"Kurallar: 4 kategoride katılabilirsiniz: Küçükler, Serbest Stil, Orijinal ve Takım Orijinal. Orijinal ve Takım Orijinalde cep telefonları omuzdan fırlatılacaktır. Diğer dallarda cep telefon fırlatma stili serbesttir. İki fırlatma hakkınız var. Aralarında en fazla bir dakika olacaktır. Bütün telefonlar organizasyon komitesince sağlanacaktır.". "Bu ne yaa?" mı dediniz. Duyuru panosunda " Dünya Cep Telefonu Fırlatma Şampiyonası" katılma şartları ve aranılan nitelikler asılı. Yanındaki panoda ise bulunduğumuz yerdeki sekiz mevsim açıklanmış: gece yarısı güneşi mevsimi, hasat mevsimi, sonbahar, ilk kar mevsimi, yeni yıl mevsimi, kış, donmuş kar mevsimi ve buz erimesi mevsimi. Cep telefonu fırlatma şampiyonası ve 8 mevsim mi? ? Açıklayayım efendim, Kuzey Kutup dairesinin tam üzerinde, Noel Babanın evinin önündeyiz. Yetmedi mi? Daha mı açık anlatmak lazım? En iyisi geriye sarıp baştan başlayayım: şu anda kuzey Finlandiya'da Lapland bölgesinin başkenti Rovaniemi'deyim. Rovaniemi bölgenin en önemli kenti olmasından çok Noel Baba'nın evinin burada olmasıyla tanınıyor. Kuzey Kutup dairesi Rovaniemi'nin sekiz kilometre kuzeyinde. Rovaniemi'liler tam kutup daire çizgisi üzerine bir müze, bir ev ve postane kurup burası "Noel Baba'nın evidir" demişler. Yılın 365 günü isteyen çocuk Noel babayı burada ziyaret ediyor, o günkü nöbetçi Noel Baba'nın kucağına oturuyor ve hediyeli eşyasını alıp mutlu bir şekilde ülkesine geri dönüyor. " Noel Baba / Kuzey Kutbu" adresine her yıl gönderilen bir milyondan fazla mektubun ulaştığı yerde burası. Oysa ki o mektupların Demre'ye gönderilmesi lazım ama kime anlatacaksın? Rovaniemi, Noel Baba turizminden iyi para kazanınca ard arda Noel Baba Parkı / Oteli / Pub'ı açmış. Hatta turist aşkına mevsimleri sekize bile çıkarmış. Şehirde yaşayan altmış bin insanın çoğu turizmle bağlantılı işlerde çalışıyor. Geri kalanı tarım ve kerestecilikle uğraşıyor. Rovaniemi, tüm İskandinavya'da olduğu gibi ateş pahası bir yer. Kaldığım hostel fiyatları düşürmek için çalışanların hepsini yarı zamanlı yapmış. Tren istasyonundan ağır sırt çantamla kara bata çıka hostelin önüne geldiğimde bir "ohh" çektim. Kapıyı ittiğimde esen rüzgardan biran kurtulmak için adımlarımı hızlandırdım, kapı duvar.. Üzerinde yazı: "anahtar almak için şu şu adresteki otele geliniz", bu sefer de "aah" çektim. Hayda, on dakika yürü. Var otele. Açıklama: "Hosteli ucuz yapmak için otelde devamlı personel çalıştırmıyoruz. Sadece temizlik personelini o da sabahları üç saat çalıştırıyoruz. Hostelden çıkacağınız zaman anahtarı kapının kenarındaki kutuya atın, kapıyı çekin". Bu fiyat düşürücü tedbirlerden sonra bile Rovaniemi'de üç kişilik hostel odasında bir yatağa ödediğim para ile İstanbul'da krallar gibi kalırdım. Ama ucuz şeyler de var. Örneğin, Rovaniemi'ye gelirken bindiğim tren hem çok temiz hem çok ucuzdu. Finlandiya hükümeti kuzeydeki şehirlerin boşalmasını engellemek için buralarda yaşayanlara özel destekler veriyor. Tren biletlerinin ucuz olması bu desteklerden biri. Vergi ve iş bulma kolaylıkları da var. Ama bunlar pek işe yaramıyor ve Finliler geriye ıssız yerleşim birimleri bırakarak büyük şehirlere göçmeye devam ediyor. Küçük yerleşim birimlerinde yapacak bir şey bulamayan ve canları sıkılan Finlilerin zekası kendilerine eğlenecek " dünya şampiyonaları" yaratıveriyor. Finlandiya'da her sene düzenlenen "dünya şampiyonaları" listesi bir hayli eğlenceli: Dünya Cep Telefonu Fırlatma Şampiyonası, Dünya Eşini Taşıma Şampiyonası, Dünya Lastik Çizme Fırlatma Şampiyonası, Dünya Sinek Avlama Şampiyonası, Dünya Buzda Yüzme Şampiyonası, Dünya Gitar Çalma Taklidi Yapma Şampiyonası. Seç, beğen ve katıl birine. Dünya Lastik Çizme Fırlatma Şampiyonası ile Dünya Cep Telefonu Fırlatma Şampiyonasını Finlandiya'nın en büyük firması olan Nokia kendine Pazar yaratmak için destekliyor olabilir mi acaba ? Malum, Nokia cep telefonu yapmadan önce lastik çizme üretiyormuş. Çok merak ediyorum çizmeden cep telefonu üretimine geçiş kararının alındığı toplantı nasıldı acaba? 20 sene önce çizme üreten Nokia'nın yönetim kurulunda olduğumuzu hayal edin. Şirketin genel müdür hissedarlara açıklıyor " Bu çizmeler artık pek satmıyor. Yeni bir şeyler üretmemiz lazım.". Hissedarlar sorar " Peki ne üretelim?". Genel müdür cevap verir " Cep telefonu diye bir şey çıkacakmış. O işe girelim diyorum. Hem telefonların lastik kısmını da kendimiz yapabiliriz". Ve gerisini zaten biliyorsunuz. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Pazar sabahı sokaklar çok tenha, Reykavikliler gibi yapıp kahvaltımı geç ettim. Sonra ver elini "Mavi Lagün". Mavi Lagün, jeotermal bir açık hava kaplıcası. Reykavik'ten belediye otobüsü ile bir saatte ulaşılıyor. Lagün'ün suları yan taraftaki jeotermal elektrik santralinden geliyor. Yeraltından çok sıcak çıkan sular elektrik üretiminde kullanılıyor. Elektrik türbininden çıkarken 40 dereceye kadar soğuyan su lagüne veriliyor. Hava sıcaklığı ne olursa olsun, suyun sıcaklığı sabit. Su içindeki bazı maddelerden dolayı mavimtırak bir renkte. Soyunma kabininde mayomu giyip dışarı çıkıyorum. Buhar çıkaran mavi bir suyun içindeki onlarca insan oldukça ilginç bir görüntü.. de sıcaklık neredeyse sıfır derece. Oğlum Başar dal suya. Lagünde avuç içlerimin kayısı kıvamında buruşana kadar kalıyorum. İsteyenler burada otelde kalıp masajda yaptırabiliyorlar, ama İzlanda'daki her şey gibi ateş pahası. Geceleyin bu enlemde görülen kuzey ışıklarını görmek için bir tura katılıyorum. Kutuplara yakın bölgelerde gözlenebilen bu doğa olayı atmosferdeki atomların enerji seviyelerindeki değişim sonucu gökyüzünün değişken şekilde ve renkli bir şekilde boyanması olayıdır. Otobüsümüz Reykavik'in ışıkları gözden kaybolup, gece zifiri karanlık olana dek şehirden uzaklaşıyor. Sonra yol kenarına çekip kuzey ışıklarının dansına tanık oluyoruz. Yerden tüten ama kaynağı belli olmayan devasa bir duman kütlesine yeşil lazer tutulmuş gibi. Zaman zaman şimşek çakıyormuş gibi hareketlenen dumanlar yok oluyor, ufukta başka bir yerde yeniden çıkıyor. Soğuktan titriyorum ama dönme vakti gelse de gitmek istemiyorum. Bu görüntüye doyulur mu bilemem. Isınmak için arada otobüse gire çıka bu muhteşem görüntüyü hayranlıkla seyrediyorum. Yarın eve geri döneceğim, dönene kadar İzlanda'yı daha çok içime çekmeli. Daha, daha. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Altın tur akşama kadar sürüyor, Reykavik'e tam yemek zamanı geri dönüyoruz. Akşam yemeği için İzlanda'ya özgü bir şeyler arıyorum. Atasözünü haklı çıkaracak şekilde belamı buluyorum: İzlanda mutfağının tanınan ürünlerinden biri olan çürümüş kurutulmuş köpekbalığı eti. Hakarl denilen bu yerel lezzet, köpekbalığı etinin toprak altında altı ay çürütülüp sonra açık havada kurutulması ile hazırlanıyor. İdrardan daha keskin bir kokusu var. Hiç deterjan tatmadım ama Hakarl yedikten sonra şundan kesinlikle eminim ki Hakarl'ın tadı deterjandan daha kötü. Üstelik bu meret her lokantada bulunmuyor, benim gibi kaşınıp ararsanız ve şanssızlık eseri bulursanız battı balık yan gider deyip yanında İzlandalıların milli içeceği Brennivin'den de ısmarlayın. Hakarl'ın tadını ve kokusunu ağzınızdan sadece Brennivin silebilir. Brennivin ağzınızdaki tadı silemese bile yüksek alkol oranından dolayı artık takmazsınız. Reykavik'in hafta sonu gece hayatı dünyaca ünlü. Eğlence mekanlarında içki fiyatları cep yaktığı için Reykavik'liler evde iyice içmeden eğlenmeye çıkmıyorlar. En fazlada bira içiyorlar. Aslında bira 1989 yılına kadar yasakmış. Hükümet yüksek alkollü içeceklerin tüketimini düşürmek için bira üretimine 1989'da izin vermiş. Bu strateji sonuç vermiş ve cidden de yüksek alkollü içeceklerin tüketimi azalmış ama bu sefer bira tüketimi fırlamış. Şimdilerde hükümet tüm alkollü içkilerin tüketimini azaltacak bir yol arıyor. Gündüz iş saatlerinde bile sakin olan şehrin ana caddelerini hafta sonu sabahın üçünde görün, kalabalık sizi şaşırtacak. Gündüz kapalı duran bir çok eğlence mekanı gece 10'dan sonra hafif hafif hareketlenmeye başlıyor. Gece yarısından sonra son derece hareketli ve güler yüzlü bir hafta sonu kalabalığı tüm barları, pubları ve kulüpleri dolduruyor. Eğlence yerlerindeki gülen yüzlerin çokluğu bir tesadüf değil: Birleşmiş Milletler istatistiklerine göre İzlandalılar dünyanın en mutlu üç milleti arasında. Yine aynı İzlandalılar yine aynı kurumun istatistiklerine göre dünyanın en çok intihar eden milleti. Yanınızdaki bir İzlandalıya dönüp "abicim bu ne yaman çelişki" derseniz, " depresifler ölüyor, mutluların oranı artıyor" cevabını rekor bir hızda alabilirsiniz. Tabi bu cevabı rekor hızda almanız da tesadüf değil, İzlandalılar "dünyada kişi başına en çok rekoru elinde bulundurma" rekoruna sahipler. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz.


Rovaniemi caddeleri Kasım geceleri bile dondurucu soğuk, kat kat giyinmeden dışarı çıkmak için çılgın olmak gerekiyor. Finliler size diyorum heyy, eksi on derecede şortla karda ne işiniz var heyy. Neyse ben onlara aldırmadan koşturarak ana caddede bir şeyler yiyip hemen hostele döneceğim zaten. Gece ana caddede hızlıca yürüdüm. Sokakta geçirdiğim kısa sürede bir çok Filipinli kadın görünce yakında bir yerlerde çalıştıklarına kanaat getirdim. Ama kazın ayağı öyle değilmiş. Sabah kahvaltıda rastladığım bir Rovaniemili durumu aydınlattı. Öğrendiğime göre, kırsal kökenli Finli kadınlar okullarını bitirdikten köylerine genelde dönmeyip şehirde kalıyorlar. Erkekler ise geleneksel olarak köylerine dönüp toprağı işliyorlar. Kırsal alanda yeteri kadar Finli kadın olmadığı için eş bulamayan Finli erkekler çareyi buralarda yaşamaya razı olan yabancılarla evlenmekte buluyorlar. Filipinli kadınlarda tam burada devreye giriyor. Rovaniemi kırsalında evliliklerin yüzde beşinin Asyalı kadınlarla yapıldığını öğreniyorum. Finlandiyalıların yabancılara kuşkuyla bakan ırkçı yapısı hakkında okuduklarımı düşününce burada yaşayan Asyalılara içimden sabır dileyerek hostele geri yürüyorum. Niyetim bugün şehir içinde iyice dolaşıp yarın şehirden ayrılmak. Ama birden düşen sıcaklık planlarımı bozuyor. Dışarıda dolaşmak pek keyifli olmadığından şehrin ünlü müzesi Arktikum'a sığınıyorum. İyi de yapıyorum, kutup dairesinde yaşam nasıl bir şey çok iyi anlatmışlar. Siz de Rovaniemi'ye uğrarsanız, Arktikum uğrayıverin: gerçekten güzel bir yer. Rovaniemi'de kışın Noel Baba evi ziyareti dışında da yapacak çok şey var. Özellikle cross-country kayak ve köpek ya da geyiklerle çekilen kızaklarla yapılan geziler çok popüler. Daha sakin bir şeyler yapmak isteyenler balık tutabilir ya da benim yapacağım gibi bir kafeye girip elde kahve yağan karı seyredebilir. Rovaniemi merkezinde neredeyse her dört kişiden biri üniversite öğrencisi olduğu için bolca öğrenci mekanı var. Isındığımda sokaklarda yürüyüp üşüdüğümde öğrenci mekanlarına dalarak geceyi getiriyorum. Rovaniemi küçük ama hoş bir yer. Özellikle daha kuzeye çıkacak olanlar bu şehirde bir mola vermek isteyeceklerdir. Ekim ayında bile oldukça soğuk olabilen bu şehre gelirken Noel Baba'yı çekmek için fotoğraf makinenizi ve mevsime bakmaksızın kalın giysilerinizi getirmeyi ihmal etmeyin. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz.


Bruney Sultanlığı, Borneo adasında, tek komşusu Malezya olan ve 400,000 nüfuslu küçük bir devlet. Ülke küçük ama gelir bakımından dünyanın önde gelenlerinden: petrol ve doğalgaz kaynakları ülkenin gelir seviyesini yükseklere taşımış. Bruney güzel bir yer, ama ülke dünyada ülkenin güzelliklerinden çok hükümdarının zenginliği ve müsrifliği ile tanınıyor. Ülkede eğitim, sağlık hizmetleri bedava. Hacca gitme ücretleri de devletçe karşılanıyor. Sultanlık, kendi geliştirdiği muhafazakar bir İslam modelini resmi din olarak seçmiş. Sultan hem devletin, hem de dinin başı. Bruney'in başkentinin tam adı Bandar Seri Begawan. Bruneyliler şehre zaten kısaca "bandar" diyor. Otelden çıkmadan resepsiyondaki görevliye nereleri gezebileceğimi soruyorum. Görevli " Yavaş yürü" diyor. "Niye?" deyince önceden hazırlanmış cevabını yapıştırıyor: " Yavaş yürü ki bütün şehri yarım saatte bitirebilesin.". Bandar'ın merkezi oldukça küçük ama rahatlıkla bir gün geçirilebilecek kadar da büyük. Şehirde mutlaka görülmesi gereken üç şey var. Birincisi, Sultan Ömer Ali Seyfettin camisi. Bandar'ın her yerinden gözüken bu cami İtalyan bir mimarın elinden çıkmış. Caminin bahçesindeki gölcükteki betondan yapma kayık ile minarenin üzerindeki motifler İtalyan etkisini iyice ortaya çıkarıyor. Caminin tamamen altın kaplı kubbesi en ufak bir ışıkta göz kamaştırıyor. Bandar denince ilk akla gelen bina bu cami. İkincisi, Bandar'ın Kampung Ayer bölgesi. Kampung Ayer, yerel dilde "su köyü" anlamına geliyor ama, otuz bin kişiden fazla insanın yaşadığı bu yere köy demek tam doğru değil. Kampung Ayer'de biraz dolaşalım da siz karar veririsiniz su köyü mü su şehri mi olduğuna. Kampung Ayer iki bölgeden oluşuyor: Bandar tarafı ve bir dakikalık kısa bir tekne yolculuğu ile varılan deniz tarafı. Kampung Ayer'in özellikle deniz tarafındaki kısmı ilginç ve büyük. Buradaki tüm evler suya çakılan kazıkları üzerinde kurulmuş. Sokaklar evlerin arasına tahta kaldırımları çakılmasıyla oluşmuş. Sokaklar dar ve hele bazı yerlerde yürüdükçe sallanıyor. Kampung Ayer içinde yaşam karadakinden pek farklı değil okullar, hastaneler, bakkallar, lokantalar ve camiler var. Su şehri sakinleri evlerinden uzaklaşmadan ve Bandar'a geçmeden hemen her ihtiyaçlarını karşılayabiliyorlar. Kümes hayvanları da su şehrinde yerlerini almışlar. Sokaklarda oynayan çocuklar biraz daha dikkatli olmak zorunda o kadar. Evler dışarıdan bakımsız gibi duruyor, ama içleri son derece iyi durumda. Elektrik ve su her evde var. Çoğunda havalandırma ve bir çok elektronik alet göze çarpıyor. Evler su üzerinde olduğu için çürüme sorunu var. Yer yer içinde yaşanmayan evlerin yıkıldığını görüyorsunuz. Gelgitle sular çekildiğinde evlerin üzerinde durduğu sırıklar iyice ortaya çıkıyor. İşte o zaman yengeçle beslenen balıkçıllara gün doğuyor, ve tabi kuş peşinde olan kedilere de. Bütün evlerin iki kapısı var: sokaklara bakan kapılar ve suya inen merdivenlere bakan kapılar. Evlerin balkonlarından ve salonlarından denize sarkıtılmış olta ve yengeç tuzakları görmek mümkün. Salonda TV seyrederken balık avlamaya ne dersiniz? Su şehrinde yaşıyorsanız ve "salondan balık tutmak beni açmaz illaki kayıktan tutacağım." derseniz balkonunuza bağlı kayığınıza hemen atlayabilirsiniz. Kampung Ayer'de sokaklar karışık bir düzen içinde. Yabancı olarak kaybolmanız olası ama yereller her zaman nazik ve yardımsever. Benim gibi nerede olduğunuzu karıştırırsanız yerellerden birine "taksi" deyin, sizi evinin balkonundan çağırdığı bir "su taksisi"ne bindirecektir. Bandar'ın bu ilginç köşesinin tek kötü yanı aşırı nemli oluşu, mümkünse sabah saatlerinde dolaşmak en iyisi. Bandar'da görülmesi gereken üçüncü ve en ilginç olan şey ise ülkenin mutlak hükümdarı Sultan Hasan Bolkiah. Bruney sultanı dünyanın sayılı zenginleri arasında olsa da aynı şey ülke vatandaşları için geçerli değil. Ekonomisinin %90'ı petrole dayanmakta olan Bruney artan petrol gelirlerine rağmen 1985 yılından beri bütçe açığıyla boğuşuyor. Zira ülke kaynaklarının çok büyük bir bölümü sultan ve ailesinin müsrif yaşamın desteklemek için kullanılıyor. Peki Bruney halkı bütün bunlara bir şey demiyor mu? Sultan Hasan Bolkiah ülkenin anayasasında iki küçük değişiklik yapmış. Eklediği maddelerden biri " Sultan, gerek özel, gerekse resmi hayatında hata yapmaz." diğeri ise " Sultanın ününü, şerefini ve büyüklüğünü gölgeleyebilecek herhangi bir yayın Bruney'de yapılamaz." olmuş. Halkın bir şeyden haberi olmuyor, olsa da sultan kanunen hata yapmaz ki. Bandar'da görülmesi gereken üçüncü şey sultan dedim ama sultanı nasıl göreceksiniz? Onunda kolayı var: her sene şeker bayramında Sultan sarayında halkı kabul ediyor. Tek yapmanız gereken doğru zamanda Bandar'da olmak. Otele dönünce resepsiyondaki görevli gezimin nasıl geçtiğini sordu, biraz sohbet ettik. Odama çıkmadan sultan hakkında ne düşündüğünü sordum, " Sultanımız halkını seven dürüst ve kanaatkar biridir." dedi. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Afrika'da bağımsızlığını ilk ilan eden ülke olan Gana bir çok bakımdan komşusu olan diğer Batı Afrika milletlerinden daha iyi durumda. Ekonomi daha iyi, eğitim daha iyi, güvenlik daha iyi, demokrasi daha iyi çalışıyor. Afrika'da örnek ülke olarak gösteriliyor ve bir çok batı ülkesi tarafından destekleniyor. Buna karşın komşularından daha kötü olduğu bazı şeyler de var. Mesela son yirmi sene içinde otuzdan fazla kişinin linç edilmesiyle son bulan "Biri penisimi çaldı!" vakaları. Gana'nın başkenti Akra üç milyonluk bir şehir. Deniz kıyısını saymazsak diğer Afrika şehirlerine göre oldukça temiz ve düzenli. Deniz kıyısı tam bir çöplük ve parası olan denizden olabildiğince uzağa taşınıyor. Ocak ayında uğradığım Akra'da hava alabildiğine boğucu. Hava her zamanki gibi sıcak ama rahatsızlık verici boyutta değil, daha önemlisi bu mevsimde kuzeyden gelen güçlü rüzgarların sürüklediği toz bulutları şehrin üzerini örtmüş durumda. Harmatan rüzgarları Sahra çölünden kaldırdıkları tozları gana'nın kuru mevsimi boyunca ülke üzerine indiriyorlar. Gana'ya bu gelişim iki gün gecikti çünkü uçuşlar harmatanın görüş mesafesini düşürmesinden dolayı iptal oldu. Akra'ya gelipte üç yeri görmeden geri gitmek olmaz. Birincisi Hollandalı, Portekiz ve İngiliz sömürgecileri gören Osu kalesi. İkincisi şehir merkezindeki Gana'yı bağımsızlığına kavuşturan Kwame Nkrumah adına dikilen anıtı. Ve üçüncüsü ise Makola pazarı. Makola pazarını en sona bırakmanızı tavsiye ederim çünkü ilginç görüntülerin oldukça fazla olduğu bu yerde daha fazla zaman harcamak isteyeceksiniz. Pazarın civarında ise Afrika'dan tipik görüntüler ard arda; trafik sıkışıklığı, dilenenler, yol kenarındaki açık hava lokantaları, motosikletler, Harmatan fırtınasının etkisiyle renk değiştirmiş kirli binalar, yol kenarında tamirciler... Türkiye'de beyaz eşya kampanyalarında toplanan eski buzdolabı ve TV lere ne olduğunu merak ettiniz mi? Ben söyleyeyim, eski Vestel'ler Gana'ya... Bir sokak boyunca eski Vestel satan ikinci el eşya satıcıları... Batı Afrika kültüründe büyücülüğün önemli bir yeri var. . Örneğin Gana'nın yakınındaki Togo'da halkın yarısından çoğu, Benin'de ise beşte biri "hangi dindensin?" sorusuna " Vudu! " olarak cevap vermektedirler. Togo'da kaza yerinde kan izleri kalırsa polisin görevlerinden biri kanın karabüyüde kullanılmasını engellemektir. Bundan dolayı kalan kan izleri yok olan dek benzinle yakılmaktır. Her ne kadar Gana nüfüsunun çoğunluğu sorulduğu zaman Hristiyan ya da Müslüman olduklarını ifade etseler de geleneksel inanışlar halen devam etmektedir. "Penis çaldırma" olayları geleneksel inançların Gana toplumunda halen güçlü bir şekilde yaşadığının iyi bir göstergesidir. Genelde bu tür olaylar bir erkeğin birdenbire "şu adam büyücü, penisimi çaldı" şeklinde ortaya çıkıp halkı galeyana getirmesiyle başlamakta ve büyücünün daha fazla zarar vermesini engellemek isteyen halkın onu yakması ya da döverek öldürmesi ile son bulmakta. Son zamanlarda bu olayların Gana'da daha az görülüyor çünkü polisin artık suçlamayı yapan kişiyi tutuklamaya başlamasıdır. . Otuz kişiden fazla insanın linç edilmesine yol açan "penis çalma" olaylarının polis araştırmasında çalınan herhangi bir şeye rastlanmamıştır. Ama penisini çaldırdığını söyleyeni ikna etmek hiç kolay olmamıştır. Diyeceğim o ki Gana'ya yolunuz düşerse hırsızlara aman dikkat! ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Resmi adı " Bolivarcı Venezuela Cumhuriyeti" olan Venezuela'nın, Bolivar eyaletinin Bolivar şehrinde Bolivar meydanına çıkan Bolivar caddesindeyim. Şehrin kurucusu -bildiniz- Bolivar. Bu gezimizde Bolivar şehriyle ilgimiz aslında transfer noktası olmasından öteye gitmiyor. Ama gelmişken turlamamak olmaz. Şehir Orinoko nehrinin daraldığı bir noktaya -ki genişlik 300 metreye düşüyor- kurulmuş. Nehir kıyısındaki Paseo Orinoco ve eski şehrin merkezi Plaza Bolivar dışında şehirde ilgi çekici bir bölge yok. Bolivar şehri bölgenin ticaret merkezi olduğu için genişçe bir alanı pazara ayrılmış. Pazarda satılanlar genelde Çin'den gelme ucuz mallar. Bizim gideceğimiz Angel şelalesi öyle sapa bir yerde ki 1933 yılına kadar varlığı bile bilinmiyormuş. 1933 yılında bölgede maden arayan maceracı pilot Jimmie Angel, şelaleyi havadan görmüş. Karadan gidecek yeri bulamayınca sonunda 1937 yılında uçakla şelalenin yanına inmeyi denemiş. İniş sırasında uçak kullanılamaz hale gelmiş: Jimmie Angel ve yanındakiler çakılan uçaktan kurtularak şelaleyi herkese anlatmışlar. Jimmie'nin şerefine şelaleye Angel adı verilmiş. Angel şelalesi bildiğiniz şelalelerden değil: boyu bir kilometre ( mühendisler için not : tamaammm kesin rakam isterseniz 979 metre). Şelaleye ulaşmak bugün bile zor ve tam bir dert, yani tam bize göre. Ne duruyoruz o zaman? Şimdi yol zamanıdır. Bolivar şehrinden Angel şelalesine gitmek için uçak şart. Niye mi? Bölgeye giden hiç yol yokta onun için. Uçakla Canaima milli parkı merkezine inip oradan sürat teknesi devam edeceğiz. En sonunda da tropik ormanın içinde mümkünse anakondalarla haşır neşir olmadan yürüyerek Angel şelalesine ulaşacağız. Kulakları sağır eden motor gürültümüzle kuşları kaçırarak nehrin akış yönünün tersine yol alıyoruz. Yağmur mevsimi yeni başladığı için yer yer su derinliği az. Kanomuzun sürücüsü Canaima'nın yerli halklarından biri olan Pemon kabilesinden. Buralardan yüzlerce kez geçtiği belli: herhangi görünür bir sebep olmaksızın kendinden emin bir şekilde yön değiştiriyor, doksan derece açıyla kıyıdaki ağaçlara dönüyor, yine yön değiştiriyor, ağaç dallarını büyük bir hızla yalayarak ve altımız kayalara az da olsa çarparak ilerliyoruz. Nehrin bazı bölgeleri merdiven gibi. Suyun seviyesinin azaldığını görüyorsunuz ve siz bu merdivenin aşağı katındasınız. Sürücü büyük bir maharetle kanoyu son sürat su merdivenlerinden birer birer yukarı çıkarıyor. Geniş bir nehir düşünün, her iki kıyıda da birer kilometre genişliğinde çok ama çok sık orman ve ormanın bittiği yerden birden yükselen 2.5 kilometrelik bir duvar. Birden yükselip tepesi masa gibi düz olan bu dağlara "tepui" adı veriliyor. Biz kolayımıza gelen şekliyle "masadağ" diyelim. Canaima bölgesinde yüksekliği sıfırdan bir çok masadağ var. Masadağların tepesi kıraç falan değil, ağaçlık yeşil. Masadağların çoğunun zirvesinden aşağı şelaleler akıyor, yol boyunca yüksekten düşen yüzlerce şelalecik görüyorsunuz. Dört saat süren yolculuk sırasında gördüğümüz masadağlar ve yüzlerce şelale bile bizi ufukta bir anda beliren Angel şelalesini görmeye hazırlayamıyor. Angel şelalesi kalın orman örtüsü bir an için azaldığında bir masadağın ardından tüm muhteşemliği ile kendini gösteriyor. Dünyanın en uzun şelalesi olan Angel, tam bir doğa harikası. Şelale o kadar uzun ki fizik kurallarını alt üst ediyor: masadağın tepesinde 979 metreden çağlayarak düşen su, aşağıya doğru düştükçe form değiştirmeye başlıyor. Yere doğru yaptığı yolculuğu yarıladığında bir sis halini alıyor. Şelale artık şelale değil: sadece beyaz ve yoğun bir sis. Sis bulutu yere yakınlaştıkça yoğunlaşıp rengi daha da beyazlaşıyor. Sisteki su damlacıkları yer çekimine karşı koyamayıp yerde kayalara çarpınca birden bir şelale olduklarını hatırlıyorlar. Tekrar su haline geliyorlar ve Angel şelalesi yine çağlıyor. Nefis bir görüntü. Teknemizi Angel'a yakın bir yere çekip sisin şelale olduğunu hatırladığı noktaya doğru yürümeye başlıyoruz. Tropik orman içinde yürümek zahmetli iş, nemden anında sırık sıklam oluyorsunuz. Yerler bitkilerden dolayı kaygan bir de bunun üzerine bölgede bulunan zehirli yılan ve böcek türlerinden sakınmak için adımınızı attığınız yere dikkat etmeniz gerekiyor. Pemonların "geyik yutar" adını verdikleri bir anakonda cinsi de bu bölgenin yerlisi. Bir saatlik bir tırmanış sonrası şelalenin sis olarak yere çarpıp su olarak yoluna devam ettiği kayalıklara varıyoruz. Sisin su olduğunu hatırladığı yerde küçük bir gölcük var. Yürüyüşün tüm yorgunluğunu Angel şelalesi sularına bırakıyoruz. Karşıdaki dağlarda ise başlayan yağmuru görebiliyoruz. Güneş bulutların arasından sızıp yüzünü gösteriyor. Yüzdüğümüz gölcüğün üzerinde güneş ışınları gökkuşağı yaratıyor. Hayranlıkla gökkuşağını seyrederken karşıdaki dağlarda başka bir gökkuşağı daha çıkıyor. Yeşil dağlar, gri gökyüzünde hapsolamayıp kaçan güneş ışınları, iki gökkuşağı, büyüklüğüyle kendine hayran bırakan masadağlar, insanı kendine getiren serin bir su ve üstümüzde bir kilometreden gelen Angel şelalesi. Hayat güzel şey! Şelaleden aşağıya inmeye başladığımızda karşıki dağlarda gördüğümüz yağmur bize ulaşıyor. Üzerimde yağmurluk olduğu halde tamamen ıslanmam bir kaç dakika sürüyor: ya yağmurdan ya da sıcaktan sırılsıklam oluyorsunuz. Kamp yerimize vardığımızda yanında ek çamaşır getirenler üstlerini değiştiriyor, diğerleri soğuk geçecek bir geceye hazırlanıyor. Kampta hamaklarda uyuyacağız. Böceklere karşı hamaklar sineklikle örtülüyor. Jeneratörün sağladığı ışık eşliğinde akşam yemeğimizi yedikten sonra tur lideri ışıkların söndürüleceğini bildiriyor. Kamp lideri yemekten önce herkesi toplayıp bölgeyle ilgili bilgi veriyor. Şelale yakınlarında jaguar, puma, zehirli yılan ve kurbağalara rastlamak olasıymış, liderin ricası geceleyin kampın adım atmamız. Tabi canım, kırar mıyız liderimizi? Gece yattığımızda saat henüz sekizi gösteriyor. Sabaha kadar hız kesmeden devam eden yağmurun serinlettiği hava üşütmeye başlıyor, hamakta battaniyemi hem altıma hem üstüme çekiyorum. Kamp lideri yağmur kesilince yola çıkacağımızı söylüyor. Oysa gök sanki hiç durmayacak gibi. Kahvaltıdan sonra liderin dediği gibi yağmur aniden kesiliyor, güneş çıkıyor. Kanoya binip Angel şelalesini son kez seyrederek yola koyuluyoruz. Kanodaki herkes Angel şelalesine son bir kez bakmak isteyince kanonun dengesi bozuluyor, sol taraf iyice suya yaklaşıyor. Ama kimsenin kano sürücüsünün uyarılarını takmaya niyeti yok: bu doğa harikasını bir daha kim bilir ne zaman ziyaret edebiliriz ki? İyi bak, oğlum Başar, iyi bak. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Güney Amerika ülkelerinde tuvaletlerin giderleri nedense dar ve hemen hiçbirine tuvalet kağıdı atılamıyor. Tuvaletlerde klozetin yanında çöp kovası var, işinizi gördükten sonra kağıtları oraya atıyorsunuz. Buna rağmen tuvaletler çok sık tıkanıyor. Ekvador'un başkenti Quito'da kaldığım hostelde tuvaletteki tıkanma sorununu radikal bir şekilde çözme yoluna gitmişler. Tuvalet gidenleri şu uyarı karşılıyordu: No Shit, Just Piss. Kurala uymazsanız ne mi olur? Denemesi bedava ama temizlemesi uzun sürebilir. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Alt başlığı okuyunca gözünüz cep telefonunuza kaydı değil mi? 2005 yılında bir telekom ihalesi için Mısır'ı ziyaret ettiğimde garip bir yerel dedikodu Kahire'de binlerce kişinin telefonlarındaki mesajlarını okumadan silmelerine yol açmıştı. Nereden çıktığı belli olmayan söylentilere göre telefonuna gelen bir mesajı okuyan herkes aniden ölmekteydi. Kısa süreli paniğe yol açan bu dedikodu hızlı bir şekilde söndü. Ta ki 2009'a kadar. 2009'da gazetelerde çıkan haberlere göre sonu 111'le biten bir numaradan gelen mesajı okuyanlar anında düşüp ölüyorlardı. Hatta SMS'in kaynağı olarak isim verilmeden İsrail kastediliyordu. Söylentinin medya aracılığı ile yayılması sayesinde yüz binlerce kişi telefonuna gelen mesajlara ayakları titreyerek baktı ya da okumadan sildi. Bu arada benim telefon numaram da 111'le bitiyor, tanıdığım bir kaç Mısır'lıya çok kötü bir şaka yapma şansım hala var. Yukarıdaki SMS'le gelen ölüm dedikoduları sadece Mısır'a özgü değil. Nijerya'daki versiyon biraz farklı ama ana fikir aynı. Ülkenin kuzeyindeki Kano eyaletinde çok hızlı yayılan ve küçük çaplı bir isyanın çıkmasına yol açan söylentilere göre telefonuna gelen büyülü bir mesajı okuyan erkeklerin penisinin çürüyüp düştüğü haberleri yayılmıştı. Bu bölgedeki söylenti neyse ki hızla söndü. ---------------------------------------------------- Bu blogda yayınlanan yeni yazıların size otomatik olarak e-postalanmasını isterseniz linke tıklayarak ŞİMDİ GEZELİM'e abone olabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Gezdiğim yerlerde yerel halkın pek çok ilginç batıl inancı olduğunu fark ettim. Her halkın batıl inançları var ama Moğollar batıl inançlar konusunda herkesi aşmışlar onlara yetişmek zor. Moğol inançları arasında kısa bir gezi yapalım hadi. - Gerde ıslık çalınmaz, fırtınaya yol açar. - Kapının eşiğine oturulmaz kısmet bağlanır. - Kapıdan içeri düşmek iyidir, dışarı düşmek kötüdür. - Tilki önünüzde soldan sağa geçerse iyidir, para gelir. Sağdan sola geçerse kötüdür para gider. - Süt dökmek kötü şans getirir. Ama birisi yola çıkarken peşinden süt dökmek gerekir. - Moğolistan'da çocuklar 5-6 yaşına gelene kadar çabuk hasta olup ölebildikleri için onlara geçici bir isim verilir. Bizim kültürümüzde bunun karşılığı "Boğaç han" hikayesinde vardır, çocuğun ismi büyünce değiştirilir. Moğollarda çocuğun yaşamasını garantilemek için çocuğa" İsimsiz", "bu yok", "bu insan değil", "bu kız " gibi isimler var. Bize Moğolistan'da eşlik eden rehber Ulzii'nin 53 yaşındaki bir çalışma arkadaşından bahsetti. Küçükken " bu insan değil" adı verilen hanım, ismi daha sonra değiştirilmediği için halen "insan değil" . - Votka içilmeden önce tanrılara da sunmak gerekir. Bunun için orta parmağınıza votkaya azıcık daldırıp göğe, rüzgara ve toprağa da votka vermeniz gerekir. Yoksa tanrıları kızdırmış olursunuz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Vietnam'ın mutfağı malum karafatmadan, kaz embriyosuna kadar geniş bir yelpazede hemen her şeyi yiyorlar. Ülkede sayıları pek fazla olmasa da "yavru kaplan" lokantaları var. Siz de benim gibi "Kaplan avlamak yasak değil mi? Vietnamlılar yemek için bu kadar yavru kaplanı nereden buluyor?" dediyseniz, cevabı kısa. Lokanta sahipleri ürünlerini satmak için cafcaflı bir isim vermişler "yavru kaplan", aslında sattıkları kedi eti. Kamboçya'nın kırsal alanındaki çoğu yerleşim merkezinde henüz elektrik yok. Evlerde buzdolabı, çamaşır makinesi zaten olmadığı için sorun değil. Ama Kamboçyalılar TV seyretmek ya da müzik dinlemek isterse ne yapacaklar? Hemen her Kamboçya köyünde bir sundurmanın altında hamakta yatmış gürültülü bir jeneratöre bağlı onlarca aküyü bekleyen birine rastlarsınız. İşte o adam Kamboçya'ya özgü "evlere akü servisi" sektöründe çalışıyor: elektrik olmayan yerlerde TV seyredebilmek için Kamboçya'nın hemen her yerinde faaliyet gösteren "evlere akü servisi" verenlerden birine abone olmaları gerekiyor. "Evlere akü servis"ine üye olduğunuzda evinize dolu bir adet akü bırakılıyor, Akü boşaldığında akücü arayıp dolusunu istiyorsunuz, evinize geliyor. İyi seyirler. Dağları, iyi manzaraları, bankaları ve Avrupa'nın en barışçı ülkesi olma özellikleri ile tanıdığımız İsviçre, aslında dünyanın en çok silahlanan ülkelerinden biri. İsviçre'de tren istasyonunda omzunda otomatik silahı ile trene binen askeri üniformalı insanları görebilirsiniz. İsviçre kendini savunmak için düzenli ve büyük bir ordu beslemek yerine, gerektiğinde bir araya gelen sivil savunma birlikleri kurmuş. Askerlik çağındaki her İsviçreli yılın birkaç gününü askeri birlikte eğitim alarak geçiriyor. Eğitim sonrası kullandıkları otomatik silahları evlerine götürüyorlar. Devlet verdiği silahlar için kurşunları sübvanse ediyor ve silahlı sporları destekliyor. İsviçre'de her üç kişi başına bir silah, her on kişi başına bir otomatik tüfek düşüyor. Yani her an patlamayan hazır bir cephanelikten hiç farkı yok. Ama havasından mıdır yoksa suyundan mı patlamıyor işte. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Beyrut'a gelmişken yakındaki Bekaa vadisini ziyaret etmeden dönmek olmaz. Bekaa Vadisi, Lübnan iç savaşı sırasında ve sonrasında uzun süre hükümet kontrolu dışında kaldığı için silahlı terör örgütlerinin ve uyuşturucu yetiştiricilerinin sığınağıymış. Bugünlerde ise bir günlük gezi için Beyrut'tan ziyaret edebileceğiniz hoş bir bölge. Bekaa Vadisini bir günlüğüne gidiyorsanız üç ayrı faaliyeti aynı güne sıkıştırabilirsiniz. 1) Baelbek harabeleri: Ortadoğu'daki en iyi korunmuş ve en büyük Roma İmparatorluğu kalıntıları. Harabelerin en eski kısımlarının ise M. Ö. 1000 zamanında inşa edildiği düşünülüyor. Ana tapınak M. Ö. 60 yılında inşa edilmeye başlanmış. Harabelerin çıkışında dışarıda sergilenemeyen eserlerin bulunduğu çok güzel bir müze de var. Baelbek, Bekaa vadisinin yönetim merkezi. Şehirde Hizbullah'ın varlığı hemen göze çarpıyor: posterler, bayraklar ve turistlere Hizbullah tişörtleri satmaya çalışanlar. Dışarıda terör örgütü kabul edilen Hizbullah, bu bölgede yaptığı okul ve hastanelerle ve fakirlere bedava sağladığı hizmetlerle biliniyor ve halk tarafından seviliyor. 2) Şarap İmalathaneleri: Bekaa vadisinin iklim ve toprak özellikleri şarap yetiştirmeye çok uygun. Bölge zaten eski çağlardan beri şarabı ile biliniyor. Bölgedeki onlarca şaraphaneden en bilineni Zahle kenti yakınlarındaki Ksara. 3) Yoldaki şehirlerde molalar: Baelbek'te harabeleri dolaştıktan sonra Beyrut'a geri dönerken yol üzerinde soluklanabileceğiniz şehirler bu bir günlük gezinin diğer ilginç noktalarından. Baelbek'ten Zahel şehrine geçince iki şehir arasındaki farklar daha çok öne çıkıyor. Zahel, Baelbek'e göre ekonomisi çok daha iyi bir şehir. Bekaa vadisini daha iyi tanımak ve iyi bir öğlen yemeği için Zahel güel fırsatlar sunuyor. Sadece Baelbek'i görüp geri dönecekseniz, Beyrut'ta "Cola" durağından dolmuş ile Baelbek'e geçebilirsiniz. Aralarda durup daha fazla yer görmek isterseniz taksi kiralamanızda yarar var. Kaldığınız otel size İngilizce bilen bir sürücü bulma konusunda yardımcı olacaktır. Bekaa vadisinde taksi ile dolaşmanın ederi günlük 120-130 dolar tutuyor. Dört kişi yolculuk ediyorsanız oldukça ekonomik. Baelbek, Beyrut'a sadece 90 km mesafede olduğu halde arabayla 2 saatte ancak varılıyor: ilk önce 1800 metre yüksekliğinde bir dağ geçitinden geçmeniz gerekiyor. Kamyonlarla beraber çıktığınız için de oldukça yavaş gidiyorsunuz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Beyrut, İstanbul'dan uçakla sadece 1.5 saat uzaklıkta hoş bir şehir. İki ay önce Türklere vizeyi kaldırdıklarından beri "gidilecek yerler" listeme girmişti. Beyrut'a gitmeyi düşünenlere burada kısaca bilgi vermek istedim. Gezdiğim 130+ ülkeden seyahat fotoğrafları ve gezi notlarını bu blogda sık sık güncelliyorum. Siz de simdigezelim. com'a üye olan binlerce kişiye katılın ve içeriği kaçırmayın. - Abonelik için buraya gidiniz. - Vaktiniz varsa simdigezelim. com'daki içerikten yola çıkarak yazılan üç kitaba göz atıverin. Hatta "Şaşırmak İçin Gezmeniz Gereken 55 Yer" kitabımı şuradan ücretsiz indirin. İstanbul'dan Beyrut'a hergüm MEA ve THY uçuyor. Şu an için THY'nin uçuş saatleri pek uygun değil ve fiyatları daha pahalı. MEA hem rahat hem ucuz. Beyrut havaalanından şehir merkezine taksi 20 dolar, size 40-50 dolar diyenlere bakmayın, ısrarla 20 dolar önerin ve binmeden önce fiyatta anlaşın, taksimetre yok. Beyrut merkezi küçük ve bir uçtan diğerine 50-60 dakikada rahatça yürünebilir. Onun için kalınacak yerin pek o kadar önemi yok. Ucuzca oteller Hamra bölgesinde yoğunlaşmış durumda. Fiyatlar 50-80 dolar civarı. 20 dolara pansiyonlarda bu bu bölgede. Deniz kenarındaki Korniş, şehir merkezi, Cimmayzeh ve Aşrafiye otellerin olduğu diğer bölgeler. Bu bölgelerdeki oteller biraz daha pahalı. Yaz aylarında Beyrut'a körfez bölgesinde çok Arap turist geldiği için önceden rezervasyon yapmakta yarar var. Beyrut içinde gezilecek beş ana bölge var: Hamra, Korniş, Aşrafiye, Cimmayzeh ve Şehir Merkezi. Korniş: Üstte gördüğünüz üç resim Kornişten. Akşamları Beyrut kordon boyu koşanlar ve hava almaya çıkanlarla dolu oluyor. Gündüz sıcak ve pek kimse yok. Hamra: Orta direğin alışveriş mekanları ve eğlence yerleri bu bölgede. Gece bire kadar kalabalık. Şehir merkezi: İç savaşta en çok zarar gören bölge şimdi tamamıyla yenilenmiş. Herşey ama herşey yeni. Beyrut ama beyrut değil sanki lunapark. Yinede Yıldız meydanı ve Osmanlı saat kulesi civarında yemek yenecek ve vakit geçirilecek çok yer var. Gece mutlaka uğrayın. Aşrafiye: Zenginlerin takıldığı lokanta ve butiklerin olduğu bir yer. Binalar ilginç ama o kadar. Cimmayzeh: Beyrut'un ünlü gece hayatının merkezlerinden. Tango'dan Rock'a Soul'dan Göbek havasına herkes için müzik yapılan içkinin su gibi aktığı bar ve lokantalar bölgesi. Beyrutlular ayakta kalmayı sevmiyorlar, her yere önceden rezervasyon yapıyorlar ve gruplar halinde geliyorlar. Barlarda bile ayakta fazla insan rastlamayacaksınız, dinlemek istediğiniz bir grup varsa mekanı önceden aramanız iyi olur. Beyrut'ta bir çok lüks marka alıcı bekliyor ama fiyatlar Türkiye'den farklı değil. Lübnanlılara özgü tatlılar alınabilir. Beyrut'tan Bekaa Vadisine, Suriye'ye, Biblos, Tripoli ya da Sidon şehrine gitmek en fazla iki saat sürüyor. Günlüğü 120-140 dolara bir taksi kiralayıp diğer şehirleri de dolaşabilirsiniz.


Simdigezelim. com'a abone olun, faydalı gezi notlarını kaçırmayın. Abonelik için buraya gidiniz. Aeroflot ile Moskova üzerinden, Kore havayolları ile Seul üzerinden gidebilirsiniz. Ya da Moskova'ya kadar THY ile oradan da Moğolistan havayolları ile devam edebilirsiniz. Bu son seçenek Moskova aktarmasında beklemesi en kısa olanı. Vaktiniz varsa ünlü Trans Sibirya treni ile Moskova'dan gelmek yedi gün sürüyor. Ulan Bator'da gezi düzenleyen onlarca firma var. Bu firmalar genelde araç, şoför ve rehber kiralayıp sizin planladığınız rotaya göre yeme-içme-yatma-araç dahil bir tur ücreti çıkarıyor. Firmayla fiyatta anlaştıktan sonra rotayı yazılı olarak almakta yarar var. En iyi tanınan Moğol tur firmaları şöyle: Nomad Tours, Selena Tours ve bizim kullandığımız Happy Camel. Moğolistan'da yapacağınız yolculukta bayağı bir vaktiniz araç içinde toprak yollarda geçeceği için araç ve şoför seçimi çok önemli. Yola çıkmadan önce aracı iyice inceleyin, içiniz rahat etmediyse değiştirilmesini isteyin. Ulan Bator'da sokak lambaları kendi haline bırakılmış, yanmayanlar çok. Yanınızda mutlaka el feneri bulundurun çünkü kırılan logar kapakları da değiştirilmiyor, içine düşme tehlikesi var. Kırsal alana çıktığınız an dükkan sayısını çok azaldığını hatırlatırım. Bozulmayan her şeyi yola çıkmadan Ulan Bator'dan almakta yarar var. Göçer çadırlarına gidecekseniz hediye olarak meyve, çocuklar için şekerlemeler götürülebilir. Yemeğe kalacaksanız aile için makarna, pirinç türü şeyler götürürseniz makbule geçiyor. Göçer çadırlarında su çok kısıtlı. Tuvalet kağıdı, ıslak mendil işinize yarayacaktır. Moğol yemeklerinde et ve süt ürünleri çok ağırlıklı. Kırsal alana çıktığınız an başka tür yemek bulma olasılığınız çok az. Keçi eti, at sütü gibi alışılmadık tatları rahatça tadabilmeniz için her ihtimale karşı- yanınızda mide ve bağırsak ilaçları getirmenizde yarar var. Moğolistan Turizm Ofisi'nin internet sitesinden ülkeyle ilgili güncel haberleri ve etkinliklerle ilgili bilgileri edinebilirsiniz. Ayrıca görülecek yerler, otel ve restoran seçenekleri, indirimli ulaşım kartlarıyla ilgili bilgi de sitede mevcut. Aynı bilgileri Ulan Bator'a vardığınızda Sühbatar meydanındaki turizm ofisinden de edinebilirsiniz. Taliin Mongol ( Tel: +976 11 319 451). Moğol yemeklerinin tapılası hali. Koyunun etinin binbir hali, at sütü votkası, yak yoğurdu, mantı, tuzlu Moğol çayı, çorbalar, et, et ve daha çok et. Dileyenler için batı tipi yemekler de var. City Nomads. ( Tel: +976 11 454 484) . Amerikan dekorlu bu restoranda Moğol ve batılı yemek menüsü geniş. Moğollar arasında pek revaçta. At eti çorbasını paylaşın, tek başınıza bitirmeniz zor. Chez Bernard Cafe ( Tel: +976 11 8810 0135). Turistlere yönelik yarı Moğol yarı batılı menü. Diğer gezginlerle karşılaşmak ve tur ayarlamak için ideal nokta. Moğol mantısı banş ve kuşur deneyin. Yumruk kadar gelen mantıları bizim tırnak kadar mantılarla karşılaştırmayın, burada et ucuz, un pahalı. Chinggis Club (Tel: +976 11 325 820). Bira, patates ve et. Alman kostümlü Moğolların servis ettiği kendi yaptıkları özel biraları harika. Tabiri caizse Mogolistan'ın göbeğindeki Almanya. Batı standarlarında güzel bir otel, özellikle işadamları tercih ediyor. Tel: +976 11 330565, www. narantuulhotel. com, Oda fiyatları $90 150 ) : Aynı kategorideki diğer otellere gore daha ucuz ama daha iyi bir otel. Geniş odalar, güzel hizmet. Suite odaları da hesaplı. Tel: +976 11 330565, www. narantuulhotel. com, Oda fiyatları $90 150 ) : Aynı kategorideki diğer otellere gore daha ucuz ama daha iyi bir otel. Geniş odalar, güzel hizmet. Suite odaları da hesaplı. Kırsal alana çıktığınız an oteller yerini ger kamplarına bırakıyor. Bu kamplarda geleneksel yurtlarda kalıyorsunuz. Ger kampları şaşırtıcı derecede temiz ve konforlu. Yaz mevsimi dışında çoğu kapanıyor. Geceleri soğuk oluyor, ona gore tedbirinizi alın.


Vilnius'a sadece yarım saat uzaklıktaki Tarakai güzel bir gün geçirmek için gerçekten iyi bir seçim. Aynı zamanda güzel Türk yemekleri yemek içinde... Trakai, Litvanya'ya 14. yy. da Kırım'dan göç etmiş olan Karay Türklerinin bugün nufüslarının en çok olduğu yer. Sayıları azala azala 300 kadar kalmışlar. 14. yy. da bölgeye yerleştikten sonra uzun süre özerk olarak kendilerini yöneten bu topluluğun başka bir özelliği daha var: din olarak Museviliğim bir dalı olan Karaim'i seçmiş olmaları. Şimdi bira bu ilginç topluluktan bahsedeceğim ama önce uyarayım: yarı İngilizce yarı Türkçe yarı Litvanyaca ( %100ü geçtik) konuştuk, üstelik "Bakhchisarai" türü "Türkçe" sözcükleri de tercüme etmek zorunda kaldım. Bu arada Bakhchisarai= Bahçesaray. Sayıları oldukça azalmış olan Karayları bulmanın en kolay yolu Trakai'da ana cadde üzerindeki Kenessa'ya uğramak. Burada gelen ziyaretçilere yol gösterenler var. Litvanya'da yaşayan Karaylar kendilerine inançlarından yola çıkarak "Karaim" adını da veriyorlar. Musevilik inancına göre ancak Musevi bir annenin çocuğu Musevi olabilir. Karaim inancına göre ise Musevilik anneden değil babadan geçiyor ya da baba din değiştirirse aileye geçiyor. Karaimlerin bu inancını din değil "kült" olarak görenler büyük çoğunlukta. Trakai'deki kale müzesinde ya da Etnoğrafya müzesinde Karay'ların tarihi ile ilgili daha ayrıntılı bilgi bulmak mümkün. Eskiden ana caddedeki hangi evde Karayların yaşadığını öğrenmek çok kolaymış: evin caddeye bakan yüzünde üç pencere varsa bilin ki ev sahibi Kırım'dan. Kıbınlar restorana gidebilirsiniz ( Trakai Kalesine giden tahta köprüden 50 metre önce, göl kenarında). Bahçeden manzara aynen şöyle. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Letonya'dan Estonya'ya giderken elimdeki kitaba öyle bir daldım ki neredeyse sınırı geçtiğimizi farketmeyecektim. Sadece tabelası kalmış. Estonya'ya girip girmediğinizi anlamanın en iyi yolu en yakın reklam tabelasına bakmak: bir sözcüğün içinde iki kez tekrarlanan harf sayısı tavan yapan iki yer var bu dünyada, biri Finlandiya diğer Estonya. Estonyalılar diğer Baltık ülkeleri Litvanya ve Letonya'da yaşayanlardan farklı bir kökene sahipler: hemen yakındaki Finlilerle akrabalar. Bunun sonucu olarak 1991 yılında Estonya bağımsızlığını kazandıktan sonra ülkeye Finlandiye sermayesi oluk oluk akmış. Finlandiya toplumda yüksek olan alkolizm problemini çözümlemek için alkole yüksek vergiler koyduğu için içkiler ateş pahası. Oysa Helsinkiden gemiyle sadece 2 saat uzaklıktaki Estonya'da içkiler neredeyse dörtte biri fiyatına satılınca Estonya ve özellikle Talin, ucuza içmek isteyen Finlandiyalılar tarafından sık sık uğranılan bir yer haline gelmiş. Bugün de kafanızı nereye çevirseniz Finlileri görüyorsunuz. Talin sadece bir turizm merkezi haline gelmemiş aynı zamanda internet yazılımının önemli merkezlerinden biri olmuş. Buradaki ucuz ve eğitimli iş gücü özellikle internet firmalarını çekmiş: örneğin Skype bir Finlandiyalı ve bir Estonyalı ortak tarafından kurulmuş. Talin'in eski şehri 1997'de UNICEF tarafından dünya mirası listesine alınmış, cidden de adamlar gözlerinin içi gibi bakıyorlar bölgeye kıskanmamak elde değil. Eski şehri gezmeye yukarı mahalle 'den başlarsanız, bütün şehri bir anda görüyor ve şehri daha kolay anlıyorsunuz. Viru caddesi - Allinn - aşağı mahallenin başlangıç bölümü. Burası hem turistler hem Estonyalılar için popüler bir mekan. Ben oradan geçerken Estonyalı Hare Krishnacılar gösteri yapıyorlardı. Talin güvenli bir şehir ama iki üç şeye dikkat etmek gerekiyor: 1) Taksiler, 2) Kalabalık bölgelerde yankesiciler, 3) sarhoş turistlere fahiş fiyat çeken eğlence mekanları. Eski Şehri dolaşmaktan yorulduğunuzda merkezden iki kilometre ötedeki Kadriorg parkına gidebilirsiniz. Parkın içinde eski sarayın bir kısmı resim galerisi olarak kullanılıyor, hemen ötesinde ağaçlar altında çok hoş bir kafe yorgun ayaklarınıza iyi gelecektir. Kadriorg'da başka bir alternatifiniz de denize girmek, parkın bir kısmı plaj olarak ayrılmış. Denize girince git git babam git bir türlü derinleşmiyor, Baltık usulü böyleymiş. Dediniz ki "parka gittim, yürüdüm, çok dolaştım bir de üstüne yüzdüm, pilim bitti valla" otumayın öyle onun da çaresi var: biraz Antep baklavasını mideye indiriverin. "Estonyada baklavacı nerede?" diyenler merkezdeki Radisson Otele 50 metre mesafedeki Güllüoğlu'na uğravıyerin, akşamüstü bayağı meşguldü. Türklere torpil var ona göre. Diğer Baltık ülkelerinden Letonya ve Litvanya yazılarını da bu blogda okuyabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Golun ortasindaki bir adanin uzerine yapilan bu kale sanki masallardan firlamis gibi. Adanin ve kalenin etrafinda dilerseniz tekne. yelkenli, kayik ya da helikiopter turlarindan birine katilabilirsiniz. Dolastiniz, yoruldunuz. Gole girmeye ne dersiniz? Agaclarin altindaki golgelik alanlar 2-3 yasindaki cocuklari dahil ailecek gole girenlerce parsellenmis. Adayi kiyiya baglayan tahta kopruden gecip sola donerseniz kiyiya dizilmis sirin lokantlarla karsilasirsiniz. Lokantalardan biri Turk yemekleri yapiyor, menu Turkce ama Turkce konusanlar da Litvanyali. Nasil oluyor? 600 sene once buraya gocen Karay 'larin hikayesi bir sonraki yazida. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Vilnius'un adini aldigi Vilnia nehrinin kenarinda 1 Nisan 1997'de yeni bir cumhuriyet kurulmus: Uzupis cumhuriyeti. Uzupis yerel dilde nehrin oteki tarafi anlamina geliyor. Vilnius'un bu mahallesi, hemen duzeltelim, bu Cumhuriyet'in kendi anayasasi, cumhurbaskani ve ordusu bile var. Vilnius'un eski sehir bolgesinden Uzupis Cumhuriyetine sizde girebilirsiniz. Koprulerin uzerine yuzlerce 'ask kiliti' kitlenmis. Bazilarinin uzerine asiklar isimlerini bile kazitmis. Uzupis, sehrin bohem tayfasinin toplandigi bir mekan. Mahalle sanat galerileri, kafeler ve sarhoslariyla biliniyor. Her sene 1 Ninsan'da Cumhuriyet kutlamalari sirasinda Cumhuriyetin sinirinda isteyenlerin pasaportuna damga basiliyor. 41 maddelik anayasa tekrar okunuyor ve 'bagimsizlik kutlamalari' yapiliyor. Herkesin Vilnia nehrine girme hakki ve Vilnia nehrinin herkesin yanindan gecme hakki vardir. Herkesin olmeye hakki vardir, ama sart degil. Herkesin sevilmemeye hakki vardir, ama sart degil. Herkesin bir kopege bakma hakki vardir, ikisinden biri olene kadar. Herkesin hicbir sey anlamamaya hakki vardir. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Letonya'nın işlek caddelerinde "Kvass" satıcıları yanlarında oluşan kuyruklarla dikkati çekiyorlar. Kvass, bizim bozanın Baltıklı kuzeni: genelde çavdav ya da arpa ekmeğinin mayalanmasıyla yapılan bir içecek. Tadının daha iyi olması için meyve ve nane ile karıştırıldığı da oluyor. Bozaya kıyasla çok akışkan su gibi bir içecek. Bir de yaz-kış içiliyor, bizdeki boza gibi sadece kış aylarına özgü değil. İçindeki alkol oranı %1 civarı yani bozayla hemen hemen aynı. Kvass Letonya dışında Polonya, Litvanya, Rusya gibi ülkelerde de çok tutuluyormuş. Hatta Coca-Cola firması Kvass üreticilerinin rekabetine dayanamayıp kendisi de Kvass üretimi işine girmiş. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Letonya'nın başkenti Riga, yaklaşık 700,000 nüfusu ile Baltık bölgesinin en büyük şehri. Nüfusun büyüklüğünden dolayı Baltıklara uçan bir çok havayolu Riga'yı tercih ediyor, THY de bunlardan biri. Riga havaalanından diğer baltık başkentlerine doğrudan otobüs seferleri var. Riga'dan Vilnius ve Tallinn aynı uzaklıkta, yaklaşık dört saat sürüyor. Ben de Baltık gezimde ilk önce Riga'ya indim ama şehre uğramadan önce diğer Baltık ülkelerine geçtim, en son Riga'ya uğradım. Hadi Riga sokaklarında sizinle biraz vakit geçirelim, biraz da yiyelim, acıktım ben, çoook. Riga'nın eski şehri Birleşmiş Milletler tarafından Dünya Mirası listesine alınmış. Ama gezilecek yerler bununla sınırlı değil, Riga'nın turistlere sunduğu dört ayrı seçenek var: 1) Eski yapılar, yabancılara yönelik lokantalar ve içmeye gelmiş nara atan İngilizler için eski şehir, 2) Mimari meraklıları için Avrupa'nın en eski ve en büyük Art Nouveau mahallelerinden biri Riga'da eski şehrin kuzeyindeki Alberta caddesi civarında, 3) Dört zeplin hangarına ancak sığan şehrin halk pazarı ki güneyi şehrin en fakir bölgelerinden biri ve 4) Sovyet mimarisinin en kötü, sıkıcı örnekleri ve sağa sola serpiştirilmiş camları güneşte parlayan yeni binalar için şehrin geri kalan her yeri. Şehri dolaşmaya Özgürlük anıtının oradan başlıyoruz. Açın önünüze haritayı, eski şehrin kuzey doğusunda yerellerin Milda adını verdikleri heykelin adını göreceksiniz. Zaten hangi Riga'lıya sorsanız gösterir, pek seviyorlar Milda'yı. Özgürlük anıtı 1935'te Letonya'nın kısa süren bağımsızlığı sırasında dikilmiş. Sovyetler zamanında anıt " seyahat acentası" olarak ün salmış: anıta çiçek bırakan Letonya'lılar Sibirya'yaki çalışma kamplarına tek yönlü bir bilet kazanıyorlarmış. Tamam, yemekler çok yağlı. O zaman sizi merkezdeki "Dada" Moğol lokantasına götüreyim. Wagnera caddesindeki bu lokantada tabağınıza doldurduğunuz sebze ve etleri pişirip getiriveriyorlar. Ben çok doyduğum için almayayım. Aranızda vejeteryen varsa onu da Vilhems Pankukas'a bırakıp geri geleyim. Burada yirmiye yakın krep, pancake ve börek çeşidini gözünüzün önünde yapıp hemen servis ediyor. Özellikle sabah kahvaltısı civarı dolu oluyor, ana müşteriler Rigalı. Elmalı krep kefirle iyi gidiyor, ya da bu kadar yedikten sonra bana öyle geliyor. Siz yerken ben de Doma meydanında takılayım biraz. Bu meydan günün her saati oldukça hareketli, bira bahçeleri, kafeler, katedrale gelenler... Tam oturup seyretmelik. Ne Preblemu un garsonları çok geyik, kahve içerken şehirle ilgili gerekli gereksiz bilgi isteyenlere tavsiye edilir. Mesela Mayıs ayında Riga'da Avrupa'nın en büyük sarışınlar geçidi yapılmış, İngilizler o gün şehre akın etmiş, esnaf sevinmiş: garsondan al haberi. Herhalde etraftaki masaların boş olmasından da cesaret alarak benim garson verdi veriştirdi İngiliz turistlere: bekarlığa veda partileri için gelenlerin şehri bozduğundan, striptiz klubü ve kadın ticareti işlerine dalan mafyanın da palazlandığından yakındı. Sonra başka bir masaya oturan İngilizlere hizmet etmek için yollanıverdi. Eski şehirde "Ahilik binası", kara kutu şeklindeki İşgal müzesi ve St. Peter kilisesinin kulesi gezmeye değer yerler. Ahilik binasının önündeki büyük Yılbaşı ağacının altındaki bilgiye göre dünyaya yılbaşında ormanları talan edip zevkine çam ağacı süsleme geleneği Letonya'dan yayılmış. Hemen ilerideki parktaki bi yazıya göre de evlenen her çiftin üzerlerine isimlerini yazdırdığı bir kiliti bir köprüye kitlemesi geleneği de Letonya'dan çıkma. Gelenkerli not edip, güneye yürüyoruz. Otobüs istasyonunun hemen karşısında eski şehrin güneyinde Riga'nın en büyük halk pazarı var. Soğuk kış aylarında açık havada satış yapma sorununu Sovyetler zamanında Doğu Almanya'dan sökülen dört Zeplin hangarıyla çözümlemişler. Hangarlar altmış yıl sonra halen kullanımda. Letonya'yı biraz daha iyi anlamak için bu halk pazarında ve özellikle güneyindeki sokaklarda kısa bir tur atmakta yarar var. Riga'nın en yoksulları buralarda yaşıyor, turistlere gösterilmek istenenlerin dışında bir şey isteyenler için iyi bir alternatif. Diğer Baltık ülkelerinden Litvanya ve Estonya yazılarını da bu blogda okuyabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Letonya, Litvanya ve Estonya'ya girmek için Schengen vizesi gerekiyor. THY'nin Riga 'ya direk var. Riga havaalanından Litvanya'nın başkenti Vilnius'a ve Estonya'nın başkenti Tallin'e doğrudan otobüs seferleri var. Her iki başkent Riga'dan aynı mesafede ve dört saat sürüyor. Son tarife şöyle ama siz yine de http://www. luxexpress. eu/lang/ den bir daha kontrol edin. Baltıklar kışın soğuk, yazın da yağmurlu geçiyor. Yazın daha iyi bir seçim olduğu söyleyebilirim. Letonya içlerinde en pahalı olanı. En ucuz olanı Vilnius, Litvanya. Estonya, ortada. Hostelde kalmak için 10 Euro, yemek için 15 Euro minimum harcanır. 1-2 yıldızlı otellerde gecelik 25 Euro'dan başlıyor. Baltıklarda güzel bir otobüs sistemi var. Riga-Vilnius ve Riga-Tallinn atobüsleri 12-20 Euro arası. Vilnius- Tallinn ise 20-25 Euro. Bölgede tren sistemi iyi çalışmıyor. Vilnius içinde fena değil, o kadar. Vilniu ve Tallinn'de belediyenin otobüs/tramvay sistemi iyi çalışıyor. Riga'da çok karışık, boşuna uğraşmayın. Her üç şehirde de taksiye binecekseniz kaldığınız otelden ya da yediğiniz lokantadan aramasını isteyin, hem daha az kazıklanırsınız hem de daha güvenli olur. Riga, Tallinn ve Vilnius Baltıklarda görülmesi gereken üç şehir. İçlerinde en sakin olanı Vilnius. Riga'nın merkezi haftasonları hareketli: gelen yabancı ziyaretçiler sayesinde. Estonya Tallinn'de daimi bir Finli turist topluluğu var. Bu üç ülkede de nüfus yoğunluğu düşük, kırsal alanda dolaşmak zevkli olabilir. Her üç ülkede dümdüz, ve trafik az dolayısıyla bisiklet turları için ideal yerler. Baltık kıyısında yazın denize girilen bir çok kıyı kasabası var ama kalabalıklara dikkat. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Letonya'da Sovyetler döneminden sonra kapitalizme erkeklere kıyasla daha iyi uyum sağlayan kadınlar uygun eş bulmakta zorlanıyor. Letonya'da erkeklerin doğum oranı kadınlardan daha yüksek. Ancak erkeklerin ortalama ömrünün kadınlara kıyasla daha kısa olması, yetişkin kadın oranının erkeklerden yüzde 8 daha fazla olmasına yol açıyor. BBC'nin haberine göre başkent Riga'daki Letonya Üniversitesi'nde cinsiyetler arasındaki dengesizlik açıkça görülüyor. Sosyolog Baiba Bela, kız öğrenci sayısının erkeklerden yüzde 50 fazla olduğunu söylüyor. Bu nedenle de, kadınların kendi eğitim seviyelerinde erkekler bulmasının zorlaştığını belirtiyor. Kadınlar evlenme çağına geldiklerinde de, bu yaşlardaki erkeklerin daha erken ölmesi ve intihar etme ihtimallerinin dört kat daha fazla olduğunu vurguluyor. Bela, 'Cinsiyet dengesizliği ilk olarak 30 ila 40 yaş arasında ortaya çıkıyor. Çünkü bu yaş grubundaki erkeklerin ölüm ihtimali kadınlara göre üç kat fazla. 30 yaşın altındakiler arasında kadınlardan 9 bin daha fazla erkek var. Ancak 30 ila 39 yaşları arasında kadın sayısı erkeklerden 3 bin daha fazla. Kadınların ortalama yaşam süresi ise erkeklerden 11 yıl daha fazlaolduğunun altını çiziyor. Psikolog Ansis Stabingis de Letonya'nın 20 yıl önce kapitalizme geçmesinin erkekler üzerinde ekonomik anlamda büyük baskı yarattığını ifade ediyor. İşsizliğin yüzde 20'ye çıkmasına yol açan ekonomik kriz bu baskıyı daha da artırıyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Karadağ'ın başkenti Podgorica Ağustos sonunda "Balkanlardan gelen soğuk hava dalgası" deyimini çöpe attıracak gibiydi. Havaalanından otele gelip giriş işlemlerimizi tamamlarken resepsiyon görevlisine hemn dışarı çıkacağımızı ve dolaşılacak yerlerin nereleri olduğunu sorduk. " Hava sıcaklığı gölgede 42. Akşama çıkarsınız" diye cevapladı. Tabi dinlemedik, fırladık dışarı. Podgorica Karadağ'ın başkenti. Kentin nüfusu yaklaşık 170,000 ve ülkedeki neredeyse her üç kişiden biri bu şehirde yaşıyor. Şehir iki nehrin birleştiği noktaya kurulmuş. Podgorica'da Osmanlılardan kalan üç-beş parça eser Ribnica'nın güney kıyısında yer alıyor. Yeni şehir Moraca'nun batısında kurulmuş. İki yakayı birleştiren beş köprü var. Yeme içme ve otel fiyatları olarak Karadağ pek ucuz değil. Para olarak Euro kullanmalarının bunda bir etkisi olsa gerek. Karadağ'da deniz sevenler için Budvar ve Becici kentleri çok iyi fırsatlar sağlıyor ama bu kez uğrayamayağız. Diğer görülebilecek bir kentte eski eserleriyle tanınan Kotor, burası aynı zamanda Birleşmiş Milletler Dünya Mirası listesine alınmış. Kotor'la ilgili güzel fotoğraflar ve yazı Çok Okuyan Çok Gezen bloğunda var. Biz Podgorica'dan Arnavutluk başkenti Tiran'a geçeceğiz ama iki şehir arasında nedense otobüs, tren ya da minibüs yok. Kosova'ya giden otobüsler nedense Arnavutluk rotasını boşlamış. Sabahleyin otelden bindiğimiz taksiyle Skadar Gölü Milli Parkının kenarından harika manzaralar eşliğinde Arnavutluk sınırına geliyoruz. 45 dakikalık bu yola taksi 20 Euro alıypr. Sınırdan bindiğimiz Arnavutluk plakalı bir taksiyle başkent Tiran'a iniyoruz. Devamı Arnavutluk yazısında.... Şimdi Gezelim Facebook Grubuna Katılmak İçin Tıklayın. 160+ Üye...


- Arnavutluk sınır kapısından İşkodra kentine geçmek için bir taksiye biniyoruz, bakıyoruz fiyat uygun aynı taksiyle başkent Tiran'a inmeye karar veriyoruz. Sınırdan Tiran'a olan yaklaşık 110 kilometreyi 3.5 saatte alıyoruz ( taksi=60 Euro). Arnavutluk'un altyapısı Karadağ kadar iyi değil: ülke Enver hoca zamanında 50 yıl kadar bütün dünyaya kapalı kalmasının bedelini halen ödüyor gibi. Sınırdan Tiran'a yaklaştıkça yollar eski ve tozludan, yeni yapılmakta ve çok tozluya terfi ediyor. Tiran merkezi de yollardaki inşaat seferberliğinden nasibini almış. Şehrin merkezindeki İskender Bey meydanında da hummalı bir çalışma vardı. İskender Bey adını Arnavutlukta ve Kosova'da çok sık duyacaksınız. Yeri gelmişken kısaca anlatayım. İskender Bey, Hıristiyan bir Arnavut aileden devşirme olarak alınıp yetiştirilen bir yeniçeri. Osmanlı ordusunda uzun yıllar hizmet edip yükselmiş. İskender bey, 1443 yılında Osmanlılara karşı isyan edip Arnavutluk'un bir kısmını ele geçirir. Bayrak olarakta Hıristiyan İmparatorluklarını simgeleyen iki başlı kartalı seçer ki halen Arnavutluk'un bayrağı budur. İskender Bey liderliğiyle Arnavutları birleştirir ve Osmanlıları defalarca yenilgiye uğratır. Osmanlılar İskender Beyin ölümünden ancak 10 yıl sonra Arnavutluk'u tekrar ele geçirebilirler. İskender Bey meydanının hemen yanında Osmanlı saat kulesi ve Ethem Bey camii var. Tiran'da hemen hemen hiç cami yok gibi. Komünizm zamanı camilerin hepsi yıkılmış, Ethem Bey camii de müzeye dönüştürüldüğü için kurtulmuş. biz de Arnavutların yaptığını yapıp Parku Kombetar 'a gidiyoruz. Şehrin güneyinde içinde yapay gölü de bulunan bu büyük park akşamüstü Arnavut ailelerin volta atma alanı. Hem satıcılar hem turlayanlar bizim için çok tanıdık görüntüler. Göl kenarındaki kafede biraz soluklandıktan sonra 10-15 dakika yürüyerek Blloku mahallesine geliyoruz. Şehir içinde vakit geçirmek için en iyi mahalle olan Blloku'ya yaklaştığınızı binaların şenlenmesinden anlıyorsunuz. Tiran'ın yeni belediye başkanı bakmış binaları yıkıp yapacak gücü yok mahalledeki binaları rengarenk boyatıvermiş, güzel olmuş. Eskiden sadece komünist parti mensuplarının yaşamasına izin verilen mahalle bugünlerde kafeleri ve lokantaları ile ünlü. Arnavutluk'un mali durumunun iyi olmadığı malum, ama geceleyin Blloku sokakları öylesine dolu, öylesine hareketli ki insan nereden geliyor bu değirmenin suyu demeden edemiyor. . Madem karnımız doydu, o zaman Blloku sokaklarında biraz vakit geçirip otele dönme zamanı... Tiran'dan sonraki durağımız Makedonya'daki Ohri gölü. Görüşmek üzere.


Hırvatistan'ın güneyindeki Dubrovnik turizm piyasasının son zamanlarda yükselen yıldızlarından. Doğrusu Dubrovnik övülmeyi hakediyor: deniz, tarih, güneş, iyi yemekler, tekne turları.. Bir de vize olmayınca bizim Akdeniz kıyılarına karşı iyi bir seçenek oluyor. Hırvatistan'a daha önce gitmiştim, fotolar o eski geziden. Hırvatlara göre Avrupa kendi sınırlarında bitiyor, sonra "Doğu" başlıyor. Komşularının Osmanlı işgali sonucu bozulduklarını kendilerinin ise kültürel olarak hep Avrupalı kaldıklarını söylüyorlar. Öyle mi? Gidin kendiniz karar verin. Biz biraz daha şehirde dolaşalım. Şehri boydan boya kesen Standun caddesi bakımlı ve hoş bir yer. Eee Dubrovnik boşuna Dünya Mirası listesinde değil.... Ana caddeden sapılan yan sokaklarda hediyelik eşya dükkanları, butik oteller ve akşamları güzel lokantalar var. Kale surlarının üzerinden şehir manzarası bir başka güzel. Surlardan Lokrum adasının görünümü. Dubrovnik limanından adaya tekne turları kalkıyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


"Üsküp'e gelmişken çiceği burnunda yeni devlet Kosova'nın başkentine de uğramak lazım" deyip sabahleyin otobüs terminaline geldim. Üsküp'ten Kosova'nın başkenti sadece 80 km ötede. Ama varması 4 saati buluyor. Yolun bu kadar uzun sürmesinin iki sebebi var: NATO bombardımanları sırasında altyapının yokolması ve yeni gelen araba zenginliği. Yemyeşil dağlardan ve derin vadilerin yamaçlarından kağnı hızıyla ilerleyen otobüs şehre yaklaştığında daha da yavaşlıyor. Savaş sonrası Birleşmiş Milletler denetimine geçen Kosova'ya yardım yağmış, bir de yerel çeteler Avrupa'dan çaldıkları araçları çok ucuza piyasaya sürmeye başlamışlar. Sonuçta başkent Priştina caddeleri umulmayacak kadar yoğun. Bu yazı ve daha nice benzeri sık sık güncelleniyor, kaçırmamak için aşağıdaki linkten ŞimdiGezelim'e üye olun. Taksilerin çokluğu da dikkat çekici. Bu yoğunluğun sebebi şehirdeki yüzlerce kafenin varoluş sebebiyle aynı: işşizlik. Çalışacak yer bulamayanlar ya taksi almışlar ya kafe açmışlar. Şehirdeki hükümet binalarının duvarları savaşta ölen ve kaybolanların resimleri ile kaplı. Resimleri görünce Kosova'nın durumu şimdi iyi olmasa bile eskiye nazaran ne kadar iyi olduğunu anlıyorsunuz. Şehirde önüne gelen plansız bir şekilde bina yaptığı için sokaklar yamru yumru, kaldırımı işgal eden binalar, sarkık elektrik telleri vs. Bizim gecekondu mahalleleri gibi. Şehirde tarihi eserler savaşta zarar görmüş. Halen çoğunda restorasyon başlamamış. Sağlam olan bir iki tanesi Yaşar Paşa camii etrafında. Bu saat kulesi de tamir edkileceği günü bekliyor. Priştina'ya gidiyorsanız amacınız eski eser görmek olmamalı, yeni kurulan bu devletin doğum sancılarını ve zorlukları aşarak yaşamlarıı yeniden inşa eden insanlarını yerinde görmek olmalı. Velania Pansiyon. Pansiyonda kalanların hatırı sayılır bir kısmı Kosova'da görevli sivil toplum kuruluşlarından oldukları için Kosova'yla ilgili son haberleri ve en gidilesi lokanta/kafe önerilerini de sadece mutfakta takılarak öğrenebilirsiniz.


Üsküp'ün eski pazar bölgesinde esnafın ya da yoldan geçenlerin Türkçe konuşması normal karşılanıyor. Yol kenarlarında da sık sık Türkçe ilanları görüyorsunuz. Vardar nehrinin batı kısmında ise -eski şehrin uzantısı hariç- pek Osmanlı izi kalmamış. Eski şehrin olduğu dar bir alan dışında tarihi eser aramak zaetn boşuna: 1962'deki büyük deprem sonrası yıkılan tarihi binaların çoğu yeni yeni restore edilmeye başlanmış. Eski şehrin dışına çıktığınızda sadece sosyalist mimarisinin fonksiyonel ve gri beton eserlerini görebiliyorsunuz. Bu arada eski şehire hazır gelmişken buranın ünlü köftecilerinden birine uğramadan geçmeyin. Çarşıdaki "Destan" kebapçısında damağınıza ziyafet çekin. Destan'da köfteler taneyle satılıyor, "normal bir porsiyon getirin işte yav" deyince kocaman 10 köfteyi sığdıracak yer arıyorsunuz ona göre. Makedonya ekonomisi bağımsızlıktan bu yana iyi durumda değil. İşşizlik resmi olarak %20lerde olsa da gerçekte çok daha yüksek olduğundan ve okuyan kesimin ülkeden göç ettiğinden şikayet ediliyor. Diğer Balkan ülkelerinde olduğu üzere burada da çok sayıda kafe var; iş bulamayanlar kafe açmış, açamayanlar müşteri olmuş. Gece oldu mu Makedonya meydanına çıkan yollarn ve Vardar civarındaki kafeler dolmaya başlıyor. Gece yaşantısı şaşırtıcı derecede canlı ve ucuz. Hani öyle ki İstanbul boğazında mükellef bir ziyafet yerine buraya uçakla gelip bir haftasonu geçirseniz herşey dahil aynı paraya çıkabilirsiniz.


Mostar, yakın zamanda olanlarla hepimizin belleklerine yer etmiş bir yer. Dubrovnik'ten buraya her gün bir çok tur otobüsü kalkıyor. Tur otobüsleri Mostar'ın merkezindeki Osmanlıların yaptığı "Eski köprü " yakınında turistleri bırakıyor. Mostar küçük bir yer olduğu için buradan görülecek yerlere ulaşmanız en fazla beş dakikanızı alıyor. Mostar nehir tarafından hem coğrafi hem etnik olarak ortadan ikiye bölünmüş durumda: nehrin doğu kısmında Müslümanlar, Batı kısmında ise Hıristiyanlar yaşıyor. İki halk olabildiğince birbirine karışmadan yaşayıp gidiyor. Hıristiyan ve Müslüman mahallelerini birleştiren "Eski Köprü" savaş sırasında tamamen yıkılmış. 2004 yılında Türkiye'nin de içinde olduğu beş devlet tarafından aslına sadık kalınarak yeniden inşa ettirilmiş. Köprünün hemen yanında "Mostar Dalgıçlar Kulubü" var. Orada takılanlardan bir kaçı atlayacakmış gibi yapıp köprünün üzerinde bekliyorlar. Ta ki onları atlarken çekmeye meraklı biri biraz bahşiş verene kadar... Mostar merkezinde köprünün yüzlerce fotoğrafını çekmek dışında yakındaki iyi korunmuş Osmanlı döneminden kalma Muslibegovica köşkünü ve köprüyle aynı zamanda Mimar Sinan tarafından yapılan Karagöz Bey camiini ziyaret edebilirsiniz. Mostar'da tarihi bir kaç yeri dolaştıktan sonra yapılacak en iyi şey köprüyü gören bir yerde dinlenmek ve bir şeyler atıştırmak. Söylemeye gerek var mı bilmiyorum ama köfteleri ünlü. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Makedonya ve Arnavutluk arasındaki Ohrid gölü kıyısına kurulmuş olan Ohri kenti Makedonya gezimizin en güzel duraklarından biri. Ohri kentinin nüfusu sadece 42,000. Göl kıyısındaki tepelere yaslanmış bu kentin eski kısmındaki tarihi binaları ziyaret ederek rahatlıkla bir gün geçirebilirsiniz. gölün tam kıyısındaki St. John Kaneo kilisesi görülmeye ve önünde 20-30 poz fotoğraf yakmaya değer yerler. Kent, o kadar şirin ve manzaralar o kadar etkileyici ki zaman olsa daha uzun kalmak isterdim. Şehirden biraz daha fotoğraf koyup Üsküp yazısını hazırlayayım. Üstte Ohri merkezindeki iskele görülüyor. Göl çok berrak, iskeleden denize girenlere sabahın erken saatlerinde bile rastlayabilirsiniz. Aşağıda şehrin genel görnümü. Ohri gölü aslında eski bir volkanın kraterine oturmuş, suyun derinliğ 350 metreye kadar iniyor. Bölü saran dağların yeşili suya vurunca gözlere ziyafet oluyor. Şehir merkezinde daha çok hediyelik eşya mağazaları var. balık restoranları. Fiyatlar oldukça makul. İki kişilik tam doyurucu akşam yemeği meze+şarap dahil 15 Euro civarı. Şehirde çok sayıda pansiyon var. Odalar 5 Euro'dan başlıyor, eli yüzü düzgün olanlarında kişi başı geceliği 8-10 Euro'ya kalmanız mümkün.


Dün bir arkadaşımla konuşurken siteye hiç Rio yazısı koymadığımı farkettim. İstanbul'un boğazı olması gibi Rio'nun sırtını yasladığı güzel yemyeşil tepeleri, güzel plajları ve harika bir manzarası var. Filmlerde gördüğünüz Rio ya şehrin güneyindeki Copacabana ve İpenama plajlarındaki tatlı hayatı ya da "favela" denilen gecekondu mahallerindeki zor hayatı anlatıyor, ikisinin pek ortası yok. Rio'ya gittiğinizde güvenlik bakımından her an dikkatli olmak zorundasınız, zaten ters bir şey yaparsanız halk hemen sizi uyarıyor. Geceleri sokakta yürünebilecek yerlerin sayısı oldukça az, kaldığınız yere sorun. Aynı şekilde gece sokaktan taksi çevirmekte pek güvenli değil onu da gittiğiniz yerden rica edin. Güvenliğe dikkat ettiğiniz sürece bu muhteşem manzaralı şehrin zevkini sürmemek için hiçbir sebebiniz yok. Rio'da ne mi yapabilirsiniz? Demin yazdığım Copacabana ve İpenama'ya gidebilir ve oradan şehrin tepeden görünümü için İsa heykelinin olduğu tepeye çıkabilirsiniz. Bu tepeden şehrin yüzlerce fotoğrafını çekeceğinize bahse girerim, manzara çok iyi. Oradan da Şeker Tepesi 'ne giderseniz şehrin en görülesi yerlerine uğramış olursunuz. Futbol meraklıları Maracana stadına gidip iki tur atmadan Rio'da ayrılırlarsa pişman olurlar, oradayken yapmak lazım. Vaktiniz varsa yapabileceğiniz başka bir şey favela turlarından birine katılmak. Ben katılamadım ama gidenler "başka bir dünya, zor hayat, görmek şart" şeklinde olayı özetliyorlar. Güvenliğe dikkat ettiğiniz sürece bu muhteşem manzaralı şehrin zevkini sürmemek için hiçbir sebebiniz yok. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Avrupa Birliği ülkelerinden Letonya iflas etmiş durumda. Yunanistan ve Portekiz'de iflas etti ama onlar hala bunun farkına varamadılar. Neyse Letonya farkına varmış ve tedbir almaya başlamış. 3 Ocak 2011'de çıkan yeni bir kanuna göre Letonya'da bulunan bir işe 36000 Euro yatıran birine hemen Letonya otuma izni veriyorlar. Letonya, hem AB'ye hem Schengen'e dahil olduğu içinde bölgeden iş yapmak isteyenlerin önünden çok büyük bir engel kalkmış oluyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Dünyanın en küçük devletlerinden biri olan San Marino'nun tek sınır komşusu İtalya. Her tarafı İtalya tarafından çevrili olduğu halde işgal edilmeden bağımsız kalmayı becerebilmek iyi bir siyasi başarı olsa gerek. Bugün San Marino'nun 30,000'e yaklaşan nüfusunun çoğu bankacılık ve turizmden geçiniyor. Ülke oldukça küçük kısa bir sürede gezilebilir. İtalya'ya gidecekseniz ve biraz boş vaktiniz varsa bir günlüğüne gitmek için San Marino ilginç bir yer olabilir. Bilgisayarımı düzenlerken 4 sene once ziyaret ettiğim San Marino'nun fotoğraflarına rastladım. Hazır elim değmişken nasıl gidleceği bilgisini de bloğa ekleyeyim dedim. San Marino, Turklerden vize istiyor. Ülke Schengen vize bölgesinde olmamasına rağmen sınır kontrolü olmamasından dolayı İtalya'ya girmekte kullandığınız vize ile San Marino'ya girebilirsiniz. San Marino'da havalaanı yok. Yakındaki İtalyan şehri Rimini'ye uçak ya da trenle gelip buradan otobüsle San Marino'ya geçebilirsiniz. Rimini demişken yaz aylarında bu İtalyan şehri çok gürültülü oluyor, yorulmuşsanız ve erken yatmak istiyorsanız boşverin. San Marino iklimi genelde ılıman ancak ülkenin denizden yüksekliği 650 metre, kış geceleri soğuk olabilir. San Marino'nun iki ana gelir kaynağı bankacılık ve turizm. Buna karşın ülkede fazla otel yok ve fiyatlarda bunu yansıtacak kadar yüksek. Genelde ülkeyiz gezmeye gelenler sabah gelip akşam geri gidiyorlar. Eğer akşam kalmazsanız öğlen yemeğine 20-30 Euro kadar öderseniz. Oteller 100 Euro ve yukarısı, hostelde yatak 15 Euro. Ülkenin büyüklüğü toplam 61km2. Dolayısıyla yavaş yavaş tadını çıkara çıkara gezinki hemen bitmesin. Turist otobüslerinin indiği meydandan başlayıp şehrin hepsini gezmeniz 1-2 saatinizi alır. Onun dışında biraz manzaranın tadını çıkarıp biraz da hediyelik eşya bakabilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


İlk önce Tayvan tarihinden biraz bahsedeyim. Çin'de son hanedan Qing 1911 yılında çöker ve Çin dağılır. Ülkeyi bölgelere ayıran derebeyleri yönetmeye başlar. Milliyetçi partiyi kuran Sut-Yat-sen Çin'i tek yönetim altında toplamaya çalışır. Çin Komünist Partisi'de ülkeyi tek yönetim altında toplamak ister. . Sun-yat-sen ölünce Milliyetçi Çin partisinin başına Chiang-Kai-shek geçer ve komünistlerle yönetim içi çatışmaya başlar. Komünistler " Çin Halk Cumhuriyeti"ni kurarlar, Milliyetçi parti ise "Çin cumhuriyeti"ni ve kendi kontrolleri altındaki bölgelere bu ismi verirler. İki taraf 1927'den 1950 ye kadar hem kendi aralarında hem arada Japonlarlar savaşırlar. Sonuçta Chiang-Kai-shek yenilerek bugünkü Tayvan adasına çekilir ve Çin Cumhuriyeti hayata geçer. Çin Komünist Partisiyse bizim bildiğimiz Çin'i kurmuş olur. Tayvan'da iki ayrı görüş var: bir kısmına gör bütün Çin toprakları Çin Cumhuriyetine ait ve Çin ile birleşme ancak Tayvan altında olabilir. Karşıt görüşe göre ise birleşme Çin Halk Cumhuriyeti altında olmalıdır. Sonuçta bugün Çin'in zorlamaları nedeniyle Tayvan'ı fazla ülke resmen tanımıyor, Türkiye de bunlardan biri. Tayvan'a giderken vize almak gerekiyor ama tanınmayan bir ülkenin konsolosluğu olamayor. Onun için Ankara'da konsolosluk hizmetleri " Taipei kültür bürosu" adı altında sağlanıyor. Taipei'de ise Türk ticaret temsilciliği var ve konsolosluk işlevini adını vermeden görüyorlar. Şimdi Taipei de kısa bir tura başlayabiliriz. En üstte fotoğrafını gördüğünüz bina Taipei 101. Dünyanın ikinci en yüksek binası. En üstteki gözleme platformuna çıkan asansör sadece 40 saniyede sizi 101 kat yukarı taşıyor. Bunun için asansörün içi aynen uçaklarda olduğu gibi gibi basınç kontrollü. Aşağıdaki bina yukarıda sözünü ettiğim Sut-Yat-sen adına yapılmış bir anıt mezar. Anıtın bahçesi şubat ayında kutlanan "Taipei Fener Şenliği" kapsamında fenerlerle bezenmiş. Tavşan yılı olduğu belli oluyor mu ne? Bahçedeki diğer fenerler okullar arası bir yarışmaya katılmışlar ve topluca sergileniyorlar. Kendi adını taşıyan metro istasyonunun hemen yanındaki Longshan tapınağı Taipei'nin en sevilen yerel yapılarından. 1738'de inşa edilen yapı ikinci dünya savaşında bombalanarak yıkılmış, ancak yeniden inşa edilmiş. Gündüz saatlerinde her daim dua etmek için gelen Tayvanlılarla dolu bu binanın yakınındaki bir çok dükkan tapınağa sunulan meyve, tütsü ve mum satışından geçiniyor. Tayvan'ı ölene kadar diktatörlükle yöneten Chiang-Kai-shek'e ait anıt mezar gerçekten heybetli. Taipei'de dolaşırken metro çok kullanışlı. Metro kullanırken de merkez tren istasyonundan geçmeden olmuyor. Elektroniğe meraklıysanız zaten kesinlikle gezmeniz gereken bir bölge. Malum, Tayvan dünyanın en büyük yarı iletken, LCD TV ve dizüstü bilgisayar üreticilerinden. Tren istasyonun hemen karşısındaki Nova iş merkezi ve yakınındaki binalarda oldukça hesaplı alışveriş yapabilirsiniz, pazarlık mümkün. Tren istasyonu yakınlarındaki Cumhurbaşkanlığı binası iki bakımdan ilginç: 1) Binayı Japonlar işgal sırasında yapmışlar ( Tayvan 50 sene kadar Japonlar tarafından yönetilmiş) 2) Hiç Japon binasına benzemiyor. Bölgeyi Fatih'le dolaşırken sık sık Japonlardan kalma binalara denk geldik, Fatih'in anlattığına göre Japonlar Meiji dönemi sırasında mühendislerini yurtdışına göndererek eğitmişler. Dönenler tasarladıkları binalara eğitim aldıkları Avrupa etkilerini doğrudan yansıtmışlar, bu yüzden o dönemde yapılan Japon binaları daha çok Avrupa esintili. Bunlara ek olarak Fatih hararetle Milli Saray Müzesine gitmemi tavsiye etti ama fırsat olmadı. Milliyetçi Çin ordusu Tayvan'a geri çekilirken taşıyabildiği en değerli şeyleri getirmiş, şimdi bu eserler Milli Saray Müzesinde sergileniyor. O kadar çok eser varmış ki, sergi alanı yetmiyor: saraydaki sergiler her üç ayda bir değişiyor. Bu hızla bütün koleksiyonun göstermesi 12 sene sürecek. En sona bıraktığım bir yer var ki Taipei'ye geldiyseniz kesin uğrayın: Shillin gece pazarı. Tayvan, güzel yemekleri ile tanınan bir yer. Shillin ise Tayvan'ın en büyük gece pazarı. Aklınıza gelen ve gelmeyen her türlü yemeği bu bölgede bulabilirsiniz. Gündüzleri sakin olan bölge karanlık basınca adım atılamayacak kadar kalabalıklaşıyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Tayvan'ın güneyindeki Tainan şehri, hem ülke Çin hanedanına bağlıyken eyalet başkenti olması sebebiyle hem de Avrupalıların şehirde ticaret için merkez kurması sebebiyle, bir çok eski eseri barındırıyor. Hatta Tayvan adının da Tainan'ın eski ismi olan Tayoun'dan geldiği sanılıyor. Jet hızıyla özetlersem: 17 yy. başlarında bölgeye ticaret yapmak için Portekiz, İspanyol ve Hollanda gemileri gelmişler. Sonunda bölgede üstünlük kuran Hollandalılar, Tainan'da ticaret yapan gemilerini korumak üzere Zeelandia adını verdikleri küçük bir kale kurmuşlar. Hollandalılar yenilince yerlerini Çin hanedanı almış ve Tainan'ı eyalet başkenti yapmış. Şehirde hem Çinlilere hem de Avrupalılara ait eserler halen ayakta. Tainan'da görecekleriniz hayretten ağzınızı açık bırakmazsa en azından ağzınızın tadını yerine getirir. Tainan hem yemekleri hem de çay kültürü ile de tanınıyor. Chikan kulesinin bir katı "Edebiyat tanrısı"na ayrılmış. Evet, Tayvan inanışları arasında edebiyat tanrısı da var. Eski zamanlarda yakındaki okulda öğrenim gören öğrenciler sınava girmeden önce Chikan kulesinde edebiyat tanrısına dua ederlermiş. Bu adet halen değişmeden devam ediyor. Chikan'dan çıkınca yakındaki gece pazarlarından birine uğramadan hostele dönmek yok: edebiyat tanrısı tembihledi, yiyeceksiniz. Hem buranın ünlü " tabut tost"unu yemeden nereye? Özetle içi binbir türlü malzemeyle dolu ekmek hamuruna banılmış ve yağda pişirilmiş bir yemek. Lezzetli ve ciddi anlamda doyurucu. Yanında tabi çay: yalnız Tayvan'da çay deyince duracaksınız. Bizde çay deyince ya demleme anlarsınız ya daldırma, burada ise çayınızı nasıl alırsınız? Kavunlu, üzümlü, çilekli, mangolu, karpuzlu, elma, muz, hindistan cevizi, avokado, jackfruit, badem ? Bunlar yapabileceğiniz seçimlerin sadece küçük bir kısmı. Sabah kahvaltısında istiridye omleti yedikten sonra. Üzerine de inci sütlü çayı götürelim. İçindekiler bizim kahvaltıları andırsa da ne görüntüsü ne tadı aynı, ama güzel. Kahvaltı sonrası Hollandalılardan kalma Zeelandia kalesine gidelim. Kalenin şimdi kullanılan ismi Anping. Geriye kısa bir sur dışında hemen hiçbir şey kalmamış, kalenin üzerine yenilerde bir de kule dikmişler. Doğal olarak Anping kalesi önünde de onlarca yemek tezgahı var. Susamlı, soyalı, kakaolu, sütlü çay denemek isteyen? Evet haklısınız tadlar çok karıştı ama içtiğimiz her şey sonunda midede karışmıyor mu?Kaleden yeniden şehir merkezine dönüp zamanının en önemli Konfiçyus tapınaklarından biri olan adı üzerinde "Konfiçyus Tapınağı"na gidelim. Hava yavaş yavaş kararmaya başladı. Tainanlılara uyup yine karanlık basarken Chikan kulesini ve edebiyat tanrısını ziyaret edelim. Bahçedeki kafede onlarca çeşit çay var, hadi bu kez birini de siz seçin, bana da bir tane alın. Ben de bu arada yazıya bir başlık arayayım, tamam mı? Başlık ne olsun? Başlık ne olsun?Edebiyat Tanrısı? Çay? Tainan? Hiç birinin hatırını kırmayalım. Tamamdır. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


İki kilometrekare çok küçük demeyin, Monako 1970lere kadar daha da küçükmüş, deniz doldurularak ülke %20 büyütülmüş. Monako'nun adını hemen hepimiz bir yerden duymuşuzdur. "Bu kadar küçük bir nasıl oluyor da bu kadar çok tanınıyor" derseniz cevap hazır: " vergi hassasiyeti olan zenginler sayesinde" . Monako vatandaşlarından veya ülkede yaşayanlardan gelir vergisi almıyor. Üstelik ülkede sadece bir daire tutarak oturma belgesi alabiliyorsunuz. Böyle olunca Avrupa'nın zenginleri ülkede yerleşmek için birbiriyle yarışıyor. İşte bu yüzden Monako'da manzarası olmayan 120 m2lik normal bir daire almaya kalkarsanız en az 3 milyon doları gözden çıkarmanız gerekiyor. Buna karşın kişi başı yıllık gelirin 125,000 dolar olduğunu da ekleyeyim. Farkı? Endonezya bayrağındaki beyaz insan ruhunu kırmızı ise kanı simgeliyor. Monako bayrağındaki beyaz ve kırmızı ise ülkeyi yöneten Grimaldi ailesinin simgesi. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Birincisi, Buffalo, Nwe York'ta yapılan bir tatlı: "Yağda Kızarmış Oreo". Oreo, küçük Çokoprens gibi bir şey: iki bisküvi arasında çikolata var. İşte bunu bir de ekmek kırıntılarına bulayıp yağda kızartırsanız alın sizi 2 gün tok tutacak bir tatlı. Buffalo, New York'a uğrarsanız denemeden de geçebilirsiniz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Aldığımız tadları sıralayalım: acı, tatlı, tuzlu, ekşi ve "Umami". Umami ne? dediğinizi görür gibiyim. Umami, Japonca'dan alınmış bir kelime ve doygunluk, tadın dolu olması anlamına geliyor. İçinde Umami olan yiyecekler çoğunluk tarafından seviliyor. Umami ile ilk tanışmamız anne sütünden. İlk tanıştığımız tad ama çoğumuz daha adını bile bilmiyoruz. En fazla et, et suyu, balık, domates gibi ürünlerde oluyor. Küçük çocukların 6-7 yaşına kadar her şeye ketçap koyma takıntısının sebebi de Umami: ketçapta çok var. Makarna'sına tepeleme ketçap koyan ufaklık aslında yemeğini sadece anne sütüne benzetip lezzetini arttırmaya çalışıyor o kadar. Lokantacılar umaminin dayanılmaz çekiciliğini bunu keşfetmiş elbet. Hazır aldığınız yemeklerin ya da çorbaların etiketini bir okuyun. İçinde "glutomat" sözcüğü geçiyorsa suni olarak "umami" katıldığını bilin, tadı gerçekte iyi değil sadece size öyle geliyor. Özellikle MSG katılan yemeklerin sonradan başağrısından obeziteye kadar varan etkileri olduğu saptanmış. Özellikle Çin lokantları fazla umami'den sabıkalılar. Seyahatteyken aklınızda olsun. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


-Dağ Karidesi Yer Misiniz? - Karides dağda olur mu? - Olur, tabi yer misiniz? -Evet, karides yerim, dağ karidesi de yerim. Çekirge'yle karides uzaktan akrabalar. Birini yeyip diğerine uzaktan bile dokunmadığınız bu iki canlı temelde aynı. Bir duruma/tanıma/olaya/millete/yemeğe/hayata başka bir açıdan bakınca çok farklı sonuçlarla karşılaşabilirsiniz. Yola çıkmak yeni bir bakış açısı denemek için çok iyi bir fısatttır. Yola çıktığınızda olabildiği kadar yeni şeyler denemeye ve eski katılaşmış alışkanlıklarınızı gzöden geçirmeyi deneyin. Bunlar ufak şeyler de olur, yemek gibi küçük şeyler de... Maksat yönetiminizi otomatik pilottan alıp istediğiniz yöne çekmek. Çinde çekilen bu fotoğraftakiler doğruyu bulmuş: çekirge ve karides ızgarası.... - Karides dağda olur mu? - Olur, tabi yer misiniz? -Evet, karides yerim, dağ karidesi de yerim. Çekirge'yle karides uzaktan akrabalar. Birini yeyip diğerine uzaktan bile dokunmadığınız bu iki canlı temelde aynı. Bir duruma/tanıma/olaya/millete/yemeğe/hayata başka bir açıdan bakınca çok farklı sonuçlarla karşılaşabilirsiniz. Yola çıkmak yeni bir bakış açısı denemek için çok iyi bir fısatttır. Yola çıktığınızda olabildiği kadar yeni şeyler denemeye ve eski katılaşmış alışkanlıklarınızı gzöden geçirmeyi deneyin. Bunlar ufak şeyler de olur, yemek gibi küçük şeyler de... Maksat yönetiminizi otomatik pilottan alıp istediğiniz yöne çekmek. Çinde çekilen bu fotoğraftakiler doğruyu bulmuş: çekirge ve karides ızgarası.... Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Asya ya da Afrika'da köpek yiyenleri gören bizim ve batılıların yüzleri hemen ekşiyiverir. Yukarıdaki foto, 20. yy başında Fransa'da bir köpek kasabını gösteriyor. Burada da İsviçre'de halen yapılan bir köpek yemeğinin tarifi var. Aynı kitapta beyin, paça, dil gibi çoğu batılı tarafından "yenemez" yemeklerin de tarifleri eklenmiş. Anafikir: Toplumlar ve mutfaklar akışkandır, içindeyken görmesi zordur. Yukarıdaki foto, 20. yy başında Fransa'da bir köpek kasabını gösteriyor. Burada da İsviçre'de halen yapılan bir köpek yemeğinin tarifi var. Aynı kitapta beyin, paça, dil gibi çoğu batılı tarafından "yenemez" yemeklerin de tarifleri eklenmiş. Anafikir: Toplumlar ve mutfaklar akışkandır, içindeyken görmesi zordur. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Kapadokya'ya yolunuz düşerse hem gönlünüzü hem midenizi aynı anda doldurmak için Avanos'ta gezgin İsmet İnce'nin pide lokantasına uğramanızı salık veririm: pideler enfes + gezilen yerlerden anılar tavsiyeler ve planlar tam gezgin damağına layık. İsmet Abi, Avanos'lu. Uzun bir süre Ankara'da bir şirkette çalıştıktan sonra emekliliğinde doğduğu topraklara dönmüş ve Tafana Pide ve Kebap'ı açmış. Genelde Ramazan aylarında müşteri azalınca İsmet Abi kendini yollara atıyor ama yolu geldiyse zamana dikkat etmeden gezdiği de oluyor. İsmet abi'nin neden ve nasıl gezdiğini benden değil de doğrudan kendisinden öğrenelim. Sitesinden bir yazıyı aşağıya koydum, geri kalanlar için sitenin adresi şöyle: http://tafanarestoran. com/blog/ . Avanos'tan geçerseniz mutlaka uğrayın: Tafana'nın adresi: Atatürk cad. No 31. Avanos/ Nevşehir. Tel: 0384 511 4862. Ortaokul yıllarımda, Türkiye'deki pek çok elçilikle yazışır, ülkelerine dair kitap isterdim. Sınıftan çağrılarak verilen çok sayıdaki kitap paketini açar, okuyacağım anı sabırsızlıkla beklerdim. Ortaokul yıllarımda, Türkiye'deki pek çok elçilikle yazışır, ülkelerine dair kitap isterdim. Sınıftan çağrılarak verilen çok sayıdaki kitap paketini açar, okuyacağım anı sabırsızlıkla beklerdim. Dünyanın yedi harikasını buldum o kitaplarda. Paris'in Eyfel Kulesi'ni, Mısır'ın Piramitleri'ni, Amerika'nın Özgürlük Anıtı'nı, Çin Seddi'ni, Venedik Kanalları'nı tanıdım uzaktan. Daha 14 yaşında Rio Karnavalı'na katıldım. Afrika'nın balta girmemiş ormanlarına daldığımda henüz ortaokul 3. sınıf öğrencisiydim. Iguazu Şelaleleri'ni ilk o kitaplardan birinde gördüm. Kitabın birinin ön yüzünü oluşturuyordu Tac Mahal. Peru'nun Machu Picchu'suydu rüyama giren. Okul müdürümün "oğlum nereden aklına geldi" dediği bir elçilikten gelen paketten çıkan mavi kaplı kitapta anlatılıyordu Patagonya. Üst üste koyunca hepsini yaşadım çocukluğumun hayal dünyasında! . . . Derken, aradan yıllar geçti. Bu defa, öğrenci değildim. O yıllarım geride kalmış, iş hayatına atılmıştım. Çocukluğumun geçtiği Avanos'ta pide salonu çalıştırıyordum artık. Yani, sizin anlayacağınız, "pidecilik" işte! 91 yılının, yağmurun hafif hafif çiselediği bir nisan akşamı restoranımda otururken, elime tutuşturulan bir davetiyeyle başladı benim uzun yolculuğum. . . 91 yılının, yağmurun hafif hafif çiselediği bir nisan akşamı restoranımda otururken, elime tutuşturulan bir davetiyeyle başladı benim uzun yolculuğum. . . Dostoevsky'nin "tahayyül edebileceğim en güzel kent" dediği Leningrad, bugünün St. Petersburg'uydu ilk rotam. Arkasından Hindistan, Mısır ve diğerleri geldi. Artık, okul yıllarımın hayalleri, bugünün gerçekleri olmuştu. Şimdilerde bu gerçekliği, dünyanın dört bir tarafını yıllardır dolaşarak yaşamaya çalışıyorum. Bugüne kadar Asya, Avrupa, Afrika, Orta ve Güney Amerika'da çok sayıda ülke gezdim. Bunu, hep tek başıma yaptım. Yani, ne bir tura katıldım, ne de bir acenteyle anlaştım. . . Gittiğim ülkelerde genellikle pansiyon, misafir evi gibi küçük ölçekli işletmelerde ya da evlerde kalmaya gayret ederim. Bunu, özellikle böyle istiyorum. Çünkü, bu yönüyle, geleneksel hayatı, yerel kültürü yakından tanıma fırsatı elde etmiş oluyorum. Gittiğim yerlerde kimseyi tanımıyorum aslında. Her tarafta insan yaşıyor ya, o yetiyor bana. Benim tarzım, bu! Bundan büyük keyif alıyorum. Öğrendiklerimse çok fazla. . . Bu, tamamen sizin tarzınıza, geziden neyi anladığınıza bağlı! Buna benim cevabım; "hepsini" dir. Balarısı, hep çiçekler arasında dolaşır ve her çiçekten bir tat alır, aldığı tatlardan balını yapar. Gezi de böyle. Ben de her ülkeden bir tat aldım. Gördüm ki, her birinin kendine has ayrı bir tadı var. Birinde bulduğum tat, diğerinde yoktu. Fakat, hepsinin kendine göre lezzeti vardı. Ayrı ayrı olsalar da, hepsi de tatlıydı. Gezmek, bence var olmaktır. Bu yüzden, yeni tatlar bularak, var olmaya devam edeceğimi söyleyebilirim. İnsan, bir şeyi "isterse" yapıyor. Önce istemek. . . Sonra, arkası geliyor. İnsan, bir şeyi "isterse" yapıyor. Önce istemek. . . Sonra, arkası geliyor. Bunu bir "pideci" yapabiliyorsa, herkes yapabilir. Yeter ki istesin! Para mı?. . . Nerelere harcamıyoruz ki? Üstelik çok fazla da gerekmiyor zaten. Sadece "istemek". Bence, hepsi bu! İstemekle başlıyor her şey! Sevmek bile!. . . Düşünün bir kez; bir çocuk nasıl istemez sevilmeyi, nasıl istemez bir gül koklanılmayı. . . Büyür mü çocuk sevilmeden, açar mı gül koklanmadan? Çocuk sevilmek, gül koklanmak ister elbette. . . Ama mutlaka ister! Bu, kendimiz, hayatımız, yaşadığımız kent için gerekli. Hem de çok gerekli. . . Bu yüzden, bu site; sıradan bir restoran sitesi olmanın ötesinde, ilave ettiğim " GEZİLERİM " başlığı altındakilerle istemeye- hizmet etsin istedim. Bu yüzden, bu site; sıradan bir restoran sitesi olmanın ötesinde, ilave ettiğim " GEZİLERİM " başlığı altındakilerle istemeye- hizmet etsin istedim. Eğer, yapmaya çalıştıklarım buna katkı sunarsa, bu site, ancak o zaman gerçek amacına ulaşmış olacaktır. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Güneydoğu Asya'da Laos'un kuzeyinden gezerken otobüs aktarması sırasında 4 saat kadar küçük bir köyde bekledim. Yabancı görmeye pek alışkın olmayan köylüler beni bahçelerine bira içmeye davet etti. Bir sürü adını bilmediğim meze geldi. Ne olduklarına pek bakmadan götürdüm, ama bir tanesi var ki yedim ama sakız gibi mümkün değil yutmak. Orada İngilizce bilen tek kişiye "bu ne yahu yutulmuyor?" diye sordum. Güldü "yutmayacaksın zaten, çiğne tadını al ve sonra tükür" dedi ve ekledi " o yemeye çalıştığın manda tendonu, 2 saat uğraşşan da yumuşamaz ama birayla iyi gider". Geçenlerde merak ettim ve hızlı bir internet araması yaptım: Manda tendonu meğer aranılan bir köpek maması imiş. Eh gezgin umduğunu değil bulduğunu yer. Manda tendonu= sadece köpeklere ve ağzının tadını bilen gezginlere. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Sakarya'da bulunan antik Gordion kenti Kral Midas'ın mezarına da ev sahipliği yapmaktadır. Pennsylvania Arkeoloji ve Antropoloji Müzesi mezarda Kral Midas'ı son yolculuğuna göndermek için konulan 157 çeşit yiyecek içecek kabından alınan örnekleri incelemiş ve bir kaçının içinde çooook eskiden bira yapıldığını saptamış. Modern yöntemlerle biranın nelerden yapıldığı ortaya çıkarılmış ve yeniden yaratılmış: 2700 senelik bir tarifle hazırlanan Kral Midas birası ABD'de piyasaya verilmiş. Sakarya'da bulunan antik Gordion kenti Kral Midas'ın mezarına da ev sahipliği yapmaktadır. Pennsylvania Arkeoloji ve Antropoloji Müzesi mezarda Kral Midas'ı son yolculuğuna göndermek için konulan 157 çeşit yiyecek içecek kabından alınan örnekleri incelemiş ve bir kaçının içinde çooook eskiden bira yapıldığını saptamış. Modern yöntemlerle biranın nelerden yapıldığı ortaya çıkarılmış ve yeniden yaratılmış: 2700 senelik bir tarifle hazırlanan Kral Midas birası ABD'de piyasaya verilmiş. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Azerbaycan'a havayolu ile giderseniz havalanında vize alabilirsiniz. Uçaktan çıkınca vize kuruğuna girmeden önce pasaport kontrolüne gidiyorsunuz. Pasaportuz damgalanınca geri dönüp form dolduruyorsunuz. Sonra 2 vesikalık fotoğraf ve 10 dolar karşılığı vizenizi alıyorsunuz. Karadan girmeniz gerekiyorsa ya Türkiye'de vizenizi alacaksınız ya da Gürcistan'ın başkenti Tiflis'te sabah başvurup öğleden sonra saat dörtte vizenizi teslim alıyorsunuz. Gezdiğim 130+ ülkeden seyahat fotoğrafları ve gezi notlarını bu blogda sık sık güncelliyorum. Siz de simdigezelim. com'a üye olan binlerce kişiye katılın ve içeriği kaçırmayın. - Abonelik için buraya gidiniz. - Vaktiniz varsa simdigezelim. com'daki içerikten yola çıkarak yazılan üç kitaba göz atıverin. Hatta "Şaşırmak İçin Gezmeniz Gereken 55 Yer" kitabımı şuradan ücretsiz indirin. THY'nin Bakü'ye günde dört seferi var. Azerbeycan havayollarının da İstanbul'a hergün seferleri var. Bodrum-Bakü seferleri de başlamış. Bakü'den Tiflis'e otobüs, minibus ve tren var. En rahatı yataklı gece treni. 25 Manat karşılığında dört kişilik bir kompartımanda yatarak Tiflis'e varabilirsiniz. Çarşaflar kuru temizleme edildikten sonra açılmayan plastic torbalara konulmu, tren hareket edince görevli getiriyor. Lokanta vagonu var ama zayıf: siz kendi suyunuzu ve yiyeceğinizi getirin. Tren yolculuğu 16 saat sürüyor. Bunun üç saati sınırda kontrolde geçiyor. Bakü'den İstanbul-Ankara-Trabzon gibi büyük şehirlere giden bir çok Türk otobüs firması var. Gürcistan'a ve diğer yerlere giden yerel firmalar yavaş ve iyi değil. Bakü için Mayıs, Eylül ve Ekim aylarının ideal. Diğer aylarda sıcaklık, nem, rüzgar keyfinizi bozabilir. Bakü'ye ülkenin petrol parası akıyor ve kendini fiyatlarda belli ediyor. Fiyatlar İstanbul ayarında. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Değişik mimariyle yapılan binalar şehrin silüetini değiştirmeye başlamış. Merkezde ise hummalı bir yenileme çalışması var. Binalar ve meydanlar dışarıdan pırıl pırıl görülüyor. Gerçi bu biraz aldatıcı bir durum çünkü genelde binaların içi yenilenmiyor. Devlet binaların dış yüzünü bedava yeniliyor, ama içleri mezbele olarak kaldığı da oluyor. Şehirde görüleek yerleri saymadan önce birkaç bilgi vereyim. Bakü'ye Azerice Bakı deniyor ve "Rüzgarlı Şehir" anlamına geliyor. Yaz kış rüzgar var ama yazın rüzgarın sizi serinleteceğini sanmayın. Ağustos ve Temmuz'da 35-40 derece sıcaklık normal karşılanıyor. Zaten şehir sakıinlerine sorarsanız Bakü'ye gelmek için en iyi zamanlar Mayıs, Eylül ve Ekim. Diğer zamanlarda serin ya da çok şiddetli rüzgarlı olabiliyor. Bakü'nün ana tarihi bölgesi "içeri şehir", Azeriler bölgeye "köhne şehir" de diyorlar. Yarım gününüzü rahatlıkla ara sokaklarda kaybolarak geçirebilirsiniz ama benim yaptığım gibi öğle sıcağında çıkmanızı tavsiye etmem. Gerçi o sıcakta halı satıcıları caddelerden çekildiği için rahata rahat yürüyorsunuz. Bakü'nün sembollerinden Kız Kalesi'de içeri şehirde, restorasyonu devam eden bu tarihi eserin hemen yanında ağaçlar altında küçük bir kafe va, sıcakta çıktıysanız güzel bir mola alabilirsiniz. Azerilere ya da Azerbeycan'da iş yapanlara "işler nasıl?" dediğinizde genelde karamsar bir tablo ortaya çıkıyor. Ülke, dünyada yolsuzluğun en çok olduğu yerlerden biri. Rüşvet vermeden bir iş yaptırmak neredeyse olanaksız ve hemen her alanda devlet memurlarının tekelleri var: süpermarketler, ithalat firmaları, yerel üretim hep tek aileye bağlı. Konuştuğum bir Azeri durumu şöyle özetledi: " Azerbeycan'da meyve ithalatını bir kişi yapar, sen ucuza getiremezsin, gümrükten geçmez. İnşaat malzemeleri de paylaşılmıştır, kimin ne getireceği bellidir. Rekabet etmeye kalktığın an işyerine memurlar gelir, ters bir şey bulurlar, sonra iflas edersin. Onun için kimse yeni firma açmaz burada. Herşey onun için pahalı". Petrolden dolayı Azerbeycan'a iyi bir para akımı var, ileride bunu tüm halka yaymalarını umalım. Azerice - Türkçe arasındaki farklar zaman zaman hepimizin yüzünü gülümsetir. Aynı kelimenin farklı kullanımları reklamlarda daha bir ilgi çekici oluyor, işte size Bakü'den bir kaç reklam örneği.


Erivan, Gürcistan'ın başkenti Tiflis'e minibüs ile 5 saat uzaklıkta. Tiflis'ten Ermenistan sınırına kadar olan yol 1 saat kadar ve genelde düz ve bakımlı. Ermenistan tarafına geçer geçmez dağlık kısım başlıyor ve Erivan'a varana kadar sürüyor. Ermenistan vizesi sınırda 8 dolar karşılığı beklemeden alınıyor, siz başvuru formunu doldururken Türkçe konuşan gümrük memuru vizenizi hazırlamış oluyor bile. Ermenistan-Türkiye sınırı kapalı olduğu için Erivan'a karadan gitmenin yolu Gürcistan ya da İran üzerinden geçmekte. Ermenistan'a geçer geçmez Kars-Gürcistan-Ermenistan rotasını takip eden onlarca Türk tırı ile karşılaşıyoruz: şoförümüz kelle koltuk sollamalarla hızlı bir şekilde yol alıyor, arada da küfredip duruyor. Erivan'a varıp hostele eşyalarımı bırakıyorum. Sizinle şehri dolaşmaya en yüksek yere çıkarak başlayalım: kısaca "anıt" denilen Sovyetler birliği ile ilişkilerin 50. yılında yapılmış olan geniş park / anıt / gezi alanına gidiyoruz. Opera binasından anıta çıkan yolda ilk önce Cafesijan müzesinin bir parçası olan heykel parkından geçiyor. Sonrada "Kaskat" denen bahçe-merdiven-müze karışımı yoldan en tepeye varıyor. Yukarı çıkmak dura kalka 20-30 dakikamı alıyor. Tepeye varınca Erivan'ın tüm mahalleri rahatça seçiliyor. Hafif kafanızı sağa çevirip bakarsanız da Ağrı dağı tüm heybetiyle karşımızda. Erivan'dan Iğdır sınır açık olsa 45 dakika sürer ancak. Erivan 1918'e kadar nufüsü 20,000'i ancak bulan bir yermiş. Daha sonra büyüyerek nufüsü bir milyonu az geçmiş. Şehir pek turistik bir şehir değil ama bir iki günlük gezecek yer var. Şehri gezmeye ilk başlayabileceğiniz yerlerden biri Cumhuriyet meydanı, geniş meydanın köşelerinde devlet binaları sıralanmış. Ortadaki havuzda güneş batınca müzik ve fıskiyelerden fışkıran sularlar gösteri yapılıyor. Meraklısı çok. Meydanın kuzeyine doğru yürüyüp oradan yeni geliştirilmekte olan Hyusisyan yaya caddesine giriyoruz. Burası şehrin pahalı markalar için planlanan bölgesi ama henüz tamamlanmamış. Ermenistan'ın nüfusu 3 milyon ama yurtdışında 8 milyon kadar Ermeni'nin yaşadığı düşünülüyor. Bağımsızlıktan sonra yurtdışında yaşayan Ermeniler ülkeye yatırım yapmaya başlamışlar ve ülke bir ara çok hızlı büyümüş. Son finansal krizde ise para akımı durmuş, ekonomi çökmüş, bir çok Ermenistan vatandaşı yurtdışında iş aramak zorunda kalmış. Caddenin sonunda Opera binası ve çevresinde onlarca kafe var. Özellikle geceleri kafeler şaşırtıcı derecede kalabalık. Ekonomik kriz ya da para olmaması Erivan'lıları her gece dışarı çıkmaktan henüz alıkoyamıyor. Kafelerde tek bir şey ısmarladıktan sonra garsonlar size ilişmiyor. Fazla bir şey ısmarlamadan uzun süre oturulabilirsiniz. Opera parkının yanındaki Mashtot ve Abovyan caddeleri de geceleri kafe trafiğinden nasibini fazlasıyla alan mekanlar. Gece dışarı çıkınca özellikle kadınların fazlalığı dikkat çekici. Ülke nufüsü yaklaşık üç milyon iki yüz bin, bunun yaklaşık iki milyon yüz bini kadın. Yani bir erkeğe iki kadın düşüyor. Bunun nedeniyse bozulan ekonomi nedeniyle erkeklerin yurtdışındaki işlere gitmeleri. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.