Belarus ya da eski bilinen adıyla Beyaz Rusya pek ziyaret edilmeyen yerlerden biri. Türkiye'den fazla turist gitmemesini mesafenin kısa olmasına rağmen bilet fiyatlarının pahalı olmasına ve "eee, napılır Belarus'ta? " sorusuna verilecek kallavi bir cevap olmamasına bağlayabiliriz. Belarus, Baltık denizine yakın ama denize kıyısı olmayan, halkı Rus ama Baltık kültürünün derin izlerini taşıyan bir ülke. Sokak temizliği ve çevre bakımından gördüğüm en temiz ilk 3 ülke arasına girer. Hizmet sektöründe çalışanlar Rusya'nın geri kalan kısmına göre çok yardımcı, çok güleç. Hatta Minsk'te kaldığımız 5 gün boyunca satıcılar ve garsonlar tarafında hiç azarlanmadık valla dersem hemen "eee hani bunlar Rus'tu?" dediğiniz duyar gibiyim. Ama çooookk yavaşlar, neyse bu değişmemiş. Ülke nüfusu 9,5 milyon, başlarında diktatör var, kişi başı gelirleri bizlerden ortalama %30 daha düşük: buna karşın yaşam kalitesinde Türkiye'nin daha üzerinde yer alıyorlar, eğitimde üniversiteleri Türk üniversitelerinin 200 basamak üzerinde, çevre çok daha bakımlı, kurallara uyuluyor. Eylül başı itibarıyla İstanbul-Minsk bilet fiyatları 450-500 USD civarında ( ki uçuş sadece 2 saat). Bizim yaptığımız gibi mil bileti denk getirirseniz vergiler 620 TL tutuyor. Ülkeye girmek için Belarus'ta geçerli sağlık sigortanız olması lazım, pasaport kontrolünden önce bir gişede sigorta satıyorlar: günlük 1-2 Euro kadar. Kredi kartı, USD ve EUR ile ödeme alıyorlar. Pasaportunuzu kontrol eden memurlar sanki çok değerli antika bir evrak satın alacaklar da değerini belirlemeye çalışır gibi büyüteçle pasaportları uzun uzun inceliyorlar. Eskiden kalma bir alışkanlık herhalde? Ülkede 5 çalışma gününden ( 5 gece konklama) fazla kalırsanız oteliniz ya da kaldığınız yer sizi polise kayıt ettirmek zorunda. Hafta sonu gelip toplamda 5 gece kalırsanız böyle bir zorunluluk yok. Türk vatandaşları bir senede toplamda 90 gün ülkede kalabiliyor. Minsk'te değişik ülke yemeklerini yapan restoranlar bizden daha fazla, daha pahalı-ca. Servis soooonnn derece yavaş. Yemek ısmarladıktan sonra bekleme süresi 45 dakika - bir saat civarı. Acele etmeyin. Ya da dönercilere, fast food lokantalarına gidip açlığınız hızlıca bastırın. Kalburüstü lokantalarda dikkati çeken bir ayrıntı çok az kişinin yemek yemesi: hemen herkes bir içki ısmarlayıp uzun süre oturuyor. Sonra yemeden kalkıyor. Marketlerde fiyatlar oldukça uygun, lokantalarda pahalıca olunca böyle bir alışkanlık çıkmış sanırım. Fiyatlar lokantalarda Türkiye'den biraz fazla, marketlerde az. Ülke 9.5 milyon olduğu için bir çok ürünü ithal ediyor:ithal herşey Türkiye fiyatlarında ya da daha pahalı. Alkol ucuz ve her yerde. Minsk 2-3 günde yürüyerek çok rahat dolaşılır. Merkez bölgesi çok Sovyet ve aynı zamanda bakımlı. Yavaş yavaş bir saat hangi yöne gitseniz orta direk mahalleler başlıyor. Çok sayıda park var, çocuğu olanlar için Gorky park'taki oyun alanı ve lunapark en az yarım gününüz alır. Minsk'in ünlü sirki kendi binasına sahip, görmek isterdik ama tatildeydi. Diğer zamanlarda gidenler için güzel olacağını düşünüyorum. Belarus, Baltık denizine yakın ama denize kıyısı olmayan, halkı Rus ama Baltık kültürünün derin izlerini taşıyan bir ülke. Sokak temizliği ve çevre bakımından gördüğüm en temiz ilk 3 ülke arasına girer. Hizmet sektöründe çalışanlar Rusya'nın geri kalan kısmına göre çok yardımcı, çok güleç. Hatta Minsk'te kaldığımız 5 gün boyunca satıcılar ve garsonlar tarafında hiç azarlanmadık valla dersem hemen "eee hani bunlar Rus'tu?" dediğiniz duyar gibiyim. Ama çooookk yavaşlar, neyse bu değişmemiş. Ülke nüfusu 9,5 milyon, başlarında diktatör var, kişi başı gelirleri bizlerden ortalama %30 daha düşük: buna karşın yaşam kalitesinde Türkiye'nin daha üzerinde yer alıyorlar, eğitimde üniversiteleri Türk üniversitelerinin 200 basamak üzerinde, çevre çok daha bakımlı, kurallara uyuluyor. Eylül başı itibarıyla İstanbul-Minsk bilet fiyatları 450-500 USD civarında ( ki uçuş sadece 2 saat). Bizim yaptığımız gibi mil bileti denk getirirseniz vergiler 620 TL tutuyor. Ülkeye girmek için Belarus'ta geçerli sağlık sigortanız olması lazım, pasaport kontrolünden önce bir gişede sigorta satıyorlar: günlük 1-2 Euro kadar. Kredi kartı, USD ve EUR ile ödeme alıyorlar. Pasaportunuzu kontrol eden memurlar sanki çok değerli antika bir evrak satın alacaklar da değerini belirlemeye çalışır gibi büyüteçle pasaportları uzun uzun inceliyorlar. Eskiden kalma bir alışkanlık herhalde? Ülkede 5 çalışma gününden ( 5 gece konklama) fazla kalırsanız oteliniz ya da kaldığınız yer sizi polise kayıt ettirmek zorunda. Hafta sonu gelip toplamda 5 gece kalırsanız böyle bir zorunluluk yok. Türk vatandaşları bir senede toplamda 90 gün ülkede kalabiliyor. Minsk'te değişik ülke yemeklerini yapan restoranlar bizden daha fazla, daha pahalı-ca. Servis soooonnn derece yavaş. Yemek ısmarladıktan sonra bekleme süresi 45 dakika - bir saat civarı. Acele etmeyin. Ya da dönercilere, fast food lokantalarına gidip açlığınız hızlıca bastırın. Kalburüstü lokantalarda dikkati çeken bir ayrıntı çok az kişinin yemek yemesi: hemen herkes bir içki ısmarlayıp uzun süre oturuyor. Sonra yemeden kalkıyor. Marketlerde fiyatlar oldukça uygun, lokantalarda pahalıca olunca böyle bir alışkanlık çıkmış sanırım. Fiyatlar lokantalarda Türkiye'den biraz fazla, marketlerde az. Ülke 9.5 milyon olduğu için bir çok ürünü ithal ediyor:ithal herşey Türkiye fiyatlarında ya da daha pahalı. Alkol ucuz ve her yerde. Minsk 2-3 günde yürüyerek çok rahat dolaşılır. Merkez bölgesi çok Sovyet ve aynı zamanda bakımlı. Yavaş yavaş bir saat hangi yöne gitseniz orta direk mahalleler başlıyor. Çok sayıda park var, çocuğu olanlar için Gorky park'taki oyun alanı ve lunapark en az yarım gününüz alır. Minsk'in ünlü sirki kendi binasına sahip, görmek isterdik ama tatildeydi. Diğer zamanlarda gidenler için güzel olacağını düşünüyorum. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Gezdiğimiz zaman kaçınılmaz olarak bize farklı gelen ama yerellerin alıştığı durumlarla karşılaşırız. Bu kimi zaman sabahın dördünde başlayan bir düğün, kimi zaman değişik bir yemek, kimi zaman da günlük yaşamın ritminde küçük değişiklikler olur ( gece 10'dan önce yemeğe çıkmayan İspanyollar). Belarus'un başkenti Minsk'te ise çalışma saatlerindeki ufak farklılıklar dikkat çekici. Çünkü asansör görevlileri dinlenme molasındalar : yaptıkları işin cinsine göre Belarus'ta çalışan herkes 2-3 saatte bir 15-30 dakika mola alıyor. Biz de molaya denk gelmişiz, kuyruk ondan. Mola bitti, asansör açıldı. Çıktık yukarıya. Görev tamam. Ertesi gün ana cadde üzerindeki en büyük alışveriş merkezlerinden GUM'a girdik. Bu binada üst kata çıkmak için asansöre yöneldik. Asansörün üzerinde çalışma saatleri yazıyor: 09:00-10:45, 11:00-12:35, 13:00... gibi. Çünkü asansörü kullanan biri var, sizin yerinize düğmelere basıyor. Ee o da mola alınca, asansörü beklemeniz lazım. Belarus'ta işssizlik %3, asansörü çalıştırmak için eleman aldıklarına göre bu bile fazla. Türkiye'ye geri dönerken hava alanındaki bankalara ait 6 gişenin hepsi aynı anda molada idi, yarım saat kadar sürdü. Para bozdurmak için uzunca bir kuyruk vardı. Çalışanlar için iyi, kuyruktakiler için rahatsız edici bir uygulama. Minsk'ten küçük bir not, aklımda duracağına blogda dursun. Gezmek lazım bazen. Çünkü asansör görevlileri dinlenme molasındalar : yaptıkları işin cinsine göre Belarus'ta çalışan herkes 2-3 saatte bir 15-30 dakika mola alıyor. Biz de molaya denk gelmişiz, kuyruk ondan. Mola bitti, asansör açıldı. Çıktık yukarıya. Görev tamam. Ertesi gün ana cadde üzerindeki en büyük alışveriş merkezlerinden GUM'a girdik. Bu binada üst kata çıkmak için asansöre yöneldik. Asansörün üzerinde çalışma saatleri yazıyor: 09:00-10:45, 11:00-12:35, 13:00... gibi. Çünkü asansörü kullanan biri var, sizin yerinize düğmelere basıyor. Ee o da mola alınca, asansörü beklemeniz lazım. Belarus'ta işssizlik %3, asansörü çalıştırmak için eleman aldıklarına göre bu bile fazla. Türkiye'ye geri dönerken hava alanındaki bankalara ait 6 gişenin hepsi aynı anda molada idi, yarım saat kadar sürdü. Para bozdurmak için uzunca bir kuyruk vardı. Çalışanlar için iyi, kuyruktakiler için rahatsız edici bir uygulama. Minsk'ten küçük bir not, aklımda duracağına blogda dursun. Gezmek lazım bazen. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Japonya'da gezmenin en güzel taraflarından biri insanı şaşırtan olayların her an karşınıza çıkabilme olasılığı. Japonların kültürü bizimkinden dünyalar kadar farklı, bazı geleneklerin nedenlerini anlatsalar bile jeton düşemiyor bazen. Tokyo'da gezerken kalabalığın toplandığını görüp oraya yollandık. Baktık tapınakta uzun bir sıra var en insanlar 500 yen verip bir kağıt satın alıyorlar. Bunlara "Omikuji" adı veriliyor ve genelde tapınakta bu kağıtlara ayrılmış duvarlara asılıyorlar. Sıra uzun, meraklısı çok. Şans herkese lazım. Japonların kültürü bizimkinden dünyalar kadar farklı, bazı geleneklerin nedenlerini anlatsalar bile jeton düşemiyor bazen. Tokyo'da gezerken kalabalığın toplandığını görüp oraya yollandık. Baktık tapınakta uzun bir sıra var en insanlar 500 yen verip bir kağıt satın alıyorlar. Bunlara "Omikuji" adı veriliyor ve genelde tapınakta bu kağıtlara ayrılmış duvarlara asılıyorlar. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


14-15 Eylül 1774 tarihlerinde Kaptan James Cook, Yeni Kaledonya'da Sandy adasının haritasını çıkardı. Harita 1776 yılında kitap olarak yayınlandı. 1876 yılında balina avlama gemisi Velocity, Sandy adasını gördüğünü seyir defterrine işledi. 1881 ve 1985 yılında Almanya ve İngiltere'de yayınlanan haritalarda da Sandy adası görüldü. Sandy adasını bir daha gören olmadı. Ama ada kitaplarda yaşamaya devam etti. Bazı deniz kitaplarında adanın ismi yanına VK notu düşülmeye başlandı. Sonunda 1974 yılında Fransız Hidrografi Servisi Sandy adasının olmadığına hükmederek Fransız haritalarından sildi. Ada kitaplarda ve Google Haritalar servisinde görülüyordu. Sonunda 2012 yılında Avustralya gemisi Southern Surveyor adanın olması gereken yere geldi, görmeyince o da adayı anti-keşfetti. Kimsenin görmediği ama kitaplara girmiş hayalet Sandy adası, bir kalem dokunuşuyla geldiği dünyayı yine bir kalem dokunuşuyla terketti. Ne adalar sevdim, zaten hiç yoktular. Gezmek lazım bazen, hayalet ada bile olsalar. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Kuzey Kutbunun hafif güneyinde yer alan Bering Boğazı Rusya ve ABD sınırlarının ortasında. Bu boğazın ortasında Diomede adaları var. Büyük Diomede adası Rusya'ya, Küçük Diomede adası Amerika'ya ait. Aralarında sadece 4 km var, kışın Bering boğazı donduğunda iki ada arasında yürümek mümkün. Büyük Diomede adasında kimse yaşamıyor. Soğuk savaş zamanı. Büyük Diomede halkının ABD 'ye ait Küçük Diomede'de oturanlarla akraba olmasından huylanan Rusya ada halkını toptan taşımış. ABD olduğu yerde bırakmış, ama nüfus zaten 100 kişi civarı. Buradaki zor koşullara uymuş olan Unipiat'lar dışında bir kaç araştırmacı var o kadar. Zaman yolculuğu ne iş derseniz? Araları sadece 4 km olan bu iki adanın arasında zaman olarak 24 saat var ( ülkeler saatleri kendilerine değiştiriyorlar, bizdeki yaz saati kış saati gibi. O yüzden şu anda 20 saat gibi görünüyor). İki adanın tam ortasından Uluslarası Gün Çizgisi geçiyor. Yani güneş bu çizginin üzerinden her geçişi bir gün olarak sayılıyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Gezerken yakınlarda ekvator çizgisi anıtı varsa gidip göresim gelir. Nedense? Sonuç olarak ekvator çizgisi insanlar uzak yerlere giderken yollarını daha kolay bulsunlar, kaybolmasınlar diye icat edilmiş sanal bir şey. "Niye sanal bir şeyin betondan yapma anıtına gidesin ki? " diye düşünür, yine de yakında ekvator çizgisi varsa giderim. Uganda, Endonezya, Kenya ve tabi Ekvador'da yaptığım gibi. Hatta Ekvador'daki ekvator çizgisi ve dolayısıyla anıtı yanlış yerdedir. Kocaman anıt, müze, mağazalar yapıldıktan sonra bir ölçmüşler ki "aa yanlış yere yapmışız, aslında 240 metre ileride yolun karşısında olacakmış" . Ama yine de anıtın yerini değiştirmemişler, gerçek ekvator çizgisinde küçücük bir işaret varken yanlış ekvator çizgisinde kocaman bir anıt var. Soyut kavramların anıtlarına varma huyum buraya da sirayet etti ve bu vesileyle Şimdigezelim bloguna 1000. nci yazımı da yüklemiş oldum. Bir ay boyunca her gün bloga bir fotoğraf yükleyip altına küçük bir yorum yazacağım. İlginizi çekerse beklerim. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.