O Hayat Benim'in 48. Bölümü, handa İlyas'ın kendini ve dükkanı ateşe verdiğ sahneyle başladı. Başka bir ateş, İlyas'ı kurtardı. Bahar, İsmail Komiser'in teklifini kabul ederek onun evinde kalmaya ve bir yandan iş aramaya başladı. Efsun tesadüfen İsmail'in evine gittiğinde Bahar'ın orada kaldığını gördü ve ikisinin arasında bir ilişki olduğunu sandı. Ateş'e durumu ispiyonladı. Ateş Bahar'la görüşmeye geldi. Bir sonuç alamadan geri döndü. İkinci gelişinde ise Bahar'ın onu hayatından çıkardığını söylemesi üzerine, o da nişan yüzüğünü Bahar'a geri verdi. Bölüm de bu sahneyle bitti. İlyas ve diğerleri Bahar'ın ismail'de kaldığını öğrendiler. Bahar yangını öğrenince İlyas'a mektup yazdı, İsmail götürüp verdi. Hülya, konakta mevlüt yapılırken Ateş'i vurmaya hana gitti. Kızı Müge engelledi. Salih çiçek çukulata, Mücella'yı istemeye geldi. Mücella Nuran'ı Gelincik Yokuşu'ndaki evden kovdu, bir süre gelme dedi. Nuran tek başına müştemilata döndü. Efsun'un, Bahar'ın İsmail'in evinde kaldığını öğrendiğinde gösterdiği tepkiyle, Ateş'in öğrendiği tepki ne kadar farklıydı. Ateş Bahar'ı tanıyor ve güveniyor. Efsun iste ne Bahar'ı tanıyabilmiş bunca zaman, ne de İsmail'i. İkisine de güvenmiyor. Gerçi bu saatten sonra İsmail ve Bahar arasında bir ilişki konusunda haklı da çıksa olur, çünkü İsmail'i hak etmiyor. Bunu belki ikidir belki daha fazladır yazıp duruyorum ama Bahar sesimizi duymuyor. Ateş'in yerinde başkası olsa, mesela ailem dediği birileri olabilseydi bu kadar Bahar da Bahar, Bahar benim ailem demezdi, beni anlamayan Bahar bin uzak olsun derdi, yoluna giderdi. Bahar niye Ateş'e sürekli sen bizi değil intikamını tercih ettin deyip duruyor, nedir bunun mantığı, izahı ayol? Sanki kız Edibe'nin kendi babannesi olduğunu biliyor. Bilse kısmen haklı ama bilmiyor da, e bu ne yahu! Al Baharı, Vur Efsun'a. Efsun komik falan bazen ama bazen de hem komiklikte aşırı gidip tadı kaçıyor, hem de kötülüğü mantık tanımaz bir durumda, bu da işin gırgırını bırakıp izleyince hakikaten kızdırıyor. Bir de car car konuşması yok mu, nefes almadan, çekilir değil. Bahar'ı aramaya Ateş'in evine geldiğinde ve Bahar Sakine'nin eşyalarını getirmesini bir kafede beklerken oraya geldiğinde, sanki Bahar ayıptaymış da saklanıyormuş gibi davranmaları yok mu, bu nasıl bir bünye bozukluğudur, insanda ne sinir bırakır ne sabır, izin versen. Ama ne yaptı Bahar, son lafı süper oturttu, senin bütün hayatın yalan, dedi, Efsun da gık bile diyemedi. Bölüm öncesinde Beyza tüm gerçekleri açıklıyor diye tanıtım yapıldı, hani nerde? Dizi Beyza'nın Efsun'un ve Nuran'ın sakladıklarını bildiğini mi unuttu? Sadece Edibe Atahan'ın telefonundaki bilgiyi Ateş'e verdiği bilgisini paylaştı. Demiyoruz ki, pat diye söylesin, tadı kaçsın, hayır, böyle aşama aşama iyi, ama yanıltıcı, gereksiz heyecanlandırıcı oldu bu tanıtım. Hülya Atahan'ı Paramparça'nın Dilara'sına benzettim bu bölüm iyice. Dilara nasıl, iki kızı de ben alacağım, çünkü ben zenginim diyebiliyorsa, Hülya da Ateş'in hem de çocukken anne babasız kaldığını zerre önemsemiyor. İkisi de sıfır empati. Dilara karşımdaki de bir anne, o da emek vermiş demiyor, Hülya da karşımdaki de bir evlat, o bu acıyı yaşamış demiyor. Bir de Mehmet Emir kendisini suçluyor, annesinin beyin kanaması geçirmesiyle ilgili ama kadının yurt dışında milyonlarca doları varmış, bunları torunları için saklamış, Mehmet Emir'in de haberi yokmuş. E peki Mehmet Emir, mecburen konağı satacağız anne dedğinde kadın üzülmek yerine ve oğlunu böyle açmazda geri göndermek yerine niye dememiş ki, benim param var oğlum, sen müsterih ol diye. Hem kendini üzdü, hem oğlunu üzdü. Fulya da başka bir yüzsüz. Sen Mehmet Emir'e saydır döktür, insan içinde rezil et, orada burada, sonra da konakta bir şey olmamış gibi ye iç yat. Edibe Hanım vefat etmeden önce ayrılmalıydı konaktan. Şimdi hepten gitmiyor. Efsun da şu konuda haklıydı, Bahar'ın bir iki akşam yanında kalabileceği bir arkadaşı yok muydu, tamam öyle denk geldi ama İsmail sonuçta Efsun 'un sevgilisi, hem yakışık almadı hem de İsmail'i de evinden etmiş oluyor. Gelecek bölümde özete göre Mehmet Emir Efsun'u konaktan gönderiyormuş, Ateş'e yardım ederek, Edibe'nin ölümüne sebep oldu diye. Buralar oyuncu performasına çok bağlı. Efsun bozulursa, bozguna uğrarsa oh olsun denecek. Bölüm Ateş-Bahar sahnesiyle bitmişti ama ben gelecek bölümde konaktaki Efsun ve konak kalabalığı arasındaki karşılaşma sahnesini merak ediyorum. Bahar yangını öğrenince İlyas'a mektup yazdı, İsmail götürüp verdi. Hülya, konakta mevlüt yapılırken Ateş'i vurmaya hana gitti. Kızı Müge engelledi. Salih çiçek çukulata, Mücella'yı istemeye geldi. Mücella Nuran'ı Gelincik Yokuşu'ndaki evden kovdu, bir süre gelme dedi. Nuran tek başına müştemilata döndü. Efsun'un, Bahar'ın İsmail'in evinde kaldığını öğrendiğinde gösterdiği tepkiyle, Ateş'in öğrendiği tepki ne kadar farklıydı. Ateş Bahar'ı tanıyor ve güveniyor. Efsun iste ne Bahar'ı tanıyabilmiş bunca zaman, ne de İsmail'i. İkisine de güvenmiyor. Gerçi bu saatten sonra İsmail ve Bahar arasında bir ilişki konusunda haklı da çıksa olur, çünkü İsmail'i hak etmiyor. Hülya Atahan'ı Paramparça'nın Dilara'sına benzettim bu bölüm iyice. Dilara nasıl, iki kızı de ben alacağım, çünkü ben zenginim diyebiliyorsa, Hülya da Ateş'in hem de çocukken anne babasız kaldığını zerre önemsemiyor. İkisi de sıfır empati. Dilara karşımdaki de bir anne, o da emek vermiş demiyor, Hülya da karşımdaki de bir evlat, o bu acıyı yaşamış demiyor. Bir de Mehmet Emir kendisini suçluyor, annesinin beyin kanaması geçirmesiyle ilgili ama kadının yurt dışında milyonlarca doları varmış, bunları torunları için saklamış, Mehmet Emir'in de haberi yokmuş. E peki Mehmet Emir, mecburen konağı satacağız anne dedğinde kadın üzülmek yerine ve oğlunu böyle açmazda geri göndermek yerine niye dememiş ki, benim param var oğlum, sen müsterih ol diye. Hem kendini üzdü, hem oğlunu üzdü. Fulya da başka bir yüzsüz. Sen Mehmet Emir'e saydır döktür, insan içinde rezil et, orada burada, sonra da konakta bir şey olmamış gibi ye iç yat. Edibe Hanım vefat etmeden önce ayrılmalıydı konaktan. Şimdi hepten gitmiyor. Efsun da şu konuda haklıydı, Bahar'ın bir iki akşam yanında kalabileceği bir arkadaşı yok muydu, tamam öyle denk geldi ama İsmail sonuçta Efsun 'un sevgilisi, hem yakışık almadı hem de İsmail'i de evinden etmiş oluyor. Gelecek bölümde özete göre Mehmet Emir Efsun'u konaktan gönderiyormuş, Ateş'e yardım ederek, Edibe'nin ölümüne sebep oldu diye. Buralar oyuncu performasına çok bağlı. Efsun bozulursa, bozguna uğrarsa oh olsun denecek. Bölüm Ateş-Bahar sahnesiyle bitmişti ama ben gelecek bölümde konaktaki Efsun ve konak kalabalığı arasındaki karşılaşma sahnesini merak ediyorum.


Cesur ve Güzel'i biraz geç kalmış da olsam nihayet izleyebildim. Kıvanç Tatlıtuğ ve Tuba Büyüküstün gibi iki büyük starın yan yana geleceği projeyi merakla bekliyordum ama fragmanlar beni hayal kırıklığına uğratmıştı; merak uyandırıcı, ilginç bir şey bulamamıştım fragmanlarda. Yayın gününde de tercihimi Vatanım Sensin'den yana kullandım. Yine de diziye bir şans vermek istedim. Doğrusu beklediğimden çok daha eğlenceli bir dizi buldum karşımda. Baştaki kaza sahnesi dışında, bölüm boyunca aman aman pek bir olay olmamasına rağmen hiç sıkılmadan, merakla izledim. Genellikle ilk bölümlerde ya çok fazla olay doldurulup neredeyse her şey bir anda elden çıkarılır ya da temposuz, ritimsiz bir şekilde uzun uzun karakterler ve ilişkiler tanıtılır. Cesur ve Güzel ilk bölüm için bu dengeyi çok başarılı kurmuş. Hem kimin kim olduğunu, karakterini, amacını görebildik hem de gelişecek olaylara ilgi çekici bir başlangıç yapılabildi; bir yandan ana karakterimiz Cesur'un gizemi de korundu. Yine yerli dizilerin en büyük sorunlarından olan sahne süreleri de çok ideal tutulmuştu. Bununla birlikte fragmanlardan edinilen klişe izlenimi de haklıydı. 'Tutan' bir dizi yapabilmek için bütün garanti yollara başvurulmuş. Bu dizinin ana konusu şu: Nefretten doğan aşk, intikam, entrika. Bundan fazlasını beklememek gerek belli ki. Daha bölümün başında sinsice, kaza süsü verilmeye çalışılmış bir cinayet girişimi.. Bir kazayla biraraya gelen ve birbirilerini görür görmez etkilenen ama elbette aynı zamanda bir nefret ilişkisi geliştiren ukala bir erkek ve inatçı bir kadın.. Bu kadın, elbette intikam alınacak düşmanın biricik kızı.. Babasının gölgesinde ezilen hırslı bir oğul.. Sahte hamilelik... Klişeden başınızın dönmemesi mümkün değil. Ne var ki dizi kendisini olduğunundan daha derin, daha anlamlı bir iş gibi göstermeye çalışmıyor. Bütün bu konuları, çok da dramatik olmayan, akıcı, hızlı, eğleneceli ve samimi bir şekilde işliyor. Oyuncu seçimleri çok başarılı. Oyuncuların her biri rolüne mükemmel oturmuş. Adeta karakterler cast çalışmasından sonra yeniden mi şekillendi, denecek kadar sahici hepsi. Ama en çok Erkan Avcı'nın performansından etkilendiğimi söylemeliyim. Son derece kanlı-canlı, gerçekçi, enerjik biri Korhan. Hem babasının hem karısının baskısı altında ezilirken bir yandan umutlu, heyecanlı, hayat dolu ve daha önce bu çerçevede izlediğimiz karakterlerden daha farklı ve sahici bir karakter yaratmayı başarmış Avcı. Onun bulunduğu sahnelerde dizinin enerjisi yükseliyor adeta. Kıvanç Tatlıtuğ da Tuba Büyüksütün de ekrana çok yakışan, ekranı dolduran oyuncular. Cesur ve Güzel'de hem fiziksel olarak hem de enerji olarak uyumlular. Yalnız Kıvanç Tatlıtuğ'un kariyerinde yer alan onca etkileyici işten sonra Aşk-ı Memnu'ya geri dönmek istemesi beni şaşırttı. Tatlıtuğ Aşk-ı Memnu'dan sonra peş peşe Ezel, Kuzey Güney, Kelebeğin Rüyası, Kurt Seyit ve Şura'da hem yeteneği hem oyunculuk cesaretiyle herkesi etkilemeyi başarmışken risk almamak adına mı bu geri dönüşü yaşadı? Çünkü Cesur, bildiğiniz Behlül 2.0; bakışları, gülüşü, küstahlığı, kibriyle neredeyse bıraktığımız gibi duruyor. Onun daha erdemlisi, vefalısı, bencil olmayanı elbette... Behlül, Bihter'in ani ölümden sonra uzun süre kendisine gelemez. Yıllar süren inzivadan sonra olgunlaşmış ve hatalarını tamir için kendini zorbaların ıslahına adamıştır. Bu süreçte gerçek ailesine zarar vermiş olan Tahsin Korludağ A. Ş'den intikam alacak ve tüm madurların içine su serpecektir. Planını uygulamaya başlar ama şansa bak ki Korludağ Holding'in güzel mi güzel bir de kızı vardır. Ne kadar acı çekmiş olursa olsun, huylu huyundan vazgeçemeyecektir. 'İmkansız Aşk' Cesur Behlül Alemdar'ın varlık sebebidir. Az sayıda da olsa rahatsız edici ya da kafa karıştırıcı şeyler de olmadı değil elbette. Sühan'ın daha sadece ikinci görüşünde Cesur'a "senden nefret ediyorum" diyebileceği kadar ne geçti ikisi arasında? Kısacık karşılaşmalarının sadece beşincisinde alevlerin üstüne 'Cesuuuurrr! Cesuuuur!' nidalarıyla atlayacağı kadar ne yaşadı Sühan? Henüz sebebini öğrenemediğimiz intikamı için her şeyi en ince ayrıntısına kadar hesaplayan, işini yasal olarak sağlama almak için uğraştığını gördüğümüz Cesur nasıl olup da kendisini ondan intikam almaya adadığı adamın ailesini hiç araştırmamış; kızı Sühan'ı, damadı Bülent'i hiç görmemiş olabilir. Çok sağlamcı görünen Cesur bu konuda kervanı yolda düzmeye karar vermiş anlaşılan. Sezin Akbaşoğulları, karakterini başarıyla canlandırıyor olsa da Cahide çok yorucu bir kakater olmuş. Bu karakterin entrikaları, sinsilikleri, çırpınışları biraz daha yavaş yavaş işlenebilseymiş daha güzel olurmuş. Bebek konusuna ikinci bölümde girilseymiş mesela.


Ömer'in geçmişi, Ömer'in duvarları, Ömer'in yalnızlığı, Ömer'in bağımsızlığı, başarısı, Defne'si, Şükrü'sü, Sadri Usta'sı, küs dedesi, yengesi, amcası, kuzeni, İzi, yıldızı, dehası, tasarımları, evi, gizli odası, her güne özel kahvaltısı, sebze suyu, pazı sarması, kırmızı biberli çikolatası, kimse bilmez fıstık ezmesi, ensesi, şiirli italyancası, kayıp başucu kitapları, sihirli müzikleri, sporu, lise basketi, dayandığı golfü, güncel küreği... Sevmedik mi, sevdik. Hala da seviyoruz. O tonu vurgulaması. Anlamca: Aşk tutku sıcak derin, vurgusu "Umurumda değil" şeklinde pervasız, aldırmaz, serin. Efelenme dense... Değil de... "İstersen her an arkamı dönüp de gidebilirim, seninim evet ama tam senin de değilim, olmayabilirim..." Anlamla ifade arası yüz seksen tane boncuk derece içeren iki kutuplu, gerilimli bir hal: Ne gidebilirsin, ne kalabilirsin, ne bekliyorsun o da belli değil türünden kalbin ağzında, her an tetikte bırakan çekici bir manyetik alan... Ne diyelim, kapıldık gidiyoruz bahtımızın rüzgarına. Rüzgar demişken... O yürürken savrulan ceketler, ne oluyor efendim? "Alt tarafı yürümek, ne bu rüzgar," demiyor, yürüyor işte adam. Lütfen. Öyle de bir yürüyor ki, orayı burayı kaplıyor, "İstersen yer açma, ben ve rüzgarım geliyoruz, geliyorum" diyor. Başka başka.. Sinirlense de ağzını bozmaz, küfür etmez, sabrını korur hali, alt dudağa sınır çekme hareketi, yana bakma, tatlı gülme, kısa cümlelerle çok şey söyleme, zarif imalar... Enstrümanları say say bitmez bir senfoni.. O da önce saymıştı Defneyi, Şükrü'ye, "O saçmalamaları, heyecanlanmaları, tatlı tatlı konuşmaları" bir şeyler bir şeyler... diye. Sonra İz sorunca "Ne var bu Defne'de?" diye, aşk önce dile vururmuş, derine inince de sustururmuş hesabı düşünmüş düşünmüş "Defne işte..." demişti... O hesap... Bir tek aşk konusunu yavaş kavrıyor, o da kimbilir, belki mizaçtan, belki tecrübesizlikten. Patron-asistan konusundaki mantıkta haklıydı. O da Ömer'in çelişkisi, yan çizmesi. Bahsi geçen patron "Sinan" olunca, iş yerinde bu tip ilişkilere sıcak bakmıyoruz, kendimiz olunca, kimseden saklayacak bir şeyimiz yok. Tabii tabii. Run Ömer Run. Defne'nin bir başka iyi huyu da kin tutmaması, barışçıl, uyumlu olması. Adalet güzel şey ama barış da güzel şeymiş. Neticede, buraya kadarki hikayede Defne'nin haklı noktaları olsa da gelgitleri yorucu oldu. Ayrıca kendini korumaya çalışırken, "Önce ben sonra Ömer," dedi, uzun süre. Ömer ne zaman Defne'nin zaten bildiği şeyleri sayıp döktüğünde hak verip "Doğru" dese de, ilk tökezde bunları unutup kendini yine kıskançlıklara vs. ye kaptırdı. Mantığına ya da duygularına kaptırsa ikisinin de yolu Ömer'e çıkacak ama öyle de yapmadı uzun süre. Gelgit'in bile bir tutarlığı olmalı. En azından bir süre tutarlı davranabilse iyi olacak, işte o zaman Defne de sevmelere doyulmayacak. İz'e uydurup "aniden gelir, aniden gider..." diyelim. O tüfek gösterildiyse o boş tarihli bilet verildiyse... O yolculuk yapılacak. Yapılacak sanırız da... Gösterilmesine rağmen bekleye durduğumuz şeyler de var, acep bağlanır mı bir yerlere... Mesela Ömer'le Ekmekarası'nın karşılaşması, Ömer'in Defne'ye eziyet ettiği, finalde bardak kırdırdığı bölümde. İz'in Ömer'e "Tarih yok, ne zaman istersen gel, ben beklerim, ya da yanında istersen, gel dersen gelirim," demesi dokunaklıydı. Galiba bu kez gelişi bileti gibi tarihsiz, bir daha gitmemek üzere olacak, hayatının bütün sonrasında bir tek Ömer olsun diye. İz'le Ömer arasındaki elektrik güzeldi aslında, birbirlerine yakışıyorlardı da. Bir de flashbackle anılarını kısa da olsa canlandırsalardı, Ömer ve Sinan'ın ilişki geçmişini verdikleri gibi. Sanki "eski" İz ve Ömer onca söze rağmen, tam hissedilmedi, bir şeyler eksik kaldı. İz belki de "Biz İz ve Ömer'iz" demek yerine "Ömer'in iziyim" deseydi, erkeğin kalbine giden yolun midesinden de geçtiğini gördüğümüz bu hikayede ataerkil bir gol atmış olurdu. Bir de İz'in minik tatlı sesiyle "çav çav", "hello" selamları tatlıydı, uçucu, havai, dinamik bir enerjisi vardı. Ayrıca kartlarını açık oynuyor, açık sözlü, kibar. Rakibine karşı tutumu da düşmanca değil, onlar da hoş. Bu dizinin kadınları hep azimli, kararlı, aktif, güçlü cinsten. Nerimanı, Sudesi, Yasemini, İzi, Defne'nin annanesi Türkan, hatta Nihan ve kedicik Defne bile. Bu bölümle birlikte iki su birlikte akacak: Biri aşkın ılık tatlı suyu, diğeri er geç hükmü bitip gerçeğe teslim olacak yalanın acı soğuk suyu. Ha öğrendi ha öğrenecek Ömer herşeyi. Zavallı Ömer yıkılacak. Ömer bu yalanları haketmek için ne yaptı? Hem hiçbir şey yapmadı, hem de çok şey yaptı. Bir kere hikayeyi o başlattı. Suyu o bulandıran ilk taşı o, Sinan'ın deyişiyle: "Günahsızımız" attı. Yalana karşı olduğu hemen her bölüm orada burada işaret levhası gibi karşımıza çıkan Ömer söylediği yalanla bu hikayeyi başlatan kişi bizzat. Uyku uykunun mayası, yalan yalanın anası demişler. Ömer'in yalanı, önce Neriman'ın sonra Defne'nin, derken Sinan'ın, Necimi'nin yalanlarını doğurdu. İşte Ömer'in yalanı. Yer: Manu. Ömer ve karşısında sosyetik güzel. Neriman yengesi de bir köşede onları gizliden gözlemekte. Ömer Neriman yengesinin ısrarıyla buluşmaya gelmiş ve birden kadından kurtulmak için yalana sarılıyor. Pardon Defne'ye. Sarılmakla kalmıyor, bir de öpüyor, uzuuun uzuuun. İşte işin yalandan çıkıp gerçeğe döndüğü kısım. Neriman da durumu orada yakalıyor zaten. Kimse kimseyi yalandan böyle öpmez. Lütfen yani. Ömer bu kıza boş değil. Gönlü kaymış gitmiş ama kendi farkında mı, değil mi, kimbilir. Ömer adeta yalan gerçeğe dönsün diye uğraşıp duruyor. Yalan sevmez Ömer, ilk yalanında Defne'yi sevgilisi yapmışken ikincisinde de nişanlısı yapıyor. Gidişat, evlenmek için Ömer'den bir yalan daha gelecek gibi gösteriyor. Ama istatistikler yeni veri gelene kadar geçerli. Yani belli olmaz. Ha bir de... Dense ki, bunlar pembe yalan, mis kokulu, yumuşak, kalpçikli, cevaben denir ki, bir sözün nereden itibaren yalan sayıldığını Ömer mi belirleyecek, Greenwich mi kendisi? İlki sosyetikten kurtulmak içindi, ikincisi italyan müşterileri tavlamak için. Yani iki yalan da elzem değil. Defne'ninki gibi can derdi hiç değil. Daha çok Ömer'in belki farkında olmadan gerçek olsun istediği yalanlar. Defne onun sevgilisi olsun, nişanlısı olsun, eşi olsun, evi olsun; yuvası, hayatı olsun. Defne zaten güneş, izin versin Ömer de pervanesi olsun. Ömer'in kışı ayrı da, asıl Defne'nin kışı geliyor gibi. Ya Defne, Neriman İplikçi'nin ördüğü örümcek ağından kaçamayıp düğün sonrası Ömer'i terkedecek, yani en büyük ve son kaçışını yapacak, ya da ilk günden bugüne Demokles'in kılıcı gibi Defne'nin tepesi başında sallanıp duran "Gerçek" düğün öncesi bir şekilde ortaya çıkacak, bu sefer de Ömer kaçacak. "Ver elini Marsilya" diyecek. İşin heyecanı ve görsel şöleni açısından, gerçek ortaya çıkmaz, bu düğün yapılır ve Defne yine Neriman'dan kaçacağı yerde Ömer'den kaçar gibi geliyor. Defne Deniz'i baloda dansederlerken, hiçbir şey demeden öylece bırakıp gitti. İhanet ettiği günün sonunda Passionis'e de istifasını vermedi. Biriktirip ya da biriktirmeyip ani çıkışlar yapan insan. Masumken ve hakkını ararken harika, gizli iş çevirirken nahoş, fazla kendinden emin davrandığı zamanlardaysa uzak. Bazen tam aklına bazen tam duygularına teslim. Takip etmek zor. Çok dalgalı. Ama bu masalın rengi, ışıltısı, neşesi Defne;. o da ayrı... Sesi ve vurguları da tatlı mı tatlı... Defalarca aynı replikleri geri al al, dinle. Bu bölümde bir sürü balo katılımcısının gönlünün edilmesi, Ömer'in işlerine nasıl doğrudan fayda sağladı, nasıl herşey halledilmiş oldu? Ne nasılı? Ne fayda sağladı, ne bir şey halledilmiş oldu. No, olmadı... Ama bu iş bir yana, Defne çok zeki. Sinan da dedi zaten ama demese de belli: Sen o zamana dek belki bilgisayar bile kullanma, sonra gel titiz dakik pimpirik, dediğim dedik, söktüğüm iplik, çaldığım düdük, günü 24 değil 26 saat isteyen birinin özel asistanlığını dört dörtlük kıvır; hani ehliyetin olsa bile, en azından pratikte trafikte araba kullanmazken biner binmez araba mısın, bana mısın deme, sonra baloda dansın figürlerini hemen kap, döktür. Hızlı öğrenme, Defne'nin niteliklerinden demek ki. Yani biz bunları nasıl öğrendiğini görmüyoruz, ama bakıyoruz yapıyor.


Sanırım Deniz'de eski romantizm kalmadı. Deniz İrem'e kendini feda etmiş bir dost değil Yiğit'e aşık bir Deniz'ken daha keyifliydi dizi. Hatta Deniz o zamanlar İrem'e de daha dosttu. İrem'le aralarında baştaki muhabbet ve paylaşımlar kalmadı. Mutsuz bir Deniz eşittir tatsız bir Deniz, Tatsız bir Deniz eşittir tatsız bir dizi. Diziye daha mutlu bir Deniz lazım. Mutluluk için de özgürlük. Özgürlük için de cesaret demiş Tukidides. Cesaretin var mı aşka, çarpıyor mu kalbin bir başka, sen de Yiğit gibi sevsen keşke, desen ona yağağağağar Deniz, deyip geçelim. Bölüm, geçen bölümün finaliyle başladı. Baskın basanındır, Deniz ve Tuna partiyi bastılar, 20. Go Flamingo yıldönümüne de damgalarını vurdular, isterlerse Deniz-Tuna çifti buna sahte demeye devam etsinler, Go Flamingo tarihi bunu böyle yazmadı mı? Yazdı. Lamı cimi yok, çünkü neredeyse öpüşüyorlardı. Sonra, Deniz Tuna'nın evinde kaldı, sabah onun yanında uyandı, hazırladığı kahvaltıyı etti, eller omuzda sürekli sarmaş dolaş, Olduğun gibi görünmezsen göründüğün gibi olurmuşsun ya, yani sevgili rolü yapa yapa bir gün bakmışız Deniz Yiğit'i unutmuş, kalbi bir Tuna'da. Gidişat budur. Tuna'nın da bir yeri var kalbimizde ayrı tamam ama, doğrusu dost bir Tuna sevgili bir Tuna'dan daha tatlıydı, ilişki derken suyunu çıkardı yani. Ve Deniz de kendi dalgasında alabora olurken etrafını da alabora ediyor. Deniz'e de bu yüzden şu anda mesafeliyim. Deniz aşkın için mücadele edecek misin, yoksa Yiğit şövalyece bir manevrayla istifa ederken arkasından yaptığın gibi kuru kuru gözyaşı mı dökeceksin? İlk fragman çıktı, bu sorularımıza cevap vermiyor, başka ayrıntılar var. Fragman demişken ondan bahsedelim. Nikah tarihi almak için resmi işlemler aşamasına gelindi. Yiğit İrem'den nüfus cüzdanını istiyor, İrem de bin türlü numarayla saklamaya çalışıyor. Nedir bu kızın çektiği. Gerçek adını sakla, geçmişini, aileni sakla, evinde eşyaları sakla, fotoğraf albümünü sakla, şimdi nüfus kağıdını sakla. Vaktiyle Deniz yüzünü, bedenini Yiğit'ten saklamıştı, şimdi İrem de yüz ve beden dışında herşeyi saklıyor. Zaten bu sırlar, saklamalar ve yanlış anlamalar olmasa diziler sürmez. Dizinin adı "İrem'in Çekisi" olabilirmiş. Bir de İrem "Yiğit artık beni İrem olarak seviyor" diyordu, e açıklasın madem artık "Ben İrem'im" diye... yazıyordum ki tam öpküyü gördüğünü hatırladım. Yani. Deniz ve Yiğit. Kızcağız nasıl açıklasın. Mecbur oyuna devam. Biz hiç yorulmadık, biz hiç yenilmedik, oyuna devam. Haberi aldıktan sonra Yiğit ve İrem farklı davranışlara meylettiler. Yiğit bir yıkıldı, sanki 10 yaş koydu yüzüne. Çöktü adam. İrem'se tip olarak yine tatlı da, his olarak şüphelere gark oldu. Yiğit Deniz'le konuşmaya gitti. Bakamadan konuşuyor garibim. Konuştu da ne oldu. Konuş konuş nereye kadar. Deniz'den gördü kırmızı kartı, çıktı saha dışına. İrem'se partide Tuna'nın, evde Deniz'in ağzını aradı, deşti de deşti konuyu. Yani zannedersin sevgili olsunlar istemiyor ve bunu açığa çıkarmaya çalışyor. Derdin dertsizlik mi İrem, niye sorun arıyorsun, niye çomak sokuyorsun desek, öyle de değil, dertli bir kız. Değişik bir tutum izliyor İrem. Sanki kendisi ak kaşık, kendisi dışında herşeyi deşiyor. Geçen bölümlerden birinde Yiğit'in evindelerdi ve Yiğit'e "Sen Deniz'den hoşlanıyor musun" gibi bir şeyler sormuştu. Zaten bu bölümde arabadalarken Yiğit'in İrem'e böyle patlayışının altında, İrem'in kendisine güvensizliğini hissetmesi var sanırım. İşin ilginç tarafı İrem'in kendisi yüzde yüz masummuş gibi böyle bir hesabı tutması. İlginç gerçekten. İlk "kendim için" "Aramızda bir şey olsun istiyorum, ben kendim için soruyorum bu soruyu" anlamına geldi, Yiğit'ten Deniz'e... Deniz'in cevap olarak söylediği "Kendim için" ise, "Aramızda bir şey olsun istemiyorum, ben istemiyorum" anlamına geldi. İki kelimeden mürekkep bir "Kendim için" cümlesiyle bir dünya kuruldu, bir dünya yıkıldı. Yiğit kurdu, Deniz yıktı. Ne ceza bu, ne reva bu kor yara. Ne hazin son, ne garip bir elveda. Bu ihanet kıyametim ya bu hançer, felaketim. Bu son en son hatam en zor vedam... Biçareyim derdinden, harabeyim, gel gör ki, biçareyim aşkından...


Bana Sevmeyi Anlat 5. Bölüm'ü bir sürü olayın, gelişmenin olduğu bir bölüm oldu. Engin Haşmet'e Leyla'nın yerini bulduğunu söylemişti. İsabet ki, Alper'in yanında bulduğunu söylemedi. Haşmet plan yapmış, Gürkan'ın yaşadığını da ispat için, Gürkan'ı ve Alper'i de yanına alarak Canan'la toplantı ayarlamış. Hastaneden sonra ilk kez Haşmet ve Leyla yüzyüze geldiler. Gürkan'ın yaşadığını gören Leyla'nın gardı düştü, kafası karıştı. Haşmet Gürkan'ı toplantı sonrasında öldürttü. Canan'ın AkroKent Medya dergi grubunun 25. yıl kutlama yemeği Alper'in işletmesini yaptığı, Haşmet'in yeni butik restoranında yapıldı. Leyla Haşmet'le konuştu, yüzleşti. Bu konuşma sırasında kardeşi Hakverdi'nin vefatını öğrendi. Haşmet'e Tekin tarafından suikast girişiminde bulunuldu, Haşmet Alper'in sayesinde kurtuldu, Alper'e "artık ailemsin, kardeşimsin" dedi. Haşmet Tekin'i, Salih'e oğlunun Tekin tarafından vurulduğu yalanını söyledi, azmettirerek Tekin'i Salih'e vurdurttu, bu arada Haşmet'in bir adamı da bunu video kaydı yaptı. Canan Alper'e bir yemek programı işi teklif etti. Canan tesadüfen Haşmet'in düğünden kaçan müstakbel karısının, kendi asistanı Leyla olduğunu öğrendi. Ezgi'nin işvereni, ajans sahibi Kemal evinde emzik bulmuş. Ezgi güvenini suistimal ettiği için Ezgi'yi işten çıkardı. Engin Ezgi'yle flört etmeye başladı. Şaşılası olan şu ki, Ezgi de karşılık verdi. Engin Ezgi'ye Alper'in başında olduğu restoranın halkla ilişkiler sorumluluğunu teklif etti, kabul edildi. Yani Ezgi ve Alper artık birlikte çalışıyorlar. Bu bölümde Canan'ın Haşmet'e ilgisi ortaya çıktı, epey bariz bir şekilde. Alper'in kızkardeşi Suzan'ın aile ortamı görüldü. Suzan'ın çocukların sorumluluğunu almak istemediği de seyirciye söylenmiş oldu. Bu bölümde Alper'in Haşmet'in hayatını kurtararak, neredeyse sağ kolu olacak olmasıyla, bir yandan Alper, Haşmet ve Leyla arasında oluşan aşk üçgeni bana bir yeşilçam filmimizi hatırlattı. Farklılıklar var tabii ama özellikle bu bölüm benzerlik arttı. Salih Güney, Hülya Avşar ve Fikret Hakan'ın oynadığı filmden bahsediyorum. Bu filmin başka versiyonları da vardı galiba, başka başrol oyuncularıyla. Filmde Salih Güney ve Hülya Avşar sevgiliyken, Salih Güney kızı terkediyor, parasal sebeplerle. Kız da Fikret Hakan'la evleniyor. Fikret Hakan zengin. Günün birinde Salih Güney Fikret Hakan'ın yanında çalışmaya başlıyor, ikisinin aşkları alevleniyor. Bir yanda da birinin kocası birinin işvereni olan yaşça büyük Fikret Hakan var. Yani üçgen çok benziyor. Farklar ise dizide Alper ile Leyla'nın Haşmet öncesinde bir geçmişi yok. Ayrıca burada Haşmet mafya, karanlık işleri olan bir adam. Leyla, Haşmet'i başka birine aşık olduğu için bırakan bir kadın değil, Haşmet'in karakteri yüzünden bıraktı. Alper ise Salih Güney'in oynadığı karakter gibi para için sevgilisinden vazgeçen bir adam değil, aksine sevgilisi bile olmayan bir kadın için paradan vazgeçen bir adam. Yani karakterler başka, derinlikler, detaylar başka ama demin de yazdığım gibi üçgen çok benziyor. Haşmet hem zeki bir adam, hem de güçlü. Güçlü derken, hem sakin hem sinirli olabiliyor. Deneyim ve yaş olarak da Alper'den büyük. Dolayısıyla Alper çok düzgün bir adam olmasına ve cesur da olmasına rağmen Haşmet'in yanında güçlü kalabilecek mi acaba... Eylül babasının defterini buldu tesadüfen. İçinde Cihan'ın günlükleri var. Alper'in bu defteri göreceğini ve Cihan'ın Onur'la kendisinden gizli parayı çekip yatırım yaptıklarına dair bir not bulacağını umuyorum. Böylece Onur'a karşı zaten artmış şüpheleri güçlenecektir. Eylül hastanede Onur'la karşılaştı. Eylül bunu bir şekilde Alper'e söyleyecektir. Bu bölüm Onur pek aktif değildi. Bu bağlantılardan sonra daha fazla ortalarda görünebilir.


Şirin ve Kemal evlendiler ve balayı için Ürgüp'e gittiler. Hülya'nın ihbar ettiği Turan Fişekçi tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı ve Korludağ'a gelerek ihbarcısının Hülya olduğunu öğrendi. Korhan ve Hülya tanıştılar. Hülya Korhan'ın davetiyle çiftlikte kalmaya başladı. Tahsin ve Adalet Antalya'ya gittiler, Tahsin annesinin vefat ettiğini öğrendi. Sühan Bülent'e yüzüğünü geri verdi, ilişkileri bitti. Genel kurul toplantısında şirket hisselerinin halka açılması oylandı ve Tahsin'in karşı çıkmasına rağmen kabul edildi. Tahsin ve Adalet evlendi. Mutlu son. Son iki bölüm hakkında yazdığım iki yazıda, dizinin geriliminin biraz düşürülüp, Sühan ve Cesur'un birlikte geçirdiği sahnelerin artması gerektiğini, ayrıca cevapsız bırakılan soruların arttığını ve bu konuda da bir dengesizlik oluştuğunu yazmıştım. Bu bölüm bunların epeyce telafi edildiği, dengelerin büyük ölçüde kurulduğu bir bölüm oldu. Bu bakımdan keyifli bir bölümdü. Bölüm yine düğün sahnesiyle başladı. Kritik yeri geçen bölümün finaline damga vuran, Fügen'in Tahsin'e "Katil" diye bağırdığı andı. Ortalığı yatıştıran, durumu toparlayan Şirin ve Sühan oldu. Tahminimin aksine Cesur'da planım ifşa olacak diye hiçbir endişe olmadı. Doğrusu o anda sadece annesinin sağlığına odaklanması hoşuma gitti. Kontrolcü bir adam olarak Tahsin Şirin ve Sühan'ın söylediklerine rağmen Korludağ Emniyet müdürü Mehmet'e durumu tekrar araştırttı. Biz de bu esnada Fügen ve Cesur'un nasıl nüfus değiştirdiklerine, kendilerini nasıl ölmüş gösterdiklerine dair biraz daha bilgi edinmiş olduk. Bu arada Alemdaroğlu Fügen'in anne kızlık soyadıymış, peki Fügen Fransız asıllı değil miydi? Çok alengirli. Bu kadar alengirli olmasa zaten Tahsin K. çoktan çözmüştü olayı da, Cesur'un baba ismini Hasan bırakmaları yine de kuşkulandırıcı oluyor görüldüğü üzere. Acaba Cesur ve Fügen manevi bakımdan bir bağları sürsün diye mi ismi değiştirmediler. Tahsin kuşkulandıkça Mehmet Müdür'e de angarya iş çıkıyor. Adamcağızın konu kapansın diye heyecanı, isteği buradan hissediliyor. Tebriks. Bu sahne sanki iki farklı hikaye olarak yazılmış, sonra da birbirine monte edilmiş. Amaç seyirciye kısa süreliğine de olsa belirsizlikte ve merakta bırakmak. Şöyle ki, ilk kısımda Adalet gerçeği bilmiyor ve sorar gibi Tahsin'e şunu söylüyor: "Senede birkaç kez geliyoruz buraya İstanbul'dan. Ne yemekleri iyi, ne servisi iyi..." Yani diyor ki, niye buraya geliyoruz ki, ne yemekleri iyi, ne servsileri iyi. Hatta Adalet lafın öncesinde, akşam iş yemeğinde buluşacakları iş adamlarını da Tahsin buraya getirecek diye korkmuş. Yani Adalet sebebi bilmiyor. Biz de burada Adalet'le aynı taraftayız, anlamaya, sırrı çözmeye çalışıyoruz. Sahnenin ikinci yarısında Tahsin, garsonların annesinin vefat ettiğini öğreniyor. Orada birden Adalet maskesini düşürüyor ve bizim takımı terkediyor. Anlıyoruz ki, Adalet konuyu çoktan biliyormuş. Tabii arada yani kurguda, montajda Adalet'in durumu anladığına dair bir bakış, bir söz, bir bağlantı sahnesi atılmadıysa. Bunlar dışında güzel replikleri olan, merak edip durduğumuz "Tahsin'in gerçek ailesi kim" sorusuna cevap veren iyi bir sahneydi. Bunlardan biri kahvaltıda Sühan ve Korhan arasındaki "Hasan" atışmasıydı. Birbirlerini sözlerle avlamaya çalıştılar. Son sözü Korhan söyledi ama bir söz daha gelirse cephanesi kalmadığı ve yenileceği için konuyu alelacele değiştirdi. Bir diğer kritik sahne Hülya'nın Korhan'ı masajla tavlamaya çalıştığı sahneydi. Anlaşılan Hülya Korhan'ı kendine aşık etmeye çalışacak. Bir yandan da Cahide'yi de "Zafer bebeğe kardeş lazım" diye tavlıyor, oradan da bir çapa atıyor, işini sağlama alıyor. Yani Hülya buraya kapılandı. Başka bir kritik sahne de Sühan'ın babasına, "Bu çiftlik annemin ailesininmiş. annemle o yüzden mi evlendin, Mihriban Hanımı o yüzden mi nikah masasında bıraktın" diye sorduğu andı. Tahsin bu soruya cevap veremeyip konuyu değiştirdi. Ama biz de bölümlerdir sürüp giden soruların birinin cevabını öğrenmiş olduk. Cesur'un Sühan'a gösterdiği ilgi başta sanki intikamı kaynaklıydı ama şimdi ilk görüşte aşık oldum havalarında. Sühan'a "Seninle evleneceğim" demesini de buna bağlıyor. Senaryo yön mü değiştirdi, Cesur'un mu kafası karışık. Bence tanıdıkça aşık oldu Sühan'a ama tabiri caizse yazmaya, 'giriş gelişme sonuç' sırası gözetmeden "sonuç" bölümünden başladı. Sühan'ın babasına "Bugün bir yüzünle daha tanıştım." dediği depo sahnesinin sanki ön kısmı yok, kesilmiş mi ne olmuş. Sühan nasıl haber aldı da seradan çıkıp oraya gitti. Cesur'a mesaj geldi, hemen çıkıp gitti, toprak sahibi adam o sırada dayak yiyordu. Peki Cesur'a mesajı kim attı? Yani oraya kadar adım adım giden dizi orada hem zaman atladı hem de sanki ritm kaçırdı. Birşeyler hızlı gitti. Oysa böyle önemli bir sahnede gerilim yavaş yavaş tırmandırılmalıydı. Sühan soruyor, Cesur cevaplıyor. Cevaplıyor ama sakladığı şeyler olduğunu da söylüyor ve böylece herşeyi söylemiyor. "Daha fazlasını bilmen için Cesur olman gerekir" diyor. Sühan her iki anlamda da "cesur" olamayacağına göre, dolayısıyla Sühan'a "öğrenemezsin" sınırı çekmiş oluyor. Sühan da açık sözlü, "Sen Korludağ'a babanın ölümünü araştırmaya geldin. Her şeyden babamı sorumlu tuttuğunu biliyorum" dedi Cesur'a. Daha fazlasını konuşmalarının ilişkilerine zarar vereceği noktada ikisi de aynı cümleyi kuruyor: "Seninle savaşmak istemiyorum." Bu arada ikisinin ilişkisi Karadayı'yı hatırlattı biraz. Güçlü, nüfuzlu, zengin ve zorba bir babanın cesur ve dürüst kızı ile kimliğini gizleyen, babası haksızlığa uğramış cesur ve zeki bir adamın aşkı. Karadayı'daki gibi ilerlerse bu davada Sühan, Cesur'un yanında yer alacaktır. Fakat iki dizi arasında şöyle bir fark var: Karadayı'da Feride çok ama çok sonra babasıyla ilgili gerçeklere uyanabilmişti. Burada ise neredeyse daha en başından zaten Sühan'ın şüpheleri var. Tahsin de zorbalığı bir ünvan gibi kullanıyor. Bu sebeple bundan sonrası için dizinin nasıl açımlanacağı merak konusu. Tahsin henüz Cesur'un annesinin Fransız olduğunu bilmiyor. Adı zaten Fügen. Fakat eğer Sühan'dan kadının fransızca konuştuğunu öğrenirse iki ucu birbirine bağlar ve al işte elektrik akımı. Bundan sonra Tahsin Korludağ'ı kimse tutamaz. Uyku da tutmaz herhalde. "Yüksek sosyete" hakkında yazdığım yazılarda sık sık Kerem'in annesi Ayşen ve babası Yılmaz'ın dizideki huzur kaynakları olduğunu yazmıştım. Bu dizide de, yumuşak huyuyla, sakin, uyumlu geçimli bir insan oluşuyla, birçok kişiye alttan almasıyla, kindar olmayışıyla Korhan Karlıdağ dizinin huzur cazibe noktası oldu. Bir de hazırcevaplık gibi bir özelliği bu bölümde epey ortaya çıktı. Hem Sühan'ı hem Tahsin'i, birini kahvaltıda diğerini de kafede şömine başında nakavt etti. Genel kurul oylamasında da Cahide'nin etkisinden kurtulmayı başararak kendi iradesiyle iyilik tarafında saf tuttu. Babasının horlamalarına ruhunun çektiği çile de cabası. Bölümün yıldızı Korhan Korludağ oldu. Bölüm bu kez çok tehlikeli, meraklı bir yerde kalmadı: Tahsin ve Adalet evlilik haberiyle geldiler. Sühan ve Korhan için kötü bir durum ama bu konuda Adalet'in bir kabahati yok, aksine hayat şartları gerektirmese, bu kadar kötülüğün içine düşmeyecek, hırsları olmayan, kendi halinde ve kibar bir kadın gibi görünüyor. Dolayısıyla abisi Rıza'nın hapisten kaçıp intikam almaya gelmesinden kaynaklanan korkularını, toplum içinde hor görülmelerini de düşününce evlenmeleri iyi oldu. Bu bölümde Cesur ve Banu'nun ellerindeki bilgilerle cinayeti çözmeye dair bir girişimleri ya da gelişme olmadı. Banu artık Sühan için bir risk olmayacak gibi. Bu da bu bölümde olduğu gibi artık geri planda kalacağı anlamına gelebilir. Cahide'nin Korhan'a sevgisi saygısı var mı, emin olmak zor. Hafife aldığı bu bölümde daha net belli oldu. Korhan gerçeği öğrense de Cahide'yi kendinden uzağa atsa daha iyi olur. Cahide'nin vereceği sahte mutluluktan Korhan'a fayda yok. Bu bölümle dizi biraz da geleceğe bakan bir yön aldı sanki. Yani Cesur Tahsin Korludağ'ı yakalatacak ispatların peşinde ve şu anda elinde pek bir şey yok ama Cesur ve Sühan birçok şeyi açıkça konuşuyorlar. Cesur yavaş yavaş şirketin iplerini eline alırken, anlaşılan Tahsin K.'nın suç delillerine de yaklaşacak.


Zannımca bir kaç bölümdür Cesur ve Güzel'in hikayesi dağılmaya başladı, dolayısıyla ben de hikayeden kopmaya başladım. İlk bölümlerde herşey karışıktı, bir sürü bilinmeyen vardı ama bu karışıklığın ve belirsizliğin arka planının düzgün olduğuna dair bir inançla izledim diziyi ve şimdi gidişattan bu beklentimin karşılığını alamıyorum. Farzımisal, baştan beri Cesur ve etrafındakiler sürekli Hasan Karahasanoğlu'nun öldürüldüğünü söylediler ama birkaç bölümdür anlaşıldı ki, ellerinde buna dair bir delil yok! Neden böyle düşündüklerine dair ne var peki? Anlaşılan saadece kanaat. Adli kayıtlara göre Hasan Karahasanoğlu trafik kazası geçirerek vefat etmiş. Peki neden Fügen Hanım otopsi istememiş? Otopsi yapılsaydı Hasan Karahasanoğlu'nun kurşunlandığı belli olacaktı. Belki yapıldı ama Tahsin ve şürekası yine katakülli çevirip raporları değiştirttiler, olabilir. Yine de şu saatte Cesur var mı yok mu belli olmayan bir tanığın peşinde koşmak yerine babasına da yönelebilir. Mezarı belli. Belki hala bile otopsi yapılsa bu durum ortaya çıkabilir. Cesur'un babasının ölümü bir tesadüfle gerçekleşmiş, planlanmamış bir cinayetti ve sonrasında, cesetten kurtulamaya çalıştıkları o sırada herhalde kimse bu kurşunu çıkartmakla uğraşmamıştır. Tedbiren sonradan mezarı açıp çıkartmadılarsa tabii. Böyle belirsiz bırakılan bir çok şey bölümler ilerledikçe dizinin gidişatını değiştirmek için imkan sağlıyor herhalde. Şimdi o kurşun hala orada mı değil mi bilmiyoruz ama Cesur şu anda da otopsi isteyebilir. Soyadı Alemdaroğlu ve nüfusunda babası Hasan Karahasanoğlu mu görünüyor, kim görünüyor, onu da bilmiyoruz ama eğer Cesur ve annesi Fügen Hanım, cinayet endişesiyle soyisimlerini değiştirdiklerinde bu evrakta sahtecilikle gerçekleştiyse, Tahsin Cesur'u hapse attırmak için, bu konuyu da deşebilir çünkü artık Cesur'un kim olduğu belli oldu. Doğrusu bu sırrın ortaya çıkmasında da bir zayıflık oldu sanki. Sönük oldu. Kaç bölümdür özenle saklanan sır "Haa öylemiymiş" tarzında zayıf bir kıvılcım çıkardı. Tahsin de epeydir kuşkulanıyordu bundan, Sühan da... Ama çiftliğin ortasına bomba gibi düşmedi bu gerçek. Mesela bunu öğrendiği akşam Tahsin sakin karşılamak yerine panikleyebilir, herkese bağırıp çağırabilir, ortalıkta dolaşan kimseyi bırakmayabilirdi. Sembolik olarak da kuşbakışında normalde ışıklar içinde gördüğümüz tüm çiftliği karanlıklar içinde görebilirdik. Bu bir milat olurdu. Fakat hikaye kaldığı yerden pek de bir şey olmamış gibi devam ediyor. Cesur'un bunca çabadan, plandan sonra varabildiği yer şu anda var mı yok mu hiç bilmediği bir tanığı umut etmek. Çünkü planları yerle bir. Önceki bölümlerde Tahsin Korludağ'ın güvenini kazanacak, şirketi adım adım sinsi sinsi ele geçirecek, ışın saçan gözleri henüz bizim bilemediğimiz gelişmeleri ufuklarda görebilen karizmatik bir adam vardı. Bölümler bu plan üzerine inşa edilmeyecek miydi? Biz adım adım Cesur'un yükselişine, Tahsin'in yıkılışına tanık edilmeyecek miydik? Oysa şimdi duygusala bağlamış, ne yapacağını şaşırmış, Sühan'a endekslenmiş bir Cesur var. Turan'ın Banu'ya söylediklerini dinledikten sonra Cesur gidip Bülent'e göz dağı verdi. Bülent de aklıyla dalga geçen Cesur'dan daha akıllı davranarak olayı önlemek üzere harekete geçti. Sonunda ne oldu? Turan Banu'yu vekaletten azletti. Gerçi öyle bile olsa Banu'nun elinde kocaman bir ses kaydı var. Bu ses kaydı duruşmada delil olsa, Hülya da, Bülent de ifadeye çağrılır. Gerçi bu hilebazlıkla ona da bir kılıf bulurlar. Belki Bülent resmi makamlar önünde "Hülya'nın bebeği benim" diye beyanat verir. Mihriban Hanım aslında var olmayan bir torun için Bülent'e bir süreliğine gücenir. Sühan Bülent'in birliktelerken kendisini aldattığını düşünür, gidip Bülent'i utandırır. Bülent kıvranır ama bir şey diyemez. Fakat bunlar Cesur'un davasına hizmet etmez, bir yere vardırmaz, sadece bizi oyalar. Dizide tali yollar ana yolu çiğneyip geçiyor ama bu, ana yolda tıngır mıngır ilerlemeye çalışan biz seyirci cenahı için iyi olmuyor. Korhan yine yaşadıkları ve hatırladıklarıyla bölümün sürpriziydi. Cesur'un aradığı mucizevi tanık Korhan çıktı. Korhan'ın psiklolojisinin kırılganlığı sadece mizaç değil çocukluğunda yaşadığı bu travmatik olaydanmış aynı zamanda. Bu sırrı, manevi yükü yıllarca tek başına taşımanın getirdiği yorgunluk Korhan'ın kalbinde. Ve düşmanları ise içerden: Onu alenen, herkesin içinde rezil eden, her fırsatta hor gören babası Tahsin kadar, kendisine hiç saygı duymayan, manipüle etmeye çalışan, duygusal zayıflığından sinsi sinsi faydalanan, türlü entrikalarıyla onu hem zihnen hem manen sakatlayan Cahide. Aslında Korhan'ın içinde bir cevher var ama ortam yüzünden açığa çıkamıyor. Cahide geçmişini, kişiliğini yeterince tanımadığı Hülya'yı kanka edindi. Kalbinde para dışında hiçbir şeye sevgi bulundurmayışı, Hülya'yla bu suni arkadaşlığı ve Korhan'a ihaneti Cahide'ye acılı bir bedel ödetecek. Burada Korhan'ın Cahide'den ve babasından kendini kurtarışı, yani geçireceği dönüşüm eğer dizi tarafından iyi işlenirse, işin "nasıl"ı yüzeysel ya da üstünkörü geçiştirilmezse, pırıltılı bir hikaye olabilir. Aslında kahramanların çoğu yaralı. Cesur'u biliyoruz, çocukluğunda babasını kaybetmiş fakat asıl acısını yetişkinliğinde, annesinden babasının öldürüldüğünü öğrendiğine yaşamaya başlamış. Bu gerçekle birlikte dedesinin, babaannesinin de öldürüldüğünü öğrenmiş. Bunun tam olarak kaç yıl önce gerçekleştiği dizide verilmedi gibi geliyor. Dizi olay tarihlerini paylaşmak konusunda cömert aslında, bu da takip edilebilirliği kolaylaştırıcı bir şey ama bu konuda bir bilgi hatırlamıyorum. Korhan yaralı. Adalet yaralı. Mihriban yaralı. Tahsin bile yaralı. Hülya bile yaralı. Fakat Cahide'de yara yok gibi, çocuk doğuramıyor oluşu onu üzebilirdi fakat Cahide bu konuya sadece pratik olarak yaklaşıyor, buna üzülmüyor, bu sadece Korludağ serveti üzerinde kendisine risk oluşturan bir engel, hepsi bu. Dizinin en güçlü karakteri ise tüm dramların ortasında hem aklını hem kalbini koruyabilen, herkese hem sevgi duyarken hem mesafe koyabilen Sühan. Sühan'ın şimdilik entrikalarını yuttuğu Cahide'den gün gelip intikam alabildiğini görmek güzel olurdu fakat Cahide de süper teflonlardan. Sühan'ın karşısında olmaktansa evet efendim, sepet efendimle yanında yer alır, onurunu harcar ama Sühan'ı kaybetmez. Bölümün önemli olaylarından biri, Tahsin'in Cesur'la hukuk yoluyla başedemeyeceğini anlayıp kaleyi hem içerden hem dışardan fethetmeye yönelmesiydi. Yani Cesur'un düşüncelerini değiştirip babasının intihar ettiğine inandırmak ve hem de arabasına kaza yaptırmak. Babasının Tahsin tarafından öldürülmediğine inanan bir Cesur, Tahsin için artık tehlike olmayabilirdi, eğer ortada Cesur'un dedesi Muzaffer ve babaannesi Gülbahar'ın da cinayetleri olmasaydı. O halde Tahsin bir tek bu intihar iddiasıyla Cesur'dan kurtulmayı umamaz. Çünkü Cesur gözaltındayken bile Tahsin'e "Bana 3 can borcun var" diye bağırmıştı. O halde Tahsin bu intihar yalanıyla nereye kadar ilerlemeyi umabiliyor ki? Tahsin bu kadar kısa mesafe düşünen bir adamdıysa bunca entrikayı, işi ve serveti nasıl yapabildi, bunca yıl nasıl eline yüzüne bulaştırmadan koruyabildi? Dolayısıyla bu iddia bir ölü doğum. Bir tek Cesur gerçeği ortaya çıkarmak için işbirliği teklif ettiği Sühan'a bu intihar notunun Sühan'ın annesinin eşyaları arasında kahya Salih tarafından bulunduğunu söylerse, Sühan da bu acayip tuhaf çirkin ne idüğü belirsiz ima karşısında harekete geçebilir. Bu iddianın sağlayacağı bir açılım bu olabilir. Araba kazasına gelince, dizilerde kişilerin kötülüklerinin kendi ayaklarına dolanması hadisesine bir örnek oldu. Tabii bunda Cesur ve Sühan'ın kabahati ne... Sühan artık babasının bir sürü zorbalık ve hile yaptığına ikna olmuş durumda. Bu bölümde de Cesur'un sanık olarak ifade verdiği duruşmada, babasının gerçekten o arazileri sahte evrakla zimmetine geçirdiğini, Tahsin Salih'i tokatlarken öğrendi. Ama bir katil olduğuna inanmıyor. Bu araba kazası, düşüncesinin yönünü kuşkuya çevirebilir ve bu değişiklik Cesur'la ortak hareket etmesine yol açarsa diziye gereken ana hikayeye yoğunlaşmayı sağlayabilir.


Yapım firmasına ve oyuncularına inancımdan dolayı, konusu ilgimi çekmemesine rağmen Çoban Yıldızı'nın ilk bölümünü merakla izlemeye başlamıştım ama daha bölümün yarısına varmadan yaşadığım hayal kırıklığı yüzünden izlemeyi bıraktım. Olayların işleniş tarzı, bu iddiada bir yapımdan beklenmeyecek kadar yüzeysel ve demodeydi. Hele diyaloglar inanılmaz yavan ve üstünkörüydü. Bütün sahneler içinde ilgilimi çekebilmiş olan sadece Zühre ve Seyit'in yolda karşılaşmaları ve kısa süreli kamyon yolculuklarıydı; biraz olsun özgünlük barındıran oydu. Yine de sonrasındaki bölümlerden internette yayınlanan sahnelere ya da bazen yayına denk geldiğimde bir şekilde hikayenin akışından haberdar kaldım. 11. bölümde izlediğim sahnelerse dizide bir şeylerin değişmeye başladığını gösteriyor gibiydi. Sahnelerde bir canlanma, diyaloglarda derinlik başlamıştı. Karakterler ve onların birbirleriyle kurdukları ilişkilerde gerçeklik, derinlik oluşmaya başlamış gibiydi. Adeta dizi ete kana bürünmüştü. Sıkça rastladığım 'Dizi kendini tekrar ediyor, konu tıkandı, her bölüm aynı kaçma-kovalama yaşanıyor.' eleştirilerine kulak verilmiş olacak ki dizinin senaryo grubuna ünlü senarist Cokun Irmak dahil olmuştu ve etkisi de olumlu anlamda kendini hemen göstermeye başlamıştı. 11. bölümde izlediğim sahneler beni hemen kendisine çekip, merakımı da uyandırınca 12. bölümü başından izlemeye karar verdim; yayın saatinde ekran karşına geçtim. Karakol sahnesi de gerilimi, duygusu ve temposu yüksek, başarılı bir sahneydi. Hem Seyit'in şaşkınlığını ve hayal kırıklığını hem Zühre'nin çaresizliğini, yorgunluğunu hissedebildik. Zühre'nin konağa girdiği, odasında vakit geçirdiği, akşam için hazırlandığı bütün sahnelerde karakterin yaşadığı tükenmişlik, keder son derece etkileyici, abartısız, iç sızlatıcı bir şekilde yansıtılmıştı. Bölümlerin tamamını izleyemesem de, gördüğüm sahnelere bakarak, Selin Şekerci'nin perfromansı konusunda soru işaretleri oluşmuştu önceki bölümlerde. Karakterinin mücadele etmesi gereken ya da acı çektiği sahnelerde inandırıcı bir performans ortaya koysa da 'iyi niyetli, masum' genç kızı canlandırması gerektiği anlarda Zühre şaşkın, hatta biraz kaba saba bir kız çocuğuna dönüşüyor; bu yetişkin gibi görünmeyen kızın da romantik bir hikayenin ana karakteri olması inandırıcı olmuyordu. Bu bölümde ise Zühre'nin yaşadığı çaresizlik, kendini bırakmışlık, keder içinde boş vermişlik hali çok etkileyici bir biçimde yansıdı. Ya senaryonun derinleşmesinin oyuncuya olumlu etkisiydi bu ya da Selin Şekerci dramatik yükü ağırlaştığında daha konsrantre bir performans çıkarabiliyor, daha doğru bir ton yakalayabiliyor. Her durumda sonuç dizi açısından bir kazanç. Bölümün ikinci yarısında tempoda bir düşme oldu. İzlerken sıkılmaya başladığımı fark ettim. Konakta, aynı konu etrafında çok vakit geçirildi. Zekkar'ın Zühre'nin konaktaki varlığına tepkisi aşırı dramatik ve inandırıcılıktan uzaktı. Karakayalarda hala bir yapaylık var. Senaryonun gelişimiyle o konuda da doğru tonun bulunacağını umuyorum. Önceden açılmış, bir kenarda bırakılmış bazı konuların hikayeye tekrar dahil edilmesi de, doğru işlenirse konuyu derinleştirebilir. Seyit'in annesinin babası ile yaşadığı çatışma işlenebilir bir konu. Eğer gözden kaçırmadıysam o konu havada kaldı. Oysaki birbirini hiç tanımayan ve ön yargılı dede-torun ilişkisi ilginç bir konu olabilir; özellikle Seyit'in diğer dedesiyle ilişkisine tezatlığı düşünülürse. Seyit'in dedesinin Zekkar tarafından öldürülmesi konusu da öylece bırakılıvermemeli. Hem Seyit'in intikamı hem Zekkar'ın bundan yasal olarak sorumlu tutulması unutulmaması gereken konular. Ürgüp hikayenin tamamen dışında bırakıldı gibi ki hikayenin ve dünyasının orada kurulduğunu düşünecek olursak, bu durum seyircide bir karışıklık hissi yaratıyor. Karakayaların maaile İstanbul'a taşınavermeleri de inandırıcı değil. Zühre'nin ailesiyle artık hiç ilişkisinin kalmaması da eksiklik. Bir nokta da ailesi tekrar devreye girmeli. Zühre'nin konaktaki Seyit'in de hem ona kavuşma hem de Karayalardan intikam alma ve kurtulma mücadelesi ilgi çekici. Yeni bölümü de izlemeyi düşünüyorum.


Bölümden çok keyif aldığımı söyleyemem. Neyin neden olduğunu anlamadığımız; bir amacının olmasından çok, seyirciyi oyalamak için koyulmuş gibi görünen sahnelerle dolu bir bölümdü. Pek keyif alamadığım için hakkında yazacak fazla bir şeyim de yok aslında, bakalım. "İntikam oyunu başlıyor. Deniz doğduğuna pişman olacak, hayatı mahvolacak!" deyince Yiğit gerçekten çok ince ve sinsi bir plan yapıyor sanmıştım. Böylesi iddialı sözlere Deniz, Yiğit'e çok güvenmeli, mutluluktan havalara uçmalı ve kendisini en yüksekte, bulutların üstünde hissettiği bir anda Yiğit'ten yiyeceği bir darbeyle yere çakılmalıydı. Yani Yiğit'in planı en azından buna benzer bir şey olmalıydı ki Deniz'in hayatı mahvolsun, doğduğuna pişman olsun. Nasıl bir şey olabileceğini şu an ben de bilemiyorum ama en azından nikahta rezil edilme, terk edilme gibi daha dramatik bir şey beklerdim. Ama yakın çevrenin olduğu bir yemekte yalanını yüzüne vurmak? Bu mu büyük plan? Oradaki insanların çoğu zaten biliyor olan biteni, hatta bütün oyunun içindeydiler zaten çoğu. Ayrıca Yiğit'in Deniz'i endişelendirmek, germek için yaptığı küçük oyunların nasıl bir katkısı olacaktı bu rezil etme, yüzüne vurma oyununa? Tuna ve Deniz, CD'yi almak için eve girdiler, alarm çaldı, polis geldi.. Ee? Ya da sahte anne-babayla yemek sahnesi? Deniz ter döktü biraz.. Peki o sahnede yaşadıkları, onun her şeyin açığa çıkacağı yemekte daha kötü hissetmesini sağlayacak mıydı? Büyük intikam planına ne katkısı oldu bunların? O sahneler sadece "Bu konudan daha ne kadar malzeme çıkarabiliriz; nasıl komediye, eğlenceye dönüştürebiliriz?" gibi bir düşünceyle çıkmış gibiydiler. Zaman zaman tebessüm ettirdiler ama daha çok uzunluklarıyla sıkıcı ve yorucuydular. Onun yerine, Yiğit ve Deniz ilişkisi biraz ilerlese, biraz zaman geçse; Deniz Yiğit'in aşkına bütünüyle inansa, ona güvense; biz ikisi arasında daha fazla romantik sahne izlesek; Deniz böyle endişeyle kıvranacağına mutluluktan havalara uçuyorken yalanı yüzüne vurulsa daha etkili olmaz mıydı? Maalesef dağ fare doğurdu. O sahneye gelene kadar da o kadar uzun ve gereksiz dolaştırıldık ki, sahne geldiğinde kendimi epey yorulmuş ve sıkılmış hissediyordum. Bir de Deniz, zaten kararsız olan ve zorlanan Yiğit'i susturup sözü kendi alınca plan komple güme gitti. Hikaye açısından Deniz'in her şeyi itiraf etmesi, suçu bütünüyle kendisinin üstlenmesi ise doğru bir manevraydı. Hala söylüyor olduğu tonlarca yalana bakıp "Deniz ona yapacağım her şeyi hak etti!" diyen Yiğit'in affetmesi için bu itiraf önemliydi. Ama yakın çevrenin olduğu bir yemekte yalanını yüzüne vurmak? Bu mu büyük plan? Oradaki insanların çoğu zaten biliyor olan biteni, hatta bütün oyunun içindeydiler zaten çoğu. Ayrıca Yiğit'in Deniz'i endişelendirmek, germek için yaptığı küçük oyunların nasıl bir katkısı olacaktı bu rezil etme, yüzüne vurma oyununa? Tuna ve Deniz, CD'yi almak için eve girdiler, alarm çaldı, polis geldi.. Ee? Ya da sahte anne-babayla yemek sahnesi? Deniz ter döktü biraz.. Peki o sahnede yaşadıkları, onun her şeyin açığa çıkacağı yemekte daha kötü hissetmesini sağlayacak mıydı? Büyük intikam planına ne katkısı oldu bunların? O sahneler sadece "Bu konudan daha ne kadar malzeme çıkarabiliriz; nasıl komediye, eğlenceye dönüştürebiliriz?" gibi bir düşünceyle çıkmış gibiydiler. Zaman zaman tebessüm ettirdiler ama daha çok uzunluklarıyla sıkıcı ve yorucuydular. Onun yerine, Yiğit ve Deniz ilişkisi biraz ilerlese, biraz zaman geçse; Deniz Yiğit'in aşkına bütünüyle inansa, ona güvense; biz ikisi arasında daha fazla romantik sahne izlesek; Deniz böyle endişeyle kıvranacağına mutluluktan havalara uçuyorken yalanı yüzüne vurulsa daha etkili olmaz mıydı? Maalesef dağ fare doğurdu. O sahneye gelene kadar da o kadar uzun ve gereksiz dolaştırıldık ki, sahne geldiğinde kendimi epey yorulmuş ve sıkılmış hissediyordum. Bir de Deniz, zaten kararsız olan ve zorlanan Yiğit'i susturup sözü kendi alınca plan komple güme gitti. Hikaye açısından Deniz'in her şeyi itiraf etmesi, suçu bütünüyle kendisinin üstlenmesi ise doğru bir manevraydı. Hala söylüyor olduğu tonlarca yalana bakıp "Deniz ona yapacağım her şeyi hak etti!" diyen Yiğit'in affetmesi için bu itiraf önemliydi. Şimdi, Deniz ve Yiğit bir tarafa.. Biri lütfen söyleyebilir mi, Tuna yine ve yine ve yine neden o sahnede, arka planda Deniz-Yiğit aşkını izliyordu? Evinde mutsuz, kendi başına oturan Tuna neden yine birdenbire bütün olayı çözüp, bir süper kahraman gibi olay yerine koşuyor ve Deniz'in ilan-ı aşkına tanık oluyor? Bu nasıl bir dejavu böyle? Bölümün ortasında biz Tuna-Deniz aşkıyla çok keskin, net bir veda yaşadık. Tuna ve Deniz, CD operasyonundan sonra konuşuyorlarken Tuna'nın Deniz'e vedası sadece ikisi arasında bir veda değildi. Seyirciye de "Yeter artık Tuna ve Deniz'le bu kadar oyalandığımız. Hadi vedalaşın bu çiftle. O iş olmayacak. Başka hayatta olsa olurdu ama bu hayatta mümkün değil." denmedi mi? Hatta bu durum, Tuna'nın bilgisayar başına oturup yazmaya başladığı, "Başka bir adam daha vardı ama o artık bu hikayenin konusu olmaktan vazgeçmişti" diyerek kameranın tam oratasına baktığı sahnede daha da belirgin değil miydi? Geçen haftaki yazımda "Bu hikayenin sonunda kalbi kırılan kim olacak?" diye sormuştum. Sağ olsun Deniz, Tuna'ya "bu hikayede üzülen sen olmamalıydın" diyerek sorumun cevabını verdi. Bu hikayenin sonunda kalbi kırılan Tuna, mutlu sona kavuşan da Deniz ve Yiğit olacak. Birkaç hafta önce bunu söyleyeceğimi düşünmezdim ama şu an varılan noktaya bakınca, Tuna-Deniz ilişkisine hiç girilmese daha iyi olacakmış diye düşünüyorum. Baştan beri izleyicilerin önemli bir bölümü Tuna'nın, herkesi hayran bırakan karşılıksız aşkına bakıp "Bu ilişki olsa ne harika olurdu; Deniz, Tuna'yı bir fark etse artık" diye umutlanıyordu. Sizin amacınız sonuçta Deniz ve Yiğit'e varan bir hikaye kurmaksa ve insanların aklından Tuna ihtimalini çıkarmaksa, bunun için yapmanız gereken ya bu ilişkiye hiç girmemek ya da Deniz bir başkasına aşıkken Tuna'yla ilişkisinin ne kadar anlamsız ve mutsuz olduğunu göstermek olurdu. Ama öyle bir ilişki kondu ki ortaya, samimi, sevgi dolu, kendine has bir romantizmi ve içtenliği olan... Tam bir 'arkadaşklık'.. Problemleri varken bile bu problemlerin kendilerinden değil, başka insanlardan kaynaklandığı; onlarınsa bağlarının ve sevgilerinin güçlü olduğu güzel bir ilişki. Tuna-Deniz ilişkisinin ne kadar güzel olabileceğini gösterip sonra aniden direksiyonu diğer alternatife kırmak ne garip bir manevraydı! Deniz -artık Allah bilir her neden girdiyse- bu ilişkiye bütünüyle kendini adamıştı o süreçte. Bu ilişkiyi sürdürmek için canla başla uğraşıyordu ve Tuna için göz yaşı döküyordu. Aldatıldığını sandığındaysa çok acı çekmişti. Peki ya sonra? Deniz'i depresyonlara sokan, Ayça'yla saç saça baş başa kavga ettiren o aldatma yalanı öyle laf arasında itiraf ediliverdi. "Ha öyle miydi o? Hay Allah, tüh!" dercesine geçiştirildi. Bir başka dağ da orada doğurdu kendi faresini. Bunun yanı sıra -az olsa da ve sayısız yalanla gölgelense de- Yiğit ve Deniz sahneleri hoştu. Deniz duyguları hakkında nihayet kendisine dürüst olmaya başlayınca, Yiğit'e olan hayranlığını artık saklamaya çalışmayınca, Yiğit de özgürce kendi duygularını ifade edebilince ikisi arasındaki aşkı izlemek keyifli oluyor. Bu haftanın '90lar şarkısı olan 'Emel-Deli Et Beni' Yiğit'in kendinden emin, çekiciliğine çok güvenen hali karşısında Deniz'in hislerini öyle iyi ifade ediyordu ki... Keşke intikam planı bu kadar hızlı ve yalapşap gelişmeseydi, biz Yiğit'in gidip gelen duygularını, aşkı ve öfkesi arasında bocalamasını, Deniz'in yavaş yavaş çözülmesini daha uzun ve keyif alarak izleyebilseydik.


Deniz Yiğit'in evlenme teklifini kabul etti. İrem Deniz'e içinde ne varsa sayıp döktü. Tuna, kendisini Ayça'yla aldatmadığını Deniz'e söyledi. Tuna ve Deniz ilişki anlamında vedalaştılar. Önce Tuna, sonra Yiğit, Ayça'yı işten kovdu. Neşe, Gazi'nin kendisinden hoşlandığını öğrendi. Gazi'yi uzak tutmak için ajanstan tuttuğu bir oyuncuyu sevgilisi olarak tanıttı fakat gerçek ortaya çıktı ve Gazi ile açıkça konuştular, ilişkileri başladı. Yiğit gerçekleri söyleyip utandırmak üzere, utanacak herkesi çağırdığı bir akşam yemeği organize etti. Fakat yemeğin finali beklediği gibi olmadı. Gerçeği bildiğini söylemesine fırsat kalmadan Deniz itiraf etti. Yiğit salonu terketti. Bölüm geçen bölümün final sahnesinin devamıyla açıldı. Deniz ve Yiğit arabada, Deniz'in mahallesindeler. Yiğit evlenme teklif etmiş, Deniz'den henüz cevap yok. Zaten Yiğit'in yanında, Deniz'in genel durumu ya konuşamamak, ya sesi kısılarak konuşmak ya da baş ve el kol hareketleriyle derdini anlatmaya çalışmak. Bu kez de sonunda "Konuşamıyorum" demeyi başardı ve durumu özetledi. Şöyle gönlü ferah bir "Evet" diyemese de bunca zaman sonra hem Deniz'i hem Yiğit'i böyle mutlu görmek bizlere de mutluluk sebebi oldu. Tuna'nın göz yaşlarını görene kadar üzerimize bir afiyet, sinirlerimize bir gevşeme, gönlümüze bir rahatlama geldi. Bölümün en sağlam sahnelerinden biri, epeydir beklenen Deniz ve İrem arasında gerçekleşecek, içerdekilerin söylenmesi, eteklerdeki taşların dökülmesi sahnesiydi. Doğrusu beklediğimden çok ama çok daha sert oldu. İrem'den böylesine acı sözler duymayı beklemiyordum. Birbirlerini çok iyi tanıdıkları için, yakın arkadaşlar arasındaki tüm paylaşımlar derin oluyor. Sevinçleri daha coşkulu, kavgaları daha yıkıcı. İrem de Deniz'i çok iyi tanımasının, tüm arka odalarını, sırlarını, sakladıklarını bilmenin avantajını kendi lehine çok iyi kullandı. Sanki gerildi gerildi sonra kocaman bir dalga gibi vurdu Deniz'e. Neler demedi ki. Ne ezikliği kaldı, ne aynalara bakmaktan utanması, üstelik bunlarda haklı olduğu, İrem'in yerinde olmak istediği, özetle bir zavallı olduğu. Yani Deniz'in elle tutulur, sevilir, değer verilir hiçbir şeyi kalmadı. Daha doğrusu yokmuş, İrem'in gözünde. Köfteci Adem Abi "Deniz'le ayrıldınız mı" diye sorduğunda Tuna kendi ilişkisi hakkında "Zamane aşkları naparsın" falan filan deyince hem üzerime bir gülme geldi, hem de Tuna'nın mizah yönünü hatırladım. Peh peh peh... Mazi olmuş meğer. Çünkü kaç bölümdür Tuna'nın gözü yaşlı. Zaten dizide bu dörtlüden ağlamayan kalmadı. Her bölümde birer posta göz yaşı döküyorlar. Aslında benzer bir finale Kiralık Aşk'tan aşina idik ama yine de zokayı yuttum. Beklemiyordum Deniz'den böyle bir hamle. Bu sahneyi iki türlü çekmelerine diyecek tek sözüm "alkış". Önce Yiğit'in tüm sinirini boca ettiği hem enerjisi yüksek hem de komik versiyon, , hem de Deniz'in monolog yaptığı dramatik versiyon. Doğrusu Yiğit tahmin ettiğinden daha duygusaldı tasarladığı konuşmayı yaparken ve epey zorlandı. Zaten işleri değiştiren de galiba bu oldu. Deniz'in aniden elini onun elinin üzerine koyup Yiğit'i şaşırtmasıyla hem gidişat değişti, hem de aralarındaki denge. Aralarındaki romantizme rağmen, o ana kadar bir yetişkin-çocuk, öğretmen-öğrenci imişler gibi bir enerji içeren ilişkilerinde Deniz birden hakim ve şefkatli, üst bir pozisyona geçti, Yiğit'i de darmadağın etti. Deniz bu konuşmayı ne ara tasarladı, Yiğit'in ne yapacağını anladı da önlem mi aldı, yoksa konuşmasından etkilenip daha fazla kandırmaya vicdanı mı elvermedi, o belli olmadı ama yorumumu ikincisinden yana yapmaya meyilliyim. Ayrıca Deniz'in tüm suçu üzerine alması da kahramancaydı. Herkesi temize çıkarırken bir bakıma kendini de akladı. Ama tabii bu Yiğit için bir şey ifade edemez çünkü burada aslında sadece iki kişi var: Deniz ve Yiğit. Burada gönlü alınması gereken kişi Yiğit. Başbaşa ve Deniz'in gerekçelerini anlattığı daha uzun bir konuşma yapmaları çok daha iyi olurdu. Yiğit şimdi bildiği gerçeği öğrenmek dışında ne öğrendi ki? Teselli bulmak için Deniz'e hak verebilmesi gerek ve şu anda bu olmadı. Deniz'e "Neden?" diye sorabilirdi ama sanırım hazır değildi bu itirafa. Dolayısıyla daha konuşmaları gereken şeyler var. İzleyicisi olarak sevindiğimiz bir şekilde bölümün hemen ardından yeni bölüm fragmanı düzenli bir şekilde çıkıyor. Fragmana göre Yiğit Deniz'i affetmiyor, en azından hemen affetmiyor. Üstelik işten çıkarılmasını istiyor. Şimdiye kadar Deniz ne zaman işten çıkacak olsa ya Tuna kurtardı, ya Yiğit. Bu kez Tuna müdahil olmayacak gibi. Ofisten giden Deniz olaydan kopar. Demek ki bu ayrılış ya kısa süreli olacak ya da olmayacak. Olmayacaksa ya birinin engellemesi lazım ya da bir iş falan çıkıp bu ayrılışın sürekli ertelenmesi lazım. Ayrıca Yiğit adına sevindirici bir gelişme: Artık nasıl ortaya çıktıysa, Yiğit'in meğer kardeşleri varmış. Bunlardan biri de anlaşılan, diziye katılacak oyuncu Su Kutlu'nun rolü olacak. Tuna'yla bir ilişki düşünülüyorsa, sanki yaş farkı var gibi, ama dur bakalım, elektrik meselesi. Ayrıca bunca yıldır kardeşleri olduğunu saklaması da babasının Yiğit'e bitmek bilmez yeni yamuklarından biri.


Defne bu. Sarılabilir. Normalde şaşılası şeyleri o kadar içten, samimi, savunarak, kendini haklı görerek, hatta kendine acıyarak yapıyor ki, Deniz'le anlaşmak normalde yapmaması gereken bir şey ya, Defne yapabilir. Deniz de malum, yüzde yüz değilse de yüksek dozda ikna edici, çarming familiden bir adam. Olabilir... Yani. Deniz tüm kirrli eylemleri ve art niyetleri bir yana, sanki oyun oynar gibi çocuksu türden bir kötülük içinde ki, evlerden işlerden her bi şeylerden ırak ama böyle Bana dokunmayan Deniz..." atasözü hesabı, izlerken komik ve eğlendirici olabiliyor. Özellikle 2. fragmanda "Hem ben kazanıcam, hem... yine ben kazanıcam" derken, tekrar tekrar izle gül. Kazanamayacaksın elbette Deniz. Çünkü bu masalda siz kötücükler ne yaparsanız yapın hoop iyiler kazanıveriyor, tüm yaptıklarınız da dönüp dolaşıp tüm yolların Roma'ya çıkması misali iyilerin işine yarıyor. Ama eğlencelisin, komiksin, seninle bu şölen daha tatlı, daha acı, daha ekşi, daha tuzlu Denizz. Gelelim Sude Helen'i öğrendi, şimdi ne yapar? Beklerdik ki, Defne bacısına gidip, bak Ömerle de sevgiliymişsiniz, siz bir an önce çatınızı çatın, yuvanızı kurun, nedir size engel, ben yolunuzu açayım gibisinden mantıklı bir yol izlesin. Beklerdik ki bu samimiyet ilerletmesinde de Neriman'ın hain sinsi tehditlerini, Defne'nin açmazlarını öğrensin ve karısına karşı pasif aktivist Necmi'nin yapamadığını, iyi sevimli saf Sinan'ın yapamadığını, çivi çiviyi söker hesabı Sude yapıp annesinin oyununu bitirsin, sevenleri kavuştursun, kendi de rahata yani Sinan'a kavuşsun. Bu bölümde yani 21. bölümde Sude'nin Ömer'de kahvaltı ederken Sinan'ın Yasemin'den bir başkasına aşık olduğunu söylediği sahne, bölümün can alıcı sahnelerinden biriydi. Bu konunun hemen kapanmaması iyi olacak gibi. Sinan'ın duygularının derinliği böylece daha iyi anlaşılacak. Meğer Ömer yakın mazide kıskançlıkla o kadar canını yakmış, dolayısıyla Defne'yi de yaktırmış konuyu silmiş gitmiş. Hoop tazesinden çıktı karşına. Bakalım bu gerçekle doğrudan karşılaşınca Ömer ne yapacak? Tadının çıkması açısından Sinan uzun süre Defne'yi kalben bırakmasa iyi olur gibi. Ömer'in aşkı detaylı işlendi, Sinan'ın ki de detaylandırılsa güzell olur. Bu dizide güzel taraflardan biri, herkesin herkesle ilişkili olması. Dolayısıyla kahramanların birbirine söyleyemediği ya da eksik bıraktığı şeyler başkalarıyla konuşurken tamamlanabiliyor, renkleniyor, sürprizleniyor. Dolayısıyla Sinan için de Defne ile yüz yüze gelinceye kadar bu şekilde genişlemesi güzell olur. Ömer Passionis'e döndüğünde Sinan'ın karşılaması ne kadar içten ve çoşkulu, tek kelimeyle "Şahane"ydi. Ömer iyi ki dönmüş dedirten, konuyu yüzde doksan dokuz nokta dokuz kapatıp noktayı koyan bir karşılama oldu. Sinan'a bu güzel gönüllü karşılama için ancak tebrik üstüne tebrik gelir. Ömer'in Defne'nin kendisinden gizli Sinan'dan zam, Koray'dan mankenlik ücreti isteyişini öğrenmesi üzerine Defne'nin odasına gidip üzüntüden nefes nefese kalıp konuşmakta zorlandığı sahne, bölümün en güzel sahnelerindendi. Özetle, Defne sarıldı, ihtimal. Defne bu, şaşırtabilir, sarılmaya da bilir. Fakat kınalı beyaz kuzuyla "Kırmızı Saçlı Kız" kırması neşeli bir sekişle yağmur altında ö'meee'r diye Ömer'e koşması başına meteor düşmediyse Deniz'den gelen alçak ılıman basınç etkisiyle olsa gerek. Yani ilk fragman bölümün başındaki hadiselerden, ikinci fragman da sonundan, tahmin o ki. Bizi başı mutlu, sonu suratlarda yarım kalmış, ağlamaklı şaşkın bir ifade bırakacak bir bölüm bekliyor olabilir. Ama iyi ki, bu dizide mutsuzluklar da mutluluklar gibi uzun sürmüyor. Bir varmış bir yokmuş. Bir varmış, Defne ve Ömer yarın evlenecek gibiler, pardon "haftaya"; bir yokmuş, bir daha karşılaşma ihtimalleri sıfırın altında on, uzaaaak diyarların insanları. Biz seyici olarak, bizi beşikteymişiz gibi, bir o yana bir bu yana tıngır mıngır sallayan bu hali sevdik gibi. Sude prensese gelince. Öncelikle şunu söylemeden geçmek mümkün değil: Sude nasıl iyi cici kız diye beklenirken gözü karalıkta, entrikada neredeyse, kulağı geçmiş boynuz çıktıysa, bir beklenmedik ters köşe de Hulusi Dede ile ilişkisinden geldi. Doğrusu Sude ile Hulusi dedenin arası meğer bal ve kaymakmış. Hulusi dede, Sude'nin tek sırdaşı, dert ortağıymış. Hulusi yüzünü görmediği diğer torunu Ömer için, buluşup görüşüp hasbıhal ettiği biricik torunu Sude'yi harcayacak değilmiş bal gibi de. Dolayısıyla Nöro'nun "Köşk de köşk" diye hortlak görmüş gibi korkmasına da gerek yokmuş. Fakat malum tüm masal kahramanları birleşmiş, nehirler denizlere, Ömer de Defne'sine kavuşsun, diye uğraşıp duruyor. Bu hafta bir sürü yeni şarkı, albüm derken, son birkaç gündür Majeste'nin "Aşk Olalım" şarkısı geldi bünyeye oturdu. Hem grubun, hem şarkının adı, hem de sözleri bu "Ben gönlünde bir kiracı, yerleşicem yerleşicem" diyen tatlı inatçı aşk masalına uydu.


Gecenin Kraliçesi'nin ikinci bölümünü de izledim. Doğrusu ilk bölümü daha çok beğenmiştim. Bir kere mekanlar daha güzeldi. Daha çeşitli ve ferahtı. Bu bölümde ise gündüz vakti bile güneş ışığının az girdiği alanlar, loşluklar, gölgeler.. Dış mekanlarda ise grilik, ışıksızlık. Evet mevsim kış, güneş az ama böyleyken böyle. Aşılabilseydi iyiydi. Diziyi izlerken en azından bir karaktere sırtını dayamak istiyorsun. Güvenmek istiyorsun. Bu da genelde baş kahramanlar olsun istiyorsun. Şimdi dizide artık Selin'e güvenemiyorum. Mağdurdu ama yaptığı bu darbeyle, gizemli halleriyle, daha da alacağa benzer intikamıyla, şefkatli müşfik hem anne hem seven kadın rollerine alışmış biz masum izleyiciler sanırım allak bullak olduk. Şu anda Selin'den korkuyorum mesela. Onun dışında Kartal desen, o da öyle ya da böyle bir eşi vardı, aldattı. O tarafa vurduğu darbe yetmezmiş gibi, bir de bu tarafa yani Selin'e darbe vurdu. Hadi seni unutsun istiyorsun, sehpanın üstüne niye para bırakıyorsun şapşik. Hem sen koskoca holdingler bir şeyler yönet, sonra düz yolda paçalarını ıslat. Bu da nasıl bir tabir oldu böyle. Fakat Kartal deyince iki dakikada rüzgara göre karar değiştiren, kararsız bir kişi ortaya çıkıyor. Arkadaşı ne derse etkilenip yapıyor gibi. Gerçi ne kadar zeki de olsa, yalnız bir insan, ailesini doğru dürüst tanımamış. Hem ister tanımış ister tanımamış evlat hep çocuktur bir yandan. Kartal da çocuk. Hatta Aziz de çocuk. Selin de çocuk, bu hesapça ama Selin'den tırstım bir kere. Hem çok esaslı soğuk yapıyor. Bak annesi iyiydi. Dolayısıyla dizide sırtımı dayayacağım bir karakter arıyorum. Şu sırada bana en yakın gelen, halanın kocası, Mert'in eniştesi olan kişi. Çünkü halaya bakıyorum hırslı, acımasızlığa varabiliyor, Mert'e bakıyorum, acı çekiyor ve savruluyor, Aziz desen haşin, öfkeli, Kartal dağılmış, arkadaşı çapkın, Selin intikamcı, annesi Fransa'da, Esra da acı içinde, aşırı uçlarda. Bu ev ahalisi içinde, en makul, en mütevazı, uyumlu ve ılımlı olarak bu enişteyi görüyorum. Oyumu ona veriyorum. İleriki bölümlerde de izleme durumum olursa, sıkışık gerilimli gergin fırtınalı zor durumlarda gözüm onun üstünde. Mekanlar, gizem derken izlememeye meyil etmiştim ama üçüncü bölüm fragmanını izlediğimde acaba mı, dedim, bir şans bir şans daha derken bakarsın izlemeye koyulmuşum Ama kaç tane de diziyi bırakıverdim birden bire ya da yavaş yavaş kopa kopa. Yani belli olmaz. Diziyi izlerken en azından bir karaktere sırtını dayamak istiyorsun. Güvenmek istiyorsun. Bu da genelde baş kahramanlar olsun istiyorsun. Şimdi dizide artık Selin'e güvenemiyorum. Mağdurdu ama yaptığı bu darbeyle, gizemli halleriyle, daha da alacağa benzer intikamıyla, şefkatli müşfik hem anne hem seven kadın rollerine alışmış biz masum izleyiciler sanırım allak bullak olduk. Şu anda Selin'den korkuyorum mesela. Onun dışında Kartal desen, o da öyle ya da böyle bir eşi vardı, aldattı. O tarafa vurduğu darbe yetmezmiş gibi, bir de bu tarafa yani Selin'e darbe vurdu. Hadi seni unutsun istiyorsun, sehpanın üstüne niye para bırakıyorsun şapşik. Hem sen koskoca holdingler bir şeyler yönet, sonra düz yolda paçalarını ıslat. Bu da nasıl bir tabir oldu böyle. Fakat Kartal deyince iki dakikada rüzgara göre karar değiştiren, kararsız bir kişi ortaya çıkıyor. Arkadaşı ne derse etkilenip yapıyor gibi. Gerçi ne kadar zeki de olsa, yalnız bir insan, ailesini doğru dürüst tanımamış. Hem ister tanımış ister tanımamış evlat hep çocuktur bir yandan. Kartal da çocuk. Hatta Aziz de çocuk. Selin de çocuk, bu hesapça ama Selin'den tırstım bir kere. Hem çok esaslı soğuk yapıyor. Bak annesi iyiydi. Dolayısıyla dizide sırtımı dayayacağım bir karakter arıyorum. Şu sırada bana en yakın gelen, halanın kocası, Mert'in eniştesi olan kişi. Çünkü halaya bakıyorum hırslı, acımasızlığa varabiliyor, Mert'e bakıyorum, acı çekiyor ve savruluyor, Aziz desen haşin, öfkeli, Kartal dağılmış, arkadaşı çapkın, Selin intikamcı, annesi Fransa'da, Esra da acı içinde, aşırı uçlarda. Bu ev ahalisi içinde, en makul, en mütevazı, uyumlu ve ılımlı olarak bu enişteyi görüyorum. Oyumu ona veriyorum. İleriki bölümlerde de izleme durumum olursa, sıkışık gerilimli gergin fırtınalı zor durumlarda gözüm onun üstünde. Mekanlar, gizem derken izlememeye meyil etmiştim ama üçüncü bölüm fragmanını izlediğimde acaba mı, dedim, bir şans bir şans daha derken bakarsın izlemeye koyulmuşum Ama kaç tane de diziyi bırakıverdim birden bire ya da yavaş yavaş kopa kopa. Yani belli olmaz.


Erkenci Kuş'un yeni bölümü için çok heyecanlıydım. Hatta melatonin hormonunu yakalayayım diye bir süredir erkene çektiğim yatma saatimi bile geciktirdim. Yine güzel bölümdü ama Canem sahnesi hem geç geldi, hem de bölümün geneline oranla azdı. Ya da beklentim giderek büyüyor, kimbilir. Polen geçen bölümün sonunda Can'ın platonik aşkının kim olduğunu öğrenmişti ve bu bilgiden sonra Sanem'e karşı nasıl bir tavır alacağını çok merak ediyordum. Klasik davranışta insan "rakibini" kıskanır, hınçlanır. Polen'de ise, taksinin önünde bekleyen Sanem'e "Sen tek başına dönsen sorun olur mu? Ben burada kalacağım" derken zerre kıskançlık ya da kızgınlık belirtisi yoktu. "Vay be" dedim, kendi kendime, "kadına bak, herkese hakkını teslim ediyor." Polen muhtemelen şöyle düşündü, diye düşündüm: "Can Sanem'e aşıksa, bunda Sanem'in günahı ne? Zaten Sanem'den Can'a karşı sahiplenici bir ilgi olsaydı ben bunu zaten anlardım." Dolayısıyla Polen Sanem'e kızmadı... diye düşündüm. Fakat bölümün ilerleyen sahnelerinde gördük ve yeni bölüm (11) videolarından da anlıyoruz ki, kazın ayağı öyle değil. Polen de Sanem'e diş bilemeye, Sanem'in ayağını kaydırmaya çalışmaya başladı. İşin başka da bir yönü var ki, kibir mi demeli, ne demeli: Polen rakibinin kim olduğunu bilmiyorken Londra'ya dönmek kararındayken, bu rakibin Sanem olduğunu öğrenince kalıp savaşmaya karar verdi. Yani Sanem'i kolay lokma saydı. Ama gel gör ki, dünya işleri... Taş kağıt makas... Bu arada, Polen'in kuantum fizikçiliğine ve Londra'da laboratuvar sahibi olmasına aklım yatmadı. Hani bir kuantum fizikçisiyse, ya akademide ya Cern'dedir gibi geliyor. Şahsi laboratuvarı olunca nasıl ekonomisini döndürüyor, emanet bırakılan pimezon mu besliyor ne yapıyor... Bu arada Kimya Gökçe Aytaç'ın Sanem'le "Tuhaf bir adamdır Can, öyle sırlarını kolay kolay kimseye açmaz, bir tek ben bilirim! O yüzden kulübenin yerini ben bilmediğim halde..." sahnesindeki performansını ayrıca beğendim. Gece, Sanem'in Polen'i Can'la birlikte kır evinde bırakıp evine döndükten sonra defterine yazdığı satırlar minvalinde benzer düşünceler, güzel bir çakışmayla benim de geçen gün aklıma takılmıştı. Sanem defterine şöyle yazdı: "Gerçekler hep hayal kırıklığı. Oysa hayallerde herşey limitsiz. Herkes mükemmel. Aşk sonsuz... Mutluluk sonsuz." Ben de demiştim ki kendi kendime, nedir dizilerde biri birine aşık olacak diye yaşadığımız bu mutluluk, bu heyecan? Gerçek hayatta yok mu, ya da bulamıyoruz diye mi? Kendimizi esas kız, aşkımızı esas oğlan yerine koyup bir tür avuntu bulmak mı? Sanem'in tespitleri doğru... Ve hatta yazdılarından fazlası da var tabii. Gerçek hayatta bir sürü "level" oluyor: Çekicilik, cazibe bir yere kadar, sonra karşındaki de insan sonuçta, iyi ve kötü huyları, mizacı ortak herşeyi etkilemeye başlıyor.. Sohbet muhabbette genişleyebiliyor musunuz, derinleşebiliyor musunuz? Gülebiliyor musunuz birlikte? Aynı müzikten heyecanlanıp, aynı şarkılarda romantizm bulabiliyor musunuz? Hayalinde herşey sana uygun oluyor. Gerçek hayatta ise orası uyuyorsa, burası uymuyor. Sonra hayatlarınızın temel yarası, derin çukurları... Örtüşüyorsa ayrı sorun, başkaysa ayrı sorun oluyor. Bir de aileler, çevreler... Tek başına sevmiyorsun ki bir insanı, tüm hayatıyla, paket olarak geliyor sana, tabii ki sen de ona. Yani zaten senin derdin, yükün kendine yeterken, bir de... Bir şarkıyı hatırladım şimdi. Sözleri "Ama korkum yok, kederin gelsin" diye. Yani iki insanın birbirinin hayatına katılışı öyle olsun ki, bu katılış yağmurun toprağı bulması gibi olsun, doğal, kurgusuz, kendiliğinden... Aynı yönde, aynı akışta olun birbirinize... Hiçbir şeyiniz ağır gelmesin; kompleksleriniz, kederiniz bile vızgelsin... İçinde yeni bir tek damlaya bile yer olmayan, su dolu bir kasenin üzerine konmuş gül yaprağı gibi olun. Hani bir öykü var, kimselerin giremediği tapınağa kabul edilmek isteyen genç müridle ilgili, o öyküdeki gibi. Aslında gönülden aşk zaten insana yük değil hafiflik getiren bir şey. Zaten Can da reklam çekimi sırasında birdenbire Sanem'in akşamı Levent'le geçirmediğini öğrendiğinde ve Sanem'le aralarında karşılıklı itiraflaşma gibi bir gelişme yaşandığında, işle ilgili hiçbir sorunu takmamaya başladı. Kriz kriz: "Mahvolduk Can, Aylin'in seçtiği oyuncu kazma çıktı.", "Oyuncunun bağırsakları bozuldu"... Fakat Can bu kriz çığlıklarına karşı "Hallederiz kayınçoo, boşveer" modunda. Aşk varsa dünya toz pembe. Fakat sıkıntı zaten bu duygunun sonsuz olmamasında. Bazıları bu duyguyu bir ilişki biter bitmez yeni bir ilişkiye başlayarak sürekli kılmaya çalışıyor. Bazıları içinse bu o kadar kolay değil. Sen bitirmişsen vicdan azabı ya da karşı tarafın ısrarından kurtulması, karşı taraf bitirmişse onu unutması, kendini onarması sıkıntı olabiliyor. Gerçek hayatta ilişkiler daha çok Can ve Polen ilişkisi gibi. Ve başa dönersek, Sanem'in yazdığı gibi: "Hayallerde aşk sonsuz, mutluluk sonsuz..." Bu dizinin daha yaygın bir başka versiyonu, ilişkisi için yıllardır türlü fedakarlığı yapan Polen'in hikayesi de olabilirdi. Şimdi kısa kısa diziye devam edeceğim... Birkaç bölümdür Deren'in ya rolü komikleşti ya da Tuğçe Kumral rolünü böyle yorumlamaya başladı ama öyle ya da böyle şahsen bu değişiklikten gayet memnunum. Dizinin komedi homojenliğini arttırıyor, nötr duygudaki kimi sahneleri komediye taşımış oluyor. Mevkıbe kilo vermeye çalışmıyor muydu? Evde yemek yapmayı da bırakmıştı. Nasıl bitti o mevzu? Fakat uzamadığı iyi oldu. Bu bölümde Nihat, Mevkıbe'nin yaptığı poğaçaları kahvaltıda hapur hupur mis gibi koklaya koklaya yedi. Osman'ın mesleki durumu kasaplıktan aşçılığa, şefliğe dönüşüyor gibi. Hatta bu bölüm Orgatte'nin reklam çekiminde bir de oyunculuk yaptı. Gerçi görsel yönünün devamının geleceğini sanmıyorum ama şefliği devam edebilir. Daha önce Osman'la Leyla'nın iş anlamında ayrı dünyaların insanları olduğunu yazmıştım. Hikaye onları bu şekilde biraraya getirmeye başlıyor herhalde. Leyla'nın iç dünyasına pek tanık olmasak da, anlaşılan o ki, Leyla Emre'den hoşlanmaya başladı. Belki kendisi bile bunun farkında değil henüz. Fakat ikisi arasında bir şey olursa bu Osman'cığa ne olacak? Eskiden "Osman ve Leyla", "Emre ve Aylin" diye kolaycacık şipliyordum ama artık Emre ile Aylin'i şipleyemiyorum. Aylin Emre'yi geri kazanmak için evlerine gittiği o akşam, Can'a yaptığı oyunla dibe vurdu. Be Aylin! Senin gözünden şıp şıp yaş akıyor Emre için, koca gün boş durup o kadar hırslı olduğun işini bile boşluyorsun, sonra da gidip yaptığın oyuna Can'ı inandırdın diye pis pis gülebiliyorsun. Bu nasıl kimya, anlamak mümkün değil. Burada bahsedeceğim yere gelince, bir parantez açmam lazım. Takip edenler bilir, 8. ve 9. bölüm yazılarını yazamadım. Aslında ilki yarım kaldı, ikincisini ise yazdım ama sonra paylaşmaktan vazgeçtim. Geçen bölüm için yazdığım yazının temel konusu, Sanem'in işi bırakıp bakkala döndüğü günün akşamında, Can'la birlikte kayalıklarda oturduklarında, Can'ın yaptığı duygusal itirafa rağmen, Sanem'in bu itiraftan habersiz gibi hallerinin anlaşılmazlığı üzerineydi. Evet Can "Sanem, sana aşık oldum" gibi net bir cümle kurmayarak, duygularını dolaylı anlatarak, itiraf etsin diye Sanem'i zorlayarak, hatta bazen Sanem'le eğleniyormuş gibi görünen bir üslup takınarak yanlış davranmıştı. Fakat buna rağmen Sanem'in kensine "Sizi istemiyorum" diyebileceği kadar çok şey de söylemişti. Yani Sanem artık Can'a "Can Bey yurt dışına gitmeyin" derse, Can'ın gitmekten vazgeçeceğini düşünecek kadar Can'ın kendisine verdiği değere güveniyordu ve ben de "Sanem işte emin artık, Can'ın ilgisinden" diye düşünüyordum. Fakat genelde olumsuz yazmayı, eleştirmeyi tercih etmediğim için bir de Işınla Bizi Scotty ne düşünüyor diye sorayım dedim. Kendisiyle güzel bir fikir alışverişine giriştik. Işınla da Sanem'in kendine güvensizliği üzerinde durdu. "Sanem'e etrafındaki herkes Can sana bakmaz" diyor, dedi. Bu da doğru. Hatta bu bölümde Ayhan yine Can'ın skor peşinde olduğunu söyledi Sanem'e. Sanem'in duygularını bildiği halde kendini tutamayıp, "mükemmel kadın" Polen'le Can'ın çok yakıştığını da söyledi. Ablası Leyla, annesi Mevkıbe, iş yerince Ceycey... Hepsi Sanem'e Can'la ilgili hayal kurmaması konusunda gizli ya da açık telkinde bulunuyorlar. E Can da Sanem'in yörüngesinde dolanıp duruyor ama net konuşmadı. Yani anladım ki, son zamanlarda diziyi Can'ın gözünden izlemişim. Çünkü erkekler, kadınlar için "Kadınları anlamak zor; düşündükleri başka, söyledikleri başka" deseler de aslında erkekler de hem etrafı okurken hem de konuşurken sürekli alt metin halindeler. "Yemeğe çıkalım mı, seni arayabilir miyim, saçını mı değiştirdin, kıyafetin yakışmış..." Bunlar hep alarm. İlgi emaresi. Saf saf arkadaş gözüyle bakar, yemeğe çıkarsanız, sinemaya giderseniz bir bakmışsınız karşı taraf yüzük almış geliyor. Özetle, diziyi kayalık sahnesinden beri Can'ın gözüyle yani erkek bakış açısıyla izlediğim için bir zemine oturtmakta zorlanıyordum. Sanem bana da Can gibi anlaşılmaz geliyordu. Işınla ile konuşunca, Sanem'in bakış açısına daha çok girebildim. Diziyi Sanem'in gözüyle izlerseniz sorun yok. Dolayısıyla bölümde Sanem'in Ayhan'a "Can Bey'in de benden hoşlandığını düşünüyorum bazen" demesi, ya da reklam çekiminde Can'la karşılıklı itiraflarından sonra ormanda yalnız kalmak isteyip Can'ı yanında istememesi anlaşılır hale geliyor bu bakış açısıyla. Dizide sevdiğim bir unsur, reklam sektörünü bir meslek olarak detaylı bir şekilde ele almaları, yüzeysel işlememeleri. Bu bölümde de Orgatte organik meyve suyu reklam çekiminin sahneleri keyifli ve komikti. Hele Zebercet'in çekimi böldüğünü bilmeden koşa koşa getirdiği vegan köfteyi Sanem'in sinirle ısırışının sevimliliği... Organik içeceği içerken her seferinde farklı bir şekilde beğenmemeyi başaran ve performansı beğenilmeyen reklam filmi oyuncusunun performansı da başarılıydı... Bu arada aklıma gelmişken, bölümdeki sahnede o açı yoktu ama fragmanlarda çok şükür yer vermiş kurgucumuz, Can ve Sanem arasındaki dünya tatlısı "Niye bana bakıyorsun sabahtan beri?" sahnesinde, özellikle Can Yaman'ın mırıl mırıl "Evet, bana denk geldi" performansı da hem sevimli hem komikti. Gelelim yeni bölüm ön izleme ve fragmanına. Şimdi, bölümde çekim bittiği ve herkes evine gittiği halde, fragmana göre bizimkiler ıslak ıslak sudan çıkıyor ve alana dönüyorlar, aa sürpriz! Herkes de orada! E set dağılmamış, herkes evine gitmemiş miydi? Polen dışında hepsinin kıyafeti de aynı. Sonra Can üstünü değiştiriyor herhalde, karavandan mı, yoksa eve mi gidip değişiyor, artık neredense. Bir de arada Ayhan'la birlikte oturan Mevkıbe görünüyor. Sanki tüm ekip Sanem'in mahallesine gitmişler, Mevkıbe'yi de kapıp dönmüşler. O sırada bizimkiler de sudan çıkmış ve baskın durumu. Sonra Polen Can'a "Sanem'in mahallesini gördüm" diyor. Ne ara? Bakalım neler olacak yeni bölümde. Yeni bir çelınc bizi bekliyor. 11. Bölümde görüşmek üzere... Bu bölüm yazısının fotoğrafını, bölüm sonundaki deniz sahnesinden seçtim. Romantizm, sevgi, şefkat, neşe, huzur... Bir sürü duyguyla dopdolu bir sahneydi. Ellerinize sağlık.


Kiralık Aşk 24. Bölümle ilgili hasbihale devam ediyorum. Bu minvalde bölümün gelişmelerinden Cherie'nin kuruluşuna gelirsek... Passionis'in tam altında olmasıyla yeri harika oldu, bu gerçek. Defne ve Ömer'in yeni aşk "köşe kapmaca"ları için mükemmel. Bir sürü birbirinden yeni romantik gerilimli asansörde karşılaşma sahnesi sırada bekliyor olsa gerek. Bunun haricinde, Ömer'e öyle ya da böyle, isteyerek ya da istemeyerek kazık atmış, üstelik biri diğerinin kuyusunu da kazmış iki güzide insan, Yasemin ve Defne, kendilerine onca müsamahalı davranmış bir insana karşı rakip bir firma kuruyorlar diye aklımdan geçerken birden hatırladım ki, yanlarında bir de en olmayacak kişi var: Deniz Tranba! Yani Ömer istese karşısına böyle bir rüya takım çıkaramazdı. Pardon rüya takıma varmaya daha 8 eksik var, sayalım bakalım bulacak mıyız 8'i: Sinan 4, yavuklusu Sude 5, annesi Neriman 6, kocası Necmi 7, ahbap İz 8. Bak, Derya'ya yer kalmadı bile. Koray'ı da hakem yaparız. O da duygusal davranıp maçta Sinan'ın takımını tutar. Ömer ağzıyla kuş değil topsa hükmen yenik. Tek kişilik takımı için bir slogan da düşündüm: Ben tek, siz hepiniz! Pardon rüya takıma varmaya daha 8 eksik var, sayalım bakalım bulacak mıyız 8'i: Sinan 4, yavuklusu Sude 5, annesi Neriman 6, kocası Necmi 7, ahbap İz 8. Bak, Derya'ya yer kalmadı bile. Koray'ı da hakem yaparız. O da duygusal davranıp maçta Sinan'ın takımını tutar. Ömer ağzıyla kuş değil topsa hükmen yenik. Tek kişilik takımı için bir slogan da düşündüm: Ben tek, siz hepiniz! Takım tutar gibi Defne ya da Ömer'i tuttuğumuza göre, şu durumda elbette biz de izleyiciler olarak kendi takımımızı tutacağız. Doğma büyüme Ömerli olmama rağmen neredeyse her bölümde üzülmekten bıkıp usandığım için Ömer'e bir çelme de ben atıp karşı takım taraftarı olarak kombine bilet alıp artık rahatıma, sloganıma mı baksam diyorum. Çünkü bu senaryonun yakınsak parlayan yıldızı olarak bu Cherie nam girl power, bu man power Passionis'e kök söktürecek, çok ağlatacak ve Ömer de daha çook bir basamak bulup çökecek, gözyaşı dökecek gibi görünüyor. Defne "Defne" olurken, Ömer Ömerlik'ten çıkacak. Yaşasın başarı, Yaşasın güç! Ömer, özetle, kusura bakma. Cherie hızlı geliyor, pardon sesli geliyor. Neyse geliyor bir şekilde yani. Gel vatandaş! Durumuna uygun felsefen burada! 25. Bölüm fragmanında Ömer'in ağzından duyduğumuz "Kadınlar sevilmek için yaratılmışlardır, anlaşılmak için değil./Oscar Wilde" sözü, ilginç bir söz. Birkaç şey düşündürüyor. Kadın sevilmek için yaratılmış da erkek sevilmek için yaratılmamış mı? Birini hem anlayıp hem sevmek mümkün değil mi? Kadının yaratılıştaki yeri illaki eylemsiz, edilgen mi konumlanmalı? Bu bakımdan Ömer'in Defne'sizlikten bulduğu çıkış yolu bayağı acıklı, taşlı dar bir patika gibi. Diyelim ki Ömer ilişkiyi bu şekilde, yani Defne'yi anlamamaya razı olarak kabul etti. Peki, ihtimal ki 2. sezonda, gerçeği öğrendiğinde ve bu gerçek Defne'nin davranışlarını - onaylanmasa da- anlaşılır kıldığında ne olacak? Hadi bu felsefeyi de at çöpe, Defne'ye göre yeni bir felsefe bul. Diyelim ki Ömer ilişkiyi bu şekilde, yani Defne'yi anlamamaya razı olarak kabul etti. Peki, ihtimal ki 2. sezonda, gerçeği öğrendiğinde ve bu gerçek Defne'nin davranışlarını - onaylanmasa da- anlaşılır kıldığında ne olacak? Hadi bu felsefeyi de at çöpe, Defne'ye göre yeni bir felsefe bul. Pire için yorgan, Defne için toplantı yakan bu Ömer, hayatta görüp görülebilecek en duygusal yurdum erkeği herhalde. Buna rağmen, Manu'da para talep edeceği bankacıları iki yanına dizip masanın baş köşesine oturmasıyla da alfanın dibi. Derya deyince... Yasemin'in bir numaralı hayranı, yakın uzak her şekilde takipçisi, git deyince kaçan, gel deyince uçan biricik asistanı olduğu Yasemin işten ayrılıp hemen alt katta kendi firmasını açıyor da, vaktiyle Passionis'te dedikoducu kızlığa soyunmuş Derya'nın bundan zırnık haberi olmuyor. Yasemin, Defne ve Tranba üçlüsünü öğrendiklerinde Ömer kadar Derya'nın da yüz ifadesi merak edilesi. Dahası Derya, Yasemin Defne'yi işten attırmak isterken kazdığı minik kuyuya düşüp kendisi işten kovulduğunda, Defne'yi alttan iş çevirmekle, tehlikeli olmakla falan filanla suçlamışken şimdi ikisini yanyana karşısında görünce acaba ne düşünecek? Hele bir de Deniz Tranbayı da onların yanında gördüğünde. Hele bir de Deniz Tranba'yı Defne'ye abayı yakmış gördüğünde. Demek ki Derya'nın da Ömer gibi Defne'yle sınanması varmış. Varmış da Ömer ve Derya'nın bu kader ortaklığı pek de iyi gitmiyor gibi. Ömer Defo'nun yerine özel asistanı yaptığı Derya'cığa bağırıp duruyor. Nerede Defne'nin geçmişteki saltanatı, sultanlığı, prensesliği... Yasemin patron olunca sevgili olarak da bir kendine geldi. İso'ya "Bırak elindekileri, tut elimi" diye atar verdi. İso'cuk da ne oluyor anlamadı haliyle, "E hani, el, tutuşmama, falan, filan?" dedi. Yasemin de Defne gibi hızlı dönüşler insanı. Sanki önceden aman saklan, aman yandan, aman bırak, yoksa trak ayrılırım diyen o değilmiş gibi, şimdi İso'ya "Tutarım tabi, sevgilim değil misin?" diye karşı çıkıyor. İstersen özür de dilesin Yasemin? Bu Yaso da Defo da ilişkimizi saklayalım diye adamları şaşkına çevirdiler. Bunlar bir yana, mutlu bir Yasemin mutsuz bir Yasemin'den bin kat iyi. Cesurca Ömer'e gidip "Ben Tranba'nın Passionis'i bitirme planını bile bile sustum falan fişman pişman" diye anlatması da Defne'nin bir benzerini yapamadığı bir şeydi. Defo İso'dan öğrenemediğini belki Yaso'dan öğrenir. E İso da bu firmada işe başlasın? Buradan iyi yer mi bulacak, biri can dostu, biri can sevgilisi iki kadın, oh, yakışır. E İso da bu firmada işe başlasın? Buradan iyi yer mi bulacak, biri can dostu, biri can sevgilisi iki kadın, oh, yakışır.


Öncelikle söyleyeyim, diziyi beğendim. Hatta az daha tekrarını da izleyecektim de, işim gücüm vardı, tuttum kendimi. Dizi sırasında dolunaya gönderme yapıp durulunca acaba dedim bu akşam göklerden dolunay mı.. Google calendarın ay takvimine göre ayın 7'sinde dolunay bekleniyor. Dolayısıyla dizi erken doğdu. Öte yandan reytingler böyle demiyor. Dizinin gayet de vaktinde doğduğunu, gayet de başarılı olduğunu söylüyor. Biz de tebrik ediyoruz. Diziye devam ediyorum ve burada Kiralık Aşk'tan bahsetmem gerekiyor. Genç, bekar, zengin, soğuk, içedönük iş adamı ve yanında işe başlayan genç, bekar, elidar, sıcakkanlı, dışadönük genç kız konsepti gündeme gelince, hele bu genç kız bir de evde yemek yapacak olunca akla doğal olarak "Kiralık Aşk" geliyor. "Kiralık Aşk" türünün elbette ilk örneği değildi, hatta konusu itibariyle klişeydi. Ama malum olduğu üzere, bir şeyin "ne" olduğu kadar "nasıl" olduğu da etkili ve "Kiralık Aşk" detaylarla bu klişelere level atlatmıştı. Hal böyle olunca ister istemez Dolunay'ı da bu ölçekle kıyaslıyor insan. Zannımca en azından ilk bölüm için, iki dizi de bu kıyastan geçti sayılır. "Dolunay" sınavı Ateşböceği'nden daha yüksek notla verdi. "Kiralık Aşk" bir kalp hırsızıydı ama Dolunay da eli çabuk çıktı, kalbimizi yan kesti. Evet dizi hızlı başladı, hızlı ilerledi, akıcıydı. İkilinin arasındaki notlaşmalar gıdıklayıcı bir komiklikteydi. İnsan kahkaha atmak istiyor ama atamıyor. Değişik bir şey. Nazlı Nazmiye Hanımın uçan balonlara notlar yapıştırması pek tatlıydı. Şimdi düşünüyorum da o balonların tümünü kırmızı seçmek ne kadar masum, sorarım size :) Yok muydu turuncu üzerine yeşil çizgili masum sosis balonlardan. Neyse öyle ya da böyle, o notlaşmalar, yazışmalar tekrar izlenir. Japon daveti sahnesinde bir şeyler fazla uzadı, sarktı. Dizinin kötü adamı gelmesi de çıkması da akışa tam oturmadı. Karısı Nilüfer sonuçta Demir ve Deniz 'in kardeşiymiş, Demir de orada olsaydı, aradaki aile bağları ve geçmişten bugüne süren hikaye daha iyi anlaşılırdı. Japon Nakata çifti tatlıydı. Nazlı Ferit'in evinden onları uğurlarken bir iki Japon cümlesi kurmalıydı, arigato falan demeliydi, büyük ihmal etti. Dizide gergn kısımlardan biri erit'in annesine aşırı soğuk yaptığı kısımdı. Ferit belli ki annesine kırgın, kızgın ama sebebi belli değil. Bakalım ileriki bölümlerde bu ilişki bu aşırı gergin fay hattından kurtulabilecek mi. Kiralık Aşk'ta Ömer'in dedesiyle husumeti vardı ama orada da çok başarılı işlenmemişti bence, böyle tatlış bir dizide de anne-oğul gerginliğinden kurtulunsa iyi olur. İnsan arkadaşın seçemese de dostunu seçermiş. Nazlı'yla Fatoş'un ev arkadaşı olduğunu düşünürsek, çok da uygun gelmediler bana. Nazlı daha evcimen, sorumluluk sahibi, Fatoş "zengin erkekler buraya, eller havaya" kafasında gibi. Tabii başka bir şehirden ailece tanışıklıkları söz konusu olaiblir ve bu yakınlık dostluktan değil geçmişten de olabilir. Dizinin önümüzdeki bölümünde cıngar Ferit'in kravat iğnelerinden birinden çıkacak. Asuman aklı bir karış havadası çekmeceyi karıştırdı bıraktı ya. Yani Nazlı'nın daha Ferit'ten çekeceği var, o iğneler canını yakacak. Şahsen gramofonun üzerindeki kuş tüyünden de bir cıngar kopacak diye beklemiştim ama tüy hafifliğinde atlatıldı o sahne. Ayrıca Nazlı, Bulut'la dağıttıkları o kadar kuş tüyünü minderlere tıkıştırıp sonra da dikmediyse birkaç minder zayi olmuştur, Ferit Beyimizin eksikliklerini fark etmemesi de no inandırıcı. Yeni bölüm fragmanına göre NazFer/Fernaz arasında bir şey oldu ya da olmadı. No: 309'daki gibi bir süre emin olamayacağız. Fakat dizi portföyümüzün sevgisiz bir hamilelikle başlayıp tutkulu bir aşka dönüşen bir hikaye daha kaldırabileceğini sanmıyorum. Bu bayağı zor bir hikaye. Mabel Matiz, Aldanıyor, Yaşım Çocuk albümü.


Bölümle ilgili ne hissettiğim konusunda kafam karışık. Ya da kalbim mi karışık. Bölümü sevmek istiyorum, ne güzel bölümdü, süperdi, kopmadık mı abi, demek istiyorum ama bir sürü şey frenliyor. Hatta geri vitese takıp geri geri gitme durumu olacak. Yani neredeyse... Dur bakalım yaza yaza netleşirim belki. Geçtiğimiz bölüm sevgili Yiğit'imizin gerçeği duymasıyla bitmişti, kulaklarımız da bir "Oh" çekmişti. Bunun çok tatlı, masum bir söyleyişle İrem'in ağzından gelmesi hadiseyi daha da güzel yapıyordu. Gel gör ki tuhaf bir şekilde vicdan yapan Deniz'in annesi koşa koşa gelip İrem'e "kızımmm" diye sarıldı. Kafalar mat oldu. Bölüm işte bu sahneyle başladı. Devamı zaten feciat. Korku filmi gibiydi desek olmayacak, dehşetti. Kafeye gidip oturduklarında, o nasıl bir yalan söyleme çabası.. İşin tadını hepten kaçırdı. Eskiden gösterilebilecek çabanın sınırını anlatması bakımından, "Elimden geleni yapacağım" denirdi de sonra "Elimden gelenin fazlasını yapacağım" sözü çıktı ya, işte Elif hanımcık da yalan konusunda elinden geleni değil, fazlasını yaptı. Tuna Deniz'in ailesiyle mutfakta yemek yedi. Güzelliği olan bir sahneydi. Tüm aile ve goncacık damat Tuna. Sonrasında Tuna aile ortamında yemek yemesini kastederek "Ben ilk kez böyle bir şey yaşadım" dedi Deniz'e. Yani. Yiğit olmasa, geçmiş olmasa Tuna da Tuna yani. Hemi de "Gölge Bey". Deniz'in annesinin yemek masasının ortasında düğün dernek kına yapıvermeyi isteyeceği kadar var. Fakat o sırada, yani Deniz, annesine "ısrar etme" diye çıkıştığında, Tuna'nın Deniz'in kendisine davranışlarıyla ilgili olarak "Gel der gelirim, git der giderim" diye laf dokundurması acayipti. Yani bunu söylüyor, mahcubiyet duymadan. Duymasını bekliyorum, duymanı bekliyorum Tuna, çünkü sen yaptırıyorsun bunu kendine, öte yandan Deniz'i de suçluyor bunu söyleyerek, sitem var altında, e buradasın hala, yani Deniz'in yanındasın bir yere de gitmiyorsun, evet, bir yandan gidemediğin için kendine de kızıyorsun, Deniz'e de kızıyorsun. Aşk işte. Belki de normal bu arada kalmalar. Deniz'in de arada kalması, bir sürü ses işitirken her yandan. İrem bağırırken, Tuna sitem ederken, annesi teşvik ederken, kendisi vicdan yaparken, Yiğit de ondan vazgeçemediğini, çaresiz olduğunu söylerken. Deniz patladı. İrem'in de ağlayıp Deniz'i suçlamasıyla patladı. Deniz İrem mutlu olsun istiyordu. Bu hayatının tek amacı haline gelmişti. Tüm çabasına rağmen bu da olmayınca ne yapsın, gayzer misali patladı. Geçmişi bir kutuya doldurup Yiğit'in kapısına dayandı. Adam da sandı ki Deniz "Senin geçmişin bizim geleceğimizin ayağına dolanıyor, sen geçmişini bırak ki bizim bir geleceğimiz olsun" demek istiyor. Bir de burada senaryoya alkış. Yiğit'in heveslenişi çok hafif verilmiş, altını çizmeden. Az söz, çok şey anlatış. Yiğit'in o heveslenişine şıp şıp gözyaşı. Düşün bak, Yiğit geçmişinden vazgeçiyor Deniz, anlasana kıymetini. Sadece İrem'i yani Deniz sandığı İrem'i terketmek değil bu, geçmişe dair tüm işaretleri, eşyaları, anıları yakıyor adam. Dönüşü yok. Koyduğu yerde bulamayacak bir daha. Boşuna demedi içinde ateş, varilin başında "Eğer sen gerçek Deniz Aslan olsaydın ve bana bunları yapmış olsaydın, ancak o zaman senden nefret edebilirdim" diye. Önceki hayatını yaktırıyorsun adama. Bu güzel sahnenin sonunda ne olsun bekleriz? Beklemediğimiz bir şey oldu: Deniz Aslan bastı gitti. Fakat Deniz Yiğit'in evine geldiğinde de öfkeliydi. Ben önce İrem'e sandım. Denizler de okyanuslara kavuşur, kavuşsun, Deniz de Yiğit'e kavuşsun istedim. Fakat Deniz'de böyle bir elektrik yoktu. Yiğit'in 'senden nefret ederdim, lafı üstüne de küstü galiba ya da Yiğit'i "sonsuza kadar kaybetmemek" için... gitti. Ama bana küstü elektriği verdi. Olan oldu, daha ne olsun diyesim geliyor. Deniz, deniz kenarında köprüleri yakıyor. Bizim saf Yiğit yalan kuyusuna gömüldüğü yetmiyormuş gibi şimdi de yalanın içinde acı bir yalanla karşılacak gibi. Hani bir şey vardır ya acı gerçek diye, Yiğit'inki acı gerçek mutlu yalan durumu bile değil, acı yalan durumu, katmerli zehir, püsküllü bela. Neden reva gördünüz bunu ona? Acı yalandan kastım, Deniz'in ona "Artık bana ateş edemiyorsunuz Yiğit Bey" diyecek olması, ihtimalen söylüyorum. Yani Yiğit'i sevdiği halde, "Sevmiyorum, duygularım değişti" diyecek sanki. Yiğit gittikten sonra, kendiyle başbaşayken de söylese, zannımca Deniz buna kendini inandırmak istiyor. Yiğit'e kızgınlığını da Tuna'yla sevgililiği deneyerek telafi etme çabasında. Fakat ekmek dilimi keser gibi olacak mı bu. Deniz kenarında "Ben değiştim" diyor. Daha önceki yazılarımda Deniz'in tipi aynı ama içi değişti diye yazmıştım. Şimdi Deniz değiştim diyor, değişimine sahip çıkıyor ya, niye değişti, anlaşılmıyor ama. İrem'le Yiğit ve Tunayla kendisi arasında pres ola ola değişti desek, kendisini böyle seven ve olayların içinde masum masum çabalayan Yiğit'e karşı duyguları niye değişti ki? Bütün bu uzun sürecin içinde günah keçisi olarak bula bula Yiğit'i mi buldu? İnsanın nazı en sevgilisine geçermiş hesabı belki de. Yine de eğer bu Deniz, fragmandaki o soğuk Deniz olacaksa, eskiden dostluğa, geçmişine sadık bir Deniz varken artık sadece kendisini düşünen bir Deniz olacaksa, o zaman tamam. Yani İrem'i de hayatından çıkaracaksa, artık İrem ve Yiğit arasında kalmayacağım diyecekse, bir nebze mantıklı. Ama tavrı sadece Yiğit'e karşıysa, o zaman da Yiğit'i hala seviyor demektir. Fragman çok az şey söylüyor. En çok da Yiğit'in acıklı halini, Deniz'in soğukluğunu söylüyor. Yiğit'in davayı kaybettiğini bilmeden mutlu umutlu Deniz'in yanından ayrılışı çok acıklı. Fakat biz of ki of derken ikinci fragman gelir, bizimkiler bir 90 lı pop şarkısı eşliğinde neşeyle çocukluklarına dönerler, duygularımız allak bullak seviniriz biz de. Halimiz iç güveysinden hallice.