Ermenistan Türklere vize uyguluyor, normal pasaportlara 8 dolar karşılığı Ermenistan Dram'ı vererek vizenizi hiç beklemeden sınır kapısında alıyorsunuz. Yeşil pasaportu olanların ise önceden internetten ya da Tiflis'teki büyükelçilikten başvurmaları gerekiyor. Armavia havayollarının İstanbul-Erivan seferleri düzenli olarak yapılıyor. Gürcistan'ın başkenti Tiflis'ten Erivan'a taksi, dolmuş, otobüs, minibus ve tren var. En rahatı yataklı gece treni. en hızlısı dolmuş ve taksi. Dört kişilik bir taksiyi paylaşırsanız kişi başı 40 GEL'e 4.5 saatte Tiflis'ten Erivan'a ulaşabilirsiniz. Aynı hatta minibüsler 30 GEL. Otobüsler eski ve yavaş olduğu için tavsiye edilmiyor. Tiflis'e İstanbul'dan Pegasus havayolları ucuza, THY daha pahalıya uçuyor. İstanbul-Ankara-Trabzon-Erzurum'dan Erivan'a giden bir çok Türk otobüs firması var. Sınır kapalı olduğu için Gürcistan üzerinden geçiyorlar. Kış ayları soğuk ve buzdan dolayı tavsiye edilmiyor. düzgün ve temiz bir yer, gecelik 8000 AMD. Erivan'da bir kaç gün harcadıktan sonra çevredeki turistik yerlere minibüsle ya da günlük turla gidebilirsiniz. Günlük turlar 8000 AMD ile 15000 AMD arası. Ermenistan Türklere vize uyguluyor, normal pasaportlara 8 dolar karşılığı Ermenistan Dram'ı vererek vizenizi hiç beklemeden sınır kapısında alıyorsunuz. Yeşil pasaportu olanların ise önceden internetten ya da Tiflis'teki büyükelçilikten başvurmaları gerekiyor. Armavia havayollarının İstanbul-Erivan seferleri düzenli olarak yapılıyor. Gürcistan'ın başkenti Tiflis'ten Erivan'a taksi, dolmuş, otobüs, minibus ve tren var. En rahatı yataklı gece treni. en hızlısı dolmuş ve taksi. Dört kişilik bir taksiyi paylaşırsanız kişi başı 40 GEL'e 4.5 saatte Tiflis'ten Erivan'a ulaşabilirsiniz. Aynı hatta minibüsler 30 GEL. Otobüsler eski ve yavaş olduğu için tavsiye edilmiyor. Tiflis'e İstanbul'dan Pegasus havayolları ucuza, THY daha pahalıya uçuyor. İstanbul-Ankara-Trabzon-Erzurum'dan Erivan'a giden bir çok Türk otobüs firması var. Sınır kapalı olduğu için Gürcistan üzerinden geçiyorlar. Kış ayları soğuk ve buzdan dolayı tavsiye edilmiyor. düzgün ve temiz bir yer, gecelik 8000 AMD. Erivan'da bir kaç gün harcadıktan sonra çevredeki turistik yerlere minibüsle ya da günlük turla gidebilirsiniz. Günlük turlar 8000 AMD ile 15000 AMD arası. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Tiflis ve Batum'a THY ve Pegasus'un uçuçları var. Türkiye'de Hopa'ya uçmak isteyenler iç hat uçuşu ile Batum'a iniyor ve oradan otobüsle Hopa'ya geçiyorlar. Bu uçuş Batum'dan yapıldığı halde pasaport gerekmiyor. Gezdiğim 130+ ülkeden seyahat fotoğrafları ve gezi notlarını bu blogda sık sık güncelliyorum. Siz de simdigezelim. com'a üye olan binlerce kişiye katılın ve içeriği kaçırmayın. - Abonelik için buraya gidiniz. - Vaktiniz varsa simdigezelim. com'daki içerikten yola çıkarak yazılan üç kitaba göz atıverin. - Hatta "Şaşırmak İçin Gezmeniz Gereken 55 Yer" kitabımı şuradan ücretsiz indirin. Gürcistan'ın başkenti Tiflis'e Türkiye'nin pek çok yerinden otobüs var. Batum ise komşu kapısı. Caddelerde Türkiyen plakalı pek çok araç görebileceğiniz kente Rize ve Trabzon'dan çok sık minibüs/midibüs seferi var. Ülke içi ulaşım minibüs ve trenle sağlanıyor. Türkiye'de minibüs şoförleri tehlikeli kullanıyor diyenler Gürcistan'da minibüse hiç binmesin, kendini boşuna yormasın. Tiflis-Batum arası tren 8 saat. Batum-Erivan minibüs seferi yaklaşık 11 saat ve 50 GEL, sadece yazın yapılıyor. Gürcistan'ın başkenti Tiflis'ten Erivan'a taksi, dolmuş, otobüs, minibus ve tren var. En rahatı yataklı gece treni. en hızlısı dolmuş ve taksi. Dört kişilik bir taksiyi paylaşırsanız kişi başı 40 GEL'e 4.5 saatte Tiflis'ten Erivan'a ulaşabilirsiniz. Aynı hatta minibüsler 30 GEL. Otobüsler eski ve yavaş olduğu için tavsiye edilmiyor. Tiflis-Batum minibüs 20 GEL, 7 saat. Tiflis-Batum tren 22:45'te var, birinci sınıf yataklı 70 GEL, 4 kişilik odada yataklı 40 GEL, 8 saat. Bakü, Tiflis tren, 25 Manat, 16 saat. 3 saati sınırda bekleyerek geçiyor. Tiflis- Erivan ve Erivan-Tiflis-Batum arası tren seferleri de var. Batum'da hava ılıman, kışları da sert değil. Tiflis'te ise kışları soğuk geçiyor. Konaklama fiyatları İstanbul ayarında, yemekler turist mekanlarının dışında dışında ucuz. Ülkenin şarapları ünlü, kalitesi ve fiyatı makul. 2001-2005 yılları arasını kaos halinde geçiren Gürcistan için halen "tehlikeli" sıfatı zaman zaman kullanılıyor. O eskidenmiş, ülke şu anda güvenli ve Kafkas bölgesindeki en etkin polis gücüne sahip. Rüşvet kesinlikle yasak ve alan cezalandırılıyor, yani arabanızla da gelseniz kurallara uyduğunuz sürece sorun yok.


Erivan çevresinde ziyaret edilebilecek turistik yerler biraz dağınık ve sık ulaşım imkanı yok. Minibüs duraklarında beklemek yerine Ermenistan'ın belli başlı turistik eserlerine uğrayan bir günlük bir tur seçtim ve sabah çıktık yola. Sevan gölü Erivan'a yaklaşık bir saat uzaklıkta. Göl 1900 metre yükseklikte yer aldığı için Erivan'a göre oldukça serin ve rüzgarlı. Sevan gölü kenarındaki Sevanavank manastırı 9. yy'da inşa edilmiş. Su seviyesi düşmeden önce bir adaymış, şu anda karaya bağlı bir yarımada. Manastır Sovyetler Birliği zamanında depo olarak kullanılmış, bağımsızlık sonrası yenilenip ziyarete açılmış. Ermeniler din olarak Hıristiyanlığı seçen ilk devletin kurucuları ( 4. yy ). Din Sovyetler Birliği zamanında bastırılmış ama bağımsızlıkla birlikte eski önemli konumuna dönmüş. Üzerinde dini motifler ve haç bulunan süslemelerle oyulmuş tarihi taşlara "kaçkar" adı veriliyor. Kaçkarlar Ermenistan'da en çok rastlanan eski eserlerden. Ülkede en eski ve en güzel kaçkarlara rastlanan yer Noratus mezarlığı. Noratus mezarlığındaki kaçkarların bir kısmı ülke Moğol istilası altındayken olanları anlatıyor ve çekik gözlü insanları resmetmeleri nedeniyle kolayca ayırdediliyorlar. Geghard manastırı, Birleşmiş Milletler'ce dünya mirası listesine alınmış. Yakınında dereye girecek yerler var. Haftasonu mangal yapmak isteyen Erivanlılarla doluyormuş. Geghard'dan sonra Ermenistan'ın virajlı yollarından Erivan'a geri dönmemiz akşam yemeği vaktini buluyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Erivan'ın merkezine arabayla 5 dakika mesafede Ermenice "Tsitsernakaberd " adı soykırım anıtı ve yanında da müzesi var. Anıt, 1968 yılında açılmış. Anıt iki kısım, ortada yanan bir ateşi çevreleyen 12 sütun var ki bunlar kaybedilen 12 ili simgeliyor: Doğu Anadolu bölgemize Ermenistan'ın verdiği isim "Batı Ermenistan". Az ilerideki 44 metrelik uzun sutün ise Ermenilerin yeniden doğuşunu simgeliyor. Soykırım müzesi ise aynı alanda 1995 yılında kurulmuş. Üç bölüme ayrılmış. İlk bölümde 1915 öncesi Anadolu'daki Ermeni yerleşim yerlerini ve günlük yaşamdan kesitleri anlatan fotoğraflar ve bilgiler var. Müzenin ikinci kısmı soykırımın anlatımına ayrılmış. Müzeyi gezip, heykellere ve kitaplara bakınca diyorsunuz ki aramızdaki sorunları çözümü hiçbir şekilde mümkün değil. Ama Erivan'da sıradan insanlarla konuşunca öyle olmadığını anlıyorsunuz. Erivan çevresinde yaptığım tur sırasında rehberlerle, hostelde ve sokakta konuştuğum insanların öncelikleri farklı. Sıradan bir Ermenistan vatandaşı ise bir numaralı sorun Karabağ. Sonra ekonomi ve bunun doğurduğu dış göç. Bunlardan sonra da soykırımın tanınması geliyor. Ermenistan nufüsünun 3 milyon ama yurtdışında yaşayan Ermenilerin sayısının 8 milyonu buluyor. Çoğu 1915 sonrası göç etmek zorunda kalan diaspora üyeleri için soykırımın tanınması bir kimlik meselesi olmuş. Ermeni göçmenlerin sık olduğu Los Angeles, Arjantin, Lübnan gibi yerlerde asimile olmamak ve Ermeni kimliklerini kaybetmemek ve anayurtları ile bağlarını koparmamak için soykırımın tanınmasına tutkuyla sarılmışlar. Ama bu tutkunun komşumuz Ermenistan vatandaşları tarafından aynı istekle devam ettirildiğini söylemek zor. Bir bakıma Ermenistan'da yaşayanlar diaspora tarafından zorlanıyorlar. Ermenistan Ermenileri ilk önce Karabağ sorunun çözülmesini istiyorlar oysa bu diasporanın önceliği değil. Ülkedeki erkek nüfusunun yarı yarıya azalmasınıa yol açan ekonomik krizde önemli bir gündem maddesi. Türkiye sınırının açılması umutla bekleniyor, çünkü sınır kapısının açılmamasının Ermenistan'a maliyeti büyük. Bölgede büyük bir satranç oynanıyor ve taşların yerini Rusya isterse değiştiriyor. Sovyetler Birliği dağılınca Gürcistan'a bırakılan bölge içinde Gürcü olmayan Abhazya'nın bağımsızlığını destekleyen Rusya, daha sonra da Azerbaycan'ın yönetimine bıraktığı Ermeni nufüsünun çoğunlukta olduğu Karabağ konusunda da Ermenistan'ı desteklemiş. Yani Sovyetler Birliği dağılırken gelecek kuşaklara kriz bırakılması hesaplanarak sınırlar çizilmiş. Her iki ülkede de şimdi kriz var ve çözümü için Rusya devrede. Bölgedeki petrol kaynaklarını kontrol etmek isteyen Rusya'nın iki krizi çözmesi için ben bir sebep göremiyorum. Belki son zamanlarda iyice Rusya'nın dümen suyuna giren Azerbaycan yöneticileri doğruyu yapıyorlardır. Erivan'da Türk olduğumu öğrenenlerden herhangi ters bir laf işitmedim. Tarihle ilgili bir konuyu ben açmadıktan sonra da bana bir şey sorulmadı, söylenmedi. Haa sohbete başlayınca konu daha çetrefilli hale geliyor ama sohbet ettiğim yerlerde etrafıma bakınca bir sürü Türk malı görüyordum: Vestel TV, Vestel havalandırma, Airfel, Colin's vb gibi Türk markaları Erivan'da tercih ediliyor. İki devletin kapalı tuttuğu kanalları ticaret çoktan açmış, Ermenistan halkı da önceliği kendine yarar sağlayanda bulmuş milletine bakmadan. Soykırım müzesi ise aynı alanda 1995 yılında kurulmuş. Üç bölüme ayrılmış. İlk bölümde 1915 öncesi Anadolu'daki Ermeni yerleşim yerlerini ve günlük yaşamdan kesitleri anlatan fotoğraflar ve bilgiler var. Müzenin ikinci kısmı soykırımın anlatımına ayrılmış. Soykırımla ilgili çıkan 191'ten bu yana çıkan önemli haber, fotoğraf, kitap ve belgeler bu kısımda sergileniyor. Sanatçıların soykırımla ilgili yapıtları da burada sergilenmiş. Müzeyi gezip, heykellere ve kitaplara bakınca diyorsunuz ki aramızdaki sorunları çözümü hiçbir şekilde mümkün değil. Ama Erivan'da sıradan insanlarla konuşunca öyle olmadığını anlıyorsunuz. Erivan çevresinde yaptığım tur sırasında rehberlerle, hostelde ve sokakta konuştuğum insanların öncelikleri farklı. Sıradan bir Ermenistan vatandaşı ise bir numaralı sorun Karabağ. Sonra ekonomi ve bunun doğurduğu dış göç. Bunlardan sonra da soykırımın tanınması geliyor. Ermenistan nufüsünun 3 milyon ama yurtdışında yaşayan Ermenilerin sayısının 8 milyonu buluyor. Çoğu 1915 sonrası göç etmek zorunda kalan diaspora üyeleri için soykırımın tanınması bir kimlik meselesi olmuş. Ermeni göçmenlerin sık olduğu Los Angeles, Arjantin, Lübnan gibi yerlerde asimile olmamak ve Ermeni kimliklerini kaybetmemek ve anayurtları ile bağlarını koparmamak için soykırımın tanınmasına tutkuyla sarılmışlar. Ama bu tutkunun komşumuz Ermenistan vatandaşları tarafından aynı istekle devam ettirildiğini söylemek zor. Bir bakıma Ermenistan'da yaşayanlar diaspora tarafından zorlanıyorlar. Ermenistan Ermenileri ilk önce Karabağ sorunun çözülmesini istiyorlar oysa bu diasporanın önceliği değil. Ülkedeki erkek nüfusunun yarı yarıya azalmasınıa yol açan ekonomik krizde önemli bir gündem maddesi. Türkiye sınırının açılması umutla bekleniyor, çünkü sınır kapısının açılmamasının Ermenistan'a maliyeti büyük. Bölgede büyük bir satranç oynanıyor ve taşların yerini Rusya isterse değiştiriyor. Sovyetler Birliği dağılınca Gürcistan'a bırakılan bölge içinde Gürcü olmayan Abhazya'nın bağımsızlığını destekleyen Rusya, daha sonra da Azerbaycan'ın yönetimine bıraktığı Ermeni nufüsünun çoğunlukta olduğu Karabağ konusunda da Ermenistan'ı desteklemiş. Yani Sovyetler Birliği dağılırken gelecek kuşaklara kriz bırakılması hesaplanarak sınırlar çizilmiş. Her iki ülkede de şimdi kriz var ve çözümü için Rusya devrede. Bölgedeki petrol kaynaklarını kontrol etmek isteyen Rusya'nın iki krizi çözmesi için ben bir sebep göremiyorum. Belki son zamanlarda iyice Rusya'nın dümen suyuna giren Azerbaycan yöneticileri doğruyu yapıyorlardır. Erivan'da Türk olduğumu öğrenenlerden herhangi ters bir laf işitmedim. Tarihle ilgili bir konuyu ben açmadıktan sonra da bana bir şey sorulmadı, söylenmedi. Haa sohbete başlayınca konu daha çetrefilli hale geliyor ama sohbet ettiğim yerlerde etrafıma bakınca bir sürü Türk malı görüyordum: Vestel TV, Vestel havalandırma, Airfel, Colin's vb gibi Türk markaları Erivan'da tercih ediliyor. İki devletin kapalı tuttuğu kanalları ticaret çoktan açmış, Ermenistan halkı da önceliği kendine yarar sağlayanda bulmuş milletine bakmadan. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Finansal kriz tüm dünyayı vurdu malum, ama en çok ABD'nin fakirlerini vurmuşa benziyor. ABD'de yaklaşık 46 milyon kişi yani her 7 kişiden biri devletten her ay yemek yardımı alıyor. İhtiyacı olanlara yemek yardımı kuponlarla yapılıyor, bu kuponlar sadece yiyecek satan dükkanlarda geçerli oluyor. Dünyanın 120 ülkesinde askeri üssü bulunan, dünyanın en zenginlerine ev sahipliği yapan bu süper gücün ülkesindeki ekonomik dengesizlik endişe verici. Konuyla ilgili iyi bir haber şurada. Dünyanın 120 ülkesinde askeri üssü bulunan, dünyanın en zenginlerine ev sahipliği yapan bu süper gücün ülkesindeki ekonomik dengesizlik endişe verici. Konuyla ilgili iyi bir haber şurada. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Arkadaşım Hakan Saylan bu aralar Batı Afrika'da Gana'da çalışıyor. Timsah yakalamaktan vakit bulduğu zamanlar Gana'da yaşadıklarını özetleyip yazıyor. Hakan'ın Gana üzerine yazdığı dört yazıyı hadi beraber takip edelim. Eveeet, 6 aylık sıla hasreti 10 günlük Türkiye ziyareti ile bitmedi bitmez, çoluğa çocuğa-anaya abaya-eşe dosta kardeşe arkadaşa doyum olmaz ama düştük gene yollara. Bu sefer durak Gana. Afrikanın hem kuzey hem de güneydeki en uç noktalarını görme fırsatım olmuştu ama ortası ilk olacak. Hadi bakalım hayırlısı. 2 kolda 2'şerden 4 aşının şişlikleri ve sıtma ilaçların sayılamayacak kadar çok yan etkilerini okumanın getirdiği tereddütlerle bindik uçağa. Önce Lagos sonra ver elini Akra. Otel yüksek beklentim olmadığı için pek de fena değil. Bizdeki 2 yıldızlık oteller ayarında ama fiyatı İstanbul'un boğaz kenarı otelleri ile yarışır. Gana da petrol yataklarının yenilerde keşfedilmesi ile birlikte iştahı kabaran yabancı şirketlerin burada üstlenmesinin bu uçuk fiyatlarda payı büyük. Petrol konusu o kadar yeni ki ilk büyük sevkiyatlarını geçen ay yapmışlar parası da daha yeni ellerine geçecek. Libya-Sudan-Irak velhasılı petrolü olup da başka da gücü olmayan ülkelerin başına gelenler umarım bu ülkenin mutlu insanlarına da olmaz. Tüm komşuları iç karışıklar içindeyken tam ortada Afrikanın belki de tek işleyen demokrasisi altında Hristiyanı-Müslümanı-Kabile inancı ile yuvarlanıp giden bu insanlara şaşmamak elde değil. 3 kişinin aynı anda sığamayacağı kadar küçük teneke kutudan evlerin arasından şehrin göbeğine süzülen kirden kararmış derelerde yüzen çocukları görünce bu şaşkınlığınız bir kat daha artıyor. Güler yüzlü dediysem restoran-otel gibi hizmet satılan yerlerde güler yüzlü hizmet beklemeyin, Gana da henüz böyle bir kültür yok. Odanızdaki çalışmayan klimadan yana dert yanmak için görevli aramayın boşuna. Restoranda televizyondaki maça dalmış garsonlara sesinizi duyurup da sipariş verirseniz de kendinizi mutlu sayın. Ammaaaa 3 kişi olduğunuz halde nasıl oluyor da 4 odalık fatura olduğunu görevliye anlatmanız pek de mümkün değil. Misal isminiz MehmetAli ise Ganaya giteyin, giderseniz isminizi değiştirin yoksa Mehmet ve Ali'ye 2 ayrı oda tutmak zorunda kalırsınız. Neyse bütün bunları okuyup da korkmayın, biliyorum sadece 1 haftaya bu kadar kötü örneğin sığması hayra alamet değil ama içlerinde kötü niyet yok, sizi kazıklamaya da çalışmıyorlar, biraz eğitimsizlik biraz da ağırkanlılıklarından hepsi. İkinci hafta kuzey bölge müdülüğünü ziyaret ediyoruz Bakım müdürü ile birlikte. Gelmişken gezebildiğimiz kadar baz istasyonu gezelim durumu görelim diyoruz. Karayolları haritasında Kuzey bölgedeki yolların yaklaşık yarısı düz çizgi yarısı ise kesikli çizgi. Kesikli çizgilerin açılamasına baktığımda "Yağışlı mevsimde kullanılamaz" açıklamasını görüyorum. Neyseki 2 aylık kurak mevsim sonrası yağışlar henüz başlamamış. Burkina Faso sınırına çıktıkça yağışlı mevsimde sular altında kalacağından göremeyeceğimiz yerleri görme fırsatı elde ediyoruz. Şöförümüz çok dikkatli, yolun ortasında gezinen eşek, tavuk, domuz, kuzular ve yoldaki çukurlar arasında slalom yapmakla meşgul. Mango ağaçları ve insan boyundaki karınca tümseklerini seyre dalmışken birden yavaşlıyoruz. Ağırlaşan trafikte araçların arasına dalıp tütsülenmiş balık, muz cipsi, fıstık, taze mango satan kızları görüyorum. 1 lira verip (bu arada 1 Gana Cedi'si bugünlerde tamı tamına 1 TLye denk geliyor) nehir köprüsünden geçiyoruz. Bu 2 kere daha tekrarlanıyor. Baz istasyonlarını teftiş ede ede Burkina Faso sınırına varıyoruz. Yerli olan Bakım müdürümüz dost canlısı timsahların olduğu Crocodile Point'e 2 dakikalık yolumuz olduğunu istersek götürebileceğini söylüyor, tamam diyoruz. Giderken uyukladığım için göremediğim Wale Waleyi dönüş yolunda görüyorum. 5 metrekarelik teneke dükkanlarda bakkaliye ürünleri, meyveler satılıyor, açık havada kesilen saçlar havaya toprağa karışıyor. Taş çatlasın 10 m2 olmayan, topraktan yapılma geleneksel evlerin yuvarlak damları saz benzeri otlarla kapanmış. Gananın gözden ırak bu köşesinde teneke damlı dükkanların önündeki karatahtada okuduğumuza göre Barcelona-Madrid derbisini naklen izleyebileceğiz ama vakit yok, dönüş yolunda 2 istasyonu daha teftiş edip karanlığa kalmadan otele varmamız lazım. Belliki sabahleyin kanlı canlı olan keçi ateşin üzerine serili tenekede pişiyor, iç organları dahil hepsi burada, istediğinizi alın. Yok biz alıcı değiliz, sadece foto çekip kaçacağız demesek bile niyetimizi anlayan satıcı ısrarından vazgeçiyor. Tam önümüzde istihap haddini aşmış kamyonet, yetmemiş gibi, yığılmış eşyaların üzerine 8-10 tane keçi ve 1 insan sıkıştırmış. Keçiler ayakta dengede gitmeyi öğrenmişler, ani frende yere mi düşerler yoksa boyunlarındaki ipte asılı mı kalırlar orası belli değil. Arkadaki boşluğa sıkıştırılmış inek ise bir bacağını yola doğru sarkıtmış yan yatıyor, keyfi yerinde gibi. Akşam otele dönüyoruz, havayollarından arıyorlar, yolcu sayısı az olduğu için 18 kişilik pırpır uçaklardan göndereceğiz, sizce OKmi diyerek nazikçe soruyorlar. Başka opsiyonumuz olmadığı için evet diyoruz, saat kaçta kalkacak sorumuza saat 5-6 gibi check-in, 7'ye doğru da kalkarız gibi gayet net cevaplar alıyoruz. Sabah ekenden kalkıp check out yaptırıyoruz, daha doğrusu yaptırmaya çalışıyoruz. 3 kişi olup da nasıl 4 odalık fatura olduğunu ise kimseler çözemiyor. Yarım saat sonra lokal arkadaşın telefonunu bırakıp ayrılıyoruz, uçağı kaçırmamak lazım yoksa 1 gün daha burdayız. Eveeet, 6 aylık sıla hasreti 10 günlük Türkiye ziyareti ile bitmedi bitmez, çoluğa çocuğa-anaya abaya-eşe dosta kardeşe arkadaşa doyum olmaz ama düştük gene yollara. Bu sefer durak Gana. Afrikanın hem kuzey hem de güneydeki en uç noktalarını görme fırsatım olmuştu ama ortası ilk olacak. Hadi bakalım hayırlısı. 2 kolda 2'şerden 4 aşının şişlikleri ve sıtma ilaçların sayılamayacak kadar çok yan etkilerini okumanın getirdiği tereddütlerle bindik uçağa. Önce Lagos sonra ver elini Akra. Otel yüksek beklentim olmadığı için pek de fena değil. Bizdeki 2 yıldızlık oteller ayarında ama fiyatı İstanbul'un boğaz kenarı otelleri ile yarışır. Gana da petrol yataklarının yenilerde keşfedilmesi ile birlikte iştahı kabaran yabancı şirketlerin burada üstlenmesinin bu uçuk fiyatlarda payı büyük. Petrol konusu o kadar yeni ki ilk büyük sevkiyatlarını geçen ay yapmışlar parası da daha yeni ellerine geçecek. Libya-Sudan-Irak velhasılı petrolü olup da başka da gücü olmayan ülkelerin başına gelenler umarım bu ülkenin mutlu insanlarına da olmaz. Tüm komşuları iç karışıklar içindeyken tam ortada Afrikanın belki de tek işleyen demokrasisi altında Hristiyanı-Müslümanı-Kabile inancı ile yuvarlanıp giden bu insanlara şaşmamak elde değil. 3 kişinin aynı anda sığamayacağı kadar küçük teneke kutudan evlerin arasından şehrin göbeğine süzülen kirden kararmış derelerde yüzen çocukları görünce bu şaşkınlığınız bir kat daha artıyor. Güler yüzlü dediysem restoran-otel gibi hizmet satılan yerlerde güler yüzlü hizmet beklemeyin, Gana da henüz böyle bir kültür yok. Odanızdaki çalışmayan klimadan yana dert yanmak için görevli aramayın boşuna. Restoranda televizyondaki maça dalmış garsonlara sesinizi duyurup da sipariş verirseniz de kendinizi mutlu sayın. Ammaaaa 3 kişi olduğunuz halde nasıl oluyor da 4 odalık fatura olduğunu görevliye anlatmanız pek de mümkün değil. Misal isminiz MehmetAli ise Ganaya giteyin, giderseniz isminizi değiştirin yoksa Mehmet ve Ali'ye 2 ayrı oda tutmak zorunda kalırsınız. Neyse bütün bunları okuyup da korkmayın, biliyorum sadece 1 haftaya bu kadar kötü örneğin sığması hayra alamet değil ama içlerinde kötü niyet yok, sizi kazıklamaya da çalışmıyorlar, biraz eğitimsizlik biraz da ağırkanlılıklarından hepsi. İkinci hafta kuzey bölge müdülüğünü ziyaret ediyoruz Bakım müdürü ile birlikte. Gelmişken gezebildiğimiz kadar baz istasyonu gezelim durumu görelim diyoruz. Karayolları haritasında Kuzey bölgedeki yolların yaklaşık yarısı düz çizgi yarısı ise kesikli çizgi. Kesikli çizgilerin açılamasına baktığımda "Yağışlı mevsimde kullanılamaz" açıklamasını görüyorum. Neyseki 2 aylık kurak mevsim sonrası yağışlar henüz başlamamış. Burkina Faso sınırına çıktıkça yağışlı mevsimde sular altında kalacağından göremeyeceğimiz yerleri görme fırsatı elde ediyoruz. Şöförümüz çok dikkatli, yolun ortasında gezinen eşek, tavuk, domuz, kuzular ve yoldaki çukurlar arasında slalom yapmakla meşgul. Mango ağaçları ve insan boyundaki karınca tümseklerini seyre dalmışken birden yavaşlıyoruz. Ağırlaşan trafikte araçların arasına dalıp tütsülenmiş balık, muz cipsi, fıstık, taze mango satan kızları görüyorum. 1 lira verip (bu arada 1 Gana Cedi'si bugünlerde tamı tamına 1 TLye denk geliyor) nehir köprüsünden geçiyoruz. Bu 2 kere daha tekrarlanıyor. Baz istasyonlarını teftiş ede ede Burkina Faso sınırına varıyoruz. Yerli olan Bakım müdürümüz dost canlısı timsahların olduğu Crocodile Point'e 2 dakikalık yolumuz olduğunu istersek götürebileceğini söylüyor, tamam diyoruz. Giderken uyukladığım için göremediğim Wale Waleyi dönüş yolunda görüyorum. 5 metrekarelik teneke dükkanlarda bakkaliye ürünleri, meyveler satılıyor, açık havada kesilen saçlar havaya toprağa karışıyor. Taş çatlasın 10 m2 olmayan, topraktan yapılma geleneksel evlerin yuvarlak damları saz benzeri otlarla kapanmış. Gananın gözden ırak bu köşesinde teneke damlı dükkanların önündeki karatahtada okuduğumuza göre Barcelona-Madrid derbisini naklen izleyebileceğiz ama vakit yok, dönüş yolunda 2 istasyonu daha teftiş edip karanlığa kalmadan otele varmamız lazım. Belliki sabahleyin kanlı canlı olan keçi ateşin üzerine serili tenekede pişiyor, iç organları dahil hepsi burada, istediğinizi alın. Yok biz alıcı değiliz, sadece foto çekip kaçacağız demesek bile niyetimizi anlayan satıcı ısrarından vazgeçiyor. Tam önümüzde istihap haddini aşmış kamyonet, yetmemiş gibi, yığılmış eşyaların üzerine 8-10 tane keçi ve 1 insan sıkıştırmış. Keçiler ayakta dengede gitmeyi öğrenmişler, ani frende yere mi düşerler yoksa boyunlarındaki ipte asılı mı kalırlar orası belli değil. Arkadaki boşluğa sıkıştırılmış inek ise bir bacağını yola doğru sarkıtmış yan yatıyor, keyfi yerinde gibi. Akşam otele dönüyoruz, havayollarından arıyorlar, yolcu sayısı az olduğu için 18 kişilik pırpır uçaklardan göndereceğiz, sizce OKmi diyerek nazikçe soruyorlar. Başka opsiyonumuz olmadığı için evet diyoruz, saat kaçta kalkacak sorumuza saat 5-6 gibi check-in, 7'ye doğru da kalkarız gibi gayet net cevaplar alıyoruz. Sabah ekenden kalkıp check out yaptırıyoruz, daha doğrusu yaptırmaya çalışıyoruz. 3 kişi olup da nasıl 4 odalık fatura olduğunu ise kimseler çözemiyor. Yarım saat sonra lokal arkadaşın telefonunu bırakıp ayrılıyoruz, uçağı kaçırmamak lazım yoksa 1 gün daha burdayız. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Arkadaşım Hakan Saylan bu aralar Batı Afrika'da Gana'da çalışıyor. Vakit bulduğu zamanlar Gana'da yaşadıklarını özetleyip yazıyor. Hakan'ın Gana üzerine yazdığı dört yazıyı hadi beraber takip edelim. 4 günlük Easter tatilinde şehir bomboş. Bizde bayramlarda herkes köyüne-memleketine gider de İstanbul boşalır ya burada d aynı hesap, Akra tın tın. Şehrin bütün lağımı direkt denize aktığından şehir içinde çok güzel plajlar olmasına rağmen denize girmek cesaret ister. Tatili de fırsat bilip Akraya 20km uzaklıktaki Gojo plajına gidiyoruz. Yolu çok bozuk olduğu içimiz dışımıza çıkıyor ama varıyoruz sonunda. Güney Egedeki Dalyan benzeri. Dalyanı denizden genişçe bir kumsal ayırıyor. Dalyanın kenarında arabaları parkedip ince uzun kayıklarla karşıya kumsala geçiyoruz. Kumsala çıkar çıkmaz burnuma çöpşişte midye kokusu geliyor, hevesle kokunun geldiği yöne seyirtiyorum, gerçekten de çöpşişte birşeyler ızgaranın üstünde, bol miktarda baharatlı sosa batırıldıkları için tavuk mu et mi balık mı belli değil, zaten bünye iyice alışmadan şansımı da fazla zorlamayacağım. Sonradan adının meat ball olduğunu öğrendiğim içine soğanda kavrulmuş et konulan çörekleri gözüme kestirip okyanusa doğru devam ediyorum. Geleli 10 gün oldu, Gana'ya "Gülen İnsanlar Ülkesi" dendiğini ancak bugün anladım. Herkes de bir neşe bir enerji. Bangır bangır müzik, Voleybol oynayanlar, denize girenler herkes ama herkes dansediyor, yerinde duramıyor. Yürürken, çocuğunu denize götürürken, yemek yerken herkes 2 adım atıyor 3 kere sallanıyor. Gerçekten de ahengi tutturuyorlar, doğuştan gelen birşey herhalde. Arkadaşlarının fotoğrafını çeken kız bile dansediyordu, sadece deklanşöre basarken 1 saniyeliğine kendine hakim oldu sonra gene sallanmaya devam etti. Sahil cıvıl cıvıl, Karadenizin azgın dalgalarına 2-3 tur bindiren dalgalara aldırmadan denize giriyorlar, zaten dalgada yüzmek mümkün olmadığı için denizde dans ediyorlar ekseriyetle. Kızma birader oynuyoruz burada çok popüler, kuralları biraz daha değişik, geriye gitmek mümkün mesela. Buraya kadar gelmişken sıvıyorum paçaları giriyorum okyanusa. Meğer deniz geçici olarak çekilmiş, bir dalga geliyor bele kadar ıslanıyorum, sağlık olsun adamı sersemletecek kadar kuvvetli esen sıcak rüzgar 20 dakkada kupkuru yapıyor. Tuvaleti soruyorum, kalabalıktan 50m ötede kulubemsi bir yer işaret ediyorlar. Kalınca bambu tahtalarını kuma çakmışlar, yere kırık fayanslardan meyil vermişler, yerde ufak bir delik direkt denize açılıyor. Zaten tuvalete Urinal diye yazmışlar, yani anlayacağınız küçük tuvalete uygun. Diğerini tutmanız lazım. Çocuklar hep de olmadık yerde babaaa-anneee eem geldi derler ya, bir sürü çocuk sahilde, anne babalar bu işi nasıl çözüyorlar merak ediyorum doğrusu. Neyse fazla uzatmıyoruz okyanus sefasını, trafik fazla artmadan geri dönüyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Arkadaşım Hakan Saylan bu aralar Batı Afrika'da Gana'da çalışıyor. Vakit bulduğu zamanlar Gana'da yaşadıklarını özetleyip yazıyor. Hakan'ın Gana üzerine yazdığı dört yazıyı hadi beraber takip edelim. Bu yarıyılın Bölge Müdürleri Toplantısını Central - Ashanti Bölgesinin misafiri olarak Tamale'de yaptık. Tamale zamanında Ashanti Krallığının Başkenti imiş. Yeni Başkent Akra'ya 250 km. uzaklıkta olan eski başkent en az Akra kadar büyük. Denizden içeride olması sebebiyle Akra'ya nazaran daha güzel iklimi var. Özellikle geceleri hava daha serin, rutubet daha az. Tam sebebini bulamamakla birlikte, başta İngilizler olmak üzere sömürgecilere kök söktüren Ashanti Savaşçılarının başkenti olan, bu şehir bana daha sıcak-daha sempatik geldi, nedendir bilemiyorum. Durun hemen Tamale'ye varmak o kadar kolay değil. Filmi başa alalım. Trafiğe yakalanmamak için sabah 6'da yola çıkıyoruz ama nafile. Yağmur yağıyor, ara yollardan zor bela ana yola çıktık diye sevinirken erken sevindiğimi anlıyorum. Normalde şehrin içinden geçen şehirlerarası 3 şerit gidiş 3 şerit geliş 6 şerit (2 taraftaki yan yollar ile toplam 8 şerit) olması gereken yolda 3 şeridi yol yapımı davasına kapatılmış. Arada yolun bölündüğüne dair bir ayraç olmadığı için karşı taraftaki trafik 3 şeridide kaplamış, bizim taraftan gelenlerin gidecek yeri yok. Sağ ve soldaki yan yolların da hangisi gidiş hangisi geliş belli değil, herkes "Bir Köprüde Karşılaşmış İnatçı İki Keçi"'yi söylüyor. Çaresiz biz de karşı tarafın olması gereken şeride girip sol yan yolun da solundan Akranın arka sokaklarına dalıyoruz. Ara sokaklarda yaklaşık 1 saat yol aldıktan sonra evler azalıyor, yol daha da kötüleşiyor. Delik deşik olmuş toprak yolda yarım saat daha gittikten sonra soruyorum, "Ana yola ne zaman çıkacağız", 1 senedir buralarda olan Amerikalı kahkayı basıyor, "Zaten anayoldayız". Meğer şehirlerarası yol yapmak için 3-4 sene evvel çalışmalar başlamış, bu arada mevcut anayola bakımdan vazgeçilmiş, 4 sene sonra ortada ne eski yol kalmış ne de yeni yol tamamlanmış. İşin kötüsü bu tarafa yağmur yağmamış, önceden geçen arabaların havalandığı tozdan arabanın önünü bile göremiyoruz, körlemesine yol alıyoruz. 2 saat sonra Tamale-180km levhasını görünce ancak 50km. gittiğimizi anlıyorum. Allahtan yolun bundan sonrası iyice, kaba etlerimiz biraz rahatlıyor. 3 saat daha gittikten sonra Tamale'ye varıyoruz. Yok yok Tamale kısmını pas geçeceğim, 2 gün boyunca saha ziyareti ve iş toplantısı haricinde pek bir turistik icraat yapmadık. Çektiğimiz fotoğraflar bile sadece denetlediğimiz baz istasyonları. Direkt dönüş yoluna geçelim. Yol boyunca sağlı sollu bağ bahçe bol miktarda. 5 temel ürünleri var, Muz/Plantain - Karpuz - Ananas - Tatlı Patates- Mısır. Özellikle kurutulmuş veya taze balığın yanında ekmek yerine yedikleri Kinkey-Fufu gibi patates püresi kıvamındaki ezmeler temel itibariyle plantain-tatlı patates-mısır'ın çeşitli karışımlarının saatlerce tahta hovanlarda dövülmesi ile yapılıyor. Dönüş yolunda yol boyunca küçük çocuklar ellerinde iplere dizili minyatür yengeçleri satıyorlar, bir de büyükçe sepetlerin içinde devasa salyangoz satıyorlar. Devasa dediysem gerçekten büyük, yumruk büyüklüğündeler. Nasıl yendiğini sormaya hazırlanırken şoförümüz az ötedeki dumanı işeret ederek "orman eti" isteyip istemediğimizi soruyor. Daha bir ilgimi çekiyor, o tarafa seyirtiyorum. Telli ızgaraya boydan boya gerilip közde pişirilen nar gibi kızarmış, görünüş güzel, ismini soruyorum, "GrassCutter". Buraya kadar güzel, domuz olamaz küçük birşey, ismi de kötü değil, nihayetinde ot yiyor diye düşünürken Amerikalı gene araya giriyor, "Giant Rat" , yani bildiğin farenin büyüğü. Buralarda inek-tavuk etinden daha pahalı-daha makbul. Yok diyorum ben et almayayım. Daha önceden nasıl yapıldığını öğrendiğim "Kinkey" alıyorum. Sonuç olarak mısırı tahta hovanlarda dövüp suyla pişirip macun şekline getirip muz yapraklarına sarıp satıyorlar. Pek matah birşeye benzemiyor ama taa buralara kadar gelmişken lokal birşeyler almak-tatmak lazım. Ertesi gün bol miktarda soğan-sarımsak-salça ile sotelediğim Kinkey'imi daha önceden pişirdiğim Güney Afrika bifteğinin yanında afiyetle yiyorum. Sokakta satılan hiçbirşeyden yeme kuralını bozdum, Kinkey'i yedim, bakın şimdilik herşey yolunda. 15 liraya portakal, 18 liraya 1 kilo Danone yoğurt, artık hikayeleri bir dahaki sefere. Bu yarıyılın Bölge Müdürleri Toplantısını Central - Ashanti Bölgesinin misafiri olarak Tamale'de yaptık. Tamale zamanında Ashanti Krallığının Başkenti imiş. Yeni Başkent Akra'ya 250 km. uzaklıkta olan eski başkent en az Akra kadar büyük. Denizden içeride olması sebebiyle Akra'ya nazaran daha güzel iklimi var. Özellikle geceleri hava daha serin, rutubet daha az. Tam sebebini bulamamakla birlikte, başta İngilizler olmak üzere sömürgecilere kök söktüren Ashanti Savaşçılarının başkenti olan, bu şehir bana daha sıcak-daha sempatik geldi, nedendir bilemiyorum. Durun hemen Tamale'ye varmak o kadar kolay değil. Filmi başa alalım. Trafiğe yakalanmamak için sabah 6'da yola çıkıyoruz ama nafile. Yağmur yağıyor, ara yollardan zor bela ana yola çıktık diye sevinirken erken sevindiğimi anlıyorum. Normalde şehrin içinden geçen şehirlerarası 3 şerit gidiş 3 şerit geliş 6 şerit (2 taraftaki yan yollar ile toplam 8 şerit) olması gereken yolda 3 şeridi yol yapımı davasına kapatılmış. Arada yolun bölündüğüne dair bir ayraç olmadığı için karşı taraftaki trafik 3 şeridide kaplamış, bizim taraftan gelenlerin gidecek yeri yok. Sağ ve soldaki yan yolların da hangisi gidiş hangisi geliş belli değil, herkes "Bir Köprüde Karşılaşmış İnatçı İki Keçi"'yi söylüyor. Çaresiz biz de karşı tarafın olması gereken şeride girip sol yan yolun da solundan Akranın arka sokaklarına dalıyoruz. Ara sokaklarda yaklaşık 1 saat yol aldıktan sonra evler azalıyor, yol daha da kötüleşiyor. Delik deşik olmuş toprak yolda yarım saat daha gittikten sonra soruyorum, "Ana yola ne zaman çıkacağız", 1 senedir buralarda olan Amerikalı kahkayı basıyor, "Zaten anayoldayız". Meğer şehirlerarası yol yapmak için 3-4 sene evvel çalışmalar başlamış, bu arada mevcut anayola bakımdan vazgeçilmiş, 4 sene sonra ortada ne eski yol kalmış ne de yeni yol tamamlanmış. İşin kötüsü bu tarafa yağmur yağmamış, önceden geçen arabaların havalandığı tozdan arabanın önünü bile göremiyoruz, körlemesine yol alıyoruz. 2 saat sonra Tamale-180km levhasını görünce ancak 50km. gittiğimizi anlıyorum. Allahtan yolun bundan sonrası iyice, kaba etlerimiz biraz rahatlıyor. 3 saat daha gittikten sonra Tamale'ye varıyoruz. Yok yok Tamale kısmını pas geçeceğim, 2 gün boyunca saha ziyareti ve iş toplantısı haricinde pek bir turistik icraat yapmadık. Çektiğimiz fotoğraflar bile sadece denetlediğimiz baz istasyonları. Direkt dönüş yoluna geçelim. Yol boyunca sağlı sollu bağ bahçe bol miktarda. 5 temel ürünleri var, Muz/Plantain - Karpuz - Ananas - Tatlı Patates- Mısır. Özellikle kurutulmuş veya taze balığın yanında ekmek yerine yedikleri Kinkey-Fufu gibi patates püresi kıvamındaki ezmeler temel itibariyle plantain-tatlı patates-mısır'ın çeşitli karışımlarının saatlerce tahta hovanlarda dövülmesi ile yapılıyor. Dönüş yolunda yol boyunca küçük çocuklar ellerinde iplere dizili minyatür yengeçleri satıyorlar, bir de büyükçe sepetlerin içinde devasa salyangoz satıyorlar. Devasa dediysem gerçekten büyük, yumruk büyüklüğündeler. Nasıl yendiğini sormaya hazırlanırken şoförümüz az ötedeki dumanı işeret ederek "orman eti" isteyip istemediğimizi soruyor. Daha bir ilgimi çekiyor, o tarafa seyirtiyorum. Telli ızgaraya boydan boya gerilip közde pişirilen nar gibi kızarmış, görünüş güzel, ismini soruyorum, "GrassCutter". Buraya kadar güzel, domuz olamaz küçük birşey, ismi de kötü değil, nihayetinde ot yiyor diye düşünürken Amerikalı gene araya giriyor, "Giant Rat" , yani bildiğin farenin büyüğü. Buralarda inek-tavuk etinden daha pahalı-daha makbul. Yok diyorum ben et almayayım. Daha önceden nasıl yapıldığını öğrendiğim "Kinkey" alıyorum. Sonuç olarak mısırı tahta hovanlarda dövüp suyla pişirip macun şekline getirip muz yapraklarına sarıp satıyorlar. Pek matah birşeye benzemiyor ama taa buralara kadar gelmişken lokal birşeyler almak-tatmak lazım. Ertesi gün bol miktarda soğan-sarımsak-salça ile sotelediğim Kinkey'imi daha önceden pişirdiğim Güney Afrika bifteğinin yanında afiyetle yiyorum. Sokakta satılan hiçbirşeyden yeme kuralını bozdum, Kinkey'i yedim, bakın şimdilik herşey yolunda. 15 liraya portakal, 18 liraya 1 kilo Danone yoğurt, artık hikayeleri bir dahaki sefere. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Arkadaşım Hakan Saylan bu aralar Batı Afrika'da Gana'da çalışıyor. Vakit bulduğu zamanlar Gana'da yaşadıklarını özetleyip yazıyor. Hakan'ın Gana üzerine yazdığı dört yazıyı hadi beraber takip edelim. Bu hafta sonu günübirlik gezimiz Akosombo'ya. Yarısı lokaller, yarısı Çinliler ve bir de Bruni yani ben olmak üzere 28 kişilik otobüsü dolduruyoruz. Çinliler ailecek gelmişler, 2-3 yaşlarındaki çekik gözlü şirinler gezinin neşe kaynağı oluyor. 2 saatlik yolculuktan sonra Akosombo'ya varıyoruz. Akosombo başkent Akra'ya 70-80 km uzaklıkta bir kasaba, Volta Nehrinin üzerine yapılan barajın tam yanında. Volta Nehri epeyce büyük, üzerine yapılan baraj da hatırı sayılır büyüklükte. Öyleki burada üretilen hidroelektrik enerji Gana'nın enerji ihtiyacının %70'ini tek başına karşılıyor. Barajın arkasında kalan baraj gölü Gana'yı güneyden kuzeye 1000km boyunca uzanıyor. İlk durağımız sakin sakin denize doğru salınan Volta Nehrinin kenarında günübirlik piknikçilere hizmet veren bir kompleks. Yüzme havuzu, beach voleybol, mini futbol sahası, masatenisi masası içeren çok da büyük olmayan bir yer. İlk aktivitemiz 15kişilik tekne ile nehir gezisi. Kaptanı tüm uğraşlarımıza rağmen barajın dibine kadar gitmeye ikna edemiyoruz. Barajdan salınan suların yarattığı girdapların altı düz olan teknenin dengesini bozacağını söyleyen kaptanımız baraja fazla yaklaşmadan geri dönüyor. Etrafta herhangibir endüstri olmadığı için nehir suları temiz. Muhtemelen tek kirlilik kaynağı biyolojik olan, nehir kenarındaki evlerin atıkları. Kıyı boyunca banyo yapan onlarca kişi var, anadan üryan nehrin keyfini çıkaran çocuklara el sallaya sallaya geziyoruz. Nehrin iki kıyısı da yemyeşil ormanlarla kaplı. Sabah geç kalıp yarım saat geç kalan lokal arkadaşa dans etme cezası veriyoruz, çok geçmeden 4-5 kişi daha ona katılıyor, en son 100 kilo civarındaki de ayaklanınca kaptanımız müdahale edip herkesi oturtuyor. Komplekse geri döndüğümüzde temizliği tartışılır havuzu pas geçip, lokallere voleybol, Çinlilere de masatenisi dersi veriyorum. İkinci durağımız Akosombo Barajı. Barajda okulca geziye gelen birçok grupla karşılaşıyoruz, beyazla fotoğraf çektirmek isteyen çocuklarla fotoğraf çektirirken kendimi her yerde takip edilen imzası istenen film yıldızları gibi hissediyorum. Lokallerden birinin tanıdığı çaktırmadan 3'ümüzü alıp barajın kontrol odasına götürüyor. Bu odadan baraj kapaklarının, enerji üreten 6 adet türbinin durumu, üretilen elektriğin miktarı vs. kontrol ediliyor. Emniyet kasklarımızı başımıza geçirip barajın kalbine iniyoruz. İçinden geçtiğimiz tünellerin üzerinden tonlarca suyun çağlayarak türbinleri döndürdüğünü düşünüyorum ancak türbinlerin, trafoların, soğutmak için kullanılan fanların gürültüsünden düşüncelerimi bile duyamıyorum. Bizi gezdiren kişi arada birşeyler anlatıyor ancak gürültü bir taraftan Gana aksanı bir yandan pek birşey anlamıyorum. Türbin kapaklarının açılıp kapanması için kullanılan yağ hidroliğinin yağ deposununu devasalığı, türbinlerin dönen kocaman akslarının yanında kendimi minyatür oyuncak gibi hissediyorum. Bütün bunları görebilmek için 30-40 metre tünel merdivenlerden iniyoruz. Neyse ki klostrofobik değilim de bu muhteşem fırsatın keyfine varıyorum. Barajın kalbine yaptığımız bu habersiz gezi otobüste bizi bekleyen kişilerce pek hoş karşılanmamış olsa gerek ancak bize pek birşey belli etmiyorlar, gecikmeden dönüşe başlıyoruz. Trafik yoğun, sağlı sollu seyyar satıcılar başlarının üzerinde taşıdıkları yiyecekleri satmak için otobüsün etrafında koşuyorlar, belki dururuz diye. Kimi yengeçleri ipe dizmiş, kimi şişlere midye benzeri birşeyler geçirmiş. Şeffaf torbalarda sattıkları kır yeşil rengindeki şeyleri görünce hah diorum en sonunda taıdık birşeyler, uzaktan nane-kekiğe benziyor. Lokaller 2şer 3er alıyorlar. Verin bakalım neymiş diye yakından baktığımda anlıyorum ki meğer 2-3 santim büyüklüğünde bütün olarak kavrulup çerez yapılmış balıkmış. Israrlara rağmen kabalık edip almıyorum, her türlü deniz yaratığını yiyebilen bana bile kokusu ağır geliyor. Bir sonraki durakta köylülerin sattığı yeşil mangolardan alıyorum. Tanesi kilo gelen kocaman mangoların 5'i 4TL civarında. Otobüste yanımda oturan Ganalı mühendis ile Akra'ya gelinceye kadar mango alıp Türkiyeye ihraç ediyoruz, yetmiyor işi büyütüp büyük alanlarda üretime geçiyoruz. Bu verimli toprakların çoğunun neden ekilip biçilmeden boş boş terkedildiğini sorduğumda toprakların devlete veya şahıslara değil çoğunlukla her köyün chief'ine ait olduğunu, çoğu eğitimsiz bu köy ağalarının toprakların üzerine oturmaktan başka birşey yapmadığını, yapmak isteyen köylü veya yabancı yatırımcılara da ayakbağı olduklarını öğrenince mango işinden vazgeçiyorum. Kızların başlarının üzerindeki sepetlerde sattıkları tütsülenmiş balıklar palamuta benziyor, acaba Türkiye'de yiyen olur mu, bu işe mi girsem acaba, balık bol nasılsa... Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Traffic in Frenetic HCMC, Vietnam from Rob Whitworth on Vimeo. Traffic in Frenetic HCMC, Vietnam from Rob Whitworth on Vimeo. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Hint Okyanusundaki bu küçük ada tam anlamıyla bir "kültürlerin erime potası". Bu deyimi hemen her ülke/bölge/şehir sık sık kullanıyor ama Mauritius gerçekten hakediyor. Niye mi? Bir kere ada Hint Okyanusunda ama Afrika kıyılarına yakın. Adada Hintli, Afrikalı, Çinli ve Avrupalı gruplar yaşıyor. Ama Mauritius kültür olarak ne Afrikalı ne Hintli ne Avrupalı ne de Çinli, o Mauritiuslu. Mauritius'u önce Hollandalılar sömürge haline getirmiş, bakmış ne yapsa buradan para yapamıyor, sömürgeyi terketmiş. Sonra adayı boş bulan Fransızlar gelmişler. 1715'den 1810'a kadar adayı onlar yönetmişler. Onlardan İngilizler adayı savaşmadan tapu haklarının korunması karşılığı teslim almış. Bu küçük hak yani "tapu haklarının korunması" bugün bile Mauritius topraklarının büyük bir kısmının Fransızların elinde olmasının yolunu açmış Halen ülkenin en büyük toprak sahipleri o zaman toprağa el koyan Fransızların torunları. Kanuna geri dönelim. Bir kısım kanunlar Fransızlar dan kalmış, bir kısmı onlardan sonra gelen İngilizlerden üzerine bir de Mauritius'un koyduğu yeni kanunlar gelmiş. Onun için diyelim bir tapu aldınız, üzeri İngilizce yazıyor ama alım satım şartları Fransızca. Ayrıca satın aldığınız bina ya da toprağın hangi kanunlara tabi olduğu da tapuda yazıyor: yani duruma göre üç yasadan biri sizi bağlayabilir. Karışık mı? Değil, burası Mauritius. Rahatlayın biraz. Ne de olsa dünyanın en iyi denizlerinden birine geldiniz. Adanın etrafı kıyıdan yüzülerek ulaşabilecek mercan kayalıkları ile çevrili. Balıklar çıplak gözle deniz dışından bile rahatlıkla seçiliyor. Şu anda kış mevsimini yaşayan ülkede hava sıcaklığı 20 dereceler civarı. Ben bu havada yün kazak ve mont giyen Mauritiuslulara ben "bunlar uzaylı mı?"diye bakarken azınlıkta kaldığımı ve Mauritiusluların tişörtle ortalıkta dolanan yabancıya "nasıl donmaz bu zavallı?" diye baktıklarını unutmuşa benziyorum. Yazıyı kapatmadan aklımda kalan bir kaç ayrıntıyı da aktarayım. Mauritius son dört senedir Afrika'nın en iyi yönetilen ülkelerinde biri seçiliyor. 5 sene kadar önce yürürlüğe giren bir kanuna göre ev hariç her yerde sigara içmek yasak: lokanta, bar, kaldırım, sokak, araba içi vb. Öyle balığımı yedim çıkıp lokanta önünde bir tüttüreyim içeri girerim yok," evine git orada iç" diyorlar. Sebep ise genç nesli korumak. Ülkenin başkenti Port Louis trafiği ile ünlü üç caddeden ibaret küçük bir yer. Yapacak işiniz yoksa başkenti rahatlıkla pas geçebilirsiniz. Mauritius'tan bir başka karışık adaya, Madagaskar'a geçiyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Nüfusun çoğu Mahe ve Praslin adalarına yığılmış. Diğer adalar ya boş ya da pahalı ultra lüks tatil köyleriyle dolu. Ülke adını" lüks tati" le yapmış olsa bile adada mantıklı fiyatlarda kalacak yer ve yemek bulmak olası. Neden mi? Çoğu "tatil cenneti"nde görülen ucuz işgücü - yabancı yatırımcı durumu burada da görülüyor. Açıklayayım. Adanın fazla bir üretimi yok, uluslararası piyasada en çok para yapabilecek ürünü turizm. Turizm yatırımları da ucuz değil, hele okyanusun ortasında bir yere yatırım yapacaksanız paranızı çabuk geri almak istersiniz. İşte bu durumda Seyşellerin yabancı yatırımcıya sunabileceği avantajlardan biri daha ortaya çıkıyor: ucuz işgücü. Ülkede kişi başı düşen gelir yüksek gözükse de (24000 dolar), ortalama bir Seyşelli pek varlıklı değil, hatta Şeysellerde asgari ücret Türkiye ayarında ( 325 Euro). İşte bundan dolayı tatilde Seyşellilerin takıldığı mekanlarda yemek yerseniz bütçenize iyi geliyor. Kalacak yer olarakta benim yaptığım gibi adanın Batı kıyısındaki pansiyonlardan birini seçin. Beau Vallon kumsalında yanyana sıralanan pansiyonlar pek ucuz olmasa da fiyatları uçuk değil. Buradaki tek püf noktası pansiyonu daha önceden bulup rezervasyon onayınızı basmanız ve onunla Seyşeller gümrüğüne gelmeniz. Gümrüğe geldiğinizde sizden dönüş biletinizi ve kalacak yer rezervasyonunu soruyorlar. Adada kumsalda vakit geçirmek dışında başkent Victoria'da biraz dolanabilirsiniz. Ama o da fazla uzun sürmez, ada küçük dediğim gibi. Taksi fiyatları tatil köylerine giden turistlere göre ayarlanmış, ateş pahası. Mümküm olduğunca otobüs kullanmakta fayda var. Adanın her tarafına sık sık belediye otobüsleri kalkıyor, ödemeyi otobüse binerken şoföre yapıyorsunuz. Yolculuk başına yaklaşık 60 kuruş tutuyor. Ada mutfağı Fransız, Afrika, Hint, Çin ve İngiliz etkileri altında kaldığı için oldukça zengin. Seyşeller özellikle balığın en tazesini en çok pişirme seçeneği ile yiyebileceğiniz yerlerden biri. Kısa bir Seyşeller gezisinden sonra yine güneye inmeye devam ediyoruz. Hadi. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Ambalavao, orta Madagaskar'da kendi halinde bir kasaba. Dün bu kasaba yakınındaki lemur parkını anlattım ama kasabayı da atlamayayım. Ülke Fransanın sönürgesiyken inşa edilen binalar halen ana caddenin büyük bir kısmın oluşturuyor. Ülkenin ikinci büyük hayvan pazarına sahiplik eden kasabanın bu özelliğini halk pazarı kısmına girdiğinizde açık havada soğutma olmadan satılan etlerin çokluğundan anlayabilirsiniz. Etin kilosu sadece 4 TL. Gel de yeme. Kasabanın ana caddesinde dikkat çekenlerden biri de içki satılan mekanların çokluğu ve tabi sarhoşlar. Madagaskar şeker kamışından yapılan ve 40 derece alkol içeren "rom" içkisinin çok tüketildiği bir yer. 35 cc lik bir şişe rom sadece 3 TL olunca Madagaskarlıların bazıları işin tadını kaçırmış: caddelerde gündüz vakti kusanlar ve kaldırımlarda işeyenler sık rastlanılan görüntülerden. Yukarıdaki yer akşamları video gösterimi yapan bir yer: minik sinema mı demeli? Ve tabi içki servisi var. Akşamüstü halkın en rağbet ettiği eğlence ise gezici lunapark. Ülkede elektrik her bölgeye ulaşamadığı için lunaparkların elektrikle çalışması pek mümkün değil, jeneratör pahalı bir şey. Bakın Madagaskarlı lunapark işletmecisi ne çözüm bulmuş: herşey tamamıyla mekanik ve elle çevriliyor. Ambalavao'dan kuzeye Andisabe'ye doğru yola çıkıyoruz, burada ulaşım aceleye gelmez 550 kilometreyi 2 günde ancak alacağız. Aceleye mahal yok, Madagaskar'dayız. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Andisabe Milli parkı başkent Tana'ya sadece 170 km uzaklıkta olduğu için en çok ziyaret edilen yerlerden biri. Park hem barındırdığı hayvanlar bakımından hem de genel görünümü itibarıyla gezmesi en keyifli olan parklardan biri. Andisabe köyünün yakınında Çin asıllı Madagaskarlı bir ailenin işlettiği Fe'oly Ala bungalowları yağmur ormanının tam sınırında. Tabi ormandaki hayvanların tapu, sınır gibi kavramları olmadığı için zaman zaman otelin bahçesinde de dolaştıkları oluyor. Lemur görmek isteyenler için olduğu gibi yağmur ormanında dolaşmak isteyenler içinde Andisabe güzel fırsatlar sunuyor. Yalnız iki hatırlatma yapayım. Güney yarımkürede kış mevsiminin yaşandığı Temmuz-Ağustos aylarında sıcaklık sıfırlara doğru yaklaşıyor. Bir de üzerine bungalowda kalıyorsanız, geceleyin tam siper yatmak şart oluyor. İkincisi yağmur sonrası sülüklere dikkat. Andisabe Madagaskar'daki son durağımız, bundan sonra başkent Tana'ya dönüp oradan Komor adalarına geçeceğiz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Şehir merkezi kısa sürede gezilecek kadar küçük. Nairobi hızla geliştiği için gelir dengesizliği ve suç oranı yüksek bir şehir. Hatta takma ismi Nai-robbery. Şehrin merkezinde gündüz herhangi bir güvenlik sorunu yok ancak karanlık bastırdıktan sonra sokaklar hızla boşalıyor ve bir süre sonra Kenyalılar bile sokaklarda görülmüyor. Karanlıktan sonra en iyisi yürümek yerine taksiye binmek. Ancak diğer şehirlere göre taksilerin pahalı olduğunu söyleyebilirim. Kalınacak yerler de pahalıca, aynı kalitede bir otel Tanzanya ya da Uganda'da neredeyse yarı fiyatına bulunabilir. Yani Nairobi'de beyaz olmak pahalı. Azıcık büyüyen her Afrika kentinde olduğu gibi Nairobi'de de trafik büyük sorun. Kısa mesafeleri almak bile saatler sürebiliyor. Konuştuğum taksi şoförlerine göre 2005 sonrası araba sayısı hızla artmış ama yollar aynı kalmış. Ha bir de trafik aybaşlarında Nairobililer maaşlarını alınca kalabalık olurmuş. Ayın yarısından sonra maaş suyunu çekince yollar daha bir rahat oluyormuş. Nairobi'de biraz soluklandıktan sonra Uganda'nın kuzeyine geçiyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Kuzey Tanzanya'daki Manyara Gölü Milli Parkı 650 km2 lik alanıyla parklar arasında bir cüce ama bu açığını barındırdığı hayvan sayısı bakımında bir dev olmasıyla kapatıyor. Parkın alanı küçük olmasına rağmen 11 ayrı ekosistemi ve tabi bunlara ait hayvanları içinde barındırıyor ve Tanzanya'da metrekare başı en fazla canlıya rastlayabileceğiniz yerlerin başında yer alıyor. Parkın bir yanı İsrail'den başlayıp yaklaşık 7000 km devam eden Rift vadisinin kenarına denk geliyor. Hayvanlar bu yüksek engeli aşmak yerine kenar boyunca doğu batı yönünde gçö etmeyi tercih ediyorlar, bu da onların hareket kabiliyetini kısıtlıyor zira o yönlerde insan yerleşimleri var. Manyara Milli Parkı'nda bu kadar çok canlı olmasının sebeplerinde biri de bu. Parkın girişinde yüzlerce ayrı kuşun olduğu ağaçlar sizi karşılıyor sonra yol boyunca size maymun sürüleri eşlik ediyor. Neleri göreceğiniz anlatmak yerine bırakayım fotoğraflar anlatsın. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Huay Xai kasabasından Laos'un ünlü Luang Prabang şehrine gitmenin iki yolu var. Otobüs ya da tekne ile. Laos'ta otobüs yolculuğu genelde zaman alıcı ve yavaş olabildiği için tekneyle gitmeyi seçip işi şansa bırakmıyoruz: tekne kesinlikle zaman alıcı ve yavaş. Ama bir o kadar da zevkli. İster etrafı seyredin ister vurun kafayı yatın. Eskiden teknelerin çok kalabalık olduğuna dair şikayetler olurmuş ama şu an için hükümet sorunu çözmüş gibi. Limandan hareket etmeden herkese yetecek kadar hatta daha da fazla koltuk tekneye yükleniyor. Mekong nehri üzerinden saatte 20 km hızla kıvrıla kıvrıla güneye doğru iniyoruz. İki gün sürecek yolculuğun sonunda toplam 300 km yapmış olacağız. Nehir kah genişleyerek kah daralarak ama her zaman güzel manzaralar sunarak ve başka türlü erişimi olmayan köyleri görme imkanı sağlayarak dağlar arasından yoluna aceleyle devam ediyor. Acelesi olmasının sebebi son ay içinde 16 metre kadar yükselmesinden de olabilir. Arada inip binen köylülerin dışında pek fazla bir olayın yaşanmadığı bir günün sonunda Pak Beng köyüne varıyoruz. Laos'u ziyaret eden bir çok kişiye göre "ülkedeki en kötü yer" ünvanını hak eden bu küçük yerleşim yeri aslında doğa olarak son derece güzel bir konumda. Pak Beng'in varolma sebebi Huay Xai'den Luanag Prabang'a inen yolcuların bir gece konaklaması için altyapı sağlamaktan ibaret. 1.5 km uzunluğundaki bir sokağın etrafına dizili sağlı sollu pansiyonlardan ve marketlerden oluşan bu köyde yaşayanlar yolcuların sadece bir gece kalacağının ve kötü servisle yüksek fiyatlara bir gece için fazla ses çıkarmatacağının iyice farkında. Öyle ki fiyatlar alınan hizmet için yüksek, yiyecekler de genelde pahalı. Pak Beng'den ertesi sabah 9 hareketle yeniden Mekong'a dönüyoruz. Tekne kıyıdan el eden yolculara durup indir bindirlerle yoluna devam ediyor. İnip binecek kimse olmasa da yine de kıyıdakiler geçen tekneleri ilgiyle takip ediyor. Mekong'un niye 16 metre kabardığını anlatmak istercesine indiren ve bir türlü durulmayan bir tağmur eşliğinde Luang Prabang şehrine varıyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Murchison Falls Milli Parkı başkent Kampala'ya yaklaşık beş saat mesafede. Ortasından geçen Nil nehri tarafından ikiye bölünen park başlıca zürafa, fil, geyik, aslan, maymun, su aygırı ve leoparları barındırıyor. 1950'lerde safari için oldukça popüler olan bu milli park hayvanların kaçak olarak avlanması sonucu çekiciliğini büyük ölçüde kaybetmiş. 1990 sonrası başlayan canlandırma çalışmaları sonucu en azından zürafa ve fil nüfusu eski sayılarına yaklaşmış. Su aygırları dışındaki hayvanlar için aynı şeyi söylemek mümkün değil. Nil nehri kıyısında olması sebebiyle parkta en fazla görebileceğiniz hayvanlardan biri de su aygırları. Belki de fazla hayvan olmaması sebebiyle bu park Afrika'daki en ucuz safari olanaklarını sunuyor. İlk defa safariye çıkanlar ya da buradan sonra dağlarda goril izlemek isteyenler için bu park iyi bir seçim. Parkta biraz daha kalıp sonra Nil kıyısı boyunca kısa bir gezi yapacağız. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Şaşırınca ne yapıyorsunuz? Ağzını mı açıyorsunuz? Oooo. AAAAA. Uuuuu. Haaa. Mı diyorsunuz? Gözlerinizi açıyorsunuz. Size garanti veriyorum Ngorongoro'ya görünce hepsini aynı anda yapacaksınız. Ngorongoro özel bir yer: bir yanardağ kraterinin içine Nuh'un gemisi ağzına kadar dolu inse ancak bu olurdu. Nereye baksanız başka yerde görmesi zor bir hayvan: aslanlar, su aygırları, filler, wildebeestler, buffalo, sırtlan, çakal, devekuşu... hepsi burada daracık bir alanda hiç acele etmeden sizin onları görmenizi bekliyor. Nereye baksanız başka yerde görmesi zor bir hayvan: aslanlar, su aygırları, filler, wildebeestler, buffalo, sırtlan, çakal, devekuşu... hepsi burada daracık bir alanda hiç acele etmeden sizin onları görmenizi bekliyor. Ngorongoro'ya bu ikinci gelişim, bir kez daha kendimi tekrarlamayayım, siz bir önceki Ngorongoro yazılarıma bir bakın isterseniz: http://www. simdigezelim. com/2008/01/ngorongoro-krateri-tanzanya_20. html ve http://www. simdigezelim. com/2008/01/ngorongoro-krateri-2-tanzanya_20. html. Geçen sefer fotoğraf yoktu, açığımızı bu yazıyla kapatıyoruz. Ngorongoro kraterinde hayvanlar dar bir alanda oldukça fazla sayıda olduğu için çok sayıda ziyaretçi çekiyor. Bu onların normal yaşamını pek etkilemiyor olsa gerek ki avlanmalarını bile yakından takip edebiliyorsunuz. Aşağıdaki aslanın dört zebraya doğru yaklaşması pek dostane koşullarda gerçekleşmedi. Ngorongoro kraterinde çok sayıda hayvanı kısa sürede görme olasılığı çok sayıda ziyaretçiyi bölgeye çekiyor sonuçta ciddi bir safari trafik sıkışıklığı ortaya çıkıyor. Duran arabaların gölgesinden yararlanmak için aslanların araçların altına yatması sonucu bazı araçlar isteseler de çakılıp kalıyorlar. Tanzanya'nın en çok turist çektiği mevsim olan Temmuz-Ağustos ayları kalabalık yüzünden pek tercih edilmeyebilir. Eğer daha başka tarihte gelme olasılığınız varsa Mayıs- Haziran ayları daha iyi olabilir. Yine de kalabalık sezonda bile Ngorongoro oldukça ilginç. Örneğin bir kaç aslan araçlar arasında dolaşıp gölge bir yer ararken arkası dönük aslan az önce avladığı geyiği bitirmekle meşgul. Ngorongoro'dan Kenya'nın başkenti Nairobi iki adım mesafe, yarın oradayız. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Nil nehri Uganda'nın Victoria gölü kıyılarında doğduktan sonra yaklaşık 300km kadar kuzeye akıyor. Bu sıradaki ismi "Victoria Nil" nehri. Murchison şelalelerinden geçen nehir Albert gölüne akıyor. Albert gölünün sularıyla daha da güçlenen ve artık başında sıfat olmadan "Nil" adını alan nehir önce Sudan'a oradan da Mısır'a akıyor. Nil nehrinin Murchison Şelaleleri Milli Parkı sınırları içinde kalan kısmında tekne turları oldukça popüler. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Binlerce Ugandalı bu soruya "evet hemen" dediği için bugün Uganda'da doğada serbest yaşayan gergedan kalmamış. Çinliler gergedan boynuzunu ilaç ve afrodizyak olarak kullanıyorlar. Bir kilo gergedan boynuzu 50,000 dolara kadar alıcı bulduğu için avlamak isteyeni bol. Uganda'da hiç gergedan kalmayınca için bir toplum örgütü girişimlerde bulunarak Kenya ve ABD'den gergedan ithal etmiş ve aldığı geniş bir araziye salmış. İlk başlarda aldığı gergedanlara yenilerini ekleyerek gergedan sayısını arttırmış. Şimdilerde turizm firmaları ile yakın işbirliği içinde gergedanları ziyarete gelenlerden aldıkları ücretlerle daha çok gergedan üretmeye ve doğaya geri salıvermeye çalışıyorlar. Kamp girişinde bulunan tabelada bütün gergedan aileleri tanıtılmış. "Obama" ismi doğal olarak dikkat çekici. Efenim, son doğan gergedanlardan birinin babası Kenya'dan annesi ise ABD'den olduğu için kendisine Obama ismi verilmiş. Bunu da notlarımıza alalım. Afrika'daki gezimiz burada sona eriyor. Buradan Asya'ya geçiyoruz.


Çin'in Güneydoğu Asya'yla ilgili yeni projesiyse Çin-Laos ve Tayland'ı birbirine hızlı tren hattıyla bağlamak. Proje henüz masada ama bitince neler olabileceğini düşünebiliyor musunuz? Bir trene atlayıp Güneydoğu Asya'ya gelebilecek yüzmilyonlarca potansiyel Çinli turist olacak. Şu anda Çinlilerin sadece %7 si yurtdışı tatiline yetecek kadar gelir sahibi, ancak bu rakam giderek artıyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Luang Prabang, Laos'un eski krallık başkenti. Öyle büyük bir yer sanmayın nüfusu sadece 50000. Hoş ve şirin bir yerleşim. Gezmek için ne ararsanız var: önünden geçen koca bir nehir, arkada dağlar, yakında dolaşılacak köyler, şehir içinde dolaşılacak onlarca yapı, iyi bir turizm altyapısı ve güler yüzlü bir halk. Şehir uzun zamandır resmi başkent değil ama halen ülkenin hem kültür hem de dini başkenti burası. Şehirde yaşayan 1000 kadar budist rahip var. Bunlardan acemi olanları her sabah sadaka toplamak için yola çıkıyor. Halk gönlünden ne yemek koparsa rahiplere veriyor. Rahiplerin yemeklerinin hepsi sabah toplanan sadakalardan ve tapınaklara yapılan bağışlardan geliyor. 50000 kişilik bir yer 1000 kişiyi yılın 365 günü besleyebildiğine göre rahipleri çok seviyorlar. Budist rahiplerin sadaka toplama yürüyüşü gün doğarken tapınaklarından hareketle başlıyor. Bu ilginç geleneği seyretmek için en iyi yer eski kraliyet sarayının olduğu cadde üzeri. Bu cadde üzerindeki tapınaklardan çıkan rahipler şehrin hemen hemen tüm caddelerine dağılıp sonra tavaş yavaş geri dönüyorlar. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Dört sene sonra bir kez daha Seul'e uğrama fırsatım oldu. Geçen seferki gezimde Eylül başı olduğundan hava oldukça sıcak ve nemldi olduğunda sokaklarda gezinmesi biraz zahmetliydi. Bu kez metroyu daha az kullanarak dolaşabildim. Seul'de dört sene öncesine göre değişen fazla bir şey yok, 2008'de gazetelerin ön sayfaları ekonomik krizle doluyken şimdi son dört senedeki hızlı gelişmeden bahsediyor. Bu şekilde yürürken kaza geçirenlerin sayısı hızla artınca hükümet "Vatandaş! Yürürken TV seyretme, bildiğin yürü işte." kampanyası başlatmış. Ama gördüğüm kadarıyla başarılı olamamış. Neyse telefonları bırakıp manava dalalım. Daldığımız gibi de dışarı fırlayalım: kardeşim 30 TL'ye tek bir elma olur mu? Tamam, büyük olabilir hem de güzel görünüyordur. Ama tek bir elma yarım kilodan fazla değil, 30 TL nasıl olur? Bu hediyelik götürülen cinsten, hani bize baklava götürürüz ya, Koreliler de meyve götürüyor bir yere giderken. Daha ucuz olan elma cinsleri de var ama genel olarak meyve ateş pahası. Seul sokaklarında dikkati çeken başka bir şey ise estetik ameliyat reklamlarını çokluğu. Resimlerde ameliyat giysileri içinde gülümseyen doktorlar müşteri arıyorlar ya da insanların ameliyat öncesi ve sonrası fotoğrafları var. Hatta ameliyat için banka kredisi sağlayan bile var. Güney Kore'de "batılı" görünüme sahip olmak özellikle genç nesilde bir tutku haline gelmiş. Karne hediyesi olarak estetik ameliyat olan 14 yaşındakilerin hikayeleri gazeteleri süslüyor. Güney Kore eğitimde dünyanın en iyi ülkelerinden biri. Matematik ve fen eğitimi konusunda ilk beşteler. Ülkede lkokul öğrenileri günde beş, orta okul öğrencileri günde sekiz ve lise öğrencileri günde 12 saat ders görüyor. Ha bir de haftada 6 gün derse gidiyorlar. Sonra okuldan çıkıncada dershaneye devam ediyorlar ki ders notları yükselsin. Bütün bunlara rağmen Kore'de İngilizce eğitiminin iyi olduğunu söyleyemeyiz. Aşağıda bir aksesuar mağazasının tabelası buna örnek. "To Kill" . Yazıyı daha fazla uzatmadan burada bitireyim. Ama son bir şarkı dinleyelim mi? Güney Kore'den hım hım nasıl desem "dışkı" şarkısı. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Kore pop müziği ya da kısaca K-Pop Asya'da nereye gitsem var. Güney Kore'ye gelince bir baktım da K-Pop dünyayı istila etmeye başlamış. Psy adlı rapçinin Gangnam Style şarkısı ( Türkçe karşılığı Cadde Stili olurdu, Seul'ün lüks bir bölgesini anlatıyor) Youtube tarihinin en çok sevilen şarkısı olmuş, bugün itibarıyla değişik versiyonları yaklaşık 650 milyon kez seyredilmiş. K-Pop'un yurtdışında en çok tutulan şarkılarını İsveçliler yazmış: Koreli müzik firmaları yurtdşındaki tanınan müzisyenlere beste ısmarlayıp kendi portföylerindeki sanatçılara dağıtıyorlarmış. Küreselleşme K-Pop'u da etkilemiş anlayacağınız. Yarın Seul sokaklarından turlayalım biraz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Dört sene sonra bir kez daha Seul'e uğrama fırsatım oldu. Geçen seferki gezimde Eylül başı olduğundan hava oldukça sıcak ve nemldi olduğunda sokaklarda gezinmesi biraz zahmetliydi. Bu kez metroyu daha az kullanarak dolaşabildim. Seul'de dört sene öncesine göre değişen fazla bir şey yok, 2008'de gazetelerin ön sayfaları ekonomik krizle doluyken şimdi son dört senedeki hızlı gelişmeden bahsediyor. ünvanını almış. Samsung almasında kim alsın? Halk telefonuyla yatıp kalkıyor. Bu şekilde yürürken kaza geçirenlerin sayısı hızla artınca hükümet "Vatandaş! Yürürken TV seyretme, bildiğin yürü işte." kampanyası başlatmış. Ama gördüğüm kadarıyla başarılı olamamış. Neyse telefonları bırakıp manava dalalım. Daldığımız gibi de dışarı fırlayalım: kardeşim 30 TL'ye tek bir elma olur mu? Tamam, büyük olabilir hem de güzel görünüyordur. Ama tek bir elma yarım kilodan fazla değil, 30 TL nasıl olur? Bu hediyelik götürülen cinsten, hani bize baklava götürürüz ya, Koreliler de meyve götürüyor bir yere giderken. Daha ucuz olan elma cinsleri de var ama genel olarak meyve ateş pahası. Seul sokaklarında dikkati çeken başka bir şey ise estetik ameliyat reklamlarını çokluğu. Resimlerde ameliyat giysileri içinde gülümseyen doktorlar müşteri arıyorlar ya da insanların ameliyat öncesi ve sonrası fotoğrafları var. Hatta ameliyat için banka kredisi sağlayan bile var. Güney Kore'de "batılı" görünüme sahip olmak özellikle genç nesilde bir tutku haline gelmiş. Karne hediyesi olarak estetik ameliyat olan 14 yaşındakilerin hikayeleri gazeteleri süslüyor. Güney Kore eğitimde dünyanın en iyi ülkelerinden biri. Matematik ve fen eğitimi konusunda ilk beşteler. Ülkede lkokul öğrenileri günde beş, orta okul öğrencileri günde sekiz ve lise öğrencileri günde 12 saat ders görüyor. Ha bir de haftada 6 gün derse gidiyorlar. Sonra okuldan çıkıncada dershaneye devam ediyorlar ki ders notları yükselsin. Bütün bunlara rağmen Kore'de İngilizce eğitiminin iyi olduğunu söyleyemeyiz. Aşağıda bir aksesuar mağazasının tabelası buna örnek. "To Kill" . Yazıyı daha fazla uzatmadan burada bitireyim. Ama son bir şarkı dinleyelim mi? Güney Kore'den hım hım nasıl desem "dışkı" şarkısı. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


ABD, Atlantik kıyısından Pasifik kıyısına dört saat dilimini kapsayan kocaman bir kıtanın üzerinde oturuyor. Ülkede görülecek şeyler genelde doğu ve batı kıyıları boyunca sıralandığı için ABD'nin iç kısımları pek ziyaretçi almıyor. ABD'de mesafeler uzun olduğu için şehirlerarası yolculuklar için genelde uçak kullanmak mantıklı. Bir şehri gezmenin en iyi yolu taban tepmek olduğu gibi geniş bir ülkeyş gezmenin en iyi yollarından biri de yavaş yavaş araba kullanmak olmalı. Yavaş yavaş değil ama uzun uzun araba kullanacağım geldiğinden herhalde ABD'yi uçarak değil de yerden geçeyim dedim. Bu kez ABD'nin güneydoğu ucunda bulunan Orlando şehrinden yola çıkıp Pasifik okyanusu kıyılarına arabayla geçeceğiz. Yolu fazlaca detaylandırmak yerine siz isterseniz nasıl ABD'yi boydan boya geçersiniz bilgilerini de ekliyorum. ABD'de onlarca araba kiralama şirketi var. Fiyatları mevsime ve tatil günlerine göre değişiyor. www. hotwire. com sitesi en iyi araç kiralam fiyatlarını karşılaştırarak verdiği için iyi. Bu siteye bakarak araç kiralarına baktığımda en ucuz firma Hertz çıktı. Ama Hertz'in her ayrı lokasyonunda ayrı fiyat olduğu için aracı teslim alacağınız yeri iyi seçmeniz lazım. Örneğin aynı aracı New York JFK havaalanında teslim alırsanız günlüğü 105 USD, Orlando havalaanında 84 USD. Ama Orlanda havaalanından 15 kilometre ötedeki Hertz bayiine giderseniz günlük 34 USD. Böylece neden Orlando'dan yola başladığım ortaya çıkar sanırım. Bu fiyatların üzerine bir de kaza sigortası yaptırmanız lazım. Hertz günde 22 dolara herşeyi kapsıyor. İnternet üzerindeki sigorta şirketlerinde fiyat 9 dolara kadar iniyor ama yazılanları iyi okuyun bazıları yanıltıcı. Yol toplamda dur-kalk ve ara yollara gir, geri dön dahil 7700 km sürdü ve 12 günde sona erdi. Amerika bir sürü zincir otel-motel var. Yol kenarlarında en fazla moteli olan ve fiyatları en iyi olanı Motel 6 ( www. motel6. com). Fiyatları 30 dolardan 55 dolara kadar gidiyor. Özellikle şehir içlerinde GPS kullanırsanız rahat edersiniz, haritayı kurcalama derdini son veriyor. Yol üzerinde beklemediğim kadar ilgimi çeken yer Tucumcari oldu. Ünlü Route 66 üzerinde yol alan bu küçük yerleşim merkezi en heyheyli günlerini 1950'lerde yaşamış. Ve aynen orada kalmış. Bugün Tucumcari'de herhangi bir dükkana girmek zaman tüneline dalmak gibi bir şey. Ama bu da başka bir yazının konusu.


Colonia del Sacramento, Uruguay'ın en popüler tatil merkezlerinden biri. Şehir Uruguay'ın geri kalan kısmı gibi 30 sene öncesini değil en az 50 sene öncesini anımsatıyor: eski ama bakımlı binalar, sakin sokaklar, miladını çoktan tamamlamış olması gereken ama inatla kullanılmaya devam edilen kamyonlar, zor giden ama güzel duran boyası en az 20 senelik arabalar. Colonia'yı asıl popüler yapan Buenos Aires'in tam karşısında olması. Şehirle Buenos Aires'le arasında İstanbul-Büyükada ilişkisi var diyebilirim. Sadece bir saatlik deniz otobüsü yolculuğu sonrası ulaşılabilen şehir haftasonları Buenos Aires'lilerin akınına uğruyor. Uruguay-Arjantin arasında seyahat etmek için sadece hüviyet yeterli olduğu için Arjantinlilerin gelmesi çok kolay. Arjantinlilerin bir başka gelme sebebi de kendi hükümetlerinin ekonomik sınırlamalarından kaçmak. Arjantin içinde döviz satın almak neredeyse imkansız olduğu için bir şekilde yurtdışı işlerinden para kazanan Arjantinliler dövizi ülkelerine götürmek yerine Uruguay'daki bankalarda saklıyor. Ya da Uruguay'da ev satın alıyor. Arjantinliler Uruguay'da o kadar çok ev satın almışlar ki fiyatlar uzaya fırlamış, Uruguaylılar "ülkeyi yabancılar satın alıyor, kendi vatandaşımız evsiz kalıyor" deyip sınırlamalar getirmeye başlamışlar ama eşeğini alan Bor'u geçmişe benziyor: Colonia'da da Arjantinlilere ait çok sayıda ev var. Biraz dinlenmek, sokaklarda dolaşıp yorulunca bir kafeye ilişip tembellik yapmak istiyorsanız bu şehir tam size göre. Ama taliplisi çok olduğu için kalınacak yer fiyatları cep yakıyor. Yine de Colonia için değer. Colonia'dan hemen nehrin karşısındaki Buenos Aires'e geçiyoruz. O kadar çok Arjantinli buraya geliyor ki pasaport işlemlerini hızlandırmak için Arjantin pasaport kontrolünü Colonia'da iskele girişine koymuşlar. Uruguay'lı memur pasaportumu damgalayıp hemen yanında oturan Arjantinli memura uzatıyor, o da damgalıyor. İskelenin alt katı Uruguay üst katı Arjantin. Deniz otobüsünde kocaman bir duty free bölümü var. Gemide niye duty free var? demeye kalmadan Buenos Aires'liler rafları talan etmeye başlıyor. Niye acaba? Onun hikayesini de Buenos Aires sokaklarında anlatayım. Vamos. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


vizeyi kaldırdığından beri daha fazla ziyaretçi çekmeyi başlamış. Genel olarak gezmek isteyenler için bu ara ülkenin en ilgi çekici yanlarından biri Ukrayna havayollarının düşük bilet fiyatları. Ben baktığımda Ukrayna'da bir iki gün durarak ABD'ye geçmek İstanbul'dan doğrudan geçmekten yaklaşık %30 indirimliydi. Hem Kiev'i görmek üstüne bir de indirim almak varken doğrudan ABD'ye uçulur mu? Siz de www. aerosvit. com a bir bakıverin, belki iyi bir fiyat denk gelebilir. Kırk milyon nüfuslu Ukrayna'nın başkenti Kiev ya da yerellerin deyimiyle Kyiv'in nüfusu üç milyonu buluyor. Ülke 200 seneyi geçen bir süre Rus egemenliğinde kaldıktan sonra bağımsızlığını kazandığı için milliyetçi duygular biraz ön plan çıkmış. Politik olarak ülke her ne kadar batıya dönmek istese de Rus etki alanından kurtulabilmiş değil. Ülkede ticaret yapanların şikayet ettiği en büyük iki sorun bürokrasinin çok yavaş ilerlemesi ve yolsuzluk. Buna rağmen ülkede iş yapan oldukça fazla sayıda Türk firması var. Özellikle tarım konusunda ülkenin çok büyük kaynakları var ama tam randımanlı olarak kullanılamıyor.


Uruguay, Güney Amerika'da kendi halinde bir ülke. 3.3 milyonluk ülkenin 1.8 milyonu başkentte diğerleri de ülkenin geri kalan kısmında dersem diğer kentlerin büyüklüğü ortaya çıkar. Punta del Este şehri Monteviedo'dan iki saat kadar uzaklıkta. Bu "şehrin" nüfusunun 9000 civarı olduğunu söylersem Uruguay'daki yerleşim birimleri hakkında genel bir fikriniz olur sanırım. O zaman da çok boş olur sanırım. En iyisi şehri kısaca bir turlayıp fazla zaman kaybetmeden Montevideo'ya geri dönmek. Punta el Este küçük görünse de çevre ülkelerden gelenlerin emlak yatırımı için yarıştığı bir yer. Onun için şehrin bazı kesimleri silme gökdelen dolu. Buna rağmen yenileri hızla dikilmeye devam ediliyor. Neden mi? Arjantin o kadar kötü idare ediliyor ki parasını hükümetten kurtarmak isteyen Arjantinliler ne odluğuna bakmadan Uruguay'da emlağa giriyor. Aynı tip 2 oda 1 salon dairenin Arjantin başkenti Buenos Aires'te 60,000 USDyken Punta del Este'de 400,000 USD olması en çok inşaatçıları sevindirmiş olmalı. Neyse bu konuya daha sonra detaylı döneceğiz. Şimdi Montevideo'ya geçelim. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Uruguay adını pek duymadığımız kendi halinde bir ülke. Ülkenin başkenti Montevideo da Uruguay'a tam yakışır şekilde: kendi halinde ve akılda kalacak fazla bir yeri olmayan bir şehir. 3.3 milyonluk Uruguay'ın 1.8 milyonu burada yaşadığına göre görecek birşeyler vardır diyerek caddeleri arşınladım şöyle bir. "Her şehirde mutlaka akılda kalacak eskiden yapılmış bir eser olmalı" diye bir şart olsaydı, Montevideo buna uyamazdı herhalde. Şehir merkezi Plaza de Armas'da ve hemen onun arkasından limana uzanan büyük yaya bölgesinde kayda değer bir şey yok. Ama genelde güzel grafitiler ve sağa sola serpiştirilmiş resimler var. Başka şehirlerde bulamayacağınız kadar yakın ve sık turizm bürosu var ama Montevideo'nun esas ilginç yanı binaları değil sokaktaki yaşamı. Mevsim yaz olunca sokağın ritmini de sıcaklık belirliyor. Şu anda yaz aylarının en sıcak günlerini yaşayan şehirde yaşam sabah sekizde hızla başlıyor, saat ikiden sonra birden yavaşlıyor. Bir çok mağaza ve lokanta saat 2-3 ila 5-6 arası siesta tatiline giriyor. Hatta bankalar ve devlet daireleri saat 3 gibi tamamen kapanıyor. Sokaklar boşalıyor, bir tek evsiz sokak köpekleri ve Türk turistler ortada dolaşıyor. Akşamüstü olunca boşalan caddeler tekrar hareketlenmeye başlıyor, ancak akşam 7 gibi caddeler tam yükünü tutuyor. Latin Amerika'da adet olduğu üzere burada da akşam yemekleri geç başlıyor: saat dokuzdan önce lokantalar boş boş müşteri bekliyor. Sonra yavaş yavaş dolmaya başlıyor. Popüler lokantalar saat on gibi dolmaya başlayıp sabah ikilere kadar akşam yemeği servisine devam ediyor. . Buradan Colonia del Sacramento şehrine geçiyoruz.


Uruguay adını pek duymadığımız kendi halinde bir ülke. Ülkenin başkenti Montevideo da Uruguay'a tam yakışır şekilde: kendi halinde ve akılda kalacak fazla bir yeri olmayan bir şehir. 3.3 milyonluk Uruguay'ın 1.8 milyonu burada yaşadığına göre görecek birşeyler vardır diyerek caddeleri arşınladım şöyle bir. "Her şehirde mutlaka akılda kalacak eskiden yapılmış bir eser olmalı" diye bir şart olsaydı, Montevideo buna uyamazdı herhalde. Şehir merkezi Plaza de Armas'da ve hemen onun arkasından limana uzanan büyük yaya bölgesinde kayda değer bir şey yok. Ama genelde güzel grafitiler ve sağa sola serpiştirilmiş resimler var. Başka şehirlerde bulamayacağınız kadar yakın ve sık turizm bürosu var ama Montevideo'nun esas ilginç yanı binaları değil sokaktaki yaşamı. Mevsim yaz olunca sokağın ritmini de sıcaklık belirliyor. Şu anda yaz aylarının en sıcak günlerini yaşayan şehirde yaşam sabah sekizde hızla başlıyor, saat ikiden sonra birden yavaşlıyor. Bir çok mağaza ve lokanta saat 2-3 ila 5-6 arası siesta tatiline giriyor. Hatta bankalar ve devlet daireleri saat 3 gibi tamamen kapanıyor. Sokaklar boşalıyor, bir tek evsiz sokak köpekleri ve Türk turistler ortada dolaşıyor. Akşamüstü olunca boşalan caddeler tekrar hareketlenmeye başlıyor, ancak akşam 7 gibi caddeler tam yükünü tutuyor. Latin Amerika'da adet olduğu üzere burada da akşam yemekleri geç başlıyor: saat dokuzdan önce lokantalar boş boş müşteri bekliyor. Sonra yavaş yavaş dolmaya başlıyor. Popüler lokantalar saat on gibi dolmaya başlayıp sabah ikilere kadar akşam yemeği servisine devam ediyor. . Buradan Colonia del Sacramento şehrine geçiyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Cordoba, Arjantin'in ikinci büyük kenti. İsmi belki kulağınıza tanıdık gelmiş olabilir: İspanya, Meksika ve Şili'de de Cordoba isimli şehirler mevcut. Şehir ismini zaten İspanya'daki aslından almış. Bugün Arjantin'in Cordoba'sında 1.3 milyon kişi yaşıyor. Şehirde yaşayan her altı kişiden biri üniversite öğrencisi. Bu öğrenci topluluğu şehri canlı bir hale getirmiş. Arjantin'deki en köklü üniversiteler yanında en eski tiyatro kurumları da bu şehirde yerlerini almış. Cordoba, ülkenin araba üretim üssü olmasının yanında yüksek teknoloji konusunda da başı çeken yer. Şehrin temiz ve düzenli caddeleri Buenos Aires'in darmadağın olmuş halinden iyi geldi doğrusu. Yaz mevsiminin yaşandığı şu günlerde Cordoba'da öğlenleri sokaklar tamamıyla boşalıyor. Turistler akşam yedi gibi oturdukları yemek sofrasından kalkmaya hazırlanırken Cordoba'lılar ancak saat dokuz sonrası yavaş yavaş sokakları ve lokantaları doldurmaya başlıyor. Amerikalılar için Starbucks neyse Cordobalılar için dondurma öyle bir şey: kafanızı nereye çevirseniz dondurmacı var. Dondurma yeme adabı bizden farklı. Orta boy veya daha büyük bir dondurma ısmarladığınızda tezgahta size bir plastik kap, bir külah ve bir kaşık veriyor. Cordobalılar gibi dondurma yemek için külahtaki dondurmayı plastik kaba banıyoruz, sonra kaşıkla yiyoruz. Kaşıkla yemek tatmin etmeyince arada külaha geri dönüş yapabilirsiniz. Cuma ve Cumartesi geceleri zaten dolu olan sokaklar San Martin meydanı civarında iyice kalabalıklaşıyor. Onlarca dondurmacının önündeki kuyrukları aşarak ve tur atan ailelerin arasından sıyrılıp tango müziğinin çalındığı yere geliyoruz. Meydanın tam ortasında haftanın iki günü tango çalınıyor, isteyen katılıyor. Görünüşe göre bayağı meraklısı var. Buradan Şili'nin başkenti Santiago'ya geçiyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Arjantin, Brezilya ve Paraguay sınırlarının buluştuğu sıfır noktasına serbest ticaret bölgesi olarak kurulan Ciudad del Este kısa zamanda bölgenin değil dünyanın en büyük kaçakçılık merkezlerinden biri olmuş. Daha önce uğradığım Ciudad del Este'de ( http://www. simdigezelim. com/2008/05/bizde-heryol-var-abisehri-ciudad-del. html ) eskisine göre değişen fazla bir şey yok. Şehirde ticaret halen dolu dizgin devam ediyor. Ülkelerindeki fiyatların neredeyse yarısına mal satın almak isteyen Brezilya'lı ve Arjantin'liler halen şehre akın etmeye devam ediyor. Değişen belki sadece binaların ve yolların biraz daha eli yüzü düzgün hale gelmesi olmuş. Havalandırmalı alışveriş merkezlerinin sayısı artmış, trafik delirmiş, park yeri bulmak zor hale gelmiş ve daha çok pahalı markalar ortalığa çıkmış. Komşu ülkelerin alım gücünün bir göstergesi belki de. Çarşı pazara şöyle bir göz ucuyla bakıp devam ediyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Patagonya deyince akla genelde sadece Arjantin ve sadece düz geniş boş düzlükler geliyor. Önümüzdeki dört gün boyunca sizinle Patagonya'da ama Şili'de ve karada değil ama denizde gezeceğiz. Kulağa garip geliyor ama Puerto Montt'tan daha güneydeki Şili topraklarına yol yok. Ya uçağa bineceksiniz, ya da And dağlarını aşıp Arjantin'e geçip sonra yeniden Şili'ye gireceksiniz. Ya da dört gün boyunca Patagonya fiyordlarında gemiyle yol alacaksınız. Dünya güzeli Şili fiyordlarında yavaş yavaş yol alırken etrafı seyretmesi son derece keyifli. Bir de buralara başka yol olmamasından dolayı doğa hiç ama hiç bozulmamış. Tek tük balık çiftliği ve yük gemisinden başka insan izine rastlamanız zor. Mevsim yaz ama gel de bunu Patagonya havasına anlat. Diyorum ki " Bak Hava abicim, öyle sabah güneş, öğle kar, öğleden sonra yakıcı güneş, akşama dolu olmaz. Yaz aylarındayız, diyor ki "işine bak, zevkini çıkar, Antartika şuradan iki adım ötede ne bekliyorsun. Hele kışın gelecektin ki donduraktım o zaman seni.". İnsana ait hayat belirtisi görmeden sadece arada deniz kuşları, yunuslar ve görülmesi muhtemel ama bir türlü yanımıza gelmeyen balinaları tarayarak günler geçiyor. Başka bir şey yazmaya gerek var mı? İçeriden sıcak bir kahve alıp güvertede yanıma oturun. Haahh. Seyreyle gözüm Patagonya fiyordlarını. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Patagonya'da dolaşıyorsanız Şili ve Arjantin arasında sınırdan zırt pırt geçmeden sehayat etmeniz pek mümkün olmuyor. Sınırı oluşturan And dağları ve deniz bazen yol yapılmasını imkansız hale getiriyor. Örneğin Arjantin'in bir şehri olan Ushuia'dan gene Arjantin'in başka bir şehri olan Rio Gallegos'a geçmek için illaki Şili'ye girmek sonra yoldan devam edip 3 saat sonra Arjantin'e geri girmek zorundasınız. Aynı durum Şili Puerto Natales'ten daha kuzeydeki yerlere giderken de var. Şili içinden devam ederek güneyden kuzeye çıkmanız mümkün değil. Perito Moreno buzuluna El Calafate şehir merkezinden otobüsle gidip gelebilirsiniz. Dört firma birbirine yakın zamanlarda 14 USD karşılığında park merkezine götürüp getiriyor. Turistlerin çok olduğu günlerde bileti önceden almakta fayda var, yoksa otobüs terminalinden temin etmek mümkün. Yaklaşık 250 kilometre büyüklüğü ile dünyanın en büyük buzullarından biri olan Perito Moreno, aynı zamanda Arjantin ve Şili arasındaki nadir sorunlardan biri. Her iki ülkede bu bölgedeki buzulların aslında kendine ait olduğunu savunuyor. Diyeceksiniz ki o kadar önemli mi? Dünyadaki en büyük tatlı su depolarından birinin bu buzullar olduğunu söylersem belki ülkelerin bu didişmesi daha anlam kazanır. Güney Şili'den Arjantin'e geçtik buradan tekrar Şili'ye ama en kuzeye çıkıyoruz, istikamet Atacama çölü. Patagonya'nın serin havasından sonra çöl sıcakları iyi bile gelebilir.


Navimag gemisi dört günlük yolculuk sonunda Şili'nin en güneydeki şehirlerinden Puerto Natales'e demirledi. Puerto Natales bu bölgenin büyük yerleşim merkezlerinden olmasına rağmen nüfus yirmi binin altında. Şehir eskiden hayvancılıkla geçinirken şimdilerde yakındaki Torres del Paine Milli Parkına gelen turistler en büyük gelir kaynağı. Puerto Natales'de And dağlarında trek yapmak isteyipte malzeme alma işini son ana bırakanlar için her türlü mağaza mevcut. Şehrin turizm altyapısı ve insanları da iyi. Burada biraz soluklanıp Torres del Paine'ye geçiyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Şili Patagonya'sının güneyinde Arjantin ve Şili sınırı boyunca Torres del Paine milli parkı yer alıyor. Bölgeye bir çok doğaseverin gelmesine yol açan bu park adını aşağıda görülen üç granit zirveden alıyor. Parka gitmek için iki yol var: belediye otobüsüyle gidip parkın yarısını görüp ertesi gün yerinden dönmek ya da günlük tur düzenleyen bir firmayla erkenden yola çıkıp tam gün parkı dolaşmak. Arada pek fiyat farkı olmadığından ve daha çok yeri görme şansı verdiği için günlük tura katılmak daha mantıklı geldi. Şehirde ondan fazla tur firması var, fiyatları aşağı yukarı aynı: 12 saatlik tur yaklaşık 40 USD. Park şehirden yaklaşık 140 km uzaklıkta. Yolda çalışma olduğu için normalden biraz daha uzun sürüyor. Parkta bizi dolaştıran rehberin dediğine göre zirveler kendilerini ziyaretçilere nadiren gösteriyorlar, şanşlıyız bugün zirveler çok net gözüküyor: çünkü "biraz" rüzgar var, saatte 110 km/s kadar. Bazı yerlerde dışarıda yürümeyi imkansız hale getiren rüzgar da olmasa manzaraların keyfi daha da iyi çıkacaktı, ama her yerin ayrı özellikleri ve güzellikleri var. Bu bölge de yazları çok rüzgar alıyor. Biz 110km saatle esen rüzgarda uçmamaya çalışırken Puerto Natales'in yerlisi olan rehberimiz "bu hava fena değil aslında, geceye daha da hızlanacak" dediğinde buralarda neden fazla yerleşim yeri olmadığını daha iyi anladım. Arada yol kenarındaki Guanaca'ların bize eşlik ettiği gezide fazla turiste rastlamıyoruz. Halbuki yaz mevsiminde parkın oldukça kalabalık olabileceği konusunda uyarılmıştık. Belki rüzgarın bu kadar çok esmesi gerçekten şans oldu. Her neyse daha fazla uzatmayayım, sizi Torres del Paine ile başbaşa bırakayım. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Isla del Sol İnkaların doğuş efsanelerinde yeri olan, kutsal saydıkları bir yer. Sabah 8 de ve öğlen saat 1'de Copacabana'dan adaya sefer var. 10 kişi alması gereken tekneler 30 kişi yüklendiği için adaya gitmesi 2 saat kadar sürüyor. Motorun bulunduğu yerden dolayı eksoz dumanı teknenin içine geliyor, mazot sarhoşu olmak işinize gelmiyorsa teknenin üst katında gidebilirsiniz. Ada eskiden şaşalı günler geçirmiş olsa da bugün eski günlerden pek iz yok. Yaklaşık 800 ailenin yaşadığı adada ana geçim kaynağı tarım ve balıkçılık. Biraz da turizm gelirleri var. Adadaki iki köy gelenlerden "ziyaretçi ücreti" topluyor. Karşıdan bir köylü size el sallayıp yanınıza koşarsa tahsildar sizi bulmuş demektir. Adada görülecek bir şey olmasa da yürümek için güzel bir yer. Bir uçtan diğerine yürümesi üç saat kadar sürüyor. Copacabana yakınlarında bu adadakine benzer yürüyüş rotaları var, üstelik gidiş geliş için 4 saat harcamanız gerekmez. Sonuç: gelseniz de olur gelmeseniz de. Güneş adası olurda Ay olmaz mı? Dönüş yolunda yakındaki Isla del Luna 'un yanından geçiyoruz. Isla del Sol'un temiz havasına inat tekneden kaptığımız mazot kokusu genzimizde Copacabana iskelesine iniyoruz. Bolivya'daki son gecem bu, yarın Titikaka'nın diğer kıyısına Peru'ya geçiyoruz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Lima'nın başkenti Lima çoğu yolcunun ülkeye girerken ya da ayrılırken sadece zorunluluktan uğradığı bir yer. Şehir 2000'leri başında yükselen bir suç dalgasıyla başetmekte bayağı güçlük çekmiş. Köyden kente hızla artan göç işşizlik ve fakirliği de peşinden getirmiş. 8.5 milyonluk bu şehir Peru'nun sanayi üretiminin üçte ikisini tek başına karşılıyor. Doğal olarak çevre sorunları ve trafik sıkışıklığı en önemli sorunlarından. Bugün de Lima'nın bir çok bölgesi turistler için tekin değil. Ama keyifli bölgeleri de var: Miraflores ve San Isidro gibi. Lima deniz kıyısında çölde kurulu bir şehir. Ekvatora çok yakın olmasına ve çölde kurulu olmasına rağmen denizdeki serin akımtılar sayesinde iklimi şaşırtıcı derecede yumuşak. Miraflores, Lima'nın hali vakti yerinde semtlerinden. Belki bu yüzden belki de şehirde rahat yürünecek en azından bir mahalle olması için Miraflores'a yığmışlar polisleri. Her sokak başında gece gündüz en az bir polis bekliyor. Güvenlik sorunu halledildiği için Lima'lılar akşamları ve haftasonları soluğu Miraflores'te alıyor: denize girenlere, sörf yapanlara, yamaç paraşütçülerine, alışverişe gelenlere ve yemek isteyenlere bol seçenek var. Lima, ikinci dünya gezimde Güney Amerika turumun son durağı. On aydır dünyayı sizinle bazen hızlı bazen yavaş turluyoruz, artık eve dönme zamanı yaklaşıyor. Ama acele etmeyin iki durağımız daha var: önce Tayland sonra Hindistan.


1970'ların ortasında Barry Manilow Brezilya'nın Copacabana plajına bakan Copacabana Oteli'nde oturmuş Malibu, muz likörü, Grand Mariner, ananas suyu ve hindistan cevizi suyundan yapılma hafif bir içki olan olan Copacabana kokteylini yudumlayıp arkadaşlarıyla geyik yapmaktadır. Sorar" Hiç Copacabana adında şarkı duydunuz mu?". Belki böyle bir şarkı olmadığından ya da çok içmiş olduklarından kimseden ses çıkmaz. Barry Manilow, ABD'ye geri döner ama bu geyiği unutmaz bir kenara yazar. Gel zaman git zaman, bizim Barry cidden ünlü olur. Tanınmış söz yazarlarından birine Copacabana isimli bir şarkı ısmarlar: "sen sözleri getir, ben müziği yaparım" der. Ekler" şu New York'ta Copacabana var ya onu da kat istersen" der. New York'taki Copacabana'dan kasıt 10 Kasım 1940 yılından beri açık olan ünlü Copacabana müzik kulübüdür. Copacabana plajına bakan Copacabana otelinde Copacabana kokteyli içerken doğan ve Copacabana müzik kulübünü anlatan şarkı 1978 yılında çıkar, listelerde tırmanır. Efenim, şarkıyı merak mı ettiniz? Hani şu koppa koppakabanaaaaa diyen var ya o. Tamamm tamaamm linki de burada http://www. youtube. com/watch?v=DJTBfbQoTNk. Böylece Copacabana ismi pop müzik yoluyla milyonların hafızasına kazınır. Sonra Copacabana'nın müzikali yapılır ve 1985'te TV'de yayınlanır. Copacabana 1990'da Atlanta'da, 1994'te İngiltere'de, 2000'de İsveç'te sahnelenir. İsmi aynı olan ama konu olarak hiçbir ilgisi olmayan Copacabana filmi de 2010'da seyircilerden ilgi görür. İşte şimdi gelelim Bolivya'daki Copacabana'ya, sonunda yav. Bugün gezeceğimiz Copacabana'nın bunlarla hiiiiiçç ilgisi yok, karıştırmayalım lütfen. İsmi en az duyulanı da olsa gerçeği o. Taklitlerinden özenle sakınınız. Bugün öz ve hakiki ve de gerçek, ilk Copacabana'ya gidiyoruz. Böylece Copacabana ismi pop müzik yoluyla milyonların hafızasına kazınır. Sonra Copacabana'nın müzikali yapılır ve 1985'te TV'de yayınlanır. Copacabana 1990'da Atlanta'da, 1994'te İngiltere'de, 2000'de İsveç'te sahnelenir. İsmi aynı olan ama konu olarak hiçbir ilgisi olmayan Copacabana filmi de 2010'da seyircilerden ilgi görür. İşte şimdi gelelim Bolivya'daki Copacabana'ya, sonunda yav. Bugün gezeceğimiz Copacabana'nın bunlarla hiiiiiçç ilgisi yok, karıştırmayalım lütfen. İsmi en az duyulanı da olsa gerçeği o. Taklitlerinden özenle sakınınız. Bugün öz ve hakiki ve de gerçek, ilk Copacabana'ya gidiyoruz. Gelelim bu günkü Copacabana'ya. Kasaba göl kıyısında dar bir kumsala sıkışmış ve esas gelir kaynağı turzizm olan bir yer. Kıyıya inen yol turistler için kurulu lokanta ve acentelerle bezeli. Yükseklikten midir yoksa kültürden mi bilinmez Copacabana'lıların yüz kasları pek tembel: pek güler yüzlü değiller. Dayak yemeden yemek yerseniz şanşlı olduğunuzu hissediyorsunuz. Belki ucuz olmasından dolayı belki de İnka efsanelerindeki yerinden dolayı Copacabana eskiden beri hippilerin uğrak yerlerinden biriymiş. Halen hippi kültürüne yakın olanların illa ziyaret etmek istedikleri bir yer. Akşam güneş batımına yakın iskele etrafı müzik yapıp dans etmeye çalışan bir toplulukla doluyor. Yanlarına yaklaşırsanız "yol için 5 peso, yemek için 3 peso, müzüik için x peso, şunun için 3 peso" gibi para dilenmeye başlıyorlar. Unutmadan yukarıdaki fotoğraflar Copacabana şenliklerinden. Niye detaylı yazmadım? Görünen o ki Güney Amerika'da her yerin her zaman bir şenliği var. Özellikle Bolivya'lılar için şenliğin anlamı körkütük sarhoş olup ayakta kalamayana kadar dans etmek oluyor. İlk başlarda seyretmesi eğlenceli ama ilerleyen saatlerde katılımcılar sallanmaya başlayınca uzamak lazım. Biz de öyle yapalım. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Lima deniz kıyısında çölde kurulu bir şehir. Ekvatora çok yakın olmasına ve çölde kurulu olmasına rağmen denizdeki serin akımtılar sayesinde iklimi şaşırtıcı derecede yumuşak. Miraflores, Lima'nın hali vakti yerinde semtlerinden. Belki bu yüzden belki de şehirde rahat yürünecek en azından bir mahalle olması için Miraflores'a yığmışlar polisleri. Her sokak başında gece gündüz en az bir polis bekliyor. Güvenlik sorunu halledildiği için Lima'lılar akşamları ve haftasonları soluğu Miraflores'te alıyor: denize girenlere, sörf yapanlara, yamaç paraşütçülerine, alışverişe gelenlere ve yemek isteyenlere bol seçenek var. Lima, ikinci dünya gezimde Güney Amerika turumun son durağı. On aydır dünyayı sizinle bazen hızlı bazen yavaş turluyoruz, artık eve dönme zamanı yaklaşıyor. Ama acele etmeyin iki durağımız daha var: önce Tayland sonra Hindistan. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Peru'lu birine ülkesini ziyaret edeceğinizi söyleseniz mutlaka tembih ederler "Diğer şehirler şart değil ama Cusco'ya uğramadan dönme". Haklılar. 3400 metredeki bu kent Peru'nun en güzel şehri. İnka'lar zamanından itibaren bölgenin merkezi haline gelen Cusco bugün tam bir turist mıknatısı. Yakındaki Macchu Picchu'ya ya da Kutsal İnka vadisine gitmek isteyenler için Cusco konumu ve sundukları itibarıyla ideal bir konumda. Şehir dışına çıkmak istemiyorsanız Cusco içinde görecek çok yer var. Hadi diyelim fazla turistik yere gitmek istemiyorsanız benim yaptığım gibi Cusco'nun güzel sokaklarında avarelik yapabilirsiniz. Şehirde bayağı bir dolandım ama fotoğraf çekmek nedense aklıma gelmedi, yola çıkmadan bir gece önce meydana çıkıp eksiği tamamladım. Buradan Lima'ya 21 saatlik dön baba dönelim virajlı bir yol bizi bekliyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Titikaka gölü ve çevresi turizmden nasibini almış ama bir şekilde geleneklerine bağlı kalmayı da becermiş. Mesela Taquila adasında gelenekler sanki beş asır önceki gibi. Halen örgü örmek erkek işi, halen birisinin şapka rengine bakmak kimlik kartına bakmak gibi: evli mi, çocuklu mu, toplumda önder mi? Hepsi şapkanın renklerinde ve giyilme şeklinde saklı. Bu haliyle Titikaka sanki turizmde dengeyi bulmuş gibi: dileyen turla geliyor üç saat kalıp fotoğrafını çekip gidiyor. Dileyen sınırlı sayıda turist geceleyin elektriği, ısıtması, ev içinde suyu ve tuvaleti olmayan köy evlerinde kalıyor. Titikaka'yı bu yönüyle de seviyorum, biraz emek vererek daha değişik bir açıdan görmeniz de mümkün. Sadece turistik yönüne bakmanız da. Bugün turistim sadece, fotoğrafımı çeker giderim kardeşim. Cusco üzerinden başkent Lima'ya uzun ve binbir virajlı bir yolumuz var. Daha yazardım ama manzara çok iyi, fotoğraf makinasını çantasına kaldırayım ki seyretmenin zevki çıksın. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Hindistan çok büyük, çok fakir, çok zengin, çok uçlarda kısacası çok karışık bir yer. Ama Hindistan şehirlerinin hepsinin ortak bir noktası var: altyapıları eksik. Bu yazıdaki fotoğrafları ve bilgileri Hindistan'ın ünlü bilişim şehri Bangalore'daki bir projeden aldım. Bangalore, 2000'li yıllardan beri dünyanın en büyük sözleşmeli bilişim desteği veren şirketlerine ev sahipliği yapıyor. Şehir "Hindistan'ın Silikon vadisi" lakabıyla tanınıyor. Tam tamına 350,000 kişi bu şehirde bilgisayat teknolojisiyle ilgili işlerden geçiniyor. Yani şehrin hali vakti yerinde. Ama diğer Hindistan şehirleri gibi kanalizasyon sistemi yok. Tuvalet atıkları binaların kanalizasyon çukurlarında depolanıyor. Ve resmini gördüğünüz vidanjörler tarafından her gün toplanıyor. Vidanjör deyince ne olduğunu bir türlü anlamıyoruz, belki de bilerek böylesine yabancı bir kelimeyi kullanmışiz, ne diyecektik? B. k kamyonu mu? Hintliler de böyle düşünmüş olmalı ki, bu kamyonların yerel adı: Bal Emici. "Ne alaka? " dediğinizi duyar gibiyim. Bazı "ballar" ise yukarıdaki beton depolarda kurutuyor ya da daha iyisi aşağıdaki gibi toprak bir depoya serilip kurutuluyor. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Hindistan'ın güney ucundaki Kochi şehri yüzyıllar boyunca ticaret yapanların ve gezenlerin bölgede en sık uğradığı yerlerden biri olmuş. Bunun bir sebebi coğrafi konumu, diğeriyse gerçekten hoş bir şehir olması. Kochi, Hindistan'ın en gelişmiş eyaletlerinden Kerala'da yer alıyor. Kerala'nın sağlık altyapısı Hindistan'ın en iyisi olmasının ötesinde bazı değerlerde ABD'nin başkenti Washington'dan daha iyi durumda. Kişi başı sağlık harcaması olarak Washington'dan kat be kat az harcama yapmasına rağmen daha iyi sonuçlara ulaşmışlar. Kimisi kerameti Kerala'nın okumuş nüfusunda kimisi de eyaletin sosyalist yönetiminde buluyor. Kochi şehri Hindistan'ın en güneyinde karışık bir adalar ve kanallar bölgesinin girişinde yer alıyor. Kötü deniz koşullarından etkilenmeden ticaret yapmak isteyenleri çeken limanları sayesinde Kochi yüzyıllar boyunca yabancıları ağırlamış. Şehir ilk başlarda Araplar ve Çinlilerle ticaret yapmış. Kochililer şehirdeki müslüman nüfusun yüksekliğini ve yukarıda fotoğraflarını gördüğünüz "Çinli balıkçı" ağlarını bu eski zamanlara bağlıyorlar. Şehir daha sonra Pasifik okyanusunda ticaret yapmak isteyen Portekiz, Hollanda ve İngiltere tarafından zaman zaman boyunduruk altına alınmış. Kochi bütün bunlara rağmen kendi Hintli benliğini korumayı başarmış. Bugün şehrin Arap denizine bakan eski kısmını dolaştığınızda tüm eski ziyaretçilerden kalma irili ufaklı onlarca binaya denk geliyorsunuz. Kentteki eski binaların çoğu otel, restoran ya da müze olarak korunmuş. Doğa cömert, çevre güzel, eserler güzel. Kochi'ye "Arap Denizinin Kraliçesi" denmesi boşuna değil. Yalnız Mayıs ayında Kochi ciddi olarak sıcak ve nemli. Öğle saatlerinde yerellerin yaptığını yapıp esen bir köşeden gelen geçeni seyretmek en iyisi. Kentte herkes Mayıs ortasında başlayacak olan muson yağmurlarının getireceği serinliği dört gözle bekliyor. Musonlar başlayınca Hindistan'da zaten yavaş olan ulaşım daha da yavaşlıyor, bazen kesintiye uğruyor. Kuzeyden başladığımız Hindistan gezisinde en güneye kadar indik. Buradan daha güneyde Hindistan içinde görecek fazla bir şey kalmadı. On bir ay gezinin sonunda artık eve yollanma zamanı. Hadi toplayın sırt çantanızı, bu gezinin son durağında daha da güneyde güzel bir yere gideceğiz. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Hindistan'ın güneyinden Türkiye'ye ya Delhi üzerinden ya da daha zevklisi Maldivler üzerinden gelmek mümkün. Daha önce Delhi'den geçtiğim için dönüş için Maldivler'i seçtim. Maldivler'de toplamdan 1200 ada var ama bunların sadece 200'ü yerleşime açık. Başşehir Male 2 km ye 3 km boyunda küçücük bir alan üzerinde kurulu belki de dünyanın en yoğun yerleşim yerlerinden biri: adada kilometrekare başına 18000 kişi yaşıyor. Male, Maldivlerde iş yapmak isteyenlerin uğraması gereken bir iş merkez ve yabancıların işlettiği tatil köylerine ucuz kaynak sağlayacak bir işçi deposu olarak görev yapıyor. Maldivler'e gelen turistlerin çoğu halka pek temas etmeden doğrudan tatil köylerine gidiyor. Ülkedeki tatil köyleri Maldivlerin geri kalanından oldukça farklı kurallarla yönetiliyorlar. Maldivler halkının büyük bir kısmı oldukça muhafazakar Müslümanlardan oluşuyor ve günlük yaşamda dinin ağırlığı çok. Ama bu istekleri ekonomik gerçeklerle her zaman uyuşmadğında pratikte olabiliyorlar. Örneğin ülkede Maldivlillerin yaşadığı yerlerde alkol satılması kesinlikle yasak. Ama tatil köylerinde serbest. Maldivlerde yerel yönetim tarafından belirlenen plajlar dışında ya da mayo ya da bikiniyle denize girilmesi yasak. Halk içine diz kapağını örtmeyen şort ile çıkmak yasak. Yani iki ayrı Maldivler var: biri turistlerin genelde gördüğü diğeriyse Maldivlilerin yaşadığı. Tsunami sonrası Maldivler hükümeti yerel halkın ekonomik kalkınmasını hızlandırmak için bir kaç adada halkın oturduğu yerlerde de pansiyon ve otel açılmasına izin vermiş. Bu adaların özelliği turist tatil köylerinin serbestliğiyle Maldivlilerin gelenekselliği arasında bir yerde turizm yapmaya çalışmaları. Ziyaret ettiğim Maafushi adası yaklaşık 2000 kişinin yaşadığı bir yer. Tatil köylerine göre fiyatları oldukça hesaplı ama Asya'daki benzerlerine göre pahalı. Maldivler hükümeti politika olarak az ama öz turist istiyor. Ülkede hemen hiç bir şey üretilmediği için hemen her şey ithal. Ee denizin ortasına nereden meyve, sebze, elektrik, su getirirseniz getirin pahalı olur. Onun için Maldivler göze sefa, cebe cefa. Maafushi adası enlemesine bir, boylamasına on dakikada yürünebiliyor. Yerel dilde "büyük ada" anlamına geliyor, bu size diğer adaların büyüklüğü hakkında bir bilgi verir herhalde. Yerel halk biraz mesafeli ama yardımsever ve güleryüzlü. Güneşlenmek dışında bir şeyler yapmak isteyenler için Maafushi'den çevredeki diğer "küçük" adalara turlar var. Maafushi güzel ama deniz-kum-güneş üçlemesi iki günü geçince kaçacak yer aramaya başlarım. Yine öyle oldu. Yolcudur Abbas. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Filipinler yaklaşık 7000 adadan oluşuyor. Adaların her birinin ayrı bir ruhu var, kimisi daha sakin kimisi trafiğe boğulmuş ama hepsi de illaki yeşil. Bohol adasının kıyısındaki kentler ( ki kent diyorum çünkü Filipinliler öyle diyor, nüfuslar 70 bilemedin 100 bin), gürültülü ve hoş olmayan yerler. Adanın iç kısımları ise inadına güzel inadına alımlı. Bir yere yeni vardığınızda, henüz fiyatları bilmiyorken. Bohol'da da iskele yakınlarında ada turu için pazarlık etmeye başlarsanız fiyat %25-30 yukarı çıkıyor. Yok kaldığınız yere sorarsanız fiyat düşüyor. Her neyse uzatmayayım, sürücüyle anlaştınız, sabah geldi sizi aldı. İlk gideceğiniz yer çikolata tepeler. Bakınız yukarıdaki fotoğraflar. Bu tepeler eskiden denizin altında imiş, suların çekilmesi sırasında gördüğünüz şekle bürünmüşler. Harry Potter serisinde Çikolata tepeler çıkınca gelen turist sayısı katlanmış. Sonraki durağımızda Loboc nehri üzerinde keyifli bir tekne gezintisi. Tam turistik. Çinli turistler var, çooook gürültülü. Ama arada takılmak lazım deyip kulakları tıkayıp çevreye bakalım. Sekiz saatlik ada turunun sonunda yeşillikler aniden bitiyor ve adayla tam bir tezat oluşturan Tagbilaran şehrinin dumana boğulmuş griliği ufukta beliriyor.


Gezmeyi seven sevmeyen tüm Venezuela'lıları bu ara bir telaş almış durumda: hepsi uçak bileti peşinde. Niye mi? Venezuela'lılar hem gezmenin hem de üzerine para kazanmanın bir yolunu bulmuşlar. Hepsi beceriksiz hükümetleri yüzünden. Venezuela uzun süre Chavez tarafından sosyalist prensiplere göre yönetildi ve bir çok firma millileştirildi. Ülkede çalışan yabancı firmaların kazandıkları paraları yurtdışına çıkarmaları yasaklandı. Bu ve buna benzer politikaların sonucu olarak kimse Venezeula'ya yatırım yapmak istemiyor: ülke çok kötü bir döviz sıkıntısına düşmüş durumda. Merkez bankası resmi kuru ile karaborsa kur arasındaki fark tam 7 katına çıkmış. Merkez bankasından döviz satın almak bir kaç durum dışında imkansız. Bu durumlardan biri yurt dışı seyahatine çıkmak. İşte tam bu noktada Venezuelaların gezerek para kazanmasına imkan kılan bir olanak doğmuş. Eğer Venezuela vatandaşıysanız ve uçak biletiniz ile Merkez bankasına giderseniz size 3000 USD'yi karaborsanının yedide biri fiyatına satıyorlar. Kısacası: bileti gösterin, doları kapın, dışarı çıkın ve tam yedi katına satın, ülke dışına çıkmanıza dahi gerek yok. Ama daha fazla kazanmak isteyen Venezuelalılar için bir adım daha var. uçakla ABD'ye gitmek ve kredi kartlarından komisyon verip karşılığında nakit slip çektirmek. Bu şekilde ellerinde bir sürü nakitle ülkeye dönen Venezuelalılar karaborsada dövizleri bozdurup hemen yeniden uçak bileti almak için sıraya giriyorlarmış. Bugünlerde Venezuela'dan yurtdışına uçaklar 6 haftalığına tamamıyla doluymuş, ona göre. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.


Filipinlerin Bohol adası küçük ve garip görünümlü bir canlıya ev sahipliği yapıyor. Yüzüne baktığınızda size boş bakışlarlar karşılık veren Tarsiyerler gececi yaratıkları yani gündüzleri uyuyarak geçiriyorlar ama gece hareketleniyorlar. Gözleri geceleri etrafı gayet iyi görüyor, baksanıza kocamanlar. Ama gördüklerini anlarlar mı bilmem: beyinleri gözlerinden daha küçük. Ağırlıkları sadece 60-160 gram aralığında olan bu hayvanlara teknik olarak "Cadı Makigiller- Kuru Burunlu Maymunlar" adları da veriliyor ama biz onlara en iyisi "Yoda'nın dedesi" deyip geçelim. Bir zamanların oldukça tutulan filmi Yıldız Savaşlarının bilge Yoda'sının Tarsiyelerden ilham alınıp çizildiğine dair rivayetler var. Doğru mu? Sizindir yorum jedi genç. Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.