işleyişi ikna edici işlenmişti. Ömer'in yaşadığı duygusal zorluk, ağabeyinin feci bir şekilde öldürülmüş olma ihtimaline karşı sevdiği ve güvendiği insanı, Elif'i korumak ve kurtarmak için verdiği mücadele hem duygusal bakımdan hem de işinde başarılı bir polisin olayın bir komplo olduğunu kolayca anlaması ve çözmeye çalışması bakımından da yine başarılı bir şekilde işlenmişti. Engin Akyürek'in duygusal ve coşkulu oyunculuğu da karakterin bu mücadelesini izleyiciye aktarma konusunda her zaman olduğu gibi başarılıydı. Ömer'in mesleki anlamda içine düştüğü durumun zorluğu da izlemesi ilginç bir yolculuktu. Ömer, dizinin ilk başından beri her zaman idealist, asla yanlış yollara sapmayacak, meslek onuru uğruna gerekirse öz ağabeyi için bile gözünü kırpmadan görevini yerine getirecek bir karakterken bu kez öyle bir durumda kalıyordu ki görevinin gerektirdiklerini yerine getirmeyip suç işlemeyi göz alabiliyordu. Bu konunun işlenişi sırasında Ömer'in hem yakın arkadaşları hem de mesai arkadaşları olan Pelin ve Arda'nın iki ayrı bakış açısıyla olaya dahil oluşları konunun işlenişini zenginleştirmişti.


Ömer: Aşk insanın omurgasını un ufak etmek için mi var, ben anlamıyorum ki. Alp: Senin omurgan serttir, bir şey olmaz. Ömer: Başkası yapsa, hayatta müsamaha göstermeyeceğim bir şey yapmış. Ömer: Gidip kendi tasarımını rakip firmaya satmış. tamam, olabilir, yani buraya kadar neyse diyelim de... ama ben çizdim demiyo. sorunca da söylemiyo. ne bu şimdi.. Dizimiz, masalımız, hikayemiz, gaydırı guppak Cemilemiz yani Defnemiz, son bölümün sonuna kadar döngüye girmişti. Defne, Ömer'e farklı kelimelerle ama sürekli aynı iki cümleyi kurup duruyordu. Cümlelerin sıralaması ve özeti şu: 1-Konuşmamız lazım. 2- Söyleyemem. Cümlelerin sıralaması ve özeti şu: 1-Konuşmamız lazım. 2- Söyleyemem. Bu hikayede, Defne'ye açıktan ataklarıyla işi platoniklikten ilişkiye çeviren Ömer. Sonrasında Defne'nin bir çok tutarsızlığını sineye çekip ilişkiyi ite kaka yürütüp sırtlayan da Ömer. "Eşek" diye boşuna demedi demek ki Defne, Bir düşündüğü varsa demek. Neyse, Ömer ailesinin tepedeki evinden başlayarak kaybettiği ve hasretlik çektiği kalsiyuma, deniz kenarında Defnenin abisinin düğününde kavuştu. Defne'yi bankta bırakıp kendisini sürükleyerek, bir yanı yıkık, bir yanı dik yürüyüp gitti. Ne yapsın, ya acıyı bal eyleyecek, ya diyarı terk eyleyecek. Ömer de diyarı terk eyledi. Diyarı terk eylemek hemen olabiliyor da, acıyı bal eylemek zaman istiyorsa, işte hikayenin bundan sonrası da bu bu bal eyleme süreci olacak olsa gerek.